Kącik Kąpielowy | Magiczny Domek\nAutor: MagicznyDomek o 01:51\nAnonimowy 17 listopada 2014 06:05\nBezsennosc :) pozdrawiam serdecznie :)\nMamuśka Oluśka 17 listopada 2014 09:03\nFajnie, że udało wam się stworzyć takie miejsce w łazience, ja niestety nie mam tego szczęścia i dźwigam wanienkę do pokoiku. U nas też najlepiej sprawdza się Linomag :)\nUnknown 17 listopada 2014 09:12\nSuper że macie taką możliwość i miec taki kącik w łazience, ja niestety mam za małą łazienkę i nie uda mi się tak wygospodarować przestrzeni. Położna wspominała o tym Linomagu więc pewnie kupię:)\nKamila JK 17 listopada 2014 09:22\nŚwiecenie dziecku prosto do oczu to niezbyt dobry pomysł. Proponuję zrobić jakąś osłonkę.\nPoza tym bardzo fajny kącik.\nAnonimowy 17 listopada 2014 10:13\nWiesz, myślę, że nie chodzi tu o chaos zabawkowy w domu, ale raczej o to, że przynajmniej na początku wszystko podporządkowuje się tej małej istotce. Nie możesz sobie wyjść z domu o której Ci się podoba, bo to dziecko musi być nakarmione, przebrane itd.. Poza tym w pierwszych miesiącach karmienie piersią to niemal 24h na dobę, więc podziwiam, że znalazłaś czas na zakupy z takim dzieckiem:) No i nieprzespane noce, po takiej raczej mało się ma ochotę na sprzątanie w domu, nie to jest najważniejsze, choć sama bardzo lubię i dba o porządek, jednak dziecko zmieniło moje podejście do wielu rzeczy. Widziałam też, że używasz smoczka, uważaj zwłaszcza w pierwszych miesiącach, jeśli karmisz piersią i chcesz to robić jak najdłużej, no chyba, że karmisz butelką, bo nie widziałam w żadnym poście od pojawienia się Marysi. Pozdrawiam\nW 100% zgadzam sie z komentarzem powyzej. Oczywiscie wszystko zalezy od dziecka, jesli trafi sie hiper spokojny okaz to moze wtedy uda sie zachowac spokoj. Moje dzieciatko ma 3 mce wiec nie rozrzuca jesCze zabawek a i tak w domu panuje chaos. Nie moge napic sie herbaty kiedy mam na to ochote czy nawet zjesc posilku, bo akurat mala sie obudzila, trzeba nakarmic i przewinac. Takze jezeli u Was jest spokoj to naprawde mozecie sie cieszycadze, ze ostrzeganie Cie przed chaosem nie bylo straszeniem, ale naprawde przezytymi historiam, przez ktore przechodzi wiekszosc mam.\nAniaMackay 17 listopada 2014 12:32\nbardzo fajne rozwiązanie! nasza łazienka jest zbyt malutka zeby tam dać przewijak :( (niestety większość londyńskich domów nie grzeszy dużymi łazienkami) ale pokoik małego jest tuż obok więc tam go po kąpieli będziemy smarować, masować i ubierać :) masz szczęście że Wasza córeczka jest spokojnym niemowlęciem, niestety to nie jest normą i dziecko z np. nieustającą kolką które płacze i nie śpi chaos do domu wprowadzi... bo niewyspana i głodna mama o porządkach myśleć na pewno nie będzie i prysznic i wyjście z piżamy jest sukcesem. serdeczne pozdrowienia!\nw 100% zgadzam się z Tobą!\nJa uważam, że jak dbasz tak masz i tyle :D\nMam dwojke dzieci i bzika na punkcie porzadku, ale czasami naprawde ciezko to pogodzic.\nTak n'a marginesie to przypuszczam ze do zdjecia tez bym nie dala sterty prania ktora czeka na prasowanie, albo klebow kurzu n'a meblach;-)\nTez jestem swieżo upieczoną mamą (córka 2,5 mies.), a udaje mi się ogarnąć dom jednorodzinny... i zgadzam się z Gusią. U mnie dzień wygląda tak, ok. 6:00 karmienie, odbijanie, przewijanie i zależy od dziecka, czasami od 7:00 do 9:00 jeszcze śpimy, albo ja juz nie śpię, tylko robię co mi się tam podoba, ostatnio układałam ciuchy w komodach, o 9:00 znowu karmienie, odbijanie, przewijanie i trochę zabawy grzechotkami, śpiewanie, chodzenie po domu itp. jak chcę coś zjeść albo wypić kawę, wkładam małą do kołyski i włączam karuzelkę, wtedy sama się sobą zajmuje, ok 11:00 drzemka dziecka i tutaj mam godzinę dla siebie, ogarnięcie po cichu domu, wytarcie kurzu itp. o 12:00 jedzenie, odbijanie przewijanie i ok 13:00 spacer lub gdy jest brzydko na dworzu zabawa, rozmowy, tańce i śpiewanie, a następnie drzemka do godz. 15:00 i wtedy tez mam czas na zrobienie obiadu, o 15:00 znowu jedzenie, przewijanie, odbijanie, zabawa, czasami nawet oglądanie tv, drzemka o 18:00 następne jedzenie itp., jak przychodzi mąż z pracy, zajmuje się trochę małą, ja znowu mam trochę czasu dla siebie i domu, o 20:00 kąpiel, potem jedzonko i mała śpi do 2 w nocy.. muszę ją sama wybudzać w nocy od urodzenia, na początku robiłam to cześciej. Na początku tez mala miała kolki i potrafiła zasnąć dopiero o 00:00 ale szybko jej minęło. Godziny czasami się przesuwają ale najczęściej mała je co trzy godziny. Nie zawsze mi się chce latać w wolnej chwili ze ścierą, czasami tak jak teraz spędzam czas przy kompie, czytam itp. Mała teraz śpi w kołysce obok, w kuchni gotuje się zupa pomidorowa:) jakoś da się wszystko pogodzić. Na zakupy tez się da wyskoczyć do centrum, ale staram się wyrobić w 2h między karmieniami.. wchodzę tylko do wybranych sklepów i szybko podejmuję decyzje :)Tak dzień unormował mi się po jakimś miesiącu, bo na początku był jeden wielki szok:) Trzeba się poznać z dzieckiem i po kilku tygodniach normują się tez np. godziny jedzenia. Zdarza się np. ze trzeba dziecko przewinąć w innych godzinach, bo pojawia się niespodzianka;) ale tak ogólnie mówiąc każdy dzień wygląda podobnie. Czasami zdarzają się wyjątki, ze dziecko nie chce spać przez pół dnia.. ale tez nie trzeba sprzątać idealnie codziennie. Z czasem przychodzą pomysły jak wszystko pogodzić, np. umyć okno można po spacerze, gdy jest chłodno na dworzu, werandując dodatkowo dziecko, nie wyciągać go z wózka, jeszcze sobie śpi, a w tym czasie można machnąć okno w kuchni:) i jednocześnie upiec kurczaka w piekarniku na obiad.. wszystko to kwestia dobrego zaplanowania dnia. Nie wiem jak to będzie przy większej ilości dzieci w domu, ale przy jednym jakoś to ogarniam:)\nulala sama słodycz :)\nTak jak ktoś napisał powyżej, każde dziecko jest inne, moje dziecko nie zawsze śpi pomiędzy karmieniami a jak u Ciebie dziecko karmione piersią i w dodatku 2,5 miesięczne je co 3h to tylko pozazdrościć no i że kolki już minęły :) u nas rutyną w ciągu dnia jest kąpiel i spacer, karmienie, przewijanie i zabawa są ruchome i to bardzo, no i w nocy karmię średnio co 2, 2,5h, nieraz czesciej a moje dziecko ma 3 miesiace :) nikt tu nie mowi o burdelu na kolkach ale napewno nie mam tyle czasu i ochoty na sprzatanie jak wczesniej:) jesli chodzi o moje jedzenie to owszem u mnie zupa tez sie wlasnie gotuje, ale moje dziecko w tym czasie nie spi akurat, wiec nie mam czasu tylko dla siebie, moze wieczorem, gdy wraca maz z pracy..\nAnonimowy 17 listopada 2014 16:20\nZgadza się też, że trzeba się zorganizować, ja też robię wszystko w międzyczasie, gdy dziecko śpi, ale rozumiem mamy, które mają nieposprzątane, nieugotowane, bo ich dziecko cały dzień płacze z paroma przerwami może ;) i nie powiesz mi, że dziecko płacze, a Ty sobie w domu sprzątasz, bo zakrętu byś nie złapała, więc ciesz się, że masz w miarę spokojne dziecko, które regularnie je, śpi i bawi się. a tak na marginesie, ja przewijam dziecko przed karmieniem, bo gdyby dziecko usnęło w trakcie lub po karmieniu, to rozbudzasz je wtedy przebieraniem go, a kiedy karmi się na leżąco, to nie trzeba dziecku za każdym razem odbijać, zwłaszcza kiedy zaśnie :)\nNissia 17 listopada 2014 16:57\nPięknie wszystko zorganizowałaś Gusiu. Z wielką przyjemnością będę czytać dalsze wpis na temat nowego mieszkańca Magicznego Domku :*\nMam koleżankę która rok temu urodziła bliźnięta, dziewczyna bardzo zorganizowana i "poukładana". Wszyscy myśleli że chłopcy odwrócą jej ułożony świat do góry nogami , a ona radzi sobie wspaniale :)\nAnonimowy 17 listopada 2014 17:02\nMoje dziecko, robi w pieluchę zazwyczaj podczas albo po karmieniu:) i spokojne jest wlasnie od czasu kiedy baaardzo ale to bardzo pilnuję odbijania.. jak np. w nocy sobie nie odbije, to wiem, ze bede miala skopany następny dzień, bo brzuszek wtedy mala boli.. i dzień spędzamy z włączoną suszarką.. Trzeba wyczuc swoje dziecko i miec swoje sposoby.\nJa oczywiście tez rozumiem sytuacje kiedy nie ma jak i kiedy cos zrobic w domu:) i cieszę się, ze u mnie tak nie jest non stop:)\nNo i zapomniałam napisać Gusiu, fajnie macie zorganizowane w tej łazience, moze faktycznie lampka trochę oślepiać, ale ogólnie wszystko na miejscu, pod ręką, super:)\nAnonimowy 17 listopada 2014 17:50\nzupelnie inaczej jest, kiedy ma się ciasne mieszkanie, a kiedy przestronny dom i chyba nie trzeba żadnej mamie pokazywać, żeby chowała zabawki do kufra,żeby nie walały się po całym domu. Po prostu nie każda mama ma na to miejsce, a jak sie ma sporo gości, to można zostać zasypanym pluszakami\nMagicznyDomek 17 listopada 2014 18:54\nKochani, post o kąciku kąpielowym jest na temat organizacji...kącika kąpielowego oraz o tym by cały dom nie był zdominowany przez akcesoria dziecięce we wnętrzach. Czyli post o moim spojrzeniu na wnętrza po pojawieniu się Marysi. Nie pisałam o karmieniu, organizacji czasu z dzieckiem, o sprzątaniu (ewentualnie tylko podkreśliłam, że łatwiej utrzymać porządek, gdy wszystko ma swoje miejsce). Wiem, że są różne dzieci i różnie mamy. Ja tylko namawiam do redukcji rzeczy w naszych domach (w miarę możliwości) i o tym, że często to pomaga w funkcjonowaniu zwłaszcza gdy pojawia się dzidziuś. Jeśli o nas chodzi, to tak, czasami akurat jak ją karmię czy usypiam Marysię nie mogę 'napić się herbaty akurat kiedy chce' ale zawsze znajdzie się inna chwila by się jej napić w ciągu dnia! Nie czuję się ograniczona przez Marysię w żaden sposób! Może trochę plan dnia wymagał 'przemeblowania' ale nawet karmiąc piersią daję się to ogarnąć (między karmieniami) nie ma co straszyć, że dziecko to sam kłopot - bo tak nie jest!