Blondynka w KBP - Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich - Ogólnopolski portal bibliotekarski\nStart / Artykuł » Blondynka w KBP\nBlondynka w KBP\nAutor: Magda Młynarczyk Biblioteka: Koszalińska Biblioteka Publiczna im. J. Lelewela Województwo: zachodniopomorskie\n3 lipca gościem Koszalińskiej Biblioteki Publicznej była Beata Pawlikowska, znana podróżniczka, fotografka, dziennikarka i poczytna pisarka. Spotkanie poprowadziła red. Jagoda Koprowska z Radia Koszalin.\nBeata Pawlikowska jest absolwentką II LO im. Władysława Broniewskiego w Koszalinie. Pracowała m.in. w Radiu Koszalin, Radiu Kolor, w Programie Trzecim Polskiego Radia, jak również w Programie Pierwszym, Drugim i Trzecim TVP. Kojarzona jest przede wszystkim z Radiem ZET i kultową od kilkunastu lat audycją „Świat według Blondynki”. Pisała również felietony do „Głosu Pomorza”. To kobieta silna, samodzielna i odważna, przekonana, że włąśnie te cechy pozwalają spełnić wszystkie marzenia. Jej recepta na osiągnięcie sukcesu to pasja poparta ciężką pracą, która pozwala osiągnąć mistrzostwo w dowolnej dziedzinie.\nPoza dziennikarstwem Beata Pawlikowska realizuje się jako pisarka. W wieku 18 lat napisała pierwszą powieść, która była czytana w odcinkach w Programie III PR. Pawlikowska to przede wszystkim podróżniczka, szczególna miłośniczka Ameryki Południowej i jej rdzennych mieszkańców - Indian. Swoją wiedzą, zdobytą w czasie podróży po świecie, chętnie dzieli się z każdym kto jest ciekaw jej odkryć i doświadczeń. Pisze dużo, jest chętnie wydawana i uwielbiana przez czytelników. Napisała ponad 40 książek, w tym pierwszą polską wydaną przez National Geographic. Ilustruje je swoimi fotografiami i rysunkami. Publikowała m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, „Polityce”. Prowadziła też kilka programów w telewizji, m.in. „Zdobywcy”, „Podróże z żartem”, „Zagadkowa blondynka”.\nSpotkanie z niezwykłą koszalinianką trwało 2 godziny. Nasza sala kinowa była wypełniona po brzegi, atmosfera zaś - znakomita. Miłośnicy twórczości i podróży Pawlikowskiej chętnie zadawali pytania pisarce - ona wyczerpująco odpowiadała. Mieliśmy okazję poznać jej filozofię życia opartą przede wszystkim na poczuciu harmonii z naturą, szacunku wobec odmienności kultur i stworzenia. Od podróżniczki bił niesamowity wewnętrzny spokój i radość, które udzieliły się także gościom KBP. Spotkanie wyjątkowe. Już czekamy na następne...\nporadnik Baza Członków SBP PRB Wydawnictwo SBP biblioteka naukowa automatyzacja prasa pasje prawo bibliotekarstwo prawo autorskie psychologia KABA zarządzanie targi


Czy i dlaczego Piotr Tymochowicz powiesił Andrzeja Leppera? - Portal kontrowersje.net\nStrona główna Polityka Czy i dlaczego Piotr Tymochowicz powiesił Andrzeja Leppera?\nMotto: „I powiedzmy sobie szczerze. Bez emocji sobie powiedzmy. Chujowe jest to społeczeństwo. Przepraszam za szczerość. Po prostu. Polacy mają w dupie wszystko. Ludzie w całej masie są dość debilowaci… no, należy powiedzieć sobie prawdę. I należy, jeżeli chcemy oddziaływać na masy, musimy dokładnie znać psychikę debila. Pamiętajmy, że żadna ideologia tego społeczeństwa nie ruszy. Mam nadzieję, że teraz jakby widzicie, że żeby być skutecznym, nie można nie być cynicznym. Nie można. Bo będąc otwartym, szczerym, będąc sobą nic nie zdziałacie, nic po prostu.” Te słowa wypowiedział Piotr Tymochowicz. Wracam do sprawy tajemniczej śmierci Leppera, ponieważ w moim odczuciu zaszły nadzwyczajne okoliczności, które jakoś nikogo nie obchodzą, a mnie zainteresowały z kliku powodów. Tak zwane fenomeny i złote rączki od pewnych prac zleconych, są fenomenalne i złote dopóki się nie przyjrzeć szczegółowo ich działalności. Zatem przyglądam się fenomenowi Piotra Tymochowicza. Któż to taki? Jak na każdego błyskotliwego karierowicza przystało, ścieżkę do sławy Tymochowicz deptał już w czasach PRL, co prawda schyłkowego, ale na samym telewizyjnym szczycie. „Halo komputer” – pierwszy sukces medialny Tymochowicza, program telewizyjny z połowy lat 80-tych, ubiegłego wieku, który prowadził wspólnie z Krzysztofem Surgowtem, nie wiem czy się nie wygłupię, gdy dopiszę, że oczywiście pan Krzysztof też jest nie byle kim, ale przewodniczącym rady nadzorczej Polskiej Izby Radiodyfuzji Cyfrowej (PIRC) i szefem spółki Astra CEE. Następnie Piotr Tymochowicz jak to prężny i młody wizjoner był szefem jednej z pierwszych firm szkoleniowych, zajmujących się praniem mózgów w kontaktach interpersonalnych, spółka nazywała się ICCE GREENPOL. W 2010 roku awansował z sp. z o o. do Ifinity SA, gdzie zasiadł jako prezes. Spółka miała zabić projekt Zuckerberga, wizje niebotyczne, z naczelnym hasłem: „przechowywanie DNA w szwajcarskim banku”. Projekt zakończył się pełną kompromitacją i to nie jedyna kompromitacja Tymochowicza, ale zanim o kompromitacjach, najpierw prawidłowość przy sukcesach.\nTymochowicz przy każdym kolejnym sukcesie miał zawsze jedną przewagą nad wszystkimi innymi – jego podopieczni nie schodzili z pierwszych stron gazet i serwisów informacyjnych. Tymiński, Lepper, Palikot to ulubieńcy mediów, nagłaśniani nieustannie według zasady nie ważne jak się mówi. Drugi ważny element to nieodzowna obecność służb specjalnych. Każdy z trójki polityków wylansowanych przez Tymochowicza miał wokół siebie cała grupę opiekunów ze służb specjalnych. Peruwiański zbawiciel był akcją wymierzoną w Lecha Wałęsę, przypomnę, że słynną czarną teczką, zanim ktokolwiek usłyszał o Bolku, Tymiński po wszystkich konferencjach straszył właśnie Wałęsę. Sam Wałęsa w tamtym czasie był bardzo niepewny dla lepszego towarzystwa, dość powiedzieć, że związał się z takimi oszołomami jak Kaczyński i Olszewski, a Michnik i Wajda traktowali Wałęsę jak dziś traktują prezesa PiS. Gdy się okazało, że naród zgłupiał w drugą stronę, mianowicie Tymiński odbił się na Mazowieckim, nie Wałęsie, Peruwiańczyka natychmiast zwinięto, a słynna teczka przepadła jak kamień w wodę. Lepper miał przy sobie kilku byłych esbeków lub tajnych współpracowników, takich jak TW Maksymiuk, czy esbek i zomowiec Rutkowski. Palikot zaczynał skromnie od zatrudnienia w swojej spółce – Energopol, Tadeusza Olejnika, który był wysokim funkcjonariuszem SB, a prywatnie tatusiem TW Moniki Olejnik. Gdy się Palikot na stałe i oficjalnie związał z Jerzym Urbanem, dostał opiekę ze strony byłych służb peerelowskich na najwyższym szczeblu.\nWydawcą tygodnika NIE jest sam szef szefów, zastępca prokuratora generalnego PRL – Hipolit Starszak. Ścisła czołówka esbecka, bandzior, który prowadził sprawę Taterników, brał udział w przesłuchiwaniu Wałęsy w 1982 i nadzorował śledztwo w sprawie śmierci Popiełuszki. Pojawia się podobieństwo w planie postępowania, które nieco burzy Tymiński odbiegający od klasycznego scenariusza działań Tymochowicza, ale wtedy i czasy były inne i kandydata trzeba było niemal wykuć na kolanie. Natomiast ciąg postępowania przy promowaniu Leppera i Palikota jest już bliźniaczy i wcale nie jest prawdą, że Tymochowicz dokonał cudu, dokonał schematu. Gdy się przyglądamy obecności Leppera na scenie politycznej, to trzeba zacząć od 1992 roku, bo wtedy powstała Samoobrona. Przez wiele lat i SO i Lepper nie odnosił żadnego wyborczego sukcesu. Tłumaczyć można to sobie różnie, można i tak, że Lepper współpracował z takimi ludźmi jak Leszek Bubel. W 2001 roku Lepper zatrudnił Tymochowicza i po 9 latach pierwszy raz wszedł do sejmu, ale nie z Leszkiem Bublem u boku, tylko z esbekiem Rutkowskim i TW Maksymiukiem. Palikot zakładał swój ruch jesienią 2010 roku i przez wiele miesięcy jego notowania były bliskie zera, dostawał 1%, w porywach 2,5%. W styczniu 2011 roku Palikot zatrudnia Tymochowicza i powoli happener i błazen polityczny, wcześniej wyśmiany i skazany na banicję, zaczyna wracać do polityki, ale w sondażach jeszcze nic się nie dzieje. W sierpniu powstały listy kandydatów, a na nich pojawili się właściwi ludzie, szeroko pojęte środowisko lewicy antyklerykalnej, w tym nieodzowni w projektach politycznych Tymochowicza, tajni współpracownicy i esbecy. Palikot broni Grzegorza Piotrowskiego i nazywa Kaczyńskiego większym mordercą, posłem ma zostać TW „Janusz”, czyli były ksiądz Roman Kotliński.\nPo ustaleniu list, już pod koniec sierpnia pierwszy raz szarpnęło sondażami Palikota, tuż po tym jak do mediów zaczęło się przedostawać oficjalne stanowisko Urbana z poparciem dla Palikota i wyklęciem Napieralskiego. Ale prawdziwy przełom nastąpił w połowie września, wtedy po raz pierwszy sondaże pokazały próg wyborczy, a media zaczęły trąbić o nowej nadziei lewicy i już nie tylko Urban popierał, popierała sama Jolanta Kwaśniewska. Tak oto narodził się kolejny wielki sukces Tymochowicza, według schematu Leppera. Przewodniczący SO też nie miał nic, błąkał się ze swoim niezadowoleniem i z dnia na dzień pierwszy raz wszedł do sejmu. Najpierw Tymochowicz, potem odpowiedni ludzie na listach, nagły i sensacyjny wzrost sondaży w mediach oraz pompowanie w tychże, w końcu mniej lub bardziej oficjalne poparcie znanych i lubianych – gambit Tymochowicza. Trzeba mieć jeszcze dwie rzeczy na uwadze, mianowicie takie, że te wielkie sukcesy Tymochowicza nigdy nie miały zdobywać władzy, ale być osłabieniem i rozgrywaniem przeciwnika politycznego oraz osłoną dla głównego gracza. Tymiński, w roli zbawiciela narodu, który przejechał z Ameryki i da dolary, miał osłabić Wałęsę, gdy ten się zerwał na chwile z łańcucha i zrobić prezydenta z Mazowieckiego. Okazało się okazało, że zadziałało inaczej, szybko Tymiński odpadł. Lepper był wielkim przyjacielem Leszka Millera, skrajnym socjalistą zbierającym popegeerowskie sieroty, elektorat roszczeniowy, tym ostatecznie dobijał resztki po AWS i był idealną przybudówką dla promowanego SLD. Palikot rzecz jasna jest dobudówką PO, agregatem dla zawiedzionych antykaczystów i pałką na Kaczyńskiego. Urban wszystkich po kolei wspierał, głośno lub po cichu i dopóki byli pożyteczni. Gdy podskakiwali, zrywali się z łańcucha Urban wraz z Michnikiem załatwiał niewdzięczników, tak padł Lepper, któremu odbiło najbardziej i poszedł po tekę do Kaczyńskiego.\nW ten sposób rodziły się spektakularne sukcesy niezrównanego Tymochowicza, a ja coś napominałem o porażkach. Czy mi nie wstyd? Nie, bo równie spektakularnych porażek Tymochowicz zaliczył multum, więcej niż spektakularnych sukcesów. Skreślonych przez Urbana i towarzyszy, Tymochowicz nigdy nie odratował, chociaż próbował nieraz. Nigdy też nie udało mu się wypromować polityka bez odpowiedniego poparcia. Pierwsza i poważna, totalna klapa Tymochowicza to był Marian Krzaklewski, któremu Tymochowicz doradzał, ale wówczas Jerzy Urban popierał Kwaśniewskiego. Druga klapa, to powrót Tymińskiego w 2005 roku, ale wtedy Wałęsa był już ulubieńcem salonów, natomiast Urban lizał rany po SLD i z obrzydzeniem przymierzał się do PO. Wreszcie największa porażka z Andrzejem Lepperem, który w 2007 idealnie nadawał się na ofiarę IVRP, przeprosił lepsze towarzystwo, został gwiazdą GW i zmienił front na Leszka Milera, a mimo to SO uzyskała 0,02% poparcia, bo jak wiadomo Jerzy Urban z obrzydzeniem poprał PO, która zdobyła sensacyjny wynik. Nie trzeba wielkiego umysłu, aby zauważyć kiedy i w jakich okolicznościach Tymochowicz jest wielkim cudotwórcą, a kiedy jego działania są katastrofalne w skutkach. Schemat jest taki: nośny medialnie populista, któremu da się na listy wcisnąć odpowiednich ludzi, zwykle z fatalną przeszłością i mało rozgarniętych, ale na szczycie partyjnym koniecznie muszą się znaleźć agenci i esbecy. Potem lidera chwytają media, resztę towarzystwa pomija się milczeniem. Cudownie i z dnia nadzień podnoszą się sondaże, wreszcie z obrzydzeniem, nieśmiałością, po cichu lub głośno, lider populistów dostaje poparcie znamienitych postaci. W efekcie powstaje twór polityczny nie zdolny do przejęcia władzy, za to władzy pomocny, bo idealny do osłabienia przeciwnika i wypromowania głównego gracza. Twór jest pod pełną kontrolą, gdy się zrywa kończy jak Lepper w wersji seksafera i 0,02% poparcia, natomiast przy dalszym braku rozumu, kończy w wersji ze sznurem. Bez tego schematu ani Tymochowicz ani jego podopieczny nigdy i niczego nie osiągnęli, przeciwnie zaliczyli takie wyniki, które były tragiczne, mierzone promilami lub kompromitacjami. Tymochowicz jest od kosmetyki, jak ułożyć łapki, jak brać oddechy, jaki krawat dobrać, jak ładnie mówić. Media, sondaże, poparcie nazwisk i w efekcie głosy, zdobywają mecenasi Tymochowicza. Tyle tła historycznego, wracam do śmierci Leppera.\nKalendarium kluczowych zdarzeń towarzyszących śmierci Andrzeja Leppera.\n4 sierpnia z Andrzejem Lepperem rozmawia aktualny doradca PR i członek Ruchu Palikota Piotr Tymochowicz. Następnego dnia pytany przez dziennikarzy TVN o czym rozmawiał z przewodniczącym Lepperem, odpowiada następująco:\n„Powiedział, że ma tego bagna politycznego i afer dosyć, że jest mu smutno, że nie ma już siły. Namawiałem go, by dał sobie spokój z polityką, nie angażował się w wybory – powiedział Tymochowicz. Jak dodał, Samoobrona szykowała się do wyborów, tworzono listy wyborcze, a Lepper jeździł po całym kraju. – Cały czas powtarzał, że dużo ludzi mu zaufało, że ma wiernych zwolenników, których nie może zawieść, powtarzał, że czuje się za nich odpowiedzialny – przyznaje Tymochowicz.\n– Prosiłem go, by odpoczął – podkreśla. Zaznacza jednak, że Lepper miał plany na przyszłość. – Snuliśmy plany na gruncie biznesowym, rozmawialiśmy nie o polityce, tylko o planach biznesowych właśnie. Nie dociera do mnie fakt, że popełnił samobójstwo – zauważył.”\n5 sierpnia 2011 roku, w wieku 57 lat życie zakończył przewodniczący Samoobrony Andrzej Lepper. Znaleziono go powieszonego w siedzibie partii.\n5 sierpnia 2011 roku Ruch Palikota złożył do Państwowej Komisji Wyborczej zawiadomienie o utworzeniu komitetu wyborczego w celu zgłaszania kandydatów na posłów w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych na 9 października 2011 roku. To pierwszy krok na drodze do startu naszej partii w wyborach parlamentarnych. Ruch Palikota złożył zawiadomienie jako jedna z pierwszych partii.