Wyższa jakość hotelowych noclegów: Internet / Shopping / Consulting\nStart » Usługi » Wyższa jakość hotelowych noclegów\nBy Stanisław Dudek | Published: 18 kwietnia 2016\nKonkurencja wymusza podnoszenie jakości usług, dzięki temu hotelowi goście, mogą liczyć na podwyższenie standardu… hotelowych posłań. Właściciele moteli, hoteli i pensjonatów zabiegając o większą liczbę gości, oraz o klientów, którzy chętnie będą do nich powracali, wymieniają materace do łóżek hotelowych Wygodne spanie jest podstawą sukcesów w dniu następnym, a więc każda osoba przebywająca w delegacji chce się porządnie wyspać przed lub po negocjacjach. W obu przypadkach liczy na komfortowe posłanie.\nOdpowiednie materace hotelowe to optymalny wybór\nTelewizor czy lodówka lub suszarka do włosów mają w tym przypadku drugorzędne znaczenie. Właściciele hoteli coraz częścię doceniają i szanują tę potrzebę. Dlatego w trosce o dobro klienta, cora więcej placówek hotelowych wymienia posłania na stelaże z materacami. Stelaż zapewnia dostęp powietrza, to lepsza wentylacja. Łatwiej też jest czyścić powierzchnie pod łóżkami. Gość ma wrażenie czystości i schludności pomieszczeń. Materace najczęściej stosowane w hotelach ze względu na połączenie warunków ekonomicznych i ergonomicznych, to materace sprężynowe lub kieszonkowe. Są trwałe i wytrzymują w nienaruszonym stanie przez wiele lat.\nBudowa materacy hotelowych\nPikowana powłoka zewnętrzna stosowana w materacach sprężynowych może być wykonana z pianki polierutanowej o różnym stopniu twardości. Wyższym standardem jest wykończenie materaca pianką termoelastyczną, która pod wpływem temperatury ciała idealnie układa się do jego kształtów. Następnego dnia powraca do pierwotnego wzoru i twardości. Aby wzmocnić nieco walory pianki dodatkowo stosowana jest w materacach warstwa włókna kokosowego. Wiadomo, że goście posiadają różną wagę, dla osób o cięższych, które wymagają solidnej podstawy, są materace ze wzmocnieniem z włókna kokosowego.\nMaterace sprężynowe znakomicie amortyzują ciężar ciała, a pianka poliuretanowa sprawia, że materace mogą „oddychać”. Zadowolony i wyspany klient chętnie wraca ponownie w to samo miejsce. I oto chodzi, gdy dokonujemy inwestycji wymiany sypialnianej floty.


Jarosław Kazberuk: Mój najcięższy rajd to Camel Trophy - RMF 24\nWtorek, 6 sierpnia 2013 (11:17)\nJarosław Kazberuk /PAP/Stach Leszczyński /\nPatryk Serwański: Przejechałeś wszystkie najtrudniejsze i najpiękniejsze rajdy świata, a który wspominasz z największym sentymentem?\nJarosław Kazberuk: Takim najcięższym rajdem, który pozostał w sercu, jest Camel Trophy. Musiałem najpierw wygrać półroczną selekcję. Było 20 tysięcy chętnych, dwóch jechało więc nagroda była duża. Wsiedliśmy w Land Rovera z Polską flaga i wrzucili nas w dżunglę Borneo w porze deszczowej. Mimo szkoleń, testów, treningów to był szok. Przez miesiąc przebijaliśmy się na drugą stronę wyspy. Bardzo ciężki rajd, zmienił moje życie, zmienił mnie. Bo tam pojechał chłopak, a wrócił dojrzały facet.\nCzy w przygotowaniach do rajdu pomaga ci judo i to wszystko co wiąże się z tym sportem - siła, gibkość, sprawność?\nJasne. W rajdach, w których jeżdżę siła fizyczna jest niezbędna. To są dwutygodniowe imprezy. Zdarzyć może się wszystko. Kiedy urwie mi się lewarek zmiany biegów i trzeba włożyć we wrzucenie biegu więcej siły nie mam z tym kłopotu. Nie mam też kłopotów z kręgosłupem. Procentują lata treningów. To ułatwia przygotowania do rajdu. Na dziś myślę, że też filozofia związana z judo pomaga mi w rajdach.\nTeraz współpracujesz z Robinem Szustkowskim. Wbijasz mu do głowy rolę przygotowania fizycznego?\nDostałem go jako "czystego" zawodnika. Mogłem go sobie powoli układać. Zaproponowałem mu, żeby zaczął trenować jakiś sport walki .Wybrał boks. To poprawia tężyznę fizyczną, koordynację ruchową. Robin wykonuje też specjalne ćwiczenia, które wzmacniają mięśnie przydatne w jeździe ciężarówką. Do tego dochodzą treningi biegowe, rowerowe czy bezpośrednio przed Dakarem obóz wysokogórski. Często przejeżdżamy przez położone wysoko w górach przełęcze, bo bez tego nie ma szans na przejechanie tych etapów.\nJak jest z tym magnetyzmem Dakaru. Ciebie też ciągle do tej Ameryki Południowej?\nW 2002 roku przejechałem rajd w samochodzie terenowym, rok później ciężarówką. Później też chciałem zmiany. Miałem jechać motocyklem - przygotowywał to Jacek Czachor, ale jednak pozostało to tylko niespełnionym marzeniem, bo wróciłem do samochodu. W końcu powstało pytanie co dalej. Na szczęście wrócił pomysł jazdy ciężarówką. To jest dla mnie nowe wyzwanie. Teraz zmieniliśmy samochód na silniejszy, to takie ciężarówkowe WRC. Cały czas uczę się tego pojazdu. Myślę, że Dakar jest atrakcyjny dla kierowców właśnie z powodu tych zmian, które sami sobie fundują no i ze względu na zmiany tras, bo w Ameryce Południowej za każdym razem jest inaczej. Patrzę na Schlessera, Saintza, Vatanena. Dobiegają sześćdziesiątki a cały czas czują przyjemność, wygrywają. Myślę, że do mojej emerytury jeszcze trochę pojeżdżę. Nie wiem co musiałoby się stać, żebym zrezygnował.\nW Dakarze 2014 pojedzie żeńska załoga Klaudia Podkalicka - Joanna Madej. Czego możemy się po nich spodziewać?\nTen pomysł pojawił się kilka lat temu, ale trudno było im zebrać budżet. Tym razem powinno się udać. Najważniejszy będzie trening w "piaskownicy", bo Dakar toczy się głównie po piachu. Kiedy wjeżdżamy w taki teren klasyfikacja rajdu przewraca się do góry nogami. Do tego można się przygotować tylko po przez długi, mozolny trening w podobnych warunkach. Klaudia i Joanna to doświadczone zawodniczki - wierzę, że przygotują się odpowiednio, bo to profesjonalistki. Trzeba zadbać o głowę, przygotować psychikę na te ciężkie dwa tygodnie. Myślę, że dojadą do mety.\nA załoga Marek Dąbrowski - Jacek Czachor. To wypali?\nTo świetny pomysł. Mówiliśmy o tym, że radość z Dakaru będzie wtedy, kiedy dokonujemy jakichś zmian. To jest właśnie taka zmiana. W ich przypadku to był ostatni taki moment na zmianę. Po tych latach na motocyklu mogło przestać ich to cieszyć. Marek miał duże kłopoty zdrowotne z ręką. Dziś już po rajdzie w Rosji, kiedy mogliśmy ich obserwować widzimy, że cieszy ich to co robią. Poza tym ja wierzę, że będą w stanie pojechać szybko i osiągnąć dobry wynik. Obaj świetnie nawigują, poza tym znają charakterystykę Dakaru.\nJak układają się twoje relacje z Robinem Szustkowskim, z którym teraz jeździsz?\nStaram się mu płynnie przekazać moje doświadczenia. W trakcie rajdu cały czas jesteśmy w jednej kabinie. Kiedy ja prowadzę, Robin może to obserwować, a ja na bieżąco tłumaczę mu moje decyzje. Kiedy on siedzi z lewej strony mogę szybko korygować jego błędy i to bez szkody dla nawigacji. Robin szybko reaguje. Pomimo tego, że program "Mistrz-uczeń" jest nowy to my startujemy wspólnie już od kilku lat. Trochę już przeżyliśmy. Nawiązała się też między nami jakaś przyjaźń. To ułatwia wiele spraw. Czasami nawet tuż przed snem potrafimy rozmawiać o konkretnej sytuacji na etapie rajdu i rozwiązać wątpliwości ad hoc.\nSprawdź: kolce lekkoatletyczne, trening\nTagi:Jarosław Kazberuk, rajdy, rajdowiec\nNewsRafał Sonik zapewnił sobie Puchar Świata FIM


Debata o kolei w naszej redakcji - Dziennikbaltycki.pl\nDebata o kolei w naszej redakcji\n"Koniec monopolu PKP. Czy wprowadzenie konkurencji na pomorskich torach pozwoli na reaktywację zamkniętych linii?". Pod takim hasłem w czwartek, 19 lutego, odbędzie się w gdańskiej redakcji "Polski Dziennika Bałtyckiego" debata o przyszłości kolei w naszym regionie.\nZdecydowaliśmy się na zorganizowanie dyskusji właśnie teraz, gdyż sytuacja w kolejowych przewozach pasażerskich, nie tylko zresztą na Pomorzu, już dawno nie była tak dynamiczna. Pod koniec 2008 r. samorządy stały się właścicielami spółki PKP Przewozy Regionalne, do której województwa rokrocznie dokładają po kilkadziesiąt milionów złotych. Większą rolę niż dawniej pełni spółka PKP Intercity, która przejęła od PKP PR pociągi pospieszne.\nNa Pomorzu na przejęcie przez samorząd czeka też SKM, a na dodatek władze województwa wprowadzają do gry na rynku kolejowym nowego gracza. 1 marca przewozy na linii Malbork - Kwidzyn - Grudziądz rozpocznie prywatny przewoźnik PCC Rail/Arriva.\nUdział w debacie potwierdzili już Stanisław Lamczyk, poseł, Mieczysław Struk, wicemarszałek woj. pomorskiego, Antoni Szczyt, nowy dyrektor\tDepartamentu Infrastruktury w Pomorskim Urzędzie Marszałkowskim, Stanisław Kądziela, szef Pomorskiego Zakładu PKP Przewozów Regionalnych, Andrzej Osipów, prezes SKM, Damian Grabowski, wiceprezes i dyrektor handlowy Arriva PCC, Marcin Wołek z Uniwersytetu Gdańskiego, Piotr Skiba, gdański radny, Leszek Lewiński, wiceszef Zakładu Linii Kolejowych w Gdyni oraz Bartłomiej Buczek, dyrektor Zakładu Północnego PKP Intercity.\n- Ta debata to świetny pomysł w idealnym czasie - przyznaje Marcin Wołek.\nPostaramy się znaleźć odpowiedź, czy pojawienie się konkurencji podniesie jakość usług i obniży koszty. Zapytamy m.in. o plany remontów torów i dworców, a także o to, jaka kolej - państwowa, samorządowa czy prywatna - jest najlepsza. Spytamy, czy pasażerowie mają się w najbliższym czasie przygotowywać na radykalne zmiany w rozkładzie. Sprawdzimy, jak przebiegają przygotowania do budowy Trójmiejskiej Kolei Metropolitalnej.\nW dyskusji nie może zabraknąć głosu pasażerów. Propozycje pytań na debatę prosimy przysyłać na adres p.rydzynski@prasa.gda.pl. Można też dzwonić pod nr 058 3003 367.\nZgłoś naruszenie treści / 19 / 18 Czy będzie dostępny w Internecie na żywo albo w formie zapisu?


Prezes SM RYKI Top Menedżerem 2014 - SM Ryki\nPrezes SM RYKI Top Menedżerem 2014\nJerzy Pyza, prezes Spółdzielni Mleczarskiej Ryki, jednej z największych polskich firm produkujących sery żółte, został Top Menedżerem 2014. W plebiscycie organizowanym przez redakcję Kuriera Lubelskiego wyróżniani są przedsiębiorcy, którzy wykazują się innowacyjnością oraz skutecznym zarządzaniem.\n– Cieszę się bardzo, że został mi przyznany tak prestiżowy i ważny tytuł. W swojej codziennej pracy zawsze kieruję się zasadami dobrego zarządzania, które wpływają na jakość produkowanych przez nas wyrobów. Tytuł ten jest dla mnie motywacją do dalszej pracy oraz dowodem na to, że nowoczesne metody zarządzania przynoszą wymierne efekty – mówi Jerzy Pyza, prezes Spółdzielni Mleczarskiej Ryki.\nPlebiscyt Top Menedżer został zorganizowany już po raz szósty. Jego celem jest wyłonienie osoby, która skutecznie zarządza przedsiębiorstwem, dba o stałe podnoszenie kompetencji swoich pracowników oraz zapewnia najwyższe standardy pracy. O wyborze najlepszego menedżera zadecydowała kapituła, w skład której wchodzili: prof. Andrzej Kidyba, prawnik, specjalista z zakresu prawa handlowego i prezes zarządu Lubelskiej Fundacji Rozwoju, dr Henryk Łucjan, ekspert w zakresie zarządzania w biznesie i jednocześnie prezes Fundacji Rozwoju Lubelszczyzny oraz prof. Maciej Bałtowski, ekonomista z UMCS.\nPotwierdzeniem sukcesów Spółdzielni Mleczarskiej Ryki jest również przyznany w 2014 roku Diament Forbesa w kategorii średnich przedsiębiorstw, tytuł promocyjny Marka „Lubelskie oraz główna nagroda w Programie Promocji Firm „Business Excellence”.


