Wataha Drimer |\n1. Drimer – wilcze życie\nOpublikowano 29 czerwca 2016 Autor: Aktina\nKaro przez dobrą chwilę stał w miejscu z otwartym pyskiem, mrugając ze zdziwienia i nie mogąc wydobyć z siebie słowa. W końcu się otrząsnął. Zaczął chodzić w kółko i rozkopywać śnieg z nerwów. Nora o wszystkim wie. To, co powiedziała, nie mogło być przypadkowe. Podsłuchiwała ich? Czy dorośli zawsze muszą wtrącać się w nie swoje sprawy i wszędzie ogłaszać te prawdy życiowe?! Nie, nie może tego tak zostawić.\nRuszył biegiem za waderami, które zdążyły się już od niego oddalić o dobre kilkadziesiąt metrów. Zrównał się z nimi i zajął miejsce po stronie ciotki.\n- Możemy porozmawiać? Teraz – dodał dobitnie – tutaj i sami.\nDorosła samica wymieniła kilka spojrzeń z Moon, mówiących, że dalej ma iść sama. Ta natychmiast spełniła prośbę, nawet nie zerkając na brata.\n- Więc o czym chcesz rozmawiać? – Nora uśmiechnęła się. Chciała być miła, ale na Kara zadziałało to wręcz odwrotnie w stosunku do zamierzonego efektu. Myślał, że wilczyca próbuje go udobruchać. Nie ma mowy, nie da się tak łatwo.\n- Jak długo tam stałaś? – zapytał bez ogródek. Był opanowany, nic nie zdradzało jego emocji.\n- Zawołałam was, jak tylko się zbliżyłam. Krzyczenie z daleka byłoby bez sensu.\n- Jak tylko się zbliżyłaś? A może przez jakiś czas stałaś kawałek od nas i słuchałaś? – W tym momencie nie udało mu się ukryć wyrzutu i oskarżenia w głosie.\n- O nie kochany, tak nie będziemy rozmawiać. Jeśli chcesz na mnie zrzucać swoją niepewność, to źle trafiłeś. Moon miała rację, powinieneś przemyśleć kilka swoich zachowań, a dopiero później, po wyciągnięciu wniosków, rozmawiać z tymi, którzy chcą ci pomóc. – Odwróciła się od basiora, żeby odejść.\n- Więc skąd o wszystkim wiesz?! – Postawił wszystko na jedną kartę. Jeśli po prostu miał paranoję, to wszystko stracone.\n- Bo żyję trochę dłużej niż ty i widziałam już wilki wyrywające się na świat, wymykające się na granicę terytorium, patrzące ze strachem na członków stada, bo mogli poznać tajemnicę…\n- To aż tak widać? – Basior przerwał Norze, odwracając wzrok. Zaczynał żałować swojego wybuchu.\n- Zależy jak bardzo ktoś jest uważny. Nie, twoi rodzice nic nie wiedzą. Nie potrafią obiektywnie ocenić sytuacji. Taht i Ronon tym bardziej. Mają wystarczająco dużo problemów, w tym ze swoimi dziećmi.\n- Roy i Orion? Tak, wiem też o nich. Ostatnio wyjątkowo trzymacie się razem. Schemat jednak jest ten sam. Ramira i Marley nie zauważają zachowania Roy’a, Orionem się nie interesują, a z kolei z nim sytuacja jest identyczna.\n- Dziwne. Mówi się, że to rodzice pierwsi zobaczą, że coś się dzieje z dziećmi.\n- Niektórych rzeczy podświadomie wolą nie widzieć.\n- A ty? Dlaczego przyglądałaś się nam tak uważnie? Czy to dlatego, że… nie masz własnych dzieci? – Karo czasem chciałby ugryźć się w język zawczasu, ale zdawał sobie z tego sprawę, gdy niechcianych słów nie można było cofnąć.\n- Wiem, do czego zmierzasz i może odpowiem w ten sposób. Są osobniki stworzone do przywództwa i takie, którymi można rządzić, bo potrafią zaakceptować swoje miejsce w stadzie. Ja należę do tej drugiej grupy. Teraz ty zastanów się, czy należysz do pierwszej.\n- Każdy lubi rządzić. Nawet ty nie pozwalasz, żeby ktoś za bardzo ci rozkazywał.\n- To wiąże się ze wspomnianą akceptacją miejsca w watasze. Skoro wiem, ile jestem warta, to nie pozwolę, żeby ktoś mnie poniżał. Tak w ogóle to nie, nie każdy lubi rządzić i dobrze takie osobniki znasz.\n- Roy i Orion. – Wilk wymienił po raz kolejny w trakcie tej rozmowy imiona brata i kuzyna, z lekkim uśmiechem. – A więc Shadow też odejdzie?\n- To zależy tylko od niego. Może uda mu się zdobyć przywództwo? Siłą albo podstępem… Po nim można się wszystkiego spodziewać. A może się dostosuje? Może ktoś go do tego nakłoni…\n- Zmusi – poprawił Norę dwulatek. – Wątpię, żeby siła perswazji wystarczyła w tym przypadku.\n- Często takie zachowanie, agresja, wręcz przemoc, ma ukryć słabą psychikę.\n- Nie wydaje mi się. Nie u Shadowa.\n- Zastanów się lepiej. Przecież to logiczne. Jeśli nie możesz komuś zaimponować własną osobowością, szukasz elementu zastępczego.\n- Silna osobowość może również podnieść samoocenę i nakłonić do zachowywania się jak król i władca. Samozwańczy.\n- Też racja – skomentowała Nora. – Jesteś mądry. Na pewno podejmiesz właściwą decyzję.\n- W jakiej sprawie? – Spojrzał na waderę.\n- Odejścia z watahy.\n- Ale przecież decyzja jest już podjęta. Odchodzę. Wiem nawet jak to zrobić…\n- W młodości wszystko wydaje się takie łatwe, oczywiste. Szkoda, że prawda okazuje się inna. – Wadera zwiesiła głowę.\nWilki zatrzymały się. Cały czas podczas rozmowy kierowały się w stronę legowiska, powolnym krokiem, właściwie bezwiednie. Rozmowa między nimi była tak szczera i naturalna, że nie myśleli o jej zakończeniu. Karo nigdy nie pomyślał o Norze jako o potencjalnym sojuszniku. Co tu dużo mówić, nigdy nie pomyślał, że może ona tak trzeźwo patrzeć na świat i uświadomić mu wiele rzeczy. Nie tylko logicznymi argumentami, ale życiowym doświadczeniem, które obejmowało dużo więcej niż mógł sobie wyobrazić.\n- W tej chwili jesteś pewny siebie i własnego postępowania. Może się to zmienić w jednej chwili, na przykład kiedy obejrzysz się na żegnającą cię rodzinę i uswiadomisz sobie, że nigdy więcej ich nie zobaczysz. Nigdy nie będziesz mógł poprosić ich o pomoc ani zrzucić na nich swoje niepowodzenia.\n- Byłaś tego świadkiem?\n- Tak, dawno temu. – Wilczyca odwróciła wzrok, omiotła nim szczyty górskie i odznaczającą się w oddali rzekę. Zatopiła się we wspomnieniach.\n- Mówisz o sobie? – zaciekawił się Karo.\n- Co? Nie! – Natychmiast zaprzeczyła Nora. – Mówię o Baronie, rodzonym bracie Taht i Kada, a moim przyrodnim. Powody jego zachowywania były jednak zupełnie inne.\nSamica obejrzała się na siostrzeńca, była ciekawa, czy go to interesuje. Karo cierpliwie czekał na ciąg dalszy historii.\n- Po prostu stchórzył. To nie była przemyślana decyzja. W Cremo pojawił się kłusownik, pierwsze wilki zaczęły ginąć, nie wracały ze spacerów albo po tym, jak rozdzieliły się podczas polowania. W stadzie narastała panika. Nie mieliśmy pojęcia, co się dzieje. Wyobraź sobie, że pojawiły się nawet teorie o duchach jakichś watah żyjących tu przed nami. Nie powiem ci więcej szczegółów na ten temat, bo nigdy się tym nie interesowałam i nie przywiązywałam do nich uwagi. Zresztą akurat to jest najmniej ważne. Myśleliśmy nawet o opuszczeniu terytorium. Nie wiedzieliśmy, że okoliczne stada spotyka to samo. W każdym razie twórcą tej strategii był właśnie Baron. Nie przesadziłabym z określeniem, że Shadow odziedziczył coś po wujku.\n- Wszystko zostaje w rodzinie? – zaśmiał się Karo.\n- Coś w tym stylu – przytaknęła wadera. – Baron lubił rządzić i miał aspiracje na alfę. Wymyślił, że sam wyprowadzi stado, skoro Orion i Tina nie chcą wykonać jego planu. Oczywiście wszyscy członkowie, mimo pewnych różnic w prywatnych przekonaniach, stanęli po stronie przywódców.\n- W takiej sytuacji Baron, żeby nie wyjść na słabego i strachliwego, ogłosił, że sam odejdzie z Cremo?\n- Skąd wiesz? Słyszałeś już tę historię? – zdziwiła się Nora.\n- Nie, ale wystarczająco dobrze znam Shadowa, a skoro mówiłaś, że są podobni…\n- A, no właśnie, więc już rozumiesz. To, że właściwie dopiero w tej chwili okazał strach, to inna sprawa. Mój brat właściwie z wszystkimi już się pożegnał, a rozumieć to trzeba jako lekkie skinienie głowy, po czym stanął jak zamurowany. Wiedział, że powinien już odejść, potwierdzając swoje słowa, ale nie odsunął się na więcej niż dziesięć metrów, stawiając kroki nienaturalnie wolno.\n- Kto się nad nim zlitował? – dociekał Karo, doskonale wyobrażając sobie opisywaną sytuację i wyprzedzając wydarzenia.\n- Ja. Krzyknęłam, żeby został. Udało mi się nawet udać głos na granicy płaczu. Oczywiście nie mógł mi odmówić, kiedy powtórzyłam prośbę, dodając kilka zmyślnych argumentów.\n- Jeśli chodziłoby o Shadowa, chyba bym się tak nie poświęcił. Chociaż muszę przyznać, za kilka rzeczy, w tym dążenie do celu, podziwiam go, ale tylko trochę… – Kara ponownie zaskoczyło, z jaką otwartością opowiada wszystko ciotce.\n- Zrobiło mi się żal Barona. Wpadł w pułapkę własnej dumy, szkoda było, żeby ucierpiał tylko z tego powodu. Nie wiadomo, co by się stało, gdyby wtedy się od nas oddzielił. – Powstrzymała się od jakiegokolwiek komentarza do drugiej części wypowiedzi basiora.\n- Mówiłaś o przybieraniu maski kogoś silnego tylko dlatego, że nie ma się wystarczająco silnej i wyjątkowej osobowości. Myślałaś wtedy o nim, prawda? W pierwszej kolejności o nim.\n- Tak. Rodziny się nie zapomina. W sumie to do każdej sytuacji przywiązuje się większą wagę, jeśli wiadomo, że nigdy nie będzie mogła się powtórzyć. Mówiłam to już dzisiaj, a może niedługo i ty będziesz miał wątpliwą przyjemność poznania tego uczucia.\nZapanowała chwilowa cisza, tylko śnieg chrzęścił pod łapami. Teren zaczął się wznosić, zbliżali się do jaskini.\n- Ostatnia sprawa – odezwał się Karo. – Co ja mam zrobić z Moon? Dowiedziała się jakiś czas temu i dzisiaj, nie wiadomo skąd, wypaliła, że ona też chce iść. Ze mną, znaczy z nami, we czwórkę. Nie wiedziałem, jak jej to wyperswadować i powiedziałem pierwszą rzecz, jaka mi przyszła do głowy. Nie było to na miejscu…\n- Co konkretnie powiedziałeś?\n- Coś w stylu, że wadery nie mogą odejść ze stada, bo to ich miejsce.\n- No to rzeczywiście, mogła się obrazić. – Nora tylko pokiwała głową.\n- Ale ja po prostu wiem, że ona tego nie przemyślała. Powiedziała to pod wpływem chwili, tak naprawdę nie czuje tego, co ja. Chciałem ją zniechęcić, a teraz będzie jeszcze bardziej uparta, żeby dowieść swego i zrobić mi na złość.\n- Sam już odpowiedziałeś sobie na wcześniejsze pytanie.\n- Pójdź do niej, przeproś i dopuść ją do waszej tajnej, zamkniętej grupy. To co zakazane bardziej kusi, dobrze o tym wiesz. Poza tym jeśli faktycznie nie czuje potrzeby odejścia, to zrezygnuje, a jeśli jednak odezwie się w niej instynkt założenia własnego stada, wyruszycie razem. Możecie rozdzielić się po jakimś czasie, kiedy każde z was kogoś znajdzie.\n- To naprawdę zadziała? A co jeśli będzie bardziej uparta niż sądziłem? Jeśli wtedy już pod żadnym pozorem nie zrezygnuje?\n- Dowiesz się czegoś nowego o siostrze. Zaliczysz ciekawą lekcję.\nBasior wymamrotał coś pod nosem, ale nie zaprotestował. Nie miał innych pomysłów i doskonale wiedział, że musi coś w tej sprawie zrobić. Nie może być tak jak teraz.\n- Ciociu… Noro – poprawił się. Wiedział, że wadera woli, kiedy mówi się do niej po imieniu. – Szkoda, że nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy ze sobą w ten sposób.\nKrótkie spojrzenie prosto w oczy, a później rozdzielili się. Szli do legowiska, niby mieli jeden cel, ale to już nie było to. Karo nie chciał, żeby ktoś widział go razem z Norą. Nie wiedział dlaczego, jakoś tak. Wilczyca się tego domyślała.. W jego wieku również nie mogła zrozumieć dorosłych. W przeciwieństwie do siostrzeńca zrozumiała swój błąd za późno, żeby skorzystać z większości rad.\nPowiedzenie słowa przepraszam okazało się łatwiejsze niż samiec myślał. Problem polegał na tym, że samo przepraszam nie wystarczyło. Moon nadal nawet nie chciała na niego spojrzeć, udając, że coś w okolicznych zaroślach bardzo ją interesuje. Karo dwoił się i troił, na marne. Została mu ostatnia deska ratunku. Miał nadzieję, że nie będzie musiał się do tego uciekać. Pomylił się, a Nora miała rację. Gdy tylko zaproponował siostrze dołączenie do niego, Roy’a i Oriona, natychmiast spojrzała na samca z tryumfem w oczach, który szybko starała się ukryć.\n- Wiedziałam, że w końcu do tego dojdzie, że nie będziesz mógł wiecznie bronić swoich bezsensownych argumentów.\nKaro o mało nie wybuchł. Zrozumiał, że wilczyca celowo udawała obrażoną i nie dawała się przeprosić! Miał ochotę wykrzyczeć, że jest manipulatorką i chyba traktuje tę sytuację jak zabawę. To mogło być niebezpieczne, coraz bardziej bał się, co będzie, jak wprowadzi Moon całkowicie we własne plany, czy będzie umiała się normalnie zachować, nie szukając wszędzie możliwości rywalizacji i wygranej. Powstrzymał się jednak. I tak nie mógł już się wycofać. Nie chciał się też znowu kłócić, bo mogło mu nie starczyć czasu, żeby znowu się pogodzić. On sam mógłby odejść nawet jutro, ale wiedział, że nie zrobił jeszcze najważniejszej rzeczy. Nie powiedział o wszystkim rodzicom ani przywódcom. Ronon i Taht raczej nie mogli zabronić mu odejścia, to była jego własna decyzja. Ich własna decyzja, całej trójki, bo myśl, że Moon do niech dołączy, nadal wydawała mu się nierealna. Mógłby się nawet w tej sprawie założyć. W każdym razie musiał działać szybko, bo czas uciekał, a przecież musi wszystko wytłumaczyć siostrze, chociaż uważa to za stratę czasu.\nZaczął natychmiast, najpierw od zebrania wszystkich czterech członków swojej grupy na półce skalnej. Nie pomyślał o najważniejszym – o uprzednim wprowadzeniu brata i kuzyna w sprawę Moon. Basiory były zaskoczone i niespecjalnie zadowolone. Z upływem czasu zaczęły jednak patrzeć na samicę trochę bardziej przychylnym okiem. Kiedy doszło do opowieści wyników doświadczenia, jakie nad rzeką przeprowadził Karo, wadera miała nawet kilka cennych uwag. Wyglądało na to, że naprawdę się interesuje, zadawała pytania, jeśli coś było dla niej niejasne. Jej brat nadal nie wiedział, jakie są prawdziwe zamiary wadery, ale w końcu zostawił to w spokoju. Prawda i tak wyjdzie na jaw, a on ma ważniejsze rzeczy do ustalenia. Grupa musiała zdecydować kiedy i jak powiedzieć o wszystkim watasze, a także kto ma to zrobić.\nRozdział miał być w niedzielę, wiem, ale postaram się, żeby następnym razem wyszło lepiej. Następny rozdział powinien być 10 lipca, bo chcę publikować co drugą niedzielę przez wakacje (nadal piszę drugą historię na innym blogu… Jeszcze raz podaję adres, a co xD\nZ jednej strony jestem zadowolona z rozdziału i z samej rozmowy Kara i Nory, z jej przebiegu i „poziomu”, a z drugiej strony… Rozdział jest tak dialogowy, że nie wiem, czy to go nie psuje. Dlatego ostatnią część napisałam już w formie opisu.\nZrobiłam tutaj też mały eksperyment. W tym rozdziale częściej używałam imion niż określeń typu „biało-siwy samiec” itp. W drukowanych książkach tak jest i dużo łatwiej się wtedy połapać. Powiedzcie, czy to wam pasuje i czy robić tak dalej, czy nie zdaje się wam, że powtarzam te imiona za często? Pierwszy raz tak zrobiłam, więc chciałabym wiedzieć, jak to wygląda od strony czytelników. Myślę, że nie wygląda to źle.\nOpublikowano 14 kwietnia 2016 Autor: Aktina\nMarley ruszył zaraz za Rononem, chciał go powstrzymać, uspokoić, porozmawiać o tym, co było kiedyś. Byli braćmi, ale mieli zupełnie inne charaktery. Rudy basior potrafił bardzo szybko odsunąć od siebie czarne myśli, złe wspomnienia, a nie było ich mało. Starał się nie myśleć o przykrych i ciężkich chwilach życia, takie zawsze się pojawią, nie trzeba będzie ich szukać. Jego celem było skupienie się na tu i teraz. Przeszłości nie może zmienić, przyszłość nadejdzie w swoim czasie, tylko teraźniejszość należy do nas w danej sekundzie.\nRonon tak nie potrafił. Demony przeszłości nie potrafiły go opuścić. Czasem przywoływał je na własne życzenie. Wystarczyła jedna myśl, podobna sytuacja, a nie mógł się opędzić od natłoku wspomnień lub przemyśleń. Kiedyś taki nie był. Żył z dnia na dzień, wszelkie problemy rozwiązywał bez większego zaangażowania emocjonalnego. Nawet atak Dark Lightów na jego rodzinną watahę wywołał u niego bardziej gniew niż smutek, a wściekłość dodaje siłę, można ją wykorzystać. Później poznał Taht, założył z nią rodzinę, którą bardzo szybko stracił. Zrozumiał, że wcale nie jest taki silny, jak mu się zdawało, silny psychicznie. Śmierć dziecka, dzieci jest najgorszym, co może spotkać rodzica. Tamtej nocy najchętniej zginąłby za Siroko, ale nie ma takiej możliwości. Gdy Taht wybiegła z jaskini, przez jakiś czas musiał patrzeć, jak z każdą minutą szczeniak gaśnie w oczach, a on sam musi się uśmiechać i żartować. Chciał się do niego przysunąć, przytulić i powiedzieć, że go kocha, ale nie mógł. Mały nie był głupi, domyśliłby się. Co innego coś przeczuwać, a co innego widzieć płaczącego nad tobą ojca.\nPóźniej kolejne problemy, kolejne i kolejne, a on coraz bardziej wątpił, czy powinien pełnić rolę alfy, opiekuna stada, tego, który bierze odpowiedzialność za wszystko i wszystkich, skoro nie umie się uporać z własnymi myślami.\nMarley dotarł do reszty grupy dużo później niż siwo-czarny samiec. Usłyszał, że chce on za wszelką cenę trzymać szczeniaki z dala od zdobyczy, nawet od cielaka. Brat chciał jakoś do niego dotrzeć, ale gdy tylko się odezwał, przywódca odwarknął mu i wrócił do kłótni z pozostałymi. Rudy wilk postanowił później porozmawiać z Rononem, może sam na sam.\nDopiero gdy zdenerwowany basior zaczął opowiadać o tym, co go dręczyło, uspokoił się. Wyglądało to tak, jakby z każdym słowem z jego serca przysypanego całą lawiną, spadał mały kamyk, ale na koniec dało to oczekiwany rezultat. Napięcie opadło ze wszystkich, zaczęli rozmawiać bez podniesionego głosu, mogli sobie nawzajem wyjaśnić kwestie, które do tej pory były przemilczane. Każdy przedstawiał swoje racje, szczególnie w sprawie polowania roczniaków. Nie podjęto żadnej decyzji, mimo że była oczywista, musiały polować, ale odłożyli to, na tę jedną chwilę. Każdy spoglądał ukradkiem na zdobycz, czekał, aż przywódcy rozpoczną posiłek. Taht pierwsza zauważyła to zachowanie i urwała rozmowę. Nikogo ona nie ominie, a z pełnym brzuchem lepiej się myśli i jest się mniej nerwowym.