[Play/P4] Modernizacja, rozbudowa, konfiguracja sieci - cz. 1. - Strona 685 - Forum - TELEPOLIS.PL\nDzisiaj jest 11 lip 2020, 03:25\nStrona 685 z 711\n#1079634 autor: Mateusz7\n01 wrz 2019, 13:02\n30 sie 2019, 12:37\nCo ciekawe kiedy mam w routerze włączoną obsługę pasma LTE 1800 to zakłóca mi to kanały TVN na dekoderze NC+ (11508 MHz. Pojawia się poszatkowany obraz. Reszta programów działa)\n30 sie 2019, 13:46\nTo też są problemy w Cyfrowym Polsacie i 1800mhz zakłóca TVNy na 11508mhz i też pojawia się poszatkowany obraz I to sieć Orange\nwymieńcie konwerter na taki z filtrem LTE, albo kable od konwertera do dekodera są słabo ekranowane..tanie\n01 wrz 2019, 10:50\nwymieńcie konwerter na taki z filtrem LTE\nA to są takie ? Jak to działa ? Wycina cały transponder TVN-ów ?\nNie jest to może wielkie odkrycie, ale uporządkowanie tej kwestii pomoże korzystającym z rozbudowywanej sieci Play (temat wątku), jak również wszystkim pozostałym. Najprostszy sposób na wyeliminowanie problemu, to wymiana konwertera na Unicable, wtedy wszystkie kanały (transpondery) odbierane są na tej samej częstotliwości dla danego dekodera. Trzeba jednak wcześniej sprawdzić czy posiadany dekoder obsługuje tę technologię (np. wifiBOX+ nie obsługuje), jeżeli jest możliwość wymienić dekoder na inny.\nSygnał z jednego kabla można wtedy rozdzielić na cały dom/mieszkanie, dopóki starczy siły sygnału do 4, 8, 24, 32 dekoderów (w zależności od konwertera i dekoderów). Można zaopatrzyć się od razu w konwerter Unicable II (dCSS), który jest wstecznie kompatybilny z Unicable I (SCR). Wtedy w najnowszych flagowych dekoderach zyskujemy dodatkowe funkcje jak np. szybkie przełączanie między kanałami (fast zapping), nagrywanie kilku programów na raz itp.\nInne opcje dodatkowe lub alternatywne: dokładne ustawienie anteny, skręcenie konwertera (często pomijane, sporo poprawia), wymiana anteny na większą np. Corab 90, dobry konwerter. Dzięki zapasowi sygnału zyskujemy odbiór także w czasie mocnego deszczu (poza skrajnymi przypadkami).\nPrzy dobrze ustawionej antenie o średnicy 80-90 cm parametr MER >= 15 dB (dekoder Cyfrowego Polsatu, przycisk czerwony lub INFO) lub poziom jakości (nie siły) w dekoderach nc+ wynosi ok. 70-90% w zależności od wybranego kanału.\n#1079638 autor: marcin19883\n01 wrz 2019, 13:25\nPlay ma szeroki wachlarz ilości anten na stacjach.\nPytałem się, bo L2100 mam delikatnie o kilka dB lepsze niż L1800. Może poprostu antena cybertecha lepiej odbiera to pasmo, lub L1800 obciążone, dlatego są takie wachania.\n#1079693 autor: Spacedust\n02 wrz 2019, 12:45\nStacja bazowa PLAY na ul. Rybaki 28 w Poznaniu (kamienica) po rozbudowie o LTE800/LTE2600, tutaj mamy chyba dual band Kathrein + triband Huawei:\nhttps://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/ ... e=5DFB86C5\nhttps://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/ ... e=5E048943\nStacja bazowa PLAY ul. Limanowskiego 13 w Poznaniu (kościół pw. Św. Anny) po rozbudowie o LTE800/LTE2600, nowa lokalizacja 3-sektorowa full wypas, całkowicie zakamuflowana, anteny zapewne za żaluzjami:\nhttps://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/ ... e=5DD12444\nhttps://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/ ... e=5E076605\nhttps://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/ ... e=5E1635E2\n#1079714 autor: helioN\n02 wrz 2019, 17:59\n30 sie 2019, 09:57\n@helioN - Poczekaj do poniedziałku. Jeżeli nadal nie będzie zasięgu, to zrób zgłoszenie, i niech się tłumaczą. Nie ma komunikatu o tym, aby prace na RTCN się wydłużyły.\nDalej nic xD 30 sierpnia poszło zgłoszenie - dzisiaj dostaje SMS'a że zadzwonią około 16:30, nie zadzwonili, może i lepiej bo coś krótko im odpowiedź zajęła i pewnie nic się nie kontaktowano z technikami tylko znów by była odpowiedź typu "zleciłem synchronizację danych na numerze, proszę zresetować router"\nCoś mi się wydaje że oni na godzinę przed kontaktem dopiero czytają te zgłoszenia, koleś zobaczył że mnie już na takie triki nie spławi i może przekazał to wyżej, marzenia ściętej głowy\nCiekawe czy przez BOK da się coś wyciągnąć od techników terenowych, czy może reklamacja pisemna pomoże? W ogóle może tu coś ich zmotywować żeby się z nimi rozmówili?\nP.S. - kilka dni temu dostałem SMS że w mojej okolicy dodali BTS'y, poprawiono zasięg i że dziękują za bycie w najlepszej sieci Ja mieszkam 3,5km od RTCN w Piaskach, mam LTE Playa od 2011 . Komediodramat. Play tak się pogorszył przez ostatnie kilka lat że szkoda gadać...\nOstatnio zmieniony 02 wrz 2019, 18:04 przez helioN, łącznie zmieniany 1 raz.\n#1079716 autor: Młody..\n02 wrz 2019, 18:03\n@helioN - Pisałem w innym poście, że prace na stacji Lublin / Piaski, zostały przedłużone do 27.09.2019, i jest to potwierdzone w dziale serwisowania na stronie Emitela. Roboty tam jest ponoć bardzo dużo, więc technicy Emitela są tam pewnie codziennie. Czekaj na odpowiedź Playa, bo to ich obowiązek udzielić informacji, gdy tracisz zasięg ze stacji, która Ci go zapewniała.\n#1079717 autor: helioN\n02 wrz 2019, 18:09\nWTF... 27 września? Prawdopodobnie 2 miesiące bez zasięgu a Play tego nawet w systemie nie ma?\nJa jak miałem ze 12-14 lat byłem nawet w środku budynków tego RTCN bo mój wujek tam pracował, teraz wszystko zautomatyzowane, ale że tyle im to zajmie i jest tam tyle roboty...\nAle jak to możliwe że tylko Play ma problemy? Wiem że Orange i T-Mobile działają normalnie cały czas, trochę pechowo jeśli tylko anteny Play'a im przeszkadzały i musieli je wyłączyć/zdjąć.\nTytuł: Konfiguracja i rozbudowa sieci Play/P4\n31 sie 2019, 22:22\nA zauważyłeś na BTSerch nowe (z końca zeszłego roku) pozwolenia UKE dla Play w tej okolicy? W Brzeziczkach i Żegotowie. Jeśli są już wybudowane, to niektóre z miejscowości dotychczas obsługiwane przez Piaski będą teraz w zasięgu nowych nadajników.\nTak, już nawet dawno stoją i są podprowadzone radiolinie. Problem w tym że to mniejsze stacje z mniejszymi osiągami, poza tym po co mam coś zmieniać skoro Piaski są bliżej i zawsze było ok od 2011.\nStacja w Żegotowie jest też jakieś 3,5km stąd czyli tyle samo co Piaski, ale ja nie chce specjalnie przestawiać na nią anten bo prawie na pewno jest gorsza + wchodzenie u mnie na dach nie jest łatwe.\nGdyby stacja w Żegotowie była czegoś warta to łapałbym z niej sygnał lub telefony by się na nią przełączyły, nic z tego nadal tylko Janówek oddalony o 10km. Więc albo ta stacja ma mniej sektorów albo nawet jeszcze nie działa.\nWolę poczekać aż wrócą Piaski.\nBrzeziczki są za stacją Piaski a i tak odbiera mi z Janówka... cholera wie czy ona też w ogóle funkcjonuje.\n#1079718 autor: Młody..\n02 wrz 2019, 18:21\n@helioN - Możliwe, że anteny Playa są wyżej i na tyle wysoko, że mogą zbyt mocno grzać w techników Emitela, i być może dlatego przestał być nadawany z nich zasięg, a anteny pozostałych opów mogą być niżej, i wiązki promieniowania nie stają się dużym problemem. Oczywiście, to tylko moje przypuszczenia.\nCo do długiego terminu serwisowania, to jest to spowodowane tym, że dotychczasowe anteny (głównie pod TV) służyły blisko 30 lat, i pewnie system antenowy zostaje właśnie wymieniany.\nWięc automatyka i obsługa RTCN to jedno, a systemy antenowe i ich żywotność i skuteczność, to drugie.\n#1079719 autor: helioN\n02 wrz 2019, 18:25\n30 lat? Nieźle. No nic, jednak psim obowiązkiem Playa jest mnie poinformować bo to prawdopodobnie będą 2 miesiące bez zasięgu. Będę ich męczył o info.\nZnalazłem to info: https://emi.emitel.pl/plan_www/\nTo przerwy w zasięgu są tutaj zaznaczone od 8-16? Ciekawe dlaczego Play nie może też anten wyłączyć na czas prac i potem włączyć na nowo. Chyba że zdjęli je całkowicie.\nOstatnio zmieniony 02 wrz 2019, 18:27 przez helioN, łącznie zmieniany 1 raz.\n#1079720 autor: Młody..\n02 wrz 2019, 18:26\n@helioN - Męcz, i daj znać, co jaśniepaństwo odpowiedziało. Tak, to jest plan serwisowań.\n#1079721 autor: helioN\n02 wrz 2019, 18:28\nTo przerwy w zasięgu naziemnej są tutaj zaznaczone od 8-16? Ciekawe dlaczego Play nie może też anten wyłączyć na czas prac i potem włączyć na nowo. Chyba że zdjęli je całkowicie.\n#1079722 autor: Mixiorek\n02 wrz 2019, 18:41\nLokalizacja - Warszawa, testowa karta z wybranym ręcznie Plusem. SMS przyszedł przed 13:00:\n"Dzien dobry. W ciagu najblizszej doby planujemy prace serwisowe. W zwiazku z tym, w celu zachowania ciaglosci dzialania uslug, prosimy o ustawienie w telefonie automatycznego wyboru operatora sieci. Pozdrawiamy, zespol Play"\nWyłączą mi RK Plusa czy ogólnie odcinają już obszar? Zobaczymy.\nOstatnio zmieniony 02 wrz 2019, 18:47 przez Mixiorek, łącznie zmieniany 1 raz.\n#1079723 autor: Młody..\n02 wrz 2019, 18:43\n@helioN - Tutaj akurat jest zaznaczenie, że 27.09 zakończą pracę o godzinie 16:00. Emisje telewizji cyfrowej i radia, i tak są nadawane z rezerwowego systemu antenowego.\n#1079725 autor: lordbyd\n02 wrz 2019, 19:57\n@helioN - na stronie radiopolska.pl można zobaczyć, jak wygląda obiekt nadawczy Lublin/Piaski: https://radiopolska.pl/wykaz/obiekt/107 ... leria]/39/\nNa zdjęciach widać, że systemy antenowe GSM/UMTS/LTE są zamontowane w okolicach pierwszej galerii technicznej. Wszyscy operatorzy mają więc anteny na podobnej wysokości.\nW połowie masztu widać rezerwowe systemy antenowe RTV, z których prowadzona jest emisja podczas konserwacji systemów głównych.\nSkoro pozostali operatorzy nadają z tej lokalizacji to być może Play zmienił konfigurację anten lub zmniejszył moc w związku z uruchomieniem kilku sąsiednich stacji przekaźnikowych.\nPodczas prac serwisowych na szczycie masztu - anteny rezerwowe nadają zwykle z obniżoną mocą. Sygnał jest wyłączany całkowicie tylko na czas wejście/zejścia techników z masztu lub na czas np. malowania konstrukcji kratownicowej.\nMusiałbyś podjechać w okolicę RTCN i sprawdzić, czy odbierasz sygnał z tej lokalizacji. Jeśli tak, to oznacza że zmniejszono moc. Jeśli nie, to znaczy, że stację wyłączono - być może całkowicie.\n#1079728 autor: helioN\n02 wrz 2019, 20:35\nPlay mówił że niczego nie robił.\n#1079729 autor: Kryniczanin\n02 wrz 2019, 20:49\nNie wierz w żadne słowa operatora. Ja w 2011 musiałem tłumaczyć przez przez prawie tydzień T-Mobile, że im stacja padła, oczywiście "technicy" i inna ciemnota wszystkiemu zaprzeczała.\nPo tygodniu przyznali, że mam rację...oczywiście wcześniej wysyłali mnie do serwisu z telefonami.