Przechowywanie - jakie to proste!, profesjonalista: Caramella | homify\nPrzechowywanie – jakie to proste!\nDziecięcy pokój to wnętrze pełne wyzwań. Czy ustępstwa i kompromisy są konieczne aby stworzyć w pełni zorganizowane i funkcjonalne pomieszczenie? Caramella podpowiada jak utrzymać porządek tworząc wiele miejsc do przechowywania, a jednocześnie nie zaburzać stylu wnętrza. Spójrz jakie to proste!\n["KR"] [Published] 예비엄마,아빠가 준비하는 신생아방 만들기\nWybór mebli dziecięcych to najważniejszy etap w urządzaniu wnętrza dla nowego członka rodziny. W ofercie marki Caramella znajdziesz komody, szafy dwudrzwiowe oraz trzydrzwiowe, łóżeczka niemowlęce oraz łóżka dziecięce, a także regały, półeczki oraz skrzynie meblowe. Warto zwrócić uwagę na wybór komody, gdyż jest to przestrzeń do przechowywania ręczniczków, pościeli lub ubranek. My polecamy komodę z głębokimi, pojemnymi szufladami z systemem samodomykającym.\nPodczas codziennej pielęgnacji dziecka warto zadbać o to, aby wszystkie potrzebne akcesoria i kosmetyki zawsze były blisko Ciebie. Doskonałym rozwiązaniem są mały kosz wiklinowy z obszyciem lub materiałowy pojemnik pikowany dostępny w naszej ofercie w dwóch kolorach: szarości Cambridge oraz pudrowym.\nKosze wiklinowe to estetyczne rozwiązanie na zabawkowy bałagan w pokoju Twojego dziecka. Jeżeli nie jesteś miłośnikiem plastikowych pudełek, pokochasz nasze kosze. Dostępne są w różnych wariantach kolorystycznych, a wykonane zostały z najwyższą precyzją i dbałością o każdy szczegół.\nKosze wiklinowe w mniejszych rozmiarach idealnie pasują do regałów Caramella. Stylowe i praktyczne posłużą do przechowywania wszelkich drobiazgów oraz dziecięcych akcesoriów. Tkanina drelichowa, z której wykonane jest obszycie jest bardzo wytrzymała i poradzi sobie nawet z najcięższymi zabawkami. Więcej kolorów znajdziesz w ofercie naszego sklepu.\nCaramella oferuje także pojemniki-worki wykonane z pikowanej tkaniny pudrowej. Część wewnętrzna wykończona białą bawełną, podstawa w kształcie koła oraz dekoracyjne uszy. Duży rozmiar sprawi, że worek sprawdzi się jako pojemnik na pieluchy, zabawki lub brudne ubranka. Dla chłopców polecamy pojemniki szare w białe gwiazdeczki lub paseczki.\n["PL"] [Published] Przechowywanie na miarę! Jak wykorzystać każdy kąt?\nW ofercie Caramella znajdziesz równieź skrzynie wiklinowe w różnych kolorach dostępne także w komplecie z poduchami pikowanymi. Skrzynie są funkcjonalne i lekkie - w razie potrzeby można je łatwo przenieść w inne wybrane miejsce.\nAlternatywnym rozwiązaniem dla zamykanych pojemników plastikowych są proponowane przez nas skrzynie meblowe. Wykonane są z materiału MDF lakierowanego na biało i pasują do każdej z naszych linii meblowych. Zamykane wieko skrzyni ukryje cały dziecięcy bałagan. Dodatkowo, istnieje możliwość dokupienia miękkiej poduchy pikowanej w kolorach szarym lub pudrowym, dzięki której skrzynia zamieni się w wygodne siedzisko lub miejsce do zabawy.


Czerwony parasol. Z tajnych akt służb specjalnych - Wiktor Mrok - ebook - Legimi online\nCzerwony parasol. Z tajnych akt służb specjalnych ebook\nCopyright © 2016 Wiktor Mrok\n© komkrit Preechachanwate/Shutterstock\n5 SIERPNIA 1959 R., GODZ. 14:55\nHOTEL NA OBRZEŻACH MIASTA\nWasilij Mikulin, oficer operacyjny KGB na strefę Ameryki Południowej, z wściekłością spojrzał na zegarek. Oparty plecami o ścianę, wyklejoną brudną, bladozieloną tapetą, dopalał camela, zaciągając się raz po raz. Gdy żar dotarł do filtra, rzucił niedopałek na zaśmieconą podłogę i podszedł do młodej kobiety siedzącej przy niewielkim stoliku pośrodku pokoju. Delikatnym ruchem położył swoją ciężką dłoń na jej ramieniu. Oksana Mgojan, jego koleżanka po fachu, odwróciła głowę i uśmiechnęła się do niego przelotnie.\n– Jeśli ten pierdolony murzyński alfons nie pojawi się za pięć minut, to chyba… – zaczął ze złością Wasilij, ale Oksana zmarszczyła gniewnie brwi i zdecydowanym gestem nakazała mu milczenie. W odpowiedzi skrzywił się z niesmakiem.\nZnowu było słychać tylko cichy terkot jednej z dwóch ośmiomilimetrowych kamer filmowych, których obiektywy celowały w lustro weneckie łączące pokój z drugim, bliźniaczo obskurnym. Pracujące na zmianę kamery i miniaturowy magnetofon ustawiony na odrapanym stole od godziny rejestrowały poczynania mężczyzny przebywającego w pomieszczeniu. Inwigilowany był wysoki, miał wyraźną nadwagę i obficie się pocił w pozbawionym klimatyzacji ciasnym wnętrzu. Ubrany w krzykliwą koszulę, szorty w kolorze khaki i sandały, wyglądał jak typowy amerykański turysta na egzotycznej wycieczce w republice bananowej. Od dłuższej chwili wyglądał przez zakurzone okno, kontemplując składowisko zużytych opon i przerdzewiałych samochodowych wraków. Minutę później odwrócił się i zaczął krążyć po niewielkiej przestrzeni pokoju. Widać było wyraźnie, że zaczyna się niecierpliwić. Raz i drugi spojrzał na zegarek, po czym wielką białą chustką wytarł szyję i czoło.\nWasilij zapalił kolejnego camela. Po pięciu minutach w obserwowanym pokoju pojawiły się dwie osoby: potężnie zbudowany Murzyn w wymiętym białym garniturze i drobna Latynoska, wyglądająca na osiem, może dziewięć lat. Mężczyzna podał Murzynowi zwitek banknotów, które ten skrupulatnie przeliczył, umieścił w wewnętrznej kieszeni marynarki, po czym szybko wyszedł. Mężczyzna i dziewczynka zostali sami.\nPrzez następne dwie godziny Wasilij w milczeniu zakładał kolejne taśmy do kamer. Wszystko to, co się działo za lustrem, musiało zostać udokumentowane. Sekunda po sekundzie. Minuta po minucie.\n12 SIERPNIA 1959 R., GODZ. 10:30\nDEPARTAMENT „B” PIONU GOSPODARCZEGO KGB\nPułkownik Dymitr Kurczatow powolnymi ruchami przekładał zawartość szarej tekturowej teczki rozłożonej na stole. Jego podwładni – kapitan Witalij Rogow i porucznik Swietłana Ponomarienko – wpatrywali się z napięciem w twarz pułkownika.\n– No tak… – mruknął pod nosem i spojrzał pytająco na oficerów.\nRogow rzucił niepewne spojrzenie koleżance, odchrząknął nerwowo i powiedział:\n– Chcę zameldować, towarzyszu pułkowniku, że nastąpił istotny przełom w operacji „Spinacz”. Tydzień temu grupa operacyjna zamocowała hak. Według naszej opinii – Rogow ponownie zerknął na siedzącą obok kobietę – ten człowiek da nam odpowiedzi na wszystkie pytania. – Teraz przeniósł spojrzenie na teczkę, w której oprócz kilku dokumentów znajdowało się czarno-białe zdjęcie mężczyzny. – Ten człowiek jest bezpośrednio związany z naszym celem. Zajmuje stanowisko dyrektora technicznego jednego z dwunastu laboratoriów koncernu BioDyna. Osobiście nadzoruje wszystkie prowadzone tam badania.\n– Jednego z dwunastu? – wtrącił pułkownik. – A co z pozostałymi?\n– Koncern ma dwanaście jednostek badawczych rozsianych na terenie Stanów Zjednoczonych. Ale nas interesuje tylko „Ósemka” z Pasadeny. Richard Griffin – Rogow wskazał na zdjęcie z teczki – pracuje tam od dekady. Ma pięćdziesiąt pięć lat, żonaty, dwójka dorosłych dzieci. Dobrze mu się powodzi, nawet jak na amerykańskie standardy… Dwa samochody, żona ma jeszcze jeden. Trzy miesiące temu oboje przenieśli się do posiadłości w zamożniejszej części miasta. Bardzo dużo pracuje. Często do późnych godzin wieczornych. Podróżuje samotnie pod przykrywką spotkań biznesowych… – Kapitan znów odchrząknął. – To dość kosztowne podróże.\n– Te wtręty o amerykańskich standardach mogliście sobie darować, towarzyszu kapitanie. – Kurczatow skrzywił się z niechęcią i lekko postukał palcami w zdjęcie mężczyzny. – Na czym dynda?\nKapitan uniósł rękę i pstryknął palcami. Światło w pomieszczeniu przygasło jak w sali kinowej; po chwili rozległ się stłumiony terkot projektora. Na niewielkim ściennym ekranie pojawił się czarno-biały obraz. Wszyscy obecni w pomieszczeniu odwrócili głowy w stronę ekranu. Film trwał niecałe dwie minuty i był tylko fragmentem większej całości. Nikt w czasie projekcji nie odezwał się słowem. Gdy odgłos projektora ucichł i światło ponownie się zapaliło, pułkownik odwrócił wzrok od białej płachty i z widoczną odrazą popatrzył na zdjęcie z teczki.\n– Bydle… – wycedził przez zęby, po czym gwałtownie wstał. Rogow i Ponomarienko też zerwali się z krzeseł. Pułkownik popatrzył na nich spod zmrużonych powiek. – Załatwcie drania. Nie może się zerwać z haka…\n30 SIERPNIA 1959 R., GODZ. 13:20\nRichard Griffin zostawił samochód na stacji benzynowej do zatankowania i uzupełnienia olejów, a sam szybkim krokiem ruszył do pobliskiej restauracji. Było prawie czterdzieści stopni w słońcu, upał dosłownie go wykańczał.\nZ wyraźną ulgą rozsiadł się na krześle w klimatyzowanym wnętrzu. Mimo że ciągle walczył z nadwagą, zamówił podwójnego hamburgera, frytki i colę z lodem.\nW tym samym momencie, gdy kelnerka z zawodowym sztucznym uśmiechem postawiła przed nim jedzenie, do stolika niespodziewanie dosiadł się jakiś mężczyzna. Na oko trzydziestoletni, ubrany w sprane dżinsy i obcisły podkoszulek, podkreślający jego umięśniony tors.\n– Cześć, Richard! – odezwał się wesoło, a jego twarz rozciągnęła się w łobuzerskim uśmiechu.\nGriffin, całkowicie zaskoczony, gwałtownie odchylił się od stołu, nie mając pojęcia, jak zareagować na taką impertynencję.\nPewno jakiś bezczelny knajpiany naciągacz lub agent ubezpieczeniowy, pomyślał szybko. Jednak zaraz się poprawił: Agenci nie chodzą ubrani tak jak ten facet. Noszą tanie garnitury. I skąd on, do cholery, zna moje imię?\n– Kiedy jedziesz na następną wycieczkę? – Nieznajomy wyrwał Griffina z zamyślenia. Nadal się uśmiechał, ale w jego oczach czaiło się coś, co spowodowało, że Richardowi zrobiło się zimno.\n– O czym pan mówi? Kim pan jest, do diabła!? – wydukał. Spojrzał przelotnie na posiłek przed sobą, ale nagle stracił apetyt.\nNieznajomy również skierował wzrok na rozstawione talerze i bezceremonialnie sięgnął po hamburgera. Na oczach oniemiałego Griffina przez chwilę wpatrywał się z zadumą w ociekający tłuszczem kawałek mięsa, po czym wgryzł się w niego łakomie.\n– Umm… Całkiem niezły… – powiedział z pełnymi ustami. – Ale ty nie powinieneś jeść takich tłustych świństw. – Chwilę przeżuwał w milczeniu, by nagle pochylić się nad stołem. Już się nie uśmiechał. – Mam dla ciebie mały prezent, kutasie – wysyczał obelżywie. Griffin poczuł, jak krew w jego żyłach zastyga. Nagle w drugiej dłoni intruza, jakby wyczarowana z powietrza, pojawiła się żółta pękata koperta. Położył ją szybkim ruchem na blacie. – Jutro tutaj o tej samej porze, zasrańcu. I nie skręcaj nigdzie po drodze. – Wstał, z łoskotem odsuwając krzesło. – Miłego dnia. – Rzucił niedojedzonego hamburgera z powrotem na talerz, po czym sprężystym krokiem wyszedł z restauracji.\nGriffin potrzebował kilku chwil, żeby się uspokoić. Nadal oszołomiony całym zajściem, wpatrywał się tępo w kopertę. Nie miał pojęcia, co ma zrobić z tym „prezentem”. Dominującą myślą było, żeby po prostu jak najszybciej wyjść stąd i odjechać, zostawiając kopertę na stole. Coś jednak podpowiadało mu, że nie powinien tego robić. W końcu podniósł pakunek tak ostrożnie, jakby w środku była bomba mogąca eksplodować od najmniejszego dotknięcia. Przez cienki papier wyczuł coś twardego i okrągłego. Przez kilka sekund zastanawiał się, czy zajrzeć do środka. W końcu postanowił, że zrobi to w samochodzie. Odliczył pieniądze i położył je obok talerza. Już całkiem stracił apetyt.\nWnętrze auta powitało go rozpalonym powietrzem, przesyconym aromatem benzyny. Włączył silnik, ustawił klimatyzację na maksimum i niecierpliwym ruchem rozerwał żółty papier. W środku było niewielkie, metalowe pudełko. Widywał już takie; przechowywało się w nich filmy. Nagle zrobiło mu się zimno. I nie była to zasługa klimatyzacji. Zawartość koperty i słowa nieznajomego utworzyły logiczną, przerażającą całość.\n„Kiedy jedziesz na następną wycieczkę?”.\nO, Boże!, jęknął w duchu. To przecież absolutnie niemożliwe!\nDrżącymi palcami otworzył pudełko. Tak jak myślał, w środku był film z ośmiomilimetrowej kamery. Drżącą ręką sięgnął do schowka. Pamiętał, że miał tam szkło powiększające. W nerwach wyrzucił jakieś wygniecione, zapomniane dokumenty, niedojedzony czekoladowy baton i małą turystyczną lornetkę. To, czego szukał, było na samym dnie schowka. Szybko rozwinął kawałek celuloidowej taśmy i popatrzył na nią przez grubą soczewkę. Poczuł, że jego ciało całe drętwieje. Rzucił gwałtownie film na sąsiedni fotel, jakby sparzył mu dłonie.\nO, kurwa! Kurwa!, krzyczał w myślach.