Świat po powodzi [Kassandra Montag] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00344 005238 20936555 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kassandra Montag Liczba stron: 432\nISBN: 9788327643278 Data wydania: 2019-09-23\nKassandra Montag Świat po powodzi Tłumaczenie:Janusz Maćczak\nTylko to, co zostało całkowicie utracone, wymaga nieustannego nazywania: panuje obsesja przywoływania utraconej rzeczy, dopóki nie powróci. – Günter Grass\nPROLOG Dzieci myślą, że my powołujemy je do życia, ale tak nie jest. One istnieją gdzie indziej, przed nami, przed czasem. Przychodzą na świat i tworzą nas, najpierw nas łamiąc. Uświadomiłam to sobie w dniu, gdy wszystko się zmieniło. Stałam na piętrze i składałam pranie, a plecy bolały mnie od ciężaru Pearl. Nosiłam ją w sobie, jak wielki wieloryb przechowuje połkniętego człowieka w bezpiecznej kryjówce brzucha, by później go wypluć. Wierciła się we mnie całkiem niepodobnie do ryby; oddychała przez moją krew, wtulona w moje kości. Wody powodzi wokół naszego domu podniosły się do poziomu półtora metra, zalały drogi, trawniki, płoty, skrzynki pocztowe. Powódź zatopiła Nebraskę zaledwie przed kilkoma dniami, nadciągnęła przez prerię olbrzymią falą i ponownie uczyniła z tego obszaru śródlądowe morze, którym niegdyś był. Świat stał się archipelagiem gór wśród bezmiaru wód. Kilka chwil wcześniej wychyliłam się przez okno i ujrzałam w mętnej brudnej wodzie swoje zniekształcone odbicie, jakby rozciągnięto mnie, a potem rozerwano na bezkształtne strzępy. Złożyłam koszulę i wtedy przeraził mnie krzyk, który był niczym metalowe ostrze wbijające się między stawy. Moja pięcioletnia córeczka Row widocznie zorientowała się, co się dzieje, bo krzyczała: – Nie, nie, nie! Nie bez mamusi! Upuściłam pranie i podbiegłam do okna. Na wodzie unosiła się niewielka łódź motorowa z silnikiem terkoczącym na jałowym biegu. Mój mąż Jacob płynął do niej, używając tylko jednej ręki, a drugą przyciskał do boku wyrywającą się córkę. Usiłował ją podsadzić, ale uderzyła go łokciem w twarz. Mężczyzna stojący w motorówce wychylił się za burtę, żeby wyciągnąć Row z wody. Miała na sobie przyciasną kurtkę w szkocką kratę i dżinsy. Naszyjnik z wisiorkiem kołysał się na jej szyi jak wahadło, gdy szamotała się z Jacobem. Rzucała się niczym ryba złowiona na wędkę, obryzgując mu twarz wodą. Otworzyłam okno i wrzasnęłam: – Jacob, co ty wyprawiasz? Nie odpowiedział ani nawet nie spojrzał w moim kierunku. Córka zobaczyła mnie w oknie i zawołała do mnie, kopiąc mężczyznę, który przenosił ją nad burtą. Walnęłam pięścią w ścianę przy framudze i znów do nich krzyknęłam. Jacob wgramolił się przez burtę do łodzi, a tamten mężczyzna trzymał na rękach Row. Poczułam w czubkach palców płomienie paniki. Trzęsąc się cała, przecisnęłam się przez okno i skoczyłam do wody. Uderzyłam nogami w grunt i obróciłam się na bok, by osłabić impet. Gdy się wynurzyłam, zobaczyłam Jacoba z twarzą zastygłą w bolesnym grymasie. Teraz on trzymał Row, która wierzgała i wołała: – Mamusiu! Mamusiu! Popłynęłam w stronę motorówki, odpychając na bok szczątki unoszące się na powierzchni wody. Blaszaną puszkę, starą gazetę, martwego kota. Silnik ryknął, łódka zawróciła szybko, zalewając mi twarz falą. Jacob obejmował plecy córki, a ona wyciągała ku mnie rączki, drapiąc w powietrzu palcami. Wciąż płynęłam w kierunku niknącej w oddali Row. Słyszałam jej przerażone krzyki, nawet gdy już nie mogłam dostrzec twarzyczki, ciemnego kręgu rozwartych ust, włosów targanych wiatrem wiejącym nad wodą.\nROZDZIAŁ 1 Siedem lat później Nad naszą łodzią krążyły mewy, przywodząc mi na myśl Row. To, jak piszczała i wymachiwała rączkami, gdy po raz pierwszy próbowała chodzić; jak przez niemal godzinę stała całkiem nieruchomo, obserwując żurawie kanadyjskie, gdy zabrałam ją nad rzekę Platte, żeby zobaczyła ich migrację. Sama przypominała ptaka, ze swymi drobnymi kośćmi, z nerwowym, czujnym wzrokiem nieustannie lustrującym horyzont, jakby w każdej chwili mogła wzbić się do lotu. Nasza łódź była zakotwiczona przy skalistym wybrzeżu niegdysiejszej Kolumbii Brytyjskiej, tuż na zewnątrz zatoczki powstałej, gdy woda wypełniła niewielką kotlinę pomiędzy dwoma górskimi szczytami. Wciąż jeszcze określaliśmy oceany ich dawnymi nazwami, jednak w rzeczywistości były teraz jednym bezmiarem wód usianym skrawkami lądów niczym okruchami spadłymi z nieba. Świt dopiero przed chwilą rozjaśnił horyzont. Pearl zwinęła pościel pod płachtą namiotową na pokładzie. Urodziła się tam przed siedmioma laty, podczas sztormu rozświetlanego błyskawicami białymi jak ból. Wrzuciłam przynętę do wiklinowego więcierza na kraby. Pearl wyszła z namiotu, trzymając w jednej ręce węża bez łba, a w drugiej nóż. Kilka innych węży owinęła sobie wokół nadgarstków niczym bransoletki. – Będziemy musiały zjeść je dziś wieczorem – powiedziałam. Posłała mi ostre spojrzenie. W niczym nie przypomina siostry, nie ma drobnych kości ani ciemnych włosów. Row odziedziczyła po mnie czarne włosy i szare oczy, natomiast Pearl z kędzierzawymi kasztanowymi lokami i piegami na nosie jest podobna do ojca. Czasami myślę, że przybiera nawet taką samą postawę jak on: silną, stanowczą, ze stopami mocno wpartymi w ziemię, lekko zadartym podbródkiem, włosami zawsze potarganymi, nieco cofniętymi ramionami i wypiętą piersią, jakby prezentowała się światu bez cienia lęku czy obawy. Przez sześć lat szukałam Row i Jacoba. Po ich zniknięciu wypłynęliśmy z dziadkiem łodzią o nazwie „Ptak”, którą zbudował, a wkrótce potem urodziła się Pearl. Gdybym tamtego pierwszego roku nie miała przy sobie dziadka, obie z Pearl nie zdołałybyśmy przetrwać. Łowił ryby, podczas gdy karmiłam córeczkę piersią; zbierał informacje od wszystkich, których napotykaliśmy, uczył mnie żeglowania. Jego matka budowała kajaki, tak jak jej przodkowie. Wspominał, jak przyglądał się, gdy formowała z drewna kształt przypominający klatkę piersiową, mieszczący ludzi w sposób, w jaki matka nosi w sobie dziecko, i pozwalający im bezpiecznie docierać morzem do brzegów. Jego ojciec był rybakiem, więc dziadek spędził dzieciństwo na przybrzeżnych wodach Alaski. Podczas katastrofalnej Stuletniej Powodzi wraz z tysiącami innych ludzi przeniósł się w głąb lądu i ostatecznie osiadł w Nebrasce, w której przez lata pracował jako cieśla. Zawsze jednak tęsknił za morzem. Dziadek poszukiwał Jacoba i Row nawet wtedy, gdy już straciłam do tego serce. Czasami wlokłam się za nim, trzymając na rękach Pearl. W każdej osadzie oglądał łodzie na przystani, szukając jakiegokolwiek śladu obojga. Pokazywał ich zdjęcia w każdym barze i sklepie. Na pełnym morzu pytał wszystkich napotykanych rybaków, czy ich widzieli. Ale dziadek umarł, kiedy Pearl była jeszcze niemowlęciem, a to olbrzymie zadanie spadło nagle na mnie. Desperacja przywarła do mnie niczym druga skóra. W tamtym wczesnym okresie przytraczałam córeczkę do piersi starym szalem, przywiązywałam ją ciasno do siebie i kontynuowałam postępowanie dziadka: przeszukiwałam przystanie, wypytywałam miejscowych, pokazywałam ludziom zdjęcia. Przez pewien czas dodawało mi to energii – miałam inny cel niż tylko przetrwanie, coś znaczącego dla mnie więcej niż wciągnięcie kolejnej ryby do naszej małej łódki. Coś, co napełniało mnie nadzieją i obiecywało osiągniecie harmonii. Rok temu przybiłyśmy z Pearl do małej osady wciśniętej w północne pasmo Gór Skalistych. Ujrzałam tam porozbijane witryny sklepowe i pokryte pyłem, zaśmiecone drogi. Było to jedno z ludniejszych miasteczek, jakie odwiedziłam. Mieszkańcy spieszyli po głównej ulicy zastawionej różnymi straganami. Minęłyśmy stoisko pełne wygrzebanych na śmietniskach rzeczy, które przed powodzią przywieziono w ten górzysty rejon. Były tam kartony po mleku napełnione benzyną i naftą, biżuteria, którą można stopić i wykorzystać inaczej, para taczek, żywność w puszkach, wędki, pojemniki z odzieżą. Na straganie obok sprzedawano artykuły zrobione albo odnalezione po powodzi: rośliny, nasiona, gliniane garnki, świece, drewniane wiadro, flaszki alkoholu z lokalnej gorzelni, noże wykonane przez miejscowego kowala. Handlowano tam też paczuszkami ziół z nabazgranymi sloganami reklamowymi: „Kora białej wierzby na gorączkę!”, „Aloes na oparzenia!”. Niektóre przedmioty wyglądały na skorodowane wskutek długotrwałego pozostawania pod wodą. Kupcy płacili ludziom, żeby nurkowali do starych domów i wydobywali rzeczy, których nie odszukano przed powodzią i które od tego czasu nie uległy zniszczeniu. Zardzewiały śrubokręt, ciężka od pleśni poduszka pokryta żółtymi plamami. W stoisku naprzeciwko tamtych dwóch oferowano tylko buteleczki z przeterminowanymi lekarstwami i pudełka amunicji. Każdego z obydwu boków straganu strzegła kobieta uzbrojona w karabin maszynowy. Wcześniej włożyłam wszystkie ryby, jakie udało mi się złowić, do torby, którą teraz niosłam na ramieniu, ściskając jej pasek, gdy szłyśmy główną ulicą w kierunku faktorii. Drugą ręką trzymałam dłoń Pearl. Jej rude włosy były tak suche, że zaczynały wypadać. A jasnobrązowa skóra się łuszczyła – nie od słońca, lecz z powodu wczesnego stadium szkorbutu. Musiałam koniecznie wymienić ryby na owoce dla niej i lepszy sprzęt wędkarski dla siebie. W faktorii wysypałam zawartość torby na ladę i zaczęłam się targować ze sklepikarką, tęgą czarnowłosą kobietą bez dolnych zębów. Ostatecznie stanęło na tym, że za moich siedem ryb dostanę pomarańczę, nić, żyłkę wędkarską i podpłomyk. Gdy już wsadziłam te towary do torby, rozłożyłam na ladzie przed sklepikarką zdjęcia Row i zapytałam, czy ją widziała. Kobieta długo przyglądała się fotografii. Potem powoli pokręciła głową. – Jesteś pewna? – spytałam, przekonana, że jej chwilowy bezruch świadczył o tym, że jednak spotkała Row. – Żadna dziewczyna nie wygląda jak ta tutaj – rzekła z silnym akcentem, po czym odwróciła się i dalej pakowała kupione ode mnie ryby. Ruszyłyśmy z Pearl główną ulicą z powrotem w kierunku przystani. Sprawdzę statki, powiedziałam sobie. W miasteczku roiło się od ludzi, więc Row mogła być tutaj, chociaż sklepikarka nigdy jej nie widziała. Szłyśmy, trzymając się za ręce, omijając stragany kupców, którzy zaczepiali nas i nawoływali: „Świeże cytryny! Kurze jaja! Sklejka za pół ceny!”