Coleman Crestline 2 - [NGT.pl] Niezależna Grupa Testingowa\nNamiot kupiłem z myślą o niewymagających warunkach, głównie w porze letniej. Był na kilku jedno i dwudniowych wycieczkach rowerowych a także pięciodniowym spływie kajakowym. W sumie przespałem w nim mniej niż 30 nocy na przestrzeni 3 lat. Nie jest więc to recenzja starego wyjadacza, który przetestował namiot w ekstremalnych warunkach.\nWodo- i wiatroodporność\nNamiot był wystawiony na umiarkowanie silny wiatr, deszcz a nawet burzę i rozbijany na mokrej trawie. Nigdy nie puścił do środka wody, nie złożył się ani nie trzepotał na wietrze. Teoretycznie powłoka i podłoga o nieprzemakalności na poziomie 3000 mm nie są imponujące, ale w praktyce okazały się całkowicie wystarczające. Cała wilgoć w środku wydaje się pochodzić ze skraplania pary wodnej na ścianach tropiku.\nTropik ma pętelki na śledzie na rogach i w połowach długości ścianek a także sznurki w połowie wysokości trzech bocznych ścian. W praktyce nigdy nie potrzebowałem nigdy dodatkowo napinać go sznurkami.\nNamiot jest przestronny. Osoba o wzroście do 190 cm nie powinna mieć problemu z wyciągnięciem się. Miejsca jest na tyle dużo, że nie naciąga się sypialni głową i palcami u nóg i nie trze się nią o tropiik. Było to dla mnie problemem w mniejszym Marabucie Poligon 2 należącym do kolegi, w którym zbierałem palcami wilgoć z tropiku, co doprowadziło do zawilgocenia koniuszka śpiwora. Nachylenie ściany z wejściem jest na tyle duże, że można wyjrzeć na zewnątrz i stanąć ze stopami na podłodze namiotu, choć plecy lekko naciągają tropik.\nNamiot posiada dwie kieszonki na drobne rzeczy w "głowie" i "nogach" sypialni - bardzo praktyczne. Jest także oddzielny, mały ekspres na kabel, gdybyśmy chcieli mieć w namiocie prąd. Niestety bardzo brakuje półeczki u szczytu sypialni. Wielokrotnie chciałem położyć tan np. latarkę. Są tam tylko dwa krótkie paski materiału. Niewiele da się do nich przywiązać\nPrzedsionek jest mały. W namiocie mogą komfortowo spać dwie osoby, ale z bagażem jest gorzej. Poza sypialnią w pełni zmieści się tam tylko jeden plecak górki około 70l. Drugi będzie przynajmniej częściowo wystawał. Podobnie ma się sprawa z sakwami Crosso Dry 60, które mieszczą się tylko dwie - trzy. Na szczęście w środku jest dość miejsca, by wypakować większość drugiego plecaka i ułożyć między śpiącymi bez ograniczania ich komfortu. Rekomenduję nieprzemakalne sakwy lub pokrowce na plecak. O suszeniu rzeczy w środku w deszczową pogodę, czy trzymaniu roweru w przedsionku można zapomnieć.\nWentylacja jest zadowalająca, choć nad ranem w namiocie przeważnie robi się duszno, jeśli tropik był zasunięty - nawet przy otwartych wywietrznikach.\nOdpowiednie pętelki i zaczepy pozwalają zrolować i na stałe otworzyć wejście do sypialni a także obie części przedsionka.\nWyposażenie namiotu jest podstawowe, ale wystarczające. W torbie dostajemy stelaż w osobnym woreczku, wszystkie potrzebne śledzie także w osobnym, zawiązywanym woreczku, tropik, podłogę połączoną z sypialnią oraz naklejaną łatkę z tego samego materiału co tropik. Namiot posiada wspomniane dwie kieszonki i wyjście dla kabla. W drzwiach sypialni jest małe, odsuwane okienko z przezroczystą moskitierą. U góry znajdują się dwa wywietrzniki, które można zamknąć na rzep albo otworzyć w pomocą dość sztywnego pałąka. Torba na namiot ma dwoje uszu.\nwytrzymałość i jakość materiałów\nNie użytkowałem namiotu intensywnie, ale jak na razie nie nosi żadnych śladów zużycia. Nic się nie przeciera, nie drze, nie pruje. Materiały są dobrej jakości - także jeśli chodzi o stelaż, torbę na namiot i woreczki. Wszystkie suwaki chodzą lekko i bez problemów.\nNamiot rozbija się banale prosto. Rogi podłogi posiadają zawleczki jak w gaśnicy, w które wkłada się stelaż. Potem wystarczy przypiąć do niego sypialnię plastykowymi zaczepami i naciągnąć tropik. Dla niewymagającego turysty jest to całkiem satysfakcjonujące. Jednak niemożliwe jest jednoczesne rozłożenie tropika i sypialni. Jeśli rozbijamy się w deszczu, to środek zamoknie. Nie jest to namiot na wyprawy, podczas których spodziewamy się częstych deszczy podczas rozkładania obozowiska. Namiot można rozłożyć samemu. Jeśli nie spodziewamy się deszczy, można rozłożyć samą sypialnię bez tropika.\nWaga i wymiary namiotu nie odbiegają od danych producenta. Namiot zmieści się w górskim plecaku czy dużej sakwie rowerowej (choć Crosso Dry 60 nie da się zrolować z namiotem w środku). Moim zdaniem namiot nadaje się bardzo dobrze na nawet długie wycieczki rowerowe i krótkie wędrówki piesze. Jednak pakunek nigdy nie będzie krótszy niż 53 cm, bo taka jest długość segmentów stelażu po złożeniu.\nNamiot uważam za jeden z najtrafniejszych zakupów, jakich dokonałem. Trudno mi wyobrazić sobie lepszą propozycję w tej kategorii cenowej. Co więcej, miałem okazję kilkukrotnie spać w namiocie Marabut Poligon 2. Zarówno w opinii mojej jak i właściciela Marabuta namioty są porównywalne, choć cenowo znajdują się w różnych kategoriach. Poligon wygrywa możliwością rozłożenia w deszczu bez zmoczenia sypialni, masą i wymiarami po złożeniu (choć różnica jest tak mała, że można ją pominąć). Jest więc lepszym namiotem dla wymagającego użytkownika. Jednak Coleman jest wygodniejszy i bardziej przestronny prawie nie odstając pod jakimkolwiek innym względem. Szczerze polecam zakup Colemana Crestline 2 każdemu turyście, który ma ograniczony budżet i poszukuje namiotu do przespania kilku-kilkunastu nocy w roku. Namiot jest idealny na krótkie wycieczki rowerowe, górskie czy kajakowe przy umiarkowanie sprzyjającej pogodzie. Jego wady są odczuwalne dopiero, gdy potraktujemy go jako zamiennik dla drogiego, specjalistycznego sprzętu na długie, wymagające wyprawy.\n-przestronność sypialni i komfort\n-nieprzemakalność i wodoodporność\n-brak półeczki u szczytu sypialni\n-nie można rozłożyć w deszczu nie mocząc sypialni\n-dość długi po spakowaniu


Powstanie Warszawskie - KODUJ24.PL\nTamara Olszewska 31 lipca 2017 2\nW sprawie ul. Lecha Kaczyńskiego Rafał Trzaskowski dotrzyma obietnicy? Duda zapowiada, że powstanie most na Wiśle, którego budowę zapowiadał… Morawiecki w 2018 r.! Jako pisowski wojewoda obiecywał mieszkańcom obwodnicę – teraz jako poseł PiS bezczelnie pyta, kiedy ona powstanie!\nNareszcie ktoś napisał prawdę o teatrzyku władzy.\nPrevious Post: Znaki nienawiści na billboardzie\nNext Post: Kownacki plunął w kanapkę


Sprytna kuchnia - tricki, które sprawią, że Twoje wypieki będą jak z cukierni - Blog Czerwonej Maszyny\nSkładniki, a zwłaszcza te od kur\n...a więc od składników. Po pierwsze, najważniejszą i podstawową rzeczą jest to, aby wszystkie były w temperaturze pokojowej. Jeśli wymieszasz ze sobą składniki o znaczącej różnicy temperatur, prawdopodobnie wyciągniesz z piekarnika zbitego zakalca, który nie będzie zachwycać ani smakiem, ani wyglądem. Z tego względu zaplanuj swoje wypieki przynajmniej 2 godziny przed - tyle zajmuje składnikom z lodówki przyjęcie temperatury pokojowej.\nNigdy nie wiesz, czy kupione jajka nadają się jeszcze do spożycia, a nie chcesz ryzykować w cieście cuchnącej niespodzianki? Jest na to sposób! Wystarczy, że przeprowadzisz “test pływalności”. Jajka wkładasz do naczynia z wodą i obserwujesz - jeśli leżą poziomo na dnie, są bardzo świeże; te, które odchylają się w jedną stronę mają już zapewne kilka tygodni, jednak wciąż nadają się do spożycia. Pod żadnym pozorem nie jedz tych, które wypłynęły na powierzchnię. Im więcej powietrza wewnątrz skorupki, tym starsze jajko.\nAby uzyskać pianę o maksymalnej objętości, ubijaj ją z białek w temperaturze pokojowej. Pamiętaj, aby dokładnie oddzielić żółtka, przyda się do tego separator do jajek. Co ciekawe, wbrew popularnej opinii, do białek nie powinno dodawać się szczypty soli. By była ona trwała i szybko nie opadała, po ubiciu ręcznie lub przy użyciu miksera powinno dodać się do nich element o kwaśnym PH - jak kwasek cytrynowy albo odrobina octu.\nMiska - miarka Rig-Tig Mix-It 2,5 l\nSeparator do jajek 3 w 1 OXO Good Grips\nPerfekcyjne ciasto bez problemów\nJak nie nabrudzić?\nMiksowanie zawsze jest problematyczne - nawet jeśli miska jest dość wysoka, zdarza się pochlapać kuchnię lub nawet siebie samego. Aby temu zapobiec, oprócz noszenia praktycznego fartuszka, wykorzystaj papierowe talerzyki. Wystarczy naciąć w nich otwory w miejscu na łopatki miksera i założyć przed użyciem. Działa trochę jak błotnik - wszelkie chlapiące masy zostaną zatrzymane na wewnętrznej stronie, a Ty i Twoja kuchnia będziecie czyste.\nCiasto bez skazy\nPodczas miksowania wtłaczasz w ciasto dużo powietrza, które podczas pieczenia ulatnia się i uwydatnia w postaci pęcherzyków. O ile zazwyczaj nie jest to problem - po prostu wygląda nieestetycznie - to jeśli nasz wypiek ma być blatem do tortu lub częścią większej całości, wybrakowane miejsca mogą znacznie utrudnić jego krojenie. Jak tego uniknąć? Wystarczy, że foremkę z ciastem upuścisz z niewielkiej wysokości (ok. 40cm) na płaską powierzchnię, np. blat. Nie tylko pozbędziesz się nadmiaru powietrza, ale również wyrównasz ciasto w prostokątnej formie do wypieków lub innym dowolnym kształcie - dzięki temu wyjdzie perfekcyjne.\nFartuch COOKie Beatrice 34-44, ecru\nForma silikonowa prostokątna do pieczenia, Lurch FlexiForm 2...\nObręcz do ciast z regulacją Küchenprofi Pâtissier Ø 16-...\nKażdemu czasem zdarzy się przez nieuwagę przypalić babeczki lub ciasto. Jak sobie z tym poradzić? Jeśli spieczone są boki lub spód naszego wypieku, wystarczy na tarce z niewielkimi oczkami zetrzeć czarne fragmenty. Po smaku spalenizny nie powinien zostać ślad, a jeśli dodatkowo udekorujesz ciasto czekoladą, nikt nawet nie zauważy drobnego wypadku przy Twojej cukierniczej pracy.\nCiasto drożdżowe ma to do siebie, że podczas obróbki termicznej łatwo przegapić moment, w którym jest gotowe i wyciągnąć je suche i spieczone. Jak tego uniknąć? W piekarniku umieść małe naczynie żaroodporne z odrobiną wody. Wilgotne powietrze podczas pieczenia powinno utrzymać naturalną wilgoć ciasta, a efekty na pewno będą zachwycać!\nSzpatułka do rozprowadzania Cuisipro\nWałek do ciasta z powłoką non stick Tala, d 47 cm\nForemka do róż z masy cukrowej Ø 3 cm Lurch, różowa\nSzpryca do dekorowania Küchenprofi Pâtissier d 24 cm\nDekorowanie i krojenie\nNić dentystyczna nie tylko w łazience\nIdealne przekrojenie biszkopta na blaty tortowe bywa nie lada wyzwaniem! Zamiast męczyć się z nożami, okruszkami i nierównościami, wypróbuj patent z nicią dentystyczną. Wystarczy, że zrobisz delikatne orientacyjne nacięcie w miejscu, gdzie normalnie cięłabyś nożem, a następnie zaczniesz poruszać w tym miejscu nicią dentystyczną trzymaną napiętą w dwóch dłoniach. Wierzch wyjdzie bardziej równy, a przy okazji zaoszczędzisz sporo czasu!\nBardziej precyzyjne, małe zdobienia, np. na świątecznych pierniczkach, często nie są możliwe do wykonania przy pomocy rękawa do dekorowania. Niektórzy próbują sobie radzić, maczając wykałaczki w lukrze i rysując nimi wzory na wypiekach, jednak ta technika nie jest zbyt efektywna - prędzej pobrudzisz całą kuchnię, niż osiągniesz satysfakcjonujący efekt. Lepiej wykorzystaj… strzykawkę! Zadziała jak mini rękaw cukierniczy, dzięki któremu wykonasz nawet najmniejsze zdobienia precyzyjnie.\nGalaretki zamiast barwników\nChcesz udekorować swoje wypieki kolorowym lukrem, jednak nie masz pod ręką barwników spożywczych? Wykorzystaj galaretki! W zależności od smaku, możesz uzyskać całe zestawienie tęczowych, pastelowych kolorów.\nJabłko z ciasteczkami\nTwoje ciasteczka szybko wysychają i nie smakują tak dobrze, jak na początku? Wystarczy, że umieścisz je w pojemniku na ciastka razem z ćwiartką jabłka - będzie ona stopniowo oddawać wilgoć, którą absorbować będą Twoje wypieki. Dzięki temu pozostaną świeże i miękkie na dłużej. Nie poczujesz nawet różnicy w smaku!