\nNagle Shadow obejrzał się za siebie. Usłyszał chrupanie kości. Myślał, że jakiś kojot skorzystał z okazji i próbował ukraść im trochę mięsa. Zamiast rabusia, nad cielakiem bizona zobaczył Meirę z pyskiem wymazanym krwią. Okazało się, że samiczka nie czekała na resztę ani tym bardziej na pozwolenie. Sama zabrała się do wyjadania najlepszych kąsków ze swojej zdobyczy. Czarny basior nie mógł pozwolić na takie zachowanie. Skoro Meira już teraz lekceważy ojca, alfę, to co będzie za jakiś czas? Co będzie, kiedy to Shadow zostanie przywódcą? Będzie miał duży problem z młodszą siostrą, dlatego musi ustawić ją do pionu już teraz, chociaż zaimponowała mu. On nigdy nie zdobył się na coś takiego.\nSamiec stanął nad pożywiającą się siostrą. Zniżył głowę, żeby spojrzeć jej w oczy i odsłonił zęby. Samiczka zaczęła szybciej jeść, odpowiadając cichym warczeniem. Dwulatek kłapnął zębami i jeszcze bardziej zbliżył się do wadery. Przełożył łapę przez zdobycz i cały czas napierał na Meirę. Musiała się odsunąć, chociaż robiła to niechętnie, marszczyła wargi. Shadow w końcu zasłonił martwą ofiarę własnym ciałem, ale to mu nie wystarczyło, szedł dalej. Wilczyca przestała się cofać, bo zauważyła, że jej bratu nie chodzi o mięso, tylko o zasady. Przysiadła na tylnych łapach, podkuliła ogon, chciała pokazać uległość, ale nie mogła. Coś w niej się temu sprzeciwiało. Powinna oblizywać swoje wargi i pysk basiora, a cały czas warczała. Mimo że zdawała sobie sprawę z błędu, nie miała zamiaru się do niego przyznawać z własnej woli. Czarny wilk wiedział o tym, ale dawał szansę siostrze. W końcu jednak jej zachowanie go zirytowało. Jeśli odpuściłby w tym momencie, w oczach watahy wyszedłby na słabego i stronniczego, że niby jeśli chodzi o najbliższą rodzinę nie umie zrobić tego co konieczne, ukarać.\nPonownie zbliżył się do Meiry. Otworzył pysk, nie przestając warczeć. Młoda wilczyca wiedziała, co powinna zrobić – włożyć swój pysk w zęby basiora. Był to jeden z największych gestów uległości, a jednocześnie symboliczna kara. Cofnęła łeb i odwróciła się, chcąc uciec. Myślała, że może Shadowowi przejdzie za chwilę, zrezygnuje, przecież zawsze stawał po jej stronie. Niestety nie tym razem. Załapał Meirę za plecy, szarpnął i przewrócił. Przydusił do ziemi, po czym powtórzył poprzedni gest. Samica bardzo niechętnie, z ociąganiem wykonała swoisty rytuału. Czuła zęby wilka na wargach, ale w całym zachowaniu nie chodziło o to, żeby ją zranić. Miała po prostu poczuć, że o tym czy się ruszy, odezwie, czy nie połamią jej szczęk, co w praktyce było możliwe, decyduje kto inny. W tamtej chwili nie mogła zjeść nawet kawałka mięsa bez zgody i uwolnienia z uścisku.\n- Dosyć! – krzyknął Ronon, kiedy zauważył, że Shadow celowo przedłuża karę.\nRodzeństwo rozdzieliło się. Spojrzeli jeszcze na siebie ukradkiem, a potem rozeszli w różne strony.\nPara alfa rozpoczęła posiłek, a chwilę później dołączyła do nich reszta stada. Wszyscy rzucili się łapczywie na pożywienie. Nie obyło się bez kłótni i warknięć. Mimo dużych rozmiarów bizona, wilki nie mogły się pozbyć myśli, że dla kogoś zabraknie, że pozostanie głodny. Były to tylko ich obawy, bez możliwości spełnienia. Każdy zjadł tyle, ile chciał, a zostały jeszcze resztki dla padlinożerców. Kruki już zaczynały się zlatywać, kojoty pewnie także krążyły w okolicy, ale wolały poczekać, aż wilki odejdą. Drapieżniki nie zawsze chciały się dzielić upolowaną przez siebie zdobyczą. Wystarczyło trochę cierpliwości, ptaki wszystkiego nie zjedzą.\nKaro, kiedy tylko zaspokoił głód, wycofał się w stronę rzeki. Odchodząc, usłyszał jeszcze fragment rozmowy:\n- Solo, najadłeś się jak za czterech! O! Już wiem. Quatro – zaczął nie kto inny jak Marley.\n- Ale, tato, przecież wiesz, że nikt tych przezwisk nie używa – westchnęła Misty, która jako pierwsza zrozumiała sens słów ojca.\n- To co? Przynajmniej mnie nie uprzedzicie, jak to było z Meirą i Teylą.\nKara nie interesował dalszy przebieg tej dyskusji, więc nawet nie nadstawiał uszu. Szybkim truchtem znalazł się nad Silvą. Usiadł na brzegu i przyglądał się tafli. Nie było to miejsce, w którym wpadł do wody, dlatego powierzchnia była nieskazitelnie gładka. Widać było stare pęknięcia, ale zdążyły już one zamarznąć, tworząc na powierzchni lodu swoistą pajęczynę. Była tym gęstsza, im dalej od brzegów się znajdowała. Basior wpadł na pewien pomysł.\nWstał i postawił jedną łapę na śliskiej powierzchni. Poczuł ukłucia zimna na poduszkach i lekkie przymarzanie. Pokręcił głową z rezygnacją, bo powierzchnia rzeki nadal się rozpuszcza i mimo że zamarza, to nie robi tego wystarczająco szybko. Samiec zauważył to, gdy zrobił drugi krok i stanął w kałużę. Stawiał jednak kolejne łapy na tafli, a następnie zaczął iść ku środkowi Silvy. Liczył kroki. Po piątym usłyszał trzask, więc natychmiast się cofnął. Ruszył kilkanaście metrów z nurtem, po czym znowu skierował się w stronę przeciwległego brzegu. Po pięciu krokach lód zaczął pękać. Kolejny powrót do brzegu i marsz na wschód. Po jakichś stu metrach, dla pewności, że to nie było tylko miejscowe zjawisko, po raz trzeci skierował się do środka rzeki. Po pięciu krokach nie było żadnego ostrzegawczego dźwięku, więc postanowił iść dalej.\n- Miałeś zamiar kiedykolwiek mi o tym powiedzieć?\nGłos Moon tuż za nim, którego się w ogóle nie spodziewał, pozbawił go koncentracji. Postawił łapę na lodzie zbyt energicznie i lód się pod nią załamał. Wilk odskoczył w tył.\n- Wygląda na to, że, idąc przy brzegu, nie ma żadnego niebezpieczeństwa… Będziemy szli gęsiego z kilkumetrowymi odstępami, dla pewności. Tak, wtedy będzie dobrze – mówił szeptem, sam do siebie.\n- Karo! Nie ignoruje mnie!\nBasior oderwał wzrok od rzeki. W sekundę zapomniał o obecności siostry.\n- Najpierw się mnie przestraszyłeś, a teraz zachowujesz się, jakbym wyrosła spod ziemi? Daruj sobie – prychnęła.\n- Rozproszyłem się…\n- Czym? Pękającym lodem? – Podeszła bliżej do samca, który stał już na brzegu. Spojrzała prosto w jego jasnobrązowe oczy. – A może wyprawą?\n- Jaką wyprawą? Nie wiem o czym mówisz… – Serce zabiło mu szybciej, głośno przełknął ślinę. Zdradzał się, ale nie mógł zapanować nad reakcją własnego organizmu. Może jednak Moon nie jest taka spostrzegawcza? Może tylko się wszystkiego domyśla, a on ma to niechcący potwierdzić? Chociaż czy to ukrywanie planów jak czegoś złego już go nie męczy?\n- Zdajesz sobie sprawę, że ta odpowiedź jest beznadziejna?\n- Więc co chciałabyś usłyszeć?\n- Pomyślałeś o prawdzie?\n- A skąd wiesz, że nie założyłem się z Shadowem i teraz sprawdzam swoje szanse na wygraną? – powiedział pierwsze, co przyszło mu do głowy.\n- Nigdy nie założyłbyś się z Shadowem. – Przewróciła oczami. – Słyszałam waszą rozmowę na półce skalnej, w noc po tym, jak wpadłeś do rzeki.\n- Dlaczego zaczynasz tę rozmowę dopiero teraz? Miałaś wiele okazji.\n- Chciałam dać ci szansę, żebyś sam nam powiedział, wszystkim, ale skoro się na to nie zanosi… Musiałam sama przejąć inicjatywę.\n- Więc mów, skoro zaczęłaś. Jestem gotowy na wykład, zresztą nie pierwszy.\nWadera przekrzywiła głowę, dziwiąc się tak spokojnej reakcji brata, ale zaczęła swój monolog, który układała przez ostatnie dni za każdym razem, gdy zobaczyła Kara. Nie było to nic nowego. Tych samych argumentów początkowo używali Roy i Orion, a nawet on sam, jeśli miał gorszy dzień i w jego głowie mnożyły się wątpliwości.\n- Masz na wszystko odpowiedź – zauważyła Moon.\n- Mówiłem ci, że to nie pierwsza taka rozmowa. Nie znajdziesz żadnego nowego powodu, żebym zrezygnował. Sensownego powodu – podkreślił.\n- Osłabisz watahę.\n- Mylisz się…\n- Wujek jest ranny, a tata nie może polować – przerwała mu. – Jeśli odejdziecie, stado straci trzy basiory, w tym świetnego tropiciela i łowcę.\n- Ronon zdrowieje, tata nigdy nie był wybitnym myśliwym, a mnie nie przeceniaj. Shadow chętnie zajmie moje miejsce, chociaż tak naprawdę to on zawsze był i będzie wyżej. Pod każdym względem. Mniejsza o to – urwał temat, widząc, do czego prowadzi. – Sama mówisz, że odejdą trzy dorosłe, zdrowe basiory. Odejdą trzy paczcze do wyżywienia i to takie, które mało zjeść nie umieją. Robi się nas za dużo na jedno Cremo. Ilość zwierzyny tutaj jest mocno ograniczona, a nikt nie wyklucza kolejnych szczeniaków. Jest nas osiemnaście, co będzie, jeśli ta liczba zwiększy się do dwudziestu dwóch, dwudziestu trzech? Poumieramy z głodu albo zniszczymy tutejszy ekosystem zbyt częstymi polowaniami, co w sumie prowadzi do tego samego. To normalne, że niektórzy odchodzą w poszukiwaniu własnej drogi.\n- W takim razie idę z tobą. Z wami – poprawiła się.\n- Nie chcesz tego.\n- Nie wiesz, czego chcę. Tylko ja mogę to wiedzieć.\n- Tego się nie wie, to się czuje. Gdybyś naprawdę myślała o odejściu, nie ukrywałabyś się tamtej nocy do samego końca, tylko stanęła między nami i powiedziała to, co mi przed chwilą. Nie zaczynaj tylko, że musiałaś się zastanowić.\n- Ty musiałeś, jestem tego pewna. Takiej decyzji nie podejmuje się pod wpływem chwili. Orion i Roy również mieli trochę czasu, chociaż im to skróciłeś. Dlaczego ja mam być traktowana inaczej?\n- Bo wadery nie odchodzą ze stada. – Ledwo przeszło mu to przez gardło. Wiedział, że to cios poniżej pasa, zresztą to wcale nie musiała być prawda. Nie wiedział, dlaczego tak bardzo chce zniechęcić siostrę.\n- To co słyszałaś. – Odwrócił wzrok w kierunku rzeki, udając, że coś go tam bardzo zainteresowało.\n- Patrz na mnie, kiedy rozmawiamy! – Złapała go za sierść na szyi i pociągnęła w swoją stronę. Basior niechętnie spełnił polecenie. Moon badawczo mu się przyglądała. – Kłamiesz – stwierdziła opanowanym głosem. – Nie mówisz tego zgodnie z sobą.\n- A jeśli się mylisz? – Chciał powiedzieć to pewnie, nawet z lekką drwiną, ale mu nie wyszło.\n- Nie mylę się. Kiedy zdecydujesz, co chcesz mi powiedzieć i będzie to zgodne z tym, co myślisz, powtórzymy tę rozmowę.\nNa chwilę oboje zamilkli, ale cisza została szybko przerwana.\n- Wracamy już do jaskini. Taht kazała wam przekazać. Możecie jeszcze tu zostać, po prostu nie chcieliśmy, żebyście nas szukali. – Nora pojawiła się nie wiadomo skąd. Rodzeństwo zastanawiało się, czy przez jakiś czas ukrywała swoją obecność.\n- Ja idę z tobą, ciociu. Karo, radzę skorzystać z okazji i zastanowić się nad tym, co ci powiedziałam.\nBiała wilczyca ruszyła w kierunku, gdzie stado odpoczywało po posiłku. Starsza samica za to zbliżyła się do dwulatka.\n- Diametralna zmiana własnego życia zawsze niesie za sobą konsekwencje. Zdecyduj się, czy jesteś na nie gotowy, ale przede wszystkim nie odtrącaj najbliższych. Kiedy odejdziesz, już nic nie będziesz mógł naprawić. Zostaną wam nawzajem tylko wspomnienia, więc nie pozwól, aby te złe przesłoniły dobre. – Mówiła szeptem, prosto do ucha wilka. Gdy skończyła, natychmiast odeszła szybkim krokiem, nie dając mu szans na jakąkolwiek odpowiedź.\nJuż ktoś mi wytknął na wattpadzie, że marzec dawno minął. Już myślałam, że uda mi się opublikować w niedzielę, ale ostatecznie dodaję dopiero dzisiaj… A myślałam, że w końcu dodam rozdziały do dwóch historii w jednym miesiącu. Powinnam sobie dawać termin dwa tygodnie przed tym, jaki planuję, to może bym się w nim wyrobiła.\nNie jest to ani mój najdłuższy rozdział (do Drimer), ani najciekawszy, sama to przyznaję. Dobrze, że na koniec, bo inaczej nikt by tego nie przeczytał xD Przez wakacje chcę napisać chociaż 3 rozdziały na zapas, bo czeka mnie klasa maturalna i pisać na pewno będę, ale jeszcze nie wiem, ile czasu mi na to zostanie. Tak w ogóle czasami zdaje mi się, że niektóre momenty są ciężkie, w ogóle styl mojego pisania jest… no specyficzny xD I zastanawiam się, czy to nie przeszkadza.\nOpublikowano 27 stycznia 2016 Autor: Aktina\nStali ukryci w lesie, za pniami drzew i pozbawionymi liści niższymi roślinami. Przed nimi rozciągała się otwarta przestrzeń doliny. Jedynie rzeka w oddali i pojedyncze drzewa urozmaicały ten krajobraz. No i oczywiście bizony. Wataha stała nieco wyżej od nich, na łagodnym zboczu, w którym, bliżej grzbietu górskiego, znajdowało się ich legowisko. Wiatr wiał w ich stronę, więc warunki były dla nich korzystne. Właśnie zapadła noc, ale zwierzęta i tak widziały wszystko doskonale.\nRononowi na ułamek sekundy stanęło przed oczami inne stado roślinożerców, inna polana, inna pora dnia, nawet inna pora roku! Wspólne było tylko to, że polować będzie jego rodzina, jego najbliżsi. Nie chciał, nie mógł pozwolić, żeby te łowy skończyły się tak samo jak tamte, tak odległe, a jednak ciągle żywe w pamięci.\nOtrząsnął się. Znajdzie czas na dołowanie się przeszłością, a teraz musiał być skupiony na obecnym położeniu. Wycofał się jeszcze bardziej między drzewa, żeby żaden roślinożerca nie dostrzegł wilczej sylwetki.\n- Bizony są ciężkie – zaczął. Wszyscy patrzyli na niego z uwagą. – Pod nimi lód załamałby się w jednej chwili. Raczej chciałyby tego uniknąć, ale jeśli będą zdesperowane, zrobią to. Mróz nie jest tak duży jak podczas waszego inicjalnego polowania – zwrócił się do dwulatków – a sierść wapiti nie może się równać z tą. – Skinął na stado w dolinie. – Musimy je zatrzymać przed Silvą. Przeprawa by ich spowolniła, ale nam przysporzyłaby znacznie więcej problemów niż korzyści. Dystans jednak jest duży, więc powinno się udać. Musi się udać! – poprawił się. – Kto, jak nie wy, to zrobi?\nPrzywódca mówił pouczającym tonem. Zachowywał się jak nauczyciel i właśnie tak było. Musiał przekazać im całą swoją wiedzę. To było jego zadaniem i musiał wypełnić je najlepiej jak potrafił. Jeśli nie zrobiłby tego dokładnie i zrozumiale, miałby na sumieniu kogoś z rodziny, nie wątpił w to.\nWataha rozproszyła się wzdłuż zbocza. Znali się nawzajem tak dobrze, że do określenia strategii i ról potrzeba było zaledwie kilku słów. Wilki zaczęły schodzić do doliny, powoli okrążając roślinożerców. Miały spuszczone głowy, rozszerzone nozdrza, ale oczy cały czas wpatrzone w cel. Nic nie rozpraszało ich uwagi. Całe ciało poruszało się niemal automatycznie. Łapy same znajdowały najlepszą drogę, uszy obracały się na wszystkie strony, wyłapując parsknięcia bizonów, pobekiwanie cieląt, a jednocześnie sprawdzały, czy inne drapieżniki nie poruszają się za głośno, czy akcja nie zostanie przyspieszona przez jeden trzask gałązki pod śniegiem. Mięśnie drżały pod skórą i nie było to spowodowane przeszywającym wiatrem lecz podekscytowaniem. Na ziemi czuć było zapach potencjalnych ofiar, które wcześniej tamtędy przechodziły. Wiatr przynosił ze sobą kolejne wonie. Wilki już czuły smak świeżego mięsa. To wystarczało, żeby wszystko w nich rwało się przed siebie. Musiały jednak poprzestać na oblizywaniu warg z myślą o posiłku. Instynkt działał w dwie strony. Z jednej pchał ich do polowania, a z drugiej nakazywał ostrożność, żeby nie były to ich ostatnie łowy.\nTemu wszystkiemu przyglądali się ze zbocza Ronon i Marley.\n- Nie myśl o tym – odezwał się rudy basior. – Dobrze wiesz, że to się nie powtórzy.\n- A jak to możliwe, że jesteś taki pewny? – Odwrócił wzrok w stronę brata. – Zagwarantujesz mi to? Przyrzekniesz na własne dzieci? No właśnie – skwitował po chwili ciszy. – Tym bardziej że twoje dzieci też tam są. – Z powrotem spojrzał przed siebie. – Wtedy też wszystko zapowiadało się dobrze. Wiem też, dlaczego jesteś taki spokojny. Ty tego nie widziałeś na własne oczy.\nMały wilczek siedział na pagórku poród równiny. Wokół niego rosła tylko wysoka trawa, nie było nawet drzew. Rodzina zostawiła go w najwyższym punkcie terenu, żeby był bezpieczniejszy i łatwiejszy do namierzenia. Samczyk siedział spokojnie w przeciwieństwie do swojego brata, który znalazł sobie zabawę, polegającą na staczania się z górki, ponownym wchodzeniu na szczyt i powtarzaniu wszystkiego od początku. Szczeniak ze szczytu wolał jednak uważnie obserwować poczynania watahy z wielkimi roślinożercami. Rodzice powiedzieli mu, że to bizony.\nDiego cały czas zerkał to w prawo, to w lewo. Po jednej stronie miał Teylę, która co chwilę się rozpraszała i podnosiła łeb, albo nawet przystawała. Basior zachodził w głowę, jak to możliwe, że ofiary jeszcze jej nie zobaczyły. Z drugiej strony szedł Orion. On z kolei pozytywnie zaskoczył kuzyna. Był bardzo skupiony, ewidentnie chciał wypaść jak najlepiej.\nWataha utworzyła półpierścień, żeby wszystkie zwierzęta biegły w jednym kierunku. W czasie pościgu chcieli również zawrócić zwierzynę i uniemożliwić jej dotarcie do rzeki. Łatwiej było jednak powiedzieć niż zrobić. Nakłonienie rozpędzonych kilkuset kilogramów do zmiany kierunku zdaje się wręcz niemożliwe, ale wilki chciały skorzystać ze swojej liczebności. Miały nadzieję, że parzystokopytne zareagują instynktownie, chcąc uciec jak najdalej od drapieżników, a walka będzie dla nich ostatecznością. Łudziły się, że tak będzie, mimo doświadczeń przywódcy. Tak naprawdę szansa na klasyczne polowanie była niewielka.\nBizony nie zdawały sobie sprawy ze zbliżającej się śmierci jednego z nich. Rozgarniały szeroką głową śnieg niczym pługiem, aby dostać się do ukrytej pod nim trawy. Rozeszły się na różne strony, co świadczyło o ich pewności siebie. To w grupie tkwi ich siła, tak samo jak w przypadku wilków. Pojedynczy osobnik jest w dużym niebezpieczeństwie. Takie ustawienie ofiar mogło sprawić, że spanikują i jednak wszystko pójdzie zgodnie z planem.\nPatrzył, jak jego rodzina zrywa się do pościgu, wybiegając z ukrycia. Wcześniej osłaniał ich obszar wysokiej trawy. Odległość miedź nimi a ofiarami błyskawicznie się zmniejszała, ale roślinożercy nadal stali w miejscu, nawet gdy mogli spojrzeć drapieżnikom prosto w oczy, z bliska. Zbiły się jedynie w ciaśniejszą gromadkę, otaczając młode szczelnym kordonem. Wataha zatrzymała się. Nie tego chcieli.