. Przed sobą ujrzałam dziewczynę z długimi czarnymi włosami, ubraną w niebieską sukienkę. Zatrzymałam się gwałtownie i wpatrzyłam w nią. Niebieska sukienka należała do Row: miała takie same „tureckie” wzory, marszczenia przy rąbku, dzwonkowe rękawy. Ogarnęło mnie wrażenie, że cały świat nagle się zawalił, a powietrze stało się zbyt rzadkie do oddychania. Jakiś mężczyzna obok nalegał, żebym kupiła od niego chleb, lecz jego głos zdawał się dochodzić z oddali. Gdy przyglądałam się tej dziewczynie, przepełniła mnie oszałamiająca radość. Pobiegłam alejką ku niej, przewracając wózek z owocami i ciągnąc za sobą Pearl. Ocean na przystani lśnił krystalicznym błękitem, wydał mi się nagle czysty i świeży. Chwyciłam dziewczynę za ramię i odwróciłam do siebie. – Row! – zawołałam w nadziei, że znów ją ujrzę, porwę w objęcia. Inna, obca twarz spojrzała na mnie gniewnie. – Nie dotykaj mnie – mruknęła dziewczyna i szarpnięciem wyswobodziła rękę. – Przepraszam – wymamrotałam, cofając się. Dziewczyna czmychnęła, oglądając się trwożnie przez ramię. Stałam na tętniącej życiem ulicy, wokół mnie wirował pył. Pearl odwróciła głowę ku mojemu biodru i zakasłała. To ktoś inny, powiedziałam sobie, usiłując się z tym pogodzić. Owładnęło mną rozczarowanie, ale je odepchnęłam. Jeszcze ją odnajdziesz, tak, na pewno ją odnajdziesz, mówiłam do siebie. Ktoś pchnął mnie mocno i zerwał mi z ramienia torbę. Pearl upadła na ziemię, a ja zatoczyłam się w bok i uchwyciłam się straganu z używanymi oponami. – Hej! – wrzasnęłam na złodziejkę, która uciekała już główną ulicą i skręciła za budkę z belami tkanin. Pogoniłam za nią, przeskakując przez niewielki wózek pełen kurcząt i omijając starszego człowieka z laską. Biegłam, rozglądając się i wypatrując tej kobiety. Ludzie mijali mnie, jakby nic się nie stało, wir ich ciał i głosów przyprawiał mnie o mdłości. Wciąż jej szukałam, miałam wrażenie, że trwa to wieki. Światło słońca przygasło, rzucało na grunt długie cienie. Biegałam w kółko, póki niemal nie zemdlałam. Zatrzymałam się nieopodal miejsca, w którym doszło do tej kradzieży. Popatrzyłam wzdłuż drogi na Pearl stojącą tam, gdzie wcześniej upadła, obok stoiska z oponami. Nie widziała mnie pośród ludzi i straganów. Z lękiem wodziła wzrokiem po tłumie, podbródek jej drżał, trzymała się za ramię, jakby zraniła je podczas upadku. Przez cały ten czas czekała, porzucona, mając nadzieję, że wrócę. Owoc w torbie, który dla niej zdobyłam, był tego dnia jedynym moim powodem do dumy. Jedyną rzeczą, którą mogłam uznać za dowód tego, że należycie opiekuję się córką. Przyglądając się jej, poczułam się wyzuta z sił. Gdybym zachowała czujność, ta złodziejka nie zdołałaby tak łatwo zerwać mi torby z ramienia. Dawniej byłam bystra i uważna. Teraz przygniatał mnie żal, a optymistyczna nadzieja odnalezienia Row wydawała mi się szaleństwem. Z wolna dotarło do mnie, dlaczego ta niebieska sukienka wydała mi się tak znajoma, dlaczego jej widok szarpnął mi serce niczym hak. Owszem, Row miała taką samą, ale Jacob nie zapakował jej, kiedy odebrał mi córeczkę. Znalazłam tę sukienkę w komodzie w pokoju dziecięcym i później sypiałam z nią przez wiele dni, wtulałam w nią twarz, by wdychać zapach córki, ściskałam w palcach materiał. Utkwiła mi w pamięci, ponieważ była czymś, co pozostało mi po córce. Poza tym, uświadomiłam sobie, Row byłaby już znacznie starsza, za duża na tę sukienkę. Urosła. Wiedziałam to, jednak w moim umyśle pozostał obraz pięciolatki z wielkimi oczami i piskliwym śmiechem. Nawet gdybym się na nią natknęła, to czy od razu rozpoznałabym w niej córkę? Uznałam, że to zbyt wiele. Przypływ rozczarowania zalewał mnie za każdym razem, gdy docierałam do jakiejś faktorii i nie uzyskiwałam żadnych odpowiedzi, nie znajdowałam żadnych śladów. Jeżeli miałyśmy z Pearl przetrwać w tym świecie, musiałam skupić się tylko na nas dwóch. Odsunąć od siebie wszystkich i wszystko poza tym. Tak więc przestałyśmy szukać Row i Jacoba. Pearl czasami pytała mnie, dlaczego zrezygnowałyśmy z poszukiwań, a ja mówiłam jej prawdę – że nie mogłam dłużej tego ciągnąć. Czułam, że oni gdzieś nadal żyją, jednak nie potrafiłam pojąć, dlaczego nie usłyszałam o nich żadnej wieści w tych małych społecznościach, które ocalały z powodzi, tkwiąc wysoko na zboczach gór, otoczone przez wodę. Teraz po prostu dryfowałyśmy bez żadnego celu podróży. Każdy dzień był taki sam i zlewał się z następnym niczym rzeka wpadająca do oceanu. Co noc leżałam bezsennie, wsłuchując się w oddech młodszej córki, w miarowy rytm jej ciała. Wiedziałam, że tylko ona trzyma mnie przy życiu. Codziennie lękałam się, że napadną na nas piraci albo że nie złowimy ryb w sieci i umrzemy z głodu. Nocami dręczyły mnie koszmary, wtedy gwałtownie potrząsałam Pearl i budziłam nas obie. Wszystkim tym obawom towarzyszyła nikła nadzieja, wyzierająca ze szczelin pomiędzy nimi. Zamknęłam więcierze na kraby i wyrzuciłam za burtę, tak aby zanurzyły się na głębokość dwudziestu metrów. Gdy lustrowałam wzrokiem wybrzeże, wezbrał we mnie dziwny niepokój, maleńka bańka lęku. Brzeg był bagnisty, pełen ciemnych krzewów, a w pewnej odległości od wody drzewa gęsto porastały górskie zbocze. Wyrosły już ponad dawną linię lasu; były to głównie młode topole, wierzby i klony. W ląd wcinała się niewielka zatoka, w której niekiedy rzucały kotwicę statki kupieckie albo czatowały okręty pirackie. Powinnam zadać sobie trud zbadania zatoczki i upewnienia się, że ta wyspa jest opuszczona. Na lądzie nie można uciec tak szybko jak na morzu. Przygotowałam się na to. Musiałyśmy poszukać wody pitnej na tej wyspie, bo inaczej nie przeżyłybyśmy kolejnego dnia. Gdy przyglądałam się brzegowi, Pearl też tam popatrzyła. – To wygląda na to samo wybrzeże z tamtymi ludźmi – powiedziała, żeby mi dokuczyć. Od kilku dni wciąż mówiła o piratach, których zobaczyłyśmy w oddali napadających na jakąś łódź. Odpłynęłyśmy stamtąd, a ja patrzyłam przygnębiona, z ciężkim sercem, jak wiatr pcha nas poza zasięg wzroku napastników. Pearl miała mi za złe, że nie spróbowałyśmy pomóc ofiarom, więc starałam się jej przypomnieć, że musimy unikać kontaktów z innymi ludźmi. Jednak pod całym tym trzeźwym rozumowaniem odczuwałam obawę, że moje serce skamieniało, gdy wokół mnie wezbrała woda – że kiedy powódź zalała ziemię, wypełnił mnie strach, wypychając wszystko inne, i ostrugał mi serce do niewielkiego twardego kształtu, którego już nie potrafię rozpoznać. – Jak miałybyśmy zaatakować statek pełen piratów? – zapytałam. – To by się równało samobójstwu. – Nawet nie spróbowałaś. W ogóle cię to nie obchodzi! Przecząco pokręciłam głową. – Obchodzi mnie bardziej, niż myślisz. Tyle tylko, że nie zawsze jest pora na to, by troszczyć się o innych. Pragnęłam jej wyznać, że jestem wykończona. Może to dobrze, że nie odnalazłam Row. Może nie chciałam się dowiedzieć, co bym zrobiła, żeby tylko znów być z nią. Pearl nic nie odpowiedziała, więc dodałam: – W dzisiejszych czasach każdy troszczy się o siebie. – Nie lubię cię – oświadczyła, odwracając się do mnie plecami. – Nie musisz – burknęłam. Zamknęłam oczy i ścisnęłam w palcach nasadę nosa. Usiadłam obok Pearl, lecz ona nadal patrzyła w przeciwną stronę. – Czy ubiegłej nocy znów miałaś te sny? – spytałam, starając się zachować miły, łagodny ton, jednak w moim głosie nadal pobrzmiewała nuta irytacji. Pearl kiwnęła głową, wyciskając krew z ogona węża przez otwór po uciętym łbie. – Nie zamierzam pozwolić, by to się nam przytrafiło. Będziemy trzymały się razem. Zawsze – powiedziałam. Delikatnie odgarnęłam jej włosy z twarzy, a przez usta Pearl przemknął cień uśmiechu. Wstałam i sprawdziłam zbiornik na wodę pitną. Był niemal pusty. Zewsząd otaczała nas woda, lecz nie nadawała się do picia. Wskutek odwodnienia bolała mnie głowa, a skraje pola widzenia zaczynały się rozmazywać. Przez większość dni powietrze było wilgotne, niemal codziennie padały deszcze, jednak od dłuższego czasu panowała susza. Będziemy musiały poszukać górskich strumieni i przegotować pochodzącą z nich wodę. Napełniłam bukłak Pearl resztką świeżej wody i podałam jej. Przestała się bawić bezgłowym wężem, powoli zważyła w ręce bukłak. – Dajesz mi wszystką wodę – powiedziała. – Już trochę wypiłam – skłamałam. Popatrzyła na mnie; przejrzała mnie na wylot. Potrafiłam ukrywać różne rzeczy przed sobą, ale nigdy przed nią. Przypięłam do paska nóż, a potem obie popłynęłyśmy wpław do brzegu, zabierając ze sobą wiaderka na małże. Martwiłam się, że grunt okaże się zbyt wilgotny, by mogły być w nim małże, i że ugrzęźniemy na bagnach, zanim znajdziemy bardziej suche miejsce w południowej nasłonecznionej części wyspy. Błotnista równina była usiana niewielkimi otworami. Zaczęłyśmy kopać, używając do tego drewna wyrzuconego na brzeg, ale po kilku chwilach Pearl cisnęła swój patyk. – Niczego nie znajdziemy – poskarżyła się. – Doskonale – warknęłam. Ręce i nogi ciążyły mi ze zmęczenia. – Zatem wejdź na zbocze i spróbuj znaleźć strumień. Poszukaj wierzb. – Wiem, czego szukać – odparła. Odwróciła się na pięcie i niezdarnie pobiegła w górę zbocza. Biedaczka poruszała się tak, jakby nadal znajdowała się na łódce kołysanej przez fale, dlatego stawiała stopy zbyt mocno i chwiała się na boki. Kopałam dalej, wkrótce wokół mnie wyrosły sterty błota. Natrafiłam na muszlę, wrzuciłam małża do wiaderka. Wydało mi się, że pośród wycia wiatru i szumu fal słyszę czyjeś głosy dobiegające zza załomu górskiego zbocza. Zaniepokojona przysiadłam na piętach, nasłuchując. Zesztywniałam z napięcia, wytężyłam słuch, ale niczego nie usłyszałam. Zawsze odnosiłam wrażenie, że na lądzie wyczuwam rzeczy, których tam nie ma – słyszę piosenkę, chociaż nikt nie śpiewa, widzę dziadka, który przecież już nie żyje. Jak gdyby przebywanie na lądzie cofało mnie do przeszłości i wszystkich wiążących się z nią spraw. Pochyliłam się do przodu, zanurzyłam dłonie w błocie. Wrzuciłam do wiaderka następną muszlę; wpadła ze stukotem. W chwili, gdy znalazłam kolejnego małża, powietrze przeszył cichy, ostry krzyk. Zamarłam, uniosłam głowę i powiodłam wzrokiem po okolicy, wypatrując Pearl.\nROZDZIAŁ 2 Na zboczu, kilka metrów od podnóża góry, przed kępą krzaków i stromą skalną ścianą jakiś żylasty mężczyzna trzymał od tyłu Pearl i przystawiał jej nóż do gardła. Dziewczynka stała nieruchomo, czarne oczy spoglądały spokojnie, ręce miała opuszczone wzdłuż ciała i nie była w stanie dosięgnąć noża przymocowanego przy kostce nogi. Na twarzy mężczyzny widniały desperacja i wzburzenie. Wstałam powoli, krew dudniła mi w uszach. – Podejdź do mnie! – zawołał. Miał obcy akcent, którego nie potrafiłam określić; twardo, urywanie wymawiał spółgłoski. – Dobrze – odrzekłam. Ruszyłam z uniesionymi rękami, aby pokazać, że nie zamierzam próbować żadnych sztuczek. Gdy dotarłam do nich obojga, powiedział: – Rusz się, a będzie po niej. Skinęłam głową. – Mam statek – oznajmił. – Pomożecie go naprawić. Rzuć nóż na ziemię. Narastała we mnie panika, gdy odpięłam nóż i cisnęłam w kierunku mężczyzny. Wsadził go do pochwy przy pasie i wyszczerzył się w uśmiechu, ukazując szczerbate uzębienie. Skórę miał opaloną na czerwonobrązowo, a włosy zrudziałe od słońca. Na jego ramieniu był wytatuowany tygrys. Piraci robili sobie tatuaże, często przedstawiające zwierzęta, ale nie mogłam sobie przypomnieć, która z załóg używa wizerunku tygrysa. – Nie bójcie się. Zaopiekuję się wami. Statek jest tam. Poszłam za mężczyzną po zboczu góry krętą ścieżką wiodącą do zatoczki. Ostra trawa drapała mi kostki i kilka razy potknęłam się o kamienie. Mężczyzna odsunął nóż od szyi Pearl, ale trzymał dłoń na jej ramieniu. Chciałam sięgnąć ręką i wyrwać córeczkę z jego chwytu, ale znów przystawiłby ostrze do gardła, zanim zdążyłabym ją odciągnąć. Przez głowę błyskawicznie przelatywały mi możliwe scenariusze wydarzeń – mężczyzna uzna, że potrzebuje tylko jednej z nas, albo kiedy dotrzemy do jego statku, okaże się, że przeciwników jest zbyt wielu, bym mogła podjąć walkę. Mężczyzna zaczął gadać o kolonii swojej bandy znajdującej się na północy. Chciałam, żeby się zamknął, tak abym mogła jasno pomyśleć. Z jego ramienia zwisała menażka i kołysała się przy biodrze. Słyszałam chlupot płynu w niej, a moje pragnienie przewyższyło nawet strach. Spieczone usta łaknęły wody, korciło mnie, żeby sięgnąć do manierki i odkręcić korek. – To ważne, że mamy teraz nowe państwa. Ważne dla… – Mężczyzna wyrzucił przed siebie rękę, jakby chciał uchwycić w powietrzu brakujące słowo. – Zorganizowania – dokończył i kiwnął głową, wyraźnie zadowolony. – Właśnie tak to się zawsze działo, na samym początku, kiedy jeszcze mieszkaliśmy w jaskiniach. Gdyby ludzie nie byli zorganizowani, wszystkich nas by wykończono. Istniały inne bandy, które próbowały utworzyć nowe państwa, żeglując od jednego skrawka lądu do