ARKA - osobista strona ks. Arkadiusza Szczepanika - świętość małżeństwa\nBardzo trudno przychodzi współczesnemu człowiekowi myśleć o małżeństwie jako o rzeczywistości świętej czy o drodze do świętości. A jednak, każde prawdziwe małżeństwo, nawet zawarte przez pogan, jest w jakiś sposób święte. Mówi o tym papież Leon XIII w encyklice zaczynającej się od słów Arcanum divinae sapientiae. Etnograf Bronisław Malinowski, w swojej pracy pt. Magia, nauka, religia zauważa, że u wszystkich ludów małżeństwo, obok narodzin człowieka i jego śmierci, należy do takich szczególnych momentów życia, które mając jakiś wymiar społeczny, są otoczone obrzędami o charakterze religijnym. Zatem sakralność małżeństwa jest dostępna doświadczeniu wielu ludzi. Nie dzieje się tak może, przynajmniej obecnie, w naszej cywilizacji atlantyckiej, jak ją niektórzy nazywają, a to dlatego, że niemało ludzi tej cywilizacji pozwoliło się sprowadzić do jednego tylko wymiaru, który w języku religijnym nazywamy wymiarem doczesności. Myśliciele mówią o wymiarze horyzontalnym. W tej cywilizacji człowiek tak łatwo daje się spłaszczyć, nie rozwija swojego życia duchowego, poprzestaje na wrażeniach, wyrzeka się wolności. Sądząc z stale rosnącej ilości rozwodów, zdarza się - i chyba nierzadko - że nawet małżeństwo nie jest wynikiem jakiegoś świadomego wyboru, wiążącego na całe życie. Człowiek współczesny dał się zamknąć w pułapce konwencji, w pułapce szarego życia. I dlatego trudno temu człowiekowi pojąć, że to szare życie jest też, czy może być, miejscem spotkania z Bogiem.\nŚwiętość jest określeniem zaczerpniętym z języka religii objawionej. We Mszy św., w charyzmatycznym hymnie Chwała na wysokości Bogu, śpiewamy: Albowiem tylko Tyś jest Święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy. Izajasz prorok otrzymując objawienie majestatu Boga widzi Serafiny stojące przed obliczem Najwyższego i powtarzające: Święty, święty, święty Pan, Bóg kosmosu! (Iz 6,1-3). Tak należałoby bowiem rozumieć wyraz Zastępy, bo chodzi tu o uporządkowane szeregi gwiazd, więc właśnie o kosmos. Święty jest ten, który jest Najwyższy. Pełne są niebiosa i ziemia chwały Twojej. Chwała Pana w Piśmie Świętym to jest widzialny dla człowieka, rozpoznawalny dla niego przejaw wszechmocy Stwórcy. Człowiek, który myśli, może dostrzec tę chwałę Bożą w stworzeniu. Jest ono śladem Boga. Potrafi to jednak dostrzec tylko ktoś, kto myśli. Św. Paweł w Liście do Rzymian zwraca uwagę na tę odpowiedzialność człowieka za rozumne spojrzenie na świat: Gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta. To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to ujawnił. Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty - wiekuista Jego potęga oraz bóstwo - stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła, tak, że nie mogą się wymówić od winy (Rz 1,18-20). Człowiek rozgląda się, patrzy, myśli, poznaje. Może więc dojść do takiego wniosku, do jakiego dochodzi Psalmista: Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś (Ps 104,24). To jest właśnie chwała Boża. Świętość - to wyniesienie Najwyższego, wyniesienie Stwórcy ponad wszystko, co jest stworzone, co jest poniżej Niego. Święty jest Stwórca, który mieszka w światłości niedostępnej. Boga nikt nigdy nie widział (J 1,18). Jest wyniesiony ponad wszystko, Święty, .\nTen Święty, wyniesiony ponad wszystko Stwórca Wszechrzeczy, posyła swego Syna, który staje się człowiekiem, i przechodzi przez ten świat, żeby udzielić człowiekowi świętości, tzn. samego Siebie. Posyła swojego Ducha Świętego, Ducha uświęcającego, który zamieszkuje wśród ludzi, w ludziach (J 14,16-17; 1 Kor 6,19 i w.in.), który sprawia, że ludzie stają się przebóstwieni, święci. Już w Starym Testamencie Pan Bóg uświadamia ludziom, że mają być świętymi, bo On jest święty, a oni są Jego ludem wybranym (Kpł 11,44; Lb 15,40-41); Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu (...) Wy jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem Bogu na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła (1P 2,4-5. 9). W całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał, gdyż jest napisane: «Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty» (1P 1,15-16).\nTe słowa nas uczą, że człowiek staje się uczestnikiem wyniesienia Boga ponad rzeczywistość poziomą, horyzontalną. Ta tęsknota za tym czymś więcej jest w człowieku zaszczepiona. Zastanawiają się teologowie, czy człowiek może w naturalny sposób pragnąć porządku nadnaturalnego, nadprzyrodzonego, nad-poziomego. Nie jest naszym zadaniem podejmowanie w tej chwili tego tematu. To jednak wiemy, że my wszyscy, którzy jesteśmy ochrzczeni zostaliśmy otwarci - właśnie przez chrzest - na tę rzeczywistość nadprzyrodzoną. Została stworzona w nas - jak mówią niektórzy - sfera, która sprawia, że nigdy nic z tego, co jest doczesne, nie zdoła nas zaspokoić, napełnić. Jesteśmy zaszczepieni nieśmiertelnością.\nTak więc nasza świętość, to nasz związek z Bogiem, nasze napełnienie Bogiem. Jednocześnie ta świętość - jak wynika ze słów św. Piotra - jest zadaniem: Świętymi bądźcie. Tę myśl głosi nieustannie św. Paweł: Przytoczmy dla przykładu kilka zdań z listu do Efezjan: Bądźcie naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane (Ef 5,1), Trzeba porzucić dawnego człowieka... odnawiać się duchem w myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości (Ef 4,23-24), Jesteście Światłością w Panu, postępujcie jak dzieci światłości (Ef 5,8). Świętość więc jest nie tylko uczestnictwem w świętości Najwyższego, jest równocześnie dla nas zadaniem. Mamy nieustannie wychodzić ku świętości, z poziomu horyzontalnego ku temu, co modnie się nazywa teraz kierunkiem wertykalnym, pionowym. Św. Paweł często zestawia takie przeciwieństwa: cielesność - duchowość (ciało - duch - np. 1 Kor 3,1; Ga 5,16-17), to co ziemskie - to co niebieskie, co w górze (1 Kor 15,47-49; Kol 3,1-2), ciemność - światło (Ef 5,8), niewola - wolność (Ga 5,1) itp. Wśród takich przeciwieństw żyjemy i dążenie do tego, co duchowe, co niebieskie, co w górze itd. jest naszym zadaniem: to jest zadanie dążenia do świętości.\nZanim przejdziemy do rozważania małżeństwa jako rzeczywistości świętej, zwróćmy jeszcze uwagę na związany ze świętością termin teologiczny, jakim jest konsekracja. Konsekracja jest to szczególnego rodzaju poświęcenie czy błogosławieństwo udzielane przez kogoś odpowiedzialnego za życie religijne. Na ogół będzie to duszpasterz, biskup, kapłan. Konsekracja jest wyłączeniem jakiejś rzeczy czy jakiegoś człowieka z porządku doczesnego i niejako oddanie tej rzeczy czy tego człowieka Najwyższemu, który jest Święty. Konsekracja jest wyrazem pochodzenia łacińskiego. Przedrostek con- znaczy tyle co: z, wspólnie. Sacrum - to właśnie święte. Stąd konsekracja - to zjednoczenie kogoś czy czegoś ze świętością, uczynienie kogoś czy czegoś uczestnikiem świętości, współ-świętym, czyli przeznaczonym dla Boga. W cytowanym wyżej tekście z listu św. Piotra są słowa wyrażające to, czym jest konsekracja: jesteście ludem na własność Bogu przeznaczonym. Konsekruje się np. kościoły. To już nie jest budynek przeznaczony do jakichś świeckich - czyli światowych, doczesnych - działań. To jest budynek konsekrowany, czyli na własność Bogu przeznaczony. Dokonuje się konsekracji naczyń liturgicznych: kielicha, pateny. One są konsekrowane, przeznaczone tylko do użytku świętego, tylko dla Boga.\nDo sakramentów konsekrujących zaliczyć też można małżeństwo. Ten sakrament też jest niepowtarzalny dopóki człowiek żyje. Ten sakrament konsekruje, czyli poświęca, nie tyle ludzi, ile więź między nimi. Wspomnieliśmy, że we wszystkich religiach małżeństwo jest związane z doświadczeniem jakiejś świętej tajemnicy. Małżonkom katolickim przypomina kapłan błogosławiący małżeństwo słowa Chrystusa: Co tedy Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela. Te słowa określają sens konsekracji małżeństwa. To Bóg je połączył. Bóg jest twórcą tej więzi, która otrzymała określone miejsce i zadania w Bożym planie zbawienia..\n1.3 Pierwsze źródło świętości małżeństwa - ustanowienie przez Boga\nŚwiętość jest określeniem zrozumiałym w porządku wiary. Odnosząc małżeństwo do porządku wiary można wymienić trzy aspekty, czy trojakie źródło świętości małżeństwa. Przede wszystkim jest przedmiotem naszej wiary, że małżeństwo zostało ustanowione przez Boga. W encyklice Pawła VI Humanae vitae czytamy: Małżeństwo nie jest wynikiem jakiegoś przypadku lub owocem ewolucji ślepych sił przyrody. Bóg Stwórca ustanowił je mądrze i opatrznościowo w tym celu, aby urzeczywistniać w ludziach swój plan miłości (nr 8). Przytaczając naukę Soboru Watykańskiego II Katechizm Kościoła Katolickiego mówi: Głęboka wspólnota życia i miłości małżeńskiej ustanowiona przez Boga i unormowana Jego prawami zawiązuje się przez przymierze małżeńskie... Sam bowiem Bóg jest twórcą małżeństwa... Małżeństwo nie jest instytucją czysto ludzką, chociaż w ciągu wieków mogło ulegać różnym zmianom w różnych kulturach. Ustanowienie przez Boga jest więc pierwszym źródłem świętości małżeństwa. Właśnie dlatego w rzeczywistości doczesnej małżeństwo jest nierozerwalne. Trwa jednak tylko dopóty, dopóki oboje małżonkowie żyją. Gdy jedno z nich odejdzie do wieczności, druga osoba, która pozostaje w tej doczesności, może połączyć się z kimś innym prawdziwym, trwałym w doczesności węzłem małżeńskim. Wydaje się, że fakt, iż małżeństwo jest rzeczywistością doczesną i tylko dla doczesności przeznaczoną tzn. ustanowioną przez Pana Boga tylko dla tego czasu, przemawia za tym, że ustanowienie małżeństwa uważać trzeba za rzeczywistość odrębną od aktu stworzenia człowieka i nie związaną z konstytucją osoby ludzkiej.\n1.4 Drugie źródło świętości małżeństwa - uczestnictwo w prawach Boga\nDrugim źródłem świętości małżeństwa jest tajemnica człowieka, który małżeństwo zawiera. Człowiek jest naprawdę wielką tajemnicą. O małżeństwie mówi św. Paweł: Tajemnica to jest wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła (Ef 5,32). Rozmawiając z ludźmi żyjącymi w małżeństwie stwierdzamy, że mają oni świadomość przynależenia do siebie wzajemnie. Mąż mówi o żonie moja żona, żona mówi o mężu mój mąż. Bolałoby małżonków, gdyby ktoś spoza małżeństwa popsuł wzajemny układ czy rościłby sobie prawo do któregoś z nich. Wtedy bowiem pojawi się jakieś wewnętrzne rozbicie, rozdarcie wspólnoty małżeńskiej. Ktoś trzeci wszedł w tę wspólnotę, która z istoty rzeczy nie dopuszcza nikogo trzeciego. Jej cechą jest jakaś wyłączność.\nPowstaje zatem pytanie: Skąd się bierze ta świadomość współprzynależenia do siebie? Jaką drogą może człowiek wejść w stosunek przynależności do drugiego człowieka? Czy człowiek może dać drugiemu człowiekowi prawa do siebie? Jeśli tak, to na jakiej podstawie? Bo przecież stwierdzenia: mój mąż, moja żona, świadczą o pewnych uprawnieniach męża do osoby żony i odwrotnie. Sobór Watykański II mówi, że małżeństwo powstaje w wyniku wzajemnego daru i przyjęcia go. Skąd jednak płynie prawo do złożenia daru z siebie samego? Człowiek nie ma takiego władztwa nad sobą, żeby mógł się komuś oddać. Jeżeli nie może sobie dać uciąć ręki, to jak może oddać komuś siebie samego? Osoba ludzka nie ma takiego władztwa nad sobą. Człowiek jest taką istotą, której przysługuje godność wyrażająca się między innymi tym, że przysługują jej prawa określane mianem niezbywalnych, to znaczy takich, których ani nie godzi się człowieka pozbawiać, ani on sam nie może się ich wyzbyć. Mówimy w filozofii chrześcijańskiej o nieodstępności osoby. Nieodstępność osoby ludzkiej sprawia, że człowiek nie może dać nikomu praw do siebie, nie jest w mocy nikomu się oddać. Nikt nie może rościć sobie prawa do osoby.\nWarto może przy tej okazji zwrócić uwagę na to, że o ile Najwyższy, i tylko On, ma jako Stwórca prawo do człowieka, to z drugiej strony jako Ojciec udzieliwszy nam swego Ducha daje nam w swoim Synu prawo do Siebie. Psalmista wyznaje: Należę do Ciebie (Ps 119,94 - w tłumaczeniu łacińskim: Twoim ja jestem...) A Bóg przez całe wieki oświadcza: Ja jestem Pan Bóg twój (Pwt 5,8 i w.in.). Jakże wymowne jest słowo oblubienicy w Pieśni nad pieśniami, która mówi: Mój miły jest mój, a ja jestem Jego... (2,16). Pan Bóg daje nam więc prawo do siebie, On jest naprawdę naszym Bogiem, Bogiem dla nas, Bogiem z nami.