PIOTR DURAK Spływ z Panem Bugiem. Pontonem z Hrubieszowa nad Bałtyk - PORTAL EPRAWDA: W SIECI OD 2013\nPIOTR DURAK Spływ z Panem Bugiem. Pontonem z Hrubieszowa nad Bałtyk\nPiotr Durak 5 Styczeń 2014 A A+ | Reportaż\n(12) Komentarze &nbsp13312 odsłon\nTo miało być całkowite oderwanie się od pracy, szarej rzeczywistości i cywilizacji. Po przepłynięciu wzdłuż kilkunastu innych rzek Polski na zwykłym, wędkarskim pontonie, zmęczony kolejnym rokiem szkolnym i pracą z uczniami, postanowiłem wyruszyć na Bug. Plan był prosty: 5 rzek w jakieś 4 tygodnie: Huczwa, Bug, Narew, Wisła i Nogat. Łącznie ok. 1100 km z Hrubieszowa do Krynicy Morskiej wodą, na wiosłach. Bez pośpiechu, bez elektroniki, mediów, sponsorów, reklamy. Sam na sam z naturą. Kraina Bugu, żyjąca własnym życiem, szybko okazała się niezwykle pięknym, choć wymagającym rajem. Przyjaźni pogranicznicy na motorach, zatory rzeczne, dziesiątki bobrów, saren, bocianów, czapli, i widoki, które na zawsze pozostaną w pamięci. Ale przede wszystkim spokój. Uzdrawiająca samotność w tym zupełnie osobistym kontakcie z dziką przyrodą. Cisza, która w sercu pozostanie na długo i da siły na kolejny rok pracy.\nMielec — Hrubieszów\nNa dworcu w Mielcu nikt mnie nie żegna. Rodzina od początku przeciwna była moim rzecznym podróżom, dlatego wolałem nie mówić nic. Nie, nie mam im za złe, po prostu boją się o mnie przeraźliwie, bo nie umiem pływać. Dla nich samotne pokonywanie rzek na pontonie przy braku tej cennej umiejętności to niemal samobójstwo — dla mnie od kilku lat to nałóg, bez którego chyba nie potrafiłbym normalnie żyć. Odkąd w 2009 roku, zaraz po studiach, kupiłem ponton i już na drugi dzień popłynąłem nim z Rzeszowa do Gdańska, spływy stały się dla mnie tradycją, zwyczajem, najwspanialszym i chyba najtańszym sposobem na spędzanie wakacji w tym kraju między Bugiem a Odrą. Spływ do Gdańska był strzałem w dziesiątkę moich pragnień, rok później mogłem już spłynąć cały Dunajec od źródeł do ujścia i dalej, do Sandomierza, zaś w 2012 roku zmierzyć się z najdłuższą wodną trasą w Polsce: Polańczyk — Świnoujście, 1400 km przez 7 rzek, Kanał Bydgoski i Zalew Szczeciński. Spróbowałem już wiosłowania po wodach kilkunastu rzek naszego kraju i chciałem więcej. Spływ Bugiem był naturalną koleją rzeczy.\nTo czwarta pod względem długości rzeka Polski, ale jedyna, w której bieg człowiek niemal zupełnie nie ingerował, wciąż dzika, nieokiełznana.\nA w tym roku potrzebowałem całkowitego odcięcia od cywilizacji. Na dworzec bagaże zataszczyłem więc sam. Pontom zwinięty w rulon wziąłem pod ramię, wraz z wiosłami, na plecy duży plecak, w środku namiot, śpiwór, karimata, kilka ciuchów na przebranie, pompka do pontonu. I tyle. Wystarczy na kilka tygodni samotności. Autobus przyjechał punktualnie o 18. Po rozmieszczeniu bagaży i kupnie biletu wyruszyłem w drogę do miejsca startu „Spływu z Panem Bugiem: Hrubieszów — Krynica Morska”. Podróż minęła spokojnie i po 1 w nocy znalazłem się na niewielkim dworcu w Hrubieszowie. Dalszego planu właściwie nie było. Wiedziałem jedno: spływ rzeką graniczną, jaką jest Bug, trzeba zgłosić na posterunku polskiej straży granicznej.\nPierwszy zator po kilkuset metrach od wypłynięcia\nPłynąć można, ale tylko stosując się do kilku zasad: zgłaszam spływ, nocuję tylko na lewym, polskim brzegu i regularnie przekazuję informację o swoim położeniu coraz to nowym oddziałom pograniczników. To nie problem, póki co musiałem jednak znaleźć jakiś nocleg. Na dworcu w Hrubieszowie pytam stojącą grupkę ludzi o siedzibę straży granicznej. Myślałem, że rozbiję namiot gdzieś w pobliżu strażnicy, by rano dopełnić formalności. Mój bagaż zwraca uwagę pewnego małżeństwa w średnim wieku. Na dworcu pożegnali swoją córkę, odjeżdżającą do Krakowa, teraz proponują mi, że podrzucą mnie do strażnicy. Jedziemy.\nPogranicznicy zdziwieni są nocnym najściem dziwnego podróżnika, jednak szybko dopełniamy formalności. Wraz z listą zastrzeżeń, dotyczących poruszania się wzdłuż pasu granicznego, otrzymuję również kartkę z numerami telefonów do poszczególnych strażnic i wykaz słupków granicznych, od których zaczyna się terytorium każdej jednostki straży. Po minięciu określonego słupka granicznego mam się meldować w nowej jednostce, pogranicznicy będą też monitorować mój spływ, przekazując sobie nawzajem informacje. Mam też być obserwatorem, nie reagować na prośby dotyczące podpłynięcia do ukraińskiego czy białoruskiego brzegu, nie zabierać nikogo na „pokład”, zgłaszać wszelkie zauważone ślady przemytu. Spokojnie zgadzam się na wszystko.\nNa terenie strażnicy nie ma jednak co marzyć o noclegu. Zabieram cały sprzęt i wracam do samochodu moich nowych znajomych z Hrubieszowa. Myślę o znalezieniu gdziekolwiek kawałka trawy, tymczasem dostaję propozycję noclegu w ich domu. Jest już późno w nocy, więc zgadzam się z chęcią, choć nie bez skrępowania. Na miejscu otrzymuję poczęstunek i ciepłą, rodzinną atmosferę. Pani W. okazuje wielką troskę i zainteresowanie moją podróżą. Czuję się prawie jak w domu. Zaczyna się bardzo sympatycznie – myślę zasypiając w wygodnym łóżku. Jest to ostatni nocleg w łóżku przed 4 tygodniami wyprawy.\nNastępnego dnia, po obfitym śniadaniu i zrobieniu zakupów w miejscowym markecie, pani W. odwozi mnie pod most na Huczwie. Rzeka tutaj ma bardzo czystą wodę i około 4 metry szerokości. Płynie żwawo i zachęca do podróży. Do Bugu stąd jest jeszcze jakieś 10 km wiosłowania. Myślę, że zrobię je spokojnie w jakieś 2 godzinki. Szykuje się bardzo upalny dzień. Po chwili płynę już z nurtem Huczwy i macham mojej nowej znajomej na pożegnanie. Jest pięknie. Gdy tylko most drogowy niknie z oczu za pierwszym zakrętem rzeki, nurt zakręca i spowalnia gwałtownie. Rzeka wpływa w niewielki lasek i zatrzymuje się… za sprawą zatoru. Na całej szerokości koryta leżą zwalone dwa drzewa, na których zatrzymało się już sporo pustych plastikowych butelek i przeróżnych śmieci.\nGdzieś obok w krzakach leży porzucony telewizor… Innymi słowy przerwa w trasie – coś, czego kompletnie nie przewidziałem. Wyjścia na brzeg nie ma tu żadnego, więc trzeba podpłynąć kawałek pod prąd i spróbować przenieść wszystko lądem. Po chwili udaje mi się wyskoczyć na brzeg w pokrzywy i wysoką trawę. Wyładowuję bagaże z pontonu i przenoszę wzdłuż rzeki kilkadziesiąt metrów dalej, za zator. Jeszcze z brzegu dostrzegam, że jakieś 10 metrów za jedną przeszkodą rzeczną, znajduje się kolejna, podobna, obchodzę więc dwie na raz. Trasę pokonywać trzeba 3 razy — 2 razy z bagażami i raz z nadmuchanym pontonem, który zakładam na głowę i tak, podobny do żółwia powoli przedzieram się przez krzaki. Dalej ponton trzeba zwodować, rozmieścić bagaże i płynąć dalej… około kilkanaście metrów. Dwa zakręty rzeki i kolejny zator przegradzający całe koryto. Zabawa zaczyna się od nowa…\nMniej więcej po pokonaniu piątego zatoru jestem mokry od potu, wykończony i muszę zrobić sobie chwilę odpoczynku. Z nieba leje się żar. Przy kolejnej przeszkodzie nie znajduję kompletnie możliwości wyjścia na brzeg, próbuję wyskoczyć na dość stromy błotnisty jar, ale o zgrozo ześlizguję się do wody i wpadam w Huczwę niemal po szyję. W spodniach mam pieniądze, dokumenty, telefon… na szczęście uchwyciłem się pontonu i wygramoliłem jakoś na ląd. Telefon jest wodoodporny, więc działa, dokumenty i pieniądze wsadziłem przezornie do woreczka, ale i tak trzeba będzie je podsuszyć. I gdy tak stoję na brzegu, zrezygnowany i niemal bez możliwości ruchu, nagle nadpływają dwa kajaki: biało-zielony i niebieski, a w nich dzielna ekipa: chłopaki z piłą i siekierą — miejscowi miłośnicy kajakarstwa, oczyszczający nurt rzeki z zatorów, jakie spowodowała burza. Chłopaki szybko taranują kajakami zator i likwidują leżące w poprzek drzewa, ja cierpliwie, powolutku posuwam się za nimi.\nOkolice Grodów Czerwieńskich. Most na Huczwie\nRozmawiamy i pracujemy wspólnie. Dziwią się, że na taką trasę wybrałem się pontonem. Ale ja wolę ponton od kajaku, o czym jeszcze będzie trochę później. Teraz jednak kajak ma przewagę. Można śmiało atakować nim ostre gałęzie zatorów, bez obaw o przebicie, potrzebuje też mniej miejsca, by przecisnąć się na drugą stronę przeszkody. Płynąc korytarzem wyrytym w zatorach przez chłopaków często muszę przenosić ponton przez zwalone pnie, nad wąskimi przejściami, przez które ich kajaki przechodziły z łatwością. Boję się o ponton, nieraz trący niemiłosiernie po gałęziach, ale jakoś wytrzymuje on tę przeprawę. Po dopłynięciu do mostu na Huczwie chłopaki dobijają do brzegu i żegnają się ze mną polecając zwiedzenie okolicy, słynnych historycznie Grodów Czerwieńskich, na co jednak tym razem nie decyduję się. Pragnę jak najszybciej zobaczyć Bug.\nDalsza trasa od mostu do granicy ma już być wolna od zatorów. Faktycznie tak jest. Kilka zakrętów Huczwy, płynącej tu w niewielkim, ale malowniczym wąwozie i nagle przede mną otwiera się nasza wspaniała graniczna rzeka. Przybijam do niewielkiej plaży. Zmagania z 10 kilometrami Huczwy trwały ponad 7 godzin. Szybciej przebyłbym tę trasę na piechotę — myślę. Ale od tej pory ma być już lepiej. Ustawiam aparat na statywie i pstrykam sobie zdjęcie z pierwszym na trasie polskim słupkiem granicznym. Melduję też przez telefon straży granicznej, że właśnie dotarłem do Bugu.\nNa początku Bug wydaje mi się rzeką mocno męczącą, wręcz irytującą. Zmęczony wąskością Huczwy i jej zatorami spodziewałem się rzeki szerszej, i czystszej. Tymczasem Bug w tym miejscu przypomina Wisłok w okolicach Rzeszowa. Jak zarośnięty kanał: około 8 metrów szerokości brunatnej wody, z brzegami wysokimi, błotnistymi i kompletnie niedostępnymi. Częste przy brzegach zwalone pnie wyschłych drzew powodują, że płynący pontonem musi być cały czas uważny.\nUjście Huczwy do Bugu. Okolice Gródka\nKikuty pni wystają nieraz w najmniej spodziewanym miejscu. Minie kilka dni, zanim odkryję, że w tym też tkwi urok i magia Bugu. Poza tym ciągłe zakręty. Rzeka strasznie lawiruje i praktycznie nie posiada nurtu. Bardzo leniwie wije się przez kompletną dzicz. Właściwie nie ma odcinka prostej rzeki, dłuższego niż 50-100 metrów. Kilka razy zauważam bielejące kości padłych zwierząt, raz nawet dostrzegam ślady bestialstwa ludzi — na wpół rozłożone zwłoki psa z kamieniem przywiązanym drutem do szyi. Zezwłok wisi smętnie na pokrytej mułem wyschłej gałęzi metr nad poziomem wody. Nad rzeką też dziwny zapach mułu rzecznego i niestety — mnóstwo komarów. Wszystko to sprawia dość przygnębiające wrażenie. To bardziej dżungla, jakaś dzika Amazonia niż środek Europy! Przepływam przez Husynne, ciągle zakręcając to w lewo, to w prawo. Od tej pory, przy napotkaniu jakiejś życiowej trudności będę mówił, że „coś jest pokręcone jak nasza wschodnia granica na Bugu”.\nW Strzyżowie moją uwagę zwraca dziwny budynek, niby kościoła, czy cerkwi, jednak w bardzo złym stanie. Ponieważ od lat fotografuję opuszczone cerkwie i kościoły w Polsce i za granicą, dopływam ostrożnie do brzegu. Ktoś wyrzucił tu sporo śmieci i tłuczonego szkła, widać pozostałości wózka dziecięcego i ceramiki. Budynek, podobny do kościoła, który zauważyłem z wody, to jeden z bocznych pawilonów późnobarokowego pałacu Lubomirskich z XVIII wieku.\nFragmenty zabytkowej bramy w Strzyżowie\nPałac wydaje się opuszczony, a pawilony są dwa, jeden kompletnie pusty, w drugim można znaleźć pozostałości stalowych półek, z napisem „księgowość” i żyrandol na 20 żarówek. Tuż za Strzyżowem w świetle zachodzącego słońca mijam po lewej stronie dziwną stalową konstrukcję, będącą prawdopodobnie ujęciem wody dla miejscowej cukrowni. W świetle zachodu obserwuję też białą czaplę, uciekającą przede mną przez kilkaset metrów z gałęzi na gałąź. W wodzie czasem zachlupocze ogon bobra. Na nocleg przybijam do brzegu na wysokości miejscowości Rogalin. Jest tu w miarę przyzwoite wyjście na ląd. Rozmawiam chwilę z dwoma wędkarzami, którzy nad Bugiem są mimo wszystko dość rzadkim widokiem. Dowiaduję się, że kawałek dalej w dole rzeki jest pokaźny zator. Rozbijam namiot na łące, walcząc z tysiącami komarów, informuję o swoim położeniu straż graniczną. Zjadam kolację złożoną z sałatki z makreli z chlebem i przy dobrej lekturze spokojnie zasypiam.