\nPASADENA, NASTĘPNEGO DNIA\nKolejne dwadzieścia cztery godziny życia Richarda Griffina stały się psychiczną katorgą. Był na granicy paniki. Film zniszczył. Gdy przyglądał się, jak jasny płomień unicestwia celuloidowy fragment taśmy w kryształowej popielniczce stojącej na biurku w jego domowym gabinecie, przez krótką chwilę miał złudzenie, że koszmar się skończył. Dobrze jednak wiedział, że to był tylko fragment. Resztę miał ten nieznajomy.\nPrzez całą bezsenną noc, spocony z przerażenia, gorączkowo obmyślał plany wybrnięcia z matni. Nic sensownego nie przychodziło mu jednak do głowy. Nawet jego analityczny umysł naukowca nie potrafił sobie z tym poradzić. Na szczęście jego żona przebywała w Seattle u siostry i nie widziała go w takim stanie. Dobre i to, stwierdził.\nNad ranem był już całkowicie pewien, że będzie musiał zrobić wszystko, czego zażąda ten mężczyzna. Że będzie szantażowany do końca życia.\nGdy ponownie podjechał pod restaurację, wyglądał na starszego o dziesięć lat. Z jednodniowym zarostem, w przepoconej koszuli i wymiętej marynarce, bo nie miał głowy, by się przebrać, zatrzymał plymoutha na parkingu, zajmując dwa miejsca postojowe. Był dziesięć minut przed czasem. Z ciężkim westchnieniem otworzył drzwi i już wystawił nogę na zewnątrz, gdy do samochodu szybkim krokiem podeszła młoda kobieta. Griffin ocenił ją na jakieś dwadzieścia pięć lat. Miała długie nogi i wąską talię. Jej twarz – o regularnych rysach i dużych brązowych oczach – okalały ciemne włosy, sięgające ramion. Złapała drzwi plymoutha i nachyliła się ku Griffinowi. Na jej ustach pojawił się nieco zadziorny uśmiech.\n– Jak seans filmowy? – Głos miała dźwięczny, dziewczęcy. – Wiem, że lubisz młodsze panienki, ale tym razem mała odmiana… – Pochyliła się jeszcze niżej; uśmiech zniknął z jej twarzy. – Wypierdalaj na drugie siedzenie, palancie – dokończyła ordynarnie.\nGriffin poczuł się tak, jakby dostał w twarz. Nie odważył się jednak sprzeciwić. Bez słowa, wewnętrznie drżąc ze złości i upokorzenia, przecisnął się na fotel pasażera. Kobieta obserwowała go czujnym wzrokiem, a potem wsiadła za kierownicę i zatrzasnęła drzwi.\nProwadziła bardzo pewnie i spokojnie. Podczas dwudziestomilowej drogi nie odezwała się do niego ani jednym słowem. Griffin też milczał, wpatrując się ponurym wzrokiem w przednią szybę. Próbował przeanalizować sytuację, w której się znalazł, ale nie potrafił się skupić na tyle, by dojść do jakichś sensownych wniosków.\nPo czterdziestu minutach kobieta zatrzymała samochód na podjeździe przydrożnego motelu, którego widok nasuwał jedno skojarzenie: należy tu niezwłocznie przysłać ekipę rozbiórkową. Wyłączyła silnik i odwróciła głowę w stronę Griffina.\n– Pokój dwadzieścia trzy, drugie piętro – oznajmiła.\nUnikając jej spojrzenia, Griffin wysiadł z samochodu i na miękkich nogach wszedł do motelu.\nW mikroskopijnym holu za kontuarem siedział facet o wyglądzie wykidajły z meksykańskiego burdelu. Na widok gościa brudnym paluchem wskazał schody. Griffin bez słowa wdrapał się na piętro po stopniach wyłożonych wytartą, czerwoną wykładziną.\nPokój numer 23 był na samym końcu korytarza. Koślawo namalowane cyfry ginęły pośród liszajów złuszczonej białej farby. Chwilę się zastanawiał, czy powinien zapukać, czy od razu wejść, gdy usłyszał donośny głos. Znajomy głos:\n– Wejdź Richardzie, nie krępuj się!\nZ wahaniem wszedł do środka. Nieznajomy z restauracji leżał na wznak w rozmamłanej pościeli, z rękami pod głową. Uśmiechał się szeroko. Nie był sam. Griffin zatrzymał się w pół kroku. Przy stole wysuniętym na środek niewielkiego pokoju siedziało dwóch mężczyzn; przyglądali się mu z uwagą. Obaj wyglądali na młodszych od Griffina, ale niewiele, może pięć, góra sześć lat. Ubrani w dobrze skrojone garnitury, z eleganckimi krawatami, mogli być równie dobrze menedżerami z wielkiej korporacji, jak maklerami z Wall Street. Tyle że ani jedni, ani drudzy nie przesiadywaliby w tego typu obskurnych przybytkach. Jeden z nich oszczędnym gestem wskazał Griffinowi wolne krzesło przy stole i jednocześnie, prawie niedostrzegalnie, skinął głową w stronę mężczyzny leżącego na łóżku. Ten szybko wstał i ruszył w stronę drzwi, po drodze poklepując Griffina po ramieniu.\n– Czuj się jak u siebie w domu, zasrańcu – rzucił i wyszedł.\nGriffin zrozumiał, że wszystkie te wulgarne epitety miały na celu jedno: dodatkowo go poniżyć i złamać jego wolę.\nOstrożnie usiadł na krześle. Przez długą chwilę panowało milczenie. W końcu jeden z mężczyzn pochylił się, opierając szczupłe, zadbane dłonie na stole.\n– Przepraszam za naszego kolegę… – zaczął. Głos miał tubalny i lekko schrypnięty, jak u nałogowego palacza. – Obawiam się, że nie jest zbyt dobrze wychowany. – Zrobił gest, jakby sprawiało mu to prawdziwą przykrość. – Ale do rzeczy. Jest pan człowiekiem wykształconym, zamożnym i zajmującym wysokie stanowisko, prawda?\nGriffin lekko, z obawą, skinął głową.\n– No właśnie. – Rozmówca nagle się uśmiechnął i radosnym, całkowicie niepasującym do sytuacji gestem zatarł dłonie. – Nie musimy więc sobie wszystkiego tłumaczyć, zaczynając od Adama i Ewy, nieprawdaż? – Nie czekając na reakcję Griffina, kontynuował: – Mówiąc wprost, pan ma coś, co nas interesuje, my mamy coś, co mocno obciąża pana, że tak powiem, sumienie. Proszę mnie poprawić, jeśli się mylę. – Mężczyzna spojrzał wyczekująco.\n– Czego ode mnie chcecie? – spytał Griffin słabym głosem.\n– Och! To bardzo brzydko zabrzmiało. Czego chcecie? My prosimy! To prawdziwa drobnostka dla pana, Richardzie. Prosimy o informacje, rzecz jasna.\n– O jakie informacje pan… prosi… – Griffin starał się nawiązać do stylu rozmówcy.\n– O wszystkie oczywiście.\n– Wszystkie? Jakie wszystkie? Nie rozumiem. – Griffin lekko potrząsnął głową, jakby się przesłyszał.\n– Już tłumaczę. – Mężczyzna uśmiechnął się, odsłaniając rząd równych białych zębów. – Kartka po kartce, dokument po dokumencie. Od pierwszej do ostatniej strony materiałów dotyczących badań w laboratorium, którego łaskawy pan jest dyrektorem. – Odchylił się na oparcie krzesła, dając wyraźnie do zrozumienia, że skończył. W jego ciemnobrązowych oczach pojawiła się pogardliwa wesołość.\n– Mogę wiedzieć, kim jesteście? – Griffin w końcu zdobył się na odwagę.\nDo gry wszedł drugi z mężczyzn. Miał gęste ciemne włosy z nikłymi śladami siwizny na skroniach i opaloną twarz człowieka, który regularnie przebywa w tropikach.\n– Miłośnikami pańskiego talentu aktorskiego – zakpił z ironicznym uśmiechem, ale ten zaraz ulotnił się z jego twarzy. – Dajemy panu trzy miesiące na przekazanie kopii dokumentacji badawczej. Oczywiście tydzień w tę czy w tamtą nie gra większej roli. – Machnął ręką od niechcenia. – Niech pan nie zaprząta sobie tym zbytnio głowy. W każdą ostatnią sobotę miesiąca będzie się z panem kontaktował ktoś z naszych ludzi. Briana już pan poznał. Alice też. Prawda, że to piękna kobieta? – Na jego twarzy znowu pojawił się szyderczy grymas. – Ach, tak! Pan woli młodsze. No, ale to zupełnie nieważne. My – spojrzał przelotnie na swojego kompana – więcej się z panem nie spotkamy. Może pan oczywiście o naszej rozmowie powiadomić policję, FBI albo nawet CIA. A także podać nasze rysopisy i co pan raczy uznać za stosowne. Jednakże w takim przypadku, niestety, będziemy zmuszeni wpuścić do dystrybucji pewien materiał filmowy. Z próbką owego materiału, dzięki uprzejmości Briana, mógł się pan już zapoznać. Może nie jest to rzecz na miarę Oscara, ale na pewno może pana uczynić sławnym. Przynajmniej na lokalnym, amerykańskim rynku. To możemy zagwarantować. – Na moment zamilkł, by jego słowa wywarły większe wrażenie na Griffinie. – Sądzę, że potrafi pan docenić, iż dajemy panu wybór jak cywilizowani ludzie. Nie przystawiamy pistoletu do głowy ani nie grozimy śmiercią pańskiej rodzinie, choć na pewno pan się domyśla, że takie metody są w naszym zasięgu. Ale zdecydowanie staramy się unikać brutalnego postępowania, gdyż nie służy to interesom. Czy zatem możemy uznać, że zrozumiał pan wszystko i że nasze owocne spotkanie jest zakończone? – spytał, uśmiechając się szeroko, jakby zadowolony ze swojego krasomówczego popisu.\nGriffin obrzucił mężczyzn zmęczonym spojrzeniem zaszczutego człowieka. Teraz już dobrze wiedział, z kim ma do czynienia. Miał też pewność, że ich błazeńska wesołkowatość skrywa brutalną siłę, której żadną miarą nie zdoła się przeciwstawić. Będzie musiał zrobić to, co mu każą, bez słowa sprzeciwu. Sprawy wyglądały gorzej, niż podejrzewał, jadąc tutaj. Miał do czynienia z agentami wywiadu, prawdopodobnie rosyjskiego, a nie z szeregowymi rzezimieszkami.\nPo dłuższej chwili szepnął:\n– W takim razie to wszystko. Alice pana odwiezie. Żegnam.\nGriffin niezgrabnie wstał. Kręciło mu się w głowie. Z ulgą opuścił pokój i wstrętny motel. Kobieta nazywana Alice odwiozła go pod restaurację. Podjechała na parking dla klientów i nie wyłączając silnika, odwróciła się w stronę Griffina.\n– W sobotę za miesiąc o trzynastej tutaj – oznajmiła i wysiadła z wozu. Po chwili zniknęła Griffinowi z oczu.\n12 WRZEŚNIA 1959 R., GODZ. 8:15\n– Co to jest, do kurwy nędzy?! – Pułkownik Kurczatow uniósł opasłą tekturową teczkę opatrzoną grubym czerwonym napisem „Ściśle tajne” i z hukiem uderzył nią o stół. – Czy ktoś z was w ogóle to czytał? Co ja mówię – czytał! Choćby przejrzał? – Rozłożył ręce w geście bezradności. – Do ciężkiej cholery! Jest was w zespole dziesięcioro i nikt nie wpadł na to, że to pierdolone śmieci?! – Gwałtownym ruchem szurnął teczkę w stronę dwojga oficerów siedzących po przeciwnej stronie stołu w pokoju odpraw. Witalij Rogow i Swietłana Ponomarienko wbili w teczkę nieruchomy wzrok, jakby miała hipnotyzujące właściwości. – No, co? Nie macie mi teraz nic do powiedzenia? – Pułkownik westchnął z rezygnacją.\n– Towarzyszu pułkowniku – zaczęła ostrożnie Ponomarienko. Znała dobrze swojego szefa i wiedziała, że minęła mu pierwsza złość. Co nie znaczyło, że sytuację można było zlekceważyć. – Zgodnie z instrukcją SD-R12/59 mieliśmy tylko ogólnie zapoznać się z dokumentacją, biorąc pod uwagę przede wszystkim podstawowe reżimy pracy operacyjnej z obiektem. Po zaszeregowaniu dokumentacji i zarchiwizowaniu kopie natychmiast były przekazywane do sekcji badawczej instytutu w Semipałatyńsku. Jak do tej pory nie dostaliśmy od nich żadnych zwrotów ani sugestii, co do kompletności lub wiarygodności przekazywanych nam informacji. – Umilkła, wpatrując się w zimne oczy pułkownika, który doskonale o tym wszystkim wiedział.\nRogow lekko kiwnął głową, co miało być milczącym potwierdzeniem jej słów. Tak on, jak i jego koleżanka z wydziału mieli doskonałą orientację popartą kilkuletnim doświadczeniem – wiedzieli, że w sytuacji krytycznej uczone święte krowy z instytutu wykręcą się sianem ubranym w naukowy bełkot. A że zawsze ktoś musi być winny, to najpierw po dupie dostanie Kurczatow na odprawie u generała Leżniewa, a potem ciosy zwykle polecą w dół zgodnie ze służbową hierarchią. Ponieważ na stole leżała ta nieszczęsna dokumentacja, oznaczało to, że pułkownik już zaliczył stosowną wizytę u generała, gdzie bez wątpienia musiał odstać na baczność co najmniej kwadrans, wysłuchując bez mrugnięcia okiem furiackich wrzasków. Wszyscy zebrani w pokoju wiedzieli, że sytuacja jest bardzo poważna. Tutaj za błędy w pracy ludzie nie byli wyrzucani na bruk. Po prostu znikali. Cicho i nagle. Bez względu na stopień lub jakiekolwiek wcześniejsze zasługi.\nRogow nerwowo poruszył się na krześle.\n– Towarzyszu pułkowniku – zaczął z namysłem – czy nasi uczeni załączyli jakieś sugestie do kwestionowanej dokumentacji lub…\n– Załączyli, załączyli – warknął gniewnie Kurczatow. – Tylko że nawet sam Pan Bóg nie byłby w stanie zrozumieć ich pieprzenia. Dobrze, że generał miał w miarę dobry humor. W innym przypadku wszyscy zamiatalibyśmy już podłogi w jakiejś zasranej fabryce konserw. W najlepszym razie oczywiście. – Taka poufała uwaga ze strony pułkownika mówiła, że jest jeszcze szansa na uratowanie tyłków. – No dobrze. – Machnął w ich stronę dłonią. – Macie trzy dni, żeby się rozeznać w tym gównie.\nTo jednak nie był koniec złych wiadomości. Dokładnie w minutę po tym, jak Rogow i Ponomarienko znaleźli się w swoim służbowym pokoju, wszedł podoficer dyżurny.\n– Pilna depesza, towarzyszu kapitanie. – Podał wydruk z maszyny deszyfrującej, zasalutował sprężyście i wyszedł.\nRogow szybko przebiegł wzrokiem tekst depeszy i jęknął:\n– Matko Boża, kurwa mać! – Podał depeszę Swietłanie.\nUniosła ją do swoich krótkowzrocznych oczu i wczytała się w drobny, maszynowy druk.