\nW tym świetle tajemnica małżeństwa ujawnia całą swoją głębię. Przynależenie osób do siebie - tylko w małżeństwie możliwe - jest obrazem wzajemnego przynależenia Boga i człowieka. Dotykamy tajemnicy świętości małżeństwa ze względu na świętość osoby. Mianowicie, rzeczywiście Pan Bóg ustanowił małżeństwo, tzn. dopuścił człowieka do praw, które przysługują tylko Jemu. Pan Jezus mówi: Co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela (Mt 19,6). Toteż jeśli mężczyzna i kobieta oświadczają sobie: Ja biorę sobie ciebie za żonę czy ...za męża, może to mieć skutek, jaki ma, tylko dlatego, że Pan Bóg ustanowił ów porządek, że skoro te dwie osoby podejmują taką decyzję, takie postanowienie, to Najwyższy dopuszcza ich do uczestniczenia w swoim władztwie nad nimi. Na tej podstawie mąż uzyskuje prawa do żony, żona uzyskuje prawa do męża. To Bóg ich złączył. Małżonkowie są złączeni w Panu. Można by traktować małżeństwo jako uproszenie Pana Boga, żeby zawierający je mogli się ze sobą połączyć w Bogu. Jest jakieś świętokradztwo w tym, że ludzie żyjący w małżeństwie uzurpują sobie prawo do tego, by decydować o jakichś faktach w życiu małżeńskim, do których nie mają prawa. Nie mają między innymi prawa decydowania o porządku moralnym.\n1.5 Trzecie źródło świętości małżeństwa - zadania\nPierwsze zadanie, które stoi przed małżonkami, płynie z charakteru ich wzajemnej więzi. Mąż i żona są wspólnotą osób: głęboką wspólnotą życia i miłości. Małżeństwo jest jednością. Ta jedność jest czymś, co się sprzeciwia rozkładowi, jaki wprowadza w świat szatan. Szatan rozbija wszelką jedność. Był zabójcą od początku (J 8,44). Nienawidzi jedności, dlatego też nienawidzi małżeństwa. Małżonkowie tworzą tę jedność pomimo wszystkich trudności, jakie się mogą pojawiać w ich życiu. Co więcej, fundamentem tej jedności jest ślubowana przez nich wzajemnie miłość. Przedziwna rzeczywistość miłości, która powstała z Bożego źródła miłości... i włącza się w miłość Bożą. Oto stoi przed małżonkami takie zadanie: miłość Boża rozlana jest w ich sercach przez Ducha Świętego, który został im dany (p. Rz 5,5). Pan Jezus daje przykazanie miłości, nowe przykazanie, aby się wzajemnie miłowali, jak On sam ich umiłował (p. J 13,34 i 15,12). Miłość męża do żny i żony do męża nie może być na miarę ich własnych wyobrażeń. Zarówno mąż, jak i żona powinni zapytać Pana Boga: Duchu Święty, jak ty chcesz, bym kochał żonę, bym kochała męża? Jest to zupełnie inna perspektywa miłości, bardzo jednak prawdziwa, bo takie jest doświadczenie kochających się małżeństw. Rozumieją się one bez słów, jest w nich jakaś troska np. o to, żeby współmałżonek się nie niepokoił: Muszę zadzwonić do domu, żeby się żona nie niepokoiła - słyszymy nieraz. Jest w kochających się małżeństwach jakieś stałe myślenie o sobie wzajemnie, jakaś stała przy sobie obecność.\nPłciowość jest nieodłącznie powiązana ze zdolnością przekazywania życia. Jak bardzo potrzebną jest rzeczą, żeby człowiek zrozumiał związek tajemnicy początku ludzkiego życia z tajemnicą tego, co małżonków łączy i uszanował tajemnicę tego początku. Przecież do tego życia, z tym życiem, które rodzice przekazują dziecku, sam Bóg stwarza nieśmiertelną duszę. Czwarte przykazanie: Czcij ojca swego i matkę swoją jest postawione zaraz po trzech pierwszych przykazaniach, których treścią jest cześć dla Boga. Zadanie przekazywania życia jest więc też źródłem świętości małżeństwa, łączy bowiem małżonków w szczególny sposób z Bogiem-Stwórcą. Niedolą dzisiejszego człowieka jest niedostatek, jeśli nie zanik, uszanowania dla tajemnicy płciowości, a tym samym dla tajemnicy życia, dla człowieka i w ostateczności dla Pana Boga. Wyrazem takiego braku szacunku jest nie tylko uzurpowanie sobie prawa do pozbawienia kogoś życia, ale przecież również laboratoryjne zapoczątkowywanie ludzkiego życia, czy podejmowane eksperymenty na ludziach w pierwszym stadium ich rozwoju. Trudno przewidzieć, co będzie następstwem takiego stosunku do życia i do człowieka. Istnieje powiedzenie, że Pan Bóg przebacza zawsze, człowiek czasami, ale natura nigdy. Toteż nie można się dziwić, że tak wielu ludzi żyje bez poczucia sensu życia, w jakiejś filozofii rozpaczy.\nJest jeszcze jedno zadanie, które stoi przed małżeństwem, a które jest także świętym zadaniem. Chodzi o dzieło wychowania dziecka. Rodzice są dla dzieci pierwszymi zwias-tunami, pierwszymi świadkami wiary. Nasza religia jest religią obietnicy. To przez rodziców dziecko staje się dziedzicem obietnicy życia wiecznego. Nie ma innej religii na świecie, która dawałaby człowiekowi obietnicę życia wiecznego. Rodzice przekazują dzieciom życie nie tylko dlatego, żeby żyły, ale dlatego, żeby zostały zbawione. Na tę drogę do zbawienia prowadzi wychowanie.\nPrzymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia,... zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu. Przypomnijmy zatem przede wszystkim, czym są sakramenty?\nKatechizm Kościoła Katolickiego omawia tajemnicę porządku sakramentalnego w drugiej części, w jej pierwszym dziale, zatytułowanym: Ekonomia sakramentalna. Są to święte obrzędy ustanowione przez pana Jezusa, Zbawiciela świata. Sakramenty należą do porządku zbawienia: jest w nich obecny Chrystus, aby przez nie, dzięki posłaniu Ducha Świętego urzeczywistnić dokonane przez siebie dzieło zbawienia. Rozważanie tajemnicy zbawienia wyrywa z serca św. Pawła hymn uwielbienia i dziękczynienia. Zbawienie ludzi jest odwiecznym zamysłem Boga: dzięki niosącej zbawienie śmierci Chrystusa, opatrzeni pieczęcią Ducha Świętego, dostępujemy odpuszczenia występków, a zjednoczeni z Chrystusem istniejemy ku chwale Majestatu Najwyższego, dostępując udziału w wiecznej Jego chwale, jako święte i nieskalane Jego dzieci.\nZatem dzieło zbawienia - to uwolnienie człowieka z niewoli grzechu i otwarcie przed człowiekiem bogactwa życia wiecznego.\nPierwsi rodzice byli małżeństwem z ustanowienia Bożego. Stanowili więc najgłębszą wspólnotę ludzi. Żona - to kość z kości i ciało z ciała męża, to ktoś najbliższy. Nie ma innej istoty tak bliskiej Adamowi, jak jego żona. I odwrotnie, nikt nie może być Ewie tak bliski, jak Adam. Nad ich wspólnotą był tylko Najwyższy. Najwyższy rozmawia z tą wspólnotą, błogosławi jej i wyznacza jej zadania. Pragnie jakiejś wymiany darów i miłości. Oddaje im cały ogród Edenu ze wszystkimi drzewami i ich owocami. Z tego daru miłości mieli oni zachować dla Pana Boga jedno drzewo i jego owoce. To jedno drzewo mają oni bezinteresownie pielęgnować dla Stwórcy, dla Ojca, jako wyraz ich miłości do Boga.\nNie tu jest miejsce na opisywanie czy analizowanie wielkiej próby miłości pierwszych rodziców .\nPróba miłości do Boga jest równocześnie próbą dla wspólnoty Adama i Ewy. Przykazanie otrzymał od Boga Adam. Ewa od niego wiedziała o Bożym poleceniu. Może dlatego Kusiciel zwraca się do niej? W każdym razie Drzewo Boże rodzi owoce, które są dobre do jedzenia i piękne na wejrzenie. Próba w tym małżeństwie wygląda tak: jeden z małżonków, ten mianowicie, który z ust drugiego poznał wolę Boga, zrywa owoc, sam spożywa i podaje go współmałżonkowi. Ten bierze owoc i spożywa. Rani to w istotny sposób tę wspólnotę. Osoba najbliższa, która miała wielkie zadanie bycia pomocą, staje się kimś, kto prowadzi do złego.\nTen fakt zmienia radykalnie sytuację tej wspólnoty małżeńskiej. Pełna równość między małżonkami, ufność, harmonia, jedność między nimi, ulega całkowitemu przekształceniu. Pan Bóg powiedział: Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać według upodobania; ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz. Tymczasem przez zerwanie owocu, przez spożycie go i podanie drugiemu człowiekowi, żona zrywająca owoc staje w miejscu Boga, czyni się nowym prawodawcą, nowym autorytetem. Mąż natomiast, który przyjmuje owoc, stawia swą współmałżonkę w miejscu Boga. Przecież on słyszał słowo Boga, słyszał Jego przykazanie dane mu dla dobra ich wspólnoty, dane mu, aby żyli. Mimo to, bierze od współmałżonki owoc i spożywa go.\nSkutki grzechu, które w dramatyczny sposób ujawniają się w życiu społecznym, kaleczą w pierwszym rzędzie wspólnotę małżeńską. Pierwotna harmonijna równość i współdziałanie, przekształca się w upokarzające podporządkowanie współistniejące z żądzą: Ku twemu mężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą. Kobieta, która miała być pomocą dla mężczyzny z jednej strony wywiera na niego niszczący wpływ, a z drugiej strony zniszczony mężczyzna kaleczy bezpowrotnie życie kobiety. Ileż to razy, np. kapłan opuszcza kapłaństwo dla jakiejś kobiety, która staje mu w miejscu Pan Boga, i robi to, jak się wydaje, bez skrępowania. Z drugiej strony dla przykładu 1/3 małżeństw w większych miastach naszego kraju jest rozwiedziona. W samym Poznaniu jest 10 tys. kobiet, które samotnie wychowują 30 tys. dzieci. Pomyślmy o tej rzeszy ludzi, żyjących bez żadnego wzorca miłującej się wspólnoty. Stary Testament ukazuje tę sytuację upodlenia kobiety. Już Lamek bierze dwie żony, stopniowo rozwija się wielożeństwo. Można było dziewczynę wydać za mąż bez jej wiedzy, można ją sprzedawać, traktować jak rzecz, dobytek. Bóg dając swe przykazania uwidacznia ówczesną sytuację kobiety: Nie pożądaj żony bliźniego twego, ani żadnej rzeczy, która jego jest. Prawo Mojżeszowe też odzwierciedla ten upadek godności kobiety.\nGrzech pierwszych rodziców powoduje rozdarcie w samym człowieku. Człowiek doświadcza wewnętrznego rozdarcia. Dramatyczne wyznanie św. Pawła pokazuje, jak bardzo nasza ludzka natura stała się rozdarta i zbuntowana: Jestem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę... A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. Albowiem wewnętrzny człowiek we mnie ma upodobania zgodne z prawem Bożym. W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i podbija mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. Nieszczęsny ja człowiek!\nGłęboki nieład kaleczy strukturę życia społecznego. Pierwszy grzech opisany po grzechu pierworodnym to zabójstwo człowieka przez człowieka. I to brata przez brata. Wszystkie systemy totalitarne czy ideologie, z jednej strony stawiają człowieka w miejscu Pana Boga, a z drugiej strony podporządkowują bezlitośnie człowieka człowiekowi. Pan Jezus przedstawia tę sytuację w słowach: Władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Zamiast harmonijnej równości między ludźmi powstaje jakaś dramatyczna hierarchiczność Rodzi się nieufność i przemoc.\nW ten głęboko zakłócony porządek wkracza Pan swoją miłością miłosierną. Nie może człowiek zniszczyć zamysłu Bożego. Zbawczy zamysł, który Pan Bóg miał, nieodmiennie trwa. Człowiek wprowadził nieład, zasłaniając sobą Boga, stając pomiędzy drugim człowiekiem a Bogiem. Diabłu się zdawało, że zwyciężył. bo zburzył porządek Boży, bo człowiek stanął w miejscu Pana Boga. To tak wyglądało. A tymczasem Pan Bóg, miłujący, pochyla się nad człowiekiem i szanując jego wolę, akceptuje powstałą sytuację, ale akceptuje, naprawiając ją w przedziwny sposób. Ojciec niebieski posyła swojego Syna, który staje się człowiekiem i - jako Bóg - staje się jedynym pośrednikiem pomiędzy Ojcem i ludźmi. Nie ma innej drogi do Ojca, jak tylko przez Syna, Boga-człowieka. Pan Bóg rozwiązuje więc problem grzechu po Bożemu. Owszem, między człowiekiem i Ojcem Niebieskim będzie stał człowiek, ale ten Człowiek jest Jednorodzonym Synem Ojca i bratem wszystkich innych ludzi, których czyni przybranymi dziećmi Ojca.\nSyn Boży, który stał się człowiekiem, dokonuje odkupienia przez Krzyż. Ustanawia swój Kościół, wspólnotę wierzących, w której dzięki sakramentom tajemnica zbawienia trwa i jest ciągle udzielana ludziom wszystkich czasów i wszędzie. Tak zostaje naprawiony zaburzony przez grzech. Naprawienie zaburzonego ładu dokonuje się właśnie w porządku sakramentalnym. W tym porządku człowiek nie zasłania Boga, ale przeciwnie, daje Boga drugiemu człowiekowi. Przecież sakramenty - to święte obrzędy, dokonywane przez człowieka względem człowieka, w których to obrzędach sam Bóg daje się człowiekowi. Kościół żyje rzeczywistością sakramentalną. Każdy sakrament czerpie łaski z krzyża Pana Jezusa i każdy - z siedmiu sakramentów - udziela na swój sposób człowiekowi jakiejś szczególnej łaski ze skarbca wszystkich łask wysłużonych przez Chrystusa na krzyżu. Każdy sakrament wyznacza też człowiekowi zadanie do spełnienia w Bożym planie zbawienia.