\nAnonimowy 17 listopada 2014 19:12\nChyba nie zrozumiałaś i pomyliłaś straszenie z tym, jak to naprawdę u niektórych jest. Nikt tu nie mówi o tym, że dziecko to kłopot, wręcz przeciwnie, uważam, że dziecko to radość i często "niepoukładane" osoby przy dziecku potrafią się zorganizować, bo wiedzą, że na niektóre rzeczy jest mniej czasu. Ja mówię, jak to jest w pierwszych miesiącach, potem często jest lepiej, choć są różne nowe etapy, skoki rozwojowe itp. Jak napisała dziewczyna wyżej, super, że radzisz komuś jak ma "poukładać" swoją przestrzeń, każdy odnajduje się w tym co lubi no i nie każdy ma dom, by to pomieścić. Do przewijania: owszem, dziecko załatwia się po karmieniu i w czasie karmienia, wtedy trzeba przewinąć, jeśli to grubsza sprawa, ale chyba nie byłoby Ci przyjemnie jeść z pełnymi gaciami :)\nA co do karmienia, to jeśli dziecko ma silną potrzebę ssania, może spędzić z mamą prawie cały dzień i w nosie mam wtedy sprzątanie, wolę posiedzieć z dzieckiem niż włożyć mu do buzi plastik z silikonem by usnęło, dziękuję bardzo :)\nCześć, mam pytanie, co to za podłoga w łazience, z góry dziękuję za odp :)\nAnonimowy 17 listopada 2014 19:50\nPopieram przedmowczynie! Łatwo radzić jak mieć porządek w szafach, koszach, pudełeczkach gdy ma się na to miejsce. A co do dzieci to i owszem zawsze można się zorganizować żeby codzienne życie i funkcjonowanie szlo sprawniej ale dobrze się doradza gdy ktoś ma spokojne i grzeczne dziecko. Gdy dziecko ma kolki lub poprostu ma taki kaprys ze krzyczy cały dzień to już widzę jak matka myśli o sprzątaniu, gotowaniu lub ogarnianiu siebie. Dopóki moje dziecko nie skończyło 3 miesięcy to tez miałam wszystko na błysk, obiad z 3 dań i pomalowane paznokcie. Dziecko jadło, drzemki były po 2-3h, synek kochał leżaczek i mógł w nim leżeć a ja gotowałam obiad. Jak skończył 3 miesiące, leżenie przestało mu się podobać, zaczął być ciekawy świata, chciał być noszony, zaczął w dzien spać mniej to wtedy dowiedziałam się co znaczy mieć dziecko, ogarnąć dom, zrobić zakupy i ugotować obiad. Wiele rzeczy robione na raty. Obecnie synek ma 9 miesięcy, jest grzecznym ale bardzo ruchliwym dzieckiem, kocham go nad zycie ale czasem jest ciężko. Mąż od rana do nocy w pracach, dziadkowie niestety nie mieszkają za ścianą a Ty Kobieto musisz dać sobie radę. Poczekaj aż dziecko zacznie więcej wymagać Twojej uwagi, gdy zaczną iść zeby, gdy będziesz po 7 razy wstawać do niego w nocy a rano nie będziesz wiedzieć jak się nazywasz. Zrób nam wtedy zdjęcia swoje i wysprzatanego domku. Bo śpiący noworodek to bajka. Dziękuję. Dobranoc. Kinga\nkropnieta 17 listopada 2014 19:50\nGusiu sprawdź Linomag Bobo A+E - naprawdę lepsza wersja zwykłego, bardziej praktyczna w użyciu, zużyłam z moją córą sporo słoiczków! Pozdrawiam\nDiana 17 listopada 2014 20:09\nalantan maść też jest b. dobry, moja mama mnie i całe moje rodzeństwo nim smarowała, nawet w szpitalach do dzisiaj się go używa\nAgnieszka 17 listopada 2014 21:06\nGusia, przede wszystkim muszę Ci napisać, że bardzo fajnie, że u Ciebie nadal panuje minimalizm i mądre wybory; nie pokazujesz pierdyliarda kocyków, zabawek, obrazków, nosidelek i wózków, które zapewne wiele firm byłoby chętnych Ci podarować, w zamian za pokazanie ich na blogu. Nie mówię, że reklamowanie czegoś jest złe, ale gdyby nagle blog hołdujący minimalizmowi zamienił się w konsumpcyjny, nie byłoby to po prostu wiarygodne. Cieszę się, ze u Ciebie nadal jest tak, jak było!\nCo do organizacji przestrzeni, oj tak, jeśli lubi się czysty, poukładany dom (luuubię!), organizacja, kosze, pojemniki - to wyposażenie nr 1 ;-) I żeby nie było - mam nieduże mieszkanie, kota i dwójkę dzieci ;-) Czy moje dzieci są spokojne... No nie bardzo ;-) Przerabiałam i nocne noszenie po kilka godzin, i ząbkowanie i wiele innych przyjemności ;-) Herbatę też piłam (jedna ręką da się zrobić), ba, nawet kąpiele brałam (i nadal biorę hehe). Ale też musiałam mocno popracować nad swoją bałaganiarska naturą, odkładaniem rzeczy na swoje miejsce itp. Jasne, bywa ciężko, bywa depresyjnie, zwłaszcza, że mój mąż pracuje do późnych godzin wieczornych, ale nadal ogarniam i wierz mi, nie raz i nie dziesięć słyszałam "zobaczysz, jak urosną, nie posprzątasz, nie ugotujesz, nie będziesz miała czasu pójść w ustronne miejsce" ;-)))Po co takie gadanie, nie wiem, może to po prostu czyjeś pobożne życzenia. Będzie jak będzie, każde dziecko jest inne. Córeczka mojej znajomej przez pierwszy rok życia, jeśli nie spała (a spała bardzo mało!), to płakała, ta dziewczyna przeszła z nią prawdziwy poligon, nie miała głowy do sprzątania, gotowania, chodziła półprzytomna i tak też bywa, i już! Normalne. Tylko może więcej sympatii się wtedy wzbudza, niż mając spokojniejsze dziecko i poukładany dom ;-))\nPozdrowienia i trzymajcie się!\nBardzo mi sie podobaja Twoje rozwiazania Gusiu. Mysle ze nie ma wiekszego znaczenia czy masz duzy dom czy male mieszkanie. Zawsze jakos mozna sie zorganizowac- trzeba chciec i wlozyc w to troche pracy. Ja zawsze ogarnialam, teraz synek ma 4 latka i pierwszy raz w zyciu mam wrazenie ze nic innego nie robie tylko sprzatam i odkladam rzeczy na miejsce. I nie chodzi tylko o zabawki. Tu skarpetka, tam kredka, gdzie indziej kubek, w kacie bluza itd.... Wiec troche musialam wrzucic na luz ale tez intensywnie mysle jak by temu zaradzic, nie stresujac przy tym nadmiernie dziecka. Ktos jakies pomysly?\nMagicznyDomek 17 listopada 2014 22:36\nKochani, zawsze można narzekać, zawsze można się porównywać (wielkość mieszkania, grzeczności lub nie swoich dzieci, swoich brzuchów :) i wszystkiego) tylko po co? Napisałam, że nie wiem jak będzie w przyszłości, ale dziś staram się by wszystko miało swoje miejsce i będę do tego nadal dążyć. Pewnie, że bywały i będą różne sytuacje. Jak byłam chora to też nie było wszystko na błysk w Magicznym Domku- ale znów podkreślam, że nie o sprzątaniu jest ten post. :) Ja nie narzekam, że mam trójkę zwierząt i, że wojuje z ich sierścią, i że lnieją co każdy sezon a i czasem zwymiotują na dywan (tak tez się zdarza), że tłuką mi talerze, pogryzą ulubione kozaki itp. Decydowaliśmy się na zwierzęta to teraz nie opowiadamy ile to mamy z nimi pracy (a wiadomo, że sprzątanie jest 1000 razy gorsze). Jeśli ktoś woli 24 godziny trzymać dziecko przy piersi w brudnym domu to jego sprawa. I ja nie radzę, nie straszę, nie wtrącam się, bo każdy wychowuje dziecko po swojemu. Ja wole czysty dom, najedzone, wykochane dziecko, które czasami, gdy ma ochotę possać smoczek go po prostu dostaje. :) Ahoj :)\nasiakowo 17 listopada 2014 22:43\nAmen. Ahoj :) Mama 3 - latka.\nMagicznyDomek 17 listopada 2014 22:48\nP.S Wiedziałam, że gdy pojawi się Marysia i będzie przeplatał się temat dzieci to pojawi się mnóstwo cioć i wujków 'dobra rada'. Nie chce być niegrzeczna, ale ja naprawdę mam się kogo radzić. Wiem, że dzieci to temat rzeka, że właściwie na każdy temat można mieć skrajne zdanie. Czy to temat karmienia piersią, czy smoczków, czy szczepień, spania z dziećmi, ubierania ciepło, bądź zimnego chowu, tematy dotyczące jedzenia, zabawek, edukacji itp, itd. Na każdy z tych tematów rozmawiam z najbliższymi, czytam i podejmuje świadome oraz przemyślane decyzje ze swoim mężem. Nie ma jednego sposobu na życie, jednego sposobu na wychowanie dzieci. Uważam, że najgorszy typ ludzi to wypowiadający się gdy nie są proszeni o zdanie. Ot co! :)\nasiakowo 17 listopada 2014 23:22\nJa rozróżniam dwie definicje:\n1. Doradzać - udzielać rad gdy ktoś prosi o radę\n2. Wchrzaniać się - udzielać rad nieproszonych ;)\nAnonimowy 22 listopada 2014 23:11\nZ mężem a nie z Panem Poślubionym?\nAnia 17 listopada 2014 23:12\nGusiu, czytam początek wpisu i czuję się tak jakbym czytała własne myśli. Moje podejście i wyobrażenie na zmiany, które pojawiają się wraz z małym człowiekiem jest bardzo podobne. Grunt to zachować umiar. Szkoda, że niewiele osób rozumie, że nieważne czy mamy małe mieszkanie czy duży dom, ważne by zorganizować przestrzeń z głową, by każda rzecz miała swoje miejsce i nie dać się zagracić.\nKącik w łazience cudny. Nieustannie zachwycam się Twoim wyczucie w doborze dodatków. Bardzo inspirujesz :)\nAnonimowy 18 listopada 2014 00:37\nBrawo Gusia . Tak trzymaj .Twój ostatni komentarz trafia w 10 . Pozdrawiam ciepło całą załogę .