ZWYCIĘSKA INAUGURACJA SEZONU MŁODZIKÓW W II LIDZE OKRĘGOWEJ - MKS Piast Żmigród\nZWYCIĘSKA INAUGURACJA SEZONU MŁODZIKÓW W II LIDZE OKRĘGOWEJ\nZ niecierpliwością, ale również z pewnymi obawami czekaliśmy na sobotę 16 marca 2019 r. I doczekaliśmy się. Na bardzo dobrze przygotowanym boisku (biorąc pod uwagę wczesną porę roku) w Żmigródku odbył się inaugurujący sezon „WIOSNA 2019” mecz I kolejki Wrocławskiej II Ligi Okręgowej Młodzików PIAST ŻMIGRÓD – AP II OLEŚNICA. Dla naszej drużyny był to pierwsze spotkanie na tym szczeblu rozgrywek. Przypomnijmy, wiosnę i jesień roku 2018 spędziliśmy w III LO grając z zespołami w większości słabszymi, od tych z którymi będziemy rywalizować przez najbliższe 3 miesiące, aż do 15 czerwca.\nNaszym pierwszym przeciwnikiem była drużyna reprezentująca Akademię Piłkarską (AP) II Oleśnica. Rzymska „dwójka” oznacza, że zagraliśmy nie z pierwszym zespołem (występuje w I LO), a z rezerwami, w składzie z zawodnikami urodzonymi w roku 2007, a więc w większości młodszymi o rok od naszych chłopców, ale oczywiście nie od wszystkich.\nZ racji różnicy wieku oraz lepszych warunków fizycznych, to Piast był faworytem sobotniej potyczki. I rzeczywiście faworyt nie zawiódł. Mecz PIAST – AP II zakończył się wysokim wynikiem 7-2 dla gospodarzy. Wynik nie mówi wszystkiego, choć mogliśmy wygrać nawet w pokaźniejszych rozmiarach. Oleśniczanie pokazali się w Żmigródku z bardzo dobrej strony. Z całą pewnością w następnych rozgrywkach będą „rozdawali karty”. Do przerwy, pomimo że graliśmy z wiatrem strzeliliśmy tylko jednego gola. Jego autorem był wszędobylski Filip Żur, który popisał się efektownym lobem po asyście Macieja Targoniego. W pierwszych 30 minutach mogliśmy prowadzić wyżej, niestety wyśmienitych okazji nie wykorzystali Kamil Figura i Szymon Ostromecki. Goście nie byli dłużni stwarzając pod naszą bramką groźne sytuacje. Druga odsłona meczu, a szczególnie, kiedy na boisku przebywali nasi podstawowi gracze, dała odpowiedź, kto w tym meczu dominuje. Oczywiście mowa o Piaście. Bramkę na 2-0 w 32 minucie strzelił Targoni (asysta Żur). Dziewięć minut później Filip strzelił swojego drugiego gola. Tym razem po indywidualnej akcji i uderzeniu piłki lewą (słabszą) nogą. Na bramkę numer cztery czekaliśmy nieco ponad 100 sekund. Uzyskał ją mieszkający nieopodal boiska Maciej Łukawy. Prowadzenie na 5-0 podwyższył Kamil Figura, który sfinalizował świetne podanie Maćka Targoniego. Techniczne uderzenie lewą nogą mogło się naprawdę podobać. Kolejnego gola (szóstego) wbił zdecydowanie wyróżniający się w tym meczu Targoni, a siódmego, a drugiego w meczu – Kamil Figura. Przy wyniku 7-0 w zespole Piasta następowały ciągłe rotacje w składzie. Z boiska m.in. zszedł filar naszego zespołu i kapitan Szymon Ostromecki. Goście skwapliwie wykorzystali nasze błędy i zasłużenie strzelili 2 bramki. Najważniejszymi ogniwami Piasta w meczu z AP byli wymienieni powyżej zawodnicy. Ponadto bardzo dobry występ zaliczył nasz pierwszy bramkarz – Marek Mosiek. Pozostali piłkarze również nie zawiedli. Bez z nich nie byłoby wygranej. Każdy, nawet najkrócej grający gracz jest ważnym ogniwem naszego (zwycięskiego) zespołu.\nNa zdjęciu zawodnicy Piasta Żmigród, który wystąpili w meczu z AP II Oleśnica\nStoją od lewej, pierwszy skład: K. Figura, F. Cieśla, S. Ulidowski, M. Łukawy, M. Mosiek, M. Targoni, P. Gałek, S. Ostromecki i F, Żur. W klęku od lewej: B. Pulut, M. Czamara, D. Mądry, N. Witkowska i T. Filiński.\nPiast Żmigród (śr. wieku 12,57) – AP II Oleśnica (śr. wieku 11,86) 7-2 (1-0)\nSkład Piasta: 1. Marek Mosiek (2006) – 3. Piotr Gałek (2006), 2. Szymon Ostromecki (2006) – kapitan zespołu, 11. Filip Cieśla (2006), 6. Sebastian Ulidowski (2006) – 7. Filip Żur (2007), Maciej Łukawy (2006), 14. Kamil Figura (2007) – 4. Maciej Targoni (2006) oraz 12. Maciej Czamara (2007) – bramkarz, 22. Błażej Pulut (2006) – bramkarz, 16. Dominik Mądry (2006), 8. Tomasz Filiński (2008) i 15. Natalia Witkowska (2007).\nSkład AP II Oleśnica: Kacper Kozioł – Bartek Janicki, Bartek Rosiński, Maciej Gorcyca, Michał Wróblewski, Wiktor Krajewski Krystian Rostek, Alan Węgrzyński, Mateusz Biernat oraz Mateusz Bruzdewicz – bramkarz, Mateusz Drosiński, Bartek Florczak, Karol Bęben, Piotr Smoliński. Trener Piotr Michalewski.\n1-0 Filip Żur, asysta Maciej Targoni, 19 min\n2-0 Maciej Targoni, asysta Filip Żur 32 min\n3-0 Filip Żur, bez asysty 41 min\n4-0 Maciej Łukawy, bez asysty 43 min\n5-0 Kamil Figura, asysta Maciej Targoni, asysta II stopnia Szymon Ostromecki 47 min\n6-0 Maciej Targoni, asysta ? Tomasz Filiński 47 min\n7-0 Kamil Figura, bez asysty 53 min\n7-1 Gol dla AP II, Michał Wróblewski 57 min\n7-2 Gol dla AP II, Mateusz Biernat.60+1min.\nSędzia: pan Krzysztof Kłopotowski.\nStrzelcy bramek dla Piasta, zdjęcie górne od lewej:\nKamil Figura, Maciej Targoni i Filip Żur, zdjęcie dolne, Maciej Łukawy\n„Pierwsze koty za płoty” – tak można rzec po pierwszym udanym meczu mistrzowskim. Z wygranej cieszymy się, ale bez przesady. To dopiero początek rozgrywek, przed nami 13 naprawdę trudnych pojedynków. Kadra zespołu jest nieliczna. Absencja 2-3 czołowych zawodników może spowodować, ze jakość zespołu drastycznie spadnie, a tym samym o dobre wyniki będzie niezmiernie trudno.\nCiągle czekamy i jesteśmy otwarci do włączenie do kadry chłopców już ukształtowanych piłkarsko urodzonych w latach 2006 i 2007 z naszej, ale nie tylko z naszej Gminy.\nZagraliśmy po raz pierwszy na boisku w Żmigródku. Nie zapomnieliśmy o tym, co robiliśmy będąc gospodarzem meczów w Żmigrodzie: flagi Piasta, nagłośnienie, spiker, nagrywanie meczu (nie z poziomu boiska lecz z platformy), kulturalny i zorganizowany doping kibiców (rodziców, dziadków, rodzeństwa). Dziś był też fotoreporter (Joanna Ulidowska), ale do zrobienia jest jeszcze bardzo dużo, przede wszystkim nie ma szatni oraz ubikacji.\nPani Kasia Żur kierownik drużyny i spiker


Bershka Warszawa – moda-online.pl\nBershka pojawiła się na rynku odzieżowym w Hiszpanii pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Jej główną siedzibą jest Barcelona. Początki marki Bershka łączyły się jedynie z odzieżą przeznaczoną wyłącznie dla młodej, damskiej klienteli. Dopiero od 2002 roku wśród ofert firmy znalazły się również modele przeznaczone dla młodych mężczyzn.\nDziś firma posiada ponad sześćset sklepów zlokalizowanych w ponad czterdziestu krajach świata. Również w Warszawie znajdują się firmowe salony Bershka, które cieszą się ogromną popularnością szczególnie wśród młodzieży. Pojawienie się pierwszych sklepów tej znanej marki pozwoliło młodym ludziom strojami zaakcentować swoją ekstrawagancję, nieustanne zmiany i szaloną energię z jaką przemierzają swoje życie.\nWprowadzeniu do salonów Bershka najnowszych kolekcji w Warszawie towarzyszą zawsze tłumy młodzieży, która jest szalenie zainteresowana jej nowymi modelami, stylistyką i wzornictwem. Każda kolekcja wyznacza trend bardzo niepokornej mody przeznaczonej przede wszystkim dla młodych ludzi. Również firmowe salony znacznie różnią się od sklepów znanych w całym świecie marek odzieżowych.\nKażdy salon Bershka to wyjątkowe miejsce spotkań, tworzenia wspólnych stylizacji w oparciu o firmowe oferty odzieży, którym nieustannie towarzyszą rytmy energicznej muzyki. Projektanci tworzący markę Bershka wychodzącą naprzeciw oczekiwań najtrudniejszej do zaspokojenia gustów klienteli, przygotowują kolekcje pełne luzu, nasyconej kolorystyki i często kontrowersyjnej awangardy. To przede wszystkim firmowa odzież Bershka wskazuje trendy w ulicznej modzie.\nBershka Warszawa, ul. Marszałkowska 104/22\nBershka Warszawa, CH Arkadia, Al. Jana Pawła II 82\nBershka Warszawa, CH Blue City, Al. Jerozolimskie 179\nBershka Warszawa, CH Złote Tarasy, ul. Złota 59\nBershka Warszawa, CH Wola Park, ul. Górczewksa 124


HIMALAYA KAJAL ziołowa kredka do makijażu 1g - NaturoMat\n» HIMALAYA KAJAL ziołowa kredka do makijażu 1g\nKajal wodoodporny wzbogacony olejkiem migdałowym, który odżywia i chłodzi okolice oczu.\nNadaje świeży wygląd. Przyspiesza i wspomaga wzrost rzęs.\nZawiera olejek migdałowy, różę damasceńską, olejek rycynowy, kamforę, triphalę.\nKredka nie wymaga ostrzenia.


Antykonkurencyjne praktyki producentów wózków dla dzieci. UOKiK karze - TVN24 Biznes\nShutterstockUOKiK: producenci wózków dla dzieci Coneco oraz Tutek narzucali swoim dystrybutorom ceny odsprzedaży\nZ analizy zgromadzonego podczas kontroli materiału oraz prowadzonych postępowań wynika zdaniem UOKiK, że producenci wózków dla dzieci Coneco oraz Tutek narzucali swoim dystrybutorom ceny odsprzedaży. Skutki takiej praktyki odczuli konsumenci, którzy mieli ograniczony dostęp do produktów tych producentów po cenach niższych niż ustalone. Praktyka była uciążliwa również dla dystrybutorów, którzy nie mogli konkurować między sobą ceną. Obaj producenci działali podobnie, kontaktowali się ze sprzedawcami detalicznymi, którzy sprzedawali produkty po cenach niższych niż odgórnie narzucone (najczęściej w serwisie aukcyjnym) i nakazywali zmianę polityki cenowej. Spółka Coneco podpisywała z niektórymi dystrybutorami umowę o współpracy handlowej, która zobowiązywała do stosowania cen nie niższych niż w cenniku producenta. E-maile zebrane w toku postępowania doskonale obrazują, że jeśli, jakiś kontrahent nie stosował się do stawek, był dyscyplinowany: Uprzejmie prosimy, aby ceny naszych towarów wystawianych na aukcjach internetowych były zgodne z cenami proponowanymi. Od dnia dzisiejszego będą monitorowane wszystkie ceny. W przypadku stosowania cen niższych niż te narzucone przez cennik, producent Conceo groził sankcjami np. „ucięciem” rabatów niestosującym się wobec wytycznych dystrybutorom. Spółka Tutek w monitorowanie cen zaangażowała samych dystrybutorów, którzy sygnalizowali o odstępstwach od cennika. Na każde zgłoszenie reagował pracownik producenta wózków, który upominał danego dystrybutora, aby ten dostosował się do cennika: Wystawiając nasze wózki na stronach internetowych cena wózka nie może być niższa niż cena na naszej stronie internetowej www.tutek.pl oraz od naszych wózków wystawionych na Allegro. Proszę zmienić ceny wystawionych wózków. Niestosowanie się do zaleceń skutkowało brakiem rabatów, a w niektórych przypadkach nawet odmowy sprzedaży produktów.\nZgodnie z prawem ochrony konkurencji zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie lub ograniczenie konkurencji. Za udział w nielegalnym porozumieniu cenowym na producenta wózków dziecięcych Tutek – urząd nałożył karę blisko 16 tys. zł. Na obniżenie kary wpłynęło zaniechanie praktyki natychmiast po wszczęciu postępowania. Drugiemu z producentów - Coneco – urząd nakazał zmianę stosowanej praktyki oraz nałożył sankcję finansową ponad 7 tys. zł. Na wysokość kary wpływ miał m.in. nieznaczny udział spółki na rynku akcesoriów dla dzieci. Decyzje są ostateczne, obaj przedsiębiorcy nie odwołali do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\nRzecznik UOKiK: "Został popełniony ludzki błąd, za który bardzo przepraszamy"TVN24 BiS


Wina i ich największe zalety | Epki\nWina i ich największe zalety\nPosted on 7 listopada 2013 9 listopada 2016 By artsitesPosted in RozrywkaTagged rodzaje win, wina, winiarnia, wino\nSpożywanie wina do obiadu, w szczególności zaś wina czerwonego, może być bardzo zdrowym rozwiązaniem, pod warunkiem, że nie będziemy przesadzać, bowiem wino to w dalszym ciągu napój alkoholowy, a co za tym idzie, nadmierne jego spożywanie będzie wywierać negatywny wpływ na nasza wątrobę, a ostatecznie może także doprowadzić do wielu innych, poważnych chorób. Warto tutaj wiedzieć, w jaki sposób nie przekroczyć tej granicy, aby skorzystać z dobrodziejstw zawartych w napojach takich jak wino, a jednocześnie nie narażać swojego zdrowia na szwank.\nWśród wad, należy tutaj przede wszystkim wyliczyć fakt, iż jest to napój alkoholowy, wobec czego, zbyt częste spożywanie prowadzić może na przykład do marskości wątroby. Musimy także pamiętać, iż spożywać należy z umiarem, to znaczy, że pożyteczny będzie kieliszek do obiadu, natomiast, w przypadku większych ilości, niestety zbyt zdrowe to już nie będzie.\nJeśli zaś chodzi o zalety spożywania wina, to przede wszystkim trzeba tutaj zwrócić uwagę na liczne przeciwutleniacze, które korzystnie wpływać będą na cały okład krążenia. Zresztą wino było od zawsze bardzo popularnym środkiem swego rodzaju dezynfekującym nasze wnętrze organizmu, bowiem zabijało ono wszelkiego rodzaju pasożyty i mikroby, przed którymi nie było się jak bronić, bowiem przechowywanie żywności, przez wzgląd na brak lodówek, niestety nie należało do najbezpieczniejszych. Spożywanie wina może nas także dodatkowo zabezpieczyć przed wieloma innymi schorzeniami takimi, jak chociażby miażdżyca, zawał serca, czy tez udar mózgu, na co wpływają jego właściwości zapobiegające zlepianiu się płytek krwi.\nKtóre wino lepsze?\nJeśli chodzi o walory zdrowotne, to przede wszystkim czerwone wino, które zawiera o wiele więcej dobroczynnych dla naszego organizmu składników. Nie znaczy to jednak, że z pozostałych rodzajów win powinniśmy tutaj całkowicie zrezygnować, bowiem także i one zawierają pewne ilości tych substancji i składników, a co więcej, ich smak i aromat, także może być bardzo kuszący.\nDobra lokalizacja na spożycie także jest ważna.\nWartym podkreślenia jest tutaj także fakt, iż nic nie wpływa tak korzystnie na smak wina jak odpowiednie otoczenie jego spożywania. Dlatego też polecamy tutaj miejsca takie jak Bistru Zuzu w Warszawie (bistrozuzu.pl), gdzie można zawsze przyjść, spokojnie usiąść, i w odpowiednim otoczeniu, oraz doborowym towarzystwie, skosztować najlepszych win pochodzących z całego świata. Dla wszystkich tych zaś, co zdecydowanie bardziej wolą skosztować wina w domowym zaciszu, polecamy kupno wina w sklepie 101 win, który okazuje się być jednym z najlepiej zaopatrzonych sklepów winiarskich w stolicy. Jednym słowem dobre wino jest w stolicy dość znane i popularne, trzeba tylko umiejętnie znaleźć miejsce w którym zakupimy towar, oraz dobrze dobrać miejsce, w którym będziemy delektować się bukietem smaku i aromatu, dobrze dobranego wina.