\nPierwsza łaska płynie z motywu, dla którego Chrystus naprawił zaburzony ład Boży. Chrystus mówi: Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Małżonkowie nie oddają wprawdzie życia za siebie, ale oddają je sobie wzajemnie. To wzajemne oddanie powinno płynąć z miłości. W naszej polskiej tradycji uczestnictwo w Bożej miłości przez małżeństwo jest podkreślone przez ślubowanie małżeńskie składane podczas obrzędów zawierania małżeństwa: ślubuję Ci miłość, oświadczają sobie w uroczysty sposób małżonkowie. Prawdziwa miłość małżeńska włącza się w miłość Bożą i kierowana jest oraz doznaje wzbogacenia przez odkupieńczą moc Chrystusa i zbawczą działalność Kościoła, aby skutecznie prowadzić małżonków do Boga oraz wspierać ich i otuchy im dodawać we wzniosłym zadaniu ojca i matki. Ślub jest aktem cnoty religii i w ścisłym znaczeniu może być składany tylko Bogu. Zawierając małżeństwo ślub składa mąż na ręce żony, która przyjmuje go w imieniu Boga, ślub składa żona na ręce męża, który przyjmuje go w imieniu Boga. Ta rota ślubowania ujawnia niezwykłe religijne dostojeństwo małżeństwa. Z darem tej miłości małżonkowie otrzymują zadanie ujawniania przed wszystkimi tej miłości, którą Bóg świat umiłował. Tak więc pierwszą łaską płynącą z Krzyża, która zostaje udzielona małżonkom, jest miłość rozumiana jako troska o prawdziwe i pełne drugiego człowieka.\nChrystus umiera na Krzyżu, aby obdarzyć ludzi jednością, którą utracili w wyniku odwrócenia się od Boga: Aby wszyscy stanowili jedno, jak ty, Ojcze we mnie, a ja w tobie, aby i oni stanowili jedno w nas, aby świat uwierzył, żeś ty mnie posłał. Oto więc druga łaska związana z małżeństwem i drugie jego zadanie: łaska jedności we wspólnocie małżeńskiej i zadanie świadczenia przed ludźmi, że jedność, wyrażająca się w wierności, jest między ludźmi możliwa, że można ją budować.\nTrzecia łaska sakramentu małżeństwa i trzecie zadanie - to powiązanie uczestnictwa w stwórczej wszechmocy Boga, jakim jest z ustanowienia Bożego zadanie przekazywania życia potomstwu, z dziełem wychowania w wielkich sprawach Bożych. Zadanie przekazywanie życia jest elementem świętości wszelkiego małżeństwa. Małżeństwo chrześcijan, będące sakramentem, jest powiązane z tajemnicą Krzyża, od której nieodłączna jest rzeczywistość wezwania do wiary w zbawczą miłość Najwyższego. Słowa Chrystusa wskazują na wezwanie wszystkich do wiary w dokonane przez Niego na krzyżu zbawienie: Potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy kto w Niego wierzy miał życie wieczne, i: Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie. Rodzice, żyjący w sakramentalnym małżeństwie, przez wychowanie stają się dla dzieci pierwszymi zwiastunami wiary. To oni uczestniczą w dziele prowadzenia dzieci do wiary w Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, dającego zbawienie. Jest to więc zadanie wychowania do wiary.\nPorządek sakramentów jest, jak powiedzieliśmy, środkiem, który Pan Jezus ustanowił, aby uobecniać swoje zbawcze dzieło i umożliwiać wszystkim korzystanie z jego owoców. Sakramenty są więc drogą naprawy zburzonego przez grzech ładu. W wyniku grzechu powstaje hierarchia między ludźmi, pycha żywota panująca w sercach ludzkich prowadzi do tego, że władza, wszelka władza, wiąże się z pokusą deptania godności człowieka. Jakże gorzko brzmią te słowa Chrystusa: Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Pan Jezus jednak, będąc sam królem, naprawia porządek odniesień międzyludzkich przez wskazanie drogi służby: Kto by chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym. Na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu. Ta postawa służby powinna być postawą współmałżonków. Zaleca to św. Paweł w 1. Liście do Koryntian: poddani bądźcie sobie wzajemnie w bojaźni Chrystusowej. Mężowie, we wspólnym pożyciu liczcie się rozumnie ze słabszym ciałem kobiecym; darzcie żony czcią jako te, które są razem z wami dziedzicami łaski; żona niechaj się odnosi ze czcią do swojego męża Ta postawa wzajemnej służby uwidacznia się w szczególny sposób, gdy któryś z małżonków zostanie dotknięty chorobą. W tej więzi miłości uczestniczą dzieci.\nTak więc społecznym skutkiem grzechu pierworodnego jest wyniesienie się człowieka nad człowieka: człowiek staje nad człowiekiem, człowiek stawia drugiego człowieka nad sobą. Wszystkim nam są znane dramatyczne skutki tego stanu rzeczy. Naprawa, której dokonuje Syn Boży stając się człowiekiem, polega z jednej strony na podjęciu i ukazaniu nam drogi uniżenia, jako drogi naprawy a z drugiej strony na udzielaniu człowiekowi Ducha Świętego, który przez swoje dary, m.in. męstwa i bojaźni Bożej, oraz obdarzenie nas swym owocem: miłością, radością, pokojem, cierpliwością, uprzejmością, dobrocią, wiernością, łagodnością i opanowaniem usprawnia nas do pójścia za Chrystusem tą drogą. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Chrystus umywa nogi swoim uczniom, co czynił tylko niewolnik albo matka dzieciom. Taka jest Boża ścieżka naprawy. I tylko na takiej drodze można rozumieć przywrócenie ładu.\nGdybyśmy zastanowili się nad źródłem cierpień, doświadczanych przez ludzi żyjących w małżeństwie, to chyba najczęściej płyną one stąd, że człowiek albo zawierał małżeństwo z myślą o sobie albo w tym małżeństwie ulega iluzji, że da się budować wspólnotę, myśląc o sobie. Tymczasem miłość nie może szukać swego. W dokumentach II Soboru Watykańskiego znajdujemy zdanie, do którego często wraca papież Jan Paweł II: Człowiek... nie może odnaleźć się w pełni inaczej jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego. Taka jest prawda: człowiek zostaje wezwany przez Pana Boga do tego, żeby przekroczył niejako siebie samego, ma żyć dla innego człowieka, ma żyć dla Boga. Wtedy jest naprawdę sobą.\nWniknęliśmy nieco w tajemnicę sakramentalności małżeństwa. Sakramenty są drogą naprawy porządku zburzonego przez grzech pierwszych ludzi. Należą do planu zbawczego, a zbawienie jest naprawą. We Mszy św. na Boże Narodzenie odmawia się modlitwę, która mówi: Boże, który cudownie godność ludzkiej natury ustanowiłeś, a jeszcze cudowniej naprawiłeś... Do tej cudownej naprawy należy również sakrament małżeństwa. Syn Boży daje nam przykład, jak mamy działać w odnowionym przez niego porządku: Dałem wam przykład, abyście i wy tak czynili, jak ja wam uczyniłem. Chrystus służy drugiemu człowiekowi. Nie szuka siebie. Obdarowuje drugiego człowieka sobą w trosce o jego dobro. Taka też jest droga sakramentalnego małżeństwa: obdarowanie drugiej osoby sobą, przez Boga i w Nim. Niszcząca człowieka okrutna rzeczywistość grzechu, zostaje zbawiona. Zbawienie jest jednak warunkowe. Człowiek zjednoczony z Chrystusem przez chrzest, ma być świadkiem zbawienia, dokonanego przez Jezusa z miłosiernej miłości Bożej. Człowiek zostaje powołany przyjęcia ofiarowanego mu zbawienia: do naśladowania Boga, do uczestnictwa w Jego świętości. Świętość jest jednak wezwaniem do współdziałania jest nam proponowana jako zadanie. I o tym małżonkowie obdarowani łaską sakramentu małżeństwa powinni pamiętać.\n Kodeks Prawa Kanonicznego, kanon 1055; p. Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1601.\n Numery 1076 - 1134.\n Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1114.\n Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1118.\n Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1088.\n Patrz List do Efezjan 1,2-14.\n Księga Rodzaju 2,23.\n Wnikliwą analizę sceny kuszenia przez węża przeprowadza o. Julian Sulowski T.J. w dziele Czy Adam i Ewa byli nadzy?, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1998.\n Księga Rodzaju 2,16-17.\n Księga Rodzaju 3,16.\n Księga Rodzaju 2,18.20.\n Księga Rodzaju 4,19; 6,1-2.\n Ewangelia wg św. Mateusza 20,25.\n Patrz Ewangelia wg św. Jana 14,6.\n Ewangelia wg św. Jana 15,13.\n Małżeństwo stwarza zgoda stron między osobami... Zgoda małżeńska jest aktem woli, którym mężczyzna i kobieta w nieodwołalnym przymierzu wzajemnie się sobie oddają i przyjmują w celu stworzenia małżeństwa. (Kodeks Prawa Kanonicznegpo, kanon 1057).\n Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, Gaudium et spes, nr 49.\n J.w., nr 41.\n Ewangelia wg św. Jana 17,21.\n Ewangelia wg św. Jana 3,14-15.\n Ewangelia wg św. Jana 12,32.\n Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, nr 11.\n Ewangelia wg św. Mateusza 20,24.\n Patrz Ewangelia wg św. Mateusza 27,11; wg św. Marka 15,2: wg św. Łukasza 23,3 i wg św. Jana 18,33.\n List do Efezjan 5,21.\n 1. List św. Piotra 3,7.\n List do Efezjan 5,33.\n Patrz tzw. hymn o ogołoceniu Chrystusa (kenozie) w Liście do Filipian 2,5-11, zwłaszcza wiersze 6-8.\n Patrz List do Galatów 5,22.\n Ewangelia wg św. Mateusza 23,11-12.\n Patrz Ewangelia wg św. Jana 13,4-5\n Patrz 1 List do Koryntian 13, 5.\n Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, nr 24.\n44 Ewangelia wg św. Jana 13,15.\n45 Patrz Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, rozdział V, Powszechne powołanie do świętości w Kościele.\n Małżeństwo między katolikami jest prawdziwe tylko wtedy, gdy zawarte jest sakramentalnie. Związek cywilny zawarty przez katolików nie jest prawdziwym małżeństwem.\nW Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Soboru Wat.II czytamy: Osobny sakrament umacnia i jakby konsekruje małżonków chrześcijańskich do obowiązków i godności ich stanu (nr 48)\n Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1603. Cytowany jest tutaj tekst Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczes-nym Gaudium et spes, nr 48.\n Ze stanowiska teologii można zapytywać, czy małżeństwo zostało przez Pana Boga ustanowione w samym akcie stworzenia człowieka mężczyzną i kobietą, czy ustanowienie małżeństwa należy uważać za rzeczywistość odrębną od dzieła stworzenia. Jak się zdaje, większość wypowiedzi teologicznych kazałaby przypuszczać, że ich autorzy łączą ustanowienie małżeństwa z samym aktem stworzenia człowieka. Jednak Pan Jezus, mówiąc o małżeństwie stwierdza, że w życiu wiecznym małżeństwa nie będzie (patrz Mt 22,29-30). Jeżeli więc w życiu wiecznym małżeństwa nie będzie, znaczy to, że nie jest ono czymś konstytutywnym dla ludzkiej natury. Odpowiada ono ludzkiej naturze i nie jest z nią w żaden sposób sprzeczne. Taką błędną naukę głosili gnostycy, o czym pisze św. Paweł w Liście do Tymoteusza (1 Tym 4,3). Małżeństwo będąc czymś dobrym, czymś bardzo dobrym, zostało jednak ustanowione dla rzeczywistości tego czasu, dla rzeczywistości doczesnej. Ma określone cele zewnętrzne wobec osób, nie ma na celu konstytuowanie samych osób ludzkich.\n Takim intruzem w to wzajemne współprzynależenie do siebie może być nawet ktoś bardzo bliski. Mogą być (i nieraz są) takim intruzem rodzice, jeśli przejawiają takie poczucie zawłaszczenia dziecka, że trudnym dla nich do przyjęcia jest jego związek z żoną czy mężem. Takim intruzem może też stać się dziecko, Jeżeli mianowicie osłabnie czy zaniknie więź między małżonkami, to dziecko może stać się w jakiś sposób partnerem uczuciowym dla jednego z nich, częściej dla matki.\n Dlatego właśnie takie zabiegi na człowieku jak np. pozaustrojowe zapłodnienie, są głębokim naruszeniem prawa człowieka. Laborant bowiem rości sobie prawo do tego, żeby zapoczątkować życie drugiego człowieka. Kto mu takie prawo dał? Jego działanie jest niegodziwą uzurpacją, krzywdzącym bezprawiem względem człowieka. Nie, człowiek nie ma prawa do drugiego człowieka. Nie ma też, rzecz jasna prawa do jego życia, to znaczy ani prawa do zapoczątkowania tego życia, ani prawa do jego zakończenia. Tylko Najwyższy ma pełne prawa do nas, do początku naszego życia i do jego końca.\n Sobór Wat. II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, nr 48. Dokumenty Kościoła używają również określenia Communio personarum, czyli komunia osób, na wzór Komunii św. która łączy wiernych z Chrystusem Panem.\n Sobór Wat. II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, nr 48\n Sobór Wat. II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, nr 11.