\nWilki instynktownie wiedziały, że to już, że to ten moment. Nie potrzebowały kontaktu z innymi członkami grupy. Ruszyły właściwie w jednym momencie, prostując się dumnie, wyciągając ciało w biegu.\nOtoczyły bizony z trzech stron, tak jak zaplanowali. Nie zatrzymywali się, nie sprawdzali reakcji potencjalnych zdobyczy. Zaczęły podgryzać kolejne osobniki w tylne nogi, od głowy uzbrojonej w rogi trzymali się z daleka. Roślinożercy parskali i ryczeli na swój sposób, przerażone cielęta pobekiwały, chroniąc się u boku matek, a ponad tym wszystkim rozbrzmiewało głębokie warczenie drapieżników.\nOfiary nie zdążyły wystarczająco szybko zebrać się razem. Najzwinniejsze wilki wbiegły między nich. Taht, Kida, Karo, Saba i Misty byli wręcz otoczeni przez coraz bardziej panikujące stworzenia, chociaż w tej chwili nie musieli wiele robić. Wystarczyła sama ich obecność, zapach, aby wywołać popłoch.\nNagle między ciałami bizonów pojawiła się kolejna biała sylwetka, niknąca na tle śniegu. Długie futro połączone z szybkimi manewrami sprawiały, że wyglądała jak duch wilka, który wrócił z zaświatów, żeby ostatni raz zapolować. Ale to nie był duch, tylko Meira.\nRonon zerwał się z miejsca. W głowie, w swoich myślach, słyszał krzyk ,,nie!”, nie wiedział nawet, czy były to tylko myśli czy po dolinie poniósł się jego żałosny skowyt. Tym razem nie fizyczne rany sprawiały ból, ale wspomnienia i strach.\nWataha przez jakiś czas krążyła wokół ofiar. Nie było słabszego miejsca, luki, dzięki której mogliby jakoś zacząć i rozproszyć zwierzynę. Powoliposzczególni członkowie zaczęli się niecierpliwić, szczególnie najmłodsze pokolenie. Bren pierwszy się wyłamał, zresztą zawsze do wszystkiego był pierwszy. Nie słuchał ostrzeżeń dorosłych, błagań rodziców, aby nie robił głupstw. Umysł roczniaka nie umiał myśleć o konsekwencjach, bo przecież co się mogło stać? Jakby była taka potrzeba, stanąłby do walki z całym światem, czym dla niego był jeden bizon, nawet jeśli koło niego stało kilkanaście innych?\nSkoczył do gardła najbliższego osobnika. Jego reakcja była błyskawiczna. Samiec, trzymający w zębach tak naprawdę gęstą sierść a nie szyję bizona, został zrzucony na ziemię, prosto pod racice niedoszłej zdobyczy. Gdyby tego było mało, krowa wzięła go na rogi i wyrzuciła wysoko w powietrze. Wilk upadł kilka metrów dalej. Cała ta sytuacja trwała ułamki sekund, Bren nie zdążył nawet pisnąć.\nPrzywódca popędził w dół zbocza. Nie myślał o tym, że któryś z biegających wszędzie bizonów może go stratować. Jego celem była córka, która sprzeciwiła się wcześniejszym ustaleniom i wzięła udział w polowaniu. Wcześniej wymógł na najmłodszych dzieciach, że będą jedynie obserwować, z bliska, ale poza zasięgiem roślinożerców. Dzięki temu miał być spokojny o ich życie.\nPrzypadł do białej wadery, złapał ją za skórę na karku i chciał wyciągnąć poza niebezpieczny teren. Ta jednak nie miała problemu z uwolnieniem się, tym bardziej, że samiec nie trzymał mocno i nie był jeszcze w pełni sił.\n- Tato! Co ty robisz?! – syknęła z irytacją, cały czas wodząc wzrokiem za parzystokopytnymi.\n- Miało cię tu nie być! – On nie rozglądał się na boki, chociaż musiał walczyć z instynktem. Czuł zapach ofiar, widział ruch wokół siebie. Musiał jednak skupić się na córce. – Obiecałaś!\n- Dlaczego nagle nas odsuwasz od polowań?! Kuzyni i starsze rodzeństwo polowało w moim wieku, opowiadali mi.\n- Ale nie polowali na bizony.\n- Ale do tej pory w dolinie nie było bizonów, więc ciężko, żeby na nie polowali. Do tej pory ani razu nie pozwoliłeś nam uczestniczyć w żadnych łowach od początku do końca. Może Solo i Teyli to odpowiada, on woli tropić, ona ścigać, a ja nie chcę poprzestawać na tym. Chcę czuć adrenalinę przy siłowaniu się ze zdobyczą, chcę kończyć polowania jak Karo, Shadow i ty! Czuję, że w tym zadaniu się odnajdę. Jestem silna i mniejsza od was, basiorów, przez co mogę lepiej unikać ciosów wapiti. – Nie musiała tłumaczyć, o jaką sytuację jej chodziło. W tamtym momencie bardzo blisko nich przebiegł jeden bizon, wystarczyło tylko lekko się przesunąć, a stratowałby ich. – Tato, to nie jest odpowiednie miejsce ani czas, żeby się kłócić – mówiła szybko. – Odejdź na bok, bo może ci się coś stać…\n- Mi? – przerwał samiczce.\n- Tak, tato, tobie. Nie bez powodu miałeś siedzieć na zboczu, z wujkiem. Nie chcemy cię tak łatwo stracić.\nNie czekała na jakąkolwiek reakcję. Uciekła w stronę oddalających się członków rodziny, którzy w całym tym zamieszaniu wybrała ofiarę i oddzielili ją od reszty. Część wilków miała pilnować stada i zajmować ich tak, żeby nie mieli czasu iść na ratunek towarzyszce, a pozostali zajęli się głównym etapem polowania. Meira ostatecznie zdecydowała, że nie dołączy do najmłodszej siostry i brata, ale weźmie udział w zabijaniu zdobyczy. Musiała udowodnić tacie i wszystkim innym, że nie jest dzieckiem, dlatego nie muszą jej tak traktować.\nZa to Ronon stał jeszcze przez chwilę w tym samym miejscu. W głowie nadal słyszał słowa Meiry, ale nie te o nim, tylko o polowaniach. O tym, że chce brać w nich większą rolę, chce atakować ze starszymi. Nie rozumiała, dlaczego tylko ją, Sola i Teylę tak izoluje. Odpowiedź była prosta: bo wypierane tyle lat wspomnienia w jednej chwili powróciły i od tamtego czasu nie chcą go opuścić.\nSamczyk widział całą sytuację z odległości kilkuset metrów. Nie rozumiał wszystkiego, nie wiedział, co dokładnie się stało, ale wystarczyła mu reakcja watahy. Wszystkie wilki w jednej chwili przerwały wykonywane czynności, porzuciły bizony, które natychmiast z tego skorzystały i odbiegły. Nastała zupełna cisza. Drapieżnikom wydawało się, że nawet ptaki przestały śpiewać.\nWybór watahy padł na krowę z cielakiem. Była ona już stara, przez co także wolniejsza i mniej zwrotna, ale nie mniej niebezpieczna. Chęć ochrony dziecka dawała jej dodatkową siłę, ale była jednocześnie jej słabością. Nie mogła szybko skierować się w stronę stada, bo młody mógłby nie nadążyć, była to przecież jego pierwsza zima.\nMimo że drapieżniki się podzieliły, wokół przyszłej zdobyczy znalazło się dziewięć zwierząt. Nieraz tyle liczy cała wataha, a wtedy również muszą sobie radzić podczas łowów. Liczebność Drimerów w takich sytuacjach była ogromnym ułatwieniem.\nSamica bizona nie miała szans na ucieczkę. Taht, Kad, Nora, Ramira, Shadow, Karo, Meira, a nawet Orion i Roy, którzy sami się do tej roli zgłosili, co wszystkich zdziwiło, otoczyli ją i małego z każdej strony. Jeszcze w czasie drogi ustalili, jak będą atakować. Ronon ostrzegał ich, żeby nie rzucać się od przodu, co zwykle jest najbardziej śmiercionośną strategią. Należało ranić tylną część ciała, pokrytą krótszą sierścią i oddaloną od rogów, aż zwierzę się nie podda i położy na ziemi. Takie zachowanie mogło wydawać się okrutne, ale wilki również nie chciały zginąć. Cena jednego życia za zaspokojenie głodu ich osiemnastki na kolejny tydzień.\nNapastnicy atakowali w uporządkowany sposób. Osobniki znajdujące się za krową szybko ją kąsały w nogi, zad, po czym cofali się do tyłu w momencie, kiedy ofiara odwracała się do nich. Wtedy przychodziła kolej tych, którzy w tamtej chwili stali z tyłu roślinożercy, i tak w kółko.\nNie zdawali sobie sprawy, ile trawa ta nietypowa walka, dopóki nad horyzontem nie pojawiły się pierwsze promienie słońca. Zdawało się, że popchnęło ich ono do pewniejszych kroków.\nStado ofiary odeszło dalej, po kilku godzinach zrozumieli chyba swoje fatalne położenie. Nie mieli szans uratować towarzyszki. Reszta watahy natychmiast zmieniła obiekt zainteresowania. Gdy tylko znaleźli się przy krowie, ta powiodła po nich wzrokiem. Zobaczyła oddalone bizony i umarł w niej duch walki. Ugieły się pod nią przednie, a następnie tylne nogi. Padła na ziemię. Pod nią prawie nie było śniegu, ponieważ doszczętnie go stratowała. Wilki natychmiast przypadły do niej. Śmiertelne ugryzienie zadał Shadow, potrzeba tu było siły basiora. Karo stał z tyłu, nie miał wielkiego udziału w tym polowaniu. Nadal był rozkojarzony, wolał nie ryzykować.\nDrapieżniki odetchnęły z ulgą. Polowanie się udało, przez jakiś czas nie będą musieli się martwić, jak zaspokoić głód. Dodatkowo wszystko odbyło się na ich terytorium, więc byli bezpieczni, nikt nie przegoni ich znad zdobyczy. Już mieli rzucić się do jedzenia, gdy koło nich coś zabeczało. Wszyscy spojrzeli w tamtym kierunku. Cielę biegało obok nich i nawoływało matkę.\n- Co z nim zrobimy? Wróci do rodziny? – zapytała Teyla.\n- Prędzej ściągnie nam ich na głowę – odpowiedział Ronon, który właśnie zbliżał się do zdobyczy razem z Marley’em. – Zresztą i tak by nie przeżył. Oni nie dokarmiają nieswoich młodych.\n- Niech dzieciaki się nim zajmą, muszą się uczyć – zauważyła Kida.\n- Że my? – Do Sola jako pierwszego dotarł sens słów siostry.\n- Nie! Jesteście za młodzi! – warknął przywódca z niespodziewaną agresywnością.\n- Co ty mówisz? – Taht była zdezorientowana. Jej partner potrafił być nadopiekuńczy, ale od usłyszenia o bizonach w dolinie był ciągle pogrążony we własnych myślach.\n- Czui, nie możesz ciągle…\n- Nie odzywaj się! – Siwo-czarny samiec przestawał panować nad sobą. – Nie pozwolę wam zbliżyć się na tyle do żywego bizona, nawet pozornie niegroźnego! – Skoczył naprzód, tak że mały roślinożerca stał za nim. Nawet nie uciekł, zapach matki pomiędzy zapachem wilków mu na to nie pozwalał.\n- Ale ja nie będę czekać na twoje pozwolenie!\nMeira zręcznie ominęła ojca. Skoczyła na cielaka, przewróciła go i złapała za gardło. Gdy upewniła się, że jej ofiara nie żyje, podniosła głowę i oblizała wargi z krwi.\nPrzyciągnęła uwagę stada tylko na chwilę.\n- Dlaczego tak się zachowujesz?! Powiedz to w końcu, zamiast wyżywać się na nas wszystkich!\nBasior gdyby nigdy nic zaczął opowiadać pewną historię. O małym wilczku, który siedział na pagórku wśród wysokiej trawy. O bracie, który bawił się obok niego. O tym, że szczeniaka ze szczytu bardziej interesowało polowanie. O tym, jak był on świadkiem śmierci innego wilka, spowodowaną przez bizona.\n- To nie wszystko. – Diego bardziej twierdził niż zgadywał.\n- To ja byłem tym szczeniakiem, a zabity wilk, Bren, był moim… – Spojrzał na Marley’a. – Naszym bratem. Za to ja na własne oczy widziałem jego śmierć.\n- Marley! Marley! – Ronon nie odwrócił wzroku od doliny. Patrzył, jak jego rodzina otacza leżącego na ziemi rocznego samczyka. Nie ruszał się on. – Przestań się wygłupiać, nie powinieneś. Przynajmniej nie teraz.\n- Dlaczego? – Rudy szczeniak błyskawicznie znalazł się na szczycie pagórka.\n- Dlatego że właśnie straciliśmy brata.\nPo tak długiej przerwie, która zakrawa o zawieszenie, to ja już nie wiem, co mam napisać. Mam tylko nadzieję, że nie wszyscy skreślili Drimer. Ponad trzy miesiące to dużo, bardzo dużo. Najpierw był rozdział do Wytropić przyszłość, potem shot do antologii świątecznej, teraz szukanie ludzi do antologii walentynkowej dopiero co się skończyło. Po drodze było też kilka innych rzeczy, które zajmowały moje myśli bardziej niż pisanie. Niestety, ale muszę już ostrzec, następny rozdział będzie dopiero w marcu. Ogólnie bardziej będę się skupiać na tej drugiej historii.\nRozdział napisałam trochę inaczej niż zwykle, bo wykorzystałam retrospekcję zamiast typowej opowieści bohatera. Myślę, że wyszło to nawet dobrze. A jeśli chodzi o całość, sami ocenicie.\nOpublikowano 6 października 2015 Autor: Aktina\nWiatr omiatał go z każdej strony, zaczepiał, chwytał w swoje lodowate objęcia. Nie przeszkadzało mu jednak to, że przenikał przez jego grube futro. W ten sposób chłodził rozgrzane biegiem mięśnie. Przez podmuchy powietrza mrużył oczy, albo zniżał głowę, ponieważ łzy zaczęły zniekształcać krajobraz. Starał się jednak tego nie robić, bo spuszczanie wzroku z trasy mogło skończyć się zderzeniem z drzewem, a był w pełni rozpędzony. Patrzył więc przed siebie. Na pnie błyskawicznie zbliżające się do niego, które już po chwili zostawiał w tyle. Na górujący nad nim szczyt zbocza, będący jego celem. Biegł pod górę, pokonując kolejne pagórki. Chwilami jednak teren schodził nieco w dół, a potem znowu szedł ostro w górę. Właśnie takie miejsce miał przed sobą. Szybko ocenił, że odległość od przeciwległej krawędzi jest za duża, żeby tam doskoczyć. Ustawił się więc nieco bokiem do przepaści i zaczął schodzić na dno. Miał do pokonania najwyżej trzy, cztery metry, ale teren był dość stromy. Trzymał sztywno łapy, żeby się nie poślizgnąć i szybko stawiał kroki w bok, tworząc przy okazji mini lawinę białego puchu. Gdy dotarł na dół, nawet się nie zatrzymał, trasę ułożył sobie w międzyczasie. Skoczył w górę, żeby mieć jak najmniej do przejścia, i zaparł się łapami w zbitym śniegu. Pomagały mu w tym tępe pazury, które zapewniały przyczepność. Podciągał się w górę przednimi kończynami, a podpierał tylnymi. Kilka razy podłoże osunęło się pod nim, a on natychmiast przeskakiwał nieco w bok, żeby nie zjechać na sam dół. W końcu wydostał się z zagłębienia i znowu ruszył w stronę szczytu. Po chwili przyspieszył, chociaż myślał, że jest to już niemożliwe. Wyciągał łapy przed siebie, jakby chciał uchwycić coś, co było widoczne tylko dla niego. Następnie przednie łapy stykały się ze śniegiem, a on znajdował się coraz bliżej upragnionego celu. Przez moment wszystkie kończyny znajdowały się ponad ziemią, skrzyżowane pod brzuchem, po czym następowała kolej tylnych na kontakt z białym, zimnym podłożem. Poduszki jego łap były już stwardniałe i zaprawione w długich biegach. Nie krwawiły już, jak to zdarzało się na początku jego treningów, gdy przesadził z odległością lub trudnością terenu. Teraz umiał dopasować trasę, żeby nie zrobić sobie krzywdy.\nPowalone drzewo wyrosło przed nim jak spod ziemi. Nie mógł go ominąć, był za bardzo rozpędzony. Musiałby zwolnić, a nie chciał. Błyskawicznie pokonał dzielącą go od pnia odległość. Zebrał się w sobie, przysiadł na tylnych łapach i wybił wysoko w powietrze dzięki silnym mięśniom. Przeskakując nad świerkiem, czas się dla niego zatrzymał. Patrzył na świat jakby w zwolnionym tempie. Chwila, kiedy był zawieszony pomiędzy ziemią a niebem, miała coś z magii. Czuł się niepokonany, wszechmocny, wolny. Przez ten ułamek sekundy opierał się grawitacji, wypatrywał umiłowanego horyzontu z nieco większej wysokości, ale nadal nie był widoczny. Najbliższy z grzbietów górskich skutecznie mu go przesłaniał. Zostały mu do przebycia już tylko kilkaset metrów i dotrze na szczyt, będzie mógł spojrzeć z góry na dolinę, na las, łąki, rzekę. Będzie mógł też zobaczyć, jak wygląda pasmo górskie opasujące Cremo, jak jest szerokie, jak długo musieliby iść po zamarzniętej Silvie, otoczeni jedynie pionowymi zboczami.\nSpotkanie z ziemią nastąpiło szybciej niż tego chciał. Wbił przednie łapy w śnieg. Gdy był już po drugiej stronie drzewa, nie miał zamiaru się zatrzymywać. Planował od razu popędzić dalej, ale w momencie, gdy zrobił pierwszy krok, zahaczył o gałąź ukrytą przed jego wzrokiem i przewrócił się, kilka razy koziołkując. Wymamrotał coś ze złością, po czym wstał i otrzepał się. Nie chciał tracić ani chwili dłużej. Już przygotowywał się do dalszego biegu, kiedy za nim rozległ się głos:\n- Karo!… Stój!… Zróbmy przerwę!… – krzyczał Roy, dysząc głośno. Stał jakiej pięćdziesiąt metrów w tyle, z szeroko rozstawionymi łapami, spuszczonym łbem i wywieszonym językiem.\n- Nie ma mowy. Chcę dotrzeć na górę o zachodzie słońca. Zostało już niewiele czasu, więc koniec przerwy! Biegniemy dalej!\n- Nie dam rady. – Wilk powalił się na ziemię. – Ja tu zostaję, a ty jak chcesz, to sobie leć na szczyt, jeśli potrafisz, szerokiej drogi! Bolą mnie mięśnie, o których nawet nie miałem pojęcia – jęknął po chwili ciszy.\n- To poinformuj o nich Diega, na pewno bardzo go zainteresują, może nawet zacznie prowadzić na tobie badania, ale teraz wstawaj! I to już! – Basior cofnął się do brata. Złapał go zębami za kark i szarpnął do pozycji siedzącej, mimo głośnych sprzeciwów Roy’a. – Nie zmuszaj mnie, żebym musiał twój tyłek podciągać za ogon! – ostrzegł strofującym tonem. Miał zamiar spełnić swoją groźbę, kiedy cichy i strachliwy do tej pory samiec kłapnął na niego zębami. Karo cofnął się do tylu o krok, z szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami.\nSytuacja ta pewnie byłaby początkiem kolejnej rozmowy, gdyby nie zupełnie inna rzecz, która wszystko przerwała. Do uszu wilków dobiegło dudnienie. Początkowo ciche, później głośniejsze. Samce miały wrażenie, jakby ziemia pod ich łapami drżała. Nikt już nie myślał o poprzedniej rozmowie, oboje natychmiast popędzili na szczyt, który od początku miał być ich celem, bo to z tamtej strony dobiegał dźwięk. Okazało się, że Roy miał jeszcze siłę żeby nie tylko dobiec na miejsce, ale nawet nie zostać w tyle za Karem.\nZ góry basiory miały idealny widok na przełęcz, jedną z wielu. Samo wejście do doliny, tam gdzie kończyły się zbocza, zagradzał śnieg. Tworzył swego rodzaju zamkniętą bramę o wysokości metra i tak samo grubą. Dźwięk nie ustawał, a w zasięgu wzroku nic się nie działo. Zwierzęta już myślały, że po drugiej stronie gór schodzi lawina, kiedy zaspa blokująca przełęcz zaczęła się rozsypywać. Zamarznięte bryły białego puchu wylatywały w powietrze, jakby ktoś uderzał w nie od tyłu i właśnie to było prawdą. Po chwili do doliny wpadło olbrzymie zwierzę, a za nim kolejne i kolejne. Nie minęła minuta, a po zboczu zbiegało całe stado parzystokopytnych roślinożerców. Nie były to jednak wapiti. Stworzenia miały około dwa metry wysokości i trzy metry długości. Masywną głowę, uzbrojoną w dwa zagięte ku górze rogi, trzymały nisko, niżej niż znajdował się kłąb, stanowiący najwyższą część zwierzęcia. Miały dziwną budowę. Tylna część ciała zdawała się o wiele mniejsza i drobniejsza niż przednia. Działo się tak prawdopodobnie przez to, że łeb, szyję, łopatki i przednie nogi pokrywała dwa razy grubsza i dłuższa, brązowa sierść. Jedynie na głowie niektórych osobników przechodziła w czarny. Tegoroczne młode były zaś rudawe.