Arkadia – Justyna Spandel – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Arkadia\nKilka słów o książce pt. “Arkadia”\nDla większości ludzi dźwięk jest pojęciem abstrakcyjnym. Spędzamy całe życie, próbując odciąć się od szumu, żeby móc skupić się na tym, co uważamy za ważne. Ale co, jeśli – gdy jasność umysłu zostaje przypłacona zupełną ciszą – to ten niewyraźny szmer w tle staje się czymś,...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Justyna Spandel\n© Copyright by Justyna Spandel & e-bookowo\nProjekt okładki: Samanta Pieczka\nŚmiało mogę powiedzieć, że uciekanie od rzeczywistości było moją ulubioną dyscypliną sportową. W dodatku traktowałam to śmiertelnie poważnie i za każdym razem, gdy potrzebowałam odsieczy i chwili spokoju, wybierałam się na rundkę wokół osiedla.\nBieganie pozwalało mi oczyścić umysł i chociaż na chwilę skupić się tylko i wyłącznie na pracy mięśni oraz równym oddechu. Zawsze, gdy biegałam, czas się dla mnie zatrzymywał i istniałam tylko ja. Oczywiście, gdy wracałam do domu moje problemy wciąż czekały na swoim miejscu, jednak zawsze wtedy nabierałam do nich innego podejścia.\nModliłam się, aby i tym razem tak było, choć wciąż nie potrafiłam przeboleć wyprowadzki z Polski i zamieszkania w Stanach. To nie był problem, z którym potrafiłabym łatwo się uporać. Stało się. Nasz stary dom został sprzedany, pożegnaliśmy się z najbliższą rodziną i przyjaciółmi, po czym wyruszyliśmy w podróż w nieznane.\nTata uważał, że to idealna alternatywa, a mama bez ustanku mu przytakiwała, mimo iż nie chciała się rozstawać z naszym domem, ogródkiem, koleżankami z aerobiku oraz rodzicami. Wszystkim nam było trudno i czegoś nam brakowało, jednak po tym, jak tata stracił pracę i przez długi czas nie potrafił znaleźć nowej, musieliśmy to zrobić.\nPamiętam, jak mama chcąc rozładować atmosferę wymyślała gry, które polegały na podawaniu miast, w których moglibyśmy zamieszkać. Moi bracia wybierali Chicago, Los Angeles, Waszyngton, siostra Florydę lub Nowy Jork, a rodzice wszystko, co kojarzyło się im z kościołem. Nic dziwnego, skoro byli aż tak bardzo religijni i nazwali swoje dzieci imionami świętych, nie do końca kierując się znaczeniami.\nOjciec przystawał przy Churchville w jakimkolwiek stanie. Mama była za miejscowością Fell w Pensylwanii, ale zmieniła zdanie na Forest City, żeby ostatecznie wybrać Port Angeles w Waszyngtonie. Tata niemal od razu uznał, że te miasto jest idealne ze względu na jego nazwę. Za to ja i moje rodzeństwo podeszliśmy do tego z mniejszym entuzjazmem.\nOd razu po przyjeździe do naszego nowego domu, Keira i Kamil rzucili swoje rzeczy do nowych pokoi i wyszli na miasto. Olaf zajął się Jakubem i pomógł mu rozpakować jego rzeczy, a Maksymilian wyszedł gdzieś, nikomu nic nie mówiąc.\nZostałam sama z rodzicami, zachwycającymi się przestronnym wnętrzem w naszym nowym domu i rozplanowującymi układ mebli. Nie traciłam czasu i szybko przebrałam się w swój dres do biegania, zaopatrzyłam się w słuchawki i pobiegłam przed siebie.\nDopiero, gdy poczułam się lepiej i zaczęło doskwierać mi zmęczenie, wróciłam do domu i z grymasem na twarzy zamknęłam skrzypiące drzwi frontowe. Nie tylko one skrzypiały. Praktycznie wszystko, co znajdowało się w tym domu było stare i skrzypiące. Można było się domyślić, że jego poprzedni właściciele mieszkali w nim od kilkudziesięciu lat i przez ten czas nic w nim nie zmienili.\n– Już wróciłaś? – zapytała mama, wchodząc do holu i wycierając brudne od kurzu ręce w czysty ręcznik. Odrobina brudu pozostała jej na policzku, więc podeszłam do niej i go starłam. – Zrobiłam kolację.\n– Nie jestem głodna – wyznałam, choć nie jadłam niczego od rana. – Pójdę wziąć prysznic.\nOd kilku dni miałam ściśnięty z nerwów żołądek. Nie potrafiłam spać ani jeść, jednak próbowałam zachowywać pozory normalnego zachowania, żeby nie sprawić rodzicom przykrości. Wiedziałam, że robili to wszystko dla nas. Chcieli zapewnić nam dobre życie i naprawdę to doceniałam, jednak ciężko było mi zostawić wszystko za sobą i zacząć zupełnie od nowa.\n– Nie powiedziałaś mi jeszcze, co myślisz o tym domu – zauważyła i spojrzała na mnie wyczekująco. Zobaczyłam w jej niebieskich oczach nadzieję i postanowiłam powiedzieć coś, co chciała usłyszeć, żeby chociaż trochę podnieść ją na duchu.\n– Świetny. Bardzo przestronny i w ogóle. Podoba mi się, ale tata mógłby zrobić coś z tymi drzwiami.\n– Masz rację. – Mama pokiwała głową, a jej krótkie, czarne, pofalowane włosy poruszyły się wraz z nią. Na twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia, a w oczach było widać miłość, dobroć i troskę, którymi zawsze emanowała. Czasami czułam się, jakbym nie zasługiwała na nie. Była kobietą niezwykle miłosierną, a jej dzieci nie raz dały jej popalić. Przez nas miała mnóstwo problemów, jednak nigdy się nie skarżyła. Zawsze nas wspierała i nam pomagała.\n– Dobranoc – pożegnałam się z nią i pobiegłam schodami na górę, gdzie znajdowało się sześć pokoi oraz jedna łazienka.\nKeira i Kamil wybrali pokoje najbardziej oddalone od pozostałych, Jakub dostał najmniejszy tuż przy schodach, więc ja dostałam ten pomiędzy nim a Olafem. Nie narzekałam. Pokój był dość duży i miałam swoją łazienkę, nie licząc tego, że to była także łazienka Olafa, bo drzwi do niej znajdywały się również w jego pokoju. No i musiałam dzielić ją jeszcze z Jakubem, bo Keira, Kamil i Maks uznali, że sprawiedliwy będzie podział trzech na jedną łazienkę.\nWeszłam do swojego pokoju, gdzie wszystkie kartony z moimi rzeczami wałęsały się po podłodze i były poupychane w kąty. Na środku stało ogromne dwuosobowe łóżko ze świeżą pościelą, przygotowaną przez moją mamę. Na wprost znajdowało się okno z szerokim parapetem, gdzie mogłabym usiąść. Po lewej stronie, tuż obok drzwi do łazienki, znajdowały się drzwi do szafy. Na prawej ścianie postawiona była mosiężna komoda.\nCały pokój wyglądał dość schludnie, chociaż nie był remontowany od wieków. Białe ściany pokryte były kurzem, podłoga skrzypiała, a na poszarzałym suficie wisiała przestarzała lampa. W powietrzu unosił się zapach stęchlizny.\nUchyliłam okno i wpuściłam do środka odrobinę świeżego powietrza, które przesiąknięte było wilgocią oraz chłodem. Przypominało mi o tym, że właśnie nadeszła jesień i już niebawem miałam iść do szkoły.\nWestchnęłam głęboko, nie chcąc pozwolić, aby nerwy zjadły mnie od środka. Zdjęłam przepocony dres, a następnie rzuciłam go w kąt. Weszłam do łazienki i włączyłam prysznic, po czym zamknęłam drzwi od strony pokoju brata i te prowadzące z mojego pokoju. Tak na wszelki wypadek. Rozebrawszy się, weszłam pod gorący strumień wody, pozwalając, aby zmyła ze mnie cały stres i rozluźniła moje mięśnie.\nPo szybkim prysznicu ubrałam się w cieniutki top na ramiączkach i krótkie spodenki, które stanowiły moją piżamę. Otworzyłam drzwi z obu stron, a później umyłam zęby przy olbrzymiej umywalce, patrząc w swoje odbicie w ogromnym lustrze. Cała łazienka obłożona była beżowymi kafelkami, a umywalka, sedes, wanna i prysznic były w kolorze białym, co przypominało mi naszą starą łazienkę w poprzednim domu.\nMało rzeczy przywodziło mi na myśl dom. Wszystko wydawało się być całkowicie inne. Ulice i okolica wyglądały kompletnie inaczej. Układ domu, pokój, a nawet najdrobniejsze szczegóły różniły się od tych w Polsce. To był całkowicie inny świat, choć wydawało mi się, że dzielił nas tylko ocean.\nKilka minut później wróciłam do swojego pokoju z wielką chęcią odpoczęcia w łóżku, choć nie wiedziałam, czy w nowym miejscu będę w stanie w ogóle zasnąć. Położyłam się na materacu, który mocno zapadł się pod ciężarem mojego ciała i wskoczyłam pod kołdrę. Trzęsłam się z zimna, ale dopiero po chwili przypomniałam sobie, że otworzyłam okno.\nZ ociąganiem wstałam i je zamknęłam, a wtedy usłyszałam, jak drzwi do mojego pokoju się uchylają. Odwróciwszy się w ich stronę, westchnęłam.\n– Powinieneś już spać – zganiłam młodszego brata, podchodząc do niego.\nJakub był najmłodszy z nas wszystkich, jednak wcale nie miał się najlepiej. Od zawsze żył w cieniu starszego rodzeństwa i przez to był bardzo cichy oraz spokojny, co nie pomagało mu w kontaktach z rówieśnikami. Jedynymi osobami, z którymi chciał rozmawiać, a także się bawić, byłam ja i Olaf.\n– Chciałem cię tylko o coś zapytać – powiedział, patrząc na swoje bose stopy. Blond czupryna spadła mu na oczy, więc delikatnie ją odsunęłam, a następnie kciukiem podniosłam jego głowę do góry, aby na mnie spojrzał.\n– Nie ma tu potworów – odparłam, wyprzedzając jego pytanie. – Wszystko jest w porządku, ale jeśli chcesz, to możesz spać ze mną.\nMój mały braciszek miał bujną wyobraźnię przez te wszystkie książki, które przeczytał razem z Olafem. Często wyobrażał sobie, że pod jego łóżkiem czyhają potwory, które chcą go złapać. Przez to nie raz zmuszał któregoś z nas, aby spał z nim.\n– Nie o to mi chodziło – mruknął, nie podnosząc wzroku. – Czy też będziemy musieli myśleć i rozmawiać ze sobą po angielsku?\nZaskoczona jego pytaniem, przez chwilę zastanawiałam się nad właściwą odpowiedzią, która mogłaby go usatysfakcjonować. Wiedziałam, że Jakub bał się zmiany języka, ale rodzice przygotowali się na to i dużo wcześniej zapisali go do szkoły językowej. Codziennie rozmawiał z native speakerami, a w domu ćwiczył z nami i mamą, która przykładała dużą wagę do naszej znajomości języka, twierdząc, że tylko ona da nam możliwość odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Z tego powodu ostatnie oszczędności wydaliśmy na szlifowanie angielskiego.\n– Nie musimy rozmawiać pomiędzy sobą po angielsku, jeśli tego nie chcesz – odpowiedziałam. – Możesz myśleć po polsku, bo przecież to twoje myśli, ale jeśli chodzi o szkołę, tam będziesz musiał mówić po angielsku. W innym razie nikt cię nie zrozumie.\nPokiwał głową i wreszcie podniósł wzrok. Widząc, ile ukrywa się w nim smutku oraz strachu, przyciągnęłam go do siebie i mocno przytuliłam, chcąc dodać mu odwagi, a także odgonić rosnący niepokój.\n– To co, śpisz dzisiaj ze mną? – dopytywałam, nie mając nic przeciwko temu. Wolałabym pierwszą noc spędzić w czyimś towarzystwie niż samej w tym pokoju, który jak na razie był dla mnie całkiem obcy.\n– Nie mogę, Nadio – odparł. – Olaf obiecał ze mną poczytać, ale jeśli chcesz, to możesz do nas dołączyć.\nPoczułam zawód, ale uśmiechnęłam się do niego i poklepałam go po ramieniu, odwracając do siebie plecami, a później popychając go w stronę wyjścia.\n– Może innym razem – zapewniłam go, gdy jeszcze raz na mnie spojrzał z rosnącą nadzieją w jego niebieskich oczach. – A teraz idź poczytać, bo później nie zaśniesz. Dobranoc.\nUśmiechnęłam się do niego, modląc się, żeby dalej nie próbował mnie przekonywać. Gdy odwzajemnił uśmiech, wiedziałam już, że nie mam czym się martwić.\nTo nie tak, że nie lubiłam z nimi czytać. Problem polegał na tym, że obaj interesowali się książkami, które mnie za bardzo nie pociągały. Oprócz tego potrafili idealnie odgrywać niektóre scenki, a ja niezbyt się do tego nadawałam. Dlatego wolałam po prostu się im przyglądać lub siedzieć w innym kącie ze swoją książką.\n– Zawsze możesz się do nas przyłączyć – burknął, powoli idąc w stronę swojego pokoju.\nUśmiechnęłam się do jego pleców, gdy zamykał za sobą drzwi. Blady snop światła, który na chwilę wydostał się z jego sypialni zniknął, a hol pogrążył się w ciemnościach. Wróciłam do swojego łóżka, po czym zgasiłam lampkę nocną i odwróciłam się na lewy bok.\nPrzez długi czas nie potrafiłam zasnąć, więc wpatrywałam się w długie cienie, rzucane przez najbliższe drzewa, aż w końcu zmroczył mnie sen i wszystkie moje obawy związane z nowym miejscem oraz nowym życiem, które miałam rozpocząć, zniknęły w jednej sekundzie.\n2. Znalazłam swoje miejsce na Ziemi\nKolejne dni minęły zdecydowanie za szybko. Tata rozpoczął nową pracę, mama usiłowała zadomowić się w nowym miejscu, a ja wraz z rodzeństwem próbowałam przygotować się na rozpoczęcie nowego roku szkolnego.\nZaczęłam przyzwyczajać się do nowego otoczenia. Nowy dom wyglądał coraz bardziej przytulnie. Sąsiedzi wydawali się być całkiem mili. Odważyłam się nawet pójść do sklepu i zrobić niewielkie zakupy, po czym z dumą stwierdziłam, że jakoś dam radę przełamać barierę językową. Małymi krokami pokonam swoje lęki i wszystko będzie w porządku.