Trabzonspor - Gaziantep FK transmisja live stream online w Internecie i na żywo w tv\nLiga Turecka / 13 2021, g. 14:00\nTrabzonspor – Gaziantep FK na żywo – gdzie oglądać live stream online za darmo?\nOglądaj transmisję meczu Trabzonspor – Gaziantep FK na żywo i za darmo w Internecie na kanale live stream online. Spotkanie w rozgrywkach Liga Turecka rozpocznie się 13 2021 roku o godzinie 14:00.\nPoprzedniAkhisar Belediye – Samsunspor na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nNastępnyAsteras – Lamia na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nArakawa H. / Arakawa N. – Perez-Garcia M.P. / Reasco Gonzalez M.E. na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nDundee Utd. – Hearts na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nKano – MFM FC na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


Piątek, 19 kwietnia 2019 – Non stop TBS – O budownictwie społecznym bez przerwy\nStrona główna | Przegląd prasy | Piątek, 19 kwietnia 2019\nDziałkowcy muszą znać wyliczenia opłaty za śmieci, Rzeczpospolita\nCywile na budowie, Rzeczpospolita\nDwa pokoje w dużym i małym mieście, Rzeczpospolita\nDostęp do szkół- pięta achillesowa specustawy mieszkaniowej, Rzeczpospolita\nNie ma prądu? 500 zł kary za dzień, Rzeczpospolita\nNie na każdą zmianę na budowie będzie potrzebne zezwolenie, Rzeczpospolita\nZawód architekta do reformy, Rzeczpospolita\nInwestorzy na cenowej górce. Część zacznie z niej schodzić, Rzeczpospolita\nNa parki jest jeszcze miejsce, Rzeczpospolita\nPotwierdzenie z urzędu nieprędko, Rzeczpospolita\nNie mają gdzie parkować, ale dojedzie straż pożarna, Rzeczpospolita\nBasen na dachu, grill i śniadanie, Rzeczpospolita\nŚwiat z lotu ptaka będzie za darmo, Rzeczpospolita\nTK: właściciel może żądać pieniędzy za złe scalenie, Rzeczpospolita\nWięcej zarabiasz? Będzie podwyżka, Rzeczpospolita\nLokale komunalne, czyli kłopot dla gmin, Gazeta Wyborcza\n"Prawo co dnia" w piątkowej "Rzeczpospolitej" odnotowuje: "Działkowcy muszą znać wyliczenia opłaty za śmieci". Zryczałtowana stawka za odpady z domków letniskowych musi być przez gminę skalkulowana rzetelnie i bardzo wnikliwie. Taki wniosek dla samorządów płynie z czwartkowego wyroku NSA dotyczącego tzw. opłaty śmieciowej. Konkretnie chodziło o uchwałę z czerwca 2017 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno- wypoczynkowe. Siedlecka Rada Gminy ustaliła w niej dwie stawki: 119,25 zł rocznie dla jednego domku (letniska) przy selektywnej zbiórce i 238,50 zł rocznie, gdy śmieci nie są segregowane. Z akt sprawy wynikało, że było to już drugie podejście radnych do ustalenia opłat za śmieci z domków letniskowych. Pierwsza ich uchwała nie spodobała się działkowcom. Uznali, ze opłaty śmieciowe od działek położonych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych zostały wyliczone nierzetelnie. Związek działkowców zaskarżył uchwałę, a WSA ją unieważnił, nakazując dokładniejszą kalkulację stawek. Sprawa znalazła się w NSA, który także orzekł, że samorządowcy nie wypełnili pierwotnych zaleceń WSA. Według sądu kalkulacja zryczałtowanej stawki opłaty śmieciowej musi być rzetelna i wnikliwa. A radni znów tych wymogów nie spełnili. Więcej szczegółów- na 11 stronie głównego wydania.\n(Źródło: "Rzeczpospolita"- 19.04.2019.).\n"Rz" w dodatku "Nieruchomości Komercyjne i Mieszkaniowe" zamieszcza tekst: "Cywile na budowie". Część deweloperów udostępnia klientom mieszkania w nieukończonych budynkach. To ryzykowne- oceniają eksperci. Przeniesienie na nabywcę prawa własności lokalu mieszkalnego poprzedzone jest jego odbiorem, który następuje po zawiadomieniu o zakończeniu budowy na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tak brzmi art. 27 ustawy deweloperskiej. Wydawać by się mogło, że przepisy są jasne. I nabywcy mieszkań z rynku pierwotnego klucze powinni odebrać, gdy formalnie budowa budynku jest zakończona i rozliczą się z deweloperem. Część firm decyduje się tymczasem na przekazanie mieszkania w nieoddanych do użytkowania budynkach. Praktyka udostępniania mieszkań przez deweloperów przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie jest bowiem powszechnie znana. Jednak do momentu skutecznego oddania budynku teren, na którym on się znajduje, w zasadzie należy traktować jak plac budowy. Dlatego nie powinny przebywać tu generalnie osoby trzecie. Niektórzy z deweloperów tworzą specjalne regulaminy, w których opisują zasady przebywania osób trzecich na terenie swoich inwestycji. Służą one tez ustaleniu reguł przekazywania lokali w ramach tzw. przedodbiorów technicznych (o których przepisy milczą). Taki odbiór przed dopuszczeniem budynku do użytkowania nie niesie ze sobą żadnych skutków prawnych. Więcej szczegółów- na pierwszej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" także krótko: "Dwa pokoje w dużym i małym mieście". Inwestujący w nieruchomości chętnie kupują m.in. lokale dwupokojowe. Ceny są wciąż wysokie. Wśród mieszkań dwupokojowych o pow. 40- 50 mkw. można znaleźć zarówno apartamenty w najbardziej prestiżowych inwestycjach, jak i mieszkania z segmentu popularnego. Z analiz portalu Obido.pl wynika, że za mniej niż 5 tys. zł za mkw. kupimy dwójkę w Nowym Dworze Mazowieckim, Otwocku czy Ząbkach. Najtańsze lokale w Warszawie zlokalizowane są na Białołęce, ale tych poniżej 6 tys. zł za mkw. jest niewiele. Więcej jest lokali wycenianych na 6- 6,5 tys. za mkw.- czytamy na drugiej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" zauważają też: "Dostęp do szkół- pięta achillesowa specustawy mieszkaniowej". Ustawa o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych ma szansę pozytywnie wpłynąć na rozwój mieszkalnictwa. Musi być jednak mądrze stosowana- czytamy. Z praktyki wynika, że największym problemem dla inwestorów w tej chwili są zaświadczenia o pozostawaniu planowanej inwestycji w wymaganej odległości od szkół, które będą w stanie przyjąć określoną liczbę uczniów. Zaświadczenie takie wydaje burmistrz bądź prezydent miasta. I właśnie na tym etapie inwestorzy napotykają problemy, wiele urzędów odmawia wydania zaświadczeń- nawet jeśli budynek ma zostać wzniesiony w wymaganej odległości od placówki edukacyjnej. Więcej szczegółów- także na drugiej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" informują również: "Nie ma prądu? 500 zł kary za dzień". Firmy energetyczne oraz wodociągowe będą szybko podłączać nowe budynki do sieci, w przeciwnym razie będą płacić. Szykują się zmiany w formalnościach budowlanych. Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju pracuje nad projektem w tej sprawie. Chce m.in. przyśpieszyć podłączanie gotowych budynków do sieci wodociągowej i energetycznej. Dziś czeka się na to bardzo długo. Proponowana zmiana jest oceniana różnie. Resort pracuje nad projektem nowelizacji prawa budowlanego. Przy okazji chce wprowadzić zmiany do prawa energetycznego oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zaproponowano, by zakładom energetycznym, gazowniom oraz elektrociepłowniom groziły sankcje za nieterminowe wydawanie warunków przyłączenia do sieci. Z projektu wynika, że kara wyniesie 500 zł za każdy dzień zwłoki, a będzie ją nakładał prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Podobne sankcje mają grozić w przypadku opóźnień w podłączeniu wodociągu. W tym wypadku nałoży je dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej PGW Wody Polskie. Ministerstwo Inwestycji chce również wprowadzić zakaz uzależniania odbioru przyłączy wodociągowo- kanalizacyjnych przez przedsiębiorstwa wodociągowe od uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych. Warunki przyłączenia do sieci wydane przez przedsiębiorstwo wodociągowe będą ważne dwa lata. Przedsiębiorstwa nie będą mogły pobierać opłat za wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci, ich aktualizację, zmianę lub przeniesienie na inny podmiot, a także odbiór przyłącza ani za wydanie wszelkich innych zezwoleń. Eksperci różnie oceniają ministerialne propozycje zmian w przepisach. Ich zdaniem mają one tyle samo wad i zalet. Szczegóły- na trzeciej stronie dodatku.\nNiżej w "Nieruchomościach?" czytamy: "Nie na każdą zmianę na budowie będzie potrzebne zezwolenie". Łatwiej będzie wprowadzić zmiany w projekcie budowlanym w trakcie realizacji inwestycji. Nie zawsze będzie bowiem potrzebne pozwolenie. Dziś jest inaczej. Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju chce przyśpieszyć nie tylko przyłączanie budynków do sieci gazowej, energetycznej czy wodociągowej. Proponuje wprowadzić również kilka innych zmian do prawa budowlanego. Mają one uprościć załatwianie formalności budowlanych. Zaproponowano m.in. nowy podział projektu budowlanego. Będzie się składał z projektu zagospodarowania działki lub terenu, architektoniczno- budowlanego oraz technicznego. Inwestor, występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, będzie dołączał tylko dwa pierwsze. Nowe przepisy zmniejszają również z czterech do trzech liczbę wymaganych egzemplarzy projektu budowlanego dołączanego do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt ułatwia wprowadzanie zmian na etapie realizacji inwestycji. Proponuje się, by istotnym odstąpieniem od projektu nie była zmiana kubatury, czy dotycząca uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz zabytków. Pod warunkiem, że inwestor ponownie dokona uzgodnień z powiatowym komendantem straży pożarnej czy wojewódzkim konserwatorem zabytków. Ponadto resort inwestycji chce, by istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu złożonego wraz ze zgłoszenie budowy wymagało jedynie ponownego zgłoszenia, a nie jak obecnie pozwolenia na budowę- czytamy także na trzeciej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" odnotowują też: "Zawód architekta do reformy". W Niemczech trwa ożywiona dyskusja o tym, czy zawód ten bardziej uregulować, czy może wręcz przeciwnie. Komisja Europejska analizując sytuację architektów i inżynierów na rynku europejskim, informuje o istotnych różnicach w zakresie praw i obowiązków wynikających z wykonywania tego zawodu w poszczególnych krajach Unii. Powodem międzynarodowych różnic bywa niejednolite prawo. W Holandii pozycja architekta wyraźnie osłabła. Tymczasem w Belgii architekt ma dziś wiele nowych uprawnień, a przy tym obowiązków- w praktyce kieruje całym placem budowy. W Niemczech architekci odpowiadają za koordynację prac technicznych i zgodność oddanego do użytku budynku z projektem. Zwykle nadzorują proces budowlany od początku do końca. W Europie wiele miejsca poświęca się dziś zagadnieniom przygotowania zawodowego architektów. Wobec całkowitej niemożności zharmonizowania standardów kształcenia na europejskich uczelniach wyższych odpowiedzialność za nieustanną profesjonalną formację architektów spada na organizacje krajowe i zagraniczne- tłumaczy wiceprezes Stowarzyszenia Architektów RP ds. zagranicznych. Przypomina, że architekt w Polsce jest zawodem zaufania publicznego, co zobowiązuje każdego architekta do służenia dobru społecznemu. Więcej szczegółów- na czwartej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" zauważają również: "Inwestorzy na cenowej górce. Część zacznie z niej schodzić". Lokale z najlepszymi adresami zdrożały w ciągu roku nawet o 30 proc. Nie wszyscy inwestorzy to wytrzymują. Inni spieszą się z transakcjami, by skorzystać ze zwyżek. Popyt na mieszkania jest ciągle duży, ale z rynku odpływają klienci inwestycyjni. Zakup lokalu na wynajem nie jest już tak opłacalny, jak kilkanaście miesięcy temu. Wzrost cen mieszkań powoduje bowiem obniżkę rentowności najmu. Nadal jednak dobrze wybrane mieszkanie pozwala zarobić 5- 7 proc. w skali roku. Inwestorzy chętnie kupują lokale jedno- i dwupokojowe do 40 mkw. Coraz większym zainteresowaniem zaczynają także się cieszyć ponad 80- metrowe starsze mieszkania. Najchętniej kupowane są te do generalnego remontu- czytamy także na czwartej stronie dodatku.