Cynamonowiec - Gotuję, bo lubię\nAby osłodzić Wam ten zimny i deszczowy weekend majowy zapraszam na ciasto :) Zdecydowanie najlepsze ciasto jakie kiedykolwiek było mi dane jeść. Jest... niesamowite. Wilgotne, z fantastycznie dobranymi składnikami. Co prawda, jak wszystkie ciasta warstwowe jest odrobinę pracochłonne, ale ten smak zrekompensuje Wam cały trud włożony w jego przygotowanie :)\nMargarynę ucieramy z cukrem na puszysty krem, a następnie nie przerywając ucierania dodajemy po jednym jajku. Dodajemy mleko i wszystkie suche składniki połączone ze sobą. Kiedy utworzą jednolitą masę dzilimy ciasto na dwie równe części i każdą z nich pieczemyh w tej samej formie przez ok 35 minut w 180 stopniach.\n* 1/3 szklanki pokruszonych biszkoptów\n* 3/4 szklanki maku\n* 4 łyżki waniliowej kawy cappuccino\n* 100 g czekolady mlecznej z orzechami\n* 3 łyżki kremówki\n* 1 słoik powideł\nCiasto cynamonowe smarujemy powidłami. Na ciasto wykładamy połowę masy i rozprowadzamy równomiernie. Na masie kładziemy ciasto makowe i je również smarujemy powidłami a następnie wykładamy drugą połowę masy. Przykrywamy je ciastem cynamonowym i wierzch pokrywamy polewą z czekolady - czekoladę (ja użyłam z orzechami) topimy w kąpieli wodnej z 3 łyżkami kremówki i kiedy utworzą jednolitą masę, polewa jest gotowa. Ciasto wkładamy na noc do lodówki, jednak najlepsze jest ono na drugi - trzeci dzień, serwowane w temperaturze pokojowej.\nTortellini w kremowym sosie z porem i mascarpone >\n< Bananowe pancakes\nAle ciacho! super :)\nKasiu, ciasto wygląda wspaniale! Ileż ma wartstw! Pracochłonne, ale na pewno tego warte, wyobrażam sobie jak musi cudownie smakować. A cynamon to ja kocham:)\nWygląda imponująco a z opisu widać, ze jest pyszne :)\nPiekłam kilkakrotnie i potwierdzam, że jest pyszny.\nGość: [Bafka] *.dip.t-dialin.net 8 lat temu\nA moglabys podac na jaka blaszke te skladniki?\nBlacha duża, 25x40 cm. Pozdrawiam :)\nAż nie można oczu oderwać... :)\nDomyślam się, że smakuje równie wspaniale, jak się prezentuje. Na razie muszę zrezygnować, bo to raczej nie wypiek dla karmiącej mamuśki...Ale za kilka miesięcy...Tylko uzbroić się w cierpliwość!\nWygląda cudnie. Jak myślisz można zrezygnować z kawałka makowego? Jakoś nie mogę się przekonać do maku w wypiekach\nonlygabi 8 lat temu\nPiekna kompozycja i jeśli smak cynamonowy to uwielbiam\nRewelacyjnie wygląda. Smakuje pewnie jeszcze lepiej, zapisuję do zrobienia i pozdrawiam:-)\nKabamaiga można upiec trzy placki cynamonowe :) Mnie osobiście najbardziej smakuje ta częśc makowa :)\nja tam lubię praco- tudzież czasochłonne ciasta, teraz nie mam niestety czasu na takowe ale na wakacjach sobie odbiję xD\nKażde ciasto które ma w nazwie cynamon, MUSZĘ wypróbować :) Wygląda powalająco!!\nFakt, że nie pałam miłością do ciast warstwowych, ale tylko dlatego, że wymagają zbyt długiego przyrządzania. :D Natomiast duuużo chętniej zjadam, gdy ktoś podetknie mi na talerzyku pod nos. :D\nCudownie się prezentuje ten cynamonowiec! Naprawdę ślinka leci! :)\ngosiakr76 8 lat temu\no rajuśku! Wygląda fantastycznie! Pracochłonne i warstwowe ciasta lubię najbardziej, a cynamon... to ideał dla mnie i mojej siostry.\nO matko, ciasto powala na kolana :)\nZaczal się moj ukonay miesiac, w maju mam urodziny... może to zaserwuję gościom :)\nTo ciasto jest piękne. Z początku myślałam, że jest jagodowe, tak fajnie zabarwiło się na zdjęciu na fioletowo.\nJa jeszcze nie doszłam do tak skomplikowanych ciast. Bo jednak kilka różnych warstw mnie przeraża.\nlolka876 8 lat temu\nWygląda rewelacyjnie!Uwielbiam cynamon, zrobię na pewno!Tylko, czy nie dałoby się z mniejszą ilością żółtek?Albo zastąpić je czymś?Teraz to taka trochę bomba cholesterolowa... Pozdrawiam!\ndavid-a 8 lat temu\nDavid blaszka 25 x 35 cm.\nDziękuję za odpowiedź. Moje opakowanie cynamonu ma aż 15gram, czy to nie za dużo??\nWłaśnie o taką ilość chodzi :) Nie za dużo :)\nDzięki :). Wypróbuję przepis już niedługo. Mam dwie Zosie-mamę i teściową, więc na 15 maja upiekę Twój cynamonowiec. Pozdrawiam\nJeszcze dopytam: te 4 łyżki kawy cappucino to proszek czy rozpuszczona kawa?\nProszek :) Taki co to się dopiero zalewa wrzątkiem :)\nWłaśnie robię cynamonowca. Niestety zaliczyłam pierwszą wpadkę: upieczony placek nie chciał wyjść z blaszki. Przykleił się tak, że musiałam zdrapywać. Blaszka była natłuszczona i posypana mąką. Biegnę do sklepu kupić składniki i robię od nowa. Wyłożę blaszkę papierem do pieczenia, może wtedy uda się wyjąć bez problemu? Zdrapane ciasto pyszne w smaku! Trochę piernikowe.\nMożesz wyłożyć papierem, chociaż dziwi mnie że nie chciało się odkleić, bo odchodzi bez problemu. Może za krótko piekłeś? Albo forma miała nie równą powierzchnię.\nWyłożenie blaszki papierem do pieczenia bardzo pomogło. Może rzeczywiście powodem przyklejenia się ciasta do foremki była sama foremka. Ciasto pracochłonne. A co do smaku, to muszę przyznać , że znalazło swoich zwolenników, ale zachwytów nie było. Mi osobiście najbardziej smakowała warstwa cynamonowa i myślę, że fajnie by było zrobić z niej świąteczne ciasteczka. Pozdrawiam\nKasiu, czy to ciasto można upiec to ciasto 2 dni przed podaniem? Czy leżakowanie mu nie zaszkodzi? I drugie pytanie - czy mak ma być zmielony? Pozdrawiam serdecznie\nTo ciasto najlepsze jest po 2 - 3 dniach :) Leżakowanie baaaardzo mu służy. Ja bym go nie podała w pierwszy dzień, bo nie ma jeszcze tego smaku. A mak daj nie mielony i nie gotowany :)\nGość: [kara] *.adsl.inetia.pl 8 lat temu\nCiasto jest super. BAAArdzo smaczne ;) Warto wypróbować :)\nWłaśnie skończyłam je robić. No, prawie: jeszcze tylko polewa, ale to już na jutro :) Mam nadzieję,że będzie tak pyszne, na jakie mam nadzieję!\nGość: [rybka] *.neoplus.adsl.tpnet.pl 8 lat temu\n:) Już od dawna czekałam na odpowiednią okazję żeby zrobić to ciacho, w końcu stwierdziłam że będzie idealne w czasie świąt 1 listopada - takie eleganckie, niebanale i jesienne :) I to był strzał w dziesiątkę. Przepis jest naprawdę bardzo dobry, choć trzeba przyznać że ciasto (ze względu na ilość cynamonu) w smaku po prostu bardzo przypomina klasyczny piernik... Zdecydowanie godny polecenia wszystkim fonom ciast piernikowych. Jako że osobiście do nich szczególnie nie należę to w sumie zjadłam go tylko z pół blachy, a nie całą :) Ciasto jest naprawdę pyszne, całość (wszysktie warstwy, masa i powidła) komponuje się wspaniale, pięknie prezentował się na stole. Zamiast 1/3 szklanki pokruszonych biszkoptów w ciaście makowym dałam płatki migdałowe (delikatnie chrupały:) Rodzinka mówiła że TAKIE ciacho to na Boże Narodzenie! :)\nI oczywiście (tak jak pisałaś Kasiu) jak każdy piernik tak i Twój cynamonowiec im dłużej leżakuje to nabiera mocy:D - z każdym dniem co raz lepszy!\nRybko ja też jestem pod wrażeniem tego ciasta :) Cieszę się, że Wam smakowało i że zostawiłas komentarz :)\nGość *.ptr.magnet.ie 5 lat temu\nGość *.net.igaz.net 4 lata temu\nCiasto wszystkim bardzo smakowało na święta. Tak, jak było wspomniane, im dłużej leży, tym jest lepsze, jest trochę piernikowe w smaku, ale mi to wcale nie przeszkadza. Masa jest bardzo zwarta, dużą rolę odgrywają tu powidła śliwkowe, dzięki którym ciasto zyskuje całkiem inny smak. Ogólnie ciacho godne polecenia.\nWłaśnie piękę cynamonowe spody i tak się zastanawiam czy kawę cappuccino można zamienić na zwykłą kawę rozpuszczalną?\nTak, ale należy jej dodać mniej.\nGość: [Edi] *.prosoft24.pl 3 lata temu\nCiasto robiłam w zeszłym tygodniu i wszyscy byli zachwyceni - fantastyczne w smaku i masa nie jest przesłodzona, taka w sam raz, polecam.\nGość: [ulek] *.dynamic.chello.pl rok temu\nW jednym miejscu napisała Pani, że blaszka ma mieć 25x40, w innym miejscu, że 25x35, to jaka ma w końcu być? Chciałabym jutro zrobić to ciasto i jestem w kropce. pozdrawiam\nGość: [Edith] *.is.net.pl rok temu\nTo jest mój plan na długi weekend majowy :D Dla mnie cynamon + ciasto makowe = ekstaza :D Dla pewności: biszkopty tradycyjne okrągłe typu Petitki czy może te delikatne podłużne jak Dr.Gurgul lub San?\nJa użyłam okrągłych :)


Bolzano hotele, zakwaterowanie, Włochy - TIXIK.net\nTIXIK.net » Miasta » Włochy » Trentino-Alto Adige » Bolzano » Bolzano\nBolzano - hotele\nBolzano - mapa satelitarna, Bolzano - luksusowe zakwaterowanie, Bolzano - tanie zakwaterowanie, Bolzano: Zdjęcia\nNajlepsze hotele w mieście, Pensjonaty, Hotele w centrum, Najtańsze zakwaterowanie, Luksusowe hotele, Mapa hoteli, Satelitarna mapa Google, Mapa turystyczna, Ścieżki rowerowe, Widok na ulice, Planer wycieczek, Bolzano i transport\nMuseo Archeologico Dell’Alto Adige Muzea 0.2km\nSouth Tyrol Museum of Archaeology Muzea 0.2km\nMuseo Civico Muzea 0.2km\nCity Gallery Galeria 0.2km\nChiesa dei Francescani Religia 0.2km\nMonument of Walther von der Vogelweide Zabytki 0.3km\nPiazza Walther Rynek 0.3km\nCentro Giovanile Via Vintola Religia 0.3km\nCathedral of Bolzano Katedry 0.3km\nDompfarrei Maria Himmelfahrt Bozen Religia 0.3km\nTeatro Rainerum Teatr 0.3km\nRainerum Theatre Teatr 0.3km\nRadio Sacra Famiglia Religia 0.3km\nRainerum Istituto Salesiano Religia 0.3km\nChiesa dei Cappuccini Religia 0.3km\nKategorie: Miasta, Aktualny czas: 08:29:15, Telefon: +39 0471 978676, Oficjalne strony WWW : www.comune.bolzano.it\nBolzano to stolica autonomicznej dzielnicy Alto Adige w północnych Włoszech . Bolzano jest centrum handlowym i przemysłowym, ośrodkiem sportów zimowych oraz wysokogórskiej turystyki. Pierwotnie osada rzymska Bauzanum przechodziła z rąk do rąk. We wczesnym średniowieczu należała do Longobardów, Franków, biskupów Trydentu oraz Habsburgów. Od roku 1918 należy do Włoch . Bolzano leży na wysokości 262 m n.p.m., ma 100 000 mieszkańców. Językiem urzędowym tego rejonu jest język włoski oraz niemiecki. Miasto ma wiele renesansowych i barokowych zabytków. Centrum miasta tworzy rynek Waltherplatz, nazwany na cześć artysty Waltera żyjącego i tworzącego w XII wieku. Na rynku znajduje się gotycki kościół parafialny z XIV - XV wieku. Okolice miasta Bolzano oferują trasy i stoki narciarskie, dla miłośników letniej wysokogórskiej turystyki z pewnością bardzo interesujące będą pobliskie Dolomity.