Wiadomości: Słowacja M: Porażki drużyn Polaków\nStrona Główna > Aktualności > ligi zagraniczne > Słowacja M: Porażki drużyn Polaków\n13 lutego 2018 17:15\nW przedostatniej 5. kolejce rywalizacji zespołów aspirujących do miejsc 1-4 w lidze słowackiej porażki zanotowały „polskie” zespoły. VKP Bystrina Nitra Stanisława Wawrzyńczyka okazała się słabsza od VK Prievidza. Slávia Svidník Łukasza Ciupy i Łukasza Pietrzaka nie ugrała z kolei seta w starciu z Mirad Prešov. W tabeli drużyny naszych reprezentantów zajmują odpowiednio drugie i czwarte miejsce.\nVK Mirad PU Prešov okazał się w tym spotkaniu zespołem lepszym przede wszystkim w bloku. Zapunktował tym elementem 12 razy, przy 5 blokach Slávii Svidník. Zanotował także nieco lepszą skuteczność ataku, bowiem skończył 52 proc. prób ataku przy 49 proc. rywali. Mimo że mecz trwał trzy sety, był dość wyrównany i o wyniku decydowały niuanse. Łukasz Pietrzak grał całe spotkanie i zdobył 16 punktów, będąc wespół z Marcelem Luxem najlepiej punktującym zawodnikiem swojej drużyny. Polak zdobył 14 punktów atakiem (41 proc. skuteczności) i dwa zagrywką. Łukasz Ciupa grał w dwóch pierwszych setach i zdobył 7 punktów atakiem, przy dość niskiej 35-procentowej efektywności w tym elemencie. Odbierał zagrywkę 9 razy, notując 56 proc. przyjęcia pozytywnego i 33 proc. perfekcyjnego. Dla zwycięzców 15 punktów zdobył Martin Sopko.\nVKP Bystrina Nitra zagrała w tym meczu bez Stanisława Wawrzyńczyka. W przeciągu całego meczu okazała się słabsza od rywali w ataku, kończąc 42 proc. piłek, zaś u rywali wskaźnik ten wyniósł 51 proc. Przyjezdni też lepiej blokowali (12:6). Marcilio Braga Da Silva zdobył dla zwycięskiej ekipy 18 punktów. Dla pokonanych Anton Menner i Marek Malina zdobyli po 14 punktów.\nWyniki i tabela rywalizacji o miejsca 1-4 w lidze słowackiej mężczyzn\nligi zagraniczne, Łukasz Ciupa, Łukasz Pietrzak, Slavia Svidnik, Słowacja, Stanisław Wawrzyńczyk, VKP Bystrina Nitra


Marika Krajniewska | Książki na czasie\nBiałe noce – Marika Krajniewska. Recenzja\nW prozie Mariki Krajniewskiej ogromnie cenię kondensację treści. Autorka rewelacyjnie potrafi zamknąć ważne kwestie w krótkich formach, czego po raz kolejny dowodzi na kartkach mikropowieści „Białe noce”.\nTym razem wiodącym motywem jest miłość, ale daleko jej do spełnionej. A jeszcze dalej do szczęśliwej choćby w minimalnym stopniu. Początkowo może wydawać się inaczej, bo Olę i Siergieja ewidentnie coś łączy. Kruchość tej relacji szybko jednak wychodzi na światło dzienne za sprawą Aleksandra – brata chłopaka, który wraca z wojny Czeczenii. Kilka spojrzeń staje się katalizatorem fascynacji, którą trudno okiełznać. A jeszcze trudniej dać jej prawo do szczęśliwego finału.\nPomyli się bowiem ten, kto założy, że historia zaserwowana przez Marikę Krajniewską w książce „Białe noce”, to ckliwa opowiastka z wojną w tle. To dramat na trzy serca pełen uczuć nasiąkniętych rozpaczą i niespełnieniem. Wszystko jest tutaj wyważone. Nawet emocje bohaterów są dawkowane z rozwagą, ale dobitnie.\nAutorka wydobywa z nich wszystkie nadzieje i tęsknoty, upycha ich los w różne zakamarki codzienności, zmuszając do podejmowania trudnych decyzji. Takich, które nieuchronnie zmieniają wszystko. Nie tylko przyszłość, ale też relacje w różnych konfiguracjach. Dokąd prowadzi miłość do kobiety? I ile można dla niej poświęcić, szczególnie jeśli w grę wchodzi rywalizacja z bratem? Jaką wagę ma kłamstwo? Wszystko to w książce „Białe noce”. Marika Krajniewska po raz kolejny dowodzi, że świdrowanie duszy to jej specjalność.\nMarika Krajniewska, „Białe noce”, Wydawnictwo Papierowy Motyl 2016\nTagi: książka Białe noce, książka o trudnej miłości, Marika Krajniewska, mikropowieść, motyw miłości, nowa książka Mariki Krajniewskiej, recenzja książki Białe noce, recenzja książki Mariki Krajniewskiej


Fundacja powstała z chęci i potrzeby niesienia pomocy Polakom i osobom polskiego pochodzenia rozrzuconym po całym świecie, szczególnie w krajach azjatyckich byłego ZSRR. Osobom, które ze względu na swój stan majątkowy mają bardzo utrudniony czy wręcz niemożliwy kontakt z ośrodkami polonijnymi nie mówiąc już o Kraju Ojczystym.\nCelem fundacji jest by wszyscy potomkowie zesłańców, wszystkie ofiary wywózek lat 30stych, 40stych i 50tych XX wieku i ich potomkowie poczuli, że Polska ich nie zapomniała, że nadal są ludzie którzy ich szukają, starają się pomóc, dodają otuchy i pewności że warto było czekać przechowując przez kolejne pokolenia pierwiastki polskości.\nChcemy pomagać naszym rodakom poprzez:\npomoc w nauce języka polskiego,\npomoc w podjęciu nauki w Polsce,\npomoc w przyjazdach czasowych do Polski,\npomoc w powrocie na stałe do Polski,\npomoc w znalezieniu mieszkania i pracy po powrocie do Polski.\nCelem fundacji jest również upamiętnianie miejsc spoczynku, poszukiwanie rodzin, poszukiwanie dokumentów archiwalnych, dokumentowanie miejsc związanych z martyrologią i życiem Polaków i osób polskiego pochodzenia zesłanych do Nieludzkiej Ziemi.\nPoss Aneta Joanna Członek Zarządu\nOlbrych Katarzyna Świętosława Członek Zarządu\nZaremba Robert Prezes Zarządu\nDane o fundacji\nDO SKŁADANIA OŚWIADCZEŃ WOLI W IMIENIU FUNDACJI UPRAWNIONY JEST PREZES ZARZĄDU DZIAŁAJĄCY SAMODZIELNIE.\nFundacja prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wymienionym w statucie i zgłoszonym do KRS. Całość dochodu jest przeznaczana na cele statutowe.


Hiszpania: Szkoły coraz częściej płacą kary za cierpienia maltretowanych uczniów - Dziennik.pl\n25 grudnia 2020, 14:18 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nHiszpański wymiar sprawiedliwości coraz częściej orzeka na korzyść dzieci prześladowanych w szkole przez swoich rówieśników. Ostatni wyrok w takiej sprawie zapadł w Palencii, na zachodzie kraju, gdzie placówkę oświatową zobowiązano do wypłaty 8000 euro odszkodowania na rzecz ucznia. Inne wyroki?\nKara dla szkoły została zasądzona po długiej walce matki 10-letniej dziewczynki prześladowanej przez innych uczniów. Po zignorowaniu sprawy przez nauczycielkę, dyrekcję placówki oświatowej, a nawet regionalne kuratorium, ostateczny rezultat dała dopiero skarga rodzicielska przed sądem.\nWyrok sądu w Palencii jest jedną z coraz liczniejszych spraw wygranych przez rodziców dzieci prześladowanych w szkole. Przed rokiem w Barcelonie jednej ze szkół nakazano wypłatę odszkodowania w wysokości 4000 euro. Poszkodowaną była dziewczynka regularnie wyśmiewana przez rówieśniczki w związku z dolegliwościami zdrowotnymi wpływającymi na jej wygląd. Dziecko cierpi na bulimię.\nUczelnie dały się nabić w tani PR\nPochodzący ze wspólnoty autonomicznej Walencji nauczyciel Carlos Lopez wskazuje, że z roku na rok w Hiszpanii rośnie wrażliwość wobec problemu prześladowanych uczniów przez swoich szkolnych kolegów, ale też form udowodnienia procederu.\nJeszcze kilka lat temu wydawało się, że jedynym potwierdzeniem znęcania się nad którymś z uczniów przez jego kolegów może być szkolny monitoring lub zeznania innych dzieci. Upowszechnienie się wśród uczniów telefonów komórkowych i nagrywane nimi sceny z życia szkoły mogą pomóc w ujawnianiu szkolnej przemocy - powiedział PAP Lopez.\nHiszpański nauczyciel wskazał, że w ostatnich latach rodzicom kilkorga dzieci udało się skutecznie walczyć przed sądem o sprawiedliwość dla swoich pociech. Przy okazji ukarane zostały również placówki oświatowe.\nKary za znęcanie się nad uczniem\nDotychczas najwyższą karę z tytułu dopuszczenia przez szkołę do znęcania się nad uczniem zapłaciła prywatna szkoła z Alcorcon pod Madrytem. W 2011 roku stołeczny sąd nakazał jej wypłatę 40 tys. euro tytułem odszkodowania dla rodziny maltretowanego chłopca. W trakcie procesu potwierdzono, że pięciu uczniów gnębiło 8-latka przez trzy lata, dopuszczając się zarówno przemocy psychicznej, jak też fizycznej.\nPsycholog dziecięcy, który pomagał wymiarowi ścigania w śledztwie, zeznał przed sądem, że codzienne prześladowanie ze strony kolegów doprowadziło u chłopca do "głębokiej i przewlekłej traumy oraz poważnych uszkodzeń psychiki". Bez odpowiedniej terapii to dziecko do końca życia będzie nosić w sobie ciężar tego, co spotkało go w tej szkole - stwierdził przed sądem psycholog Inaki Pinuel.\nsąd zagranica szkoły dzieci pieniądze odszkodowanie uczeń maltretowanie\nA co mogą począć nauczyciele, jak dzisiaj nie mogą na ucznia nawet zmarszczyć brwi czy podnieść głosu? Dawniej był na to sposób - woźny obijał takiemu nygusowi tyłek batogiem, a w domu ojciec poprawiał. Jak było mało, to nygus był wyrzucany ze szkoły, czasem z tzw. "wilczym biletem" - czyli żadna inna szkoła go nie przyjęła. Dawniej wychodzono z założenia, że jak ktoś chodzi do szkoły nie po to by się uczy, a tylko łobuzować, to ludzi do machania łopatą i noszenia ciężkich pak też potrzeba i to wielu. Na marginesie - dlaczego to szkoła ma ponosić konsekwencje finansowe złego zachowania uczniów, a nie ich rodzice?