\n"Nieruchomości?" obszernie informują też: "Na parki jest jeszcze miejsce". Mniejsze obiekty handlowe poza aglomeracjami cieszą się zainteresowaniem klientów, a coraz częściej także funduszy. Eksperci CBRE oceniają, że rynek parków handlowych w Polsce ma już duży potencjał wzrostu. Na koniec marca zasoby parków (obiektów o powierzchni 3- 10 tys. mkw.) wynosiły ponad 620 tys. mkw. Analitycy prognozują, że w tym roku rynek urośnie o 27 proc., do 790 tys. mkw., a w przyszłym o minimum 15 proc. Szczegóły- na piątej stronie dodatku.\nW "Nieruchomościach?" czytamy również: "Potwierdzenie z urzędu nieprędko". Miasta nie wydają masowo zaświadczeń potwierdzających przekształcenie użytkowania wieczystego i raczej to się szybko nie zmieni. Na początku roku doszło do przekształcenia z mocy prawa użytkowania wieczystego tysięcy hektarów gruntów pod blokami i budynkami mieszkalnymi. I choć od tej daty minęło trzy i pół miesiąca, nie wygląda na to, by osoby, które się uwłaszczyły, szybko otrzymały zaświadczenia potwierdzające przekształcenie. Większość miast nie da rady do końca roku wydać tych dokumentów. Polski Związek Firm Deweloperskich zapytał m.in. przeszło 60 urzędów miejskich oraz wszystkie oddziały Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Okazuje się, że liczba zaświadczeń nie jest duża. Z jednym wyjątkiem. W Szczecinie wydano ich 9800. Z danych PZFD wynika, że najwięcej wniosków o wydanie zaświadczenia w terminie czterech miesięcy wpłynęło w stolicy. Prym wiedzie warszawska dzielnica Mokotów, gdzie było ich 3500. Do tej pory urzędnicy wydali 477 zaświadczeń. W sumie w całej Warszawie wydano ich 4700. Władze dużych miast nie mają natomiast złudzeń i apelują do rządu o wydłużenie terminu na wydawanie zaświadczeń. Dziś przepisy obligują je, by wystawili je do końca tego roku z urzędu wszystkim, którzy się uwłaszczyli. Szczegóły- na szóstej stronie dodatku.\nW "Nieruchomościach?" czytamy również: "Nie mają gdzie parkować, ale dojedzie straż pożarna". Władze miasta nie muszą konsultować z mieszkańcami nowej organizacji ruchu na ulicy. Wbrew ich woli mogą zakazać parkowania samochodów pod blokiem. NSA nie przyznał racji mieszkańcom jednej z warszawskich ulic. Zakwestionowali oni rozwiązania projektu organizacji ruchu. Projekt likwidował część miejsc postojowych na jednym z pasów jezdni. Nowa organizacja ruchu utrudniała życie przede wszystkim mieszkańcom jednego z bloków. Stracili miejsca postojowe. Postanowili więc podważyć projekt. Po długotrwałej procedurze, NSA- rozpatrując odwołanie mieszkańca od wyroku WSA- uznał, że skarżący może parkować w jednej z zatok lub na sąsiedniej nieruchomości. Projekt organizacji ruchu likwiduje przede wszystkim miejsca postojowe w celu zapewnienia ruchu dwukierunkowego. Nie bez znaczenia jest także to, że dzięki niemu jest zapewniony dojazd straży pożarnej- wskazał sąd. Więcej szczegółów- także na szóstej stronie dodatku.\nW "Nieruchomościach?" znajdziemy również tekst: "Basen na dachu, grill i śniadanie". Brakuje nam inwestycji, które są projektowane jako obiekty na wynajem. Deweloperzy zaczynają wypełniać tę niszę. Na zasadach rynkowych mieszkania i domy wynajmuje niespełna 5 proc. Polaków. W sumie najemcy stanowią u nas tylko 16 proc. A w Niemczech w wynajmowanych nieruchomościach mieszka ok. 48 proc. obywateli- podaje Eurostat. O zainteresowaniu Polaków rynkiem najmu świadczą coraz liczniejsze inwestycje deweloperskie, głównie w centrach dużych miast. W Łodzi deweloperom coraz trudniej o dobrze położoną działkę. W pobocznych dzielnicach, np. na Olechowie klientami są rodziny z dziećmi. Im bliżej Piotrkowskiej, tym większa jest liczba mieszkań o powierzchniach nieprzekraczających 35- 40 mkw. przygotowanych z myślą o inwestorach na rynku najmu. Takich budynków będzie coraz więcej. Eksperci oraz pośrednicy nieruchomości przyznają, ze deweloperzy aktywnie wykorzystują trendy. W atrakcyjnych lokalizacjach zamiast mieszkań stawiają aparthotele lub prywatne akademiki. Wynajem mieszkań to bowiem kierunek, w którym pójdzie rynek w perspektywie najbliższych pięciu lat- czytamy na siódmej stronie dodatku.\n"Prawo co dnia" informuje natomiast: "Świat z lotu ptaka będzie za darmo". Za mapy lotnicze znajdujące się w państwowych zasobach geodezyjnych nic nie zapłacimy. Szykują się uproszczenia w formalnościach geodezyjnych. Główny geodeta kraju chce uprościć formalności i udostępnić społeczeństwu jak najwięcej danych geodezyjnych. Chodzi o projekt nowelizacji prawa geodezyjnego i kartograficznego. Właśnie został opublikowany na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji. Z nowych przepisów wynika, że bezpłatnie i bez żadnych ograniczeń będą udostępniane dane z Centralnego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Zainteresowani nimi uzyskają możliwość pobrania online tego, co ich interesuje. Tak będzie w przypadku ortofotomap (zdjęć lotniczych). Za darmo zostaną udostępnione dane wysokościowe określające ukształtowanie terenu. Ze zmian w prawie geodezyjnym i kartograficznym skorzysta w sumie 194,7 tys. inwestorów. Szczegóły- na 15 stronie głównego wydania.\n"Prawo co dnia" zauważa też: "TK: właściciel może żądać pieniędzy za złe scalenie". Można podważać ważność starych decyzji scaleniowych i domagać się rekompensaty za szkodę, jaką wywołały. W czwartek Trybunał Konstytucyjny otworzył drogę sądową niektórym właścicielom nieruchomości do domagania się odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez decyzję administracyjną. Chodzi o zatwierdzenie projektów scalenia gruntu. TK przesądził, że przepis, który blokuje możliwość dochodzenia odszkodowania, jest zakresowo niekonstytucyjny. Mowa o art. 33 ust. 2 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów. TK podkreślił, że przepis ten pozostaje w obrocie prawnym, jedynie otwiera drogę sądową do stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej przed pięciu laty. Można więc domagać się rekompensaty za szkodę, jaką wywołała. Więcej szczegółów- na 15 stronie głównego wydania.\nNiżej "Prawo co dnia" przypomina: "Więcej zarabiasz? Będzie podwyżka". Samorządy mogą podnosić czynsz najemcom o wysokich dochodach, ale tylko w nowych umowach. W poniedziałek wchodzi w życie druga część reformy gospodarowania mieszkaniami komunalnymi. Chodzi o nowelizację ustawy o ochronie praw lokatorów. Nowe przepisy dają gminom dużo większą swobodę w dysponowaniu mieszkaniami. Mogą podnosić czynsz najemcom mieszkań komunalnych, gdy ich zarobki przekraczają progi dochodowe, które ustalą same gminy. Prawo do podwyżek czynszu obejmie jednak tylko umowy najmu zawarte po wejściu w życie nowych przepisów. Nie dotyczą więc starych umów. Nowe przepisy nakładają również na ubiegających się o najem lokalu komunalnego obowiązek składania w urzędzie gminy nie tylko deklaracji o wysokości dochodów, ale i oświadczenia o stanie majątkowym- czytamy także na 15 stronie głównego wydania.\n(Źródło: "Rzeczpospolita" 19.04.2019.).\n"Gazeta Wyborcza" odnotowuje z kolei: "Lokale komunalne, czyli kłopot dla gmin". 160 tys. osób czeka w Polsce na przyznanie mieszkania, a tylko w miastach doliczono się prawie 50 tys. pustostanów. Nowe inwestycje i remonty to rzadkość- gminom brakuje pieniędzy. 29 największych polskich miast wydało w sumie 34 mln zł w 2016 r. na odszkodowania dla osób, którym nie były w stanie zapewnić mieszkania. A było ich z końcem analizowanego roku ok. 160 tys. Jednocześnie zadłużenie lokatorów, którzy szczęśliwie mieszkania społeczne zajmują. Przekroczyło już wówczas 3 mld zł. Te pieniądze mogłyby posłużyć do wyremontowania tysięcy pustostanów lub budowy nowych mieszkań. Tymczasem w Poznaniu w ciągu ostatnich 30 lat zasób gminnych mieszkań stopniał z 22 do 12,5 tys. Nie jest to odosobniony przypadek- wynika z raportu Obserwatorium Polityki Miejskiej IRMiR, bowiem 65 proc. polskich miast pozbywa się swojego mienia w postaci mieszkań. Najczęściej sprzedaje je dotychczasowym lokatorom udzielając wysokiej, nawet 90- proc. bonifikaty. Nastawiając się na docelowa sprzedaż, gminy nie inwestowały w remonty. Doprowadziło to do "katastrofalnego stanu technicznego budynków komunalnych i fatalnego wizerunku dzielnic śródmiejskich". To opinia autorów raportu Habitat for Humanity "Mieszkalnictwo w Polsce. Przyszłość najmu społecznego". W 2016 r. ponad 21 proc. gmin nie przeprowadziło żadnych, nawet drobnych prac w swoich zasobach, a 45 proc. unikało remontów kompleksowych. Efekt? 17 proc. spośród wszystkich 868 tys. 517 mieszkań komunalnych jest w fatalnym stanie technicznym. Dodajmy, że od 2016 r. minęło już trochę czasu? Szczegóły- na 13 stronie "Gazety".\n(Źródło: "Gazeta Wyborcza"- 19.04.2019.).\nPrevious: Czwartek, 18 kwietnia 2019\nNext: Wtorek, 23 kwietnia 2019


Stany Zjednoczone są duże i wszystko tu jest duże. Jeden z nielicznych wyjątków stanowi łazienka. Przeciętna amerykańska łazienka wcale nie jest większa od polskiej. Bywa mniejsza. Wanna jest wanną tylko z nazwy. Niska, dorosłemu człowiekowi, stojącemu na podłodze sięga do kolan. Wąska. Nie służy do kąpieli. Amerykanie biorą prysznic. Dlaczego w takim razie nie zamienią wanny na brodzik? Tego nie wie nikt. Prysznic uczepiony jest nieruchomo pod sufitem. Najwygodniejszą pozycją do porządnego umycia sobie intymnych części ciała jest w związku z tym stanie na głowie. Którą i tak za każdym razem się, chcąc nie chcąc, zmoczy. Muszla klozetowa w prywatnych domach jest często iście przedszkolnych rozmiarów. W jaki sposób radzą sobie na niej osoby „super size”, których w tym kraju nie brakuje, nie mam pojęcia. Zresztą ubikacja, a raczej spłukiwanie wody, też działa inaczej niż w Europie. Gdy tu pierwszy raz przyjechałam, ciągle mi się wydawało, że muszla jest zatkana. Nic podobnego! Jest tak skonstruowana, że zawsze stoi w niej dość dużo wody. Przy spłukiwaniu wszystko zostaje zassane, podobnie jak w ubikacjach w samolotach albo lepszych pociągach. Potem czysta woda napływa do wysokości połowy muszli i zostaje. Zaprawde, dziwne wrażenie robi to na początku.\nTrzeba Amerykanom jednak oddać sprawiedliwość, że przy wannach i umywalkach zawsze jest jeden kran, w którym można regulować temperaturę wody. Nie tak, jak na pewnych Wyspach, na których to ciągle jeszcze w użytku są osobne – kran z gorącą i kran z zimną wodą. I jak tam myje się ręce?\nNie należy też zapominać, że mimo iż standartowe wyposażenie jest mniej-więcej takie, jak opisałam powyżej, to jest to jednocześnie kraj, w którym jest wszystko. W naszym mieszkaniu wanna jest bardzo przyzwoitych rozmiwarów, nawet jak dla Europejczyków (nie ukrywam, odegrało to niemałą rolę przy wyborze mieszkania). Ruchomy prysznic można zaś po dłuższych lub krótszych poszukiwaniach kupić i przykręcić. Zwisa sobie potem taki wąż spod sufitu...\nCosik mi się zrobiło na ręce. Wysypka, albo raczej czerwono-brązowa plama, wygląda trochę jak stary siniak, ale przecież się nigdzie nie uderzyłam, na początku piekło, jakby obtarte było, potem zaczęło swędzieć, takie małe niby bąbelki na tym są. Trąd? Czarna ospa? Stwierdziłam, że jeszcze trochę poczekam i jak nie zejdzie, polezę z tym do doktora.\nA gdy dzisiaj obserwowałam samą siebie miotającą się o poranku po kuchni, doznałam olśnienia. Gotuję wodę na herbatę, elektryczny czajnik dymi, a ja z obłędęm w ledwie otwartym oku sięgam do szafki po kubki. Przez tę dymiącą parę. Oparzenie, jak dwa a dwa cztery, parą wodną z bulgocącego czajnika. Ale żeby tego nie poczuć w momencie kiedy mnie oparzyło! Muszę trochę uważać z tym twardzielstwem i indiańską wytrzymałością na ból, bo ani się obejrzę, a sama siebie unicestwię! Względnie nie wchodzić do kuchni zanim się nie obudzę...\nJutro będzie o amerykańskich łazienkach.