następnego, ustanawiając bazy wojskowe na wyspach, w portach, napadając na innych piratów i zakładając kolonie. Większość zaczynała od jednego statku, który przejmował inne, w końcu podejmowali próby podbicia osad na lądzie. Mężczyzna obejrzał się na mnie przez ramię, a ja tępo kiwnęłam głową, z udawanym podziwem i szacunkiem. Byliśmy niespełna kilometr od naszej łodzi. Gdy zbliżyliśmy się do załomu zbocza góry, grunt po naszej stronie gwałtownie się obniżył – szliśmy teraz wzdłuż stromej skalnej ściany. Pomyślałam, żeby chwycić Pearl, zeskoczyć z urwiska do wody i popłynąć do łódki, ale odległość była zbyt wielka, jak na rozfalowany ocean. Poza tym nie wiedziałam, czy pod powierzchnią wody pod nami nie kryją się skały. Mężczyzna zmienił temat, zaczął opowiadać o należących do jego ludzi statkach reprodukcyjnych. Wymagano, by każda więziona na nich kobieta mniej więcej co rok rodziła dziecko, żeby powiększyć liczebność pirackich załóg. Czekano, aż dziewczyny dostaną pierwszej miesiączki, wtedy przenoszono je na statek reprodukcyjny. Do tego czasu trzymano je w niewoli w kolonii. Łowiąc ryby, mijałam statki reprodukcyjne. Rozpoznawałam je po flagach z czerwonym okręgiem na białym tle. Te flagi stanowiły ostrzeżenie dla łodzi, żeby się nie zbliżały. Ponieważ na lądzie choroby szybko się rozprzestrzeniały, piraci uznali, że niemowlęta będą bezpieczniejsze na statkach. Często rzeczywiście tak było, z wyjątkiem przypadków, gdy na pokładzie wybuchała zaraza, uśmiercając niemal wszystkich, a wtedy taki statek widmo dryfował, póki nie roztrzaskał się o górski szczyt i nie zatonął. – Wiem, co sobie myślisz – ciągnął mężczyzna. – Ale my, czyli Upadli Opaci, postępujemy, jak należy. Nie można stworzyć państwa bez ludzi, bez podatków i bez tych, którzy wymuszają ich płacenie. Właśnie to daje nam organizowanie się. To twoja córka? – zapytał nagle. Zaskoczona, przecząco pokręciłam głową. – Znalazłam ją kilka lat temu na jakimś wybrzeżu – odpowiedziałam. Jeśli nie pomyśli, że jesteśmy rodziną, nie będzie tak skory do rozdzielenia nas. Pokiwał głową. – Jasne. Jasne. One się przydają. Gdy zaczęliśmy okrążać górę, wiatr zmienił kierunek i teraz dotarły do nas głosy znad zatoki, hałas i gwar ludzi naprawiających statek. – Wyglądasz jak dziewczyna, którą znam, z jednej z naszych kolonii – rzekł do mnie mężczyzna. Ledwie go słuchałam. Gdybym rzuciła się do przodu, mogłabym złapać go za prawą rękę, wykręcić mu ją za plecy i sięgnąć po mój nóż w jego pochwie. Dotknął dłonią włosów Pearl. Serce mi zamarło. Z nadgarstka mężczyzny zwisał łańcuszek z wisiorkiem z ciemnego drewna wężowego w kształcie żurawia. Naszyjnik Row. Dziadek wyrzeźbił dla niej ten wisiorek tamtego lata, kiedy pojechaliśmy oglądać żurawie. Wisiorek był bezbarwny, z wyjątkiem kropki z czerwonej farby, którą dziadek umieścił między oczami a dziobem ptaka. Zatrzymałam się. – Skąd to masz? – spytałam. Krew dudniła mi w uszach, a całe ciało drżało jak skrzydła kolibra. Mężczyzna popatrzył na swój nadgarstek. – To tamtej dziewczyny, o której ci mówiłem. Jest urocza. Dziwne, że przetrwała aż tyle czasu. Nie wygląda na to… – Przerwał i wskazał nożem w kierunku zatoki. – Pospiesz się, nie mamy całego dnia. Rzuciłam się na niego i kopnęłam go w prawą nogę. Zachwiał się, upadł, a ja rąbnęłam go łokciem w pierś, aż stracił oddech. Nadepnęłam mu na dłoń, w której trzymał nóż, chwyciłam go i przystawiłam mężczyźnie do piersi. – Gdzie ona jest? – zapytałam niewiele głośniej od szeptu. – Mamo… – odezwała się Pearl. – Odwróć się – powiedziałam. – Gdzie ona jest? – powtórzyłam. Wepchnęłam mu nóż głębiej między żebra, czubek ostrza przebił skórę. Mężczyzna zacisnął zęby, na skronie wystąpiły mu krople potu. – W dolinie – wydyszał. – W Valley. Rzucił szybkie spojrzenie w kierunku zatoki. – A jej ojciec? Zdezorientowany zmarszczył czoło. – Nie było z nią żadnego ojca. Pewnie umarł. – Kiedy ją widziałeś? Zacisnął powieki. – Nie wiem. Jakiś miesiąc temu. Potem przypłynęliśmy prosto tutaj. – Czy ona wciąż tam jest? – Była, kiedy odpływałem. Nie osiągnęła jeszcze odpowiedniego wieku… Skrzywił się i spróbował zaczerpnąć tchu. Prawie powiedział, że nie osiągnęła jeszcze odpowiedniego wieku, by przeniesiono ją na statek reprodukcyjny. – Czy ją skrzywdziłeś? Nawet teraz wyraz zadowolenia przemknął przez jego twarz, błysnął w oczach. – Niezbyt się skarżyła – powiedział. Wbiłam w niego nóż aż po rękojeść, a potem pociągnęłam ostrze w górę i wypatroszyłam go jak rybę.\nROZDZIAŁ 3 Zabrałyśmy zabitemu manierkę i zepchnęłyśmy ciało z urwiska. Gdy biegłyśmy z powrotem do łodzi, wciąż myślałam o jego kompanach, zastanawiałam się, kiedy zaczną go szukać. Pomyślałam, że wiatr jest na tyle silny, by popchnąć nas szybko na południe. Gdy „Ptak” dopłynie za następną górę, trudno będzie nas wytropić. Kiedy znalazłyśmy się znów w łodzi, podniosłam kotwicę, a Pearl wciągnęła żagle i pomknęłyśmy naprzód. Wybrzeże za nami malało w oczach, jednak wciąż nie potrafiłam uspokoić oddechu. Ukryłam się przed Pearl w namiocie, cała dygotałam, jakbym dostała przedśmiertnych drgawek. Wcześniej już brałam udział w starciach, przeżywałam momenty napięcia z dobytą bronią, ale nigdy dotąd nie zabiłam. Zamordowanie tego mężczyzny było jak przejście przez drzwi prowadzące do innego świata. Miałam wrażenie, że już kiedyś tam trafiłam, ale zapomniałam o tym i nie chciałam sobie przypomnieć. To zabójstwo nie dało mi poczucia siły; sprawiło tylko, że poczułam się jeszcze bardziej samotna. Żeglowałyśmy na południe przez trzy dni, póki nie dotarłyśmy do Apple Falls, małego portu handlowego wtulonego w podnóże góry, która znajdowała się dawniej na terenie Kolumbii Brytyjskiej. Wody w manierce wystarczyło nam tylko na jeden dzień, ale pod wieczór drugiego dnia spadł drobny deszczyk, dzięki czemu nie zachorowałyśmy z odwodnienia i zdołałyśmy dopłynąć do Apple Falls. Rzuciłam kotwicę, po czym zerknęłam na Pearl. Stała na dziobie, patrząc na port. – Nie chciałam, żebyś to widziała – powiedziałam, przyglądając się jej bacznie. Od tamtego zdarzenia rzadko się do mnie odzywała. W milczeniu wzruszyła ramionami. – On zamierzał nas skrzywdzić. Nie sądzisz, że powinnam była to zrobić? Uważasz, że był dobrym człowiekiem? – zapytałam. – Po prostu mi się to nie spodobało. Nie podobało mi się nic z tego, co się stało – odrzekła cicho. Zamilkła, jakby się zastanawiała, a potem powiedziała: – Zdesperowani ludzie. Spojrzała na mnie nieco zbyt uważnie. Kiedy mnie pytała, dlaczego ludzie są tacy okrutni, mówiłam jej zawsze, że zdesperowani popełniają desperackie czyny. – Tak – odrzekłam. – Czy teraz spróbujemy ją odszukać? – Tak. – Potwierdzenie wyrwało mi się z ust, zanim zdałam sobie sprawę, że już to postanowiłam. Instynktowna reakcja. Po prostu obraz w moim umyśle ukazujący Row w niebezpieczeństwie i mnie ruszającą ku niej, niemającą żadnego wyboru, a tylko jeden kierunek. Uświadomienie sobie tego zaskoczyło mnie, jednak Pearl nie okazała żadnego zdziwienia. Po prostu popatrzyła na mnie i spytała: – Czy Row mnie polubi? Podeszłam do niej, przykucnęłam i objęłam ramionami. Jej włosy pachniały morską wodą i imbirem. Wtuliłam w nie twarz. Ciało Pearl było tak kruche i bezbronne jak tamta noc, w którą ją urodziłam. – Na pewno – odpowiedziałam. – Czy nic nam się nie stanie? – spytała. – Poradzimy sobie świetnie. – Powiedziałaś, że każdy jest samotny. Nie chcę być samotna – oświadczyła. Poczułam ucisk w piersi i przyciągnęłam Pearl bliżej do siebie. – Nigdy nie będziesz samotna – obiecałam. Pocałowałam ją w czubek głowy. – Lepiej je policzmy – powiedziałam, wskazując stojące na pokładzie wiadra z rybami. Ważąc na dłoni każdą martwą rybę, wciąż myślałam o Row, samotnej gdzieś tam daleko. Jedna część mnie zastanawiała się, ile jest warta każda ryba, a druga wyobrażała sobie córkę samą na jakimś wybrzeżu. Czy Jacob umarł? A może ją porzucił? Na tę myśl ręce zatrzęsły mi się z lodowatej wściekłości. On porzucał ludzi; właśnie tak zawsze postępował. Ale jej by tego nie zrobił, usiłowałam przekonać samą siebie, czując się znów wciągana w wir nienawiści, która nocami nie dawała mi zasnąć przez lata po jego odejściu. Dawniej byłam zaślepiona przez miłość, a teraz wiedziałam, że zaślepia mnie nienawiść. Musiałam się skupić. Pamiętać o Row, a zapomnieć o nim. Przez ostatnie trzy dni żeglugi część mnie nieustannie myślała o zaginionej córce. Miałam wrażenie, że całe ciało snuje plany dotarcia do niej, podczas gdy świadomość koncentruje się na mocowaniu liny przy bloczku albo wciąganiu kołowrotkiem żyłki wędki – codziennych drobnych czynnościach dających mi poczucie zakorzenienia. Odkrycie, że Row żyje, wywoływało we mnie przejmujący dreszcz strachu i szok, a zarazem sprowadzało na mnie dziwny zwierzęcy spokój, gdy krzątałam się po łodzi, jakby to był kolejny zwykły dzień. Właśnie o tym marzyłam, na to miałam nadzieję, ale też tego się lękałam, bo jeśli Row żyje, muszę ją odszukać, ryzykując wszystkim. Czy którakolwiek matka porzuca dziecko potrzebujące pomocy? Jednak czy zabranie Pearl na tę niebezpieczną wyprawę nie będzie rodzajem porzucenia jej? Porzucenia spokojnego życia, które razem sobie wywalczyłyśmy i stworzyłyśmy. Załadowałyśmy łososie i halibuty do czterech koszy. Już wcześniej na łodzi wypatroszyłyśmy oraz uwędziłyśmy łososie, ale halibuty były świeże, złowione tego ranka, co mogło być atutem podczas dobijania targu. Port trafnie nazwano Apple Falls, czyli Kaskada Jabłek, ponieważ na leśnej wycince między dwoma szczytami zasadzono drzewa jabłoni. Strażnicy na dwóch wieżach umieszczonych na wierzchołkach gór pilnowali tego sadu i strzelali do złodziei. Miałam nadzieję, że uda się nam przehandlować ryby za przynajmniej pół kosza jabłek, trochę zboża i nasion. Ostatnio w poprzedniej faktorii miałyśmy tylko trzy koszyki ryb. Ledwie zdołałyśmy wymienić je na linę, olej i mąkę, których potrzebowałyśmy. Teraz chciałam dostać trochę nasion warzyw, żebym mogła uprawiać na pokładzie jeszcze kilka gatunków. Obecnie miałyśmy tylko na wpół uschniętą sadzonkę pomidorów. Wiedziałam, że Beatrice, moja stara przyjaciółka mieszkająca w Apple Falls, da mi lepszą zapłatę za ryby, niż dostałabym w jakimkolwiek innym porcie. Drobne fale pluskały przy brzegu będącym stromym zboczem góry z torfowym występem, na którym przez lata sklecono z drewnianych desek pomost do cumowania, obecnie w połowie zanurzony pod wodą. Przybiłyśmy do niego, po czym uiściłam opłatę portową w postaci skrzynki skrawków metalu, którą znalazłam, łowiąc ryby na płyciźnie. „Ptak” był jedną z najmniejszych łodzi na przystani, ale solidnie zbudowaną. Dziadek zaprojektował ją jako prostą i łatwą w manewrowaniu. Maszt z prostokątnym żaglem, ster z rumplem, bosak oraz wiosła po obydwu burtach. Na pokładzie znajdował się rodzaj namiotu ze starych chodników i plastikowych plandek, w którym spałyśmy w nocy. Dziadek zbudował tę łódź z drzew rosnących na naszym podwórzu w Nebrasce, na początku Sześcioletniej Powodzi, kiedy zrozumieliśmy, że ucieczka jest jedyną szansą ocalenia. W okresie, kiedy się urodziłam, woda zatopiła już wybrzeża na całym świecie. Wiele krajów utraciło wskutek tego połowę swoich terytoriów. Migranci uciekali w głąb lądów, nagle Nebraska stała się gwarnym, zatłoczonym obszarem. Nikt jednak nie wiedział, że najgorsze miało dopiero nadejść – wielka powódź trwająca sześć lat. Poziom wody podniósł się wyżej, niż ktokolwiek mógłby przewidzieć, zmieniając całe kraje w dno oceanu, a każde ich miasto w