\nAnonimowy 18 listopada 2014 08:06\nNo widać bardzo po Twoich komentarzach, że Cię to boli. Ja nie mam niespokojnego dziecka, i nie mam brudno w domu, jak to piszesz, widać znasz mnie lepiej "ciociu", ale sama kiedyś takim dzieckiem byłam, więc może nie baw się w ciocię dobra rada, jak to mają uporządkować swoją przestrzeń, dziecko to nie kolejny element pasujący do wystroju wnętrza z białym smoczkiem, który "pasuje" do wszystkiego :)To nie ja mam bloga i nie ja umieszczam w nim posty, pod którymi umieszcza się komentarze "nieproszonych o zdanie". Sama odpowiadałaś na komentarze, pisząc jak to jest u Ciebie, a teraz pretensje wielkie. Ahooj :)\nMagicznyDomek 18 listopada 2014 09:17\nAnonimku, jest jedna różnica - jeśli ktoś nie chce czytać moich rad, ma wybór - nie wchodzi na bloga i się nie denerwuje. :) Tobie też radzę. :)\nAnonimowy 18 listopada 2014 09:23\nDokładnie! Miałam to samo napisać! Dobrymi radami to póki co Ty Autorko bloga nas raczysz mając w domu dzieciątko które narazie tylko je i spi wiec niewiele narazie powinnaś się wypowiadać. Prowadzisz bloga, wstawiasz zdjęcia wiec licz się z tym ze ktoś WYRAZI SWOJE ZDANIE! Nikt Ci nie każe wprowadzać tego w życie i nikt nie chce mówić jak masz robić. To Twoja sprawa. Ale wydawało mi się ze żyjemy w wolnym kraju i swoje zdanie wyrazić możemy. Jeśli tego nie chcesz to zablokuj sobie komentarze, będziesz żyła w swoim poukładanym światku albo najlepiej zlikwiduj bloga bo nie taka jest idea blogowania. Ahooj. Aneta.\nAnonimowy 18 listopada 2014 09:29\nWydawało mi się, że każdej Mamie na początku rodzi się dzieciątko, które je i śpi :) i takie Mamy chętnie zobaczą jak np. urządzić kącik do przewijania.\nAnonimowy 18 listopada 2014 09:36\nNo to co Gusia ma nie pokazywać np. postów o kosmetykach, bo teraz ma dwadzieścia parę lat i i tak się zestarzeje więc nie powinna się wypowiadać, bo teraz to tak łatwo o siebie dbać a potem tylko zmarchy (Gusiu, nie życzę Ci tego ale wiesz o co chodzi) - ludzie dajcie spokój tej dyskusji, bo to bez sensu.\nP.S Fajnie, że sięgasz również po produkty z Ikei i nie przesadzasz z designerskimi gadżetami dla dzieci.\nWełniane myśli 18 listopada 2014 09:37\nNajbardziej śmieszy mnie to, że jak, ktoś ma ochotę się powymądrzać to zawsze anonimowo. Dobra- kto co lubi, pomińmy ten temat.\nMagiczny domku - ja jeszcze nie mam dzieci. Ale mam podejście takie jak Ty. Jest to oczywiście "na sucho", ale zanim się urodzi dzidziuś fajnie mieć poukładane w głowie i w domu tak jak chcemy. Uważam, że chaos tylko potęguje stres. Czy to chaos w domu czy w głowie. Jak ktoś się nastawia na to, że będzie miał bałagan, że nie będzie spał, że nie będzie miał życia, to tak właśnie się stanie! W każdym aspekcie życia tak jest.\nTy pięknie przygotowałaś się na przyjście córeczki! Może nie każdy lubi takie planowanie, ale ja z pewnością - zanim podejmę jakąś decyzję to zastanawiam się,czytam, szukam najlepszych rozwiązań. To bardzo ułatwia życie.\nPowiem Ci, że zawsze znajdzie się ktoś, taki maruda mały, co we wszystkim zamiast szukać pozytywów, szuka powodu do jęczenia:) Dla przykładu - kupuję teraz mieszkanie z chłopakiem. I co, że kredyt? Najważniejsze, że będziemy mieć SWOJE miejsce! Radość jest niesamowita. A mamy znajomych, którzy kupili już mieszkanie i od początku, aż do teraz ciągle marudzą. Jak drogo. Jak trudno. Jak strasznie. To po co je kupowali?:)\nNa koniec napiszę jeszcze jak ja zostałam "przyjęta" gdy napisałam, że jak będę mieć dzieci to nadal będę zajmować się swoją pasją - dzierganiem, które uwielbiam, i które jest dużą częścią mojego życia. Oczywiście oznajmili, że nie mam prawa mówić o tym jak to jest mieć dzieci, bo ich nie mam, i że na pewno nie będę mieć czasu na dzierganie! Że mamy jak już mają chwilę to idą do kompa... Ambitnie:) To ja zamiast do kompa, pójdę do drutów... Ale ludzie, którzy pasji i zamiłowań nie mają, tego nie zrozumieją. Mam mnóstwo dziewiarek koleżanek, które mają malutkie dzieci. I tworzą.\nJak się chce, to się uda wszystko!\nAnonimowy 18 listopada 2014 10:45\nWyobrażenia wyobrażeniami, a rzeczywistość sobie. Doskonale pamiętam moment, w którym pomyślałam sobie jakie to mam uporządkowane mieszkanie przy 2mcznym dziecku..haha aż mi się śmiać chce teraz jak to wspominam. Niemowlaka można położyć do łóżeczka i robić co trzeba, ale też nie zawsze. Moje córka od samego początku zdominowała moje życie, nie dlatego, że tak sobie uwidziałam, ale dlatego, że wieczne wymagała mojej uwagi, kolki, problemy z kamieniem, płacz i krzyki całe noce, drzemki po 2h max, w dzień chodziłam nieprzytomna. Owszem wspaniale sobie planować, oczywiście,że dziecko to radość ,a nie kłopot ...ale jednak to my tańczymy jak nam dziecko zagra w tym wypadku. 3latek w domu to już w ogóle inna galaktyka, nie dlatego, że jest rozpieszczonym bachorem, kt skacze po suficie, tylko dlatego, że wystarczy się na minutę odwrócić i już masz poozdabiany mazakami nowy stół, zjedzone dokumenty, przegrzebany śmietnik albo "wytulonego " kota. Ludzie są różni, a dziecko to przecież mały człowiek, też ma swój charakter. A co do przyjmowania rad i wypowiedzi Czytelników...Droga Autorko, publikujesz teksty w sieci,liczysz na interakcję z odwiedzającymi bloga- oto ona. Jeśli piszesz pamiętnik, papier przyjmie wszystko i nie będzie problemu z dyskusją, jeśli piszesz bloga, dostajesz też różnorodne komentarze . Pozdrawiam, Monika\nz tą różnicą,że mnie to nie denerwuje a bawi właśnie :) sama mieszkam w domu i pokazywanie komuś kącika kąpielowego mając dwie łazienki to żadna rada, dlatego potrafię zrozumieć osoby, które mają w jednym pokoju salon, jadalnie, pokoj dziecka i kacik kapielowy i niekoniecznie spokojne dziecko. i albo mi sie wydawalo, ale chyba cos wspomnialas o chaosie i sprzataniu wlasnie w poscie ;)pozdrawiam komentujacych, pamietajcie nikt was tu o rade nie prosi, ale jesli chcecie sie pochwalic swoim rozkladem dnia i planem sprzatania to jest wlasnie miejsce dla was :)) (jesli nie chcialas byc niegrzeczna to niestety nie udalo Ci sie to piszac to do swoich czytelnikow)\nJeśli byłaś przygotowana na to, że będzie mnóstwo wuj i cioć dobra rada, to ignoruj te rady, albo lepiej zablokuj dodawanie komentarzy pod postami, wtedy do kompletu będziesz miała nieskazitelnego bloga :) aż oko będzie cieszył jak się wejdzie, nie będzie trzeba sprzątać niepotrzebnych rad ;)\nHaha dokładnie! Lepiej tego nie można było ująć!\nmaartysia 18 listopada 2014 14:03\nmoże pytanie mało w temacie, ale czym Kochana myjesz szkło w kabinie? Próbowałam już wielu specyfików i wciąż zostaje ten okropny osad na szkle :(.\nA tak poza tym, to uroczo urządzony kącik - skromnie, ale użytkowo :)\nSpark 18 listopada 2014 14:25\nDroga Gusiu! Uwazam ze kacik kapielowy absolutnie przepiekny! Bardzo mi sie podoba ze tez masz podejscie minimalizmu do zabawek dzieciecych, mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu z trzylatkiem i sama nieraz mam ochote powywalac polowe zabawek, mysle ze dobrym sposobem jest systematycznie oddawanie zabawek ktorymi sie juz dzieci nie bawia potrzebujacym dzieciaczkom. Moja mama ma tez taki sposob ze te rzeczy kotrymi mala przestala sie interesowac chowa w pudla i czeka az sie jej znudza zabawki na ktore przezucila swoje zainteresowanie, potem chowa te i wyciaga te poprzednie, mala ma ubaw jakby pierwszy raz je widziala hehe :D 'ciociami dobra rada' sir nie przejmuj. Zazdroszcza Ci twojego spokoju ducha. Jak patrze na te twoje piekne wnetrza z cieplymi kolorami to sama sie uspokajam hehe :) trzmaj sie cieplutko! :*\nDrogie Matki... naprawdę niektóre z Was są przemęczone, bo nie wiem jak wytłumaczyć takie komentarze inaczej.. komuś przeszkadza nawet biały smoczek hahahaaa Jak znajdziecie resztki sił przeczytajcie post Gusi jeszcze raz.. gdzie tam są rady?? Ona prezentuje tylko swoje rozwiązania.. i następne rozwiązania POSTARA się wprowadzać jak dziecko będzie starsze. Czytanie ze zrozumieniem się kłania! Cóż.. zmęczenie robi swoje z człowiekiem..\nAnonimowy 18 listopada 2014 17:02\nCudowne miejsce stworzyłaś. Maluszek pewnie się super czuje w takiej łazience:))\nMy white nook 18 listopada 2014 19:15\nJest pięknie :)) Oj zgadzam sie z Tobą rady osób, które mają dzieci są męczące. Ciągle tylko jak to moje poukladane życie sie zmieni gdy bede miec dziecko, z ilu rzeczy to bede musiała zrezygnowac itp. Bez przesady na pewno dzieciątko zmienia dużo ale nie dajmy sie zwiarować.\nPozdrawiam Was ciepło ::*\nJa naprawdę nie rozumiem tego co tu się dzieje. To jest właśnie Polska: zazdrość o wszystko, o to że ktoś jest lepiej zorganizowany czy ma grzeczniejsze dziecko. Skoro uważacie że nie można mieć porządku przy dziecku to może po prostu lepiej wyłaczyć komputer, przestać wypisywać debilne komentarze i zaczać sprzątać czy co tam wolicie? Każde dziecko jest inne, każdy dom jest inny ale tak, to wy wiecie najlepiej wszystko. Przecież wasze dzieci mają 3 miesiące, Gusi 1,5 i juz jesteście takie wielce obeznane żeby tylko straszyć świeżo upieczoną mamę. To trzeba mieć coś niepoukładane w głowie. Nie możecie zrozumieć, że może Marysia jest spokojnym dzieckiem i rodzice świetnie dają sobie radę? Po prostu chamstwo i zazdrość,ahoj:)\nAnonimowy 18 listopada 2014 19:43\nNikomu niczego nie zazdroszczę to po pierwsze, po drugie nie jest to kwestią sympatii, bo nie żywię uczuć do kogoś kogo nie znam. Mam swoje życie i nie siedzę na komputerze cały dzień, nie bój się o mój dom :) Owszem to blog o wnętrzach i jego mieszkańcach, dom jest bardzo ładny, ale to autorka w tym poście okazała się być wszechwiedząca, mając zaledwie 1,5 miesięczne dziecko. To blog chyba tylko dla chwalących, sama nie chce rad, a radzi innym. nie chce mi się już tracić na to mojego cennego czasu. A ty czytaj ze zrozumieniem, nikt nie mówi, że się nie da nic zrobić przy dziecku. Jak widzisz mnie udaje się nawet odpisywać na Twoje komentarze :) ale nie każdy ma ten luksus w postaci spokojnego dziecka, więc nie bredź już swoich mądrości. Kropka.