\nSDG PAS 12381/59 SPINACZ\nOBIEKT LABORANT – ZAWAŁ SERCA W TRAKCIE PODRÓŻY SAMOCHODEM – ZGON POTWIERDZONY\n12:19 CZAS MIEJSCOWY KONIECZNE DALSZE INSTRUKCJE\nPodeszła do swojego biurka i ciężko opadła na skrzypiące krzesło.\n– Zwołaj całą ekipę… Całą! I to natychmiast! – Popatrzyła na Rogowa wyczekująco. Ten lekko kiwnął głową. – Jeśli nie doszukamy się czegoś, co mogłoby nas wyciągnąć z tego szamba, to nas w nim utopią – dokończyła smutno.\nMOSKWA, ZSRR, 13 WRZEŚNIA 1959 R., GODZ. 8:05\nTym razem na spotkanie z pułkownikiem przybyła tylko Swietłana. Zespół wytypował ją ze względu na prawdziwy dar przekonywania.\n– Towarzyszu pułkowniku – zaczęła rzeczowo – nasz zespół podjął bardzo intensywne prace, by wykryć błędy i… niestety pojawiła się przeszkoda nie do pokonania. – Wycigąnęła dłoń z depeszą.\nPułkownik szybko przeczytał treść i spojrzał bystro na Swietłanę.\n– Nie ma przeszkód nie do pokonania. Trzeba znaleźć zastępstwo dla obiektu. Macie już jakieś rozwiązanie tego problemu?\nPonomarienko stanowczo pokręciła głową.\n– Nie. Naszym zdaniem należy przerwać operację.\n– Uzasadnij – zażądał Kurczatow, postukując niecierpliwie palcami w blat biurka.\n– Ci z Semipałatyńska mieli rację, ale nie ma tu naszej winy. – Swietłana mocno akcentowała słowa. – Kurczatow zmarszczył brwi, co oznaczało, że zainteresowały go jej słowa. – Przeprowadziliśmy całym zespołem analizę informacji pod względem technicznym i naukowym. – ciągnęła. – Wezwaliśmy na konsultację profesorów Kudrowa i Niżkowa, żeby rozwiali nasze wątpliwości. – Na chwilę umilkła, spoglądając w oczy pułkownika. – Albo to podpucha, albo BioDyna jest sprytną maszynką do wyłudzania funduszy z Pentagonu. Nikt nie mógł podejrzewać takiego obrotu spraw. Pierwsza teza ma swoje podstawy, ale druga wydaje się nam zdecydowanie bardziej uprawomocniona. Według analizy profesora Kudrowa wszystkie programy badawcze wdrożone w obserwowanym obiekcie są całkowicie oderwane od siebie, choć stworzono mnóstwo pozorów, jakoby był to spójny i jednolity cykl badawczy. W obiekcie produkowano raporty miesięczne sumujące wyniki badań. Wszystkie miały wynik pozytywny i stanowiły podstawę do następnych badań, na które były przydzielane fundusze departamentu obrony, czyli rządowe. W pracy tego typu odsetek pozytywnych rezultatów jest na poziomie maksimum sześciu procent. Co jest potwierdzone oficjalnymi danymi przedstawianymi przez cywilne laboratoria badawcze na całym świecie. Także w naszym kraju. – Popatrzyła znacząco na pułkownika. – Dla przykładu: w raporcie z badań opatrzonym numerem B8/06/58 jest wyraźnie zaznaczone, iż naukowcom z infiltrowanego laboratorium udało się dokonać skutecznej modyfikacji substancji B50 poprzez domieszkowanie toksyferyną. Ta modyfikacja, według owego raportu, powoduje zintensyfikowanie wchłaniania preparatu B50 prawie o siedemdziesiąt procent. Ponieważ jednak toksyferyna oddziałuje na organizmy jedynie w bezpośrednim podaniu do krwiobiegu, a B50 działa tylko i wyłącznie poprzez wchłanianie jelitowe, absolutnie wykluczone jest, by połączenie obu substancji mogło w jakimkolwiek, nawet najmniejszym stopniu wpłynąć na sposób działania preparatu. Potwierdzili to profesorowie Kudrow i Niżkow. Nic więc dziwnego, że naszym uczonym w Semipałatyńsku nie udało się odtworzyć wyników z Pasadeny. Wszystkie próbki jakoby zmodyfikowanego preparatu dostarczone przez nasz kontakt są jedynie bazowym B50. – Ponomarienko na chwilę się zadumała. – Towarzyszu pułkowniku… To nie nas wystawiono do wiatru. Kapitalistyczna firma zwietrzyła doskonały interes. Płaci za to amerykański podatnik. Wysoce prawdopodobne jest też, że ktoś w Pentagonie wziął sporą łapówkę w zamian za przydzielenie funduszy na lipny projekt. Nagła śmierć Griffina będzie dla szefów BioDyna świetnym pretekstem do zamknięcia projektu bez jakichkolwiek konsekwencji. Wystarczy, że w dokumentacji, która nie podlega właściwie żadnej zewnętrznej kontroli, zostanie nadpisane, iż istotne szczegóły badań Griffin zabrał ze sobą do grobu. W takich przypadkach nie następuje zwrot funduszy. I jeszcze jedno: nader rzadko się zdarza, by człowiek miał zawał w czasie prowadzenia auta. Tak orzekł profesor Dubajew, a jest sławą w dziedzinie kardiologii radzieckiej. Reasumując: zmodyfikowany B50 o sile i rodzaju działania, jakie wynikają z raportów laboratorium BioDyna, istnieje tylko na papierze. To czysta naukowa fantastyka. – Swietłana położyła nacisk na ostatnie słowa.\n– Czyli to wszystko jest wierutną bujdą!? – Pułkownik wybuchnął głośnym, chrapliwym śmiechem, jednak natychmiast się opanował. – W takim razie niech Rogow napisze raport. Ty umiesz dobrze referować, ale Rogow lepiej pisze. I koniecznie mają się pod tym podpisać nasi dwaj dzielni uczeni, szlag by ich trafił. Niech, do cholery, wreszcie będą za coś odpowiedzialni. Mogli nam powiedzieć, że sprawa śmierdzi, wcześniej, a nie wtedy, kiedy łaskawie mają na to ochotę. – Popatrzył na Swietłanę, wyraźnie odprężony. – Jutro rano na stole mam mieć wyczerpujący raport! Do roboty!\n8 KWIETNIA 2012 R., GODZ. 12:15\nSIEDZIBA KORPORACJI NGANG KOI\nDwaj mężczyźni siedzieli naprzeciw siebie na ascetycznie wyglądających metalowych krzesełkach w niewielkim pomieszczeniu przypominającym akwarium. W istocie był to specjalny pokój całkowicie odcięty od reszty świata. Nic nie mogło się wydostać z wnętrza pomieszczenia – ani dźwięk, ani żaden sygnał elektroniczny czy promieniowanie elektromagnetyczne w całym jego zakresie. Półtorametrowe wielowarstwowe ściany były absolutnie odporne na jakąkolwiek penetrację znaną współczesnej technice.\n– Kiedy zaczną? – spytał jeden z mężczyzn. Był dość wysoki jak na Japończyka. Miał gęste włosy, mocno już siwiejące na skroniach, krótko przycięte na modłę wojskową.\n– W ciągu dwóch miesięcy – odparł drugi. Anglosaskie, arystokratyczne rysy jego twarzy na chwilę rozciągnęły się w zimnym uśmiechu. – Pieniądze, jak wiemy, czynią cuda. – Od niechcenia poprawił nogawkę spodni. – W sensie administracyjnym są bardzo dobrze zorganizowani. Poza tym mają zapał. Wyniki powinny być najdalej za pół roku. Mówię tu o finalnym produkcie. W ciągu najbliższego tygodnia zostaną im przekazane ustalone fundusze. Kanały dla transferu pieniędzy są już zaktywowane. Potrzebna mi tylko pańska zgoda na uruchomienie przepływu środków finansowych. Oni czekają niecierpliwie, by zacząć prace.\n– Dobrze, jest moja zgoda. – Japończyk nieznacznie kiwnął głową. – Niech pan uruchomi transfer jak najszybciej. Dzisiaj przekażę to Radzie Nadzorczej. Spotkamy się dopiero w momencie sfinalizowania przedsięwzięcia. – Wbił czarne oczy w rozmówcę i spytał oschle: – Przewiduje pan jakieś trudności?\n– Nie – padła zdecydowana odpowiedź. – Nasze dwa zespoły kontrolują sytuację na bieżąco. Zgodnie z ustaleniami będą interweniowały natychmiast, gdyby coś zaczęło iść nie po naszej myśli. Nie sądzę jednak, żeby coś takiego mogło nastąpić. Mamy do czynienia z rozsądnymi ludźmi, którzy chcą zarobić pieniądze… Duże pieniądze.\nJapończyk znów kiwnął głową i zdecydowanym ruchem nacisnął czerwony przycisk na poręczy swojego fotela. Jedna ze ścian pokoju bezszelestnie się odsunęła.\n11 MAJA 2012 R., GODZ. 9:05\nINSTYTUT BADAWCZY ROSSIJATECH\nGABINET JURIJA KRASNODAROWA,\nDYREKTORA DS. WDROŻENIOWYCH\n– Coś pięknego! – Rozradowany Krasnodarow rozparł się w swoim skórzanym fotelu. – Wiesz, co to znaczy, Michaił? Co to znaczy dla ciebie? – Przeniósł wzrok z dokumentów leżących na stole na twarz siedzącego naprzeciwko mężczyzny w laboratoryjnym fartuchu.\n– Wiem, Jurij… Więcej roboty – odparł cierpko Michaił, ale w duchu czuł prawdziwą radość. Takie odkrycie nie zdarza się często. – Dostanę jakieś łóżko polowe czy mam sobie wstawić do laboratorium swój materac? – Krasnodarow wprawdzie był jego przełożonym, ale mógł sobie pozwolić na taką poufałość. Wychowywali się w tym samym moskiewskim blokowisku, razem studiowali. Fakt, że Jurij był dyrektorem, nie miał znaczenia. Obaj byli naukowcami i tylko to się liczyło. I nadal byli przyjaciółmi.\n– Ech, Michaił! – Jurij zatarł ręce. – Ta rzecz ustawi nas na parę ładnych lat. – Podniósł z biurka opasłą pożółkłą ze starości teczkę. – To był świetny pomysł, żeby przetrzepać archiwa… – Rzucił teczkę na blat i z namysłem pokiwał głową. – Patrz, Michaił, jak to w życiu potrafi się napieprzyć. Jedni kombinowali, jakby tu się nachapać kasy za friko, i dali dupy po całości. A drudzy zachowali się jak ostatnie jełopy, a nie naukowcy. Nie potrafili zauważyć tego, co zauważyłby średnio rozgarnięty student chemii.\n– Dzięki wielkie! – Michaił lekko klasnął w dłonie. – Teraz to mnie podbudowałeś! Student chemii… Średnio rozgarnięty…\nKrasnodarow popatrzył z sympatią na kolegę.\n– Wiesz, że tak nie myślę. – Nagle spoważniał. – Powiem ci tak… Nowa aparatura i komputery. Wreszcie będziesz miał więcej laborantów, sprzęt najwyższej klasy. Przedstawiłem świetlaną przyszłość projektu… komu trzeba.\n– I mamy kasę na rozwój! W końcu będziemy w stanie trochę się uniezależnić od tych skąpiradeł z zarządu!\n– A oni o tym wiedzą?\n– Tak. Wczoraj byłem u nich na dywaniku. Doszliśmy do porozumienia. Tym razem nie zastanawiali się zbyt długo.\n– No tak… Ujrzeli dużą kasę sfruwającą prosto z nieba. – Michaił się roześmiał.\n– A jakże! Kasa to kasa. Nieważne skąd. Każdy dostanie po kawałku tego tortu. Nawet nie musiałem się im zbytnio podlizywać. – Krasnodarow machnął ręką. – W tym tygodniu zabieramy się ostro do roboty.\n– Ale tempo! – Ożywił się Michaił. – A co to za inwestor?\nJurij uniósł ręce.\n– Zamożny… Tylko tyle mogę ci powiedzieć. Wybacz.\nMichaił nie drążył tematu. To przecież nie była jego sprawa. Nie był menedżerem, ale naukowcem.\n– Moje zadania na najbliższą przyszłość? – spytał za to.\n– Dobierz sobie ludzi, najlepszych twoim zdaniem. Może niech Kisłow zajmie się specyfikacją aparatury, Wodianowa zapleczem informatycznym i siecią. To tylko taka luźna sugestia. Ty nadzorujesz wszystko. Aha! To bardzo ważne: dla każdego osobna klauzula poufności! Gdy tylko dostanę pierwszą transzę funduszy, ruszamy z adaptacją trzeciego piętra.\n– Święty Boże! – jęknął Michaił. – Przecież tam zalega milion ton szajsu pamiętającego nieboszczyka Chruszczowa, a po wszystkim biegają szczury wielkości kotów! To istny lej po bombie… – Znał z autopsji takie „adaptacje”. Gdyby nie fakt, że budynek instytutu został zbudowany jeszcze za Stalina, z pewnością już dawno by się rozpadł. Bieżące remonty ciągnęły się w nieskończoność, a jak już się zakończyły, wchodzili kolejni fachowcy, żeby poprawić to, co spartolili poprzednicy. I tak w kółko.\n– Szczury, szczury! Też mi problem! A szajs oddamy do muzeum! Jeszcze nas po rękach będą całować. Przecież to zabytkowa aparatura. – Krasnodarow zaśmiał się głośno. Kipiał energią. Zawsze kipiał energią. Jeśli zapalił się do jakiejś idei, to szedł jak czołg, demolując oponentów i wszelkie przeciwności. Właśnie dlatego był dyrektorem. – Wiem, co cię martwi. Że przez następne dziesięć lat będziemy się obijać o cholernych budowlańców łatających dziury w ścianach. Nie tym razem! Mam już załatwioną ekipę z Niemiec, a nie jakichś gównojadów! – Pochylił się nad biurkiem. – Michaił… Ruszamy do roboty, przyjacielu!\n– Ruszamy… – zgodził się Michaił. Uścisnęli sobie dłonie ponad pożółkłą teczką, opatrzoną wyblakłym, czerwonym napisem: „Ściśle tajne SD-R12/59 BioDyna”.\n14 WRZEŚNIA 2012 R., GODZ. 14:00\nCIA, SEKCJA WYWIADU GOSPODARCZEGO\nDobson wysiadł z windy i szerokim korytarzem, wyłożonym polerowanym na wysoki połysk granitem, dotarł do przeszklonych drzwi opatrzonych napisem: „Sekcja Gospodarcza” – a niżej mniejszymi: „Sekretariat”. Bez wahania pchnął masywną płytę z grubego szkła. Wewnątrz urządzonego po spartańsku pomieszczenia za niewielkim biurkiem siedziała kobieta – platynowa blondynka w średnim wieku, ubrana w ciemnoszarą garsonkę – i z szybkością karabinu maszynowego wystukiwała coś na klawiaturze komputera. Przy krawędzi biurka stała wypolerowana metalowa tabliczka z wygrawerowanym napisem: „Mabel Whiterspoon”.\n– Dzień dobry, Mabel – przywitał się Dobson swoim aksamitnym barytonem.\nKobieta oderwała wzrok od ekranu komputera, zawieszając dłonie nad klawiaturą. W pierwszym momencie obrzuciła gościa niechętnym spojrzeniem zawodowego cerbera, jednak już po chwili jej twarz jakby odmłodniała o dwadzieścia lat.\n– Jestem umówiony z dyrektorem. – Dobson wyciągnął wizytówkę, obdarzając kobietę szarmanckim uśmiechem.