nową Atlantydę. Jeszcze przed Sześcioletnią Powodzią zaczęły się gwałtowne trzęsienia ziemi i nieustanne uderzenia tsunami. Sam grunt zdawał się naładowany niszczycielską energią. Kiedy wyciągałam rękę, wyczuwałam w powietrzu żar niczym puls niewidzialnego zwierzęcia. Słyszeliśmy w radiu pogłoski o tym, że morskie dno pękło i woda z głębi ziemi wnika do oceanu. Ale nigdy nie dowiedzieliśmy się, co naprawdę się stało. Wiedzieliśmy tylko, że woda wokół nas wzbiera, jakby chciała pogrzebać nas w wodnym grobie. Ludzie nazwali okres, kiedy zniknęły wybrzeża, Stuletnią Powodzią. Ta powódź nie trwała dokładnie stu lat, ale nikt nie miał pojęcia, kiedy się zaczęła. W przeciwieństwie do wojny, tutaj nie było żadnej oficjalnej proklamacji, żadnej daty, którą moglibyśmy zapamiętać jako początkową. Jednak powódź potrwała około stu lat, nieco dłużej od ludzkiego życia. Dziadek mawiał, że kiedy urodziła się jego matka, Nowy Orlean jeszcze istniał, a gdy umarła, już go nie było. Po Stuletniej Powodzi doszło do szeregu migracji i walk o zasoby. Matka opowiadała mi historie o tym, jak upadły wielkie miasta, gdy wysiadły elektryczność oraz internet. Na progach domów w stanach Indiana, Iowa i Kolorado pojawili się przerażeni, znużeni ludzie dźwigający swój dobytek, prosząc, by ich wpuszczono. Pod koniec Stuletniej Powodzi rząd przeniósł się w głąb lądu, jednak sprawował już tylko ograniczoną kontrolę nad krajem. Kiedy miałam siedemnaście lat, w radiu podano wiadomość o zamordowaniu prezydenta. Ale po miesiącu jakiś migrant przechodzący przez naszą okolicę powiedział, że prezydent zbiegł w Góry Skaliste. A jeszcze później usłyszeliśmy, że dokonano wojskowego zamachu stanu i rozwiązano sesję Kongresu, po czym członkowie rządu uciekli. W tym czasie globalna łączność już uległa zerwaniu, cała nasza wiedza o świecie została zredukowana do plotek, więc przestałam ich słuchać. Kiedy zaczęła się Sześcioletnia Powódź, miałam dziewiętnaście lat i niedawno poznałam Jacoba. Pamiętam, jak stałam obok niego, oglądając relację telewizyjną na żywo z zalania Białego Domu. Nad powierzchnię wody wystawała tylko flaga na dachu. Każda fala coraz bardziej ją moczyła, aż wreszcie flaga zwisła na maszcie. Wyobrażałam sobie wnętrze Białego Domu, twarze spoglądające z licznych portretów na ścianach, wodę wpływającą korytarzami do wszystkich pomieszczeń, jednych rozbrzmiewających rozpaczliwymi krzykami, a innych pogrążonych w martwej ciszy. Razem z matką ostatni raz oglądałyśmy telewizję drugiego roku Sześcioletniej Powodzi, gdy byłam już w ciąży, oczekiwałam narodzin Row. Widziałyśmy materiał filmowy przedstawiający mężczyznę leżącego w gumowym pontonie. Trzymał na brzuchu butelkę whisky i uśmiechał się w niebo, podczas gdy ponton unosił się na wodzie obok szczytu jakiegoś wieżowca, a wokoło wirowały śmieci. Matka mawiała, że tyle różnych reakcji, ilu ludzi. Dotyczyło to też mojego ojca. To on nauczył mnie, co oznacza ta powódź. Przywykłam już do urywającej się łączności, do tłumów ludzi tłoczących się w darmowych jadłodajniach. Ale kiedy miałam sześć lat, wróciłam wcześniej ze szkoły z bólem głowy. Drzwi szopy ogrodowej były otwarte, dostrzegłam przez nie tylko tułów i nogi ojca. Podeszłam bliżej, zajrzałam do środka i zobaczyłam jego twarz. Powiesił się na krokwi. Pamiętam, że krzyczałam i cofnęłam się. Każda komórka w moim ciele wydawała się ostrym odłamkiem szkła; nawet oddychanie sprawiało ból. Wbiegłam do domu, szukając mamy, ale była jeszcze w pracy. Tamtego miesiąca runęły wieże telefonii komórkowej, więc po prostu usiadłam na frontowej werandzie i czekałam, aż mama wróci do domu. Usiłowałam obmyślić, jak mam o tym powiedzieć, lecz słowa wciąż mi umykały, umysł wzdragał się przed straszną rzeczywistością. Minęło już tyle czasu, a ja ciągle czuję się jak tamta dziewczynka czekająca bez końca na werandzie, z umysłem pustym niczym opróżniona miska. Po powrocie matki znalazłyśmy na stole pustą torbę na zakupy i notkę ojca: „Półki w sklepie były ogołocone. Przepraszam”. Myślałam, że gdy będę miała własne dzieci, lepiej go zrozumiem, pojmę rozpacz, która pchnęła go do samobójstwa. Ale nie zrozumiałam. Tylko jeszcze bardziej znienawidziłam ojca. Pearl szarpnęła mnie za rękę i wskazała wózek z jabłkami stojący tuż obok przystani. Skinęłam głową. – Powinno się nam udać zdobyć parę – powiedziałam. W osadzie panował zgiełk, roiły się w niej chmary ludzi, toteż Pearl nie odstępowała mnie ani na krok. Zawiesiłyśmy kosze z rybami na dwóch długich żerdziach, które mogłyśmy nieść na ramionach, i ruszyłyśmy długą ścieżką wijącą się między dwiema górami. Doznałam ulgi, znalazłszy się znów na lądzie. Ale gdy otoczył mnie tłum, poczułam nowy rodzaj paniki, odmienny od tej, jakiej doświadczałam, płynąc samotnie po morskich falach. Niedające się opanować wrażenie bycia obcą, która musi na nowo nauczyć się zmieniających się wciąż zasad obowiązujących w każdej faktorii. Pearl nie przeżywała takich ambiwalentnych uczuć jak ja, nie miotała się między ulgą a strachem. Nienawidziła przebywania na lądzie, a jedyną zaletę stanowiła dla niej możliwość zapolowania na węże. Już jako niemowlę nie cierpiała lądu, nie chciała usnąć, kiedy obozowałyśmy nocą na brzegu. Czasami, gdy odwiedzałyśmy jakiś port, dostawała mdłości i szła popływać, by uspokoić nerwy. Na tej wyspie było pełno pniaków ściętych drzew oraz gęstego poszycia z traw i krzaków. Ludzie tłoczyli się na ścieżce, jakiś stary człowiek wpadł na dwóch młodych mężczyzn niosących kanu, matka popychała przed sobą dzieci. Wszyscy mieli brudne, podarte ubrania, a woń tylu ludzi żyjących razem w ścisku przyprawiała mnie o zawrót głowy. Większość osób, jakie widywałam w portach, było starszych od Pearl, a Apple Falls nie stanowiło pod tym względem wyjątku. Śmiertelność niemowląt znów wzrosła. Przechodnie na ulicach rozmawiali o groźbie wymarcia gatunku ludzkiego, o środkach niezbędnych do odbudowania populacji. Ktoś zrzucił na ziemię jeden z koszyków Pearl, a ja przeklęłam go i szybko pozbierałam ryby. Minęłyśmy główną faktorię, potem przeszłyśmy przez odkryte targowisko, na którym w powietrzu unosił się zapach kapusty i świeżo zerwanych owoców. Podążyłyśmy ścieżką dalej na północ w kierunku namiotu Beatrice, przez peryferie miasteczka zabudowane chatami skleconymi z desek, kamieni, kawałków metalu. Na błotnistym podwórzu przed jedną z takich bud siedział mały chłopiec i sprawiał ryby. Miał na szyi obrożę ze smyczą przywiązaną do metalowego słupa. Chłopiec odwzajemnił moje spojrzenie. Plecy miał pokryte niewielkimi sińcami wyglądającymi jak ciemne kwiatki. W progu chaty stanęła kobieta z rękami skrzyżowanymi na piersi i przyglądała mi się uważnie. Odwróciłam wzrok i szybko poszłam dalej. Namiot Beatrice stał na południowym skraju góry, ukryty pośród kępy kilku sekwoi. Beatrice powiedziała mi kiedyś, że strzeże ze śrutówką tych swoich drzew przed złodziejami, bo czasami budził ją w nocy dźwięk uderzenia siekierą w pień. Wyznała też, że zostały jej tylko cztery naboje. Przykucnęłyśmy, zsuwając żerdzie z ramion. – Beatrice! – zawołałam. Przez chwilę panowała cisza, zaniepokoiłam się, że namiot już nie należy do niej, że umarła. – Beatrice – powtórzyłam. Wytknęła głowę przez otwór wejściowy namiotu i uśmiechnęła się. Nadal miała długie siwe włosy splecione w warkocz spadający na plecy, a ogorzałą od słońca twarz porytą jeszcze głębszymi zmarszczkami. Wyskoczyła z namiotu i chwyciła Pearl w objęcia. – Zastanawiałam się, kiedy znów was zobaczę – powiedziała. Rzucała spojrzenia to na Pearl, to na mnie, przyglądała się nam uważnie. Wiedziałam, że obawia się, iż kiedyś nie wrócimy już zahandlować, podobnie jak ja bałam się, że pewnego dnia zjawię się, by dobić kolejnego targu, a w jej namiocie będzie mieszkał ktoś inny, zaś imię Beatrice pozostanie tylko wspomnieniem. Uściskała mnie, a potem odsunęła na odległość ramion i popatrzyła mi w oczy. – Co się stało? – spytała. – Wyglądasz jakoś inaczej. – Wiem, gdzie ona jest, Beatrice. Potrzebuję twojej pomocy.\nROZDZIAŁ 4 Namiot Beatrice był najbardziej komfortowym miejscem, w jakim przebywałam w ciągu minionych siedmiu lat, odkąd z dziadkiem wypłynęliśmy łodzią z naszego domu. Na trawiastym podłożu leżał orientalny dywan, pośrodku namiotu stał niski stolik, a z boku na łóżku polowym piętrzyła się sterta kilku narzut. Wokół ścian stały kosze i wiadra z rozmaitymi drobiazgami – szpagatem, zwojami lin, jabłkami, pustymi plastikowymi butelkami. Beatrice, żylasta i zwinna, uwijała się w namiocie jak mrówka. Była ubrana w długą szarą tunikę, luźne spodnie i sandały. – Najpierw handel, potem rozmowa – powiedziała, wciskając mi w dłonie maleńką filiżankę z wodą. – No więc co tam masz? – spytała, zaglądając do naszych koszy. – Tylko ryby, Myro? – Ale nie tylko łososie – odrzekłam. – Jest też kilka halibutów, dużych i ładnych. Z tego zrobisz wielki filet – powiedziałam, wskazując największego halibuta, którego ułożyłam na wierzchu. – Żadnego drewna wyłowionego z morza, żadnego metalu, żadnego futra… – Niby skąd miałam wziąć futro? – Mówiłaś, że twoja łódź ma pięć metrów długości. Mogłabyś trzymać na niej kozę albo nawet dwie. Miałabyś mleko, a później futro. – Hodowanie żywego inwentarza na morzu to koszmar. Takie zwierzęta nie żyją długo. Nie na tyle, by urodzić młode, więc cała sprawa jest właściwie niewarta zachodu – odpowiedziałam. Ale pozwalałam, by mnie rugała, bo wiedziałam, że tego potrzebuje. Powodował nią instynkt macierzyński, przyjemność karcenia, a potem pocieszania. Beatrice pochyliła się i poszperała pośród ryb. – Mogłabyś z łatwością na łodzi garbować skóry. Masz tam tyle słońca. Ostatecznie uzgodniłyśmy, że wymienię wszystkie ryby na drugą sadzonkę pomidorów, kilka metrów bieżących bawełny, nowy nóż i dwie małe torebki zarodków pszennych. Uzyskałam więcej, niż się spodziewałam, a było to możliwe tylko dlatego, że Beatrice traktowała nas aż nazbyt szczodrze. Ona i dziadek zaprzyjaźnili się przed laty, a po jego śmierci proponowała mi coraz bardziej hojne warunki handlu, co budziło we mnie zarówno wdzięczność, jak i wyrzuty sumienia. Chociaż w wielu faktoriach byłam znana jako godna zaufania rybaczka, ledwie nam się udawało wyżyć z transakcji wymiennych. Beatrice wskazała nam niski stolik. Usiadłyśmy z Pearl przy nim na ziemi, ona zaś wyszła na zewnątrz, by rozpalić ogień i przyrządzić kolację. Zjadłyśmy łososia, którego dostarczyłam, z gotowanymi ziemniakami, kapustą i jabłkami. Gdy tylko Pearl skończyła, zwinęła się w kłębek w kącie namiotu i zasnęła, a my z Beatrice zaczęłyśmy cicho rozmawiać, podczas gdy zapadał nocny mrok. Beatrice nalała mi filiżankę herbaty z mięty i jakichś ziół, których listki unosiły się na powierzchni napoju. Odniosłam wrażenie, że moja stara przyjaciółka zbiera się, by o coś zapytać. – A więc gdzie ona jest? – rzuciła w końcu. – W miejscu zwanym Valley. Słyszałaś o nim? Skinęła głową. – Kiedyś tylko raz zahandlowałam z kupcami stamtąd. To mała osada, mieszka w niej może kilkaset osób. Ludzie, którzy tam docierają, zazwyczaj nie wracają. Leży na uboczu, otoczona burzliwym morzem. Rzuciła mi przeciągłe spojrzenie. – Gdzie to jest? – spytałam. – Skąd zdobyłaś tę informację? Czy jest wiarygodna? – Dowiedziałam się od pirata z bandy Upadłych Opatów. Nie sądzę, by kłamał. Powiedział mi już większość z tego, zanim… Urwałam, nagle zakłopotana. Przez twarz Beatrice przemknął błysk zrozumienia. – Czy był pierwszym, którego zabiłaś? Przytaknęłam. – Pojmał nas. – Opłaciły