Kredyt bez zaświadczeń. Sposób na łatwą i szybką gotówkę - KredytyKonsolidacyjne.net\nUbieganie się o kredyt nie musi oznaczać konieczności przygotowania wielu dokumentów i spełnienia licznych formalności. Wiele banków i instytucji wymaga do tego przedstawienia jedynie dowodu osobistego, nie pyta też klientów o cel, na jaki trafią środki. Kredyt bez zaświadczeń to wymarzona oferta dla osób, które mają problem z udowodnieniem stałych źródeł dochodów lub klientów, którzy chcą po prostu łatwo i szybko otrzymać gotówkę. O kredyt bez zaświadczeń o dochodach mogą też wnioskować firmy. Najprostszym sposobem na taką pożyczkę jest kredyt bez zaświadczeń przez internet.\nKredyt bez zaświadczeń o dochodach udzielany jest przez wiele banków. To niezwykle prosta i wygodna procedura. Instytucje, które przygotowały taką ofertę dla swoich klientów, wymagają jedynie oświadczenia, że konsument ma stałe źródło dochodu. Może to być umowa o pracę, ale także np. świadczenie rodzinne lub umowa zlecenie oraz o dzieło. Dlatego kredyt bez zaświadczeń cieszy się tak dużą popularnością wśród konsumentów.\nDo ubiegania się o kredyt gotówkowy bez zaświadczeń wystarczy zwykle dowód osobisty. Kredytobiorca powinien też być pełnoletni, posiadać konto w banku oraz dysponować telefonem i pocztą elektroniczną. We wniosku o kredyt należy również zwykle podać źródło oraz wysokość naszych dochodów. Instytucja pożyczkowe nie wymagają jednak żadnych zaświadczeń potwierdzających prawdziwość podanych informacji.\nKredyt bez zaświadczeń – szybko i łatwo\nCo najczęściej charakteryzuje udzielany przez banki kredyt na dowód bez zaświadczeń?\nDuża rozpiętość kwot, które można pożyczyć. Minimalna kwota to kilkaset złotych. Maksymalna wartość kredytu może wynieść nawet 150 tysięcy złotych.\nSpłata kredytu rozciągnięta na okres od kilku miesięcy do nawet 10 lat.\nMożliwość wypełnienia wniosku o kredyt bez zaświadczeń przez internet.\nBłyskawiczna decyzja w sprawie udzielenia kredytu oraz szybka wypłata środków.\nPrzed wnioskowaniem o kredyt w wybranym banku należy sprawdzić, jakie jest jego RRSO, prowizja za udzielenie pożyczki oraz dodatkowe opłaty. Upewnijmy się też, czy wymagane są dodatkowe dokumenty, czy bank nie wymaga od kredytobiorcy stałego źródła dochodu w formie umowy o pracę oraz czy oczekuje założenia konta w banku udzielającego kredytu.\nDlaczego kredyt gotówkowy na dowód bez zaświadczeń o zarobkach można otrzymać tak łatwo? Ponieważ w dowodzie osobistym znajdują się dane, które w większości przypadków wystarczą bankom i firmom pożyczkowym do sprawdzenia informacji o kredytobiorcy.\nDane osobowe, w tym PESEL, są niezbędne, by sprawdzić historię kredytową klienta, w tym informację o zaleganiu przez niego ze spłatą wcześniejszych zobowiązań. To pozwoli na dokonanie oceny zdolności kredytowej, która jest niezbędna do pozytywnej decyzji o udzieleniu kredytu\nJednym z najprostszych sposobów ubiegania się o kredyt na dowód osobisty jest droga elektroniczna. Wiele banków umożliwia aplikowanie o kredyt gotówkowy online bez zaświadczeń o zarobkach i innych dodatkowych dokumentów. Oznacza to, że pieniądze można otrzymać na konto bez ruszania się z domu. Kredyt online bez zaświadczeń cieszy się wśród klientów banków i firm pożyczkowych bardzo dużą popularnością.\nNależy jednak pamiętać, że konsumenci składający wniosek o kredyt przez internet bez zaświadczeń o dochodach poddawani są przez banki weryfikacji tożsamości. Dlatego wraz z internetową aplikacją należy przesłać do kredytodawcy skan lub zdjęcie dwóch stron dowodu osobistego. Po pozytywnej decyzji kredytowej przychodzi czas na zawarcie umowy z bankiem. Dokumenty przesyłane są do podpisu za pośrednictwem poczty elektronicznej lub tradycyjną drogą pocztową. Możliwe także, że odwiedzi nas kurier, w obecności którego można od razu złożyć podpis na umowie i za jego pośrednictwem odesłać dokument.\nCzy kredyt gotówkowy bez zaświadczeń mogą otrzymać także firmy? Tak, i to już od pierwszego dnia ich funkcjonowania. To bardzo przydatne wsparcie dla przedsiębiorców, którzy dopiero rozpoczynają działalność i nie mogą wykazać się dużą liczbą klientów, którzy zapewniają im stałe dochody. Z tego rodzaju zastrzyku gotówki korzystają też przedsiębiorstwa, które popadły w tarapaty finansowe i potrzebują wsparcia, by wyjść na prostą. By wnioskować o kredyt dla firm bez zaświadczeń, niezbędne będą podstawowe informacje o naszej firmie. Instytucje pożyczkowe z pewnością zażądają przedstawienia takich danych jak nr NIP, REGON oraz wpisu do CEDG. Trzeba też będzie wypełnić przygotowany przez firmę pożyczkową formularz, w którym należy podać podstawowe informacje o działalności firmy.\n‹ Zakładasz nową firmę? Sprawdź, ile będziesz musiał zapłacić za składki ZUS\t› Kredyt oddłużeniowy – ostatnia deska ratunku dla dłużnika


Skórzane botki "Canyon" w kolorze fioletowym - Superfit - Wyprzedaż w Outlet Limango\nPowrót Skórzane botki "Canyon" w kolorze fioletowym\nStrona główna Superfit Skórzane botki "Canyon" w kolorze fioletowym\nSkórzane botki "Canyon" w kolorze fioletowym\nOszczędzasz 301,82 zł *\nwybierz 32 - Wyprzedane 33 - Wyprzedane 34 - Wyprzedane 35 - Wyprzedane 36 - Wyprzedane 37 - Dostępna tylko 1 szt. 38 - Wyprzedane 39 - Wyprzedane 40 - Wyprzedane\nMembrana Gore Tex jest wodoodporna i wiatroszczelna oraz posiada zdolności odprowadzające wilgoć na zewnątrz. Membrana składa się z 20.000 razy mniejszych niż krople deszczu porów, co uniemożliwia przemakanie buta. Jednocześnie zapewnia skórze wysoki komfort noszenia, dzięki oddychającym właściwościom. Wytrzymałość membrany była testowana w najbardziej ekstremalnych warunkach.


Dane techniczne Snapdragona 820 pojawiły się w sieci | Tabletowo.pl\nPierwsza połowa tego roku była dla Qualcomma bardzo słabym okresem. Wszystko przez „parzące” problemy Snapdragona 810, który bez specjalnie zoptymalizowanego oprogramowania nagrzewał się nawet przy prozaicznych czynnościach. Z tego powodu Amerykanie przygotowują debiut nowego modelu 820.\nSnapdragon 820 będzie już wykonany w procesie technologicznym 14 nm FinFET, a jego produkcją zajmie się Samsung. Moc obliczeniową dostarczą cztery rdzenie Hydra o 35 procent wydajniejsze od ARM Cortex A57. Jestem ciekaw, czy takie rozwiązanie okaże się konkurencyjne pod względem wydajności i energooszczędności w porównaniu do ośmiordzeniowych układów z ARM big.LITTLE.\nZastosowany układ graficzny to Adreno 530. Według aktualnych doniesień jest o 40 procent szybszy i zużywający o 30 procent mniej energii niż poprzednie GPU Qualcomma. Pojawiło się także pełne wyposażenie z zakresu łączności. Co ciekawe, smartfony z tym SoC będą mogły nagrywać filmy w maksymalnej rozdzielczości UHD w 60 klatkach na sekundę.\nNie mogło także zabraknąć porównania Snapdragona 820 do 810. Na papierze różnice prezentują się wyśmienicie, ale nadal nie możemy być pewni, czy tym razem Amerykanie zdołają zaoferować szybki procesor bez poważnych problemów z ilością wydzielanego ciepła.\nPoznaliśmy także część planów Qualcomma na najbliższe kilka miesięcy. Potwierdza się prezentacja pod koniec roku Snapdragona 620, a flagowy 820 doczeka się debiutu w podobnym terminie. Oznacza to, że na pierwsze urządzenia z tym „smoczym” układem przyjdzie nam poczekać do CES lub MWC.\nNadzieje wobec Snapdragona 820 są wielkie. Od niego zależy, czy amerykańska firma zdoła konkurować na najwyższej półce z Mediatekiem czy Samsungiem – słabsze jednostki radzą sobie wyśmienicie w tego typu pojedynkach.\nźródło: Weibo przez gforgames, GSM Arena\nGoogle oraz MIT opracowali testową wersję algorytmu, który potrafi usunąć refleksy ze zdjęć


Dębica - wiadomości i wydarzenia - dziejesienapodkarpaciu.pl\nDębica to miasto położone w województwie podkarpackim, nad rzeką Wisłoką, w Rynnie Podkarpackiej, na północnym skraju Pogórza Strzyżowskiego. Jest siedzibą powiatu dębickiego. Dębicę zamieszkuje ponad 45 000 mieszkańców, a jej powierzchnia liczy 33,83 km². Pierwsza udokumentowana wzmianka o istnieniu miasta pochodzi z 1293 roku, zaś prawa miejskie przyznano mu w 1372 roku, choć zgodę na to uzyskało już w 1358 roku.\nW 1785 roku zdegradowana została do kategorii miasteczka i dopiero w 1912 roku ponownie nadano jej prawa miejskie. Nazwa miasta pochodzi od istniejącej tu osady „Dambicha”, należącej do rodu Gryfitów. Miasto znane z fabryki opon „Dębica”. Większość zabytków związana jest z religią różnych wyznań. Najstarszym zabytkiem jest Kościół Farny pw. Św. Jadwigi. Posiadamy najciekawsze wiadomości, zdjęcia i wideo z Dębicy. Na portalu najnowsze informacje z miasta Dębica.\nDębica, Mielec: Ruszyła modernizacja linii kolejowej\nPoczątkiem marca rozpoczęła się modernizacja linii kolejowej Mielec–Dębica. Remont obejmuje pracę na stacji Mielec oraz na odcinku Mielec–Kochanówka Pustków.\n15 marca 2019 in DĘBICA, MIELEC, WIADOMOŚCI\nDębica: Trzej mężczyźni trafili do aresztu. Są oskarżeni o włamania\nPolicjanci z Dębicy zatrzymali trzech mężczyzn podejrzanych o kradzieże i włamania. Dwóch z nich odpowie za kradzież pieniędzy z automatów znajdujących się w myjniach samochodowych, trzeci za kradzież samochodu i quada. Sprawcy działali na terenie powiatu dębickiego i ropczycko-sędziszowskiego. Mężczyźni już usłyszeli zarzuty. Decyzją sądu najbliższe trzy miesiące spędzą w areszcie.\n5 marca 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica: Policja pomogła kobiecie, którą zatrzymała\nPolicjanci wydziału ruchu drogowego dębickiej komendy interweniowali wobec kierującej, która miała problem z utrzymaniem prostego toru jazdy. Okazało się, że mieszkanka powiatu dębickiego wymagała pomocy medycznej. Policjanci przewieźli kobietę do szpitala.\n1 marca 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica: Policja szuka zaginionego mężczyzny\nKomenda Powiatowa Policji w Dębicy poszukuje zaginionego Jana Stalec, 50-letniego mieszkańca Brzeźnicy. Z informacji uzyskanych przez policjantów wynika, że zaginiony mężczyzna ostatni raz był widziany 19 lutego po południu w Brzeźnicy.\n21 lutego 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica: Koncert karnawałowy i pomoc dla chorej Patrycji\nStowarzyszenie „Orkiestra Dęta – Gmina Dębica” oraz Centrum Kultury i Bibliotek Gminy Dębica zapraszają na VIII Koncert Karnawałowy, który odbędzie się w dniu 23 lutego 2019r. o godz. 17.30 na hali sportowej przy Zespole Szkół w Pustkowie-Osiedlu.\n15 lutego 2019 in DĘBICA, KULTURA\nJaworze Górne: Wypadek z udziałem 3 pojazdów. Są utrudnienia\nPolicjanci zabezpieczają miejsce wypadku drogowego, do którego doszło dziś w Jaworzu Górnym. W zdarzeniu samochodów osobowego, dostawczego i ciężarowego, ucierpiały trzy osoby. Droga krajowa nr 73 jest zablokowana. Policjanci zorganizowali objazdy.\n28 stycznia 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica: Most Straszęcin będzie zamknięty. Czekają utrudnienia\nMost Dębica-Straszęcin zostanie zamknięty na kilka dni. Wszystko przez trwające pracy drogowe związane z budową nowego mostu.\n17 stycznia 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica: Łącznik Straszęcin – autostrada A4 gotowy do użytku\nOdcinek drogi łączącej Straszęcin z zachodnim węzłem autostrady A4 w Dębicy, został oddany do użytku. Koszt inwestycji przekroczył 22 mln zł. Za tę kwotę wybudowano 1,8 km drogi z chodnikami i ścieżką rowerową, dwa ronda oraz przeprowadzono korekcję dojazdów do rond. To pierwszy z dwóch autostradowych łączników w tym mieście.