\nSekretarka jeszcze bardziej rozkwitła i zatrzepotała rzęsami jak nastolatka na pierwszej randce.\nDobson świetnie sobie zdawał sprawę ze swej aparycji gwiazdora filmowego i uwielbiał się nią bawić. Reprezentował ten typ męskiej urody, z którym bez większych przeszkód mógłby się ubiegać o rolę senatora lub prezydenta w hollywoodzkich produkcjach.\n– Tak, oczywiście. – Kobieta odruchowo poprawiła dłonią włosy. – Dyrektor oczekuje pana…\n– Dziękuje, Mabel… – Skłonił się lekko i odprowadzony powłóczystym spojrzeniem, otworzył drzwi opatrzone napisem: „Robert Stewart – dyrektor”.\nRobert Stewart był potężnie zbudowanym Afroamerykaninem, mającym równe dwa metry wzrostu. Na widok gościa z trudem wygramolił się z przepastnego fotela, okrążył biurko, które przy jego gabarytach sprawiało wrażenie mebla z dziecięcego pokoju, i z wyciągniętą ręką wyszedł na spotkanie. Uścisnęli sobie dłonie, tak jak to robią dobrzy przyjaciele, znający się od lat.\n– Witaj, Mike! – Stewart uśmiechnął się szeroko. – Czarowałeś moją sekretarkę? – Raczej stwierdził, niż spytał, po czym pogroził Dobsonowi palcem. – Uważaj! Zdążyła już pochować dwóch mężów. Takiej nawet ty nie dasz rady.\n– Muszę nieustannie ćwiczyć, żeby nie wyjść z wprawy. – Dobson roześmiał się i potoczył po gabinecie lekko zdegustowanym wzrokiem. – Jak udaje ci się funkcjonować w takiej klitce?\n– Nie mam wyjścia. – Stewart lekko wzruszył ramionami. – Jak te ćwoki z Kongresu znów utną nam budżet, to w przyszłym roku umieszczą nas w wynajętych czynszówkach i będę musiał chodzić na czworakach, żeby głową nie porysować sufitu. – Klepnął Dobsona w ramię i wskazał na dwie szerokie skórzane kanapy stojące po przeciwnych stronach niskiego szklanego stolika. – Dość gadania… Musimy przejść do sedna. – Uśmiech na jego twarzy ustąpił miejsca grymasowi zawodowego skupienia.\n– Mów, co mamy – odezwał się Stewart.\n– Skrótowo czy rozwlekle? – spytał Dobson żartobliwie.\n– To, co przekazał wasz kontakt „Irina”, mniej więcej się potwierdza. Sprawdziłem informacje na tyle, na ile się dało, używając moich kanałów. Trochę za bardzo mnie ponaglałeś. Trzy dni to za mało czasu, żeby dobrze się rozeznać. – Uśmiechnął się do Stewarta. – Generalnie sprawa zaczęła się trzy miesiące, a nie miesiąc temu, jak twierdzi twój kontakt. – Sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął niewielką białą kopertę. – Wszystko za sprawą tego faceta. – Wysunął z koperty cztery zdjęcia i rozłożył je obok siebie na blacie.\nStewart pochylił się i uważnie popatrzył na fotografie. Przedstawiały tego samego mężczyznę w różnych ujęciach. Były robione z użyciem teleobiektywu. Uwieczniony na nich mężczyzna wyglądał na czterdzieści, może czterdzieści pięć lat. Dość wysoki, szczupły, o gęstych szpakowatych włosach i sympatycznym wyrazie twarzy. Dwa zdjęcia przedstawiały jego twarz z profilu i en face. Na pozostałych dwóch mężczyzna stał obok luksusowego porsche cayenne.\n– Widać, że pieniędzy ma raczej sporo. – Postukał palcem w zdjęcie, na którym widniał też samochód. – Co to za figura?\n– Michaił Siergiejewicz. Naukowiec. Pracuje w tym instytucie od dwóch lat. Ściągnął go tam kolega ze studiów, obecnie dyrektor instytutu, Jurij Krasnodarow. Poprzednio przez siedem lat pracował dorywczo w Niemczech, między innymi w koncernie Bayera. – Dobson na chwilę się zamyślił. – Tak. Zarobił całkiem nieźle… Duży dom pod Moskwą, dobry samochód. Sporo publikował w prasie fachowej, dużo wdrożeń jego pomysłów. Zdolny i wyjątkowo pracowity facet. Tak wynika z moich informacji z Niemiec. Multidyscyplinarny: chemia, fizyka, ostatnio biologia. Pracownik naukowy wyższego szczebla. Z tego, co wiem, to ten specjalny wydział został wyodrębniony z instytutu właśnie z jego powodu. Od początku lipca zarządza tą wydzieloną częścią. – Dobson ponownie sięgnął do kieszeni i wyjął z niej kartę pamięci. Położył ją delikatnie obok zdjęć. – Tu masz wszystko, co udało mi się wybębnić w tak krótkim czasie.\n– Dobra robota. Muszę szczerze przyznać, że ten instytut mamy zdiagnozowany skandalicznie kiepsko. – Stewart ze smutkiem pokiwał głową. – Facet musiał trafić na coś ważnego, że tak go uhonorowali.\n– To nie ulega wątpliwości. – Dobson odchylił się na oparcie i chwilę zbierał myśli. – Nie wiadomo tylko, w której dziedzinie. Mamy do wyboru chemię, fizykę i biologię. To musi być coś, co uznano za przełomowy wynalazek. Znasz Rosjan. Z reguły w takich kwestiach nie poświęcają czasu bzdetom. Zanim zrobią jeden, nawet najmniejszy krok do przodu, dziesięć razy sprawdzą.\n– Żadnych wątpliwości, że nie chcą nam zrobić wody z mózgu? – spytał Stewart z powątpiewaniem. – Oni uwielbiają trochę pomieszać kijem w kuble. Udają, że zostawili otwarte drzwi do kurnika, i czekają, aż się pojawią lisy. A potem? Bęc! – Klasnął w dłonie. – I wszystkie niuchające wokół kurnika zwierzątka wyłapują do wora. Już parę razy wykręcili nam taki numer. Znamy ten trick od dawna i mimo to ciągle dajemy się na to złapać.\n– Oni też – mruknął Dobson. – Ostatnio dwa lata temu przy projekcie Solaris Energy. Uwierzyli w te wszystkie pierdoły o superwydajnym, bezstratnym ogniwie. Całą ich siatkę wykosiliśmy za jednym podejściem… Nie, nie! Gdyby to była akcja „kurnik”, to znalazłbym jakieś celowo otwarte drzwi. A tu nic. To w sumie też nie ta kategoria placówki naukowej. To po pierwsze. Po drugie ta wydzielona komórka, sekcja, czy jak to nazwać, została bardzo dokładnie odseparowana od reszty instytutu. I w sensie fizycznym, bo wydzielono dla niej całe jedno piętro, gdzie na odrębne przepustki wstęp mają tylko ściśle wyselekcjonowane osoby, i na poziomie informatycznym, który nie ma połączenia z serwerami reszty instytutu. Na dzień dzisiejszy mam niepełną listę jeszcze kilku innych pracowników przewidzianych do pracy w tym miejscu. Czterech z nich to całkiem nowi ludzie. Wszyscy od biologii mózgu. Trochę mnie to niepokoi, mówiąc szczerze. Na razie nie udało się nikogo „przekonać”, by stał się bardziej rozmowny. Powtórzę: miałem za mało czasu. Ci z wydzielonego piętra zarabiają bardzo dobrze. Szanowni panowie jajogłowi nie będą więc nadstawiali dupy.\nStewart z namysłem pokiwał głową.\n– Masz jakieś przypuszczenia, co do tego odkrycia? – spytał.\n– Wiadomo, że do tej pory instytut oficjalnie zajmował się opracowywaniem i wdrażaniem do produkcji nowych rodzajów tworzyw sztucznych i wysoko wytrzymałych gatunków aluminium na potrzeby przemysłu lotniczego. Nie oni jedni. Takich placówek w Rosji jest sporo. Nieoficjalnie – technologiami dotyczącymi udoskonalania paliwa rakietowego i modyfikacji już istniejących gazów bojowych. Ale to dawne dzieje. W sumie nie mieli na tym polu żadnych liczących się osiągnięć. Co w efekcie powoduje, że cały ten instytut klepie biedę. Nie mogą w żadnej mierze konkurować choćby z kolesiami z Semipałatyńska, którzy od pięćdziesięciu lat są pierwyje w mirie w przyrządzaniu różnych, wymyślnie trujących mikstur. Dobrze o tym wiemy, gdyż zbytnio się z tym nie kryją. Zawsze mieli kupę forsy, a teraz mają jeszcze więcej, bo ostatnio wepchnęli kilka patentów Iranowi za ciężką kasę. Ale oni i tak nic z tym nie zrobią, bo nie mają odpowiedniego zaplecza technicznego, by te patenty wdrożyć nawet na skalę garażową. Cwaniaczki z Semipałatyńska dobrze o tym wiedzą, ale to im nie przeszkadza doić frajerów. A przy okazji mają z nas niezły ubaw. Orientują się, że nasi izraelscy przyjaciele infiltrują projekty wojskowe Iranu i że to wszystko dotrze do nas. A my nad takim pasztetem będziemy musieli trochę się pogłowić. Rosjanie nie są głupi i nie wypuszczają naprawdę strategicznych rzeczy w świat. Jak sam dobrze wiesz, jest na to wiele przykładów. Ale tym razem to zupełnie inna sprawa. Wiem już, że w RossijaTech pojawiły się pieniądze. Duże pieniądze. Nie wiem tylko skąd. Absolutnie nic nie wskazuje na to, że pochodzą z ich resortów wojskowych, które w poprzednim czasie z reguły wydzielały im kasę kroplomierzem. Nie, tym razem to nie zadyma. – Pokręcił stanowczo głową i spojrzał z uwagą na Stewarta. – Jeśli nadal interesuje cię ta sprawa, to podłubię głębiej. Ale na wszelki wypadek, gdybym się mylił i rzeczywiście byłaby to podpucha, proponowałbym całą operację odseparować od firmy. – Uśmiechnął się do Stewarta. – Prywatna operacja, żadnych ludzi od nas.\n– Zgoda. – Stewart z namysłem pokiwał głową. – Jeszcze dziś przydzielę ci fundusze. Masz wolną rękę. I jeszcze jedno. Dostaliśmy cynk, że królowa pustyni i jej przyjaciele też zwęszyli temat.\n– No tak… – westchnął Dobson. – Tamira.\n– A któżby inny. – Stewart się skrzywił. – Baba nie do zdarcia.\n– Chodzą słuchy, że jest na ciebie nieźle wkurwiona. Podobno nie wykazałeś się… dżentelmeństwem. – Stewart parsknął śmiechem.\n– A tak, tak! Dobrze pamiętam nasze ostatnie spotkanie. Celowała do mnie z pistoletu.\n– To była jakaś gra wstępna? – Stewart wykonał znaczący ruch ręką.\n– Nieee… Raczej finał… – Teraz to Dobson się roześmiał.\n– Aha. To ciekawe… W każdym razie uważaj. Niby to nasi kumple, ale gdyby zaczęli być zbyt nachalni… to może zaistnieć potrzeba, żeby trochę im przytrzeć nosa. Nie chcę, żeby plątali sie nam teraz koło dupy. Później się zobaczy.\n– Jasne. – Dobson kiwnął głową ze zrozumieniem. – Odezwę się, jak będę miał jakieś konkrety.\nPUSTYNIA NEGEV, IZRAEL,\n19 WRZEŚNIA 2012 R., GODZ. 9:00\nOŚRODEK OPERACYJNY SIŁ WYWIADU\nW betonowym pomieszczeniu trzydzieści cztery metry pod powierzchnią ziemi dwoje ludzi przy niewielkim stole oświetlonym bezcieniową lampą studiowało rozłożone dokumenty i zdjęcia.\nNoah Spengler miał pięćdziesiąt dwa lata. Wysoki, mocno zbudowany, o wydatnym, orlim nosie i czarnych kędzierzawych włosach. Siedząca naprzeciw niego kobieta, Tamira Langner, mając równo czterdzieści lat, urodą modelki mogłaby oczarować niejednego mężczyznę, i to młodszego od siebie. Byli po cywilnemu, jednak każde z nich było w stopniu majora.\nSpengler, mrużąc oczy, skończył czytać zadrukowaną drobną czcionką kartkę i powolnym ruchem odłożył ją na stół. Była ostatnim z kilkunastu dokumentów, z którymi musiał się zapoznać.\n– Żadnych konkretów – powiedział. – Warto by jednak przyjrzeć się temu dokładniej.\n– Też tak sądzę. – Tamira miała głęboki, piersiowy głos. – Co proponujesz?\nSpengler w zamyśleniu potarł brodę.\n– Na tym etapie niech Jovan powęszy na miejscu, w Rosji. – Ponownie sięgnął po jeden z dokumentów. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w zdjęcie podpięte w lewym górnym rogu. Przedstawiało mężczyznę w wieku około sześćdziesięciu lat; ostre, arystokratyczne rysy twarzy, wyniosłe spojrzenie człowieka przyzwyczajonego do rządzenia. – Klaus Manfred Neuman… Hmm… „Zamożny. Odziedziczył spory spadek po ojcu. Zajmuje się pośrednictwem w negocjacjach korporacyjnych. Na stałe mieszka w Düsseldorfie” – odczytał na głos tekst z dokumentu. – Imponująca rozległość informacji – zakpił, potrząsając kartką. – Nic więcej?\n– Właściwie niewiele. Przez krótką chwilę, w końcówce lat osiemdziesiątych, romansował z ruchami neonazistowskimi. Coś tam kombinował, żeby zebrać ich do kupy. Tych ze Szwecji, Anglii i Niemiec. Podobno wyłożył na to całkiem spore pieniądze. Ale w pewnym momencie rząd niemiecki zaczął mu się dobierać do dupy. Raczej nie bezpośrednio… Kontrole skarbowe i inne uciążliwości. Facet pojął aluzję i dał sobie spokój. Jovan jest pewny, że Neuman odwiedził instytut na początku roku. Tylko raz. Poszedł tym śladem i trafił na tę koreańską firemkę, która w istocie należy do japońskiej grupy kapitałowej Nagashi-Natsuko. Nic więcej nie dało się ustalić, bo facet nagle rozpłynął się w powietrzu.\n– No tak, Japończycy. Jakieś nazwiska?\n– Jeden z członków zarządu, ale to informacje niesprawdzone, wizytował Seul mniej więcej w tym samym czasie, co Neuman. Facet nazywa się Kazushiro Tanaka. Wygląda na typowego korporacyjnego krawaciarza najwyższego szczebla. Tak przynajmniej należałoby sądzić na pierwszy rzut oka. Bardzo dba o to, by być niewidzialnym. Dość tajemnicza postać. Wiadomo tylko, że skończył Harvard. Ekonomia.\n– Będzie bardzo trudno się do nich dobrać. Jeszcze trudniej będzie, jeśli są w jakimś pieprzonym keiretsu, a wygląda na to, że są. – Mężczyzna nadal z uwagą wpatrywał się w zdjęcie. – Mówiąc szczerze, to bardzo dziwne, bo nigdy nie interesowali się takimi sprawami. Możliwe, że ktoś im podstawił temat. Trzeba będzie najpierw przyjrzeć się tej koreańskiej firmie. Wyskoczyli jak diabełek z pudełka. – Z westchnieniem odłożył kartkę.