Cywilne mocarstwo, radykalny pacyfizm, protekcjonalny ekologizm. Niemieccy kapłani politycznego idealizmu — Klub Jagielloński\nŹródło: Herman- flickr.com\nWielokrotnie spotykałem się z tym osobliwym niemieckim moralistycznym pouczaniem (Belehrung) wobec mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej.\nPorzucenie militarystycznego myślenia i absolutny tryumf pacyfizmu (lub lumpenpacyfizmu) nie oznacza porzucenia mocarstwowych aspiracji.\nOptymalnym rozwiązaniem dla Niemiec była porażka Kijowa i powrót do business as usual z Moskwą. Problem w tym, że Ukraina się nie poddała.\nW przypadku Francji czasem mówi się o państwowym szowinizmie w podejściu do UE. Niemieckie podejście można nazwać gospodarczym szowinizmem.\nPrzez ostatnie dekady poziom zblatowania elit politycznych, biznesowych i medialnych w Niemczech rozrósł się do monstrualnych rozmiarów.\nNiemcy potrzebują idei, którą sami tworzą i której mogliby podporządkować swoje (nieraz sprzeczne) polityki państwa. Tą ideą jest systematyczny idealizm, którego oni sami stają się nie tylko wyznawcami, ale nawet więcej – kapłanami. Stanowi on parasol dla poszczególnych idei – mocarstwa cywilnego (Zivilmacht), państwa-strażnika liberalizmu, państwa handlowego (Handelsstaat), rządów państwa prawnego (Rechtsstaat) i wreszcie ekologizmu. Z ostatnią z wymienionych idei związana jest wciąż świeża polityka Energiewende. To te koncepcje stoją za niemieckim systematycznym idealizmem, który wbrew pozorom ma nie tak wiele wspólnego z rzekomym pragmatyzmem. Nowe pokolenie Niemców biegające teraz w trampkach po Bundestagu może zmienić kurs strategiczny w polityce zagranicznej. Polska może na tym zyskać, ale chociaż klucz leży w Berlinie, to sami powinniśmy powstrzymać się od taniego: „a nie mówiliśmy” i spojrzeć w przyszłość.\n„Kwestia niemiecka” – to XIX-wieczne pojęcie ukute w obliczu procesu jednoczenia się Niemiec. Wielokrotnie powracało już w europejskich debatach. Powód jest dość prosty – jeśli coś dotyczy Niemiec, dotyczy także całej Europy. Tak było podczas I i II wojny światowej, w momencie zjednoczenia Niemiec w 1990 r., i tak jest również dzisiaj. Stosunek Niemiec do wojny na Ukrainie w jakimś sensie wyznaczy kierunek wielu procesów, których na Starym Kontynencie będziemy świadkami w najbliższych latach. Trudno się zatem dziwić, że dziś cała Europa zadaje sobie pytanie o źródła niemieckiego kunktatorstwa, które wielu zdumiewa. Bez zrozumienia tych źródeł nie sposób bowiem odpowiedzieć na pytanie o charakter, a co chyba jeszcze bardziej istotne, trwałość niemieckiego zwrotu politycznego (Zeitenwende).\nIstnieje zapewne wiele przeróżnych, bieżących, przyziemnych, nawet technicznych przyczyn, dla których rząd kanclerza Olafa Scholza zachowuje się tak jak teraz. W moim odczuciu przyczyny metapolityczne mają tu przeważające znaczenie. Aby lepiej zrozumieć kontekst, który determinuje zarówno decyzje Berlina, jak i postawę niemieckich elit politycznych oraz niemieckiego społeczeństwa, warto zebrać w jednym miejscu różne tradycje niemieckiej polityki powojennej. Nie wiem, która z pięciu opisanych w tekście tradycji odgrywa rolę decydującą. Powinniśmy jednak mieć świadomość ich istnienia chociażby po to, aby być lepiej przygotowanym do budowy nowego modelu relacji polsko-niemieckich już po wojnie na Ukrainie.\nWspółczesna niemiecka kultura polityczna jest dzieckiem Immanuela Kanta, choć zasadniczo tak naprawdę wpływ filozofa z Królewca na świadomość polityczną Niemiec widać już od czasów pruskich. Niemcy potrzebują idei, którą sami tworzą i której mogliby podporządkować swoje publiczne działania, a nawet więcej – która stanowiłaby wielką opowieść uzasadniającą różne, nieraz sprzeczne ze sobą polityki państwa. Idei, której oni sami stają się nie tylko wyznawcami, ale nawet więcej – kapłanami. Świadomie odwołam się do powojennej historii Niemiec, bo analizowanie po raz enty nazizmu wydaje mi się mało ciekawym zajęciem.\nIdee te w przeważającej większości będą przedmiotem rozważań w kolejnych punktach, dlatego tu wymienię tylko kilka z nich. Mowa zatem o następujących koncepcjach: mocarstwa cywilnego (Zivilmacht), państwa-strażnika liberalizmu w wymiarze gospodarczym i politycznym, państwa handlowego (Handelsstaat) wprowadzającego tzw. zmianę przez handel (Wandel durch Handel), rządów państwa prawnego (Rechtsstaat) i wreszcie ekologizmu, z którym związana jest chociażby wciąż świeża polityka Energiewende.\nZaryzykuję stwierdzenie, że wszystkie działania niemieckich elit politycznych, ale także biznesowych, medialnych, akademickich i kulturalnych muszą w jakiś sposób wpisywać się w powyższe idee. Nawet jeśli nie zawsze jest to racjonalne, czego dowodem jest chociażby decyzja o wygaszaniu elektrowni atomowych czy brnięcie w budowę drugiej nitki Gazociągu Północnego. Nawet jeśli nie jest to do końca racjonalne, Niemcy potrafią być w tym tak systematyczni. Co więcej, nie ma na świecie wielu innych narodów, które umiałyby tak jak nasi sąsiedzi zza Odry perfekcyjnie wdrażać i integrować rozwiązania wymyślone przez kogoś innego.\nW Polsce często niemiecką systematyczność i perfekcjonizm błędnie nazywamy pragmatyzmem. Może dlatego, że są to cechy, których nam Polakom bardzo brakuje, co często uniemożliwia naszemu państwu osiąganie założonych celów. A skoro tego nie robimy, to jesteśmy niepragmatyczni. Sęk w tym, że Niemcy, co prawda, osiągają cele, ale nie zawsze są one w 100% pragmatyczne.\nZ niemieckiego systematycznego idealizmu wynika jeszcze jedna istotna rzecz. W przeciwieństwie do Brytyjczyków i Francuzów Niemcy nie posiadają kultury strategicznego myślenia politycznego. „Wielka Brytania nie ma wiecznych sojuszy, ma tylko wieczne interesy”. Tego z pewnością nie da się powiedzieć o Berlinie, dlatego Niemcy bywają ogrywani przez partnerów znad Sekwany i Tamizy. Świetnym przykładem z ostatnich lat są negocjacje dotyczące obsady kluczowych stanowisk w UE, które odbyły się wczesnym latem 2019 r.\nPrezydent Francji, Emmanuel Macron, będący najgłośniejszym krytykiem polityki Viktora Orbana, na ostatniej prostej zbudował koalicję z państwami środkowoeuropejskimi pod wodzą… węgierskiego premiera, co umożliwiło wybór Christine Lagarde na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego. To stanowisko, które było oczkiem w głowie kanclerz Merkel i jej faworyta, Jensa Weidmanna. Porażka okazała się tym bardziej bolesna, że dokonana przez Paryż przy pomocy państw Wyszehradu, traktowanych w Berlinie jednak jako tradycyjnie niemiecka strefa wpływów. Nie jest więc dla mnie przypadkiem, że moi niemieccy rozmówcy wielokrotnie w trakcie spotkań w gronie europejskich partnerów z uznaniem, ale i z pewną zazdrością, wypowiadali się o brytyjskich lub francuskich koleżankach i kolegach, podziwiali ich strategiczną sprawność.\nTo ma jednak swoje konsekwencje – w dobie strategicznego sztormu, kiedy załamuje się stary ład międzynarodowy, a wyłania się nowy, niemieccy mistrzowie systematycznego idealizmu mają ogromny problem, aby się odnaleźć. Nie jest żadnym zaskoczeniem, że najlepszym pojęciem opisującym obecną politykę kanclerza Olafa Scholza jest chaos. Gdy Niemcy chcieliby systematycznie dążyć do realizacji swoich idei „starego świata”, Francuzi, a zwłaszcza Amerykanie i Brytyjczycy, zaczynają już nawigować okręty swoich polityk zagranicznych według nowych współrzędnych.\nTo z kolei oznacza, że aby dokonało się niemieckie Zeitenwende, potrzeba sporo czasu, aż Berlin skonceptualizuje sobie nową idee fixe i zacznie z brutalną systematycznością ją realizować. W krótkim okresie będziemy jednak raczej świadkami kręcenia się w kółko albo dwóch kroków naprzód i jednego wstecz. Może nas to oczywiście frustrować, ale też chyba trudno oczekiwać od naszych niemieckich partnerów, żeby nagle stali się Anglosasami. My przecież także z dnia na dzień nie zostaniemy systematycznymi Niemcami, choć tak często tego sobie podświadomie życzymy.\n1. Tradycja pacyfizmu\nNowożytne Niemcy zostały zbudowane m.in. na bazie pruskiego militaryzmu. Trudno jest zrozumieć zarówno II, jak i III Rzeszę bez armii. Jednak 1945 r. przyniósł definitywne przełamanie (a właściwie zgwałcenie) imperialnego militaryzmu, choć już nie samej niemieckiej idei imperialnej, bo ta nadal ma się całkiem nieźle. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy to przełamanie jest wieczne, czy też jedynie czasowe, ale gdybym miał zaryzykować hipotezę dotyczącą jego trwałości, powiedziałbym, że co najmniej do końca XXI w. świadomość niemieckiego społeczeństwa i elit będzie kształtowana przez pacyfizm.\nMa on bardzo praktyczne konsekwencje. Bundeswehra traktowana jest przez Niemców jak zło konieczne – po prostu taki kraj musi mieć armię. Jeśli jednak jakiś polityk marzy o karierze, zrobi wiele, aby uniknąć zsyłki do ministerstwa obrony. Tematyką tą w wymiarze politycznym zajmują się bowiem wyłącznie pasjonaci, i to bez ambicji na coś więcej. Resort nie jest bowiem trampoliną do politycznej kariery.\nNie powinny zatem nikogo dziwić doniesienia o tym, że w niemieckiej armii nie ma sprawnych czołgów, samolotów i okrętów, a nawet jeśli jakieś się znajdą, to brakuje do nich amunicji. Zwyczajnie nikt na poważnie nie zakłada, że cały ten sprzęt będzie kiedykolwiek wykorzystany. To oczywiście nie oznacza, że Niemcy nie są w stanie mieć sprawnej, nowoczesnej armii. W końcu jako gospodarcza potęga produkują wysokiej jakości uzbrojenie, którego odbiorcami jest wiele państw świata, w tym Polska, ale i niestety Rosja. Dlatego nie mam najmniejszych wątpliwości, że Berlin będzie w stanie wydać 100 mld euro na obronę i uzbroić Bundeswehrę po zęby w najnowocześniejsze systemy, które… nie wyjadą z koszar. Sądzę tak również dlatego, że w niemieckim społeczeństwie nie będzie łatwo znaleźć wielu chętnych, by pójść w kamasze do obsługi tego supernowoczesnego sprzętu.\nJeśli cokolwiek jest w stanie przełamać niemiecki pacyfizm i niechęć do używania siły militarnej, to paradoksalnie jest tym właśnie odwołanie do zbrodniczej przeszłości. Co ciekawe, pierwszego wyraźnego przełomu po 1945 r. dokonał Joschka Fischer, reprezentujący tradycyjnie kojarzoną z pacyfizmem partię Zielonych. W 1999 r. politycznie zainicjował on decyzję niemieckiego parlamentu o wysłaniu Bundeswehry poza granice RFN. Hasłem, którym Fischer motywował konieczność wojskowego zaangażowania w konflikt w Kosowie, była znana w niemieckiej kulturze fraza „nigdy więcej Auschwitz” (nie wieder Auschwitz). Nie będzie dla mnie zatem wielkim zaskoczeniem, jeśli dziś kolejnego przełomu dokonają jego partyjni następcy – Annalena Baerbock i Robert Habeck.\nPorzucenie militarystycznego myślenia i, jak się wydaje, absolutny tryumf pacyfizmu (lub jak sami Niemcy w ostatnich dniach z przekąsem piszą – lumpenpacyfizmu) nie oznacza jednak porzucenia mocarstwowych aspiracji. Państwo, którego gospodarka stanowi ponad 1/5 unijnego PKB, od lat sytuujące się w trójce największych eksporterów globu, nie może zresztą myśleć o sobie w kategoriach innych niż mocarstwowe. Nawet jeśli ten blask Niemiec w ostatnich latach nieco przygasł, wciąż dla setek mln ludzi globalnego Południa Berlin jest synonimem migracyjnego raju. Tzw. republika bońska, a po zjednoczeniu „republika berlińska”, przez lata budowały wizerunek RFN jako krainy mlekiem i miodem płynącej.\nTaki wizerunek towarzyszył nam także w Polsce – najpierw za Łabą, a po 1990 r. już za Odrą zaczynał się raj. Niemcy budowały swoją mocarstwowość nie za pomocą hard power (mogły sobie na to pozwolić za sprawą stacjonowania na terenie RFN sporego amerykańskiego kontyngentu wojskowego), ale przy użyciu soft power – statusu globalnego ambasadora liberalnej demokracji, jakości gospodarki sygnowanej ikonicznym made in Germany czy wreszcie mitu kraju, który rozliczył się z trudną przeszłością. Rozsmakowywanie się w ekspiacji za zbrodnie nazizmu stało się paliwem kapitału moralnego, który w jakimś stopniu uczynił z Niemców w ich mniemaniu przedstawicieli jakiejś lepszej cywilizacji.\n2. Idea mocarstwa cywilnego (Zivilmacht)\nW tym sensie ukute przez samych Niemców pojęcie Zivilmacht to nie tylko określenie mocarstwa cywilnego. Zaryzykuję stwierdzenie, że można je też czytać jako mocarstwo cywilizacyjne. Siła współczesnych Niemiec w oczach świata, ale może bardziej nawet samych Niemców, pochodzi właśnie z tego „ekspiacyjnego” kapitału moralnego, który legitymizuje naszych zachodnich sąsiadów w roli arbitrów tego, co przynależy, a co nie przynależy do tej zachodniej (niemieckiej?) cywilizacji. Innymi słowy, z doświadczenia rozliczenia się z nazizmem płynie moralne prawo do pełnienia roli nauczyciela, który wyznacza właściwe normy zachowania, jak miało odbywało się to chociażby w ramach Willkommenskultur w 2015 r.\nWielokrotnie spotykałem się z tym osobliwym niemieckim pouczaniem (Belehrung) wobec mieszkańców naszego regionu i, co ciekawe, dość często obydwie strony (zwłaszcza w przypadku naszych liberalnych elit) uznawały to prawo za mające należytą legitymizację! Kiedy dziś w rozmowach z partnerami zza Odry sugeruję, że Berlin w kilka tygodni dramatycznie podważył swoją wiarygodność w oczach środkowych Europejczyków, nie potrafią oni w to uwierzyć i próbują się bronić (możliwe, że także w swoich oczach), że przecież wysyłają ogromną pomoc finansową dla Ukrainy, co nota bene nie jest prawdą – nawet w tym obszarze Niemcy wypadają stosunkowo blado w porównaniu do państw naszego regionu.\nTrzeba jednak mieć świadomość, że szalenie trudno przejść z pozycji arbitra do roli normalnego uczestnika stosunków międzynarodowych, który sam może podlegać ocenie i, o zgrozo, popełniać błędy. Wymaga to nie zmiany akcentów, ale przewartościowania całego paradygmatu powojennego myślenia Niemców o samych sobie. Tym bardziej, że zgodnie z systematycznym idealizmem będą oni jeszcze przez jakiś czas chcieli odtwarzać swoją legitymizację za pomocą karty ekspiacyjnej. Bardzo celnie zwrócił na to uwagę Matthew Karnitschnig z Politico, który ocenił kuriozalny niemiecki samozachwyt nad zdolnością do rezygnacji z budowy gazociągu Nordstream 2.\nNiemiecka debata publiczna rozpływała się bowiem w komplementach, że oto 22 lutego Niemcy zachowały się odpowiedzialnie i rozwiązały problem, bo prawdopodobnie zmusiły Władimira Putina do rezygnacji z agresywnej polityki wobec Ukrainy. Fakt, że same wcześniej budowały gazociąg, został skrzętnie pominięty. Kilka dni później, po słynnej przemowie kanclerza Scholza w Bundestagu 27 lutego, niemieckie media znów odpaliły protokół ekspiacyjny. Sęk w tym, że z tego teatralnego przepraszania niewiele wynika, a strategia budowy kapitału moralnego jako źródła mocarstwowej legitymizacji uzyskiwanej za sprawą wykorzystania karty ekspiacyjnej zwyczajnie przestała działać. Powinniśmy chyba jednak dać Niemcom czas, aby to zrozumieli, nawet jeśli ich zachowanie w tym wymiarze bywa irytujące. Powinniśmy, bo czy tego chcemy, czy nie, pozostaną one europejskim mocarstwem, od którego zależy i będzie zależeć nasza gospodarka i codzienne życie setek tys. polskich rodzin.\n3. Tradycja państwa handlowego (Handelsstaat)\nTrzecią niesamowicie ważną tradycją niemieckiej kultury politycznej, bardzo związaną z ideą mocarstwa cywilnego, jest koncepcja państwa handlowego. Nie mam tu jednak tyle na myśli jakichś odległych skojarzeń ze średniowieczną Hanzą czy też oświeceniowego pojęcia zamkniętego państwa handlowego (geschlossene Handelsstaat) w ujęciu Johanna Gottlieba Fichtego, co raczej powojennego przekonania, że bezpieczniej schować polityczne aspiracje za plecami niemieckiego biznesu, którego związki z nazizmem udało się dość dobrze ukryć.\nPowojenne Niemcy szalenie skutecznie (jak to one!) przejęły od swoich amerykańskich protektorów ideę wypowiedzianą w 1955 r. przez Charliego Wilsona, byłego prezesa General Motors, mianowanego sekretarzem obrony USA. Stwierdził on wówczas, że „co jest dobre dla General Motors, jest dobre dla Ameryki”. Interesem RFN stały się zatem interesy Daimlera, Volkswagena, Siemensa, BASF czy Boscha.\nJeśli w przypadku Francji czasem mówi się o państwowym szowinizmie w podejściu do UE, gdzie wspólnota ma przede wszystkim służyć realizacji francuskiego raison d’etat, to niemieckie podejście do integracji europejskiej spokojnie można nazwać gospodarczym szowinizmem. Nota bene nawet sami Niemcy przestali się z tym jakoś specjalnie kryć – wystarczy zajrzeć do opublikowanej w lutym 2019 r. przez ówczesnego ministra gospodarki, Petera Altmaiera, nowej narodowej strategii rozwoju przemysłu made in Germany, w której pisze się o konieczności zbudowania takiej unijnej polityki przemysłowej, która będzie sprzyjać rozwojowi niemieckiego biznesu.\nZdrowy rozsądek jednak podpowiada, że kiedy nie ma żadnego firewalla między polityką a biznesem, a elity polityczne odpowiadające za nadzór nad biznesem jednocześnie są rzecznikiem jego interesów, to prędzej czy później musi dojść do korupcji. Korupcja jednak niezbyt dobrze pasuje do wizerunku arbitra liberalno-demokratycznej elegancji, dlatego de facto została ona skutecznie „zalegalizowana” opowieścią o idei państwa handlowego. Nikt nie zadawał pytania, jak to możliwe, że kraj funkcjonujący w modelu przypominającym południowokoreańskie czebole przez dekady okupował miejsce w pierwszej dziesiątce najmniej skorumpowanych państw świata.\nPrzez te wszystkie lata poziom zblatowania elit politycznych, biznesowych i medialnych w Niemczech rozrósł się do monstrualnych rozmiarów. Patrzymy dziś z rosnącym obrzydzeniem na Gerharda Schrödera, ale jego błąd polegał wyłącznie na tym, że był zbyt chciwy i sprzedał się rosyjskiemu biznesowi. Gdyby pozostał na liście płac niemieckiego biznesu, do dziś pewnie korzystałby ze splendoru spływającego z faktu bycia kanclerzem RFN.\nPrawda jest też taka, że w miarę upływu czasu kolejne pokolenia niemieckich elit politycznych w duchu systematycznego idealizmu rozwijały koncept służebnej (służalczej?) roli polityki wobec biznesu. Widać to było bardzo wyraźnie zwłaszcza w ostatnich latach. Kanclerz Merkel do perfekcji doprowadziła dyplomację gospodarczą, gdy obwoziła prezesów niemieckich koncernów po całym świecie i załatwiała dla nich kontrakty (prezesów, bo niemieckie elity są mężczyzną). Szczególnie często pielgrzymowała do Chin, dlatego po 16 latach jej rządów niemiecki biznes siedzi tam po uszy. Nie jest to jednak najbardziej rażący dowód prymatu biznesu nad polityką. Wybaczcie powtarzanie się, ale wisienką na tym torcie był Nordstream 2, który przez lata sprzedawany był w debacie publicznej jako niemiecki projekt biznesowy, a nie polityczny.\nNiemcy jednak musieli tę biznesową strategię polityczną jakoś opakować, a idea państwa handlowego już do tego nie wystarczała. No bo jak tu wytłumaczyć, że państwo mieniące się globalnym promotorem demokratycznych wartości pośredniczy w budowie fabryk Volkswagena w chińskiej prowincji Xinjiang, w której wykorzystuje się pracę przymusową Ujgurów. Dlatego też w niemieckiej kulturze politycznej, zwłaszcza od czasów Ostpolitik kanclerza Willy’ego Brandta, rozwijano ideę tzw. zmiany przez zbliżenie (Wandel durch Annäherung), która w praktyce miała być osiągnięta za pomocą współpracy handlowej (Wandel durch Handel). Co ciekawe, ten handel obejmował też sprzedaż broni: „nieważne, czym handlujesz, ważne, że tworzysz więzi budujące pokój i dobrobyt” – tak można by spointować niemiecką wizję polityki zagranicznej.\nKłopot jednak w tym, że zmiana faktycznie się dokonywała, tylko że nie w Rosji lub Chinach, ale w samych Niemczech. Berlin stopniowo zyskiwał świadomość tego problemu – pierwszym dzwonkiem ostrzegawczym była sprzedaż Chińczykom firmy Kuka, wytwarzającej sterowniki do większości produkowanych w Niemczech maszyn. W ten sposób Pekin po dość okazyjnej cenie uzyskał dostęp do ogromnej liczby patentów będących fundamentalnym zasobem gospodarki RFN.\nZnów jednak muszę powtórzyć – Niemcy są bardzo pojętnymi uczniami i mają dziś świadomość, że za sprawą swojego Wandel durch Handel znaleźli się nie tylko politycznie, ale i gospodarczo w ciemnej dolinie. Nie możemy jednak zapominać, że polityczny establishment Berlina nie tylko siedzi w kieszeniach prezesów wszystkich Daimlerów, Siemensów czy BASF-ów, którzy dziś są po uszy utopieni w szambie (wyobraźmy sobie, gdzie w tej sytuacji jest wspomniany establishment…), ale i niemiecka polityka chowa w swoich szafach wiele trupów korupcyjnego dziedzictwa, bo przecież nie każda współpraca na linii polityka-biznes szła oficjalnym, urzędniczym kanałem.\nNiemcy czeka długie i bolesne rozliczenie z przeszłością, w tym zwłaszcza z belle epoque ery Angeli Merkel. Rozliczenie, którego zresztą młode pokolenie niemieckich polityków (nieumoczone jeszcze we współpracę z dużym biznesem) zaczęło się już dopominać. Rozumieją oni bowiem, że bez wywalenia tych wszystkich trupów z szaf SPD czy CDU oni także pójdą na dno. Tyle, że taki proces nie rozpocznie się od razu i prawdopodobnie potrwa latami, co powinniśmy nad Wisłą przynajmniej rozumieć, aby nie mieć nierealistycznych oczekiwań. „Są w ojczyźnie rachunki krzywd, obca dłoń ich też nie przekreśli” – dajmy Niemcom czas na rozliczenia, wspierajmy tę część niemieckiej elity, która może go dokonać.\nZ pożytkiem i dla nich, i dla nas, bo to właśnie niemiecki biznes można uznać za jeden z ważniejszych źródeł myślenia o Polsce i całym naszym regionie jak o poddostawcy, a nie realnym partnerze.\n4. Tradycja mediatora polityki zagranicznej (ehrlicher Makler)\nOd Wandel durch Handel bliska droga do czwartej wielkiej idei porządkującej niemiecką politykę, czyli bismarckowskiej koncepcji wiarygodnego pośrednika (ehrlicher Makler). Otto von Bismarck przez całą swoją polityczną karierę, której zwieńczeniem w jakimś sensie był kongres berliński w 1878 r., starał się pozycjonować Niemcy jako pośrednika między zwaśnionymi stronami. Jeśli pojawiał się na horyzoncie spór między Rosją a Austro-Węgrami, Rosją i Francją czy Francją i Austro-Węgrami, tam pojawiał się Bismarck. „Żelazny kanclerz“ miał bowiem przekonanie, że odgrywanie roli arbitra będzie stanowiło najlepszą gwarancję bezpieczeństwa, a zarazem pomoże budować mocarstwową rolę II Rzeszy w Europie.\nWróćmy jednak do naszej próby zrozumienia powojennych Niemiec. Po powstaniu RFN z oczywistych powodów kanclerz Adenauer nie mógł kontynuować bismarckowskiej polityki równego dystansu. Tak narodziła się tradycja niemieckiego atlantycyzmu, o co zresztą nie było tak trudno, zważywszy na obecność amerykańskich wojsk i amerykańskich inwestycji realizowanych w ramach planu Marshalla. Stopniowo RFN coraz bardziej stawała się ambasadorem amerykańskich interesów w Europie, czego symbolicznym zwieńczeniem stało się partnerstwo w przywództwie (Partnership in Leadership), ogłoszone przez prezydenta George’a H. Busha w czasie wizyty w Niemczech w 1989 r.\nZmiany spowodowane upadkiem ZSRR otworzyły jednak możliwość powrotu do dziedzictwa Bismarcka. Tradycyjnie pruskie wychylenie ku Wschodowi przybrało dwie formy – starania o rozszerzenie UE (czyt. rynku wewnętrznego) na państwa Europy Środkowo-Wschodniej, zwieńczone pozytywnym z niemieckiej perspektywy wynikiem negocjacji akcesyjnych w grudniu 2002 r., i wielkiego otwarcia się na Rosję. Warto zwrócić uwagę, że te dwie formy były realizowane sekwencyjnie, a symboliczną cezurą jest 2003 r.\nWtedy to Niemcy uzyskały już pewność, że Polska i inne państwa regionu wejdą do UE, czego Berlin będzie ogromnym gospodarczym beneficjentem, a jednocześnie RFN weszła w spór z USA wokół amerykańskiej interwencji wojskowej w Iraku i wspólnie z Francją utworzyła oś Paryż-Berlin-Moskwa, mającą być swoistą przeciwwagą dla amerykańskiego pomysłu na starą vs nową Europę.\nChoć trzeba uczciwie przyznać, że ten podział zaproponowany przez amerykańskiego sekretarza obrony, Donalda Rumsfelda, był dla Berlina bardzo wygodnym pretekstem, aby otworzyć się mocniej na Rosję. Mocniej, bo już w latach 90. XX w. Niemcy starały się budować relacje z Kremlem, ale dopiero rozmowy o budowie Gazociągu Północnego, zapoczątkowane w tamtym czasie przez kanclerza Schrödera, symbolicznie przypieczętowały ten nowy „sojusz”.\nWspomniana oś Paryż-Berlin-Moskwa stała się fundamentem budowy koncepcji europejskiej autonomii strategicznej, która, co prawda, formalnie pojawiła się dopiero dekadę później, ale już w pierwszych latach XXI w. zaczęto powoli rozwijać ideę europejskiej Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony w ramach „europejskiego domu”, pod którego dachem mieściła się także Rosja. Jednocześnie Berlin systematycznie starał się ubierać w szaty strażnika globalnego, liberalnego ładu gospodarczego, którego był beneficjentem.\nDojście do władzy Donalda Trumpa nie przez przypadek spowodowało w Niemczech histerię. Trump, uruchamiając wojnę handlową z Chinami, nie tylko rozchwiał globalne wody i utrudnił okrętowi niemieckiej gospodarki spokojną żeglugę, ale, co gorsze, wskazał Niemcy jako państwo współodpowiedzialne za negatywny zdaniem USA kierunek rozwoju globalizacji. Nagle Niemcy z arbitra w stosunkach międzynarodowych stały się stroną sporu. Ostra krytyka wyrażona przez prezydenta USA, a później decyzja o nałożeniu karnych ceł m.in. na unijną stal i aluminium doprowadziły do sytuacji, w której Berlin został de facto zmuszony do opowiedzenia się po jednej ze stron amerykańsko-chińskiego konfliktu. Sytuacji, której Niemcy zawsze chcieli za wszelką cenę uniknąć.\nPorażka Trumpa i objęcie urzędu przez Joego Bidena wlało w niemieckie serca nadzieję, że uda się powrócić na stare, sprawdzone tory, dlatego w grudniu 2020 r. kanclerz Merkel dosłownie w ostatnim dniu niemieckiej prezydencji w Radzie UE przepchnęła nową umową inwestycyjną z Chinami. Amerykanie wyraźnie nie protestowali, co więcej, latem zeszłego r. w praktyce dali zielone światło na uruchomienie Gazociągu Północnego. Można było odnieść wrażenie, że choć prezydent Biden nie jest zachwycony politykę Berlina wobec Pekinu, to nie będzie kruszyć kopii o stosunki RFN z Kremlem.\nRosyjska agresja na Ukrainę wywróciła jednak stolik. Z niemieckiej perspektywy optymalnym rozwiązaniem była szybka porażka Kijowa, chwilowe zawieszenie stosunków z Kremlem, później normalizacja, a wreszcie powrót do business as usual z Moskwą. Problem w tym, że Ukraina się nie poddała, a Amerykanie najwyraźniej uznali, że Kijów wchodzi w ich obszar wpływów, bo daje to gwarancję na przynajmniej czasowe rozwiązanie kwestii rosyjskiej, co jednocześnie długofalowo zwiększa pole manewru USA na zachodnim Pacyfiku. W sytuacji, w której Amerykanie instalują się w Kijowie, jakiekolwiek próby odgrywania roli pośrednika przestają mieć sens. Co więcej, prezydent Biden w swoim warszawskim przemówieniu wyraźnie dał do zrozumienia, że jeśli ktoś nie jest z nami, ten jest przeciwko nam. Tu nie ma miejsca na żadnych pośredników, zarówno w wymiarze globalnym, ale i regionalnym.\nCo jednak chyba najgorsze z perspektywy Berlina, Niemcy na długi czas straciły możliwość odgrywania roli ehrlicher Makler, bo zwyczajnie w świecie mało kto wierzy dziś w ich wiarygodność. Wyraźnie désintéressement wobec pomysłu wizyty prezydenta Steinmeiera w Kijowie było niesamowicie wymowne. Mam wrażenie, że wciąż nie doceniamy skali i doniosłości tej zmiany – podważa ona fundamenty polityki zagranicznej RFN. W jakimś sensie Niemcy w ciągu kilku tygodni straciły dorobek budowany przez ponad 70 lat i wróciły do punktu wyjścia, w którym muszą sobie same na nowo odpowiedzieć na pytanie o miejsce USA i Europy w ich polityce zagranicznej. Oczekiwanie, że rząd w Berlinie będzie dziś aktywnie kreował politykę transatlantycką, a nie działał wyłącznie reaktywnie, nie ma wiele wspólnego z realiami.\n5. Tradycja zafascynowanego antyamerykanizmu (Hassliebe)\nW ten sposób doszliśmy do ostatniej wielkiej tradycji powojennej polityki RFN, a mianowicie do jej specyficznych relacji wobec USA. Jakkolwiek kontrowersyjnie ta teza zabrzmi, to Amerykanie zbudowali powojenne Niemcy, podobnie zresztą jak Amerykanie stworzyli współczesną Japonię. W efekcie Niemcy są do pewnego stopnia tacy, jakimi uczynili ich Amerykanie. To ma szalenie istotne konsekwencje dla stosunku Niemców do USA, które najlepiej oddaje słowo Hassliebe. Trudno przetłumaczyć to na język polski. Anglosasi mówią o tym love-hate relationship.\nZ jednej bowiem strony Niemcy kochają Amerykanów, a dokładniej są nimi zafascynowani. Żaden inny zagraniczny polityk, jak tylko Barack Obama, zgromadził na swoim przedwyborczym (!) wiecu w Berlinie pół mln osób. Z drugiej strony Niemcy nienawidzą tego samego Baracka Obamy, bo przecież to on kazał podsłuchiwać kanclerz Merkel i traktował ich kraj jak przywódcę, którego wolno nagrywać. W tym sensie paradoksalnie wybór Donalda Trumpa był dla Niemców błogosławieństwem, bo stał się okazją, by tę skrywaną latami nienawiść wobec USA wreszcie z siebie wylać. Wspomniana oś Paryż-Berlin-Moskwa miała być szansą, by wreszcie pozbyć się Amerykanów z Europy.\nWybaczcie jednak, że w tym obszarze posłużę się dwoma osobistymi wspomnieniami, ale one, jak sądzę, lepiej zobrazują pewien specyficzny społeczny mindset. Pamiętam historię z początków XXI w., jeszcze z czasów studenckich, gdy jednej z niemieckich uczelni w naszej międzynarodowej grupie pojawił się student z USA. Moi niemieccy koledzy i koleżanki niemal natychmiast próbowali nawiązać z nim relację. Ponadto wszyscy marzyli o zrobieniu stażu za oceanem, a wykładowcy, którzy mieli za sobą pobyt w USA, byli traktowani jak ci lepsi. Kiedy w tamtych latach po raz pierwszy spotkałem jedną z moich dalekich niemieckich kuzynek, której rodzice nadali imię Jessica, stanowczo nalegała, aby mówić do niej „Jesika”, a nie, broń Boże, „Dżesika”, bo to Niemcy, a nie Ameryka.\nZdaję sobie sprawę, że ta historia nie musi niczego oznaczać, ale trudno się dziwić, że Niemcy próbują się trochę od amerykańskiej obecności uwolnić, nawet w wymiarze symbolicznym. Może to być dla wielu polskich czytelników zaskakujące, ale wielu Niemców traktuje amerykańskie oddziały stacjonujące w bazie Ramstein jako wojska okupacyjne. Skoro obecność rosyjskich wojsk na polskiej ziemi była dla nas przez lata źródłem upokorzenia, może jednak nie tak trudno będzie nam zrozumieć podobną emocję naszych zachodnich sąsiadów. Nawet jeśli to „tylko” wojska sojusznicze.\nSwoją drogą absolutnie nie jest przypadkiem, że jeden z najsłynniejszych niemieckich zespołów muzycznych swoją nazwę bierze właśnie od miejsca, gdzie znajduje się baza wojsk USA. Co więcej, poświęcił on Ameryce jeden ze swoich największych przebojów, w którym chyba lepiej niż ktokolwiek inny oddał niemieckie myślenie o USA. We are living in Amerika, Amerika is wunderbar to jeden wielki, przejmujący manifest niemieckiego Hassliebe wobec Amerykanów.\nRozumiejąc to, postawmy się teraz w roli Niemców, którzy wahają się, czy wysłać broń na Ukrainę. W tym czasie Amerykanie organizują im w Ramstein, na niemieckiej ziemi, prawdopodobnie bez ich zgody, a już na pewno bez ich entuzjazmu, zjazd przywódców niemal połowy świata, który będzie poświęcony dozbrajaniu Kijowa i działaniom mającym na celu pokonanie Rosji. Nad Wisłą cieszymy się z takiego obrotu sprawy, ale dla Niemców to spotkanie jest ogromnym upokorzeniem, policzkiem wymierzonym wprost nie tylko w politykę rządu kanclerza Scholza, ale całemu niemieckiemu społeczeństwu.\nTak, nie mam żadnych wątpliwości, że administracja prezydenta Bidena była już tak zirytowana kolejnymi politycznymi szpagatami niemieckich władz, że postanowiła ich w ten sposób upokorzyć i zmusić do podjęcia właściwych decyzji. Jednak Amerykanie potwierdzili stereotypy. Jak bowiem śpiewał Rammstein (nota bene dwa „m” w nazwie to błąd, którzy muzycy popełnili w swoim pierwszym utworze, ale tak już zostało) w piosence Amerika, „znam przydatne kroki, uchronię cię przed pomyłkami, a jeśli ktoś nie będzie chciał tańczyć, to wkrótce się przekona, że i tak będzie musiał. Tańczymy ładnie w kółeczku…”.\nPytanie, jak to upokorzenie wpłynie na Niemców. Czy pomoże im dokonać jasnego wyboru w rywalizacji między imperium dobra (USA) a imperium zła (Chiny)? Choć z polskiej perspektywy byłoby lepiej, gdyby Niemcy się ogarnęli i wybrali Waszyngton, to jednak nie mam pewności, że tak się stanie.\nA historie takie jak spotkanie w Ramstein z pewnością nie poprawiają notowań Amerykanów w niemieckim społeczeństwie, nawet jeśli rośnie w nim przekonanie, że bliskie relacje z Rosją i Chinami były historyczną katastrofą. Na marginesie warto zwrócić uwagę, że poczucie zagubienia i chaosu nad Sprewą są tak ogromne, że nie słychać nawet specjalnych głosów oburzenia na tak obcesowe zachowanie USA. Niemcy są sparaliżowani.\nNie wiem, jakie decyzje podejmie rząd w Berlinie w sprawie dostaw broni dla Ukrainy. Nie wiem, w którym kierunku pójdzie niemiecka polityka zagraniczna w najbliższych latach. Nie wiem, czy i jak długo przetrwa gabinet kanclerza Olafa Scholza. Wiem natomiast, że nie możemy pozwolić sobie na to, by Niemców nie rozumieć. Wiem też, że nie stać nas na komfort braku współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, bo zwyczajnie w świecie jesteśmy połaczeni tak silnymi więzami, że jeśli je rozluźnimy, to posypiemy się na kawałki. Wiem, że musimy próbować jakoś Niemcom pomóc, a nie tylko ich krytykować i uprawiać nomen omen tradycyjnie niemiecki besserwisseryzm, bo sami wiemy, że on nie nigdy nie działa.\nNie udzielę jednak odpowiedzi, jak to zrobić. Boję się nowej idei w niemieckiej kulturze politycznej, która zdaje się wyłaniać z obecnego kryzysu. Jest nią doomeryzm, czyli przekonanie, że jest już za późno, by cokolwiek zmienić. Rozumiem, że niemieckie elity gospodarcze, reprezentujące „święty” Związek Niemieckiego Przemysłu (BDI), i siedzący w ich kieszeniach politycy mogą mieć poczucie, że jest, mówiąc kolokwialnie, pozamiatane. Niemiecki sektor motoryzacyjny prawie 40% produkowanych aut sprzedaje w Chinach i ma coraz większą świadomość, że za chwilę straci ten rynek, a tym samym poniesie spektakularną klęskę. Niemiecki przemysł chemiczny jest konkurencyjny dzięki dostawom taniego rosyjskiego gazu, a bez niego może w zasadzie pakować manatki. Im wszystkim chyba wydaje się, że lepiej opóźniać śmierć, przedłużając życie na starych zasadach, niż wprowadzić radykalną zmianę, która nie daje wcale gwarancji na przeżycie.\nNie robię sobie wielkich nadziei. Stare elity polityczne i tak są już przerażone wizją wypadania trupów z szaf. Jeśli gdzieś szukam nadziei, to w nowym pokoleniu niemieckich polityków biegających dziś w Bundestagu w trampkach. Tak, nie mają oni żadnego poczucia odpowiedzialności Niemiec za nasz region, ale chyba mają też mniejsze poczucie jakiejś niemieckiej Sonderweg. Traktują Niemcy jako normalny kraj, bez całego dziedzictwa nazizmu. Tak chcą być traktowani i tak chcą traktować innych – jak normalne kraje, a nie potomków ofiar zbrodniczego hitlerowskiego reżimu.\nDziś bardzo potrzebujemy tej niemieckiej normalności, bo mam wrażenie, że tylko ona daje szansę na zbudowanie od nowa politycznych relacji między naszymi krajami, bez całego sztafażu reparacji z jednej strony, a „kiczu pojednania” z drugiej. Piszę politycznych, bo o gospodarcze jestem spokojny, skoro nawet mimo zimnej wojny w naszych relacjach w ostatnich latach nie udało się ich zepsuć (ba, wartość naszej wymiany handlowej od 2015 r. wzrosła o połowę).\nJestem absolutnie świadomy tego, że w grze o przyszłość relacji między naszymi krajami piłka jest zdecydowanie po stronie Berlina. Bez zmiany nastawienia Niemców do Polski i państw naszego regionu nie ma w ogóle mowy o jakimkolwiek partnerstwie. Jednak to nie oznacza, że mamy pozostać bezradni i czekać wyłącznie na ruch zza Odry. Praca nad nowym modelem relacji wymaga też działań po naszej stronie, bo my wciąż chcielibyśmy 80 lat po wojnie postrzegać Niemców jak potomków Hitlera, co jednak donikąd nas nie zaprowadzi.\nNie mam złudzeń, że o budowę od nowa relacji między Polakami i Niemcami nie będzie łatwo, chociażby dlatego, że z oczywistych powodów będzie nam blisko do Amerykanów, co relacji z Niemcami raczej nie ułatwi. Zdaję sobie jednocześnie sprawę, że dziś Deutschlandversteher to w Polsce gatunek na wyginięciu i nie mamy dobrego czasu, by przekonywać do budowania konstruktywnych relacji z Niemcami. Chciałbym jednak wyraźnie podkreślić, że prędzej czy później trzeba będzie o nie zadbać, bo Amerykanie w końcu wyjdą z Europy, a z Niemcami zostaniemy tu na dobre i na złe. Dlatego warto starać się ich lepiej poznać, zrozumieć i dać szansę na to samo drugiej stronie.\nAleksander Tyra wyjaśnia powody niemieckiej niechęci do podjęcia zdecydowanych działań przeciwko Rosji: Egotycy, prymusi, moralne narcyzy. Niemcy świętym Piotrem narodów Jacek Płaza ocenia groteskowe działania Berlina w sprawie sankcji i pisze o roli Ukrainy w rywalizacji USA z Chinami: Niemcy, weźcie się wreszcie w garść! Mateusz Parkasiewicz w numerze Pressji pt. „Pobożny antyklerykalizm” opisuje, w jaki sposób Zachód patrzy na Europę Środowo-Wschodnią: Francuzi i Niemcy potrzebowali naszego barbarzyństwa, żeby uwierzyć w swój postęp. Wokół książki Larry’ego Wolffa