\nNim przejdę do meritum, należy dodać, że Andrzej Lepper chciał budować listy wyborcze wspólnie z Polską Partią Pracy, drugą największą populistyczną partią, która miała ambicje reprezentować sfrustrowanych i antysystemowych. Fakt ten potwierdził szef PPP Bogusław Ziętek. Ktoś może twierdzić, że to odmienne projekty, ale ja twierdzę, że niekoniecznie, bo oto najnowszym doradcą Palikota do spraw wykluczonych został nie kto inny jak Piotr Ikonowicz. Palikot z Tymochowiczem budował partię populistyczną, opartą na proteście i buncie, doprawionym lewacką ideologią. Lepper łączący siły z Ziętkiem na pewno nie był wygodny dla Tymochowicza, to oczywiście za mało, aby się nim na poważnie zajmować, niemniej fakt pozostaje faktem i faktów jest więcej. W powszechnej i prawdziwej opinii Ruch Palikota jest partią od początku do końca zbudowaną na socjotechnice, na inżynierii społecznej, na pogłębionych badaniach socjologicznych. Palikot zanim zbudował swoją formację gruntownie zdefiniował przestrzeń polityczną i profil swojego wyborcy. Warto się przyjrzeć co łączy profil wyborcy Palikota z profilem wyborcy SO. Rozkład głosów Ruchu Palikota: miasta do 200 tysięcy 11,9%. Źródło: http://forsal.pl/grafika/555482,81471,wyniki_wyborow_2011_jak_glosowalismy_infografika.html\nRozkład głosów SO z 2005 roku, wynik wyborczy lepszy o 1%, natomiast poparcie: miasta do 200 tysięcy 14,4% – źródło www.pkw.pl Jako ciekawostkę, być może bez najmniejszego związku podam, że wynik SO z 2007 był więcej niż fatalny, ale najlepszy rezultat SO uzyskała w Lublinie. To ciągle nie jest meritum, obracamy się w sferze pomniejszych motywów i zysków, meritum jest w schemacie działań Tymochowicza i zagrożeniu, które Lepper stwarzał swoją wiedzą na temat schematu.\nPonieważ żyjemy w kraju, w którym dzieją się cuda pozostaje na podstawie poszlak i techniki działania Tymochowicza, pytać w czyim politycznym interesie była śmierć Leppera, bez względu na to, czy była śmiercią samobójczą, czy morderstwem. Pytania konkretnie sformułowane:\n1) Jaki nowy wielki projekt i nową sensację polityczną szykował Lepper, czym dzielił się w rozmowie, między innymi z Januszem Maksymiukiem?\n2) Czym Lepper chciał się pochwalić i skonsultować w rozmowie z Tymochowiczem i co usłyszał Piotr Tymochowicz od Andrzeja Leppera, że doradzał mu odejście od polityki, zalecał, żeby "dał sobie spokój"?\n3) Czy Andrzej Lepper mógł się domagać od Piotra Tymochowicza startu z list Palikota, albo wejścia w koalicję wyborczą z Palikotem, szerokim frontem z PPP?\n4) Jakie informacje mógł posiadać Lepper w kwestii słynnych afer z czasów rządów PiS, które mogłyby osłabić największych krytyków Kaczyńskiego, czyli Ruch Palikota?\n5) Czy Andrzej Lepper jako wieloletni współpracownik mógł posiadać tajną i niewygodną wiedzę na temat sposobu działania i powiązań Piotra Tymochowicza z rozmaitymi agenturami? Czy tą wiedzą mógł szantażować i wymuszać na Tymochowiczu korzystne dla siebie działania i jednocześnie torpedujące projekt zwany Ruch Palikota?\n6) Jakiej innej formacji politycznej, oprócz Ruchu Palikota, realnie i na kilku frontach mógł zaszkodzić Andrzej Lepper, który miał niemal identyczny profil politycznej działalności, niemal identyczne zaplecze PR i kontakty ze służbami specjalnymi?\n7) Czy koincydencja wielu zdarzeń, powiązań samego Palikota i ludzi Palikota, która znalazła swój finał w ciągu następujących po sobie incydentów: rozmowa Tymochowicza – śmierć Leppera – rejestracja Ruchu Palikota w PKW – poparcie sondażowe – sukces wyborczy jest tylko zbiegiem okoliczności, czy metodą działania Tymochowicza?\n8) Jak to się dzieje, że jeden człowiek, na przestrzeni dwudziestu lat, zdołał trzykrotnie z różnymi ludźmi uzyskać wyniki wyborcze, które były pełnym zaskoczeniem: Tymiński, Lepper, Palikot?\nPytanie poza konkursem. Dlaczego nikt się tym nie zajmuje?\nPS Przypominam o wszystkich możliwościach, jakie ma Użytkownik Portalu, by przyczynić się do świetlanej przyszłości Portalu.\nNastępny artykułŻona zdradzona\ncarpediem 20 października 2011 At 10:13\nrozumiem że pytanie poza konkursem\njest pytaniem retorycznym?\nPytania konkursowe (szczególnie pytanie ósme ) są ciekawe w świetle tego co się stało z Ruchem Palikota. Moja odpowiedź jest taka “Lepper musiał umrzeć albo przynajmniej siedzieć cicho” że sparafrazuję dwóch klasyków.\nGdyby Samoobrona Z LEPPEREM wystartowała w wyścigu wyborczym to Palikot ze swoją zbieraniną ledwo doczołgaliby się do progu wyborczego.\nDwie partię o tym samym lub podobnym profilu , to głosy wykluczonych niezadowolonych , rozczarowanych ( jak zwał tak zwał ) rozłożyły by się według takiego oto modelu. Duże i średnie miasta – Palikot , małe miasteczka i wieś Lepper. W takim wypadku Tymochowicz zaliczyłby kolejną wpadkę i jego “zaplecowi” sponsorzy mogli by się nieco zdenerwować.\nNieźle główkujesz 🙂\n“Jaką rolę dla Ruchu Palikota spełnia Jerzy Urban? – pytała Monika Olejnik. – Doradczą, wspierającą, orzeźwiającą dla polskiej sceny politycznej, wprowadzającą świeżą myśl dotyczącą świeckości państwa, nowoczesności – mówił Biedroń. ”\nojciec_milicjant 20 października 2011 At 13:14\nPrzywołana na wstępie diagnoza polskiego\nspołeczeństwa i aktualnego ,,stanu umysłów” w stu procentach trafna.\nA bez prawidłowej diagnozy wszelkie działania naprawcze, skazane są na fiasko.\nW polityce – na fiasko i blamaż.\nCiekawostką pozostaje, kto pierwszy wymyślił ,,numer z Palikotem”. Czy Urban z generałami SB, a Tusk się przyłaczył. Czy też Palikot wyznaczony do nękania Kaczora i skanalizowania antykościelnej tłuszczy – przez Donalda Tuska, a Urban i stare/nowe SB – podłączyło się później?\nchlor 20 października 2011 At 14:36\nPrawdopodobnie Palikot ma zbudować ową słynną alternatywę, przydatną w momencie gdy PO straci zaufanie lub nie spisze się należycie.\nDlatego musi wchłonąć SLD i utworzyć całkiem nowiutką partię. Wątpliwe czy akurat Palikot stanie na jej czele, ale na pewno kłótni o to nie będzie, wszystko zostanie w rodzinie.\nItzamna 20 października 2011 At 22:44\nWłaśnie plan walki z “francuską kawiorową lewicą w Polsce” już\nsię zaczął z powodu wyciągnięcia jednego SLDka do cyrkowców Palikota. Starzy towarysze za kulisami wracają do gry… Wraca nowe co widać po przetasowaniach na górze naszego płonącego burdelu.\nR.G. Vrillo 20 października 2011 At 15:25\nBo ludzie nie nawykli do myślenia, ew. boją się konsekwencji tegoż, ze stygmatyzowaniem i runięciem ich światopoglądu na czele.\nCieszę się, że nie odpuściłeś tego tematu, długo na ten temat niczego nie było na portalu, a ta sprawa trzeszczy w każdym aspekcie.\nKnock.out.4 20 października 2011 At 16:52\nPrzeciwnikiem dla AM i jego kolegów\njest teraz DT. Po pierwsze jest niesterowalny. Po drugie zbudował silny rząd a stąd tylko krok od silnego państwa. A Silne państwo to śmiertelne zagrożenie dla jego interesów.\nchlor 20 października 2011 At 17:22\nsurowe ostrzeżenie z Libii\nWątpię aby na coś takiego się poważył. Społeczność międzynarodowa likwiduje niesterowalnych, np dzisiaj w Libii.\nsolano 21 października 2011 At 05:55\nWygłosił Obama na ten temat krótkie przemówienie\nNajważniejsze było tylko jedno zdanie:\n“Osiągnęliśmy nasz cel, bez ani jednego żołnierza na libijskiej ziemi”.\nTo jest surowe ostrzeżenie.\nKnock.out.4 21 października 2011 At 07:40\nKadafi jako państwo totalitarne był zaporą przed islamistami, a wartość bojowa jego armii nie zagrażała Europie.\nchlor 21 października 2011 At 12:33\nBył zaporą ale miał fatalnie skonstruowaną umowę ropniarską.\nMianowicie firmy eksploatacyjne nie miały żadnych praw własności do złóż, poszukiwania musiały prowadzić na własny koszt, i odpalały Libii aż 80 procent zysku.\nDo tego Kaddafi nie chciał brać kredytów w międzynarodówce bankowej.\nJakiś czas zachodni świat to tolerował, ale miarka się przebrała.\nMilo Minderbinder 20 października 2011 At 18:19\neeee, z ta niesterowalnoscia TuDona\nto ja bym nie przesadzal… Jakos tak mi sie wydaje, ze jesli ktos jest niesterowalny to nie zajmuje, nie piastuje ani nie zasiada. Ot, takie zycie. Poza tym chyba juz nie raz i nie dwa udowodnil, ze jest jak najbardziej po linii i kroczy w pierwszym szeregu reformacji majacej na celu wymiane starego na stare i co by nikomu z gwardii krzywda sie nie stala. Jedyne polityczne gierki, na ktore sobie pozwala to nie dac sie wypchnac ze stolka i stanowiska i tu gra wesolo, a to podlozy pinezke Schetynie, a to powymadrza sie nad kolejna wyrwana z kontekstu wypowiedzia prezesa, ale to jedyne na co go stac. I cala reszte rowniez.\nKnock.out.4 20 października 2011 At 19:56\nUrban i AM wyraźnie okazują obrzydzenie\nznikąd to się nie bierze.\n“W najbliższą niedzielę premier Donald Tusk weźmie udział w brukselskim szczycie unijnych przywódców. Premier kraju przewodniczącego Radzie Unii Europejskiej będzie musiał jednak w pewnym momencie opuścić budynek Rady Unii, bo rozpocznie się tam spotkanie liderów eurolandu.”\nItzamna 20 października 2011 At 20:45\nMusi opuścić budynek bo musi znać swoje miejsce w szeregu 😉\nTak czy inaczej Polacy mają rząd i reprezentację parlamentarną na jaką sobie zasłużyli. Tutaj nie ma nad czym dywagować bo 20 lat prania mózgów zrobiło swoje. Kurak powinien iść namieszać w polityce i zastąpić JKM albo stworzyć prawdziwą konserwę liberalną…\nIjon Tichy 20 października 2011 At 21:48\nCi co bez netu, a na telewizji\nto obowiązkowo używają telegazety. Tyczy się starszych wiekiem. A tam można wyczytać o 8% wzroście, właśnie czego, ano ktoś sobie pomyśli, że gospodarki:) Więc Polska idzie w zaskakująco dobrym kierunku, nie co Grecja. Więc tak z przekąsem, mówię, mogą obniżyć rating. W życiu, podwyższą. Przynajmniej browar wygram, lecz wyborca partii jedności i spokoju, dalej będzie myślał, że zmierzamy gdzie trzeba, bo kto chce, nawet przed sobą przyznać, że został wyruch*** ? Będzie udawał, że dupa nie boli.\ncmss 20 października 2011 At 22:02\nCo do Grecji ciekawa analiza rozgrywki\nzabawne zwłaszcza 0 (zero) komentarzy, a w ogóle http://dim.salon24.pl/ interesujący bardzo.\nchlor 20 października 2011 At 22:25\nPolak, Europejczyk, dwa bratanki\nWarto śledzić Grecję, bo to rzadka okazja by bez sprzętu science-fiction zobaczyć naszą przyszłość.\nChociaż gdzieś czytałem, że jakoby kryzys w Polsce i w Grecji ma zupełnie inne przyczyny. No, ale czy będą zupełnie inne skutki, tego już nie napisali.\nPierwsza widoczna różnica między naszymi krajami to taka, że Grecy przez lata przynajmniej solidnie się najedli, no i mają o wiele sprytniejszych przywódców.\nIjon Tichy 20 października 2011 At 22:46\nZastawiająca jest cisza. Przecież Tusk chromolił przed wyborami o ciężkich czasach, Rostowski o wojnie, takie sygnały dochodzą, a w ludziach hipnotyczne pragnienie spokoju, nic – w rzeczywistości boją się jak diabli. Podgląd na takie zaćmienie to gratka dla socjologów i psychologów.\nItzamna 20 października 2011 At 22:08\nAle to wszystko do czasu! Polak ma silne plecy niczym Rusek, ale\nw końcu miarka się przebierze. Przejrzy przer… na oczy a potem da po ryju. Tylko co z tego?! Problem, że po rewolcie i tak bekną zwykłe szaraki a spasione świnie jak żyły w dobrobycie tak im włos z głowy nie spadnie. Pseudo-przetasowanie na górze, ale nic poza tym. W końcu ilu jest w Polsce obalonych komuchów?! Znasz przykłady? Rysiek Kalisz w Jaguarze reprezentujący biedaków i wykluczonych? 🙂\nPrzemysłu u nas już nie ma, łupków i gazoportu też nie, geotermii też nie bo jesteśmy Chinami Europy składając gówna, eksportując żarcie i towary niskoprzetworzone. Jak podskoczysz to ci gaz zakręcą i prąd wyłączą władcy tej części świata. Zaawansowanych technologii nie ma bo polska nauka leży i kwiczy. Na stole w polskim (tylko z nazwy) parlamencie na stołach Perier zamiast Mazowszanki bo polskość to nienormalność 🙂\nFirmę się u nas zakłada w podobnym czasie jak w Ghanie i Panamie (mrugnięcie w stronę TVN) za to można dostać kredyt od ręki i po dupie od skarbówki oraz 40 kontroli w miesiąc. Jeszcze dojdzie do tego, że uciułane pieniądze ze skarpety Polakowi wytransferują do banku matki we Włoszech czy gdzieś indziej, by rejtingi tamtejsze poprawić.\nI tak to Polak z dumnego Pana w Europie zamienił się w zwykłego paroba. Znów za ileś lat go zaczną golić i znów ta sama rewolta jak i dzisiaj. Historia się powtarza bo nikt się historii nie uczy – szczególnie ci niedoje… historycy u władzy 🙂\nIjon Tichy 20 października 2011 At 23:08\nBył tu już Gintrowski z Kaczmarskim, więc jeszcze trochę\nMoże byc inaczej, bowiem są dwa rodzaje przebudzeń: te z niedowierzaniem i apatią, i te z cepem, zazwyczaj walonym na oślep.\nJaco 21 października 2011 At 14:42\nOlaboga, więc to więc jednak szatan…\nW sumie to chyba robię ‘offtopa’, ale znalazłem to dopiero przed chwilą i po prostu nie mogłem się nie podzielić 🙂\nZwiązek logiczny niczym stalowe kowadło. Proste, spójne i nie do rozebrania 🙂\nIdę o zakład, że Lis bardziej lubi spaghetti od Wojewódzkiego :-)))\nIjon Tichy 21 października 2011 At 18:41\nCo śmieszne, Liz nie powiedział tego bez podstaw\nRuch Palikota mógłby mieć znacznie więcej procent gdyby gawiedź gimnazjalna lub młodowykształceniowa szturmem ruszyła głosować, ale posobotni kac wielu powstrzymał, ewentualnie rozbieżność miejsca zameldowania od miejsca zamieszkania (studenci). Antyklerykalizm jest tam nową modą (łamane przez) religią – są święcie przekonani, że każdy ksiądz, czy klecha molestował małe dzieci, trzyma w piwnicy worki złota, a Kaczyński zabroni uprawiać seks i zablokuje pornostronki, może wstrzyma sprzedaż kondonów. Wojewódzki to nowy Bóg, ale, że to religia politeistyczna, to jest jeszcze Bóg Szlachetny, Owsiak, za to każdy ma Boga Prywatnego, jakąś gwiazdkę rocka lub telewizji. Polityka postrzegana jest wyłącznie poprzez emocje, racjonalne przesłanki są zepchnięte na plan dalszy.\nDo nich się przemawia przez Autorytety, prawica powinna parę takich znaleźć, bowiem intelektualiści znudzą się po minucie, np. Cejrowski by się nadawał, wygadany, niegłupi, szkoda, że radykalny.\nNergal idealnie wkomponował się w ten czas nadymania Palikota, w mainstreamie krążyły głodne kawałki o tolerancji i wolności słowa, część Bogów zrywała szaty z krzykiem – “beznadziejny zaścianek”. To działa.\ncmss 22 października 2011 At 00:49\nJejmość Anka 10 czerwca 2015 At 12:31\nNależałoby ten wpis odkopać – w związku z tym, że Tymochowicz kreuje teraz karierę Stonogi!