\n– Masz tam teraz kogoś?\nSpengler jakby w roztargnieniu pokiwał głową.\n– Tak, ale zanim obudzę ludzi w Japonii, chcę mieć coś więcej z Rosji. W tej chwili odnoszę wrażenie, że to może być podpucha. Możliwe, że to chłopcy z firmy chcą cichcem namieszać w kotle i sieją ferment. Tylko że zawsze nas informowali o takich przedsięwzięciach. Nie mówiąc już o tym, że korzystali z naszej pomocy.\n– Właśnie. – Tamira kiwnęła głową. – I znany był przedmiot zamieszania. Teraz jednak – popukała palcem w dokumenty – w tym kotle nieco za mocno się zagotowało. Gumożujce z firmy nie są w stanie zrozumieć mentalności Rosjan, więc pewnie kolejny raz spierdolą sprawę, o czym zostaną niechybnie powiadomieni przez CNN, a nam na łby poleci kolejny rosyjski wynalazek.\n– Niezły bajzel – skwitował Spengler. – Coś jeszcze?\n– Tylko to, że to nie departament Stewarta wyniuchał temat, choć jest właśnie od takich spraw. Polecenie przyszło z dużo wyższego szczebla. I musiało mieć klauzulę wykonawczą A-No print1, jeśli Stewart w pilnym trybie ściągnął Dobsona, a potem formalnie ukręcił sprawie łeb i otworzył mu „prywatny sklepik”. Coś tam wygrzebali i z jakiegoś nieznanego nam obecnie powodu próbują się do tego dobrać drugim obiegiem. W każdym razie ktoś uznał, że rzecz jest na tyle poważna, by włączyć dzwonki alarmowe.\n– No tak… A ten cały instytut gdzie się plasuje w naszej skali zagrożeń? – spytał Spengler.\n– Nigdzie. – Tamira wzruszyła ramionami. – Do tej pory nie zwracaliśmy na niego większej uwagi. Jankesi też nie. Szeregowy ośrodek, jakich wiele, chałturzący gdzie się da i w czym się da. Trochę zleceń rządowych, trochę prywatnych. Nie stwierdziliśmy, żeby rosyjskie specsłużby się nim interesowały. Przynajmniej nie na obecną chwilę.\n– Może fuksem wypichcili coś, co ma jakąś wartość, i stąd ten cyrk?\n– Może… – westchnęła poirytowana. – Nie cierpię takich bzdetnych spraw. To jakaś pieprzona królicza łapka. – Brwi Spenglera powędrowały do góry. – Nie wiesz? Ethan Hunt… Hollywood…\n– Ach tak! – Uśmiechnął się. – Dobrze… No to wypada poszukać tej rosyjskiej króliczej łapki. Obudź Jovana. Niech jeszcze raz obwącha rzeczy na miejscu, a szczególnie tego Neumana. Ja ustawię ekipę. Baginski będzie do tego najlepszy. Posadzę go Dobsonowi na ogonie. Jeśli dam radę, to załatwię wszystko jeszcze dzisiaj.\nATLANTIC CITY, USA,\n20 WRZEŚNIA 2012 R., GODZ. 11:00\nSIEDZIBA KORPORACJI SPEDYCYJNEJ WORLDWIDE BLUE\nDobson siedział w miękkim, wygodnym fotelu i od niechcenia przyglądał się sekretarce. Na pierwszy rzut oka było widać, że jest profesjonalistką. Albert Molinari nie zatrudniał byle kogo. Sekretarka była kobietą dobrze po trzydziestce, miała sępie rysy twarzy i od chwili, gdy się przedstawił, nie zaszczyciła go nawet jednym spojrzeniem. Całą uwagę poświęcała studiowaniu dokumentów rozłożonych na biurku w równych stosikach. Jego czar kompletnie na nią nie działał. Od czasu do czasu odbierała telefon i wtedy na jej twarzy, niejako automatycznie, pojawiał się zawodowy, wystudiowany uśmiech. Dobson skonstatował, że ten uśmiech mógłby odebrać pewność siebie niejednemu zawodowemu cwaniaczkowi. Był zimny i bardzo nieprzyjazny.\nSpojrzał na zegarek. Już od kwadransa wygniatał fotel w sekretariacie, gdy odezwał się cichy brzęczyk.\nSekretarka, nie odrywając wzroku od jakiegoś dokumentu, nacisnęła klawisz interkomu.\n– Słucham, panie prezesie – odezwała się rzeczowo.\nZ głośnika popłynął astmatyczny głos:\n– Wprowadź gościa, April.\nApril?! Ja pierdolę! Jak taka zimna suka może mieć na imię April?, pomyślał Dobson, szczerze zaskoczony. Podniósł z podłogi swoją teczkę i wstał z fotela. Sekretarka obdarzyła go swoim mrożącym uśmiechem i gestem wskazała na szerokie mahoniowe drzwi.\nAlbert Molinari nawet nie raczył wstać ze swojego skórzanego fotela, by przywitać gościa. Rozparty za wielkim biurkiem, wpatrywał się w Dobsona. Ten jednak nic sobie nie robił z lekceważącego traktowania. Pewnym krokiem podszedł do biurka i zasiadł na skromnie wyglądającym foteliku.\n– Mam pewien interes do załatwienia, panie Molinari – oznajmił bez wstępów. Molinari zdobył się na lekkie kiwnięcie głową. – Jak zwykle, obowiązuje pełna dyskrecja – zaznaczył Dobson, wpatrując się w marsowe oblicze rozmówcy.\n– Jasne. – Molinari zbył tę uwagę lekceważącym machnięciem dłoni.\nWtedy Dobson wydobył z teczki laptopa i położył go na biurku.\n– Tylko w ten sposób mogę przedstawić panu i pańskiej organizacji naszą ofertę. Nie będziemy nic omawiać. Proszę przeczytać tekst, który wyświetli się na ekranie. Sprawa jest pilna, więc muszę mieć pana decyzję natychmiast.\nMolinari, wpatrując się w swoje wypolerowane paznokcie, lekko kiwnął głową.\nDobson włączył komputer.\nSKRZYŻOWANIE IOVA AVE. I MONTEREY AVE.\n– Szlag by to trafił! – Młody mężczyzna uderzył dłonią w metalowy blat z taką siłą, że karoseria vana zarezonowała. – Ale cwany szmuk! – Zrzucił z głowy słuchawki, wpatrując się ze złością w ekran komputera.\n– Czego tak drzesz mordę, Alois. Cała ulica cię usłyszy! – Szczupła blondynka, z włosami sczesanymi w koński ogon, zsunęła się z fotela kierowcy i z wprawą lawirując pomiędzy metalowymi walizami ze sprzętem, usiadła obok mężczyzny z tyłu vana.\nAlois bez słowa podał jej słuchawki i cofnął nagranie zarejestrowane na komputerze. Kobieta chwilę słuchała w skupieniu, po czym odłożyła słuchawki na stół.\n– Niech skończą gawędzić. Może jednak coś się uda wyłapać. – Czułym gestem pogłaskała jego czarne, falujące włosy.\n– Gówno się wyłapie. – Popatrzył na nią uważnie i lekko się uśmiechnął. – Muriel… – wskazał palcem pomiędzy jej nogi – będziesz musiała jeszcze raz dać dupy.\n– Czemu nie… Jest całkiem niezły w te klocki. – Wyszczerzyła zęby w szerokim uśmiechu i lekko musnęła ustami policzek Aloisa. – I ma dużo większego, dziubasku.\n– Może się kapnął, że jest zapluskwiony. – Alois nie zważał na złośliwości Muriel.\n– Jest profesjonalistą. Po prostu z góry zakłada, że wszystko wokół jest zapluskwione, włącznie z jego własną dupą. Czasami wysyłają do poważnej roboty jakiegoś kutafona, ale tym razem góra miała rację. To musi być wyjątkowa rzecz. Zresztą Molinari też jest kuty na cztery kopyta. Posłanie tam pierwszego lepszego pacana z firmy to jak strzał w jaja z armaty. Zauważ, że Dobson to ktoś specjalny, a nie szeregowy agent w plastikowym krawacie od wyłapywania naćpanych przedszkolaków. W sumie mogliśmy się spodziewać, że wykręci jakiś cwany numer.\n– Profesjonalista… Ale gdy zobaczył twoje słodkie oczy, jego profesjonalizm sobie dał w długą, co nie? – odparował zgryźliwie Alois.\n– A gdzie był twój profesjonalizm, gdy robiłam słodkie oczy do ciebie? Poszedł się wysikać?\n– Och, odwal się – warknął.\n– Palnij się w ten durny łeb i pomyśl trochę! – Muriel podniosła głos. – Po prostu trzeba się dobrać do jego laptopa. – Z uśmiechem pokazała palcem na swoje krocze.\nAlois skwitował to pogardliwym grymasem.\n– Lepiej idź po coś zimnego. Można zdechnąć z gorąca w tej blaszanej trumnie – rzucił z irytacją. – Dlaczego, do ciężkiej cholery, nie dali nam wozu z klimatyzacją, tylko jakiegoś jebanego rzęcha za trzysta baksów!\n– Mogłeś mnie zastąpić na randce z Dobsonem. – Zaśmiała się Muriel. – Ma klimatyzowany apartament w Revel.\n– Zdecydowanie nie przepadam za seksem analnym – warknął, nadal rozeźlony.\n– Żałuj! Było naprawdę słodko. – Klepnęła go po przyjacielsku w ramię. – Przyniosę zimną colę. Chcesz coś do żarcia?\nAlois zaprzeczył ruchem głowy i ponownie założył słuchawki.\nMuriel szybko przeszła na przód vana i uważnym wzrokiem zlustrowała najbliższe otoczenie. Nic szczególnego nie zwróciło jej uwagi.\n– Papa, dziubasku – rzuciła i wyszła na zewnątrz.\nAlois kiwnął głową i zdecydowanym ruchem wcisnął guziczek na obudowie timera stojącego obok komputera. Sekundnik miękkimi skokami zaczął odmierzać czas.\nNIEOKREŚLONE MIEJSCE, GODZ. 11:19\nOcknęła się z niesmakiem w ustach i szumem w głowie. Próbowała wstać, ale okazało się to niemożliwe. Leżała na brzuchu na jakimś stole. Jej ramiona, wyciągnięte do przodu, były przewiązane za nadgarstki do grubej rury na końcu stołu. Szarpnęła nogami. Poczuła ucisk na obu kostkach. Blat był metalowy, przez cienki materiał bluzki czuła jego zimną powierzchnię. Kurwa mać! Żeby tak głupio się dać zaskoczyć! Chociaż jest to jakaś odmiana po gotowaniu dupska w vanie – starała się nie tracić humoru, mimo że zdawała sobie sprawę ze swojego położenia. Dopadli ją dosłownie sto metrów od samochodu. Do sklepu miała niespełna pięćdziesiąt metrów, gdy z wąskiego prześwitu między budynkami z impetem na chodnik wjechał dostawczy van ozdobiony wizerunkiem Myszki Miki. Zatrzymał się, tarasując jej drogę. Już miała ominąć samochód i przy okazji opieprzyć kierowcę, gdy do jej nosa dotarł słodki, migdałowy zapach. Natychmiast straciła poczucie przestrzeni. W następnym momencie odsunęły się boczne drzwi auta i jakieś silne ręce brutalnie wciągnęły ją do wnętrza. Nie miała pojęcia, czy leży czy stoi. Wystarczyło, że lekko poruszyła głową, by wszystko zawirowało jej przed oczami. DSB 12 – gaz paraliżujący błędnik, zdążyła pomyśleć. Potem straciła przytomność.\nSpróbowała ostrożnie się rozejrzeć. Tkwiła w jakiejś betonowej, mrocznej klitce bez okien. Tylko z lewej strony zauważyła drzwi. Były solidne, metalowe, jak w bunkrze. Pod sufitem paliło się słabe światło. W sekundę później z głuchym brzękiem drzwi się otworzyły. Najpierw wszedł dobrze zbudowany mężczyzna o krótko przystrzyżonych blond włosach, a za nim niewysoka kobieta. Miała rude, sięgające ramion pukle i brązowe, przenikliwe oczy. Oboje dobiegali do czterdziestki. Nie ukrywali twarzy.\nTo niedobrze… Jasna cholera! To bardzo niedobrze, pomyślała. Mogę nie wyjść z tego żywa.\nMężczyzna zbliżył się do stołu i przez długą chwilę przyglądał się Muriel z uwagą. Nagle szybkim ruchem złapał ją za włosy i brutalnie odciągnął jej głowę do tyłu.\n– Jesteś całkiem ładna, jak na Żydówkę. – Głos miał nieprzyjemnie chrapliwy. Mówił po angielsku, jednak jej wrażliwe uszy wychwyciły ślad jakiegoś obcego akcentu. Mężczyzna prawdopodobnie był Rosjaninem, ale długo przebywającym w Stanach.\n– Co ty nie powiesz, ruski kutasie – powiedziała lekkim tonem, jakby prowadzili towarzyską rozmowę w kawiarni. Spojrzała mu twardo w oczy.\nMężczyzna się roześmiał. Ruda kobieta przypatrywała się tej scenie całkowicie beznamiętnym wzrokiem.\nTakie małe rude pindy są najgorsze, skonstatowała w myślach Muriel, a na głos powiedziała w stronę mężczyzny:\n– Dobrze zrobiłeś, związując mnie. Inaczej nie miałbyś najmniejszych szans na rżniątko. – Liczyła na to, że go zdenerwuje. Ludzie w nerwach mimowiednie się odsłaniają. Mogłaby się o nim dowiedzieć czegoś więcej i może podjąć próbę wydostania się z matni. – A ten zardzewiały kurdupel to co? Będzie się przyglądać? – kontynuowała, szczerząc zęby w stronę kobiety. Ta jednak pozostała obojętna na zaczepki.\nMężczyzna wpatrywał się w Muriel z miną biologa, który nagle odkrył nowy gatunek robaczka.\n– Zamknij mordę – powiedział bez cienia emocji. – Mówisz tylko wtedy, gdy tego zażądam.\nPuścił jej włosy i cofnął się o krok.\n– Lubisz pogrywać, co? – Drwiący uśmiech zagościł na jego twarzy. – No to zagramy w coś z twoich stron… Poczujesz się jak w domu. – Odwrócił się w stronę rudej. – Zdejmij jej buty!\nNo tak… Teraz się do mnie dobiorą! Paznokcie albo falakka… Będą mnie zmiękczali do skutku. Fakt, że nie zadał żadnego pytania, świadczył o rozeznaniu w sposobach przesłuchiwania. Kiepsko to wygląda, pomyślała z rezygnacją.\nKobieta bez jednego słowa przeszła na drugą stronę stołu i wykonała polecenie.\n20 WRZEŚNIA 2012 R., GODZ. 11:32\nNatarczywy, piskliwy dźwięk przebił się przez słuchawki. Alois spojrzał w stronę timera.\n– No pięknie! – warknął ze złością. Od wyjścia Muriel upłynęło pełne trzydzieści minut. Sekundnik wkraczał właśnie w trzydziestą pierwszą. Niewiele myśląc, złapał za leżącą na stole krótkofalówkę.\n– Widok z okna! – wypowiedział hasło, jednocześnie otwierając metalową szufladę umieszczoną pod blatem. Wyciągnął z niej pistolet i położył obok komputera.\n– Słucham. – W krótkofalówce zabrzmiał męski głos.\n– Zagrożenie operacji. Minus jeden – wyrzucił Alois na wydechu.\n– Zrozumiałem. Pozostań na miejscu. Bez odbioru. – Głos został zastąpiony równomiernym szumem.