Opuszczony plac budowy - Page 4\nTemat: Opuszczony plac budowy Wto Lut 09, 2016 11:34 am\nLokacja ta znajduje się niedaleko Central Parku i właściwie już od dłuższego czasu stoi pusta - jeśli nie liczyć bezdomnych, którzy od czasu do czasu się w niej zatrzymują oraz okazjonalnie młodzieży szukającej odosobnionego miejsca na zabalowanie. Wysoka siatka odgradza posesję od ulic i innych budynków, zewnętrzne ściany chronią przed oczami ciekawskich... Ba, zostało nawet trochę sprzętu po budowlańcach, tyle że robota coś stanęła. Wnętrze jest stosunkowo puste; niby częściowo podzielone ścianami na jakieś pomieszczenia, ale nie wszystkie nawet dokończono.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sro Kwi 05, 2017 7:21 pm\n"Spokojnie, tylko spokojnie. Wiem, że kłamią. Wiem, że liczą na szczęście, ale tym razem. Muszę coś zdobyć, skoro mam okazję." - pomyślał lekko kręcąc głową. Nie robił tego po raz pierwszy, wiedział, że każdy się boi i każdy będzie za wszelką cenę liczyć na cień szczęścia. Jednak San obiecał sobie, że ich nie zabije - bo tak zwykle kiedyś kończył napady. Musiał wymyślić coś innego, co poskutkowałoby bardziej.\nSłysząc, że jeden z mężczyzn usiłuje nawiązać z nim konwersację odruchowo naprężył mięśnie gotując się do ewentualnej próby odparcia desperackiego ataku. Wiedział, że jeżeli wejdzie z nim w dyskusję, to on to wykorzysta i spróbuje zaatakować. "A może dać im odejść?" - przez chwilę przeszło przez głowę Azjaty. Nie. To zbyt ryzykowne, przecież ich było dwóch.\nJak to nic nie macie? - rzucił szybko z wyraźnym chińskim akcentem, tym razem nie patrząc na poprawny angielski. - Widziałem was. Byle biedaki nie chodzą ubrani jak wy. Dawać telefony, czy co tam macie. Szybko!\nIm dłużej tak stali, tym mocniejsze wyrzuty sumienia zaczynały męczyć. Obiecywał sobie, że od teraz będzie tym dobrym. Nie po to zniknął z oczu własnej triady i przyjechał do Ameryki. Z drugiej jednak strony nie będzie mógł pozwolić im na zwykłe odejście.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Czw Kwi 06, 2017 5:30 am\nPodświadomie wyczuwał, że jego starania nie przynoszą efektu. Wyglądał na stosunkowo opanowanego, ale w środku czuł, jak coś ciężkiego napiera na jego klatkę piersiową i zaczyna zabierać mu dech. Każda kolejna sekunda niosła za sobą wątpliwości, obawy, stres. Co, jeśli źle dobrał słowa? Jeśli tego typa faktycznie nie da się przekonać i im nie wierzy?\nIle by dał, aby móc to wszystko cofnąć. Gdyby chociaż nie było obok Ricka... Christopher już wiele razy pakował się w kłopoty i zawsze z nich jakoś wychodził. Teraz jednak było inaczej. Najdrobniejszy błąd mógł nie tylko zaszkodzić jemu samemu, ale i mutantowi. I tym razem gra nie toczyła się o jakieś siniaki, a o coś znacznie więcej.\nA oni nie mogli zrobić nic. Brak broni, brak szansy na ucieczkę. Reptilianin stał tak, jakby zapuścił pod sobą korzenie. Rick mógł czuć, jak w Chrisie narasta lęk, a oddech zaczyna drżeć. Jaszczur zawsze starał się pokazać siebie jako dzielnego i nieustraszonego, lecz prawda była zupełnie inna. Zawsze takiego udawał. Nigdy nie dowiódł, że faktycznie taki jest. Stojąc na linii strzału, przekonał się o tym po raz kolejny.\nMimo to jego dłoń powoli skierowała się do Richarda i delikatnie odepchnęła go jeszcze bardziej na tyły. Ruchy reptilianina stały się znacznie bardziej powolne, kiedy ponownie odwracał się do napastnika. Już było wiadomo, co chce teraz zrobić.\nDziwny i nienaturalny warkot wydobył się z gardzieli jaszczura, a ciało oraz twarz Chrisa na oczach Chińczyka zaczęło się zmieniać. Skóra nabrała zielonej barwy, włosy wydłużyły się i uniosły ku górze. Mężczyzna poruszył wyrośniętymi pazurami i usta zaraz rozpruły się niemal do okolic uszu, odsłaniając rząd ostrych i pokaźnych zębisk. Czaszka w kilka sekund cała zniekształciła się, co musiało być widokiem przyprawiającym o mdłości.\nChris wyszczerzył nieproporcjonalnie długie kły i spojrzał w czarne tęczówki obcego, dysząc.\nPrzyspieszony oddech tylko świadczył o strachu, jakiego właśnie doświadczał. Bał się, panikował, ale jego linią obrony nie miała być ucieczka. Był gotów bronić siebie i przyjaciela, wiedząc już, że wszelkie inne metody zawiodą. Nawet jeśli stawali przed wyposażonym w broń palną bandytą, Chris działał instynktownie. Pod wpływem strachu ludzki kamuflaż po prostu zniknął. Stracił nad tym kontrolę.\nPochylił się i rozwarł szeroko paszczę, sycząc doniośle na bandytę, jednakże nie doszło do ataku. Reptilianin zaczął się cofać i wpadł na Ricka, ale cofał się dalej na drżących nogach wraz z nim. Richard dopiero potem zdał sobie sprawę, że Chris przylega do niego plecami.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Czw Kwi 06, 2017 9:19 pm\n"Co do cholery się tu wyprawia?" - pomyślał Slayer widząc przemianę, jakiej dokonał jeden z mężczyzn. Nie podziewał się on ten, a jednak nie czuł się zmieszany, czy przestraszony. Wielokrotnie działał już w sytuacjach mniej, lub bardziej stresujących, więc widok człowieka jaszczura nie zrobił na nim większego wrażenia. Owszem, było to trochę dziwne i prawdopodobnie mogło się niezbyt dobrze skończyć dla mutanta, jednak nie dbał o to. Choć coś się w nim ocknęło - zaczynał powoli kojarzyć fakty i rozumieć, co się właściwe wydarzyło. Zaczynał nawet mieć wrażenie, że jeszcze chwila, a role ulegną zmianie. Ale chwile - człowiek jaszczur? Ktoś taki jak on sam? Odmieniec? Nie. To nie mogło być to, chociaż spotkał się już z innymi odmieńcami.\nSpokojnie - powiedział opanowanym i spokojnym głosem do stojących nieopodal mężczyzn jednocześnie powoli opuszczając broń. - Jesteś tak jak ja? Też jesteś odmieńcem?\nTe pytania zawisły w powietrzu. Sam Chińczyk jak gdyby chcą udowodnić swoją "inność" sprawił, że z jego głowy wyszły kolce. Fakt, mógł zginąć. Jednak to, co się stało sprawiło, że nie mógł grozić ludziom podobnym do niego samego. San jednak nie odłożył broni, jedynie ją opuścił nadal mając ją w pogotowiu.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pią Kwi 07, 2017 7:28 pm\nWzrok Ricka utkwiony był na sylwetce Chińczyka, śledząc każdy najdrobniejszy ruch. Nie patrzył nawet na pistolet, wiedział, że tylko z twarzy napastnika może wyczytać zamiary. Zachowywał się trochę jak spłoszone zwierzę zapędzone w kąt. Którędy uciec? Czy wtedy mnie zastrzeli? - pytania same pojawiały mu się w głowie i nawet ich nie kontrolował. Na zewnątrz może nie było tego widać, ale Rick toczył w myślach walkę. Z jednej strony nie mógł zostawić Chrisa, musiał mu pomóc, ale z drugiej prawie czuł, jak nogi mu się trzęsą i instynktownie chciał rzucić się do ucieczki.\nW ostateczności jednak broń wymierzona w jego stronę przekonała go do pozostania na miejscu. Skoro jeszcze ich nie zastrzelił, to chyba nie chce tego zrobić, prawda? W końcu mógł zabić ich na samym początku, w takim miejscu nikt nawet by się o tym nie dowiedział.\nTylko jak przekonać go, że naprawdę nie mają przy sobie niczego, co by go interesowało? Nie uwierzy im, nie ma mowy. Byli w kropce.\nNie domyślił się od razu, co się zaraz stanie. Niemal posłusznie odsunął się, gdy ręka Chrisa go odepchnęła. Nie zauważył też początkowo zmiany w ruchach przyjaciela, dopiero warkot, który dobiegł do jego uszu uświadomił mu, że reptilianin musiał podjąć inną taktykę. W dodatku bardzo ryzykowną.\nTeoria ta poszła jednak w odstawkę, kiedy Richard usłyszał przyspieszony oddech. No nie, czyli to nie było zaplanowane. Cholera, było źle. Było bardzo źle. W takim przypadku można było spodziewać się wszystkiego. Jeszcze nigdy nie widział, by Chris w gadziej formie był agresywny, ale w końcu przyjaciel sam się przyznał, że chodził w takie miejsca sam. Rick uświadomił sobie, jak niewiele wiedział o prawdziwej naturze Christophera.\nSpanikowanym wzrokiem patrzył to na Chińczyka, to na reptilianina i z braku innej możliwości cofał się razem z nim. Nie wiedział, co teraz działo się w głowie jego przyjaciela i nie miał pojęcia, co robić. Najbardziej chyba obawiał się tego, że bandyta w strachu postanowi użyć broni, dlatego głównie na nim skupił teraz swój wzrok.\nDlatego też zdziwił go widok opuszczanej broni i opanowany głos Chińczyka, podobnie zresztą jak jego słowa. "Spokojnie? Po czymś takim?" - powiedział do siebie w myślach, niepewnie obserwując zachowanie napastnika. Jeszcze bardziej zaskoczyły go kolce, które nagle pojawiły się na jego głowie.\nRick odsunął się od Chrisa powolnym krokiem i ostrożnie przeszedł na bok. Narażał się teraz na bezpośredni atak, ale widok kogoś takiego, jak on i Chris sprawił, że zawładnęła nim ciekawość.\nSpojrzał na Christophera, kątem oka zerkając wciąż na Chińczyka. Fakt, że ten opuścił broń trochę go uspokoił, starał się jednak wciąż zachowywać czujność.\n-Chris, uspokój się już. - rzucił do niego cicho, powstrzymując się od położenia mu dłoni na barku. Nie wiadomo było, jak jego przyjaciel mógł zareagować. Na kolejny syk z jego strony Richard odruchowo się odsunął.\nPrawdę mówiąc dopiero w takiej sytuacji uświadomił sobie, że czuł... strach. Bał się własnego przyjaciela. Nigdy wcześniej tego nie czuł, przemiany Chrisa zawsze były kontrolowane i najczęściej kierował się wtedy chęcią sprawienia żartu. Teraz robił to nieświadomie i mógł być nieobliczalny. Jak dzikie zwierzę, kierowane rządzą rozlewu krwi.\nMożliwe, że przesadzał, ale w tym momencie naprawdę się obawiał.\nNiepewnie spojrzał na Chińczyka, jakby upewniając się, że te kolce nie miały na celu odwrócenia uwagi. Nie, nie mierzył do nich z pistoletu. Rick miał nadzieję, że było to szczere, chociaż chęć ucieczki wciąż tkwiła gdzieś w jego głowie.\nMiał ogromną ochotę zapytać go o mutację, ale lęk powstrzymywał go od odezwania się. Nie bardzo wiedział też, jak o to spytać. Tak wprost? Wydawało się to trochę nie na miejscu.\nPostanowił czekać, aż Chris się uspokoi... o ile tak się stanie. Może wtedy sytuacja trochę się rozluźni i będzie mógł dowiedzieć się czegoś więcej. Na razie stał z boku i zerkał na obu mężczyzn. Nic innego nie przychodziło mu do głowy, więc pozostało mu chyba tylko to.[/i]\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sob Kwi 08, 2017 9:55 am\nChristopher nie podzielał spokoju uzbrojonego mężczyzny. Nawet gdy ten opucił broń, reptilianin nie dostrzegł tak znaczącego szczegółu. Otwierał szeroko paszczę, a hałas, jaki z siebie wydawał tylko się nasilał. Nigdy wcześniej nie zachowywał się w taki sposób. Tu już nie było udawania, niewinnego żartu. On naprawdę był gotów zaatakować. Tylko czy nadal chciał to zrobić również w imieniu Richarda?\nBandyta nie zamierzał pogorszyć sytuacji, jednak pokazanie kolców sprawiło, że Chris omal się na niego nie rzucił, strosząc swój grzebień na głowie do granic możliwości. On również przypominał setki drobnych uniesionych kolców.\nSłowa Ricka zostały kompletnie zagłuszone przez wściekłe syki Chrisa i jaszczur nawet na moment nie spojrzał na przyjaciela, a tym bardziej uspokoił.\nReptilianin uznał to za prowokację. Ruszył gwałtownie w kierunku przeciwnika, lecz zaraz się zatrzymał - równie gwałtownie, aby zaryczeć najgłośniej, jak tylko potrafił. Wypełnił powietrzem płuca i ryczał na całą placówkę, gdy nagle zachłysnął się i zaczął kaszleć. Odwrócił się od Chińczyka, chrząkając kilkakrotnie. Grzebień opadł i Chris oddalił się od mężczyzny. Gdy opanował atak kaszlu, rozejrzał się dookoła, przyjmując ludzką postać.\n- Ale to było... mocne - powiedział lekko niezręcznie, zaraz się uśmiechając. - Widziałeś ty mnie? - zagaił do Ricka oraz zaśmiał się sztucznie, jednak szybko zamilkł. Wyraźnie chciał to wszystko obrócić w żart i uspokoić przyjaciela. Trochę go poniosło...\nPogładził swoją szyję, czując, że wszyscy patrzą na niego.\n- Eh... - westchnął zrezygnowany, przestając się uśmiechać.\nNie miał pojęcia czemu to zrobił i co nim właściwie kierowało. Przysiągłby, że pierwszy raz mu się to zdarzyło. No może pomijając sytuacje ze swoim odbiciem, ale nawet wtedy nie był aż taki agresywny.\nSpojrzał niepewnie na Chińczyka, badając go od góry do dołu. Szczególną uwagę zwrócił na jego kolce. Dopiero potem zerknął na broń. Nie wiedział co powiedzieć i jak dobrać jakiekolwiek słowa. Nadal był odrobinę zdezorientowany, ale na język cisnęło się zasadnicze pytanie:\n- Kim jesteś? -\nPostawa Chrisa znacząco się zmieniła. Nie wyglądał już na spiętego; bardziej na zagubionego i niepewnego w swoich działaniach.\nAzjata okazał się nie być zwykłym człowiekiem. W takim razie kim on był? Co tu robił? Dlaczego był w takim miejscu zupełnie sam? Zbyt wiele pytań, aby móc je zadać w jednym nurcie.\nPóźniej jaszczur odwrócił wzrok. Zapewne cały czas żył sytuacją sprzed chwili i nie dawała mu ona spokoju. Wyraźnie unikał kontaktu ze swoim przyjacielem.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Nie Kwi 09, 2017 10:14 pm\nTo było mocne. Cholernie mocne. San nie był pewien jak, ale jakimś cudem powstrzymał się, aby nie wparować w jaszczuroludzia całej zawartości bębna. Jednak powstrzymał się, obiecał sobie, że powstrzyma się od zabijania. W dodatku nie mógł zabić kogoś podobnego do siebie - innego odmieńca. Obserwując całą przemianę próbował poskładać do kupy wszystkie fakty. Po pierwsze - jest na jakimś zadupiu, po drugie - napadła jakichś przypadkowych ludzi z czego jeden z nich okazał się być podobny do niego. To był aż nazbyt wielki zbieg okoliczności, które mogły zakończyć się niezbyt dobrze dla samego Slayera. Jednak nie ma tego złego, może uda się jakoś z nimi dogadać. Schował powoli kolce.