się te lekcje walki – powiedziała, chociaż w jej głosie zabrzmiał raczej smutek niż satysfakcja. Dziadek nauczył mnie żeglowania i łowienia ryb, ale walczyć nauczyła mnie Beatrice. Po śmierci dziadka ćwiczyłyśmy obie pod drzewami w pobliżu jej namiotu, w odległości kilku kroków od siebie, ja naśladowałam jej ruchy. We wczesnym okresie migracji jej ojciec nauczył ją walki na noże. Beatrice nie oszczędzała mnie podczas naszych lekcji. Podstawiała mi nogę i wykręcała rękę za plecy, niemal ją łamiąc. Ujęłam w dłonie stojącą przede mną filiżankę z parującą herbatą, ogrzewając je. Poczułam, że moje ciało nieruchomieje, niemal się uspokaja, jednak wciąż szalał we mnie huragan emocji, jakbym wewnętrznie rozpadała się na kawałki. – Czy możesz mi pomóc? – spytałam. – Masz jakieś mapy tamtych okolic? Wiedziałam, że ma mapy – mogłaby kupić za nie drewno i ziemię – właśnie dlatego musiała nocami spać ze śrutówką pod ręką. Nigdy nie słyszałam o Valley, ale słyszałam o niewielu miejscach. Gdy Beatrice nic nie odpowiedziała, dodałam: – Nie chcesz, żebym tam popłynęła. Ponieważ nie znałam się na nawigacji, pływałam tylko pomiędzy faktoriami wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, które dobrze poznałam podczas żeglowania z dziadkiem. – Beatrice, jej grozi niebezpieczeństwo – powiedziałam. – Jeżeli są tam Upadli Opaci, Valley jest teraz kolonią. Wiesz, ile lat ma Row? Prawie dwanaście. Lada dzień mogą ją przenieść na statek reprodukcyjny. – Jacob z pewnością ją chroni. Może płacić dodatkowe daniny, żeby ustrzec ją przed odesłaniem na ten statek. – Pirat powiedział, że nie ma z nią ojca. Beatrice popatrzyła na Pearl, która zwinięta w kłębek spała na boku, z pogodną twarzą. Jeden ze schwytanych przez nią węży wysunął łeb z kieszeni jej spodni i popełznął po nodze. – A co z nią? – zapytała Beatrice. – Co będzie, jeśli wyruszysz na tę wyprawę i stracisz także ją? Wstałam i wyszłam z namiotu. Noc zrobiła się zimna. Ukryłam twarz w dłoniach. Chciałam jęknąć, ale zagryzłam usta i zacisnęłam powieki tak mocno, że zabolały. Beatrice też wyszła i położyła dłoń na moim ramieniu. – Jeśli nie spróbuję… – zaczęłam. Powietrze przeciął odgłos skrzydeł przelatujących nad nami nietoperzy, po czym ujrzałam ich czarne sylwetki na tle księżyca. – Beatrice, ona jest tam całkiem sama. To jedyna szansa uratowania jej. Kiedy wyślą ją na statek reprodukcyjny, już jej więcej nie odnajdę. Nie dodałam, że nie mogę postąpić tak jak ojciec. Nie mogę zostawić jej samotnej na jakimś ganku, kiedy ona mnie potrzebuje. – Wiem – powiedziała Beatrice. – Wiem. Wróćmy do środka. Nie przybyłam do Beatrice tylko po to, żeby mi pomogła, ale dlatego, że była jedyną osobą, która mogła mnie zrozumieć. Która znała całą moją historię, od samego początku. Nikt inny spośród żyjących nie wiedział, jak poznałam Jacoba. Gdy miałam dziewiętnaście lat nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że zaczęła się Sześcioletnia Powódź. Tego dnia, kiedy go poznałam, suszyłam w słońcu na frontowej werandzie plasterki jabłek. Tamtego lata temperatura przekraczała codziennie trzydzieści osiem stopni, więc suszyliśmy na werandzie owoce, a z pozostałych, które zerwaliśmy, robiliśmy przetwory. Pokroiłam dwadzieścia jabłek na cienkie plasterki, rozłożyłam je na wszystkich deskach werandy, a potem weszłam do domu, żeby sprawdzić te, które smażyłam nad paleniskiem. Rankami pracowałam u farmera w południowej części miasteczka, ale po południu wracałam i pomagałam mamie w domu. W tamtym czasie już tylko dorywczo pracowała jako pielęgniarka – odbywała wizyty domowe albo leczyła chorych w prowizorycznych klinikach, oferując opiekę i wiedzę medyczną w zamian za żywność. Kiedy wyszłam znowu na dwór, zobaczyłam, że rząd plasterków jabłek zniknął, a jakiś mężczyzna znieruchomiał pochylony nad werandą, z jedną ręką na plasterku, a drugą rozchylającą torbę na ramieniu. Odwrócił się i zaczął uciekać, a ja popędziłam za nim przez werandę. Pot ściekał mi po plecach, płuca płonęły z wysiłku, ale dogoniłam go, rzuciłam się na niego i oboje runęliśmy jak dłudzy na trawnik sąsiadów. Wyrwałam mu torbę. Prawie się nie bronił, tylko zasłonił rękami twarz. – Przypuszczałem, że będziesz szybka, ale nie aż tak – wydyszał. – Wynoś się stąd – mruknęłam, wstając. – Czy możesz oddać mi torbę? – Nie – odparłam i odwróciłam się na pięcie. Jacob westchnął i popatrzył w bok. Na jego twarzy malowało się łagodne przygnębienie. Odniosłam wrażenie, że przywykł do porażek i dość łatwo się z nimi godzi. Później tamtego wieczoru zastanawiałam się, dlaczego bez lęku puściłam się w pościg za nieznajomym człowiekiem, skoro zazwyczaj starałam się unikać obcych, z obawy przed napaścią. Uświadomiłam sobie, że z jakiegoś powodu wiedziałam, iż on mnie nie skrzywdzi. Tamtej nocy spał w opuszczonej szopie sąsiada, a rano pomachał do mnie. Potem obserwował, jak pieliłam ogródek przed domem. To, że się przyglądał, i zmysłowy dreszcz, jaki to we mnie budziło, sprawiało mi przyjemność. Kilka dni później przyniósł bobra, którego złapał w sidła przy pobliskiej rzece, i położył go u moich stóp. – Zgoda? – zapytał. Skinęłam głową. Odtąd siadywał ze mną, kiedy pracowałam, a ja polubiłam rytm jego opowieści i dziwny sposób, w jaki zawsze się kończyły, z odcieniem irytacji zmieszanej z zachwytem. Katastrofa zbliżyła nas do siebie. Nie wiem, czy zakochalibyśmy się w sobie, gdyby nie owo idealne połączenie nudy i przerażenia – przerażenia, które graniczyło z podnieceniem i szybko nabrało erotycznego zabarwienia. Dotyk jego ust na mojej szyi, skóra już wilgotna od potu, żar w powietrzu sprawiający, że co kilka godzin padał deszcz, a ziemia, na której leżeliśmy, stawała się rozmokła, chociaż zaraz osuszało ją słońce. Moje serce biło już szybciej, niż powinno, zmysły znajdowały ukojenie tylko w jeszcze gwałtowniejszym rozpłomienieniu. Jedyne zdjęcie na naszym ślubie zrobiono polaroidem, który matka pożyczyła od byłego pacjenta. Staliśmy w blasku słońca na frontowej werandzie, brzuch miałam już zaokrąglony od ciąży, i tak mocno mrużyliśmy powieki, że oczy wyglądały jak szparki. Właśnie tak pamiętam tamte dni: upał i światło. Upał nigdy nie ustawał, ale blask słońca przygasał tak szybko podczas każdej burzy, że miało się wrażenie przebywania w pokoju, w którym ktoś wciąż zapala i gasi światło. Beatrice zaprowadziła mnie z powrotem do namiotu. Podeszła do biurka wciśniętego między łóżko polowe a półkę z garnkami. Poszperała w jakichś papierach, wyjęła zrolowaną mapę i rozłożyła przede mną na stole. Wiedziałam, że mapa nie będzie całkiem dokładna. Żadne dokładne mapy jeszcze nie istniały, jednak niektórzy żeglarze próbowali nakreślić kontury większych lądów, jakie obecnie wynurzały się nad powierzchnią wód. Beatrice wskazała ląd w górnej środkowej części mapy. – To była Grenlandia. Valley znajduje się w tym południowo-wschodnim rogu. Wskazała na małą kotlinę otoczoną z obu stron przez urwiska i morze. Na wodach wokół tego niewielkiego skrawka ziemi widniał napis: „Góry lodowe”. Nic dziwnego, że pomimo kilkuletnich poszukiwań nie zdołałam odnaleźć Row; nie dopuszczałam do siebie myśli, że ona może przebywać aż tak daleko. – To miejsce jest chronione przez naturalne ukształtowanie terenu i bronione przez piratów, więc dziwię się, że Upadli Opaci założyli tam kolonię. Kupcy z Valley mówili, że z powodu odizolowanego położenia jest tam bezpieczniej niż gdzie indziej. Ale trudno tam dotrzeć. Tutaj – pokazała na Morze Labradorskie – jest Piracki Korytarz. Słyszałam o Pirackim Korytarzu. Na tym ponurym obszarze burzliwych wód czaili się piraci, którzy często rabowali uszkodzone albo zabłąkane statki. Kiedy odwiedzałam porty, puszczałam mimo uszu opowieści o tym miejscu, bo nie przeszło mi przez myśl, że będę musiała popłynąć w tamte okolice. – Banda Czarnej Lilii trzyma tam kilka statków – powiedziała Beatrice. – Krążą wieści, że kilka innych płynie jeszcze dalej na północ. Czarna Lilia była największą bandą piracką, z flotą liczącą co najmniej tuzin statków, a być może jeszcze więcej. Ta flota składała się ze starych tankowców, które zaopatrzono w żagle, oraz z niewielkich łodzi poruszanych wiosłami przez niewolników. Symbolem bandy był wizerunek królika tatuowany na szyjach. W faktoriach huczało od plotek o wielu osadach, które napadli, o daninach, jakie ściągali ze swoich kolonii, zmuszając mieszkańców do zapracowywania się niemal na śmierć. – Poza tym – kontynuowała Beatrice – będziesz musiała poradzić sobie z Upadłymi Opatami. – Ale skoro Valley już jest kolonią Upadłych Opatów, pozostawili do jej strzeżenia tylko kilku ludzi. Mogę wydostać stamtąd Row, a potem odpłyniemy w nieznane, zanim reszta powróci. Beatrice uniosła brwi. – Myślisz, że zdołasz sama ich pokonać? Potarłam skroń. – Może uda mi się niepostrzeżenie wśliznąć, a potem wymknąć. – Jak zamierzasz tam dotrzeć? – spytała. Z łokciem na stole wsparłam czoło na dłoni, para z herbaty ogrzewała mi twarz. – Zapłacę ci za tę mapę – oświadczyłam. Czułam się tak znużona, że marzyłam tylko o tym, by wyciągnąć się na ziemi i zasnąć. Beatrice przewróciła oczami i pchnęła mapę ku mnie. – Nie masz łodzi nadającej się na taki rejs. Nie masz odpowiedniego wyposażenia. A co, jeśli Row już tam nie ma? – zapytała. – Mam w Harjo pewien kredyt, za który mogę kupić drewno do zbudowania nowej łodzi. Postaram się nauczyć nawigacji, a złowione ryby wymienię na ekwipunek. – Nowa łódź będzie kosztować majątek. Wpadniesz w długi. A co z załogą? – Popłyniemy tam same. Beatrice westchnęła i potrząsnęła głową. – Och, Myro. Pearl poruszyła się przez sen. Popatrzyłyśmy na nią, a potem na siebie. W oczach przyjaciółki widniały czułość i smutek. Ujęła moją rękę, żyły na jej dłoniach były jaskrawoniebieskie jak morze.\nTytuł oryginału: After the Flood Pierwsze wydanie: HarperCollins Publishers LLC, Nowy Jork, USA, 2019 Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media Redaktor prowadzący: Alicja Oczko Opracowanie redakcyjne: Joanna Morawska Korekta: Urszula Gołębiewska Copyright © 2019 by Kassandra Montag. All rights reserved. © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa, 2019 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Niniejsze wydanie zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers, LLC. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Projekt mapy: Nick Springer / Springer Cartographics LLC Projekt okładki: Darren Holt, HarperCollins Design Studio Ilustracja na okładce: shutterstock.com Wszystkie prawa zastrzeżone HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harpercollins.pl ISBN 9788327643278\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Swiat_po_powodzi-ebookRO/p1139520i1295050" target="_blank" title="Świat po powodzi [Kassandra Montag] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Świat po powodzi [Kassandra Montag] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Droga śruta rzepakowa - Zboża oleiste\nDroga śruta rzepakowa\nZnacząco droższa niż przed rokiem jest obecnie śruta rzepakowa. Według danych MRiRW, na przełomie lipca i sierpnia przeciętne ceny jej sprzedaży netto kształtowały się na poziomie 1054 zł/t i były o ponad 50 proc. wyższe niż w analogicznym okresie 2011 roku - podali analitycy Banku BGŻ.\nData: 14-08-2012, 12:43\nIstotnie niższa dynamika jest odnotowywana w przypadku oleju rzepakowego. MRiRW podaje, że w analizowanym okresie ceny zbytu oleju rzepakowego rafinowanego wyniosły 4346 zł/t i były o 1 proc. wyższe niż przed rokiem.