\nWilki patrzyły na całą scenę jak zahipnotyzowane. Znały bizony tylko z opowiadań Ronona, Kada i Nory. Terytorium stada Luminow zajmowały równiny i ci roślinożercy regularnie się tam pojawiali. Mimo tego, że Karo i Roy nigdy nie widzieli tych zwierząt na oczy, nie mieli problemu z rozpoznaniem gatunku. Nie da się go pomylić z żadnym innym. Jego przedstawiciele mają coś w sobie, majestatyczność, ewidentną siłę i odwagę. Zdają się idealnie wtopione w krajobraz, jakby dolina zawsze na nich czekała i już dawno przygotowała im miejsce. Nie było ich tu od wielu pokoleń, a jednocześnie ich przybycie zdawało się czymś oczywistym. Nic dziwnego, że Indianie czcili ten gatunek i przypisywali mu nadprzyrodzone cechy i zdolności.\nSłońce zaszło, a basiory zorientowały się o tym dopiero wtedy, kiedy ostatni parzystokopytny zniknął im z oczu. Biało-siwy samiec rozejrzał się. Zapadła ciemność, a znad grzbietu górskiego wyglądał już księżyc, jeszcze nieco nieśmiało, ale z każdą chwilą wznosił się wyżej. Może chciał po cichu wślizgnąć się na tron, niezauważony? W końcu od jakiegoś czasu zaczęło go ubywać, a jeśli słońce uzna go za niegodnego tak wysokiego urzędu?\n- Idziemy. Już! Musimy powiedzieć o nich reszcie. Oby nie przeszły od razu do Dark Lightów… – Karo nie miał zamiaru słuchać narzekań brata. Po prostu ruszył w dół, w kierunku jaskini. Roy po chwili się z nim zrównał, zdążył nieco odpocząć podczas obserwowania przyszłej zdobyczy.\n- Powiedz mi, dlaczego tylko mnie tak katujesz? Nawet nie zaproponowałeś przyłączenia się Oriona, a skoro mamy wyruszyć razem, to każdy członek powinien być równie dobry.\n- Sam mówiłeś, że żeby przeżyć jakąś pogoń, wystarczy być szybszym od kogoś innego. Orion może być tym najwolniejszym. – Poczuł na sobie karcący wzrok Roy’a. – Żartuję przecież! Po prostu myślałem, że to będzie czas tylko dla nas.\n- Ale musisz przyzwyczaić się, że będziemy żyli we trójkę, ty, ja i Orion.\n- Psułby nam trening. Gdyby teraz dołączył, musielibyśmy się cofnąć do początku.\n- To dopiero pięć dni.\n- Ale już jesteś szybszy. Biegniesz równo ze mną.\n- Bo specjalnie się do mnie dostosowujesz! Orion musi dołączyć!\n- Ucisz się i przestań marnować oddech, mój i swój!\nKaro przyspieszył do granic własnych możliwości. Nie mógł już znieść, że Roy ciągle przypomina mu o wyprawie, a tak naprawdę nie wiadomo, czy dojdzie ona do skutku. Dziwnie czuł się również dlatego, że musiał decydować nie tylko za siebie, zaczynał poznawać smak przywództwa, choć dopiero za górami przejmie je w pełni. Będzie odpowiadał za bezpieczeństwo brata i kuzyna. Właśnie dlatego zaczął się zastanawiać, czy powinien brać ich ze sobą.\nGdy zobaczył przed sobą legowisko, zatrzymał się. Musiał odpocząć i opanować zdenerwowanie. Chodził powoli w kółko, żeby rozgrzane mięśnie stopniowo wróciły do normalnego stanu. Czekał też na brązowego samca, który został najwyraźniej daleko w tyle. Nie chciał tłumaczyć się rodzicom jak mógł go zgubić.\nBasior nadbiegł dziesięć minut później. Tak jak wcześniej Karo zrobił kilka małych kółek, później podreptał w miejscu. Zdążył już się nauczyć, że pomaga to przeżyć następny dzień i kolejny trening. Mimo że wilki stały koło siebie, nie zamieniły słowa. Tak samo w ciszy wróciły do jaskini.\nTo Karo opowiadał o wszystkim, co widzieli, łącznie z tym, która to była przełęcz i w jakim kierunku podążali roślinożercy. Po tym nastąpiła chwila ciszy. Radość i dziwny strach opanowały wszystkich, nawet dwulatki i szczeniaki, które nie miały pojęcia, z czym wiąże się polowanie na ten gatunek ofiar.\n- Bizony to nie wapiti – zaczął Ronon. Od jego wypadku minął tydzień. Czuł się już nieco lepiej, mógł normalnie spać, ale oddalał się od jaskini tylko po to, żeby się napić. Taht już się opanowała i mógł ten spacer odbyć bez obstawy. – Są o wiele większe i cięższe, co akurat nas powinno cieszyć. One jednak doskonale zdają sobie sprawę z własnych możliwości i ograniczeń, w sumie jak każda potencjalna zdobycz, ale bizony są wyjątkowo niebezpieczne i ciężko je zabić. One nie będą uciekać w popłochu, w trakcie pogoni potrafią się do ciebie odwrócić i próbować stratować. Posługują się bardziej głową i rogami niż nogami. Jak powiedział Karo, łeb trzymają nisko, a ich szyję i łopatki pokrywa bardzo grube futro. Nie można tak po prostu rozerwać im gardło, chyba że jesteś samobójcą. Trzeba je zamęczyć i atakować głównie tylną część ciała. Jest nas dużo, więc uda się otoczyć jakiegoś osobnika. Problem w tym, że będą zaciekle bronić młodych. Utworzą zbity pierścień, a w środku umieszczą cielaki. Każdego zbliżającego się drapieżnika spróbują stratować albo wyrzucić w powietrze na rogach. Jedyna szansa to natychmiastowe oddzielenie jednego osobnika i odciągnięcie go jak najdalej od stada. Będziemy musieli podzielić się na dwie grupy. Jedni zajmą się ofiarą, a drudzy będą pilnować reszty zwierząt, odpędzać je i zajmować. Niech zbiją się w grupkę, niech bronią młodych, a w tym czasie pozostali powalą dorosłego osobnika. Dokładną strategię i role ustalimy na miejscu, kiedy zobaczymy, gdzie się zatrzymały, jaki jest teren. – Na chwilę zamilkł, po czym zbliżył się do partnerki. – Nie zostanę tutaj. Idę z wami, choćbyś protestowała. Jestem przywódcą i nie zostawię mojej watahy. – Mówiąc ostatnie słowa, spojrzał po wszystkich członkach zebranych w legowisku.\n- Tato, skąd wiesz tyle o bizonach? – zainteresowała się Kida, widząc, że mama nie ma zamiaru się odzywać. Pewnie wszelkie argumenty pozostawiła na prywatną rozmowę z Rononem, bez obecności innych członków grupy. – Tego nie można było dowiedzieć się z opowieści, tak jak my robimy to teraz. Mówiłeś już, że na terytorium watahy Luminow występowały, ale… Sam na nie polowałeś?\n- Nie… Ja nie… – Samiec alfa skrzywił się, jakby przypomniał sobie rzeczy, które najchętniej wyrzuciłby z głowy. – Ale obserwowałem takie polowanie i doskonale je pamiętam. Każdy, nawet najdrobniejszy szczegół…\nCzęść wilków spojrzała na basiora, wyczuwając gorycz w jego głosie, między innymi właśnie Kida, Diego, Solo, Meira i Moon. No i oczywiście Taht. Spojrzała mu w oczy, ale miała minę, jakby nie wiedziała, o czym mówi. Czyżby istniały jeszcze rzeczy, których o nim nie wiedziała?\nSiwo-czarny samiec otrząsnął się ze wspomnień. Nie minęła godzina, a wszyscy wyruszyli z jaskini. Było to pierwsze polowanie po tygodniu, tak jak poprzednio, wszyscy byli głodni, ale tym razem nie musieli dodatkowo stresować się wejściem na obce terytorium. Wystarczająco stresujące było polowanie na, dla większości stada, zupełnie obcy gatunek. Wskazówki Ronona były bardzo przydatne, ale to tylko słowa. W praktyce polowanie może przebiec zupełnie inaczej niż w założeniach. Mimo tego niebezpieczeństwa, wyruszyli wszyscy, także szczeniaki i Marley. Nie mieli oni grać większej roli w głównym etapie łowów, tak samo przywódca, ale innym łatwiej będzie z myślą, że są tu wszyscy. Nie będzie też problemów z czekaniem na wilki, które zostałyby w jaskini. Roczniaki zresztą musiały się już uczyć, regularnie brać udział w polowaniach. Ich ojciec doskonale wiedział, że nie ochroni ich za każdym razem, ale ten jeden raz może. Nie dopuści ich do bizonów.\nZ dwóch tygodni wyszły dwa miesiące… No co jest?! Wiem co jest. Jestem po prostu patentowanym leniem i tyle. Od jakiegoś czasu mam tak, że wiem, co chcę napisać, a nie chce mi się pisać. Wiem… To jest nielogiczne xD ale ja cała jestem nielogiczna, więc jednak trochę to ma sens. Eee… Wracając. Obiecałam, że rozdział będzie najpóźniej w czwartek rano (mówię o tym drugim terminie, obiecanym w komentarzu pod XIX rozdziałem na wattpadzie), a jest niedziela (no 7 po północy już xD). Udałoby mi się, gdyby nie parę rzeczy… Ale mniejsza. Nawet nie wiecie, jak się od czwartku bałam, że każde powiadomienie z wattpada to może być komentarz od któregoś z czytelników z pytaniem ,,kiedy next”, a ja już po prostu nie miałam pojęcia, jak się tłumaczyć.\nNie wiem, kiedy będzie następny. Mam też tę drugą historię, publikowaną na blogspocie i teraz do niej muszę napisać rozdział, więc w tej chwili nie mogę podać żadnej daty, nawet wstępnej. Chciałabym napisać tutaj jeszcze jeden rozdział w tym miesiącu, żeby odrobić ,,głuchy” wrzesień. Czy mi się uda… Nie mam pojęcia. Ale muszę walczyć z tym moim leniem, bo nie chcę tego przerywać z tak głupiego powodu, a czytelników przez takie przerwy też tracę… No cóż. Mam nadzieję, że jednak ktoś tu jeszcze jest i ucieszy się z nowego, XX już rozdziału Drimer – własna droga. Tak w ogóle, to chyba zbliżamy się do połowy wydarzeń, a może już ją mamy? Nie mam żadnej rozpiski rozdziałów, więc nie mogę tego zbytnio określić… Wszystko okaże się z praniu… A może raczej w pisaniu\nOpublikowano 11 sierpnia 2015 Autor: Aktina\n- A to co? – krzyknęła przerażona wadera. Podsunęła się bliżej brata i zaczęła oglądać jego kark.\n- A, to… – Karo po części odetchnął z ulgą. Zmiana tematu wyszła jakoś naturalnie, nie musiał zbytnio kręcić. Z drugiej strony żałował, że siostra nie nalegała bardziej. Chyba podświadomie chciał z kimś pogadać, mimo że pamiętał o obietnicy, którą tak właściwie sam stworzył. – To nic. Dzięki temu tak naprawdę żyję…\n- Ale leci ci krew.\n- Błagam cię! To są cztery małe ranki po kłach. Nie pamiętasz opowieści o bitwie z Dark Lightami? Jakie mieli obrażenia? Codziennie patrzysz na – tu zniżył głos – blizny Taht i Kada. Ja na pewno się nie wykrwawię.\nMoon zamilkła i odsunęła się na tyle, na ile pozwalało jej wnętrze jamy. Przecież oczywiste było, że tych historii nie da się zapomnieć. Czasem opowiadali je przywódcy, a czasem jej rodzice… Zdarzało się, że nawet Kida, której udało się kiedyś wyciągnąć od uczestników sporo kszczegółów. Zwykle tymi ,,kapusiami” byli Kad i Nora. Same opisy przerażały, a co mówić widzieć to i czuć wszystko na własnej skórze.\n- Przepraszam… Niepotrzebnie na ciebie naskoczyłem… Po prostu nie przyzwyczaiłem się do takiego zachowania w stosunku do mnie…\n- Zmieniłeś się. Czy to było wtedy, jak musiałeś zdać się na pomoc wujka?\n- Nie. – Odwrócił wzrok i patrzył po prostu na śnieżną ścianę. – Powiedzmy, że miałem owocną w przemyślenia noc.\n- I wtedy pogodziłeś się z Royem?\n- Skąd wiesz? – Tym razem spojrzał wilczycy prosto w jasnoniebieskie oczy.\n- Bo Meira widziała, jak schodzicie razem z półki skalnej. Byliście weseli i ewidentnie zadowoleni. A potem jeszcze nasz braciszek sam się do niej odezwał. Wtedy już było pewne, że coś się zmieniło. A gdy dziewczyny rozmawiały przed jaskinią, poruszyły i ten temat… A właściwie to od niego zaczęły. W końcu doszły do wniosku, że nastąpiła jakaś szczera rozmowa między wami i w końcu doszliście do porozumienia.\n- Tak. Tak było – przytaknął. Wołaj potwierdzić tę wersję, która w sumie była prawdą, niż wymyślać jakąś nową.\n- Dlaczego akurat dzisiaj? Co tam się stało?\nTego pytania bał się najbardziej. Moon zauważyła lukę w całej historii, małe ale znaczące niedopowiedzenie. Co skłoniło ich do przebywania w jednym miejscu z własnej woli i jeszcze do zwierzania się?\n- Jakoś tak. Przyszedł na górę i od słowa do słowa…\n- Przestań. Dobrze wiesz, że nigdy sam by do ciebie nie przyszedł. Zresztą, od słowa do słowa? Kiedy ostatnio z nim tak po prostu rozmawiałeś? Nie licząc dzisiejszej nocy oczywiście. Ukrywasz coś, Karo, nie oszukasz mnie.\nBasior otworzył pysk, żeby coś powiedzieć, ale nie wiedział co. Samica miała rację, nie oszuka jej. Nie mógł jej okłamać, ale nie mógł też powiedzieć jej prawdy.\n- To skomplikowane…\n- Więc mi wytłumacz!\n- Chodzi o to, że ja nie mogę ci powiedzieć! Jeszcze nie teraz. Musisz poczekać… Moon, co ty robisz? Moon!\nWadera po prostu wstała i wyszła z jamy bez słowa. Wilk próbował ją powstrzymać, wybiec za nią, ale gdy tylko wystawił głowę na zewnątrz, powitał go mroźny wiatr. Lekko wilgotne futro dało o sobie znać. Natychmiast cofnął się do środka, zły i rozczarowany. Jeszcze kilka minut temu żałował, że siostra nie drąży tematu, a jak do tego doszło, to wszystko zepsuł. Okazał wilczycy brak zaufania, a przecież chciał jej wszystko powiedzieć. Dlaczego wymyślił tę głupią obietnicę?! Przecież i tak wszystko się wyda! Miał ochotę walnąć z całej siły głową w śnieżne ściany schronienia, ale bał się, że wszystko mogło się wtedy zawalić.\nNie pokazała mu się na oczy, dopóki godzinę później nie wyruszyli w drogę powrotną do jaskini. Szła z boku, patrzyła w zupełnie inną stronę. Samiec walczył ze sobą chwilę, ale ostatecznie w kilku skokach pokonał dzielącą ich odległość.\n- No hej! Spójrz na mnie! Co jest takiego ciekawego w tych zaspach? – Próbował zażartować, ale nic to nie dało. Głowę trzymała wysoko, dumnie. Nie odpuści mu tak łatwo. – Nie udawaj obrażonej…\n- Skucha, Karo – szepnęła mu do ucha przechodząca obok Taht. – To najgorszy tekst, jaki mogłeś rzucić. – Nie powiedziała nic więcej. Po prostu lekko ich wyprzedziła, śmiejąc się cicho z tej rozmowy. Dołączyła do prowadzącego wszystkich Ronona. On szedł swoim tempem, a reszta odrobinę wolniej.\n- No dobrze. Miałaś powód, żeby się obrazić. Wiem to, ale nie gniewaj się na mnie. Młoda… – Ostatnie słowo wypowiedział żartobliwie i szturchnął siostrę w bok.\n- Tylko nie młoda! – Natychmiast odwróciła łeb w jego stronę. W oczach widać było szalone iskierki, basior już wiedział, że się łamie.\n- Mam cię! – szepnął siostrze do ucha i uśmiechnął się. Ta wydała z siebie dźwięk w stylu ,,pff” i ponownie uraczyła swoją uwagą okoliczny krajobraz. – Hej, no halo? Przepraszam, słyszysz? – zatrzymał się, siostra zaraz po nim.\n- Wiesz co, ten śnieg tak chrzęści… Mógłbyś powtórzyć?\n- O nie, nie wkręcisz mnie w to. Wystarczy, że powiedziałem raz, a ty wszystko doskonale słyszałaś.\n- Jak chcesz. – Nawet nie spojrzała na brata, po prostu z powrotem ruszyła w kierunku jaskini.\n- Przepraszam – wycedził przez zaciśnięte zęby.\n- Wybacz, mówiłeś coś? – Tym razem także się zatrzymała.\n- Nie denerwuj mnie… – Czekał na ruch Moon, ale ta po prostu zrobiła kolejny krok do przodu. – Przepraszam! – krzyknął. – Teraz usłyszałaś? – powiedział z nutą rozdrażnienia.\n- Zdaje mi się, że tak. – Zawróciła w stronę Kara. – A tobie podobała się lekcja?\n- Jaka znowu lekcja?!\n- Ty też nie raz zbywałeś innych, albo zmuszałeś do upokorzenia się przed tobą. Co prawda było to dawno… Ale wreszcie znalazłam okazję, żeby cię czegoś nauczyć!\n- No to masz małe opóźnienie.\n- Ale się liczy! – Wystawiła język.\nW końcu rodzeństwo roześmiało się, rozładowując napięcie. Mimo to resztę drogi przeszli w milczeniu. Moon zastanawiała się nad tym, czego podobno nie mógł powiedzieć jej brat, a Karo nad tym, co o nim powiedziała siostra, jaki był jeszcze nie tak dawno. Uważał się za najlepszego, najsilniejszego, najskuteczniejszego w polowaniach. Teraz dopiero wiedział, że się mylił.\nPrzed jaskinią siedział Shadow. Czekał na powrót kuzyna, nie mógł przepuścić okazji, żeby przywitać go na swój, jedyny w swoim rodzaju, sposób.\n- Cześć, Karo. A już myślałem, że się utopiłeś. – Strzelił szeroki, sztuczny uśmiech.\n- Niestety muszę cię rozczarować. Ale skoro nie chcesz mnie już więcej oglądać to śmiało, rzeka chętnie cię przyjmie.\nCzarny basior wstał z miejsca i podszedł do rozmówcy. Stanął obok niego i już miał coś powiedzieć, ale napotkał ostrzegawczy wzrok ojca. Zacisnął więc tylko mocniej zęby i odszedł jeszcze kawałek, po czym z powrotem usiadł, tyłem tyłem do legowiska. Ronon pokręcił zrezygnowany głową i jako pierwszy wszedł do jaskini, za nim Taht, a na końcu rodzeństwo. Natychmiast przypadli do nich Marley i Ramira. Przywódca i dwulatki musieli opowiadać całą historię po kilka razy, bo co chwilę ktoś wracał do groty. Z rana młodzież zawsze się gdzieś rozchodzi i pojawia się po paru godzinach.\nWreszcie wszyscy zaspokoili swoją ciekawość i Karo przestał być tematem numer jeden w watasze. Tylko Ramira krążyła jeszcze przy synu, co raz pytając, czy dobrze się czuje. Odpowiedź ,,tak, mamo” była powtarzana do znudzenia. W końcu basiorowi udało wyrwać się spod opiekuńczych skrzydeł matki. Szukał Oriona i Roy’a. W końcu dostrzegł ich w jednym końcu jaskini. Podszedł do brata i kuzyna, po czym szepnął:\n- Na górę. Już!\n- Przecież… Dopiero wczoraj wszystko obgadaliśmy. Co ty znowu chcesz? – zapytał biało-czarny wilk.\n- Nie zauważyliście, że w naszym planie pojawiła się pewna przeszkoda? – Ponaglał wspólników wzrokiem, aby przytaknęli, okazali jakąkolwiek reakcje. Ci jednak wgapiali się w niego, oczekując na wyjaśnienia. Karo uniósł łeb do góry w geście bezradności, jakby szukał odpowiedzi, jak można być tak niedomyślnym, łagodnie mówiąc. – Idziemy na górę! – wycedził.\n- Ale po co konkretnie?\n- No trzymajcie mnie, bo nie wytrzymam! Bo tak i już!\nNie miał ochoty na dalsze utarczki słowne i bezcelowe nerwy. Złapał po prostu kuzyna za skórę na boku szyi i zaczął ciągnąć w kierunku wyjścia. Wiedział, że jego brat pójdzie za nimi.\n- Au, au, au, au… – jęczał Orion. Początkowo robił to cicho, ale gdy został zawleczony pod ścieżkę prowadzącą na półkę skalną, przestał już się powstrzymywać. Biało-siwy basior w końcu go puścił.\n- Cicho bądź! Jeszcze kogoś tu ściągniesz.\n- Przecież nikogo nie ma. – Roy rozejrzał się wokół.