\n- Fakt, źle zaczęliśmy. - powiedział pewnym głosem. Powoli schował broń z tyłu za pasek, jednak nie miał zamiaru podchodzić bliżej. - Jestem Slayer. - odpowiedział lakonicznie na pytanie. Wolał unikać kolejnej konfrontacji. Wolał stać z tyłu. Przynajmniej, aż będzie wiadomo co dalej.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sro Kwi 12, 2017 1:13 pm\nZ paniką w oczach obserwował Chrisa, którego zachowanie nie tyle się nie zmieniło, co było jeszcze bardziej agresywne. Zwłaszcza po tym, jak na głowie Chińczyka pojawiły się kolce. Richard chciał odruchowo złapać przyjaciela zanim ten rzuci się na bandytę, powstrzymał go jednak strach. Nie ruszył się ani na krok i tylko odetchnął z ulgą, kiedy Chris jednak nie zaatakował. Coraz głośniejsze odgłosy, jakie z siebie wydawał tylko potęgowały niepewność Ricka.\nNa ryk reptilianina niebieskowłosy nieznacznie się cofnął. Z każdą sekundą nabierał większych chęci na ucieczkę i był skłonny zrobić to w tej chwili, ale powstrzymała go przemiana Chrisa. Wszystko wracało do normy, chociaż mutantowi daleko było do radości. Oj bardzo daleko. Strach powoli zniknął, a zastąpiła go złość.\nZmrużył powieki, widząc na twarzy Chrisa szeroki uśmiech i zmierzył go morderczym wzrokiem kiedy ich spojrzenia na moment się spotkały.\nNie było mu do śmiechu i w Ricku wręcz kipiało ze złości. Ten kretyn nie dość, że przyprowadził ich na takie odludzie to jeszcze prawie zaatakował uzbrojonego faceta. A teraz w dodatku obrócił to wszystko w żart. Nie, Rick ani na moment nie uznał tego za zabawne. Nie zostawił go tutaj tylko ze względu na to, że byli przyjaciółmi. I z tej też przyczyny się nie odezwał.\nPo chwili namysłu postanowił udawać, że wszystko jest w porządku. Jego twarzy przybrała przyjaźniejszy wyraz, jedynie w oczach było widać złość i rozczarowanie. Tak, rozczarowało go zachowanie przyjaciela. Mógł chociaż przeprosić, ale nie. Oczywiście, że to było w jego stylu i Rick mógł się spodziewać czegoś podobnego, jednak nie znaczyło to, że mu się to podobało. Oczekiwał, że Chris chociaż raz zachowa się normalnie i tak jak powinien.\nRick westchnął i przysunął się o krok, ograniczając kontakt wzrokowy z Christopherem do minimum. Zamiast tego obserwował Chińczyka, z zaciekawieniem obserwując chowające się kolce. Czy to bolało? W pierwszej chwili tak właśnie pomyślał. Wiedział, jak to jest mieć ciało pokryte dziwnymi wyrostkami, choć nie doświadczył tego w takim stopniu. U niego były prawie niezauważalne, oprócz tych przy policzkach. Tyle, że on nie mógł ich chować, czego bardzo zazdrościł Chińczykowi. On na pozór wyglądał na człowiek i nie zwracał na siebie większej uwagi, w przeciwieństwie do Ricka, który w oczach przechodniów budził strach i niechęć. Przede wszystkim dlatego wolał zostać w mieszkaniu i unikał większych miast, nigdy nie wiadomo, jak mogą zareagować przypadkowo spotkani ludzie.\nGdyby nie Chris, Richard pewnie nigdy nie opuszczałby swojego ulubionego kąta, zwykle to jego przyjaciel chciał wychodzić do ludzi. Jemu było łatwiej, bo nie wyróżniał się aż tak.\nNo właśnie, Chris. Mutant spojrzał kątem oka na przyjaciela i znowu westchnął. Złość powoli mu przechodziła, ale wciąż czuł żal, którego nie mógł się pozbyć. Chris go rozczarował, a przecież wszystko mogło potoczyć się inaczej.\nRichard odwrócił wzrok i spojrzał jeszcze raz na Chińczyka, który przedstawił się jako Slayer. Ich imię już poznał, więc nie było sensu się odzywać. Oczywiście Rick wcale nie narzekał z tego powodu, w końcu i tak nie miał nic do powiedzenia. No, oprócz tej setki pytań, które pojawiły się w jego głowie. Na razie jednak zdecydował się o nic nie pytać i w efekcie tak jak wcześniej stał z boku i tylko patrzył.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Czw Kwi 13, 2017 8:41 pm\nChris stał z lekko spuszczoną głową oraz rękami w kieszeniach, zerkając przy tym dyskretnie na dwójkę mężczyzn w milczeniu. Coraz częściej spoglądał na Richarda, licząc na to, że jednak usłyszy jakiś przyjazny zwrot z jego strony i będzie już po wszystkim, ponieważ właśnie na to czekał.\nAż tak bardzo był zły? Jaszczur nie rozumiał, dlaczego Rick patrzył na niego w taki sposób. Nie widział niczego złego w swoim postępowaniu. Wyglądał jak dziecko, które zostało ukarane z nieznanego mu powodu. Chris wręcz pytał wzrokiem "Czemu tak patrzysz? Ty tak na serio?". Dopiero z czasem rozczarowanie mutanta zostało przez reptilianina należycie odebrane i Christopher patrzył na swoje obuwie, ale w końcu... Jaszczur się wtedy tylko bronił. Bał się - tak to przynajmniej rozumiał. Nie chciał zrobić niczego złego i dzięki przemianie uniknęli rabunku. Wszystko dobrze się skończyło. Dlaczego więc nie został w żaden sposób pochwalony?\nChciał porozmawiać z przyjacielem, jednak zdecydowanie nie był to zbyt dobry moment. Starał się nie pokazywać po sobie tego zamieszania w obecności niejakiego Slayera.\nAtmosfera wyglądała bardzo źle. Wcześniejsza radość jaszczurów nie pozostawiła po sobie najmniejszego śladu. Teraz i Chris chciał już wrócić do domu, położyć się i zacząć dzień od nowa. Tylko czy zagrożenie faktycznie już minęło?\nZagryzł dolną wargę, analizując jeszcze raz słowa mutanta. Również nie zamierzał przekraczać dzielącej ich granicy. Tak było zdecydowanie bezpieczniej.\n- Chris - przedstawił się raz jeszcze. Niezręczna cisza tylko potwierdzała to, że nie miał pojęcia jak rozmawiać z kimś, kto jeszcze przed chwilą celował do nich z broni. Rozmowa była jego specjalnością. Powinien zachowywać się jak gdyby nigdy nic i robić to, co potrafi najlepiej. Tylko czemu tym razem tak ciężko mu szło? Aż tak bardzo wzrok Ricka na niego zadziałał?\n- Mieszkasz tutaj tak zupełnie sam? - zaczął niepewnie, wyciągając ręce z kieszeni. Jeśli dobrze wszystko rozumiał, sam odpowiedział sobie na to pytanie. Patrzył teraz na Slayera z niejakim współczuciem, wciąż zmieszanym z obawą. Chris nie spotkał się wcześniej z określeniem "odmieńca". Dlaczego mężczyzna określił tak siebie oraz ich?\n- Co chciałeś powiedzieć, nazywając mnie odmieńcem? - zapytał, przechylając głowę. Nigdy się nim specjalnie nie czuł. Zawsze mu się wydawało, że jest jedynie trochę inny od ludzi. Slayer również przypominał człowieka... no może zanim pokazał im swoją moc.\n- Te kolce... masz je od urodzenia? - pytał dalej, podchodząc odrobinę bliżej. Mężczyzna nie wydawał się wcześniej szczególnie rozmowny, dlatego Christopher próbował go jakoś do niej zachęcić. Chińczyk nie musiał odpowiadać. Miał do tego prawo.\n- I ten... sorry za tamto - posłał mu uśmiech, który raczej nie grzeszył radością. Wrażliwy temat, ale reptilianin chciał go raz a dobrze zakończyć.\n- Nie wiem jak to się stało -\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Nie Kwi 16, 2017 12:49 pm\nCałe napięcie sytuacji w jednej chwili zostało zawisło w powietrzu czyniąc je cholernie ciężkim, a każdy nieprzemyślany ruch mógł sprawić odnowienie się konfrontacji. San nie chciał tego, nie teraz. Wolał poskładać wszystko jeszcze raz - skoro ktoś dysponujący większą mocą niż on nie wyprowadził kontry, to znaczy, że trafił na porządne osoby swego gatunku. Wtem w głowie Chińczyka zaświtała pewna myśl - sytuacja nie mogła się rozluźnić, skoro on nadal trzymał w ręku broń. Co prawda opuszczona, ale jednak. Widział, jak wzrok stojącego bliżej mężczyzny niepewnie co jakiś czas kieruje się na trzymany w rękach Azjaty pistolet. Cóż, nie było wyjścia - jeżeli Cho chciał porozmawiać, to musiał schować broń. Słuchając tego, co mówił do niego jaszczurowaty, Slayer powoli przełożył broń do jednej ręki, po czym równie powoli włożył ją z tyłu za pasek spodni. Wszystko wykonywał bardzo powoli, nie chciał, aby stojący na przeciw odebrali to za próbę zmylenia ich uwagi. Gdy schował już broń, włożył rękę do kieszeni wydobywając z niej paczkę papierosów oraz zapalniczkę. Ze spokojem włożył jednego z nich do ust i odpalił. Wsłuchawszy wszystkiego, co miał do powiedzenia - trochę rzeczy go zastanowiło. Nie rozumiał, czemu rozmówca nie wie o co chodzi z byciem odmieńcem.\n- Widzisz. - zaczął pewnym głosem - Nie jesteśmy tacy jak inni, różnimy się od reszty ludzi. Nazywają nas mutantami, wybrykami natury, czy jeszcze inaczej. To jednak nie tak. Jesteśmy szczególni, mamy moc, którą możemy zmieniać rzeczywistość. Ja już swoje zrobiłem. Nie było to chwalebne, ani dobre. - ostatnie zdanie wypowiedział zdecydowanie ciszej, po czym zaciągnął się kilkukrotnie papierosem.\n- Wiesz co? - rozpoczął pewnym głosem - Myślę, że Twój przyjaciel albo jest taki jak my, albo wie kim jesteś. W końcu nie uciekł z krzykiem. - wypowiadając ostatnie zdanie lekko się zaśmiał.\nMoże rzeczywiście popełnił błąd i tylko szczęście uchroniło go przed konfrontacją. Rozejrzawszy się w okół San zerknął na stertę starych palet, za którą wcześniej się chował. Cofnął się do niej i siadł na jej szczycie.\n- Co do pozostałych straw - nie mieszkam tu. Zwiedzam. - w tym momencie zawahał się przed ciągnięciem tego tematu, jednak po chwili dodał - Jestem nowy w tym mieście i chcę je poznać. Co prawda nie jest to Tokyo, ale i tak robi wrażenie. - dokończył papierosa i rzucił w ciemność niedopałek - A co do mocy, cóż - sama się pojawiła.\nW tym momencie znów wyciągnął z kieszeni paczkę, włożył do ust papierosa i go odpalił.\n- Możecie podejść, nie gryzę - znów dość poważnie rzucił w stronę mężczyzn.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pon Kwi 17, 2017 8:18 am\nPróbował się jakoś odprężyć, zrelaksować i zapomnieć o tym, z kim miał do czynienia. Było to trudne, zważywszy na to, iż mężczyzna naprzeciwko jako jedyny posiadał broń. Gdyby tylko Slayer wiedział, że Chris równie mocno obawia się kolejnej konfrontacji co on sam, atmosfera wyglądałaby inaczej. Ani jedna, ani druga strona nie chciała kłopotów i komplikacji. Kto wie, co powstrzymywało ich od podejmowania nierozsądnych działań. Lęk, obawa, chęć zdobycia informacji i poznania "kopii" siebie? Innego odmieńca?\nWszyscy tutaj byli mutantami. Zwykle niełatwo było ich spotkać, a już na pewno rozpoznać. Im się to udało. Szkoda, że w takich okolicznościach.\nChristopher z uwagą słuchał przestępcy, choć w jego spojrzeniu ciągle tkwił brak zrozumienia i chęć zadania kolejnej fali pytań.\nSlayer musiał coś wiedzieć o byciu odmieńcem, skoro z taką łatwością im o tym opowiadał. Dla niego nie wydawało się to być czymś niezwykłym. Zapewne się do tego przyzwyczaił, ale Chris mimo to nie potrafił tego zrozumieć. Nie on, ten, który dość ślepo ufał ludziom i nie dostrzegał tego, co dostrzegali inni jego pokroju - ośmieszenia, pogardy, strachu w oczach społeczeństwa. On żył we własnym świecie, gdzie coś takiego nigdy nie miało miejsca. Dlatego też jaszczur z lekkim niedowierzaniem wysłuchiwał kolejnych słów mutanta.\nNa wzmiankę o przyjacielu, reptilianin uniósł brew i odwrócił głowę w kierunku Richarda, szybko jednak urywając kontakt wzrokowy. "[...] jest taki jak my". W sumie dopiero wtedy Chris zrozumiał, że jest więcej ludzi takich jak oni. "Nieco" innych od pozostałych. Slayer był właśnie jednym z nich, ale... czemu to robił? Czemu napadał na innych? Co chciał powiedzieć przez to, że (jak to określił) swoje już zrobił?\nZagubiony, wciąż nieufny i zarazem skrycie łaknący informacji wzrok pobłądził za przemieszczającą się sylwetką, która teraz usadowiła się na stercie palet. Chris mimowolnie podszedł bliżej, aby móc nawiązać kontakt z mężczyzną, jednakże dzielący ich dystans nadal pozostawał dość spory. Schowana broń nie była żadną gwarancją bezpieczeństwa, ale jaszczur już czuł się odrobinę pewniej.\n- Ciekawe masz te metody poznawcze - wymruczał dość chłodno, jednakże bardzo cicho. Rzeczywiście rabunki pomagają w zaklimatyzowaniu się w nowym i nieznanym świecie. Jakże inaczej. Reptilianin odniósł wrażenie, że Azjata nie powiedział im całej prawdy, ale nie poruszył już tego tematu, choć pewnie jeszcze to zrobi.\nStał bezczynnie, przypatrując się z nieufnością jak mężczyzna zapala kolejnego papierosa. Najwyraźniej komuś tu było bardzo wygodnie i już nie czuł obawy przed obcymi. Ładnie to prezentował...\nChris ostrożnie podszedł bliżej, gdy ten zaproponował im zatarcie niewygodnej granicy, jaką wyznaczyli sobie niewidzialną linią. Łuskowaty zerknął jeszcze przedtem na upuszczone wcześniej kapsle, lecz jakoś stracił chęć zabrania ich ze sobą. Złe skojarzenia...\nKiedy znalazł się wystarczająco blisko siedzącego Azjaty, dało się wśród ciemności dostrzec nietypowo zabarwione ślepia Chrisa, obdarzone pionową źrenicą, które omiotły twarz mężczyzny, zapamiętując każdy jej najdrobniejszy szczegół. Również inne nienaturalne gadzie cechy stały się zauważalne tak bardzo, że pomylenie go z człowiekiem stało się niemożliwe. Pod osłoną nocy nic nie jest takie, jakie się wydaje.\nSlayer zdecydowanie nie miał do czynienia ze zwykłymi ludźmi. Jego pochopna decyzja o napaści mogłaby się dla niego źle skończyć, gdyby na miejscu młodzików znajdowały się inne mutanty. Teraz ich przynależność stała się tak banalnie oczywista...