Plac zabaw w Parku Zdrojowym - Świnoujście Info\nW Świnoujściu nie brakuje atrakcji, zwłaszcza w okresie letnim. W dzisiejszym artykule postaramy się podpowiedzieć państwu, na jaki plac zabaw warto wybrać się z dzieckiem w trakcie pobytu w tej pięknej miejscowości?\nKażdy maluch pragnie każdego dnia poznawać świat i świetnie się przy tym bawić. Położony w Parku Zdrojowym plac zabaw, z pewnością jest miejscem, w którym każde dziecko poczuje się jak w bajce. Obiekt ten położony jest przy ul. Mieszka I, i jest prawdziwą bombą, jeśli chodzi o place zabaw w Świnoujściu. Znajdziemy tutaj masę atrakcji dla dzieci. Zaczynając od tyrolki, masę kolorowych zjeżdżalni, bujane koniki oraz wiele innych ciekawych atrakcji, które pozwolą dziecku porządnie się wymęczyć i wybawić.\nCałość placu wykończona jest w drewnianym stylu, a wszystkie sprzęty wyglądają bardzo solidnie, zachęcając do swawoli. Istotna także jest tutaj nawierzchnia placu, która została wykonana z gumy. Dzięki temu niesforne dzieciaki nie zrobią sobie na niej krzywdy.\nDla rodziców znalazło się miejsce na obserwację swoich pociech, bez problemu znajdziemy tam ławeczkę, na której będziemy mogli się przez chwilę odprężyć.\nPlac otoczony jest drzewami, co szczególnie ważne dla dzieci. Dzięki cieniowi drastycznie zmniejsza się ryzyko udarów słonecznych, co może być kluczowe, jeśli chodzi o kilkugodzinne zabawy z dzieckiem na otwartej przestrzenii.\nDorośli również na terenie parku nie będą się nudzić. Park bogaty jest w wiele ścieżek oraz tras rowerowych. Jest to idealna propozycja na niedzielny spacer. Miejsce to jest magiczne i swoją magią przyciąga codziennie wielu spragnionych magicznych przygód.\nNajwiększe atrakcje Świnoujścia. Część III\nNajwiększe atrakcje Świnoujścia. Część II\nNajwiększe atrakcje Świnoujścia. Część I


Ciężkiej Pracy - Pomponik\nPlotki Pomponik » ciężkiej pracy\nArtykuły na temat: ciężkiej pracy\nMonika Zamachowska relaksuje się na masażu po ciężkiej pracy! Stać ją na to?\nMonika Zamachowska (46 l.) już niejednokrotnie narzekała, że musi ciężko pracować, by utrzymać rodzinę i wspomóc finansowo męża Zbigniewa Zamachowskiego (57 l.). Jednak okazuje się, że nie jest tak źle i prezenterkę stać na mniejsze i większe przyjemności.\nTak Alżbeta Lenska odpoczywa po ciężkiej operacji! Co na to mąż?\n.... Rafał jest dziś w pracy i cieszę, że robi to, co lubi, Ja odpoczywam, koleżanka zabrała na zabawę Zosię od rana i pewnie szaleją, a Antek spędza dzień z najlepszymi kolegami. Nikt z Nas się nie...\n..."Dynastii" Aaron Spelling ujął to tak: "Hm... Ma przepiękne oczy". Ku rozpaczy fanów, po niemal dekadzie grania roli Krystle i pracy nierzadko po 14 godzin na dobę bez weekendów, Linda zdecydowała się...\n...się, że ekschłopak nie szuka pracy, przeszkadza jej w znalezieniu nowego partnera i uniemożliwia wyjazd Mili z Meksyku. Również Sergio Mayer nie wyrażał się pochlebnie o synu. Stwierdził, że woli być...\n"M jak miłość": Ciężkie życie syna prostytutki\nZ powodu pracy mamy Damian będzie miał kłopoty.\nZdjęcia na temat: ciężkiej pracy\nWideo na temat: ciężkiej pracy\n"Misja Afganistan": Sumienie kontra zemsta\nSytuacja nie odbiegała od stylu życia wojskowych. Wstawaliśmy o 5. rano, kładliśmy się spać po całym dniu ciężkiej pracy. Pracowaliśmy z ciężkim sprzętem, z bronią, z prawdziwymi rozkazami... - wspomina Piotr Rogucki pracę na planie serialu "Misja Afganistan".\nDyskusje na temat: ciężkiej pracy\nDROGIE DZIEWCZYNY, ŻYCZMY SOBIE WSZYSTKIE TAKIEJ "CIĘŻKIEJ PRACY"\nDieta cud : daleko od koryta i blisko ciężkiej pracy fizycznej . I to wszystko.\nRe: "Korona królów": Nie przejmuje się hejtem!\nTrzeba rozróżnić hejt od zdolności aktorskich. Jeszcze dużo ciężkiej pracy przed ...\nI to chyba jest sedno problemów dzisiejszych "nowobogackich"-brak ciężkiej pracy ,a nie nadmiar pieniędzy.\nLipna aktorka bez szkoły a wymagania jakby miała oskara za dzień zdjęciowy kasowała kilka tysi a teraz beee co innego jej ojciec fajny i dobry aktor.Ciekawe ze mroczki mucha czy inni grają tyle lat i jest ok bo co bo kredyty? no życie 99% ludzi tkwi w nielubianej czasami ciężkiej pracy i to za kilka tysi na miesiąc a nie za dzień\nRe: "Na Wspólnej": Sekret jej młodości\nJak będę mieć tyle kasy za nic nie robienie to będę wyglądać 30 lat młodziej. Ot i celebrytki, co one wiedzą o ciężkiej, fizycznej pracy ?\nłopata do ręki i rowy kopać. Po ciężkiej pracy fizycznej nie będzie już cieczki.\nA NIECH KTOŚ MI POWIE CZY NASZE MAMY NIE WYGLĄDAŁY BY MŁODZIEJ GDYBY NIE MUSIAŁY ZASUWAĆ CODZIENNIE W CIĘŻKIEJ PRACY..?? CZY TA PANI SIĘ KIEDYŚ UROBIŁA FIZYCZNIE CZY TYLKO PUDER I KREMIKI ITP...?\nCzekam z niecierpliwością kiedy powstanie codzienny,cykliczny program dokumentalny w którym osobistości z pisu opowiedzą nam o swoim życiu,pracy dla ojczyzny,ciężkiej pracy..Polacy czekają z utęsknieniem na taki program..\nWidać, że dużo tego śniegu ci padało w drodze do szkoły, vide ortografia, gramatyka i interpunkcja. Typowy miłośnik PRL - stary i niewykształcony. Ta dzisiejsza "gnąca się" młodzież jest w pracy ponad dwukrotnie wydajna niż twoje pokolenie nierobów żyjących przez chwilę jak ludzie, nie dzięki swojej ciężkiej pracy ale na gierkowskim kredycie.\nmichał kamiński chory\nvincent cassel plotki\nirmina fashion week


AMD Ryzen 3 - ceny mogą zaczynać się już od 450 złotych | PurePC.pl\nPiotr Piwowarczyk | 15-07-2017 15:30 |\nW niskich segmentach desktopowych procesorów królują aktualnie 4-wątkowe układy Intel Pentium z generacji Kaby Lake. Choć ostatnie zawirowania na rynku spowodowały, że chipy te sprzedawane są w nieco wyższej cenie, nadal są one szalenie opłacalne i w zasadzie nie mają konkurencji. Ta ma dopiero nadejść w postaci zapewne nieco droższych Ryzenów 3 od AMD, które zadebiutują pod koniec bieżącego miesiąca. Jak na razie zapowiedziano tylko dwóch przedstawicieli tej budżetowej rodziny, jednak nadal poza częstotliwościami nadal nie znamy ich oficjalnej specyfikacji. W oficjalnych slajdach od Czerwonych nie było również mowy o cenach, jednak na szczęście tej sprawie mamy nowe, całkiem pozytywne przecieki.\nCeny wyglądają bardzo atrakcyjnie, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że Intel oferuje 4-rdzeniowe układy w cenie niemal dwukrotnie wyższej.\nInformacje o cenach pochodzą od jednego z użytkowników forum reddit - rzekomo uzyskał on je od dystrybutora w swoim kraju. Jeśli się one spełnią, najsłabszy zapowiedziany przedstawiciel nowej rodziny, a więc AMD Ryzen 3 1200 będzie kosztował 109 dolarów, a więc nieco mniej, niż procesor Intel Core i3-7100, jednak zauważalnie więcej, niż wspomniany wcześniej Pentium G4560. Drugi, mocniejszy chip Ryzen 3 1300X powinien zostać wyceniony na 129 dolarów. Wygląda to zatem bardzo atrakcyjnie, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że Intel oferuje 4-rdzeniowe układy w cenie niemal dwukrotnie wyższej.\nPrzypomnijmy, że AMD Ryzen 3 1200 to procesor wyposażony w cztery rdzenie i cztery wątki, który cechuje się pracą z częstotliwościami od 3,1 do 3,4 GHz. Ryzen 3 1300X względem modelu 1200 oferuje nieco wyższe taktowania wynoszące 3,5 / 3,7 GHz oraz technologię XFR. Warto wspomnieć również o tym, że oba układy (jak zresztą wszystkie Ryzeny) domyślnie posiadają odblokowany mnożnik. Ich premiera odbędzie się 27 lipca - dokładnie tego samego dnia zadebiutują jednostki dla entuzjastów Ryzen Threadripper. Jeśli wierzyć poniższemu screenowi, nadchodzące 4-rdzeniowce AMD powinny zaoferować wydajność bliską 4-rdzeniowym chipom Sandy/Ivy Bridge od Intela.


Istra 1961 0:4 Dinamo Zagrzeb 13.04.2019 - sobota - Skróty meczów - bramki, gole i wideo\nIstra 1961 0:4 Dinamo Zagrzeb 13.04.2019 - sobota\nData: 13.04.2019 16:30\nIstra 1961 - Dinamo Zagrzeb skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz Istra 1961 - Dinamo Zagrzeb skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 13.04.2019 16:30. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Istra 1961 - Dinamo Zagrzeb, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Liga Chorwacka. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Liga Chorwacka z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.