„Planeta Energii” klasa 1a - Szkoła Podstawowa nr 69 im. mjr H. Sucharskiego\nJesteś tutaj:Strona główna » Wydarzenia » „Planeta Energii” klasa 1a\n„Planeta Energii” klasa 1a\nUtworzono dnia 10.05.2015, 19:37\nDnia 08.05.2015r. w związku ze zdobyciem nagrody w konkursie, klasa 1 a odwiedziła Mobilne Centrum nauki „Planetę Energii”, które zawitało do naszego miasta na dwa dni i mieściło się na Jasnych Błoniach.\n„Miasteczko”, co roku podróżuje po Polsce i daje możliwość wzięcia udziału w niesamowitej przygodzie. Dzieci zdobywają w nim wiedzę nt. energii elektrycznej- źródeł wytwarzania, roli w codziennym życiu oraz niebezpieczeństw, jakie niesie za sobą nieprawidłowe korzystanie z urządzeń elektrycznych i nierozważne zachowanie w pobliżu obiektów energetycznych. Wszystko odbywa się oczywiście w atmosferze zabawy i samodzielnie wykonywanych doświadczeń.\nNa ścieżce edukacyjnej znalazły się Energobus ( laboratorium na kółkach), Strefa animacji (modele i makiety), Kino 3D (trójwymiarowy film dot. oszczędzania energii), Strefa eksperymentów (stanowiska poświęcone tematyce ładunku elektrycznego, ekologii, bezpieczeństwa), a także animacje zewnętrzne wraz ze sztafetą rowerków stacjonarnych.\nW ramach przeprowadzanych w miasteczku konkursów i quizów, najaktywniejsi uczniowie otrzymali np. sprytną plastelinę, zestawy ekonauka i wiele innych drobnych upominków.\nDodatkowo, każde dziecko, które odwiedziło miasteczko, otrzymało książeczkę „W krainie prądu elektrycznego” wraz z płytą CD i odblaskowym breloczkiem.


Experience Sensor 110 z szerokością wewnętrzną 104mm oraz sztywnością 110 to buty dla ekspertów lubiących wyskoczyć czasem poza trasę z szerokimi stopami. Nareszcie dostępny jest wysokiej klasy szeroki but z dużą sztywnością. But wewnętrzny Sensor Fit dopasowuje się do kształtu stopy. Bezszwowa konstrukcja języka ze specjalnym wycięciem minimalizuje ucisk na górne kości śródstopia i palce. Gumowa podeszwa zapewnia przyczepność podczas chodzenia. Wymagający eksperci lubiący jazdę all-mountain oraz potrzebujący szerszych butów docenią niesamowitą wszechstronność i precyzję butów Experience Sensor 110.\nRozmiary: MSS 24 - 31.5 - 32.5


Filmowanie lustrzankami – Wideofilmowanie i zdjęcia ślubne warszawa,videofilmowanie DSLR\nDołączamy do grona firm, które posiadają w swojej ofercie produkt potocznie zwany filmowanie lustrzankami (wysokiej klasy lustrzanki cyfrowe rejestrujące obraz w najwyższej rozdzielczości FullHD). Film wykonany tą techniką charakteryzuje się małą głębią ostrości i plastyką znaną z profesjonalnych produkcji filmowych. Do realizacji ujęć wykorzystujemy sprzęt ze stajni Canona, przede wszystkim Canon 5D Mark III i Canon 6D.\nSprzęt taki jak nasz używany był między innymi do filmowania lustrzankami w serialu Dr House czy też Wzór oraz wykorzystywany był przy tworzeniu reklamówki telewizyjnych takich firm jak BMW, Suzuki i wiele innych.\nRealizacja ujęć przy pomocy takiego sprzętu wykonywana jest przez grupę tylko kilku firm zajmujących się profesjonalnym filmowaniem. Praca z takim sprzętem wymaga pełnej obsługi manualnej wszystkich elementów kamery. Stąd podczas realizacji tego typu filmów ślubnych zawsze pracuje co najmniej dwóch operatorów. Część materiałów jakie prezentujemy w ślubnej galerii video została wykonana już techniką DSLR zwaną potocznie „filmowanie lustrzankami „. Poniżej kilka zdjęć sprzętu jaki posiadamy. Zobacz wpis dotyczący filmowanie dslr\nFilmowanie lustrzankami ceny i oferta\nCeny mamy zawsze promocyjne. Niemniej decydując się na pakiet wideofilmowanie i zdjęcia ślubne w pakiecie otrzymujecie bardzo atrakcyjną zniżkę cenową. Aktualne ceny, promocje i wszelkiego rodzaju oferty specjalne dostępne są bezpośrednio u nas- czyli poprzez zakładkę Kontakt. Równocześnie zapraszamy Państwo do naszego studia, gdzie zapoznać się można z najbardziej fajnymi filmami, reportażami ślubnymi czy też najnowszymi zdjęciami ze ślubu. Nie udostępniamy materiałów poza naszą firmą! Tylko na spotkaniu z nami obejrzysz pełen reportaż ślubny.\nCzy warto wybrać lustrzanki zamiast kamery\nHmmm… tutaj chyba najwięcej do powiedzenia mają Wasze gusta i oczekiwania dotyczące Waszego filmu ślubnego. Jeżeli podobają Wam się kadry filmowe, nieostre i rozmyte tło, świetna dynamika kolorów to właśnie film przygotowany na bazie sprzętu DSLR jest ofertą dla Was. Jeżeli natomiast kochasz super ostre ujęcia, telewizyjne kolory i reportażowy charakter to realizacja filmu ślubnego poprzez kamerę będzie idealna dla Was. Nie da się ukryć, że realizacja filmu wideo za pomocą lustrzanki cyfrowej jest o wiele bardziej praktycznym rozwiązaniem niż zastosowanie tradycyjnej kamery. Jest to najnowsza obecnie technologia zapewniająca krystalicznie czysty obraz i żywe odwzorowanie barw., dlatego ta metoda staje się coraz bardziej popularna. Filmowanie lustrzankami wymaga sporej wiedzy i doświadczenia, aby móc w pełni wykorzystywać ich możliwości. Filmowanie lustrzanki daje bogate, miłe dla oka kolory oraz daje większą głębię ostrości. Lustrzanki dają dużo lepszą głębię ostrości niż filmowanie kamerą. Oglądając film mamy wrażenie, że jesteśmy blisko, w środku akcji. Duże możliwości rozmycia planów tworzą obraz ciekawszym, bardziej filmowym, obraz jest wieloplanowy, ostry pierwszy plan wyraźnie odcina się od miękko rozmytego tła. Kolejnym plusem jest wysoka czułość. Sensor lustrzanek jest dużo większy, przez co „łapie” więcej światła. Do tego za zwyczaj bardziej zaawansowana elektronika lepiej koryguje szumy pojawiające się w ciemnych pomieszczeniach. Lustrzanki posiadają bardzo dobre cechy rejestracji obrazu: są wyposażone w dużą i niezwykle czułą matrycę, która odpowiada za jakość obrazu (np. mogą nagrywać w dużo ciemniejszych pomieszczeniach, niż standardowe kamery), oraz oferują możliwość dowolnej zmiany obiektywów — dzięki czemu możemy w różny sposób wpływać na obraz. Kolejnym plusem jest dużo mniejszy rozmiar lustrzanki cyfrowej w porównaniu do kamery wideo – dzięki temu sprzęt może dotrzeć w miejsca, gdzie duża kamera w jakikolwiek sposób nie może być umieszczona.\nFilm ślubny zrealizowany w technice DSLR- filmowanie lustrzankami\nFilm ślubny nagrany kamerą


Insider trading na akcjach Ursus - oskarżeni przez KNF odcinają się od zarzutów i zapowiadają walkę w sądzie | FXMAG\nInsider trading na akcjach Ursus - oskarżeni przez KNF odcin..\nInsider trading na akcjach Ursus - oskarżeni przez KNF odcinają się od zarzutów i zapowiadają walkę w sądzie\nPol-Mot Auto, jeden z akcjonariuszy spółki Ursus oskarżony przez KNF o insider trading, odcina się od zarzutów Komisji i zapowiada obronę swojego dobrego imienia na drodze sądowej. Ursus w swoim raporcie bieżącym z 11 kwietnia opublikował również chronologię wydarzeń, które są przedmiotem kontrowersji i źródłem oskarżeń KNF.\nCzytaj także: Ursus i insider trading - KNF blokuje rachunki i zawiadamia Prokuraturę\nSpółka Ursus po raz kolejny znalazła się w niemałych tarapatach. Tym razem nie chodzi jednak o problemy z płynnością finansową, postępowaniem restrukturyzacyjnym, czy licznymi wierzycielami. Ostatnimi aktywnościami akcjonariuszy spółki zainteresowała się Komisja Nadzoru Finansowego, która we wtorek.. Czytaj\nWarto przypomnieć, że chodzi o komunikat KNF z wtorku 9 kwietnia, w którym zarzuca akcjonariuszowi Ursusa (Pol-Mot Auto) wykorzystanie informacji poufnej przy sprzedaży akcji. Chodzi o opóźniona publikację informacji o postępowaniu komorniczym na majątku Ursusa i nagłej wyprzedaży sporego pakietu akcji spółki przez Pol-Mot Auto tuż przed jej ogłoszeniem do wiadomości publicznej. Członkowie zarządu Pol-Mot Auto zasiadają również w radzie nadzorczej Ursusa, stąd też wg KNF mieli oni dostęp do informacji poufnej.\nPol-Mot nie zgadza się z zarzutami KNF, zapewniając że nie miał wglądu w informacje poufne Ursusa. Sprzedaż znacznego pakietu akcji była spowodowana koniecznością zdobycia środków na opłacenie składek ZUS i podatku VAT. Zapowiedział również wystąpienie na drogę sądową w celu chronienia swojego dobrego imienia.\nUrsus we wczorajszym raporcie wyszczególnił chronologię wydarzeń związanych z postępowaniem komorniczym (od 11 do 29 marca) i jednocześnie zapewnił, że zachował wymaganą poufność informacji, nie ujawniając jej wcześniej żadnemu ze swoich akcjonariuszy.\nDlaczego KNF zainteresował się akurat transakcjami Pol-Mot Auto? Posiada ona ponad 3% akcji Ursusa, zaś powiązany z nim Pol-Mot Holding jest największym akcjonariuszem spółki, dysponującym ponad 25% akcji Ursusa. Cała grupa kapitałowa aktualnie posiada 40,61% akcji lubelskiej spółki (przed kontrowersyjnymi transakcjami sprzedaży było to 41,72%).\nCzytaj także: PKO BP na razie nie przejmie mienia Ursusa - sąd wstrzymał komornika\nUrsus w raporcie bieżącym opublikowanym w poniedziałek 25 marca poinformował o czasowym zawieszeniu przez Sąd Rejonowy w Lublinie postępowania komorniczego, na podstawie którego PKO BP miał zająć mienie spółki wyceniane na ok. 10 mln złotych. Po opublikowaniu informacji kurs Ursusa wzrósł o ponad 1.. Czytaj


Zarządzanie stresem, emocjami, konfliktami i sytuacjami trudnymi w zespole - Uniwersytet SWPS\n1 dzień / 8 godzin dydaktycznych\n„Wielkie dzieła powstają nie dzięki sile, ale dzięki wytrwałości”\nKonflikt, stres, trudne sytuacje są czymś naturalnym, nieuniknionym w życiu zawodowym i prywatnym. Stanowią integralną część życia społecznego. Jeśli między ludźmi nie ma konfliktów, to znaczy, że nie ma między nimi rzeczywistych kontaktów. Konflikt zazwyczaj kojarzy się z trudnymi emocjami, stresem, walką, z nieprzyjemnościami. Tak naprawdę jednak, jest neutralny. Konstruktywne lub negatywne mogą być natomiast sposoby rozwiązywania konfliktów. Zbyt mała ilość ujawnionych konfliktów/trudnych sytuacji prowadzi do stagnacji, ale konflikty nie w pełni kontrolowane grożą chaosem.\nTermin szkolenia: 24 marca 2022 roku, w godz.: 9:00-16:30\nOsoby z działów personalnych firm, osoby zarządzające zespołami, doradcy zawodowi, wyższa kadra kierownicza, związkowcy, pracownicy obsługi klienta, zainteresowani tematyką.\nCelem szkolenia jest przekazanie wiedzy i doskonalenie umiejętności z zakresu zarządzania sytuacjami trudnymi, konfliktami w zespole, stresem i emocjami, a szczególnie:\n• Zapoznanie uczestników z istotą stresu, rodzajami emocji, znaczeniem konfliktów w organizacjach\n• Przedstawienie metod i sposobów rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie ze stresem, itp.\n• Doskonalenie odpowiednich technik komunikacji w sytuacjach trudnych, radzeniem sobie ze stresem, emocjami.\n• Podwyższanie standardów zarządzania zespołami w firmach.\n1. Czym jest zjawisko stresu? Rodzaje stresu: dobry i zły. Droga stresu. Skąd przychodzi stres? Objawy stresu. Stres w miejscu pracy. Dlaczego działamy pod presją?\n2. Różne strategie radzenia sobie ze stresem, przeciążeniem pracą.\n3. Autodiagnoza własnego stanu równowagi. Wnioski. Zaledwie 6 kroków do równowagi – nowy styl bycia/życia.\n4. Martwienie się nawykowe i konstruktywne – źródłem stresu i szkodliwych emocji. Jak sobie z tym radzić?\n5. Trudni ludzie jako źródło problemów – jak sobie z nimi radzić?\n6. Emocje w organizacjach: gniew, konflikt międzygrupowy, optymizm-pesymizm, nadzieja, radzenie sobie z oporem. Mechanizmy działania.\n7. Techniki kontrolowania własnych uczuć, techniki upierania się przy swoim, argumentowanie własnego stanowiska, parafraza, postawa asertywna, konstruktywna kryty.\n8. Zdefiniowanie zjawiska konfliktu, elementy konfliktu, przyczyny i skutki, dynamika konfliktu, rodzaje konfliktów.\n9. Typowe zachowania i działania podejmowane w sytuacjach konfliktowych.\n10. Sposoby rozwiązywania konfliktów a osobowość człowieka.\n11. Techniki wywierania wpływu, argumentowanie własnego stanowiska, postawa asertywna, radzenie sobie z oporem.