\nW końcu nadszedł dzień, w którym rozpoczynały się zajęcia w szkole. W domu panowała napięta atmosfera, jednak każdy z nas postanowił poradzić sobie z nim na swój sposób.\nKeira i Kamil od razu znaleźli sobie nowych przyjaciół. W ogóle nie obawiali się podejść do obcych ludzi i zacząć z nimi rozmowę. Olaf zniknął w tłumie, jednak nie byłam pewna, czy w ten sposób próbował nawiązać nowe znajomości, czy raczej próbował się ukryć. Maksymilian prawdopodobnie nie dotarł nawet na pierwsze zajęcia. Nie widziałam go na korytarzach ani później na stołówce. Jeśli chodzi o mnie, to za wszelką cenę próbowałam trzymać nerwy na wodzy, chociaż ze stresu bolał mnie brzuch, a nogi miałam jak z waty. Nie zdobyłam się na uniesienie głowy i pójście dziarskim krokiem przed siebie, więc wpatrując się w swoje buty, przechodziłam z jednych zajęć na kolejne i tak przez cały dzień, nie nawiązując z nikim kontaktu wzrokowego.\nTak minął mi pierwszy tydzień. W kolejnym poznałam kilka osób, chociaż zazwyczaj to oni o wszystko mnie wypytywali, a ja po prostu przytakiwałam lub kręciłam głową. W dalszym ciągu nie zabierałam głosu na zajęciach, ale zaczęłam podnosić wzrok i rozglądać się po szkole, próbując poznać nowe miejsce.\nZ rodzeństwem widywałam się tylko w domu i w drodze do szkoły, jednak pewnego dnia Keira zdecydowała się odprowadzić mnie na zajęcia. Nie protestowałam, choć wydawało mi się to podejrzane, mimo to zdecydowałam się nie wspominać o tym na głos.\nPosłała mi swój najlepszy uśmiech, a cała jej twarz aż promieniała. Wiedziałam już, że coś knuła i próbowała wkręcić mnie w swoją intrygę.\n– O co chodzi? – odparłam pytaniem na pytanie, idąc w stronę odpowiedniej sali.\nWestchnęła, po czym chwyciła mnie za łokieć, zmuszając do tego, żebym się zatrzymała, a następnie odwróciła mnie w swoją stronę.\n– Martwi mnie to, że z nikim nie rozmawiasz – wyznała, zarzucając swoje blond włosy na plecy. – Nie wiesz, ile tracisz. Pełno tu wspaniałych ludzi, których naprawdę warto poznać.\n– Potrzebujesz imprezy. Może wybierzemy się w piątek na domówkę?\nMogłam się tego spodziewać. To było w stylu mojej siostry. Pod pretekstem martwienia się o mnie, próbowała zaciągnąć mnie na imprezę. Dobrze wiedziała, że mama nie pozwoli jej nigdzie iść samej.\n– Dostałam zaproszenie i pomyślałam, że fajnie by było, gdybyś się ze mną wybrała. Poznałabyś nowych ludzi. Może zaprzyjaźniłabyś się z kilkoma. Poza tym, wydaje mi się, że wpadłaś w oko jednemu z chłopaków, który tam będzie.\n– Nawet nie wiem, o kim mówisz.\n– Bo ich jeszcze nie znasz, ale możesz to zmienić – stwierdziła, uśmiechając się kokieteryjnie.\nOtworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, kiedy zadzwonił dzwonek.\n– Muszę iść. Pogadamy o tym później.\nPokiwałam głową, a kiedy odwróciła się do mnie plecami i pognała w przeciwnym kierunku, przewróciłam oczami i weszłam do sali.\nMogłam się tego spodziewać. Keira od zawsze była bardzo towarzyską osobą. Uwielbiała imprezy i nie stroniła od alkoholu, jednak w Polsce musiała się ograniczać ze względu na to, że wiele osób znało naszych rodziców. Mama śpiewała w kościelnym chórze i przez jakiś czas pracowała w pobliskiej szkole, a tata pracował w banku i miał wiele znajomości. Nikt z nas nie chciał przynieść im wstydu, więc nie raz Keira musiała zachowywać się tak, jak wypadało, a nie tak, jakby tego chciała. Przed wyjazdem obiecała mi, że teraz tak nie będzie i najwidoczniej miała zamiar dotrzymać słowa.\nMocno przycisnęłam do klatki piersiowej podręczniki, które trzymałam w dłoniach, jakby stanowiły tarczę, która uchroni mnie przed ciekawskimi spojrzeniami nowych uczniów. Minęłam kilka rzędów ławek i usiadłam na wolnym miejscu przy oknie.\nSerce waliło mi jak oszalałe, a żołądek miałam zwinięty w supeł. Wpatrywałam się przez szybę, chcąc w ten sposób odciąć się od uczniów i jednocześnie uspokoić swój organizm. Miałam wrażenie, że minie jeszcze sporo czasu, zanim do tego przywyknę.\nPo zajęciach wyszłam na korytarz i ruszyłam przed siebie. Starałam się unikać wzroku uczniów, gromadzących się przy swoich szafkach, mimo to i tak odczuwałam na sobie ich spojrzenia. Utkwiłam wzrok w podłodze, a następnie skręciłam w kolejne odgałęzienie korytarza, jednocześnie wpadając na jakąś przeszkodę i upuszczając książki.\n– Przepraszam – sapnęłam, zbierając podręczniki z podłogi i zauważając, że moją przeszkodą okazała się być osoba, a nie ściana.\nZakryłam twarz włosami, mając nadzieję, że nie zauważy moich zaczerwienionych policzków, gdy chłopak schylił się i pomógł mi w podnoszeniu moich notatek, które leżały teraz wszędzie.\n– Nic się nie stało – powiedział, podając mi moje rzeczy, a następnie pomógł mi wstać.\nSpojrzałam na niego, chcąc się upewnić, że się ze mnie śmieje. Ku mojemu zdziwieniu wcale się nie śmiał. Uśmiechnął się nieśmiało, przeczesując dłonią kręcone, brązowe włosy, które ścięte były krótko. Zerknęłam w jego niebieskie oczy, które barwą przypominały mi nocne niebo i niemal od razu odwróciłam wzrok, zdając sobie sprawę, że się na niego gapię.\n– Jesteś nowa? – zapytał.\nKiwnęłam głową, wpatrując się w moje podniszczone trampki, z którymi nie rozstawałam się praktycznie przez cały rok. Tylko śnieg do kostek oraz niewyobrażalne mrozy zmuszały mnie do wymiany ich na coś solidniejszego i cieplejszego.\n– Mogę cię odprowadzić do klasy, jeśli chcesz – dodał swobodnie, a ja poczułam się jeszcze bardziej głupio.\n– Kala! – Usłyszałam głos Charlotte zza pleców chłopaka.\nCharlotte poznałam na pierwszej lekcji. Akurat miałam angielski i wpadłam do klasy odrobinkę spóźniona. Wszyscy zajęli już swoje miejsca, oprócz tego obok niej na samych tyłach sali. Okazało się, że dziewczyna potrzebuje towarzysza do słuchania jej opowieści, a że ja jestem dość małomówna, to od razu się zakolegowałyśmy.\n– Przepraszam, muszę iść – oznajmiłam, po raz ostatni spoglądając w niesamowite oczy chłopaka i modląc się w duchu, aby moje policzki nie płonęły. Uśmiechnęłam się przepraszająco, wyminęłam go i ruszyłam w stronę dziewczyny, nie czekając na jego odpowiedź.\n– Nieźle – pochwaliła mnie, gdy do niej dołączyłam. Jej kręcone, blond włosy zafalowały, gdy odwróciła się, a następnie złapała mnie pod ramię, prowadząc w nieznaną mi stronę długim korytarzem. – Zaliczyłaś właśnie rozmowę z jednym z większych przystojniaków w tej szkole. Niestety, tylko on nie odpowiada na zaloty dziewczyn, kompletnie je ignorując. Ciekawa jestem, jak one zareagują, gdy dowiedzą się, że nowa dziewczyna z nim rozmawiała.\n– Wolałabym, żeby się nie dowiedziały – mruknęłam, odwracając się w stronę chłopaka, którego już tam nie było. Spojrzałam w brązowe oczy dziewczyny, mając nadzieję, że zrozumie.\n– To naprawdę dziwne, że nie chcesz, aby setki dziewczyn zazdrościły ci czegoś, na czym w ogóle ci nie zależało. Większość z nich chciałaby być na twoim miejscu, ale na ich nieszczęście pozostaje im wysyłanie wiadomości na Facebooku.\nNie odpowiedziałam, wchodząc za nią do jasnej klasy, gdzie od białych ścian odbijało się światło jarzeniówek. Starałam się ignorować spojrzenia uczniów, którzy zdążyli już zająć swoje miejsca i usiadłam obok Charlotte na tyle sali.\n– Wiesz, zastanawiałam się nad waszymi imionami – wyznała, gdy nauczyciel podszedł do swojego biurka. – Właściwie, to one nie brzmią jakoś dziwnie. W sensie Kala brzmi jak amerykańskie imię. Tak samo Keira.\n– Moi bracia nazywają się Maksymilian, Olaf, Kamil i Jakub. To chyba niezbyt amerykańskie imiona, prawda?\nOd razu na pierwszej lekcji Charlotte dopytywała mnie o moje rodzeństwo i całą moją rodzinę. Nie obyło się bez pytań o motyw naszej przeprowadzki i o to, jak sobie radzimy w innym kraju. Nie ukrywałam, że ciężko mi było o tym mówić. Nie do końca byłam przekonana, czy dawałam sobie radę, ale przecież to dopiero był początek.\n– Maksymilian i Olaf jeszcze by się załapali, ale tych dwóch pozostałych raczej nie – odparowała. – Chyba, że zmienilibyśmy ich imiona. Ten pierwszy brzmi jak Cam, Cameron.\n– Jakub to wasz Jacob – podsunęłam jej.\n– Świetnie! Teraz już całkowicie jesteście amerykańską rodziną. Prawidłowa mowa to kwestia czasu, ale i tak nie jest źle. W tamtym roku uczęszczali do tej szkoły uczniowie z Niemiec. Nie masz pojęcia, jaki oni mieli akcent.\nZaśmiałam się, widząc jej minę i słysząc to, w jaki sposób próbowała ich naśladować. Dzięki temu poczułam się swobodniej, a także przestałam się tak bardzo stresować. Musiałam przyznać, że powoli zaczynałam czuć się jak w domu. Nie mogłam zaprzeczyć, że to było wspaniałe. Od dawna nie czułam się tak swobodnie i dobrze w jakimś miejscu.\nTęskniłam za Polską, ale to był mój nowy start, którego potrzebowałam. Nie mogło być już gorzej, więc powinnam przestać się przejmować i żyć tak, aby od teraz żaden smutek nie przeszkodził mi w byciu szczęśliwą.\nKeira obrała sobie cel, którego realizacja nie była trudna ze względu na to, że nikt do tej pory jej nie znał i nie mógł jej powiedzieć, kim powinna być, a kim była. Ja też wybrałam sobie coś, do czego chciałam dążyć. Chciałam przerwać swoją złą passę i poczuć się, jakbym znalazła swoje miejsce na Ziemi.\nI właśnie od tego momentu zaczęłam wprowadzać swój plan w życie.\n– Dlaczego nie odbierasz moich telefonów? Dzwonię do ciebie co dziesięć minut już od godziny i bez przerwy włącza się sekretarka.\nWestchnęłam, słysząc podenerwowany głos mojej mamy w słuchawce. Właśnie podeszłam do wolnego stolika w stołówce i położyłam na nim swoją tacę z sałatką i puszką coli, niezręcznie podtrzymując telefon ramieniem.\n– Miałam zajęcia, więc wyłączyłam komórkę – poinformowałam ją, wślizgując się na krzesło. – I wszystko w porządku. Naprawdę. Myślałam, że będzie gorzej.\n– Nie masz pojęcia, jak się cieszę to słysząc. To musi być dla was trudne, ale wiem, że dacie sobie radę.\n– Mamo, dlaczego mówisz po angielsku? – zapytałam, marszcząc czoło z niezrozumieniem.\nMusiałam o to zapytać, ponieważ dziwnie się czułam, mówiąc po polsku, gdy moja mama odpowiadała po angielsku. Tak jakby mówienie w tym samym języku było dla nas za łatwe i zbyt zwyczajne.\n– Słuchaj, skarbie, wiem, że to trochę dziwne, ale postanowiłam całkowicie przerzucić się na ten język, a przynajmniej wtedy, gdy jestem w miejscu publicznym – wyjaśniła, wzdychając. – Może też powinnaś? Uczniowie pewnie na ciebie zerkają, gdy słyszą, jak mówisz w innym języku.\nRozejrzałam się po stołówce i głównie widziałam osoby zajęte sobą lub jedzeniem, jednak znalazło się też kilka osób, które z zaciekawieniem przyglądały się mojej rozmowie przez telefon. Normalnie uważałabym to za dziwne, ale zdawałam sobie sprawę z tego, że w tym miejscu, to ja była dziwna.\n– Masz rację – przyznałam już po angielsku. – To nie na miejscu, gdy mówię po polsku tam, gdzie wszyscy mówią po angielsku, ale jeszcze dziwniejsze jest mówienie po angielsku do ciebie.\n– Wiem, ale to może zająć trochę czasu. – Rozejrzałam się dookoła i już nie zauważyłam wścibskich spojrzeń. Za to przed oczami mignął mi Olaf wychodzący ze stołówki w towarzystwie jakichś chłopaków. – Muszę kończyć.\nNie czekałam na odpowiedź mamy, od razu się rozłączając i odnosząc swoją pełną tacę. Nie byłam głodna, a mój brat nie wyglądał na kogoś, kto zamierza siedzieć do końca lekcji. Pobiegłam za nim, mając nadzieję, że uda mi się go dogonić, zanim opuści teren szkoły.\nDobiegłam do głównego wejścia, a następnie wyszłam na zewnątrz, rozglądając się dookoła. Zauważyłam go kilka metrów przed sobą, idącego swobodnym krokiem z nowymi znajomymi.\n– Olaf! – zawołałam za nim. Odwrócił się i zatrzymał, co uznałam za pozwolenie, więc podbiegłam do niego. Wyglądał na zdziwionego moim widokiem. – Nie możesz tak po prostu opuścić szkoły w tym momencie.\n– Możesz dać mi kluczyki do samochodu? – zapytał, jakby nie słysząc tego, co powiedziałam.\n– Oczywiście, że nie. Nie pomyślałeś o tym, że Maks, Keira, Kamil i ja musimy czymś wrócić do domu?\nW ramach przeprosin i szczerych chęci taty, abyśmy poczuli się lepiej w obcym miejscu dostaliśmy samochód, którym mieliśmy wspólnie dojeżdżać do szkoły. Nie był to najnowszy model, ale czarna honda civic v wciąż prezentowała się całkiem dobrze.