\nJaszczur usiadł na ziemi po turecku, jakkolwiek nierozsądne się to w tym momencie wydawało. Nie miał jednak gdzie usiąść, a od tego ciągłego chodzenia nogi same prosiły o chwilę przerwy. Chris chwycił w dłonie drobny kamyk i obracając go zastanawiał się nad kolejnym pytaniem. No i próbował w ten sposób zająć wszelkie inne, zamartwiające i niezbyt przyjemne myśli, związane głównie z Richardem. Dopiero po czasie uniósł głowę i spojrzał na Slayera.\n- Nikt Cię nie szuka? - spytał, mrużąc przy tym oczy. Bez wątpienia chodziło mu o rodzinę, znajomych albo i samą policję, ponieważ napad, którego uniknęli na pewno nie był tym pierwszym. Zresztą Chińczyk nie wyglądał na kogoś, kto miał czyste sumienie... I nie chodzi tutaj o same tatuaże a o spojrzenie. Każdy bystrzejszy zauważy, że coś w nim było nie tak.\nReptilianin ziewnął, czując coraz większą potrzebę powrotu do domu, ale jeszcze dawał radę. Swoje już odespał i chciał się dowiedzieć czegoś więcej.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pon Kwi 17, 2017 6:26 pm\nW przeciwieństwie do przyjaciela Rick od razu zareagował, kiedy Chińczyk schował broń. W ciągu ułamków sekundy zaczął zastanawiać się między ucieczką a zostaniem, w końcu jednak zdecydował się na to drugie. Niepewnie schylił się po paczkę gum, którą wcześniej wyciągnął i ukradkiem schował ją do kieszeni. Spodziewał się, że Chris zrobi to samo z kapslami, ale jednak się pomylił. Ogólnie jaszczurowaty wyglądał na dość przybitego, na co Rick zareagował z niezauważalnym zadowoleniem. No, wreszcie poczuł wyrzuty sumienia, czyli musiał zauważyć problem. Oczywiście Richard nie cieszył się z jego zapewne dość ponurego nastroju, po prostu dobrze było wiedzieć, że Chris nie jest jednak tak ślepy na wszystko wokół. To też sprawiło, że żal w oczach mutanta trochę przygasł i nie musiał już tak usilnie udawać, że go nie czuje.\nStał w miejscu nawet kiedy jego przyjaciel podszedł bliżej. Wciąż nie ufał typowi, który jeszcze przed chwilą był skłonny ich zastrzelić, chociaż w środku walczył z ciekawością. Pytań powoli ubywało, kiedy to Rick w myślach sam tworzył teorie i znajdywał zadowalające, choć niezbyt pewne odpowiedzi. Nie potrafił się przekonać do otwartej rozmowy z Azjatą. Widać też było, że to Chris bardziej zainteresował drugiego mutanta i Rick nie czuł potrzeby tego zmieniać.\nW końcu podszedł parę kroków bliżej i podobnie jak w przypadku Christophera mutacja Ricka stała się bardziej widoczna. Wprawdzie przez ciemność panującą wokół trudno było zauważyć szarawy kolor skóry, ale czerwone oczy o wąskiej źrenicy i kolce po bokach głowy od razu stały się dostrzegalne. Oprócz tego, jeśli Chińczyk obrzucił wzrokiem całą jego sylwetkę, z pewnością zauważył ogon, o końcówce poruszającej się nerwowo jak u kota. Oczywistym było, że nie miał przed sobą człowieka, a jednego z odmieńców, jak to określił.\nRick pozwolił Chrisowi poprowadzić rozmowę z Azjatą, a sam stanął z boku. Nie usiadł koło przyjaciela, nie potrafił się aż tak odprężyć. Niby instynkt mu nie wariował, ale wolał zachować ostrożność. Wciąż miotała się w nim ciekawość, której w końcu dał upust.\n- A jaka jest twoja moc, oprócz tych kolców? - zagaił, trzymając wzrok utkwiony w sylwetce bandyty.\nO jakie moce dokładnie mu chodziło? Coś takiego, jak postacie z filmów albo gier? To pierwsze, co przychodziło mu na myśl, jak głupio by to nie brzmiało.\nI czy w takim wypadku on też miał taką moc? Potrafił w szybkim tempie regenerować komórki ciała, ale w jakim stopniu miałoby to wpływać na rzeczywistość? Do tej pory ukrywał to przed wszystkimi oprócz rodziców, nawet Chrisem. Skoro jest to coś, czym powinien się szczycić, to czy powinien to robić? Nie przekonywało go to. W końcu chwilę wcześniej niezbyt przychylnie patrzył na gwałtowną przemianę przyjaciela, a przecież to też jest taką mocą, prawda? Ludzie bali się odmienności, ale czy to samo można było powiedzieć o mutantach?\nNie, on nie bał się odmienności. On bał się tego, czym stał się Chris po przemianie, nie był pewien tego, jak on może się zachować. Tak, tego się obawiał.\nZresztą, to właśnie bycie odmieńcem sprawiło, że tak mocno się zżyli. Oboje byli dziwakami i dlatego trzymali się razem, Rick zdecydowanie akceptował takich jak on.\nAle czy byłby zdolny do chwalenia się swoją odmiennością? ...Nie, na pewno nie. Nie było to w jego stylu, od zawsze unikał bycia w centrum uwagi, nic nie przekona go do zmiany nastawienia.\nI na pewno nie zacznie uznawać się za kogoś szczególnego. On był po prostu sobą, i zwyczajnie różnił się od innych. Nie był specjalny, był po prostu trochę inny. Chociaż "trochę" to lekko powiedziane.\nZerknął na Chrisa i zaraz wrócił wzrokiem na Azjatę. No właśnie, czy nikt go nie szukał? Nie mógł przecież bezkarnie napadać na ludzi, ktoś by w końcu powiadomił policję. Chyba, że...\nPrzekrzywił lekko głowę. W przeciwieństwie do Christophera nie czuł zmęczenia. Wszystkie jego zmysły działały na pełnych obrotach, przez co cały czas był gotów do ewentualnej ucieczki czy chociażby uniku. To było niezależne od jego świadomości, w takich sytuacjach zwyczajnie nie potrafił się odprężyć. Nauczył się jednak nie pokazywać tego na zewnątrz, przez co dla pozostałej dwójki wyglądał na dość spokojnego.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Wto Kwi 18, 2017 3:00 pm\nWidząc, jak rozmówcy kierują się w Sana, ten lekko się uśmiechną. Zastanawiał się czemu tak łatwo mu ufają? Przecież jeszcze przed chwilę celował do nic. Cóż, nie chciał ich co prawda zabić, ale jednak. Spoglądając, jak wspomniana wcześniej dwójka kieruje się w jego stronę zaczął dostrzegać wyraźniej drugiego z mężczyzn.\nWpatrując się w niego Sung zmarszczył czoło lustrując jego postać. Jeszcze nigdy nie wiedział kogoś równie dziwnego. Nie przestraszył się jednak, ani nie miał zamiaru się z niego naśmiewać. Wiedział, że mutacje różnie wpływają na ciało zmieniając jej posiadacza w różne dziwne - czasem mało przypominające człowieka - twory. Kiedyś, jeszcze wiodąc wygodne życie zabójcy czytał o tym całkiem sporo. Spotkał też kilku podobnych do siebie, jednak kogoś takiego nigdy nie widział. Ale cóż, mówi się trudno - jeden ma kolce, a drugi ogon i dziwne dziwne uszy (co to było). Lekko wzdychając odrzucił gdzieś w ciemność żarzący się jeszcze niedopałek. Ze spokojem słuchał tego, co mówili oboje. Sam nie wiedział do końca jak sformułować odpowiedzi, aby te nie przeraziły tamtych dwóch. W końcu wcześniej robił rzeczy, których każdy o zdrowych zmysłach by się przeraził.\nPostanowił ułożyć odpowiedzi tak, aby nie wzbudzić w nich jeszcze większego strachu przed sobą. Więc najlepszym było odpowiedzieć pierw na pytanie nieboskowłosego.\n- W sumie to sam nie wiem. - rozpoczął patrząc mu przez chwilę w oczy, po czym skierował wzrok ku zasnutemu chmurami niebu - Mam te kolce już dawno. Mam tylko je i tylko na nich mogę polegać. Można powiedzieć, że kiedyś zarabiałem nimi na życie.\nTu przymrużył na chwilę lewe oko - no i wygadał za dużo, oby tylko nie wnikali w resztę.\n- A co do tego, czy ktoś mnie szuka, to cóż... - Tu urwał zdanie, wyciągnął z kieszeni papierosy, włożył od ust jednego i odpalił. Włożył je z powrotem do kieszeni, odpalił zapalniczkę w wpatrywał się w jej ogień - Zwykle to ja szukałem ludzi - po czym ja zgasił.\n- No i teraz jestem tu. - w jego głosie zabrzmiała nutka goryczy - Zostawiłem te cholerne Tokyo za sobą, zostawiłem cały bajzel wygodnego życia i jestem tu. Poniżam się napadają na jakichś dzieciaków. Po co mi to? Przecież mogę wrócić do zawodu, znów zarabiać i wieść wygodne życie.\nMówił sam do siebie głosem pełnym goryczy. Nie zwracał uwagi, że obok stoją ci dwaj. Miał to gdzieś. Po chwili jednak przywołał się do porządku i z lekkim uśmiechem na ustach spojrzał na nich\n- Macie jeszcze jakieś pytania? - rzucił w przestrzeń mając nadzieję, że obejdzie się bez wnikania w wypowiedziane przez niego słowa i nie będzie musiał udzielać zbędnych wyjaśnień.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Wto Kwi 18, 2017 7:55 pm\nChristopher dość szybko zdawał się zaufać Slayerowi, lecz nie było w tym niczego dziwnego. Taki miał charakter. Dość naiwny, płytki, dziecinny. Od początku wyglądał na tego mniej rozgarniętego i Rick w wielu przypadkach stanowił jego przeciwieństwo. Niebieskowłosy mutant był bardziej cichy, ułożony, rozważny. Każdy, kto miał okazję ich poznać od razu zauważał tę zależność.\nA jaka była prawda? Chris mimo zmęczenia czuł jednak narastającą obawę przed powrotem do domu. Ten fakt wydawał się być coraz bardziej oczywisty. Usiadł jak gdyby nigdy nic na ziemi i nie zapowiadało się na to, że prędko z niej wstanie. Zupełnie jakby Rick miał go pobić, gdy tylko zostaną sam na sam, co oczywiście było nieprawdą. Tylko czy według reptilianina lepsze miało być zostanie z uzbrojonym i obcym bandytą?\nChris zawsze najbardziej obawiał się jednego - ponoszenia odpowiedzialności za swoje czyny. W końcu zwykle mógł robić wszystko, rodzice nie potrafili go kontrolować na odległość, a Rick nie monitorował go 24 h na dobę. Gdy jednak już doszło co do czego, jaszczur wszelkimi środkami próbował wymigiwać się od kary. Richard znał to aż nazbyt dobrze.\nNo tak, Richard. Nadal tak dziwnie patrzył? Christopher spojrzał na niego, lecz wzrok mutanta spoczywał teraz na Slayerze i już nie wyglądał tak jak wcześniej. Może to i lepiej?\nTrudno powiedzieć, czy Chris teraz specjalnie udawał przybitego, aby wzbudzić litość u Ricka czy faktycznie sam był tak bardzo zmartwiony swoją niekontrolowaną przemianą i agresją. No bo jak miał to potem wyjaśnić?\nTeraz nie patrzył na żadnego z nich, lecz słuchał odpowiedzi Slayera. Azjata wcześniej nie wydawał się być szczególnie rozmowny, a teraz szło to aż zbyt łatwo. Dziwne, że nie oczekiwał niczego w zamian i tak ładnie odpowiadał im na wszystkie stawiane pytania. W filmach robili to interesownie... ale ci tutaj nie grali żadnych ról i ich to nie tyczyło, prawda?\nNiby rozmowa miała na celu rozluźnić atmosferę, jednak Chris czuł się coraz bardziej niezręcznie, siedząc naprzeciwko bandyty. Zwłaszcza, gdy ten niespodziewanie zaczął coś mamrotać do siebie.\nReptilianin uniósł wzrok. Zapewne zrozumiał z tego wszystko. Slayer jednoznacznie określił, kim niegdyś był. Celowo lub nie....\n- Ale... skończyłeś z tym na dobre, tak? - zapytał niepewnie. -... I będziemy mogli wrócić do domu? -\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sob Kwi 22, 2017 11:51 am\nGdy jego oczy spotkały się na moment ze wzrokiem Azjaty, Rick poczuł mrowienie na karku. Nawet nie ze strachu, zwyczajnie nie podobało mu się jego spojrzenie. Oczy dużo mówiły o posiadaczu, a Richardowi udało się wyczytać jedynie to, że miał do czynienia z kimś o niezbyt ciekawej przeszłości.\nNiebieskowłosy nie dawał jednak tego po sobie poznać i pozornie zignorował spojrzenie Chińczyka, wsłuchując się w odpowiedź na swoje pytanie.\nCzyli jak, nie miał żadnych mocy czy o nich nie wiedział? Niby powiedział, że ma tylko kolce, ale mógł to ukrywać. Co jeśli zamierzał ich w ten sposób zmylić i wykorzystać ich brak czujności? Teraz przecież miał idealną okazję, byli wręcz tuż obok niego, Chris nawet siedział na ziemi.\nGłównie dlatego Rick postanowił uważnie obserwować ich rozmówcę, przeczucie mówiło mu, że nawet jeśli nie zamierza ich zastrzelić, nie powinni mu ufać. Liczył jednak na to, że Chris też wpadł na podobną myśl, bo znając go pewnie nie widzi zagrożenia. Tak samo jak nie widział powodów, dla których nie powinni łazić po takich miejscach w nocy. A wiadomo, jak to się skończyło.\nWidząc, jak Slayer wyciąga kolejnego papierosa, Rick skrzywił się, a w jego oczach od razu pojawiła się niechęć. Nie lubił, kiedy ktoś palił w jego towarzystwie, a ten typ chyba nie zamierzał ograniczyć się do jednego czy dwóch papierosów.\n- Odporność na dym chyba nie jest cechą mutantów. - rzucił cicho, mamrocząc pod nosem.\nWyglądało to tak, jakby po prostu wypowiedział myśl na głos i nie zależało mu na tym, by ktoś to usłyszał. Po tych słowach jednak od razu zamilczał, nie chcąc kontynuować tematu. Najlepiej byłoby nie prowokować tamtego Azjaty, dla dobra wszystkich wokół. Głównie Richarda i Chrisa.\nZerknął na przyjaciela. Był dość cichy, to do niego niepodobne. Zwykle wręcz kleił się do obcych i rzucał tysiącem pytań na minutę, a teraz siedział w miejscu i patrzył gdzieś w bok. Pomimo wcześniejszej złości Rickowi zrobiło mu się go szkoda. Chyba naprawdę nie chciał, żeby tak wyszło, a teraz pewnie uważał, że Rick się na niego obraził.\nZdecydowanie powinni wrócić do mieszkania, nie było sensu dłużej tu siedzieć.\nSpojrzał na Slayera, kiedy ten zaczął gadać sam do siebie. Czekaj, zawodu? Wcześniej wspominał coś o... szukaniu ludzi? Rick nie musiał długo się zastanawiać, by domyślić się, o co chodziło. Coraz mniej zaczynało mu się to wszystko podobać. I coraz bardziej chciał stąd iść.\nKątem oka zerkając na Slayera, podszedł krok bliżej do Chrisa i rzucił mu znaczące spojrzenie. Reptilianin na pewno od razu wpadł na to, co chciał mu przekazać przyjaciel, nie potrzebowali do tego słów.