Oscarowy hit w Twoim samochodzie – w sobotę zobaczysz film o… kierowcy - Wrocławskie Fakty\n3 Oscary, 8 innych nagród i 36 nominacji – tak prezentuje się dorobek amerykańskiego komediodramatu „Green Book” ze znakomitą rolą drugoplanową. W najbliższą sobotę Magnolia Park zaprasza do kina samochodowego, zlokalizowanego na parkingu centrum.\n– Ten nietypowy rodzaj kina z roku na rok cieszy się coraz większą. „Green Book” nadaje się idealnie, ponieważ opowiada opartą na faktach historię kierowcy znanego pianisty. Część akcji dzieje się zatem w aucie… Pracujemy nad całym cyklem seansów i repertuarem. Planujemy organizować kino samochodowe raz w miesiącu – zapowiada Marta Kocik, manager ds. marketingu i PR w Magnolia Park – oczywiście z zachowaniem wszystkich wymaganych zasad bezpieczeństwa wytyczonych dla kin plenerowych i samochodowych przez ministerstwo kultury – podkreśla.\nMiejscem kina samochodowego będzie plac parkingowy. Przed ekranem o wielkości 60 mkw. (10 na 6 metrów) przygotowano 100 miejsc parkingowych. Aby wziąć udział w wydarzeniu, należy w Punkcie Obsługi Klienta w Magnolia Park odebrać jedną ze 100 bezpłatnych wejściówek uprawniających do wjazdu. Bilety wydawane będą od 10 lipca – liczy się kolejność zgłoszeń. Bramy kina otworzą się o godz. 20:30, natomiast pokaz rozpocznie się o godz. 21:30. Na miejscu do kupienia będą napoje i przekąski, za które uczestnicy zapłacą wyłącznie kartą.\nTagi: czas wolnykultura\nNowy rektor Politechniki Wrocławskiej – najmłodszy w historii uczelni\n„Nie mogę już doczekać się pierwszego meczu” – Mateusz Praszelik nowym piłkarzem Śląska Wrocław\nCo do zakupu auta – czy sprawdzanie VIN ma sens? Mam taką możliwość, zobaczcie – https://www.historiaszkod.pl/sprawdzenie-vin.html To dobry krok? Jak do tego podejść? Można bazować na tych danych czy średnio?


Będzie nowa restauracja w Kielcach - Bluu Cafe | Echo Dnia Świętokrzyskie\nBędzie nowa restauracja w Kielcach - Bluu Cafe\nBluu Cafe w miejscu Primavery. Lokal odnowiony, nowa kawiarnia będzie w zupełnie innym stylu\nZOBACZ TAKŻE: The Voice of Poland - Trenerzy oceniają poziom 1. odicnka LIVE - wideo TM\nPo kilkunastu latach działalności znana kielecka kawiarnia Primavera znika z gastronomicznej mapy Kielc. Jej miejsce zajmie Bluu Cafe. Lokal całkowicie się odmieni.\nKawiarnię poprowadzi Remigiusz Pietrzyk wraz z rodziną. - Chcemy, by w naszym lokalu na co dzień można było umówić się na kawę, herbatę, dobre ciasto, a wieczorami obejrzeć mecz ze znajomymi czy inne ważne wydarzenie sportowe, planujemy bowiem transmisję tego typu imprez - mówi właściciel lokalu.\nW menu na razie pojawią się desery - ciasta kruche, tortowe, muffiny, sałatki owocowe. Hitem ma być firmowy smakołyk „Bluu Cafe” - czekoladowa kula z niespodzianką. - To deser, którego nie ma w tej chwili nigdzie w mieście. Składa się on czekoladowej warstwy, w środku której umieszczone są owoce i lody. Klienci otrzymują deser w postaci zamkniętej kuli, nie widząc, co znajduje się w środku. Otrzymują także gorącą czekoladę - ta w czasie polewania deseru, „otwiera” go, rozpuszczając zewnętrzną warstwę czekolady. Wygląda to znakomicie i tak też smakuje - przybliżają prowadzący lokal. W karcie z czasem mają też pojawić się zdrowe przekąski, w tym różnego rodzaju sałatki.\nKawiarnia będzie znacząco różnić się od tej, która do tej pory znana była kielczanom. - Wnętrza urządziliśmy w stylu prowansalskim. Delikatne szare ściany, białe akcenty, wygodne, miękkie loże, jasne stoliki. Ma być nowocześnie, a zarazem przytulnie. Oczywiście nie zabraknie też świeżej zieleni - przybliża właściciel. W lokalu będzie około 50 miejsc siedzących. Ciekawym rozwiązaniem jest osobna wnęka z miejscem na romantyczne spotkanie we dwoje, a także biblioteczka z różnorodną literaturą.\nBluu Cafe ruszy pod koniec tygodnia. Czynne będzie do godziny 23, w weekendy dłużej.\niv 24.11.2017 01:36:01\nNiestety słaby, zimny wystrój. Nie siedziało się przyjemnie. Puste ściany, brak intymności, jakoś tak na siłę to zrobione.... życzę jednak powodzenia...\nGość 08.11.2017 19:49:39\nW końcu ktoś się za to wziął, często bywam w kielceckich pubach i restauracjach z chcecia przyjdę do bluu cafe


889\tAkwarystyka\tArtykuły\tBudownictwo\tChomiki\tDrapak dla kota\tFinanse\tGryzonie\tInfo\tInformacje\tKama dla kota\tKarma\tKarma dla kota\tKarma dla kotów\tKarma dla pa\tKarma dla ps\tKarma dla psa\tKarma dla psów\tKarma dlap sa\tKarmy dla kotów\tKarmy dla psów\tKoty\tKróliki\tKurier\tLegowiska dla psów\tLegowisko dla psa\tNauka jazdy\tPtaki\tRTV\tRasy psów\tRyby akwariowe\tSklep zoologiczny\tSklepy\tTransport\tUprawy\tUroda\tWynajem busów Warszawa\tZboża\tZdrowie\tdieta\tinne\tszelki\nDrapaki gwoli kota Banana-Leaf natomiast druciaki spośród hiacynta hydrologicznego\nTo, co wręcza druciaki gwoli pupila z partii Banana-Leaf szanuj spośród hiacynta wodnego owo cudowna siłę na skrobanie. Do sztuce teraźniejszych niespotykanie olbrzymich druciaków gwoli kotów wyłudzono godnie specyfikacji bananowca akceptuj cechy hiacynta hydrologicznego – rośliny wodnej z familii rozpławowatych. Drapaki obu modeli są chwilami wyborowe a wszelakie ręcznie wyplatane, ich znaczne modele również niezwykła klasa wyrządzenia wyrządzą, że będą decydowały rzadką dekorację wszystkiego meritum.\nBanana-Leaf aktualne relatywnie ledwo poznany, generalny dodatkowo ogółem bezceremonialny półfabrykat, jaki klawo użycza się do wesołości dla wszelkiego kotka, na ideał na druciak dla maine coona. W dużo sztukach liściku bananowe są całościowo wykorzystywanym artykułem i obejmują partia znośnej taśmowej wegetacji – wyłudza się szama niejednokrotnie do wywoływania rogóż tudzież mebli, zaś od wszelkiego czasu też cyg gwoli stworzeń.\nDrapaki dla pupila Banana-Leaf pożądaj zmywaki spośród hiacynta hydrologicznego dzięki uprzejmej manierze również wytrzymałości na dziobanie organizują kotkom wykonalność błyskotliwej uczty, szlifowania pazurków, tarcia, narkozy i zakrywania się szczegółowo w wnęki, lilak ryzyka przedwczesnego skasowania zgrabnego fotelu.\nZmywaki gwoli kotka spośród serii Banana-Leaf uwielbiaj spośród hiacynta wodnego uczęszczają do zmywaków rozweselających się niecodzienną dostępnością. Przetestowane zostały przez rozbieżne koty natomiast są wychwalane przez przełożonych, o czym mówią wielkie przeniknięcia dumnych ze przystępnych zmywaków pupilów informowane obok nas przez krajowych kontrahentów spójniki kompletnie! najcieńsze taryfy wszelakich jasnych druciaków Banana-Leaf plus zmywaków spośród hiacynta wodnego w sklepie gwoli kotów!\nRadzimy rozbrajająco a hurtownia chemii nakłaniamy do wykupów\nNiebawem zawezwał Hanię o grabulę, przeżył normalny spośród harmonią i po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie zdobył bazę w Sztabie Niekonkretnym Wojska Własnego.\nPrędko nieomalże rok po ożenku dożyliśmy ojcami pięknej córuni, natomiast po dwóch latach chłopca.\nNiezadługo zaprosił Hanię o kończynę, został dopuszczony spośród radością tudzież po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie zachorował funkcję w Listwie Strategicznym Armia Polskiego.\nPotem zaprosił Hanię o gałąź, pozostał przyswojony spośród rozkoszą oraz po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd otrzymałeś robotę w Klamrze Wspólnym Wojska Polnego.