\nPoranek jest piękny i mglisty. Przy pierwszych promieniach słońca zjadam śniadanie i czekam aż namiot nieco przeschnie. Pierwszym znaczącym, mijanym obiektem jest dziś most graniczny w Zosinie. Zakole Bugu tworzy w tym miejscu najdalej wysuniętą na wschód część naszego kraju. Most jest bladozielony, stosunkowo niewielki i stoi na nim sznur samochodów. Kierowcy z nudów oczekiwania na odprawę powychodzili z pojazdów i stojąc na moście patrzą na rzekę.\nPrzepływający samotny zielony ponton wzbudza powszechne zainteresowanie.\nMacham do nich i trochę rozmawiamy, po chwili jednak zakole i znów zostaję całkowicie sam. Kilometr dalej pojawia się zapowiadany zator rzeczny. Z daleka wygląda niepozornie, nieraz wypływając z zakola zwalone pnie tworzą wrażenie, jakby tarasowały całe koryto, zawsze jednak z którejś strony pozostawało dość miejsca na przepłynięcie. Teraz jednak jest inaczej, zator blokuje spływ, pozostawiając z boku ok. 20 cm, mały kanalik spokojnie przepływającej wody. Czeka mnie więc kolejna przenoska. Wyskakuję śmiało na brzeg tuż przy zatorze i to był błąd, bo wpadam po kolana w czarne błoto. Co więcej z każdym ruchem zapadam się coraz bardziej! Po chwili tkwię już w błocie po pas, jednak zapadanie ustaje. Dookoła unoszą się roje czarnych gryzących nieprzyjemnie muszek.\nBug w okolicach Zosina\nZ trudem, łapiąc się gałęzi udaje mi się wygramolić i opłukać w wodzie. Tracąc ponad pół godziny spokojnie przenoszę ponton i bagaże na drugą stronę zatoru. Płynę dalej.\nW Horodle, na wysokości 915 słupka granicznego robię sobie chwilę przerwy, myję się w rzece. Są tu piękne miejsca na biwak, ale jeszcze bardzo wczesna godzina, więc płynę dalej przez dzikie i niezbyt przyjazne tereny. Cywilizacja zapomniała o tym miejscu, ale jakoś za nią nie tęsknię.\nRzeka prostuje się tu nieco i coraz częściej pojawiają się około stumetrowe odcinki bez zakoli. Jest gorąco więc rozbieram się całkiem do naga — nikt i tak mnie tu nie podejrzy. Trochę przeszkadzają bąki latające swobodnie nad wodą. Jak taki ugryzie to puchnie i boli przez dwa dni. Aż do wieczora nie spotykam kompletnie nikogo. A rzeka coraz bardziej mi się podoba. Wspaniałe dzikie brzegi, skarpy na zakolach, mnóstwo bobrów, które wychodzą na żer wieczorem. Nie boją się za bardzo ludzi i można do nich dość blisko podpłynąć. Ponton jest cichy, więc parę razy udaje mi się zaskoczyć bobry nawet w dość intymnych sytuacjach. Wieczorem mam wspaniały zachód słońca. Nocleg na wysokości 950 słupka granicznego.\nW nocy pada rzęsisty deszcz, jednak namiot ukryty pod koroną drzewa, przy polu pszenicy i słupku granicznym, znosi to dzielnie. Dzień zaczyna się pochmurno, nie martwię się jednak pogodą. Zjadam resztki zapasów i wypływam dalej. Rzeka znów robi się niemiłosiernie kręta. Zakola porośnięte są lasami, przez co ma się wrażenie płynięcia przez kompletnie dzikie tereny, pierwotne puszcze. Przy większej miejscowości postanawiam wyskoczyć na brzeg do sklepu po prowiant. Sposobność do tego mam w Dubience. Przy brzegu spotykam samotnego wędkarza, któremu powierzam opiekę nad pontonem. Do sklepu stąd ponad 2 kilometry, ale spacer dobrze mi zrobi. Idę przez pola najpierw polną, później asfaltową drogą. Mocno boli mnie głowa, chyba od niskiego ciśnienia, kupuję więc prowiant, i w aptece aspirynę.\nOkolice Dubienki. Wykoszona trawa ma utrudniać życie przemytnikom\nOglądam stojący na cokole czołg, zwiedzam też dokładniej opuszczony kościół w Dubience, po czym wracam obładowany wodą i prowiantem na kilka dni. Idę powoli, co chwila przystając, głównym bowiem zakupem jest woda i napoje, co sporo waży. Ucha siatki wbijają się w dłonie. W połowie drogi dogania mnie i zatrzymuje się przy mnie pomarańczowy krosowy motocykl straży granicznej.\n— Nad rzekę — odpowiadam zasapany przez zęby.\n— Mam tam ukryty ponton, uciekam z Polski na Ukrainę, bo mam już dość naszego kraju i nieudolnego rządu jego.\nStrażnik traktuje moje słowa bardzo poważnie.\n— Ma pan jakieś dokumenty? — pyta.\n— Nic nie mam, wszystko zostało nad Bugiem.\nWyprzedza mnie i jedzie sam w moim kierunku. Przynajmniej zabrałby ode mnie jedną reklamówkę na motor – myślę i gramolę się dalej. Nad Bugiem, obok mego pontonu i znajomego wędkarza stoi już trzech pograniczników i o czymś dyskutuje zawzięcie. Spokojnie ładuję bagaże do pontonu, okazuję dokumenty. Wiedzą o moim spływie i mówią, że się cieszą, że mogli mnie poznać i że wariat jestem. Wariat nie wariat, myślę, ale płynąć trzeba. Odpływam w miłej atmosferze.\nChmury i niskie ciśnienie powodują senność, ufny więc w powolny nurt Bugu wyciągam się jak długi na pontonie, zamykam oczy. To jest właśnie przewaga pontonu nad kajakiem – w każdej chwili mogę tu puścić wiosło, wyciągnąć nogi, nawet zdrzemnąć się chwilę, nie wychodząc na brzeg. Komfort zdecydowanie większy… Drzemka nie trwa jednak długo, budzi mnie chrobotanie gałęzi o poszycie. Kolejny zator! Tym razem chyba bardzo stary, obejmujący szczelnie całą szerokość rzeki i długi na co najmniej 8 metrów. Sprawia wrażenie, jakby kończyła się tu rzeka, na zatorze rosną bowiem małe krzaczki i trawa. Trzeba wstać, cofnąć się kilkanaście metrów i znów chodzić trzykrotnie w tę i powrotem, przenosząc bagaże i sprzęt. No cóż… Po tym dość ciężkim dniu rozbijam namiot mniej więcej na wysokości Husynnego u ujścia do Bugu jakiejś małej rzeczki lub kanału.\nRano kolejna kontrola straży granicznej chodzącej tu w asyście kilkunastu bezpańskich psów. Psy podążają za strażnikami jak wytresowane. obwąchują mnie dokładnie, wzbudzając lekki strach. Strażnicy ostrzegają mnie przez przeszkodami, jakie mogę napotkać pod mostem granicznym w Dorohusku. Sporo tam porzuconego żelastwa po dawnym moście, gałęzi i kamieni. Lepiej przenieść ponton kawałek. Nie wolno tam niby wychodzić z wody, ale nikt nie powinien mi przeszkodzić. Płynę. Pogoda już lepsza. Pod mostem faktycznie dość niebezpieczne bystrze, widać je z daleka, przenoszę się więc po lewej stronie, machając zadziwionym Ukraińcom.\nZnajduję się w strefie zakazanej,\nwięc robię kilka zdjęć na pamiątkę. Za dwoma mostami granicznymi wspaniałe zakola Bugu z coraz wyższymi piaszczystymi skarpami. Zachęcają do wyjścia z pontonu i do kąpieli, z czego skwapliwie korzystam. Leżąc tak na piasku pod błękitnym niebem, czuję się bardzo szczęśliwy. Piękna dzikość, jednostajność niedostępnych brzegów i brak cywilizacji oczyszczają umysł ze wszystkich zmartwień. Rzeka robi się nieco szersza, brzegi piaszczyste i bardziej przyjazne. Wciąż jednak nie spotykam tu kompletnie żywej duszy i… to jest piękne. Niezauważalnie mijam Wolę Uhruską i rozbijam namiot na plaży, na wspaniałym zakolu rzeki. Jedynie ślady saren świadczą, że jakieś żywe stworzenie tu w ogóle zachodzi.\nBudzę się wraz ze słońcem. Wspaniały wschód, rzeka spowita poranną mgłą. „Położyłem się wieczorem i obudziłem się rano” — przypominam sobie słowa Stachury: „To cud!”. Jak wiele razy w swym dwudziestosiedmioletnim życiu marzyłem o tym, by móc normalnie kłaść się wieczorem spać i wstawać rano, wraz ze słońcem. Jak bardzo w życiu codziennym uciekliśmy od natury do cywilizacji, wymyśliliśmy budziki zrywające nas przed świtem do biura, zlecenia niepozwalające zasnąć długo w ciemną, ślepą noc.\nNocleg na brzegu. Gdzieś za Wolą Uhruską\nWymyśliliśmy prąd elektryczny rozjaśniający ciemności i przyćmiewający księżyc i gwiazdy, i domy z betonu skrywające naszą anonimowość przed innymi. I zamknęliśmy się w tym wszystkim, jak w klatkach, i mówimy, że jesteśmy szczęśliwi. Czy naprawdę? Na piasku obok namiotu znajduję wielkie czarne pióro — chyba lotka ze skrzydła bociana czarnego. Przysiągłbym, że wieczorem go nie było, a może nie zauważyłem? Wkładam pióro do kapelusza i od tej pory będę z nim podróżował. Kolejnym małym celem jest Włodawa — miasto trzech kultur.\nDo pokonania spory odcinek powoli kończą się zapasy wody a dzień zapowiada się bardzo upalny. Meldując jak co rano straży granicznej o wypłynięciu w dalszy rejs, pytam o możliwość zrobienia zakupów. Właściwie sklep jest dopiero w Sobiborze, a tam mam prawie cały dzień płynięcia. Martwię się nieco, ale płynę, ostrożnie dawkując pozostałości wiśniowego Tymbarka. Po chwili oddzwania do mnie strażnik graniczny, informując, że pogranicznik dowiezie mi kilka butelek wody na motorze. Umawiamy się pod wybranym słupkiem granicznym. Faktycznie, gdy wychodzę na wysoki brzeg w umówionym miejscu, po chwili słyszę narastający dźwięk silnika i pojawia się strażnik. Chłopak w moim wieku. Witamy się, zabieram wodę, serdecznie dziękuję za pomoc. Okazuje się, że nie jestem nic dłużny, ot taki prezent dla podróżnika od Straży. Rozmawiamy przez chwilę i żegnamy się ciepło. Strażnik ma Bug na co dzień, jeździ wzdłuż brzegu rzeki i to właściwie jego praca. Myślę przez chwilę, że ma on najwspanialszą pracę na świecie.\nPłynę spokojnie przez cały dzień, nie spotykając już nikogo na trasie. Pogoda cudowna.\nJednostajny plusk wioseł, wspaniałe piaszczyste zakola rzeki i lesiste skarpy.\nNa jednej z plaż za kolejnym zakolem dostrzegam dwie pasące się krowy i jest to widok niezwykły i niespodziewany, że zapiera mi dech. Mają unijne kolczyki i jest to jedyny znak cywilizacji na trasie.\nWysiadam na chwilę pod Sobiborem, mając nadzieję na zwiedzenie dawnego terenu obozu koncentracyjnego, jednak miejscowi informują mnie, że obóz znajdował się kilka kilometrów dalej od miejscowości, w lesie. Nie zabrałem z pontonu sandałów, więc idę do miejscowego sklepu boso po parzącym asfalcie i ścierniskach po zżętym zbożu. Stopy pieką niemiłosiernie, jednak po jakimś czasie przyzwyczajają się. Kupuję zapasy a miejscowym wędkarzom piwo za informację i przypilnowanie pontonu.\nKawałek za Sobiborem mijam trójstyk granic. Jest w tym miejscu od polskiej strony niewielka altanka i ławeczki, nie wychodzę jednak na brzeg. Od tej pory żółto-niebieskie słupki ukraińskie na prawym brzegu zostają zastąpione przez zielono-czerwone białoruskie.\nWieczorem na Bugu dogania mnie grupa kajakarzy. Płyną z Sobiboru do Włodawy – miasta trzech kultur, gdzie znajduje się działająca synagoga, cerkiew i kościół rzymskokatolicki. Rozmawiamy chwilę, po czym kajakarze wyprzedzają mnie i mkną gdzieś dalej, a ja przy wspaniałym zachodzącym słońcu dobijam do niewielkiej plaży przy mieście. Kajakarze się śpieszą, muszą oczekiwać na lawetę, która zabierze ich i sprzęt gdzieś z powrotem, a kierowca pobłądził i czeka nad rzeką kawałek za miastem. Ja mam to kompletnie gdzieś, sam jestem sobie panem.\nZachód słońca przed Włodawą\nNad Włodawą plaga komarów. Są wszędzie i nie da się spokojnie posiedzieć nad rzeką. Żaden specyfik nie działa na nie. W pobliskim domu oddaję do podładowania mój telefon, zwiedzam miasteczko. Włodawa wydaje mi się jedyną miejscowością, która nie wstydzi się Bugu. Wszystkie inne miasteczka i wioski były od rzeki oddalone o kilometr czy kilka, odwrócone od granicy, tak, że nieraz jedynie po mapie poznawałem, że gdzieś tam za pasmem dzikich krzewów i drzew powinny być jakieś zabudowania. Tu jest odwrotnie, miasteczko na nawet niewielką przystań dla łodzi i kajaków. Poza grupką, która minęła mnie wieczorem na wodzie nie spotykam jednak żadnego wodniaka. Jest za to też pierwszy ślad obecności Białorusinów po prawej stronie. Spora altanka, ławeczki — to podobno fragment pensjonatu myśliwych, białoruskich celebrytów. Odbierając rano telefon dostaję również od gościnnego gospodarza siatkę jabłek i pomidorów, które przez kilka dni skutecznie wzbogacą mój dość jednostajny jadłospis. Zwiedzam kolejno kościół, synagogę, zamkniętą cerkiew.\nTymczasem pogoda wyraźnie psuje się, i gdy mijam most graniczny w Sławatyczach, niebo jest już całkiem zasnute szarymi chmurami. Most wygląda na opuszczony. Przez kilkanaście minut nie zauważam na nim żadnego ruchu, jakby kompletnie nic tędy nie jeździło. Po stronie białoruskiej dostrzegam od czasu do czasu zasieki z drutu kolczastego. Niby jest spokojnie, ale gdy podpływam do prawego brzegu, by obejrzeć zabezpieczony siatką z kolczatek wylot jakiegoś kanału, z krzaków wychodzi trzech umundurowanych i uzbrojonych w karabiny żołnierzy.