\n12 stycznia 2019 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nRanking Perspektywy 2019. Najlepsze technika na Podkarpaciu\nPortal “Perspektywy” przygotował kolejną edycję rankingu najlepszych szkół średnich w Polsce. Technikum Mechatroniczne nr 1 w ZSLiT nr 1 w Warszawie zwyciężyło w rankingu techników. Jak w zestawieniu wypadły podkarpackie szkoły techniczne?\n11 stycznia 2019 in DĘBICA, JASŁO, KROSNO, WIADOMOŚCI\nDębica: Ciało mężczyzny znaleziono w przydrożnym rowie\nDębiccy policjanci wyjaśniają okoliczności śmierci 40-letniego mieszkańca Zwiernika. Ciało mężczyzny odnaleziono w przydrożnym rowie. Prawdopodobnie został potrącony przez samochód, którego kierowca oddalił się z miejsca zdarzenia.\n22 grudnia 2018 in DĘBICA\nDębica: Obóz taktyczny dla miłośników wojskowości\nW dniach 30.11-2.12.2018 odbył się trzydniowy obóz taktyczny przeznaczony dla uczniów klas mundurowych, osób wiążących swoją przyszłość z wojskiem oraz wszystkich, którym nie straszny wysiłek fizyczny, współpraca w zespole oraz panujące aktualnie warunki atmosferyczne.\n4 grudnia 2018 in DĘBICA, WIADOMOŚCI\nDębica, Mielec: Okradali automaty myjni samochodowych\nPolicjanci z Dębicy zatrzymali trzy osoby, które kradły pieniądze z automatów znajdujących się w myjniach samochodowych. Sprawcy działali na terenie powiatu dębickiego, mieleckiego i ropczycko-sędziszowskiego. Usłyszeli kilkanaście zarzutów. Dwóch podejrzanych zostało tymczasowo aresztowanych.\n3 grudnia 2018 in DĘBICA, MIELEC, WIADOMOŚCI\nPonad 70% poparcia dla Andrzeja Dudy na Podkarpaciu!\nFrekwencja w II turze wyborów prezydenckich\nWięcej przypadków łamania ciszy wyborczej\nKomunikat Państwowej Komisji Wyborczej dot. II tury wyborów na Prezydenta\nPolicjanci patrolu wodnego pomogli nad Soliną\nDziś rocznica krwawej niedzieli – ludobójstwa na Wołyniu\n10 nowych ambulansów dla stacji pogotowia w regionie\nTragedia w Siedliskach. Ciągnik przygniótł 59-letniego mężczyznę\nOddano do użytku nowoczesne baseny w Rymanowie Zdroju\nTragedia w Laszkach. 18-letni pilot szybowca w ciężkim stanie\nFKS Stal Mielec odcina się od afery pedofilskiej i zarzutów\nAfera pedofilska. Prezes jednego z klubów piłkarskich zatrzymany\n“Bieszczadzki Ryś” i “Prymas” zachęcają do zwiedzania regionu\nNowy szlak w Bieszczadzkim Parku Narodowym\nWsparcie dla rozwoju podkarpackiej turystyki\nJasionka umożliwi loty do Szczecina\nWoda zniszczyła tory na trasie przeworskiej kolejki turystycznej\nKpt. Bolesław Chmielowiec ps. Komar skończył dziś 100 lat!\nARCHIWUM Wybierz miesiąc Lipiec 2020 Czerwiec 2020 Maj 2020 Kwiecień 2020 Marzec 2020 Luty 2020 Styczeń 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017


« Piłka ręczna to sport dla ...\nNa razie nie będzie ... »\nW czwartek 30 kwietnia 2015 r., dwa dnia przez finałem Pucharu Polski w piłce nożnej Legia – Lech, arena tego spotkania, czyli Stadion Narodowy nie zdradzała żadnych oznak przygotowania do meczu. Żadnych!\nNa elewacji Stadionu, jak również na płocie okalającym teren obiektu nie było żadnych banerów, czy plakatów informujących o meczu. W recepcji głównej też brakowało jakichkolwiek widocznych informacji o meczu. Właściwie powinno to dziwić, ale z drugiej strony organizator meczu, czyli PZPN sprzedał wszystkie albo prawie wszystkie bilety, więc dodatkowa forma promocji nie była już potrzebna. Poza tym, ci którzy byli zainteresowani meczem wiedzieli o nim dużo, dużo wcześniej.\nJeśli chodzi o mecz, to nie spowodował on paraliżu miasta, a przynajmniej na Pradze, wzdłuż Targowej i Grochowskiej. Przemieszczanie się, nawet samochodem, przed i w trakcie meczu nie stanowiło żadnego problemu. Z jednej strony można wysnuć wniosek, że organizator, władze miasta i operator Stadionu Narodowego nauczyli się organizacji takich imprez i wyciągnęli wnioski z wcześniejszych. To zapewne jest prawdą, ale tylko częściową, bo pamiętać trzeba, że zasadnicza grupa kibiców Legii przyszła na Stadion Narodowy na pieszo spod stadionu Legii na Łazienkowskiej.\nMecz nie przeszkadzał nawet ślubowi w pobliskim kościele…\nśroda, 23 grudnia 2015, martinez-4ever\nTagi: piłka nożna puchar polski stadiony Stadion Narodowy Legia Lech Poznań\nW poniedziałek 2 maja 2016 r. po słabiutkim meczu Legia Warszawa pokonała Lecha Poznań 1:0 (0:0) w meczu finałowym Pucharu Polski. Zwycięską bramkę w 69. Minuci\nStadion Narodowy przed finałem Pucharu Polski 2016 [Fotorelacja]\nStadion Narodowy jest areną meczu finałowego Pucharu Polski od 2014 r. Jak wyglądał w ostatnich dwóch godzinach przed rozpoczęciem finału AD 2016? Na dwie godz\nMiniony sezon był historyczny dla gdyńskiej piłki. Mimo wielu trudnych chwil, kłopotów kadrowych i zawirowań w klubie żółto-niebiescy zakończyli te 11 miesięcy\nNabyta wada serca. Lech po meczach z GKS Tychy i Legią\nDwa mecze, które Lech rozegrał w zeszłym tygodniu na wyjeździe, tylko pozornie różni wiele. Przypomnijmy: z GKS Tychy Kolejorz zagrał we wtorek w Pucharze Polsk


ralph - Forum akwarystyczne - Super Akwarium\nObsada 200 l. Co o tym sądzicie?\nralph replied to musiek's topic in od 181l do 240l\nZrozumiałem że kolega ma akwarium typu: 100x40x50. Takie jak najbardziej nadaje się na skalarki\nralph replied to maciekPC's topic in Archiwum działu Pytania początkującego akwarysty\nAle czy to zła sugestia by takie tematy USUWAĆ a nie tylko rozdawać bany i blokować? Tak w zasadzie w ten sposób robi się tak jakby trochę śmietnik utrudniający dostęp do NORMALNYCH tematów. A jak jeszcze jeszcze będą człowieki odpisywać po miesiącu czy dłużej w takim temacie to będzie niepotrzebnie zajmował początek listy tematów. I po co to? Niech Admini i Modzi (czy Modowie jak im tam) zajmą się uporządkowaniem tego typu rzeczy. I od razu chciałbym uprzedzić przyszłe oskarżenia że niby chcę sobie nabić posty. Chcę tylko zwrócić uwagę że mnóstwo osób już korzysta z tego forum, pytających i odpowiadających na ich pytania jest dużo, więc tym bardziej potrzebny jest porządek z takimi "kwiatkami". Rzekłem. Zrobiłem dopiski. // Atreyu\nLitości!!! Zablokujcie albo lepiej - usuńcie tematy tego ***** kogoś bo kretynizm jest zaraźliwy. No chyba że ten ***** ktoś chce założyć sklep akwarystyczny i ledwo zaczął podstawówkę :/ Od tego jest opcja "raportuj post" - w tym momencie sam nabijasz. Po co te gwiazdki, spokojniej, bez agresji, szczególnie że sam masz źle dobraną obsadę. +1 za ten post i następny. Spam i osobiste wycieczki. Jeśli jest jakiś otwarty nieaktualny temat, należy go zaraportować, moderatorzy to nie roboty, mogą coś przeoczyć - a nie odpowiadać. Liczą się fakty, nie intencje. // Atreyu\nNowe Akwa 94l\nralph replied to mkill's topic in Archiwum działu Pytania początkującego akwarysty\nJak kupujesz w sklepie od firmy która zajmuje się produkcją akwariów to oni chyba najlepiej się na tym znają. Z kolei jeśli jest to akwarium od ruskiego na bazarku który zlepił 5 kawałków szkła to ja bym nie ryzykował xD\nralph replied to ralph's topic in Woda i środowisko wodne\nMogę tak spróbować, mam gdzieś taką wanienkę dla małych dzieci, wystarczyłoby opłukać i będzie git.\nWelonki out. Jak masz takie duże akwarium to może zainteresowałbyś się skalarami? Mieczyki w porównaniu z nimi to dość "nudne" rybki Ale decyzja należeć będzie tylko do ciebie. A jakbyś chciał tak zostawić to jak koleżanka zauważyła więcej bystrzyków i ja bym wziął na twoim miejscu ALBO stadko kirysków ALBO stadko kosiarek. Powód: za dużu tłok w dolnej strefie akwarium\nJakie rybki pasują do skalarów?\nralph replied to lulu250's topic in od 181l do 240l\nNajlepiej to się komponują neonki inessa ze skalarami daj ze 30 sztuk i 5-6 skalarków i będzie git.\nralph replied to Pejter96's topic in Rybki\n1. rzecz : glonki to małe spryciule mi z każdego miotu przeżywało kilkanaście sztuk jak zostawiłem je samym sobie 2. rzecz : pierwszym miotem się bardzo przejąłem i bawiłem się w transport młodych, karmienie sałatą itepe itede - przeżyły 2 sztuki. Wniosek: najlepiej je pozostawić, niech radzą sobie naturalnie bez pomocy człowieka 8-) 3. rzecz : skalar ich nie wydziubie - są za szybkie 4. rzecz : nie skarłowacieje - zanim 4 lata temu założyłem obecne 216l, miałem 45l pare rybek w tym glonka - już z dwa lata miał urósł tak do 10 cm i przestał rosnąć po założeniu akwarium urósł do 20 cm, największe bydlę w akwarium 5. rzecz : a pomyślałeś już co z nimi zrobisz jak już je odchodujesz? To jest radocha patrzeć jak rosną takie małe rybcie, ale potem już nie będą takie kochane jak ich nigdzie nie sprzedasz, mam 7 glonków a zaczynałem z trzema. I tak dobrze że znaleźli się jedni czy drudzy znajomi co wzięli po 2-3 glonki i znajomy sprzedawca co wziął dwie partie raz ok. 30 potem kilkanaście, a przecież reszty w kiblu nie spuszcze\nralph posted a topic in Woda i środowisko wodne\nJak w temacie, muszę przeprowadzić malowanie pokoju i pojawił się problem co zrobić z akwarium. Będzie przeprowadzka akwarium do salonu, i tam zostanie. Do dyspozycji mam dwa zbiorniki 45l i 10l, dwa małe filtry i dwie małe grzałki więc bez przypału. Tylko teraz mam dylemat czy zrobić jak startowałem z tym akwarium że zalałem cały zbiornik kranówą i zostawiłem na kilka dni do filtracji zanim wpuściłem ryby i roślinki, czy jak najszybciej przywrócić rybki do 216l? Drugie pytanie: mam taki węgiel w takich małych krótkich patyczkach dodany do filtra zewnętrznego, sprzedawca powiedział żeby go użyć przy restarcie, to jak uważacie użyć go teraz czy za półtora roku jak trzeba będzie drugi restart przeprowadzić (będzie przeprowadzka). I ostatnie: Co sądzicie o uzdatniaczach do wody? Ja zostawiam na dwa dni by się woda odstała, podgrzewam część na kuchence by temperatura była jak w akwarium i tyle. Kiedyś używałem uzdatniacza, ale znajomy sprzedawca powiedział że im mniej chemii w akwarium tym lepiej, jakie macie zdanie na ten temat ?\nfiltr vs. żarcie\nralph replied to ralph's topic in Napowietrzanie i filtracja\nHmm... No jak napisałem ustawiłem ją pod kątem 45 w stosunku do tafli, a u cb jak jest?\nakwarium masz w opisie, filtr ncf1000\nMoc zmniejszyłem, wprawdzie nie wiedziałem że cuś takiego w tym filtrze istnieje, ale skoro tak powiedziałeś to odnalazłem jedyną wajchę która mogła być za to odpowiedzialna a powiedzcie jeszcze czy zmniejszając moc filtra (woda tak szybko nie krąży w akwarium, rybki byłyby mniej przestraszone) zapewnię odpowiednie napowietrzenie wody? Wybaczcie moje debilne pytania, ale pierwszy raz mam do czynienia z takim filtrem i ni wim nic Deszczownię ustawiłem ok. 3cm pod taflą wody i skierowałem tak by woda leciała na powierzchnię (jest w tej chwili ok. 45 stopni nachylenia)\nralph posted a topic in Napowietrzanie i filtracja\nSiemka mam mały problem - niedawno kupiłem filtr zewnętrzny do mojego akwarium i mam kłopot z karmieniem. A mianowicie żarcie nasypane rybkom natychmiastowo spada pod wpływem ruchu wody. Więc robię tak że na czas karmienia wyłączam filtr, ale nie o to chyba w tym chodzi. Jak sobie z tym radzicie, koledzy akwaryści? A i jeszcze jedno. Zauważyłem że po wstawieniu tego filtra do akwarium rybki się chowają po kątach, nawet skalary się skupiły w jednym rogu i nie pływają tak jak wcześniej. Nie tego się spodziewałem po tym filtrze\nRybki do mojego akwa.\nralph replied to Navi's topic in Archiwum działu Pytania początkującego akwarysty\nigor1996sa no już nie przeginaj tak z tą pielęgnicą, dobrze wiesz że nie dotyczy to jakiejkowiek ryby Poza tym jeśli czytałeś to pisałem o 3-4 gupikach i jednym bojowniku. Nie widzę nic złego w takiej obsadzie. Dobranoc.\nTo powiedz ty mi ile i jakie rybki trzymasz w swoim 72l akwarium?