[M] Moje maleństwo\nPowinnam rzucić pisanie w cholerę i nie zbliżać do Worda?\nTak, zdecydowanie, daj se spokój\nTak, dopóki nie nauczysz się klecić sensownych zdań\nNie, nie jest źle, ale czeka cię mnóstwo roboty\nNie, da się czytać\nDlaczego?! Naprawdę mi się podobało!\nTemat: [M] Moje maleństwo Sro Kwi 13, 2011 7:52 pm\nTo jest mój pierwszy skończony fik z fandomu jrockowego, pierwszy skończony w ogóle, wcześniej dokończyłam jedynie własny tekst.\nNie jestem z siebei szczególnie dumna, całość nie jest najwyższych lotów, ale przyznam, że z niektórych fragmentów jestem bardzo zadowolona. Liczę na szczerą, konstruktywną krytykę z waszej strony, bardzo zależy mi na tym, by pisać coraz lepiej.\nTo jest słodkie, melodramatyczne, słodkie, zawiera moją pierwszą w życiu scenę erotyczną, przesłodzone i jeszcze w dodatku słodkie. Więc uwaga>.<\nNo, i oczywiście jeszcze dedykacja dla światełka w moim tunelu, A. <333\nNie bijcie, nie gryźcie, to już się nie powtórzy xD\nTytuł: Moje Maleństwo\nBeta: autobeta, konsultacja z A., moim kochanym "orłem" z polskiego oraz z Yuki^^\nGatunek tekstu: fluff, hentai, komedia(?), romans\nOstrzeżenia: Ja nie żartowałam odnośnie melodramatyczności i zawartości cukru...\nTo, co wtedy zobaczyłem, wstrząsnęło mną jak nic i nigdy wcześniej. Zdałem sobie sprawę, że to, że jesteśmy razem wcale nie jest takie oczywiste i pewne. Uświadomiłem sobie, że mimo nazwania naszego związku oficjalnym, nadal muszę się o ciebie starać i zabiegać. Że musze cię pilnować i chronić przed innymi. O ile, oczywiście, nadal chcę, byś był tylko mój.\nStałeś przyciśnięty do ściany przez zgrabne ciało tej małej kurwy, Sagi. Teraz wiem, że bezczelnie miażdżył twoje usta wbrew twojej woli, ale wtedy widziałem tylko to, że całujesz się z innym. Twoje ręce w moich oczach wcale go nie odpychały, wręcz przeciwnie – byłem święcie przekonany, że go do siebie przyciągasz. A twoje oczy, i to mnie chyba zabolało najbardziej, wcale nie były zaciśnięte w wyrazie obrzydzenia, tylko zmrużone z przyjemności. Teraz doskonale wiem, że było zupełnie inaczej, niż moje oczy, zaślepione mgłą dzikiej, pierwotnej zazdrości, widziały. Bo jedyne co docierało do mojego mózgu, to to, że mnie zdradziłeś.\nDlatego przeszedłem obok ciebie jak tajfun i trzasnąłem drzwiami tak mocno, że prawie wypadły z futryny. Dosłownie sekundę później wpadłeś do studia z przerażoną miną i otwartymi ustami, gotowymi, by wszystko mi wyjaśnić. Ale ja spojrzałem na ciebie zranionym i wściekłym wzrokiem, który powstrzymał jakiekolwiek wyjaśnienia i , nie bacząc na łzy pojawiające się w twoich oczach, odwróciłem się idąc w stronę basu. Nie potrafiłem rozpoznać uczuć jakie się we mnie kłębiły. Może dlatego, że nigdy nie byłem w nich za dobry. To ty radziłeś sobie z emocjami, nie ja.\nAoi i Uruha siedzieli na kanapie, ale byli tak zajęci swoimi gitarami i niepatrzeniem na siebie, że nawet nas nie zauważyli. Kiedy Kai przyszedł z kawą i kilkoma kartkami, mogliśmy zacząć próbę. Jednak nawet głuchy przyznałby, że była ona beznadziejna. Ja myliłem chwyty i nie trzymałem tempa, ty miałeś ściśnięte gardło, wilgotny głos, zapominałeś tekstu. Starałem się na ciebie nie patrzeć, ale kiedy w pewnym momencie zerknąłem na twoją twarz, zobaczyłem świetlisty, mokry ślad na twoim policzku. Płaczesz? To nie ja ciebie skrzywdziłem i to nie ja potraktowałem cię jak zabawkę. To, że miałeś czelność płakać zdenerwowało mnie jeszcze bardziej, więc całkowicie nie mogąc skupić się na choćby pozorowaniu gry, wściekłym ruchem zdjąłem z ramienia pasek od gitary i odłożyłem bas na stojak.\nZdałem sobie sprawę, że żaden z pozostałych członków zespołu nie zareagował na naszą potworną grę. Może dlatego, że i Aoi i Uruha byli dzisiaj wyjątkowo niezgrani, a Kai również nie mógł się skoncentrować na muzyce. Czyżby gitarzyści znów się pokłócili? Znów o taką błahostkę jak „zostawiasz odkręconą tubkę z pastą do zębów”, „nie pozmywałeś talerzy” czy „zgubiłeś mój lakier do paznokci!”? Czyżby Kai raz za dużo usłyszał od Miyaviego prośbę, żeby kupił mu kolejkę albo zdalnie sterowany helikopterek, kiedy miał akurat nawał roboty i w końcu się zdenerwował? Nie wiedziałem jakie są konkretne powody parszywego samopoczucia całego zespołu. Wiedziałem tylko jedno. Żaden z nas nie był w stanie dzisiaj grać.\n- Kai, i tak widzisz, że nic z tego nie będzie – zwróciłem się do lidera. – Ja spadam. –Dodałem beznamiętnym tonem, nawet nie patrząc na ciebie. Wziąłem swoją kurtkę i tym razem, wychodząc, zbiłem szybkę w zatrzaśniętych głośno drzwiach. Naprawdę byłem wściekły. Chociaż sam nie wiem na kogo. Na Sagę, na ciebie, czy może na siebie...?\nIdąc ulicą, wpatrywałem się pod nogi. Musiałem się przejść, mógłbym spowodować jakiś wypadek, prowadząc samochód w tym stanie. Wyciągnąłem z kieszeni papierosa i zapaliłem go, kiedy zdałem sobie sprawę, że mam mokre policzki. Płakałem. Pierwszy raz, od kilku dobrych lat płakałem. Czyżby twoja zdrada aż tak mnie zraniła? Czyżbyś był dla mnie naprawdę aż taki ważny? Najwidoczniej. Spuściłem głowę i pozwoliłem łzom płynąć dalej. Nie skupiałem się na tym, gdzie idę, dlatego byłem lekko zaskoczony, gdy nagle otwierałem drzwi do klatki schodowej. Apatycznie pokonałem schody, rezygnując z windy, w której kiedyś przecież uprawialiśmy seks...\nPo wejściu do mieszkania, bez udziału woli skierowałem się do barku. Wyciągnąłem pierwszą lepsza butelkę, miałem zamiar po prostu się spić. Ale kiedy spojrzałem na trzymany alkohol, zrezygnowałem i odłożyłem go z powrotem do szafki. Moje ulubione wino, dostałem je od ciebie na ostatnie imieniny. Gdy usiadłem na fotelu, mimowolnie spojrzałem na poduszkę, którą wspólnie wybieraliśmy w IKEI. Nie podobała mi się, ale podobała się tobie, więc była moją ulubioną.\nMoim ciałem wstrząsnął szloch. Powiodłem spojrzeniem po mieszkaniu, wszędzie zauważając związane z tobą przedmioty. W końcu praktycznie tutaj mieszkałeś. Każda rzecz mi o tobie przypominała. Prezent, ulubiona książka, gazeta, która prenumerowałeś, dywan, na którym jeszcze wczoraj leżało twoje rozpalone ciało. Wpatrywałem się w miejsce, w którym ostatnio to robiliśmy i z twarzą mokra od łez, które nie chciały przestać płynąć, zsunąłem się na podłogę. Czułem twoje usta na mojej szyi, twój ciepły oddech muskający skórę na udzie, twoje dłonie na moim brzuchu... Ale przed moje oczy przedostał się obraz ciebie i Sagi w korytarzu wytwórni.\nNie! Nie chciałem o tym myśleć już nigdy więcej, nie chciałem sobie przypominać. Chciałbym, by każda chwila spędzona w moim mieszkaniu przypominała mi ciebie, ale nie mogłem sobie pozwolić, na to, by przypominała ciebie z Sagą. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo żałowałem, że nie da się tego rozdzielić...\nPodjąłem decyzję nadzwyczaj szybko, ale w końcu z jakichś powodów to ja byłem tym zdecydowanym w naszym już prawie skończonym związku. Twoja niewinność, nieporadność i delikatność zmusiła mnie do wyrobienia w sobie stanowczego, bezwzględnego Akiry, który nigdy nie ma wątpliwości. Chciałem być dla ciebie podporą, oparciem. Więc się nią stałem i teraz byłem w stanie to zrobić.\nZłapałem za telefon i stukając w klawisze, napisałem do ciebie wiadomość.\n„Masz 15 minut, by pojawić się przed drzwiami mojego mieszkania. Kiedy czas upłynie, a ciebie nie będzie, masz kolejne pół godziny na przyjazd i zabranie swoich rzeczy. Potem wyrzucę je prze okno”\nKliknąłem „wyślij” i wstałem tylko po to, by usiąść ciężko na parapecie. Wpatrywałem się w krople deszczu uderzające cicho w szybę i modliłem się, by czas płynął wolniej...\nPo raz kolejny w ciągu ostatnich dwudziestu sekund spojrzałem na zegarek i westchnąłem. Najbardziej bałem się tego, że wejdziesz do mnie dosłownie kilka sekund po upłynięciu piętnastu minut i ze złośliwym uśmieszkiem na ustach zaczniesz pakować swoje rzeczy, mówiąc mi, że byłem tylko nic nie znaczącym chłopcem od pieprzenia. Od, bo w końcu to ja pieprzyłem ciebie.\nKolejne spojrzenie na wskazówkę na zegarku. Wstrzymałem oddech i wpatrywałem się, jak powoli, acz nieubłaganie zbliża się do dwunastki. Zostało pół minuty do końca naszego związku. Właśnie obserwowałem jego powolną agonię, czując łzy zamazujące mi obraz. To było jednocześnie najkrótsze i najtrudniejsze pół minuty mojego życia.\nDziesięć sekund. Dalej, Ruki, błagam, powiedz, że źle to zrozumiałem. Proszę!\nPięć sekund. Takanori, proszę nie rób mi tego...\nSpodziewałem się czegoś wielkiego, przełomowego, końca świata, może wybuchu. Ale nic takiego się nie stało. Zdałem sobie sprawę, że cały świat nadal jest taki sam, tylko moje serce jest złamane. To była taka drobna, nic nie znacząca dla Ziemi, moja własna Apokalipsa.\nZ piersi wyrwał mi się szloch, a ja właśnie w tej chwili zacząłem żałować, że nie pozwoliłem ci się wytłumaczyć, że nie uznałem tego incydentu za nic ważnego, o czym nawet nie warto wspominać. Żałowałem, że wysłałem tego smsa, że nie dałem ci na powrót wielu lat, przez które i tak nadal bym cię kochał.\nUsłyszałem walenie w drzwi i zaśmiałem się gorzko. Dokładnie minuta po czasie. Masz wyczucie, Ruki, nie ma co. Otarłem łzy i podniosłem się. Przybrałem obojętny wyraz twarzy i zdołałem go utrzymać, mimo że było to tak strasznie trudne. Podszedłem do drzwi i otworzyłem je. I prawie upadłbym na ciebie, bo zrobiło mi się słabo. Klęczałeś na mojej wycieraczce, trzymając w zmokniętej dłoni zmoknięty bukiet róż i patrzyłeś na mnie spod zmokniętej grzywki swoimi pięknymi, smutnymi i przepraszającymi oczami. One również były mokre, chociaż nie od deszczu. Były za to pełne łez.\n- Błagam, Rei-chan, błagam, powiedz, że zdążyłem... – wyszeptałeś drżącym głosem.\n- Na spakowanie rzeczy...? – Zapytałem zimno. Ruki, jak ty możesz kochać takiego skurwysyna?\nSzloch wstrząsnął twoim ciałem, a w oczach pojawił się taki ból i takie przerażenie, ze miałem ochotę uderzyć się w twarz.\n- A na co chciałeś zdążyć? – Zapytałem już ciszej i spokojniej.\n- Na ciebie, Reita. Na ciebie, na twoją miłość i na twoje przebaczenie – wyszeptałeś żarliwie, wpatrując się we mnie tak błagalnie, że poczułem się jak ostatnia szmata, pozwalając ci dalej klęczeć u moich stóp. Ale to nie zmieniało faktu, że to ty zawiniłeś i to ty skrzywdziłeś mnie. Odwróciłem się więc i idąc już w stronę salonu, rzuciłem przez ramię obojętne „Wejdź”. Usłyszałem jak ściągasz buty od razu po przekroczeniu progu. Nigdy tego nie robiłeś, chociaż prosiłem cię o to wielokrotnie, nie lubiłem mieć błota na panelach. Dogoniłeś mnie i podałeś kwiaty ze spuszczonym wzrokiem, starając się wyglądać na jak najmniejszego. Wziąłem od ciebie bukiet i rzuciłem go na stolik do kawy.\n- Nie lubię róż – burknąłem.\n- Kłamiesz – powiedziałeś drżącym głosem. – Uwielbiasz róże, mimo że się do tego nie przyznajesz, bo nie chcesz wyjść na romantyka. – Spojrzałeś mi w oczy pierwszy raz od momentu wejścia do mieszkania. – Znam cię, Akira, wiem, że lubisz róże.\nNie odezwałem się i odwróciłem do ciebie plecami. Wpatrzyłem się w widok za oknem, ciągle padało, ale jakby mniej. Dlaczego mam wrażenie, że wpłynęła na to twoja obecność w pokoju...?\n- Reirei, powiedz coś... – poprosiłeś słabo.\n- To chyba ty powinieneś coś powiedzieć – mruknąłem, nie odwracając się. Och, błagam, powiedz, że mi się to przywidziało i nie zdradzasz mnie z tą ździrą. Zawsze lubiłem Sagę, teraz też lubię, ale w tamtym momencie był najbardziej znienawidzoną przeze mnie osobą pod słońcem. Całował Mojego Rukiego...\n- Dobrze – wyszeptałeś – Wszystko ci wyjaśnię, ale, proszę, nie przerywaj mi.\n- Nie mam zamiaru – odparłem. Chciałem, by jak najszybciej się to skończyło, bym mógł znowu spokojnie zanurzyć nos w twojej szyi, dłoń w twoich miękkich włosach, język w twoich ustach...\n- To Saga mnie pocałował. Nie miałem zamiaru tego robić. On... rozmawiałem z nim, a wiesz jak wyglądają rozmowy z Sagą. Nie wiesz, czy tylko udaje, że cię podrywa, czy robi to naprawdę i czy on w ogóle jest taki, czy tylko się na takiego robi. No i chyba tym razem to było na poważnie, bo w pewnym momencie mnie pocałował. Gdybym tylko wiedział, że naprawdę chce to zrobić, zareagowałbym wcześniej, przysięgam! Ale myślałem, że się droczy i nie zrobiłem nic, by dać mu do zrozumienia, że nie chcę. Przyparł mnie do ściany i zaczął całować, a ja... – zaciął się. Widziałem już całą sytuację w innym świetle, ale ten fragment miał być decydującym. Co zrobiłeś, kiedy całował cię ktoś inny niż ja...? – Kiedy tylko zorientowałem się co robi, zacząłem go odpychać, ale zanim zdążyłem to zrobić, usłyszałem trzaśnięcie drzwi. Saga się ode mnie oderwał i popatrzył na mnie trochę przestraszony. – No tak, pomyślałem wtedy. Pewnie każdy byłby przerażony, widząc mnie w takim stanie... – Odepchnąłem go i wbiegłem do studia. Gdy zobaczyłem, że to ty przed chwilą byłeś tego świadkiem... – głos całkowicie ci się załamał, a ty zaszlochałeś. Patrzyłeś na mnie swoimi ciepłymi oczyma barwy mlecznej czekolady, a kłębiące się w nich emocje sprawiły, że wstrzymałem oddech. Miłość. Przeprosiny. Prośba. Żal. Poczucie winy. Bezbronność.