\nMost graniczny w Sławatyczach wygląda na opuszczony\nTwardo pytają mnie co robię i czego tu szukam. Odpowiadam po rosyjsku, że płynę od Ukrainy nad Bałtyk i że tylko przepływam przez ten teren. Żołnierze nie pytają o nic więcej, ale długo idą za mną wzdłuż brzegu, przedzierając się przez chaszcze, dopóki nie zniknę im z oczu.\nWreszcie koło 16-tej zaczyna padać. Spokojny, równomierny deszcz. Dopływam do brzegu, odwracam ponton i wkładam pod niego bagaże. Sam ubieram kurtkę przeciwdeszczową i siadam na zwalonym konarze drzewa. Zastygam nieruchomo patrząc na lekko brunatną wodę matową od deszczu. Wtem, jakieś 3 metry ode mnie słyszę hałasy w krzakach. Po chwili na plażę wychodzi sarna.\nNa mój widok zastyga nieruchomo i obserwuje mnie przez dłuższą chwilę.\nTak patrzymy na siebie, ona na mnie, ja na nią, tkwiąc w zupełnym bezruchu. Wszystko trwało minutę, może kilka, po czym sarna stwierdziła widocznie, że nie stanowię zagrożenia spokojnie weszła do wody, zanurzając się coraz głębiej, wreszcie płynąc, dotarła na drugi białoruski brzeg. Nie minęła minuta jak tuż za nią tą samą drogą z krzaków wynurzyło się 6 innych saren. Każda, już nie zwracając na mnie uwagi tak samo weszła spokojnie w wodę i przepłynęła na Białoruś. Nielegalne emigrantki — myślę. One nie potrzebują wiz i paszportów. Dla zwierząt i przyrody nie istnieją żadne granice. Żałuję, że aparat był wówczas schowany pod pontonem, kilka metrów ode mnie… Spojrzeć w wielkie, nieco smutne oczy sarny gdzieś nad Bugiem… Bezcenne.\nGdy tylko deszcz lekko ustał wypłynąłem dalej. Po chwili rozpadało się znów, ale płynąłem mimo to, chroniąc bagaże rozłożonym płaszczem przeciwdeszczowym. Wodę z pontonu wybieram za pomocą gąbki – w miejscach gdzie się zbiera kładę gąbkę, która pochłania wodę – następnie gąbkę wyciskam starannie poza burtę. To taki patent od lat. Przy nasilonym deszczu chowam się czasem pod nadwodnymi krzakami, które potrafią stworzyć wspaniały parasol. W ten sposób mijam Kodeń i Okczyn, dwie miejscowości, o których istnieniu płynąc Bugiem można się dowiedzieć tylko z mapy. Biegnie tędy jakiś szlak kajakowy, o czym informują tablice, nikogo jednak nie spotykam na wodzie. Bug rozwidla się tu kilka razy, tworząc niewielkie, zupełnie dzikie wyspy. Na nocleg zatrzymuję się na wysokości Kostomłotów. Wszystko jest mokre, mokry bagaż, trawa, na której rozbijam namiot, ale to dla mnie nie nowina. W Kostomłotach, nad Bugiem, jedyną oznaką cywilizacji jest warkot traktora, który niesie się gdzieś zza linii lasu. Chcę zwiedzić miejscowość, idę kawałek drogą wzdłuż rzeki, ale droga po chwili zamienia się w zarośniętą ścieżkę niknącą w zaroślach. Otoczony armią komarów zawracam. Po raz kolejny mam uczucie totalnej samotności i bezludzia.\nTerespol — Brześć — tajemnica przejścia granicznego\nJest takie miejsce na Bugu, przez które nie można przepłynąć. Informuje mnie o tym strażnik graniczny, gdy tuż po porannej kąpieli w Kostomłotach melduję o swojej pozycji. Teren Twierdzy Brześć, przez który przepływa Bug, to obszar zamknięty dla ruchu rzecznego. Granica między Polską a Białorusią biegnie w tym miejscu starym, nieczynnym i wyschłym kanałem, Bug zaś w całości należy do Białorusinów. Ponoć jeszcze nikomu nie udało się uzyskać zgody na przepływ, ja nawet nie próbuję. Płynę spokojnie zbliżając się do newralgicznego słupka 1259, przy którym mam kategorycznie opuścić rzekę. Jest trochę zamieszania, bo większość słupków granicznych tak naprawdę nie jest z wody widoczna i ciężko mi określić swoją pozycję dzwoniącym do mnie pogranicznikom. Wreszcie po kilku meandrach dostrzegam w krzakach wskazany słupek. Potulnie dobijam do niewielkiej plaży, wyładowuję bagaże, spuszczam powietrze z pontonu. Zwinięty ponton biorę na ramię, plecak na plecy, reklamówkę z wodą i jedzeniem do ręki. Tak obładowany wędruję boso na przestrzał przez pola w stronę budynków przejścia granicznego w Terespolu. Pot leje się ze mnie strugami. Gdy wreszcie zachodzę pod niewielki „Supersam”, jak głosi dumna nazwa na szyldzie, jestem wykończony. Wlewam w siebie chłodny napój i dzwonię po taksówkę. Czekam pół godziny na volkswagena transportera, który zabierze mnie nad Bug z drugiej strony Brześcia, tam, gdzie dalszy spływ jest już możliwy.\nJedziemy na tzw. starą śluzę. Kierowca pędzi po bocznych polnych i leśnych drogach z wprawą zawodowego mistrza WRC. Furgonetka podskakuje na wybojach, przedzieramy się przez trawy i chaszcze, aż wreszcie ląduję znów nad rzeką, w miejscu, gdzie wpływał do Bugu dziś wyschły kanał. Betonowo-stalowe pozostałości śluzy dziś nie służą już do niczego, ale są dobrym miejscem na ponowne zwodowanie pontonu.\nNa starej śluzie w Terespolu. Odtąd można wrócić na wodę\nRoztacza się stąd też widok na kolejowy most graniczny. Pompuję ponton, ładuję bagaże i ocierając pot z czoła, czuję ulgę, że znowu płynę. Jest piękny, upalny dzień. Mijam most towarowy w Kukurykach, na którym stoi rząd oczekujących odprawy ciężarówek. Cieszę się, że nie jestem kierowcą jednej z nich, oczekującym w upale gdzieś na drodze, tylko mogę sobie tak płynąć i mieć wszystko w nosie. Kawałek dalej postanawiam zaryzykować. Nielegalnie wychodzę na białoruski brzeg i robię sobie zdjęcie z czerwono-zielonym słupkiem granicznym z numerem 1284. Rozglądam się uważnie, nasłuchuję. I cieszę się jak dziecko, że uchodzi mi to bezkarnie.\nDalej jest jak w bajce.\nObserwuję najpiękniejsze jak dotąd niebo, z lekkimi barankami chmur przy zachodzącym słońcu. Wpływając w Podlaski Przełom Bugu puszczam wiosła i wyciągam się jak długi na pontonie. Głowę zadzieram do góry i nad sobą mam jedynie niebo. Gdy zaczynam wiosłować jedną ręką, ponton obraca się w miejscu, a niebo nade mną wiruje jak na karuzeli. Wieczorem wzdłuż rzeki przelatuje para czarnych bocianów. Dużo też bobrów i czapli, praktycznie za każdym zakolem, jakieś szare, lub białe ptaszysko zrywa się kilka metrów ode mnie w niebo. Wysokie, piaszczyste skarpy dopełniają całości krajobrazu.\nZmierzch napotykam na wysokości miejscowości Pratulin. Trafiam tu również przez przypadek, po krótkiej rozmowie z miejscowym wędkarzem. Wpływam pontonem do niewielkiej zatoczki, gdzie miejscowi trzymają kilka łodzi. Zostawiam ponton, biorę bagaże i wędruję przez łąkę w stronę świateł domów. Jest zupełnie jak w innym świecie, dawnym, prawdziwym. W pierwszym domu napotykam starszego pana. Gdy pytam o możliwe miejsce do rozbicia namiotu, poleca, bym rozłożył się spokojnie na jego podwórku, gdzie będę miał ciszę i spokój. Mogę też naładować baterię w telefonie i w aparacie. Po rozbiciu obozu zostaję zaproszony na herbatę i piwo. Pan okazuje się emerytowanym profesorem informatyki Uniwersytetu Łódzkiego, autorem kilku książek. Historia jego życia i anegdoty, które mi opowiedział przez tę jedną noc mogłyby stanowić materiał na zupełnie obszerną powieść. Tej nocy nie zapomnę do końca życia, a zwykła zimna Warka nigdy nie smakowała tak dobrze.\nNa dalszym odcinku Bug jest piękny, szeroki. Łuki, które zatacza są rozległe, brzegi łatwiej dostępne, więc czuję się trochę jak na autostradzie. Sporadycznie pojawiają się łachy i rozległe wyspy. Sporo tu też siatek kłusowników zastawianych przez Białorusinów na ryby w dość zręczny sposób. Granica polsko-białoruska dłuży się, co chwila wypatruję jej końca, którego jednak nie widać.\nBug w okolicach Niemirowa\nByłem akurat blisko prawego brzegu, gdy na lewym, polskim dostrzegłem naszych pograniczników. Coś mnie naszło, żeby sobie z nich pożartować, więc pozdrowiłem ich po rosyjsku, na co odpowiedzieli i zdecydowanie kazali przypłynąć do nich i wylegitymować się. Chyba wpadli w panikę, biorąc mnie za jakiegoś przemytnika. Wszystko jednak kończy się dobrze. To ostatnia kontrola na Bugu granicznym. Stojąc na brzegu widzę ciągnące się po horyzont łąki i pastwiska. Mam ochotę wytarzać się w trawie, tak po prostu. Jak wielu ludzi ma ochotę czasem tak po prostu wytarzać się w trawie, ale nie robi tego, bo nie wypada… A ja tarzam się przez chwilę, ścierając z pleców schodzącą od słońca skórę i łagodząc swędzenie po ugryzieniach bąków i komarów.\nKoniec granicy białoruskiej widać z Bugu wyraźnie.\nPrawy brzeg rośnie, a prostopadle do rzeki idzie płot z drutem kolczastym. Podobno na górze znajduje się wieżyczka obserwacyjna, a na niej manekin żołnierza z atrapą karabinu odstraszający zbliżających się tu turystów. Zaraz za nim na północ jest już Niemirów i prom, łączący oba brzegi dotąd granicznej rzeki. Pierwszy prom na trasie. Po obu brzegach pojawiają się ludzie, którzy odpoczywają, bawią się, grają w siatkówkę, grillują. Cywilizacja! W wielu miejscach pasą się konie, w miejscowości Wajków objęły w posiadanie kilka pięknych trawiastych wysp. Wieczorem dopływam do Mielnika i rozbijam namiot nad wodą w parku, idę na zakupy, zjadam obiadokolację w jedynej w miasteczku restauracji. Tam też po raz pierwszy w życiu biorę do ręki czasopismo „Kraina Bugu”. Czytam i zachwycam się pięknymi zdjęciami. Myślę: czy ja to wszystko tak pięknie umiałbym uchwycić? Nie jestem fotografem, ale wiem, że najpiękniejszych chwil nie da się sfotografować, one pozostają tylko w pamięci, we wspomnieniach, coraz bledszych i słabszych z biegiem czasu. Wiem, że gdy wrócę z mej wyprawy będę rozczarowany zdjęciami. Kraina Bugu jest znacznie piękniejsza niż można to uchwycić jakimkolwiek aparatem… Są widoki przy których tylko otwieramy gębę i stoimy, i patrzymy, i chłoniemy… Nie myślimy o naciskaniu na spust migawki. Po prostu się nie da.\nRano spaceruję po Mielniku, zwiedzając głównie Górę Zamkową z ruinami kościoła. Podziwiam również widok na odkrywkową kopalnię kredy. Gdy fotografuję czyjeś gospodarstwo, wyglądające na bardzo zaniedbane i opuszczone, z okna wychyla głowę siwa staruszka i wyzywa mnie od skurwysynów i chujów, czym trochę zaburza mój spokój ducha. Boję się, czy nie pogna za mną z widłami, ale na szczęście kobiecina odpuszcza.\nRuiny kościoła w Niemirowie\nDalej Bug przypomina już każdą normalną rzekę, jaką miałem okazję płynąć. Most w Olendrach, ładny, kratownicowy, i dalszy, drogowy, błękitny w Turnie Małej. Od tej pory kończy się obszar przygraniczny. Trochę brakuje mi przyjaznych pograniczników i tego ciągłego meldowania się co rano i wieczorem. W Drohiczynie nie wychodzę na brzeg, czego później będę żałował, nie widziałem bowiem widoku ze skarpy na przełom Bugu. Z miasta zapamiętałem tylko tyle, co można dostrzec z wody — boisko do siatkówki plażowej, skarpę, dwa kościoły… Nocuję daleko za mostem w Tonkielach, na ogromnym pastwisku schodzącym spokojnie do wody. Całą plażę i łąkę mam zupełnie dla siebie, komarów tu też o dziwo niewiele, więc długo siedzę przed namiotem grając na harmonijce ustnej i patrząc na gwiazdy.\nPowoli do Nowego Dworu Mazowieckiego\nKolejne dni to spokojne płynięcie przez coraz to nowe miejscowości. Nad Bugiem mnóstwo krów – to pierwsze co zwraca uwagę. Mijam bez zwiedzania Nur, Małkinię i Brok. Fotografuję głównie krowy, które zawsze darzyłem wielką sympatią. Pogoda dopisuje, choć nad ranem w miejscowości Ołtarze-Gołacze trochę popadało i trzeba było dłużej poczekać aż namiot wyschnie. Bug jest tu dość cywilizowany i zmienia się na podobny do granicznego dopiero na kilka kilometrów przed Brańszczykiem. Wspaniałe zakola i wysokie piaszczyste brzegi przypominają widoki z Ukrainy i Białorusi.\nDużo zwalonych drzew tworzy atmosferę dzikości.\nTu również spotykam dwóch kajakarzy, którzy towarzyszą mi kawałek na trasie do Kamieńczyka. Mam niedokładną mapę, i wydaje mi się, że blisko już Wyszków, gdzie planuję doładować baterię w telefonie, jednak odległość zmniejsza się bardzo powoli. Przed samym Wyszkowem mijam o zachodzie słońca wspaniały most drogowy, a obok niego rozległy, piaszczysty brzeg, w sam raz na nocleg. Płynę jednak dalej, licząc, że znajdę gdzieś jakiś dom i gniazdko elektryczne. Był to błąd, bo w centrum Wyszkowa jestem już w całkowitej ciemności. Zapytani o możliwość rozbicia namiotu wędkarze nie są w stanie wskazać dobrej miejscówki, tylko jeden chłopak przestrzega mnie, że w Wyszkowie lepiej nie spać, bo można w mordę dostać. Przepływam więc wszystkie wyszkowskie mosty i znajduję schronienie już poza nimi, na peryferiach miasta, na prawym brzegu. Okolica wydaje się odludna, zmęczenie sprawia, że odechciewa mi się szukać już domów, najwyżej obejdę się dzień bez telefonu, bez godziny i kontaktu ze światem.