\n- Ale Moon może się gdzieś tu czaić. Chyba coś podejrzewa… Może nie wie dokładnie, o co chodzi, ale na pewno spróbuje się dowiedzieć. No już! Dajecie! Hop, hop! – ponaglił towarzyszy. Sam wszedł jako ostatni, rozglądając się za błyszczącymi w ciemności oczami, które mogły zdradzić siostrę. Nastał już bowiem późny wieczór, nie mógł wcześniej uwolnić się od pytających o wszystkie szczegóły z dzisiejszego dnia członków stada. Nic nie zauważył, więc zaczął spokojnie wspinać się pod górę. Gdy dotarł do celu, dwa pozostałe basiory już czekały na niego. Roy może i siedział skulony jak zwykle, ale w jego wyroku już widać było zmianę. Patrzył na świat z większą ciekawością i, o dziwo, odwagą.\n- Już? Możesz wreszcie powiedzieć nam, po co ta kolejna tajna narada?\n- Orion – zaczął Karo. Miał łagodny, wręcz pobłażliwy ton, jakby mówił do dziecka. – Wiesz może, co dzisiaj się stało? Ze mną – doprecyzował po chwili.\n- Wpadłeś do rzeki.\n- Bo zrobiło się cieplej i lód zaczął się rozpuszczać.\n- A jakie to niesie konsekwencje?\n- Roślinożercy będą mogli wreszcie wejść do doliny?\n- Nie! – Nie wytrzymał i podniósł głos. – Znaczy… Tak, ale to nie jest bezpośrednio związane z nami! Rzeka popłynie normalnym nurtem, będą pokrywać ją pojedyncze kry! – krzyknął. Dopiero po chwili zorientował się, że wataha przebywająca w jaskini pod nimi jeszcze nie śpi. Ponownie ściszył głos. – Nie wyjdziemy stąd.\nNa chwilę zastała cisza. Biało-siwemu samcowi zdawało się, że coś słyszy. Nic jednak nie zauważył, a nawet jeśli, to zrzucił wszystko na ptaki.\n- A skąd wiesz, że my w ogóle chcieliśmy wyjść? – zauważył biało-czarny wilk. Mówił w imieniu swoim i nieśmiałego kuzyna. – Mieliśmy tydzień na podjęcie decyzji, a ty ściągnąłeś nas tu już następnej nocy.\n- Nie wiem jak ty – zaczął cicho Roy – ale ja z nim pójdę. W tym roku, czy następnej zimy, ale pójdę. – podniósł łeb i z pewnością siebie spojrzał po rozmówcach.\n- Wreszcie się pogodziliście? – zapytał Orion, chociaż znał już odpowiedź. – Więc ja też nie mam wyjścia. To co? Kiedy wyruszamy w podróż życia? – Uśmiechnął się. Nie mógł zostać teraz w watasze. Do tej pory myślał, że to na nim ciąży zadanie podjęcia decyzji, a brązowy wilk po prostu zrobi to samo. Wszystko odwróciło się diametralnie. Dogadywał się jednak tylko z kuzynem, gdyby on odszedł, nie miałby nawet z kim porozmawiać. Wszyscy połączyli się w grupy, swego rodzaju paczki do żartowania i spędzania wolnego czasu. On najprawdopodobniej zostałby sam.\n- To co robimy? – zapytał Roy.\n- Mamy dwa scenariusze – zaczął Karo. – Pierwszy jest taki, że cały czas będzie równie ciepło, może nawet cieplej. Wiosna nadejdzie wielkimi krokami i w ciągu kilku tygodni wszystko się zazieleni. Szczerze jednak wątpię w tę wersję. Jest za wcześnie na wiosnę, ale dni odwilży mogą przeplatać się z dniami mrozu. Wtedy rzeka już nie zamarznie, a my my nie będziemy mieć żadnego wyboru. Zupełnie inaczej wyglądałaby ta sytuacja, gdyby powróciła ujemna temperatura i utrzymałaby się przez co najmniej dwa tygodnie. Wtedy myślę, że możnaby było zaufać tafli lodu, ale w między czasie nie mógłby się pojawić ani jeden cieplejszy dzień, inaczej przejście byłoby ryzykowne. Moja propozycja jest taka, że na razie czekamy. Po tygodniu będzie już mniej więcej wiadomo, czego można się spodziewać, jakiej wersji wydarzeń.\n- I dopiero wtedy podejmiemy decyzję? – upewniał się basior z czarnym pasem na grzbiecie. Z jednej strony było to siedem dni spokoju i beztroskiego życia. Z drugiej strony było to siedem dni niepewności, jaką drogę przez życie wybiorą, a raczej która się przed nimi otworzy.\n- A co będzie, jeśli rzeka nadal będzie topnieć? – zauważył czarno-biały samiec.\n- Jeszcze nie jedna zima przed nami. Za rok nie przegapię najlepszego momentu do odejścia. – Karo spojrzał na górskie szczyty, które przesłaniały mu w tym momencie jego przyszłość. Wiele by dał, żeby stanąć na ich grzbiecie i zobaczyć, co się za nimi znajduje.\nPo tych słowach właściwie nikt już się nie odezwał. Każdy znalazł sobie swoje miejsce na półce skalnej. Usiedli osobno i każdy pogrążył się w swoich myślach. Były różne, ale wszystkie podążały w jednym kierunku. Co powiedzą reszcie, jeśli jednak wszystko pójdzie po ich myśli? Była jeszcze kwestia tego, że dalszy ciąg zimy, którego oczekiwali, byłby wyrokiem dla watahy. Na co więc mają liczyć? Na który scenariusz? Ten dobry dla siebie czy dla wszystkich?\nMoon nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Jej bracia i Orion chcieli odejść? Uciec wtedy, kiedy jest najgorzej? Z drugiej strony byłyby to trzy wilki, a do tego basiory, mniej do wykarmienia. Nikt jednak nie wspomniał o powodach tej decyzji, więc wadera mogła się tylko domyślać.\nW pierwszej chwili, gdy usłyszała czarno na białym, że samce porzucają stado, nie mogła uwierzyć. Miała ochotę wybiec z ukrycia i na nich nawrzeszczeć. Schowała się na ścieżce, tak że nad poziom półki skalnej wystawały tylko uszy i oczy. Dziwne, że Karo tego nie zauważył, przecież miała białą sierść, powinna się odznaczać w ciemności. Wilk jednak nawet zwracał na to uwagi. Nie podejrzewał nawet, że powstały w pewnym momencie szelest mogła stworzyć jego siostra. Poruszyła się ona w pewnym momencie nerwowo, stracając kilka kamyczków ze ścieżki. Basior zrzucił to na ptaki, bo taka wersja była najwygodniejsza.\nWilczyca nie mogła dłużej pozostać w kryjówce. Gdyby samce zdecydowały o powrocie na dół, zostałaby zauważona. Po cichu zaczęła więc wracać do jaskini. Zastanawiała się, co ma zrobić. Powiedzieć o wszystkim przywódcom i rodzicom czy zaczekać? W sumie Karo mówił, że zdecydują o wszystkim za tydzień. Miała więc jeszcze czas, nie musiała się śpieszyć. Postanowiła, że najpierw spróbuje dowiedzieć się czegoś sama, dopiero jeśli nie da rady, to powie o wszystkim Taht i Rononowi.\nGdy stanęła przed wejściem do jaskini, spojrzała do góry. Z nieba zaczęły spadać pierwsze tej nocy płatki śniegu.\nNa wstępie, jest to rozdział z najśmieszniejszą ilością słów że Ma ich 2222 – według licznika wattpada xD\nA teraz wyjaśnienia. Ten rozdział miał być opublikowany już w niedzielę, ale strasznie ciężko było mi się za niego zabrać. W ogóle nie miałam na niego pomysłu, jedynie sam początek i trochę w środku. Początkowo strasznie się przy nim zacinałam i może dlatego wyszedł właśnie taki ,,dialogowy”, bo to się szybciej pisze… Ale mam nadzieję, że jest znośny.\nNastępny także za około dwa tygodnie, bo teraz kolej napisania rozdziału do mojej drugiej historii.\nOpublikowano 26 lipca 2015 Autor: Aktina\nKaro, po usłyszeniu ostrzeżenia, zamiast popędzić do brzegu, przystanął. Podniósł łeb i zaczął się rozglądać. Wcześniej był tak zamyślony, że nie zauważył siostry i wuja stojących na drugim brzegu. Obrócił się za siebie. Przed kim albo przed czym ma uciekać? To był jego błąd. Lód pod jego łapami miał dość ciężaru basiora. Zaczął się łamać. Wcześniej tylko lekko pękał, ale samiec ciągle się przemieszczał, zmieniał miejsce nacisku. Gdy zatrzymał się, warstwa zamarzniętej wody nie wytrzymała.\nPierwsze do lodowatej rzeki wpadły tylne łapy basiora, wywołując u niego skowyt. Szok termiczny sprawił, że mięśnie odmówiły mu posłuszeństwa. Próbował sięgać przednimi łapami, podciągać się, drapać pazurami lód. Wszystko na nic, przy większym nacisku tafla po prostu pękała. Nie ważne, że ciągle poruszał się do przodu, nie mógł się wydostać.\nCałej tej sytuacji przyglądali się z brzegu Ronon i Moon. Byli tak przerażeni całą, że nie wydobyli z siebie słowa. Trwało to najwyżej dwie lub trzy minuty, ale każda następna zmniejszają szanse Kara. Wilk słabł.\nAlfa podjął w końcu jakieś działanie. Powoli wszedł na zamarzniętą rzekę i posuwał się z stronę biało-siwego samca. W pewnym momencie tafla zatrzeszczała pod postawioną właśnie łapą. Natychmiast ją cofnął. Spojrzał na tonącego basiora. Dzieliły ich cztery metry. Dużo, ale musiał sobie poradzić. Inaczej zginie.\n– Karo! – krzyknął. – Musisz tu przypłynąć! Wiem, że jest ciężko, wiem, że to spory kawałek, ale tutaj lód jest gruby, może sięga nawet płytkiego dna. Wytrzyma. Wciągnę cię. Nic nie mów, tylko nie zbaczaj w bok i rób dalej to, co robisz.\nDwulatek posłuchał. Stopniowo torował sobie drogę do przywódcy. Po jakimś czasie pokrywa rzeczywiście zrobiła się grubsza. Dawało to nadzieję, ale z drugiej strony było przeszkodą. Połamanie jej wymagało coraz więcej siły.\n– Wujku, pomóc ci z nim? – Ronon zrozumiał, że waderze chodzi o wyciągnięcie brata.\n– Nie. Zostań tam, gdzie stoisz. Poradzę sobie. – Tak naprawdę sam nie wiedział, czy lód wytrzyma ciężar jego i Kara. Wolał nie wprowadzać na rzekę kolejnego wilka.\n– Ale możesz nie dać rady… Ciocia kazała mi cię pilnować!\n– A ja nie dam ci się narażać! Nie mogę ratować was obojga.\nMijały minuty. Kara dzielił już tylko metr od przywódcy, ale czuł, że to ponad jego siły. Był tak zmarznięty, że nie czuł tylnych łap. Mokre futro ciągnęło go na dno. Zimna krew docierała do serca. Miał wrażenie, że jego miejsce zajęła bryła lodu.\n– Nie dam rady – wyszeptał.\n– Karo! – ponownie krzyknął Ronon, nie zważając na ból w klatce piersiowej. Widział, że bratanek już się poddał. Jego wzrok był nieobecny. Po chwili zaczął zanurzać się coraz bardziej. Siwo-czarny basior musiał zaryzykować.\nPodbiegł do półprzytomnego samca i złapał go za skórę na karku. Zaczął ciągnąć w tył, w kierunku brzegu. Pod jego bezwładnym ciałem, jak i pod łapami przywódcy, pękała tafla pokrywająca Silvę. W końcu alfa dotarł do pewniejszego podłoża blisko brzegu, ale pojawił się nowy problem. Musiał jakoś wyciągnąć dwulatka z wody, tylko że ten był za ciężki, dodatkowo zaczął wyślizgiwać mu się. Nie miał wyjścia, musiał wzmocnić uchwyt. Zacisnął szczęki, przebijając skórę na karku biało-siwego wilka. Ten otworzył szeroko oczy. Ból go otrzeźwił i zaczął próbować wydostać się na suchy ląd. Ronon natychmiast wyczuł różnicę. Nie musiał wkładać już tak dużo wysiłku w samo utrzymanie samca na powierzchni. Napiął wszystkie mięśnie, nie zważając na protestujące żebra, i szarpnął z całej siły. Karo podciągnął się w tym samym czasie. Gdy większa część jego ciała znajdowała się już poza wodą, zmusił skostniałe tylne łapy do odepchnięcia się od grubego w tym miejscu lodu. Udało się, ale nie mógł odetchnąć. Nawet tu zamarznięta rzeka zaczęła pod nim trzeszczeć. Nie mógł jednak się podnieść, ruszyć. Wszelkie zapasy energii wyczerpały się.\n– Moon, chodź tu szybko i pomóż mi go zaciągnąć na brzeg, jednak nie zrobię tego sam…\nWadera nie zadawała zbędnych pytań. Zaczęła przyciągać brata łapami do siebie, w końcu lód był śliski. Ronon ponownie chwycił go za kark, ale w innym miejscu i delikatniej, żeby nie sprawiać mu już niepotrzebnego bólu. Musieli działać szybko, aby zmniejszyć ryzyko załamania przybrzeżnej tafli pod ich ciężarem.\nPokrywa rzeki rzeczywiście lekko pękała, ale wilki dość szybko z niej zeszły. Po chwili Karo leżał już na brzegu. Próbował coś powiedzieć, ale szczękające zęby skutecznie mu w tym przeszkadzały.\n– Podziękujesz później, teraz musimy jakoś dostać się do domu… – Samica odwróciła głowę w kierunku, gdzie powinna znajdować się jaskinia.\n– Teraz nie możemy wrócić – powiedział siwo-czarny basior.\n– Dlaczego? Przecież tam będzie ciepłej, a tu na wietrze…\n– On nie da rady się ruszyć – przerwał bratanicy Ronon. – Zresztą, gdy jesteś mokry i biegniesz, to woda szybciej paruje i robi ci się chłodniej. Przydatne latem, zabójcze zimą.\n– Aha… – Moon miała taką minę, jakby próbowała zapisać sobie tę informację głęboko w pamięci. – Więc musimy osłonić go przed wiatrem i poczekać, aż nieco się zagrzeje, tak?\n– Tak. Możemy schować się w śnieżnej jamie. Trzeba tylko znaleźć dużą zaspę. – Samiec rozejrzał się. Kawałek dalej zawsze rosły wysokie trawy, ich suche łodygi zatrzymują sporo białego puchu, a wiatr powinien tylko powiększać pagórek z czasem. Basior odnalazł wzrokiem poszukiwane miejsce, nie pomylił się w swoich domysłach. Ich cel znajdował się jednak jakieś dziesięć metrów od Kara.\n– Moon, mam dla ciebie zadanie. Musisz tam – wskazał nosem wybrany przez siebie obszar – wykopać tę jamę. Ja…\n– Wiem, wujku. Widzisz? Jednak się na coś przydałam. – Uśmiechnęła się. Zerknęła jednak na brata. – A co z nim?\n– Nie rozmawiajcie o mnie, jakby… mnie tu nie było – powiedział Karo, nadal szczękając zębami.\n– Ja z nim zostanę, podzielimy się obowiązkami. Tylko musisz wybrać dużo śniegu ze środka, ale zrobić…\n– Mały otwór? – dokończyła za Ronona wilczyca.\n– Tak. Skąd wiedziałaś? Nigdy tego nie robiłaś.\n– Domyśliłam się. Jeśli wejście byłoby duże, to wiatr dostawałby się do środka. I jeszcze ciepło, które sami wyprodukujemy, nie będzie tak uciekać. Nie bój się, wujek, zrobię to dobrze. – Odbiegła kawałek. – A przynajmniej się postaram – szepnęła, tak że już nikt jej nie słyszał.\nNad rzeką został tylko Ronon i Karo. Dwulatek nie ruszył się od wyciągnięcia go na brzeg. Ciało nie chciało go słuchać, mięśnie drgały w niekontrolowany sposób, był to sposób organizmu na wyprodukowanie choć odrobiny energii, a więc i ciepła. Nic jednak nie pomagało, przemoczona sierść zdawała się wrogiem, który nagle zmienił front. Do tej pory ogrzewała go i oddzielała od mroźnego, zimowego powietrza na tyle skutecznie, że nawet płatki śniegu spadające na jego grzbiet nie topniały. Podszerstek zatrzymywał powietrze przy samej skórze, a to ogrzewało się od temperatury ciała. Wilki są bardzo dobrze przystosowane do przetrwania srogich zim. Tym razem jednak biało-siwy basior miał wrażenie, że setki lodowych igieł chcą zakłuć go na śmierć. To porównanie jako pierwsze przyszło mu do głowy.\nSamiec jeszcze długo analizowałby tak swoje położenie i całą zaistniałą sytuację, gdyby nie przywódca, który położył się obok niego.\n– Wiem, że wolałbyś, aby na moim miejscu znajdowała się atrakcyjna wadera, ale wybacz, nie mam żadnej pod ręką – zażartował Ronon, gdy został obdarzony zdziwionym spojrzeniem bratanka.\n– No z braku laku… – Zaśmiał się.\n– Widzę, że już ci trochę lepiej.\n– Powiedzmy… Ale nie wiem, kiedy uda mi się wstać.\nNa te słowa siwo-czarny basior przysunął się bliżej zmarzniętego wilka, tak że przykrył jego łapy sobą samym.\n– Dziękuję, tylko będzie ci źle, wujku.\n– Mnie to nie zabije, a tobie pomoże.\nSamiec alfa również był nieco przemoczony, ale jedynie przednie łapy i szyja, ponieważ podczas wyciągania drugiego basiora, ten rozpryskiwał sporo wody. Zresztą ściekała ona z niego strugami. Na dwulatku, poza łbem i częścią grzbietu, nie było suchego włosa.\n– Powinieneś się ruszać, a przynajmniej próbować – poradził Ronon jakiś czas później. – Wiem, że od razu nie wstaniesz, ale musisz pobudzić mięśnie. Napinaj je co chwilę, żeby krew z powrotem do nich napłynęła.\n– Skąd wujek o tym wszystkim wie?\n– Powiedzmy, że nie tylko ty chodziłeś po rzece w odwilż – podsumował siwo-czarny wilk. Aluzja była aż nadto wyczuwalna.\n– Co teraz będzie? Wszystko zacznie topnieć? Śnieg? Lód? – Karo udawał, że pyta z czystej ciekawości.\n– Miejmy nadzieję – westchnął Ronon. Nie zauważył, jaką reakcję w zmarzniętym samcu to wywołało. – Ale jest też druga opcja. Dzisiaj będzie ciepłej, a w nocy znowu pojawi się mróz. Wtedy wszystko wróci do poprzedniego stanu, a nawet gorzej, bo wszelkie powierzchnie będą nieznośnie śliskie. Nawet wierzchnia warstwa śniegu zamieni się w lód.\nKaro dopiero teraz zrozumiał, co dla niego oznacza wiosna. Wątpił, aby nastała już na dobre, ale może się znacznie ocieplić, przynajmniej na jakiś czas. Rzeka zacznie znowu płynąć, pokrywająca ją tafla zniknie, jego własna droga na wyjście z doliny zniknie. Nawet jeśli ujemna temperatura znowu zakróluje po kilku dniach, nie zdoła utworzyć na tyle grubej warstwy zamarzniętej wody, aby wytrzymała ciężar trzech basiorów. Zagrożenie, jakie niósłby za sobą taki spacer, poznał na własnej skórze. Będą musieli odejść szybciej. Albo nie odejdą wcale, aż do następnej zimy…\n– Gotowe! – krzyknęła Moon, wyrywając brata z rozmyśleń.\nBiało-siwy samiec podniósł się na skostniałych nogach. Jego krok był sztywny i dość chwiejny, ale nie potrzebował pomocy. Ronon rzeczywiście skutecznie go ogrzał, jednak powoli zrywający się wiatr przeszywał zimnem. Doszedł o własnych siłach do przygotowanej przez siostrę jamy, która została wybudowana w najlepszym momencie, patrząc na zmieniające się warunki pogodowe.\n– Dobra robota. Naprawdę się spisałaś. – Przywódca z podziwem patrzył na wykonaną przez nią pracę. Śnieg był mokry i zbity, więc schronienie budowało się dość łatwo. Wejście było odpowiedniej wielkości, mieścił się w nim dorosły wilk, ale nikt więcej. Dodatkowo znajdowało się po zawietrznej stronie, więc podmuchy powietrza nie docierały do środka. Samo wnętrze nie było zbyt duże, maksymalnie na dwa osobniki, ale dzięki temu mogli się łatwiej ogrzać.\n– Mówiłam, że sobie poradzę. – Była dumna z siebie. Jakoś się przydała i jeszcze dobrze wykonała powierzone zadanie. Ciocia jej zaufała i się nie zawiedzie.\nKaro wszedł do jamy. Mimo ciągłych dreszczy, natychmiast zrobiło mu się cieplej. Teoretycznie zimny śnieg powinien mu dokuczać, ale w końcu był on wszędzie, nie mógł go wyeliminować, a leżenie na gołej ziemi jest dużo bardziej nieprzyjemne. To, że wiatr już nie próbuje na siłę go wysuszyć, wystarczało mu w tym momencie do szczęścia.\n– Dzięki, młoda – powiedział przemoczony wilk i poruszył porozumiewawczo brwiami.\n– Hej, hej! Jaka młoda? Urodziłam się tylko pół godziny później niż ty! – Pokazała mu język.\n– Ale się liczy! – Odpowiedział jej tym samym gestem.\n– Dobrze, dzieciaki, potem się jeszcze pokłócicie. Teraz mam dla Moon kolejne zadanie.\n– Zamieniam się w słuch! – Stanęła na baczność. Do tej pory jakoś nikt jej nie zauważał, a przynajmniej tak jej się zdawało. Omijały ją większe zadania w polowaniach, a ona czekała. Wiedziała, że kiedyś nadejdzie jej czas, a wtedy będzie gotowa.