\n– Keiry nie ma w szkole już od dwóch godzin. Kamil zniknął godzinę temu, a Maks chyba w ogóle nie przekroczył jej progu – wyjaśnił, jakby od niechcenia.\nPokręciłam głową i spojrzałam na jego nowych znajomych. Zauważyłam, że nam się przyglądają, ale co chwilę odwracali wzrok. Wydawali się być nieszkodliwi. Czy mogłoby mu się coś stać w ich towarzystwie?\n– Wiem, o czym myślisz – dodał, nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. – Boisz się, że będzie tak, jak w poprzedniej szkole, prawda?\nOdwróciłam wzrok, nie chcąc przyznawać mu racji, choć tak było. W poprzedniej szkole do pewnego czasu byliśmy uczniami nie wyróżniającymi się z tłumu. Dopiero po tym, jak tata stracił pracę i nie mieliśmy za co żyć, całkowicie się zmieniliśmy. Imprezy były na pierwszym miejscu, a szkoła na samym końcu. Przez to wszyscy mieliśmy problemy, a ucieczka z kraju dla jednych z nas była prawdziwym wybawieniem.\n– Czy to tak źle, że chcę, aby ten rok był inny? – zapytałam. – Chcę zacząć wszystko od nowa. Chcę się uczyć i chodzić na te wszystkie szkolne imprezy. Chcę żyć pełnią życia, ale i znać swoje granice.\nPrzeczesał czarne włosy dłonią. W jego zielonych oczach zauważyłam zmianę. Złagodniały i przepełniły się zrozumieniem, którego było mi trzeba. Olaf zawsze był wyrozumiały, a gniew w jego oczach nigdy nie gościł na długo.\nTo głównie różniło go od Kamila, który także miał czarne włosy, zielone oczy i podobną postawę ciała, ale za to już z daleka biła od niego pewność siebie, której nie sposób było nie zauważyć. Olaf wolał być niezauważony.\n– Martwię się o ciebie – kontynuowałam ciszej, chcąc, aby tylko on to usłyszał. – Nie chcę znowu przechodzić przez to samo.\nPokiwał głową, a ja poczułam się odrobinę lepiej, widząc, że jest tego samego zdania. Jemu także nie podobało się to, w jak szybkim czasie potrafiliśmy zatracić siebie i z trudnością wrócić na właściwą ścieżkę. To mogłoby trwać nawet do teraz, ale wspieraliśmy siebie nawzajem i zrobiliśmy to razem.\n– Nie musisz się o mnie martwić – zapewnił mnie. – Obiecuję ci, że nie będziesz znowu przez to przechodziła. Nic mi nie będzie. Pojadę z nimi i wrócę wieczorem.\nNie chciałam się kłócić, więc wręczyłam mu kluczyki do auta i zanim zdołałam cokolwiek jeszcze powiedzieć, odwrócił się na pięcie, a następnie dołączył do kolegów. Przez chwilę przyglądałam się, jak odjeżdżają i opuszczają teren szkoły, a gdy zabrzmiał dzwonek, wróciłam do budynku i nie przestając się zamartwiać, dotrwałam do końca lekcji.\nPo zajęciach wróciłam do domu. Nie chciałam prosić rodziców, żeby po mnie przyjechali, więc wybrałam się na spacer, a kiedy dotarłam do domu, byłam tak zmęczona, że nie miałam ochoty z nikim rozmawiać, więc od razu poszłam na górę do swojego pokoju. Zatrzymałam się w połowie korytarza, widząc uchylone drzwi do Keiry. Postanowiłam wstąpić do niej, żeby zapytać ją o jej powód opuszczenia szkoły przed czasem.\n– O, cześć, Nadia – przywitała mnie, rzucając kolejną sukienkę na już i tak pokaźny stos znajdujący się na jej niepościelonym łóżku. – Dobrze, że przyszłaś, bo potrzebuję twojej pomocy w wyborze sukienki na piątkową imprezę. Krótką i obcisłą czy bardziej zwiewną?\nPodeszłam bliżej, a następnie zaczęłam przegrzebywać w jej sukienkach, szukając czegoś odpowiedniego. Wybrałam szmaragdową sukienkę przed kolano z obcisłym gorsetem i zwiewną spódnicą. Podałam ją siostrze, a ona przyłożyła ją do ciała, przyglądając się w lustrze.\n– Wyglądasz świetnie – powiedziałam, rozsiadając się na wolnym skrawku na jej łóżku i przyglądając się jej odbiciu w lustrze.\n– Tak myślisz? Mam nadzieję, że Arielowi się spodoba.\nJej oczy zalśniły, a na twarzy rozkwitł promienny uśmiech. Bez wątpienia Keira wyglądałaby olśniewająco w czymkolwiek. Była ładna i miała wysportowaną sylwetkę, a gdy się uśmiechnęła, nie sposób było nie odwzajemnić uśmiechu.\n– To z nim wymknęłaś się przed końcem zajęć, prawda? – domyśliłam się, a jej uśmiech zbladł.\nKeira odwróciwszy się w moją stronę, spojrzała na mnie smutno. Przerzuciła sukienkę przez krzesło, po czym podeszła do mnie i usiadła obok.\n– To nie tak, jak myślisz – szepnęła i ścisnęła moją dłoń. – Nie wracam do starych nawyków. Nie chcę po prostu zatracić szczęścia w swoich obawach i przestrogach. Mam nad tym pełną kontrolę. Ty też ją masz, jeśli tego naprawdę chcesz.\n– Chcę normalnego życia – odparłam, nie patrząc na nią. – Nie tego, co miałam przedtem, ale tego, co ma się toczyć od teraz.\n– Wiem, że dla ciebie to jest dwa razy trudniejsze, niż dla nas, bo przeszłaś przez większe piekło, a my tylko ponieśliśmy konsekwencje za balowanie i opuszczanie szkoły, ale pamiętaj, że to ty decydujesz, kiedy to przerwać. Jeśli chcesz zaznać szczęścia, musisz pozwolić sobie na nie.\nWestchnęłam i odgoniłam złe wspomnienia, chociaż walka z nimi przychodziła mi z trudem. Były za silne i czułam opór bariery bezpieczeństwa, której nie opuściłam od felernego wypadku. Chciałam szczęścia. Marzyłam o nim. Przekonywanie siebie może nie gwarantowało sukcesu, ale było dobrym początkiem.\nMusiałam zapewniać siebie i powtarzać w głowie niczym mantrę, że poznawanie nowych znajomych w szkole i przenoszenie tych znajomości poza nią nie jest złe, a pójście na imprezę pomoże mi się wyluzować i pokonać swoje obawy.\nWyzbycie się bólu i wspomnień, które wryły się głęboko w mojej podświadomości nie było możliwe, ale radzenie sobie z nimi mogło stać się moim priorytetem. Nie chciałam tego robić w Polsce, jednak tutaj zaczęłam nowe życie i jeśli chciałam, aby było normalne, musiałam to zrobić i przekroczyć granice.\n– Chyba masz rację – wyznałam. – Może pomożesz mi wybrać jakąś sukienkę?\nKeira uśmiechnęła się do mnie i objęła mnie ramieniem, by po chwili znowu zniknąć w swojej szafie i wyciągnąć z niej kolejne ubrania.\n4. Nie chodź delikatnie\nKilka minut po dziewiątej wieczorem w piątek zaparkowałyśmy hondę na wolnym skrawku ulicy zapchanej samochodami, które wjeżdżały już nawet na trawniki sąsiadów. Wszędzie było pełno młodzieży kierującej się w stronę głośnej muzyki. Chwilę później i my podążyłyśmy ich śladem, idąc się w stronę domu Ariela.\n– Co dzisiaj świętujemy? – zapytała Keira, gdy znalazłyśmy się w ogrodzie na tyłach jego domu.\n– Udany start w nowym życiu – odparłam na wydechu, rozglądając się po zebranym tłumie, kołyszącym się w rytmie muzyki.\n– Wypijmy za to – zaproponowała. – A także za przyjaźń, rodzinę i zabawę bez smutku oraz łez – dodała, podchodząc do beczki z piwem. Napełniła dwa plastikowe kubeczki i podała mi jeden z nich.\nUśmiechnęłam się do niej, a gdy chwyciłam swój kubeczek, Keira stuknęła w niego swoim, przy okazji rozlewając trochę zawartości na ziemię.\n– Na zdrowie! – zawołała.\nWypiłam połowę, a następnie złapałam siostrę za dłoń, prowadząc ją w stronę tłumu bawiących się nastolatków. W tym miejscu muzyka była naprawdę głośna, a ludzie przepychali się pomiędzy sobą i ocierali się o siebie, poruszając się w rytmie piosenki wydobywającej się z olbrzymich głośników.\nRazem z Keirą śmiałyśmy się i tańczyłyśmy. Wymachiwałyśmy rękami, robiłyśmy obroty i popijałyśmy piwo z plastikowych kubeczków. Przez tę chwilę zdążyłyśmy całkowicie pogrążyć się w dobrej zabawie, zapominając o przeszłości, którą zostawiliśmy za oceanem oraz wszelkich barierach, które jeszcze chwilę wcześniej nas ograniczały.\nTego mi było trzeba, aby przestać się zadręczać i bać się, że horror minionego roku znowu powróci. Potrzebowałam muzyki, tańczenia, odrobiny alkoholu i mnóstwo dobrej zabawy, aby zrobić wielki krok ku odzyskaniu szczęścia.\n– Och, przepraszam! – zawołałam, gdy na kogoś wpadłam i zaśmiałam się, poznając w tej osobie mojego starszego brata Olafa. – Nie wiedziałam, że tu będziesz.\n– Możemy porozmawiać? – zapytał, rozglądając się dookoła, jakby sprawdzając, czy nikt nam się nie przygląda.\nPrzytaknęłam głową, widząc, że mówi na poważnie i coś najwyraźniej się stało. Wycofałam się za nim, a następnie podążyłam stromą ścieżką w dół, gdzie muzyka była cichsza, a ludzi było znacznie mniej.\n– Widziałaś kogoś, kto patrzył na ciebie w dziwny sposób? – spytał prosto z mostu, nie czekając na moją reakcję.\n– To dobrze – odparł z ulgą. – Uważaj na siebie.\nOdwrócił się i miał już odejść, gdy złapałam go za rękaw bluzy, przyciągając go z powrotem.\n– Czy coś się stało? Olaf, proszę, powiedz mi.\nNie patrzył na mnie, kręcąc przecząco głową. Włożył dłonie do przednich kieszeni w dżinsach i starał się wyglądać spokojnie, jednak wiedziałam, że coś go niepokoi. Poklepałam go pocieszająco po ramieniu i uśmiechnęłam się do niego, chcąc dodać mu otuchy.\n– Myślisz, że ktoś chce mnie skrzywdzić? – dopytywałam. – Niby dlaczego miałby to zrobić?\n– Nie wiem, okej? – odpowiedział najwyraźniej poirytowany. Przeczesał dłonią zmierzwione włosy i odetchnął głęboko, chcąc się uspokoić. – Przepraszam, Nadio, ale ty z pewnością powinnaś wiedzieć, że ludzie nie potrzebują powodu, aby kogoś skrzywdzić.\nZachłysnęłam się powietrzem, aż za dobrze rozumiejąc, co miał na myśli.\n– Po prostu uważaj na siebie, dobrze? Ostrożności nigdy za wiele – dodał spokojniej.\n– Pamiętasz, jak powiedziałeś mi, że nic nie będzie już takie samo i wszystko będzie w porządku? – Przypomniałam mu naszą rozmowę sprzed kilku dni na parkingu szkolnym. – Zrozumiałam, że miałeś rację i jeśli chcemy normalnego życia, musimy oderwać się od przeszłości. Nie mogę ciągle myśleć o tym, że ktoś może chcieć mnie napaść, ponieważ nigdy się nie otworzę. Muszę się z tym pogodzić, żeby rozpocząć nowe życie.\nOlaf westchnął i przyciągnął mnie do siebie, przyciskając do swojego torsu. Nie wiedziałam, że płaczę, dopóki nie zaczęłam się trząść, a miękki materiał na ramieniu brata stał się mokry.\n– Nie chciałem – szepnął w moje włosy. – Naprawdę nie chciałem. Przepraszam. Może mam zwidy, ale uwierz mi, ciężko jest zapomnieć o tym, jak ktoś prawie zabija ci siostrę.\nPokiwałam głową, nie winiąc go za to. Nie raz miałam koszmary związane z moim wypadkiem. Nie potrafiłam o nim zapomnieć i przez to stałam się ostrożna. Moja ostrożność nie ograniczała się tylko do chodzenia samemu po ciemku czy imprezowaniu do rana, ale i do wychodzenia na świat.\nBałam się dosłownie wszystkiego. Leczenie się z tego zajęło mi kilka miesięcy, a i tak nie przestawałam się bać. Mogłam tylko starać się to ograniczać i walczyć z tym. Mama mówiła, że po przeprowadzce do Port Angeles wszystko się ułoży i będzie lepiej. Ja też w to wierzyłam i Olaf też powinien.\n– Nie obwiniaj siebie – mruknęłam, odsuwając się od niego i ścierając łzy wierzchem dłoni. – Nie możemy zmienić swojej przeszłości, prawda? Powinniśmy zrobić wszystko, aby przyszłość była lepsza. Może zaczniemy od beztroskiej zabawy z grupką małolatów w ogródku Ariela?\nStarałam się uśmiechnąć, choć pewnie wyszedł z tego grymas. Olaf delikatnie odsunął zabłąkane kosmyki z mojej twarzy i odwzajemnił uśmiech. Jego poważna twarz się rozweseliła, a postawa rozluźniła, mimo iż w jego oczach wciąż tkwił smutek.\n– Nie wiem, czy zabawa u Ariela jest dobrym początkiem. – Zaśmiał się.\n– Wyluzuj, bracie – powiedziałam, posyłając mu kuksańca. – Lepszy taki początek niż żaden.\nZłapałam go za rękę i pociągnęłam w stronę bawiącego się tłumu, ścierając z twarzy resztki niespodziewanych łez. Zatrzymałam się dopiero wtedy, gdy jego koledzy zastawili nam drogę. Uśmiechnęłam się do nich, a Olaf wyślizgnął się z mojego uścisku i ze zmieszaniem wymalowanym na twarzy stanął obok nich.\n– Jensen, David, Paul i Kyle – przedstawił ich po kolei, a gdy wskazał na ostatniego moje serce przestało bić na kilka sekund i byłam pewna, że się czerwienię. Od razu rozpoznałam w nim chłopaka, na którego wpadłam w szkole. Starałam się unikać kontaktu wzrokowego, mając nadzieję, że on mnie nie poznał. Wlepiłam wzrok w Olafa, który wskazał na mnie. – A to moja siostra, N…\n– Kala – dokończyłam za niego, nie pozwalając mu wymówić mojego imienia.\nCzułam się bezpieczniej i pewniej, używając swojego nazwiska zamiast imienia. Wmawiałam sobie, że do lepszego startu potrzebuję całkowitego odcięcia się. Poza tym nie chciałam wyróżniać się z tłumu, a wątpiłam, aby moje imię było pospolite.