\nMój ostatni dzień na Bugu zaczyna się wraz ze świtem. Ciężko się spało w Wyszkowie, za to poranek był wspaniały a słońce szybko osuszyło namiot. Około 10-tej melduję się w Barcicach, niewielkiej miejscowości między Wyszkowem a Zalewem Zegrzyńskim. Jest tu wspaniały zabytkowy kościół, niestety zamknięty, i sklep, w którym robię zakupy. W jednym z domów zostawiam też telefon do podładowania, sam w tym czasie biorę solidną kąpiel w Bugu, golę się, i pochłaniam syte śniadanie. Gdy, wraz ze stadem krów spędzanych z pastwiska, wracam po swój telefon, przez gościnnych gospodarzy zostaję zaproszony na obiad. Wcinam schabowego z ziemniakami, który ledwo mieści się w moim brzuchu.\nChwila odpoczynku. Okolice Nura\nPrzez cały spływ Bugiem nie byłem tak solidnie najedzony. Później rozmawiam chwilę z córką gospodarzy, która studiuje pedagogikę i ciekawa jest zawodu nauczyciela. Dziewczyna odprowadza mnie do pontonu i macha na pożegnanie. Ostatni odcinek Bugu jest piękny i spokojny. Rzeka zwalnia tu niemal zupełnie, poszerza się. Sporo tu wysp i wysepek, im bliżej Zalewu Zegrzyńskiego tym również więcej zabudowań i ludzi na łódkach, motorówkach, żaglówkach. W wysokich skarpach gnieżdżą się jaskółki dymówki, pełno ich tutaj, latają co chwilą nad głową. Na niebie zbiera mi się wielka czarna chmura burzowa, która pęka dokładnie w momencie, gdy wypływam na Zalew. Po prawej mijam Narew, która łączy się w tym miejscu z Bugiem, naprzeciwko siebie mam wysoki brzeg i zabudowania Serocka. Mocno wiosłuję w tamtą stronę, ale wystarcza parę minut, żebym przemókł do suchej nitki. Gdy wreszcie docieram do drewnianego pomostu przy hotelu „Pan Tadeusz” wszystko tonie w ulewie, oberwaniu chmury. Jak zwykle chowam bagaże pod odwróconym pontonem, a sam ukrywam się pod rozłożystymi gałęziami świerku. Przysłowie „z dużej chmury mały deszcz” nie sprawdziło się w tym przypadku zupełnie, bo lało przez równo dwie godziny. A gdy trochę osłabło, wyszedłem spod gałęzi w mym ciemnozielonym płaszczu przeciwdeszczowym i kapeluszu z wielkim piórem łabędzia czarnego i postanowiłem zwiedzić okolicę.\nNajpierw wspiąłem się na schody wznoszące się tuż obok stromo do góry i… wyszedłem wprost na hotelowy dziedziniec, w środek jakiegoś sporego przyjęcia. Mężczyźni w eleganckich garniturach, kobiety w pięknych wieczorowych kreacjach, wszyscy zamarli na mój widok, odniosłem wrażenie, jakby nawet muzyka ustała…\nNocleg na boisku do siatkówki w lesie nad Zalewem Zegrzyńskim. Teren hotelu “Pan Tadeusz”\n— O! Przyszedł Włóczykij z Doliny Muminków! — zawołał ktoś po chwili konsternacji i rozładował sytuację. Faktycznie, chyba tak wyglądałem, zmierzwione włosy, zielony długi płaszcz, kapelusz z piórem… Posypały się pytania, skąd się wziąłem, na które skwapliwie odpowiadałem. Zaraz też zostałem zaproszony do stołu przez pannę młodą, bo jak się okazało trafiłem właśnie na poprawiny po hucznym weselu. Podano mi obiad, mięso z grilla, sałatki, ziemniaki. Drugi już obiad jednego dnia, jakby po dwóch tygodniach żywienia się konserwami, Bóg, czy przeznaczenie chciał mi to wynagrodzić. Potem świeżą pannę młodą, o bosych stópkach i w różowej koktajlowej sukience, woziłem pontonem po zalewie ku uciesze gości. Wieczór minął na śpiewach i zabawie. Śpię na boisku do siatkówki obok hotelu. Sam tak zdecydowałem, choć proponowano mi nocleg w hotelu. Nie ma co nadużywać gościnności.\nNastępnego dnia przepływam cały Zalew Zegrzyński, kierując się do zapory w miejscowości Dębe. Przez zaporę oczywiście kolejna przenoska, dość daleka i męcząca, zwłaszcza, że za zaporą wzniesiono próg spiętrzający, co jeszcze wydłużyło odległość dźwigania bagaży. Dalej, przez kilkanaście kilometrów, aż do Wisły, Narew zmieszana z Bugiem płynie spokojnie, leniwie. Ciekawostką są tu dwie barki pełne trzciny, które wyglądają jak porzucone. Podobno czekają na większą wodę. Przed Nowym Dworem Mazowieckim biorę solidną kąpiel korzystając z przeczystej wody i złotego piasku. W Twierdzy Modlin zwiedzam moje znajome ruiny spichlerza i nocuję w Przystani WOPR. Kto nie był u ujścia Bugonarwi do Wisły, niech odwiedzi to miejsce koniecznie. Jedno z najpiękniejszych skrzyżowań rzek w Polsce niedługo całkowicie zmieni swój wygląd za sprawą remontu ruin spichlerza, który ma zostać przerobiony na ekskluzywny hotel. Obecnie trwają pierwsze prace porządkowe. Ja mogę jeszcze oglądać wszystko tak, jak trwało przez lata – zaniedbane, zarośnięte, a jednak — a może właśnie dlatego — piękne i malownicze. Dwie rzeki łączą się tu ze sobą, jakby splatały się zupełnie odmienne ludzkie natury: Narew – spokojna, malownicza, powolna i krystalicznie czysta, i Wisła — dystyngowana, ogromna, o wartkim nurcie, porywcza. Następne dni spędzę na Wiśle.\nKolejne dni, to dalsza część spływu, ale już nie po Krainie Bugu, lecz po Wiśle, największej polskiej rzece, o której napisano już wiele. To piękne dni połączone z noclegami na wyspach wiślanych, ze zwiedzaniem nadwiślańskich miast i miasteczek. To Zalew Włocławski, który jest zmorą dla kajakarzy i mnie również dwukrotnie dał się już solidnie we znaki, ale teraz był w miarę życzliwy i łagodny.\nRuiny spichlerza w twierdzy Modlin\nNiezapomniane noclegi na ogromnych łachach piasku pod Wyszogrodem, Toruniem i Grudziądzem. To wreszcie Nogat, leniwy i bagnisty, uregulowany śluzami, z perełką architektury średniowiecznej — zamkiem krzyżackim w Malborku, i wreszcie Zalew Wiślany, po którym pływanie małym pontonem na wiosłach jest zabronione, więc może i dlatego samo w sobie jest wielką przygodą. To też Krynica Morska, do której dotarłem po równo czterech tygodniach od przybycia do Hrubieszowa ze stacji Mielec.\nTo koniec spływu, o którym tak naprawdę do tej pory wiedziało niewielu i który dał mi, jako człowiekowi, nauczycielowi i zwykłemu facetowi, tak wiele.\nFoto: Piotr Durak\nTAGI komentowane, P.Durak, podróże, polecane, reportaż.\n14 Listopad 2015 at 9:42 pm\nŚwietny reportaż, ponieważ czytając mam wrażenie, jakbym to ja płynęła zielonym pontonem z flagą pirata. Myślę, że każdy podróżny autsajder, włóczykij (także płci żeńskiej) jest w stanie odnaleźć w tym tekście siebie.\n5 Kwiecień 2015 at 8:43 am\nPozdrawiam Ciebie Piotrze i pozostałych forumowiczów.\nNie będę się rozpisywał nad sprawnością Twojego Pióra. Jak zwykle jedni snują a inni realizują.Ty realizujesz.Myślę ,że ja też realizuję.Od roku 2012 dokonuję głównie samotnych spływów Wisłą na trasie Kraków-Otwock pod Warszawą.Pływam dmuchanym kajakiem Sevyrol Tahiti./Moje wpisy nie tak bogate jak Twoje/ znajdziesz na Forum kajakarzy Wisła.Na forum jestem oznaczony jako Wisełka vel Wisła.Ogłaszam się na niniejszym forum ponieważ co roku szukam towarzysza do wspólnej wyprawy a nie jest to łatwe. Dla mnie jest zaskakujące,że forumowiczów jest tak wielu a tak niewielu z nich korzysta z uroków polskich rzek.Przez okres moich spływów właściwie na palcach rąk mógłbym policzyć osoby które widziałem płynące po Wiśle a w tym były to dwie załogi z zagranicy i kilka załóg policyjnych na łodziach służbowych.Osoby które tylko czytają wpisy a nie były nigdy na podobnych wyprawach odbierają z relacji samą romantykę,która w takich wyprawach jest zresztą najpiękniejszą rzeczą.Jest jeszcze inna strona tych wypraw.Mam za wiele lat by udawać,że tego nie ma.Płynąc sam nigdy nie przespałem całej nocy ciurkiem.Najlżejszy szelest kazał mi otwierać oczy i nasłuchiwać,co jest jego przyczyną./Piotrze i pozostali co płynęli samotnie. Potwierdźcie to lub zaprzeczcie./Pewnie,że potem w zaciszu domowym człowiek z satysfakcją wspomina ,że przeszedł próbę,ale jeśli można płynąć w towarzystwie to po co na siłę stawać się samotnikiem?W tym roku zaplanowałem spływ z Otwocka pod Warszawą do morza.Jak zwykle spływ planuję na przełomie czerwca i lipca w zależności od pogody.Jestem emerytem więc mogę sobie pozwolić na przesuwanie terminu spływu.Chętnych wszystkich zapraszam do kontaktu ze mną najlepiej na mój e-mail: rotomaniak@wp.pl.\n21 Marzec 2015 at 7:15 pm\nŚwietna relacja, osobiście czekam na część drugą, odnośnie Wisły :)\n30 Kwiecień 2014 at 10:33 am\nWow, świetna relacja.\nCiekawi mnie czy planujesz jakoś pojawiające się podczas spływu jazy i progi?\nPodczas takiej drzemki w nowym miejscu można przecież wpłynąć na szczyt jazu…\n28 Maj 2014 at 10:52 pm\nNa Bugu nie ma jazów, to całkowicie dzika rzeka. A gdzie indziej, na innych rzekach, jeśli są, to zwykle o nich wiem :)\n8 Styczeń 2014 at 7:01 pm\nPod tym linkiem powinien być dostęp do pełnego materiału foto, nawet, jeśli ktoś nie ma konta na FB. :) Serdecznie dziękuję za dobe słowo.\n8 Styczeń 2014 at 1:03 am\nNiestety na FB nie wejdę bo sam nie mam i nie chcę mieć ale Twoje przygody z Wisły i nie tylko bardzo bym chciał przeczytać.\nTak samo jak i pooglądać zdjęcia. Natomiast serdecznie zapraszam do naszego Forum Wodnego które powstało z myślą o Tych wszystkich którzy po prostu dobrze czują się na wodzie niezależnie czym pływają czy kanu czy kajakiem czy pontonem czy tratwą. U nas ludzi nie dzieli się tak jak na innych forach na to czym pływają. Także zapraszam gorąco do odwiedzenia nas i jak się spodoba to do zostania z nami na dłużej ,\nW imieniu naszego Forum Wodnego jeszcze raz chciałem pogratulować świetnego artykułu i pozdrowić kolegę wodniaka :)\n7 Styczeń 2014 at 2:22 pm\nDziękuję za miłe słowa, cieszę się, że tekst dobrze się czyta :) Co do dalszego spływu Wisłą to był piękny, fenomenalny i ciąg dalszy na pewno byłby ciekawy, zwłaszcza, że tym razem zakończyłem spływ nie w Gdańsku, a w Krynicy Morskiej, natomiast tekst urywa się po dopłynięciu do Wisły, gdyż był on przewidziany jako artykuł do pisma “Kraina Bugu” (polecam!) i tam właśnie taki tekst zamówili, żeby było o Bugu, Wisła już ich nie interesowała… Ale pociągnę tekst dalej w mojej książce o spływach, którą powoli tworzę. Zapraszam na mojego facebooka, tam mam relacje foto ze spływów rzekami Polski :) Pozdrawiam serdecznie.\n7 Styczeń 2014 at 1:23 am\nświetnie opisana relacja ze spływu. Wprost nie można się oderwać od czytania.\nTroszkę szkoda że relacja urywa się na wpłynięciu na Wisłę bo i tam na pewno miałeś wiele przygód które warto było opisać. Ja osobiście w tym roku latem robię spływ kanu Wisłą do Gdańska ale po przeczytaniu kilku relacji o Bugu mam już go w planach na następny rok. Bardzo lubię takie dzikie miejsca których jest z roku na rok mniej oraz tej prostej życzliwości ludzkiej i chęci pomocy drugiemu bliźniemu w sprawach choćby tak prozaicznych jak naładowanie telefonu,\nJeszcze raz dziękuję za możliwość przeżycia z Tobą tych pięknych wspaniałych chwil na łonie przyrody\n5 Styczeń 2014 at 4:45 pm\nŻeby przeżyć wielką przygodę wcale nie trzeba jechac do Afryki. Znakomity tekst i artykuł. Wyjątkowa strona.\n5 Styczeń 2014 at 3:14 pm\nNiesamowita sprawa. Dobry tekst.\n5 Styczeń 2014 at 2:39 am\nNiezwykła przygoda, pięknie opowiedziana. Zazdroszcze…


Aktualność - Większy kontrakt - iSanok\niSanok.plAktualnościArchiwum z iSanok\nMartyna Sokołowska\t| 03.11.2011\nDobre wiadomości dla sanockiego szpitala. Narodowy Fundusz Zdrowia zwiększył kontrakt i zgodził się na przesunięcie nadwyżki z jednego oddziału na drugi. Łącznie dzięki temu placówka zyska pół miliona złotych.\n- Szpitalowi potrzebne są wyższe kontrakty, dlatego bardzo się cieszę, że nasze wysiłki i wiele spotkań z szefową podkarpackiego NFZ-u przyniosły pozytywny efekt – mówi Sebastian Niżnik starosta sanocki.\nW sprawę bardzo zaangażował się wicemarszałek województwa podkarpackiego Sławomir Miklicz, poseł Małgorzata Chomycz, oraz europoseł Elżbieta Łukacijewska. - Ciesze się że nasze argumenty przekonały dyrektor Hejdę i kontrakt został zwiększony. Mam też nadzieję że z roku na rok kontrakt dla sanockiego szpitala będzie zwiększany, bo ta placówka zasługuje na większe wsparcie – mówi europoseł Elżbieta Łukacijewska.\nPieniądze zostaną rozdysponowane w następujący sposób: 200 tys. zł na kardiologię, 135 tys na oddział intensywnej terapii, 126 tys na specjalistykę, oraz 69 tys na naczyniówkę.