Stycznik jako łącznik mechanizmowy, zdolny do włączania, wyłączania i przewodzenia prądu | CEDEGA\nHome » Stycznik jako łącznik mechanizmowy, zdolny do włączania, wyłączania i przewodzenia prądu\nStycznik jako łącznik mechanizmowy, zdolny do włączania, wyłączania i przewodzenia prądu\nStycznik to łącznik mechanizmowy, zdatny do włączania, wyłączania i przewodzenia prądu w normalnych warunkach pracy obwodu, a także przy przeciążeniach.\nStyczniki to elektryczne łączniki, umożliwiające dużą częstość łączeń przez stosowne mechanizmy, a również z uwagi na charakterystykę pracy.\nPosiada jedynie jedną pozycję spoczynkową styków ruchomych. Złącza ruchome utrzymywane są w położeniu wymuszonym spowodowanym siłą zewnętrzną. Styczniki jest możliwość rozdzielić ze względu na kategorię siły zewnętrznej na styczniki elektromagnetyczne i pneumatyczne.\nZainteresował Cię ten artykuł? Jeśli tak, to koniecznie sprawdź tu (https://www.ticol.pl/) podobne materiały - one też są godne uwagi.\nSprzęt ów umie załączać, wyłączać i kierować prąd w naturalnych warunkach pracy obszaru elektrycznego, a również w warunkach przeładowań.\nStycznik jako instrument elektryczny charakteryzuje się wielką trwałością mechaniczną, pokaźną częstością łączeń, niedużymi wymiarami i pewnością działalności. Są to automatyczne łączniki służące do rozwierania i zamykania sieci, w których przepływają prądy robocze, nieraz o nasileniu kilkunastu, lub kilkuset amperów. Stycznik jest w stanie wyłączać również prądy przeciążeniowe, aczkolwiek nie wyłącza energii spięcia.\nJakikolwiek stycznik składa się zazwyczaj ze połączeń zasadniczych i pomocniczych. Styków kluczowych jest zazwyczaj parę na jednym styczniku. Styki pomocnicze mogą być zwierne, czy też rozwierne.\nSkoro masz pewność, że ten wątek jest dla Ciebie ciekawy, to sprawdź, że też praktyczna strona (http://inte.com.pl/Aktualnosci) zawiera nie mniej cenne wiadomości - kliknij tutaj.\nW trakcie, gdy stycznik nie pracuje, połączenia zwierne są rozwarte, a styki rozwierne zwarte.\nW momencie, gdy stycznik zaczyna funkcjonować styki zwierne siłą pola magnetycznego pozostają zwarte, a styki rozwierne się odbezpieczą. Dzięki takiemu działaniu stycznik może być używany w automatyce w układzie zależności.