Zestaw 6 filiżanek do espresso Guzzini Gocce czerwony - Pasaż Arabeska Waniliowa\npakiet 6 filiżanek do espresso włoskiej producenta Guzzini. Projektanci producenta Guzzini Silvana Angeletti i Danile Ruzza stworzyli produkt równocześnie ładny, jak i poręczny. Tradycyjny zarys filiżanek został połączony z postępową kompilacją tworzyw, porcelany i plastiku. Dzięki czemu filiżanki prezentują się nad wyraz oryginalnie, a przy tym lekko i subtelnie. W komplecie znajduje się 6 nieznacznych filiżanek z porcelany z uszkiem z tworzywa i 6 talerzyków z tworzywa. Pakiet jest dostępny w 7 wersjach kolorystycznych oraz w wersji mieszanej (6 filiżanek w różnorodnych kolorach). Filiżanki należą do linii stołowej Gocce Guzzini, w skład której wchodzą filiżanki do espresso i cappuccino, kubki i cukiernice.\nwymiar zestawu: 35 x 30 x 9,5 cm\n- grace - kpl. 2 filiżanek espresso,czerwone - czerwony ||biały marki Guzzini\nGuzzini - grace - kpl. 2 filiżanek espresso, niebieski - niebieski (8008392271147)


Od soboty zaostrzenie zasad bezpieczeństwa na Pomorzu. Co nas | TvMalbork.pl\nOd soboty zaostrzenie zasad bezpieczeństwa na Pomorzu.…\nNiestety, trzecia fala pandemii koronawirusa rozpędza się. Każdego dnia odnotowywany jest znaczny wzrost zakażeń COVID-19. Rośnie również liczba zajętych łóżek i respiratorów w szpitalach. Rząd wskazuje, że szczególnie trudna sytuacja jest w województwach warmińsko-mazurskim oraz pomorskim. Dlatego też podjął decyzję o zaostrzeniu zasad bezpieczeństwa na Pomorzu oraz przedłużeniu obostrzeń na Warmii i Mazurach. Nowe zasady będą obowiązywały od 13 do 20 marca br.\nOd jakiegoś czasu z niepokojem można obserwować w Polsce stały wzrost zakażeń na COVID-19. Jednak jeśli chodzi o średnią dzienną liczbę zachorowań na 100 tys. mieszkańców, najgorzej sytuacja wygląda w województwie warmińsko-mazurskim i pomorskim. Na Warmii i Mazurach średnia ta wynosi 57,4, na Pomorzu zaś – 44,6, a dalsza dynamika zachorowań jest niekorzystna. W związku z tym rząd podjął decyzję o wprowadzeniu w tych regionach szczególnych zasad bezpieczeństwa.\nNowe obowiązujące zasady od 13 do 20 marca br.\nDotychczasowe zasady bezpieczeństwa w województwie warmińsko-mazurskim będą obowiązywały do 12 marca br. Od 13 marca br. do Warmii i Mazur dołącza także Pomorze – tutaj również zaczną obowiązywać ostrzejsze zasady sanitarne.\nW województwie warmińsko-mazurskim dotychczas klasy I-III szkoły podstawowej pobierały naukę wyłącznie zdalnie. Od poniedziałku, 15 marca br. w województwie pomorskim i warmińsko-mazurskim będą one mogły funkcjonować w trybie mieszanym, czyli hybrydowym. Część uczniów danej szkoły będzie mogła uczyć się stacjonarnie, a część – zdalnie. Dyrektorzy szkół podejmą decyzję, w jakim zakresie uczniowie najmłodszych klas powrócą do nauki stacjonarnej.\n1. baseny (wyjątkiem są baseny w podmiotach wykonujących działalność leczniczą i dla członków kadry narodowej);\n2. sauny, solaria, łaźnie tureckie, salony odchudzające, kasyna;\n3. hotele (wyjątkiem są m.in. hotele robotnicze, a także noclegi świadczone w ramach podróży służbowych – dokładny katalog wyjątków wraz z wymaganym potwierdzeniem odbywania podróży służbowej znajdzie się w rozporządzeniu);\n4. galerie handlowe – z wyjątkiem m.in.: sklepów spożywczych, aptek i drogerii, salonów prasowych, księgarni, sklepów zoologicznych i z artykułami budowlanymi. W galeriach handlowych nadal będą mogły działać m.in. usługi fryzjerskie, optyczne, bankowe, pralnie;\n5. teatry, muzea, galerie sztuki (możliwa jest jednak organizacja prób i ćwiczeń, a także wydarzeń online);\n6. kina (zakaz projekcji filmów dotyczy również domów i ośrodków kultury);\nBądź odpowiedzialny – stosuj zasadę DDMA+W.\nSkuteczna walka z koronawirusem to przede wszystkim przestrzeganie podstawowych zasad bezpieczeństwa - DDMA+W, czyli - dystans, dezynfekcja, maseczka, aplikacja STOP COVID – ProteGO Safe oraz wietrzenie.\n404976 odsłon 113 komentarze\n67931 odsłon 15 komentarzy\n35540 odsłon 1 komentarz\nkoronawirus obostrzenia pomorskie warmińsko-mazurskie pomorze covid-19 zasady bezpieczeństwa\nFan club piaski 08.03.2021, 17:20\nSuper artykuł. Bardzo rzetelny sama prawda od razu widać że redaktor jest bardzo merytoryczny .proszę więcej takich artykułów\nser 08.03.2021, 13:26\nAle obłęd przecież ten cyrk sie nigdy nie skończy...............\nAdam 08.03.2021, 20:15 (odpowiedź do ser)\nbędziemy musieli się nauczyć z tym żyć


26 | 37269\nWieczorową porą, powszedniego jesiennego dnia zawitałem do Domu Ludowego w Kościelisku, za parę chwil miała odbyć się prapremiera świeżo wydanej książki. Wśród zgromadzonych muzykanci,zaproszeni goście, miejscowi, co poniektórzy w odświętnie ubrani w bukowych portkach i pięknych spódnicach. Spotykam paru znajomych, poznaję dwie Autorki Barbarę Caillot Dubus i Aleksandrę Karkowską, przy tym samym stole również siedzący Maciej Krupa, prowadzący to spotkanie. Samej książki jeszcze nie widziałem i również nie znam jej zawartości, powoli z zdawanych pytań i wypowiedzi zaczynam orientować się co może być jej zawartością. To wywiady i zapisane rozmowy Autorek ze starymi mieszkańcami Kościeliska, Witowa, Dzianisza czy Zakopanego. Stąd tak duża liczba starszych mieszkańców wśród widowni, to ludzie, którzy dzielili się opowieściami. Niektóre twarze są mi znane. Odnoszę wrażenie, że klimaty przeprowadzanych rozmów czy wywiadów musiały być bardzo miłe, gdyż charakter spotkania jest wręcz familiarny. Na zakończenie spotkania wszyscy, rozmówcy autorek otrzymują bezpłatne egzemplarze z dedykacjami a pozostali uczestnicy spotkania ustawiają się w kolejce po dedykacje i autografy.\nPo powrocie do domu zapoznaje się z tomem. Na okładce stare, mocno sfatygowane zdjęcie małego górala na tle Giewontu, kontur góry jest wypukły co wyraźnie czuć pod palcami, już widać, że to nietuzinkowe wydanie. Najchętniej przytoczyłbym cały wstęp książki, gdyż on najpełniej oddaje istotę i sens tej pracy. Ale ograniczę się do paru parę cytatów:\n„Wspomnienia naszych bohaterów są jak drobinki złota odnalezione wśród kamieni. To ostatnie pokolenie, które pamięta tamten, jakże inny świat.”\n„Wszystkie opowieści zawarte w książce są prawdziwe. Starałyśmy się zachować autentyczność i melodię wypowiedzi, stąd pojawiają się pojedyncze wyrazy, a nawet zdania w gwarze góralskiej.”\n„Rozmawiałyśmy z osobami, które pamiętają czytanie przy świetle lampy naftowej, dom składający się z białej i czarnej izby, darcie pierza, a także tragiczne dzieje wojenne.”\nI na koniec jeszcze pierwsze zdanie wstępu.\n„Na Skalnym Podhalu, w miejscu magicznym, gdzie jest wspaniały widok na Giewont, tradycje są wyjątkowo silne, a klimat nigdy nie rozpieszczał swoich mieszkańców postanowiłyśmy zrealizować nasz międzypokoleniowy projekt.”\nJeśli ktoś myśli, że znajdzie tutaj długie paro stronicowe opisy jest w błędzie. Ograniczają się one zaledwie do paru zdań i jak przypuszczam zostały usystematyzowane tematycznie, nie czytamy tu wspomnień jednej osoby od początku do końca. Tak myślę. Nie są one również podpisane imieniem, nazwiskiem, przydomkiem wspominającej lub wspominającego. Dzięki temu ich anonimowość zwiększa autentyczność przekazu, takie mam odczucie i dlatego nie wiemy, które dziecko grzało zimne stopy w czasie wypasania w świeżej krówskiej kupie. Te wspomnienia najczęściej odnoszą się do szarej codziennej egzystencji związanej z prozą codziennego dziecięcego życia, jakże surowego i bezwzględnego.\nW tej pozycji znajdziemy wiele starych reprodukcji odpowiadających czasom wspomnień, wszystkie czarno-białe zdjęcia to zasoby rodzinnych archiwów interlekutorów, reprodukcje starych pocztówek pochodzą ze zbiorów Tatrzańskiego Parku Narodowego. Współczesne portrety bohaterów książki zostały wykonane przez Autorki, w większości przez Barbarę Caillot Dubus. Znajdujące się wewnątrz snycerskie regionalne elementy graficzne zostały zaczerpnięte z dzieł Barabasza i Matlakowskiego, są udanym uzupełnieniem tekstu, również nawiązującym do minionej epoki. Prowadzący spotkanie autorskie w Kościelisku nazwał ten tom rodzajem art booka, mogę tylko potwierdzić, że książka wydana jest pięknie!!! To zasługa Autorek w całej rozciągłości począwszy od koncepcji, projektu graficznego po finalny produkt, gdyż książka wydana została własnym sumptem, Oficyna Wydawnicza ORYGINAŁY. Przyjemnie brać do ręki takie bibliofilskie wydania. Bardzo lubię takie pozycje, które można czytać z pełną dowolnością, od końca, w środku to znowu od początku. Łapałem się na tym, że niektóre akapity czytałem parokrotnie, to oczywiście powodowało, że bardziej mogłem uzmysłowić sobie owe wspomnienia.\nKsiążka związana jest ze Skalnym Podhalem, z ludźmi tu żyjącymi, z tradycją ale tak sobie myślę, że ma ona jeszcze jedno przesłanie bardzo istotne. Szczególnie w tych naszych zwariowanych czasach. Zanika niestety, tak potrzebna rozmowa międzypokoleniowa w rodzinach, między dziećmi a rodzicami, dziadkami czy pradziadkami. Sam po wielokroć łapię się na tym, że wielu rzeczy nie wiem, gdyż nie pytałem, teraz już jest za późno :( Trzeba było pytać i wielokrotnie zadawać pytania, drążyć oczekiwać odpowiedzi. Zdaje sobie sprawę, że dawniej w trosce o bezpieczeństwo najbliższych nie o wszystkim rozmawiało się, mówiło się w domach ale wiele wspomnień można było przywoływać. Rozmowa i słuchanie drugiego człowieka jest bardzo istotne i ważniejsze od facebooka. Wiem, że jak człowiek młody to ma inne ważniejsze rzeczy (tak mu się wydaje), niż rozmowa i słuchanie. Im więcej zapamiętamy tym więcej będziemy wstanie przekazać naszym dzieciom., a rozmowy odkładane w nieskończoność często nie dochodzą do skutku.\nTo pozycja jest idealną lekturą na długie jesienne wieczory.\nPartnerem wydania tej książki jest Tatrzański Park Narodowy.\nPatronat: Muzeum Tatrzańskie, Związek Podhalan, Gmina Kościelisko i zakopane.pl\nautorki: Barbara Caillot Dubus i Aleksandra Karkowska\nnakładem: Oficyna Wydawnicza ORYGINAŁY


Sala treningowa - Page 5\nSala treningowa Pon Mar 07 2011, 11:09;\nGdy wchodzi się do tej sali czuć silny zapach potu. Ma ona wielkość dwóch sal lekcyjnych i jest do połowy wyłożona matami do ćwiczenia sztuk walki, a druga połowa jest przeznaczona do ćwiczenia szermierki i fechtunku. Wszystkie potrzebne przyrządy, miecze, tarcze znajdują się w składziku, który służy też za szatnie zawodnikom.\nRe: Sala treningowa Sro Gru 30 2020, 01:16;\n- Do twarzy ci. I jeleniem, nie łosiem - poprawił Solberga Shaw, po czym sięgnął po różdżkę, jednak w połowie drogi zatrzymał rękę. Chciał odczarować poroże Ślizgona, jednak z nie miał przecież powodu robić tego już teraz. Mógł przez chwilę podźwigać rogi, kark mu od tego nie pęknie - Kontynuuj - dodał z uśmiechem, wskazując ponownie na szkatułkę.\nZanim jednak Max wypowiedział inkantację ponownie, Darren westchnął lekko i chrząknął.\n- Reve-elio - powiedział - Nieco dłuższe "e" i będzie idealnie - poradził jeszcze - Poza tym, różdżką robisz pętlę nad obiektem, jakbyś mieszał nią w kociołku.\nPo tych radach Shaw wrócił do spokojnej obserwacji tego, co wyrabia Solberg. Klątwy, które nałożył na szkatułkę nie były przecież zbyt groźne. Tylko odrobinę. Tak czy siak, Ślizgon nie miał się czego obawiać. Na pewno.\n1, 2, 3 - powtórka błędu z poprzedniego razu. Tym razem jednak nie otrzymujesz rogów, ale uruchamiasz zaklęcie Firehutchatch, które zamyka ciebie, stolik oraz nawet Shawa w klatce z płomieni.\n4, 5 - tym razem zaklęcie przynajmniej zadziałało tam, gdzie miało zadziałać. Jakimś cudem dostrzegasz czar położony pod warstwą innych uroków - konkretnie Conjunctivitis - jednak jest zbyt głęboko byś mógł go już teraz rozbroić.\n6 - sukces! Z łatwością udaje ci się wykryć i zneutralizować Furnunculusa!\nRe: Sala treningowa Sro Gru 30 2020, 01:36;\nŁoś, jeleń, dla niego różnicy nie było. Na zwierzętach znał się wystarczająco, by wiedzieć, przed którymi spierdalać, a które ewentualnie jebnąć z glana w czoło. No czasem mogło mu się akurat pomylić, ale ogólny zarys kojarzył.\n-A dziękuję to nie mój pierwszy raz. - Wyszczerzył się przypominając sobie, że przecież podobnie został udekorowany podczas Celtyckiej Nocy. Do dziś nie był pewien, czy niektórzy pamiętają, co się tam działo, ale jakoś nie miał zamiaru pytać. Tak naprawdę pewnie Max sam mógł się pozbyć tego ciężaru, ale w tej chwili jakoś mało go to zajmowało. A niech się kruk pośmieje z rogatego węża.\n-No i trzeba było tak od razu! - Powiedział, gdy Darren przemówił do niego kociołkowym językiem. Wydłużył "e", zrobił kółko nadgarstkiem, wyobrażając sobie że miesza jedną ze swoich oryginalnych zupek i...\n-Albo i może niekoniecznie. - Dodał krzywiąc się nieco, gdy zostali zamknięci w ognistej klatce. Max starał się zachować spokój, jak zwykle więcej uwagi poświęcając Darrenowi, który też siedział z nim w tym bagnie.