\nHej Ty Anonimowy wyżej... Przeczytaj jeszcze raz wszystkie komentarze bo chyba Ci się wszystko pomyliło. My nikogo nie straszymy a już napewno nie zazdroscimy! Marysia jest grzecznym dzieckiem i chwała jej za to ale to niech właśnie autorka bloga zrozumie ze są inne dzieci niż jej córka, chore, niegrzeczne, niespokojne i wtedy gdy matka ledwo daje rade bo nie ma znikąd pomocy to w nos może sobie wsadzić rady o organizacji przestrzeni, porządkach etc. Trochę empatii. Zanim dam ogólne rady na swoim blogu i zacznę się wymadrzac to może pomyślę czy aby każda matka ma możliwość te moje rady wykorzystać. Dyskusja toczyła się też o to nie wiem Anonimie czy zauważyłeś ze Autorka dziękuję za wszelkie rady i komentarze. To niech nie prowadzi bloga!!! Każdy ma prawo powiedzieć co myśli szczególnie gdy się z czymś nie zgadza. Moje dzieci mają 5 i 3 lata wiec chyba mogę już coś w temacie powiedzieć. Wiec zastanów się zanim zarzucisz komuś zazdrość i chamstwo i sam odejdź od komputera bo Ci nie służy. Sylwia.\nAnonimowy 18 listopada 2014 21:24\nDo Anonima od zazdrości ...oj widać komuś nerwy puszczają, może sama trochę posprzątaj, to dobrze wpływa na ogólne samopoczucie i nastrój. Coś mi się wydaje, że nie masz dzieci i jakoś nie w temacie jesteś. Moje wyobrażenia o wychowywaniu dziecka z okresu okołoporodowego mają się nijak do tego, jak to wygląda naprawdę. Dlatego też śmiem twierdzić, że matka swojego pierwszego 1,5 m dziecka również nie za bardzo wie co ją czeka. Co ma do tego straszenie ? Niektórzy boją się pająków, a inni zastrzyków i co z tego ? Jest jak jest i trzeba brać to na klatę. Nie podoba mi się także wyższość z jaką Autorka wypowiada się o tym,że posiada 3 zwierzaków i nie narzeka na sierść i inne niedogodności, dlatego też nikt nie ma prawa narzekać na posiadanie dziecka...hahah poczekamy zobaczymy. Nie raz i nie dwa przyjdzie matce popłakać sobie w rękaw, powrzeszczeć do lustra albo trzasnąć drzwiami z bezsilności. I g*** prawda, że nie można o tym mówić głośno i wyraźnie, bo przecież same dziecka zapragnęłyśmy. Myślenie rodem ze średniowiecza. Ale do wszystkiego trzeba dojrzeć i po prostu wielu rzeczy doświadczyć. Wtedy spojrzenie na rzeczywistość nieco się zmienia. a 1,5 miesiąca to naprawdę dopiero kropla w morzu. Pozdrawiam Monika\nMagda 18 listopada 2014 21:31\nCzytam i popieram. Tez lubie porzadek i jak wszystko ma swoje miejsce. Tobi ma 15 miesiecy i od poczatku kiedy to pojawil sie w naszej rodzinie jego rzeczy maja swoje okreslone miejsce co bardzo ulatwia nam funkcjonowanie i utrzymanie porzadku.\nAnonimowy 19 listopada 2014 11:10\nJeśli byłby to post o kąciku kąpielowym to ok, natomiast jest to post w stylu: Widzicie? Da się? Da się! Ja mam 1,5 miesięczne dziecko w domu i mam czysto, a nie totalny chaos. Wy, które mnie wcześniej straszyłyście jesteście leniwe lub niezorganizowane, skoro nie umiecie utrzymać porządku przy dziecku, a nie wymyślajcie historii o niegrzecznych dzieciach, I to pytanie retoryczne: czy naprawdę musi wywracać wszystko do góry nogami? Dziewczyno, zastanów się zanim coś napiszesz, bo czyta to wiele osób, które nie poczuły się lepiej czytając to, za to napewno Ty czujesz się z tym dobrze. Widać, że przyznałaś rację, bo jednak zaczęłaś się niby tłumaczyć w komentarzach, że niby wiesz i rozumiesz bla bla.. Nie każda kobieta ma duży dom, rodziców w pobliżu, pomoc w postaci partnera i wiele wiele innych czynników, nie oznacza to, że trzeba się nad sobą użalać, ale też takie teorie z ust matki, ktora ledwo nią została są nie na miejscu. Jest wiele mam na youtube i blogach, które jakiś czas mają już dzieci i żadna z nich nikogo tak nie ocenia, wręcz przeciwnie przyznawaly, że było im ciezko, zwlaszcza bez niczyjej pomocy.\nAnonimowy 19 listopada 2014 12:02\nZgadzam się z osobą powyżej. Z takim podejściem do czytelników już nie chodzi mi o wpisy, ale o lekceważące i opryskliwe komentarze pod nimi)niedługo będzie ich mniej. Była stała czytelniczka. Ania\nA ja zgadzam się również z osobą powyżej i następna anonimowa osoba zgodzi się ze mną i tak dalej, bo jestem jedną i tą samą osobą, która będzie w kółko wałkowała temat i wtórowała samej sobie. :)\nNatomiast wszystkie pozostałe osoby, które się ujawniają przez normalne konta, po przeczytaniu postu uważnie i stwierdzą, że ktoś tu chyba pisze nie na temat!\nSiostry Matylda i Milenka Boczek 19 listopada 2014 21:25\nTaki mały dzidziuś i już robi zdjęcia jak mama! SUPER! Świetnie Marysia uchwyciła ze swojej perspektywy te wiszące zabawki z Ikei! Tylko Gusiu - asystuj jej przy tym, dla takiego maleństwa aparat fotograficzny to dość ciężki przedmiot! Dzielna Marysia! POZDRAWIAMY!\nAnonimowy 22 listopada 2014 23:05\nZłośliwe i perfidnie okrutne! Milczę by nie napisać więcej!\nIndigoletta 20 listopada 2014 13:49\nTe wszystkie rzeczy są na chwilę więc nie warto inwestować dużych pieniędzy. Rzeczy z Ikei są fajne i czasem można kupić coś naprawdę w korzystnej cenie. Jeżeli ktoś ma ochotę i pieniądze żeby kupować wanienkę wysadzaną kamieniami to ok! Jego sprawa:) Na początku jak urodziła się moja córka też mi się wydawało, że ten cały bałagan związany z rzeczami dla dziecka będę graniczać i sprzątać szybciutko:) Ale tak się nie da! To jest życie. Dziecko rośnie i staje się mobilne, bardziej kapryśne, płaczliwe i chce się bawić nie zawsze tak jak byś sobie tego życzyła. Zapewniem Cię, że za chwilę spokoju pozwolisz jej robić bałagan a po całym dniu zmęczona pójdziesz spać i nawet Ci do głowy nie przyjdzie żeby zbierać klocki. Zresztą kolejny dzień będzie taki sam :)\nZapisz sie na kurs wróżenia z fusów i z kurzu z własnego domu;-) I co jeszcze się stanie jak dziecko dorośnie? Chyba śnię. I to piszą dojrzałe kobiety?\nAnonimie muszę Cię zmartwić, lecz to nie ja samej sobie wturuję, odpisując, że zgadzam się z sobą samą, rzecz jasna nie znalazłabym na to tyle czasu przy małym dziecku, ale chętnie czytam :) Pozdrawiam :)\nAnonimowy 21 listopada 2014 10:55\nO rany, przeczytałam komentarz Gusi i ... straciłam do niej szacunek. Oto fragment:\n"Jeśli ktoś woli 24 godziny trzymać dziecko przy piersi w brudnym domu to jego sprawa. I ja nie radzę, nie straszę, nie wtrącam się, bo każdy wychowuje dziecko po swojemu. Ja wole czysty dom, najedzone, wykochane dziecko, które czasami, gdy ma ochotę possać smoczek go po prostu dostaje."\nWygląda na to, Gusiu, że nie słyszałaś o High need baby. To, że ty takiego nie masz nie znaczy, że nie istnieją...\nWłaśnie w magicznym domku przestało być dla mnie magicznie :(\nAnonimowy 21 listopada 2014 11:44\nTeraz wiele kobiet karmi piersią na żądanie i jest to moim zdaniem cudowna rzecz, ale przecież nawet wtedy żadne dziecko nie wisi wtedy przy piersi 24 godziny na dobę! Bo kiedy by miało spać, jakby cały dzień jadło i ssało? I myślę, że o to mogło chodzić Gusi.\nP.S Kącik kąpielowy prosty ale uroczy.\nWitam! Idealny dom, idealny porządek, idealnie poukładane sprawy, zadania, relacje, ubrania, kosmetyki, meble, jedzenie, słowa, przekazywane teksty...idealny plan, by "sprzedawać siebie" w idealny sposób. Dlaczego? Bo ludzkie nieuporządkowane EGO potrzebuje swojej wydumanej potrawy, by istnieć, a może bardziej "zaistnieć". A tak na marginesie...po co pokazywać zakupioną bieliznę do noszenia po ciąży? Czy naprawdę wszystko jest na sprzedaż? Może jeszcze zdjęcia z "idealnego" porodu? Nie mogę zrozumieć jak można tak otworzyć swój dom dla sfory ciekawskich, jak można nie szanować swojej własnej prywatności, pokazywać zdjęcia męża, córki (a może ona by sobie tego nie życzyła, ale niestety niewiele ma teraz do powiedzenia), znajomych, rodziny, zjadanych posiłków.Ten blog przyprawił mnie o swoiste mdłe refleksje. Miód jest bardzo zdrowy, ale w bardzo małych ilościach:-) Tu proporcje zostały mocno zachwiane, pojawił się posmak sztucznego miodu, niestety.Część komentujących odróżniła ten posmak od razu, ale dostała po łapkach:-)\nW odpowiedziach na komentarze już tak idealnie nie jest:-) Pokaż mi swoją odpowiedź na komentarz, a ukaże się prawdziwa etykietka:-))) Luiza.\nAnonimowy 21 listopada 2014 19:46\nAldono, własnie o takich dzieciach mowa i one potrzebuja bliskosci praktycznie 24h na dobe, ale jak sie ma idealne zycie to po co patrzec na problemy innych. tak, miedzy innymi chodzilo mi tez o komentarz o wykochanym, najedzonym itd dziecku. My droga Gusiu wolimy brudne domy, głodne dziecko, niekochane... jak mozna cos tak perfidnego napisac, osoba, ktora wydawala mi sie byc tak ciepła, pomyliłam sie. Monika\nGusiu Twoje komentarze to strzał w 10 .Śmieszy mnie to jakie oburzenie wywołały wśród tych co to przekonują,że każdy ma prawo wyrazić swoje zdanie i nie ma co się obrażać. Błagam,zacznijcie czytać ze zrozumieniem tak tekstu jak i intencji.\nZrozumcie ,że każdy ma prawo do własnych poglądów (i Gusia i Anonimowi)\nale nie każdy ma prawo komentować i nieproszony udzielać rad. Tyle razy czytałam obietnice OBRAŻONYCH ,że przestaną czytać tego bloga, Miłe moje alleluja i do przodu.Zróbcie to , pokarzcie ,że macie swoje życie ,znajdźcie czas na porządki w domu itp. Jest spora grupa która przyjmie waszą decyzję z ulgą i wreszcie komentarze będą na temat .Myślę ,że Gusia się nie obrazi za moje słowa.