Na świecie wzrosła produkcja stali. A w Polsce mocno spadła - Bankier.pl\nNastały ciężkie czasy dla polskiego przemysłu stalowego. W 2019 roku produkcja stali w Polsce spadła o ponad 10%. Ale na całym świecie dostawy metalu wrosły. To efekt zwiększonej produkcji w Chinach.\nW 2019 roku produkcja stali w Polsce wyniosła 9,07 mln ton i była o 10,8% mniejsza niż rok wcześniej – wynika z danych Worldsteel Association. Podobnie wyglądają dane Głównego Urzędu Statystycznego, według których zeszłoroczna produkcja stali surowej wyniosą 9,127 mln ton i była o 11,7% mniejsza niż rok temu.\nW listopadzie ArcelorMittal Poland zapowiedział „tymczasowe” wygaszenie wielkiego pieca w krajowskiej hucie. Bezpośrednim powodem wstrzymania pracy w Krakowie był wzrost podatku od emisji dwutlenku węgla. Ceny uprawnień do emisji CO2 już przekroczyły 25 euro za tonę, co stanowi wzrost o ok. 230% względem początku 2018 roku. Z tego samego powodu doszło też do wzrostu cen energii elektrycznej.\nW ten sposób unijna polityka klimatyczna powoli zabija polskie hutnictwo. W grudniu 2019 roku produkcja stali w Polsce wyniosła 662 tys. ton (dane GUS) i była o 25,5% mniejsza niż przed rokiem. Producenci stali skarżą się też na – ich zdaniem nieuczciwą – konkurencję. Polska importuje coraz więcej stali z Rosji i innych krajów wolnych od pomysłów Brukseli na „walkę z globalnym ociepleniem”. W efekcie tańsza stal produkowana poza UE wypiera z rynku stal obłożoną unijnymi podatkami.\nTymczasem pomimo globalnej recesji w przemyśle produkcja stali wzrosła. Według raportu Worldsteel Association w 2019 roku wzrosła o 3,4% i osiągnęła wartość 1 869,9 mln ton. W tych danych tkwi jednak haczyk. Produkcja stali zmalała we wszystkich regionach świata z wyjątkiem Chin. W Państwie Środka odnotowano bowiem wzrost o 8,3%. A ponieważ zza Muru pochodzi prawie połowa światowej produkcji stali, to tak silny wzrost miał globalne konsekwencje.\nNieznacznie (o 1,8%) wzrosła jeszcze produkcja w Indiach. Ale już huty z Japonii dostarczyły na rynek o 4,8% mniej metalu niż w 2018 roku. Produkcja w Rosji zmalała o 0,7%, w Korei Południowej o 1,4%, w Niemczech o 6,5%, w Turcji o 9,6%, a w Brazylii o 9,0%. Wzrost o 1,5% udał się wypracować producentom ze Stanów Zjednoczonych.\nKliknij, aby powiększyć (Bankier.pl na podstawie danych World Steel Association.)\nWirus wstrząśnie rynkiem stali?\nJednakże chińska produkcja jest obecnie zagrożona. W kraju za Murem szaleje epidemia koronowirusa, na którego według oficjalnych szacunków choruje już ponad 6 tys. osób. Nieoficjalnie mówi się, że liczba zachorowań może być kilkudziesięciokrotnie wyższa. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się epidemii kolejne chińskie firmy wydłużają noworoczną przerwę świąteczną o kolejny tydzień – do 9 lutego.\nNa krótką metę analitycy spodziewają się spadku popytu na stal i wzrostu zapasów. Ale w dłuższym terminie przerwy w produkcji mogą dotknąć także huty, co z kolej prowadziłoby do redukcji dostaw stali. Na razie nie da się jeszcze przewidzieć, jakie będą skutki chińskiej epidemii. Zarówno dla rynku stali jak i całej światowej gospodarki.\n26 8 jendreka 2020-01-30 11:44\nNa świecie wzrosła produkcja stali. A w Polsce mocno spadła. prawda? taki mamy rozwój zrównoważony i politykę. ale to winne chiny a nie RZąd i rządowo-partyjne stołeczki.\n68 23 ajwaj 2020-01-29 20:54\nA po co w polin przemysl ?\nOkradla Magdalenka co mogla, teraz nie ma NIC. Soros, McCain wzieli od kompradorów PISy KASE i czekaja na 447\nDzis w Rosji:\n""Prezydent Rosji Władimir Putin przyjął w środę po południu premiera Bawarii Markusa Södera na Kremlu.\n„Wystarczy powiedzieć, że moim zdaniem co piąta niemiecka firma działająca w Rosji ma bawarskie pochodzenie i że ponad połowa wszystkich dużych niemieckich inwestycji w rosyjską gospodarkę są dokonywane przez firmy zarejestrowane w Bawarii” - dodał rosyjski prezydent.\nZ kolei premier Bawarii zapewnił Putina, że Bawaria jest bardzo zainteresowana rozwojem stosunków gospodarczych z Rosją. ""\nJest to dla niego bardzo ważne, ponieważ jesteś bardzo potężnym krajem, który jest nadal najsilniejszym gospodarczo krajem związkowym w Niemczech.\nSöder powiedział także, że Bawaria dużo inwestuje w rosyjską gospodarkę. Söder wyraził również chęć rozwijania partnerstwa naukowego z Rosją. Zasadniczo można powiedzieć, że niemieckie i bawarskie firmy są gotowe zrobić jeszcze więcej, powiedział premier. Dlatego dla Bayernu bardzo ważne jest, aby istniejące relacje, które już są dobre, zostały poprawione. ""\n58 8 ajwaj 2020-01-29 20:59\nMorawietz dzwonil """RUSKIE ida""\nSöder Min. Prez. - cicho,\nsa tutaj :)\n15 5 and-owc 2020-01-29 20:42\nNa "stali" My już spali - pozamykano stare Huty. Dzisiaj moda na tworzywa sztuczne (dawne auto "Trabant"). Nie rdzewieje i ładnie się pali. W aucie "Syrena" przerdzewiałe błotniki wymieniłem na plastyki. Porada do producentów auta aby oszcządzać na stali - bo się wszystko zawali. Dzisiaj tworzywa sztuczne powinny zastąpić wszyskie metalowe silniki - mają do myslenia wynalazcy.\n25 5 bentley66 2020-01-29 16:47\na złoto najdroższe w historii.....\n84 52 specjalnie_zarejestrowany2 2020-01-29 16:40\nI o to chodziło bolszewikom #polskawruinie, Polak ma być sługusem na działce Pana Morawieckiego.\n95 26 bangladesznadwisla 2020-01-29 16:29\nTrole pisowskie piszą swoje bajki. Stal już dawno przestała być dobrym biznesem na całym świecie. Nie ma czego żałować bo to historia przemysłu. Spalanie węgla się już dawno nie opłaca i żaden polityk tego nie zmieni.\n7 64 grzegorz2000 2020-01-29 17:37\nCo ty za głupoty opowiadasz, bez stali budownictwo nie istnieje: stal zbrojeniowa, stal profilowa do konstrukcji stalowych. Poczytaj trochę zanim cokolwiek napiszesz.\n10 7 wektorwg odpowiada grzegorz2000 2020-01-29 19:14\nKażda z tych stali wytwarzana jest w Polsce bez użycia procesu wielkopiecowego\n2 35 Raffmo 2020-01-29 19:49\ntaaa już to słyszeliśmy.\nProdukcja stali nieopłacalna. TO samo z węglem, to samo z komputerami, ze statkami, z maszynami budowlanymi, z lotem, z CPK, z bankami ...\nPo co nam przemysł skoro Chińczycy wyprodukują\nSpalanie węgla się nie opłaca... w Niemczech jakoś spalają go nadal W Chinach też.


Pielęgnacja twarzy - oczyszczanie i inne zabiegi kosmetyczne - portal Wylecz.to - strona 5\nJak często przeprowadzać oczyszczanie twarzy? Jak zrobić dobry makijaż? Może zdecydujesz się na makijaż permanentny? Zabiegi kosmetyczne, w szczególności zabiegi na twarz, są stosowane przede wszystkim w endermologii. Nie wiesz, czym jest taka pielęgnacja twarzy? Sprawdź to tutaj...\nZnaleziono: 114 wyników\nOdpowiednia pielęgnacja rzęs to najskuteczniejsza metoda na utrzymanie ich w dobrej kondycji. Jej podstawą jest prawidłowo wykonany demakijaż oczu, zapobiegający łamaniu i wypadaniu rzęs. Skutecznym sposobem na długie i piękne rzęsy jest...\nW przeszłości trądzik uważany był za problem nastolatków, jednak dziś coraz częściej dotyka on również osoby dorosłe. Zdarza się, że przebieg trądziku bywa tak gwałtowny, że pozostawia po sobie ślady w postaci nieestetycznych...\nUżywanie mydła w codziennych czynnościach higienicznych jest absolutnie konieczne. Nie jest ono jednak właściwym produktem do oczyszczania twarzy. Tego typu błąd w codziennej pielęgnacji może skutkować przesuszeniem naskórka, a w efekcie...\nOczyszczanie twarzy to podstawa jej właściwej pielęgnacji. Oczyszczanie twarzy zapewnia cerze zdrowie i ładny wygląd, a dodatkowo przygotowuje skórę do dalszych zabiegów kosmetycznych. Można wykonać oczyszczanie twarzy u kosmetyczki (np....\nCera wrażliwa, określana także jako naczynkowa, występuje najczęściej na podłożu skóry suchej, pozbawionej odpowiedniej bariery ochronnej. W reakcji na bodźce zewnętrzne wykazuje skłonność do nadmiernego swędzenia, łuszczenia oraz...\nprzebarwienia na skórze plamy na skórze oczyszczanie twarzy złuszczanie naskórka sposoby na trądzik łojotok zaskórniki kolagen pajączki opalanie cienie pod oczami depilacja cera sucha nadmierne owłosienie znamiona barwnikowe sucha skóra pajączki na twarzy cera trądzikowa Cera naczynkowa pielęgnacja cery czerniak leczenie trądziku pękające naczynka trądzik pospolity zmarszczki łuszczyca trądzik makijaż zdrowa cera trądzik różowaty


Data: 15 paź 2019 - 08:40:49\n> ... więc ogólnie panuje\n> pewien ład, który pasuje miejscowym, a "obcych"\n> stawia w sytuacji dostosowania sie albo "wypad do\n> siebie" ??\n> pomyślcie nad tym, ilu z was co by wolało?\nAle jaki proponujesz zasięg terytorialny pozwolenia na prowadzenie działalności?\nZgodny z okręgiem wyborczym, kwartałem, ulicą (może się zdarzyć, że przy jednej ulicy mieszka 2 geodetów), dzielnicą, gminą, powiatem?\nCzy wobec obrzydzenia leasingiem sprzęt będzie trzeba wykonać samemu, czy chodzi o umożliwienie sprzedaży tylko tym, co już zdążyli "wcześniej nakraść" za gotówkę lub poprzez dziedziczenie?\nKto będzie robił duże roboty, jeśli w danym terytorium nie ma firmy z wystarczającym potencjałem?\nA jeśli ktoś zechce się ożenić z kimś z innego powiatu i tam kupi dom, to mam zrezygnować z tej pracy, chyba że ożeni się z córką geodety?\nA jak ktoś ma dom na wsi, to ma się utrzymać z lokalnych rolników?\nCo ciekawe, obecnie najgorszymi sankcjami dla państw, które np. wszczynają wojnę jest blokada gospodarcza, importu ale i eksportu towarów i usług. Przykład Chińskiego Muru udowodnił, że to jednak prowadzi do upadku zamkniętego państwa.\nChyba czas uciekać z tego kraju, zanim "patrioci lokalni" znów zamkną granice, ja tamte czasy i myślenie jeszcze pamiętam i zazdroszczę dzisiejszej młodzieży, urodzonej i wychowanej wolności przemieszczania się i możliwości.