\n- Finite wystarczy? - Zapytał, bojąc się podjąć jakąkolwiek akcję, by nie pogorszyć sytuacji. Różdżkę miał w pogotowiu, ale czekał na instrukcje. Nie potrafił nie wyśmiać się wewnętrznie. Skoro nie potrafił nawet opanować tak prostych zaklęć, jak miał radzić sobie z innymi i to w dużo bardziej stresujących warunkach. Nawet nie zauważył, jak prawa ręka drgnęła mu i przesunęła się mimowolnie w kierunku ognia, tym samym ulegając lekkiemu poparzeniu. Świetnie. Wyczarował na powierzchni rany powłokę chłodzącą, by nie musieć się nią dalej przejmować.\nRe: Sala treningowa Sro Gru 30 2020, 13:13;\n- Wystarczy, nie chcemy przecież spalić zamku - przytaknął, pozwalając Maxowi zatrzymać ognistą klatkę - Chwilka przerwy, potrenuj na sucho... - powiedział, po czym wyciągnął z torby butelkę cieczy o zmienionym magicznie kolorze i zapachu - była całkowicie przezroczysta i niearomatyczna. Na pierwszy rzut oka woda, jednak... - ...na tym - kontynuował Darren, podając Solbergowi butelkę - To zmienione magicznie pićko ze śniadania. Powiedz co to jest, bez próbowania - dodał. Teoretycznie Shaw powinien zacząć od takiej rozgrzewki, jednak miał nadzieję że mając wcześniej do czynienia z czymś o wiele bardziej złożonym, to przy zetknięciu z czymś banalnym Ślizgon w mig pojmie podstawy czaru.\nGdy Solberg wydedukował już, że w butelce znajduje się sok wiśniowy, Darren zachęcił go do kontynuowania testów nad szkatułką.\n1, 2 - badania nad butelką - względnie długie; nad pudełeczkiem - odkrywasz (i przy okazji uruchamiasz) Conjunctivitis.\n3, 4, 5 - badania nad butelką - przeciętnie długie, całkiem okej; nad pudełeczkiem - zdejmujesz parę pomniejszych klątw, takich jak Acusdolor, Jęzlep czy Colloshoo.\n6 - w mig odkrywasz co znajduje się w butelce; w szkatułce udaje ci się zauważyć (i usunąć) Conjunctivitis, widzisz także jednak że najtrudniejsze dopiero przed tobą.\nRe: Sala treningowa Sro Gru 30 2020, 14:18;\nCałe szczęście dostał błogosławieństwo Dariusza i mógł zakończyć to cierpienie, jakim było grzanie się w odmętach płonącej klatki. Finite zdawało się o dziwo zadziałać i nie przysporzyć im więcej problemów niż już Max zdołał wywołać.\n-No tak, trzeci raz i okrzyknęliby mnie naczelnym arsonistą. - Zaśmiał się, a wtedy poczuł dziwny zapach dochodzący z jego głowy. Przysmalił sobie poroże, na co pokiwał tylko głową nie komentując już własnego szczęścia.\nSpojrzał na wyjętą przez Darrena butelkę i uniósł do góry lekko brew. Raczej nie spodziewał się, by było w niej coś, co mogło go zainteresować. W końcu był w zamku, ze statutem zawieszonego i to jeszcze pod okiem prefekta. Grzeczniejsze combo dopełniłby jeszcze tylko szkolny mundurek, ale Max zdecydowanie jebnął go gdzieś, gdzie nawet nie wiedział jak go znaleźć. Zresztą nie zależało mu na tym i popierdalał po zamku w swoich wiernych dresach, których używał przy pracy nad eliksirami, co dobitnie pokazywało, że jeszcze dobrze z nim nie jest.\n- Salazarze, jakby wszyscy potrafili tak ze mną rozmawiać... - Zaśmiał się, bo naprawdę miał wrażenie, że Shaw rozgryzł jego język jako jeden z nielicznych w tym zamku. Porównanie do mieszania w garnku? Check. Płonąca klatka wywołująca PTSD? Ckeck. Tajemnicza substancja, która w teorii może być nawet trucizną, kusząca Maxa, by jej spróbował? Check. Nic tylko dziękować wszelkim bogom, że ma przyjemność zadawania się z kimś, kto go rozumie.\nMożliwe, że nadzieje krukona nie były aż tak bezpodstawne. Max po raz kolejny rzucił ćwiczone dzisiaj zaklęcie i mimo, że męczył się dobre pięć minut nad zawartością naczynia, to w końcu wydawało się, że rozwiązał tę skomplikowaną zagadkę.\n- Sok wiśnowy? Ty to potrafisz zdeptać w człowieku nadzieję. - Zrobił zbolałą minę, choć tak naprawdę jak zwykle robił sobie jaja. Gdyby to była chociażby wiśniówka, wyczułby ją przecież już w lochach i zdecydowanie nie miałby na czym teraz ćwiczyć zaklęcia.\n-Dobra, do trzech razy sztuka. Ja teraz rozjebię tę klasę Bombardą z zaskoczenie, to nie bij. - Westchnął, po czym naprawdę się skupił, przypomniał sobie regułę wymowy zaklęcia i odpowiednio przeciągając "e" po raz kolejny machnął swoim magicznym kijaszkiem w stronę szkatułki. Sam zdziwił się, że tym razem nic się nie odjebało, a niewielkie klątwy zostały z puzderka zdjęte.\n-O kurwele. - Wymamrotał zadziwiony, że coś mu w życiu wyszło w dziedzinie zaklęć i nie było to Finite ani Incendio.\nRe: Sala treningowa Czw Gru 31 2020, 17:09;\nKrukon pokiwał z uznaniem głową, widząc jak jedna za drugą kolejne czary są przez Solberga odkrywane i unieszkodliwiane. Co prawda do tej pory miał on do czynienia z raczej trywialnymi sztuczkami - ani Jęzlep, ani poroże na głowie nie zrobi mu przecież większej krzywdy, najwyżej naje się albo trochę wstydu, albo podziękuję potem Shawowi za trening trzymania języka za zębami.\nPrzytyk o braku alkoholu w butelce Darren puścił mimo uszu. On sam - bardzo chętnie, musiał sprawiać jednak chociaż jakiekolwiek pozory bycia przykładnym prefektem.\nPochylił się nad szkatułką i machnął nad nią różdżką, zdejmując z niej zaklęcie uciszające. Odwrócił potem głowę lekko w lewo i nadstawił uszu, mrużąc oczy. Po krótkiej chwili ze środka dało się słyszeć cichutkie zawodzenie, jęki i płacz. Shaw uśmiechnął się i wyprostował na krześle.\n- Nie przeszkadzaj sobie - powiedział po czym zaczął wodzić różdżką w powietrzu celując w podłogę i usuwać ślady spalenizny po ognistej klatce.\n1, 2 - zanim udaje ci się do końca rozpoznać zaklęcie, czujesz na swojej dłoni lekki nacisk. Z powodu zaskoczenia nim jesteś w stanie złapać równowagę, ocierasz rączką szkatułkę która natychmiast zaczyna cię parzyć. Bez użycia czaru, empirycznie rozpoznajesz Male Tactus.\n3, 4 - wydaje ci się już że masz poszukiwane zaklęcie na końcu różdżki - tak, to Convulsio! Udaje ci się je zdjąć, ale na szkatułce święcącymi napisami pojawia się skrzeczący napis KUTASOLBERG. Shaw wciąż czyści podłogę.\n5, 6 - brawo, brawo. Poena Inflicta nie miało z tobą żadnych szans.\nRe: Sala treningowa Pią Sty 01 2021, 21:16;\nCałe szczęście, że nic gorszego w szkatułce nie było, bo zapewne Max puściłby z dymem pół szkoły. Już wystarczyło, że kilka dni wcześniej rozjebał Bombardą spory fragment ściany w bibliotece o czym miał nadzieję nikt za bardzo się nie dowiedział, bo w tej chwili nie potrzebował więcej problemów. Choć wciąż nie był tak do końca przekonany, czy ich ilość diametralnie by nie spadła, gdyby go stąd wyjebali. A nauka trzymania języka za zębami zdecydowanie by mu się przydała. Szczególnie teraz, gdy miał tak strasznie pojebane huśtawki nastroju.\nSpojrzał podejrzliwie na szkatułkę, z której nagle zaczęły dobywać się jakieś średnio przyjemne dźwięki. Co gorsza jęki i płacze sprawiły, że Max znów na chwilę poczuł się jak w Zakazanym Lesie. Zacisnął mocniej rękę na różdżce, jakby jakiekolwiek zaklęcie miało oczyścić jego umysł i dopiero gdy poczuł jak wypustki drewna zbyt mocno wbijają się w jego dłoń, odetchnął, wracając do rzeczywistości. Na szczęście Shaw zajęty sprzątaniem nie powinien dostrzec tej chwili słabości. Solberg postarał się szybko zreflektować i wycelował magicznym kijaszkiem w szkatułkę, skupiając się na odpowiedniej inkantacji. Wszystko byle uciszyć te cholerne głosy. Rzucił zaklęcie i trafnie zdiagnozował użytą przez Shawa klątwę.\n-Hej, Darren, chyba się w końcu uda... - Urwał widząc napis, który nagle pojawił się na puzderku. -Świetnie. Jeszcze tego mi brakowało. - Mruknął po nosem, próbując przy pomocy Finite zmyć litery układające się w kompromitujący napis.\nRe: Sala treningowa Nie Sty 03 2021, 13:06;\nŚlady spalenizny na drewnianej posadzce praktycznie już ustąpiły pod naporem różdżki i magii Darrena, kiedy ten kątem oka zauważył zakłopotanie na twarzy Solberga. Usłyszał też zresztą zmianę w tonie jego głosu - siedział naprzeciwko niego, a dzielił ich tylko niewielki stolik, nie ogromna ława. Shaw udał więc niesamowite zainteresowanie czynnością czyszczenia podłogi, po dłuższej chwili prostując się jednak i strzepując parę pyłków które osiadły mu na lewym rękawie jego marynarki.\n- Już prawie koniec - powiedział do Maxa, przypominając sobie ile klątw i czarów nakładał na osobne fragmenty szkatułki - Powodzenia - dodał, podnosząc lekko tyłek ze swojego krzesła, odsuwając je skwapliwie o dwa kroki od stolika, po czym znów na nim usiadł. Uśmiechnął się jeszcze niewinnie do Maxa i odchylił do tyłu, obserwując jak pójdzie mu z zapewne ostatnim Specialis Revelio.\n1, 2 - może powinieneś mimo wszystko nieco odpocząć i spróbować innym razem. Nagły powiew wiatru odpycha cię od szkatułki, ta zaś otwiera się gwałtownie i wylatuje z niej parę skrawków czarnego materiału. Nic innego w środku nie ma.\n3, 4, 5, 6 - kto by się spodziewał, że ostatnim zaklęciem nałożonym przez Shawa będzie Aerudio? Tak czy siak, udaje ci się je zdjąć. Po otwarciu pudełeczka ze środka wylatuje uratowany dementor-zabawka, który składa soczysty całus na policzku swego wybawcy i chowa się do twojej kieszeni.\nRe: Sala treningowa Nie Sty 03 2021, 18:49;\nJak dobrze, że krukon miał w sobie tyle taktu, by po prostu całą tę farsę zignorować. Nawet nie skomentował słowa, które pojawiło się na szkatułce, choć Max był pewien, że w duchu chociaż lekko się z tego uśmiechnął.\n- Dzięki, na pewno się przyda. - Uśmiechnął się pod nosem, bo zdecydowanie się dzisiaj nie popisał niczym. Ani rozumem, ani talentem, ani nawet skupieniem, które zdawało się odpływać od niego z każdą sekundą coraz bardziej.\nOstatni raz uniósł różdżkę, średnio przejmując się już tak naprawdę tym, jak mu zaklęcie wyjdzie. Był padnięty i najchętniej zaszyłby się w lochach i poszedł spać. Dlatego też nie zdziwił się, gdy wypowiedział w stronę szkatułki odpowiednie słowa, a ta nie dość, że wyrzuciła go w powietrze, do jeszcze opluła czarnymi skrawkami materiału.\n- Wybacz, to chyba nie jest mój dzień. Może wrócimy do tego innym razem? - Spojrzał przepraszająco na Darrena, a gdy ten przyznał mu rację, spakowali manatki, doprowadzili salę do względnego porządku i rozeszli się każdy w swoją stronę.\nRe: Sala treningowa Wto Sty 05 2021, 20:51;\nSam nie wiedział, czy to już jest ich mała tradycja, kiedy to ponownie postanowili umówić się na trening. Który mógłby rozładować gniew każdego z nich, gdy wiedzieli, że jednak dzierżenie w sobie pewnych rzeczy może spowodować dodatkową złość - jeżeli mieli znaleźć ujście w tej sytuacji, zazwyczaj był to sport, wyzwalający to, czego normalnie nie mogli w sumie zgasić. Nawet jeżeli nastawiony na walkę nożami... to co złego mogło się w rzeczywistości stać? No właśnie. Lowell już od dawna szykował się do czegoś, co mogłoby go rozruszać, nawet jeżeli wcale nie tak dawno chodził po lesie, nie mając przy sobie żadnej różdżki. Cieszyło go to natomiast, że będzie mógł spędzić trochę czasu z Maximilianem, nawet jeżeli za jakiś czas byli umówieni tym samym na naukę oklumencji. Tak po prostu - bo go lubił. No i, jeżeli nie mogli napierdzielać się pod jego domem, to musieli znajdować jakieś inne możliwości pod tym względem.\nSam przygotował sztuczne noże, które może nie mogą zranić, ale za to mogą pozostawić kolorowy ślad; pozostawiwszy na nich wolno wysychający barwnik, sam powoli przygotowywał się do tego wszystkiego, wchodząc głównie do sali treningowej. Charakterystyczny zapach dostał się do jego nozdrzy, na co zmarszczył mimowolnie brwi, by tym samym się przebrać. Powoli, jakoś zbytnio nie zwracając uwagi na to, że ktoś może wejść; zresztą, narzucenie na siebie wygodnych spodni dresowych i podkoszulki zajęło mniej niż minutę, kiedy to był gotów do podjęcia się jakichkolwiek ćwiczeń. Nie bez powodu rozciągnął mięśnie, nie chcąc tym samym zostać zaskoczonym przez potencjalne zrządzenie losu - ubrania, które wcześniej zdjął, leżały radośnie w kącie, czekając na powrót do potencjalnej możliwości bycia użytkowanymi. Kiedy natomiast do sali wszedł Max, przywitał się z widocznym uśmiechem na twarzy, podając tym samym oręż do walki. Sztuczny nóż.\n— Siema, jak tam nastrój? — zapytawszy się, usunął potencjalny kurz z własnych ubrań, opierając się tym samym o ścianę, kiedy to podeszwa buta również się z nią spotkała. Sam przymknął na chwilę oczy, zastanawiając się nad tym, jak mu teraz pójdzie. Może wcale nie aż tak źle, jak mógłby się tego w rzeczywistości spodziewać? Zaśmiał się cicho pod nosem. — Potraktuj to trochę jako wstęp do oklumencji. Postaraj się nie wpadać w szał bitewny i kontrolować swoje myśli, poczynania. Narastającą potencjalnie złość. — machnąwszy ręką, sam był gotów do walki, kiedy to spoglądał czekoladowymi tęczówkami w stronę przyjaciela. Był gotów do przyjęcia kolejnych ciosów, by tym samym stracić przytomność; zresztą, jak zwykle, jego szanse w tej kwestii nie były zbyt wygórowane. Różnica wzrostu i umiejętności przyczyniała się do powstawania znaczących dysproporcji, na które mógł tylko wzruszyć ramionami. — Ja już się rozciągnąłem. Daj znać, jak będziesz gotów. — przechyliwszy głowę do przodu, nie bez powodu czekał, gotów na rozpoczęcie tym samym tej całej zabawy.