Dziś Światowy Dzień Walki z Cukrzycą - Wiadomości\nDodano: 2012-11-14 / 09:40\nDiabetolodzy alarmują, że ta przewlekła i nieuleczalna choroba wcześnie wykryta pozwala uniknąć powikłań. Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna oraz Światowa Organizacja Zdrowia szacują, że jeśli nie zostaną podjęte systemowe działania w zakresie edukacji na temat cukrzycy i jej prewencji, liczba cierpiących na nią osób do roku 2030 ulegnie podwojeniu.\nCukrzyca jest przewlekłą chorobą, której przyczyną jest zaburzenie wydzielania insuliny. Niedobór insuliny prowadzi do zwiększenia stężenia glukozy we krwi oraz wydalanie glukozy wraz z moczem. Nieleczona choroba jest jedną z głównych bezpośrednich i pośrednich przyczyn inwalidztwa oraz wczesnej umieralności.\n- Choroba ta została już uznana przez ONZ epidemią XXI wieku. Żeby jej zapobiegać w całym kraju prowadzone są różne akcje profilaktyczne – mówi doktor Bożena Janicka, prezes PPOZ.\nLekarze zalecają, by każda osoba powyżej 45. roku życia co 3 lata badała się pod kątem cukrzycy. Ponadto, niezależnie od wieku raz w roku powinny badać się osoby z grupy ryzyka. To m.in. osoby z dużą nadwagą, mało aktywne fizyczne, osoby z nadciśnieniem tętniczym, a także te, u których w rodzinie jest osoba chora na cukrzycę.