Jerzy Zubrzycki „Zbych”\nPowstanie zaskoczyło mnie tam, gdzie mieszkałem, na Sadybie Oficerskiej, na Czerniakowie. Usłyszałem strzały, poszedłem do mego kolegi, który mieszkał piętro niżej, a też należał do tej samej organizacji co ja, [żeby zorientować się,] co się dzieje.\nArmia Krajowa, oddział „Chrobry”. Wyszliśmy na ulicę, powiedziano nam, że Powstanie. Skoczyliśmy na dach, rzeczywiście słychać było strzelaninę, słychać było odgłosy. Wobec tego wyciągnąłem ze schowka swój pistolet FN-kę browninga, pobiegłem na plac Bernardyński, bo było słychać strzały, ale było już po wszystkim. Reflektor został zdobyty, Niemcy wzięci do niewoli, chyba siedmiu Niemców było, mieli do nas pretensję, że myśmy do nich strzelali, bo oni podobno uzgodnili z kimś z naszych, że jakby w razie czego, to oni mają dosyć wojny, nie chcą już zabijać, nie chcą być sami zabici, że poddadzą się bez żadnej walki. Niestety, okazało się, że ten, co z nimi to uzgadniał, nie zawiadomił oddziałów znajdujących się na Sadybie Oficerskiej. To był [Batalion] „Oaza”. Ale ponieważ miałem pistolet, to mnie zatrzymano w tych oddziałach, natomiast mojego kolegę Janka Jasmana odesłano z powrotem na Podhalańską, gdzie mieszkaliśmy, do oddziału WSOP, to znaczy do takich oddziałów wspomagających Powstanie.\nW zasadzie nic więcej się nie działo, trochę tych oddziałów chodziło, jakiś samochód uciekł z Sadyby w stronę Mokotowa, myśmy do niego strzelali, nie wiedzieli, czy to nasz, czy to nie nasz. Zająłem sobie stanowisko w klasztorze bernardyńskim od strony ulicy Czerniakowskiej, wyglądałem na Wilanów, obserwowałem szosę wilanowską. W pewnym momencie ściągnięto mnie na dół na jakąś zbiórkę, gdy wróciłem po jakiejś godzinie to w tym miejscu były trzy ślady po pociskach artyleryjskich. Czołgi czy samochody pancerne, które przejeżdżały, też się zorientowały, że to jest świetny punkt obserwacyjny, na wszelki wypadek rąbnęli trzy pociski, od tego czasu już raczej siedziałem na parterze.\nDochodziły do nas różne głosy, że Powstanie upadło, że nie ma [walk], zaczęliśmy się wycofywać. Najpierw na Sadybę rozeszliśmy się do takich mieszkań zakonspirowanych, gdzie były różne oddziały, a potem przez Augustówkę, prawie tuż między Wilanowem a Sadybą, przeszliśmy w stronę Mokotowa, ostrzelano nas, był reflektor niemiecki i była obsługa reflektora. Też przypuszczam, że nie chcieli do nas strzelać.\nCzy pan pamięta, kiedy to było, wspomniał pan, że wycofaliście się?\nDrugi sierpnia. Dlaczego przypuszczam, że nie chcieli do nas strzelać, bo jak się zorientowali, że my nie mamy broni, to oni wyszli z okopów, stanęli sobie w takiej myśliwskiej pozycji i z pozycji stojącej strzelali do nas jak do kaczek. Zorientowałem się, że strzelali w górę, bo kilka razy usłyszałem na szosie wilanowskiej [uderzenia pocisków] w słupy telegraficzne, izolatory, które pękały od pocisków, a nikt z nas nie był zabity ani ranny. Też szedłem do ataku, nas było około trzystu osób, chyba mieliśmy dwa czy trzy karabiny, jakieś steny, coś takiego. Swoją FN-kę trzymałem w ręku, co zrobiłem „padnij” po przebiegnięciu kilku kroków, to ładowałem swoją FN-kę w ziemię. Potem, jak żeśmy się wycofali stamtąd, pytali się: „Po coś ty wyciągnął ten pistolet, jak Niemcy byli trzysta metrów od nas?”. Bohatersko powiedziałem, bo mi było głupio, że gdybym został ranny, to się dobiję. Oczywiście, jak zostałem ranny, to chyba najgłośniej krzyczałem o pomoc wszystkich Powstańców.\nCzęść oddziału przebiła się do Puszczy Kampinoskiej, poszli ostro w lewo mimo ostrzału, między Wilanowem a tym… a część oddziału wycofała się z powrotem w stronę Wisły, przepłynęliśmy na Morysinek przez jezioro, bo w Wilanowie była, że tak powiem, niemiecka obsługa. Potem stamtąd zorganizowali, przeszli przez Augustówkę z powrotem na Sadybę Oficerską. Ponieważ znałem Sadybę, to mnie przydzielono kilku żołnierzy Powstańców, którzy nie znali Sadyby, ich przeprowadziłem, po drodze mieliśmy drobną przygodę, bośmy natrafili na wóz niemiecki, który jechał od strony Wisły, od strony oddziałów frontowych, na zaplecze.\nTo był wóz czy furmanka?\nFurmanka dwukonna, dwóch Niemców, myśmy szli, siedmiu czy ośmiu chłopców, [oni] z daleka widzieli, że nie mamy żadnej broni przy sobie. Zatrzymali się, trzymali broń na kolanach, nie podnosili jej do góry. Doszedłem do wniosku, że nie mamy żadnych szans, żeby do nich podejść z dwoma granatami, moją FN-ką; myśmy mieli takie „sidolówki” gotowe robione. Poszedłem parę kroków do przodu, pierwszą miedzą w lewo w stronę Sadyby skręciłem, oni też odczekali, jak myśmy odeszli na parę kroków, pojechali dalej. Żałowałem, żeśmy nie mieli żadnego karabinu, chociażby sten. Jak dochodziłem do Sadyby, to pomyślałem, że chyba bardzo dobrze, żeśmy nie mieli żadnej długiej broni. Potem zgłosiłem się do porucznika „Romana”, do tego Batalionu „Oaza”, chłopców rozprowadziłem po różnych kwaterach.\nPotem z Jankiem Jasmanem przez kilka dni dostarczaliśmy żywność z magazynów, które tam były, głównie to był cukier. Znaczy w dzień Niemcy na forcie byli, patrolowali Sadybę, a w nocy myśmy budowali straż pożarną; myśmy z kolei patrolowali Sadybę, rozwozili żywność. Tak było kilkanaście dni, dopóki nie przyszły z powrotem oddziały, które wycofały się do lasów kabackich. Przyszły, to było chyba 18 sierpnia, zajęły Sadybę, wtedy już ogłoszono normalną mobilizację, ogłoszono Powstanie, nas przydzielono do „Oazy”. Poszliśmy w stronę placu Bernardyńskiego, zajęliśmy stanowiska na placu Bernardyńskim.\nBędąc na placu Bernardyńskim, usłyszałem, że biorą Powstańców, szukają ochotników do drużyny przeciwpancernej. Okazało się, że mieliśmy tak zwany Panzerschreck to znaczy rusznicę, to nie była rusznica, tylko to była taka broń odrzutowa przeciwczołgowa. Zgłosiłem się, zgłosił się „Lubek” Lubomir Tomaszewski, zgłosił się jeszcze kolega Strzelecki, który razem z nami był. W trójkę sierżant „Bury”, bodajże, przeprowadził z nami najkrótszą chyba instrukcję, jak się obsługuje broń, to trwało pewnie z pół godziny, powiedział: „Teraz pójdziemy na ćwiczenia”. Wzdłuż Chełmskiej patrolowały niemieckie czołgi, myśmy poszli na Chełmską przejść się i zobaczyć, co jest. W pewnej odległości od strony Belwederskiej zobaczyliśmy idące czołgi. Schowaliśmy się za budynek taki drewniany, niewielki, czekaliśmy, aż oni podejdą, żeby do niego strzelić. Ale widocznie byłem najmłodszy chyba w całej drużynie, sierżant „Bury” albo zauważył strach w moich oczach, albo żal mu się zrobiło mego życia, powiedział: „Idź, zamelduj do dowództwa, że atakują czołgi wzdłuż Chełmskiej”. – „Tak jest”. Odwróciłem się, pobiegłem. W pewnym momencie zrobiło mi się gorąco, bo pomyślałem, że mnie spławił. Uznał, że jestem za młody, niepotrzebny, żeby się narażać. Miałem dwa granaty angielskie przy sobie, swoją FN-kę, wobec tego skoczyłem za taki śmietnik, który był przy tym budynku, czekałem, jak czołgi przejdą, ewentualnie oni ich nie zatrzymają (bo były chyba dwa albo trzy czołgi), to wtedy rzucę dwa granaty, jakoś będę ich osłaniał. Ale usłyszałem strzał czołgowy, usłyszałem strzał z Panzerschrecka i cisza. Wobec tego odwróciłem się, pobiegłem do dowództwa, zameldowałem, że była potyczka, czołgi zostały odparte, na tym się tego dnia nasze pierwsze spotkanie z nieprzyjacielem zakończyło.\nPotem, jak przyszły nasze oddziały, zrobiliśmy dalej natarcie, zajęliśmy pozycję wzdłuż ulicy Chełmskiej. My, nasz Panzerschreck (tak nazywam – „Panzerschreck”) był wysunięty przed nasze pozycje jakieś ze trzydzieści, czterdzieści metrów. Strzelając w stronę ulicy Czerniakowskiej, jak Niemcy będą jechali, czołgi, to z my zasadzki czołgi zlikwidujemy, zanim dojdą do naszych pozycji. Rzeczywiście, chyba to był 25 sierpnia silne natarcie wyszło od koszar szwoleżerów, od klasztoru Nazaretanek, myśmy zajęli stanowisko na parterze, zasłonili sobie.\nKtórędy czołgi szły?\nCzerniakowską od strony klasztoru i szły środkiem ulicy, tam wtedy rosły małe drzewka kilkuletnie, kilkunastoletnie posadzone, one szły środkiem jezdni, łamały drzewka, za tymi drzewkami i pod ścianami szła piechota niemiecka. Potem już długo, długo po wojnie widać było ślady tych czołgów, bo mniej więcej od klasztoru Nazaretanek do Chełmskiej nie było w ogóle żadnego drzewa, a od Chełmskiej w stronę Wilanowa były piękne drzewa, od klasztoru w stronę Szwoleżerów piękne, niektóre jeszcze do dzisiaj rosną. W tej chwili to już się trochę zatarło, nie widać tego. Gdy doszedł czołg na wysokość naszego okna, myśmy chcieli przepuścić pierwszy czołg, żeby go załatwić później, a unieszkodliwić drugi. Ale niestety głowa Niemca ukazała się w oknie, tak że „Lubek”, który był celowniczym, już się nie zastanawiał, tylko rąbnął w pierwszy czołg, oczywiście chodu z tego miejsca. Jeszcze cofając się, usłyszałem, że Niemcy skoczyli na sąsiednią posesję, odgradzał nas tylko taki dosyć wysoki ceglany mur, czekałem, aż oni się wycofają, rzuciłem tak przez siebie granat obronny jeden, jaki miałem, angielski, też chodu. Na tym się skończyła druga potyczka. Niestety Niemcy czołg wzięli na hol, następne czołgi odholowali z powrotem, tak że nawet nie wiedzieliśmy, w jakim stopniu został uszkodzony, ale już sam nie jechał. Jak się Niemcy troszkę wycofali, to nasi wyskoczyli, kilku Niemców było zabitych w tym natarciu, chyba sporo, bo nawet dwa wozy sanitarne niemieckie potem przyszły, żeby zbierać zabitych i rannych Niemców. Myśmy już przedtem wyskoczyli, żeby zabrać przede wszystkim broń, amunicję od nich w tym czasie, jak tamci szli od strony klasztoru, bo wtedy Niemcy nie strzelali i myśmy nie strzelali. Tak się skończyło pierwsze moje spotkanie z Niemcami. Potem zajęliśmy pozycję wzdłuż ulicy Hołówki, znaczy jeszcze trochę do przodu.\nCo to znaczy „do przodu”?\nTo znaczy z Chełmskiej poszliśmy jeszcze do przodu jakieś dwieście metrów i zajęliśmy następną pozycję.\nW stronę Czerniakowskiej?\nW stronę Warszawy, w stronę Czerniakowskiej, stamtąd nasze oddziały szturmowały klasztor Nazaretanek, to był potężny budynek, zajęty przez Niemców, myśmy też pobiegli na górę, ale niestety Niemcy już wiedzieli, że mamy Panzerschreck, tak że czołgi nie wychodziły. Tam był szpital niemiecki, tych rannych Niemców ewakuowali, część Niemców była w budynkach klasztoru, a to był potężny budynek, nikt sobie nie zdawał sprawy z nas, nawet z dowództwa, że to jest tak wielki budynek. Oczywiście skoczyłem na dach, żeby zobaczyć koszary szwoleżerów, czy stamtąd nie będzie można strzelić z Panzerschrecka. Wyglądałem, patrzyłem przez lornetkę, jakiś snajper niemiecki widocznie zauważył błysk lornetki, postrzelił mnie, to była pierwsza moja rana w rękę, ale nie naruszyło kości, tak że bohatersko opatrzyłem sobie ranę, przełożyłem przez temblak, jak prawdziwy bohater. Krążyłem po oddziałach, po Sielcach właściwie. Były patrole, ta część nie należała do nikogo właściwie. Parę dni później był spokój, parę dni później dostaliśmy wiadomość, że Niemcy atakują od „Bruhn-Werke”, to znaczy od strony Belwederskiej, od strony ulicy Tureckiej bodajże. Pobiegliśmy tam, ale ja jako zawsze ostrożny, mówię: „Zaczekajcie, zobaczę na mapę, jaki tam jest układ ulic, żebyśmy się zorientowali, co, gdzie i jak”. Wyciągnąłem plan Warszawy, żeby popatrzeć, oni nie czekali na mnie, tylko pobiegli, jakąś minutę pobiegłem za nimi. Przebiegając którąś z poprzecznic, natknąłem się na czołgi niemieckie, które strzeliły, zostałem drugi raz ranny, tym razem już poważnie, po prostu poczułem gorąco, poczułem uderzenie, poczułem jakieś ciśnienie, upadłem, poderwałem się, pobiegłem parę kroków, schowałem się za narożnik budynku, stamtąd mnie zabrano już do szpitala.\nJaka była druga rana, w co była?\nTo była ta druga rana z pocisku, dostałem siedem odłamków z działka.\nWiem, ale klatka piersiowa, nogi, ręce?\nTo potem leżałem w tak zwanym prijucie, na Chełmskiej był ewakuowany z Śródmieścia Warszawy szpital Dzieciątka Jezus, Niemcy go wyrzucili. Na początku byli w tym szpitalu cywilni ranni, ale potem zajęło to wojsko, do tego szpitala zostałem przeniesiony. Kilka dni później szpital został przez Niemców zbombardowany, wtedy na mnie zawalił się sufit, całe szczęście, że nie było miejsca na łóżkach, leżałem miedzy łóżkami na noszach na podłodze. Tak że cały największy ciężar zatrzymał się na łóżkach, mnie tylko złamało nogę, zmiażdżyło miednicę, ale ponieważ miałem obie ręce w szynach, bo miałem odłamki, zdążyłem zasłonić, tak że miałem potłuczoną głowę, cały siny. Najgorsze, że zaczęło się już palić to wszystko, zaczynało mnie przypiekać.\nTo była ta trzecia rana?\nTo była tak, znaczy ran to miałem więcej, ale to był trzeci raz. Po jakimś czasie nasze oddziały przyszły, wyciągnęli mnie z tych gruzów, koledzy zawiadomili moją ciotkę na Sadybie, że jestem ciężko ranny, ciotka zorganizowała transport i zabrała mnie do domu już jako cywila.\nMoże pan opisać miejsce tego szpitala?\nTo było na Chełmskiej w takim przytułku, przedtem był taki przytułek dla dzieci czy dla kogoś, dla osób starszych. Dlatego wszyscy nazywali to „prijut”, złośliwie zresztą.\nMniej więcej w którym odcinku?\nMniej więcej pośrodku Chełmskiej, po stronie od Sadyby, nie po stronie Czerniakowa, tylko po stronie Sadyby. Nie wiem, czy później nie była Wytwórnia Filmowa, czy coś takiego, w tym budynku.\nIdąc od Belwederskiej w stronę Wisły po prawej ręce.\nPo prawej ręce. Zresztą miałem taki przypadek, że budynek miał ogromne okna przeszklone, a Niemcy strzelali do nas z tak zwanych krów, tych pocisków rakietowych. Było słychać, zanim one uderzyły, mnie zmieniano opatrunek na sali, tych dwóch sanitariuszy, jak usłyszeli „krowy”, to się schowali. Natomiast lekarz, który stał, robił mi opatrunek jakoś tak pochylił się nade mną, rozłożył ręce tak, jak gdyby chciał zasłonić, czekał aż to wszystko przejdzie, pociski uderzyły gdzieś w pobliżu, bo było słychać. Nie wiem, jak się nazywał ten lekarz, ale do dzisiaj tak, jak miałem broń, jak walczyłem, to jako tako się trzymałem, jeśli chodzi o strach, natomiast zupełnie się rozprężyłem, jak byłem bezbronny, jak leżałem, jak nie wiadomo, co ze mną było. Nie mogłem po prostu opanować strachu, a on jeden, jak się tak nade mną położył, właściwie zmienił mój nastrój.\nPotem ciotka mnie zabrała na Sadybę, na ulicę Podhalańską, mieliśmy plac, mieliśmy przed wojną budować dom, była tylko taka pakamera, była piwnica. Ponieważ budynki niebezpieczne, bo jak pocisk uderzył, budynki się zasypywały, myśmy siedzieli w pakamerze drewnianej. We wrześniu Niemcy zrobili natarcie na ulicę Podhalańską, wszystkich ludzi z ulicy zamordowali, z tej ulicy wszyscy ludzie byli po prostu gwałceni, kobiety mordowane, wrzucane do szamb żywcem, działy się dantejskie sceny. Natomiast nas nie znaleźli, bo w naszą pakamerę rąbnął pocisk, ona się złożyła, złożyły się te drewniane [ściany], zrobiła się kupa drewna. Oni tam nie weszli, myśmy przez całą noc, przez cały dzień następny siedzieli cichutko, nie wychodzili, bośmy przez szpary widzieli, jak Niemcy mordują wszystkich mieszkańców.\nCzy to byli Niemcy, czy to może były oddziały współpracujące z Niemcami, Ukraińcy?\nNie sprawdzałem, wolałem nie sprawdzać, jakie były oddziały, byli w niemieckich mundurach.\nRozmów nie było słychać?\nNie, rozmów myśmy nie słyszeli zupełnie, słyszeliśmy krzyki, słyszeliśmy gwałty. Całą rodzinę mojego kolegi Jasmana Jasia wymordowali. On był wtedy w oddziałach w innej części Sadyby.\nNa drugi czy na trzeci dzień wymieniono oddziały, już były oddziały z obsługi lotnictwa, bo mieli niebieskie mundury i żółte wyłogi. Jakiś Niemiec przyszedł drewno sobie wyciągnąć z pakamery, nie wiem, czy ognisko chciał rozpalić, czy mu było do czegoś potrzebne, zauważył nas, wyciągnął: Halt! Halt! Co ciekawe, że myśmy mieli psa dobermana Boja, który nie leżał w piwnicy, tylko przed piwnicą leżał, jak chodzili inni Niemcy, to pies leżał, warował, w ogóle nie reagował na nic, ale ktokolwiek wchodził na nasz plac, to on się na nich rzucał. Zastanawiałem się, jak pies rozumiał, że my siedzimy cicho ukryci, że jego obowiązkiem jest siedzieć cicho. Dopiero jak Niemiec zaczął szarpać deski, krzyknął na nas – Halt! to ten pies chciał się na niego rzucić, doskonale, ciotka go zdążyła złapać za obrożę i przytrzymała. Potem Niemiec zawiadomił innych, kazał nam się [wynosić]. Ponieważ cały czas byłem z tymi noszami, na których leżałem w szpitalu, to ciotka zorganizowała czterech znajomych naszych z Sadyby, przenieśli mnie, kazali pójść na fort, z fortu wywieziono mnie na Dworzec Zachodni, żandarmeria niemiecka już, a potem do Milanówka do szpitala.\nCzy pamięta pan, którego to było, wrzesień, sierpień jeszcze?\nTo już wrzesień był, bo w ostatnie dni sierpnia zostałem ranny, to było wtedy, kiedy było natarcie, kiedy Niemcy zdobyli Sadybę, nie pamiętam, to chyba był 3 września czy któryś już.\nWtedy dostał się pan do niewoli?\nNie bardzo do niewoli, dlatego że ewakuowano z Warszawy na Dworcu Zachodnim dwa szpitale. Na dwóch sąsiednich torach, na tym samym peronie, sanitariuszki tak nas mieszały, żeśmy pojechali z cywilnym transportem do Milanówka już nie jako żołnierze, tylko jako cywilni, bo były cywilne transporty szpitali, w których byli cały czas Niemcy, nasze też wywiezione już z Sadyby. Byłem w Milanówku niby jako cywil.\nCzy pan w czasie Powstania, w czasie tych walk spotykał się bezpośrednio z Niemcami?\nNiestety tak się bali mnie, że nie podchodzili bliżej do mnie.\nPóźniej po wzięciu do niewoli, po zabraniu z ruin?\nNie poszedłem do niewoli, znaczy nie zostałem wywieziony.\nAle został pan zabrany z Warszawy?\nZostałem zabrany, skończyłem wojnę w Milanówku w szpitalu, leżałem prawie dwa lata w szpitalu w Milanówku.\nMnie chodzi o moment, kiedy pan został zabrany z tego zwaliska do fortu.\nTam była żandarmeria niemiecka i transporty. Tych ludzi z Sadyby wsadzano do ciężarówek, żandarmeria wywoziła na Dworzec Zachodni, przez Mokotów.\nJakie było zachowanie tych Niemców, żandarmerii, jak ludzie się odnosili do Niemców, Niemcy do ludzi?\nLudzie byli potulni, bo już było przegrane, wiedzieli. Żandarm, który nas ładował, tylko tego jednego żandarma widziałem, był tak przepracowany, miał jakieś takie oczy, nie był pijany, ale miał jakąś pianę na ustach, przypuszczam, że ze zmęczenia, bo on ładował tych ludzi i wyrzucał. Mam takie wyrzuty sumienia, bo leżałem na podłodze w ciężarówce, ciotka siedziała obok mnie na ławce, chciała zawołać Boja, tego mojego psa, żeby wskoczył, Niemiec nie pozwolił. Myśmy odjechali, pies został. Po wojnie, ojciec, który przyszedł na ten plac już po wojnie, jak się wojna skończyła, zobaczył psa zabitego na naszym placu, czyli on prawdopodobnie wrócił na nasz plac, jak Niemcy wchodzili, rzucił się na nich, go zastrzelił. Takie mam wyrzuty sumienia, żeśmy jakoś tego psa nie zabezpieczyli. Cały czas siedzieliśmy w tym szpitalu w Milanówku, warunki były potworne, z tym że lekarze byli fantastyczni.\nWspominał pan, że pan dwa lata był w szpitalu, po froncie dwa lata?\nCały czas w sumie, tak, bo rana na nodze, którą mam, nie chciała się zagoić, bo po prostu kość była na wierzchu, musieli sztukować, bo owało gdzieś koło paru centymetrów kości, bo to było zmiażdżone przez jakiś czas. Robiono mi transplantację skóry, to znaczy wycinano, wkładano w to miejsce różne kawałki skóry, po jakimś czasie to się w końcu zagoiło.\nPo wyjściu ze szpitala ciotka znalazła znajomych, państwa Wiśniewskich, którzy mieszkali w Milanówku, przenieśliśmy się do nich, oni nam jeden pokój odstąpili mnie i ciotce. Potem u państwa Humnickich mieszkanie wynajęli, zacząłem chodzić do liceum w szpitalu, skończyłem liceum.\nDwa lata po wojnie. Potem zdałem na architekturę, w 1952 roku skończyłem Wydział Architektury w Warszawie.\nJak pan się dostał na studia? Czy nie robiono panu trudności, że Powstanie, Powstaniec, żołnierz z Powstania.\nNie miałem z tego powodu przykrości, a wręcz odwrotnie, gdziekolwiek dowiedziano się, że byłem Powstańcem, że byłem ranny, to znajdowałem sympatię. Między innymi profesor Lorenz, profesor Zachwatowicz, ci ludzie, którzy nie byli bezpośrednio w jakichś organizacjach UB czy innych. Właściwie to dzięki temu, że byłem w Powstaniu, że byłem w AK, właściwie więcej miałem przyjemności, więcej miałem pomocy ludzi niż trudności. Zresztą nie mówiłem, że byłem w Armii Krajowej, w swoim życiorysie pisałem, że przyłączyłem się do Powstania wtedy, kiedy wybuchło. Od tego momentu zacząłem za czasów PRL-u uchodzić za Powstańca.\nNa początku rozmowy wspomniał pan, że jak usłyszał pan strzały, to ze swojej skrytki wyjął pan pistolet. Skąd pan miał pistolet? Czy pan był już wcześniej w konspiracji?\nByłem wcześniej w konspiracji, nawet założyłem swoją sekcję bojową − sześciu chłopaków. Ponieważ mieszkałem na Sadybie Oficerskiej, wielu kolegów to byli synowie oficerów, tak że między innymi był Wiciński Janek, który zginął w Powstaniu, Antek Piekarski, Maciek Piekarski, który był redaktorem w Radio Polskim, to wszystko byli moi koledzy. Tak że miałem dostęp do biblioteki, miałem swój pistolet, założyłem swoją sekcję bojową, urządzałem regularne ćwiczenia, urządzałem regularne wykłady. Najpierw czytałem z podręcznika dowódcy kompanii, co powinno być, a potem po wojskowemu na baczność tłumaczyłem moim chłopakom. Głównie ćwiczenia polegały na rozbieraniu mego pistoletu po ciemku, to znaczy kładłem płaszcz, wkładaliśmy ręce w rękawy, trzeba było go rozebrać, złożyć. Ćwiczenia w terenie polegały na tym, żeśmy skakali z mostku do jeziorka Czerniakowskiego, trzeba było przepłynąć pod mostkiem (to znaczy udawaliśmy minowanie, że tak powiem pod wodą obiektów mostów), wypłynąć na drugiej stronie, wyjść tak zza tego mostku, żeby nikt nie zauważył, żeśmy wyszli. Wszyscy − skoczył, nie ma, utonął, robił się wielki szum na tym, że utonął, myśmy się oczywiście nabijali z tego.\nW jaki sposób pan wszedł w posiadanie tego pistoletu?\nWujek mój był dyrektorem w Wodociągach i Kanalizacji, dyrektorem tak zwanego biura najmu, znaczy przyjmował robotników do pracy. Wszystko było bardzo fajnie, jak przyjmował sezonowych robotników do pracy, ale jak się kończył sezon, to musiał ich zwalniać. Wtedy się strasznie ci robotnicy [denerwowali], tragedie się działy, bo przed wojną było bardzo ciężko z pracą, ci ludzie niemal kilka razy rzucili się na mego wujka. On sobie wyrobił broń, oprócz tego był myśliwym, miał dubeltówkę, flower, ciotka się martwi, mówi: „Co, będziesz strzelał do ludzi?”. – „Nie, będę strzelał do góry na postrach”. – „To cię zabiją twoim własnym pistoletem”. – „Trudno, taki mam zawód”. Pistolet był w domu, o tym wiedziałem. Tak że miałem dubeltówkę, miałem flower. Dosyć obeznany byłem z bronią. Zresztą w każdym niemalże domu na Sadybie Oficerskiej była jakaś broń. Bywało tak, żeśmy strzelali do siebie przed wojną, jak nam któryś z kolegów podpadł. Kuzyn doktora Szczudełka był w kadetach, przychodził w pięknej czapce, myśmy się z niego nabijali, on mieszkał w bloku głównym, a ja byłem przyjacielem wartownika, który pilnował fortu. Chodziliśmy po tym forcie z moim flowerem, strzelali do wszystkiego, co się rusza, nic żeśmy nie upolowali, ale strzelali. Kiedyś zaczęło się od tego, że oni z tego budynku głównego z bloku strzelali do tablicy szkolnej, do celu nad ulicą Powsińską, a ponieważ dziewczyny wiedziały, że chodzę z flowerem ze szkoły, bo tam była szkoła nasza, nagadały kierowniczce szkoły, że strzelałem, bo mam flower, chodzę po forcie. Miałem dużą przykrość, wiedziałem, że to oni strzelają z bloku, a nie mogłem przecież powiedzieć, że nie ja, to oni, nie wypadało. Tak żeśmy się zaczęli przemawiać, w końcu zaczęli strzelać do nas, do fortu, myśmy byli ukryci, oni byli jak na talerzu, bo w oknie na balkonie na tle białej ściany i dobrze oświetlonego budynku, bo była ulica i lampy. Strzelili raz w naszą stronę, drugi raz w naszą stronę, to strzeliłem w ich stronę, ale tak, żeby tynk im spadł na głowę, żeby między oknami.\nMieliście zaprawę do Powstania?\nDosyć byliśmy [wprawieni].\nCzy jeszcze pan ma może jakieś wspomnienia, o których chciałby pan powiedzieć?\nO tych wspomnieniach to przez cały dzień [można opowiadać. Ten okres] był pełen wrażeń i pełen różnych [wydarzeń]. Poza tym po Powstaniu w szpitalu były bardzo ciekawe historie, ciężkie sprawy. Było tak, że straszne były warunki w szpitalu i pod koniec Powstania przywieziono kolegę, któremu amputowano rękę i leżał na naszej sali. Drugiego czy trzeciego dnia któryś z naszych kolegów, który miał tak zwany samolot, to znaczy miał ranny bark i trzymał rękę na takim rusztowaniu, a był chodzący, stanął sobie w oknie, w pewnym momencie patrzy i krzyczy: „Koleś, pies twoją rękę zasuwa!”. Co się okazało, że po amputacjach zakopywali [kończyny] gdzieś za szpitalem, psy głodne się dobrały do tego, zrobiła się ogromna chryja. Zaczęliśmy się podnosić, siostrzyczki, które nas trzymały (bo to siostry trzymały szpital), poprosiły… W niedzielę zawsze była msza, na korytarzu rozkładano stoły, ustawiano wszystko, co potrzeba, przychodził ksiądz i odprawiał mszę, było bardzo uroczyście. Ksiądz się widocznie dowiedział o tym albo go siostry prosiły, miał do nas kazanie, żebyśmy się nie martwili, że bez względu na to, jak będziemy wyglądali, ale po Powstaniu czy gdziekolwiek się stanie, zostanie wasza ręka czy wasza noga, na dany znak na Sąd Ostateczny pójdziecie w najpiękniejszym swoim okresie życia, ze wszystkimi rękami, nogami, żebyście się nie martwili, żeby do nieba, bo wszyscy jesteśmy naładowani energią elektryczną czy jakąś tam. Są plusy i minusy, ci co mają plusy wszyscy pójdą do nieba, a minusy − pójdą do piekła. Ale byli bohaterscy, tyle się nacierpieli, na pewno pójdziemy wszyscy do nieba. Ponieważ wtedy przygotowywałem się do liceum, obok mnie leżał kolega, który był adiunktem fizyki, leżało dwóch kolegów medyków, tośmy się tak trochę zastanowili, jak to jest, że się plusy połączą z plusami, a minusy z minusami, a co będzie, jak się minus z plusem połączy. „A, to pójdziemy do czyśćca”. Zaczęliśmy wszyscy oceniać zarówno kolegów, jak i siostry, lekarzy − ten jest plusowy, ten jest minusowy, jak nam jakiś kolega podpadł, przychodziła siostra robić opatrunek: „Siostro nie warto mu robić opatrunku, on jest minusowy, on pójdzie do piekła”. Wszystkie siostry, siostra Aleksandra, która była przełożoną, której się wszyscy bali, nazwaliśmy, że jest minusowa, chociaż bez niej szpital rozleciałby się w ciągu jednego dnia. Natomiast siostra Zofia, którą można było do rany przytulić, zawsze była w ciągu nocy, zawsze usiadła gdzieś na łóżku, pogłaskała, powiedziała coś, to była siostra plusowa. Siostry tak się dowiedziały jakoś skądś, że właśnie w ten sposób wszystkich oceniamy. To takie były właśnie przykłady. Ciekawe.\nCzy to był milanowski szpital?\nMilanowski szpital, mieścił się w gimnazjum milanowskim. Potem, jak szpital zlikwidowano, a ja zamieszkałem w Milanówku, to do tego gimnazjum, jeszcze na kulach zacząłem chodzić. Tak że zostałem w Milanówku i potem jeszcze parę lat mieszkałem w Milanówku, bo nie chciano mnie zameldować w Warszawie, bo nie mam meldunku Warszawy, tylko jestem zameldowany w Milanówku. Dopiero, jak się ożeniłem, a moja żona pochodziła z Krakowskiego, tylko dostała przydział do huty w Warszawie do pracy, to ją zameldowali. Dopiero, jak się ożeniłem, to żona mogła mnie zameldować w Warszawie.\n1962 rok, jak się ożeniłem. Stary już byłem. Jest zdjęcie mojej żony i te obrazy wszystkie moja żona malowała, a była mechanikiem z wykształcenia. Tak że to takie były nasze losy.\nKim był pana ojciec przed wojną?\nMój ociec był kierowcą mechanikiem, chodził do Wawelberga, ale go nie skończył, bo podobno się ożenił i musiał się zająć rodziną i dzieckiem, zaczął pracować w Banku Rolnym. Przed wojną pracował w Banku Rolnym na Nowogrodzkiej, w wielkim banku na wprost „Romy”. Do niego chodziłem nieraz, był mechanikiem kierowcą. Ale w czasie I wojny był w sądzie polowym, był pisarzem w 9. dywizji piechoty generała Sikorskiego w czasie wojny bolszewickiej. Ponieważ miał bardzo ładny charakter pisma, to go wzięli za pisarza. Była ciekawa historia już w czasie okupacji. Myśmy zatrzymali się w Ręczajach, taka wieś niedaleko Wołomina. Będąc w Warszawie, ojciec dowiedział się, że nasz kolega, znajomy adwokat, wyciąga polskich jeńców z niewoli. „Jak ty to robisz?”. − „A no po prostu, piszemy kilkanaście podań do różnych instytucji niemieckich, że jedyny żywiciel, że ma dużą jakąś posiadłość rolną i nie ma kto uprawiać, że jest niezbędny dla przemysłu niemieckiego. Kilkanaście wysyłamy i zdarzyło się nam, że już kilku chłopaków naszych z niewoli żeśmy wyciągnęli”. Ojciec natychmiast wrócił na Ręczaje do państwa Kielczyków (tam się zatrzymaliśmy), wziął stolik do pisania, powiedział: „Słuchajcie, mogę wyciągać chłopaków z niewoli”. Nikt nie chciał wierzyć, ale ktoś się zgodził, jak, co i jak. Napisał podanie jedno, drugie, trzecie, skontaktował się z naszym kolegą, z Felkiem Pokrzywą i przez niego wysyłaliśmy do tych [instytucji]. Przetłumaczyli na niemiecki, mieli już tych swoich tłumaczy. Po jakimś czasie, po miesiącu czy po dwóch wrócił chłopak z niewoli. To wtedy już cała wieś należała do nas, tak że myśmy się zaprzyjaźnili, prawie całą wojnę w tej wsi spędziliśmy.\nA poznaliśmy się tak, że na początku wojny uciekliśmy już, jak Niemcy podchodzili pod Warszawę, uciekaliśmy jak większość na wschód. Zatrzymaliśmy się w Ręczajach, bo już Niemcy szli od południa, szli od wschodu, otaczali Warszawę, słychać było odgłosy strzałów. Ojciec się wycofał do Warszawy, ale potem w Ręczajach myśmy się zatrzymali, jeździli po żywność, robili coś niecoś. Ponieważ ojciec był mechanikiem, to reperował wirówki, maszyny do szycia, inne rzeczy, kieraty, co wszystko było. Też się zresztą wyspecjalizowałem w reperowaniu maszyn do szycia, bo na wsi czasami maszyny, które są dosyć precyzyjne jakieś singerowskie czy inne, smarowali taką mazią do wozów od słomy. To się wszystko tak utwardziło, że ruszyć nie można było. Trzeba było rozebrać, w nafcie, w benzynie wypłukać, wyczyścić, skombinować dobrego olejku kupionego w firmie Singer (bo Niemcy założyli oryginalną firmę), założyć oryginalne igły, założyć oryginalne bębenki i maszyna pracowała jak nowa. Tak że to były takie historie różne.\nJerzy Zubrzycki Pseudonim: „Zbych” Stopień: strzelec Formacja: Batalion „Oaza” Dzielnica: Mokotów, Sadyba