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Nie Kwi 23, 2017 8:45 pm\nSiedzą na stercie palet San czuł się dziwnie, z jednej strony miał gdzieś cały świat i chciał zalać się w trupa, a z drugiej chciał jakoś naprostować swoje żyje. Nie słuchał już tego, co mówili do niego dwaj stojący obok niego mężczyźni. Pochłonięty był swoimi sprawami, miał gdzieś co do niego mówią i robią. Odczuwał jednak, że atmosfera znów zgęstniała przetłaczając całą trójkę - teraz już nic by jej nie rozluźniło, nie było dobrych wyjść. Ale czy na pewno? Slayer potrząchnął głową wracając do rzeczywistości - szybkie rozeznanie w sytuacji na rzucających nerwowe spojrzenia mutantów i już wiedział co należy zrobić. Odrzucając gdzieś w ciemność kolejny niedopałek powstał ze sterty palet. Trącając barkiem niebieskowłosego ruszył przed siebie pogwizdując "FFDP Lift Me Up". Miał to wszystko gdzieś, chciał tylko dalej pić zapominając o coraz to większej ilości życiowych błędów. Będą tyłem do pozostałych wyciągnął z kurtki puszkę piwa, otworzył ja i wypił dość spory łyk.\n- Nie znamy się i obyśmy się więcej nie spotkali - wypowiedział głośno nadal nie patrząc na pozostałych. Oddalał się w ciemność spokojnym, miarowym, lecz dość raźnym krokiem. Wracał do światła miast zostawiając za sobą te zrujnowane miejsce.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Wto Kwi 25, 2017 8:43 pm\nMilczenie Slayera zaskoczyło i jednocześnie zaniepokoiło Christophera. Jeszcze przed chwilą mężczyzna zaczynał tracić kontakt z rzeczywistością, aż w końcu kompletnie się od niej odciął. Nie wiedzieć czemu, ale w tamtym momencie Chrisowi zjeżył się włos na karku. Taka cisza nigdy nie wróżyła dobrze, zwłaszcza, gdy chodziło o przestępcę - inaczej się nie dało nazwać Slayera. To bandzior, od którego powinni trzymać się z daleka i uciec, gdy tylko opuścił broń.\nReptilianin jednak starał się nawiązać z nim nić porozumienia. Może ślepo wierzył, że uda mu się tym odmienić mężczyznę, a może chciał tylko, aby wraz z przyjacielem otrzymał przepustkę i odszedł. Znając Chrisa, chodziło bardziej o to pierwsze, jakkolwiek nierealne to się zdawało.\nWidząc kątem oka jakiś ruch, jaszczur uniósł głowę i spojrzał na Richarda nieco zlęknionym wzrokiem. Wstał powoli, upewniając się, że Slayer nie miał nic przeciwko, po czym jeszcze bardziej niepewnie podszedł do przyjaciela. Już chciał coś wyszeptać, powiedzieć, lecz bandzior niespodziewanie zszedł z palet i ruszył w ich kierunku. Reptilianin prędko się cofnął, schodząc mu z drogi i unosząc ręce.\nTuż po tym palacz trącił Ricka. Chris zerknął krótko na niego i gdy Slayer się oddalił, skupił się na nim całkowicie.\n- Wszystko w porządku? - zapytał zmartwiony, ponownie podchodząc. Po otrzymaniu odpowiedzi, spojrzał w stronę wyjścia, a dokładniej na miejsce, skąd przyszli.\n- ... Chodźmy już stąd... - mruknął i zaczął iść w stronę ogrodzenia. Nie wiedział, jak to wszystko skomentować, co powiedzieć ani jak się zachować. Bądź co bądź to on był wszystkiemu winien. Nie chciał, aby to tak się potoczyło. Miał idealny plan, miał go przed oczami. Dotąd wszystko mu szło dobrze, a tym razem... zawiódł i to na całej linii.\nBędąc już przy ogrodzeniu, wdrapał się mozolnie na siatkę, lecz tym razem poszło mu to lepiej niż poprzednio. Kiedy przyjaciel również przedostał się na drugą stronę, Chris odprowadził go do domu, nie odzywając się.\nz.t -----> http://theavengers.forumpolish.com/t2076-lokum-chrisa-varcera-i-richarda-brooka#26659\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pią Kwi 28, 2017 6:30 pm\nCisza, jaka zapanowała miedzy trójką odmieńców wcale nie podobała się Richardowi, i jak się domyślał, podobnie uważał Chris. Poznał to chociażby po tym, że milczał i wyglądał na dość spiętego. To nie było u niego normalne, więc wyraźnie było coś nie tak.\nObserwował go nieco zmartwionym wzrokiem, kiedy ten niepewnie wstał. Cała poprzednia złość gdzieś wyparowała. Richard uświadomił sobie, że zapewne trochę przesadził i nie powinien aż tak zareagować. W końcu przyjaciel zrobił to wszystko nieświadomie, ze strachu, przecież nie zachowywał się tak celowo. Ricka po prostu oślepił strach i poprzednia złość za to, że Chris ich tu przyprowadził. Tak, zdecydowanie przesadził. Będą musieli to sobie wyjaśnić, nie mogli dopuścić do kolejnych podobnych sytuacji. Przyjaźnili się od lat, mieliby to wszystko zepsuć w taki głupi sposób?\nTrochę za bardzo pogrążył się w rozmyślaniach, bo nie zauważył od razu, że Slayer wstał. To go różniło od zwierząt w kwestii instynktu. Wprawdzie miał niemal równie wyczulone zmysły i momentami nadludzki refleks, ale był człowiekiem. A ludzie, w przeciwieństwie do zwierząt, mają świadomy umysł i często za bardzo skupiają się na swoich myślach. Zwierzę nie jest do tego zdolne, dlatego z natury jest czujniejsze.\nPewnie zdążyłby się odsunąć, gdyby wcześniej zauważył zbliżającego się bandytę. Niestety do rzeczywistości przywróciło go nagłe uderzenie w bark. Niczym spłoszony kot odskoczył i wbił wzrok w oddalającego się Slayera. Znów poczuł złość i żałował, że nie zdążył podstawić mu nogi. Dopiero chwila namysłu uświadomiła mu, jak głupi byłby to pomysł i głównie dlatego szybko pogodził się z sytuacją. Rozmasował tylko lekko bark i odprowadził Azjatę nienawistnym spojrzeniem.\nWzrok znacznie mu złagodniał, kiedy usłyszał zmartwiony głos Chrisa. Odwrócił się i spojrzał na przyjaciela, ściągając dłoń z barku.\n- Tak, chyba tak. - mruknął, odwracając się ostatni raz w stronę, w którą poszedł Slayer. - Obleśny typ. - dodał cicho pod nosem, wracając wzrokiem do Chrisa.\nLiczył na to, że więcej go nie spotkają. Nie tylko dlatego, że koleś miał pistolet i nieciekawą przeszłość. Po prostu nie był kimś, na kogo Rick chciałby się przypadkowo natknąć, a już miał nieszczęście tego doświadczyć. Nie chciał powtórki.\nKiwnął głową i wolnym krokiem poszedł za Chrisem. Czuł, że reptilianin tym razem nie będzie miał głupich pomysłów i faktycznie wróci do domu, ale instynktownie obserwował każdy jego ruch. Nie bardzo wiedział, czy zaufać przyjaźni czy instynktowi. Po wcześniejszej akcji jednak posłuchał tego drugiego, jakkolwiek przykre by to nie było. Nie zamierzał dopuścić do tego, by znów doszło do podobnej akcji.\nz.t --> http://theavengers.forumpolish.com/t2076-lokum-chrisa-varcera-i-richarda-brooka#27318\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pią Lis 16, 2018 2:47 pm\nAtak Sentineli postawił w nagłej sytuacji zagrożenia zdrowia i życia miliony - dziesiątki milionów - osób... A były to idealne warunki do obudzenia się czyichś zdolności, w związku z czym znana populacja mutantów z dnia na dzień znacząco się zwiększyła - o jakieś kilka tysięcy przedstawicieli, jeżeli nie więcej. Nie istniała taka możliwość, aby X-Men mogli w ogóle szybko skontaktować się z nimi wszystkimi, pomijając może telepatię, a co dopiero udzielić im pomocy czy sprowadzić ich do Instytutu na stałe. Nie znaleźliby dla nich miejsca. Mimo to Cerebro zapisywało informacje o wszystkich wykrytych nowych mutantach, dzięki czemu w przyszłości będzie można do nich wrócić.\nDzień po ataku nikt raczej nie myślał jeszcze o rzeczach takich, jak na przykład werbowanie świeżo obdarzonych mocami uczniów. Cały kraj był przygnębiony, a priorytet stanowiło usunięcie pozostałości po walkach oraz ogólne opanowanie sytuacji przez rządzących. Nawet zwykli mieszkańcy w wielu przypadkach odpuszczali sobie wyprawę do pracy i wykorzystywali urlopy, aby odreagować, pobyć z rodziną i przynajmniej spróbować odzyskać równowagę. Jedni dziękowali siłom, w które wierzyli, że udało im się przeżyć, inni opłakiwali utraconych bliskich... Za to na przykład szpitale musiały pracować pełną parą. W dużych miastach na zewnątrz przebywali głównie ci, którzy nie mieli innego wyjścia.\nMimo to istniały też sprawy, których X-Men nie mogli odłożyć na później - i wbrew pozorom nie chodziło o Sentinele same w sobie, ani nawet o niespodziewane zniknięcie kosmitów i zaprzyjaźnionego z nimi kraju, którego to świadkiem były Rogue i Shadowcat. Ten problem był im wszystkim o wiele bliższy, a przez to zyskiwał najwyższy priorytet...\nOtóż w trakcie inwazji robotów Cerebro wyłapał w Nowym Jorku obecność kogoś, kogo komputer wstępnie zidentyfikował jako Jean Grey - w oparciu o zaprezentowany zestaw zdolności oraz zarejestrowane nagrania. Brak dostępu do jej umysłu również zdawał się na to wskazywać; być może przy użyciu Cerebro udałoby się do niego przebić, lecz forsowanie tak silnych blokad byłoby po prostu niebezpieczne dla stanu psychicznego domniemanej członkini X-Men, a w związku z tym mijało się z celem. Skoro zaś telepatia nie pomagała, to zostawało tylko nawiązanie kontaktu na żywo... I to właśnie to zadanie przypadło w udziale Shadowcat i Gambitowi - ze względu na to, że choć znali kobietę od dawna, to nie byli z nią emocjonalnie związani tak mocno, jak na przykład Wolverine, Storm czy kilka innych osób. Należeli do tego grona, które mogło ocenić sytuację trzeźwiejszym okiem.\nTo zaś było bardzo potrzebne - bo koniec końców X-Men, a dokładniej Rogue, Wolverine i Cyclops, po raz ostatni widzieli Jean wtedy, gdy pod kontrolą Phoenix Force dawała z siebie wszystko, aby opanować uszkodzony Kryształ M'Kraan, będący już wówczas w trakcie niszczenia całego istnienia - we wszystkich rzeczywistościach jednocześnie. Mało kto powracał z takiej akcji, szczególnie mając do przebycia wszechświat... Ale z drugiej strony nie takie rzeczy się zdarzały, więc żadnej opcji nie można było z góry wykluczyć. Uzbrojeni w tę wiedzę Kitty i Remy musieli zbadać sprawę i podjąć decyzję.\nChoć dostęp do umysłu kobiety był tak wysoce utrudniony, to Cerebro potrafił przynajmniej śledzić jej energię psioniczną - i na tej podstawie wskazać jej położenie. W związku z tym mutanci otrzymali pod postacią współrzędnych ostatnie miejsce pobytu celu i zostali poinstruowani, aby zachować dyskrecję - gdyż lokacja ta znajdowała się mimo wszystko w centrum Manhattanu, niedaleko Central Parku. Zmniejszony ruch czy nie, należało uważać. To z kolei oznaczało, że zabieranie ze sobą odrzutowca czy innego pojazdu latającego nie miało sensu. Z Instytutu do Nowego Jorku nie było daleko, więc drogę tę dało się spokojnie przebyć samochodem; niskie obłożenie ulic pozwalało dotrzeć na miejsce w nieco ponad godzinę.\nPod wskazanymi współrzędnymi znajdował się opuszczony budynek - albo raczej plac budowy, gdyż budowla nie wyglądała nawet na skończoną. Nic nie wskazywało na to, aby ktoś planował jeszcze ten stan zmienić. Cztery poziomy licząc parter, z zewnątrz obdrapany, bez szyb w oknach, z jedną ścianą potraktowaną niezbyt artystycznie spray'em... Budynek nie prezentował się zbyt zachęcająco, delikatnie mówiąc. Z drugiej strony nie było to też nic niezwykłego; taki los często spotykał opuszczone budynki.\nZastanawiać mogło jedynie to, że wysoka siatka, która odgradzała posesję od ulic i sąsiednich budowli, w jednym miejscu została w nietypowy sposób rozerwana... Nie rozcięta, gdyż to dałoby się stwierdzić przez zbadanie krawędzi - te zaś sprawiały wrażenie, jak gdyby najpierw zostały rozciągnięte, a następnie pękły. To wymagało już sporej siły, a nie po prostu jakiegoś narzędzia do cięcia drutu. Ogrodzenie rozdarło się w jednym miejscu, mniej więcej pionowo, a następnie zostało odchylone na oba boki do wewnątrz, przez co jego fragmenty spoczywały na terenie posesji; cała wyrwa była szeroka na jakieś dwa metry.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sob Lis 17, 2018 4:46 pm\nWidząc rozerwaną siatkę, Remy był pewien, iż podąża właściwym szlakiem.\n-Muszę rzec, iż ktoś tu uwielbia entrées épiques. - jako, że nie miał nic ciekawszego do roboty postanowił trochę zapoznać się z widocznym przed nim budynkiem, nie tylko ze względów strategicznych, lecz również z powodu zwykłej ciekawości co też może skrywać ta skorupa. Wymachując swoją laską, raźnym krokiem zbliżał się do tego niedokończonego dzieła ludzkich, wspomaganych maszynami, rąk. Dotarł wreszcie do drzwi. Zaśmiał się cicho pod nosem na widok zardzewiałej kłódki.\n-Taka mała kłódka? Liczyłem na więcej zabawy. - w jego dłoni pojawiła się karta, która ze świstem pomknęła w stronę kłódki. Chwilę później ta upadła z brzdękiem u jego stóp. Gambit pchnął drzwi i przekroczył próg. Czekając na Kitty postanowił usiąść na parapecie, w ciszy kontemplując...i licząc, że znajdą to czego szukali.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pon Lis 19, 2018 3:21 pm\nKitty nie miała zbyt wiele czasu na odpoczynek. Zdążyła się zaszyć na trochę w swoim pokoju i poprzeglądać część wiadomości, nim dostała kolejną misji do wykonania. Tym razem wszystko miało być na szczęście o wiele bliżej, bo w samym Nowym Jorku. To oznaczało, że będzie mogła zobaczyć na własne oczy zniszczenia, jakich dokonały roboty. I o ile nie będzie to nic przyjemnego to wolała jednak wiedzieć, jak wygląda sytuacja.