od magdalenaklys Podłogi | wilanowska.com.pl\nprzez magdalenaklysZamieszczono 14 marca, 2021 1 grudnia, 2021 Zamieszczono w od magdalenaklys PodłogiOtagowano panele kalisz, panele kalisz hurtownia sklep, panele podłogowe kalisz, panele winylowe kaliszBrak komentarzy do Panele kalisz\nZmiany są w życiu czymś niezbędnym. Stanowią one jeden spośród elementów naturalnej kolei rzeczy. Razem spośród tym jak człowiek dorasta to ma inne potrzeby, a także priorytety. Dosłownie z całą pewnością świat staje się inny, jeśli podejmie się decyzję o założeniu rodziny. Wtenczas przyjmuje się na siebie tłum odpowiedzialności. Aczkolwiek sprawia to człowiekowi radość. Nie ma poważniejszego szczęścia od takiego, jeżeli jest się z najbliższymi. Aczkolwiek im trzeba zagwarantować właściwe warunki. Podstawą jest dom. Nierzadko jego remont jest koniecznością. Jeżeli idzie o podłogi to hurtownia paneli w kaliszu oferuje multum doskonałej jakości produktów. Asortyment jest znacznie wielki i przede wszystkim wyróżnia go bardzo wysoka jakość. Działalność handlowa jest prowadzona już od 1990 roku, zaś sklep Wnętrza z klasą pozostał utworzony w 1998 roku. Specjalnością tejże firmy są markowe podłogi i akcesoria podłogowe. Jakkolwiek można tam odnaleźć także drzwi, tapety itp. Więcej na: podlogi.kalisz.pl. W przypadku pytań możliwy kontakt telefoniczny czy mailowy.


WAFP : Gówno: Czarne Rodeo (Qulturap, 2012)\nDruga płyta zespołu z Gdańska zdobyła poważanie wśród sporej grupy fanów niezalu. I tak naprawdę ciężko powiedzieć czemu, gdyż to płyta czysto punkowa.\nCzy doszukiwanie się czegoś więcej niż zwykłe pancurzenie na Czarnym Rodeo jest spowodowane tym, że członkowie zespołu to absolwenci Akademii Sztuk Pięknych, a nie niewykształcone muzycznie chłopaki z szarych blokowisk? Że zajmują się ambitniejszą muzyką w równoległych projektach? Czy dzięki temu teksty typu ja cię kurwa zapierdolę i trzyakordowe riffy nabierają ukrytego, inteligenckiego znaczenia? Widocznie tak, bo płyta zbiera dobre recenzje. Ta też będzie dobra. Ale nie będę ukrywał faktu, że sequel To nie jest kurwa Pink Floyd powinno się postawić na półce obok wydawnictw tuzów polskiego punk rocka, zazwyczaj pogardzanych w alternatywnym światku.\nBrzmienie Gówna może zachwycać; jest soczyście garażowe. Proste gitarowe riffy przyjemnie rzężą, perkusja łupie aż miło, od czasu do czasu pojawia się źle nastrojona (ale wyraźnie słyszalna) pierwszoplanowa gitarka. Czasami zespół urozmaica swoje łupu-łup i majstruje rock'a'billy’owe elementy (844) albo zanurza się w poetykę wypracowaną przez 19 Wiosen (To nie ten, Przepraszam). Gdańszczanom zdarzył się także niepunkowy soniczny eksperyment (13,4 dolary) - nie zmienia to faktu, że Gówno mimo deklaracji, że nie lubi punka i go nie słucha, nagrało album, który garściami czerpie z klasycznych dokonań tego gatunku.\nCo warte uwagi - to wydawnictwo dość zachowawcze. Nie ma tu melodyjnego kalifornijskiego punka, nie znajdziemy żadnych sexpistolsowskich zapożyczeń, kompletnie zostały olane dokonania The Clash, Ramones, Dead Kennedys, Buzzcocks czy jakiejkolwiek innej anglosaskiej kapeli darzonej należną estymą przez starych punkowców. Czarno Rodeo jest na wskroś polskie, czerpiące z dokonań Dezertera, KSU, Siekiery, Strajku i tony innych zapomnianych zespołów, które hurtowo wydawały się na kasetach w latach 80. i 90. ubiegłego wieku. Teksty są zaangażowane, piętnujące przywary współczesnego hedonistycznego życia (Myślenie jak z serialu, Na zachodzie bez zmian). Super rzecz, ale który szanujący się punkowy skład takich nie miał? Zachrypnięty wokalista bardziej krzyczy i skanduje niż śpiewa. Czyż nie jest to jednym z głównych przykazań punkowego dekalogu? Napierdalanka, byle do przodu - a jak niby mają grać zespoły, które właściwie grać nie potrafią? Szukam na płycie czegoś, co wyraźnie odróżniałoby Gówno od powiedzmy takiej Apatii. Nic takiego nie znajduję, poza tym, że to naprawdę fajne, rasowe punkowe kawałki. A Spowiedź umarłego kiedyś będą umieszczali na punkowych thebestofach.\nPrzeglądam sobie fanpage zespołu i podoba mi się, że również na nim panuje swoista anarchia i totalna abnegacja wobec szumu powstałego po wydaniu Czarnego Rodeo. Pewnie jak przeczytają tę reckę, to też potraktują ją z glana, i dobrze. Muszę zaznaczyć to wyraźnie - chłopaki nagrali rajcującą płytę, ale sporo podobnych można znaleźć w katalogu choćby takiej wytwórni jak Jimmy Jazz. [avatar]\nPS. [dzień później]. Wydaje mi się, że podobny „nojsik” jest obecny na płytach Starych Singers. Tak więc trochę rozumiem niezalowców w tym przypadku. Ale tylko trochę.\nStrona zespołu: http://www.gownoband.pl\nAutor: we are from poland Etykiety: LP, po polsku, punk, rock'n'roll, video\nConradino Beb 12 września 2012 12:23\nGowno nagralo zajebista plyta, ktora cofa sie w czasie o dwadziescia lat i to jest kurwa niesamowite!\nRobot House: Krytyczny wyjątek (FYH!Records, 2012)...\nAnthony Chorale: The Eternal Now (wyd. własne, 201...\nZdarzyło się w Rzeszowie: Merkabah + Vermones + OC...\n[Przed premierą] Bad Light District: Distant Voice...


Zdrowie schudnięcie bez siłowni? - Forum KFD.pl\nZdrowie schudnięcie bez siłowni?\nRozpoczęte przez asocial, lut 17 2019 13:36 ( 5 odpowiedzi na ten temat )\nNapisany 17 luty 2019 - 13:36\nHej, borykam się z problemem otyłości. Obecnie ważę 140kg przy 183cm wzrostu. Z tego powodu moja samoocena jest niska i krępuję się ludzi. Opierając się na diecie i ćwiczeniach w domu (+ spacery etc.) jestem w stanie zrzucić ok. 20kg w pół roku bez chodzenia na siłownię? Boję się iść od razu i nie umiem się przełamać. Dopiero po tych pierwszych zrzuconych kilogramach planuję rozpocząć przygodę z siłownią, ma to sens?\nSposoby zabezpieczenie betonowych ciężarków przed uszkodzeniami | tak jak w opisie prosze o podanie sposobów jak wydłużyć ich żywotność , Zdrowie,siła i samopoczucie , Jazda bez dowodu rejestracyjnego. | samochod dowod rejestracyjny , Jaki sprzęt jest podstawą na siłowni? | chodzi o sprzęt , WEC 36: Faber vs Brown | VIDEO(Bez Spojlerów!!!!)\nNapisany 17 luty 2019 - 14:49\nNie ma się czego bać! Nie przejmuj się innymi. Każdy od czegoś zaczyna! Na siłowni wszyscy są raczej spoko, z każdym da się pogadać i nikogo nie interesuje jak wyglądasz, tylko to co robisz! Pozdro..\nNapisany 17 luty 2019 - 15:22\nOstatni raz jak byłem spotkałem się z krytyką od innych. Wiadomo, były osoby które pomagały mi jeśli coś zrobiłem źle i to było spoko ale większa część to była beka.\nNapisany 19 luty 2019 - 17:57\nMożesz ćwiczyć w domu.Ma to sens.Skup się na zdrowym,racjonalnym odżywianiu i systematycznej aktywności fizycznej.\nNapisany 20 luty 2019 - 12:48\nZacznij od najprostszych czynności. Spacer zamiast jazdy samochodem. Stopniowe ograniczanie kalorii. Potem stopniowo zwiększaj intensywność aktywności fizycznej i dostarczaj wymaganą ilość składników odżywczych. Wierzę, że ci się uda!\nTajski-Lubin - zdrowie przede wszystkim\nNapisany 21 luty 2019 - 20:58\nAleż oczywiście, że można zgubić kilogramy bez siłowni. Sam tak zaczynałem jakieś 3 lata temu, przy wadze 100 kg. i wzroście 176 włączyła mi się czerwona lampka i postanowiłem coś z tym zrobić. Trening w domu, jeden dzień siłowo, drugi dzień cardio, w sumie przeznaczyłem na to jakieś 1 do 1,5 godziny dziennie. Siłowy najpierw z masą ciała, pózniej doszły hantle. Więcej ruchu w ciągu dnia. Największe znaczenie jednak miały nawyki żywieniowe, odstawiłem piwo, słodkie napoje, przestawiłem się na domowe jedzenie, zacząłem jeść aby zaspokoić głód a nie z powodu ochoty na coś słodkiego. W ciągu 8 miesięcy spadło 25 kg praktycznie bez wysiłku, nie liczę tego, że podczas ćwiczeń pociłem się jak świnia . Od roku chodzę na siłownię i waga około 78 kg. Powodzenia! Trzymam kciuki


pijany snowboardzista szczyrk | Radio Piekary\nStrona główna » pijany snowboardzista szczyrk\npijany snowboardzista szczyrk\nPijany snowboardzista na stoku w Szczyrku. Uratowali go policjanci\nRedakcja Radia Piekary Dodane 23.01.2017 o 13:25\nPolicjanci pełniący służbę na stoku uratowali nietrzeźwego snowboardzistę, który zjechał z trasy i utknął w śnieżnej zaspie. Mundurowi dotarli do mężczyzny, który nie był w stanie poruszać się o własnych siłach. Pomogli mu wydostać się z lasu i udzieli pomocy. 32-latek miał w organizmie ponad 2 promile alkoholu.