\n12. Jak unikać szkodliwych konfliktów a stymulować twórcze konflikty?\n13. Model efektywnej komunikacji. Komunikacja w sytuacjach trudnych.\n• Zapoznanie uczestników szkolenia z wiedzą nt. stresu, emocji, źródłami i przebiegiem powstawania trudnych sytuacji, konfliktowych,\n• Zdefiniować i określić sposoby rozwiązywania konfliktów,\n• Traktować konflikt w sposób twórczy, pozytywny, a nie destrukcyjny,\n• Komunikować się w odpowiednio z uczestnikami konfliktu/trudnej sytuacji,\n• Opanować swoje emocje i stres podczas rozwiązywania trudnych sytuacji,\n• Zapoznanie uczestników szkolenia z regułami efektywnej komunikacji, barierami i przeszkodami, jak również korzyściami z zakresu sprawnej komunikacji,\n• Podniesienie efektywności pracy pracowników oraz zespołów, poprawa atmosfery w środowisku pracy, lepszych relacji społecznych w firmie,\n• Podniesienie na wyższy poziom standardów kultury organizacyjnej firmy, poprawa wizerunku organizacji, lepszy PR,\n• Większa pewność siebie, profesjonalizm uczestników w realizacji w/w działań.\nCeniony ekspert w dziedzinie HR, wykładowca, praktyk i trener biznesu. Doświadczony manager. Coach. Finalistka konkursu „Dyrektor Personalny Roku” w 2001r. Zdobyła dwukrotnie prestiżowe Godło „Inwestor w Kapitał Ludzki (2001, 2002).\nAbsolwentka socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończyła również studia podyplomowe z Zarządzania i marketingu oraz z Zarządzania zasobami ludzkimi w firmie w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Koźmińskiego w Warszawie. Zdobyła certyfikat niezależnej europejskiej placówki International Education Society. Jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Zarządzania Kadrami i Francuskiego Instytutu Zarządzania. Uczestniczyła w wielu kursach i szkoleniach z zakresu profesjonalnego ZZL.\nWspółpracuje z uczelniami: Uniwersytet - Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej, Akademia im. L. Koźmińskiego, Wyższa Szkoła Bankowa, Wszechnica Polska Szkoła Wyższa w Warszawie, Collegium Humanum (MBA), WAT - prowadząc zajęcia ze studentami w zakresie zarządzania, HR, kompetencji „miękkich”, kompetencji kierowniczych, doradztwa zawodowego.Od początku swojej drogi zawodowej zajmuje się zagadnieniami HR (w różnych sektorach biznesu; produkcyjnym, medialnym, finansowym, wydawniczym, logistycznym, medycznym). Posiada kilkunastoletnie doświadczenie kierownicze. Współpracowała z różnymi grupami społeczno-zawodowymi w kilku branżach (w tym ze związkami zawodowymi). Posiada praktyczne doświadczenie biznesowe, m. in. uczestniczyła jako HR dyrektor w fuzji 5 konkurencyjnych firm i tworzyła politykę personalną od podstaw dla nowej firmy, realizowała także procesy dot. restrukturyzacji przedsiębiorstw.\nZajmuje się doradztwem HR dla wielu firm, jak również prowadzi szkolenia i wykłady z zakresu doskonalenia kompetencji interpersonalnych, kierowniczych, HR.\nAutorka wielu publikacji z w/w obszaru.\n25 i 26 listopada 2020 roku, godz. 17.30-20.00\n5 grudnia 2020 roku, godz. 10.00 - 15.00\nTermin szkolenia: 24 marca 2022


Młodzi piłkarze Unii grają | lubiehrubie.pl\nPierwszy turniej zorganizowany był dla rocznika 1991/92. Zespół Unii pod kierunkiem szkoleniowca Janusza Nowaka wśród 12 zespołów zajął 7 miejsce, pokonując w meczu o to miejsce Echo Zawada 6:1. Pierwsze miejsce zajęła drużyna AMSPN Hetman I Zamość przed Lublinianką I Lublin (2:1 w finale).\nW ostatnim tygodniu do współzawodnictwa przystąpił rocznik 1993/94. Zespół Unii przygotowany przez szkoleniowca Mirosława Szupra również wśród 12 zespołów (w tym 3 drużyny z Ukrainy), wywalczył 4 lokatę, uzyskując w swojej grupie następujące wyniki: Nika I Iwanofrankowsk (Ukraina) – Unia 0 : 2; Unia – Sygnał II Lublin 1 : 2; Unia – AMSPN I Zamość 2 : 2 (Unia 2 miejsce w grupie); Oraz w meczach o miejsce 4 – 6: Nika II – Unia 0 : 4; Omega – Unia 1 : 4.\nKolejność końcowa turnieju: (1) Sygnał I Lublin, (2) AMSPN I Zamość, (3) KS Hetman Zamość , (4) Unia Hrubieszów, (5) Omega Stary Zamość, (6) Nika II, (7) Kiko Zamość, (8) AMSPN II, (9) Nika I, (10) Kovel, (11) Sygnał II, (12) Skorpion Zamość.\nOprócz klasyfikacji zespołowej, prowadzona była klasyfikacja indywidualna, na najlepszego strzelca i najlepszego bramkarza turnieju. Tytuł najlepszego strzelca wywalczył Bartosz Nizioł z Omegi Stary Zamość – strzelec 6 goli. Najlepszym bramkarzem został Jakub Żygawski z Uni Hrubieszów.\nW następnym turnieju wezmą udział drużyny z zawodnikami urodzonymi w 1995/96.\nNa zdjęciu – Szkoleniowiec Mirosław Szuper systematycznie wyszukuje młode talenty piłkarskie do gry w Unii.\n← Kursy gastronomiczne w GOK Werbkowice\nSkutki silnych wiatrów →


Chiny Biodegradowalne kolorowe zawieszki biznesowe Producenci\nOpis:Zawieszki ze złotej folii,Zawieszki ze srebrnej folii,Tagi wiszące na tkaninie\nStart > Products > Seal Tag > Biżuteria Tag > Biodegradowalne kolorowe zawieszki biznesowe\nModel No: ZQY60058\nWedług mojego doświadczenia w pracy z plastikowymi przywieszkami od ponad 10 lat ten model bez zawieszki z logo jest bardziej popularny i najbardziej rozpowszechniony. To najlepiej sprzedające się tagi. Ilość każdego zamówienia może osiągnąć 2000000 sztuk / czas, kolor jest zwykle biały i czarny. Długość wynosi około 20 cm. Większość ubrań takich jak ta metka, bo jest lekka, tańsza, ale silna.\nBiodegradowalne zawieszki i kolorowe zawieszki biznesowe to niewielka część odzieży, ale mogą pokazywać markę, styl. Zawieszki ze złotej folii są bardzo ważne dla odzieży, szczególnie odzieży znanej marki. Zawsze pakujemy zawieszki ze srebrnej folii z makulatury z papierowymi zawieszkami, plastikowymi zawieszkami, wstążkami i tak dalej. Ma to samo znaczenie, co metki wiszące na tkaninie, pokazują nazwę marki i logo marki. Po tym, jak kształt jest normalny, możesz wybrać odpowiedni projekt dla swojej pieczęci i zapięcia. Tag Locked String oznacza, że musisz zawiesić go na etykiecie wovel, wkładając nogę do otworu plastikowych zawieszek. Możemy również produkować przezroczystą elastyczną taśmę Tpu i elastyczną taśmę Tpu.\nSzablon zawieszki do drukowania odzieży Skontaktuj się Now\nKreatywne warstwy PVC Zawieszki do samochodów Skontaktuj się Now\nSpersonalizowane zawieszki do odzieży Kraft do druku Skontaktuj się Now\nZawieszka z dużą etykietą Uber Skontaktuj się Now\nZawieszki z folii typograficznej Skontaktuj się Now\nZawieszki do odzieży luzem Skontaktuj się Now\nZawieszki w kolorze czerwonym z nadrukiem niestandardowym Kraft Skontaktuj się Now\nZawieszki ze złotej folii Zawieszki ze srebrnej folii Tagi wiszące na tkaninie Zamki ze złotej mosiądzu Zawieszki do ładnej odzieży Zamki ze złotego mosiądzu Zawieszki ze stopu Zawieszki na płótnie


Dzwonek w przednim głośniku - Dyskusja ogólna - Forum Android.com.pl\nDzwonek w przednim głośniku\ndodany przez Sir_Yaro, 19 Października 2012 w Dyskusja ogólna\nModel Telefonu: I9250\nChciałem zapytać czy to, że dźwięk dzwonka u mnie słychać tylko w tylnym głośniku to norma. Jeśli telefon leży na czymś miękkim to praktycznie nie słychać, że ktoś dzwoni. W konfiguracji za diabła nie widzę jakichkolwiek ustawień związanych z wyborem głośnika.\nWe wszystkich telefonach jakie miałem dźwięk dzwonka wydobywał się z głośnika z tyłu telefonu. Ten nad ekranem służy tylko i wyłącznie do rozmów.\nPS Następnym razem kładź go ekranem do dołu\nDzwonek w przednim głośniku[/WARNT]\nMialem tak kilka razy w sgs1. Jakis blad softu gdy ktos np do mnie zadzwonil a ja sluchalem muzy w powerampie. Pozniej muza leciala tylko w przednim. Rozwiazaniem moim przypadku byl reboot\nTapatalk @ Galaxy Nexus\nPotwierdzam, że jest to norma w każdym telefonie. Najlepiej - jak napisał Shenson - kłaść telefon ekranem do dołu, albo ustawić głośność dzwonka na maksimum, wgrywając przy okazji bardzo głośny dzwonek.


Jacek Wójcik z "Królowych życia" obchodzi dzisiaj urodziny! Z tej okazji przypominamy jego najzabawniejsze zdjęcia!\nCo prawda w programie "Królowe życia" to Dagmara Kaźmierska gra pierwsze skrzypce, jednak Jacek Wójcik podąża tuż za nią! To mieszanka wybuchowa, której nie brakuje dystansu do siebie oraz poczucia humoru. Jacek w dniu dzisiejszym obchodzi swoje urodziny! Z tej okazji przypominamy jego wszystkie najzabawniejsze zdjęcia - a tych nie brakuje!\n"Królowych życia" - Jacek Wójcik\nNie da się ukryć, że Jacek Wójcik to także niekwestionowana gwiazda programu "Królowe życia". Celebryta dał się poznać szerszej publiczności jako serdeczny przyjaciel Dagmary Kaźmierskiej i świetny kumpel Conana Kaźmierskiego. Kiedy pokazuje się na ekranie, od razu wiadomo, że możemy się spodziewać dużej dawki ciętej riposty, żartów i... kłopotów! Te bardzo lubią niezawodny duet Dagmary i Jacka! Przyjaciel królowej życia, za sprawą swojej autentyczności i przebojowości zdobył całą rzeszę oddanych fanów - ci z zaciekawieniem śledzą jego losy nie tylko na antenie "Królowych życia", ale także na jego Instagramie!\n"Królowych życia" - Jacek Wójcik ma dzisiaj urodziny!\nTo właśnie na Instagramie Jacek dzieli się ze swoimi fanami niesamowicie pozytywną energią! W jaki sposób? Na jego profilu nie brakuje zabawnych fotografii — zebraliśmy te najśmieszniejsze i umieściliśmy w naszej galerii zdjęciowej — koniecznie zobacz, a jesteśmy przekonani, że uśmiechniesz się pod nosem! Które to już urodziny tego żartownisia? Okazuje się, że 52! Z tej właśnie okazji składamy najszczersze życzenia — tylko pozytywnych wibracji, jeszcze więcej uśmiechu i sukcesów!\ndagmara kaźmierska jacek wójcik królowe życia\nTo on wygrał 10. edycję Masterchefa! Kim jest Maciej Regulski?\nTak mieszka Małgorzata Rozenek! Pokój Henia jest... nietypowy...\nWiemy kto wygrał 4. edycję "Hotelu Paradise"! Czy ktoś tym razem rzucił złotą kulą - wygrała miłość czy pieniądze?\n"Założyłam 6-letniej córce konto na Instagramie. Wierzę, że dzięki jej urodzie dużo zarobimy"\nEdyta Górniak zalana łzami na Instagramie. "Kolejnej szansy nie będzie. To koniec"


Nowy Triumph Tiger 1200 GT i Rally – pierwsza jazda, pierwsze wrażenia z testu [zdjęcia, opinia] - Motogen.pl - motocykle, porady, testy\nTriumph Tiger 1200 2022 – wersje GT i Rally\nZdjęcia wersji Rally – Triumph Tiger 1200 2022:\nTiger 1200 – Triumph z najmocniejszym silnikiem w klasie\n2022 Triumph Tiger 1200 – nowa rama i wahacz tri-link\nZdjęcia – Barry jeździ nowym Tigerem 1200:\nTriumph Tiger 1200 – pierwsze wrażenia z jazdy?\nProwadzenie? Bliżej mu do Tigera 900!\nZdjęcia wersji GT – Triumph Tiger 1200:\nNowy Triumph Tiger 1200 już bez kompleksów\nZdjęcia – detale Triumpha Tigera 1200 2022:\nTriumph Tiger 1200 2022 – jaki jest nowy model? Całkowicie nowy silnik i zaprojektowana od podstaw konstrukcja podwozia, poprawione osiągi i aż 25 kilogramów mniej. Sprawdźcie pierwsze wrażenia z jazdy!\nJaki jest nowy Triumph Tiger 1200? Zacznijmy od tego, że flagowy motocykl typu adventure Triumpha został zbudowany praktycznie od podstaw. Mamy nowy silnik, nową lżejszą ramę i wahacz, poważne zmiany w wyglądzie, wyposażeniu i elektronice. Tiger 1200 w wydaniu na rok 2022 oferuje więcej mocy i momentu, ale przy tym waży aż o 25 kg mniej w stosunku do poprzednika.\nNowy Tiger 1200 występuje w sumie w aż 5 wersjach, które dość wyraźnie różnią się między sobą wyposażeniem, przeznaczeniem i oczywiście ceną. Do wyboru mamy teraz trzy wersje GT (Tiger 1200 GT, GT Pro oraz GT Explorer) przeznaczone głównie do turystyki asfaltowej, a także dwie wersje Rally (Tiger 1200 Rally Pro oraz Rally Explorer) zorientowane nieco bardziej na częstym zjeżdżaniu z dróg asfaltowych i szukaniu przygody na bezdrożach.\nNiezależnie od wybranej wersji dostajemy oczywiście tę samą jednostkę napędową o jednakowych osiągach. Wszystkie różnice pomiędzy wersjami Tigera 1200 omówimy szczegółowo w naszym obszernym artykule z testów połączonym z materiałem filmowym, który już niedługo znajdziecie na naszym portalu i YouTube Motogen.