\n– Musisz pójść do jaskini i powiedzieć reszcie o tym, co tu zaszło. Pewnie zachodzą w głowę, czemu nie wracamy. Taht jest jeszcze gotowa wysłać za nami grupę poszukiwawczą. – Zaśmiał się cicho. – Wytłumacz im, że wszystko jest w porządku i za jakiś czas wrócimy, jak Karo całkiem wyschnie i się zagrzeje. Potem przyjdź tu z powrotem.\n– Jasne. Obrócę w dwie strony, nim się obejrzycie.\nWadera natychmiast odwróciła się w stronę, gdzie znajdowało się legowisko i ruszyła biegiem, aż śnieg sypał jej się spod łap. Ronon patrzył za nią przez chwilę, a potem dołączył do bratanka w jamie.\nW sumie nie rozmawiali o niczym konkretnym. Nie mogli znaleźć tematu, a Karo co chwilę się wyłączał. Przemyślał, analizował, układał różne scenariusze.\nOd wzajemnych oddechów w środku naprawdę zrobiło się ciepło. Wilki nie musiały leżeć wtulone w siebie, chociaż miejsca było mało, więc nie mogli się od siebie zbytnio odsunąć. To co początkowo zdawało się pomocne, stało się niepożądane. Biało-siwy samiec bał się, że w pewnym momencie wujek zapyta go, nad czym tak myśli. Nie miał pojęcia, co by odpowiedział. Na szczęście uratował go powrót siostry.\n– Przekazałaś wszystko? – odezwał się Ronon do białej wadery, która pojawiła się w wejściu.\n– Tak, ale… – Zacięła się. – Przepraszam, nie udało mi się jej powstrzymać – wypaliła szybko.\nPrzywódca już miał się spytać, o co chodzi, gdy Taht włożyła swój czarny łeb do środka jamy.\n– I tak kończy się puszczenie cię samego.\n– Moon! Miałaś ją przekonać! – krzyknął siwo-czarny basior, mając nadzieję, że biała wilczyca go usłyszy.\n– Tak, tak, nakłaniaj może jeszcze siostrzenicę do kłamstw! – Samica alfa była bardzo zdenerwowana, Ronon wiedział, że ma przechlapane… – Chodź tu do mnie natychmiast! Nie będę się na ciebie wydzierać przy Karze i Moon.\n– Dobrze, że chociaż wiesz, że się drzesz – zaśmiał się wilk. Wstał i wyszedł do partnerki.\n– Żartuj sobie, to jedyne pozostało ci do obrony. Przecież chciałam pójść z tobą, nie musiałbyś się przynajmniej nadwyrężać. Nic ci nie jest? – Głosy oddalały się od pozostałego przy tymczasowym schronieniu rodzeństwa. Ostatnie słowa przywódczyni wypowiedziała już bliska płaczu.\n– Nic mi się nie stało, Taht. Spokojnie – odpowiedział basior i pochylił się nad wilczycą.\n– A o mnie to się ciocia nawet nie spytała. – Biało-siwy wilk udał obrażonego. – Ale rodziców tu nie ma, prawda?\n– Nie ma – uspokoiła brata biała samica. – Uspokoiłam ich, że nic ci nie jest, bo to prawda, tak? Zresztą stwierdzili, że skoro idzie Taht, to wszystkiego dopilnuje. – Tłumacząc wszystko, samica weszła do własnoręcznie wykonanej jamy i położyła się obok Kara.\n– Teraz zaczniesz się nade mną użalać, a ja będę cie uspokajać jak tamci dwoje? – Wskazał nosem sylwetki przywódców stojących kilkadziesiąt metrów dalej.\n– Nie… Chyba nie trzeba. – Zaśmiała się. – Chociaż mógłbyś powiedzieć, jak się czujesz. Ten moment, kiedy się poddałeś… Bałam się. – Wadera spuściła wzrok.\n– Naprawdę myślałem wtedy, że utonę… Nie liczyłem nawet na pomoc wujka. Ten dłuższy trening to był błąd. Może lód trzeszczał już, gdy pierwszy raz przekraczałem rzekę. Nie wiem… Byłem zamyślony. Tak naprawdę nie chciałem biec tak daleko. Opamiętałem się dopiero z kilometr za Silvą. Płuca i mięśnie odmawiały mi już posłuszeństwa, więc musiałem się zatrzymać. To było śmieszne uczucie, bo nie wiedziałem, gdzie jestem. Mógłbym chyba nawet zajść do Dark Lightów i bym nie zauważył. – Uśmiechnął się krzywo. – A czuję się już dużo lepiej. Jestem jeszcze trochę mokry i dalej mam dreszcze ale już rzadziej. Za jakiś czas będziemy mogli pójść do domu.\n– O czym tak myślałeś? – zapytała, nawiązując do pierwszej części wypowiedzi brata.\nNo i stało się. Dopiero wtedy basior zdał sobie sprawę, jaki błąd popełnił, nawiązując do swojego roztargnienia. Spojrzał na Moon. Zawsze wiedział, że go podglądała. Dziwnym trafem był wzorem także dla niej. Podczas polowań starała się wykorzystywać jego techniki, trenowała jak on, ale na mniejszą skalę, bo jednak jej ciało było słabsze. Zawsze wiedział też, że patrzyła na świat bardzo świeżo, wyłapywała takie szczegóły, których nie zauważał nikt inny. Bardzo szybko potrafiła kogoś rozszyfrować i w tym przypadku Karo dałby wszystko, żeby koło niego leżał nawet Shadow. On by się go przynajmniej o nic nie wypytywał i udawał, że ma wszystko gdzieś i w ogóle nie chce tu być. A może naprawdę właśnie tak by myślał?\n– O wszystkim i o niczym… – odpowiedział w końcu biało-siwy samiec. Próbował jakoś uogólnić rozmowę, żeby przeszła na inny temat. Przecież miał umowę z Royem i Orionem. Nie mógł powiedzieć Moon, że odchodzi ze stada. Tym bardziej teraz, kiedy cała wyprawa stanęła pod wielkim znakiem zapytania…\nDalej nie jestem do końca przekonana co do tego rozdziału… Ech. Co zrobić. Ale znowu nowy rozdział zajmuje miano najdłuższego. Ten ma prawie 2500 słów. I znowu podwyższam sobie próg minimalny – tym razem od razu do 2000 słów. Jak szaleć to szaleć xD\nNastępny rozdział za dwa tygodnie, bo od dzisiaj zaczynam pisać rozdział do mojej drugiej historii, a pisanie dwóch rozdziałów na raz to nie byłby dobry pomysł. Zeszłoby mi jeszcze dłużej xD\nOpublikowano 21 lipca 2015 Autor: Aktina\nWiększość samic po jakimś czasie rozeszła się w sobie tylko znanych kierunkach. Przed jaskinią została Kida. Jako jedyna nie miała większej ochoty do żartów, mimo to czasem włączała się do rozmów. Jej myśli ciągle krążyły wokół Ronona i jego stanu. Po powrocie z polowania długo nie mogła zasnąć. Słyszała więc jego skowyty i ciężki, urywany oddech. Nie umiała sobie wyobrazić, co czuł… I tak szczerze, to nie chciała. Wiedziała, że by ją to przerosło. Podziwiała ojca z tego powodu. Nigdy nie skarżył się na swoje niedogodności i dolegliwości… Wszystko robił w taki sposób, aby to na niego spadło największe ryzyko. Niektórzy mogą nazwać to głupią brawurą i chęcią pokazania własnych umiejętności, że niby bez niego by sobie nie poradzili. Tak jednak mogli powiedzieć tylko ci, którzy go nie znali, albo nie chcieli znać. Albo ci, którzy nie rozumieją zasad życia w watasze…\nStado to rodzina i nie chodzi tu tylko o więzy krwi. Członkowie grupy są w stanie oddać życie za siebie nawzajem, tu nie ma działania na własną rękę. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego, tak w najłatwiejszy sposób można to wyjaśnić. Wilki w watasze łączą najsilniejsze z możliwych relacji i nie chodzi tu o przyjaźni, bo nawet ją może zerwać głupia plotka, pomówienie, chwilowa utrata kontaktu… Tutaj chodzi o miłość, nie w każdym przypadku tą romantyczną, ale zawsze braterską. To dlatego Ronon rzucił się do gardła wapiti. Ta część polowania jest najbardziej niebezpieczna, bo może skutkować obrażeniami, tak jak w tym przypadku. Racice jeleni to ich największa broń. Same są dość lekkiej budowy, nie mogą polegać na swoim ciężarze, jak robią to bizony. Każdy gatunek roślinożerców ma inną taktykę, wapiti kopią, zarówno tylnymi jak i przednimi nogami. Te przednie są może nawet bardziej niebezpieczne, bo ofiara wie, gdzie uderzyć. Dodatkowo byki mają swoje poroża, które w okresie godowym, po ich uprzednim zrzuceniu i wyrośnięciu nowych, są ostre i zabójcze. Dodatkowo im starszy byk, tym większe poroże, a starszy byk równa się większe doświadczenie. Zdawałoby się, że roślinożercy są bezbronni, jednak tak nie jest. Samotny osobnik nigdy by sobie z nimi nie poradził, to po to istnieją watahy. Wilki nie są tak silne jak niedźwiedzie ani nie mają pazurów pumy, które pomagają im w chodzeniu po drzewach i przytrzymywaniu zdobyczy. Ich siła to stado, a broń to zabójcze szczęki. W ten sposób wykorzystują wszystkie swoje atuty, a stado liczące osiemnaście osobników, tak jak Drimer, mogło zdawać się niepokonane. Jednak z powodu tej liczebności pojawiał się kolejny problem. Pożywienie. Wszyscy już wiedzieli, że nie jest wesoło. Zostali nawet zmuszeni do wejścia na obce terytorium! Tym razem może i się udało, ale co będzie później? Za dwa dni? Trzy? Grupa jest duża, jedna krowa do podziału na tyle wygłodzonych wilków to mało. Zresztą zima wdaje się we znaki nie tylko drapieżnikom. Gruba warstwa śniegu utrudnia zwierzynie znalezienie choć odrobiny trawy czy porostów. Wapiti, którą zjedli, była dość chuda. Warstwa tłuszczu prawie nie istniała, organizm spalił go w poszukiwaniu dodatkowych składników odżywczych. Jeśli śnieg nie stopnieje, to nie dość, że roślinożercy nie zejdą do doliny, a jeszcze sami zaczną głodować i padać, a śmierć ofiar to śmierć ich myśliwych…\nNie tylko Kidę naszło na rozmyślania, ale również Taht. W sumie była w idealnym położeniu, aby dać myślom odpłynąć. Wadera nadal leżała z łbem partnera opartym na jej boku. Tak jak mówiła jakiś czas wcześniej jej niebieskooka córka, bała się ruszyć. Nie chciała obudzić Ronona, ani zmusić go do zmiany pozycji. Długo się męczył i krótko spał, a nawet wtedy cicho skamlał. Wilczyca czuła obezwładniającą bezradność.\nCzas mijał, a przywódczyni nadal trwała w tej samej pozycji. W końcu stało się to nie do zniesienia. Łapy jej zdrętwiały, ale najbardziej irytowało ją leżenie w bezruchu. Całe ciało krzyczało, aby przesunęła się choć odrobinę! Przekręciła! Mięśnie jej drżały. Nie mogła wytrzymać. Musiała się ruszyć. Choć trochę…\nChciała delikatnie obrócić się na bok, ale Ronon natychmiast podniósł łeb.\n- Przepraszam… Obudziłam cię?\n- Już dawno nie spałem. Po prostu nie chciałem, żebyś się martwiła. No wstawaj – nakłonił partnerkę. Ta natychmiast poderwała się z ziemi i przeciągnęła. Basior także chciał się podnieść…\n- Co ty robisz? Leż.\nSamiec nie posłuchał. Wstrzymał powietrze, aby dodatkowo nie nadwyrężać żeber, po czym jednym ruchem stanął na własnych łapach. Wiedział, że im szybciej to zrobi, tym mniej zaboli.\n- Jeszcze raz się pytam, po co ty się ruszasz? – ponownie zapytała czarna wilczyca. – Chcesz udawać wielkiego niezniszczalnego?!\n- Taht ma rację – powiedział Marley, który w tej chwili podszedł do przywódców. Przez cały czas leżał po drugiej stronie jaskini, więc wszystko widział i słyszał. – Możesz mnie brać za dowód.\n- Nie chcę nikogo udawać. Po prostu muszę… wyjść. I pójdę nad rzekę, bo chce mi się pić.\n- Nigdzie nie pójdziesz sam – ostrzegła wadera.\n- Ale nie pójdę też z tobą. Jesteś zmęczona – wytłumaczył szybko, aby nikt mu nie przerwał.\n- Więc z kim? W jaskini zostaliśmy tylko my. – Taht przeniosła wzrok z Ronona na jego brata. – Wszyscy się gdzieś wynieśli.\n- A może… – zaczął siwo-czarny basior. Nagle spostrzegł jakiś ruch w wejściu do legowiska. – Moon! – zawołał białą wilczycę, bo to ją zauważył.\n- Tak? Co chcesz, wujku? – Samica podeszła bliżej.\n- Poszłabyś ze mną nad Silvę? Ciocia Taht uważa, że potrzebny mi jest opiekun. – Spróbował się zaśmiać, ale natychmiast przerwał i skrzywił się.\n- Właśnie dlatego nie chcę cię puścić samego i dobrze o tym wiesz. Jesteś słaby i ktoś rozsądny musi cię pilnować. – Obróciła się w stronę Moon i skinęła na nią. Dwuletnia wadera urosła w duchu. Nie codziennie słyszy się taki komplement.\n- Przestań się gorączkować. Odpocznij, jak mnie nie będzie. – Ronon spojrzał w lodowoniebieskie oczy partnerki. Znał ją na tyle, aby zobaczyć kryjące się w nich zmęczenie.\n- Nie uda mi się. – Wadera była bliska płaczu.\n- Spróbuj, żebym ja nie musiał martwić się o ciebie. – Podszedł do partnerki i przytulił ją. Wilczyca skamieniała. Pamiętała, jak basior zareagował na jej dotyk jeszcze tej nocy. Teraz nie mogło być lepiej, minęło zaledwie kilka godzin. Żeby podnieść ją na duchu, sam skazywał się na ból.\nBasior odsunął się od wadery, a ta odwróciła łeb. Nie chciała, aby Ronon zobaczył łzy zbierające się w jej oczach.\n- Idźcie już. Ja spróbuję się położyć.\nMoon wyszła pierwsza, za nią samiec alfa. Ten, tuż za jaskinią, zniknął na chwilę w gołych zimą krzakach, aby załatwić swoje sprawy… Wyszedł chwilę później i ruszył, już razem w białą wilczycą, w kierunku rzeki.\nSamica po jakimś czasie zapomniała, że z kimś idzie. Zaczęła przyspieszać i podbiegać co parę metrów. Bardzo interesował ją śnieg, który był mniej zbity, niż zwykle i łapy bardziej się w nim zapadały. Sprawdzała więc, czy jest tak tylko w tym miejscu, czy kawałek dalej także. Po kilku minutach otaczającą ją ciszę przerwał głos Ronona:\n- Czy… mogłabyś nieco zwolnić?\nWadera odwróciła się za siebie i zobaczyła, że basior został kilkanaście metrów w tyle. Natychmiast cofnęła się do niego i dalej szła już jego tempem.\n- Przepraszam, wujku… Zajęłam się…\n- No właśnie? Czym się zajęłaś? – Ronon chciał jakoś zagadać do bratanicy. Wtedy już by mu nie ,,uciekła”, i droga szybciej by im minęła.\n- Śnieg jest inny niż wczoraj. Jakby… Rzadszy? Zdaje mi się, że wreszcie zaczyna topnieć.\nWilk zmrużył oczy i spojrzał w niebo, w stronę słońca. Nie zwrócił na to wcześniej uwagi, ale rzeczywiście, było ciepłej, niż jeszcze poprzedniego dnia. Jeśli okazałoby się to prawdą i warstwa białego puchu zaczęła powoli znikać, to wataha byłaby uratowana. W ciągu kilku dni przełęcze stałyby się łatwiejsze do przejścia i jakieś stado wapiti na pewno by z tego skorzystało. Przywódca poczuł ulgę, że sytuacja jego rodziny może się w najbliższym czasie odmienić i to wreszcie na lepsze.\n- A… Skoro jesteś taka spostrzegawcza, to co sądzisz o naszych potencjalnych przywódcach? – Ronon chciał poznać także opinię rówieśników jego dzieci, żeby wybadać ich zdanie na ten temat.\n- Po prostu mam posłużyć za cichego doradcę. – Zaśmiała się. – Czyli te narady jakiś czas temu jeszcze nic nie dały?\n- Jakie narady? – Basior próbował udawać głupka. Przecież dobrze się kryli z tematem rozmów. Nikogo z młodzieży nie było wtedy w jaskini. – Nie wiem o co ci chodzi. – Spuścił łeb i patrzył na swoje łapy, aby oczy nie zdradziły tego kłamstwa.\n- Wujek, nie ładnie tak oszukiwać. – Już miała szturchnąć go w bok, jak zawsze, gdy się przekomarzali, ale w ostatniej chwili się powstrzymała. – Odwracanie wzroku, żeby ukryć prawdę, to zabieg stary jak świat. Zresztą… O czym możecie rozmawiać pod naszą nieobecność? Tylko o nas. Wystarczy połączyć fakty, że część przyszłych pretendentów do przywództwa uzyskała pełnoletniość i wszystko jasne.\n- Tylko ty te fakty połączyłaś czy…\n- Wszyscy. W końcu zaczęliśmy specjalnie wychodzić razem na półkę skalną albo gdzieś na spacer, żebyście mieli spokojne warunki do tych debat.\n- Jednak jesteście zbyt spostrzegawczy. – Samiec uśmiechnął się. Na nic więcej nie mógł sobie pozwolić. – Więc, skoro i tak o wszystkim już wiesz, to tak, chciałbym żebyś podzieliła się ze mną własnymi przemyśleniami na ten temat. Zdanie waszego pokolenia jest równie ważne.\n- Tylko że my nie mamy doświadczenia.\n- Ale macie otwarte umysły. Patrzycie na świat inaczej, widzicie rzeczy, których nie zauważają tacy starcy jak ja.\n- Bez przesady. – Znowu się zaśmiała. – Jeszcze trochę do miana starców wam brakuje.\n- Dobrze wiedzieć. Więc jak? Zdradzisz, co myślisz? W sumie nie tylko ty, ale twoje rodzeństwo i kuzyni.\n- Był taki wieczór, kiedy obstawialiśmy kto zostanie wybrany, ale wtedy bardziej myśleliśmy o waszych typach. Sami nigdy nie deklarowaliśmy się z własnymi faworytami… Dlatego nie wiem, co myślą inni. Wiem tylko, co myślę ja. Nie ma jednego oczywistego wyboru, do czego pewnie już doszliście. Jakby z każdego zabrać jego najlepsze cechy, powstałby kandydat idealny, ale nie jest to możliwe. Myślę, że przyszły przywódca powinien być taki jak wy – ty, wujku, i ciocia. Równoważycie się wzajemnie, ale macie idealne cechy. Umiecie zarówno martwić się o nas, jak i postawić nas do pionu, a są tacy, na których tylko to działa. Co do kandydatów… Bądźmy szczerzy, pewne jest tylko jedno – przywódcą nie powinien zostać Shadow. Nie żebym do niego coś miała, nie zalazł mi za skórę, ale widzę, jak się zachowuje. On za bardzo pragnie tej władzy. Owszem, umiałby trzymać poddanych w ryzach, tylko właśnie… Poddanych, nie przyjaciół czy rodzinę. To byliby jego poddani. Może się zmieni, a może zmieniłby się właśnie po zostaniu alfą, nie wiem. Ale chyba wszyscy wiedzą, że za jego panowania to już nie byłoby to samo Drimer. – Moon zamilkła i spojrzała na wuja. Tak naprawdę nie wiedziała, jak zareaguje na tę wypowiedź, bo równie dobrze mógł ją odebrać jako krytykę. W końcu mowa była o jego synu, to tak, jakby zarzucała Rononowi, że go źle wychował.\n- Nie będę udawał, że tego nie widzę… Ale nie chcę przenosić na ciebie moich problemów. Powiedz lepiej, co myślisz o innych. – Basior po części powiedział prawdę. Nie chciał zdradzać Moon własnych żali na temat Shadowa, nie powinna tego słyszeć. W końcu będzie musiała z nim żyć jeszcze przez wiele lat, chyba że czarny samiec zdecyduje się odejść… W każdym razie ucięcie tematu przez przywódcę miało też inny cel. Wilk chciał nakłonić siostrzenicę do mówienia, aby sam nie musiał tego robić. Przy głębszych wdechach nocne obrażenia dawały o sobie znać.