Osiedle Rycerskie Wrocław Zielna 19-21 - inwestycja KG Group\nWrocław, Zielna 19-21\nOsiedle Rycerskie to czterokondygnacyjny zespół budynków mieszkalnych, który jest budowany we Wrocławiu w granicach dzielnicy Psie Pole przy ul. Zielnej 19-21 na rogu Farnej. Budynek jest projektem deweloperskim firmy KG Group z Krakowa. W odległości 264 metrów znajduje się Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych, 293 metrów dalej znajduje się Centrum Biblioteczno-Kulturalne Fama, a 369 metrów dalej znajduje się gmach Krzywoustego 296.\ninwestycja realizowana etapowo. I etap to budynek z 4 kondygnacjami naziemnymi, w którym będą 73 mieszkania o powierzchniach od 25 do 66 m2\nOstatnio zmodyfikowano 2021-02-11 08:17:07\nZdjęcia z budowy Osiedle Rycerskie\nWizualizacje Osiedle Rycerskie\nKG Group - deweloper\nXI Zielna Projekt\nI Dolina Piastów\nForum opinii Osiedle Rycerskie\nhahaha! świetna lokalizacja! siedząc na balkonie, nogi będą w wodzie,hehehehehe;-))\n3 piętro dobra wędka i rybka od rana do wieczora\ngrunt to nad wodą!\nlokator z Zielnej\nMoże przy kolejnej powodzi będzie więcej rąk do pracy na wałach :)\nlokator z zielnej 2\nPrzecież to będzie wszystko pływać to teren zalewowy może 15% tego osiedla nie zostanie zalany\nta promocja \_"dwa lata ubezpieczenia gratis\_" pewnie dotyczy tylko czwartego piętra\nNie trzeba tu mieszkać żeby wiedzieć że co roku w miejscu osiedla stoi wielka woda(-;\nSzkoda mi tych którzy dadzą się naciągnąć, jedynym zabezpieczeniem przed wodą miała być obwodnica - nie powstanie przed 2018.\nMam nadzieję, że w wyposażeniu mieszkań będzie szalupa ratunkowa w postaci kajaka- na balkonie. Swoją drogą nie zazdroszczę tym z parteru - rokrocznie mieć pod oknem basen sezonowy/ wylęgarnię komarów.\nTa oferta przyciągnie głównie pływaków,wędkarzy czy miłośników komarów.\nMieszkaniec Zielnej nie pływak\nMieszkam tu od 5 lat i nawet jak widawa wylała to kalozsy nie potrzebowałem bo wody nie widzałem. A ci malkontenci co tu nie mieszkają niech głosu nie zabierają\nAle porazka,kto wydal pozwolenie na zabudawe na takim terenie?! Ciekawe ile dal w lape?\nMoze cyganow tam przesiedla beda mieli blizej i odplyna z wrocka w sina dal...\nWydać tyle tysięcy za mieszkanie na wodzie i żyć w wiecznym strachu czy woda zaleje ... Naprawdę ludzie stuknijcie się czoło i pomyślcie!\nTe łąki to nie tylko sarenki i grille...to także coroczne podmywania terenu i maskaryczna ilość komarów...a jak jest napisane na stronie OR wizualizacje są tylko poglądem , żadnym zobowiązaniem...inwestycja powinna się nazywać Kozanów II\nsuper mieszkanko, nie widzialam tu żadnej wody. Ci co nie mieszkają niech bzdór nie piszą.\nSorry. Ale musieliby spuscic sporo wody z Odry, zeby woda przelala sie przez wal. Takze malkontenci z 2012 r. nie mielibracji\nNie ma żadnych problemów z podmywaniem terenu. Deweloper wydaje się ok, w I etapie brak poważnych usterk


Bankructwo konsumenckie w Anglii ucieczką przed długami w Polsce? - i-kancelaria\nStrona główna | Publikacje | Bankructwo konsumenckie w Anglii ucieczką przed długami w Polsce?\nWyjazd do Anglii, czy innego kraju Unii Europejskiej nie zawsze kładzie kres problemom, z którymi trzeba borykać się w ojczyźnie. Utrata pracy przy konieczności spłacania rat kredytów, może w bardzo krótkim czasie doprowadzić do ruiny finansowej. Niektórzy upatrują wyjścia z takiej sytuacji w ogłoszeniu upadłości konsumenckiej i często decydują się na procedurę oddłużeniową za granicą, bowiem „niepolskie” przepisy mogą okazać się łaskawsze dla dłużnika.\nCharakter prawny wspólnotowego rozporządzenia upadłościowego 1346/2000.\nSąd właściwy do prowadzenia konsumenckiego postępowania upadłościowego z elementem transgranicznym.\nArtykuł porusza problematykę bankructwa osoby fizycznej o charakterze transgranicznym, w sytuacji gdy konsument posiada długi w więcej niż jednym Państwie Członkowskim. W tekście pojawiają się odniesienia do następujących aktów prawnych:\nPrawa upadłościowego i naprawczego, czyli polskiej ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. (Dz.U. Nr 60, poz. 535) zwanej dalej ustawą\nRozporządzenia Rady (WE) Nr 1346/2000 (Dz.U.UE L z dnia 30 czerwca 2000 r.) zwanego dalej rozporządzeniem ( od dnia 26-06-2017 obowiązuje w większości Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego Dz.U.UE.L.2015.141.19 z dnia 2015.06.05\na używane określenie Państwo Członkowskie oznacza każde Państwo Członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Danii, która nie jest objęta zakresem zastosowania rozporządzenia (motyw 33 rozporządzenia).\nCzy rozporządzenie wspólnotowe Nr 1346/2000 swoim zakresem obejmuje postępowania upadłościowe wobec konsumentów?\nWspomniane rozporządzenie unijne należy stosować do upadłości konsumenckiej. Zgodnie z polską ustawą postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości konsumenckiej stanowi wspólne dochodzenie roszczeń wierzycieli od niewypłacalnego dłużnika, będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, której niewypłacalność powstała wskutek wyjątkowych i niezależnych okoliczności. Natomiast zakresem podmiotowym rozporządzenia wspólnotowego zostali objęci dłużnicy będący osobami fizycznymi, osobami prawnymi, zarówno przedsiębiorcy jaki i osoby niewykonujące działalności gospodarczej ( motyw 9 preambuły rozporządzenia). Do zakresu przedmiotowego rozporządzenia należą zbiorowe postępowania upadłościowe przewidujące niewypłacalność dłużnika, które obejmują całkowite lub częściowe zajęcie jego majątku oraz powołanie zarządcy ( art. 1 ust. 1 rozporządzenia a także definicje „postępowania upadłościowego” i „zarządcy” zawarte w art. 2 pkt. a i b rozporządzenia).\nKonsumenckie postępowania upadłościowe nie zostały wyłączone z przedmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia (art. 1 ust. 2 rozporządzenia). Wykaz postępowań upadłościowych, do których stosuje się rozporządzenie zawiera załącznik A do rozporządzenia. W Polsce jest to zatem postępowanie upadłościowe. Upadłość konsumencka nie została wprost wymieniona w wykazie zawartym w załącznik A do rozporządzenia , jednak na podstawie polskiej ustawy postępowanie upadłościowe wobec osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej prowadzi się według przepisów o postępowaniu upadłościowym (art. 491 (1) i następne ustawy).\nA więc „polskie” postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej mieści się w zakresie zastosowania rozporządzenia wspólnotowego.\nSądem właściwym do wszczęcia konsumenckiego postępowania upadłościowego jest sąd tego Państwa Członkowskiego, na terytorium którego osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą ma miejsce stałego pobytu, bowiem w tym miejscu znajduje się centrum jej podstawowych interesów COMI – centre of main interests (motyw 13 preambuły, art. 3 ust. 1 rozporządzenia). Co do zasady będzie to miejsce zamieszkania dłużnika. Czyli jeśli Polak od kilkunastu lat mieszka i pracuje w Anglii i jednie kilka razy w roku odwiedza rodzinę w Polsce, wówczas to w Anglii a nie w Polsce znajduje się centrum jego podstawowych interesów i sąd angielski będzie właściwy do przeprowadzenia w stosunku do niego procedury oddłużeniowej. Sąd angielski stosuje prawo angielskie (Insolvency Act 1986 i Insolvency Rules 1986) zgodnie z zasadą, że dla wszczęcia, prowadzenia i zakończenia postępowania upadłościowego właściwe jest prawo państwa członkowskiego, w którym został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 4 ust. 1 rozporządzenia).\nNadmieńmy, że osoby fizyczne mogą ogłosić bankructwo konsumenckie w Anglii, składając w sądzie właściwy formularz. Informacje konieczne do złożenia takiego wniosku można uzyskać na stronie http://www.insolvency.gov.uk/. Konsumenci mogą również ogłosić upadłość w Polsce (art. 491 (1) – art.491 (23) ustawy powołane przepisy prawa obowiązują od 31.12.2014 r.).\nOgłoszenie bankructwa w Polsce jest łatwiejsze niż jeszcze kilka lat i przewiduje możliwość ogłoszenia upadłości konsumenckiej gdy zachodzi stan niewypłacalności osoby fizycznej, chyba że dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.(art. 491 (4) ust. 1 ustawy. Procedura oddłużeniowa w Anglii wydaje się być prostsza, tańsza a przede wszystkim szybsza (co do zasady postępowanie upadłościowe w Anglii trwa 12 miesięcy, natomiast w Polsce minimalny okres realizacji planu spłaty wynosi 3 lata).\nZgłoszenie wierzytelnosci przez wierzyciela zagranicznego.\nWierzyciel z Polski będzie mógł zgłosić swoją wierzytelność w języku polskim do postępowania upadłościowego toczącego się w Anglii. Dotyczy to również takich wierzycieli, jak organy podatkowe i instytucje ubezpieczenia społecznego. Wierzytelność zgłasza się na piśmie w języku polskim, ponieważ język polski jest językiem urzędowym UE (art. 39 rozporządzenia). Nie ma obowiązku zgłoszenia wierzytelności w języku urzędowym państwa wszczęcia postępowania, jednak od wierzyciela można zażądać tłumaczenia (art. 42 ust. 2 rozporządzenia). Do zgłoszenia należy załączyć dokumenty, z których wynika istnienie wierzytelności (art. 41 rozporządzenia). Oznacza to, że upadłość konsumencka ogłoszona w Anglii może objąć nie tylko długi powstałe w Anglii, ale także te powstałe w Polsce lub w innym państwie. Państwo wszczęcia postępowania upadłościowego nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia wierzytelności z uwagi na to, że wierzyciel ma siedzibę, czy miejsce zamieszkania za granicą.\nSąd Państwa Członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, ma obowiązek zawiadamiać znanych wierzycieli o prawie do zgłoszenia wierzytelności (art. 40 rozporządzenia). Zawiadomienie dokonywane jest na formularzu „Wezwanie do zgłoszenia wierzytelności. Przestrzegać terminów”. (Invitation to lodge a claim. Time limits to be observed.) (art. 42 rozporządzenia).\nPrawo państwa wszczęcia postępowania (the law of the Member State of the opening of the insolvency proceedings) stosuje się nie tylko do wszczęcia, prowadzenia i ukończenia konsumenckiego postępowania upadłościowego, ale także do skutków tego postępowania, w szczególności według tego prawa określa się prawa wierzycieli po ukończeniu postępowania upadłościowego (art. 4 rozporządzenia). Według prawa państwa, do którego złożono wniosek o ogłoszenie upadłości określa się zarówno procesowe jak i materialne skutki postępowania upadłościowego (motyw 23 preambuły). W sytuacji opisanej powyżej do oceny skutków postępowania upadłościowego właściwe będzie prawo angielskie (art. 281 Insolvency Act – Effect of discharge).\nW sytuacji odwrotnej, gdy postępowanie oddłużeniowe wobec konsumenta – Polaka prowadził sąd polski, pominięcie wierzyciela na etapie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku może skutkować oddaleniem wniosku ( art. 491(4) ust. 1 ustawy), w trakcie właściwego postępowania upadłościowego – umorzeniem postępowania art. 491(10) ust. 3 ustawy, a po zakończeniu postępowania upadłościowego – brakiem umorzenia zobowiązania jeżeli wierzyciel, którego pominięto nie brał udziału w postępowaniu (art. 491(21) ust.2\nRozporządzenie upadłościowe Nr 1346/2000 ( a od dnia 26.06.2017 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r.) znajduje zastosowanie do upadłości konsumenckiej.\nOgłoszenie przez Polaka – konsumenta bankructwa w Anglii prowadzi do oddłużenia z długów, zarówno tych które zostały ujawnione w postępowaniu upadłościowym prowadzonym w Anglii jak i tych które zostały pominięte.\nWierzyciele z Polski mogą zgłosić swoje wierzytelności do konsumenckiego postępowania upadłościowego prowadzonego za granicą.\nSkutki ogłoszenia upadłości konsumenckiej w Anglii dla egzekucji długów w Polsce.