\nSam nie wiem, jak to zrobiłem, ale znalazłem się przy tobie w trzech szybkich krokach, dopadłem twoich ust i popchnąłem na ścianę. Przyparłem cię do niej i miażdżyłem twoje wargi w namiętnym pocałunku. Jak mogłem pomyśleć, że mnie zdradzasz? Ty, człowiek, z którym spędziłem najszczęśliwsze chwile mojego życia. Który chrapał mi nad uchem i zabierał całą kołdrę. Który jak dziecko wtulał się we mnie po seksie. Który przynosił mi aspirynę i wodę, kiedy nie mogłem wrócić do życia po imprezie. Który przypalał jajecznicę i potrafił się popłakać z tego powodu, bo przez to nie miałem co zjeść na śniadanie. Który za to z chęcią i uśmiechem na ustach jadł mój przesolony ryż i niedogotowane warzywa. Który każdym gestem, słowem, spojrzeniem wyznawał i okazywał mi miłość. Och, dlaczego zwątpiłem w ciebie i dlaczego do cholery to ty wydajesz się być winny?\nOderwałem swoje usta od pocałunku, który nieznanym mi sposobem zmienił się w absolutnie łagodne, czułe i pełne miłości muśnięcie warg. Spojrzałem w twoje oczy i powiedziałem słowo, którego wymowy prawie zapomniałem.\n- Przepraszam – wyszeptałem. Popatrzyłeś na mnie zdziwiony.\n- Ty mnie? Za co? Przecież ty w niczym nie zawiniłeś – powiedziałeś łagodnym głosem.\n- Ruki, przepraszam za to, że w ciebie zwątpiłem. Przepraszam, że nie dałem ci się wytłumaczyć. I przepraszam za to, że tak na to zareagowałem.\n- Rei-chan, ja... – Jak to możliwe, że twoje oczy wyrażają tak wiele, Ruki? – Kocham cię, Akira – wyszeptałeś chowając twarz w zagłębieniu mojej szyi. Poczułem, jak się uśmiechasz. Nie mogłem nie zrobić tego samego. Przytuliłem cię, a w sercu poczułem tak wielkie ciepło, jak jeszcze nigdy w całym moim życiu. Och, dlaczego musiało stać się coś takiego, żebym zrozumiał, że kocham cię mocniej niż własne życie, że potrzebuję cię bardziej niż powietrza, że zależy mi na tobie bardziej, niż na czymkolwiek na świecie? Nawet mój ukochany bas nie mógł się z tobą mierzyć... Uśmiechnąłem się szerzej, czując ulgę i radość, że w końcu to wiem.\n- Ja też cię kocham, Takanori.\nI najbardziej cieszyłem się z tego, że powiedziałem to tak pewnie i z takim przekonaniem, jak jeszcze nigdy.\nSiedziałem na kanapie, a twoja głowa spoczywała na moich kolanach. Wzrok miałeś pozornie skupiony na włączonym telewizorze jednak widziałem, że kątem oka starasz się dojrzeć moją twarz. Tak, wiem, nie często się tak uśmiecham i mogłeś chcieć zapamiętać ten niecodzienny widok, ale wyglądałeś głupio z zezem...\n- Ruki, kotku, przestań się na mnie gapić – powiedziałem przesłodzonym głosem. Zmarszczyłeś zabawnie nos i odwróciłeś głowę w moją stronę.\n- Ale ja lubię się na ciebie gapić – powiedziałeś tak niewinnie, że uśmiechnąłem się mimowolnie. Jak ty to robisz?\n- Nie przeszkadza mi, że się na mnie gapisz, dopóki nie robisz przy tym zeza – powiedziałem złośliwie. Obrażona mina, duma urażona na całego, słodko wyglądałeś. Ale nie przestawałeś się we mnie wpatrywać. Ja z kolei zacząłem patrzeć na ciebie. Wymacałem dłonią pilota i wyłączyłem telewizor, jedyne źródło światła w pokoju. Za oknami było niesamowicie ponuro i ciemno, więc mrugaliśmy oboje przez chwilę, próbując przyzwyczaić oczy do mroku. Przez chwilę nie widziałem twojej miny. To było dosłownie kilka sekund, ale przez ten czas wyraz twojej twarzy zdążył diametralnie się zmienić. Usta wygięły się w podkówkę, oczy zaszły łzami, czaiło się w nich poczucie winy.\n- Ruki? – Szepnąłem, bojąc się twojej niezrozumiałej reakcji. Moje obawy zwiększało dodatkowo to, że nie wiedziałem na co to jest reakcja. – Taka-chan, co się stało?\n- Przepraszam Reita – wyszeptałeś głosem przepełnionym skruchą. Zanim zdążyłem ci przerwać, kontynuowałeś – Mogłem go odepchnąć, jakoś powstrzymać...\nNie skończyłeś, bo zamknąłem ci usta pocałunkiem. Zaborczym, gwałtownym, niemal brutalnym. Miażdżyłem ci wargi, a gdy się odsunąłem, zauważyłem że są całe opuchnięte. Spojrzałem w twoje oczy stanowczo.\n- Nic złego nie zrobiłeś, to nie twoja wina, jasne? – wysyczałem. Złapałem cię za włosy i odciągnąłem głowę do tyłu. Przyłożyłem usta do twojej szyi, co chwila ssąc i przygryzając jedno miejsce. Kiedy odsunąłem się po jakimś czasie, mogłem podziwiać dużą czerwona malinkę tuż pod twoim jabłkiem Adama. Spojrzałem na swoje dzieło z satysfakcją i poczułem jak drżysz.\n- Ale to nie zmienia faktu, że pozwoliłem ruszyć twoją własność, Rei-sama – wyszeptałeś tak pociągającym głosem, że momentalnie zrobiłem się twardy. – Byłem niegrzeczny, powinieneś mnie ukarać...\nW życiu bym nie pomyślał, że kiedyś sam zaczniesz jedną z naszych gier. Zawsze to ja musiałem być inicjatorem takich rzeczy i choć wiedziałem, że to lubisz, zdawałem sobie sprawę, że jesteś zbyt nieśmiały, by to zaproponować. Dlatego moją pierwsza reakcją był lekki szok, ale opamiętałem się w jednej chwili. Moje wargi wykrzywił uśmieszek.\n- Powiedz mi... jak bardzo byłeś niegrzeczny? – Zapytałem cicho, z ustami tuż przy twoim uchu. Przeszedł cię dreszcz, a ja uśmiechnąłem się z zadowoleniem. Uwielbiałem obserwować, słuchać, czuć twoje reakcje na moje zabiegi. Nigdy się nie hamowałeś, wiesz, że lubię, kiedy jesteś tak pełen pasji.\nWziąłem płatek twojego ucha w usta i usłyszałem przeciągły jęk.\n- Bardzo niegrzeczny, Rei-sama... proszę ukarz mnie... Zachowałem się jak dziwka, potraktuj mnie tak... Proszę... – Wiedziałem, że już same takie słowa wypowiedziane przez ciebie tym tonem mogą doprowadzić mnie na szczyt, więc nie zwlekając dłużej, wstałem, zostawiając cię na kanapie półleżącego, z rumieńcami na policzkach, opuchniętymi wargami i przyspieszonym oddechem. Bogowie, byłeś w tym momencie taki seksowny...\n- Wstań i rozbierz się – byłem z siebie dumny, kiedy słowa przeze mnie wypowiedziane brzmiały pewnie, a głos nie drżał. Czułem na sobie twoje gorące, uległe spojrzenie, sam wpatrywałem się w twoje dłonie, rozpinające szybko guziki twojej koszuli. – Wolniej – powiedziałem spokojnie, obserwując z rozbawieniem niecierpliwość pojawiająca się na twojej twarzy. Kiedy w końcu stałeś przede mną nagi, z czerwonymi policzkami i pulsującym członkiem, doskonale wiedziałem co chcę zrobić i jak będzie wyglądał dzisiejszy wieczór.\nRozpiąłem pasek od spodni, klamra szczęknęła cicho, sprawiając, że drgnąłeś nieznacznie. Wysunąłem go ze szlufek i podszedłem cicho, ciesząc oczy widokiem twojego nagiego ciała. Obszedłem cię dookoła, a twoja głowa nawet nie drgnęła, by skontrolować moje ruchy. Cieszyłem się, że wiesz czego od ciebie oczekuję i że potrafiłeś mi zaufać nawet w chwilach, w których drżałeś ze strachu i niepewności.\nStanąłem za tobą i nachyliłem nad twoim uchem.\n- Ręce, Ruki – poleciłem szorstkim szeptem. Chciałeś dominacji, to ci ją dam. Złapałem mocno twoje nadgarstki i związałem na plecach, boleśnie wykręcając ci ramiona. Krzyknąłeś cicho, czując jak pasek wrzyna się w twoje ciało. Odrzuciłeś głowę do tyłu i westchnąłeś, czując moje palce przejeżdżające po plecach, kreślące linię kręgosłupa. Jęknąłeś krótko, kiedy moja dłoń zsunęła się gwałtownie na pośladek i mocno go ścisnęła. Twój przyspieszony oddech był jedynym dźwiękiem w otaczającej nas, pełnej napięcia i pożądania ciszy.\nStanąłem przed tobą i spojrzałem ci w oczy. Widziałem w nich taki ogień, jak chyba jeszcze nigdy, przez całe trzy lata bycia razem. Sięgnąłem ręką do tyłu głowy i odwiązałem swoją chustkę na nos. Spojrzałeś na mnie niepewnie, a ja tylko uśmiechnąłem się chłodno i powoli poszedłem z powrotem za twoje plecy. Przełożyłem ręce nad twoja głową i zakryłem chustą twoje oczy. Chciałem, byś skupił się tylko na dotyku moich dłoni, by nic innego cię nie rozpraszało. Zawiązałem mocno supeł, by opaska nie spadła w trakcie zabawy i przejechałem dłonią po twoim karku. Westchnąłeś cicho drżąc na całym ciele.\n- Na kolana, dziwko – warknąłem cicho z ustami tuż przy twojej szyi. Wykonałeś moje polecenie, zanim zdążyłem rozpiąć rozporek spodni, czy choćby pomyśleć o zdjęciu koszulki. Zaśmiałem się cicho.\n- Aż tak ci spieszno? Uwierz mi, dzisiaj to trochę potrwa... – skończyłem szeptem, stając przed tobą.\nPrzeciągnąłem t-shirt przez głowę, rzucając go w miejsce bliżej nieokreślone. Zsunąłem z siebie spodnie razem z bokserkami i stanąłem przed tobą nagi, z członkiem twardym i błagającym o dotyk. Złapałem cię za włosy i wszedłem w twoje otwarte i chętne usta prawie do samego końca. Dławiłeś się, nie mogłeś oddychać, ale pozwalałeś mi się pieprzyć bez żadnego, najmniejszego nawet sprzeciwu. Moje pchnięcia były szybkie, głębokie i brutalne, nie byłem już w stanie nad sobą zapanować, ale nie przeszkadzało ci to, jęczałeś, zaciskając wokół mnie swoje wargi i doprowadzając mnie do szaleństwa. Kiedy doszedłem, połknąłeś wszystko i oblizałeś usta, och, nawet nie wiesz, jak seksownie to wyglądało...\nKlęczałeś przede mną, ze spuszczona głową łapiąc oddech i chwiejąc się na kolanach, związane ręce i zasłonięte oczy niczego ci nie ułatwiały.\n- Powiedz mi, Ruki – zacząłem nagle, zaskakując tym odrobinę nawet samego siebie. – Jak chcesz, żebym cię zerżnął? Jak tanią dziwkę, tutaj, na podłodze, od tyłu? Czy może w łóżku, patrząc ci w oczy? – Podszedłem do ciebie i szybkim ruchem zerwałem z twarzy opaskę. Nadal klęczałeś w tym samym miejscu, wbijając we mnie niepewne spojrzenie. Widząc, że czekam na twoją odpowiedź, spuściłeś wzrok, ale zdążyłem zauważyć, że jesteś speszony. Potwierdził to róż pojawiający się na twoich policzkach. Złapałem mocno twoja brodę i podniosłem twoja głowę, zmuszając cię tym samym do spojrzenia mi w oczy. Zobaczyłem delikatny strach bijący się o pierwsze miejsce z pożądaniem. – Do jakiego stopnia chcesz być moją dziwką, Ruki, co?\nPociągnąłem cię za włosy, wstałeś posłusznie. Widziałem, że się bałeś, nie wiedziałeś co postanowiłem zrobić. Podnieca cię to, prawda? Strach, niepewność, uległość...\nPo raz kolejny tego wieczoru złączyłem nasze wargi w brutalnym pocałunku, jednocześnie kierując się w stronę sypialni. Wyraźnie poczułem, że się rozluźniasz. Upewniłeś mnie tylko w przekonaniu, że dobrze wybrałem...\nKiedy staliśmy już przy łóżku, oderwałem się od ciebie i patrzyłem, jak wchodzisz na nie, układając się na plecach. Widziałem, że sprawia ci to ból, jednak doskonale zdawałem sobie sprawę jak wielką czerpiesz z niego przyjemność.\nJęknąłeś, kiedy przesunąłem opuszkami palców po twojej łydce, udach. Rozłożyłem szerzej je szerzej, a ty pozwoliłeś moim dłoniom błądzić po swoim ciele, odkrywać je na nowo. Wyrwał ci się cichy krzyk, kiedy mój palec musnął twoje wejście.\n- Mam cię przygotować, Ruki? – Zapytałem poważnie. Nie miałem pojęcia jak ostro chcesz się tym razem zabawić, nie chciałem zrobić ci krzywdy.\n- Nie, Rei-sama – wyjęczałeś, bo nie przestawałem gładzić twoich napiętych z oczekiwania mięśni.\n- Jesteś pewien...? – zapytałem, pochylając się nad jego udem i liżąc powoli jego wewnętrzna część.\n- Taa...och! Tak! – krzyknąłeś, kiedy delikatnie przygryzłem twoją skórę. – Och, Reita-sama, błagam weź mnie wreszcie!\nMiałem zamiar przeciągnąć to dzisiaj dłużej, ale patrząc na twoje wygięte w łuk ciało, nie byłem w stanie zwlekać. Sięgnąłem do nocnej szafki po buteleczkę lubrykantu i powoli rozprowadziłem go na swoim ponownie twardym członku, starając się jak najbardziej odsunąć w czasie przyjemność. Patrzyłem ci w oczy, jak zwykle odnajdując tam całego ciebie, otwartego specjalnie dla mnie.\nUłożyłem się między twoimi rozsuniętymi szeroko udami i schyliłem głowę, by przesunąć językiem dookoła twojego sutka. Zamknąłem na nim usta i zacząłem ssać i przygryzać na przemian, drugiego pocierając dłonią. Na każdy mój zabieg reagowałeś głośnym jękiem. Przejechałem językiem po twojej klatce piersiowej, by zatrzymać się koło pępka. Pieściłem go, zataczając wokół niego kółka i muskając zębami wrażliwą skórę dookoła. Zszedłem niżej, całując twoje podbrzusze, doprowadzając cię do szaleństwa. Westchnąłeś rozczarowany kiedy specjalnie ominąłem strategiczne miejsce i kontynuując wędrówkę, zsunąłem usta na wewnętrzną stronę twoich ud. Jęczałeś i wiłeś się pode mną w ekstazie, kiedy pieściłem gorącym oddechem wrażliwa skórę.\n- Reirei, onegai...! – krzyknąłeś po kilku minutach tych słodkich tortur.\nWszedłem w ciebie szybko, do końca, wyrywając z twoich ust głośny krzyk, który uciszyłem, namiętnym pocałunkiem. Jęczałeś cicho w moje usta, kiedy poruszałem się w tobie brutalnie. Po kilku ruchach przyjemność całkowicie zastąpiła ból i sam nabijałeś się na mojego członka. Nie doszliśmy jednocześnie, ale za to mogłem widzieć cię kiedy szczytowałeś wykrzykując moje imię i nie oddałbym tego widoku za nic na świecie.