Sox - pokrowiec na telefon - DIGI MOZAIC PISTACJA - 904034063 - oficjalne archiwum allegro\nSox - pokrowiec na telefon - DIGI MOZAIC PISTACJA (904034063)\nZakończona o 23:06 dnia 27.02.2010 r.\noferta nr 904034063\ntel: (22) 371-65-66\nWitamy w sklepie EasyPhone\nPokrowiec kieszonka SOX - oryginał\nFuterał na telefon, wykonany z wysokiej jakości bawełny. Bardzo elastyczny, wygodny, doskonała ochrona. Prawie na każdy telefon. Każda skarpeta jest dostarczana razem ze smyczą, którą w każdej chwili można odpiąć.\n100% produkt oryginalny\nSprawdzony i pewny produkt jest gwarancją 100% satysfakcji.\nZapraszamy także na inne Nasze Aukcje.\nW naszej ofercie posiadamy duży wybór akcesorii GSM. W związku z troską o wysokie zadowolenie klienta posiadamy tylko sprawdzone marki takie jak Tellsson, Nokia, Bluetrek, Sox, Motorola, Sony Ericsson i inne.\nWszystkie zamówienia realizujemy w przeciągu 1-5 dni roboczych.\nZazwyczaj wysyłki są realizowane w ciągu 24h od momentu zaksięgowania pieniędzy na koncie.\nZamówiony towar wysyłamy:\n- Firmą kurierską (na specjalne życzenie klienta)\nDo każdego zamówienia doliczamy koszty przesyłki.\nWpłaty kierowane są na konto w mBanku\nWszystkie sprzedawane przez Nas produkty są sprawdzane przed wysyłką.\nNa wszelkie pytania odpowiadamy telefonicznie lub mailowo.\nEASY PHONE S.C.\nEasyphone S.C. © 2007\nTOP GAN studio


3 810 000 zł Cena zakupu 300 m2 Powierzchnia 12 700 zł/m2 Cena za metr\nOferujemy do sprzedaży zabytkową willę "Bajka" z 1895 roku w miejscowości Baniocha (4 km za Konstancinem), 24 km od Warszawy, zaprojektowaną w pracowni najmłodszego syna Henryka Marconiego, Władysława w stylu zwanym "historyzmem". Projekty Władysława Marconiego w Warszawie to między innymi: Hotel Bristol, Kamienica pod Gigantami i Pałac Dziewulskich i wiele innych. Willa została wybudowana około 1895 roku z wyselekcjonowanej cegły z byłego "zagłębia ceglanego" z którego słynęła Baniocha w tym okresie. Obiekt zrealizowany w technologii tradycyjnej murowanej na planie prostokąta. Posiada bryłę o zróżnicowanej wysokości: dwukondygnacyjny korpus główny oraz od strony wschodniej niższą, parterową część z poddaszem mieszkalnym. Dachy wielospadowe, kryte dachówką ceramiczną. Malownicza, charakterystyczna dla zabudowy willowej końca XIX wieku, bryła budynku urozmaicona została licznymi tarasami, ryzalitami i balkonami. Od frontu znajdują się dwa portyki wsparte na odcinkowo zamkniętych arkadach z tralkowymi balustradami. W narożniku północno-zachodnim trójkondygnacyjna wieża przykryta hełmem krytym dachówka. Powierzchnia całkowita willi wynosi 300 m2. Składa się z 9 pokoi, 3 łazienek, kuchni i spiżarni. Na parterze znajduje się 5 pokoi, na pietrze 3 pokoje i sypialnia w wieży. Harmoniczna bryła budynku z 5 tarasami i 2 balkonami. Na parterze i piętrze wysokość pomieszczeń wynosi 370 cm, a na poddaszu 225 cm. Do budynku prowadzą trzy wejścia, dwa od frontu i jedno od strony ogrodu. Willa od początku XX wieku jest w posiadaniu jednej rodziny. Do willi podłączone są wszystkie media: prąd, gaz, woda miejska i kanalizacja. W latach osiemdziesiątych budynek przeszedł gruntowny remont łącznie z wymianą więźby dachowej i dachówki. Podczas remontu wymienione zostały wszystkie instalacje: elektryczna, centralnego ogrzewania (miedziana) i wodno-kanalizacyjna. Wymieniono okna typu skrzynkowego zachowując ich dawny wygląd. Willa posadowiona jest w głębi działki, a działka o wymiarach 57,6 m x 86,7 m i powierzchni 4997 m2. Zalesiona jest starodrzewiem sosnowym i pięknym starym dębem przy bramie posesji. Położona w otulinie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. W dawnej wozowni obecnie odrestaurowany dom gościnny składający się z dwóch niezależnych lokali po około 40 m2, każdy z łazienka. Serdecznie zapraszam do oglądania, cena podlega negocjacjom. Niniejsza oferta nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Dodano: 2021-09-11 w Gratka.pl\nNieruchomość położona w otoczeniu willowym wtopionym w przepiękny starodrzew sosnowy.Nieruchomość złożona z: • salon 70 m.kw• gabinet 25 m.kw• kuchnia otwarta z oknem 20 m.kw• jadalnia 40 m.kw• hall 40 m.kw• schody 40 m.kw W skład nieruchomości wchodzą też:• balkon• garaż• tarasTyp ogrzewania: ogrzewanie na gaz miejski. Działka rolna. Typ własnoś... więcej »\nNa sprzedaź bliźniak (część zabytkowej willi) o powierzchni użytkowej135 m2(pow. całkowitej 183 m2), zlokalizowany w Konstancinie-Jeziornej.Budynek oddany do użytkowania w 1911 roku, materiał budowlany: cegła, dach: blachodachówka. W 2000 r. został przeprowadzony remont nieruchomości: wymiana pokrycia dachowego, stropu w piwnicy i parkietu na podłodze, malowanie elewacji, oczyszcz... więcej »\nMamy przyjemność zaoferować Państwu do sprzedaży ATRAKCYJNY 316 m samodzielny dom mieszkalny w pięknej pełnej ciszy i zieleni okolicy w Konstancinie - Jeziornie, nieopodal ul. Od Lasu. Dom z 1998 roku (oddany do użytkowania w 2005 roku), posadowiony na działce ok. 6,5 Ara, posiadający zamontowany system alarmowy i rolety antywłamaniowe, ogrodzenie metalowe. Dom położony przy bardzo cichej, kamer... więcej »\nOpis nieruchomości Nowoczesny dom w Konstancinie NOWOCZESNY DOM W KONSTANCINIE Z DUŻYM OGRODEM DANE TECHNICZNE: Przestronny, nowoczesny dom z 2007 roku o powierzchni 380m2 w willowej części Konstancina, znajdujący się na końcu zamkniętej ulicy. Dom zbudowany według autorskiego projektu, wykonanego przez architekta Jacka Odolczyka oraz pracowni Nasciturus Design. Nieruchomość znajduje się na działc... więcej »\nKONSTANCIN - Jeziorna. Oferujemy Państwu do sprzedania wolno stojący DOM o pow.użytkowej ok. 240m, pow. całkowita ok. 369m . DOM idealny dla Rodziny lub jako inwestycja dla Inwestora / można rozbudować, przerobić na 2 rodzinny, albo dom wielolokalowy - kilka mieszkań. DOM w doskonałej lokalizacji blisko uzdrowiskowej części i Parku Zdrojowego / ok. 900m do tężni. Dom wolno stojący o zgrabnej bryle... więcej »\nOpis nieruchomości Wygodny dom w Klarysewie Konstancin Jeziorna Oferujemy Państwu wolnostojący dom na sprzedaż w Klarysewie na granicy z Konstancinem w stanie developerskim o łącznej powierzchni 355 m2. Dom z zewnątrz wykończony minimalistycznie i bardzo szlachetnie. Działka o powierzchni 507m2 ze starodrzewiem. W skład domu wchodzą trzy poziomy. Na ostatnim poziomie piękny 80m2 taras z pi... więcej »\nZadbany, stylowy dom z widokiem na las.\nKomfortowy i klimatyczny dom pod Konstancinem w sąsiedztwie lasu, na monitorowanym osiedlu. Na sprzedaż wyjątkowo zadbany, stylowy dom typu dworek polski, położony w kameralnym cichym osiedlu, w sąsiedztwie lasu. Dobre usytuowanie domu zapewnia nam komfort i prywatność. Piękna, zielona okolica, pośród domów jednorodzinnych i lasów. Dom znajduje się na osiedlu monitorowanym w odległościn około 8 mi... więcej »


Peugeot 308: 6 miesięcy z autem roku - początek testu - w auto motor i sport\nPeugeot 308: 6 miesięcy z autem roku - początek testu\nPrzed nami 50 000 km przygody z Peugeotem 308 – triumfatorem tegorocznej edycji plebiscytu Car of The Year. W pół roku przejedziemy nim dystans, jaki auta pokonują zwykle w dwa–trzy lata. Zobaczymy, jak 308 spisze się w naszym „konkursie”.\nZobaczymy, czy za pół roku perłowy lakier będzie wyglądał równie dobrze.\nSześćdziesiąt tysięcy zamówień w niewiele ponad sześć miesięcy od premiery i tytuł Samochodu Roku 2014 – Francuzi świętują sukces i organizują trzecią zmianę w fabryce w Sochaux, by nadążyć z produkcją „308”. Postanowiliśmy sprawdzić, czy to auto potrafi zrobić tylko dobre pierwsze wrażenie, czy też da się polubić na dłuższą metę. Na tę okoliczność na naszym parkingu stanęła świeżutka „308” z zaskakująco oszczędnym (przynajmniej według danych producenta) wysokoprężnym 1.6. To trochę jakby „powtórka z rozrywki” – cztery lata temu skończyliśmy test poprzedniej generacji tego modelu, również z dieslem o takiej samej pojemności.\nTamten egzemplarz na koniec zdobył cztery gwiazdki, a główne zastrzeżenie, jakie do niego mieliśmy to zbyt delikatne tarcze hamulcowe, które z powodu tzw. bicia podczas hamowania wymieniliśmy dwa razy, a przed zwrotem auta kwalifikowały się do wymiany po raz kolejny. O tym, że w nowym Peugeocie 308 drzemie potencjał, by bić się z najlepszymi w klasie przekonaliśmy się już podczas testów wersji z benzynowym 1.6 THP – zarówno pojedynczego, jak i porównawczego, w którym pokonał on Forda Focusa i Mazdę 3. Już wtedy chwaliliśmy bezpieczne właściwości jezdne, dobrze zestrojony układ jezdny i świetnie wyciszoną kabinę.\nLiczymy na to, że kolejne kilometry nawijane na licznik nie pogorszą tej oceny. Przy okazji dygresja – zainteresowani autami z silnikiem THP powinni się spieszyć, bo mniej więcej w połowie roku jednostki te znikną z cennika, a w ich miejsce pojawią się trzycylindrowe 1.2. Jedną z nich sprawdzaliśmy podczas testu długodystansowego „208” i zachwytu nie wzbudziła... Nowa „308”, podążając śladem modelu 208, niesie ze sobą rewolucję w obsłudze sprzętu audio i klimatyzacji.\nPrzynajmniej w stosunku do tego, do czego przyzwyczaiły nas francuskie auta. Większość z nas w redakcji ma już we krwi, że jak wsiada się do Peugeota czy Citroëna, to radio obsługuje się dźwignią za kierownicą, a nie przyciskami na niej. I kto jeździł autami koncernu PSA dłużej, wie, że to sensowne rozwiązanie. Wykorzystuje ono tzw. pamięć mięśniową. Chcesz podgłośnić radio – nie zastanawiasz się, dłoń sama dotyka dźwigni i wciska odpowiedni przycisk.\nBy widzieć drogę, niewysocy kierowcy muszą ustawić fotel wysoko, a żeby widzieć zegary – opuścić kierownicę. Taka pozycja nie każdemu pasuje.\nTo tak jak z kierunkowskazami. Nowa „308” każe zapomnieć o tych nawykach – musimy przestawić się na obsługę dotykowego ekranu, odpowiedzialnego za zarządzanie multimediami, nawigacją, a nawet klimatyzacją. Tu o pamięci mięśniowej mówić nie sposób – zawsze trzeba zerknąć jaki ekran jest wybrany i sprawdzić, gdzie kliknąć i czy robot przyjął wydane palcem polecenie. Na razie zdania na temat tego wynalazku są podzielone. Jedni mówią, że korzystanie na co dzień z ekranów dotykowych smartfonów i tabletów sprawia, że właśnie ten sposób obsługi jest najwygodniejszy, a przyciski są passé.\nAle nie chcą się przyznać, czy wyrzucili już piloty od telewizorów. Inni wolą koncentrować się na tym, co przed samochodem, a konieczność zerkania na ekran po to, by obniżyć temperaturę w kabinie po prostu ich wkurza. Za pół roku będziemy mogli z pełnym przekonaniem powiedzieć, czy to „nowe” oznacza „lepsze”. Chcemy też sprawdzić, jak bardzo uda nam się zbliżyć do podawanego przez producenta średniego zużycia paliwa. Fabryczne 3,8 l wydaje się nierealne, nasze 4,5 l w trasie było sporym sukcesem, zobaczymy, czy da się ten wynik poprawić. Patrząc na wyniki pomiarów, Peugeot 308 osiągami nie imponuje – prędkość 100 km/h osiąga dopiero po 11 s od startu, ale dzięki 270 Nm momentu obrotowego dostępnym już przy 1750 obr/min pary do wyprzedzania mu nie brakuje.\nNa starcie testu staje więc dobrze wyposażona, droga (patrz ramka) wersja przestronnego, porządnie wykończonego i naprawdę dobrze wyglądającego auta. Z jednej strony mamy na szali tytuł Samochodu Roku i obietnicę superoszczędnej jazdy, z drugiej konieczność przyzwyczajenia się do nowinek technicznych, które nie wzbudzają zaufania. Jaki będzie wynik? Sprawdzimy za 50 tys. km.\nU nas na pokładzie\nWsiadamy do Peugeota 308 w topowej wersji Allure, więc na liście wyposażenia podstawowego są takie elementy, jak dwustrefowa klimatyzacja, czujniki parkowania, czy system multimedialny z ekranem LCD o przekątnej 9,7” i zestawem głośnomówiącym. Mniej oczywista jest obecność LED-owych przednich reflektorów. Za to bardzo zaskoczyło nas, że mimo ceny wyjściowej auta, wynoszącej 90 tys. zł, Peugeot każe dopłacać za nawigację satelitarną. Nasz egzemplarz ma jeszcze kilka dodatków – alarm, dach panoramiczny, lakier perłowy, felgi 17”, sprzęt audio marki Denon, tapicerkę z alcantary łączonej ze skórą i wspomnianą nawigację. Pojedynczo dodatki nie szokują ceną (np. panoramiczny dach kosztuje 1800 zł; najdroższa jest tapicerka za 3 tys. zł), ale w sumie windują cenę do prawie 108 tys. zł. Jak na średniej wielkości auto rodzinne – nawet wybrane Samochodem Roku – to mnóstwo kasy.\nDane producenta Peugeot 308 e-HDI allure\nRodzaj napędu wysokoprężny, R4 1.6\nŚrednica cyl. x skok tłoka 75 x 88 mm\nWielkość przełożeń 3,54/1,92/1,14/0,78/0,62/0,53:1\nBieg wsteczny 3,31\nPrzełożenie przekładni głównej b.d.\nUkład kierowniczy przekładnia zębatkowa, wspomaganie elektryczne\nHamulce z przodu tarcze wentylowane, 283 mm\nHamulce z tyłu tarczowe, 268 mm\nŚrednie 3,8 l/100 km\nDługość/szerokość/wysokość 4253/1804/1457 mm\nDop. obciążenie 460 kg\nPojemność bagażnika 398 l\nŚrednica zawracania 10,5/10,8 m