\n– Miło cię poznać – powiedział David, uśmiechając się do mnie szeroko. Kątem oka zauważyłam, że do mnie mrugnął, ale w tej chwili zajęta byłam czymś innym.\n– Maks – szepnęłam.\n– Co? – zapytał Olaf, podążając za moim wzrokiem. – O cholera. Wiedziałem, że coś jest nie tak.\nNie słuchałam go już, biegnąc w stronę mojego drugiego brata, który znajdował się na opustoszałej ulicy i ewidentnie się z kimś szarpał. Uznałam to za absurd, ponieważ Maksymilian zawsze był cichy i opanowany. Nigdy nie dawał się ponieść emocjom.\n– Co się dzieje? – Podbiegłam do niego, odpychając go od trzech mężczyzn, a następnie zasłaniając go własnym ciałem.\nRozpoznawałam ich twarze. Wcześniej wmieszani byli w tłum tańczących nastolatków, jednak wtedy byłam zbyt zaabsorbowana wygłupianiem się z Keirą, aby rozmyślać o ich nienaturalnym spokoju. Teraz wiedziałam, że coś było nie tak i obawiałam się, że nadwrażliwość Olafa była jak najbardziej na miejscu.\n– Nie twoja sprawa, Kala – warknął Maks, a mnie przeszedł dreszcz niedowierzania, że mógł się odezwać do mnie w ten sposób. Osłupiałam, co zręcznie wykorzystał i odsunął mnie na bok, a właściwie popchnął, aż straciłam równowagę i upadłam na krawężnik.\nOlaf podskoczył do niego w tym samym momencie, co trzej mężczyźni i wraz z Davidem, Paulem oraz Jensenem odsunął Maksa siłą. Zaczęli przekomarzać się z mężczyznami, jednak nic więcej nie dostrzegałam, ponieważ zamazał mi się wzrok, a po chwili przestały docierać do mnie ich słowa.\nTrzęsłam się w konwulsjach bólu, którego miałam nadzieję nigdy więcej nie poczuć. Na wierzch wypłynęły jedyne wspomnienia z nim związane. Te dotyczące mojego wypadku, o którym już nigdy nie chciałam myśleć.\nCzułam się, jakby to działo się znowu. Imprezy od wieczora do rana każdego dnia. Nigdy do końca nie byłam przytomna i trzeźwa, a film urywał mi się dość często i szybko. Tamtego dnia byłam jeszcze na tyle świadoma, aby ogarniać wzrokiem mniej więcej to, co działo się przede mną. Nie byłam jednak w stanie, aby cokolwiek zrobić.\nJa i Andrea przyjaźniłyśmy się od zawsze. Nie zdziwiłam się, gdy postanowiła zmienić swój tryb życia i dołączyć do mnie oraz do mojego rodzeństwa. Dziwniejsze było to, że to ona wpadła na pomysł nocnego szlajania się po najbardziej niebezpiecznych barach i zaułkach.\nTamtej nocy wszystko dla nas było możliwe. Czułam się niczym nieograniczona. Grawitacja, przestrzeń i inne przeszkody nie stanowiły dla mnie bariery. Byłam tylko ja i moja bańka mydlana, w której czułam się świetnie. Wszystko się zmieniło, gdy zostałyśmy zaatakowane przez jej byłego chłopaka oraz jego kumpli.\n– Zostaw ją! – krzyczałam, starając się powstrzymać zawroty głowy i wytrzeźwieć na tyle, aby wiedzieć, co się dzieje. Zauważyłam tylko, jak Andrea zostaje dźgnięta nożem. – Nie!\nWrzeszczałam i wzywałam pomoc, ale wszyscy ludzie nagle zniknęli, ukrywając się po kątach oraz uciekając przed bandą młodych przestępców, którzy pod wpływem narkotyków wymachiwali nożem na prawo i lewo.\n– Zawszę cię lubiłem, Nadio – szepnął do mojego ucha, gdy już odciągnął mnie od przyjaciółki, przybijając do zimnego muru.\n– Dlaczego to robisz? – Załkałam.\n– Niektórzy zasługują na nauczkę. Ty też. Nie jesteś taka niewinna, prawda? Zasłużyłaś na pokutę. Może czas spłacić dług?\nOstatnie, co pamiętałam, to przeraźliwy ból promieniujący od mojego uda i rozlewający się na całe ciało, które padło na brudną ziemię, wijąc się w konwulsjach tak długo, aż zapadła uspokajająca ciemność.\nOcknęłam się ze wspomnień, czując czyjeś ramię na swoich plecach, a później grunt pod stopami. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak mężczyźni odjeżdżają, a Olaf znika za rogiem wraz z Maksymilianem i pozostałymi chłopakami.\n– Wszystko w porządku? – zapytał Kyle, pochylając się nade mną i przyglądając mi się z niepokojem.\nInnym razem pewnie bym się zaczerwieniła i od niego uciekła, jednak w tamtej chwili, to nie wstyd przeze mnie przemawiał, ale przeraźliwy ból.\n– Nic mi nie jest – odparłam, próbując podnieść się na nogi, jednak znowu upadłam na zimny asfalt przy asekuracji chłopaka. Objęłam się dłońmi za kolana, przyciskając nogi do piersi, chcąc w ten sposób uśmierzyć ból.\n– Zabiorę cię do szpitala – powiedział, a gdy nie usłyszał mojej odpowiedzi, wziął mnie w ramiona i przeciął ulicę, jakbym ważyła dla niego mniej niż piórko. Posadził mnie ostrożnie na miejscu pasażera w swoim samochodzie i po chwili zajął miejsce obok mnie, odpalając silnik.\nChciałam mu powiedzieć, że nie powinien prowadzić pod wpływem alkoholu, że powinien mnie zostawić w spokoju, że nic mi nie jest. Ale żadne z tych wyjaśnień nie potrafiło przejść mi przez gardło.\nZwijałam się w konwulsjach i mocno zaciskałam wargi, żeby nie krzyczeć, chociaż z moich ust i tak wydobywały się niekontrolowane dźwięki. Wszystkie moje myśli odpłynęły, a ich miejsce zajął ból, który ogarniał teraz całą przestrzeń w moim umyśle.\nOd dnia wypadku czułam się podobnie kilkadziesiąt razy. Nie tylko w nocy, gdy przychodziły koszmary, ale i za każdym większym wysiłkiem fizycznym oraz adrenaliną. Zawsze czułam się, jakby to znowu się działo. Nigdy nie przestawałam się bać, cierpieć i widzieć śmierć przyjaciółki, aż do czasu, gdy wszystko znikało.\nW jednej chwili wszystko wpadało w czarną otchłań i nie pozostało nic, oprócz wspomnień zakorzenionych głęboko w mojej głowie. Zniknęła moja stara wersja i została zastąpiona całkiem nową.\nCiemność kojarzy się ze złem, mrokiem, gniewem. Dla mnie stała się wybawieniem, moją deską ratunku, która wyciągnęła mnie z samego dna rozpaczy i nędzy. Tym razem zatopiłam się w ciemności, ale nie byłam pewna, czy po to, aby ocknąć się i uzyskać wybawienie. Miałam przeczucia, że ciemność, która mnie pochłonęła w tej chwili, przyniesie mi coś złego. Modliłam się, aby okazało się, że jestem w błędzie.\nWcale się nie zdziwiłam, gdy obudziłam się w twardym łóżku w jednym ze szpitalnych pokoi, podłączona do jakichś urządzeń. Wciąż kręciło mi się w głowie, ale moje oczy odzyskały ostrość i wszystko widziałam znacznie lepiej. Rozejrzałam się po pokoju i zauważyłam Kyle’a, który siedział w kącie pokoju na krześle, a jego głowa bezwładnie przechylona była do przodu. Pogrążony był w głębokim śnie.\nCieszyłam się, że spał i nie musiałam mu niczego wyjaśniać. Nawet nie wiedziałam, od czego miałabym zacząć. Może od tego, że zawsze, gdy młodzi ludzie pod wpływem narkotyków wychodzą na miasto ich ofiarami stają się ci najbardziej bezbronni oraz niewinni, którzy nie zasłużyli na taki los.\nMoże nie byłam niewinna. Byłam pogrążona w rozpaczy i całkowicie zatracona. Nie potrafiłam poskładać się w całość, ale to nie oznaczało, że robiłam coś złego komuś innemu. Starałam się ranić tylko siebie i samą ściągać na dno. Nigdy nie chciałam kogokolwiek skrzywdzić. Tym bardziej swojej najlepszej przyjaciółki. A i tak czułam się, jakby jej śmierć była moją winą.\n– Nadio Amelio Kalo. – Do pokoju wpadła moja mama. Jej twarz była zatroskana i przerażona, jednak przedzierał się przez nią także gniew. Nieco stopniał, gdy zauważyła śpiącego Kyle’a, ale to nie powstrzymało ją od podejścia do mnie i zganienia mnie ostrym spojrzeniem. – Wiesz, że staram się nie podnosić głosu na dzieci, ale twoje postępowanie było lekkomyślne.\nOdwróciłam wzrok, czując się głupio pod spojrzeniem mamy. Miała rację, co do tego, że moje postępowanie było lekkomyślne, ale skąd miałam wiedzieć, że poczuję się tak okropnie, gdy podbiegnę do grupki mężczyzn i poczuję adrenalinę? Nie brałam lekarstw od kilku miesięcy i do tej pory czułam się wyśmienicie.\n– Wiem i przepraszam – burknęłam, wciąż na nią nie patrząc. – Naprawdę nie chciałam, żebyś się martwiła. To było głupie, ale pomyślałam, że skoro nic mi już nie dolega, nie muszę brać tych obrzydliwych tabletek.\n– Nic ci nie dolega? – powtórzyła mama i pokręciła głową. Jej spojrzenie zelżało i głaskała mnie teraz po policzku, zmuszając, abym na nią spojrzała. – Kochanie, wiesz dobrze, że miałaś przecięty mięsień. To cud, że wciąż potrafisz chodzić i nie musieli amputować ci nogi.\nPamiętałam, jak lekarze długo debatowali nad tym, co powinni ze mną zrobić. Większość z nich była za amputacją, inni za wycięciem mięśnia, a jeszcze inni za próbą odbudowy. Nie wiem, czym zostałam przecięta, ale wszystko wskazywało na to, że nie będę miała pożytku z tej nogi. To był prawdziwy cud, gdy z dnia na dzień zregenerowałam się samodzielnie i tydzień później normalnie potrafiłam już chodzić.\nDo sali wpadł Olaf, co wybawiło mnie od żenującego przyznawania się do złego postępowania. Byłam żałosna i zdawałam sobie sprawę ze swojej głupoty. Wolałabym, żeby nikt mi już o tym nie przypominał i mogłam wrócić do domu, uwalniając się od złych wspomnień związanych ze szpitalem.\nMama westchnęła i ruszyła w stronę drzwi, mijając się z bratem, który jednym susem doskoczył do mojego łóżka. Usiadł na jego brzegu, łapiąc mnie za dłoń i delikatnie ją ściskając. Czekałam tak długo, aż mama zamknie za sobą drzwi i dopiero wtedy na niego spojrzałam.\n– Ona nie jest na ciebie zła – powiedział, widząc jak się krzywię. – Nie uważa, że to twoja wina, bo doskonale wie przez co przeszłaś po wypadku. Boi się tylko o twoje zdrowie. Miała nadzieję, że sama o siebie zadbasz.\n– Nie chciałam was przestraszyć – szepnęłam, bojąc się, że mój głos zadrży. – Myślałam, że wszystko jest już w porządku i nie muszę brać żadnych tabletek. Myliłam się, chociaż właściwie nie wiem, co było przyczyną powrotu tego bólu.\n– Ja wiem. – Spojrzałam na niego pytająco, więc dodał: – Z tymi mężczyznami było coś nie tak. Wyglądali inaczej i zachowywali się dziwnie.\n– Nie, Nadio, daj mi dokończyć. Oni byli zbyt spokojni i małomówni. Nie próbowali dalej walczyć z Maksem, tylko uciekli. Jeden z nich wtedy dziwnie na ciebie spojrzał i myślę, że to on wywołał ten ból.\nGłęboko zaczerpnęłam powietrze, chcąc przeanalizować jego słowa, które w ogóle nie miały sensu. Zaskoczona byłam tak głęboką wiarą Olafa w coś takiego, choć domyślałam się, że z przerażenia mógł wymyślić sobie taką wymówkę.\n– Od kilku miesięcy nie biorę tabletek – przyznałam się, chcąc przywrócić mu właściwy tok myślenia. – Ci mężczyźni prawdopodobnie szukali zaczepki, a Maks stał się ich ofiarą. Uciekli, bo uznali, że nie mają szans z tak liczną grupą. Ból z pewnością spowodowany był adrenaliną i upadkiem na krawężnik.\n– Wszyscy mieli srebrne oczy i nie wyrażali żadnych uczuć – ciągnął uparcie. – Zachowywali się zbyt spokojnie i mechanicznie. To nieludzkie. Poza tym nie tylko oni. Widziałem kilku z naszych nowych sąsiadów, którzy tak samo wyglądali i identycznie się zachowywali.\n– Chcesz powiedzieć, że na Ziemię zeszli kosmici, którzy opanowują ciała ludzi? – zakpiłam, jednak Olaf się nie zaśmiał, zaciskając usta w wąską linię. – Słuchaj, Oli, powinieneś przystopować z tymi książkami.\nPokręcił głową i wyjął dłoń z mojej dłoni, odsuwając się ode mnie. Pochyliłam się, ponownie łapiąc go za rękę i lekko ją ściskając. Wiedziałam, że nie było mu łatwo z tym wszystkim. Najpierw w Polsce wpakowaliśmy się w niezłe kłopoty i omal się nie wykrwawiłam, a później przeprowadziliśmy się do obcego kraju. Wydawało mi się, że zaczął żyć bez spoglądania przez ramię, jednak myliłam się.\n– Hej – pociągnęłam go lekko w swoją stronę, zmuszając go, aby na mnie spojrzał. – To jest bardzo trudne, ale przejdziemy przez to razem. Pamiętasz? Zawsze będziemy razem i wszystko zacznie być w porządku. Początki nie są łatwe, ale nie jesteś sam, Olaf. Masz mnie.\nSpojrzał na mnie, a w jego zielonych oczach zobaczyłam żal oraz strach. Doskonale go rozumiałam, więc nachyliłam się i mocno go przytuliłam, chcąc odgonić wszystkie smutki.\n– Powinniśmy przestać się zadręczać i żyć tak, jakby tamto w ogóle się nie wydarzyło lub nas nie dotyczyło – mruknęłam. – Spójrz na nas, tęsknimy za normalnością i wiemy, co zrobić, aby ją dostać, a i tak myślimy o czymś, co sprowadza nas z powrotem na dno. Nie ma powiązania między tym, co się wydarzyło kiedyś, a tym, co dzieje się teraz. To inne światy i kompletnie inne historie.