\nŻycie: 3k10/2 + 5 - odpowiada za punkty życia.\nAtak: k6 - odpowiada za punkty obrażeń.\nObrona / unik: k6 - odpowiada za punkty obrony, jakie redukują obrażenia ataku.\nKażde 8 pkt z Gier Miotlarskich upoważnia do jednego przerzutu. Przerzuty się nie resetują.\nCel: k10 - odpowiada za to, w którym miejscu następuje uderzenie.\nRzuć kostką, by przekonać się, gdzie trafiłeś i jakie przysługują Ci bonusy:\nA — trafiasz w rękę (+1 do ataku)\nB — trafiasz w szyję (+3 do ataku)\nC — trafiasz w bark (+2 do ataku).\nD — trafiasz w obojczyk (+1 do ataku).\nE — trafiasz w twarz (+1 do ataku).\nF — trafiasz w brzuch (+3 do ataku).\nG — trafiasz w łydkę (+1 do ataku).\nH — trafiasz w udo (+1 do ataku).\nI — trafiasz w głowę (+4 do ataku)\nJ — trafiasz w klatkę piersiową (+3 do ataku).\nZdarzenie dodatkowe: k6 - stanowi dodatkowy opis akcji uderzenia, z którego mogą wyniknąć potencjalne bonusy, jak i niekorzyści.\nRzuć kostką k6, by przekonać się, co dodatkowego Cię spotkało:\n1 — próbujesz zaatakować lub się obronić - wybierz sam; ale koniec końców... nie wszystko idzie po Twojej myśli. Dorzuć dodatkową kostką k6 na wytrącenie broni. Nieparzysta - na szczęście udaje Ci się pewniej chwycić narzędzie i zapanować nad sytuacją. Parzysta - tracisz nóż i tym samym przegrywasz. No chyba że przeciwnik łaskawie Ci pozwoli dosięgnąć oręża.\nUwaga! Jeżeli trafiłeś na tę kostkę, Twój przeciwnik nie może zastosować swojej własnej. Jeżeli posiadacie takie same / o tym samym poziomie - kość rozgrywa osoba o mniejszej wartości obrony.\n2 — znajdujesz w sobie nagły zryw, jakoby dodatkową siłę; nim się oglądasz, a Twoja obrona jest lepsza, natomiast ataki - bardziej celne. Sam nie wiesz, z czego to wynika, ale w sumie się nad tym zbytnio nie zastanawiasz. Może lepszy dzień? Otrzymujesz dodatkowy modyfikator w postaci +1 do obrony i +1 do ataku.\n3 — skupiasz się niesamowicie na kolejnych krokach, aczkolwiek to Cię właśnie zgubiło. Zamiast zainteresować się tym, jakie ruchy wykona osoba w pojedynku, zwracasz uwagę głównie na własne myśli. Przeciwnik skutecznie przygniata Cię do ziemi i tym samym jest o krok od zwycięstwa. Poślizgnąłeś się? A może straciłeś równowagę? Niezależnie od przyczyny, musisz się teraz bronić.\nNiech każdy z Was rzuci k6. Ten, kto będzie miał większy wynik, wygrywa rozgrywkę. W przypadku remisu należy wykonać przerzuty.\n4 — nic szczególnego się nie dzieje; nie otrzymujesz żadnego z modyfikatorów, w związku z czym zachowujesz tę samą, charakterystyczną stabilność. Oraz spokój - ale czy na długo? Skup się, jeżeli nie chcesz zostać w jakikolwiek sposób pociachany na kawałki. Nawet jeśli jest to tylko i wyłącznie zabawa.\n5 — nagle jest Ci trochę słabiej; oddychasz ciężej, czujesz ciężar na własnej piersi. Najwidoczniej musisz trochę odpocząć, a Twój organizm nie zdołał się w pełni zregenerować. Słabsza noc? A może po prostu nieszczęście? Otrzymujesz -1 do obrony i -1 do ataku. Chyba niezbyt dobrze Ci idzie...\n6 — kto by pomyślał, że ściana będzie najlepszym wyborem na rozegranie tego? Może zagrywka nie do końca czysta, aczkolwiek jaka skuteczna; przypierasz przeciwnika skutecznie do ściany, próbując wytrącić mu tym samym narzędzie z dłoni - skrupulatnie i bez litości.\nUwaga! Jeżeli trafiłeś na tę kostkę, Twój przeciwnik nie może zastosować swojej własnej. Jeżeli posiadacie takie same / o tym samym poziomie - kość rozgrywa osoba o większej wartości ataku.\nRe: Sala treningowa Wto Sty 05 2021, 21:24;\nAtak: 1 +3 =4\nZdarzenie dodatkowe: 3 + wyższy wynik\nUmówił się z Felkiem na kolejną walkę choć mógł to nie być najlepszy pomysł z jego strony. Organizm Maxa bardzo mocno osłabł przez ostatni miesiąc. Bardzo skromna dieta, składająca się praktycznie z samych eliksirów, kompletne zaniechanie treningów i ten ciągły stan zmęczenia, to wszystko sprawiało, że ślizgon chudł i słabł w oczach. Zapewne, gdyby Lowell zaproponował wspólne bieganie, czy coś podobnego, Max od razu by odmówił, jednak walka była czym innym. Podobnie jak w przypadku tłuczków tutaj mógł liczyć na coś więcej.\nMając w pamięci kłótnię, którą odbyli jeszcze w skrzydle szpitalnym, wmusił w siebie tosta na śniadanie i lekko rozgrzał mięśnie już w dormitorium. Nie spodziewał się żadnych cudów, ale może przynajmniej nie skończy rzygając żółcią wokół. Znowu.\nPojawił się w sali nieco spóźniony, po uprzednim uspokojeniu małej zadyszki, która była wywołana wspinaniem się aż na piąte piętro.\n- Widzę nie mogłeś się powstrzymać i musiałeś zobaczyć miejsce, gdzie kompromitowałem się przed Shawem? - Odpowiedział z lekkim uśmiechem, po części umyślnie ignorując rzucone w jego stronę pytanie. Było, jak było i nie zamierzał się nad tym specjalnie rozwodzić mieli dziś inne sprawy na głowie.\n- Świetnie. A gdzie to zaczynanie powoli? - Uśmiechnął się lekko choć w głębi ducha wiedział, że może być z tym wszystkim ciężko. Zdawał sobie sprawę, jak czasem jedna sekunda potrafi wytrącić go z równowagi w potencjalnej walce, a że nie był najlepszy w regularnym braniu potrzebnych mu eliksirów, to jakoś średnio to wszystko widział. Co nie oznaczało, że nie miał zamiaru spróbować.\nZabrał się za skromną, niezbyt wymagającą rozgrzewkę, aż w końcu czując się gotów dał Felkowi znać i zaczęli. Solberg czekał na nadchodzący atak, jednocześnie kompletnie tracąc kontakt z rzeczywistością. Jego umysł próbował przygotować się na wykonanie uniku, choć w tym samym momencie starał się odrzucić mniej przyjemne wizje i zanim ten się zorientował źle postawiona stopa wywołała krótki skurcz, a chwilę później puchon już przygniatał go do ziemi.\nCiemność. Leżące na ziemi ciało, i drugie, dużo bardziej masywne górujące nad nim. Zatapiające swoje ostre pazury w bezbronną ludzką kukłę. I krew. Ogrom krwi...\nNim Max zrozumiał, że jest tutaj, w sali a nie znów w Zakazanym lesie, sztuczne ostrze kierowane jego lewą dłonią już celowało w szyję puchona. Ciało Solberga reagowało instynktownie, ze wszystkich sił próbując zrzucić napastnika, byleby nie dopuścić do kolejnej tragedii. Jakimś cudem się mu to nawet udało i mimo, że wciąż jego umysł nie doszedł jeszcze do siebie, ślizgon był gotów kontynuować walkę. Walkę z Felkiem nie bestią.\nRe: Sala treningowa Wto Sty 05 2021, 21:52;\nAtak: 6 + 1 (twarz)\nZdarzenie dodatkowe: 1, rozgrywanie 3, niższy dorzut\nW krainie ślepców, jednooki jest królem.\nNie zamierzał tak łatwo wycofywać się z postanowień, o których to postanowili zdecydować. Podejrzewał jednak, że Max może mieć problem z kondycją fizyczną - przecież zmarkotniał po wszystkich wydarzeniach, z jakimi miał wcześniej do czynienia. Zakazany Las nie dawał mu spokoju; zresztą, nie tylko to. Wiele rzeczy się sypało, ale nie tylko w jego życiu. Felinus także dotkliwie to odczuwał - nawet jeżeli chciałby się od tego odgrodzić oklumencją, nie potrafił. Częściowo owszem, ale pod kopułą czaszki nadal rodziło się wiele wątpliwości, wiele pytań, a przede wszystkim niepewność, której nie mógł powstrzymać. A która to nie zawitała ani razu na jego twarzy, gdy to wiedział, że nie ma sensu - nie ma sensu żadne poczynanie z jego strony. Brnął zatem, jakoby w ciszy, jakoby w zastanowieniu, wiedząc, że słowa mogą to wszystko przerwać, dlatego postanowił poniekąd wyżyć się w postaci walki na pseudonoże. Nawet jeżeli nie było to obarczone tak sporą adrenaliną i mogli sobie pozwolić na ewentualne błędy, o tyle jednak... uważał to lepsze niż popalanie mugolskich szlugów po kątach. Pomijając już fakt szkodliwości, poniekąd duszenie sobie w wielu rzeczy go bolało. Nie zamierzał tego jednak okazywać, skupiając się przede wszystkim na przyczynie spotkania. Lustrując uważnie sylwetkę Maximiliana, która z czasem przestała być zadowalająca pod względem zdrowia. I zamartwiało go to.\n— Gdybyś mi nie powiedział, to bym nawet o tym nie wiedział. — powiedziawszy, zauważył zbycie pytania, którego jednak nie zamierzał ponawiać. Napieranie, w szczególności, gdy sam się tym brzydził, nie miało żadnego sensu; nie bez powodu skupił się zatem na tym, na czym skupić się powinni. Pod nosem znajdowało się uniesienie kącików ust do góry w mimowolnym uśmiechu - dość charakterystycznym, zresztą. Rzadko kogo nim obarczał. Na pewno osoby bliskie, które to postanowił okryć własnymi skrzydłami, ale przecież żadnym aniołem nie był.\n— Nie nalegam, abyś od razu się do tego stosował. Ot, potraktuj to jako niewielki wstęp do oklumencji. — zaśmiał się, dzierżąc w dłoni swój fałszywy nóż, kiedy to odstawił różdżkę w tak bezpiecznym miejscu, by nic się z nią nie stało. Sam się trochę bardziej rozciągnął, wiedząc doskonale o tym, że nadwyrężone mięśnie to nic ciekawego, w związku z czym był przygotowany do walki. Kiwnąwszy głową na to, jak Max to potwierdził, pewniej chwycił za ostrze, nie chcąc tym samym, by te wyślizgnęło się z jego dłoni. Bo nawet jeżeli było fałszywe, to adrenalina powoli chciała wskoczyć do jego krwioobiegu i tym samym zawładnąć nad działaniami całkowicie, na co nie zamierzał pozwolić. Zamierzał... równomiernie ją wykorzystać. Wydobyć z niej specyficzne właściwości bez zatracania samego siebie w stuprocentowym instynkcie przetrwania. Sam mógł to potraktować poniekąd jako lekcję dla samego siebie - kryzysowe sytuacje są w stanie pokazać, do czego człowiek pozostaje zdolny.\nPoczątkowe ruchy rozegrał wręcz znakomicie, gdyż wykorzystał tym samym pewną niedyspozycyjność. Źle postawiona stopa przyczyniła się do tego, że już podczas upadku Lowell postanowił uderzyć go niezbyt mocno w twarz, zanim to nie pojawił się nad nim i tym samym nie przygniótł, przyczyniając się do potencjalnej wygranej. Starał się także unieruchomić własnymi kolanami ręce kumpla, żeby nie mógł wykonać żadnego ruchu, aczkolwiek właśnie wtedy Solberg postanowił wykorzystać nieuwagę w celu uderzenia w szyję. Które, może nie było mocne i zahaczało bardziej o muśnięcie, przyczyniło się do stracenia równowagi i tym samym próby odskoczenia, na co mimowolnie zacisnął zęby.\nPozostawał przygotowany do kolejnych ruchów, starając się tym samym ich wypatrzyć.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 13:58;\nAtak:1+4 = 5\nZdarzenie dodatkowe: 4\nSport i jakikolwiek inny wysiłek fizyczny zawsze były dla Maxa czymś, co wprawiało go w lepszy nastrój i pozwalało, mimo hulaszczego trybu życia, zachować dobrą kondycję. Niestety jednak od czasu ataku pustnika przestało już mu sprawiać to przyjemność, a zamiast tego wywoływało wiele nieprzyjemnych wspomnień. Wiedział, że ta nagła zmiana była zauważalna, ale nie poruszał tego tematu i był wdzięczny, gdy inni też nie sypali komentarzami o jego wyglądzie. Mimo, że obecnie był od tego daleki, czekał na dzień gdy posiłki zaczną lądować w jego żołądku zamiast w szkolnej toalecie, a dawne hobby znów zacznie przynosić jakąkolwiek radość.\n- Przynajmniej Darren zadbał o zatarcie śladów. W sali od uzdro nadal jest przypalony sufit po tym, jak próbowałeś nauczyć mnie Anapneo. - Dobrze pamiętał tamten dzień i miło go wspominał mimo, że nie znali się wtedy jeszcze najlepiej, a Felek podchodził do niego z dystansem.\n- Przecież wiem. Nie od razu Hogwart zbudowano. Czy coś. - Wziął od Lowela atrapę broni i zaczął przygotowywać się do pojedynku. Czuł, jak jego serce robi się niespokojne, choć nie wiedział czemu. Pierwsze potknięcie należało do niego i spowodowało nieprzyjemny powrót do tamtej cholernej nocy. Na szczęście ślizgonowi udało się zachować względny spokój i mimo, że serce biło mu jak oszalałe i dyszał trochę bardziej niż powinien, udało mu się zrzucić przeciwnika z siebie.\nJak widać Max wciąż był fanem kodeksu Hammurabiego, bo jak tylko powrócili do pionu wykorzystał okazję, by odwdzięczyć się Felkowi za poprzedni cios. Stosując odpowiednie kroki zastosował niewielką zmyłkę, by wyprowadzić cios w głowę przyjaciela. Po raz kolejny był on słaby, praktycznie nieodczuwalny, ale wciąż celny.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 14:35;\nŻycie: 10 - 2 = 8\nAtak: 2 + 1 = 3\nFelinus w sumie od niedawna uprawiał prowizoryczny sport. Nie taki, jak na typowego czarodzieja przystało, a prędzej polegający na zwiększeniu własnej sprawności fizycznej i tym samym reakcji. Wiedział, że zapewne jego starania się nikłe, jakby chciał dosięgnąć czegoś niemożliwego, ale z czasem stawał się ciut silniejszy. Nim się obejrzał, a sprawiało mu to pewną radość; mógł wyzbyć się problemów, ale nie wiedział, jak to będzie właśnie w przypadku Maximiliana. Bo nim się zdołał obejrzeć, mógł z łatwością wszystko popsuć. Wkurzało go to niemiłosiernie; denerwował się, klnąc do każdego z bogów za to, iż czego nie dotknie, to zacznie się burzyć pod naporem dotyku, jaki wystosował. Najchętniej zamknąłby się pod tym względem gdzieś w jakimś schronie, byleby nie musieć mieć do czynienia z innymi i tym samym się odpowiednio odizolować. Czuł, że jego ręce, mimo iż chce nimi budować, w pewnych kwestiach, na których mu wyjątkowo zależy, wykonują kompletnie odmienne działanie - zamiast tworzyć, niosą ze sobą widoczną destrukcję. Jakby to, że sam już wiele wycierpiał, nic nie robiło - jakby to, że bliscy wokół niego cierpią, niczego nie robiło. Jakby to, że sam nosi ze sobą brzemię... nie miało żadnego znaczenia.