\nW prawdzie Triumph pozostał wierny samemu typowi jednostki napędowej, mianowicie Tiger nadal oferuje trzy cylindry ustawione w rzędzie, jednak w praktyce jest to zupełnie nowy silnik o innej charakterystyce pracy, lepszych osiągach i nawet nieco innej pojemności skokowej.\nNowy Tiger 1200 jest napędzany za pośrednictwem jednostki typu T-Plane (wykorbienia na wale w cyklu 180, 270, 270 stopni) o pojemności 1160 cm3. Nowy silnik generuje maksymalnie 130 Nm momentu i aż 150 KM mocy, co czyni Tigera 1200 najmocniejszym motocyklem typu adventure z napędem przenoszonym za pośrednictwem wału.\nPoza jednostką napędową przekonstruowana została również skrzynia biegów, sprzęgło, pokrywa przekładni kątowej, a także sam wał (ten ostatni zaprojektowano zupełnie od nowa).\nNowa rama Tigera 1200 jest o dokładnie 5,4 kg lżejsza od poprzedniczki. Zupełni nowy wahacz tri-link to kolejne 1,5 kg oszczędności. Zbiornik paliwa jest teraz aluminiowy… I tak kilogram do kilograma tych oszczędności uzbierało się finalnie aż 25 kg! Dla wersji Tiger 1200 GT oznacza to teraz masę własną na poziomie 240 kg.\nWszystkie wersje nowego Tigera 1200 są wyposażone w zaawansowane, półaktywne zawieszenie Showa i hamulce Brembo z systemem Cornering ABS. W przypadku wersji Rally dostajemy oczywiście więcej skoku przedniego zawieszenia (widelec 220 mm zamiast 200 mm w wersjach GT). Pojemność zbiornika paliwa w wersjach Explorer to aż 30 litrów!\nNajmocniejszy motocykl adventure napędzany wałem – to brzmi dumnie. Moc na poziomie 150 KM robi wrażenie. W mojej opinii najważniejszym elementem tej całej układanki i poczynionych zmian są jednak nie tyle osiągi, co znaczące obniżenie masy własnej motocykla i zupełnie nowa konstrukcja jego podwozia. To tu należy upatrywać szansy na spory sukces i stanowcze zaznaczenie mocnej pozycji Triumpha w segmencie największych motocykli „przygodowych”.\nNiegdyś stary poczciwy Tiger Explorer 1200 miał być po prostu wielkim, wygodnym motocyklem od którego bardzo niewielu oczekiwało potencjału do zjeżdżania z dróg asfaltowych. Oczekiwania motocyklistów się jednak zmieniły, a razem z nimi zmienił się wreszcie Tiger 1200.\nNowy model daje więcej pewności w terenie, a na krętych drogach asfaltowych pozwala szybciej i sprawniej przerzucać się z boku na bok pomiędzy zakrętami. Daje przy tym kierowcy zacznie lepsze wyczucie podwozia. Dostajemy więcej stabilności i więcej precyzji. Odchudzenie tygrysa o imponujące 25 kilogramów oznacza absolutną przepaść w odczuciach z jazdy!\nZmieniony silnik to nie tylko wyższa moc, ale również inna charakterystyka oddawania mocy i momentu. W parze z innym dźwiękiem nowej jednostki idzie również jej odmieniony temperament, lepsze wyczucie i precyzja zarządzania dostępną mocą, a także bardziej płynny przyrost wartości mocy i momentu.\nPo asfalcie jeździliśmy głównie na wersji GT Pro. W lekkim terenie testowaliśmy z kolei wersję Rally Pro z przednim kołem o średnicy 21 cali. W jednym i drugim przypadku pierwsze odczucia prowadzenia były bardziej zbliżone do tych, jakie wywoływał u mnie Tiger 900 i jednocześnie oddalone od tych, jakie kojarzyły się ze starym, ciężkim Tigerem 1200.\nSwoją drogą, to patrząc na liczby – Tiger 1200 ma o prawie 60 procent więcej mocy w stosunku do dziewięćsetki, a waży przy tym zaledwie 10 procent więcej…


Pieczony kurczak z ziołami prowansalskimi i cytryną - przepis • Kuchnia Lidla\ndodaj do ulubionych 291\nPieczony kurczak z ziołami prowansalskimi i cytryną\nChrupiący, soczysty kurczak podany z lekką sałatą to sprawdzony pomysł na obiad. Smakuje wybornie i pięknie pachnie!\n500 g sałaty masłowej\n2 jogurty naturalne\n5 g ziół prowansalskich\n110 ml oleju rzepakowego\nNaczynie żaroodporne z pokrywką i długie wykałaczki.\nRozgrzej piekarnik do 160-170 stopni C (termoobieg).\nKurczaka myjemy i osuszamy. Odcinamy uda. Skrzydełka odcinamy (zostawiamy kosteczkę przy piersi) i odkładamy.\nOdcinamy piersi razem z kością (korpus i odkrojone skrzydełka możemy wykorzystać do gotowania rosołu). Piersi i uda nacinamy na kostkach, skrobiemy ku dołowi i wycinamy panewki.\n3 cytryny nacinamy w poprzek, parzymy, ścieramy skórkę (cytryny bez skórek kroimy na mniejsze cząstki, odstawiamy).\n4 ząbki czosnku i połowę ilości świeżego tymianku siekamy. Posiekany czosnek, tymianek, skórkę z cytryny, zioła prowansalskie, sól oraz niewielką ilość oleju rzepakowego (mniej więcej 30 ml) rozcieramy dokładnie na desce do krojenia.\nMarynujemy kawałki kurczaka (tylko od strony mięsa). Pozostawiamy je przez 30 minut w temperaturze pokojowej.\nNastępnie uda kurczaka spinamy za pomocą długich wykałaczek tak, by i w jednym, i drugim udzie spiąć brzegi skóry ze sobą. Następnie na patelni na niewielkiej ilości lekko rozgrzanego oleju rzepakowego smażymy piersi i uda kurczaka, zaczynając od strony skóry, na lekko brązowy kolor.\nMarchew i pietruszkę myjemy, obieramy i kroimy na pół lub na ćwiartki, doprawiamy pozostałą częścią tymianku (kilka gałązek pozostawiamy do dekoracji).\n2 cebule kroimy na ćwiartki, a całą główkę czosnku na pół – dodajemy je do warzyw. Polewamy niewielką ilością oleju rzepakowego (mniej więcej 30 ml), doprawiamy solą, białym pieprzem, niewielką ilością otartej skórki z cytryny i mieszamy.\nZamarynowane warzywa przekładamy do naczynia żaroodpornego. Przesmażone udka i piersi układamy na warzywach. Do całości dodajemy niewielką ilość wody oraz tłuszcz z patelni pozostały po smażeniu mięsa. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 160-170 stopni C na 45 do 60 minut (naczynie żaroodporne zakrywamy pokrywką).\n10 minut przed końcem pieczenia wyciągamy kurczaka z piekarnika. Z 4-5 cząstek cytryny bez skórki wyciskamy sok i dodajemy ich miąższ do środka (zostawiamy 3-4 cząstki do sosu do sałaty), polewamy olejem rzepakowym (mniej więcej 10 ml), doprawiamy niewielką ilością soli i potrawę wkładamy ponownie do piekarnika na 10 minut, już bez przykrycia.\n2 jogurty naturalne przelewamy do miski, dodajemy 2 łyżeczki miodu, jeden roztarty ząbek czosnku, odrobinę soli, białego pieprzu, niewielką ilość oleju rzepakowego (15-20 ml) i sok z 3-4 małych cząstek cytryny. Mieszamy. Sałatę rwiemy na mniejsze kawałki i polewamy sosem jogurtowym.\nKurczaka wraz z warzywami wykładamy na talerz. Z ud kurczaka wyjmujemy wykałaczki. Danie skrapiamy sokiem z cytryny i dekorujemy tymiankiem. Podajemy z sałatą.\n1267 łatwy 0:30 4\nPrzekonaj się, że nawet bez tradycyjnego tadżinu można przygotować prawdziwego kurczaka po marokańsku.\n343 średni 2:00 4\nTaki deser podbije serca gości! Śliwkowo-czekoladowa kompozycja urzeka nie tylko wyglądem, ale i wyjątkowym smakiem.\n98 średni 1:40 6\n163 średni 1:40\n2702 dni temu\nwęgiel jest polski. danie alce lizać!!!\n2861 dni temu\nOd kiedy olej rzepakowy jest polski? To tak, jakby powiedziec, ze wegiel jest polski.\nNaprawdę dobre :). Szczególnie ta marynata cytrynowo-ziołowa, pycha :)\nNapaliłem się, popełniłem i... rozczarowałem. Potrawa wygląda dużo lepiej niż smakuje. Mówiąc kolokwialnie: szału nie ma, jaj nie urywa. ...ale cóż są smaki i smaczki.\n3232 dni temu\nhejka :) wg. mojej opini kurczak smaczny ale bez rewelacji, zjadlam go wlasnie chcialam wczesniej wyprobowac przepic przed swoim urodzinami ale musze stwierdzic nie nie jest to danie ktore wykorzystam i zrobie w przyszlosci...niestety musze poszukac czegos innego... :(\n3233 dni temu\nWygląda pysznie. A skoro Paweł poleca to chętnie przygotuję i spróbuję.\ndobry pomysl wystepowania razem z Pawłem. Spodobalo mi sie to bardzo.\nsos do sałaty bllleee :( kurczak ok .\nWszystko super, na pewno smacznie ale strasznie mnie irytuje ściąganie stylu gotowania od Jamiego Oliviera. Okrasę znam od zawsze, bo jako dziecko siedziałam przed telewizorem i oglądałam jego programy i kiedyś taki nie był. A marchewki z zostawioną nacią i marynowanie na desce itp. to wszystko wymysły Oliviera\nKarolku po prostu mistrzostwo ten kurczaczek.Co za smakowitośc.\n3237 dni temu\nLubię takie nieskomplikowane dania, kurczaka już dziś w lidlu kupiłam(dobra cena), do tego zioła, zapowiada się jutro pyszny obiadek :)


Hybrydowy żel kolorowy Cream & Sugar nr 6118 (cappuccino) 13ml\n> Paznokcie>Żele hybrydowe>Kolorowe>Żel hybrydowy Cream & Sugar nr 6118 (cappuccino) 13ml\nŻel hybrydowy Cream & Sugar nr 6118 (cappuccino) 13ml\nŻel hybrydowy Veneer Cuccio Colour Cream & Sugar w kolorze cappuccino. Efekt satynowy. Hybryda dzięki technologii potrójnej pigmentacji kryje już po pierwszej warstwie. Posiada wysoki połysk, nie wyciera się i nie matowieje. Produkt nie zawiera rozpuszczalników, dzięki czemu nie gęstnieje zachowując optymalną konsystencję. Hybryda utwardza się zarówno w lampie UV, jak również UV LED.\nHybrydowy żel IV-tej generacji Veneer Cuccio Colour Cream & Sugar w kolorze cappuccino. Efekt satynowy. Dzięki technologii potrójnej pigmentacji "Triple-Pigmentation" kryje już po pierwszej warstwie. Kolejne warstwy "wyciągają" głębię koloru oraz zwiększają odporność na uszkodzenia. Żel posiada ekstremalnie wysoki połysk, nie matowieje i nie wyciera się. Hybryda nie traci swojej intensywności nawet po kilku tygodniach aktywnego używania dłoni. Produkt nie zawiera rozpuszczalników, dzięki czemu nie gęstnieje zachowując optymalną konsystencję. Odwrócony kształt butelki pozwala wykorzystać produkt do samego końca. Specjalnie wyprofilowany pędzelek ułatwia aplikację produktu na paznokieć.


Dotacje od gminy Łapy dla Powiatu Białostockiego - Powiat Białostocki\nDotacje od gminy Łapy dla Powiatu Białostockiego\nDodana: 3 marzec 2020 14:17\nPodczas ostatniej XIX sesji Rady Miejskiej w Łapach przegłosowano dwie bardzo istotne dla współpracy z Powiatem Białostockim uchwały. Dotyczą one dofinansowania Szpitala Powiatowego w Łapach oraz budowy boiska przy Zespole Szkół Mechanicznych im. Stefana Czarnieckiego. Sesja rozpoczęła się od wystąpienia p.o. dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Łapach Anety Waszkiewicz na temat funkcjonowania placówki.\nSzpital otrzyma pomoc w wysokości 288 tys. zł.; Radni postanowili dofinansować przebudowę linii energetycznej nN 0,4 kV komunalno-oświetleniowej na ulicach Korczaka i Goździkowskiej oraz dofinansować przebudowę kanalizacji sanitarnej wraz z modernizacją pomieszczeń piwnicy w Przychodni przy ul. Piaskowej 9.\nNa budowę boiska przy ZSM radni przeznaczyli 200tys. zł. ZSM jest jedyną szkoła w Łapach, która nie posiada jeszcze własnego boiska, a uczniowie z gminy Łapy stanowią ponad 60 % kształcącej się tu młodzieży – informuje dyrektor placówki Dorota Kondratiuk.\nRadni zdecydowali też m.in. o udzieleniu dotacji na przebudowę 2 dróg powiatowych w 2021 r. Wyrazili zgodę na udzielenie z budżetu Gminy Łapy pomocy finansowej Powiatowi Białostockiemu w wysokości 258.134,93 zł z przeznaczeniem na realizację zadania inwestycyjnego: „Przebudowa drogi powiatowej Nr 1527B Łapy-Kołpaki – Łapy-Osse – Gąsówka-Somachy – Sokoły w m. Gąsówka-Somachy” oraz w wysokości 1.367.178,09 zł z przeznaczeniem na realizację zadania inwestycyjnego: „Przebudowa z rozbudową drogi powiatowej Nr 1527B Łapy-Osse – Gąsówka-Osse”. Dofinansowanie na realizację tych inwestycji drogowych pozyskał Powiat Białostocki z Funduszu Dróg Samorządowych. Radni podjęli uchwały jednogłośnie.\nW sesji, w związku z podejmowanymi przez radnych uchwałami, dotyczącymi pomocy Powiatowi Białostockiemu uczestniczyli wicestarosta Powiatu Białostockiego Roman Czepe wraz ze skarbnik Powiatu Martą Szczuką, wiceprzewodniczący Rady Powiatu Białostockiego Mariusz Gołaszewski, radny Powiatu Białostockiego Andrzej Gąsowski oraz dyrektor Zespołu Szkół Mechanicznych Dorota Kondratiuk.\nPrzed sesją uczniowie ZSM zaprosili radnych na "Dni Otwarte" szkoły.