\nOlaf nie odpowiedział, a jego ciało wciąż było napięte. Zauważyłam kątem oka, jak Kyle się budzi i przeciera zaspane oczy. Odsunąwszy się od brata, kiwnęłam głową w stronę jego kolegi. Od razu wstał i do niego podszedł.\n– Kyle – zwrócił się ostrożnie. – Ty też to widziałeś, prawda? Tych dziwnych ludzi, którzy obserwowali N… Kalę, a później zaatakowali Maksa. Widziałeś ich twarze. Coś z nimi było nie tak. Wyglądali, jakby czegoś od nas chcieli, ale mieli czas i woleli zaczekać.\nWestchnęłam i pokręciłam głową. Gdy moje spojrzenie skrzyżowało się z Kyle’a, spojrzałam na niego ze zrozumieniem, licząc na to, że nie wyśmieje mojego brata.\n– To nic takiego, Olaf – odparł Kyle, przeczesując dłonią swoje ciemne, kręcone włosy. – Powinieneś odpocząć.\n– Wszyscy powinniśmy – dodałam. – Idź do domu i odpocznij. Porozmawiamy o tym później, gdy nabierzesz już sił.\nMiałam ogromną nadzieję, że po kilku godzinach snu Olaf przemyśli całą sprawę i spojrzy na nią z innej perspektywy, nie doszukując się w niej żadnych nadprzyrodzonych rzeczy, ale sam przypadek i do tego niefart.\nOprócz tego liczyłam na to, że mój niepokój związany z zaabsorbowaniem Olafa tą sprawą zniknie tak szybko, jak się pojawił. Nie mogłam zacząć wierzyć w coś, co nie było do wyjaśnienia oraz nie układało się w logiczną całość, ale coś w mojej podświadomości bardzo tego chciało i wiedziało, że słowa Olafa mogą być prawdą.\n6. Czasami dobrze jest pozwolić komuś odejść\nDni mijały i wszystko powracało do normy. Rodzice nie byli na mnie źli. Wspólnie zawarliśmy niemą umowę, że wszyscy staramy się zapomnieć o przeszłości i zostawiamy ją daleko za sobą, co oznaczało, że nie rozmawialiśmy już o moim wypadku, nagłym bólu w nodze i przede wszystkim o tym, co działo się w Polsce. Razem spędzaliśmy mnóstwo czasu, oglądając filmy, a także odnawiając dom. Mój pokój okazał się być ostatnim, który przejdzie renowację.\n– Spóźnimy się do szkoły. – Zaśmiała się Keira, w ogóle tym faktem nie zaniepokojona.\n– Nie, jeśli bardziej przyłożysz się do pomocy – odparłam, przynosząc kolejne puszki z farbą. Wierzchem dłoni odgarnęłam włosy z twarzy. – Miałaś pomóc mi pomalować ten pokój.\nSpojrzałam na nią poirytowana, jednak wcale nie byłam zła. Znałam Keirę bardzo dobrze i wiedziałam, że nie mogę na nią zbytnio liczyć, jeśli chodziło o taplanie się w farbie. Mimo wszystko cieszyłam się, że postanowiła mi potowarzyszyć. Potrzebowałam kogoś do rozmowy, aby zajął moje myśli, które wciąż powracały do mojej sprzeczki z Olafem oraz do jego wyznania.\n– Mogłaś poprosić o to Olafa. Na pewno by się zgodził – zauważyła. – Wiesz przecież, że ja do takiej pracy się nie nadaję.\n– Nie odmówiłabym sobie poproszenia o to moją siostrę, która nie ma w zwyczaju odmawiać.\n– Wykorzystałaś mnie. – Zmrużyła gniewnie oczy, a na jej twarzy wykwitł uśmiech. – To podłe, jak na ciebie.\n– Trudno. – Wzruszyłam ramionami. – Możesz się na mnie obrazić, jeśli chcesz, ale najpierw wynieś te puste puszki na tyły ogrodu.\nPrychnęła, ale zaczęła zbierać puste opakowania i inne rzeczy ubrudzone fioletową farbą. Ten kolor nie był moim pomysłem. Mama kupiła mnóstwo farb w różnych odcieniach i akurat ten został mi przydzielony. Wcale tego nie żałowałam, uznając, że całkiem ładnie wygląda oraz sprawia, że mój pokój staje się przytulny.\n– Nie przeżyjesz tego, jeśli teraz przestaniemy rozmawiać – wyznała. – Nie potrafisz się gniewać zbyt długo, siostrzyczko. Swoją drogą, co z naszym braciszkiem? Dalej uważa, że nikt go nie rozumie i wszyscy powinni dać mu spokój?\nPokręciłam głową i zanurzyłam pędzel w farbie, po czym ostrożnie zaczęłam jeździć nim po ścianie, starając się uzyskać najlepszy efekt.\n– Od tygodnia mówi tylko o tym, że coś złego dzieje się z ludźmi i pewnie nadchodzi jakaś apokalipsa – wyjaśniłam, starając się ukryć zmartwienie. – Chciałabym z nim porozmawiać, ale mam dość słuchania tych bzdur, a on nie chce z tym przestać.\n– Masz rację. To robi się nudne – poparła mnie. – Naszemu braciszkowi kompletnie odbiło.\n– Nie, to nie o to chodzi. On po prostu… Wydaje mi się, że on jest zagubiony. Nie odnalazł jeszcze swojej drogi. Potrzebuje trochę więcej czasu.\nDoskonale go rozumiałam, mimo iż przestawałam czuć się nieswojo i nie byłam już zagubiona. Żyłam tym, co się działo tu i teraz, co miało mnie spotkać w tym małym miasteczku. Przestałam się bać, ponieważ uznałam, że strach przed powrotem przeszłości jest niedorzeczny. Tutaj nic mi nie groziło. Zaczęłam przyjmować życie takim, jakie było i po prostu szłam dalej. Miałam nadzieję, że wkrótce Olaf postąpi tak samo.\n– Jesteśmy tu od kilku tygodni – ciągnęła. – Już zdążyłam przyzwyczaić się do zmiany strefy czasowej, klimatu, języka, a nawet szkoły. Wszystko wydaje mi się normalne i zwyczajne. Tak, jakbym mieszkała tu od zawsze.\nKeira miała rację. Z biegiem kolejnych dni zaczynałam przyzwyczajać się do tego wszystkiego i coraz mniej uważałam to za dziwne. Wszystko zaczynało przybierać swoją dzienną rutynę, jednak wciąż było coś, co mnie niepokoiło. Nie potrafiłam przestać myśleć o Olafie i o tym, co mówił. A co, jeśli bagatelizowałam coś, co naprawdę się działo przed naszymi oczami i było złe?\n– Wydaje mi się, że po tej akcji na imprezie Olaf przestał uważać te zmiany za coś dobrego – mruknęłam. – W pierwszy dzień uciekł ze szkoły i powiedział mi, że wszystko jest w porządku, a kilka dni później zaczął wariować na widok trzech mężczyzn szarpiących się z Maksem.\n– Rozumiem, że bał się o ciebie. No wiesz, ta sprawa z tamtego roku nie przestaje budzić grozy, ale powoli idzie w niepamięć. Praktycznie o niej zapomniałam, widząc jak szalejesz na parkiecie. Poza tym nie było powodu, żeby powiązać to, co się stało na imprezie z tym, co wydarzyło się rok temu za coś niemal identycznego i do tego ekstremalnie dziwnego.\n– Dokładnie pomyślałam o tym samym. – Przytaknęłam, skupiając się na równym nakładaniu farby przy oknie. Po raz ostatni machnęłam pędzlem, a następnie zrobiłam krok w tył, podziwiając swoje dzieło. Ściany pomalowane były od podłogi do sufitu na fioletowo i wcale nie wyglądało to źle. Powiedziałabym, że prezentowało się całkiem dobrze, jak na wykonanie nastolatki, która nigdy wcześniej nie posługiwała się pędzlem do farby.\nUśmiechnęłam się zadowolona ze swojej pracy i wytarłam brudne dłonie w starą koszulkę, która i tak była już ubrudzona farbą.\n– Co myślisz? – zapytałam siostrę.\n– Całkiem nieźle – mruknęła z uznaniem.\n– Może już pójdziemy do szkoły? – zaproponowałam, odkładając pędzel na plastikową podkładkę. – Jeśli się nie pospieszymy, to rzeczywiście możemy się spóźnić.\n– Okej – zgodziła się. – Ale najpierw weź prysznic.\nKeira krytycznie zmierzyła mnie wzrokiem, po czym zniknęła za drzwiami, wynosząc stertę śmieci. Uśmiechnęłam się do jej pleców, a następnie weszłam do łazienki i włączyłam prysznic, zamykając się ze wszystkich stron, chociaż wiedziałam, że Olafa nie było już w jego pokoju, a mama odwiozła Jakuba godzinę wcześniej.\nSzybko się umyłam, nie chcąc tracić więcej czasu. Wciągnęłam czystą parę dżinsów oraz białą bluzkę, założyłam tenisówki i pobiegłam do wspólnego samochodu, gdzie czekała już na mnie Keira. Pozostali wyjechali wcześniej, zabierając się ze swoimi znajomymi, co było nam na rękę. Nie musiałyśmy się przez nikogo spieszyć ani nikt się nie spóźnił. Jeżdżenie w piątkę wymagało wielkiej cierpliwości.\nPrzez całą drogę do szkoły Keira opowiadała mi o Arielu i o tym, że zaprosił ją na obiad z rodziną. Była strasznie tym przejęta, ale i podekscytowana. Nie mogłam przestać się uśmiechać, ciesząc się szczęściem siostry.\nDziesięć minut później biegłyśmy w stronę szkoły, robiąc uniki przy kałużach i wpadłyśmy do środka w ostatnim momencie. Pożegnawszy się z Keirą, ruszyłam w stronę klasy, w której miałam mieć biologię. Weszłam do sali kilka sekund przed nauczycielem i zajęłam swoje miejsce obok Charlotte.\n– W samą porę – pochwaliła mnie, obdarzając szerokim uśmiechem.\nOdwzajemniłam jej uśmiech, wyciągając książki i zeszyty. Starałam się unormować swój oddech, machinalnie sięgając do nogi, bojąc się bólu, mimo iż znowu zaczęłam brać różne tabletki, w tym przeciwbólowe.\n– Wyglądasz na zmęczoną – zauważyła, uważnie mi się przyglądając. – Ale to nie przez malowanie pokoju, prawda? Wyglądałaś już tak wcześniej.\n– Martwię się o mojego brata – wyznałam. – Ostatnio wydaje mi się, że nie jest sobą.\n– Możliwe, że ma jakiś problem, z którym sobie nie radzi. Rozmawiałaś z nim o tym?\n– Próbowałam z nim porozmawiać, ale odtrąca mnie albo zaczyna mówić o swoich teoriach, które są tak absurdalne, że nie jestem w stanie ich słuchać.\n– Może powinnaś go wysłuchać? Może w tych absurdalnych teoriach kryje się metafora jego uczuć. Sama mówiłaś, że Olaf jest wrażliwy. Może w ten pokręcony sposób próbuje ci powiedzieć, co się z nim dzieje.\nSpojrzałam na dziewczynę z szeroko otwartymi oczyma. Dopiero teraz to do mnie dotarło. Obiecałam mu, że przez wszystko przejdziemy razem. Powinnam go wysłuchać i spróbować zrozumieć, a nie od razu kazać mu przestać opowiadać te bzdury. Prawdopodobnie Olaf rzeczywiście uważa, że go odrzuciłam i teraz mnie nienawidzi.\nPo wypowiedzeniu tych słów zrozumiałam, że tak mogło być. Tyle razy powtarzałam Olafowi, że może na mnie liczyć, a później tak po prostu odtrąciłam go i nie chciałam z nim rozmawiać. Potrzebował mnie, a ja go zostawiłam.\n– Nie znam się na takich rzeczach, ale naprawdę powinnaś z nim porozmawiać – podsunęła Charlotte. – Nie wydaje mi się, żeby cię nienawidził. Może potrzebuje akceptacji? Możemy zorganizować dla niego przyjęcie i zaprosić wszystkich znajomych ze szkoły i…\n– Dzięki, Char – przerwałam jej. – Muszę iść.\n– Ale jeszcze się lekcja nawet nie zaczęła – zaprotestowała, jednak ja już znikałam za drzwiami.\nUciekanie z lekcji nie było właściwe. Nie chciałam tego robić, ale gdy pomyślałam o moim bracie, nie mogłam go tak zostawić. W tej chwili był dla mnie najważniejszy i musiałam z nim porozmawiać.\nZaczęłam pisać do niego wiadomość, gdy nagle usłyszałam jego głos. Stał przy wejściu do szkoły, jakby zaraz miał zawrócić i z niej wybiec. Pospiesznie podeszłam do niego, nie chcąc tracić więcej czasu.\n– Przepraszam, Olaf – powiedziałam, zanim zdążył zaprotestować lub mnie wyminąć. – Nie powinnam cię odrzucać. Ty byś tego nie zrobił, prawda? Zostałbyś ze mną, nawet jeśli cały świat miałby być przeciwko nam.\nNic nie powiedział. Kiwnął lekko głową, wciąż odwracając wzrok. Nie uciekł, więc uznałam to za dobry znak i kontynuowałam:\n– Popełniłam błąd, ale jesteś moim bratem i kocham cię. Pozwól mi to naprawić. Powiedz mi, co mogę zrobić, abyś mi przebaczył?\n– Możesz mi uwierzyć – odparł, po czym dodał, widząc jak zaczynam protestować: – Widziałem, jak na mnie patrzysz, gdy ci to powiedziałem. Nie zaprzeczaj, też tak uważasz. Coś tu się dzieje i nie chodzi tu o zwykły zbieg okoliczności. Uwierz mi, przestałem myśleć o ubiegłym roku i zacząłem żyć normalnie, ale coś w tym miasteczku sprawia, że nic nie wydaje się być normalne.\n– Olaf, proszę cię. – Westchnęłam. – Przestańmy mówić metaforycznie. Po prostu powiedz mi, co się dzieję, a ja postaram się jakoś pomóc.\n– To nie jest metafora! – oburzył się. – Mówię poważnie, Nadio. Coś niedobrego dzieje się z ludźmi. Stają się inni. Mają srebrne oczy…\n– Przestań – przerwałam mu. – Chcę porozmawiać o tobie, a nie o innych ludziach. To ty jesteś dla mnie najważniejszy.\nOdwrócił wzrok. Widziałam, jak napina mięśnie twarzy i bierze głębokie wdechy, żeby się uspokoić. Kiedy odezwał się ponownie, był całkowicie opanowany, a w jego oczach nie widziałam żadnych emocji:\n– Dobrze. W takim razie, jeśli chcesz dowiedzieć się, co się ze mną dzieje, najpierw musisz uwierzyć w to, co mówię.\n– Nie mogę – szepnęłam. – Przepraszam.\nWidziałam zawód w jego oczach oraz rosnący smutek, ale nie potrafiłam ich odgonić. Tak bardzo chciałabym mu uwierzyć i móc go przytulić oraz pocieszyć. Chciałabym powiedzieć mu, że dopóki jesteśmy razem nie mamy czego się obawiać. Problem w tym, że nie mogłam. Nie potrafiłam uwierzyć w to wszystko.\n– Jasne – prychnął. – Po prostu mi odbiło.