Bioslimin - warto wiedzieć\nUWAGA! Jako jedna ze 100 osób odwiedzających tę strone otrzymujesz darmowe opakowanie kuracji Bioslimin na odchudzanie o wartości 139 zł. Możesz szybko schudnąć nawet -15kg.\nNA ZDROWIE Gdyby tylko ktoś powiedział mi o tym wcześniej… WPIS PRZECZYTANY 11 389 RAZY\nByłam otyła i uzależniona od jedzenia… Teraz ważę 34 kg mniej i wyglądam 20 lat młodziej – sprawdź, jak to zrobiłam.\nNazywam się Malwina Koryncka, a historia, którą zamierzam się z Tobą podzielić, jest niezwykle bolesna i osobista.\nWłaściwie, jeszcze w tamtym roku, nie mogłabym o tym publicznie rozmawiać.\nKilka miesięcy temu, byłam zakwalifikowana jako „medycznie otyła” przez mojego lekarza rodzinnego. Czułam się i wyglądałam koszmarnie. Nie przesadzam, zresztą, zobacz sama…\nDziś wyniki mam tak dobre, że mój lekarz żartuje, że musi widzieć moją „chudą siostrę bliźniaczkę”, bo to niemożliwe, żebym aż tak się zmieniła.\nI po raz pierwszy od kilkunastu lat jestem ZAKOCHANA w sobie – zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Mało tego, w zeszłym tygodniu podrzuciłam cztery duże torby do punktu dla potrzebujących. Torby, które były wypełnione moimi ubraniami „z gruby czasów”.\nWliczając w to wszystkie za duże dżinsy, bluzy XL, workowate koszulki, a nawet bieliznę, których wiem, że już nigdy nie założę.\nCo zrobiłam, żeby szybko stracić zbędne kilogramy i utrzymać nową wagę?\nbez napadów wilczego głodu;\nbez efektu jo-jo;\nbez padania ofiarą emocjonalnego podjadania, kiedy sprawy nie szły po mojej myśli.\nOkazuje się, że i Ty dzięki temu możesz stracić nawet 11 kilogramów lub więcej w ciągu najbliższego miesiąca. I osiągnąć swoją idealną wagę ciała w znacznie krótszym czasie, niż prawdopodobnie myślisz, że to możliwe.\nOczywiście pewnie się zastanawiasz jakim cudem. Dlatego wybiegnę naprzód i powiem Ci, że moim sekretem odchudzania nie jest jakaś droga i jałowa dieta, czy ciężki plan treningowy.\nWszystko dzięki naturalnej mieszance ziół, a konkretnie bardzo unikalnej formule, która w Polsce jest od niedawna. Ale już robi prawdziwą furorę, bo w całości jest oparta na badaniach naukowych, a nie wymysłach.\nNajpierw jednak cofnijmy się trochę w czasie…\nMoja historia jest podobna do wielu innych kobiet, które znam (być może także do Twojej).\nByłam trochę pulchna w gimnazjum i liceum. Zanim skończyłam 20 lat, nie jadłam zbyt wiele i byłam najchudsza w klasie.\nPo urodzeniu mojego najstarszego dziecka przytyłam, ale udało mi się zrzucić większość ciążowych kilogramów. Jednak z każdym kolejnym dzieckiem (w sumie mam czwórkę wspaniałych synów), coraz trudniej było mi wrócić do wagi sprzed ciąży.\nJeszcze zanim skończyłam 30 lat, miałam „tłuszczowy bagaż” wokół brzucha, tyłka, bioder i wszystkich tych miejsc, gdzie tłuszcz uwielbia się gromadzić.\nKilka lat później, tkanka tłuszczowa zaczęła się niepokojąco i naprawdę mocno rozrastać. Utorowała sobie drogę do dziwnych miejsc, takich jak środek pleców, stopy i dłonie.\nZaczęłam się czuć źle sama ze sobą i mieć depresję z powodu mojego ciała. Wstyd mi było rozebrać się przed mężem. Przez to nasze życie seksualne praktycznie przestało istnieć.\nPonad 30 kilogramów do zrzucenia i depresja…\nA z moich wyników badań wyłaniał się przerażający obraz.\nObraz 33-letniej kobiety z cukrzycą typu 2, wysokim cholesterolem, wysokim ciśnieniem krwi i rokowaniami na co najwyżej 10-15 lat życia.\nRozumiesz to?! Lekarz wprost powiedział mi, że mogę nie dożyć 45 lat…\nMoja tarczyca była całkowicie rozregulowana, a ja przez cały czas chodziłam naburmuszona i miałam wahania nastroju. W jednej chwili potrafiłam się śmiać, by za chwilę nakrzyczeć z powodu jakiejś drobnostki na mojego męża i się rozpłakać.\nSpałam źle, a rano nie mogłam się wybudzić. Doszłam do momentu, że nawet 6-7 kaw wypijanych w ciągu dnia nie potrafiło postawić mnie na nogi.\nWiem – to nie jest zbyt ładny obrazek, prawda?\nJak każda kobieta (i wielu mężczyzn też), w ciągu swojego życia wypróbowałam mnóstwo diet, które...\nOd niskotłuszczowej, przez niskowęglowodanową, aż po ketogeniczną, czy głodówki. Plus różne programy odchudzające, które miały sprawić, że ten oporny tłuszcz zniknie, a ja znowu z uśmiechem zacznę patrzeć w lustro.\nTylko że po pewnym czasie zauważyłam (i jestem pewna, że możesz się z tym zgodzić), że wszystkie te diety przebiegały dokładnie tak samo.\nCzyli zaczynałam zmotywowana, traciłam na wadze, czułam się dobrze ze sobą, zaczynałam wierzyć, że znów będę szczęśliwa, chuda i zdrowa.\nA w pewnym momencie – nie ważne, czy to było kilka tygodni, czy kilka miesięcy na jakiejkolwiek diecie, którą stosowałam...\nWszystko trafiał szlag!\nZawsze było „coś”.\nA to urodziny przyjaciółki, a to wesele znajomych, gdzie nie wypadało nie napić się za ich zdrowie, czy spróbować weselnego tortu.\nNawet, jak przez jakiś czas udało mi się wytrwać, to prawie cały czas chodziłam głodna i rozdrażniona. Właściwie, zanim się obejrzałam, to dieta się kończyła, a waga wracała. Zdarzało się, że ważyłam więcej niż przed dietą.\nI tak właśnie wyglądała moja historia przez kilkanaście długich lat. Pewnie, że nadal próbowałam różnych diet, czy programów odchudzających. Jednak w głębi serca nie wierzyłam już, że uda mi się schudnąć lub utrzymać wagę.\nKiedy pogodziłam się z tym, że już nigdy nie będę szczupła, stało się TO.\nPo tym, co zrobił mój mąż, wszystko się zmieniło…\nTrochę trudno jest mi mówić o następnej części, ale spróbuję.\nBo chociaż to, czym się z Tobą podzielę, jest dość bolesne, to jednak ostatecznie doprowadziło do odkrycia BioSliminin, o którym częściowo wspomniałam na początku.\nZaczęło się od słów, wypowiedzianych przez mojego męża na grillu, który organizowaliśmy wspólnie z naszymi znajomymi...\nOdkrycie, które uczyniło moje odchudzanie tak łatwe, że straciłam 11 kg w ciągu miesiąca i łącznie 34 kg w 4 miesiące...\nPamiętam, jak trafiłam na stronę, gdzie pewien specjalista opisywał enzym, który według najnowszych badań naukowych jest sekretem szybkiego odchudzania. Nigdy czegoś takiego nie widziałam, więc chłonęłam każde słowo jak gąbka.\nNormalnie ten enzym jest w naszym ciele, ale przez złe odżywianie wyłącza się. A jak jest wyłączony, to wtedy organizm nie może spalać tłuszczu. Można więc ćwiczyć do oporu, jeść jak kurczak, a i tak będzie się grubym.\nBo prawda jest taka, że mózg i Twoje ciało na restrykcyjnej diecie w końcu będą walczyć. Dlatego „jedz mniej i ruszaj się więcej” nie działa dla większości osób.\nZainteresowało mnie to, bo wreszcie było to coś innego. Coś, w co faktycznie uwierzyłam, że może zadziałać, bo z ciekawości sprawdziłam nawet badania, o których ten lekarz tu mówi.\nDlatego jestem tak pewna, że będzie działać również na Ciebie. Jednak o tym za chwilę, bo najpierw powiem Ci...\nCo się dokładnie stało na grillu ze znajomymi, że podjęłam jeszcze jedną próbę odchudzania\nNa początku cieszyłam się, że ich wszystkich widzę. Jednak w miarę upływu dnia nie mogłam nie zauważyć, jak często ci ludzie komentowali moją wagę!\nTo było tak niespodziewane i wredne. Nie wiem, czy mieli jakiś gorszy dzień i próbowali rozładować nastrój, czy co. Raz po raz słyszałam takie rzeczy jak: „a może tobie wystarczy już kiełbasek?". Wszystko niby w humorystycznym tonie, ale bolało i wkurzało mnie to niesamowicie.\nAlbo mówili: „ostatnim razem, gdy cię widziałem, byłaś chuda jak gałązka, a teraz...”.\nNajgorsze było, kiedy wchodząc po kiełbaski do kuchni, usłyszałam przypadkowo rozmowę, jak mój mąż w sąsiednim pokoju mówi do naszego kolegi Marka...\nStary, nie wiem już co mam robić. Jak za mnie wychodziła, to wszyscy znajomi się dziwili, jakim cudem udało mi się poderwać taką ekstra laskę, a teraz zobacz, jak wygląda… Sam już nie wiem, jak mam do niej dotrzeć i przekonać, żeby coś ze sobą zrobiła i schudła. Ty wiesz, że lekarz jej powiedział, że w takim stanie pożyje najwyżej 10 lat? Kocham ją, ale jak tak dalej pójdzie, to ja nie widzę swojej przyszłości w tym małżeństwie.\nZaraz, czy on zastanawia się nad rozstaniem?! Jak on mógł tak powiedzieć?! – pomyślałam.\nPobiegłam do łazienki, przekręciłam klucz i obserwowałam w lustrze, jak łzy ciekną mi po policzkach. Kiedy minęła pierwsza fala złości, zrozumiałam, że on… on przecież ma rację.\nPrzypomniały mi się wszystkie kłótnie przez moje humory i niewyspanie, brak seksu i zero wspólnych aktywności, bo wiecznie nie miałam siły.\nW jednej chwili pojęłam, jaką egoistką byłam. Przecież mam pięciu wspaniałych mężczyzn, którzy się o mnie martwią i na mnie liczą. I to był dla mnie przełom...\nSekretem mojej utraty wagi nie jest żadna wymyślna dieta, czy wyczerpujące ćwiczenia…\nPozbierałam się i wytrzymałam do końca spotkania. Jednak od razu, gdy tylko goście wyszli, odszukałam stronę i zamówiłam BioSlimin. Trudno, najwyżej kolejny raz się zawiodę – pomyślałam.\nAle nie jestem w stanie Ci opisać mojego zdziwienia, kiedy po ledwie 4 dniach, zapominając spodnie przed wyjściem do pracy, musiałam użyć paska!\nOd razu pobiegłam na wagę, a tam ponad 2,5 kg mniej… A musisz wiedzieć, że jadłam tak jak zawsze i nie ćwiczyłam – no, chyba że wejście po schodach do mieszkania można liczyć jako ćwiczenia.\nWiem, że to był efekt przede wszystkim oczyszczania się organizmu, zeszło też pewnie sporo wody, ale to już coś! Z żadnym innym suplementem, czy planem treningowym nie miałam takiego efektu.\nStałam w łazience dobre 10 min i mówiłam sama do siebie: „nie ekscytuj zbytnio, bo nie wiadomo, czy za parę dni nie okaże się jak zawsze i wszystko diabli wezmą”.\nTylko że po parunastu dniach było jeszcze lepiej, bo poleciało kolejne 7 kg, a spodnie trzeba było kupić nowe :)\nWreszcie to zauważył!\nKtóregoś dnia po powrocie z pracy zauważyłam, że na stoliku w salonie stoi wielki bukiet kwiatów, a po chwili do pokoju wszedł mój mąż z butelką wina, który uśmiechnął się i powiedział:\nNie wiem, jak to robisz, ale od kilku tygodni mi dosłownie znikasz w oczach. Wyglądasz po prostu cudownie! Nic nie mówiłem do tej pory, ale chcę, żebyś wiedziała, że widzę, jak się starasz i mocno ci kibicuję.\nPo czym podszedł do mnie, objął i mocno pocałował. Poczułam się tak, jakbyśmy byli na naszej pierwszej randce. Tego wieczora kochaliśmy się, a ja wreszcie czułam się piękna i pożądana.\nBioSlimin uratował mi życie i małżeństwo\nZero w tym przesady. Do dziś łącznie straciłam 34 kg tłuszczu i wreszcie czuję się wolna. Wolna od ciągłych diet, frustracji i złego samopoczucia. W naszym małżeństwie jest o niebo lepiej. Spędzamy ze sobą więcej czasu i częściej robimy wspólne wypady – czy to na rower, spacer, czy w góry.\nŻeby dodatkowo wzmocnić i przyśpieszyć efekty, korzystałam także z bezpłatnych poradników, które otrzymałam przy zamówieniu BioSlimin.\nSzczególnie ten z przepisami przypadł mi do gustu. Jest tam ponad 700 przepisów na proste potrawy, które pomagają w odchudzaniu i, co najważniejsze, są smaczne, szybkie i banalnie proste w przygotowaniu.\nNie mam nic z tego, że polecam BioSlimin. Dobrze pamiętam, jak ja się czułam po kolejnych próbach odchudzania. Więc jeśli oszczędzę tego chociaż jednej osobie (być może Tobie lub komuś z Twoich bliskich), to będę jeszcze szczęśliwsza.\nWejdź tutaj i sprawdź, jak BioSlimin może pomóc Tobie, teraz mają -68% zniżki >>>\nModne kolory włosów na Jesień/Zimę 2020.\nNajpiękniejsze regiony turystyczne na Majorce.\nPrzepis na idealnie soczystą roladkę z indyka.\nWyprawka szkolna dla dziecka- Co warto kupić?\nA czy jak mam insulinooporność, to też mi pomoże?\nTak, bo BioSlimin ma w swoim składzie berberynę, która pomaga regulować cukier we krwi, a to właśnie jego zbyt wysoki poziom i nadmierne wyrzuty insuliny odpowiadają za insulinooporność.\nMalwina super, że wszystko jest już dobrze! Ja trafiłam na biosliminin 2 miesięce temu i od tamtej pory prawie 19 kg mniej na wadze. Ale to co mnie najbardziej poruszyło to fakt, jak się mną zaopiekowano po zamówieniu. Miałam regularny kontakt z panią Magdą, która wspierała mnie w odchudzaniu i pomagała wskazówkami\no tak! To jest mega cenne i jeszcze się z czymś takim nie spotkałam, czułam, że im naprawdę zależy, żebym schudła :)\nGratuluję ci przemiany! Sama teraz mocno się zastanawiam, czy by nie kupić BioSlimin, bo też już pare razy probowałam się odchudzać i nic z tego nie wychodziło ;(\nWiem, że możesz mieć wątpliwości. Sama je miałam, dlatego nie kupiłam od razu, ale powiem ci, że teraz zamówiłabym bez wahania. I Tobie też radzę, bo czas i tak upłynie, a chyba lepiej, jakby uciekał razem z kolejnymi kilogramami, co nie? :)\nJestem w szoku! Najpierw myślałam, że to jakaś ściema z tym AMPk i kolejny trikas marketingowy, ale poczytałam i coś takiego naprawdę jest potwierdzone badaniami!\nNa coś takiego czekałam, wreszcie coś, co ma naukowe uzasadnienie i faktycznie działa.\nFajnie, że oprócz suplementu jest też konkretne wsparcie po zakupie i wskazówki, dzięki którym waga spada jeszcze szybciej.\nMoja mama ma zalecenie, aby schudnąć, bo podobnie jak Ty choruje na cukrzycę i super, że trafiłem na Twoją historię, bo długo szukałem czegoś takiego jak BioSlimin!\nMalwina, czy możesz napisać, jak szybko spadała waga? Nie została Ci wisząca skóra?\nNa początku szło bardzo szybko, ale to normalne, bo organizm pozbywa się wody i treści jelitowych. Później już utrata masy ciała była stopniowa, dzięki temu nie została mi wisząca skóra. Też się tego obawiałam, ale jak widać, BioSlimin załatwił sprawę :)\nCudowna historia, super, że udało ci się odbudować relację z mężem!\nMalwina, czy możesz powiedzieć coś więcej o tym wsparciu, o którym kilka osób już tu pisało?\nChodzi o to, że po zakupie od czasu do czasu skontaktuje się z Tobą Twój opiekun klienta i w razie potrzeby pomoże w odchudzaniu. Mnie te telefony bardzo mocno pomagały, bo czułam, że mam wsparcie, podczas gdy w moim otoczeniu go nie miałam...