\nDo samego miasta dotarli samochodem, a dzięki współrzędnym od Cerebro wiedzieli, gdzie dokładnie mają zmierzać. Kitty z ciężkim sercem patrzyła na zrujnowane miasto. Budynki, wraki samochodów. I niezliczone ciała ofiar. Nic przyjemnego, a jednak nie mogła oderwać od tego wzroku dopóki nie dotarli w bardziej puste okolice i w końcu pod sam opuszczony plac budowy. Miała więc chwilę, by przestać myśleć o samym mieście, a skoncentrować się na misji. Ciężko było jej uwierzyć, że mieli naprawdę mieć do czynienia z Jean. Z tego co usłyszała od Rogue, ta nie wróciła z nimi na Ziemię. Wszystko wskazywało na to, że zginęła, ratując wszechświat. A jednak, Cerebro jeszcze nigdy się nie pomyliło. Albo więc teraz był ten pierwszy raz, albo to całe Phoenix Force uratowało rudą przed śmiercią.\nNajważniejsze to sprawdzić czy faktycznie mieli do czynienia z Jean. Odnalezienie placu było łatwe, podobnie jak wejście na jego teren. Shadowcat weszła na teren zabudowy i zerknęła na siatkę. Widać było, że została rozerwana, a nie przecięta. Albo ktoś ze sporą siłą albo właśnie z telekinezą był tego winien. Po dłuższej chwili mutantka skierowała się w stronę budynku. Dziwne miejsce, ale w sumie było na odludziu. W sam raz, by się ukryć. By nikt nie zawracał głowy. O ile się nie wiedziało, że młodzież mogła tu przychodzić na picie lub papierosy. Jak to młodzież. W końcu znalazła się we wnętrzu budynku i rozejrzała się dookoła, chwilowo nie odzywając się do Gambita, dając sobie kilka sekund na przyjrzenie się wnętrzu.\n- Dobre miejsce na kryjówkę. - stwierdziła w końcu na głos.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pon Lis 19, 2018 5:19 pm\n-N'est-ce pas? W sam raz na schronienie, którego prawie nikt nie odwiedza - powiedział, jednocześnie bawiąc się unoszącą w powietrzu kartą, którą spowijała różowawa poświata. Po chwili schował kartę, stanął na nogi i z rozprostował kości z cichym trzaskiem.\n-Więc...skoro już jesteśmy w komplecie, przydałoby się przeczesać ten budynek. Tak więc zapraszam mademoiselle Kitty. - rzekłszy to teatralnym krokiem ruszył w stronę schodów, rozglądając się, jednak nic nie wskazywało aby ktoś miał zakłócić trwający spokój...oprócz stukotu ich kroków. Remy jednak nie dostrzegł śladów czyjejś obecności (obecności kogoś "wyjątkowego") prócz paru butelek oraz wypalonych już "cigarettes". Mimo to Cerebro w jakimś celu ich tu zaprowadził...oby się nie mylił. I oby to była Jean Grey.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Pon Lis 19, 2018 9:06 pm\nOd tej strony - widząc tylko front budynku oraz jeden jego bok - mutantom ciężko byłoby ocenić to, czy istniały do niego jakieś inne wejścia poza tym głównym z przodu. Nie mogli wykluczyć takiej opcji, bo a nuż na tyłach znajdowały się kolejne drzwi - albo na przykład w którymś miejscu ściana była niedokończona czy uszkodzona... A do tego dochodziły okna, z których dało się przecież skorzystać na parterze czy nawet - w akcie desperacji - na pierwszym piętrze. Innymi słowy, budynek należał do miejsc, z których łatwo można było uciec... Albo się zakraść.\nTeorię tę potwierdzał zresztą brak zabezpieczeń nawet na frontowych drzwiach. Co prawda posiadały zamek, ale nie zostały zamknięte na klucz - więc albo właścicielowi w ogóle na tym nie zależało, albo ktoś zdążył już kiedyś się tutaj włamać i zostawił za sobą otwarte przejście. Wkroczenie do środka było więc dziecinnie proste.\nWnętrze wyglądało bardzo pusto i ponuro - niewykończone, bez jakichkolwiek mebli czy innych dodatków, za to z porzuconymi tu czy tam butelkami, reklamówkami, niedopałkami papierosów i podobnymi śmieciami. Było niewielkie, dość wąskie, a prowadziło do klatki schodowej, z której dało się zejść jedno piętro w dół - czyli pod ziemię - lub trzy w górę. Sądząc z rozkładu drzwi od parteru wzwyż - po trzy na poziom - w planach mógł być budynek mieszkalny.\nW pobliżu było cicho, lecz nie w sposób nienaturalny. Większość odgłosów docierała z zewnątrz, a przynajmniej tak mogło się teraz wydawać, bo oczywiście nie dałoby się tego sprawdzić bez przejrzenia wszystkich pomieszczeń. Od mutantów zależało to, dokąd udadzą się na początek - oraz czy zrobią to razem, czy może się jednak rozdzielą. Nic nie wskazywało na to, aby miało się tu na nich czaić jakieś zagrożenie, ale w końcu w ich pracy bywało różnie; równie dobrze mogli właśnie wchodzić w pułapkę.\nDwie sprawy na przyszłość, Gambit. Po pierwsze, na ogół w trakcie sesji z MG gracze odpisują pomiędzy jego postami tylko raz, czasem zgodnie z ustaloną kolejką, czasem nie; w moim przypadku nie, gdyż u mnie ona zwykle nie obowiązuje. Zdarza się, że MG pozwoli zrobić kilka tur przed jego ingerencją albo poprosi kogoś o wrzucenie jeszcze jednego postu, ale wtedy daje o tym w jakiś sposób znać. Po drugie, dobrze jest nie zakładać niepewnych rzeczy z góry; mam tu na myśli na przykład kwestię kłódki. Lepiej byłoby, gdybyś napisał, że jeżeli natrafiłeś na kłódkę, to zrobiłeś to i to. Tak jest bezpieczniej.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Sro Lis 21, 2018 6:47 pm\n- Im mnie odwiedzających, tym lepiej. Trudniej znaleźć kogoś, kto by się tu chował. - odparła na słowa mężczyzny z lekkim uśmiechem. Dziewczyna ruszyła się w końcu z miejsca, idąc obok Gambita i rozglądając się, zastanawiając się, z jakiego powodu ten budynek został porzucony. Widać było, że remont został przerwany w którymś momencie. Jaka mogła być tego przyczyna? Brak środków finansowych lub upadek firmy. Albo jakiś sabotaż. I takie rzeczy się zdarzały. Miejsce zostało więc schronieniem dla tych, którzy nie mieli gdzie się podziać. Uważała, by nie kopnąć żadnej butelki, nie chcąc zakłócić panującej dookoła ciszy. Nagły stukot szkła mógłby kogoś przestraszyć. Obudzić, wnioskując po braku dźwięków. Gdzieś tu przecież mogli spać jacyś bezdomni.\nBardzo szybko dotarli do klatki schodowej, ze schodami prowadzącymi zarówno do góry, jak i w dół. Kitty spojrzała w dół na schody niknąc w ciemności, a następnie do góry, na schody prowadzące kilka pięter do góry. Wychodzi na to, że mieli trochę do sprawdzenia.\n- Sugeruję piwnicę na początek. Wydaje się idealnym miejscem na kryjówkę. Choć może zbyt oczywistym. Ale możemy się rozdzielić. Jak wolisz. Chociaż ja osobiście wolę się nie rozdzielać. - zwróciła się do swojego towarzysza, kierując na niego spojrzenie. Bez względu na to, czy się rozdzielą czy nie, Shadowcat skieruje się na chody prowadzące w dół. Tak powinna być tylko piwnica, więc jedno piętro do sprawdzenia. W górę natomiast mieli kilka pięter, co najmniej dwa. Szybciej będzie sprawdzić najpierw dól. Rozdzielać się nie chciała ze względu na sztuczki, jakie mogły ich spotkać ze strony telepatki, która niekoniecznie musiała być sobą. Lepiej być ostrożnym.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Czw Lis 22, 2018 6:48 pm\nTeż był tego zdania. Lecz w jego głowie wciąż toczył się spór: bezpieczeństwo, idąc razem czy efektywność przeszukując jednocześnie różne części bloku. Ciężki wybór...jednak jakiś głos z tyłu głowy mówił mu cicho, że tym razem nie powinien tak szarżować i wybrać przyjazną im opcję, a przynajmniej taką się wydawała.\n-Hmm...nie żebym narzekał..nie na co dzień jest się tête-à-tête z piękną dziewczyną w piwnicy...opuszczonego bloku. - westchnął jednak i potarł brodę - -Obyśmy tego nie pożałowali...ehh, on ne vit qu'une fois. - stanął na pierwszym stopniu prowadzącym wprost w mrok i niemiły zapach stęchlizny. Wybrał, tak jak Kitty...oby to była dobra decyzja.\n-Pora na przygodę nieprawdaż? - uśmiechnął się tajemniczo, chcąc chyba samemu sobie dodać otuchy...kto wie.\nOstatnio zmieniony przez Gambit dnia Nie Lis 25, 2018 1:13 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy Czw Lis 22, 2018 8:55 pm\nProblem z nieskończonymi czy opuszczonymi budynkami był taki, że na ogół brakowało w nich między innymi elektryczności - tak jak w tym konkretnym przypadku. Na parterze i wyżej występowały przynajmniej okna, przez które wpadało światło słoneczne, ale i to nie wszędzie docierało... A pod ziemią robiło się gorzej. Część biegnących w dół schodów była jeszcze wystarczająco jasna, aby swobodnie się po nich przemieszczać, ale ich podstawa ginęła w ciemnościach, do których oczy musiały się najpierw przyzwyczaić. Blask z góry dawał tu już niewiele.\nMimo to po upływie krótkiej chwili mutanci mogli poznać przynajmniej tyle, że znajdowali się w krótkim i wąskim korytarzu, który wymiarami trochę przypominał ten na parterze, prowadzący od wejścia do klatki schodowej włącznie. Przy trzech jego ścianach znajdowały się drzwi, a raczej w dwóch przypadkach dziury na nie, w ostatnim zaś - chyba tekturowa lub najwyżej drewniana "zasłona"; w tych warunkach ciężko byłoby to od razu stwierdzić. Dopiero podejście bliżej i przejechanie po niej dłonią dowiodłoby, iż najwyraźniej były to zbite ze sobą cienkie deski czy panele, zresztą szorstkie w dotyku i pełne zadziorów. Blokowały dostęp do środkowego pomieszczenia, ale wyglądały na jeden obiekt, w dodatku tylko oparty o framugę, a nie do niej przytwierdzony.\nPrzez przejścia pozbawione drzwi dało się dojrzeć jedynie mrok - który raczej nie zachęcał do eksplorowania. Oczywiście sytuacja zmieniłaby się, gdyby członkom X-Men przyszło do głowy zorganizować jakieś źródło światła... Na przykład naładowaną energią kartę. Niestety nawet ona rozjaśniłaby głównie korytarz i same wejścia do tych pomieszczeń, ale to byłby już jakiś początek. W takim wypadku głębiej w jednej z tych dwóch sal mignęłyby nawet refleksy światła, najwyraźniej odbijające się na jakiejś powierzchni... Nisko, blisko podłogi. W drugiej z kolei niespodziewanie rozległ się cichy szmer, który zresztą ustał równie nagle, jak się rozpoczął.\nTemat: Re: Opuszczony plac budowy


Czym jest Zero Waste? - Portal PLANETA EKO\nCzy zastanawiałeś się kiedyś ile śmieci rocznie produkujesz? Miesięcznie? Tygodniowo? Czy zdajesz sobie sprawę, że Twoje wybory wpływają na efekt cieplarniany i zatrważający wzrost wysypisk śmieci w morzach i oceanach? Jeśli leży Ci na sercu dobro naszej planety, chcesz, by kolejne pokolenia mogły żyć na czystej planecie – z pomocą przychodzi Zero Waste.\nZero Waste, czyli z angielskiego „zero śmieci”, to styl życia, którego głównym założeniem, jest generowanie jak najmniej odpadów. Zero Waste kojarzy się z recyklingiem, ale ma zasadniczą różnicę – recykling opiera się rozwiązywaniu problemu śmieci, które już są, których jest za dużo, z którymi trzeba coś zrobić, najlepiej użyć ponownie; Zero Waste ten problem likwiduje od zarodka, czyli według tej koncepcji powinniśmy minimalizować ilość wytworzonych śmieci, by nie mieć problemu z ich przetworzeniem. Opakowania powinny być wielorazowe, a produkty robione w taki sposób, by można je było naprawić, odnowić czy wykorzystać ponownie.\nZero Waste opiera się na 5 prostych zasadach (tzw. 5R):\n– odmawiaj (refuse) – wszystkiego, co szkodzi środowisku, jest niepotrzebnym odpadem i/lub zanieczyszczeniem, np. jednorazowe „foliówki”, kubeczki plastikowe, ulotki, potwierdzenie zapłaty kartą w sklepie;\n– ograniczaj (reduce) – wytwarzanie odpadów, konsumpcji zbędnych produktów, których nie używasz i prędzej czy później je wyrzucisz, kupowanie rzeczy niskiej jakości, które zniszczą się w bardzo szybkim tempie, kupowanie przedmiotów/opakowań z plastiku;\n– wykorzystuj ponownie (reuse) – przedmioty, które być może nie spełniają już swojej roli, ale można ich używać w inny sposób, np. słoiki po kosmetykach, rolki tektury po papierze toaletowym, rzeczy, które dla Ciebie nie mają już wartości, ale mogą przydać się komuś innemu;\n– recyklinguj (recycle) – sortuj śmieci, zwracaj uwagę, co gdzie wyrzucasz, przed zakupem zastanów się, czy dana rzecz może być poddana recyklingowi;\n– kompostuj (rot) – produkty naturalne, które po rozłożeniu będą nadal przyjazne środowisku.\nPowiedzmy sobie szczerze – w obecnych czasach nie jest łatwo być Zero Waste, ale nie jest to niemożliwe. W świecie, w którym zewsząd otacza nas plastik, a „szybka moda” i fast food to nasza codzienność. Ciągle gdzieś pędzimy, mamy za mało czasu na wszystko przez co chwytamy w sklepie pierwsze lepsze gotowe danie, ulegamy chwytom marketingowym typu „3 za 2”, kupujemy tony plastikowych rzeczy, które szybko się niszczą, albo po prostu nam się nudzą. Mimo to stawka jest wysoka, a w grę wchodzą pokolenia naszych dzieci, wnuków, które (jak tak dalej pójdzie) będą dosłownie żyć na śmieciach. Już małe zmiany mogą przynieść ogromne korzyści. Pozbądź się myślenia typu „jedna jaskółka wiosny nie czyni, jak ja zrezygnuję z wody butelkowanej, to się nic nie zmieni”. Owszem, zmieni i to dużo.\nCzy słyszałaś/eś (a może widziałaś/eś) o Wielkiej Pacyficznej Plamie Śmieci? To takie miejsce pomiędzy Hawajami a Kalifornią, na którym prądy oceaniczne utworzyły ogromne skupisko śmieci. Szacuje się, że jest tam od 45. do 129. tysięcy ton odpadów i są to prawie w całości śmieci z tworzyw sztucznych. Materiał ten się nie rozkłada albo nie w pełni się rozkłada; w morzu tworzy się gęsta zawiesina, cierpią na tym zwierzęta, które nieświadomie to jedzą, tworzą się miliony bakterii, które przenoszą się na inne wody. To nie jedyny przykład zanieczyszczenia zbiornika wodnego, bo naszego polskiego Bałtyku również to dotyczy.\nWszystko jest w naszych rękach. Nasza planeta woła o pomoc, a Zero Waste czy Less Waste (o którym niebawem więcej) są świetnymi narzędziami w walce z rosnącymi wysypiskami śmieci, zaśmiecanymi morzami i oceanami, stale podwyższającej się konsumpcji i zużywaniu plastiku.