(zostało 15 dni)\nDla naszego Klienta, firmy produkcyjnej zlokalizowanej w Słubicach, woj. lubuskie, poszukujemy odpowiednich osób na stanowisko:\norganizowanie, przeprowadzanie, nadzór i realizowanie procesu rekrutacji nowych pracowników we współpracy z firmami doradztwa personalnego i innymi podmiotamiwspółpraca i promowanie zakładu na uczelniach i w szkołach w zakresie ofert pracy dla nowych pracownikówplanowanie i definiowanie we współpracy z pozostałymi pracownikami potrzeb personalnych (nowych pracowników, stażystów zleceniobiorców itp.) zakładuprowadzenie spraw związanych z pracownikami tymczasowymi i pracownikami z Ukrainy i innych Państwopracowywanie nadzór i kontrola realizacji programu szkoleń i podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników firmyopracowanie wdrożenie i kontrola oraz rozwój systemu szkoleń wstępnych i okresowych dla wszystkich pracowników wpływających na zwiększenie świadomości organizacyjnej, integrację z celami firmy wzrost efektywności i jakości pracy oraz rozwój pracownikówopracowywanie i rozwijanie systemów motywacyjno – premiowych w firmie oraz dostosowywanie ich do aktualnych potrzeb i sytuacji na rynku pracycnadzór i kontrola w zakresie przestrzegania przepisów prawa pracy\nwykształcenie średnie lub wyższe z zakresu zarządzanie personelem lub ekonomicznemin. 3 letnie doświadczenie na w/w stanowiskukomunikatywna znajomość j. angielskiegobardzo dobra znajomość zagadnień z zakresu procesów rekrutacji, metod i technik rekrutacji itp.bardzo dobra znajomość aktualnej sytuacji na rynku pracyumiejętność tworzenia i przeprowadzania szkoleń w zakresie tzw. miękkich tematów personalnych, przeprowadzanie rozmów dyscyplinujących zwiększających produktywność, przestrzeganie ustalonego porządku i dyscypliny pracy,bardzo dobra znajomość prawa pracy w zakresie czasu pracy i wynagrodzenia za pracę oraz pozapłacowych systemów wynagradzania i motywowania pracowników\numowa o pracęatrakcyjne wynagrodzeniepakiet benefitów możliwość rozwoju w firmie z zagranicznym kapitałem\n24.02.2017 17:35 CET\tO randstad Kontakt


Koszmar z parkowaniem przy szkole na Przygodnej | Gazeta Wawerska\nAutor: Rafał Czerwonka , Osiedle: Zerzeń Data: 12 grudnia 2016 .\nW chwili obecnej nie jest możliwe bezpieczne i spokojne podwiezienie dziecka samochodem do szkoły podstawowej przy ul. Przygodnej. Bezpośrednio przy budynku szkoły znajduje się niewieli plac z kilkoma miejscami parkingowymi, na którym nie jest nawet możliwe normalne manewrowanie pojazdami. Ponadto nie jest to bezpieczne miejsce do parkowania z uwagi na przechodzenie tędy uczniów do/z szkoły oraz bezpośrednie sąsiedztwo boiska i placu zabaw. Rodzice uczniów tej szkoły informują mnie, iż niemal codziennie dochodzi tutaj do niebezpiecznych sytuacji i wzajemnego obtrąbiania się. Wiąże się z to z dodatkowym stresem.\nPoprosiłem Zarząd Dzielnicy Wawer w stosownej interpelacji z dnia 9.12.2016 o rozwiązanie problemu bezpiecznej komunikacji w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły poprzez zorganizowanie dodatkowych miejsc parkingowych, najlepiej poza terenem szkoły. Poprosiłem o sprawdzenie możliwości dzierżawy od zerzeńskiej Parafii Wniebowzięcia N.M.P. terenu sąsiadującego bezpośrednio ze szkołą, po drugiej stronie ulicy Przygodnej.\nMichał Żebrowski, radny Wawra pisze:\nSpory parking parafialny udostępniany jest od lat przez proboszcza parafii dla aut rodziców dowożących swoje dzieci do SP nr 109. Odbywa się to na mocy porozumienia dyrektora z proboszczem. Interpelacja w tym zakresie wydaje mi się zbędna i świadczy o nieznajomości realiów i subtelności osiedla Zerzeń.\nInterpelacja zbędna, bo jak rozumiem według Ciebie porozumienie proboszcza z dyrektorem załatwiło sprawę i problemu z koszmarem komunikacyjnym przy szkole nie ma? MIchał, dziwię się, że będąc tak blisko tego problemu z racji zamieszkania uważasz, że nic tu nie wymaga poprawy.\n12 grudnia 2016 o 13:06\nProblemy parkingowe przy SP 109 sa wynikiem braku kompetencji urzędników Urzędu Dzielnicy Wawer .W momencie rozbudowy szkoły zarówno dyrektor szkoły jak i ówczesna Rada Rodziców wnioskowali o lokalizacje parkingu w innym bardziej bezpiecznym miejscu,a nawet o wykupienie gruntu za szkołą na ten cel. Wnioski i postulaty pozostały bez echa! Inspektorzy dzielnicowi z wydziału inwestycji budowlanych twierdzili że taka lokalizacja parkinu jest zgodna z prawem budowlanym i uwzglednia wszystkie normy bezpieczeństwa.!? To co dzieje się teraz na parkingu przed szkołą i na ul.Przygodnej jest pokłosiem tamtych decyzji.Jeśli chodzi o parking parafialny to udostepnianie go jest gestem grzećności ze strony ks.proboszcza w stosunku do rodziców dzieci ze szkoły 109, jak i wszystkich zostawiajacych tu samochody i udajacych się na miasto komunikacją miejską ,pracujacych w okolicy,chcących zrobić zakupy w aptece ,odwożących dzieci na zajęcia w klubie „W Trakcie” ,więc nie wiem Michał o jakim porozumieniu piszesz?Jestem jak najbardziej za tym,aby problemem parkingu a jeszcze bardziej organizacją ruchu na ul.Przygodnej zajął się Zarząd Dzielnicy i naprawił błędy wcześniej popełnione!\nAgata, żeby obecny Zarząd Dzielnicy winić za błędy popełnione 20, albo i więcej lat temu, trzeba złej woli. Obecny władze dzielnicy oraz radni doskonale problem znają, co więcej mają pewne pomysły, aby jemu przeciwdziałać. A w samej kwestii ruchu na ul. Przygodnej zupełnie gdzie indziej jest przysłowiowy pies pogrzebany, ale, proszę wybaczyć, moim zdaniem internet nie jest najwłaściwszym miejscem, aby to rozważać.\n19 stycznia 2017 o 16:38\nJa nie winię obecnego Zarzadu Dzielnicy ,tylko wskazałam kto zawinił i kto z racji posiadanych uprawnień ma możliwość naprawienia popełnionych błedów.Cieszy mnie również znajomość problemu przez ZD jak i przez radnych,ale martwi nieznajomość prawa i niektóre propozycje rozwiązania tego problemu,np. pomysł z wycięciem drzew wzdłuż ul.Przygodnej które stoją na gruncie należącym do parafii !?\nA czemu to internet nie jest właściwym miejscem do dyskusji m.in. o bezpieczeństwie ruchu na Przygodnej? Sam pamiętam jak były już zastępca burmistrza (z obecnej ekipy) mówił do mieszkańców o koncepcji przejścia dla pieszych na zakręcie (przy Przygodnej nr 11) na podwyższeniu – pomysł super – tam chodnik zmienia swoją lokalizacje z jednej strony na drugą. I co z dobrym pomysłem? NIC. A to było już jakiś czas temu…A w kwestii meritum gdyby nie dobra wola plebana samochody stałyby na Trakcie. I może to byłoby dobre rozwiązanie bowiem gdyby paru urzędników (i to wyższych) z ratusza postało w korku jadąc do lub z pracy to problem byłby rozwiązany już dawno. Mieszkańcy postulowali już dawno przy odbudowie Traktu zlokalizowanie miejsc parkingowych na całej długości od Przygodnej do kościoła i po drugiej stronie Traktu też. Członek Rady Osiedla Zerzeń mówił,że były deklaracje ze strony byłego już wiceprezydenta Wojciechowicza….Skończyło się na gadaniu. A swoją drogą ciekawe co powiedzą włodarze dzielnicy gdy zostanie z jakiś przyczyn zamknięty parking przy kościele (już teraz wygląda jak park and ride) a trzeba będzie wysłać dzieciaki gdzieś autokarami? Na Przygodnej parkujący autokar oznacza kompletny paraliż. Może będzie parkował na parkingu przy cmentarzu?\n24 stycznia 2017 o 21:03\nWystarczy dogodny podjazd, możliwość wysadzenia dzieci (coś w formule Kiss&Ride, a nawet krótszej) i zawrócenia. Niestety nadopiekuńczy Polacy muszą odprowadzać dzieci za rączkę do sali i zajmować cenne miejsce przez długi czas.\nSamiec Alpha pisze:\n19 lutego 2017 o 09:41\nSłodki Jezu! Kiss & Ride???!!! Co to, lotnisko? Czy Was, drodzy rodzice ktoś woził do szkoły? To jest jakaś paranoja!!! Hodujecie cherlawe mimozy, całkowicie od was uzależnione! Przejazd obok szkoły rano, a także zaparkowanie, nawet jeszcze o 19:00 jest koszmarem, karałbym za blokowanie ruchu mandatami.\nBardziej bym się skupił na tym ,że rodzicom nie chce się ruszyć pupy i przejść z dzieckiem z parkingu pod kościołem do szkoły . Najlepiej jeśli byłaby możliwość wiechania samochodem do szkoly . Ludzie ,którzy podjeżdżają z dziećmi często zatrzymują się na przejściu przy furtce i wysadzaja swoje dzieci …. niech co 5 osoba tak robi i tworzy się korek . Nie mówiąc już o tym ,że ludzie przyjeżdżają wielkimi samochodami i nie potrafią ich normalnie zaparkować .\n22 lutego 2017 o 22:44\nOdpowiedź Burmistrza Dzielnicy w stylu „nic się nie da zrobić”: http://www.rafalczerwonka.pl/wp-content/uploads/2017/02/2017_01_25_Interpelacja_147_058_parkowanie_SP109_Przygodna_odpowiedz.pdf\nTo jednak sugeruję spojrzenie do mppz rejon ulicy Zwoleńskiej, gdzie Przygodna jest wrysowana wraz z miejscami parkingowymi. I myślę że władze dzielnicy i miasta należałoby wezwać do realizacji obowiązującego planu miejscowego. I niech po prostu kupią teren tak jak w jest w ww. dokumencie. I tyle.


Los Oliveras – Pobyty wakacyjne i domy - Región de Murcia, Hiszpania | Airbnb\nWakacyjny najem w Los Oliveras\nLos Oliveras – najlepiej oceniane pobyty wakacyjne\n“Idealny na spokojny wypoczynek. Mieszkanie ma kilka lat i pokazuje, ale masz wszystko, czego potrzebujesz. Basen jest świetny, taras super fajny po południu / wieczorem, idealny na kolację z widokiem na dwa morza. Lokalizacja jest dobra, nie pieszo więcej niż 5 minut do barów, supermarketów i apteki. Plaża na drugiej linii obu mórz. Wspaniali gospodarze są na to, czego potrzebujesz i zawsze bardzo przyjazny i wyrozumiały.”\n“Jesteśmy zadowoleni z naszego pobytu w domu i byliśmy bardzo wygodne ze względu na przemyślane akcenty, takie jak grzejniki i dobrze zaopatrzona kuchnia. Patio były cudowne rano, a wycieczka Alfonso po ogrodzie przed naszym wyjazdem była bardzo interesująca. Alfonso był doskonałym gospodarzem i bardzo reagował na nasze pytania. Mieliśmy samochód, więc nie mieliśmy problemów z dojazdem do / z mieszkania, ale wiemy, że jest trochę poza centrum Cartagena. Poleciłby!”\n“To bardzo nowe i czyste mieszkanie. Z doskonałym tarasem na śniadanie i kolację. Chociaż jest nieco odległy. Jest to wygodne, ponieważ w 10 minut jazdy samochodem można dojechać do Los Alcázares i 20 do Kartageny. Okolica jest bardzo cicha, a urbanizacja ma basen, który można podziwiać prawie dla ciebie.”\nPopularne udogodnienia w miejscach na wakacje w: Los Oliveras\nLos Oliveras – inne świetne pobyty wakacyjne\nSUPERHOSTCały apartament4.85 (102)\nSUPERHOSTPokój prywatny4.89 (104)\nCały apartament4.86 (11)\nSUPERHOSTCały apartament4.91 (145)


Lokale usługowe wrocław ma w różnych regionach miasta | Szkolenia dla nauczycieli\nMusimy zdawać sobie sprawę z tego, że chcąc uruchomić jakiś lokal usługowy, musimy się najpierw przypatrzeć lokalizacji, w której ma się on pojawić. Im będzie ona fajniejsza, im więcej ludzi będzie się przemieszczało przez konkretną ulicę, tym znaczniejsza będzie szansa, że uda nam się rozwijać oraz nie będziemy narzekać na brak kontrahentów.\nCo więcej musimy dopasować wielkość takiego lokalu też do naszych wymagań, gdyż zbyt mały ma szansę odrzucać kontrahentów, a za wielki będzie sprawiał nam trudności, kiedy idzie o jego sprzątanie i spełnianie opłat za niego. Dlatego zanim poweźmiemy całkowitą decyzję powinniśmy sprawdzić jak najwięcej pustych punktów, by spośród nich wyszukać ten na pewno dla nas odpowiedni.\nLokale usługowe wrocław proponuje w atrakcyjnych kwotachPoszukując odpowiedniego miejsca na przedstawienie swoich usług powinniśmy się zobacz rozejrzeć za lokalami usługowymi, które są puste. Jak się okazuje, lokale usługowe wrocław (zobacz koniecznie) oferuje w tak różnych miejscach oraz do tego jeszcze o tak przeróżnych rozmiarach, że każdy wyszuka coś dla siebie. A jeżeli jeszcze dodamy do tego, że mamy szansę je wynająć za całkiem opłacalną kwotę, to szybko okaże się (sprawdź jeszcze więcej), że decyzja o otwarciu własnego biznesu okazała się najwspanialszą jaką mieliśmy szansę powziąć.\nCo więcej takie lokale czasem posiadają łazienkę, od czasu do czasu mają tylko jedno pomieszczenie, więc wszystko świetnie będziemy mieli szansę dobrać do swoich oczekiwań, a co się z tym łączy, będziemy mieli szansę potem skupić się już tylko na prawidłowym rozwoju przedsiębiorstwa.\nWynajęcie takiego lokalu musi okazać się dokładnie opisane\nJeżeli wybraliśmy już lokal i chcemy zawrzeć umowę, powinniśmy zwrócić uwagę, żeby wszystko okazało się w niej ujęte. Im więcej różnych możliwości się tam pojawi, tym znaczniejsza będzie pewność, że wszystko będzie się działo po naszej wizji oraz nie będziemy musieli się tłumaczyć z każdej zmiany jaką będziemy chcieli wykonać w lokalu.


Pogoda na Wielkanoc 2022 w Bytomiu. Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? | Bytom Nasze Miasto\nPogoda na Wielkanoc…\nPogoda na Wielkanoc 2022 w Bytomiu. Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym?\nRedakcja online 18 kwietnia 2022, 6:31\nCzy wiesz, jaka będzie pogoda na Wielkanoc 2022 w Bytomiu? Zobacz, jaka jest przewidywana prognoza pogody na święto. Co do koszyczka wielkanocnego? Czy pamiętasz, jakie produkty powinny się w nim znaleźć? Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? Odpowiadamy oraz przedstawiamy fakty i ciekawostki dotyczące Wielkanocy.\nPogoda na Wielkanoc 2022: Bytom\nPogoda w Bytomiu: 18.04.22\nKtóre kąpieliska są otwarte w Bytomiu 30.06.2022?\nŚwinica - pogoda dzisiaj (01.07) i w następne dni. Prognoza pogody - Tatry\nPogoda na Śnieżniku dzisiaj (01.07) i w kolejnych dniach. Masyw Śnieżnika - temperatura, opady - warunki\nPogoda - Ślęża dzisiaj (01.07) i w następnych dniach. Prognoza pogody - Masyw Ślęży\nŁysa Góra: pogoda od 01.07. Prognoza na dzisiaj i kolejne dni - Góry Świętokrzyskie