Rozmawiając z polskimi managerami firm produkcyjnych, często słyszymy o problemach z jakimi się borykają w swojej pracy. Najczęściej dotyczą one planowania produkcji w sytuacji częstych zmian zamówień, konieczności bieżącego monitorowania maszyn, rejestrowania genealogii produktu. Ważnym problemem jest także konieczność wyeliminowania przestojów, mikroprzestojów oraz awarii, aby podnieść efektywność maszyn. Niestety, niejednokrotnie managerowie wykorzystują w swojej pracy jedynie arkusze excel, który nie jest już wystarczającym wsparciem. Dodatkowo istotny jest przepływ informacji pomiędzy produkcją a utrzymaniem ruchu.\nNa spotkaniu przedstawione zostaną rozwiązania klasy MES, APS, które odpowiadają na bolączki przedsiębiorstw i wspierają je w rozwoju.\nDokładne modelowanie ograniczeń procesów produkcyjnych przedsiębiorstw;\nUwzględnienie w planie produkcyjnym różnych zasobów (maszyny, surowce, pracownicy itd.) z możliwościami szybkiego dokonania przeplanowania;\nWspomaganie podejmowania decyzji i przeprowadzanie analizy "what if?".\nRaportowanie produkcji: elastyczny i szybki proces raportowania postępów zleceń produkcyjnych;\nAutomatyzacja zbierania danych z maszyn produkcyjnych: sczytywanie sygnałów z maszyn, mówiących o jej stanach (pracy, awarii, postoju) oraz wielkości produkcji i przebytych cykli;\nAnaliza danych: zbierane w sposób automatyczny bądź półautomatyczny informacje w systemie SFC pozwalają w czasie rzeczywistym kontrolować procesy zachodzące na produkcji podczas realizacji zleceń produkcyjnych.\nPrezentacja zaawansowanego systemu planowania i harmonogramowania procesów produkcyjnych (APS) przeznaczonego dla każdej branży przemysłowej – Opcenter APS. Omówienie wybranych funkcjonalności:\nPrezentacja autorskiego rozwiązania firmy DSR S.A. – SFC 4FACTORY – nadzorującego realizację zleceń produkcyjnych. Omówienie wybranych funkcjonalności:\nDSR od ponad 15 lat jest dostawcą rozwiązań informatycznych i usług doradczych zwiększających efektywność działania przedsiębiorstw z sektora produkcyjnego. Firma łączy głęboką znajomość potrzeb polskich i międzynarodowych przedsiębiorstw z ekspercką wiedzą na temat wykorzystania narzędzi IT, wspierających procesy wytwórcze i dystrybucyjne. Zespół DSR zrealizował kilkaset projektów wdrożenia systemów informatycznych m.in. w branżach: spożywczej, chemicznej i farmaceutycznej, motoryzacyjnej, wyrobów metalowych, elektronicznej i elektrotechnicznej oraz wyrobów konsumenckich. Firma DSR tworzy jedno z największych centrów kompetencyjnych oferujących rozwiązania IT dla przemysłu w Polsce.\nDSR 4 FACTORY jest unikalnym oprogramowaniem wspierającym zarządzanie produkcją stanowiącym efektywne wsparcie w obniżeniu kosztów produkcyjnych oraz zwiększeniu produktywności. Nasze rozwiązania umożliwiają szybką analizę dostępności zasobów i lepszą organizację pracy oraz sprawne harmonogramowanie i planowanie produkcji. Pomagają także w efektywny sposób wykorzystać zasoby firmy, między innymi dzięki ocenie rzeczywistego wykorzystania maszyn oraz czasu pracy specjalistów. Ponadto umożliwiają usprawnienie procesów produkcyjnych, dając faktyczny obraz kluczowych wskaźników efektywności produkcji.\nRozwiązania DSR 4 FACTORY są niezbędnym elementem cyfrowej transformacji przedsiębiorstw produkcyjnych na drodze do Przemysłu 4.0.\nPrzeczytaj opis dostawcy w Katalogu Rozwiązań IT: BPC-Guide.pl » DSR\nDzięki autorskiemu systemowi firmy DSR – SFC 4FACTORY możliwy jest precyzyjny pomiar wydajności pracowników i maszyn na linii produkcyjnej. Rozwiązanie jest bezpieczne i elastyczne dzięki chmurowej platformie Microsoft Azure. Bez kosztownych inwestycji umożliwia osiąganie lepszych wyników ekonomicznych w firmach produkcyjnych na drodze do Przemysłu 4.0.\nSystem SFC 4FACTORY można porównać do aplikacji klasy MES, nadzorującej realizację zlecenia produkcyjnego. Zlecenia są objęte monitoringiem, począwszy od rozpoczęcia nad nimi pracy do momentu jego zamknięcia (zakończenia). Aby całość procesu przebiegała poprawnie system zbiera informację dotyczące różnych wskaźników KPI, między innymi wskaźnika OEE. Wszystkie zebrane informacje są zapisywane w bazie danych systemu w celu późniejszego ich raportowania. Zgromadzone przez system dane informują nas o postępach pracy nad poszczególnymi zleceniami, efektywności pracy ludzi, maszyn i urządzeń w kontekście danego zlecenia.\nAnaliza danych: zbierane w sposób automatyczny bądź półautomatyczny informacje w systemach SFC 4FACTORY i EAM 4FACTORY z wykorzystaniem IOT 4FACTORY, które pozwalają w czasie rzeczywistym kontrolować procesy zachodzące na produkcji podczas realizacji zleceń produkcyjnych i zarządzaniem utrzymaniem ruchu.\nWebinarium zostanie przeprowadzona w dniu 26 stycznia 2020 r.\nW ramach Webinarium Partnerzy Technologiczni przeprowadzą część prezentacyjną (75 minut) oraz część przeznaczoną dla Uczestników Webinarium na kierowanie pytań do Partnerów Technologicznych (15 minut).\n"Webinarium – Planowanie i rejestracja produkcji."\n09:30 - Rozpoczęcie webinarium