Strona główna » Blog kosmetyczny » Peeling kawitacyjny – z czym warto połączyć zabieg?\nProfesjonalne dbanie o skórę twarzy i dekoltu jest dzisiaj wpisane w codzienne rytuały upiększające. Zgodnie z obowiązującym kanonem piękna, nasza cera ma być wolna od jakichkolwiek niedoskonałości. Uznaniem cieszy się skóra idealnie gładka, bez zmarszczek, przebarwień, blizn czy wyprysków. Nie zawsze udaje nam się to osiągnąć domowymi sposobami, dlatego korzystamy z usług specjalistów, którzy przy dobraniu właściwych zabiegów zadbają o należytą kondycję i wygląd naszej twarzy. Jednym z podstawowych zabiegów, który odświeża i oczyszcza dogłębnie skórę, sprawiając przy tym, że ta odzyskuje młody wygląd jest peeling kawitacyjny. Wszystko o tym zabiegu kosmetycznym przeczytacie poniżej.\nCo to jest peeling kawitacyjny i dlaczego warto go stosować?\nPeeling kawitacyjny to nieinwazyjny sposób na oczyszczenie skóry ze złogów i martwego naskórka. To zabieg, który można z powodzeniem stosować przez cały rok. Najchętniej wykorzystywany jest w ramach odświeżenia wyglądu skóry twarzy albo przed bardziej inwazyjnymi zabiegami w celu wzmocnienia efektu. Kawitacja, wykorzystuje ultradźwięki. To one pozwalają dotrzeć w sposób delikatny, głębiej w komórki skóry. Zabieg jest bardziej komfortowy aniżeli oczyszczanie manualne czy peeling chemiczny.\nEfekty peelingu kawitacyjnego widać już po pierwszym zabiegu, natomiast dla uzyskania optymalnych rezultatów zaleca się wykonanie całej serii. Ponieważ jest to zabieg w pełni bezpieczny i łagodny dla naszej skóry, można go realizować nawet co kilka dni. Po 5-9 zabiegach udaje się nie tylko złuszczyć martwy naskórek, ale też sprawić, że skóra staje się bardziej napięta. Lekko wygładzą się drobne zmarszczki, przebarwienia, blizny. Pory się oczyszczają, a skóra staje się w pełni dotleniona.\nO tym, jak wygląda i ile kosztuje peeling kawitacyjny opowie kosmetolog, która będzie wykonywać zabiegi. To ona zresztą poleci nam łączenie kawitacji z innymi zabiegami pielęgnacyjnymi, dzięki którym możliwe stanie się wzmocnienie pożądanych efektów.\nWszystkie zabiegi dobiera się indywidualnie, a pod uwagę bierze się przede wszystkim: rodzaj skóry, niedoskonałości i chęć ich zwalczenia oraz osobiste oczekiwania klientek salonów kosmetycznych. Pewne jest, że peeling kawitacyjny stosuje się jako samodzielny zabieg pielęgnujący i oczyszczający skórę ale również jako zabieg wspomagający i poprzedzający inne. Wzmacnia działanie odżywczych preparatów.\nPeeling kawitacyjny może być doskonałym wstępem do realizacji innych zabiegów, w tym tych witaminowych. Dzięki dogłębnemu oczyszczeniu skóry twarzy preparaty odżywcze mogą wnikać w głębsze struktury komórek skórnych, przez co działać szybciej i lepiej. Zaleca się, by peeling kawitacyjny realizowany był zawsze przed kuracją z zastosowaniem witaminy C czy też witaminy młodości, czyli E. Peeling kawitacyjny można łączyć np. z zabiegiem oczyszczania manualnego całej twarzy lub doszczyszczania manualnego wybranej partii.\nKawitacja sprawdzi się też doskonale jako wstęp przed zabiegami z zastosowaniem kwasu hialuronowego, który ma działanie przeciwzmarszczkowe i ujędrniające.\nOkazuje się, że doskonałe efekty kawitacji można uzyskać poprzez łączenie tego zabiegu również z peelingami medycznymi. Przez cały rok zarówno na skórę twarzy, jak i dekoltu stosować można między innymi peeling migdałowy. Ten świetnie wpływa na oczyszczenie skóry, normalizuje pracę gruczołów łojowych, niweluje też przetłuszczanie się skóry, ale optymalnie nawilża ją. Cena peelingu kawitacyjnego jest uzależniona jest od ewentualnego rozbudowania zabiegu.\nSama kawitacja to wydatek rzędu kilkudziesięciu złotych, natomiast peeling połączony z dodatkowymi preparatami będzie kosztował nieco więcej. Z całą jednak pewnością to wydatek warty spektakularnych efektów. Skóra staje się odmłodzona, idealnie gładka, odżywiona, bez zbędnych niedoskonałości.\nNie czekaj! Umów się na zabieg poprzez wygodny formularz\nWarning: imagepng(/home/users/agalea01/public_html/domains/jadoreinstytut.com/public_html/wp-content/uploads/wpcf7_captcha/1398365289.png): failed to open stream: Disk quota exceeded in /home/users/agalea01/public_html/domains/jadoreinstytut.com/public_html/wp-content/plugins/really-simple-captcha/really-simple-captcha.php on line 147\nWarning: fopen(/home/users/agalea01/public_html/domains/jadoreinstytut.com/public_html/wp-content/uploads/wpcf7_captcha/1398365289.txt): failed to open stream: Disk quota exceeded in /home/users/agalea01/public_html/domains/jadoreinstytut.com/public_html/wp-content/plugins/really-simple-captcha/really-simple-captcha.php on line 170


• 256 czyli bajtów 32 • Mokra przechadzka • Anons gombrowiczowski • *(żarzące się źródło nieskończoności) • *** DOŚWIADCZENIE *** • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki • "Wielka Mała Wyspa Wielkanocna" - • #kasiuniagotuje - zwiastun książki • "Dobre uczennice zostają top modelkami" STRONA GŁÓWNA


gdziezjescnaslasku's Instagram Audience Analytics and Demographics | StarNgage\nGdziezjescnaslasku's Instagram Audience Analytics and Demographics\nOdkrywamy miejsca w których warto zjeść 🍕Blog: www.GdzieZjescNaSlasku.pl 🖥www.youtube.com/c/gdziezjescnaslasku 🌐FB Gdzie Zjeść Na Śląsku ⬇Nowy vlog⬇\nPROFILE OVERVIEW OF GDZIEZJESCNASLASKU\n61.1% of gdziezjescnaslasku's followers are female and 38.9% are male. Average engagement rate on the posts is around 1.80%. The average number of likes per post is 127 and the average number of comments is 3.\nCheck gdziezjescnaslasku's audience demography. This analytics report shows gdziezjescnaslasku's audience demographic percentage for key statistic like number of followers, average engagement rate, topic of interests, top-5 countries, core gender and so forth.\nGENDER OF ENGAGERS FOR GDZIEZJESCNASLASKU\nAUDIENCE INTERESTS OF GDZIEZJESCNASLASKU\nRestaurants, Food & Grocery 67.86 %\nWczoraj wybraliśmy się do @scena.kulinarna po to, by spróbować icj dań a'la karte, szczególnie, że karta została odświeżona i nowe, jesienne smaki. I wiecie co? Było bosko! 😍 Dzisiaj przedstawiamy Wam przystawki (a w zasadzie pierwsze dania, jakie zamówiliśmy). Standardowo na początek czekadełko - dobry, domowy smalec a do tego świeża focaccia. 🙂 (foto 2) Potem było jeszcze lepiej: krewetki black tiger z czosnkiem, pomidorkami i białym winem (38 zł) wprost rozpływały się w ustach a sos wyjedliśmy łyżeczką do ostatniej kropelki. 😂 Istny sztos! Prawdziwa bomba przyszła jednak z drugim, pierwszym daniem - kopytka z kurkami podane z 7-letnim kozim serem z Jury kakowsko-częstochowskiej (28 zł) (na głównym foto). Poczuliśmy się jak w niebie i nasze kubki smakowe oszalały. 🤪 Proste danie a miało w sobie tyle smaku i tyle z najlepszego #comfortfood że można było łezkę z zachwytu uronić. Wiecie, że dalecy jesteśmy od przesadzania w słowach ale to danie naprawdę było boskie! Musicie skosztować jak będziecie w Scenie Kulinarnej, jak i MUSICIE się tam wybrać! Super atmosfera, fajny klimat i bardzo pomocna obsługa. 😄 Dowiedzieliśmy się, że Scena Kuliarna od przyszłego tygodnia rusza z deliaktesami - jeśli jesteście z Bytomia i okolic warto się skusić na ich dobroci i wesprzeć jednocześnie w tym ciężkim dla restauratorów czasie! 💞 #GDZIEzjescnaslasku #gdziezjesc #scenakulinarnaartrestaurant #scenakulinarna #slaskiesmaki #slaskaszama #kopytka #bytom #slask #silesia #finedining #gdziezjescwbytomiu #mariuszroch\nJedliście kiedyś pizzę w @pepe.nero.sosnowiec ? Bo my tak. 😜 Nie była to co prawda pizza naszego życia, ale i tak pozytywnie zaskoczyła- fajne, cienkie, chrupiące ciasto i dobre dodatki. Jedyne co my byśmy zmienili to dodali coś bardziej wyrazistego do sosu oraz nałożyli go ciut wiecej na spód bo momentami było trochę sucho... Parę miesięcy temu braliśmy też stąd 2 pizze na wynos i wtedy było ok. 😀 A Wy, co sądzicie o poziomie pizz w Sosnowcu? Na zdjęciu pizza Parma (29 zł). #gdziezjesnaslasku #gdziezjesc #silesia #slaskiegastro #slaskaszama #slowfood #drink #wino #slaskiegastro #pizza #pizzapizzapizza #parma #pepenero #sosnowiec #gdziezjescwsosnowcu\nNowy film na naszym kanale Youtobwym! Sprawdźcie, jak smakuje @plado_restauracja , które odwiedziliśmy podczas tej edycji @fine_dining_week 😀 Link w bio na naszym Insta, znajdziecie nas też na Youtube pod nazwą użytkownika Gdzie Zjeść Na Śląsku 🥰. Bardzo prosimy o pozostawienie po sobie śladu, sprawia nam to ogromną radość i satysfakcję! 😊 #gdziezjesnaslasku #gdzienadrinka #gdziezjesc #plado #silesia #slask #kato #Katowice #gliwice #finedining #finediningweek #silesiafinedinigweek #Youtube #foodvlog #video #gastrovlog #slaskiegastro #slaskaszama #slowfood #drink #wino #vine\nOstatnio, będąc w @aiolixkatowice próbowaliśmy ich pizz, które są jedyne w swoim rodzaju - nie tylko, jeśli chodzi o kształt, ale też smak. Ciasto przypomina trochę flat bread. Nam smakują, zwłaszcza te śniadaniowe, z jajem, choć oczywiście wypieki z tradycyjnego pieca opalanego drewnem są tym, co kochamy. 😀 A Wy, jaki macie stosunek do pizz z Aioli? Lubicie? Jedliście? Podzielcie się z nami Waszymi spostrzeżeniami! 🤗 #gdziezjesnaslasku #gdziezjesc #slaskiesmaki #slask #silesia #kato #Katowice #pizza #pizzapizzapizza #flatbread #aioliinspiredbykatowice #aioli #lunch #slaskiegastro\nNiestety, w ten weekend, na katowickim rynku trwa ostatni już zlot foodtrucków wraz z @sk_food_truck . 😪 Nie mogliśmy przegapić tej ostatniej imprezy, więc wpadliśmy skosztować co nieco. 😋 Tym razem zaskoczyło nas wiele nowych wozów - aż mieliśmy dylemat gdzie się wybrać. 🙃 W końcu padło na American Food truck Burger & Salad, gdzie zamówiliśmy klasyka - Cheese&Bekon Burger (170 g mięsa/26 zł). Dobra, typowo amerykańska pozycja, nas jednak nie do końca przekonała bułka, która mocno wchłonęła soki z mięsa, przez co niestety się rozwalała. 🤔 Gdyby nie to, to burger byłby na "5", a tak "tylko" czwóreczka. 😉 Potem zamarzył nam sie serowy bajgiel od @serwusfoodtruck . Wzięliśmy go z sosem tatarskim i piklami (23 zł). Pyszna pozycja! Oczywiście mooocno serowa (a jakby inaczej 😉). Mały minus za zbyt dużą ilość sosu tatarskiego, który tłumił smak pysznego serka oraz wylewał się z bajgla jak szalony. Dla nas pozycja na mocną 4+! Na lekką dobitkę zawitaliśmy do tajskiego @kingkong_thaifood na bowla z wołowiną (do wyboru też z kurczakiem i krewetkami) za 30 zł. Mała miska, ale niech Was to nie zmyli - w środku pełno dobroci: ryż, kapusta, kolendra, orzeszki, limonka no i pyszna wołowina. 😀 Adrian wolałby oczywiście więcej mięsa (jak to facet 🤭), ale dla mnie był to sztos. Od nas leci również mocna 4 z + ! Jeszcze do jutra wieczora (niedziela) macie szansę wpaść na, oststnie już w tym roku, foodtrucki a więc nie rozmyślajcie tylko chodźcie coś dobrego zjeść! 😃 #gdziezjescnaslasku #gdziezjesc #silesia #slask #kato #Katowice #foodtruck #slowfood #burger #gofry #skfoodtruck #slaskiegastro #slaskaszama #americanburger #bowl #thaifood #thailand #mieso #zlotfoodtruckow #serwoz #bajgle #bajgiel\nOstatnio mieliśmy przyjemność gościć na sympatycznym wydarzeniu, jakim były 2 urodziny @wazne.miejsce . Lokal ten znany jest nam od samego początku - promuje i porusza bardzo ważny społeczny temat jakim jest obecność wśród nas osób niewidomych. Miejsce to po części jest też przez nich tworzone (szczególnie mocno polecamy Komnatę Ciemności znajdującą się na piętrze lokalu w którym można doświadczyć całkowitej ciemności za przewodnika mając osobę niewiadomą lub też...zjeść deser wyłączając przy tym zmysł wzroku). Od 2 lat w tym miejscu funkcjonuje również Bistro prowadzone przez @nikodemzjawiony a Szefem Kuchni jest znany wielu Radosław Spirydowicz. Bistro startuje z nową kartą inspirowaną smakami z całego świata (stąd ciekawa graficznie karta menu). 😀 My spróbowaliśmy kilku nowości - typowo greckiej przystawki, czyli fety z oliwkami i grillowanym pieczywem (19 zł), pikantnej zupy Tom-Yum z warzywami, kurczakiem lub krewetkami (13/16/18 zł) oraz sycylijski przysmak, czyli arancini z mozzarellą di bufala serwowaną z pieczonymi pomidorami i groszkiem (31 zł). Na deser nie mogło oczywiście zabraknąć pysznej bezy z owocami, która już od wejścia się do nas uśmiechała. 😄 Wszystko smakowało prosto, uczciwie i z "klasą" - tak jak ma być, bez udziwnień ale za którym stoi dobry produkt z dobrymi jakościowo dodatkami. 😃 Nam szczególnie posmakowało arancini - musicie go spróbować! Ciekawi też jesteśmy całej karty, bo może być baaardzo smakowicie! 🥰 Przy okazji, Ważne Miejsce Bistro bierze udział w nowej edycji @restaurant_club_polska która startuje już pod koniec października- wiecie więc, co robić.😉 #gdziezjescnaslasku #gdziezjesc #silesia #slask #kato #Katowice #waznemiejsce #waznemiejscebistro #restaurantweek #silesiarestaurantweek #slaskiegastro #slaskaszama #slowfood\nNajnowszy vlog na naszym Youtobwym kanale! 