\nLizzi… Szlag by cię trafił! Czemu mi to robisz!, pomyślał, tym razem bez złości. Wziął ze stołu pistolet i krótkofalówkę, przeszedł na przód vana i usiadł w fotelu kierowcy. Rozglądając się uważnie, przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik zaskoczył od razu, jednak Alois nie ruszał. Trzymając w pogotowiu pistolet, cierpliwie wsłuchiwał się w szum dobiegający z głośniczka.\nNIEOKREŚLONE MIEJSCE, GODZ. 11:41\nPierwsze uderzenie bolało, choć nie tak, jak się spodziewała. Kolejne były wymierzane z tą samą siłą.\nFalakka… Wytrzymam…, przeleciało jej przez głowę.\nNajpierw uderzenia, prawdopodobnie trzcinką, bo słyszała charakterystyczny świst, trafiały w jej bose pięty. Potem kobieta biła coraz niżej, po podeszwach i palcach.\nMimo bólu, który nie był już umiejscowiony gdzieś daleko w stopach, ale przez nogi dotarł do bioder, nie wydała z siebie nawet jęknięcia. Pozornie krucha i delikatna, była naprawdę dobrze wytrenowana. Liczyła uderzenia. Po dwudziestym mężczyzna wykonał lekki gest ręką i ciosy ustały. Jeszcze chwilę wpatrywał się w nią, po czym spytał:\n– Gdzie jest Baginski?\n– Szukasz swojego kochasia? – wycedziła jadowicie przez zaciśnięte z bólu zęby. – Pytaj w klubach dla pederastów, może go tam znają.\n– To wasza prywatna wojenka… Muriel? A może wolisz, żebym mówił do ciebie „Lisbeth”? – ciągnął mężczyzna, niezrażony. – Wiem, że jesteś z sekcji Baginskiego.\n– Jestem z sekcji „wal się w dupę”. Możesz do mnie mówić „słodki pierniczku”, śmieciu! – warknęła i pomyślała ze złością, że ten pajac zna nie tylko jej operacyjne imię, ale i to prawdziwe. Kurwa, przeklęła w duchu.\nMężczyzna tymczasem uśmiechnął się z politowaniem i spojrzał w stronę rudej sadystki. Muriel zacisnęła zęby w oczekiwaniu na kolejny świst trzcinki. Nie usłyszała go jednak.\nKobieta czymś twardym, a przy tym elastycznym zaczęła okręcać jej bose stopy, wywołując kolejne fale mdlącego bólu. Gdy skończyła, podeszła z boku stołu i jednym szarpnięciem podciągnęła jej bluzkę pod samą szyję.\n– Wiedziałam, że o to ci chodzi – wycedziła Muriel, czując na nagich piersiach nieprzyjemny chłód metalu. – Mogę ci pokazać też cipkę… – Obróciła głowę, żeby nawiązać kontakt wzrokowy, ale kobieta wycofała się na swoją poprzednią pozycję. – No, chyba że kręcą cię moje stopy… Możesz je wylizać, karłowata lesbo – kontynuowała Muriel, starając się być jak najbardziej złośliwa i agresywna. Ciągle miała nadzieję, że to przyniesie jakiś skutek.\nKobieta jednak nie dała się sprowokować.\nPo chwili rozległo się ciche pstryknięcie, a zaraz potem Muriel poczuła, jak jej ciało, zupełnie bez jej woli, wypręża się konwulsyjnie.\nDobrze, że w tym momencie nic nie mówiłam, bo na pewno odgryzłabym sobie język, pomyślała, gdy po pierwszym elektrowstrząsie doszła do siebie. Kolejny był silniejszy. Po trzecim straciła przytomność.\nZostała ocucona lodowatą wodą, wylaną z plastikowego wiadra wprost na jej głowę.\n– Działasz dla sekcji czy to wasza prywatna operacja? Gdzie jest Alois? A może… Aron? – Kolejne pytania zagłuszało nieznośne dzwonienie w uszach.\n– Fal się w du…pe… russski… ku…utasie… – wybełkotała z trudem przez zdrętwiałe wargi. Język obijał się o wnętrze jej ust, jakby był wystrugany z drewna.\nMężczyzna lekko się pochylił i uderzył ją pięścią w twarz. To było jak zderzenie z lokomotywą. Potworny, rwący ból, nasilający się z każdym ułamkiem sekundy, spychał jej świadomość w czarny lej bez dna.\nA jednak go wkurwiłam, pomyślała z zimną satysfakcją. A potem znów straciła przytomność.\n23 WRZEŚNIA 2012 R., GODZ. 14:10\nSZPITAL WOJSKOWY, ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII\nGdy się ocknęła, ze zdziwieniem poczuła, że nie jest już skrępowana i nie czuje zimna metalu na nagiej skórze. Nie podnosząc się, ostrożnie potoczyła wzrokiem dookoła. Była w pomieszczeniu wyłożonym zielonymi kafelkami. Obok coś popiskiwało – cicho i miarowo. Respirator. Dopiero teraz poczuła, że w jej nozdrzach tkwią plastikowe rurki. Łóżko było szpitalne i wyposażenie pomieszczenia też.\nSeparatka, pomyślała i z ulgą zamknęła oczy. Nie czuła bólu. Przesunęła językiem w ustach. Z lewej strony brakowało jej prawie wszystkich zębów.\nCholera! Teraz będę jadła przez rurkę.\nUsłyszała odgłos otwieranych drzwi. Po chwili w polu jej widzenia pojawiła się szczupła twarz Arona. Obok stanął jakiś facet – w białym kitlu i z nadętą miną.\n– Pięć minut – oznajmił, patrząc wymownie na Arona, po czym wyszedł.\nAron przysiadł na czymś niewidocznym dla oczu Lisbeth. Nerwowym ruchem przeczesał włosy i delikatnie ujął jej dłoń.\nSpróbowała się uśmiechnąć, ale zupełnie nie czuła swej twarzy.\n– Jesli ty tuu jetes, to…o hypaa… niie je…s…tem w niepie… – z trudem wyartykułowała kilka słów.\n– Nic nie mów. – Popatrzył na nią czule. Ale zaraz zrobił kwaśną minę. – Ktoś od nas dał dupy po całości. Na szczęście tamci też się nie wykazali. – Uniósł jej rękę i delikatnie pocałował palce. – Zapomnieli o pluskwach. Gdy tylko zniknęłaś, sprawę przejął Baginski. Trochę trwało, zanim zorganizował wszystko, co trzeba. Na szczęście byłaś niedaleko.\n– To pylii ro…s…janie…\n– Ćśś, nic nie mów – powtórzył i delikatnie przyłożył palec do jej ust. – Nie wiadomo. Samira rozwaliła tego nordyka, który cię przesłuchiwał, Efraim jeszcze dwóch innych cieciów, stojących na czatach. Udało się nam wziąć żywcem tę małą rudą ścierkę. W ogólnym zamieszaniu próbowała dać nogę, ale Miriam wprasowała jej nos w mózgownicę i biedaczka nie trafiła do wyjścia. Gdy tu już leżałaś w śpiączce, Miriam pogadała sobie z nią od serca. Baba z początku była oporna, ale wiesz, jaka jest Miriam… Szczera gadka albo gorący banan w cipie. No i już wiemy, że to prywatna ekipa zostawiona przez Dobsona do ochrony jego tyłka. W razie rozwałki żadnego żalu z jego strony. Towarzycho nie znało się wcześniej. O facetach nic nie wiadomo. Ruda miała kilka zleceń od „chłopców z ferajny”. Czysto gotówkowe operacje. Strzelec do wynajęcia. Brak bezpośrednich powiązań z krawaciarzami z Langley. Zeznała, że mieli cię tylko dobrze „skotłować” na postrach, ale nie zabijać. Niby taki sygnał od Dobsona, żebyśmy się nie wpieprzali w jego operacje. W każdym razie wiemy, że Dobson wie, czyli że w Langley wiedzą, że my wiemy. Ktoś z pionu operacyjnego wychlapał sprawę. Na górze już wiedzą o przecieku. Baginski szuka „dziurawej jadaczki” własnymi kanałami. – Aron się uśmiechnął. – Dobrze, że wparowaliśmy szybko do tej nory, bo gdyby dłużej się z tobą cackali, mogliby przedobrzyć. Daliby radę wyprawić do nieba nawet taką twardą sukę, jak ty… dziubasku.\n– Ni…ktt… mi niee da ratty… – Ścisnęła jego dłoń.\n– Nic nie mów. Ten skurwysyn złamał ci szczękę i… – Aron przełknął ślinę przez nagle ściśnięte gardło. Spróbował się uśmiechnąć. – Przed tobą co najmniej miesiąc gnicia w szpitalnym wyrku. Obie stopy wpakowali ci w gips, bo ta ruda piczka połamała tam jakieś kosteczki. Delikatna z ciebie panieneczka, Lizzi. Leżałaś w śpiączce trzy dni. Konowały trochę cię poskładały, ale jak zwykle nie mają pewności, czy wszystko zrobili okej. – Pocałował ją czule w policzek. – Kocham cię…\n– Nafet j…ak… je…s…te bes sępóf…\n– Tak. Nawet szczerbatą i kulawą! – Zobaczyła w jego oczach łzy. Otarł je szybko. – Kurwa mać! Może jednak wreszcie się zamkniesz?


Fakt, nie mit [Aleksandra Stanisławska, Piotr Stanisławski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00199 003537 21347004 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Aleksandra Stanisławska, Piotr Stanisławski Liczba stron: 236\nISBN: 978-83-280-7405-7 Data wydania: 2019-10-15\nAutorzy jednego z najpopularniejszych fanpejdży naukowych (Crazy Nauka) - Piotr i Ola Stanisławscy - w lekki i pełen humoru sposób rozbierają na części pierwsze najpopularniejsze mity związane z nauką. Sprawdzają, jakie błędy się w nich kryją i dlaczego tak wielu ludzi, wbrew twardym danym, wciąż w nie wierzy. Wyposażają czytelnika w zestaw narzędzi, dzięki którym można dostrzec słabe punkty pseudonaukowych bzdur i rozbroić je niczym bombę.\nAleksandra StanisławskaPiotr Stanisławski FAKT, NIE MIT Obalamy naukowe mity\nSpis treści Dedykacja Motto Jakie znowu mity?! („Narzędziownik”) Mit: Homeopatia działa Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: Szczepienia są szkodliwe Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: Ewolucja jest tylko teorią Mit Pytania i wątpliwości Mit: Nie odpowiadamy za globalne ocieplenie Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: Chemtrails istnieją Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: GMO jest niebezpieczne Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Promieniowanie elektromagnetyczne Mit: Telefony komórkowe emitują niebezpieczne promieniowanie Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: Kuchenki mikrofalowe szkodzą zdrowiu Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Mit: Wi-Fi jest groźne dla ludzi Mit Pytania i wątpliwości W skrócie Podziękowania Przypisy Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nKsiążkę dedykujemy naszym dzieciom – Lenie i Adamowi\nStrach i głupota zawsze leżały u podstaw większości ludzkich działań1. Albert Einstein\nJakie znowu mity?! („Narzędziownik”)Aleksandra i Piotr Stanisławscy Dlaczego pseudonauka jest taka pociągająca? W marcu 2018 roku na pustyni Mojave w Kalifornii 61-letni Mark Hughes wystrzelił się w przestrzeń rakietą własnej konstrukcji. Z ułańską fantazją i prędkością ponad 800 km na godzinę pokonał ponad 600 metrów, po czym z hukiem wylądował. Zdołał nawet ocalić życie i zdrowie, choć ani dla niego, ani dla świadków obserwujących ten zbyt pośpieszny lot ku ziemi nie było to wcale oczywiste. To imponujące, na jak duże poświęcenie jest gotów ten człowiek. Cztery lata wcześniej pierwszą próbę wzniesienia się w rakiecie własnej konstrukcji przypłacił licznymi obrażeniami z powodu silnych przeciążeń podczas startu. W 2018 roku borykał się z problemami formalnymi – wojował z władzami federalnymi o pozwolenie na start. Wydał też znaczne sumy na zbudowanie rakiety parowej oraz wyrzutni będącej osobliwą konstrukcją, na którą składały się przyczepa kempingowa i rusztowania. Po co to wszystko? I dlaczego to właśnie emerytowany amerykański kaskader stał się pierwszą postacią wymienioną w naszej książce obalającej naukowe mity? Otóż Hughes od lat chce dowieść, że Ziemia jest płaska. Wróć! On od lat chce wykonać najwyższy na świecie skok, a bycie płaskoziemcą wydaje się jedynie sposobem na pozyskanie funduszy niezbędnych do zrealizowania tego celu. Hughes, który nosi wymowny pseudonim „Mad”, to typowy amerykański daredevil – śmiałek bijący rekordy w świetle reflektorów i w obecności kamer. A do bicia rekordów potrzebny jest sprzęt. Drogi sprzęt. Kiedy w 2016 roku Hughes zorganizował zbiórkę na budowę rakiety, z zamierzonych 150 tys. udało mu się zebrać zaledwie 310 dolarów. Kiedy jednak ogłosił, że realizuje projekt badawczy mający udowodnić płaskość Ziemi, kwota ta wzrosła do 8 tys. Chapeau bas, panie Hughes, to był strzał w dziesiątkę! Do zbudowania rakiety, w dużo tańszej wersji, zabrakło mu jeszcze co prawda 12 tys. dolarów, które musiał wyjąć z własnej kieszeni, tym niemniej wsparcie było znaczące. Kto tak chętnie wspiera eksperyment mający zaprzeczyć kulistości Ziemi? Nam w Polsce ten pomysł wydaje się egzotycznym wariactwem, ale w Stanach Zjednoczonych to obecnie jeden z chętniej rozpowszechnianych mitów. Wyniki sondażu przeprowadzonego w tym kraju w 2018 roku pokazują, że w to, iż nasza planeta jest płaska jak naleśnik, wierzy aż 16% Amerykanów2! Co istotne, ta dziwna moda za pośrednictwem internetu przychodzi też do Polski. I dlatego mit płaskiej Ziemi będzie dla nas punktem odniesienia. To na jego przykładzie prześledzimy najważniejsze składowe popularnego naukowego mitu. Przypadek? Nie sądzę Mit naukowy nie jest po prostu fikcją przeciwstawianą udowodnionym naukowo faktom. To coś znacznie bardziej złożonego, a znaczącą rolę odgrywa w nim – w warstwie przekazu – daleko idące uproszczenie. W micie tkwią elementy myślenia magicznego, odrzucenie specjalizacji na rzecz wiedzy ogólnej i polemizowanie z autorytetami w oparciu o „zdrowy rozsądek”3. Mit od zarania dziejów był próbą porządkowania świata – poszukiwania odpowiedzi na pytania, w jaki sposób coś się wokół nas dzieje, a przede wszystkim DLACZEGO tak się dzieje – zwłaszcza gdy bezpośrednio nas dotyczy. Dlaczego piorun trafił akurat w to drzewo, pod którym schroniło się kilka osób? Ktoś musiał im źle życzyć, rzucił na nie urok. Prymitywne? Nikt już dzisiaj tak nie myśli? W