Lody pomarańczowe – intensywne w smaku - Green Cookies\nLody pomarańczowe – intensywne w smaku\nDopiero co pojawiła się prawdziwa wiosna, a widać już większe zainteresowanie zimnymi deserami. A Wy sięgacie już po lody? Jakie smaki najbardziej lubicie? A może wolicie sorbety? My wczoraj przygotowaliśmy lody o smaku pomarańczowym. Są dość słodkie i intensywne w smaku. Wymagają troszkę wysiłku podczas przygotowania (i podczas późniejszego sprzątania), ale myślę iż się opłacało. Z podanych niżej składników powstało 0,5 litra lodów. Dla dwóch osób na deser spokojnie wystarczą. Jeśli macie zamiar zapraszać gości, albo macie większą rodzinę to zróbcie od razu więcej lodów. Aby otrzymać 2 łyżki startej skórki pomarańczy i odpowiednią ilość soku, jedna duża, słodka pomarańcza powinna wystarczyć.\nPrzepis na lody pomarańczowe – intensywne w smaku\n3/4 szkl. śmietanki kremówki 36%\n2 łyżki skórki pomarańczy drobno startej\nDo pierwszego garnka wlewamy śmietankę, mleko i startą skórkę z pomarańczy. Stawiamy na ogniu i doprowadzamy do wrzenia. Zestawiamy z ognia, przykrywamy i odstawiamy.\nNastępnie przygotowujemy pomarańczowy karmel. Na patelnię wsypujemy większość cukru (pozostawiamy około 2 łyżki, które będą nam później potrzebne) i wlewamy sok wyciśnięty ze świeżej, słodziutkiej pomarańczy. Cukier z sokiem podgrzewamy od czasu do czasu mieszając, aby się nie przypalił. Cukier powinien się rozpuścić. W wyniku dalszego powolnego podgrzewania powstanie złocisty, słoneczny płyn.\nPatelnię zestawiamy z ognia. Do dość rzadkiego karmelu dodajemy kilka łyżek wcześniej zrobionego płynu śmietankowego, który czekał w pierwszym garnku. Delikatnie mieszamy. Następnie cały karmel dodajemy do śmietanki. Mieszamy podgrzewając przez chwilę na małym ogniu, aż płyn będzie jednolity. Zestawiamy z ognia i odstawiamy.\nDo wysokiego naczynia wbić żółtka jajek, pozostałe 2 łyżki cukru, 2 łyżeczki cukru waniliowego i małą szczyptę soli. Wszystko ubijamy mikserem na wolnych obrotach albo ręcznie trzepaczką. Małym strumieniem powoli dodajemy płyn ze śmietanką i karmelem ciągle ubijając. Następnie stawiamy na małym ogniu i podgrzewamy, aby cukier się rozpuścił. Nie doprowadzamy do wrzenia. Zestawiamy z ognia i odstawiamy, aby płyn osiągnął temperaturę pokojową.\nPrzelewamy do płaskiego, zamykanego pojemnika. Opcjonalnie możemy przelać płyn przez drobne sitko, aby oddzielić skórkę pomarańczy. Uzyskamy wtedy jednolite, aksamitnie gładkie lody. Nie jest to jednak konieczne. Skórka w tej postaci też jest dobra i może stanowić miły dodatek.\nLody zamknięte w szczelnym pojemniku wędrują na minimum 3 godziny do zamrażarki. Po tym czasie możemy rozkoszować się pysznymi lodami. Ważne, aby nakładać lody tuż przed podaniem, gdyż stosunkowo szybko się rozpuszczają.