Miejskie Gimnazjum nr 4 Oświęcim ul. Wyzwolenia 3 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nul. Wyzwolenia 3, 32-600 Oświęcim\ntel. (033) 843-25-63\n- zajęcia dydaktyczne w gimnazjum odbywają się\nna jedną zmianę od godziny 8:00\n- doskonale przygotowana kadra nauczycielska\n- nauka dwóch języków obcych: j. angielskiego\ni j. niemieckiego\n- jesteśmy uczestnikami międzynarodowego\nprogramu Socrates Comenius\n- szkoła dba o potrzeby edukacyjne wszystkich\nuczniów, w tym także młodzieży o specyficznych\npotrzebach edukacyjnych (klasy integracyjne)\n- organizujemy imprezy sportowe i kulturalne\nHistorię naszej szkoły rozpoczął dzwonek inaugurujący rok szkolny 1990/91. Początkowo w budynku mieściła się Szkoła Podstawowa Nr 7. W wyniku reformy oświaty przekształcono ją w Zespół Szkół Nr 4, w skład którego wchodziły klasy piąte i szóste szkoły podstawowej oraz gimnazjum. Od roku szkolnego 2001/02 istniejemy już jako samodzielne gimnazjum.\nPracujemy w oparciu o programy nauczania zatwierdzone przez MENiS, stale udoskonalane i modyfikowane, dzięki pogłębianiu przez nas wiedzy i umiejętności tak, aby wszyscy uczniowie byli solidnie przygotowani do dalszej nauki i życia we współczesnym świecie.\nZapewniamy klimat życzliwości i profesjonalizmu, wzbogacone programy nauczania i wychowania, różnorodną ofertę zajęć pozalekcyjnych dla uczniów uzdolnionych w różnych dziedzinach, a także wspierających rozwój dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.\n3 pracownie komputerowe, w tym multimedialną pracownię komputerową;\nCentrum Multimedialne w bibliotece szkolnej;\nzespół taneczny Black Flowers (wyjazdy na przeglądy)\n"Jak zwalczać stres": ćwiczenia wyciszające, oddechowe, relaksacyjne\norganizacja: Andrzejek, Mikołajek, Walentynek, turnieje międzyklasowe\nwspółpraca z Ośrodkiem Szkolno- Wychowawczym, ze środowiskową świetlicą „Akademia Radości”\npomoc pedagoga, psychologa i logopedy szkolnego\nsalę do gimnastyki korekcyjnej w specjalnie wyposażonej do tego celu sali;\nOd roku szkolnego 2003/2004 w naszym gimnazjum uczniowie mają możliwość nauki również w klasach integracyjnych.\nUczniowie, którzy mają jakieś problemy z językiem polskim lub matematyką, korzystają z zajęć wyrównawczych z tych przedmiotów.\nMłodzieży pragnącej rozwijać swoje uzdolnienia prezentujemy bogatą ofertę kółek zainteresowań.\nLubiących sport zachęcamy do uczęszczania na dodatkowe zajęcia sportowe.\nW szkole aktywnie działa Samorząd Uczniowski.\nW roku szkolnym 2005/2006 nasza szkoła wdrożyła Zintegrowany System Zarządzania Szkołą, na który składają się następujące moduły:\nBezpieczeństwa (bramki wejściowe z czytnikami kart magnetycznych, monitoring, karty magnetyczne dla uczniów i pracowników szkoły)\nEdukacyjno- informacyjny (dziennik elektroniczny)\nKomunikacyjny (komunikacja z rodzicami za pomocą środków elektronicznych)\nGrono pedagogiczne stara się, aby młodzież poznała dobrze swój region i kraj. Dlatego organizowane są liczne wyjazdy do kina, wycieczki jedno i kilkudniowe w różne regiony naszego kraju.\nWspółpracujemy z: OCK, MDSM, Muzeum, MBP oraz z innymi instytucjami mającymi wpływ na rozwój ucznia.\nTradycją szkoły stały się corocznie obchodzone i organizowane: ślubowanie klas I, zawody w koszykówce o "Puchar Dyrektora szkoły", jasełka, obchody Dni Ziemi oraz Sprzątanie Świata.\nNasza prezentacja w informatorze - Miejskie Gimnazjum nr 4.


Dom na sprzedaż - Boćki - Andryjanki - SPR-DS-99 - 130.00m² - Superbroker\nBoćki, Andryjanki Dom na sprzedaż\n2 461,54 zł/m2 cena: 320 000 zł\nNowy dom jednorodzinny parterowy w użytkowym poddaszem w miejscowości Andryjanki w gminie Boćki, woj. podlaskie.\nWygodny i funkcjonalny o prostej bryle, spełni oczekiwania 4-5 osobowej rodziny, a ze względu na układ pomieszczeń (2 sypialnie oraz duża łazienka na parterze) również rodziny opiekującej się osobą starszą lub niepełnosprawną !!!\nNa parterze domu zaprojektowano przestronny salon połączony z jadalnią i kuchnią, wygodną dużą łazienkę, 2 sypialnie, holl oraz obszerne pomieszczenie gospodarcze z wyjściem do ogrodu.\nNa piętrze znajdują się dodatkowo 2 sypialnie oraz łazienka.\nDom został wybudowany z wysokiej jakości materiałów, ściany zewnętrzne z cegły ceramicznej Roben, dach pokryto dachówką ceramiczną, zastosowano specjalistyczny dodatek do posadzek, który wzmacnia i uelastycznia beton. Do wykończenia dachu użyto m.in. wysokiej jakości membrany dachowej firmy Koramic. Do instalacji elektrycznej użyto wysokiej jakości kabli w peszlu, do instalacji wodnej rur w otulinie z gąbki.\nOkna PCV 3 -szybowe firmy Atlant w kolorze złoty dąb, drzwi zewnętrzne firmy Wikęd (złoty dąb).\nOgrzewanie podłogowe na całym parterze.\nNa terenie posesji została wykonana przydomowa oczyszczalnia ścieków.\nPodłączenie do wodociągu gminnego - w trakcie realizacji.\nDom posadowiony na działce o powierzchni 3000m2 (40x75m, szerokość frontu działki 40m) z dostępem do drogi gminnej. Dojazd asfaltowy niemal do samej działki.\nCała nieruchomość ogrodzona siatką.\nPosesja położona w pięknej okolicy, w sąsiedztwie pola, łąki, lasy, a także pojedyncza zabudowa jednorodzinna i siedliskowa.\nBezpośrednie sąsiedztwo przyrody, piękny widok na okolicę z ogrodu i okien domu pozwolą właścicielom cieszyć się intymnością, a także zrelaksować po trudach dnia. Rozmiary działki pozwalają na uprawę ogrodu warzywnego czy sadu.\nMiejscowość Andryjanki leży w gminie Boćki, powiat bielski, województwo podlaskie przy trasie krajowej 19 Białystok - Lublin.\nSzczególnie polecamy osobom ceniącym ciszę, spokój, bliskość przyrody, kochających pracę we własnym ogrodzie. Usytuowanie nieruchomości pozwala na codzienny dojazd do pracy w pobliskich miastach powiatowych - Bielsk Podlaski, Siemiatycze, a także np. do Orli (fabryka Ikei).\n- Boćki 6km\n- Bielsk Podlaski 23km\n- Siemiatycze 24km\n- Orla 30km\n- Białystok 66km\n*cena ofertowa może ulec zmianie, po wykonaniu dodatkowych prac wykończeniowych\nSymbol oferty SPR-DS-99


F1 Grand Prix Australii - Ticket Portal\nStrona główna>Sport>F1 Grand Prix Australii\nNA ŻYCZENIE ZAJMUJEMY SIĘ KOMPLEKSOWĄ ORGANIZACJĄ WYJAZDÓW REZERWACJĄ HOTELI DLA KLIENTÓW INDYWIDUALNYCH ORAZ FIRM\ntor Albert Park Circuit\nGrand Prix Australii organizowany na torze Albert Park Circuit w Albert Park w Melbourne, od 1985 zaliczany jest do eliminacji Mistrzostw Świata F 1.\nGrand Prix Australii, nie jako eliminacja Formuły 1, ale dla samochodów F1 było organizowane na wielu torach w Australii przez wiele lat. Od lat 50. najczęściej używany był drogowy tor w Albert Park w Melbourne. Często w wyścigach uczestniczyły największe sławy sportu, konkurowali oni z lokalnymi kierowcami. Ostatni tego typu wyścig odbył się w 1984.\nGrand Prix dołączyło do kalendarza F1 w sezonie 1985 jako ostatni wyścig w sezonie. Organizowano go na drogowym torze Adelaide. Tor nie był tak ciasny jak w Monako, ale był bardzo wymagający dla kierowców i skrzyń biegów. Najbardziej spektakularny wyścig na tym torze odbył się w sezonie 1986, gdzie Nigel Mansell i Nelson Piquet w Williamsie, i Alain Prost w McLarenie ciągle walczyli o tytuł mistrzowski. Mansell potrzebował tylko trzeciej pozycji, aby zagwarantować sobie tytuł, a Prost i Piquet musieli wygrać, przy czym Mansel musiał być na niższej pozycji niż trzecia. Mansel prowadząc i mając kilka okrążeń do końca musiał się wycofać z powodu spektakularnego uszkodzenia opony. Zdołał wyhamować, a Prost objął prowadzenie i zdobył tytuł mistrzowski. Francuz też był bliski nieukończenia wyścigu gdy podczas okrążenia końcowego w jego samochodzie zabrakło paliwa.\nW 1996 Grand Prix powróciło na zmodernizowany tor uliczny Albert Park w Melbourne. Decyzja o organizacji wyścigu była kontrowersyjna. Organizowano protesty, których organizatorzy twierdzili, że organizacja wyścigu zmieni publiczny park w prywatny plac zabaw. Ponadto twierdzili, że z ekonomicznego punktu widzenia inwestycja się nie opłaca, a pieniądze, które trzeba zainwestować mogłyby być wykorzystane w innym celu. Ostatecznie jednak władze i organizatorzy nie ulegli protestującym, uznając, że inwestycja będzie dochodowa. Od tego czasu Grand Prix Australii jest pierwszą eliminacją, otwierającą każdy sezon F 1. Jednym z powodów przeniesienie Grand Prix z toru Adelaide był poważny wypadek Miki Häkkinena, którego Fin omal nie przypłacił życiem.\nW sezonie 2001 podczas wyścigu doszło do tragedii. W wyniku kolizji pomiędzy Ralfem Schumacherem i Jacqueiem Villeneuvem od bolidu oderwało się koło, które następnie przeleciało nad barierkami i zabiło jednego z marshali.\nW 2002 bardzo dobry występ zanotował Australijczyk, Mark Webber. Jadąc samochodem Minardi zdołał zająć piątą pozycję, wyprzedził Mikę Salo w znacznie lepszym bolidzie Toyoty. Wydarzenie to było ważniejsze dla Australijczyków niż wygrana Michaela Schumachera.\nW latach 2000-2004 Schumacher odniósł tu 4 wygrane. W sezonie 2003 wygrał tu David Coulthard. Na torze Albert Park wygrywali także Eddie Irvine (1999), Mika Häkkinen (1998), David Coulthard (1997) i Damon Hill (1996).\nW sezonie 2008 wyścig ukończyło tylko siedmiu kierowców (sklasyfikowano ośmiu). Zawody zakończyły się zwycięstwem Lewisa Hamiltona.\nMiasto Melbourne, Australia\nMiejsce tor Albert Park Circuit