takim razie podam inne przykłady. Dlaczego to akurat moje dziecko zachorowało wkrótce po podaniu szczepionki? To nie może być zwykły przypadek – to zapewne wina szczepionki, którą mu podano. Pewnie producenci coś ukrywają, moje dziecko mogło paść ofiarą medycznego eksperymentu… Dlaczego rozbił się ten akurat samolot z ważnymi ludźmi na pokładzie, podczas gdy tysiące innych maszyn startuje i bezpiecznie ląduje każdego dnia. Katastrofę będącą splotem przypadków, błędnych decyzji podjętych pod wpływem chwili czy warunków zewnętrznych łatwiej jest oswoić, jeśli założymy, że jej przyczyną było celowe działanie – zamach czy karygodna lekkomyślność jednego człowieka. Być może takie rozumowanie da się wyjaśnić naturalną skłonnością ludzkiego mózgu do poszukiwania reguł nawet tam, gdzie ich nie ma. Tu kłania się nasza ewolucyjna spuścizna, kluczowa dla przeżycia w grupie homininów na sawannie. Kiedy któryś z towarzyszy zjadł zielone owoce, a potem umarł, to łatwiej i bezpieczniej było założyć, że doprowadziły do tego owoce, aniżeli rozważać, czy aby nie zaistniały inne okoliczności towarzyszące. Jeśli zaś padł trupem z nieznanej przyczyny, rozsądek podpowiadał, że skoro nie jadł zielonych owoców, to pewnie zabił go gniew bogów. Jest skutek? Musiała być i przyczyna – nieistotne czy wymyślona, czy prawdziwa. Ważne, że dawała poczucie bezpieczeństwa i przeświadczenie, że zna się reguły, które rządzą światem. Efektem tego sposobu myślenia jest choćby zjawisko zwane w psychologii podstawowym błędem atrybucji. Należy ono do kategorii błędów poznawczych, czyli specyficznych pułapek naszego myślenia, w które codziennie wpadamy. W tym przypadku chodzi o to, że z natury jesteśmy skłonni wyjaśniać zachowania innych ludzi ich cechami charakteru i świadomymi decyzjami, nie doceniając wpływu okoliczności zewnętrznych i przypadku. Czyli jeśli ktoś zajedzie mi drogę samochodem, to pewnie zrobił to specjalnie i miał na myśli coś złego. Z kolei jeśli to ja zajadę komuś drogę, to uważam, że powodowała mną wyższa konieczność. Taki sposób myślenia jest elementem stabilnego, dokładnego i spójnego wewnętrznie rozumienia świata. Magia, panie! Nauka jest wyjątkowo wdzięcznym polem do formowania się mitów. Jej galopujący rozwój już dawno przekroczył możliwości pojmowania przeciętnego człowieka. Postępująca specjalizacja staje się coraz mniej przejrzysta dla postronnego obserwatora. Naukowcy wydają się magikami odprawiającymi tajemne praktyki za zamkniętymi drzwiami swoich odciętych od świata laboratoriów. Nawet kiedy mówią o tym, czym się zajmują, nie robią tego – z punktu widzenia zwykłych ludzi – „normalnym” językiem, tylko wymądrzają się w taki sposób, by nie dało się nic zrozumieć. A brak zrozumienia tego, co chcą nam przekazać, budzi frustrację i tak naprawdę zmniejsza ciekawość i chęć dowiedzenia się, co mają na myśli. Wywołuje za to potrzebę uporządkowania tych wewnętrznych sprzeczności, zmniejszenia niepewności i znalezienie znaczenia w elementach wyglądających na losowe4. „Nie wierzę w naukę” – stwierdził były kaskader Mark Hughes w wywiadzie udzielonym Associated Press, a media cytowały go tysiące razy. Po chwili dodał: „Wiem o aerodynamice i dynamice płynów oraz o tym, jak rzeczy poruszają się w powietrzu, o pewnej wielkości dysz rakietowych i ciągu. Ale to nie jest nauka, to tylko formuła. Nie ma różnicy między nauką a science fiction”. Paradoksalnie jednak, to nauka przekracza zdolności rozumienia, a magia – już nie. Rozłam na świat normalnych ludzi i świat nauki sięga dalej, o wiele dalej. Ze zdobyczy nauki korzystamy wprawdzie na co dzień, ale kto tam, panie, wie, co sprawia, że możemy rozmawiać przez telefony komórkowe. Dobrze ilustruje to ten obrazek: Można to ciągnąć dalej: kto wie, co firmy farmaceutyczne pakują do szczepionek – aluminium, rtęć, DNA, abortowane płody, retrowirusy, a może coś jeszcze? Kto wie, czy rzeczywiście istnieje globalne ocieplenie, skoro tej zimy mieliśmy falę mrozów? Pewnie naukowcy celowo wprowadzają nas w błąd, sięgając po ekoterroryzm i siejąc panikę. Kto wie, czym tak naprawdę są smugi na niebie, które ciągną się za samolotami? A może ktoś rozpyla coś celowo, żeby wprowadzić do naszego organizmu określone substancje, które czynią nas łatwiejszymi do sterowania? Kto wie, co w rzeczywistości GMO robi roślinom? Skoro naukowcy przenoszą, wbrew naturze, geny między organizmami, to czy te geny nie zmieniają ludzkich ciał? I tak dalej, i tak dalej. „Świat bez mitów byłby światem bez sensu. Nikt z nas nie chciałby żyć w rzeczywistości, która jest ich pozbawiona”5 – napisał dr hab. Marcin Napiórkowski w swojej książce Mitologia współczesna. To dlatego, że my, ludzie, bardzo lubimy rozumieć. Jak kania dżdżu łakniemy wiedzy, jak i dlaczego coś się wokół nas dzieje. W ten sposób porządkujemy sobie tę niesforną, zaplątaną jak supeł rzeczywistość, aby jej istota nie była dostępna jedynie garstce nerdów w białych kitlach. Zdrowy chłopski rozum A skoro już otacza nas „naukowa magia”, to będziemy poszukiwać dla niej prostych wyjaśnień i ścieżek na skróty pozwalających znieść w nas poczucie niewiedzy, uwierające jak kamień w bucie. A co przeciwstawić niezrozumiałym zawiłościom, jeśli nie zdrowy chłopski rozum? To jedyne koło ratunkowe na oceanie naukowego bełkotu. Wróćmy zatem do konkretów, czyli teorii zaprzeczającej kulistości Ziemi. Przecież na własne oczy widać, że jest ona płaska jak stół. Wystarczy się rozejrzeć. Płaska? Płaska. W dodatku nie obraca się wokół własnej osi, bo przecież gdyby tak było i podskoczylibyśmy odpowiednio wysoko, to wylądowalibyśmy kawałek dalej po tym, jak Ziemia wyjechałaby nam spod nóg. A jednak się nie kręci – że tak sparafrazuję Galileusza. Szach mat, okrągłoziemcy! Nie tak prędko! – tu na chwilę włączają się naukowcy, którzy utrzymują, że krzywiznę naszej planety da się dostrzec z większej wysokości i że widać ją już choćby z samolotu. To stwierdzenie można jednak obalić, stosując zdroworozsądkowe rozwiązania, czyli sprawdzając to na własną rękę. To dlatego eksperyment mający ostatecznie zweryfikować płaskość Ziemi musi być pozbawiony wpływu sił zewnętrznych – linii lotniczych, agencji kosmicznych czy organizacji żeglugi powietrznej. Bo przecież mogą one na przykład inscenizować za oknem obrazy generowane komputerowo, żeby pasażerowie się nie zorientowali, jak jest naprawdę. I to dlatego były kaskader Mark Hughes musi (a przynajmniej tak uważa) ryzykować życie, zamiast wsiąść do samolotu rejsowego i po prostu wyjrzeć przez okno na wysokości kilkanaście razy większej niż ta, którą zdołał osiągnąć we własnoręcznie zbudowanej rakiecie. Przy dobrej pogodzie i widoczności, na wysokości przelotowej 10–11 km, krzywizna powinna być już widoczna, choć niestety nie tak wyraźnie, jak widzieli ją pasażerowie concorde’ów latających na wysokości 18 km. Jak łatwo się domyślić, wzniesienie się na 600 metrów nie wystarczyło daredevilowi, by dostrzec kulistość Ziemi. Aby zdobyć upragniony dowód, Hughes już zapowiada dalsze próby lotu „w kosmos” pojazdami własnej produkcji. I pewnie znów sobie gratuluje, że – aby realizować własne fantazje – zdecydował się zostać płaskoziemcą. Dzięki temu łatwiej mu będzie uzyskać wsparcie finansowe niezbędne do przeprowadzenia „badań”. Nie znam się, więc się wypowiem Być może przemknęło Ci przez głowę, że to trochę dziwne, że facet twierdzący, iż dla niego nie ma różnicy między nauką a science fiction, ma odwagę przeciwstawiać swoje słabe argumenty światowym autorytetom w dziedzinie lotów rakietowych. Otóż dla niego nie stanowi to najmniejszego problemu. Jeśli wydaje Ci się, że Mark Hughes jest jedynym człowiekiem, który robi takie rzeczy, zerknij do komentarzy na stronie „Crazy Nauki” na Facebooku, zwłaszcza pod takimi tematami jak szczepienia czy globalne ocieplenie. Tam wypowiadają się liczni domorośli „eksperci” w dziedzinie wakcynologii, epidemiologii, mikrobiologii, fizyki atmosfery czy energetyki, otwarcie drwiąc sobie z popartych setkami badań argumentów. Istotą naukowego mitu jest przecież kwestionowanie autorytetów, zwłaszcza że zapewne działają one w zmowie, o czym za chwilę. Za tę pewność siebie w dyskusjach ze specjalistami odpowiada kolejny z błędów poznawczych, zwany efektem Krugera-Dunninga. Dwóch socjologów – Justin Kruger i David Dunning – opisało tę dziwną słabość ludzkiego myślenia. Chodzi o to, że ludzie o niskich kwalifikacjach mają tendencję do przeceniania swoich umiejętności i wiedzy, eksperci w danej dziedzinie zaś mocno je zaniżają. Przykładowo, jeśli zapytamy profesora w dziedzinie wakcynologii, czy szczepienia są bezpieczne, to zacznie tłumaczyć, że nie może tego tak arbitralnie stwierdzić, bo co prawda przytłaczająca większość badań tego właśnie dowodzi, jednak niektóre z nich wykazały, że ekstremalnie rzadko zdarzają się poważne skutki uboczne, a ponadto podstawy naukowe szczepień przez cały czas podlegają procesom falsyfikacji (czyli wykazania fałszywości), co stanowi podstawę metody naukowej, a więc nie można mówić o ostatecznym i zamkniętym stanowisku nauki w tym zakresie. Na to samo pytanie antyszczepionkowiec bez chwili wahania palnie z grubej rury, że szczepionki z całą pewnością nie są bezpieczne, a nawet są śmiertelnie groźne, bo kuzyn brata szwagra zaszczepił się, wkrótce potem trafił do szpitala i zmarł (taki „dowód” nosi nazwę dowodu anegdotycznego). To oczywiście przerysowany obrazek, ale gdyby podobna wymiana zdań miała miejsce podczas publicznej debaty, to która ze stron Twoim zdaniem wypadłaby bardziej wiarygodnie: nadmiernie asekurancki naukowiec czy bardzo pewny siebie antyszczepionkowiec? No cóż, niestety masz rację. Gdyby zapytać tego drugiego uczestnika debaty, na jakich źródłach opiera głoszone przez siebie antynaukowe twierdzenia, wymieni zapewne kilka „dyżurnych” badań, wyciąganych przy różnych okazjach przez ruch antyszczepionkowy. Badania te rzeczywiście, na pierwszy rzut oka, potwierdzają wskazaną tezę. To zjawisko nosi nazwę cherry picking i oznacza wybieranie tych nielicznych źródeł, które odpowiadają danym poglądom lub na pierwszy rzut oka na takie wyglądają, i jednoczesne odrzucanie tych, które nie pasują do z góry przyjętej tezy. Jednak gdy przyjrzymy się wybranym badaniom, to albo zawierają one błędy metodologiczne, albo są niewiarygodne z innego powodu – zostały dawno obalone lub tylko pozornie popierają stanowisko antyszczepionkowców, a w rzeczywistości tego nie robią. Powołujący się na nie liczy, że nie będzie nam się chciało do nich zajrzeć (lub sam nie ma o tym pojęcia – z naszego doświadczenia wynika, że to również często się zdarza). Jeszcze ciekawsze wnioski przedstawili badacze z Texas Tech University, którzy zapytali kilkudziesięciu płaskoziemców – uczestników konferencji w Karolinie Północnej i Kolorado – o źródła ich poglądów. Wnioski z tych badań naukowcy przedstawili na zjeździe Association for the Advancement of Science w 2018 roku6. Okazało się, że poglądy osób wierzących w płaską Ziemię ukształtowały się i utrwaliły głównie dzięki… filmom publikowanym w serwisie YouTube. Zawierają one rzekomo „niepodważalne dowody” na to, że żyjemy na planecie o kształcie naleśnika. Jako społeczeństwo nie radzimy sobie z natłokiem informacji, o czym świadczy niezwykła popularność płaskoziemskich tematów w mediach społecznościowych i na YouTubie – komentuje psycholog Maciej Taraday. Stosujemy uproszczone schematy rozumowania i mamy tendencję do preferowania wiadomości, które potwierdzają naszą hipotezę oraz odrzucania tych, które nie są z nią zgodne. A internet daje okazję do potwierdzenia nawet najbardziej wykrzywionego obrazu świata i otrzymania społecznego dowodu słuszności na jego poparcie. Nietrudno jest więc znaleźć tam grupę osób zainteresowanych płaską Ziemią, co powoduje, że każdego dnia otrzymujemy porcję tendencyjnych informacji potwierdzających zniekształcony obraz rzeczywistości. I utwierdzamy się w przekonaniu, że jest to jedyny słuszny obraz7. Ponadto, stajemy się członkami awangardy burzącej stary porządek, a kierującej się jedynie szlachetną ideą poznania prawdy. Nieuwikłanej w instytucjonalne powiązania i interesy. Wiele osób biorących udział we wspomnianych konferencjach płaskoziemców przyznało, że na filmy dowodzące płaskiego kształtu Ziemi trafiły po tym, jak oglądały na YouTubie nagrania dotyczące innych teorii spiskowych. Przyznawały, że w tej i w innych dziedzinach nie ufają ani naukowcom, ani władzom.\n