\n— Pamiętam, było to dość zabawne. — uśmiechnął się pod nosem, bo nawet jeżeli podchodził do niego wtedy z dystansem, te wspomnienia pozostawały miłe. Jakoby coś wiążącego, jakoby coś, dzięki czemu się poznali. I nawet jeżeli był wtedy większym ignorantem, mając na myśli tylko i wyłącznie własne dobro, to z czasem przeszedł ogromne zmiany. Czuł się z tym wszystkim lepiej, nawet jeżeli pewne kwestie nadal pozostały niewyjaśnione, a liczne nieszczęścia postanowiły ciążyć na nim raz po raz, sprawdzając, jaką siłą psychiczną obecnie dysponuje. — Myślisz, że zbudowali? Moim zdaniem wyczarowali z dupy, jak to ma miejsce w czarodziejskim świecie. — uśmiechnąwszy się pod nosem, kiedy to kąciki ust podniosły się w widocznym, zgryźliwym wyrazie twarzy, przygotował się tym samym do kolejnych kroków. Odpowiednio podchodząc, zachowując tym samym należytą równowagę. Bo wiedział, że wyrzut adrenaliny nie należy do przyjemności, przynajmniej pod względem możliwości kontrolowania własnych czynów. Nie zamierzał udawać tym samym lalki, ale też, nadmierne słuchanie instynktu mogłoby go tym samym zgubić.\nZauważał większe reakcje u Maximiliana, na co mimowolnie zmarszczył brwi, kiedy to obrócił nóż, by tym samym ostrze teoretycznie znalazło się na zewnątrz. Miał wobec tego plany, kiedy to został perfidnie zrzucony, jako że chciał uniknąć ciosu prosto w szyję, dlatego, skupiwszy siłę we własnych mięśniach, nie zauważył nawet, jak Max postanawia go perfidnie zmylić. Źle określił jego kolejne kroki - nim się obejrzał, a otrzymał w głowę, kiedy to cios starał się przyblokować własną ręką. Wolał ewidentnie ją poświęcić, aniżeli czaszkę, co nie zmienia faktu, że i tak mu się nie udało; sam nawet nie zauważył, gdy, zamiast ciosu nożem, postanowił wykorzystać nogę w celu dość szybkiego kopnięcia Solberga w dłoń wiodącą, jakoby chcąc tym samym ją wytrącić - niestety bezskutecznie.\nPrzygotował się do kolejnych wydarzeń, mrużąc bardziej oczy i zaciskając mocniej dłoń na rękojeści. Nie zamierzał tak łatwo przegrać.\nOstatnio zmieniony przez Felinus Faolán Lowell dnia Sro Sty 06 2021, 16:29, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 16:21;\nZdarzenie dodatkowe: -\nJak widać wielkie umysły naprawdę myślą podobnie. Zarówno Max jak i Felek uważali, że stoją za walącym się na głowę światem, a wszystko czego tylko dotkną zamienia się w jedną wielką farsę i o ile nie była to do końca prawda, o tyle nie byli gotowi zmienić tego myślenia na bardziej obiektywne, a każdy z nich miał na to swoje wystarczające powody.\n- Manekin chyba aż tak się nie śmiał. - Zamiana biednego delikwenta w ziejącą ogniem kukłę była faktycznie zabawna, ale Solberg wiedział, że gdyby coś podobnego wydarzyło się, gdyby chciał faktycznie kogoś uleczyć, nie byłoby mu już tak do śmiechu. -Nie wiem, choć się domyślam. A tak serio to musieli mieć nieźle nasrane w głowach, żeby to wszystko zrobić. - Machnął ręką wokół, bo o ile uwielbiał zamek i jego liczne tajemnice o tyle nie wyobrażał sobie, by niektóre z nich miały zostać stworzone na trzeźwo bądź bez udziału jakiejś choroby psychicznej. Choć numer z bazyliszkiem w kiblu akurat naprawdę szanował.\nObserwował poczynania Felka i choć nie wszystkie tak naprawdę rejestrował, starał się reagować odpowiednio. Unik, pewnie postawiony krok do boku, zgięcie własnego ciała... W pewien sposób działał jak maszyna, która wiedziała jaki ruch wykonać, by nie zawieźć. Po kolejnym żałośnie słabym ataku poczuł, jak noga kumpla trąca jego rękę. Atak był na tyle słaby, że ślizgon zdążył wzmocnić uścisk na rękojeści noża i tym samym utrzymać w dłoni swoją broń. Broń, która na szczęście nie była prawdziwa, bo nawet Max zauważył, jak bardzo zmieniło się jego podejście do walki. Wcześniej obierał cele tak, by był bardziej nastawione na kontuzję, czy chwilowe unieszkodliwienie przeciwnika, a teraz nie patyczkował się, obierając na cel od razu okolice głowy. Całe szczęście Felek potrafił się bronić, a Solberg nie miał wystarczająco sił by faktycznie spowodować jakieś obrażenia.\nNastępny cios wyprowadził jednak nieco pewniej. Gdy puchon szykował się do kolejnego ataku, Max bez chwili zawahania wycelował w najbardziej odsłonięty punkt. Ten sam, który zawsze okazywał się słabością Felka, w obojczyk. Szybkim, mocnym ruchem skierował tam ostrze noża zostawiając po nim długą, kolorową smugę.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 16:45;\nŻycie: 10 - 3 = 7\nAtak: 4 + 1 - 1 = 4\nObrona: 5 - 1 = 4\nZdarzenie dodatkowe: 5, mod -1\nChciał zmienić, ale za każdym razem, kiedy to robił, nie udawało mu się przetrwać ani dnia bez poczucia, że popiół, w który coś się obróciło, nie wyniknął z jego własnej, niespodziewanej winy. Zawsze się dystansował, by nie krzywdzić, ale kiedy pałał większymi emocjami, zauważał, jak są one niezwykle destruktywne. I o ile w większości przypadków starał się emanować tymi dobrymi w nienachalnym znaczeniu, o tyle jednak z czasem przejmowały kontrolę nad jego życiem, czego powstrzymać po prostu nie potrafił. Oczywiście, że narastała w nim z tego powodu frustracja, bo nawet jeżeli starał się jakoś zmienić własne nastawienie pod tym względem, wszystko zdawało się psuć w mgnieniu oka. I chociaż nie pozwalał na to, by zrządzenie losu pozostawiło go w stanie niemożliwym do użytkowania, o tyle jednak czuł, że z każdą taką sytuacją wiąże się niewielka szrama na konstrukcji, o t którą to zawsze dbał, ale z którą to najwidoczniej miał większe problemy, niż mógłby się w rzeczywistości spodziewać.\n— To tylko manekin. — wzruszył ramionami, przypominając sobie coś. Mógłby tym samym zdjąć żarówkę z pomysłem, gdyby miał nad sobą charakterystyczny, komiksowy dymek, aczkolwiek zamiast tego mruknął pod nosem i pstryknął palcami, wspominając sobie ciepło jedną rzecz. Chociaż był zdziwiony takim przebiegiem zdarzeń, o tyle jednak nie mógł narzekać. Najwidoczniej trochę się mylił do jednej osoby, ale też, mógł to zrobić, by uśpić jego własną czujność. — O właśnie! Przypomniałeś mi, że Schuester wysłał mi magicznego manekina do treningów. Jak będziesz go potrzebował, a nie będzie ci się chciało prosić o dostęp Norę - dawaj znać. — zastanowił się na krótki moment, do czego by go wykorzystał, ale i tak czy siak nie miał okazji się nad tym bardziej rozmarzać, bo kolejne słowa spowodowały, że uśmiech pod jego nosem tak szybko nie chciał zniknąć, kiedy to przeniósł spojrzenie czekoladowych oczu w stronę przyjaciela. — Trudno się nie zgodzić. — pokoje, wyciszające głosy innych ludzi, sale, magiczne pomieszczenia... to wszystko zdawało się przekraczać poza ludzkie rozumowanie, ale przynajmniej się nie nudzili. Mogli nie tylko poznawać tajniki poszczególnych dziedzin, lecz także spędzić czas w bardziej żywym otoczeniu, niż mogli się tego w rzeczywistości spodziewać.\nFelinus starał się skupić w pełni na tym, by nie popełnić żadnego błędu. I o ile szło mu całkiem nieźle na początku, o tyle jednak teraz musiał zmagać się z bardziej gorszymi poczynaniami, w związku z czym przyjmował wymiar kary w pełnej odpowiedzialności tychże słów. I o ile nie udało mu się wytrącić broni, o tyle poczuł, jak jego siły witalne nagle słabną, odebrane chwilowym bólem, którego nie mógł powstrzymać. To wystarczyło, by zmniejszyć jego zdolność do bronienia się, jak również ataku, bo nim jakkolwiek zdołał zareagować, poczuł uderzenie w okolicy lewego obojczyka, na co się uśmiechnął, nawet jeżeli nie czuł się w obecnej chwili zbyt dobrze. Jego ruch był trochę otępiały, aczkolwiek wymierzony całkiem nieźle w ramach kontrataku; nim się obejrzał, a zdołał w naturalnym odruchu zadać cios prosto w udo, gdzie pozostała również widoczna, kolorowa szrama. Lowell poczuł nagle, jak jego mięśnie są wyjątkowo spięte, w związku z czym starał się je rozluźnić, gdy otrzymał tę kilkusekundową chwilę przerwy; nie chciał odczuwać później nieprzyjemnych skutków własnej nieudolności. Nawet jeżeli wynikała ona stricte z sygnału wysyłanego w obrębie podbrzusza.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 18:48;\nCiężko było mu nie zdziwić się na słowa, które usłyszał. Sam dostał świąteczną paczkę od prefekta naczelnego, co nieco go zdziwiło, ale z tego co pamiętał puchoni nie mieli najlepszych stosunków. A przynajmniej Feli nie pałał przesadną sympatią do tego drugiego.\n-Schuester? Miło z jego strony. Na pewno się odezwę jak będę potrzebować, dzięki. - Raczej nie wyobrażał sobie, by manekin był mu potrzebny, ale przecież wszystko mogło się wydarzyć. Przez chwilę przypomniał sobie nawet, że ma przecież w tym roku do zdania OWUTEMy. Dziwny uśmiech pojawił się na jego twarzy, gdy zdał sobie sprawę, jak łatwo przeszedł z chęci jak najlepszego przygotowania się do egzaminów, do totalnej obojętności w tym temacie.\n- Szkoda tylko, że nikt nie myśli o wprowadzaniu odpowiednich modyfikacji wraz z postępującym czasem. - Mieszkanie w zamku przeszkadzałoby mu zdecydowanie mniej, gdyby nie te wszystkie średniowieczne technologie i brak jakiejkolwiek elektroniki. Szczególnie teraz przytuliłby jakąś dobrą mugolską rozrywkę.\nPojedynek nabierał tempa. Kolejne ciosy padały, przyzdabiając ich ciała powoli kolorowymi smugami. Na razie nie było ich wiele, ale wszystko wskazywało na to, że ten stan powoli ulegnie zmianie. Max zadał cios w obojczyk, lecz chwilowy spadek formy kumpla skutecznie odebrał jego zdolność skupienia i nie zauważył na czas, że jego broń kieruje się w stronę uda ślizgona. Cios został zadany i Solberg dostał kolorową pamiątkę. Nie miał czasu jednak na wielkie analizowanie sytuacji, gdy jego ciało lekko ugięło się pod wpływem ciosu kumpla. Skorzystał z okazji i skierował własne sztuczne ostrze w jego odsłonięty brzuch zostawiając tam kolejny ślad. Nieco słabszy od tego na obojczyku, ale wciąż widoczny. Powoli zaczynali mienić się kolorami jak choinki na święta.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 19:08;\nAtak: 3 + 1 - 1 = 3\nObrona: 6 - 1 = 5\nZdarzenie dodatkowe: 5 - mod -1\nTemat Schuestera zawsze był ciężki - teoretycznie porządny, prawidłowy prefekt, skrywał za sobą masę plotek i chęci rozsiewania ich, nieważne jak niedorzeczne by były. Wkurzało go to w nim niemiłosiernie, jakoby zachęcając niczym płachta na byka, w szczególności w dobie ostatnich informacji, które obiegały Hogwart, aczkolwiek... starał się na to nie zwracać żadnej szczególnej uwagi. Owszem, musiał, ale nadal czuł się z tym jakoś nieswojo. Z wiadomością, że ktoś może zacząć węszyć bardziej, chcąc tym samym dowiedzieć się prawdy chociaż o tym. Bo jak nie można ugryźć w tyłki poszczególnych partii, to trzeba chwycić się za inne, mniej lub bardziej odpowiednie tematy. Westchnąwszy cicho, uśmiechnął się również pod nosem, lecz był to wyjątkowo lekki, słaby gest; jakoby okraszony w pewnym stopniu zrezygnowaniem wobec tego wszystkiego, lecz niemal od razu się poprawił. Nie widział samego siebie w postaci narzekającej osoby, w szczególności obok Solberga. Nie chciał przyczyniać się do jego kolejnych zmartwień i problemów. Tym bardziej, że ten miał swoje własne, bardziej prawidłowe, aniżeli kryzys, który dział się w nim. Z braku zrozumienia, z braku chęci do kolejnych, jakichkolwiek akcji.\n— Nie oszukujmy się, ale czarodzieje jakoś nie przepadają za mugolskimi rzeczami. A na pewno nie chcą skażać własnego świata tymi obcymi. Nawet jeżeli miałyby znacząco pomóc. — zgodził się z przyjacielem, jako że odmiennego zdania na ten temat po prostu nie miał. Czasami magiczne społeczeństwo zdaje się być istną, hermetyczną bańką, do której wpuszczane są tylko magiczne wynalazki. A zresztą, teraz wynalazców jest wyjątkowo mało. Niewielu chce podejmować się jakiegokolwiek ryzyka, a jeżeli już się podejmują - ponoszą za to ogromną cenę. Kiedy mugole idą do przodu, wymyślając coraz to lepsze rzeczy, czarodzieje stoją poniekąd w miejscu, nie przejmując się specjalnie tym, że bez różdżki są wyjątkowo bezużyteczni. No, a przynajmniej większość. O czym świadczą szlabany, podczas których muszą wykonywać karę bez jakiejkolwiek cząstki magii.