Polska firma wyprodukuje pojazdy dla rumuńskiej straży pożarnej - wDolnymSlasku.com\nStrona główna Finanse Polska firma wyprodukuje pojazdy dla rumuńskiej straży pożarnej\nPolska firma wyprodukuje pojazdy dla rumuńskiej straży pożarnej\nW ramach podpisanego kontraktu, firma WISS (Wawrzaszek Inżynieria Samochodów Specjalnych) wyprodukuje dwa typy pojazdów. Pierwszy typ to 22 ciężkie samochody ratowniczo-gaśnicze na podwoziu Scania z napędem 6×6.\nKolejny kontrakt dotyczy produkcji trzech ciężkich samochodów ratowniczo-gaśniczych, przeznaczonych do prowadzenia akcji ratowniczych na lotniskach. Pojazdy te spełniają najwyższe standardy sprzętowe i funkcjonalne oraz są zgodne z międzynarodowymi normami I.C.A.O i NFPA.\nW ciągu ostatnich kilku lat bielska firma dostarczyła do Rumuni 40 samochodów ratowniczo-gaśniczych za kwotę ok. 15 mln euro. W puli tych pojazdów znalazły się samochody klasy: lekkiej, średniej i ciężkiej, a także podnośniki pożarnicze (PTM – 32D oraz PTM – 48D) wyprodukowane przez firmę Bumar-Koszalin, znajdującą się w Grupie WISS.\nWISS dostarcza swoje pojazdy m.in. do Estonii, Bułgarii, Rumunii, Czech, Niemiec oraz Słowacji. W sumie przedsiębiorstwo zdobyło już kontrakty na kwotę przekraczającą 130 mln euro.


Moje Hand Made: Zawieszka z jemiołą\nZawieszka z jemiołą\nOstatnio opętały mnie jemiołki :) A zaczęło się od wzoru Veronique Enginger, serduszka\nz jemiołą i ptaszkiem.\nNajpierw powstała jedna zawieszka:\nA potem, z rozpędu, druga zawieszka:) Tak bardzo mi się ten wzór spodobał, że żal mi było, kiedy skończyłam go haftować i postanowiłam wyhaftować jeszcze jedno serduszko. Jedno będzie moje a drugie idzie w dobre ręcę.\nZawieszki haftowałam na lnie 35ct. Wypchałam wypełniaczem z poduszki kupionej w Ikei i obszyłam biało-złotym sznurkiem. Muszę przyznać, że jestem mega zadowolona z efektu końcowego przyszywania tegoż sznurka. Bałam się jak mi to wyjdzie i czy się w ogłóle uda, bo jeszcze nigdy czegoś podobnego nie robiłam. Sznurek przyszyłam do zawieszki nitką monofilową.\nDla niewtajemniczonych : jest to przezroczysta, żyłkowa, bardzo cienka nić, prawie jak włos. Używa się ją, przede wszystkim, do zszywania biżuterii z sutaszu. Jest praktycznie niewidoczna.\nZafascynowana zawieszkami zaczęłam poszukiwania w internecie innych motywów świątecznych, gdzie głównie na obrazku byłaby jemioła. I muszę przyznać, że jest baaaardzo mało takich wzorów. Znalazłam jeszcze dwa, które mi się bardzo podobają. Jeden z nich chce wykorzystać na wykonanie kartek świątecznych. Kartek, bo pewnie wyhaftuję co najmniej dwa takie motywy:)\nTen motyw haftuję na tkaninie Perlen 25ct jedną nitką muliny co jedną nitkę splotu. Perlen występuję w dwóch rozmiarach 25ct (100 nitek na 10cm) i 20ct (80 nitek na 10cm). Perlen ma 60% poliestru i 40% lnu. Jest bardzo przyjemną w dotyku tkaniną. Jest miękki i jakby puszysty. W swoim składzie ma poliester, więc się aż tak bardzo nie gniecie jak sam len. Jak na razie dostępny jest u nas tylko w kolorze naturalnym.\nMinimalnie zmodyfikowałam oryginalny wzór robiąc back stitche przy owocach jemioły.\nPostanowiłam je zrobić ponieważ wyhaftowane owoce w kolorze biało-ecru były bardzo słabo widoczne na tym kolorze tkaniny. Tak mi się nawet bardziej podoba:)\nMałe, błyszczące kropeczki to krzyżyki zrobine srebrną nitką.\nA teraz się pochwalę :)\nDziś rano, robiąc zakupy w Lidlu zdobyłam ostatnią naklejkę do kolekcji i tym sposobem nabyłam, całkiem gratis, piękną książkę z przepisami Pascala i Okrasy!\nKsiążka jest dość duża i pięknie wydana. Jest oczywiście dwustronna. Już się z tym spotkałam, że niektórzy myślą, że są to dwie książki, że jedna jest z przepisami Pascala a druga Okrasy.\nTu okładka mojego egzemplarza :\nLecę haftować moją jemiołkową bombeczkę :)\nAutor: Edyta Godzic o 22:48\nTerenia 3 grudnia 2013 00:55\nPrzepiękne zawieszki, a rozpoczęty haft już teraz bardzo mi się podoba.\nPozdrawiam serdecznie i życzę radosnego Adwentu.\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:29\nMarille 3 grudnia 2013 00:59\nSerduszka z jemiołą są po prostu prześliczne :) No i jestem ciekawa nowego haftu...\nGratuluję też zdobycia fajnej książki !!!\nPozdrawiam miło :-)\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:30\nChenia 3 grudnia 2013 01:09\nBardzo lubię jemiołę, od zawsze wisi na święta na żyrandolu w salonie. Serducha boskie!\nANA 3 grudnia 2013 07:14\nDzięki! Cieszę się, że się podobają!\nazurek drutuje 3 grudnia 2013 07:24\nAleż urokliwa ta jemioła.\nU mnie z braku wzoru i czasu, zawiśnie prawdziwa jemioła :)\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:31\nTeż muszę nabyć taką prawdziwą:)\nHaftyTiny 3 grudnia 2013 07:31\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:51\nchwilotrwaj 3 grudnia 2013 08:03\nSzybko ci poszło z tymi naklejeczkami na książkę. A jeśli jestesmy przy lidlu to fajne wstążeczki świąteczne sobie nabyłam 3 x5m. Wydaje mi sie że cena dobra bo za 9,99. Polecam poszperać.\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:52\nNaklejki zbierałam już od dwóch tygodni. A te wstążki też widziałam i nawet jeden zestaw nabyłam:)\nWild life 3 grudnia 2013 08:36\nZawieszki bardzo ładne :).\nAnonimowy 3 grudnia 2013 09:11\nBardzo śliczne zawieszki a i książka niczego sobie nie praktykuję wprawdzie ich przepisów ale na książkę poluję i nie wiem czy mi uda bo mi brakuje jeszcze dwóch naklejeczek pozdrawiam ciepło Marii\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 11:53\nNa pewno Ci się uda! W książce są dość fajne przepisy i na pewno kilka z nich wypróbuję:)\nMalinowy Dom 3 grudnia 2013 09:19\nHafciki bardzo ładne! Uwielbiam jemiołę :)\nA wczoraj też dostałam książkę ! Nawet mi się podoba i jest kilka przepisów które wypróbuję ;)\nFajne rzeczy sa teraz w tym Lidlu !\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 12:02\nKsiążka, jak na gratis, jest bardzo dobrze wydana.\nw związku z nitką 3 grudnia 2013 09:45\nCzy ja już Ci pisałam, że jemioła to mój ukochany motyw świąteczny?! I zgadzam się z Tobą, że mało jest jemioły wśród wzorów, nie wiedzieć czemu???! A ta bombka, która powstaje, jest GENIALNA! CUDNEJ URODY! Nie dziwię się, że tak długo o nią walczyłaś! Czyj to wzorek???\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 12:05\nWzór jest od jakiejś francuskiej firmy Rouge durhin z 2004 roku. Ja tej firmy nie znam:) Ale ten wzór baaardzo przypadł mi do gustu.\nw związku z nitką 5 grudnia 2013 15:23\nMnie też!!! Już p fragmencie widać, że cudny! Jemioła ujęta w bombkę - rewelacja!\nWiola 3 grudnia 2013 10:06\nPięknie wyglądają zawieszki z motywem jemioły. Ten drugi motyw równie piękny. Pozdrawiam.\nw związku z nitką 3 grudnia 2013 10:10\nAaaaaa! Tak się zapatrzyłam na tę bombkę, że o serduszkach nie rzekłam słowa :( A przecież są prześliczne!!! Ale to dlatego, że skupiłam uwagę na tym, czego nie znam.\nMarta Myszkusia 3 grudnia 2013 10:15\nSerduszka z jemiołkiem fantastyczne, a niteczki mono są boskie!!!! Sama je stosowałam do zeszycia zakładek, poduszeczki z ptaszydłem..... Książka fantastyczna...!!!! Zazdroszczę......\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 12:06\nDzięki:) Z niteczki pewnie jeszcze nie raz skorzystam:)\nKasia 3 grudnia 2013 11:11\nSerduszka śliczne! sama ostatnio uszyłam i wyhaftowałam kilka :) A nitki nie znałam, a to bardzo pomocna rzecz!\nDzięki! Byłam u Ciebie i Twoje też są ekstra!\nIwona 3 grudnia 2013 11:24\nPrzepiękne serca i ten nowy haft też!!! Bardzo mnie zainteresowała ta przezroczysta nitka koniecznie muszę ją kupić! A książkę już mam:)\nEdyta Godzic 3 grudnia 2013 12:07\nDziękuję:) Taka nitka to fajna rzecz!\nAnonimowy 3 grudnia 2013 15:09\nŚliczne te zawieszki serduszka:) Z tym sznurkiem wyglądają świetnie:)\nA jaką piękną masz maszynę do szycia:) Muszę się i ja udać do Biedronki:) M S-P\nfochinii 3 grudnia 2013 16:33\nSerduszka śliczne, nowy wzorek już mi się podoba, nie mogę się doczekać końca. Możesz mi powiedzieć co to za czerwony tamborek, tak ładnie trzyma tkaninę ;)\nJarzębinowa 3 grudnia 2013 17:52\nFantastyczne te serduszka! Miałam ochotę zrobić kilka dekoracji świątecznych tego typu, ale już mi chyba czas nie pozwoli. Są piękne :)\nMalgorzata Zoltek 5 grudnia 2013 02:35\nŚliczne jemiołki :)\nBlue-Anna 5 grudnia 2013 16:04\nMarina 7 grudnia 2013 16:51\nNie mogę się napatrzeć na twoje serduszka z jemiołą! I nowy projekt zapowiada się więcej niż ciekawie Powodzenia!\nPoplątana 8 grudnia 2013 23:41\nJejku są cudne! Zawieszki są cudne! i do tego jak pięknie wykończone..a ta niteczka to by mi się na pewno przydała;))) Pozdrawiam serdecznie.\nUnknown 15 grudnia 2013 11:28\nPiękne serduszka wyhaftowałaś :) Kogo Ty teraz będziesz pod tą jemiołą całować co??? ;)\nKot fotograf - zawieszka\nCreation Piont de Croix nr34\nMoje kartki świąteczne\nCudeńka od Marty:)\nDrewniane pudełko z Biedronki


suknia idealna - Katalog Sukien\nTag: suknia idealna\nCze\t01\t2019\nCo ma wpływ na cenę sukni ślubnej Wybierając suknię ślubną zawsze sugerujemy się pewnymi czynnikami, które w danym momencie mają dla nas znaczenie. Mogą to być: pora roku na jaką przypadnie dzień ślubu, miejsce ślubu i wesela oraz, oczywiście, cena. Na cenę sukni ślubnej wpływ ma przede wszystkim rodzaj i…\nMaj\t22\t2019\nTen jeden dzień w życiu Kreacje ślubne, wieczorowe, sylwestrowe od zawsze należą do jednych z najdroższych, do tego dochodzi fakt, iż niektóre tak naprawdę zakładamy tylko jeden raz w życiu. Czy warto więc inwestować duże sumy pieniędzy w suknię ślubną? Własny ślub to jeden z najważniejszych dni w życiu…\nJak wybierać suknię ślubną Suknia ślubna jako domena każdej panny młodej, musi być zjawiskowa, bo to panna młoda jest w centrum uwagi cały czas. To jest jej dzień i dlatego właśnie tak wiele uwagi i wysiłku poświęcamy nad wyborem tej jedynej kreacji. Obecnie, zanim w ogóle wyjdziemy z domu w poszukiwaniu sukni,…


Majówka na wyspach. - Aktualności z wysp - Świnoujście – kraina 44 wysp\n24 września 2018 r. godzina: 00:03\nMajówka na wyspach.\nŚwinoujska Majówka 2018. Zobacz co, gdzie i kiedy.\ngodz. 13.00 – 17.00 Piknik z okazji Święta Flagi Narodowej pt. „Niepodległa Biało - Czerwona” - Pod Patronatem Prezydenta Miasta Świnoujście.\nINFO: MDK Świnoujście