\nStała Czytelniczko wytłumacz mi zatem dlaczego można mieć swoje zdanie a nie zawsze można skomentować? Zabroni mi ktoś? Nikt moich rad słuchać nie musi ale skoro nie zgadzam się z czymś to mam prawo to powiedzieć. KAZDY MA PRAWO KOMENTOWAC! To jest internet! Blog! A nie papierowy pamiętnik jak ktoś mądrze wcześniej napisał. No chyba ze przepraszam trafiam na 'blog idealny' gdzie idealnie musi być nawet w komentarzach.\nAnonimowy 22 listopada 2014 22:13\nOczywiście wyraziłam się nieprecyzyjnie . Ja chociaż lubię tu zaglądać też często mam inne zdanie niż autorka. Często wynika ono z innych warunków życia ,ale do głowy by mi nie przyszło robić Gusi zarzutu z faktu ,że mieszka w dużym domu a ja w 33 m2 , że skończyła dwa kierunki studiów i ma dobrze płatną pracę ,a ja zarabiam 1800. W żadnym poście nie przeczytałam ,że jedyna słuszna metoda na coś to ta którą Ona stosuje .Zawsze podaje ,że jest to sprawa indywidualna i każdy musi wypracować swoją . Z tej perspektywy czytając komentarze można je podzielić na dwie grupy . 1)te pisane przez osoby które czytają tekst ze zrozumieniem i przedstawiają w komentarzu swoje spostrzeżenia , doświadczenia w danym y temacie oraz 2) te których jedynym celem komentarza jest przywalenie autorce tylko za to ,że one mają gorzej. Mieszkanie małe , mąż leń ,pensja nie wystarcza do końca miesiąca , leń wali po głowie .... To może poprawią sobie samopoczucie i komuś dopier.... najlepiej anonimowo . Jeśli przyjmiemy takie normy to rzeczywiście tak jak zauważyłaś ,to jest internet i komentować może każdy nawet burak i głąb . I nie koniecznie na temat .\nStary dziadek Freud miałby tutaj co robić:-) Magiel towarzyski:-)Dobre ciocie, złe ciocie, oburzone ciocie, ciocie zachwycone. Zła Gusia, dobra Gusia. Tak źle, tak dobrze. Tego nie rób, to rób. To mi się podoba, a to jest fatalne. Ależ tu wielkie oburzenia, ależ tu nagonka, ścinanie głowy, a jaki wrzask, a jaki pisk. Są różne kobiety i czy nam się to podoba czy nie, jedne potrafią, inne nie:-)\nMam dwie duże już córki i wiem, że po urodzeniu dziecka można mieć uporządkowany dom i dobrą organizację. Pod jednym jednak warunkiem. Nie należy siedzieć w tym czasie w czyimś domu i nie maglować w nieskończoność czyjegoś życia:-)))Monika.\nNajbardziej obrażającym komentarzem był komentarz autorki bloga na temat tego, że ona woli mieć czysty dom, najedzone i wykochane dziecko. Co to wogóle za odpowiedź... prawie każda matka ma na względzie dobro swojego dziecka, nie Ty jedna jesteś matką "idealną", która chciałaby nią bardzo być, ale nie za bardzo potrafi, więc napisze jak to u niej jest idealnie ze sprzątaniem, a dziecko jakie grzeczne, a mąż jaki z obiadu zadowolony :D im bardziej "idealnie" na obrazku tym gorzej w rzeczywistosci :)\nAnonimowy 22 listopada 2014 22:47\nKobieto ponosi Cię własna fantazja i teraz to Ty obrażasz innych. Nie projektuj własnego życia na cudze!\nAnonimowy 22 listopada 2014 22:28\nBrawo Monika , też to chciałam przekazać , ale jakoś tak się uniosłam.\nAnonimowy 23 listopada 2014 16:07\nteraz to już stary poczciwy mąż :P ja nic nie wróżę i niestety nie mam ukonczonego kursu projektowania cudzego zycia na własne, choć usilnie staram się o licencję na najbardziej zagorzałego hejtera blogów :D a komentarze sławetnych sióstr Boczek, ich nikt nie "hejtuje", a to czysta ironia i sarkazm :) no tak, ale prawda w oczy kole i uderz w stół a nożyce się odezwą, dziękuję za poświęcenie tyle uwagi moim komentarzom, wkoncu zawrzało na tym blogu :) było tak idealnie nudno :P\nAnonimowy 23 listopada 2014 16:52\nNajbardziej okrutne dla kobiet są inne kobiety, co widać i już prawie słychać.\nKobiety ładne, wykształcone, z pasją, z uporządkowanym własnym życiem, z pięknymi mieszkaniami, gustownymi ubraniami, dobrze wychowanymi dziećmi, kochającymi mężami dostają najbardziej w kość! Najmocniej krzyczą i oceniają te, które tego nie mają,nie potrafią stworzyć podobnego życia i poprzez cyniczną krytykę chcą chociaż przez chwilę poczuć się "lepiej". Nawymyślają, poplują jadem i furią, a potem piszą bzdury jakie to one biedne, zagonione, zapracowane, niedoceniane, depresyjne, zawalone pracą od rana do nocy.Żenada! Już dawno wywaliłabym tę całą sforę, jak tu ktoś dobrze napisał, zamykając możliwość zostawiania komentarzy. Blog, chociaż w internecie,jest jak prywatne mieszkanie, a nie jak publiczny szalet.\nJa osobiście jestem za elegancją, czystością, pięknem w każdej postaci, oryginalnością i może z tego powodu tu często zaglądam. Bylejakości mam pod dostatkiem prawie wszędzie! Pozdrawiam serdecznie Liliana z Warszawy.\nabout venomous squirrel 24 listopada 2014 15:35\nPewnie dobrze o tym wiesz, że ludzie najbardziej lubią podobnych do siebie samych.\nJeśli ktoś jest trochę inny - np. inny wygląd/zachowanie/poglądy itd. - często nie jest akceptowany. Właśnie z takim zjawiskiem spotykamy się tutaj - w komentarzach na Twoim blogu.\nJeśli mogę Ci coś podpowiedzieć: Ignoruj pewne komentarze i powstrzymaj się przed wdawaniem w pisemne dyskusje z rozżalonymi i oburzonymi osobami. Nie ma to żadnego sensu.\nOne nie akceptują Twojej wizji świata, bo przecież nie muszą. Zresztą Ty nikomu na siłę nic nie narzucasz. Dziwię się im tylko, że poświęcają swój cenny czas na produkcję tych komentarzy.\nKażdy ma prawo wyrazić swoją opinię, ale czemu i komu ma ona służyć??? Niektóre wpisy to nie rady doświadczonych i przychylnych Tobie matek tylko gorzkie słowa mające na celu sprawić przykrość, wylać swój żal. To nie jest odpowiednie miejsce na opisywanie tego rodzaju frustracji.\nJeśli nie pasuje tym osobom sposób prowadzenia bloga - proszę tu nie zaglądać i zająć się czymś innym. Gdybym ja nie akceptowała istotnych treści na jakimś blogu, to ograniczyłabym się np. do oglądania zdjęć na nim zamieszczanych lub po prostu uznałabym, że cały blog nie jest wart mojej najmniejszej uwagi i szybko bym się z niego zawinęła.\nNa szczęście w Magicznym Domku pasuje mi wszystko i Twoja wizja jest bliska mojej, dlatego tak chętnie do Ciebie zaglądam!\nMój komentarz ma na celu podtrzymać Cię na duchu i utwierdzić Cie w przekonaniu, że to nie Ty masz problem tylko niektóre zaglądające tu osoby. Trzymaj się!\nObserwuję tego bloga od ponad roku. Ostatnio miałam dłuższą przerwę, bo podobnie jak ty urodziłam dziecko.Kiedy już ogarnęłam się z nową sytuacją postanowiłam nadrobić zaległości w czytaniu twoich postów. I muszę powiedzieć ,że bardzo się rozczarowałam.Nadal podoba mi się twój styl i naturalność W twoich wnętrzach wyczuwa się spokój i harmonię, ale pojawił się wątek drażniący mnie i zaczęłam się nad tym mocno zastanawiać.A mianowicie jak mocno swój styl i porządek wprowadzasz w życie pozostałych członków rodziny, szczególnie córki. Jesteś przekonana że ona w tak poukładanym domku będzie czuła się dobrze? Czy będzie jej się podobał szary miś czy szmaciana lalka?To nie jest atak, ale przeraża nie dzisiejsze podejście do tych małych ludzi. Wszystko jest im narzucane od wieku niemowlęcego.Zabawki,ubiór,otoczenie.Najlepiej stonowane,w odpowiednim kolorze, w dobrym guście i stylu.NUDA! Do tej pory ten blog się wyróżniał. Teraz stał się podobny do wszystkich pozostałych.Dla mnie magia tego domku prysła.\nasiakowo 25 listopada 2014 17:15\nPrzecież to dom i rodzice kształtują gust dziecka poprzez otaczanie go takimi a nie innymi przedmiotami oraz ubierając w jakiś sposób. Oczywiście, w późniejszym okresie, na gust dziecka oddziałują inne środowiska, w których przebywa dziecko, ale na razie Marysia jest maleńka. Ty, jak rozumiem, konsultowałaś wystrój pokoju oraz garderobę ze swoim niedawno narodzonym dzieckiem? ;)\nO co to całe zamieszanie?Każdy robi jak chce i dzieci też wychowuje według własnego uznania.Ale czy mi się wydaje, czy sama autorka blogu nie lubi negatywnych komentarzy? Trochę dystansu do tego wszystkiego Pani G.\nHmmm przeczytalam wszystkie komentarze i mam wrazenie za ta sama osoba pisze komentarze jako anonim pospisujac sie kilkoma imionami.... Taki sam styl...Jesli ktos tak bardzo sie udziela w temacie to niech wysyla komentarze z jednego konta a nie stwarza sztuczne wrazenie, ze ma takie poparcie :D Ja sie nie wypowiadam bo nie mam dziecka i sie nie znam :P Pozdrawiam!\nAnonimowy 1 grudnia 2014 09:13\nMoim zdaniem i z całym szacunkiem dla wszystkich...\nczęść komentarzy jest dla mnie jednocześnie śmieszna i dziecinna. Coś na zasadzie... "twierdzisz, że można mieć porządek przy dziecku?! Nie można!! Jak ja nie mam, to jak to może się Tobie udać?!?!"\nDrogie Panie...wrzućcie na luz, relax, keep calm i tak dalej...spójrzcie na siebie, może jakaś dobra kąpiel na zrelaksowanie byłaby wskazana? Chociaż nie, przy dziecku na kąpiel nie ma czasu ;)\nTo może jakiś spacer, z maluchem, w celu dotlenienia organizmu?\nTo czy ktoś lubi porządek czy ma to w poważaniu to każdego indywidualna sprawa. Gusia jest, jak sama kiedyś napisała pedantyczna, więc w ogóle, ale to w ogóle nie dziwi mnie w tej chwili jej nastawienie do porządku gdy Malutka jest już na świecie.