😀 Sprawdźcie nasze wrażenia po wizycie w @kokizabistro ! Link w bio na naszym Instagramie albo na samym Youtube pod nazwą użytkownika Gdzie Zjeść Na Śląsku 😀 #gdziezjesnaslasku #gdziezjesc #slask #silesia #kato #Katowice #kokizabistro #kokiza #pizza #kuchniawloska #makaron #Youtube\n🥳 !! KONKURS !! 🥳 Niestety lato dobiegło końca, kończy się też sezon na nasze ulubione foodtrucki 😪. Ale, ale! Jeszcze chwila, bo przed nami zakończenie sezonu, które odbędzie się w ten weekend na katowckim rynku (9-11.10.2020)!😃 Jak zawsze mamy dla Was konkurs: do wygrania 3 pojedyncze vouchery na dowolne danie z wybranego przez Was trucka (czyli wybierzemy 3 osoby 😀). Co należy zrobić, by mieć szansę na wygraną? Zasady jak zwykle bardzo proste: • Polub ten post ❤ • Musisz też być naszym obserwatorem 😊 • W komentarzu pod tym postem oznacz/napisz nazwę foodtrucka, którego będzie Ci najbardziej brakować w sezonie jesienno-zimowym (nieskoniecznie musi on pojawić się na nadchodzącym zlocie). 😀 Konkurs startuje od teraz i trwa do środy, 7.10 do 23.59. Zwycięzców wylosujemy w czwartek rano. 😍 Po więcej informacji zapraszamy na profil Insta/FB organizatorów @sk_food_truck 😚 #gdziezjescnaslasku #gdziezjesc #silesia #slask #kato #Katowice #skfoodtruck #rozdanie #zlot #zlotfoodtruckow #foodtruck #slowfood #burger #gofry #slaskiegastro #slaskaszama #katowicerynek #zlot #zarciowozy\nWczorajsza #szychtauMilika w @foodandball_restaurant już za nami (niestety Milik się nie pojawił 🤫). 😀 Była to iście śląska uczta, dodatkowo wzbogacona romantycznymi akcentami (cały lokal został nastrojowo przyciemniony i okraszony świecami). Goście mieli do wyboru 2 rodzje menu (wszystko sprawane z odpowiednimi %%): wege oraz mięsne. My skosztowaliśmy obu. 😀 • Przystawka: hekele ze śledzia lub szałot z galertem warzywnym • Obiad: rolada śląską z kluskami i kapustą czerwoną lub bratering z ćwikłą oraz ziemniakiem w mundurku • Deser (w obu wersjach taki sam): szpajza cytrynowa z czekoladowym dodatkiem i owocami. Wszystkie drinki były na bazie, a jakże, wódki a więc idealny śląski klimat. 😀 Co do naszej subiektywnej opinii to nam najbardziej przypadły do gustu dania obiadowe (a szczególnie rolada, szkoda że nie było jej więcej bo z chęcią zjedliśmy 2 razy taką porcję 😀). Opiekane śledzie to również pozycja na plus - świeże, aromatyczne z ciekawie dobranymi dodatkami. Zaskoczyło nas odrobinę podanie przystawek: w lekko "zdekonstruowanej" formie - o ile śledź był naprawdę ok, tak szałot leżący w "kałuży" z galarety to nie do końca był nasz klimat.🤔 Na plus szpajza - cudowne podanie i niezwykła (oraz smaczna) forma! 😍 Food&Ball zaskoczyło nas na duży plus, a patrząc na ilość gości podczas tej kolacji, można śmiało stwierdzić, że kochacie śląskie smaki! 😃 Psst, z tego, co wiemy podobnych spotkań lokal planuje więcej - śledzcie więc ich social media! #gdziezjesnaslasku #gdzienadrinka #gdziezjesc #silesia #slask #kato #Katowice #foodandball #kuchniaslaska #rolada #hekele #slaskiesmaki #slaskiegastro #slaskaszama #slowfood #drinki #alkohol #slowfood\nNiestety @worldclass_cocktailfestival powoli dobiega końca. 😔 My w te ostatnie dni wybraliśmy się do @amfora_katowice by wypróbować drinków serwowanych tu przez @kirill_eroszevycz .😀 W Amforze jest 6 festiwalowych propozycji do wyboru. Skosztowaliśmy 4 i ręką na sercu, są to najmocniejsze drinki jakie piliśmy w ostatnim czasie - każdy z nich jest jednocześnie bardzo smaczny aczkolwiek mocno się od siebie różnią - aromatem, kompozycją i alkoholem bazowym. Drinki w Amforze próbowaliśmy już wcześniej (w standardowej karcie menu większość z nich kosztuje 23 zł) i, zapewniamy Was, w każdym poczujecie mocną %% moc. 😂 Takie też jest podejście lokalu przy ich tworzeniu, więc jest to zabieg celowy. Czy to dobrze? Na to pytanie musicie odpowiedzieć już sobie sami, nie mniej jednak Amfora ma bardzo ciekawą ofertę drinków o nazwach i składach rzadko spotkanych. Najlepiej wpadnijcie tu sami (przy okazji zamawiając coś pysznego do jedzenia) i przekonajcie się na własnych kubkach smakowych! 😃 #gdziezjescnaslasku #gdziezjesc #silesia #slask #kato #Katowice #amfora #coctail #worldclasscoctailfestival #drink #gdzienadrinka #gdzienadrinka_katowice #alkohol #gin\nWczoraj odwiedziliśmy fascynujące miejsce podczas tej edycji @worldclass_cocktailfestival - @caballerokatowice . Dlaczego fascynujące? Jest to lokal, który specjalizuje się nie tylko w dobrych trunkach, ale też w... cygarach. 😀 Spędziliśmy tam 3 godziny świetnie się bawiąc i poznając tajniki tworzenia, palenia cygar oraz łączenia ich z odpowiednimi alkoholami (@pablobartender_ , którego możecie w Caballero spotkać za barem to prawdziwa skarbnica wiedzy!). Drinki serwowane podczas tej edycji festiwalu (4 do wyboru) to idealny wręcz pairing z cygarami , świetnie wpisują się w stylistykę miejsca i smakują wybornie (kosztowaliśmy wszystkich i każdy na swój sposób wpisał się w nasze gusta). Warto się tutaj wybrać, poczuć atmosferę i spróbować tego, co Caballero może nam zaoferować - miejsce absolutnie bez zadęcia - jeśli nigdy nie paliliście cygar (jak np. my) - żaden problem - barmani na spokojnie wyjaśnią co i jak i doradzą. 🙂 Warto też do tego zamówić coś z % - takie drinki na pewno zyskają na wyjątkowości i smaku! 😍 #gdziezjesnaslasku #gdzienadrinkakatowice #gdzienadrinka #gdzienadrinka_katowice #gdziezjesc #slaskiegastro #slaskaszama #slowfood #drinki #caballero #caballeroaficionadoclub #coctail #cygaro #cigar #allohol #worldclasscoctailfestival #coctailfestival #tanqueray #whisky #gin\nPoland Home Decor, Photography\nPoland Dogs, Gym\nPoland Architecture, Photography, Nature & Outdoors, Film, Music & Books, Art


Rasa: Mieszaniec Płeć: Samica Wiek: 3 lata Waga: 10 kg Data przyjęcia: 26.11.2019 Nr ewidencyjny: 2357/19\nAma to mała odważna wojowniczka, która mimo młodego wieku już niejednemu wyzwaniu stawiła czoła. Trafiła do schroniska z ogródków działkowych z trójką szczeniąt, wszystkie pojechały do swoich domów, a Ama została i czeka. W boksie ma tylko swoją gumową, piszczącą świnkę.\nMa charakter typowego jamnika - jest psem małym ciałem, ale dużym duchem. Jak się jej coś nie podoba, to potrafi to pokazać. Zaatakowana przez psa, nie pozostanie dłużna, ale też bardzo ładnie umie się z psami bawić. Zgrywa odważną, a tak naprawdę chciałaby odpocząć, przestać się o wszystko martwić i zaufać komuś, kto wreszcie zatroszczy się o nią.\nSzuka domu cierpliwego, który wie, że jamnik nie tylko wyleguje się na kanapie, ale ma swoje zdanie i potrzeby.\nZauważyliśmy też, że Amcia boi się niektórych mężczyzn.\nJeszcze się poznajemy, więc więcej informacji wkrótce.\nKontakt w sprawie adopcji: Asia 737 147 800, Ania 600 803 600\nSunia pod opieką grupy G9\nSkąd: Warszawa, ul. Racławicka , działki (Mokotów)\nRazem ze szczeniakami 2358/19-2360/19


Nowe rodzaje nawozów - fabricast\nSpecjalnością naszego przedsiębiorstwa są wysokiej jakości nawozy sztuczne dla rolnictwa - w tym w szczególności nawozy azotowe. Sklep, który prowadzimy, oferuje markowe środki chemiczne z odpowiednimi certyfikatami i gwarancjami. Szczególnie dużym zainteresowaniem cieszy się katalog nawozów wieloskładnikowych typu NPK. Są one stosowane do różnego rodzaju upraw - w tym popularnych zbóż. Regularnie w ofercie naszej firmy pojawiają się także inne nawozy azotowe. Sklep jest gotowy dostarczyć hurtowe ilości środków po uprzednim zamówieniu przez klientów - na bardzo atrakcyjnych warunkach cenowych.


Rozpalona do czerwoności speluna. ANDRZEJ SYSKA SZAFRAŃSKI Knajpa Dehart [proza] - PORTAL EPRAWDA: W SIECI OD 2013\nA. S. Szafrański 27 Sierpień 2013 A A+ | Proza\n(2) Komentarze &nbsp6687 odsłon\nWszedłem do rozpalonej do czerwoności speluny, przesiąkniętej wódą, cygarami, kurestwem i muzyką. Nikt nie zwrócił na mnie uwagi, co akurat nie było czymś niezwykłym w tych warunkach. Przeciskając się między wijącymi się w dzikim tańcu ochlajmordami, podszedłem do stolika, przy którym siedziała jakaś liżąca się beznamiętnie para pedałów. Po krześle stojącym obok mojej nogi wszedłem na stolik. Przez chwilę tkwiłem na nim bez ruchu, po czym powolnym ruchem głowy, zacząłem rozglądać się po sali. Dźwięki z głośników na tej wysokości, mocno przebijały się do moich uszu. Zdjąłem buty. Powoli wprowadzając biodra w rytm muzyki, zacząłem rozpinać koszulę. Guzik po guziku. Moje ciało pląsało, poddając się każdej napotkanej w gęstym powietrzu nucie. Gdy odsłoniłem swój porośnięty tors, miękkim ruchem zsunąłem z siebie marynarkę, wraz z lekko już przepoconą koszulą. Niewielki tłum zaczął się gromadzić u moich stóp. Przeraźliwie głośne tony, zaczęły konkurować z gęstym dymem papierosowym, który zasłaniał mi światło dobiegające od strony bufetu. Miałem wrażenie, że wszystko wokół płonie, topi się, zastyga, wynurza, kłębi, rozpada i błyska. Poczułem na sobie czyichś dotyk, potem kolejny.\nWijąc się jak pustynny wąż, jednym ruchem ręki odpiąłem pasek u spodni, po czym delikatnie przeniosłem dłonie na guziki rozporka, następnie gwałtownym ruchem rozdzieliłem łączący je materiał. Tłum wokół mnie wzbierał z każdą chwilą, a muzyka rozszarpywała bezlitośnie moje kości i skórę. Rękę, którą przytrzymywałem spodnie, wyciągnąłem po kieliszek z wódką, jaki podała mi jedna z tańczących podemną kobiet. Spodnie bezwładnie opadły na stół. Jednym zamaszystym gestem wlałem w siebie mocny trunek, porzucając szkliwo w przestrzeni knajpy. Czułem, że muzyka jeszcze mocniej wypełnia spelunę. Dym z cygar zaczął przyklejać się do mojego ciała, które było w tej chwili odziane jedynie w pasiaste spodenki. Zacząłem czuć na sobie coraz więcej dłoni, a każda z nich próbowała zerwać ze mnie to, co mi zostało na biodrach. Zwinnie wywijając się z rozpalonych dotyków damskich i męskich rąk, sięgnąłem do kieszeni marynarki, leżącej pod moimi stopami. Niepostrzeżenie wyjąłem z niej pistolet, po czym strzeliłem dwa razy w sufit. Nagle, jakby jednym chirurgicznym cięciem, wszystko umilkło. Muzyka przestała grać, a ludzie wokół patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Nikt nie uciekał, nikt nie krzyczał. Wszyscy stali wpatrzeni w moją uzbrojoną dłoń. Wtem, czując, że jestem panem tej meliny, krzyknąłem:\n— Gdzie jest ta kurwa Miriam?\n27.08.2013 | Więcej: blog\n28 votes, 4.50 avg. rating (90% score)\nTAGI A.S.Szafrański, humor, opowiadanie, polecane.\n16 Marzec 2014 at 9:43 pm\n25 Wrzesień 2013 at 3:13 am


Na budowie promenady. Pogoda sprzyja wykonawcy. - Miejski serwis informacyjny: Świnoujście\nNa budowie promenady. Pogoda sprzyja wykonawcy.\nKolejny odcinek wydłuży istniejącą tzw. nową promenadę o 300 metrów na wschód. Wykonawca kołobrzeskie konsorcjum firm WP – Werema Paweł oraz Skitech – Jakub Skibiński wytyczyło już jej przebieg. Wiosną ma być gotowa.\nPełna treść wiadomości na: swinoujscie.pl/pl/contents/content/126/13514


- Czy ktoś o tym miejscu pamięta? - takie pytanie zadała znajoma pod fotografią cieszyńskiego kirkutu, którą wrzuciłem na Facebooka. Jak odpowiedzieć na to pytanie? Cmentarz był zaznaczony na mapie turystycznej, jako jedno z polecanych miejsc, a więc ktoś o nim wie, pamięta.\nJego historia sięga XVII wieku, jest zatem jednym z najstarszych zachowanych w Polsce. Łatwo go rozpoznać po stojącym tuż przy ulicy ceglanym domu przedpogrzebowym z drugiej połowy XIX stulecia. To w nim członkowie towarzystwa Chewra Kadisza, co pewnie dla wielu brzmi jak zaklęcie z jakiejś powieści fantasy, przygotowywali ciało do pochówku. W tym tych, którzy nie mieli już nikogo. Wypełniała się micwa, czyli jedno z 613 przykazań prawa halachy. Albo po prostu dobry uczynek. I tak do 1907 roku, gdy otwarto nowy cmentarz, lecz o starym nie zapomniano i czasem ciągle zdarzał się tu pochówek.\nŻarna biurokracji mielą powoli. Dopiero trzy lata po rozpoczęciu okupacji Cieszyna, bo w 1943 roku hitlerowskie władze zdecydowały o przekształceniu cmentarza w park. Jednak nie podjęto żadnych działań, mających prowadzić do realizacji tego zamiaru i nekropolia przetrwała wojnę w zasadzie nietknięta.\nParafrazując Martina Pollacka, w ostatnich dniach wojny Niemcy jednak zdążyli skazić ten krajobraz. W kwietniu 1945 roku gestapo zamordowało… Nie, nie gestapo zamordowało. Funkcjonariusze Geheime Staatspolizei, każdy z imieniem i nazwiskiem, zamordowali na starym żydowskim cmentarzu kilkadziesiąt osób. Każda z imieniem i nazwiskiem, niektóre czeskie, inne polskie. Świadkami były chowane tu przez ponad dwa i pół wieku całe pokolenia zmarłych Żydów. W większości z przyczyn całkowicie naturalnych.\nWojna się skończyła. Macewy jak stały, tak stały. Choć jakby ich ubywało. Tu i tam można usłyszeć albo przeczytać, że to zasolenie gleby, kwaśne deszcze i wciskający się w każdą szczelinę bluszcz zrobiły swoje. Jednak odbywał się tu także swoisty recykling cmentarny. Stele zyskiwały drugie, hm, życie, stając się chrześcijańskimi nagrobkami albo były wykorzystywane w inny sposób, choćby jako materiał budowlany.\nW pierwszej połowie lat 70. dom przedpogrzebowy doczekał się remontu, ale tylko po to, by stać się magazynem. Kolejna dekada. Kirkut w końcu stał się zabytkiem. Dziesięć kolejnych lat, w 1996 roku na opuszczonym już budynku pojawia się tablica, przypominająca o hitlerowskiej zbrodni.\nJak to więc jest z tą pamięcią? Czy można zapomnieć, wypchnąć miejsce na powrót w przestrzeń? Może to być zbawienne, chronić jak czapka-niewidka. Ale to wcale nie musi być brak pamięci. Może opowiedziana przez ciotkę historia, parząca jak dotknięte w dzieciństwie żelazko, którego nigdy więcej już nie dotkniemy, o tym, jak wiosną, przed samym końcem wojny Niemcy zamordowali jej męża, jednego z osiemdziesięciu i jeden zakładników. Czy był w kolejce piąty, dwudziesty trzeci, czterdziesty siódmy, a może osiemdziesiąty pierwszy, ostatni? Szyfr do samotności starej kobiety. Może to być jednak obraz inny. Sąsiad, który przed laty wykładał chodnik płytami, pokrytymi dziwnymi wzorami. Czy naprawdę nikt nie wiedział czym są?\nMoże tak jest dobrze, i jest to, co jest. Fotogeniczna, zwłaszcza w popołudniowym słońcu, atrakcja turystyczna.\ngeografia krajobraz kultura miasteczko miasto pamięć turystyka\nEtykiety: geografia krajobraz kultura miasteczko miasto pamięć turystyka\nLokalizacja: Hażlaska 39, 43-400 Cieszyn, Polska