\nOpadłem zmęczony na ciebie łapiąc oddech i uspokajając rozdygotane po spełnieniu ciało. Podniosłem się na łokciach i wysunąłem z twojego wnętrza, kładąc się obok. Rozwiązałem ci ręce, rozmasowując delikatnie obtarte nadgarstki. Wtuliłeś się we mnie ufnie, jak dziecko i wsłuchiwałeś w uspokajający się rytm mojego serca. Ja słuchałem twojego nadal trochę przyspieszonego oddechu.\nZanim zasnąłeś, wyszeptałeś ciche „Kocham cię, Akira”. Uśmiechnąłem się i odczekałem parę minut, po czym odpowiedziałem ci tym samym. Uśmiech rozjaśniający twoją twarz był dowodem na to, że nie spałeś. Spodziewałeś się, że wyczerpałem swoja dawkę szczerego i otwartego wyrażania uczuć na ten dzień i postanowiłeś mnie przechytrzyć, czyż nie? Nieważne. Kocham cię, Ruki.\nObudziły mnie głośne dźwięki „Break down” dobiegające z mojej komórki. Ten Satoshi to potrafi się wydrzeć... Mruknąłeś z niezadowoleniem wtulając się mocniej w moją klatkę piersiową. Zmarszczyłeś nosek i starałeś się zignorować dźwięki budzika. Mieliśmy dokładnie godzinę na to, by dostać się do studia na próbę, o ile nie chcieliśmy oberwać od naszego kochanego lider-samy. Chciałem uciszyć wokalistę zespołu Girugämesh, ale zlokalizowanie telefonu z tobą trzymającym mnie w żelaznym uścisku było dosyć trudne. Swoją drogą zdziwiłem się, bo zazwyczaj sam jak najszybciej chciałeś zakończyć słuchanie utworów jakiegokolwiek innego zespołu. Nigdy nie zapomnę, jak nazwałeś Shou „wiewiórką z głupim głosem”, albo Kyo „wyjącym szympansem”, oczywiście za każdym razem udając, że wcale nie jesteś zazdrosny.\n- Ruki... – Mruknąłem z wyrzutem – Musimy wstać. Kai będzie nam suszył głowę...\n- Jeszcze pięć minut.. – Jęknąłeś. To była naprawdę kusząca propozycja, ale przypomniałem sobie ostatnią taką sytuację. Spóźniliśmy się wtedy na próbę ponad 3 godziny a następne dwie spędziliśmy na wysłuchiwaniu pretensji i krzyków Yutaki... Średnio miałem na to dzisiaj ochotę...\n- Minęło, wstajemy – powiedziałem stanowczo. Przed oczami miałem coraz wyraźniejszy obraz wkurzonego Kai’a.\n- Wiesz co, Reirei? – zapytałeś cicho, ale słyszałem w twoim głosie irytację. – Nam się tutaj wczoraj o mało co związek nie rozleciał, a ty myślisz o tym, żeby się na próbę nie spóźnić. Mam w dupie Kai’a i resztę zespołu, dzisiaj nic mnie nie obchodzi.\n- Ale Ruki... Kochanie... Wiesz, że za tydzień mamy nagranie, prawda? – próbowałem przemówić ci do rozsądku. Wiedzieliśmy oboje, że nasz lider potrafił być nieobliczalny przed terminami, ale ty najwidoczniej o tym zapomniałeś.\n- Wiem, Reita. I mam to w dupie. Bo nawiązując do dupy... Tyłek mnie boli – jęknąłeś rozdzierająco z miną skrzywdzonej niewinności.\n- Sam się o to prosiłeś! – broniłem się.\n- Zdaję sobie z tego sprawę, ale to nie znaczy, że teraz chcę wracać do pracy...\n- Masz pecha, Ruki. Byłeś niegrzeczny, teraz musisz cierpieć – uśmiechnąłem się złośliwie i wstałem, nie zważając na twoje protesty. Podszedłem do szafy i wyciągnąłem z niej bokserki i pierwsze lepsze spodnie. Założyłem to na siebie i wyszedłem z pokoju, zostawiając twoje zwłoki na łóżku. Skierowałem swe kroki do kuchni i zabrałem się za robienie dwóch mocnych kaw. Zdawałem sobie sprawę, że ten napój jest ci potrzebny do powrotu do życia. Nastawiłem wodę i poszedłem do salonu, musiałem ocenić jak duże pobojowisko zrobiliśmy wczoraj wieczorem. Nie było tak źle, nasze ubrania rozrzucone po pokoju, moja opaska leżąca na kanapie, dwie książki zrzucone na podłogę i przekrzywiony obrazek na ścianie. I mokra plama po kwiatach na stoliku. Zebrałem ciuchy, uprzednio wycierając stolik swoją koszulką, i wrzuciłem je do kosza na pranie, chustkę po krótkiej inspekcji też. Książki odłożyłem na miejsce, poprawiłem obrazek i jeszcze raz obrzuciłem wszystko taksującym spojrzeniem. Wróciłem do kuchni i zalałem dwa kubki z kawą, po czym zaniosłem je do sypialni. Leżałeś w łóżku i przeciągałeś się właśnie, prezentując swoje napięte ciało prawie w całej okazałości, kołdra praktycznie zsunęła się z twoich bioder. Stłumiłem jęk i usiadłem koło ciebie, podając ci kubek. Kiedy go brałeś, zauważyłem twoje nadal czerwone nadgarstki. Odstawiłem swoją kawę na szafkę i sięgnąłem po twoją wolną rękę. Zmarszczyłem brwi, widząc podrażnioną skórę.\n- Rei, nic mi nie jest – mruknąłeś zawstydzony moją troską. Nic nie robiąc sobie z twoich protestów, zbliżyłem usta do obtartego miejsca i złożyłem na nim delikatny pocałunek. Westchnąłeś cicho, kiedy wysunąłem język i zacząłem nim pieścić twoją skórę. Wyciągnąłeś z mojego uchwytu swoją dłoń i zbliżyłeś się do mnie, muskając moje wargi swoimi. Wplotłem dłoń w twoje włosy, drugą układając na karku. Odstawiłeś ostrożnie kubek z kawą i pociągnąłeś mnie w dół, tak, że ułożyłem się na tobie. Całowałeś mnie coraz zachłanniej. Moje dłonie błądziły po twoim ciele, pod palcami czułem nagą skórę i drżące mięśnie. Oderwałem się od ciebie, kiedy zabrakło mi powietrza, spojrzałem w twoje oczy. Potem zerknąłem na zegarek. Zostało nam pół godziny, przy czym dojazd trwał dwadzieścia minut. Westchnąłem ciężko i wstałem, pociągając cię za sobą. Usiadłeś na łóżku i spojrzałeś na mnie niezadowolony. Podszedłem do szafy i rzuciłem w ciebie ubraniami, wiedziałem, że sam nie ruszysz się w celu znalezienia sobie na dzisiaj stroju.\nDwie minuty później siedziałeś przy stole w kuchni i obserwowałeś jak robię na szybko jakieś kanapki. Czułem na sobie twoje spojrzenie, było niemal jak dotyk i bardzo próbowało mnie rozproszyć. Udało mi się jednak dokończyć śniadanie i postawić przed tobą talerz. Zabrałeś się za jedzenie szybko, nie miałeś widać ochoty na irytowanie mnie jeszcze bardziej i zmuszanie do poganiania ciebie. Sam złapałem jedną z kanapek i poszedłem do łazienki, doprowadzić do porządku moje włosy. Zanim skończyłem, dołączyłeś do mnie, chwytając szczoteczkę do zębów w jedną i grzebień w drugą rękę.\nByliśmy gotowi do wyjścia dwadzieścia minut przed rozpoczęciem próby. Znając życie, zdawałem sobie sprawę, że nie zdążymy na czas... Zbiegłem po schodach, ciągnąc cię za rękę, biłeś rekord w długości odzyskiwania przytomności po przebudzeniu. Dopadłem stojący przed blokiem motor, wyciągając wcześniej z bagażnika samochodu dwa kaski. Usiadłem na mojej maszynie i odpaliłem silnik, kiedy zdałem sobie sprawę, że nie siedzisz za mną. Spojrzałem na ciebie wyczekująco.\n- Reita, nie wsiądę na to. – Spojrzałeś na motor, jakby wybił ci połowę rodziny.\n- Co? Dlaczego? – Zdziwiłem się – Nigdy nie bałeś się jeździć ze mną motorem.\n- Akira, tyłek mnie boli! – Jęknąłeś z rozpaczą. Popatrzyłem na ciebie zirytowany.\n- Gdybyś się tak nie guzdrał, to by nie było problemu. Autem nie zdążymy. Wsiadaj.\nSpojrzałeś na mnie wielkimi oczami szczeniaczka, a ja musiałem odwrócić wzrok, bo ten widok działał na mnie niepokojąco mocno. Usiadłeś za mną z jękiem i założyłeś kask na głowę, po czym wtuliłeś się we mnie mocno.\n- Nie lubię cię – burknąłeś pod nosem. Zaśmiałem się głośno i odwróciłem na tyle, na ile pozwalała mi nasza pozycja.\nPrzekręciłem kluczyk w stacyjce i dodałem gazu, ruszając w stronę wkurzonego na nas Kai’a.\n- Mogę wiedzieć, gdzieście byli? – Lider zmierzył nas lekko poirytowanym spojrzeniem, kiedy tylko wpadliśmy zziajani do studia. Już chciałeś cos odwarknąć, ale zasłoniłem ci dłonią usta.\n- Korki, nie spodziewałem się aż takich dużych – wysapałem, licząc na to, że Yutaka się na to nabierze. Zmrużył tylko oczy i wyraźnie dał mi do zrozumienia, że mi nie wierzy.\n- Skoro wszyscy raczyli się już stawić na próbie, to zaczynamy... – westchnął zrezygnowany i chwycił w dłoń pałeczki. Widocznie miał dobry humor. Zanotowałem, by potem wyciągnąć z Miyavi’ego pikantne szczegóły.\nPodszedłem do mojego basu i chwyciłem go, przebiegając palcami po jego gryfie w niemal erotycznym geście. Poczułem na sobie twoje spojrzenie i odwróciłem się do ciebie. Wzrok miałeś skupiony na moich palcach, ale zaraz przeniosłeś go na moją twarz. Popatrzyłeś mi w oczy i przełknąłeś ciężko ślinę, znajdując w nich cichą obietnicę. Chwyciłeś mikrofon i zacisnąłeś na nim palce, odwracając się ode mnie. Zaśmiałem się cicho, widząc twoje zachowanie, ale nie skomentowałem tego i zająłem się strojeniem instrumentu.\nPróba szła gładko, dopracowywaliśmy niektóre kawałki, ćwiczyliśmy trudniejsze partie i nanosiliśmy poprawki na arkusze z nutami do nowych piosenek. Nie byłeś zdenerwowany, twój głos nie drżał tak bardzo, jak na ostatniej próbie. A chłopaki nie zadawali pytań co do naszego zachowania. Mieliśmy żelazne zasady dotyczące nieinteresowania się sprawami prywatnymi innych. Oczywiście w godzinach pracy…\nPo skończeniu ostatniego utworu odłożyliśmy instrumenty na ich miejsca i zaczęliśmy zbierać porozrzucane po studiu rzeczy. Złapałem swoją paczkę papierosów i włożyłem do kieszeni kurtki. Zobaczyłem, że szukasz czegoś wśród porozwalanych kartek z tekstami. Miałem idealny pretekst do zostania z tobą dłużej w studiu.\n- Chłopaki, idziecie z nami na piwo? – Zapytał nas Aoi.\n- Tak, jasne, ale dołączymy do was później. Ruki musi coś chyba jeszcze znaleźć, a potem chciałbym jeszcze załatwić pewną rzecz. – Na pytające spojrzenie przyjaciela odparłem tylko: Później.\nPodszedłem i pochyliłem się nad tobą. Objąłem cię ramionami w pasie i położyłem głowę na twoim barku.\n- Czego szukasz? – zapytałem cicho.\n- Tekstu... – mruknąłeś tylko nie przerywając kopania w papierach. – Miałem go dokończyć.\nZobaczyłem leżący pod stołem zapisaną do połowy twoim drobnym pismem kartkę. Oderwałem się od ciebie i sięgnąłem po nią. Podniosłem ja na wysokość twojego wzroku.\n- To to, kochanie? – zapytałem z uśmiechem. Spojrzałeś na mnie lekko nieprzytomnym wzrokiem, po czym przeniosłeś go na trzymany przeze mnie papier. Chwyciłeś go szybko, czytając pobieżnie tekst, a na twoją twarz wpływał zadowolony uśmiech. Już wiedziałem, że to dokładnie to, czego szukałeś.\n- Tak, to to. – odpowiedziałeś rozpromieniony.\n- W takim razie chodź, musimy jeszcze z kimś pogadać – powiedziałem poważnie.\n- Z kim? – zapytałeś nieco podejrzliwie. Wbiłeś we mnie pytające spojrzenie.\n- Z Sagą – odparłem cichym i śmiertelnie poważnym głosem. Zbladłeś nieznacznie i zacisnąłeś usta.\n- Reita, nie ma o czym rozmawiać, nie… - Zacząłeś niepewnie, cichnąc coraz bardziej pod moim spojrzeniem.\n- Jest o czym rozmawiać i zaraz o tym właśnie porozmawiamy – powiedziałem stanowczo. – Saga ma jeszcze szanse jakoś się z tego wytłumaczyć, zanim rozwalę mu nos i stanie się moim wrogiem numer jeden. – Dokończyłem tonem nie znoszącym sprzeciwu. Spuściłeś wzrok i pozwoliłeś, by grzywka zasłoniła ci twarz. Złapałem palcami twój podbródek i uniosłem twoją głowę, zmuszając cię od spojrzenia mi w oczy. – Przestaniesz się tym w końcu dręczyć, cholero jedna?\n- Nie wiem… - zamilkłeś, gdy złączyłem nasze wargi w namiętnym pocałunku.\n- Idziemy – sapnąłem, gdy się od ciebie oderwałem i pociągnąłem cię za rękę w stronę wyjścia ze studia.\n- A oni nie skończyli już przypadkiem próby? – Zapytałeś powątpiewająco.\n- Nao miał ich dzisiaj trzymać do późna, niedługo ruszają w trasę. – odpowiedziałem przypominając sobie ostatnie narzekania Hiroto.\nZatrzymałem się przed drzwiami prowadzącymi do studia Arisu. Nie słyszałem zza nich dźwięków żadnych instrumentów, więc zapukałem i nie czekając na odpowiedź, wszedłem, ciągnąć cię za sobą. Zastaliśmy członków Alice nine siedzących w różnych miejscach studio, pijących kawę, lub rozmawiających. Najwidoczniej mieli przerwę.\n- Cześć Rei-san, Ruki-san! – zawołał Hiroto, wiecznie pełne energii dziecko szczęścia. – Wpadliście w jakimś konkretnym celu, czy na przyjacielską pogawędkę? – kontynuował, niezrażony naszym milczeniem.\n- Można powiedzieć, że na jedno i drugie. – Parsknąłem. – Chociaż pogawędki nie nazwałbym „przyjacielską”… – Zaszydziłem, wbijając wzrok w kulącego się na kanapie Sagę. – Możemy pogadać? – Zwróciłem się do niego.\n- Jasne – odparł słabym głosem wysoki chłopak i wstał. Ruszył w kierunku wyjścia, mijając nas. Wyszliśmy za nim, rzucając reszcie zespołu ciche „do zobaczenia”, po czym zamknąłem drzwi studio. Podszedłem do Sagi, sprawiając, że wszedł na ścianę i skulił, gdy zdał sobie sprawę, że nie ma dokąd uciec.\n- Miło mi cię widzieć, Saga – wysyczałem złośliwie. – Bardzo jednak chciałbym wiedzieć, czemu wczoraj pchałeś język do ust mojego chłopaka. – Warknąłem, opierając zwiniętą w pięść dłoń o ścianę koło jego głowy.\n- Reita-san, uspokój się, daj mi wszystko wytłumaczyć – wyszeptał blondyn pobladłymi ze strachu wargami.\n- Tylko się sprężaj, zanim stracę cierpliwość i jednak zrobię ci krzywdę – przyzwoliłem pozornie opanowanym głosem.\n- Reita! – zduszony okrzyk dobiegł mnie od twojej strony.\n- Siedź cicho, Ruki – powiedziałem karcąco. – Czekam – wróciłem do nieprzyjemnego tonu, zwracając się z powrotem do Sagi.