\nSpadek formy postanowił utrzymać się jeszcze bardziej i jeszcze mocniej, kiedy to ból narastał. Zacisnąwszy mocniej zęby, starał się tym samym odpowiednio reagować na kolejne ruchy, lecz nie dawał powoli z tym wszystkim rady. O ile początek był dla niego niezwykle korzystny, o tyle jednak teraz nie był w stanie jakkolwiek odpowiednio reagować. Nie pokazywał jednak bólu - nie chciał. Zamierzał brnąć w to dalej, wszak próg miał pod tym względnie znacznie wyższy, chociaż podbrzusze dla niego zawsze było inną sprawą. Kolorowe pamiątki skutecznie pokazywały, które miejsca w poszczególnych momentach mieli najbardziej odsłonięte, co mogło przyczynić się do poprawy kolejnych ruchów - teoretycznie. W pewnym momencie Lowell, kiedy to odczuł niewielką szramę na brzuchu, zresztą tak lekką, że nawet jej nie poczuł, postanowił się zrewanżować. Również bezskutecznie, bo sztuczne ostrze zostawiło jedynie kolorową plamę na (a jak żeby inaczej), obojczyku, gdy starał się zachować równowagę. Choć widocznie pobladł, zdawał się trzymać głównie z własnego przymusu. I ludzkiej upartości.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 19:40;\nŚlizgon miał to do siebie, że odrzucał własne, potencjalne problemy nie tylko na rzecz pomocy innym, ale by po prostu móc żyć w chorej iluzji, że wszystko jest w porządku. Nie bez powodu przecież zamiast prosić o pomoc męczył się obecnie sam z tym, co siedziało w jego głowie i sercu. Co prawda cotygodniowe wizyty u Beatrice nieco mu pomagały, ale wciąż nie potrafił po raz kolejny wypowiedzieć na głos tego, co opuściło jego usta gdy był odwiedzić Boyda w szpitalu. Wolał kreować własną rzeczywistość niż musieć stawić czoła tej, w której się znajdował. Powoli przyzwyczajał się do tej codziennej bezczynności, która miała jeszcze chwilę potrwać. Nie wyobrażał sobie powrotu do normalnego planu dnia, uczestnictwa w zajęciach czy kółkach. Wydawało mu się to absurdalne i niemożliwe i mimo, że sam Callahan powiedział iż ślizgon ma prawo czuć się chujowo, Max wciąż nie potrafił przyjąć tego do wiadomości.\n- Ci czystokrwiści na pewno, ale przecież stanowią oni coraz mniejszą populację. - Przyznał Felkowi rację, a jednocześnie zauważył, jak bardzo pewne trendy się zmieniały. Kazirodcze związki czarodziejów i aranżowane małżeństwa coraz bardziej odchodziły do lamusa choć w niektórych rodzinach wciąż mocno się trzymały.\nNie miał pewności z czego wynikła nagła zmiana w postawie puchona, lecz wiedział, że daje mu ona chwilową przewagę. Początkowy cios w obojczyk, a następnie szrama na brzuchu definitywnie to pokazały. Sam Max nie zdołał wykonać uników przed fałszywym ostrzem Lowella, ale siła tych ciosów była naprawdę znikoma, przez co może i jego ubrania zostały przyozdobione kolejnymi smugami, ale jego ciało wciąż nie doznało żadnych uszkodzeń.\nKolejna kolorowa linia pojawiła się na łydce ślizgona, który celując w tę samą część ciała kumpla, nie zdążył uchylić się przed ciosem. Nie poczuł nic, wkładając całe skupienie we własny atak, który niestety nie był również najwyższych lotów. Czuł, że jego mięśnie wykonują zdecydowanie większy wysiłek niż zwykle i cholernie się na to wkurzał.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 19:58;\nObrona: 1 - 1 = 0\nFelinus starał się kreować rzeczywistość na taką, jaką chciał, by była, niemniej jednak za każdym razem coś musiało się psuć. I o ile stał, udając, że wszystko jest w najlepszym porządku, o tyle jednak nie było. Zbyt wiele pytań zrodziło się pod kopułą jego czaszki, a membrany umysłu zdawały się mimowolnie przeciążać, tak samo jak, zresztą, trochę on sam. Ostatnio, by wypełnić pustkę i jej nie czuć, starał się wykonywać wiele aktywności. Jedną z nich miał być właśnie sport, lecz czuł, że nawet podczas niego nie będzie mógł zapomnieć o pewnych problemach, co miało się przejawić podczas pojedynku. Niby rozluźniającego, aczkolwiek będącego przystosowaniem do tego, co może się kiedyś wydarzyć. Z czasem jego ruchy zdawały się być bardziej płynne, a spora różnica w sile i wzroście - stopniowo zanikać. Stopniowo, bo na nic zdawało się być jego szczęście podczas takich potyczek. Nawet jeśli, to jeżeli Max by się porządnie postarał, byłby w stanie go powalić w zaledwie ułamku sekundy, wykorzystując różnicę w masie i wzroście. Pokazałoby to cholernie, jak nie ma sensu walczyć, bo i tak czy siak znajdzie się coś, co może przyczynić się do kolejnego upadku. Mimo to zamierzał stawić czoła - mimo to zamierzał walczyć, dobyć oręża, nie stracić własnej dumy. I nie chodziło tutaj wcale o tę widoczną z zewnątrz, lecz o tę wewnętrzną. Gdyby miał poddać się stagnacji, już dawno by go tutaj nie było. Gryząc piach pięć metrów pod ziemią, może bardziej by się w tym wszystkim przydał.\n— Niby też prawda. Jak myślisz, czy rzeczywiście w taki sposób czarodzieje mogą zniknąć z mapy świata czy jednak przetrwają, mieszając krew z mugolami? — zapytał czysto teoretycznie, bo go to poniekąd ciekawiło. Jeżeli ktoś posiadał bardzo nikły odsetek czarodziejskiej krwi, mógł rzucać zaklęcia, ale... kiedy to kompletnie zaniknie? Kiedy ta cząstka zostanie odpowiednio wyparta? Genetyka pod tym względem mogłaby pokazać, co odpowiada za czarodziejskie korzenie, aczkolwiek nadal, znajdowało się to poza zakresem magicznej medycyny.\nMiał ochotę syknąć. Ból nie przechodził, a on sam markotniał, chociaż starał się trzymać bardziej zwartą postawę, podejmując się to coraz bardziej nieprzemyślanych kroków. Jego łagodne spojrzenie z czasem zdawało się mieć w sobie cząstkę czegoś nieokreślonego, a gdy nie czuł poprawy, czuł frustrację. Zazwyczaj tak się nie zdarzało - zazwyczaj było to chwilowe, ale nie w takiej intensywności na parę minut, w szczególności podczas walki. Nie stresował się, w związku z czym nie widział żadnego powiązania z własnymi emocjami, które to skutecznie tłumił, choć się przy tym męczył znacznie bardziej. Zamrugał parę razy, czując ciężkość na własnym umyśle, a nim się obejrzał... otrzymał znowu. I nawet nie zdołał się obronić, zbyt późno rejestrując ten fakt, pozostając pod wpływem pewnego oszołomienia, które to nie chciało przejść. Zacisnąwszy mocniej zęby, wziął głębszy wdech, by tym samym wykonać, ze względów praktycznych, uderzenie nogą, prosto w twarz. I znowu - tylko musnął, choć odskoczył do tyłu, czując drżenie własnych mięśni, zresztą widoczne doskonale, kiedy to sam organizm protestował na tym polu. Jego oddech był znacząco niespokojny, spojrzenie w tęczówkach zagubione, nóż ściskany niepewnie. Mimo że starał się udawać, iż wszystko jest w porządku, nie było.\n— K-Koniec... — poprosił, zanim to nie oparł się o ścianę i tym samym zacisnął dłoń na podbrzuszu, które go bolało. Pamiętał doskonale słowa, Solberga, który to powiedział mu, by zbytnio swoich zdolności nie nadużywał, w związku z czym przymknął oczy, zastanawiając się nad tym, czy w ogóle dobrze zrobił. Ręka, zaciśnięta na miejscu, zdawała się cała trząść, mimo iż Lowell skupiał się na tym, by ograniczyć to do minimum. Wkurzało go to; zamknąwszy powieki, potrzebował chwili wytchnienia.\nRe: Sala treningowa Sro Sty 06 2021, 23:48;\nWydawałoby się, że ich walki nie mają sensu już od samego początku. Fizycznie dość sporo się różnili, co pierwsze potyczki dobitnie pokazały. Z czasem jednak szanse powoli zaczęły się wyrównywać, choć nie do końca ze sprzyjających powodów. Jeden z nich rósł w siłę podczas gdy drugi znacząco słabł i choć mogło się to wydawać powodem do zmartwień, Max szczerze cieszył się z postępów Lowella. Wyraźna zmiana nie tylko jego kondycji fizycznej, ale i psychicznej była praktycznie nie do pominięcia, jeżeli znało się puchona wcześniej.\n- Ciężkie pytanie. Nie odpowiem dopóki nie dowiem się skąd tak naprawdę bierze się magia, bo chyba nikt jeszcze do tego nie doszedł, co nie? - Odpowiedział po chwili zastanowienia. Gdyby talent do czarowania przekazywano w genach, nie byłoby mugolaków, co waliło całą teorię na ryj.\nCoraz bardziej widział, jak Felek gorzej sobie radzi i o ile nie chciał przerywać pojedynku bez wyraźnej prośby, o tyle jednak martwił się o przyjaciela. Kolejne ciosy widać nie poprawiały sytuacji. Puchon próbował wyprowadzić cios w twarz Maxa, ale ten zrobił zwinny unik, a nim zdążył ponownie unieść ostrze, Feli poprosił o przerwanie tej farsy. Ślizgon bez zastanowienia wstrzymał swoje ruchy, patrząc, jak jego przyjaciel opiera się o ścianę i próbuje wytrzymać ogarniający go ból podbrzusza. Czuł się źle, że nie może mu w żaden sposób pomóc, ale nie chciał pogarszać sytuacji nieudanymi zaklęciami, dlatego więc położył tylko dłoń na ramieniu Lowella w geście wsparcia, a gdy ten doszedł do siebie opuścili salę przekładając kontynuację walki na inny dzień.\nRe: Sala treningowa Pon Mar 29 2021, 12:14;\nWątek z Morgan z listopada\nChristopher kończył właśnie załatwianie spraw, które przygnały go do zamku z chaty, kiedy zaczęło padać. Stał teraz w korytarzu, patrząc przez okna na deszcz, który zacinał z każdą chwilą mocniej, jednocześnie mając wrażenie, że jest tym przeraźliwie zmęczony, że nie ma pojęcia, co powinien ze sobą zrobić, jak się dalej zachowywać. Wiedział doskonale, że to zapewne był po prostu problem związany z nadchodzącą zimą, z nadmiarem wrażeń, ze wszystkim, co już minęło, ale w dni takie jak ten, czuł po prostu znużenie, a otaczająca go cisza była zawsze niesamowicie przygnębiająca i potwornie wręcz senna, nie umiał znaleźć w niej niczego pozytywnego i trwał po prostu w zawieszeniu, zastanawiając się, po co właściwie to robił. To nie było na pewno dobre, ale takie coś pozwalało mu z reguły przetrawić o wiele szybciej problemy, jakie go dopadły.\nDrgnął lekko, gdy dobiegł do niego jakiś odgłos, którego nie był w stanie rozpoznać. Coś upadło? Nie był pewien, może to wyobraźnia płatała mu figle, nie wiedział, ale mimo wszystko postanowił zajrzeć jeszcze do sali treningowej, nim ostatecznie skieruje się na błonia, prosto w zacinający ostro deszcz, by przekonać się, czy aby na pewno ktoś nie potrzebuje pomocy. Oczywiście, w sali mógł równie dobrze spotkać Irytka, który z prawdziwą radością mógł czymś w niego cisnąć albo skoncentrować się w pełni na bałaganieniu, nad którym O'Connor nie mógłby zapanować, ale nie mógł sobie odpuścić. Pchnął drzwi sali treningowej i spokojnie wszedł do środka, rozglądając się uważnie na boki, by przekonać się, czy kogoś tutaj dostrzeże albo, czy przypadkiem odgłos, który go tutaj zjawił nie powtórzy się za chwilę. Jego zmęczenie, a także półmrok, jaki panował w pomieszczeniu wywołany ulewą, nie pomagał mu w niczym i na pewno rzucał mu się na oczy, bo wszystko wskazywało na to, że mężczyzna w pierwszej chwili nie spostrzegł Morgan, która siedziała przecież zupełnie spokojnie wsparta o jedną z mat, na dokładkę najwyraźniej przymierzając się do czegoś, czego mogła potem żałować.\nGaleony : 1649\nLiczba postów : 3081\nRe: Sala treningowa Wto Mar 30 2021, 02:30;\nNie była już pewna tego, czy do końca świadomie wybrała miejsce, w którym miała przeprowadzać swój 'eksperyment'. Czy padło na mało popularną salę fechtunku, żeby jej samej łatwiej siłowało się z nadchodzącym wyzwaniem? Żeby przeżyła to doświadczenie mogąc sobie zobrazować na przedmiotach z sąsiedztwa całą wewnętrzną walkę? Niby zadbała o to, żeby dopilnować zaufanego, dyżurującego prefekta, by nikt jej przez najbliższą godzinę nie niepokoił, nie chcąc ryzykować wykryciem jej planów, ale jaką miała gwarancję, że nie mieli się na miejscu pojawić nieproszeni goście?\nMiała wrażenie, że wyczekiwany piorun uderzył w tym samym momencie, w którym rozchyliły się drzwi sali. Przez podniesioną ku górze fiolkę zdążyła jeszcze ujrzeć jakąś sylwetkę majaczącą w progu, ale najwyraźniej było już za późno na zastanawianie się nad swoimi czynami, czy przerywanie procesu w jego połowie. Płyn spływający z wolna wzdłuż przełyku miał lekko zagęszczoną konsystencję, w smaku był cierpki, zostawiający na języku posmak jakiegoś ziołowego gluta. Nic przyjemnego. Czy jednak mogło się to równać z ewentualnymi nieprzyjemnościami, jakie czekałyby ją, gdyby została przyłapana na swoim, zakazanym poniekąd, przedsięwzięciu?\nNie ruszała się z miejsca, wręcz zastygła w nim i znieruchomiała, przynajmniej aż do momentu, w którym zaczęła mieć niepokojące drgawki i pojedyncze spazmy. Nie była pewna, czy to z nerwów, czy przez eliksir, ale czuła, jak jej ciało kuli się i wiotczeje, a jej osobowość na swój sposób marnieje, blednie, rozmywa się.\nI kolejne szarpnięcie, po którym zakręciło jej się w głowie na tyle, że nie wiedziała już, jaki obraz się przed nią rozciągał i czy to na pewno była nadal ta sama sala. Miała wrażenie, że nie tylko żołądek jej się wywrócił na plecki, ale podobną akrobatykę uskuteczniły też wyrzucające z siebie wszelkie zasoby powietrza płuca, przez co gwałtowny, pojedynczy dźwięk napadu dławiącego kaszlu rozległ się po przesiąkniętym ciszą pomieszczeniu. To wszystko już teraz było jakimś koszmarem, a przecież dopiero się zaczęło. Nawet nie zdała sobie sprawy, kiedy z dłoni opartej o parkiet wypadła jej szklana fiolka i z pożądającym uwagi głębokim, wyszlifowanym dźwiękiem poturlała się jeszcze kilkanaście centymetrów od Davies. Pękająca czaszka, bo takie sprawiał wrażenie rozdzierający ból głowy, zdecydowanie nie pozwalała na to, by choć przez chwilę wziąć pod uwagę cudzą obecność i przejęcie się kłopotami z tym związanymi. To cierpienie było niepowtarzalne, niepodrabialne, odbierające resztki świadomości i pozbawiające zmysłów, czy odruchów. Przez te kilka najdłuższych w życiu sekund, Gryfonka stała się cierpieniem i uosobieniem procesu zanikania. Bycia wciąganą całą swoją istotą w pojedynczy kłąb redukującej się świadomości. A jednocześnie wszystko to, cały ten koszmar i krępowanie człowieczych odruchów, to więżenie się i temperowanie podstaw swojego bytu brzmiało tak... właściwie.