\nPowinnam była zacząć pisać, gdy tu przyjechałam i wszytko było dla mnie nowe, zanim się do wielu rzeczy przyzwyczaiłam i, co za tym idzie, przestałam je zauważać. Bo człowiek bardzo szybko się przyzwyczaja. Odwiedziny przyjaciół z Europy są dobrą okazją do uświadomienia sobie tego. Goście zadają pytania, dziwią się, śmieszą ich rzeczy, które stały się już dla mnie normalne, a przecież na początku podobnie dziwiły i śmieszyły mnie.\nJednym z zaskakujących dla Europejczyków urządzeń są amerykańskie pralki. Ich gabaryty umożliwiają pranie ilości przemysłowych. Otwieramy je klapą od góry, ale nie wisi w nich bęben, tylko oczom naszym ukazuje się koliste wnętrze z bolcem pośrodku. Bolec zaopatrzony jest w wypustki, żeby lepiej obracać pranie! No i już możemy sobie wyobrazić, jak to wspaniałe urządzenie traktuje co delikatniejsze materiały... Temperaturę można nastawić: gorąca, ciepła i zimna. Żadnych (nawet Fahrenheita:-) stopni! Odróżniamy pranie białe i kolorowe, w ich obrębie można wybrać pomiędzy bardzo średnio i lekko zabrudzonym. Ale nawet najdłuższe pranie nie trwa dłużej niż pół godziny. Opcja prania wstępnego nie istnieje. Możemy sobie wyobrazić, jak dokładnie to ustrojstwo pierze... Acha, byłabym zapomniała: proszek, lub płyn wsypuje się bezpośrednio do rzeczy w pralce. Woda wlewa się wodospadem z góry, jak to miało miejsce w starej Frani. Jedno jej trzeba przyznać – jest tak prosta, że właściwie nie da się jej zepsuć.\nZ jednej strony latają w kosmos, z drugiej urządzenia gospodarstwa domowego są na etapie znanym w Europie z lat 70-tych. A to Hameryka właśnie...\nW Meksyku jest pięknie, ale czasami dosięga przybysza zemsta Montezumy. Biega się wtedy do kibelka z prędkością światła i odpowiednią częstotliwością. Osobie wychowanej na pamiętnej diecie PRL-u lat 80-tych, salmonellach i innych urozmaiceniach Montezuma dał spokój po kilku upojnych godzinach, ale właściwie tylko po to, żeby skoncentrować się na nieprzywykłym do ciekawostek bakteriologicznych dziecku zachodnioeuropejskiego dobrobytu.\nJednym słowem Mój cierpiał dni dobrych kilka, po powrocie do Stanów udał się (zawiozłam go) do lekarza, a lekarz... Meksykanin! No fajnie było, bo miły ten człowiek zadał Mojemu rzeczowe pytanie: to po co pan pił wodę? Też nie rozumiem! Ja zamawiałam do posiłków piwo, jak Bóg przykazał!\nA tak na serio – oczywiście znowu wybieramy się do Meksyku, tyle, że tym razem już wiadomo: dla Mojego woda tylko z butelki i żadnych kostek lodu! Ja i tak piję głównie piwo...\nDżungla i rzeka podziemna\nNa Yucatanie dżungla jest niska, bo cienka jest warstwa ziemi pokrywająca wapienną skałę, z której zbudowany jest półwysep. Ale zawsze to dżungla. I żyją w niej różne dżunglowe zwierzęta, które czasem można zobaczyć i w cenotach się można wykąpać, i u z dala od cywilizacji spokojnie sobie żyjących Majów (w kurnych chatkach, bez prądu, wody bieżącej, telewizji, INTERNETU! a także – często bez znajomości hiszpańskiego) zjeść obiad można.\nTo był nasz drugi raz w dżunglii, tym razem akcent położony był na kąpiele w cenotach i nurkowanie podpowierzchniowe (dzięki, Monoli) w podziemnych rzekach. Podziemnych rzek tam dostatek, za to naziemnych nie bardzo.\nOj, robi wrażenie taka kąpiel w jaskiniach! Stalaktyty, stalagmity, nie wiadomo, co zwisa z góry, co się w wodzie odbija, a co pod wodą sterczy. Woda tak kryształowo przejrzysta, że jej najczęściej w ogóle nie widać. Gdy się odpłynie kilkanaście metrów od wejścia, światło dzienne już tam nie dociera i trzeba sobie przyświecać latarką. Trochę to niesamowite, trochę groźne. W tych podziemnych rzekach żyją sobie rybki, niewielkie i ślepe – po co im oczy, skoro w wiecznych ciemnościach pod ziemią pływają? (Przystosowanie do warunków życia, niczym u Łyska z pokładu Idy!)\nA kiedy się już tę podziemną rundkę zakończy, to jakoś tak lżej na sercu się robi. Nie żeby ta źródlana woda była zimna (choć w porównaniu z temperaturą Morza Karaibskiego to jest lodowata), cieplejsza jest na pewno od Bałtyku w lecie, ale miło jest znowu zobaczyć światło i słońce skoro jeszcze się ma te oczy...\nMeksyk III - Nurek nurka w du.ę szturka\nWcale mi się na początku nie chciało nurkować. Co mnie tam obchodziły ryby i jakieś korale. Tyle, że na Karaibach trudno jest nie zabrać się w końcu którąś łodzią na rafę z maską, rurką i płetwami w garści. No i tak z maską i rurką nurkowaliśmy już w grudniu. Wtedy to zrozumiałam, co opętało Kapitana Cousteau. Nie na tyle jednak, żeby tym razem pchać się na poważnie z butlą tlenową pod wodę. Ale z butlą tlenową koniecznie chciał zrobić plusk Mój. Nudził, aż się zgodziłam spróbować.\nNajpierw byliśmy w baseniku przydomowym – uczyliśmy się wdychać ustami przez węża z butli, a wydychać nosem przez maskę do wody. Z obciążnikami przy pasie, butlą na plecach, płetwami - w piątkę (dwóch nauczycieli i troje uczniów) zajmowaliśmy całą tę wannę i do tego momentu przede wszystkim odnosi się tytuł odcinka.\nA potem popłynęliśmy na rafę. Trzeba było usiąść na brzegu łódki i wypaść z niej na plecy, co samo w sobie było ciekawym doświadczeniem. No a potem zaczęło się schodzenie w dół. Nie głęboko – 7 czy 8 metrów tam było, ale wystarczy, żeby poczuć porządne szpile w uszach. Trochę czasu mi zajęło, żeby się ich pozbyć, ale w końcu zeszłam na dno. To jest niesamowite przeżycie. Ktoś porównywał to do podróży w kosmos, ja mogłabym to porównać do podróży Pana Kleksa. Kto nie spróbował, nie wie. A kto spróbował, uzależnia się jak od narkotyku. Dlatego w planach mamy teraz zrobienie kursu nurkowania. No a potem – znowu do Meksyku!\nP.S. Nurkowanie blisko powierzchni wody, z rurką nazywa się po angielsku snorkelling, po niemiecku schnorcheln, a takie z butlą tlenową i zejściem głębiej – odpowiednio: scuba diving i tauchen. Czy ktoś zna bardziej fachowe od nurkowanie z rurką/butlą odpowiedniki polskie?\nPojechaliśmy do Cancun na chwilę, bo Mój pragnął zrobić Zakup - strój piłkarski reprezentacji Meksyku. Wbrew pozorom bez sombrera. Można było na upartego pojechać tam taksówką, ale to opcja dla cieniarzy (nie finansowych, ma się rozumieć). My postawiliśmy na autobus. Przystanek był w odległości dwóch kilometrów. I znowu: taksówka (cieniarstwo), lub nogi. Poszliśmy. Drogą zbudowaną przez mangrowce, tzn. przez porośnięte nimi bagna, po której w szaleńczym pędzie nie zważając na nic gnały samochody wszelkiej maści (dużo wszechobecnych tam garbusów). Mój osłaniał mnie przed nimi własnym ciałem spychając jednocześnie w te bagna. A ja tylko czekałam, aż wysunie się z nich krokodyl i złapie mnie za nogę. W końcu zrobiło mi się z tą myślą tak bardzo niekomfortowo, że zamienniliśmy się miejscami – od wizji krokodyla wolałam te rozpędzone do białości ciężarówki.\nByliśmy teraz drugi raz na Yucatanie. To ten najbardziej na wschód wysunięty kawałek Meksyku, płaski jak tortilla półwysep porośnięty niską dżunglą z podziemnymi rzekami i krystalicznie czystymi cenotami (coś w rodzaju dużych oczek wodnych, też najczęściej ukrytych pod ziemią). Po prekolumbijskiej kulturze Majów zostały tylko odgrzebywane spod dżungli ruiny miast i niewiele przekazów, choć dzisiejsi Majowie mówią językiem podobnym do tego, którym posługiwali się twórcy piramid i kalendarzy. Ciepłe Morze Karaibskie z jednej, Zatoka Meksykańska z drugiej strony, piaszczyste plaże w kolorze jasnej chałwy i rafa koralowa, w Puerto Morelos oddalona tylko pół kilometra od brzegu. Taki trochę raj.\nPierwszy raz w tym raju byliśmy w grudniu, spędzając Boże Narodzenie pod palmami w Cancun. Było miło, ale Cancun, przeogromny kombinat do uszczęśliwiania leniwych, w większości amerykańskich turystów nie jest tym, co tygrysy lubią najbardziej i tym razem znaleźliśmy sobie miłą kwaterę w oddalonym o 30 km na południe Puerto Morelos, które było kiedyś malutką wioską rybacką, a teraz jest malutką miejscowością zamieszkałą w połowie przez tybylców „z urodzenia”, a w połowie przez tubylców „z wyboru. Też bym chętnie taką tubylką z wyboru tam została, ale Mój ma coś przeciwko przeprowadzce. Mówi, że mu tam za gorąco i że z czego byśmy tam żyli. Fakt, tym razem dosięgła go tam zemsta Montezumy (w związku z czym ciągle jeszcze nie zobaczyliśmy Majowych ruin w Tulum), ale to osobny temat.\nJa tam się dobrze czuję w tropikach, zwłaszcza, jak mam nieograniczony dostęp do morza... Trochę mi tylko przeszkadza, że dzień tam jest taki krótki – trwa 12 do 13 godzin, a potem noc zapada w ciągu kwadransa i lepkie gorące ciemności kryją ziemię...\nJadę do Meksyku\nJadę do Meksyku. Na Yucatan. W planach: plaża, morze, dżungla i ruiny Majów. A, jeszcze trochę rafy koralowej, jakbym mogła zapomnieć! Wrócę, to opowiem.


POSZUKUJĘ PRZYJACIÓŁ | Józef Przemieniecki\n4 marca 2013 Możliwość komentowania POSZUKUJĘ PRZYJACIÓŁ została wyłączona administrator\nPoszukuję osób, które rozumieją przyjaźń podobnie jak ja, i które chciałyby się ze mną zaprzyjaźnić. Moja determinacja nie wynika z faktu, że brakuje mi bliskości innych, ale przede wszystkim z potrzeby rozwijania relacji opartych na wartościach bardzo mi bliskich. Doświadczenie pokazuje jak różnie można rozumieć pojęcia, które w powszechnej opinii są znane i jednoznaczne. Widziałem jak często nieuświadomiona różnorodność przekonań tworzy wiele nieporozumień, a nawet konfliktów. Stąd uznaję za niezbędne, a wręcz konieczne, skierowanie do osób zainteresowanych przyjaźnią ze mną opisu, czym dla mnie jest przyjaźń.\nPrzyjaźń rozumiem jako szczególną formę relacji. Dominuje w niej przede wszystkim wzajemny szacunek, bezwarunkowa akceptacja, życzliwość i empatia, które są jednocześnie podstawowymi wartościami jakimi kierują się przyjaciele. Przyjaźń nie stawia granic w zakresie wieku, płci, koloru skóry, wyznawanej religii, preferencji seksualnych, czy przekonań politycznych. Przyjaźń to relacje stanowiące źródło wsparcia poprzez wyjątkowo wysoki poziom bezpieczeństwa relacyjnego, oraz wysoki poziom empatii, a jednocześnie miejsce sprzyjające samodoskonaleniu.\nRelacje przyjacielskie są w pełni partnerskie, gdzie poszanowanie równości przez przyjaciół manifestowane jest zarówno w inicjowaniu kontaktów jak i w czasie spotkań.\nKontaktuję się z przyjacielem zawsze wtedy, kiedy mam na to ochotę. Nie pytam siebie „czyja teraz kolej, kto powinien wyjść z inicjatywą rozmowy, czy spotkania”. Brak odpowiedzi na moją inicjatywę kontaktu (np. nie odebrany telefon) nie traktuję jako akt odrzucenia, a jedynie jako obiektywną, chwilową trudność w nawiązaniu rozmowy. Kiedy jednak przez dłuższy czas nie otrzymuję odpowiedzi na moje próby kontaktu, wykorzystując wszystkie dostępne mi kanały komunikacji, poszukuję informacji o moim przyjacielu.\nRównież w czasie spotkań, lub rozmów prowadzonych przez telefon lub internet, zachowuję zasadę równości. Dbam o to, aby wspólnie spędzony czas w połowie poświęcony był mojemu przyjacielowi. Wyjątek stanowią sytuacje, kiedy ja bądź mój przyjaciel jesteśmy pod wpływem wydarzeń w życiu osobistym lub zawodowym, wyzwalających szczególnie silne emocje (pozytywne lub negatywne). Wówczas wspólnie spędzony czas poświęcony jest głównie temu wydarzeniu.\nPrzyjaźń wolna jest od rywalizacji, zazdrości, dominacji, presji i sztuczności.\nPrzyjaźń zakłada, że nie każdy posiada wysoki poziom cech leżących u jej fundamentów, ale to właśnie dzięki niej każdy może je rozwijać deklarując swoją gotowość do zmian. Cechy te mają szczególną wartość nie tylko dla samej przyjaźni. Ich wysoki poziom przekłada się również na wzrost jakości i skuteczności życia osoby, która je rozwija, o czym jednoznacznie mówi psychologia. Stąd można powiedzieć, że przyjaźń ma bardzo pozytywny wpływ nie tylko na relacje, ale również na życiową postawę przyjaciół.\nPoszukuję osób, które tak właśnie rozumieją przyjaźń, i które chciałby się ze mną zaprzyjaźnić.