Akcja: nie katuję włosów prostownicą! - wątek zbiorczy - Strona 96 - Wizaz.pl\n2011-03-06, 14:31 #2851\nA ja to rozszyfrowuje jako "towarzysz zycia" ale ja się nie znam i szczerze to średnio lubię to określenie z naciskiem na nie lubię\n2011-03-06, 14:46 #2852\nAhhhh ja to jednak mam łeb !\n2011-03-06, 17:08 #2853\nDziewczyny jestem smutna Mimo, ze podcielam kilka centymetrow koncowki to nadal jak biore pojedyncze pasma to na niektore wloski sa porozdwajane.\nNie wiem co robic chyba jutro jade do apteki po olejek rycynowy i robie ta maseczke\nAle i tak wlosy sa o niebo lepszym stanie bo sa blyszczace i mieciutkie w dotyku.\nTylko pojedyncze rozdwojenia na wlosach mnie dobijaja\n2011-03-06, 17:17 #2854\nNiestety rozdwojonych włosów już nic nie sklei więc to też będziesz musiała podciąć za jakiś czas ale teraz dbaj o nie, olejuj, rób domowe maseczki i odżywiaj nie przejmuj się, na pewno nie sa w gorszym stanie niz moje 2 lata temu także wszystko będzie dobrze !\n2011-03-06, 17:17 #2855\nJa jakbym miała przestać prostowac z dnia na dzień to chyba bym sie popłakała. Przestawałam prostować stopniowo czyli nie wszytskie pasma, nie przejezdżałam prostownicą kilka razy po 1 paśmie tylko raz żeby tylko "przeprostować". I tak jedyne co teraz prostuje to grzywka i jak tylko uroście jakoś do rzuchwy to też przestanę prostowac i ją\nJa też tak robiłam, stopniowo ograniczałam prostowanie . Teraz do prostowania została tylko grzywka.\nSpokojnie, trochę cierpliowści! Włosy nie zregenerują się z dnia na dzień, szczególnie jak piszesz, że prostowałaś 5 lat. Na efekty pewnie przyjdzie jeszcze poczekać, ale się opłaci\n2011-03-06, 17:21 #2856\nDziekuje za slowa pocieszenia mam nadzieje, ze wkoncu moje wloski odzyja.\nNiestety moja przygoda z prostownica zaczela sie w wieku 18 lat i trwala prawie 5 lat\nDobrze, ze wkoncu zrozumialam bo mogloby byc jeszcze gorzej. Przynajmniej teraz wlosy nie wypadaja mi garsciami, bo podczas prostowania gubilam tyle wlosow, ze szok. Zawsze smialam sie do babci, zeby zrobila sobie peruke z moich wlosow bo ich bylo wszedzie.\n2011-03-06, 17:25 #2857\nJa na rozdwojone końcówki polecam jedwab\nSiedzę sobie właśnie z maseczką na głowie\nTak się zastanawiam jakby dodać do tej maseczki zamiast olivy łyżeczkę jedwabiu ciekawe co by wyszło...\n2011-03-06, 17:48 #2858\nW jedwabiu za kilka zł nie ma nic z jedwabiu, są same oblepiacze, silikony i w niektórych alkohol denat. jesli jedwab miałby byc jedwabiem to nie kosztowałby 2 zł. Takwięc radzę nie dodawac jedwabiu bo tylko oblepisz włos i nic z tej maseczki nie wniknie wgłab włosa.\n2011-03-06, 18:23 #2859\nja też prostowałam 5 lat więc wiem co czujesz też mi wtedy wypadały garściami a teraz jak z tym skończyłam to może z 5 poleci\n2011-03-06, 19:23 #2860\njak ja farbowałam, suszyłam i prostowałam włosy to muszę przyznać,że mimo tych tortur nie wypadały mi ale za to...kruszyły się, więc mimo że widziałam po odrostach,że włoski mi rosną, to długość była ta sama, bo końce się kruszyły ah jak dobrze, że to dawne dzieje\n2011-03-06, 19:43 #2861\nNo to ja mialam to samo przez ostatni rok, praktycznie wlosy caly czas byly do wysokosci jak zapiecie stanika. Strasznie mi sie kruszyly, szcegolnie bylo to widac po prostowaniu na 2 dzien;/ wygladalo to okropnie, pelno takich bialych kuleczek.\nJak sie ciesze, ze przestalam prostowac, mam nadzieje, ze za rok moje wlosy beda wygladaly inaczej.\n2011-03-06, 19:55 #2862\nno dokładnie, wlosy mimo że były wyprostowane, to nie były gładkie jak w ych reklamach szmponów, tylko szorstkie,kończyły się na różnych wysokościach i na końcu każdego włosa te białe kuleczki....ja wtedy miałam blond włosy także mi to aż tak nie przeszkadzało, a potem rzuciłam suszenie i prostowanie, a także zaczęłam wracać do naturalnego koloru włosów, czyli coś między ciemny blond a jasny brąz i wyglądało to fatalnie...teraz jużdoprowadziłam włosy do porządku, ale jak to wspominam to aż mnie włosy bolą mam nadzieję, że jak najwięcej dziewczyn wytrwa, już po kilku miesiącach będziesz widziała różnicę ja podciełam końcówki i przestałam prostowaći suszyć, a na dzień dzisiejszy czyli po 8 miesiącach patrząc na moje włosy to wydaje się że nigdy nie prostowałam takie są już ładne i zdrowe tylko z kolorkiem mam problem ale to już inna historia\nno i z tym,że je pocieniowałam, ok ładnie się układają ale wyglądają na duuużo cieńsze\n2011-03-06, 21:46 #2863\nwłasnie miaalam identyczna sytuacje i tez podcielam jakies 4, 5 cm i juz nie prostuje\ndobrze zrobilysmy, teraz tylko czekac na efekty\nmam nadzieje ze do lata wyhodujemy piekne,dlugie,zdrowe! wlosy!\na czy teraz zauwazylas ze zaczely rosnac?? i jak szybko ?\nWyślij prywatną wiadomość do foreverlove\nZnajdź więcej postów foreverlove\n2011-03-06, 22:03 #2864\nDo zapięcia stanika, to i tak długie! Ja jak prostowałam zawsze miałam jakoś do ramion. Raczej się nie kruszyły po prostu często je podcinałam.\nJutro też wybieram się do fryzjera ściąć te parę cm i może dziwna jestem, ale nie mogę się już doczekać. Uwielbiam włosy po fryzjerze(nawet jak mi utną za dużo) końcówki są wtedy takie fajne, że mogłabym je ciągle macać .\nA miałyście może wrażenie, że po prostownicy włosy się szybciej przetłuszczają? Bo mi się tak zdawało\nWidziałam Twoje włosy na wątku o wracaniu do naturalek i nie wiem, gdzie Ty tam coś między ciemnym blondem/jasnym brązem widzisz, bo wg mnie to jest zdecydowanie blond . Nawet nie ciemny, tylko po prostu blond!\nCzas edycji: 2011-03-06 o 22:21\n2011-03-06, 22:29 #2865\na dziękuję może ja nie umiem tego obiektywnie ocenić, bo ja miałam wcześnije dosłownie białe włoski, i teraz mi się takie ciemne strasznie wydają, do tego mój tż też mówi,że ciemne są...mama teżciągle mówi,żebym wróciła do tych jaśniutkich i moze to dlatego tak sobie łeb nabiłam... są blond naprawdę???\nNapisane przez foreverlove\npowiem ci że wydaje mi się, że szybko rosną, chociaż mam je mniej więcej w tym samm kolorze-odrosty i te kiedysfarbowane, moge zmierzyć odrost jaki mam po tym ponad roku, to wtedy będzie wiadomo, ale potrzebuję naturalnego światła, bo wtedy widać gdzie zaczyna się odrost, a gdzie kończą te, które wcześniej były farbowane...wgl to uważam,że rosły normalnie, ale po tym jak zaczęłam zażywać tran omega 3 z witaminami i minerałami to zaczęły szybciej rosnąć...ale może też sobie to wmówiłam, co jest w moim stylu, ja czasami coś sobie ubzduram i myślę,że tak jest\n2011-03-07, 06:25 #2866\nJeśli są takie jak na tamtym zdjęciu to są blond .\nBlond nie równa się tylko platyna, ona jest już naprawdę bardzo, bardzo jasna, Ty masz naturalny blond to po co Ci ona?\n2011-03-07, 14:21 #2867\nRockandrollqueen - Ja tez tak mialam, wlosy po prostowaniu szybciej mi sie przetluszczaly, praktycznie na 3 dzien byly takie oklapniete.\nA teraz jak wymyje wlosy to na 3 dzien sa puszyste i czysciutkie od nasady.\nTeraz jak nie prostuje wlosow to inaczej one sie prezentuja, sa takie puszyste, miecutkie w dotyku, fajnie sie ukladaja a przedtem to mialam takie efekt: wlosy byly przyklapniete i jeszcze w dodatku na 2 dzien pelno bialych kuleczek- ktore sa bardzo widoczne jak masz ciemny odcien wlosow- ja mam wlosy brazowe, ciemniejsze bo sa po farbowaniu i bardzo brrzydko to wyglada.\nA pozatym zaakceptowalam siebie taka jaka jestem\n2011-03-07, 15:24 #2868\nmoże zaczniemy dodawać fotki naszych włosów bez prostowania?\n2011-03-07, 15:40 #2869\nJa mam niestety aparat jedynie komorkowy. Ale sproboje zrobic za dnia , wtedy jest dobre swiatlo i ladnie widac\n2011-03-07, 15:46 #2870\nA ja nie mam jak zgrań zdjęć na komputer bo nie mam kabelka\n2011-03-07, 16:05 #2871\nHej! Mogę dołączyc?\nMoja historia z prostowaniem.. wygląda następująco.\nZaczęłam prostowac jakieś 3 lata temu. Miałam długie, gęste, falowane włosy. Z czasem zachciało mi się zmian.. Ścięłam włosy do łopatek, następnie do ramion, i później na jesień 2009r. do szyi. Od początku 2010r. zapuszczam włosy, odrosły za łopatki oraz intensywnie pielęgnuję. Od początku 2011r., ograniczam prostowanie, a od 2 tygodni nie prostuję ich w ogóle (oprócz grzywki czasami).\nOto moje zdjęcia z '08r. (miałam 13 lat ) i moje piękne włoski teraz dązę do powrotu, niestety przede mną na bidę rok zapuszczania z hakiem. Ale przynajmniej nie prostuję, i od razu są w lepszej kondycji.\nEdytowane przez Xasia17\nCzas edycji: 2011-03-10 o 14:45\n2011-03-07, 16:12 #2872\nNapisane przez Xasia17\nCo ja bym cała za taka długość\n2011-03-07, 16:22 #2873\ndobry pomysł, tyle że moje po dogłębnej regeneracji sa juz jak druty ;p\nwszystko zawdzięczam wizazowi, nie wiem co bym zrobiła gdybym tu nie trafiła, chociaz tyle że ja prostowałam 1 rok a nie dłużej jak niektóre z was i nie codziennie a co 3 dni, ale i tak były spalone na maxa :/\nczasem az sie dymiło od tej prostownicy, jak o tym teraz myśle to sie cos robi ...\n2011-03-07, 16:25 #2874\nwedług mnie prostowanie włosów przez 13-14 latki powinno być zabronione to jeszcze dzieci a już niszczą swoje włosy..ja zaczęłam prostować dużo pozniej.\nto może dodasz foto swoich włosów obecnie i tych z czasów gdy prostowałaś? ja postram się dodać jutro moje ja też prostuję,i to nadal ale 2 razy w tygodniu.\n2011-03-07, 16:29 #2875\nja zaczełam w wieku 13 lat\nmoje włosy które prostowałam są na tym wątku na stronie 88 jako ostatni post, niestety nie mam na komputerze tego zdjęcia więc mogę tylko podac strone\na to aktualne\nP3010476.jpg (84,1 KB, 23 załadowań)\nCzas edycji: 2011-03-07 o 16:34\n2011-03-07, 16:30 #2876\nSzczerze to wg. mnie malowanie się w tym wieku powinno być zabronione. Jak widzię 14latke na dyskotece mająca mocniejszy makijaż niż mój (będę mieć 21 lat w tym roku), pofarbowane i bardziej wymodelowane włosy niż moje to mnie trafia szlag.\n2011-03-07, 16:31 #2877\nMogę dodać, ale później bo muszę zrzucic z tel a mi bat padła. a w jakim wieku zaczełyście je prostować? ja od 16 roku życia i tak przez 5 lat, więc jak wkleje fote to cudu nie będzie\n2011-03-07, 16:33 #2878\nKarmazynka piękne włosy rzeczywiście druty czym je odżywiłaś,że są takie zdrowe? zdradz sekret też uwazam,że młode dziewczyny nie powinny się malować,a przynajmniej nie tak mocno..\n2011-03-07, 16:33 #2879\nWow, rzeczywiście przeszły dużą metamorfozę!!!\n2011-03-07, 16:34 #2880\nMoniczka jesteś w moim wieku ja zaczęłam w 2007 roku,ale teraz prostuję już 2 razy w tygodniu jak zaczęłam miałam 17 latek.


Jesteśmy firmą skupiających ludzi z pasją i pełnym zaangażowaniem. Naszym głównym celem jest pełna satysfakcja Klienta, a gwarancja najwyższej jakości oferowanych przez nas upominków, jednym z podstawowych środków, aby ten cel osiągnąć.\nPosiadamy w naszej ofercie imponującą ilość eleganckich upominków, które doskonale nadają się na prezenty. Upominki są opakowane w drewniane lub kartonowe skrzynki na których możemy umieścić logo firmy lub dowolny tekst okolicznościowy.\nNa szczególne życzenie przygotujemy specjalny upominek oraz dostarczymy go w ciągu 10 dni roboczych pod wskazany przez Państwa adres.\nBiuro Obsługi Klienta czynne od 8:00 do 16:00 godz. (pon.- pt.)\nTelefon: +48 52 33 55 023\nMobil: +48 794 794 992\nSprzedaż, rozliczenia i faktury sklep internetowy www.prezencik.info\nTelefon: 056 674 17 10


Otwock. Zarzuty dla 39-latka za kradzież osprzętu do samolotu - Polish News\nOtwock. Zarzuty dla 39-latka za kradzież osprzętu do samolotu\nZarzut kradzieży osprzętu do samolotu o wartości prawie 50 tysięcy złotych usłyszał podejrzany w tej sprawie 39-latek. Został tymczasowo aresztowany przez sąd – poinformowała w sobotę Komenda Powiatowa Policji w Otwocku.\nOsprzęt, który został zamówiony przez jednego z kontrahentów, należał do producentów ultralekkich samolotów. Według policyjnych hipotez, kradzieży mogły dokonać osoby z branży mechanicznej, które realizowały prace montażowe przy samolotach. Policjanci wytypowali jako podejrzewanego 39-latka, który przebywał na terenie powiatu otwockiego.\n“Funkcjonariusze zjawili się u mężczyzny, aby przeszukać mieszkanie w celu odnalezienia skradzionych przedmiotów. Sprawdzili również piwnicę, a później miejsce parkingowe. Tam właśnie, w podziemnym parkingu, wśród pakunków i pudełek, odnaleźli i zabezpieczyli większą część samolotowych akcesoriów, w tym komputer, skrzynkę bezpieczników, pompy paliwa. Pozostała jeszcze do odzyskania narzędziowa skrzynka lotnicza” – informuje otwocka policja.\nMężczyzna trafił do policyjnej izby zatrzymań. Następnie przedstawiono mu zarzut kradzieży. Podejrzany został również doprowadzony na przesłuchanie do prokuratury w Garwolinie. “Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na złożenie przez prokuratora wniosku do sądu, aby zastosować wobec podejrzanego zapobiegawczy środek izolacyjny. Sąd przychylił się do wniosku i wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu” – informuje policja.\nPolicji udało się ustalić, że pozostały skradziony osprzęt trafił do odbiorcy w województwie podkarpackim. Przedmioty te zostały odzyskane.\n39-latkowi grozi do 5 lat więzienia.\nInformowaliśmy o śmigłowcu lądującym na stacji paliw:\nŚmigłowiec na stacji paliw\nEkspert lotniczy o lądowaniu na stacjiTVN24\n“Takie lądowanie, z zachowaniem ostrożności, jest dozwolone”TVN24\nPrevious articleKawalerska Bekah Martinez rodzi dziecko nr 2\nNext articleGoogle kończy okres próbny usługi fotograficznej, która wybiera i drukuje zdjęcia dla użytkowników