\nRe: Sala treningowa Sro Mar 31 2021, 14:43;\nPierwszy był ruch. A może błysk światła odbijającego się nieoczekiwanie na szkle? To było zdaje się drugie, zaraz po tym nadszedł odgłos kaszlu, charczenie, O'Connor właściwie nawet nie wiedział, jak poprawnie nazwać dźwięk, który nagle do niego dotarł, nie wiedział, jak go interpretować, co z tym zrobić, jak na to zareagować. Widać jednak jego umysł działał podświadomie, posyłając go w miejsce, z którego nadchodziły te wszystkie odgłosy i ledwie chwilę później dostrzegł Davies, która właśnie najwyraźniej coś zażyła, chociaż nie miał pojęcia, co dokładnie. Przynajmniej w tej chwili, bo domyślał się, że już wkrótce na pewno przekona się, co się właściwie działo. Półmrok w niczym nie pomagał, tak samo jak niepewność tego, co miało nadejść, ale Christopher był ostatnią osobą, która w takiej sytuacji zaczęłaby nadmiernie panikować. Musiał mieć plan, zawsze musiał mieć plan, tak działał, wybierając czasami nie do końca odpowiednie metody, nic zatem dziwnego, że już teraz zaczął gwałtownie analizować to, co się dookoła niego działo. Spojrzał na fiolką, zastanawiając się, czy byłby w stanie po samym zapachu rozpoznać, z czym ma do czynienia, ale musiał pokręcić na to stanowczo głową, nie był aż tak dobry, jeśli mowa o eliksirach.\n- Morgan - powiedział stanowczo, starając się zwrócić na siebie jej uwagę. - Co właśnie wypiłaś? - spytał, uznając, że to będzie w tej chwili najwłaściwsze działanie, ostatecznie bowiem mógł liczyć na to, że jeszcze otrzyma odpowiedź. W razie konieczności, był gotów zanieść dziewczynę do Skrzydła Szpitalnego albo nawet doprowadzić do tego, by zabrano ją do Munga, jeśli sprawa okaże się o wiele poważniejsza. Na razie zaś nie odstępował jej nawet na krok, zakładając, że w każdej chwili może nadejść konieczność, by ją łapać, by ją podtrzymać, aczkolwiek chwilowo jedynie rozłożył lekko ręce, by być gotowym do wykonania kolejnego ruchu, gdy tylko nadejdzie taka konieczność.\nRe: Sala treningowa Sro Mar 31 2021, 22:06;\nNie sądziła, że to, na co się pisała mogło aż tyle trwać. Ponad rok przygotowań, miesiąc żucia mandragory i drugie tyle mentalnego nastawiania się na trudne, ale jednak warte świeczki dokonanie. Czy przy swojej drugiej już próbie miała ponownie zawieść? Czy to, co czuła, było zwiastunem nadchodzącego okaleczenia się? Dotąd nie brała tego nawet pod uwagę. Teraz - czując kolejne fale bólu i trudną do określenia pracę mięśni, miała wrażenie, że, jeżeli nie wariuje, to powinna być co najmniej zaniepokojona. Coś jednak sprawiało, że nie wszystko w tej sytuacji zwiastowało tragedię.\nByć może jednym z takich elementów był głos O'Connora, który rozjaśnił jej tę chwilę. Być może budował też jakieś poczucie bezpieczeństwa, tego, że pomoc, gdyby okazała się konieczna, była już na miejscu. Nawet, jeżeli sama nigdy by o nią nie prosiła - na pewno nie w ramach animagicznych przedsięwzięć i nie bezpośrednio.\n- Dzieńd-... Dyniow- - nawet próby przywitania się, czy potem chociażby wykaszlania krnąbrnej odpowiedzi nie do końca jej się udały, bo w ułamku sekundy całe jej dotychczasowe odczucia jakby przewiał wzburzony podmuch magicznej energii targającej się bez opamiętania w żyłach, tkankach, czy po powierzchni skóry. I wtedy też wszystko się zmieniło.\nBłogość. Cisza. Zapach lasu.\nUszy zakończone rudawymi pędzelkami zastrzygły gwałtownie, przecinając pospiesznie powietrze na małej powierzchni. Palce wyposażone w drobne szpony wpiły się w drewnianą posadzkę, jakby oczekiwały, że podłoże nagle stanie się elementem kryjówki, czy obrońcą. A może sprawdzały warunki do ucieczki i możliwości ślizgania się zamiast sprawnego biegu? Ostatecznie miejsce za matą wydawało się wystarczająco bezpieczne i ciemne, zwłaszcza w warunkach, gdzie otoczenie było zupełnie pozbawione drzew, po których dałoby się wspiąć dla zyskania przewagi nad drapieżnikiem.\nCo to za myśli?\nPomieszczenie było ogromne. Sprawiało, że kręciło jej się w głowie, rozkazywało ucieczkę, pachniało obrzydliwie, odrzucająco, niebezpiecznie. Zanim się zorientowała, dawno już biegła, po drodze obijając się o jakiś metalowy pręt przy próbie omijania znajdujących się na drodze przeszkód. Tylko dokąd zmierzała?\nA na górę dało się dobiec jedynie... Nijak. Zastygła. Panika sprawiała, że nie potrafiła myśleć. Ba, nie potrafiła nawet być, bo aktualnie w tym ciele nie było zbyt wiele świadomości Morgan. Najeżony ogon łapał równowagę za nią, podświadomie, zanim jeszcze sama potrafiła określić sobie, co takiego działo się wokół. Przestał pomagać dopiero wtedy, gdy pierwsze ludzkie myśli przemknęły przez głowę i odgoniły na moment zwierzęce instynkty.\nPrzewróciła się. Po rozpaczliwym biegu, po próbie zniknięcia człowiekowi z oczu, po pokonaniu ostatecznie pewnie nie więcej niż kilku metrów, które wydawały się długie jak wieczność i niekończące się jak poczucie zagrożenia. Upadła pod wpływem ludzkich nawyków, tak bardzo nieprzyzwyczajonych do zwierzęcego organizmu. Ciało pisnęło ze zgrozą, świadomość ryknęła triumfem.\nRe: Sala treningowa Czw Kwi 01 2021, 21:14;\nChristopher nie miał najmniejszego pojęcia, co właściwie dzieje się z Davies, a to niepokoiło go coraz to mocniej. Nie wierzył w to, żeby dziewczyna wypiła truciznę albo zrobiła coś równie szalonego, ale zdawał sobie sprawę z tego, ze to co się dookoła niego działo, dawno już było poza jego kontrolą, co wcale nie napawało go optymizmem. Obawiał się, że jeśli tylko spróbuje jej teraz dotknąć, wszystko potoczy się nie tak, jak potoczyć się powinno, że doprowadzi do jeszcze gorszych skutków niż te, z jakimi musiał się już mierzyć, a to wcale mu się nie podobało. Przyglądał się dziewczynie, starając się dostrzec jakieś charakterystyczne objawy, cokolwiek, co powiedziałoby mu, że powinien reagować, że powinien zrobić to, albo tamto, ale nic nie wskazywało na to, by faktycznie mógł sobie z tym poradzić. I wtem nagle dotarło do niego, co się dzieje. Jego jasne oczy otworzyły się szeroko, a ledwie chwilę później widział już wiewiórkę, która mknęła przed siebie, a on miał wrażenie, że panika zaczyna podchodzić mu do gardła i z miejsca go dusić, bo naprawdę to nie było coś, czego by się spodziewał. Rozumiał, bo sam również czuł, że gdzieś w jego ciele, w jego umyśle, czai się coś więcej, jakaś inna osobowość, która rozsiadała się tam coraz mocniej z każdym kolejnym dniem, ale nie oznaczało to, że zamierzał z miejsca machnąć na to, co się dookoła niego działo ręką. Nie przyniosłoby to niczego dobrego, a on na pewno nie mógł zostać Morgan samej sobie, nie w tej chwili, kiedy najwyraźniej wpadła na genialny pomysł, by w samotności przejść tę przemianę, bez niczyjej pomocy.\n- Morgan! - rzucił głośno, starając się jednocześnie jak najwyraźniej wypowiedzieć jej imię, trafić do jej umysłu, do jej ludzkiej świadomości, która musiała tkwić w tym ciele, które właśnie tak uparcie uciekało przed siebie, musiał ją jakoś do siebie przywołać, choć nie wiedział do końca jak.\nRuszył za nią, nie zamierzając tracić jej z oczu, trzymając w dłoni różdżkę, gotowy do tego, by zacząć rzucać zaklęcia, gdyby była tylko taka konieczność, a później zwolnił, gdy nagle wiewiórka, czy raczej Davies w jej ciele, padła nagle na ziemię, a on aż sapnął pod nosem, zastanawiając się, co się właściwie dzieje. Odetchnął głębiej, ale nie przyklęknął, bo obawiał się, że wtedy dziewczyna postanowi wrócić do swojej szalonej ucieczki i jedynie powtórzył raz jeszcze, wyraźnie, jej imię, jednocześnie zastanawiając się, czy powinien ją teraz podnosić, czy byłby to najbardziej nieodpowiedni ruch, jaki by wykonał.\nRe: Sala treningowa Sob Kwi 03 2021, 22:17;\nNigdy nie czuła potrzeby zastanawiania się nad tym, co byłoby, gdyby zawiodła. Głównie dlatego, że przecież błędnie przeprowadzona i doświadczona animagiczna przemiana, która byłaby dokonana w pośpiechu, czy bez odpowiednich umiejętności, wyciszenia, czy wcześniejszych przygotowań zwykle najzwyczajniej kończyła się wyjątkowo tragicznie - na tyle, by ewentualna pomoc niewiele już w temacie zmieniała. Po co zatem miałaby angażować w cały proces kogoś jeszcze i narażać się na zdemaskowanie? Na chłodno wydawało jej się to mało logiczne. Choć czy dokonywanie przemiany w ogólnodostępnej sali w szkole było przy tym jakkolwiek lepszym pomysłem? Już przecież zdążył się ktoś w niej pojawić. Ktoś nadprogramowy, niespodziewany, niepożądany. Teoretycznie.\nZnała to imię, znała ten głos. Chyba jednak nie znała dotąd tego tonu i nie potrafiła go jasno przypisać do osoby sympatycznego gajowego. A jednak jego surowe huknięcie na wiewiórczą postać sprawiło, że aż podskoczyła, ponownie myślami i wzrokiem przebiegając po pomieszczeniu - po oferowanych przez nie skrytkach.\nPo tym, gdy się przewróciła i usłyszała imię - swoje - raz jeszcze, zakończone pędzelkami uszy podniosły się, a ogon postanowił poszukać równowagi, której potrzebowała, by wstać. Ciemne oczy rudawego gryzonia skupiły się na osobie znajdującej się w pomieszczeniu, a właściwie gdzieś na jej klatce piersiowej, bo tylko na taką wysokośc była w stanie podnieść w tej pozycji głowę. Wstała. Czujnie. Powoli. Cierpliwie pracując nad złapaniem pionu. Przez moment przyglądała się wyczekująco gajowemu, jakby nie była pewna, jak miałby zareagować na zobaczenie jej i poznanie tajemnicy, którą tyle czasu ukrywała zanim jeszcze ta stała się prawdą. A została ujawniona i poznana przez świat zewnętrzy już w pierwszych sekundach faktu spełnienia marzenia.\nBiła się z myślami. Choć raczej biła się z emocjami i instynktem. Uciekać. Panikować. Atakować. Uciekać. Chować się. Głód. Uciekać. Od zbyt szybkiego przetwarzania wszystkich bodźców i intencji zakręciło jej się w głowie. Znów się przewróciła, dokonując dokładnej odwrotności tego, co planowała - upadła bowiem wprost przed butem O'Connora.\nRe: Sala treningowa ;


Gwiazdy bez wykształcenia: Talent okazał się | Papilot.pl\ngwiazdy wykształcenie gwiazd z życia gwiazd gwiazdy bez wykształcenia gwiazdy bez matury\nAgnieszka Chylińska zakończyła swoją przygodę ze szkołą w III klasie liceum, w efekcie nie kończąc szkoły średniej i nie podchodząc do matury. Kiedy kariera muzyczna nabrała rozpędu, wyznała publicznie, że nienawidzi nauczycieli.\nCameron Diaz to jedna z najpopularniejszych aktorek swojego pokolenia. W młodości uczęszczała do liceum, ale nie skończyła szkoły. Jako 16-latka podpisała pierwszy kontrakt z agencją modelek. 5 lat później zadebiutowała w filmie, nie mając wykształcenia, ani doświadczenia.\nDorota „Doda” Rabczewska od najmłodszych lat była skoncentrowana na karierze muzycznej, a nie nauce. Jej oficjalna biografia wspomina o ukończonym przedszkolu, zerówce i szkole podstawowej. Piosenkarka uczęszczała także do szkoły muzycznej w klasie fortepianu.\nJim Carey szybko rozpoczął dorosłe życie. Już w wieku 14 lat, na samym początku liceum, rzucił szkołę i zaczął pracować w fabryce. W ten sposób chciał pomóc ledwo wiążącej koniec z końcem rodzinie. Jako 16-latek postanowił zostać aktorem.\nRobert Gawliński, czyli lider zespołu Wilki, nigdy specjalnie nie przejmował się nauką. Udało mu się skończyć liceum, ale nabierająca tempa kariera uniemożliwiła zdanie matury. Swojej decyzji nie żałuje.\nPaulina Młynarska przerwała naukę w liceum w wieku 16 lat. Wtedy też wyjechała do Francji, gdzie rozwijała swoją karierę aktorską. Dzisiaj spełnia się jako dziennikarka. Jak przyznaje, pomimo braku jakiegokolwiek dyplomu, uznaje się za osobę oczytaną i wykształconą.\nEdyta Górniak to jeden z najlepszych głosów w Polsce i dowód na to, że talent czasami liczy się bardziej od wykształcenia. Piosenkarka przerwała naukę w technikum ogrodniczo-pszczelarskim i na tym zakończyła swoją edukację.\nAnna Przybylska, choć jest uznaną aktorką, nie ukończyła odpowiednich studiów. Kilka razy publicznie jej to wypomniano. Jej kariera naukowa zakończyła się na etapie liceum ogólnokształcącego, a na jakiekolwiek studia zabrakło już czasu.\nMaciej Maleńczuk to chyba najbardziej znany ślusarz-spawacz w Polsce. Jego wykształcenie kończy się na etapie szkoły zawodowej. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że zawodówkę ukończył w więzieniu, gdzie trafił za odmowę służby wojskowej.\nAnonim (Ocena: 5) 03.09.2014 19:31\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2014 17:13\nniki (Ocena: 5) 01.09.2014 14:32\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2014 10:52\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2014 10:42