\n- Reita-san, po pierwsze, nie miałem zielonego pojęcia, że Ruki-san ma kogoś. Nigdy bym tego nie zrobił, gdybym wiedział, że Ruki-san nie jest wolny. – Blondyn odetchnął trochę głębiej, widząc, że jego słowa odrobinę mnie uspokoiły, ale nie przerwał, widząc moje nadal wściekłe spojrzenie. – Po drugie, Ruki-san nie sprawiał wrażenia, jakby przeszkadzała mu nasza rozmowa, a nie rozmawialiśmy o efekcie cieplarnianym…\n- Doskonale wiem, jak wyglądają rozmowy z tobą, Saga – westchnąłem, przerywając jego tłumaczenia. – Opierają się na czystym flircie.\n- Eh… – Saga zarumienił się delikatnie, ale nie spuścił wzroku – T-tak, można tak powiedzieć. No i po prostu nie odniosłem wrażenia, jakby mu to jakoś specjalnie przeszkadzało… - skulił się pod moim morderczym spojrzeniem. – Po trzecie, to nie było nic poważnego, nie powiem, Ruki-san jest naprawdę przystojny, ale jest moim kumplem i nie myślałem wtedy w takich kategoriach… - zamilkł, kiedy na moją twarz wkradło się zrezygnowanie, a moja ręka opadła bezwładnie wzdłuż mojego ciała. Odszedłem od niego na krok i westchnąłem. – Przepraszam – powiedział jeszcze cicho Saga.\n- Nigdy więcej nawet o tym nie myśl – powiedziałem cicho, rozmasowując skronie, czułem zbliżający się powoli ból głowy.\n- Oczywiście. Masz mnie za samobójcę? - Zapewnił mnie basista. Objąłeś mnie w pasie. Spojrzałem na członka Alice nine ugodowym wzrokiem.\n- Będziemy się już chyba zbierać… - powiedziałem cicho, łapiąc cię za dłoń i ciągnąć w kierunku wyjścia z budynku.\n- Tak, do zobaczenia – równie cicho odparł Saga.\nWyszliśmy na dwór i skierowaliśmy nasze kroki do mojego motoru. Założyłem ci na głowę kask, po czym ubrałem swój. Usiadłem na maszynie i odpaliłem silnik, kiedy poczułem za sobą ciepło twojego ciała i twoje ręce oplatające mój brzuch. Uśmiechnąłem się w duchu, zastanawiając się, jak mogłem pomyśleć, że Saga zrobił to specjalnie… Jednak zaraz skrzywiłem się, przypominając sobie, że teraz Aoi i reszta będą chcieli z nas wyciągnąć co się działo. No trudno, i tak dzieliliśmy się praktycznie wszystkim.\nZanotowałem sobie w głowie, by zabrać cię na jakąś romantyczną kolację, w końcu przez te wydarzenia zdałem sobie sprawę, że nadal muszę się o ciebie starać, moje Maleństwo.\nOstatnio zmieniony przez Rei-chan dnia Czw Kwi 14, 2011 9:36 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Czw Kwi 14, 2011 3:23 pm\nBrakuje mi opcji: Naprawdę mi się podobało, ale czeka cię mnóstwo roboty. ^^\nUjmę to tak... NIE TRAWĘ kiedy ktoś publikuje tekst i prosi, żeby go nie jechać. Jeśli udostępniasz pracę musisz być gotowa na każdy komentarz, dlatego nigdy więcej nie pisz, że ktoś ma Cię nie bić. Dodatkowo jeśli chcesz pisać coraz lepiej, to co mają znaczyć słowa "więcej nie będę"? Tyłek ratuje Ci to, że prosisz o konstruktywna krytykę. To też dostaniesz (przynajmniej się postaram aby tak było).\nZnalazłam jeden błąd. Wybacz, że Ci go teraz nie wytknę, ale tekst czytałam rano, przed wyjściem do szkoły, a teraz nie chce mi się go szukać. Gdzieś było o jedno "na" za dużo, czy coś w ten deseń... ^^\nNie jestem też pewna co do zdania:\n- Oczywiście, uważasz mnie za samobójcę?\nMoże to wina tego, że było dla mojej głowy za wcześnie, ale musiałam przeczytać to trzy razy, żeby dotarł do mnie sens. Dla większej przejrzystości po "oczywiście" postawiłabym kropkę (wykrzyknik nawet), a ciąg dalszy jako osobne pytanie,\nOstatecznie, to Twój tekst, jeśli jesteś bardziej przekonana do tego zapisu, to niech zostaje...\nOgólnie czasem nie grały mi pewne zadania, ich szyk, ale to wina odmiennego podejścia do pisania, a nie poprawności. ;)\nPrzejdźmy do treści. Strasznie spodobały mi się dwa fragmenty:\nTo takie jakby perełki. ^^\nRuki-san nie sprawiał wrażenia, jakby przeszkadzała mu nasza rozmowa, a nie rozmawialiśmy o efekcie cieplarnianym…\nMimo wszystko scena erotyczna... jestem na nie. Co prawda, to okropna hipokryzja z mojej strony, bo ja się kompletnie nie nadaję do opisywania seksu i nigdy mi to nie wychodziło, ale mimo wszystko to tez nie było do końca dobre. Nie czułam się komfortowo czytając jak uprawiają seks. Nie mówiąc już o tym, że całkiem mnie to nie podnieciło... Myślę, że powinnaś nad tym popracować (tylko nie bierz przykładu ze mnie i nie dawaj sobie spokoju, lol).\nNie podobało mi się też, że zrobiłaś z nich wszystkich homo. Świat nie składa się z gejów! Tylko 37% społeczeństwa wykazuje skłonności do zachowań nieheteronormatywnych!\nMimo wszystko, cała fabuła miała jakiś sens (niezbyt odkrywczy, ale też nie oklepany). Trzymało się jakiejś kupy. W ogóle spoko. ^^\nOgólnie, to miło byłoby przeczytać coś jeszcze. Masz potencjał. Umiesz pisać długie opisówki, nie gubisz się przy tym... Chciałabym zobaczyć jak się rozwijasz literacko.\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Czw Kwi 14, 2011 9:35 pm\nDziękuję, Mun, cieszę się, że było coś, co się podobało, a chyba jeszcze bardziej z tego, że będę mogła w przyszłości poprawić to, co się nie podobało^^'\nJutro postaram się przejrzeć tekst i znaleźć te literówkę, dzisiaj mnie już za bardzo bolą oczy^^\nHej, "nie bijcie", a "nie krytykujcie", to dwie różne prośby xD\nJa mam nadzieję, że więcej nie umieszczę takiego tekstu, następne mają być lepsze, a co! ^^'\nZdanie Sagi o samobójcy mi też nie pasowało do końca, zaraz to poprawię, nie miałam pomysłu, jak to zmienić, a gorączka niczego nie ułatwia xD\nScena erotyczna... Przyznam, że mi też się nie podoba, napisałam ją za namową A., ale sama czułam się głupio, czytając ją potem.\nNa pewno tego nie porzucę, sprawia mi radość patrzenie na skończone dzieło, więc będę się starała pisać coraz lepiej^^\nWiem, Mun, wiem!\nRobienie ze wszystkich naokoło homoseksualistów jest wręcz komiczne w niekoniecznie pozytywnym sensie, ale... Pisałam to, mając najpierw w głowie obraz, scenę, historię. Mój mózg jest po części samodzielny, więc wymyślił to tak. A z racji pierwszego dzieła... Nie chciałam tego zmieniać, to jest całkowicie moje ._.\nDziękuję, Mun, za komentarz, za krytykę i możliwość poprawy^^\nMam nadzieję, że po moim kolejnym "dziele" nie zmienisz zdania co do mojego potencjału 8D\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Czw Kwi 14, 2011 10:48 pm\nZ punktu widzenia czytelnika, niestety nie bardzo (zdarza mi się o tym rozmawiać z ludźmi, serio).\n+ Każdy ma swoją wizję, nawet jeśli nie do końca dobrą, to i tak należy się plus za jakąkolwiek. ;D\nNo, i mam nadzieję, że będę mogła ten Twój potencjał w dalszym ciągu oceniać w najbliższej przyszłości. ^^\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Pią Kwi 15, 2011 10:55 pm\nMi się podobało! Nawet jeśli pomysł nie jest odkrywczy, to przedstawiony został całkiem ładnie, zwłaszcza jak na fakt, że dopiero zaczynasz. Lemon wcale nie był najgorszy, chociaż wolę te sceny w trochę innym klimacie (beznadziejnie romantycznym i tak dalej... XD), no ale to nie zmienia faktu, że niektóre momenty w nim naprawdę mi się w nim podobały i czytanie nie bolało XD (Nie wiem, czy coś mnie jeszcze boli po przeczytaniu ficka, gdzie zrobili to na olej do smażenia, no ale to tak nawiasem...). Jeśli chodzi o perełki, to szczególnie podobał mi się fragment, jak Reita tak uparcie patrzy na zegarek i scena z różami, tzn. to:\nChyba zapadnie mi to w pamięć ^^\nWidziałam jedno powtórzenie, ale teraz nie mogę sobie przypomnieć, gdzie, w każdym razie nie było to 'na', tylko jakieś dłuższe słowo. Ogółem też niektóre zdania napisałabym inaczej, ale jak już Mun mówiła, to raczej kwestia indywidualnego gustu twórcy. Raczej nie było niczego takiego, co by mnie raziło na tyle, żebym to zapamiętała ^^ Jest nieźle, naprawdę nieźle.\nTakże ogólnie zgadzam się z Mun, że masz potencjał, a reszta to już kwestia ćwiczeń - pisz jak najwięcej i dużo weny życzę ^^\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Pią Kwi 15, 2011 11:20 pm\nJeju, Shadow, dziękuję!\nBardzo się cieszę, że ci się podobało, zobaczyć te słowa w komentarzu od ciebie to naprawdę powód do dumy^^\nNiektóre zdania mi również trochę zgrzytały, ale nie byłam w stanie nic z nimi zrobić, więc zostały i straszą :P Mam nadzieję, że z każdym następnym razem będzie lepiej^^\nTo niesamowicie miłe zobaczyć, że w moim tekście ktoś znalazł jakieś perełki, naprawdę miłe^^\nCieszę się, że obie uważacie, że coś w sobie tam mam, teraz na pewno będę się starała to pielęgnować :)\nSkąd : Zabierzów\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo Pią Maj 06, 2011 1:24 am\nOddałam głos, a patrząc na wyniki ankiety, chyba już nie muszę nic pisać Widać, że posiadasz wrażliwą duszę romantyka, ale o swoje umiesz walczyć!\nSpodobała mi się postać Rei-sama - prawdziwy mężczyzna Z reszta pozostałe postacie także przypadły mi do gustu, wiec moim skromnym zdaniem pisz, pisz więcej, niech Cię wena nie opuszcza, ponieważ jest tu taka jedna, która chcę jeszcze\nTemat: Re: [M] Moje maleństwo


Nasze materiały pobrano już 203637368 razy\nPostać Szatana pojawia się niezwykle często w poezji i prozie młodopolan. Jego złowroga osoba była przedstawiana na różnorodne sposoby. Zainteresowanie modernistów magią, okultyzmem, satanizmem zaowocowało w wiele dzieł traktujących o przemożnym ,,Księciu Ciemności”. Dość wspomnieć utwory Stanisława Przybyszewskiego, Tadeusza Micińskiego, czy nawet Jana Kasprowicza, by pokazać jak różne oblicza miał on w literaturze młodopolskiej.\nPrzybyszewski niezwykle żywo interesował się zagadnieniami mrocznej strony świata, jego utwory uważane są zresztą za pierwsze na gruncie polskim dzieła satanistyczne. Obsesja satanistyczna ciągle powraca w jego powieściach: ,,Dzieci szatana”, ,,Synowie ziemi”, Homo sapiens”, ,,Synagoga Szatana” to teksty, w których ,,kapłan negacji” przedstawia własną filozofię na temat upadłego Anioła. Przybyszewski uważał, że Szatan był przed Bogiem, bo pierwotną rzeczą na świecie jest zło, a dokładniej ból, który wydał owoc zła. Książę Ciemności włada światem i góruje nad Bogiem, nie jest jednak szczęśliwy, bowiem zadając ból i cierpienie sam mu podlega. Przybyszewski pisał o nim ,,Szatan jest pierwszym filozofem i pierwszym anarchistą. Ale jest też przeznaczeniem nieukojonym, ciemnym, pełnym męczarni przeznaczeniem wydziedziczonych (…) Jest bogiem biednych i głodnych, bogiem niezadowolonych i ambitnych, bogiem natury i instynktów, które tylko zła pragną, bogiem potępieńców i tych, co szukają: bo szukać znaczy zgubić Boga(…)”. Szatan ,,Nowego Mesjasza literatury” jest wielkim buntownikiem, który pomimo całej swej potęgi i mocy cierpi tak jak człowiek, stąd też określenie ,,smutny szatan” często kojarzone z koncepcją Przybyszewskiego. Uważał on również, że to właśnie Szatan obdarował ludzi nauką, filozofią, zainspirował człowieka do odkrywania świata, a dzięki niemu można poznać tajniki życia, poprzez niego można dokonać wszystkiego i to zupełnie bezkarnie.\nNieco inaczej na postać upadłego Anioła zapatrywał się T. Miciński. Jego najsłynniejszy utwór z tomu ,,W mroku gwiazd” to wiersz pt.: ,,Lucyfer”. Poeta rysuje sylwetkę Księcia Ciemności zanurzoną w dysonansach. Podobnie jak u Przybyszewskiego Szatan nie jest w pełni szczęśliwy. Ma bowiem świadomość własnej niemocy w konfrontacji z wszechmocnym Bogiem, wie, że jego występek skazał go na wieczne potępienie, musi brnąć dalej w otchłań zła, bo tylko to pozwala mu egzystować. Określa siebie ,,promieniem bożym”, ,,piorunem burz”, ,,grobowcem ciszy”. Jest więc pełen sprzeczności, niejednoznaczność, jest wewnętrznie rozdarty. Jego oblicze jest pełne trupiej bladości, ukrywa je, wstydzi się go. Jest potężny i słaby, gwałtowny i spokojny. Jego największym wrogiem jest Słońce - światłość, które wielbi Boga, jego wielkiego przeciwnika i nieprzyjaciela.\nW utworach Jana Kasprowicza pochodzących z drugiego, modernistycznego etapu twórczości, pojawia się nierzadko postać Szatana. W szczególności w ekspresjonistycznych cyklach hymnów: ,,Ginącemu światu” oraz ,,Slave Regina” Lucyfer zajmuje ważne miejsce. Poeta kreuje m.in. w utworze pt.: ,,Dies irea” oraz ,,Święty Boże, Święty mocny” Boga, który obojętnie spogląda na cierpienie i ból ludzi, który jest bezlitosny i bezwzględny w wymierzaniu sprawiedliwości. W takiej sytuacji, zdaje się mówić poeta, jedyne, co pozostaje człowiekowi to schronienie się pod opiekę Szatana, który przynajmniej interesuje się światem. W hymnie ,,Święty Boże” to właśnie Lucyfer zajmuje miejsce Boga, zapełnia po Nim pustkę i to właśnie jemu podmiot liryczny oddaje pokłon i składa cześć. Szatan zarzuca nad światem swoją ,,podstępną sieć”, ,,przekleństwami znaczy swoją drogę”, zasiewa ziarna nienawiści i zła w duszach człowieczych, jednak w konfrontacji z nieczułym, niemiłosiernym Bogiem to on zwycięża walkę o duszę ludzką.\nMotyw Szatana pojawiał się niezwykle często w utworach modernistów. Źródeł tego żywego zainteresowania postacią ,,Złego” należy upatrywać w młodopolskich fascynacjach satanizmem, spirytualizmem, demonizmem, siłami tajemnymi - to właśnie one stawały się inspiracją dla tworzenia coraz to nowych wizerunków Księcia Ciemności.\nPodobne wypracowania do Portrety Szatana w literaturze młodopolskiej - omów temat na wybranych przykładach\nOrdynacja wyborcza - Ordynacja większościowa - definicja, opis, przykłady. Wady i zalety ordynacji większościowej Grupa Wyszehradzka - cele, zadania, geneza Mikołaj Sęp Szarzyński - biografia, życiorys Antyk - charakterystyka epoki Statuty Kazimierza Wielkiego - okoliczności i ogłoszenie Bł. Franciszek i Hiacynta Marto, Łucja dos Santos - życiorysy, objawienia, zasługi\nTrójca Święta - symbole, opis, znaczenie. Dogmat o Trójcy Świętej Stosunek Niemiec do sprawy polskiej w okresie I wojny światowej Najdawniejsze zabytki języka polskiego – opracowanie Powstanie warszawskie - przebieg powstania warszawskiego Orędzie biskupów polskich do biskupów niemieckich - reakcja władz PRL. Atak na Kościół Czy warto chodzić do szkoły? - rozprawka\nImię róży NATO struktura Portret Doriana Graya motyw lustra Grecja Państwo Niemieckie postacie biblijne Grażyna socjologia koalicja dao Centralny Okręg Przemysłowy historia