BEŻOWY FOTEL Z FUNKCJĄ SPANIA ANNALY - Meble jakich szukasz - internetowy sklep meblowy Italiastyle.pl\nStrona główna Meble Fotele BEŻOWY FOTEL Z FUNKCJĄ SPANIA ANNALY\nROZKŁADANY FOTEL Z BAWEŁNIANYM POKROWCEM DO SALONU\nBEŻOWY FOTEL Z FUNKCJĄ SPANIA ANNALY 99 wariant Dodaj do koszyka\nOpis produktu: BEŻOWY FOTEL Z FUNKCJĄ SPANIA ANNALY\nFotel z funkcją spania ANNALY to mebel o ponadczasowym, minimalistycznym designie. Na metalowym stelażu umieszczony jest materac poliuretanowy o szerokości 90 cm, który po rozłożeniu zwiększa długość mebla z 92 do 195 cm. Osłania go zdejmowany, beżowy pokrowiec wykonany ze 100% bawełny. Ponadto zaznaczamy, że proces produkcji fotela jest przyjazny środowisku.\nTak wykonany mebel to uniwersalna propozycja do wnętrz nowoczesnych i klasycznych, zarówno w Państwa domu i mieszkaniu, jak i w domku letniskowym. To świetny sposób na zapewnienie dodatkowego miejsca do spania, które na codzień nie będzie zajmować dużo miejsca. W kolekcji ANNALY znajdują się także fotele w innych, subtelnych kolorach. Z pewnością znajdą Państwo coś dla siebie.


Tym razem będzie krótko i głównie obrazkowo. Trochę dlatego, że zdjęcia mówią same za siebie, a trochę dlatego, że tutaj akurat nie wspinaliśmy się - a chyba szkoda!\nGarden of the Gods to park położony w okolicy Colorado Springs, na południe od Denver. Warto odwiedzić go nawet wtedy, gdy nie planujecie się wspinać. Choć jest stosunkowo niewielki, to robi wrażenie!\nDroga do Colorado Springs.\nNatomiast jeśli planujecie się wspinać, oczywiście odsyłam do Mountain Project. Piaskowcowa skała Ogrodu Bogów oferuje wspinanie o zróżnicowanych trudnościach. Są tu zarówno trady, jak i drogi obite. Miłośnicy spadania na crash pady również znajdą coś dla siebie ;)\nDo Garden of the Gods zajechaliśmy troszkę przypadkiem, nie mając żadnych planów wspinaczkowych, w drodze na południe stanu Colorado. I choć był to marzec upał dawał się we znaki. Spacer po parku dał nam nauczkę numer 1. Nigdy nie wychodź z samochodu bez co najmniej 1,5 litrowej butelki wody na głowę (tudzież psi łepek).\nPo krótkim ale wyczerpującym spacerze wróciliśmy więc do busa i - jak wszyscy normalni turyści - objechaliśmy resztę skał samochodem. Zwiedzanie w stylu amerykańskim zaczęło do mnie przemawiać :)


Espresso Gear - Attento Thermometer - Termometr na dzbanek do mleka - Coffeedesk\nIlość: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83\nEspresso Gear termometr naklejka naklejany do dzbanka do spieniania\nTermometr do dzbanków do spieniania mleka, w formie naklejki. Kolorowe pola zmieniają barwę pod wpływem temperatury. Jest szybki, czytelny i wytrzymały!\nNaklejkę przykleja się raz i nie trzeba się o nią martwić - wytrzymuje nawet wiele myć w zmywarce.\nTermometr wskazuje temperaturę od 45 do 70 stopni Celsjusza w odstępach co 5 stopni. Skala jest także opisana w stopniach Fahrenheita. Pod wpływem temperatury czarne pola zmieniają kolor na zielony. Odczyt temperatury jest natychmiastowy, co często jest trudne do osiągnięcia w tradycyjnych termometrach.