Targi pracy: w marcu i kwietniu duże spotkania we Wrocławiu | www.wroclaw.pl\nTargi pracy: w marcu i kwietniu duże spotkania we Wrocławiu\n10.03.2016, aktualizacja: 22.02.2018 10:42, autor: Jarek Ratajczak\nW marcu i kwietniu we Wrocławiu odbędzie się kilka dużych imprez, na których spotkają się potencjalni pracodawcy i pracownicy. Campus Recuritment – Targi Pracy i Praktyk Politechniki Wrocławskiej, Career Expo czy Absolvent Talent Days – to tylko niektóre z imprez, na których wrocławscy studenci i absolwenci będą mogli spotkać swoich przyszłych pracodawców.\nWe Wrocławiu targi pracy cieszą się szczególnym powodzeniem. To okazja do znalezienia praktyk, staży i zatrudnienia.\n8 marca: Absolvent Talent Days\nAbsolvent Talent Days, to jak informują organizatorzy, największe targi pracy, praktyk i staże w Polsce. Podczas wiosennej edycji będą w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Łodzi i Wrocławiu. To okazja, żeby osobiście spotkać się i porozmawiać z 750 pracodawcami. O szczegółach czytaj:\nAbsolvent Talent Days – Targi Pracy i Praktyk\n8 marca 2018 od 09:00 do 16:00\n13-14 marca: Campus Recuritment\nCampus Recruitment to Targi Pracy i Praktyk Politechniki Wrocławskiej, gdzie pracodawca może pozyskać utalentowanych pracowników. Będzie to idealna okazja do poznania się z pracodawcami i skonfrontowania swoich umiejętności z wymaganiami firm. O szczegółach czytaj:\nSzkolenia / Warsztaty / Targi\nod 13 marca 2018 10:00 do 14 marca 2018 23:59\n11 kwietnia: Targi pracy Career EXPO\nCareer EXPO od lat tworzy przestrzeń, w ramach której w jednym miejscu i czasie spotykają się dziesiątki firm aktywnie poszukujących nowych pracowników i tysiące odwiedzających, zainteresowanych znalezieniem zatrudnienia. O szczegółach czytaj:


NAWIGACJA Nieruchomości Zarządzanie nieruchomościami Wspólnota mieszkaniowa w pytaniach - odpowiedzi Ministerstwa Finansów\nW odpowiedzi na interpelację nr 13487 z dnia 3 lipca 2017 r. Pana Posła Zbigniewa Sosnowskiego w sprawie realizacji obowiązku uiszczania danin publicznoprawnych (podatków) przez wspólnoty mieszkaniowe w Polsce w związku ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892, z późn. zm.; dalej ustawa o własności lokali) pragnę uprzejmie przedstawić wyjaśnienia, według zadanych pytań.\nNa uzasadnienie powyższego należy odwołać się do judykatury, w szczególności mającej moc zasady prawnej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., III CZP 65/07, i do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2008 r., I CSK 118/08. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego wspólnota mieszkaniowa działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać do własnego majątku prawa i obowiązki, z zastrzeżeniem, iż zdolność ta jest ograniczona do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Przepisy ustawy o własności lokali pozwalają stwierdzić, że do majątku wspólnoty wchodzą przede wszystkim uiszczane przez właścicieli lokali zaliczki w formie bieżących opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz pożytki i inne dochody z nieruchomości wspólnej, mogą też wejść prawa wynikające z umów zawieranych przez nią w ramach gospodarowania nieruchomością wspólną. Wspólnota mieszkaniowa nie może natomiast skutecznie nabywać praw, które nie są związane z zarządzaniem nieruchomością wspólną, gdyż uprawnienia te przysługują nadal właścicielom lokali (współuprawnionym). Co więcej, gospodarowanie nieruchomością wspólną nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. W przywołanej uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., III CZP 65/07, wyjaśniono, że zdolność prawna wspólnoty mieszkaniowej ograniczona jest unormowaniami zawartymi w ustawie o własności lokali, w których mowa jest "o zarządzaniu nieruchomością wspólną" oraz "zarządzie nieruchomością wspólną". Poza tym w art. 17 ustawy o własności lokali uregulowana została odpowiedzialność wspólnoty mieszkaniowej za "zobowiązania" dotyczące nieruchomości wspólnej wynikające z jej normalnego funkcjonowania mieszczące się w granicach zwykłego zarządu, jak też czynności zakres ten przekraczające, w szczególności wymienione w art. 22 ust. 2 ustawa o własności lokali. Sąd wyprowadził z tego wniosek, że wspólnota mieszkaniowa może być podmiotem praw i obowiązków tylko związanych z zarządzaniem (gospodarowaniem) nieruchomością wspólną. Sąd w wymienionym wyroku zwrócił także uwagę na fakt, iż wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną wyposażoną w zdolność prawną, a zatem, w myśl art. 331 Kodeksu cywilnego, jest osobą ustawową, do której znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy o osobach prawnych. Według tego poglądu, wspólnota mieszkaniowa ma również zdolność sądową i procesową. Konsekwentnie, to wspólnota, a nie jej członkowie może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, za które ponosi odpowiedzialność. Za takim stanowiskiem przemawiają uregulowania zawarte w art. 6, 17 i 21 ustawy o własności lokali, z których wynika odrębność wspólnoty w stosunku do jej członków oraz jej podmiotowość, a to z kolei przesądza, że wspólnota może mieć własny majątek, którym odpowiada za zobowiązania zgodnie z art. 17 ustawy o własności lokali.\nPodatnikiem podatku od spadków i darowizn zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2017 r. poz. 833) są wyłącznie osoby fizyczne. W świetle powyższego nieodpłatne nabycie przez wspólnoty mieszkaniowe,które nie są osobami fizycznymi, ale jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej, pozostają poza zakresem przepisów przedmiotowej ustawy o podatku od spadków i darowizn. Ponadto należy zauważyć, że podatnikiem w podatku od spadków i darowizn jest nabywca (obdarowany) własności rzeczy lub praw majątkowych. Jeżeli zatem członek Wspólnoty będący osobą fizyczną dokona wpłat na rzecz Wspólnoty, ( np. bez ważnego konkretnego tytułu ), czynność taka jest neutralna z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, a na osobie dokonującej wpłat nie spoczywa obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn.\nZgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 poz. 1888 ze zm.), wolne od podatku są dochody m.in. wspólnot mieszkaniowych uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane\nz utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. W dniu 5 marca 2008 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną nr DD6/8213/11/KWW/07/MB7/82, w której wyjaśnione zostały wątpliwości związane z interpretowaniem wyżej wymienionego przepisu. Ustosunkowując się zatem do pytania dotyczącego zasadności uiszczania przez wspólnoty mieszkaniowe podatku od odpłatnego udostępnienia powierzchni wspólnej budynku na cele reklamy, należy stwierdzić, iż najem powierzchni części wspólnej budynku pod reklamę nie stanowi gospodarki zasobami mieszkaniowymi, wobec czego dochody z tego tytułu podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych.\nPonadto warto zauważyć, że obecnie nie występują rozbieżne stanowiska w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (wcześniej: upoważnionych dyrektorów izb skarbowych), w zakresie dotyczącym opodatkowania dochodów wspólnoty mieszkaniowej z tytułu najmu powierzchni reklamowych.\nCzy prawidłowym jest nakazywanie przez zarządy niektórych wspólnot mieszkaniowych naliczanie opłat stawek aż o blisko rok wstecz, a to na skutek niepodjęcia we wcześniejszym terminie uchwał stanowiących jedyną prawną podstawę do wnoszenia opłat przez właścicieli?\nOdnosząc się do kwestii określenia wysokości zaliczek na pokrycie kosztów zarządu wyjaśniam, iż uchwalana jest ona przez właścicieli lokali (art. 22 ust. 3 pkt 3 ustawy o własności lokali) i powinna być określona w takiej wysokości, by wspólnota mogła z nich pokrywać miesięczne wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zaliczki nie są i nie muszą być ustalone w wysokości ściśle odpowiadającej rzeczywistym kosztom zarządu, choć niewątpliwie muszą być bezpośrednią funkcją tych kosztów i powinny odpowiadać im przynajmniej w przybliżeniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1997 r., II CKN 226/97).\nNadanie zaliczkom charakteru świadczeń okresowych – jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt V CSK 133/08 – ma zapewnić płynną bieżącą gospodarkę i zarządzanie nieruchomością wspólną, bez konieczności zaciągania pożyczek lub krótkoterminowych kredytów. Wpłacone przez właścicieli lokali zaliczki podlegają rozliczeniu po upływie roku kalendarzowego, na który zostały uchwalone i po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego zarządu za ten rok, obejmującego ewidencję pozaksięgową kosztów zarządu oraz zaliczek uiszczanych na ich pokrycie (art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o własności lokali).\nNależy jednak zwrócić uwagę, iż w świetle art. 12 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciele są zobowiązani pokryć wszystkie koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach z tej nieruchomości. Ustawodawca zawarł bowiem w art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali\nobowiązek ponoszenia przez właścicieli lokali pełnych wydatków związanych z utrzymaniem ich lokali, między innymi poprzez uczestniczenie w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Trzeba również przywołać art. 17 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym za ewentualne długi związane z zaległościami wspólnoty względem osób trzecich (np. dostawców usług na rzecz wspólnoty) odpowiada cała wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości wspólnej. Tym samym jeśli rzeczywiste koszty zarządu nieruchomością wspólną przekraczają koszty planowane (i wniesione zaliczki), właściciele zobowiązani będą dopłacić brakującą różnicę (każdy w odpowiedniej ułamkowej części), ponieważ są oni zobowiązani pokryć wszystkie koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej (przy czym ostateczne rozliczenie, bez względu na wysokość zaliczek, winno zawsze uwzględniać reguły wynikające z art. 12 ust. 2 ustawy o własności lokali). Należy podkreślić, iż obowiązek uiszczania środków na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną istnieje niezależnie od tego, czy wysokość zaliczki została ustalona, co ma miejsce np. w przypadku skutecznego zaskarżenia na drodze sądowej uchwały o wysokości zaliczki lub w ogóle niepodjęcia przez wspólnotę takiej uchwały na rok bieżący. Tym samym właściciele lokali mają w terminie (tj. do10 każdego miesiąca) opłacać koszty zarządu nieruchomością wspólną nawet wtedy, gdyby wspólnota nie ustaliła wysokości zaliczek. W takim przypadku właściciele lokali powinni wpłacać je w wysokości obowiązującej w roku poprzedzającym, z uwzględnieniem także wszystkich okoliczności już znanych, które mogą wpływać na wysokość obecnych i przyszłych miesięcznych wydatków wspólnoty. Natomiast ewentualne nadwyżki lub niedobory związane z takim określeniem wysokości zaliczek powinny być rozliczone po zakończeniu roku kalendarzowego.\nReasumując, zgodnie z art. 22 ustawy o własności lokali, zarząd wspólnoty podejmuje samodzielnie jedynie czynności zwykłego zarządu (ust. 1), a do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (ust. 2). Otwarty katalog czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu zawarty został w art. 22 ust. 3 ustawy. Do takich czynności należy m.in. ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną (art. 22 ust. 3 pkt 3), do których - zgodnie z art. 14 ustawy – zalicza się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację; opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody (w części dotyczącej nieruchomości wspólnej) oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę; ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali; wydatki na utrzymanie porządku i czystości czy w końcu wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Zatem, zarząd wspólnoty nie posiada legitymacji prawnej do naliczania stawek opłat.\nJak należy traktować wniesione przez właścicieli lokali całoroczne opłaty w przypadku, gdy sąd odwoławczy prawomocnym wyrokiem stwierdził nieistnienie wszystkich uchwał za dany rok kalendarzowy, w tym i uchwał dotyczących stawek opłat?\nTego typu opłaty powinny być traktowane na zasadzie wskazanej w art. 410 Kodeksu cywilnego jako świadczenia nienależne, gdyż podstawa prawna świadczenia odpadła po jego spełnieniu (uchylenie uchwał dotyczących stawek opłat prawomocnym wyrokiem).\nCzy dopuszczalnym jest podejmowanie przez wspólnoty mieszkaniowe uchwał w sprawie kar za niektóre tzw. przewinienia mieszkańców?\nWspólnota mieszkaniowa podejmuje decyzje tylko w sprawach dotyczących zarządu\nnieruchomością wspólną, w granicach zakreślonych prawem. Tym samym nie może ona\nnakładać na swoich członków odpowiedzialności za zobowiązania inne niż wskazane\nw art. 17 ustawy o własności lokali. Konsekwencją powyższego jest, iż wspólnota nie posiada\nuprawnień do ingerowania w formie uchwały, w tym także w postaci uchwalania tzw.