\nNiestety, drogie Panie, ale taka jest prawda - wszystko jest kwestią organizacji, samodyscypliny, podejścia do sprawy. Oczywiście, tak, już słyszę te krzyki, że nie każdy ma dom, że są dzieci które płaczą, że czyjaś kuzynka ma dziecko z kolkami i nie daje rady. Pewnie, każdy ma inaczej. Ale...musimy wszystko dostosować do tego gdzie mieszkamy, w jakich warunkach, kiedy nasze dziecko ma okresy spokoju a kiedy jest aktywne itp.\nWięc generalnie wyluzujcie, bo mam wrażenie, że niejednej żyłka pękła, bo przecież jak Gusia śmie mieć uporządkowany dom...?! ;)W ogóle jak śmie mieszkać w takim pięknym dużym domu? I mieć fajną pracę, zaangażowanego męża? Bleh, fala żółci zalała te komentarze, tego bloga. A uważam, że kompletnie niezasłużenie.\nLove and Peace moje drogie.\nAha, zaraz rodzę i podpisuję się obiema rękoma pod postami Gusi o porządku w domu, kiedy pojawia się dziecko.\nPozdrawiam serdecznie, wszystkie mamuśki :)\nPowiem Ci, że nikła byłaby moja satysfakcja, gdybym to ja pisała te komentarze :) zresztą nie mam zamiaru Cię przekonywać, że tak jest, bo i tak wiesz lepiej :) żyłka mi nie pęknie z tego powodu, bo życie jest zbyt piękne i krótkie, by się przejmować takimi rzeczami.. to w takim razie wróć i przeczytaj je jeszcze raz, bo nie zrozumiałaś wszystkich komentarzy, napiszę od siebie, nikt nie mówi, że NIC nie można zrobić przy dziecku, NIGDZIE nie można wyjść, NIE MOŻNA się wykąpać, czy posptrzątać, NIE MOŻNA sprowadzać wszystkich pod siebie i swoją sytuację, niech pisze co chce, i wiadomo, że będzie robić to dalej, by udowodnić "hejterom", sobie, mężowi, komukolwiek, że jest super ,jak potrzebuje to proszę bardzo, dziękuję. :)\nWydaje mi się, że Twoje życie, dom, dziecko ogólnie Twój świat przez wiele osób odbierane są jako idealne wręcz utopijne. Od kiedy pojawiło się dziecko na pewno przybyło nowych czytelniczek-mam, które w swoim niepoukładanym i nudnym życiu ni jak mogą się z Tobą utożsamiać, doradzać Ci. Boli je to, że mając dziecko można wszystko tak "ogarniać" i przedewszystkim nie żalić się, nie narzekać i być po prostu szczęśliwym. Bo dziecko to dar a nie udręka czy kłopot. Drogie mamy zamiast wylewać swój jad, może lepiej poświęćcie te kilka minut życia by zamienić je w coś pozytywnego. Anka\nAnonimowy 3 października 2015 12:55\nhejoo mądrale :) najlepiej to komuś radzić i narzekać więc teraz droga autorko doradż w jaki sposób nie zagracić wnętrza jak w jednym pokoju trzeba mieć przewijak, kacik kapielowy, wozek, nosidelko, zabawki, ubranka, bujaczek, regal na ksiazki, lozeczko... licze na pomoc! :) jesli nadal uwazasz, ze zmierzasz do minimalizmu to wyobraz sobie, ze musisz przeniesc wszystkie swoje rzeczy do 60m mieszkania albo i mnniejszego. zycze powodzenia :)\nJanek 4 lipca 2021 12:08\nNiektóre dzieci nie lubią kąpieli, dlatego takie zabawki do wody to idealne sposób, aby je do nich zachęcić.


Wynajem Mercedesa – prostszy niż myślisz! – magazyn kultury\nWynajem Mercedesa – prostszy niż myślisz!\nW dzisiejszych czasach doskonałą alternatywą dla kierowców, których środek transportu uległ uszkodzeniu, jest wynajem samochodów, takich jak Mercedes A45 AMG w Warszawie. Dzięki ogromnym możliwościom, jakie wypożyczalnia samochodów daje swoim klientom, możliwe jest skorzystanie z bardzo różnorodnych pojazdów i tym samym dopasowanie ich do posiadanych potrzeb. Czy proces, jaki składa się na wynajem aut jest skomplikowany? Co trzeba zrobić, aby było to możliwe? I w końcu – czy jest to drogie rozwiązanie, dostępne jedynie dla dużych firm? W tym tekście postaramy się to wszystko dokładnie wytłumaczyć.\nWynajem Mercedesa A45 AMG w warszawskiej wypożyczalni – to prostsze niż myślisz\nA45 AMG wypożyczalnia Warszawa wychodzi naprzeciw potrzebom swoich klientów, dlatego też nie musimy obawiać się wielkich formalności czy też zbyt długiego czasu oczekiwania na wynajem samochodów. Wszystkie realizowane są niezwykle sprawnie, ponieważ niekiedy wynajem aut jest konieczny tu i teraz, np. w przypadku awarii posiadanego samochodu.\nWystarczy więc, że wejdziesz na stronę internetową, na której wypożyczalnia aut przedstawia swoją ofertę i wybierzesz któryś z interesujących cię modeli, a następnie określisz najbardziej odpowiednią datę oraz czas, w jakim chcesz korzystać z usługi. Wszystko to jest bardzo proste, a jeżeli nie masz czasu na przeklikiwanie się przez kolejne strony – zadzwoń i zapytaj o najlepszą dla ciebie opcję. Wypożyczalnia aut oferująca Mercedesa A45 AMG i innych aut w Warszawie z całą pewnością obsłuży cię w należyty sposób, przedstawi listę pojazdów, z których możesz skorzystać, a także dopasuje wybrany model do konkretnego terminu.\nWarto poruszyć kwestię cen, bo to one są najczęstszym powodem tego, że niektórzy z nas nie chcą nawet słyszeć o tym, aby skorzystać z wynajmowanego auta. A okazuje się, że ceny wcale nie są aż tak wysokie, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy spojrzeć na te najtańsze (co nie znaczy najgorsze!) opcje, aby zdać sobie sprawę, że wynajem aut to kwestia tylko kilkudziesięciu złotych za jedną dobę. Jeżeli dodamy do tego brak limitu kilometrów, niskie spalanie nowoczesnych modeli, a także możliwość korzystania z akcesoriów samochodowych, takie jak foteliki dla dzieci, nawigacja GPS czy bagażniki samochodowe – okaże się to dla nas niezwykle korzystne.\nPamiętaj! Możesz korzystać nie tylko z najtańszych opcji, ale również tych najbardziej spektakularnych modeli samochodów, jak Mercedes A45 AMG z warszawskiej wypożyczalni. Jest to opcja nieco droższa, ale dająca maksimum satysfakcji z jazdy!\nOkazuje się więc, że wypożyczalnia aut z Warszawy to nie tylko szansa dla firm, ale również każdego z nas, kto chce cieszyć się komfortem oraz bezpieczeństwem jazdy – niezależnie od miejsca i czasu. Istnieje możliwość wypożyczenia krótko- i długoterminowego – z tego pierwszego najczęściej korzystają klienci indywidualni, a z drugiego – firmy, chcące wzbogacić swoją flotę pojazdów i tym samym usprawnić transport oraz realizację świadczonych przez siebie usług.\nWynajem A45 AMG z wypożyczalni to elastyczność w zakresie dostosowywania oferty do indywidualnych potrzeb, ograniczenie formalności do niezbędnego minimum, a do tego możliwość skorzystania z doskonałej jakości pojazdy, które zapewniają maksymalny komfort i bezpieczeństwo jazdy. Dzięki temu masz pewność, że dobrze lokujesz swoje pieniądze!\nMercedes A45 AMG z wypożyczalni – 3 najważniejsze korzyści\nDoskonałe osiągi i sportowy sznyt samochodu, dzięki czemu spełnisz swoje marzenia o szybkiej, ale i bezpiecznej jeździe.\nNajwyższy komfort, bezpieczeństwo i niesamowite wrażenia z jazdy – dzięki temu usługa wynajmu w stu procentach spełni Twoje oczekiwania.\nWspaniały wygląd samochodu, dzięki któremu zrobisz wrażenie na każdym – również swoich klientach czy też partnerach biznesowych i tym samym zadbasz o prestiż firmy.\nPrevious Dlaczego za premier league tęskniliśmy najbardziej?\nNext Sprawdzamy i tłumaczymy ile kosztuje kontener na śmieci


Książka, która może stać się jednym z najbardziej potrzebnych poradników w obecnej sytuacji. Niezbędna obecnie izolacja domowa mocno wpływa na naszą codzienność, a w sieci aż roi się od bardziej lub mniej humorystycznych tekstów dotyczących wspólnego przebywania ze sobą przez 24h na dobę. Dla wielu osób jest to sytuacja tak nietypowa, że aż często fizycznie i psychicznie wyczerpująca.\nPoradnik "Jak być dobrym rodzicem" wpisuje się w tę tematykę idealnie. To tutaj znajdziemy odpowiedzi na wiele nurtujących nas pytań oraz tych, które zadają nam dzieci. To w tej książce możemy znaleźć porady dotyczące postępowania w różnych sytuacjach. A podtytuł "Mądre reakcje w trudnych sytuacjach" mówi sam za siebie.\nAutorka - psycholog dziecięcy z Centrum Zdrowia Dziecka - porusza bardzo dużą ilość problemów zarówno codziennych, jak i tych nietypowych. Mamy temat patologii, przemocy czy odmienności, jak i płci, seksu, wyrażanych emocji czy kłopotliwych zachowań dziecięcych. Wszystko podzielone na rozdziały, ułożone w czytelnych kolumnach z pogrubieniem ważnych słów, łatwych do wychwycenia w treści, kiedy chcemy powrócić do tekstu i odnaleźć zagubioną myśl. Podpowiedzi, jak tłumaczyć, zrozumiałym dla dziecka językiem to, że w niektórych rodzinach jest inaczej, dlaczego bywają osoby, które krzywdzą dzieci i w jaki sposób je rozpoznać. Trudne słowa i wyjaśnianie ich znaczenia, dlaczego dorośli używają brzydkich określeń, jakich najmłodsi nie powinni słyszeć.\nPorady dla rodziców uczących dzieci samodzielnego zasypiania czy jedzenia, a także korzystania z toalety. Wyjaśnienia dotyczące obszarów dominacji dziecięcej i zapanowanie nad tym oraz właściwe reakcje dorosłych na zachowanie najmłodszych członków rodziny. Emocjonalne szantaże, histerie, wymuszanie oraz relacje z rodzeństwem i rówieśnikami. Jak rozmawiać z dziećmi i na jak wiele im pozwalać. O tym wszystkim każdy rodzic chciałby wiedzieć i właśnie jest okazja, aby skorzystać z dobrze opracowanego poradnika, zawierającego omówienia najważniejszych i najbardziej nurtujących problemów wychowawczych i z pewnością każdy z nas znajdzie w nim jakiś rozdział dla siebie.\nTytuł: Jak być dobrym rodzicem Autor: Justyna Korzeniewska\nWydawnictwo RM oprawa: miękka. 208 stron.