\n- Naprawdę nie wiem… Z jednej strony mamy naszego zabijakę, a z drugiej Oriona… – Biała wadera znowu spojrzała na siwo-czarnego basiora, czy ma coś przeciwko tym słowom. – Ja nie wiem jak on jeszcze żyje. Tyle razy, ile się wywalił… – Zaśmiała się głośno. – Według mnie odpada i wątpię, żeby wujek miał inne zdanie. – Ronon przytaknął, bo przecież kłamstwo w tym przypadku było żałosnym posunięciem. – Diego, naukowiec od grzybków. – Znowu śmiech. – Chociaż… Może jakby tak wszystkich nimi nakarmił, to łatwiej by się nimi rządziło. Mówiąc serio, chyba nie umiałby zapanować nad stadem ani zyskać ich szacunku. Kida… – Zamilkła na chwilę. Po głębszym zastanowieniu kontynuowała. – Teoretycznie się nadaje. Jak trzeba, to umie postawić na swoim i jest troskliwa jak ciocia. Ale jest też dość niezdecydowana w nowych sytuacjach. Nie wiem, czy udałoby jej się odnaleźć w roli przywódcy. Znaczy, kiedyś na pewno by to nastąpiło, ale nie wiem kiedy. W tym czasie sytuację mógłby wykorzystać Shadow i… No wiadomo, co byłoby wtedy. A Saba… Jakoś z żadnej strony nie widzę jej w roli alfy. Nie jest wystarczająco poważna i ogarnięta. – Waderze na myśl natychmiast przyszedł wieczór, kiedy wspomniana kuzynka wraz z Misty i Teylą trafiły na ,,halucynkową polanę”. Pierwsze słowa, jakie padły wtedy z ust bursztynookiej brzmiały: Ja tego nie jadłam, to tak jakoś na odległość zadziałało… Wilczyca krztusiła się śmiechem, ale w ostatniej chwili przywołała się do porządku. Co by sobie o niej pomyślał wujek? Pewnie, że zgłupiała i śmieje się z niczego. Wolała zaoszczędzić sobie takiej opinii. Na powrót przybrała poważny ton i mówiła dalej. – Z Teylą sprawa wygląda podobnie… Meira jest tak tajemnicza, że nie umiem jej do końca określić. Wiem tylko, że trzyma z Shadowem, a to stawia ją w niezbyt dobrym świetle… Został jeszcze tylko Solo. On także mógłby być potencjalnym następcą. Spokojny, sprawiedliwy, szczery… – W tamtej chwili przypomniała sobie, jak oszukał rodziców, że będą nocować w lesie, ale nie powiedział już dlaczego… Ronon mógł sobie o tym przypomnieć, więc natychmiast podała nową cechę. – No i zawsze jest za pokojowym rozwiązywaniu konfliktów! Ale może zmienić się jeszcze kilka razy, zanim dorośnie i to tyczy się całej trójki szczeniaków.\nMoon nareszcie zamilkła. Wymieniła i oceniła już wszystkich. O dziwo wyszło jej to nadzwyczaj naturalnie. Mówiła to, co myślała i nawet nie zauważyła, kiedy razem z wujkiem zbliżyli się do Silvy. Od brzegu dzieliło ich już zaledwie sto metrów. Nagle, po drugiej stronie rzeki ukazała się wilcza sylwetka. Po chwili na skupienie wzroku, Ronon rozpoznał w niej Kara. Towarzysząca mu wilczyca także go zauważyła chwilę później.\n- Wujek… – zaczęła nieśmiało. – Czy mógłbyś nie mówić mu – wskazała nosem brata zbliżającego się coraz bardziej – o tej…\n- Rozmowie? – dokończył za bratanicę. – Jasne, masz to jak w banku. – Oczywiste było, że wilczyca nie chciała w oczach rówieśników wyjść na kapusia czy lizusa.\nSiwo-czarny samiec wraz z Moon dotarli do rzeki w tym samym momencie co Karo, tyle że z dwóch różnych stron. Dwulatek wszedł powolnym krokiem na lód. Widać było, że jest zmęczony. Tym razem przedłużył swój codzienny trening. Zwykle nie biegał aż na drugi brzeg Silvy. Ronon już miał się napić, ponieważ znalazł mały przerębel przy samym brzegu, ale nastawił uszu. Wadera, widząc to, zrobiła to samo. Początkowo nie słyszeli nic. Basior już myślał, że tylko mu się zdawało, ale dźwięk się powtórzył. Głuchy trzask, za którym rozległy się następne. Przywódca natychmiast zrozumiał, skąd pochodzą.\n- Karo! – krzyknął z całej siły. – Uciekaj! Biegiem!\nZakończenie w tym miejscu wyszło mi czystym przypadkiem. Ostatnio te rozdziały kończyły się tak spokojnie… Postanowiłam, że czas to przerwać ;p W końcu tak dawno była jakaś grubsza akcja\nA teraz kilka innych rzeczy. Jestem spóźniona z tym rozdziałem o cały tydzień względem wattpada :/ miał być opublikowany w poprzedni weekend. Najpierw miałam jakąś blokadę i nie chciało mi się pisać… Ale na początku wakacji chyba każdy tak miał… Na szczęście mi przeszło! A potem znowu nie wiedziałam, co pisać… W ogóle nie miałam pomysłu na ten rozdział, ale potem wymyśliłam wycieczkę nad Silvę z Moon, żeby i jej postać choć trochę wam przybliżyć. A końcowa akcja przyszła mi do głowy w trakcie I rozdział od razu zaczął mi się podobać xD Ale na wattpadzie ten rozdział jest opublikowany od poprzedniej niedzieli. Jakoś nie miałam motywacji, żeby wrzucić go także tu. Od kilku rozdziałów nikt nie daje tu śladów życia. Licznik wejść też właściwie stoi… Więc po prostu te 5 osób zapomniało? Przestało czytać? Dawałam info w spamie o rozdziałam, więc wiedzieli o nich. Nie wiem, ten blog to już właściwie trup. Opublikowałam ten rozdział dzięki Sesil. Zobaczyłam jej komentarz, te kilka słów i okazało się, że jednak ktoś tam pamięta… Będę tu publikować kolejne rozdziały. Może akurat ktoś tu wpadnie i zainteresuje się tą historią. Ale teraz skupiam się głównie na wattpadzie i blogspocie.\nCiąg dalszy notki xD Ten rozdział na chwilę obecną obejmuje miejsce najdłuższego rozdziału! Ma 2374 słowa. Jeeej… Jestem z siebie dumna, bo pisałam to bez żadnej spiny, czy wyrobię minimalne 1600 słów (podniosłam sobie próg minimalny o 100 słów).\nDobra… A teraz jeszcze jedna informacja na koniec i kończę, bo ta notka jest już monstrualnych rozmiarów xD zaczęłam pisanie nowej historii z wilkiem w roli głównej. Nie wiem jak często uda mi się pisać do niej rozdziały… Na razie będę to robić na zmianę z tymi do Drimer. Jeśli ktoś jest ciekawy oto adres:\nJest już prolog i pierwszy rozdział… I raczej nie będziecie mogli narzekać, że jest krótki xD chociaż dla niektórych może to być za krótkie… Ale jest dużo dużo dłuższy, niż te tu tyle powiem.\nDobra! To by było chyba na tyle xD zachęcam do komentowania i wyrażania własnych opinii! Za wszystkie z góry dziękuję! ;* może akurat ktoś się tu obudzi\nOpublikowano 13 czerwca 2015 Autor: Aktina\nBracia zeszli z półki skalnej na ziemię. Swojej decyzji o odejściu z watahy zdecydowali się nikomu nie mówić, jak ustalili początkowo. Nie dało się jednak ukryć tego, że idą obok siebie, bez kłótni, a nawet z uśmiechem. Szeptali coś jeszcze między sobą. Orion nie czekał na nich na dole. Rzeczywiście posłuchał i wrócił do jaskini.\n- Ja idę pobiegać – zakomunikował Karo. – Dzisiaj jeszcze ciesz się słodkim lenistwem. Jutro idziesz ze mną. – Zaśmiał się łobuzersko i popędził przed siebie.\n- Ale… – nie zdążył dokończyć Roy. Wodził jeszcze wzrokiem za znikającą między drzewami sylwetką biało-siwego basiora, po czym jego uwagę przykuła siedząca nieopodal Meira. Widywał ją prawie co ranek, zapatrzoną w dal. Nigdy się na to nie odważył, ale przecież postanowił sobie, że będzie walczył z własnymi blokadami. Podszedł do młodszej kuzynki. – Co tam widzisz?\n- Wszystko, co chcę, a tobie nic do tego.\n- Przestań… Nie wmówisz mi, że jesteś taka opryskliwa z natury. Każdy ma swoje maski…\n- Jeśli ty masz jakąś maskę, to ją załóż, może nie będziesz mógł mówić i dasz mi wreszcie spokój.\n- Odezwałem się dopiero dwa razy… No teraz już trzy, więc jakie wreszcie?\n- O trzy razy za dużo. – Zamilkła na chwilę, jakby znów pogrążyła się we własnym świecie.\nSamiczka trwała tak przez kilka minut, a Roy się jej uważnie przyglądał. Nie była duża, ale długa sierść dawała inne wrażenie. Jeszcze urośnie przez najbliższy rok. Największą tajemnicą były jej oczy, czarne jak noc, nieprzeniknione, a jednocześnie bystre i czujne. Basior zastanawiał się, czy ktokolwiek odkryje sekret tych oczu, bo to, że coś się w nich kryje, było oczywiste. Niestety wadera sama odcinała się od innych. Jedynym członkiem watahy, którego z własnej woli tolerowała, był Shadow. Roy nie był pewny, czy to towarzystwo pozytywnie na nią wpływało. Z drugiej strony czarny wilk także szukał jej obecności… Dwoje samotników zniechęcających wszystkich wkoło do znajomości z nimi, a trzymają się razem. No w sumie są rodzeństwem, więc nie powinno to nikogo dziwić, ale brązowemu wilkowi coś to przypominało – relacje jego i Kara. Może Shadow jest takim samym wzorem dla Meiry i młoda wadera także stara się do niego upodobnić? Chociaż… Albo bardzo dobrze jej to się udaje, albo nie musi nic udawać, bo jest taka sama jak on. Ten sam cięty język i lekceważenie wszystkiego dookoła. Mimo wszystko Roy nie wierzył, aby to była cała Meira. Czuł, że wewnątrz znalazłby zupełnie inną wilczycę, mimo ogólnej opinii jaką miała.\n- Jeszcze tu jesteś?! – Samiczka przerwała rozmyślania kuzyna. – Masz do dyspozycji całą dolinę a musiałeś usiąść akurat koło mnie?! – Wydała z siebie cichy pomruk i lekko odsłoniła zęby. Nie chciała towarzystwa, przecież gdyby miała ochotę na rozmowę, to by się do kogoś po prostu odezwała. Co miała zrobić, gdy półka skalna ponad jaskinią była zajęta? Usiadła sobie przed legowiskiem, ale chciała pobyć sama! Czy to tak trudno zrozumieć?!\n- No dobrze, dobrze… Nie denerwuj się tak… – Wilk odskoczył od kuzynki. Stare nawyki jednak pozostały. Odwrócił się i wracał już do jaskini, gdy zobaczył wychodzące z niej Teylę i Misty. Wadery minęły go i skierowały się w stronę Meiry. Basior odwrócił się i odezwał do samic będących bliżej niego. – Jeśli wam życie miłe, to radzę zmienić kierunek. Panna jest dziś nie w sosie. – Bez czekania na odpowiedź, z powrotem ruszył do legowiska.\nWilczyce stanęły jak zamurowane. Roy serwujący takie teksty?! Przecież to niemożliwe, on zwykle nawet słowa nie wyksztusił, a teraz? Coś tu było nie tak.\n- Ej, a ty nie wiesz co mu się stało? – rzuciła Misty do siedzącej za nią Meiry, nadal patrząc na wejście do groty, w którym zniknął brązowy basior.\n- Nie no… Teraz wy?! Czy tu się nie da pobyć samemu? – Biała wadera spuściła łeb w rezygnacji.\n- To wiesz coś czy nie? – Tym razem pytanie zadała Teyla, gapiąca się w to samo miejsce co jej ruda towarzyszka.\n- A co ja, wyrocznia? – Wilczyca w końcu odwróciła głowę w stronę stojących parę metrów za nią samic. – Kara się spytajcie, razem schodzili dzisiaj rano z półki skalnej. Spędzili tam chyba kilka godzin, przez co ja teraz nie mam spokoju. – Ostatnią cześć wypowiedzi, mówiącą o niej, celowo mocniej zaakcentowała.\n- Kara? – krzyknęły obie wilczyce, i błyskawicznie odwróciły się do wadery, która podała im tę niesamowitą informację.\n- Przecież oni się nie cierpią. Znaczy… Roy od małego uwielbiał brata, ale bez wzajemności, łagodnie mówiąc. – Misty podeszła do Meiry i usiadła z jej prawej strony. Biała samica przewróciła oczami.\n- A zauważyłyście jak Roy dzisiaj się do nas odezwał? Nawet zażartował! – zauważyła Teyla i powtórzyła ruch rudej towarzyszki, ale zajęła miejsce przy drugim boku siostry.\n- No, patrząc pod tym kątem… Sam do mnie dzisiaj podszedł i zagadał – zdradziła Meira, starając się zachować powagę, ale ją też coraz bardziej zaczęła interesować ta sprawa.\n- Widzisz? Coś w tym jest – powiedziała Teyla. – Słyszał ktoś coś? Przecież, nawet jeśli się pogodzili, to nie mogło obyć się bez kłótni.\n- Na mnie nie patrz! – Misty zrobiła niewinną minę. – Ja spałam.\n- To akurat nie powinno nas dziwić. Masz talent do spania w każdej sytuacji – zaśmiała się Meira. – Nikt nic nie słyszał, bo nie chciał słyszeć. Przecież jest umowa, prawda? Nawet jeśli z półki skalnej dochodzą jakieś urywki rozmowy, a umówmy się, że przy naszym słuchu moglibyśmy usłyszeć wszystko, staramy się nie zwracać na to uwagi. Większości z nas weszło to już w nawyk, a wyjątki od reguły się do tego nie przyznają.\nTeyla i Misty zgodnie pokiwały głowami, jednocześnie, zupełnie jak bliźniaczki. Długowłosa wadera łypnęła to na jedną, to na drugą rozmówczynię i, widząc ich jednakowe ruchy, wybuchła śmiechem. Samice natychmiast spojrzały się na nią, przekrzywiając łby, znowu jednocześnie. Czarnooka wilczyca nie mogła już wytrzymać. Zaczęła się śmiać jeszcze głośniej.\n- A tobie co odbiło? – zapytała najstarsza z całej trójki.\n- Wy to robicie specjalnie? Czy wam się tak udaje? – wypowiedziała Meira pomiędzy kolejnymi salwami śmiechu.\n- Ale co? – zapytały obie wadery, jednocześnie. Natychmiast spojrzały na siebie i zawtórowały białej samiczce. Nie uspokoiłyby się pewnie jeszcze długo, gdyby nie przerwała im Kida.\n- Powariowałyście wszystkie? Znowu najadłyście się tych grzybków?! – Niebieskooka wilczyca wyszła z jaskini i podeszła do sióstr i kuzynki, zachodzących się już ze śmiechu.\n- Czy ja usłyszałam słowo grzybki? – Saba także pojawiła się w wejściu do groty. Poruszyła znacząco brwiami i w podskokach zrównała się z Kidą, aby już razem podejść do trójki oddalonych o kilkanaście metrów wader.\n- Uciszcie się trochę! – syknęła biała samica o niebieskich oczach. – Obudzicie tatę… Mama położyła się przed nim, żeby mógł spokojnie oprzeć głowę na jej boku. Sama już dawno nie śpi, spojrzała się na mnie gdy wychodziłam, ale nie wstaje, bo tata od razu by chciał wstać… Teraz lepiej, żeby spał. – Na te słowa wszystkie pięć samic spoważniało.\n- Jak myślicie? Dojdzie do siebie? – wyszeptała wręcz Saba, oglądając się na wejście do jaskini. Nie chciała, żeby jej mama usłyszała tę rozmowę.\n- Długo potrwa, zanim powróci do pełni sił sprzed tego wypadku, ale nie ma innej możliwości, niż ta, że wyzdrowieje – odpowiedziała Kida, również szeptem.\n- Wujek jest silny, tak fizycznie jak psychicznie. Poradzi sobie. – Misty uśmiechnęła się do rozmówczyń. Wilczyce ustawiły się w koło, tak że widziały się nawzajem. – Swoją drogą przeleciał wtedy kilka ładnych metrów. Ciekawe czy czuł się jak ptak. – Już miała się zaśmiać, ale w ostatnio momencie ugryzła się w język. – Sorki… Nie na miejscu żart…\nWadery przez jakiś czas siedziały w milczeniu, nie wiedząc, jak przerwać niezręczną i ekstremalnie przedłużającą się ciszę. Nagle usłyszały jakiś dźwięk przy jaskini. Wszystkie utkwiły wzrok w wejściu do niej, niektóre musiały się w tym celu odwrócić. Nie czekały długo, bo po chwili ich oczom ukazał się Diego. Starał się ignorować żeńskie zbiegowisko, mając nadzieję, że one uczynią to samo. Płonne były te jego nadzieje…\nTeyli od razu zawitał w głowie pewien pomysł i postanowiła natychmiast wprowadzić go w życie. Zaczekała, aż basior ewidentnie skieruje się w którąś stronę świata, na codzienny spacer. Nie był to siłowy i wydolnościowy trening Kara, tylko spokojne przebieranie, łapa za łapą, w celu podziwiania krajobrazów i wyszukiwania nowych obiektów do obserwacji. Gdy wilk ruszył na zachód, beżowooka wadera natychmiast się do niego odezwała:\n- Ale na plantację to w\ndrugą stronę. – Udawała, że rozmawia z dziewczynami i te słowa były od niechcenia.\nDiego stanął w miejscu i powoli obrócił się w stronę wader. Odszukał wzrokiem Teylę i zapytał:\n- Możesz mi wytłumaczyć, o co ci chodzi?\n- No wiesz… Plantacja grzybków jest tam. – Wskazała nosem kierunek przeciwny od tego, który obrał jej starszy brat.\n- Tam już nic nie ma. Wszystko zeżarłyście. Muszę znaleźć nowe miejsce, ale tam już was nie zabiorę! – Basior uśmiechnął się, zadowolony, że udało mu się przekuć żart siostry na swoją korzyść.\n- Kurczeee… – Jasnobrązowa samiczka tupnęła nogą z niezadowolenia, patrząc jak Diego odchodzi. Usłyszała cichy chichot Misty, na co spiorunowała ją wzrokiem.\n- Oj, siostro, musisz się jeszcze dużo nauczyć. – Ruda wilczyca widziała, jak młodsza kuzynka stara się dorównać jej w żartach. Trochę to ją śmieszyło, bo żeby brać z niej wzór? Przecież nie było z czego.\n- A właśnie… – W oczach Meiry pojawił się chytry błysk. – Może byście wreszcie opowiedziały nam jak było po tych halucynkach? Podobno widzi się ciekawe rzeczy. – Samiczka mrugnęła porozumiewawczo. – Saba, może ty? W końcu na samo słowo ,,grzybki” śmieją ci się oczy.\nMisty prychnęła stłumionym śmiechem. Szturchnęła bokiem kremową kuzynkę, jako że ta siedziała przy niej, i powiedziała:\n- No pochwal się! Taka wizja nie może pozostać bez rozgłosu.\n- Ani mi się waż! – ostrzegła przez zaciśnięte zęby wadera o bursztynowych oczach. Pozostałe wilczyce myślały, że ruda padnie od jej spojrzenia. – Ja też pamiętam, co wtedy mówiłaś i chyba nie chciałabyś, żeby ktoś się o tym dowiedział, więc zamknij paszczę z łaski swojej.\nMisty zamknęła pysk z taką siłą, że aż kłapnęła zębami. Dzieliły ją bowiem ułamki sekund od cząstkowego zdradzenia tajemnicy kuzynki, ale gdy przypomniała sobie własne halucynacje i uświadomiła sobie, co mogła mówić, natychmiast zrezygnowała.\n- To może ja powiem, bo też co nieco pamiętam – odezwała się Teyla, a słowa zaczęły wypływać z jej pyska z tak zawrotną szybkością, że dwie wadery, których miał ten monolog dotyczyć, nie zdążyły w porę zareagować i jej przeszkodzić, bo przez długi czas stały zdumione. – Saba biegała między drzewami i szukała białego lisa, o którym w dzieciństwie opowiadali nam bajki, jej zresztą też. Przecież inaczej nie wiedziałaby, że jeżeli takiego znajdziesz, złapiesz za ogon i powiesz życzenie, to się spełni. Uparła się, że go widziała. Ja jej tłumaczyłam, że ta legenda działa się daleko stąd i w Cremo nie ma żadnych lisów, a co mówić białych. Chyba że spróbować z kojotem… No ale wracając, nie posłuchała i nagle zauważyła wystającą spod śniegu białą końcówkę lisiej kity Misty, bo ta szukała więcej grzybków pod śniegiem i cała się zakopała. Więc Saba ugryzła ją za ten ogon i, nadal go trzymając, powiedziała: Poproszę skrzydła! Misty zaczęła się na nią drzeć, że właśnie przyszedł do niej przystojny basior i teraz się przed nim zbłaźniła. A potem jeszcze mówiła, chyba do niego…\n- Teyla! – krzyknęły bohaterki opowieści, przerywając młodszej kuzynce. Tylko przekomarzały się między sobą, nie miały zamiaru zdradzać swoich tajemnic, a jasnobrązowa samiczka wzięła to na poważnie.\n- Ups… – Twórczyni całego zamieszania uśmiechnęła się przepraszająco, chociaż w jej beżowych oczach było widać, że jest z siebie po części zadowolona. Tym razem udało jej się zrobić żart i już raczej nikt jej go nie zepsuje. – Sorki?\n- Jeszcze się pytasz, czy przepraszać? – Misty udała wielkie oburzenie i odwróciła głowę, niby strzelając focha. Po chwili jednak znów spojrzała na młodszą kuzynkę i puściła jej oczko. Tym razem jej się udało.\n- Ale twój tata idealnie wymyślił ci przezwisko. Fox i Foxy teraz jeszcze bardziej do ciebie pasuje – zauważyła Meira.\n- Tia… Normalnie przepowiedział mi przyszłość. Zostałam lisem, ale życzeń nie spełniam! – Spojrzała wymownie na Sabę i wadery znów wybuchły wspólnym śmiechem.