\nregulaminów, w sferę wykonywania przez właściciela jego praw do wyodrębnionego lokalu oraz prawa do współkorzystania z nieruchomości wspólnej. Źródłem uprawnienia do żądania\njakichkolwiek odszkodowań bądź opłat od właścicieli lokali mogą być wyłącznie przepisy obowiązującego prawa, a nie uchwały wspólnoty mieszkaniowej, która samodzielnie nie może kreować tego rodzaju zobowiązań.Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie, czego wyrazem jest m.in. w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa 1394/13), w którym stwierdził on, iż wspólnota mieszkaniowa może nakładać na właścicieli lokali jedynie te opłaty, które są związane z wykonywaniem prawa własności, czyli np. utrzymaniem budynku, rozliczeniem mediów. Nie przysługują jej natomiast uprawnienia do kreowania jakichkolwiek innych obowiązków niewynikających z przepisów ustawy o własności lokalu, w tym obowiązków o charakterze gwarancyjnym, czy kar prewencyjnych. Zatem wspólnota może wobec swych członków stosować jedynie sankcje przewidziane w ww. ustawie, tzn. obciążyć dłużnika odsetkami lub w skrajnych przypadkach kierować wnioski do sądu na podstawie art. 16 ustawy o własności lokali.\nCzy podmioty wykonujące usługi budowlane w tzw. dużych wspólnotach mieszkaniowych winny wystawiać faktury opiewające także na podatek VAT?\nUstawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), zwana dalej „ustawą o VAT”, określa kto jest podatnikiem oraz jaka działalność jest zwolniona przedmiotowo lub podmiotowo. Usługi budowlane nie podlegają zwolnieniu i jeżeli są świadczone przez podatnika, który nie wybrał zwolnienia ze względu na wysokość osiąganej sprzedaży (art. 113 ustawy o VAT), podatnik ten świadcząc usługę budowlaną na rzecz wspólnoty mieszkaniowej będzie zobowiązany do wykazania kwoty podatku VAT w wystawionej fakturze na ogólnych zasadach.\nNależy dodatkowo wskazać, że przepisy ustawy o VAT zawierają regulacje, zgodnie z którymi jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi budowlane wymienione w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy o VAT i usługi te świadczone są przez podwykonawcę wówczas zastosowanie będzie miał tzw. mechanizm odwróconego obciążenia. Zastosowanie tego mechanizmu oznacza, że podatnik świadczący usługę jako podwykonawca wystawi fakturę dla podmiotu, który mu zlecił wykonanie usługi bez wykazanej stawki i kwoty podatku, z wykazaną jedynie kwotą netto, zaś podatek od tej transakcji wykaże i rozliczy zlecający.\nNie mniej jednak wskazany wyżej mechanizm rozliczeń nie wpływa na fakt wystawienia faktury dla wspólnoty mieszkaniowej. Podmiot, który otrzymał zlecenie wykonania usługi budowlanej od wspólnoty mieszkaniowej, bez względu na to czy wykonał tę usługę samodzielnie czy ją „podzlecił” innemu podmiotowi, w wystawionej fakturze dla wspólnoty mieszkaniowej będzie zobowiązany do wykazania kwoty podatku VAT (chyba, że korzysta ze zwolnienia z art. 113 ustawy o VAT).\nKtóry organ administracji państwowej uprawniony jest do dokonywania kontroli prawidłowości rozliczeń robót w tym i prawidłowości wystawiania faktur wspólnocie mieszkaniowej?\nStosownie do postanowień art. 281 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201) w zakresie kontroli podatkowej właściwym pozostaje organ podatkowy pierwszej instancji.\nCo dokładnie oznacza termin przeprowadzenie audytu finansowego, a co zwykłe przejrzenie ksiąg rachunkowych?\nUstawa o rachunkowości nie posługuje się terminami „przeprowadzenie audytu finansowego” i „przejrzenie ksiąg rachunkowych” tylko terminem – badanie sprawozdań finansowych. Obligatoryjnemu badaniu podlegają sprawozdania finansowe jednostek określonych w art. 64 ust. 1 ustawy o rachunkowości.\nNiemniej jednak biorąc pod uwagę, iż ustawa o rachunkowości nie zabrania prowadzenia ksiąg rachunkowych, a ustawa o własności lokali nie zawiera zakazu prowadzenia ewidencji księgowej, to w przypadku podjęcia takiej decyzji, wspólnota mieszkaniowa może prowadzić księgi rachunkowe i sporządzać sprawozdanie finansowe zgodnie z ustawą o rachunkowości.\nIle wynosi okres przechowywania ksiąg rachunkowych we wspólnocie mieszkaniowej?\nJednostki, które stosują przepisy ustawy o rachunkowości są zobowiązane – zgodnie z art.74 ust. 2 pkt 1 tej ustawy – do przechowywania ksiąg rachunkowych przez okres co najmniej 5 lat.\nCzy członkowie zarządu wspólnoty mieszkaniowej winni odprowadzać podatek od przyznanego im uchwałą właścicieli wynagrodzenia?\nNa podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona.\nZ innych postanowień tej ustawy (art. 14 pkt 5, art. 22 ust. 3 pkt 1 i art. 28) wynika, że członkowie zarządu mogą otrzymywać wynagrodzenie. Zgodnie z katalogiem źródeł przychodów określonym w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.) wynagrodzenie to należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł (art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).\nNa wspólnocie dokonującej wypłaty takich wynagrodzeń nie spoczywa obowiązek pobierania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy. Natomiast spoczywa na niej obowiązek sporządzenia informacji, według ustalonego wzoru, o wysokości przychodów, oznaczonej symbolem PIT-8C (art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przychody uzyskane z tego tytułu członek zarządu wspólnoty mieszkaniowej, wraz z innym dochodami uzyskanymi w danym roku wykazuje w zeznaniu podatkowym PIT-36. Zeznanie to należy złożyć w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) i w tym terminie dokonać wpłaty należnego podatku obliczonego od sumy uzyskanych w roku podatkowych dochodów.\nCzy w przypadku gdy udziały w tzw. dużej wspólnocie mieszkaniowej posiada Skarb Państwa lub gmina, na podmiotach tych ciąży obowiązek kontroli wydatkowanych środków finansowych, czy też mogą oni biernie zdać się na roczne sprawozdanie finansowe przygotowane przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej?\nSkarb Państwa bądź gmina będące właścicielami lokali we wspólnocie mieszkaniowej posiadają takie same uprawnienia jak pozostali jej członkowie, a zatem prawo kontroli działalności wspólnoty wywodzić mogą jedynie z art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali. Prawo to zostało sformułowane w ustawie o własności lokali bardzo szeroko bowiem obejmuje swoim zakresem wszelkie działania związane z zarządem nieruchomością wspólną, podejmowane przez zarząd,zaś właściciel nie może być tego prawa pozbawiony ani ograniczany. Natomiast obowiązek przedstawienia przez zarząd sprawozdania umożliwia właścicielom kontrolę nad działalnością zarządu i stanowi podstawę udzielenia mu absolutorium Częściami składowymi sprawozdania finansowego winny być: bilans, rachunek zysków i strat i informacje dodatkowe, obejmujące wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz inne informacje i objaśnienia związane z gospodarką finansową wspólnoty. Sprawozdanie finansowe, stanowiące część składową sprawozdania zarządcy, winno mieć formę pisemną, a nadto zostać opatrzone podpisem zarządcy, którzy przyjmuje odpowiedzialność za jego kompletność i rzetelność. Powinno ono także zawierać takie dane, jakie zawiera prowadzona dla nieruchomości pozaksięgowa ewidencja przychodów i kosztów oraz rozliczeń z innych tytułów. Ze sprawozdania powinien również wynikać stan wzajemnych zobowiązań wspólnoty i jej członków przy uwzględnieniu zaliczek wpłaconych przez właścicieli lokali.\n#19 www.zarzadca.eu: Zarządca 2017-08-30 18:19\nW dużym skrócie myślowym oczywiście.\nTak napisał w uzasadnieniu"\n"Po pierwsze, de lege lata przedmiotem współwłasności właścicieli lokali (art. 195 i n. k.c.) może być tylko nieruchomość w rozumieniu art. 46 §1 k.c. i wspólne części budynku, a nie także inne elementy, np. środki pieniężne tworzące fundusz remontowy."\n#18 www.zarzadca.eu: elan124 2017-08-30 16:59\nZarządca: Sąd Najwyższy wskazał, że [color=#00f]nad płaty[/color] nie są przecież nieruchomościam i . Śliczne ! :shocked:\n#17 www.zarzadca.eu: Zarządca 2017-08-30 10:38\n[cite] koziorozka:[/ci te]Cytat:\nWarto przeczytać to orzeczenie ze zrozumieniem\nTrzy razy przeczytałam - nadal nie rozumiem. Na szczęście nie muszę.\nW tym wyroku chodzi o uchwałę, która miała spowodować, że nadwyżki na funduszu remontowym w razie sprzedaży lokalu pozostaną we wspólnocie mieszkaniowej. Pewien wrocławski zarządca zaczął stosować taki wzorzec - nadpłaty chciał powiązać z prawem własności lokalu, które "przechodzi" w całości na nabywcę.\nSąd Najwyższy wskazał, że nadpłaty nie są przecież nieruchomościam i.\n#16 www.zarzadca.eu: ijan 2017-08-29 22:30\ntajfun to co piszesz może i jet wykładnią tego wyroku ale spójrz w drugą stronę kto zakładał tę sprawę przegraną na te 200 000 zł kto reprezentował tę wspólnotę czy czasami nie zarządca który źle reprezentował WM zaciągnął kredyt w banku na coś co nie był w stanie zrobić lub zapłacił z góry za nie wykonaną pracę to dlaczego ja mam spłacać w stosunku moich udziałów i jeszcze nie pytać właścicieli o zgodę to w jakim kraju my żyjemy państwo chce się pozbyć spółdzielni , ADM ,ABM mieszkań zakładowych i stworzyło potworka pod nazwą "wspólnoty mieszkaniowe" , czy się mieszkańcom podoba czy nie muszą do nich należeć gdzie niektóre WM nie miały prawa powstać, a powstały ustawodawca ani myśli zmieniać przepisów żeby były czytelne i zrozumiałe dla dziecka z szkoły podstawowej jak mawiał jeden z prominentnych ministrów , sądy wydają wyroki jak im się podoba nie ma jednolitych orzeczeń na które można by się powoływać gdyż inny sąd wydał odmienne orzeczenie i tak w kółko Macieju aż do znudzenia i nie dziwię się że lokatorzy mieszkań są wrogo nastawieni do zarządców , deweloperów i innych zarządzających zasobami mieszkaniowymi.\n#15 www.zarzadca.eu: tajfun 2017-08-29 17:50\nPrzy okazji takich dyskusji ,po raz n-ty czytam do znudzenia uchwałe SN z 21 grudnia 2007 r .\nUważam że jest to podstawowa wykładnia prawna do zrozumienia czym jest wspólnota mieszkaniowa. I chociaz w pewnych punktach uzasadnienie WM jako osoby ustawowej nie do końca mnie przekonuje ( np: wspólnota ma organ w postaci zarzadu) to uchwała ta ma moc zasady prawnej i czy się komuś podoba czy nie, to interpretacja wspólnoty jako osoby ustawowej obowiązuje.\nKrótko. WM ma podmiotowość prawną i swój majątek odrębny od majatku właścicieli lokali.\nPrzykład: Właściciele lokali wpłacają na koszty zarzadu WM okreslone środki proporcjonalnie do udziałów. Po wplaceniu środki te nie stają sie już ich własnością lecz stają sie majatkiem wspónoty jako osoby ustawowej, tz. majatkiem własnym .\nW konsekwencji, jeśli wspólnota przegrała sprawe sadowa i musi np: zapłacic osobie trzeciej 200 000zł odszkodowania to musi to zrobić z majatku własnego ( zaliczek właścicieli) i zarzad wcale nie musi pytać właścicieli o zgode. A jeśli tych środków braknie to może zgodnie z art 17 UoWL obciążyc dodatkowo wszystkich właścicieli proporcjonalnie do udziałów.\nTakie są ( moim zdaniem ) konsekwencje tej uchwały.\n#14 www.zarzadca.eu: koziorozka 2017-08-29 17:09\nroszczenie (...) należy zaliczyć do majątku\n#13 www.zarzadca.eu: Zarządca 2017-08-29 13:35\nFundusz remontowy nie jest majątkiem właścicieli, identycznie jak każda inna zaliczka wpłacona na koszty zarządu, z pewnym zastrzeżeniem - roszczenie o zwrot nadpłaty należy zaliczyć do majątku wspólnoty mieszkaniowej.\n#12 www.zarzadca.eu: tajfun 2017-08-29 12:52\nJest wręcz przeciwnie, w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że środki zgromadzone na funduszu remontowym stanowią majątek wspólnoty mieszkaniowej.\nMajatek wspólnoty mieszkaniowej to nie jest majątek współwłaściciel i lokali ( element ich majatku osobistego) tworzącyxh wspólnote, lecz majątek wspólnoty mieszkaniowej jako osoby ustawowej.\nJest to zasadnicza różnica wynikająca z uchwały SN z 21 grudnia 2007 r. Wspólnota mieszkaniowa posiada jako osoba ustawowa majątek własny.\n#11 www.zarzadca.eu: blazejh 2017-08-29 09:20\nNie jestem ekspertem o prawa bankowego, a tym bardziej od praktyki banków, ale zawsze bank zawiera umowę o prowadzenie rachunków ze wspólnotą. Technicznie z upoważnionymi reprezentantami wspólnoty.\nG dyby środki zebrane na rachunku funduszu remontowego miały pozostać współwłasnością osób wpłacających, to każdy z właścicieli musiałby mieć swobodny dostęp do rachunku i do zwrotu swojej części. A zarząd wspólnoty i pełnomocnik do rachunku musiałby nie mieć tu nic do gadania. Tzn. że np. bank musiały sprzedać kilkadziesiąt tokenów czy innych urządzeń, bo każdy musiałby mieć dostęp do wspólnego konta.\nIdąc dalej stan środków zebranych na funduszu pozostałby właściwie poza czyjąkolwiek kontrolą, a środki zamiast swobodnie wpływać, równie swobodni by z konta wypływały.\nP ozostałby jeszcze problem nie do przeskoczenia dla banku, który musiałby prowadzić ewidencję wpłat i stanów kont indywidualnych. Czyli takich historii księgowych, których nawet same wspólnoty bardzo często nie prowadzą. A jeśli prowadzą - to musiałby bank po prosu dublować księgowość funduszu remontowego, albo każdorazowo ustalać stany księgowe z kimś ze wspólnoty.\nInn ymi słowy fundusz taki byłby fikcyjny.\n#10 www.zarzadca.eu: koziorozka 2017-08-28 19:51