jagna 4fun nago - wszystko na temat jagna 4fun nago | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : jagna 4fun nago\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia jagna 4fun nago. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku jagna 4fun nago) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem jagna 4fun nago posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania jagna 4fun nago jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 2 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Sobota 14.12.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Sobota 14.12.2013. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerię opisaną słowem jagna 4fun nago. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania jagna 4fun nago ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu jagna 4fun nago.


R.I.P - Mariusz Czubaj - ebook - Legimi online\nTyle że tu nie ma walki dobra ze złem. Jest walka zła ze złem.A więc czarny western.\n„– Nie uważasz, że w czasach opanowanych przez pośredników zemsta jest czymś, co nas uczłowiecza? Jeden na jednego. Nie sądzisz, Htasko?”.\nAle wyjazd na Mazury może to zmienić. I nie chodzi o zlecenie, w związku z którym się tam udaje – odnalezienie zaginionej przed rokiem dziewczyny. Raczej o sprawę, z powodu której to zlecenie przyjął: zaginięcie własnego ojca przed dwudziestu sześciu laty.\nJeden z najbardziej cenionych polskich autorów kryminałów, tłumaczonych na angielski, niemiecki, ukraiński, włoski i turecki; profesor antropologii kultury; autor powieści kryminalnych: 21:37, Kołysanka dla mordercy, Zanim znów zabiję i Piąty Beatles. Wraz z Markiem Krajewskim stworzył postać komisarza Jarosława Patera, bohatera Alei samobójców i Róż cmentarnych.\nZdobywca Nagrody Wielkiego Kalibru (i siedmiokrotnie do niej nominowany). Martwe popołudnie, pierwsza książka cyklu z Marcinem Hłasko, otrzymało nagrodę specjalną na festiwalu Kryminalna Piła za „wyjątkową formę narracyjną i publicystycznie odważny obraz współczesnej Polski”.\nCopyright © Mariusz Czubaj 2016All rights reserved\nProjekt graficzny okładki: Piotr Cieśliński|Dark Crayon\nPierwszą rzeczą, do której myśliwy musi się dostosować, jest sztuka cichego poruszania się; bez nagłych ruchów – a dotyczy to tym bardziej myśliwego z aparatem fotograficznym. Myśliwi nie mogą chodzić według własnego widzimisię, muszą się stosować do wiatru, do barw i woni terenu, muszą też przybrać tempo takie samo jak całe otoczenie.\nKaren Blixen, Pożegnanie z AfrykąPrzekład: Jerzy Giebułtowicz, Jadwiga Piątkowska\nTajemnica absolutna to tajemnica śmierci.\nIgor Newerly, Wzgórze Błękitnego Snu\nNie przypominał sobie takiego lata. Nikt sobie nie przypominał.\nSiedział w barze sam. Żaden podróżny dziś się jeszcze nie zatrzymał. Nic dziwnego. Każdy, kto był zmuszony do podróży, chciał pokonać trasę jak najszybciej, zanim samochód zamieni się w rozgrzaną do czerwoności puszkę.\nSpojrzał na kalendarz. W taki upał można stracić rachubę czasu. Zerknął, jakby jeszcze chciał się upewnić, na wyświetlacz telefonu. Zresztą nie miał nic lepszego do roboty. Był czwartek. Zbliżało się południe. Nie było czym oddychać.\nByle do jutra, pomyślał. Byle wytrwać jeszcze jeden dzień. I zacznie się szaleństwo. Ostatni weekend wakacji. Fala powrotów i rozwrzeszczanych dzieci, udręczonych matek i ponurych ojców, którzy zatrzymają się na ostatnią w sezonie mazurską rybkę. I pizzę. Z myślą o dzieciach poszerzył asortyment i nauczył się swoimi ogromnymi łapskami wyrabiać ciasto. Posłucha kilku drobnych sprzeczek i uciszy jedną większą awanturę.\nAle to się zacznie dopiero za jakieś dwadzieścia godzin. W takie dni, gdy powietrze stoi bez ruchu i miesza się z lepką nudą, muchy śpią w ukryciu, a każde stworzenie szuka schronienia, żałował, że przeniósł się z Wybrzeża. Tam nigdy nie czuł takiego skwaru. Andrzej Polak. Zapaśnik, waga ciężka, nawet dziś bez problemu znalazłby pracę w dowolnym klubie. Tak. Z takim doświadczeniem i wiedzą o nocnym życiu. Sięgnął po ścierkę i bardziej dla zabicia czasu niż z potrzeby przeleciał nią po kontuarze z drewna o kasztanowym odcieniu. Wspomniał stare dobre czasy, które nagle się skończyły. Pewnego dnia Andrzej Polak zwariował. Znaczy: zakochał się. Za kobietą pojechał. Przyjechał tutaj. I tu już zostali. Na dobre, na złe, a najczęściej przeciętne. I z tym barem szumnie zwanym karczmą. Czasami, prawda, zdarzała się inna robota. Ktoś prosił o pomoc. Właściwie zawsze ten sam człowiek. I wtedy przydawały się zapaśnicze umiejętności. Ale w ostatnich latach korzystano z jego usług coraz rzadziej. Zresztą co się dziwić. Może uznali, że się zestarzał. A poza tym do Wielbarka, gdzie mieszkał, kilka kilometrów, a do Szczytna to już kawałek. Jak trzeba, mają chłopaków na miejscu.\nRadio cicho grało i podawali wiadomości. Kobiecy głos przypominał, żeby dbać o uzupełnianie płynów, a starszym ludziom zalecał pozostanie w domu. Rekordowe temperatury odnotowano w kolejnych województwach. Poziom wody w Wiśle nigdy nie był tak niski. Mówili, że są miejsca w Warszawie, gdzie można przejść przez rzekę. Z dna wydobywano kolejne znaleziska, zdaje się, że natrafili nawet na coś sprzed pierwszej wojny. Mnóstwo jakiegoś złomu. Akurat tu, w okolicach Wielbarka i Szczytna, było tak samo. Zawsze, odkąd pamiętał, szukano tu złotych monet i węszono za rublami generała Samsonowa, ale nigdy tak jak teraz. Takiej gorączki rosyjskiego złota nigdy nie było. Poszukiwacze czasem zajeżdżali tu do baru, z aparaturą do wykrywania metali, z którą nie rozstawali się na krok, podnieceni, niektórzy z obłędem w oczach, a jeszcze inni z pożółkłymi od słońca i powycieranymi do cna mapami z czasów pierwszej wojny. W lipcu zahaczyli tu rycerze spod Grunwaldu. Kawałek drogi. Teraz nazywają się grupami rekonstrukcyjnymi. Głupiej się nie da. Zresztą co to niby ma znaczyć. Dwa tygodnie po nich wąsaci kowboje udawali się na Piknik Country.\nNo, powiedzieć nie można, czasami i tu się coś działo. Ale nie w takie dni jak dziś. Teraz w radiu mówili o uchodźcach. W Austrii znaleziono ciężarówkę pełną trupów. Skrzywił się. Ci, co ją otworzyli, mieli niezły widok. I zapach pewno też. Na całe życie. Uznał, że dłużej nie wytrzyma. Odwrócił się i włączył wiatrak. I wtedy skrzypnęły drzwi.\nChwilę trwało, zanim podróżny przyzwyczaił się do panującego w środku mroku. Na zewnątrz oślepiało go słońce, tu było prawie jak w ciemni fotograficznej. Rozejrzał się. Wszystko w drewnie. Nieco jaśniejsze ławy i krzesła, ciemniejszy bar. Surowe wnętrze i prostota. Żadnych obrusów i kwiatków mających uprzyjemniać konsumpcję. Nikt takimi detalami tu się nie przejmował. Na ścianie kalendarz Węglozbytu, z potężnym frachtowcem, tuż obok płyty winylowej i koperty. Podszedł bliżej. Krzysztof Klenczon i Trzy Korony. Jak to szło? Wróćmy nad jeziora? To chyba on napisał. Tylko że z Czerwonymi Gitarami. Wjazd do Szczytna ozdobiono gitarą, podobizną muzyka i informacją, że to „miasto Klenczona”, więc wszystko się zgadzało.\nMężczyzna się nie spieszył. Był jedynym gościem. To już zdążył zauważyć. Odwrócił się i podszedł do baru. Spojrzał na barmana i przeniósł wzrok na menu w plastikowej koszulce.\n– Ale upał, co? – usłyszał. – Jak pan to znosi, bo ja…\nKarczmarz najwyraźniej był spragniony rozmowy. Inaczej niż podróżny.\n– No dobrze, co dla pana, znaczy… przepraszam, dla księdza?\nW pierwszej chwili nie spostrzegł koloratki. Dość dziwnie to wyglądało. Mężczyzna był niższy od niego o głowę, miał hiszpańską bródkę. Koszula khaki, bojówki, coś w stylu piasku pustyni, tak chyba na to mówią, i bejsbolówka. I koloratka. Dziwna kombinacja.\n– Poproszę tyskie. Czy ja – mężczyzna wskazał na okno – mogę usiąść tam na zewnątrz pod parasolami? Czy to do konkurencji należy?\nAndrzej Polak uśmiechnął się i położył na blacie potężne dłonie. Rozcapierzył palce i lekko się pochylił, jakby pragnął wyznać sekret.\n– Tu już nie ma żadnej konkurencji. – Z naciskiem na „już”. Wyprostował się. – Może ksiądz tam, ale lepiej zostać w środku. Na powietrzu nie da się wytrzymać. Tam to już całkiem jak w Dolinie Śmierci.\nNalewając piwo, wyjrzał przez okno. Dziwne, pomyślał. Ksiądz, jedzie samochodem i pije. Samo w sobie nie jest to takie dziwne, przecież czarny też człowiek i napić się lubi, ale jeden browiec w taką pogodę to jak ze trzy w zwykły dzień. Człowiek jest ugotowany od razu. Dziwne było jednak to, że nie zauważył auta. Nie było go na podjeździe. Może postawił gdzie indziej? Bo jak by się tu dostał? Rowerem, jak księżulo z serialu? Wszystko jedno, przecież i tak nie ma tu skrawka cienia. Zresztą nie jego sprawa. Klient to klient. Nawet ksiądz.\nUsłyszał zamówienie. Pizza z salami. Mówisz, masz.