www.adwokat-wojciechowski.pl adwokat - SEO OSIEM 24 - .:Grupa SEO 24:.\nPotrzebujesz prawnego doradztwa w kwestiach rodzinnych, majątkowych czy pracowniczych? Kancelaria adwokacka Wojciecha Wojciechowskiego w Toruniu oferuje fachowe i doświadczone wsparcie w sprawach prawnych i zabezpieczenia interesów klienckich. Zapewniamy kompleksowe usługi prawne dla klientów indywidualnych oraz kompleksową obsługę prawną firm. Prowadzimy sprawy cywilne i karne, sporządzamy opinie prawne i sporządzamy pisma procesowe. Również reprezentujemy obsługiwane przez nas podmioty gospodarcze przed sądami i organami administracji publicznej. Zapraszamy do współpracy.\nTytuł: www.adwokat-wojciechowski.pl adwokat\nadwokat Toruń, rozwody Toruń, kancelaria adwokacka Toruń, adwokaci Toruń\nPodlinkuj stronę adwokat-wojciechowski.pl:\nZespół serwisu obrońca24h. pl pełni funkcję pogotowia adwokackiego, dzięki czemu można skorzystać z ich usług nawet w nocy. Gdy dojdzie do popełnienia przestępstwa liczą się pierwsze godziny, gdyż tylko wtedy można jeszcze coś zdziałać. Dlatego jeśli nie wiesz jak postę ...\nKraków (41), strony internetowe (43), porady. (55), katalog stron www (42), noclegi (64), katalog (86), blog (90), porady (67), katalog stron internetowych (45), internet (51), zdrowie (59), pozycjonowanie stron (45), seo katalog (57), serwis (44), mieszkania (42), tłumacz przysięgły (61), katalog stron (113), katalogi stron (43), strony www (63), tłumaczenia (119)


Geneza powstania Straży Pożarnej w Zakliczynie\t-\tParafia p.w. Wszystkich Świętych w Zakliczynie k/Myślenic!\nGeneza powstania Straży Pożarnej w Zakliczynie\nSposobnością do napisania kilku słów o początkach Straży Pożarnej w Zakliczynie, są obchodzone w tym roku uroczystości 100 lecia jej działalności. Czas powstania straży w naszej parafii jest trudny do określenia. W archiwum parafialnym nie zachowały się żadne dokumenty na ten temat, a w archiwum Kurii poza jedną wzmianką także – jak na razie – niczego nie znalazłem. Dla mnie jednak nie ulega wątpliwości, że rodowód Straży Pożarnej jest kościelny. Dlaczego? Po pierwsze, jak wiemy z historii przy parafiach koncentrowało się życie nie tylko religijne, ale i społeczne: Tu powstawały pierwsze szkoły. Tu powstawały pierwsze szpitale i przytułki, a przy klasztorach uczono kultury rolnej. W wieku XIX nierzadko księża byli inicjatorami powstających Kółek Rolniczych i Kas pożyczkowych. Tu także, pod koniec wieku XIX i w XX, kiedy ludzie stawali się piśmienni zakładano czytelnie prasy. Przy kościołach także organizowano kursy gotowania i szycia itp. …Przy kościołach z pewnością także organizowano się przeciwko takiemu żywiołowi jakim jest ogień…\nMając to na uwadze trzeba powiedzieć, że kościół zwłaszcza na wiosce zawsze był pierwszym domem. Jeśli wioska na skutek ognia traciła kościół, to tak jakby dzieciom umarła matka. Dlatego też świątynię zawsze starano się, jak tylko to było możliwie, zabezpieczyć. W związku z tym przy kościołach bywały nieraz i trzy stawy wodne. U nas wygląda na to, że były dwa: Jeden w ogrodzie poniżej plebanii, a drugi przy samej plebanii.\nKtoś jednak pomyśli: no dobrze, wszystko pięknie i ładnie, ale gdzie fakty? Co przemawia za tym, że tak musiało być? Otóż w 1883 roku, po śmierci ks. Kowalczyka zebrała się komisja dla zabezpieczenia majątku kościelnego i beneficjalnego. Sporządziła ona protokół o istniejącym w tym czasie majątku. Za podstawę protokołu przyjęto inwentarz z roku 1853, a idąc punkt po punkcie tego inwentarza notowano co przybyło, a czego już nie zastano. Zapisano tam, że w wyposażeniu kościoła wśród aparatów ogniowych są jeszcze dwie sikawki drewniane. Nie mam pojęcia jak one wyglądały, jak mogły funkcjonować, ale były i w razie potrzeby musiały być używane! Oczywiste jest również, że ktoś obeznany musiał je obsługiwać. A jeśli w najbliższej okolicy wybuchł pożar, to trudno przypuścić, aby parafialny sprzęt nie mógł być użyty… Inna rzecz, czy przy znaczniejszej odległości i przy tamtejszych możliwościach poruszania się, a także stanie budynków można było jeszcze cokolwiek uratować. …Nie ulega też wątpliwości, że za aparaturą ogniową i za jej wykorzystywaniem stał proboszcz, a ci którzy obsługiwali sprzęt pożarowy przy kościele, to moglibyśmy rzec protoplaści naszych strażaków.\nDrugim elementem świadczącym o parafialnym rodowodzie straży w Zakliczynie jest pierwsza lokalizacja strażnicy. Najstarsi pamiętają, że znajdowała się ona nie gdzieś na Działach, czy Kamionce, ale w pobliżu kościoła, poniżej p. Leszczyńskich. Ten zaś teren począwszy od Zagród, aż do Kalembówki był własnością kościoła. Granicą zaś od strony północnej z rolami kmiecymi był potok, który dziś jest pod zalewem. Tę granicę opisuje ks. Ondraszek w dodatku do kroniki parafialnej z czasu między 1830-1839, a także świadczą o niej późniejsze wypisy inwentarzowe. Dopiero pod koniec wieku XIX w posiadanie tych nieruchomości weszli przodkowie p. Leszczyńskich i Baranów.\nKiedy więc mogła powstać Straż Zakliczynie? w którym roku? Dokumentu fundacyjnego przypuszczalnie nie ma. Są jakieś przekazy ustne, że powstała za czasów ks. Józefa Kozika. Owszem, mogła powstać w tym czasie, ale przed rokiem 1908, wtedy bowiem zachorował na raka i rzadko nawet Mszę św. w kościele odprawiał. Zastępowali w tym inni księża. Trudno więc twierdzić, żeby miał tyle siły i zapału, aby angażować się w powstawanie straży. Bardziej prawdopodobne jest, że powstała za czasów ks. Jana Waśniowskiego, a więc po roku 1912.\n…Nie znamy dokładnie roku postania Staży w Zakliczynie, podobnie jak nie znamy roku sprawienia Obrazu Matki Bożej, a także ustanowienia parafii. Wiemy że parafia powstała przed rokiem 1327, a Obraz M.B. między rokiem 1621 a 1634. Niedługo zaś przyjdzie niektórym z nas obchodzić 700 lecie parafii i 400 lecie obecności Obrazu i cóż im pozostanie, albo te dostojne rocznice umowie obchodzić, albo nie obchodzić ich wcale. Tymczasem zaś wypadało by dziękować, bo jest za co: za naszych praojców, którzy tu się trudzili i dla chwały Bożej wznosili ten kościół, którzy tu się modlili i doznawali pomocy i pociechy. Podobnie w tym roku czynią strażacy: Bogu dziękują za powołanie do służby, za siły, za opiekę – zwłaszcza w niebezpiecznych akcjach – a także proszą o wszelką Bożą pomoc dla siebie i tych, którzy po nich przyjdą.\nZakliczyn, 26.03.2014 r.\n Inwentarz ten się nie zachował. Może być w archiwum Kurii w Tarnowie.\n Chałupy w tym czasie były drewniane, słomą kryte!\n Ks. Józef Kozik był w Zakliczynie w latach 1900-1912.


16 sierpnia 2016 15 lutego 2018 Redakcja 1393 Views Brak komentarzy c.w.u., ciepła woda, odnawialne źródła energii, ogrzewanie, pompa ciepła\nFirma De Dietrich wprowadziła do swojej oferty nowe urządzenia – geotermalne, odwracalne pompy ciepła. Szereg GSHP zawiera kilka wersji: pompę bez podgrzewacza, ze zintegrowanym podgrzewaczem c.w.u. lub z podgrzewaczem z możliwością wsparcia solarnego.\nPompy geotermalne pobierają ciepło z gruntu poprzez system wymienników poziomych lub pionowych. W sprzyjających warunkach można pobierać ciepło z warstw wodonośnych lub specjalnie przygotowywanych studni. W przypadku kolektorów poziomych energia jest odzyskiwana z głębokości od 80 do 120 cm. W przypadku poboru pionowego kolektor znajduje się w odwiercie, który może mieć do 100 m głębokości. Przy poborze energii z wody gruntowej wykonuje się odwiert o głębokości od 5 do 10 m lub studnię. Woda gruntowa nie jest zużywana, lecz zwracana do swojego naturalnego środowiska.\nPompy GSHP są urządzeniami odwracalnymi – umożliwiają nie tylko zasilanie centralnego ogrzewania i podgrzanie ciepłej wody użytkowej, ale także chłodzenie pomieszczeń, np. poprzez instalację podłogową. Pompy GSHP w trybie grzania pracują przy granicznych temperaturach roboczych w zakresie: od +7°C do 80°C (woda); od -15°C do 35°C (kolektor – źródło). Graniczne temperatury robocze w trybie chłodzenia to odpowiednio: od +7°C do 25°C (woda); od -15°C do 35°C (kolektor – źródło). Pompy charakteryzują się podwyższoną wydajnością. Współczynnik COP w trybie woda/woda wynosi do 5,6, a w trybie woda z glikolem/woda – do 4,5.\nPompy ciepła GSHP w wersjach bez podgrzewacza mają w wyposażeniu sprężarkę hermetyczną typu „scroll”, zawór 4-drogowy umożliwiający odwracalność pompy ciepła, 2 wymienniki płytowe nadwymiarowe (od strony kolektora i od strony ogrzewania), zawór rozprężny i filtr odwilżacz. Posiadają także presostat zabezpieczający wysokie ciśnienie/niskie ciśnienie, ogranicznik elektroniczny prądu rozruchowego, przepływomierz od strony wtórnej oraz detektor przepływu od strony pierwotnej, a także manometr elektroniczny, zawór bezpieczeństwa i odpowietrznik oraz izolację dźwiękową. Opcją wyposażenia jest zestaw wspomagającej grzałki elektrycznej. Wersje GSHP 5, 9, 12, 15 posiadają ponadto naczynie wzbiorcze o pojemności 10 litrów od strony pierwotnej (źródło) i drugie od strony wtórnej (ogrzewanie) a także 2 pompy obiegowe o wskaźniku efektywności energetycznej EEI<0,23 (od strony pierwotnej i wtórnej). Dla wersji GSHP 19 pompy są wyposażeniem dodatkowym. Modele GSHP 5, 9, 12, 15 posiadają także zawór przełączający ogrzewanie/c.w.u. (dla modeli GSHP 19 i 27 można go zamówić jako wyposażenie dodatkowe).\nGSHP z podgrzewaczem lub podgrzewaczem z możliwością wsparcia solarnego\nModele GSHP 5, 9, 12, 15/V 200 GHL i B 200 GHL składają się z pompy ciepła połączonej z podgrzewaczem c.w.u. o pojemności 200 litrów. W wersji B 200 GHL podgrzewacz o takim samym wzornictwie jak pompa ciepła jest ustawiony obok niej. W wersjach V 200 GHL podgrzewacz jest umieszczony pod pompą ciepła, tworząc z nią jednolitą kolumnę. Emaliowany warstwowy podgrzewacz „High Load” o wysokiej wydajności ma wymiennik płytowy połączony z pompą ładującą, czujnik c.w.u. oraz regulowane nóżki. Zasobnik jest chroniony za pomocą anody niezużywającej się TAS (Titan Active System®).\nModele GSHP 5, 9, 12, 15/V 200 GSHL i B 200 GSHL składają się z pompy ciepła połączonej z podgrzewaczem z możliwością wsparcia solarnego o pojemności 200 litrów. Posiadają dodatkowo wężownicę solarną, końcówkę dla pętli cyrkulacji, 2 czujniki c.w.u. oraz czujnik solarny.\nSterowanie pompami GSHP\nSterowanie pompami odbywa się przy pomocy konsoli sterowniczej wyposażonej w regulację DIEMATIC iSystem pozwalającą ustawiać różne parametry urządzenia. Regulacja została specjalnie rozwinięta, aby umożliwić optymalne sterowanie instalacjami wykorzystującymi różne generatory ogrzewania, np. pompa ciepła + instalacja solarna, pompa ciepła + kocioł. Pozwala ona instalatorowi ustawić parametry całej instalacji grzewczej niezależnie od stopnia złożoności. W większych instalacjach możliwe jest również połączenie w kaskadzie od 2 do 10 pomp ciepła GSHP, które mogą pracować w trybie chłodzenia z zasobnikiem buforowym lub bez niego. Istnieje również możliwość podłączenia innych obiegów dodatkowych za pośrednictwem regulacji DIEMATIC VM iSystem.\nUrządzenia mają zwartą konstrukcję – wersja bez podgrzewacza i z podgrzewaczem umieszczonym pod pompą zajmuje zaledwie 0,47 m2 powierzchni podłogi.\nPompy GSHP posiadają certyfikat NF PAC.\n← NeOvo EcoNox – kocioł olejowy od De Dietrich\nGrzejnik Purmo ze smartfonu →