Najlepsze pomysły na aktywne hobby - Stary Młyn\nNapisane przez starymlyn-agro.pl | paź 12, 2018 | Turystyka i wypoczynek | 0 |\nW obecnych czasach spędzanie czasu na świeżym powietrzu jest pragnieniem wielu osób. Zwłaszcza aktywne spędzaniu czasu jest bardzo przyjemne, dlatego wiele osób szuka dla siebie ciekawych sposobów na spędzanie czasu w nadchodzących miesiącach.\nCoraz więcej osób marzy o tym, by swój wolny czas spędzać nad wodą. Wypożyczanie sprzętu wodnego, pływanie łódkami, na żaglówkach, czy równie ciekawe jachty, stają się bardzo popularne wśród ludzi w różnym wieku. Zarówno osoby bardzo młode, dopiero rozpoczynające swoją przygodę z różnymi sportami, jak i nieco starsi ludzie, którzy szukają dla siebie ciekawej formy rozrywki i spędzania czasu wolnego od pracy, ale również osoby przebywające na emeryturze, które chcą znaleźć dla siebie przyjemne hobby. Powinno się jednak wiedzieć, że w wielu przypadkach na sprzęt motorowodny wymagane są odpowiednie uprawnienia.\nW przypadku takich pojazdów wodnych, jak choćby motorówki, jacht, czy skutery wodne, wymagane są odpowiednie uprawnienia na sprzęt motorowodny. Uprawnienia takie można uzyskać na przykład, uczęszczając na kursy. Polski Związek Motorowodny i Narciarstwa Wodnego jest zarejestrowanym stowarzyszeniem, które jest jedynym reprezentantem w zakresie wszystkich dyscyplin zarówno motorowodnych, jak również narciarstwa wodnego. Otrzymując uprawnienia wydane przez ten związek można mieć pewność, że będziemy posiadali niezbędne umiejętności, wiedzę, jak i doświadczenie do tego, by bezpiecznie korzystać z różnego rodzaju pojazdów motorowodnych. Będziemy również mieli odpowiednie uprawnienia do tego, by samodzielnie pływać takimi pojazdami wodnymi, jak jachty, skutery wodne, czy większe łodzie.\nNie da się ukryć, że pływanie takimi pojazdami wodnymi jest wyjątkowo przyjemne i daje wiele radości. Wszystkie osoby, które odnalazły swoją pasję w tych sportach wodnych są zachwycone z wielu możliwości, jakie daje poruszanie się po wodach, zarówno na terenie naszego kraju, jak i poza nim. Jak potwierdzają, wycieczka po rzekach czy morzach jest niezwykle przyjemne i satysfakcjonująca, pozwala na przeżycie niezapomnianych przygód, a samodzielność w podejmowaniu decyzji i obsłudze np. statków jest nie do przecenienia. Nic więc dziwnego, że coraz więcej osób w naszym kraju interesuje się taką formą aktywności i bez względu na swój wiek ubiega się o stosowne uprawnienia, zdobywa właściwe umiejętności i decyduje się na to, by wypłynąć na głębsze wody i przeżyć swoją własną, niezapomnianą przygodę.\nPoprzednieJak zadbać o swoje zdrowie?\nNastępneJak spędzać czas wolny?


Dwujęzyczność zamierzona na co dzień - jak u nas wygląda?\nWszystko co nowe, potrzebuje czasu na wdrożenie. My też go potrzebowaliśmy. Mówienie po angielsku do dziecka wymagało od nas z początku wielu dni na przestawienie się. W końcu – powiedzmy sobie szczerze – jest to coś zupełnie nienaturalnego! I nie chodzi tu tylko o przestawienie się z polskiego na angielski w mowie. Mam na myśli przede wszystkim mentalne przygotowanie. Miałam bowiem świadomość, że zarówno niektórzy w rodzinie czy wśród znajomych mogą na to patrzeć jak na wydziwianie, próbowaniem bycia rodzicem „ą ę”…\nNo nie, do tego ostatniego jeszcze trochę mi brakuje. Ale nie ukrywam, że obok zdrowia i szczęścia mojego dziecka, zależy mi też bardzo na jego rozwoju. I jeżeli mogę go na różne sposoby wspierać, to lenistwem byłoby tego nie robić. Dlatego zdecydowaliśmy się z mężem na wprowadzanie edukacji Montessori, dla tego rozważamy w przyszłości edukację domową i dlatego też zdecydowaliśmy się na mówienie do Anastazji po angielsku.\nKilka słów o powodach tej ostatniej decyzji i czym jest dwujęzyczność zamierzona możecie przeczytać w tym wpisie.\nDwujęzyczność zamierzona – czy wymaga to dużo czasu i wysiłku?\nZ jednej strony tak, z drugiej strony nie. Tak naprawdę nie robię wielu dodatkowych czynności językowych, których bym nie robiła, gdybym mówiła do Anastazji po polsku. Fakt, czasem muszę coś sprawdzić w słowniku czy zastanowić się nad poprawną konstrukcją zdania, ale nie spędzam nad tym dodatkowych godzin.\nInaczej jednak jest z tym wysiłkiem – jakbym dobrze po angielsku nie mówiła (a nie mówię!), jest to mój drugi język. Nie jestem native’m, daleko mi do ich płynności, często zapominam słówek, łapię się na błędach. Nie jestem więc w stanie z naturalną łatwością i polotem opowiadać i mówić po angielsku. Ale z dnia na dzień jest coraz lepiej.\nMówienie po angielsku będzie wymagało od Ciebie wysiłku. Przekazywanie myśli i poleceń nie zawsze będzie łatwe i przyjemne. Czasem będzie Cię korciło, aby wyrazić emocje po polsku. Wciąż będziesz zastanawiał(a) się nad gramatyką i wymową, przypominał(a) sobie angielskie słowo na „sitko” czy „konewka”. Czasem będziesz musiał(a) przełknąć ślinę i wstyd, aby mówić po angielsku przy innych ludziach, będąc świadomym swoich niedoskonałości w tym języku – och, jak często ja tak mam!\nAle wydaje mi się, że warto! Bo ja już widzę po 10-cio miesięcznej Anastazji, że reaguje na angielski ze zrozumieniem! I już to jest moim największym motywatorem do wkładania tego dodatkowego wysiłku.\nJak już wspominałam w tym wpisie – po angielsku mówię głównie ja. I staram się mówić do Anastazji wyłącznie po angielsku. Jak więc wygląda u nas dwujęzyczność zamierzona na co dzień?\nOpowiadanie tego co robię, po angielsku\nPierwsze i moim zdaniem – najważniejsze. A przy okazji – wymagające ode mnie najwięcej wysiłku i zacięcia. Dlaczego? Bo czasem po prostu jestem zmęczona. Czasem chcę posiedzieć w ciszy i zająć się czymś bez mówienia. Czasem po prostu potrzebuję skupienia lub zapominam, że powinnam swoje myśli uzewnętrzniać. Bo opowiadanie, nazywanie rzeczy codziennego użytku, opisywanie czynności i rzeczywistości to najlepszy sposób na przedstawieniu dziecku otaczającego nas świata. Bo to z nim najwięcej ma do czynienia i najbardziej będzie potrzebowało słownictwa z tego zakresu.\nDlatego gadam – raz mniej, raz więcej. Ale gadam – o tym jak obieram ziemniaki, gotuję brokuła, sprzątam i odkurzam, piszę artykuł na bloga. Nazywam sztućce, zabawki, opisuję cechy – duży, mały, czerwony, okrągły. Staram się by słownictwo, które używam było proste, ale różnorodne.\nTo mój konik – uwielbiam czytać na głos po angielsku. Mam wtedy znacznie lepszą wymowę i akcent. Skupiam się na wszystkich detalach fonetyki angielskiej (z naciskiem na British English, bo taki też akcent wybrałam na studiach i mogę słuchać wymowy Brytyjczyków 24/7), podkreślam interesujące słowa, czytam raz mniej, raz bardziej dynamicznie. Podobno świetnie mi to wychodzi, więc może czas zacząć to nagrywać i puścić w świat? 🙂\nA co czytamy? Udało mi się znaleźć kilka perełek – starych książek dla dzieci po angielsku, w których język wprost zachwyca! Czytam więc głównie te opowieści. Do tego mamy kilka angielskich książeczek dla maluchów – z odgłosami zwierząt i samochodów, z liczeniem po angielsku, z alfabetem. Nasza angielska biblioteczka sukcesywnie rośnie i jeśli chodzi o zasadę minimalizmu w naszym domu, to zą kategorią zakupów mam największy problem!\nŚpiewanie i słuchanie angielskich piosenek\nKolejny hit! Śpiewam Anastazji praktycznie tylko po angielsku. Nawet stworzyłam angielskie słowa do naszych kultowych polskich kołysanek (Ach śpij kochanie, Aaaa kotki dwa). Piosenek angielskich w sieci jest dużo, ale trzeba wybierać te naprawdę kształcące muzyczny talent dziecka, a nie „im-więcej-dźwięków-i-krzyków-tym-lepiej”. Dlatego my śpiewamy głównie piosenki Pomelody i ostatnio też Zumbini. Pomelody jest bardziej różnorodne, ale Zumbini też ma świetne taneczne melodie!\nPuszczanie słuchowisk po angielsku\nGdy już głowa od myślenia boli lub muszę skupić się na jakiejś czynności, a jednocześnie mam poczucie niedosytu angielskiego w danym dniu, puszczam słuchowiska po angielsku – bajki lub książki czytane, czasem angielskie radio. I nawet jeśli Anastazja na razie nie wykazuje nimi większego zainteresowania, to dzięki nim osłuchuje się na okrągło z poprawną angielszczyzną i akcentem. Słucha też głosów innych osób mówiących po angielsku, a nie tylko mamy.\nPrawda jest taka, że nasza polsko-angielska codzienność jest zwykłą polską codziennością, tylko że w dużej mierze w języku angielskim. Staram się trzymać tylko języka angielskiego, żeby nie mieszać Anastazji w głowie. I odkąd podjęliśmy decyzję o wprowadzaniu dwujęzyczności trzymamy się tego. Strasznie jestem ciekawa efektów! Widzę już teraz, że Anastazja rozumie co do niej mówię i tym bardziej dodaje mi to skrzydeł!\nJest jeszcze jeden mały plus tego całego angielskiego zamieszania – zauważam własny rozwój językowy. I czuję, że powoli wracam z angielskim do formy z czasów studiów filologicznych!\nTo co, zachęciłam Was? 🙂 Czy dwujęzyczność zamierzona to coś dla Was i Waszych pociech?\nA może znacie fajne angielskie piosenki dla maluchów, w stylu: „Head, shoulders knees and toes?” 🙂


Oświadczenie portalu ZYCIESTOLICY.COM.PL - ZycieStolicy.com.pl\nHome\tStolica\tOświadczenie portalu ZYCIESTOLICY.COM.PL\nPortal zyciestolicy.com.pl dementuje doniesienia portalu wiesci24, jakoby wydawca portalu tj. Spółka Eurosimplex sp. z o.o. prowadziła działalność polegającą na produkcji, handlu, dystrybucji itd. broni, amunicji czy jakimkolwiek wyposażeniem i sprzętem wojskowym/survivalowym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykonywanie takiej działalności gospodarczej wymaga uzyskania tzw. koncesji na obrót specjalny. Listę podmiotów z taką licencją, można znaleźć na ogólnodostępnej stronie internetowej. Link do strony można znaleźć TUTAJ. Wydawca portalu zyciestolicy.com.pl NIE posiada takowej koncesji i NIE wykonuje działalności nią objętej.\nRównocześnie zaprzeczamy jakoby portal zyciestolicy.com.pl posiadał związki z jakąkolwiek opcją polityczną. Treści publikowane na portalu oparte są wyłącznie na faktach, które ku naszemu zdumieniu są pomijane przez inne lokalne media, które boją się lub nie chcą otwarcie poddawać ocenie działania obecnych włodarzy Warszawy. Nasze publikacje zawsze są poprzedzone pytaniami do urzędników miejskich lub podległych im instytucji. Te zazwyczaj wybierają opcję nie odpowiadania na nasze pytania. Warszawski Ratusz ustami swojego rzecznika często zarzuca nam kłamstwo. Jednak zarówno my jak i nasi czytelnicy za każdym razem skrupulatnie wykazujemy, że to urzędnicy celowo lub nie, mijają się z prawdą.\nAtaki portalu wiesci24 to nic innego, jak nieudolna próba reakcji na treść naszych publikacji. Zwłaszcza po tym jak opublikowaliśmy materiał pokazujący związki osób związanych z portalem wiesci24 z miejskimi urzędami. Wskazaliśmy też powiązania portalu z osobami które popadły w konflikt z prawem.\nZapewniamy naszych czytelników, że nie pozwolimy narzucić sobie tematów oraz nie ulegniemy kampanii nienawiści rozpętanej przeciwko nam. Liczy się prawda i tylko prawdę znajdziecie na portalu zyciestolicy.com.pl. Jednocześnie cieszymy się, że nasze publikacje spotykają się z zainteresowaniem czytelników i innych redakcji, za co dziękujemy. Prezentowane przez nas treści zapewne są bolesne dla osób odpowiedzialnych za skalę patologii w Warszawie, ale drodzy Państwo my tylko opisujemy rzeczywistość taką jaka ona jest.\nEUROSIMPLEXEUROSIMPLEX SP. Z O.O.Grzegorz JakubowskiJan Pińskioswiadczenierafał trzaskowskiTrzaskowskiwiesci24wiesci24.pl\nNabór na 300 Plus! Kto może otrzymać świadczenie?