tranposrt - spedycja - przewóz towarów Oddają hołd na Wawelu. To wyjątkowe uczucie\nZbigniew Chlebowski w rozmowie z dziennikarzem RMF FM zapowiada, że dziś po południu podejmie decyzję w sprawie swej politycznej przyszłości. Prawdopodobnie zawiesi członkostwo w partii i klubie PO. W wyborze trunków pomagał już za czasów Aleksandra Kwaśniewskiego, a że prawdopodobnie trafiał w gusta ówczesnego prezydenta swoje dzieło kontynuuje nadal. W rozmowie z "Rzeczpospolitą" Jarosław Cybulski, doradca prezydenta RP w zakresie doboru win, kolekcjoner i koneser wyjawia alkoholowe tajemnice z Prezydenckiego Pałacu. Je�li rozmowy si� nie powiod�, na Zakaukaziu mo�e rozgorze� wojna, m�wi� przed dotycz�cym G�rskiego Karabachu spotkaniem z prezydentem Armenii przyw�dca Azerbejd�anu Ilham Alijew. Patronuj�cy negocjacjom mediatorzy z OBWE m�wi� jednak o "wa�nym post�pie" w stosunkach obu kraj�w.\nGen. Bronisław Kwiatkowski, Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. - Ty, jak nikt z nas rozumiałeś, czym jest odpowiedzialność dowódcy za swoich żołnierzy - tymi słowami żegnał go szef BBN Stanisław Koziej. Wcześniej podczas mszy żałobnej żegnali go m.in. wysocy rangą wojskowi, żołnierze Dowództwa Operacyjnego oraz delegacje jednostek wojskowych. 22-letni Polak Łukasz B., poddany wcześniej ekstradycji do Wielkiej Brytanii, usłyszał zarzut spowodowania śmierci brytyjskiego studenta - informuje Goniec.com. Mszą za ojczyznę w kościele pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła rozpoczęły się w czwartek rano uroczystości z okazji 29. rocznicy podpisania Porozumienia Jastrzębskiego. Mszę koncelebruje metropolita katowicki abp Damian Zimoń.\n"Słowo przeciwko kamorze" - to tytuł najnowszej książki Roberto Saviano, autora głośnej "Gomorry". Od 4 lat młody włoski pisarz, demaskujący mafię z Neapolu, z powodu pogróżek przez całą dobę znajduje się pod ścisłą ochroną policji. TVP chce być gospodarzem debat między kandydatami na urząd prezydenta. PO uważa, że sztaby wyborcze nie powinny preferować tylko jednej telewizji; PiS, Lewica i PSL podkreślają, że nie ma żadnych ustaleń w tej sprawie. Propozycję TVP pozytywnie oceniają kandydaci z małym poparciem w sondażach.\nPo niezbyt udanym dla polskich skoczków konkursie w Ga-Pa, trener kadry Łukasz Kruczek nie traci optymizmu. - Adam skoczył bardzo dobrze, ale aura mu nie sprzyjała - ocenia. I dodaje: - Do najlepszych brakuje mu ok. pięciu metrów, a to kwestia dopracowania przez nas sprzętu. Minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski spotkał się z prezydentem Lechem Kaczyńskim i przekazał mu stanowisko rządu na rozpoczynający się w czwartek w Brukseli szczyt Unii Europejskiej - poinformował rzecznik MSZ Piotr Paszkowski. Prezydencki minister Paweł Wypych ocenia, że rozmowa była "dobra i rzeczowa". Telekomunikacja Polska może zapłacić nawet 1,5 mld zł kary. Komisja Europejska zarzuca spółce nadużywanie dominującej pozycji na rynku i ograniczanie alternatywnym operatorom dostępu do swojej sieci.\nCoś niesamowitego. Na kolejkę przed końcem sezonu, na minutę przed ostatnim gwizdkiem sędziego, prowadząca w tabeli Ekstraklasy Wisła Kraków straciła pierwsze miejsce w tabeli na rzecz Lecha Poznań. Niemal jednocześnie, w niezwykłym zbiegu okoliczności, Wisła straciła bramkę i dwa punkty po samobójczym trafieniu Mariusza Jopa, a zwycięskiego gola zdobył Lech w meczu z Ruchem. Co najmniej osiem osób zginęło w wyniku wypadku filipińskiego samolotu wojskowego. Maszyna z niewyjaśnionych przyczyn spadła na mieszkalną dzielnicę miasta Cotabato. Połowa Polaków (52 proc.) uważa, że Lech Kaczyński dobrze wypełniał obowiązki prezydenta; krytyczne zdanie o jego działalności ma 37 proc. badanych - wynika z najnowszego, przeprowadzonego w kwietniu, sondażu TNS OBOP.\nalergolog | kalendarze


emerytura w Polsce kobiety \n2. Kobiety nie mają obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej.\n3. Kodeks pracy daje kobietom różnego rodzaju przywileje dotyczące czasu pracy w godzinach nocnych, noszonych ciężarów, wyjazdów na delegację.\nOczywiście niektóre te "przywileje" obracają się przeciwko kobietom bo każdy dbajacy o interes swojego zakładu (zwłaszcza właściciel) zatrudni prędzej mężczyznę niż kobietę. Skąd się biorą różnice statystyczne w wynagrodzeniach? Między innymi z mniejszych dni absencji w pracy mężczyzn niż kobiet (opieki nad dziećmi), dłuższego okresu pracy mężczyzn (wiek emerytalny,brak urlopów wychowawczych) wiadomo w wielu zakładach wraz z stażem pracy rośnie wynagrodzenie.\nTemat: Protest kobiety we Wrocławiu\n" />Kobieta uczepiła się Kościoła, czy jak kto woli księży - niesłusznie. Nie wiem, czy robi to z przekonania, czy jest chora. Może dorabia do emerytury? Jeśli już, to powinna pomstować na system. Powinnam usiąść obok Niej i protestować przeciw służbie zdrowia /mam też swoje powody/. A jeszcze obok powinien usiąść ktoś kto protestuje przeciw zreformowanej polskiej edukacji itp. itd. Wreszcie wszyscy by się wygadali i wylali by swoje żale. Tylko kto by słuchał?\nA tak, Pani ta bije tylko pianę i to, moim oczywiście zdaniem, na księży którzy w całym łańcuchu życia przeciętnego obywatela stanowią najlepsze ogniwo.\nPrzynajmniej tak jest w miejscu, w którym żyję.\nTemat: Sikorski vs. Komorowski stanęli w szranki..\nLondek - żona Sikorskiego jest cenioną dziennikarką, ale tylko dziennikarka (płacą jej za pisanie tekstów w których wyraża swoje poglądy w danych sprawach), decyzje o wysyłaniu amerykańskich żołnierzy na wojnę podejmuje elita polityczna, z Prezydentem USA na czele.\nPS. Hilary Clinton gdy prezydentem był jej mąż, wyrażała swoje poglądy na temat zwiększenia zaangażowania wojskowego USA w wojnę na Bałkanach, a teraz Clinton w USA jest stawiana jako wzór do młodych kobiet, które chcą robić karierę w polityce. Dla mnie to, że żona Sikorskiego zrobiła karierę zawodową przemawia na jego korzyść jako kandydata, Kwaśniewski w 1995 roku grał w kampanii tym że ma "piękną żonę, aktywną zawodowo", czym będzie grał Komorowski w kampanii? Tym że jego żona, tak jak Maria Kaczyński poświęciła się Ă˘Âźpielęgnowaniu ogniska domowegoĂ˘ÂÂ, Komorowski jako kandydat na Prezydenta jest zbyt podobny do Kaczyńskiego.\nSikorskiego żona to ceniona amerykańska dziennikarka i pisarka, laureatka prestiżowego Pulitzera, żona kandydata lewicy Jerzego Szmajdzińskiego prowadzi z sukcesami kancelarie adwokacką, zaś żona Komorowskiego wychowała z sukcesem dzieciĂ˘ÂŚ tak jak żona Lecha Kaczyńskiego.\nAleksander Kwaśniewski wywodzi się z SLD które (pod przewodnictwem Napieralskiego, a wcześniej Olejniczaka) krytykuje zaangażowanie polskich wojsk w misje zagraniczne, ale to właśnie "lewicowy" Kwaśniewski jako Prezydent RP chętnie wysyłał polskich żołnierzy do Iraku i Afganistanu. Kiedyś było takie powiedzenie dotyczące polityki "wybieraj tych co najmniej kłamią, bo to że wszyscy politycy kłamią jest oczywiste!", kiedyś czytałem wypowiedzi znanych polityków, i słowa te wypowiedział polityk już będący na emeryturze (nie pamiętam nazwiska, pamiętam jedynie że był to amerykański polityk), albo hasło wyborcze Kohla: "Jestem gruby, jestem stary, ale przynajmniej jestem uczciwy!" - później wyszło na jaw że CDU gdy liderem tej partii był właśnie Kohl robiła jakieś przekręty finansowe, czyli zamiast hasła "Jestem gruby, jestem stary, ale przynajmniej jestem uczciwy" powinno być "Jestem gruby, jestem stary, jestem też nieuczciwy" );\nhttp://wiadomosci.onet.pl/2133089,11,giertych_zarzuca_lechowi_kaczynskiemu_klamstwo,item.html - Giertych zarzuca kłamstwo Lechowi Kaczyńskiemu.\nhttp://apps.facebook...?typeahead=skip - 37% Sikorski, 10% Szmajdziński, 9% Olechowski, 9% Inny kandydat, 8% Komorowski... obecny Prezydent Lech Kaczyński ma 5% poparcia.\nTemat: Czas na podatek liniowy!\nCzyli jak? Sugerujesz/potwierdzasz, że nie ma czegoś takiego jak wydolny "system emerytalny", a z drugiej strony chcesz go utrzymać nieco reformując. Nonsens.\nMasz rację. Nie ma czegoś takiego jak funkcjonujący system emerytalny, bo niewydolność jest immanentną cechą tych systemów. Trzeba zakończyć ten chocholi taniec. Otoczyć system "kordonem sanitarnym", zlikwidować ZUS, osobom które nabyły prawa do emerytur płacić prze tyle lat ile trzeba emerytury z podatków ale nie przyjmować już nowych "uczestników systemu". I za jedno pokolenie będzie wreszcie normalnie.\nSystem Bismarcka miał zgoła inne założenia, niż obecne systemy, a więc niejako zmienił się raport aktuarialny na podstawie, którego liczy się składki. Jeśli w pana mieście ludzie masowo zaczną powodować wypadki to naturalnym ruchem firm ubezpieczeniowych będzie podniesienie składek, w sensie indywidualnym też ma pan określony współczynnik szkodowości, np zniżkę na AC 20 procent.\nPrzede wszystkim warto skończyć raz na zawsze pisać głupoty i likwidacji ZUS-u i zastąpienia składek podatkami, już dziś żeby tylko podtrzymać system, potrzebna jest dotacja z budżetu na jakieś ponad 30 mld ( 32-37 mld złotych ). Gdyby nie było składek ZUS i całość obciążeń musiał przejąć budżet to właściwie doszlibyśmy do 120 mld złotych ? Przy obecnym budżecie na poziomie około 300 mld w tym deficyt, czyli koszt tej operacji to 40 procent budżetu państwa ? To jest poważna propozycja ?\nCo ona właściwie miałaby dać ? Moim zdaniem dopiero dałaby zaklinowanie gospodarki, rozwoju, ucieczkę kapitału, ludzi zdolnych z Polski.\nTu jednak mamy do czynienia z klęską sukcesu, ludzie żyją coraz dłużej, co dłużej też pobierają świadczenia, w wielu krajach zmieniają się proporcje demograficzne ludzi pracujących do emerytów.\nNie ma jakiegoś jednego cudownego rozwiązania, oczywiście musi następować wyrównanie w systemie, a więc podniesienie wieku emerytalnego, zwłaszcza kobiet, które żyją o 10 lat dłuzej, zwiększenie liczby pracujacych, poprawa demografii, w końcu stworzenie rezerw kapitałowych jak owa rezerwa demograficzna, na której mialo być 100 mld złotych, a jest 5, a i tak rząd myśli, żeby nimi załatać dziurę budżetową.\nMówmy jednak poważnie, osoby z UPR wysłałbym na ponowne lekcje z podstaw matematyki, dajmy sobie spokój z pomysłami, na które nie poświęcono 5 minut pracy z liczbami nad kartką papieru.\nTemat: Abp Wielgus był agentem wywiadu PRL. Chyba juz czas na lustrację kleru. Co o tym sądzicie?\nChciał bym się odnieść do kilku wątków tej dysputy na temat\nmianowania Abp. Wielgusa, pro forma, głową Kościoła Polskiego.\nPo pierwsze, czy powinno się sprawy z przeszłości odłożyc, ad akta.\nDo nich nie wracać. Zamknąć IPN.Żyć terażniejszością, patrzeć tylko\nw przyszłość. W ocenie wielu ludzi (szczególnie młodych) tak właśnie\nPowinno się stać. Dlatego chcę zadać proste pytania, na które nie oczekuję\nodpowiedzi na forum, jednak warte moim skromnym zdaniem przemyślenia.\n-Czy godnym zaufania jest człowiek który wielokrotnie( w przeszłości)cię okradał.\nCzy powierzył byś mu swoje ostatnie oszczedności ?\n-Czy wielokrotny gwałciciel (w przeszłości) może wzbudzać zaufanie kobiet.\nCzy poszła byś z nim w ustronne miejsce,posłuchć np.płyt The.Animals.\n-Czy człowiek (ormowiec,zomowiec,itp) katujacy,odbierający zdrowie twojemu\nojcu tylko dlatego, że znalazł sie, przypadkowo, na miejscu przez kogoś uznane za\nnieodpowiednie, może tobie lub twojemu dziecku, stawianym za wzór etycznego\n-Czy etyczne jest że sprawcy zbrodni, UB-cy, donosiciele, itp karykatury\ndostaja dzis wielotysieczne emerytury, sa posiadaczami miliardowych\nfortun, a ty uczciwy człowiek zapier....sz za kilkaset złotych.\nPo drugie,wracając do meritum sprawy ks.Popiełuszko i inni zamordowani\nuczciwi,prawdomówni, po prostu nasi kapelani, w grobach by się poprzekrecali\ngdy by ta karykatura chrześcijanina,karierowicz,poprostu zwykła pro.....tka moralna\ndostapił najwyższej godności.\nPo trzecie.Możemy przebaczać, nawet powinniśmy, ale tylko wtedy gdy zostaniemy\npoinformowani o wszystkich aspektach i uwarunkowaniach niecnego czynu, oraz ktoś prosi\nnas o przebaczenie.Bezinteresowność w takich przypadkach jest po prostu zwykłą\ngłupotą, lub przynajmniej naiwnością\n(historia się kłania)