\n- A właśnie, siostrzyczko, skoro już zaczęłaś temat przezwisk… – Teyla utkwiła wzrok w długowłosej samiczce. – Mam jedno dla ciebie. – W oczach błysnęła jej zemsta.\n- Już się boję – odparła z lekceważeniem biała wadera. – Mów.\n- Ale dlaczego Mara?\n- Bo w nocy wyglądasz zupełnie jak mara senna, jak duch. A teraz, w zimie, to już w ogóle. Nie dość, że przemykasz bezszelestnie, to jeszcze pojawiasz się nie wiadomo skąd. I jeszcze przez długie futro twoje… krawędzie się rozmywają.\n- Ale przecież Moon i Kida też są białe, a ich nie porównujesz do duchów, Tily. – Specjalnie nie użyła imienia siostry, tylko jej przezwiska, które swoją stroną sama sobie nadała. Robiła tak, gdy chciała ją trochę pomęczyć i zdenerwować. Tym razem również się jej udało.\n- Ile razy mam ci mówić, że byłam wtedy niepoczytalna?! To, co wtedy mówiłam, się nie liczy! -Podeszła bliżej do Meiry.\n- Ale jakoś nie przeszkodziło ci ta niepoczytalność – demonstracyjnie przeciągnęła to słowo – w zapamiętaniu, co robiły Misty i Saba.\n- Właśnie! – zawtórowały jej wspomniane wilczyce.\n- Ale… Ale to zupełnie inna sprawa! – wykrzyknęła Teyla, nie mogąc znaleźć lepszego argumentu. – Wtedy jeszcze jako tako wszystko kojarzyłam…\n- Dla mnie i tak zostaniesz Tily – Dopięła swego Meira.\n- A ty dla mnie Marą!\n- A mój tata znowu stracił robotę – podsumowała Misty.\nTaki nieco statyczny ten rozdział… Ale chciałam wam przybliżyć kolejnych przedstawicieli młodszego pokolenia mam nadzieję, że fajnie to wyszło. Jestem dumna z długości, bo to 2109 słów, gdzie ”obowiązkowe” (od poprzedniego rozdziału, bo podwyższyłam sobie minimalny próg) to 1600\nNastępny rozdział będzie dopiero w wakacje, bo do końca roku szkolnego (dokładnie do końca roku szkolnego…) muszę napisać shota do drugiej antologii tym razem tematy to koniec roku szkolnego i sen/sny – jeden albo kilka.\nOpublikowano 26 maja 2015 Autor: Aktina\n- Ale jak to pójdziecie ze mną? – Głos Roya stał się nad wyraz piskliwy.\n- Skoro tak się martwicie o moją samotność, wyruszymy razem.\n- Mielibyśmy stąd odejść? Tylko we trójkę? – Roy zaczął chodzić nerwowo w kółko. – Karo, nie pamiętasz historii cioci Taht i wujka? Jak było im ciężko na początku? Tylko z Sirokiem, a później… Zresztą my nawet nie damy rady stąd wyjść! Tam – wskazał nosem kierunek, w którym terytorium Dark Ligtów wkraczało do doliny – jest cała wataha, która tylko czeka, żebyś przekroczył ich granicę, po czym bezkarnie rozerwie cię na strzępy. Po co ci w tej wyprawie łajza i tchórz… – Początkowo niepewny, zaczął podnosić głos, ale gdy doszedł do określeń swoich i Oriona, schylił głowę i wypowiedział je szeptem. Nie chciał patrzeć bratu w oczy, bo to on nadał im te przymiotniki… On i Shadow. – A może właśnie dlatego jesteśmy ci potrzebni? W końcu, żeby komuś uciec, wystarczy być szybszym od towarzyszy…\n- Hej! Jak możesz tak mówić?! – Karo podszedł do brata i nosem podniósł jego pysk. Spojrzał mu w oczy i zobaczył w nich żal. Przypomniał sobie ich wszystkie zabawy z dzieciństwa i to, jak zachowywał się w stosunku do niego. Nic dziwnego, że Roy bardziej martwi się o Oriona… On przynajmniej nie wyzywa go od gamoni, nie mówi, że jest zerem. To Orion zachowuje się jak prawdziwy brat, mimo że nim nie jest…\nWilk odsunął się od brązowego samca. Musieli szczerze porozmawiać i wszystko sobie wyjaśnić, ale nie teraz. Poruszy ten temat, kiedy będą sami.\n- Są przecież inne wyjścia z doliny – wyjaśnił biało-siwy basior.\n- Tak? A gdzie? – zainteresował się Orion.\n- W górach. Wszędzie są przełęcze. Jedne większe, inne mniejsze. Ale teraz są zasypane. Zimą najłatwiej stąd wyjść po Silvie. Lód jest mocny, sprawdzaliśmy. Moglibyśmy po nim przejść. Brzeg tam nie istnieje, od razu zaczyna się strome zbocze, więc jeżeli chcemy skorzystać z tej drogi, musimy się szybko zdecydować. Mamy maksymalnie dwa tygodnie. Może nawet tydzień, żeby być pewnym grubości lodu.\n- Przecież sam mówiłeś, że są jeszcze przełęcze. Skoro za dwa tygodnie lód może zacząć się topić, to śnieg również – zauważył Roy. Karo dopiero wtedy skojarzył, że bał się on wejść na rzekę jakiś czas temu.\n- Tak, są jeszcze przełęcze, ale jest to jedyna droga, którą mogą się tu dostać roślinożercy. Jeśli zostawimy tam swój zapach, możemy ich odstraszyć. Odejdą i nie mamy pewności, że skorzystają z innego przejścia. Nie możemy tak narażać watahy. Wtedy konieczne byłyby kolejne wyprawy na terytorium Dark Ligtów.\nNikt się nie odezwał. Byli świadomi swojej teraźniejszej sytuacji i zagrożenia, jakie niosło za sobą każde przekroczenie granicy.\nKaro widział, że jego towarzysze biją się z myślami. Dla niego ta decyzja również nie była łatwa, ale już się zdecydował. Opuści Cremo i watahę. Zostawi rodzinę, aby założyć własną. Mimo wszystko chciał, żeby te dwa wilki, które siedzą przed nim, mu towarzyszyły. Początkowo może był to przypadek. W końcu na górę równie dobrze mogli wejść Shadow i Meira, albo Kida i Diego, a zjawił się jego brat i Orion… Dwa samce, które od małego gnębił, a teraz chce z nimi założyć własne stado… Zrozumiał swój olbrzymi błąd w stosunku do Roya. Wiedział już, że musi go za wszystko przeprosić. Gdyby na półkę skalną wszedł ktoś inny, pewnie nie miałby takich myśli. To nie mógł być przypadek. Ktoś musiał tym kierować.\n- Nie musicie decydować już teraz. Spotkajmy się tu znowu… za pięć dni. Ale wtedy będziecie już musieli podjąć decyzję. Idziecie, albo nie. Może też zostać tylko jeden z was… Nie będę więcej ingerował w tę decyzję. Musi być ona w stu procentach wasza. Mam tylko jedną prośbę. Dopóki nie zdecydujecie się i dopóki nie spotkamy się tu ponownie, nie mówcie nikomu o tej rozmowie. Nikomu.\nKaro podszedł do krawędzi skały, usiadł i i zaczął wpatrywać się w dolinę. Księżyc już skrył się za górskimi szczytami. Niebo pojaśniało. Do świtu pozostało już stosunkowo niewiele czasu. Aż dziwne, że ta noc minęła tak szybko, przynajmniej dla trzech basiorów. Mimo że nikt nie powiedział tego na głos, rozmowa już się zakończyła. Orion wstał i skierował się w stronę ścieżki. Tym razem uważnie ominął pechowy korzeń i ruszył w drogę na dół. Obejrzał się jeszcze na Roya, a ten natychmiast wstał i, tak samo jak poprzednik, ominął nieszczęsny odcinek.\nKaro nie odwrócił się ani na chwilę, ale po wydawanych przez towarzyszy dźwiękach wiedział, co dzieje się za nim. Gdy zorientował się, że jego brat zaczyna się oddalać, zrozumiał, że traci jedyną szansę na tę szczerą rozmowę, o której dopiero co myślał i której jednocześnie tak się obawiał. Ale przecież nie mógł stchórzyć i to jeszcze przed samym sobą.\n- Roy! – zawołał w ostatniej chwili, gdy grzbiet wilka znikał już poniżej poziomu półki skalnej. Na dźwięk swojego imienia basior podniósł głowę, tak że mogli spojrzeć sobie w oczy. – Mógłbyś jeszcze zostać? Zdaje mi się, że mamy kilka rzeczy do obgadania, sam na sam. – Ostatnią cześć zdania powiedział o ton głośniej, aby mieć pewność, że Orion, który był już pewnie w połowie drogi, dobrze go usłyszy.\nBrązowy samiec zawrócił, konsekwentnie omijając korzeń. Usiadł koło brata, który nadal przebywał nad krawędzią, ale nieco dalej niż on.\n- Wysoko, prawda? – zapytał biało-siwy wilk. Nie doczekał się odpowiedzi, więc odwrócił się w stronę Roya, spojrzał mu głęboko w oczy i przeszedł do sedna. – Jak to możliwe, że bez wahania rzuciłeś się w stronę Oriona, gdy leżał nad tą przepaścią, a teraz boisz się postawić jednego kroku przybliżającego cię do niej.\n- Chciałeś go zrzucić – odpowiedział cicho.\n- Przestań! Dobrze wiesz, że bym tego nie zrobił… Nie wiesz? – Karo spojrzał głęboko w oczy brata, a ten odwrócił wzrok. – Hej! – Szturchnął Roya, żeby z powrotem podniósł głowę, po czym usiadł naprzeciwko niego. Odległość do przepaści akurat mu na to pozwalała, za krawędzią wisiał co prawda jego ogon, ale nie przejmował się tym. – Naprawdę myślisz, że byłbym do tego zdolny?\n- Nie dałeś mi się poznać od tej dobrej strony… – Wypowiedziane słowa może i były ciche, ale nie ukrywało to ich zabarwienia, przepełniał je żal. – Od małego mnie odsuwałeś, nie chciałeś się ze mną bawić. Twierdziłeś, że to i tak nie ma sensu, bo zawsze ze mną wygrasz. Nawet teraz, gdy jesteśmy dorośli, nie liczysz się ze mną. Może nie mówisz tego na głos, ale ja to wiem. Inni pewnie też. Wiesz, to przykre, bo jesteś moim jedynym bratem i wzorem. Wiem, że nigdy nie będę choć w połowie taki jak ty, ale po tamtym inicjalnym polowaniu obiecałem sobie, że będę próbował, na tyle, na ile mi się uda. Chcę, żebyś mnie w końcu zauważył! Gdy mieliśmy około roku, podglądałem, jak polujesz na króliki. Z krzaków, bo inaczej byś mnie wygonił z krzykiem, że ci je wszystkie wypłoszę. A ja tak bardzo chciałem się uczyć! W końcu złapałem tego głupiego królika i przyniosłem go do ciebie. I co?! Zabrałeś mi go z hasłem, że większy i silniejszy wygrywa! Oczekiwałem jedynie kilku słów pochwały, zachęty do dalszego polowania, może kilku rad, ale nigdy takiej sceny! Teraz już wiesz, dlaczego rzuciłem się do Oriona? Bo on akceptuje mnie takim, jakim jestem. Dla niego nie muszę się zmieniać, chociaż mam co. To Orion zachowuje się jak prawdziwy brat… Nie ty.\nMimo że Karo był przygotowany na takie słowa, nie straciły one na swojej sile. Co innego myśleć o czymś, a usłyszeć to na własne uszy. Z wielu spraw nie zdawał sobie sprawy, a sytuację z królikiem zdążył już zapomnieć… Naprawdę zabolało go to, ale nie ze względu na oskarżenia Roya. Pierwszy raz usłyszał, że ktoś go podziwia, ktoś, nad kim zawsze się pastwił… Zawsze myślał, że jest najlepszy we wszystkim, wzwyższał się, ale nie zauważał, że robi to kosztem innych. Nikt nie powinien go podziwiać, a tym bardziej Roy.\nBrązowy wilk nawet nie zauważył kiedy pociekły mu łzy. Początkowo próbował je ocierać, ale ciągle pojawiały się nowe. Słone krople spadały na ziemię, roztapiając śnieg. Mroźne powietrze, jakby szydząc ze słabości samca, pokryło szronem mokrą sierść pod oczami. Ten znowu sięgnął łapą do pyska, aby strząsnąć drobinki lodu, które tylko uwydatniały jego zachowanie. Nie chciał, żeby Karo to zobaczył. Już i tak wstydził się za swoje zachowanie, ale dusił te słowa w sobie od tak dawna, że wypłyneły same, jak tylko nadarzyła się okazja. Te łzy to był jego gwóźdź do trumny. Miał szczęście, że brat nie patrzył na niego. Gdy usłyszał wszystko, odwrócił się w stronę doliny i nie spojrzał na towarzysza ani razu. Roy w duchu dziękował mu za to. Miał nadzieję, że zdąży się opanować, zanim tamten się obejrzy. Karo, jakby czytając mu w myślach, odezwał się:\n- To, że nie widzę, jak płaczesz, nie znaczy, że nie słyszę twojego pociągania nosem. Jeszcze wczoraj w takiej sytuacji pewnie bym na ciebie nakrzyczał. Jak jedna noc i jedna rozmowa może zmienić… – Uśmiechnął się krzywo i kontynuował. – Masz rację. Nie dałem ci się poznać od dobrej strony. Chociaż tak się zastanawiam, czy ja w ogóle taką mam. W moim dotychczasowym zachowaniu w stosunku do ciebie była pewna pokręcona idea… Chciałem cię wzmocnić, przygotować na przeciwności losu, nauczyć walczyć o swoje. Byłem głupi. Prawie cię straciłem i teraz to widzę. Szkoda, że zajęło mi to dwa lata. – Zamilkł. Nie chciał mówić pustych słów bez pokrycia, bo do niektórych wyznań nie był jeszcze gotowy. Stary Karo teraz pewnie by odszedł, akcentując swoją przewagę i kontrolę nad całą rozmową, ale stary Karo już nie wróci, ten nowy dobrze o to zadba. – No chodź tu i przestań płakać! – Biało-siwy samiec, po krótkiej walce ze starymi zasadami, błyskawicznie odwrócił się do drugiego basiora i przytulił go. Roy przez chwilę stał zaskoczony, ale po chwili również położył łeb na grzbiecie brata. Trwali tak przez kilka minut, po czym odsunęli się od siebie. – Ale jeśli powiesz o tym komukolwiek, a zwłaszcza Shadowowi, już nie żyjesz!\nWilki zaśmiały się, wspólnie, bez zwracania uwagi na to, czy inni ich słyszą. Było to szczere i prawdziwe.\nSamce spędziły ze sobą jeszcze ponad godzinę. Nadrabiały całe dzieciństwo. Bawili się w berka i w zapasy, wspominali. Karo zobowiązał się nauczyć Roya tropienia i polowania, tym razem bez krzyków i wyzywania od łajz i tchórzy.\nSłońce, leniwie zabierające miejsce na swoim wysłużonym już przez niezliczone lata panowania tronie, zastało basiory leżące koło siebie i spoglądające na dolinę. Tak właściwie to wodziły one wzrokiem po Silvie, która miała być ich drogą prowadzącą poza dolinę. Roy już podjął decyzję. Po wydarzeniach dzisiejszej nocy nie mogła ona brzmieć inaczej. Nie widział sensu, aby ukrywać ją przez następne pięć dni.\n- Pójdę z tobą. Nie mogę stracić brata teraz, kiedy właśnie go odzyskałem.\nPrzepraszam. Miało być w niedzielę i byłoby, ale założyłam drugiego bloga, na którym publikuję Drimer (pisałam o tym Alice Spencer pod poprzednim rozdziałem, adres to www.wataha-drimer.blogspot.com więc jak chcecie to możecie zajrzeć) i przypomniałam sobie, że muszę wstawić tam rozdział, bo robię to co niedzielę. A wczoraj… To to, to tamto, potem jeszcze uczyłam się na sprawdzian z geografii. I… Dlatego jest dzisiaj. Drugie przepraszam za te dwa miesiące przerwy. Najpierw pisałam tego shota do mojej antologii (jeszcze w marcu, bo na kwiecień). Jestem wkurzona sama na siebie. Ale nawet po tak długiej przerwie nie wyszłam z wprawy i brakowało mi tych moich wilków\nRozdział jakiś taki… Zdaje mi się lekko nijaki… Ale to wy ocenicie następny na pewno będzie szybciej, bo już takiej przerwy to sobie nie zrobię. A w wakacje to już w ogóle wezmę się za pisanie. Co prawda mam do napisania shota do drugiej antologii, którą rozpoczynam w koniec roku szkolnego, ale na pewno rozdziały będą dużo dużo częściej, niż był teraz\nOgłoszenia… Sami wiecie jakie\nOpublikowano 22 marca 2015 Autor: Aktina\nNo dobra… Miały być w środę ale miałam taki zawalony tydzień, że z niczym się nie mogłam wyrobić.\nWięc jest jedno główne ogłoszenie, które niesie za sobą szereg innych. A więc to główne: do 1 kwietnia nie będzie tutaj nowego rozdziału i nie będę mogła wziąć się za jego pisanie. Wiem, że ostatnio dodaję rzadko i pewnie i tak nie spodziewaliście się w takim okresie następnego rozdziału, ale chcę być szczera z wami. A dlaczego tak będzie? No i tu zaczynają się te osobne ogłoszenia…\nZacznę od początku… W listopadzie założyłam konto na wattpadzie. Jest to taka strona… Trochę jak wszystkie blogi w jednym miejscu, bo można tam publikować własne historie i czytać opowiadania innych. Jest ich naprawdę bardzo dużo (niestety plagą są fan-fiction… Harry Styles, Zayn Malik, ostatnio jeszcze 5sos… No ale to jak kto lubi). W każdym razie od razu zaczęłam czytać inne książki… A jakiś czas później zaczęłam publikować swoje. No i tu jest drugie ogłoszenie. W ciągu… ok. 4 miesięcy mam tam:\nNa Drimer – wilcze życie\nNa Drimer – własna droga (na dzień dzisiejszy mam tam opublikowane X rozdziałów)\nNa Drimer – uzupełnienie (to te karty wilków, mapa i ciekawostki, na razie bez poematów)\nGwiazdki zostawia się jak się rozdział podobał po przeczytaniu, albo żeby pokazać autorowi, że przeczytało, bo wtedy u autora pojawia się powiadomienie.\nKomentarze, wiadomo, niektóre są moje, jak odpowiadałam.\nJestem tak zszokowana tymi liczbami… Po prostu nie mogę uwierzyć… A wy? XD\nKolejne ogłoszenie związane z wattpadem (chyba innych tu nie będzie xD), tam bardzo ważne są okładki i są osoby które robią je na zamówienie. Ja też tak zrobiłam i oto dzieła Luvmyjaai:\nMiędzy innymi przez te okładki muszę tę notkę wstawiać z komputera, na telefonie nie mogłam ich skopiować.\nNo… I ostatnie ogłoszenie.\nChcę założyć na wattpadzie antologię (zbiór opowiadań na ten sam temat ale każde innego autora). Tematy to dzień prima aprilis i stary wróg. Oba tematy muszą znaleźć się w opowiadaniu, ale w jaki sposób to już by zależało od wyobraźni autora. Miałby być to tak zwany one shot. Pierwsze opowiadanie ukazałoby się 1 kwietnia i byłoby moje Następne chciałabym wstawiać co tydzień, ale to zależy od liczby chętnych do napisania osób. Wszystko byłoby publikowane u mnie, ale oczywiście nie przywłaszczyłabym sobie tych pomysłów. W nazwie każdego rozdziału znalazłby się tytuł opowiadania (wymyślony przez autora) i nick autora. Dedykacja danego rozdziału (która po kliknięciu odsyła do profilu) również byłaby dla autora, żeby inni mogli łatwiej go znaleźć. Na napisanie rozdziału każdemu dałabym około miesiąc, może dłużej. Zależałoby od ilości osób w ,,kolejce” do wstawienia i tych, co już piszą.\nCo o tym myślicie? I jest taka sprawa, że jeślibyście chcieli, to możecie spróbować swoich sił w tym przedsięwzięciu. Jak na razie mam ludzi do 6 maja w sensie, że mi obiecali na konkretne daty napisać. Do niczego nie zmuszam, ale czasem taka nowa historia pomaga otworzyć wyobraźnię na nowe pomysły i możecie być poza kolejką, czyli kiedy napiszecie, opublikuję to w pierwszym wolnym terminie.\nTeraz już wiecie, dlaczego nie dodam do 1 kwietnia. Muszę napisać tego one shota, a dopiero w piątek go zaczęłam. Wcześniej nie mogłam zdecydować się na starego wroga… Ale już mam wszystko obmyślone.\nTo jak? Co myślicie? Czekam na wasze opinie w komentarzach, bo jestem ich bardzo ciekawa\nNie Igraj ze Śmiercią Rozdział 19\n~Mars: Cześć fajnie,że odnalazłem Twój blog,jesteś mega zdolna,podziwiam i pozdrawiam,stary przyjaciel z ourworld.\n~Sesil: Wygląda bardzo dobrze. Rzeczywiście czytało się łatwiej :) pozdrawiam\n~Sesil: Niestety znam to, ja na razie swoje opowiadanie pozostawiłam, może zabiorę się za nie ...\nAktina: Cały czas piszę, chociaż przyznam się, że rzadko już zaglądam na tego bloga :/ ...\n~Sesil: Noo widzę, że rozwijasz postać Moon ^^ bardzo mnie to cieszy, ciekawe co będzie ...