\nSkinął głową. Tym razem się nie odezwał. Drogą przejechała ciężarówka wyładowana drewnem z wielbarskiego tartaku. W radiu piosenkarka obiecywała, że na ciele rozmaże z łez tatuaże. Taki przebój. Wart tyle, co i całe to lato. Łopatki wiatraka furczały, a ich odgłos skojarzył mu się z odgłosem wydawanym przez zastygłą w powietrzu ważkę.\nPostawił pizzę przed księdzem.\n– A o tych nowych podsłuchach słyszał ksiądz? – Nie wytrzymał jednak. – A co tam – machnął ręką – ksiądz to się swoje nasłucha. W konfesjonale.\nMężczyzna nie odpowiedział. Siedział z głową wspartą na rękach i wpatrywał się w stół.\n– Smacznego – burknął karczmarz.\nWzruszył ramionami i ruszył za bar. Gbur. Znał takich. Siedzą cicho, a potem robią zadymę w lokalu i trzeba ich kopniakami wypraszać. Znów zerknął na wyświetlacz telefonu. A potem uniósł głowę. Popatrzył na pierwszego i jedynego tego dnia klienta. A następnie przeniósł wzrok na talerz z pizzą, który wylądował na kontuarze.\n– Coś – wskazał palcem – z nią nie tak?\n– Czy Henryk Koenig też jada tu pizzę? – usłyszał ciche pytanie. – Je za darmo?\n– Jak to kto? Henryk Koenig. Przecież powiedział pan, że tu – ksiądz powiódł ręką – nie ma żadnej konkurencji. To znaczy, że tu wszystko musi należeć do Koeniga. Tu i tam. I tam za Szczytnem też.\nBarman nie odpowiedział. Czuł, jak tężeje mu twarz. I mięśnie. Jak wieczorami w klubach na Wybrzeżu, gdy trzeba było zaprowadzić porządek.\nKsiądz sięgnął do bocznej kieszeni bojówek. Wyjął zawiniątko w serwetce, jaką dostaje się do hot doga na stacji benzynowej.\n– A czy temu Koenigowi nie zaginęli ostatnio jacyś ludzie? Nie znikają tu wam ludzie?\nBarman zamrugał. A następnie powoli wsunął rękę pod blat. Sytuacja zaczynała wymykać się spod kontroli. Nie było sensu czekać. Pod kontuarem trzymał kij bejsbolowy. I siekierę. Był pewien swojej siły i umiejętności, ale zawsze dobrze mieć coś przy sobie. Zacisnął palce na trzonku.\nKsiądz chrząknął. Bardziej była to oznaka dezaprobaty niż ostrzeżenie. Nieznacznie pokręcił głową. Wpatrywał się w karczmarza nieruchomymi brązowymi oczami.\nByło w tym spojrzeniu coś, co sprawiło, że Andrzej Polak zmienił zamiar.\n– Powiada święty Jakub, męczennik zresztą: „Jeżeli przeto zakładamy koniom wędzidła do pysków, by nam były posłuszne, to kierujemy całym ciałem”. I dalej mówi tak: „Języka natomiast nikt z ludzi nie potrafi okiełznać, to zło niestateczne, pełne zabójczego jadu”1. Przyznaję, też miałem kłopot, by się z tymi trzema dogadać.\nPołożył zawiniątko na pizzy.\n– Więc gdy Koenig przyjedzie coś zjeść, podaj mu razem z tym. Nigdy czegoś takiego nie jadł. Zapewniam.\nAndrzej Polak trwał bez ruchu za barem. Ubranie przylgnęło do ciała, a podmuch wiatraka spowodował, że pierwszy raz tego dnia poczuł chłód. Nie odczuł jednak ulgi.\nOdpakował zawiniątko i wpatrywał się w zawartość.\nUsłyszał odgłos odpalanego silnika.\nPoczuł, że się trzęsie. Był górą mięśni, która w jednej chwili rozpadła się i przemieniła w galaretę.\nJak on to powiedział? „Zło niestateczne, pełne zabójczego jadu”.\nZrozumiał, co widzi przed sobą. Na serwetce leżał ludzki język.\nLeżało coś, co kiedyś było ludzkim językiem, a stało się kawałkiem mięsa.\nA potem sięgnął po telefon i przewinął wybieranie numerów do litery „K”.\nZbudził mnie jakiś odgłos. Leżałem bez ruchu.\nW pierwszej chwili nie wiedziałem, gdzie jestem, ale w drugiej już tak. Poruszyłem głową i syknąłem. Zmrużyłem oczy, a ból przywrócił mi pamięć, choć nie powinien.\nWbrew temu, co sądzą specjaliści od duszenia, podtapiania i zrywania paznokci, tortury nie aktywizują hipokampu. Uaktywniają za to rdzeń, który odpowiada za instynkt przetrwania. Człowiek wymyśla niestworzone historie, byle tylko przeżyć i wydostać się z zaklętego kręgu bólu. Generuje fałszywe wspomnienia. Konfabuluje. A w tym akurat jestem dobry. Poza tym trzeba mieć odrobinę szczęścia i najwyraźniej miałem farta.\nPrzypomniałem sobie swój PESEL, imię i nazwisko. Marcin Hłasko. Urodzony pod szczęśliwą gwiazdą. Przynajmniej wiele na to wskazywało. Wielbiciel przygód ekstremalnych.\nPierwszą rzeczą, którą sprawdziłem, były ręce. Całe i nieskrępowane. Nóg też mi nie związali. Nie było źle. Mój powrót zza grobu musiał nawet na takich ludziach, a może zwłaszcza na nich, zrobić wrażenie. Na pewno byli ciekawi, dlaczego znów ładuję się w paszczę lwa. Przecież wszystko wskazywało, że będę martwy. Zdecydowanie martwy.\nPowoli usiadłem. Wzrok się już nie rozjeżdżał, a mdłości ustąpiły. Rozejrzałem się wokół. Trafiałem już w miejsca o wyższym standardzie. Ułożono mnie w niedużym pokoju, na który przeznaczano resztki farby. Część zamalowano biało, spod kawałka ściany wyzierał seledyn, w innym miejscu zgniła zieleń. Na suficie jarzeniówka. W rogu umywalka, a nad nią nadtłuczone i zaśniedziałe lustro. Nade mną niewielkich rozmiarów okno. Nawet stąd widziałem, że jest wypaczone. Zimą musi tu hulać wiatr. Wszystko było tu jakieś stare, niedzisiejsze i sam czułem się tu jak rupieć. Rzucono mnie na coś, co w przypływie dobrej woli z dziesięć lat temu można by nazwać materacem. Poza tym w pomieszczeniu nie było nic. Musiało starczyć dla takich gości jak ja. Bo pewnie nie byłem tu pierwszy.\nUsłyszałem ten sam dźwięk co poprzednio. Rżenie konia.\nZbudziło mnie rżenie koni.\nZwlokłem się z materaca i stanąłem przy oknie. Ciemnoczerwone smugi słońca wskazywały, że zbliżał się wieczór. Ile przeleżałem? Niepełną dobę? Dwa dni? Był wrzesień, ale jaki jest dzień. Wtorek? Czwartek? Straciłem rachubę czasu. Odruchowo spojrzałem na przegub lewej ręki. Mogłem podziwiać biały ślad w miejscu, gdzie zwykle znajdował się pasek zegarka. Pomacałem boczne kieszenie. Były puste. Telefon mi zabrali. Pistolet oczywiście też. Nawet jeśli przejrzeli komórkę, nic ciekawego tam nie znaleźli.\nSzyba była upstrzona szczątkami owadów, których nikt nigdy nie zeskrobał i pewnie już tego nie zrobi. Okno wychodziło na wybieg dla koni. Chłopak prowadził masywnego siwka na lonży. Zdaje się, tak to się nazywa. Nie znam się na tym. Drugi mężczyzna, znacznie starszy, stał wsparty o ogrodzenie i przypatrywał się. Po wybiegu biegały jeszcze luzem dwa konie z czarnym umaszczeniem. Oba zbliżyły się do ogrodzenia i wysunęły łby w stronę starego, jakby spodziewały się nagrody. Podbiegł pies, ten sam, którego już widziałem, i zaczął się łasić do mężczyzny. Kilkadziesiąt metrów za ogrodzeniem, tam gdzie rozciągało się już pole, stało coś, co mogło być amboną myśliwską albo prowizoryczną wieżyczką strażniczą. Równie dobrze można stamtąd strzelać do dzika lub sarny, co ustrzelić nieproszonego gościa. Przy ambonie wygrodzono jeszcze jeden wybieg, ale ten był pusty. Wychyliłem się w prawo i zdaje się, że mignął mi brzeg jednego z jezior. Na wprost rozciągała się linia lasu. A potem zaczynał się bezkres drzew. Gdzieś tam miałem wczoraj umrzeć. A może jednak przedwczoraj.\nPodszedłem do umywalki. Spojrzałem w resztki lustra. Szału nie było. Odkąd się tu znalazłem, nie kwalifikowałem się na okładkę „Esquire’a”. W najlepszym razie wziąłby mnie jakiś magazyn dla survivalowców. Podkrążone oczy. Grudki ziemi wczepione w brodę i włosy. W dwóch miejscach zarost sklejony krwią. Usta napuchnięte. Wyglądałem jak ofiara ataku całej rodzinki Mansona. Jakbym nagle postarzał się o piętnaście lat. Językiem sprawdziłem przednie zęby. Były całe i nienaruszone. Nos spuchł i bolał przy dotknięciu. Odkręciłem wodę. Coś zaszumiało, a potem trysnęła rdzawa maź. Poczekałem dobrą minutę, aż spłynie, i opłukałem twarz. Zdjąłem śmierdzący T-shirt, lepki od potu i strachu. Zarzuciłem na ciało flanelową koszulę, też nie pierwszej świeżości. Dłuższą chwilę stałem nieruchomo, aż uznałem, że jestem gotów zmierzyć się ze światem.\nOtworzyłem drzwi. Korytarz był krótki. Po lewej stronie kończył się solidnymi drzwiami pokrytymi brązową farbą i zamkniętymi na jeszcze solidniejszą kłódkę. Po prawej, trzy kroki ode mnie, znajdowały się schody. Poruszałem się po ciemku w dół, naliczyłem osiem schodków, potem skręt w lewo i jeszcze siedem skrzypiących stopni. Umieścili mnie w bocznym, nieużywanym skrzydle, tyle wiedziałem. Oczy zdążyły przyzwyczaić się do mroku, zanim dotarłem do kolejnych drzwi. Nacisnąłem klamkę. Oślepiło mnie słońce. Zamknąłem oczy i znów łupnęło mi w głowie. Wziąłem kilka głębokich wdechów, sprowadziłem żołądek na właściwe miejsce i wciągnąłem w nozdrza zapach rozgrzanego powietrza.\nRozejrzałem się. Nie miałem powodu, by się spieszyć. Zresztą nie chciałem się spieszyć. A poza tym byłem pewny, że każdy mój krok jest obserwowany.\nTrzy konie wciąż były na wybiegu. Tym razem wszystkie luzem. Zwróciły łby w moim kierunku. Siwy zarżał. Chłopaka i tego starego nie było. Zza węgła dobiegał inny dźwięk. Głuchy, rytmiczny odgłos rąbania drewna. Poszedłem w tamtą stroną. Raz jeszcze głęboko wciągnąłem powietrze. Zapach ziemi, palonego gdzieś ogniska i końskiego łajna. Idealne miejsce dla fanów agroturystyki. A jako bonus, drodzy państwo, nasz ośrodek proponuje uprowadzenia, talibańskie tortury i zakopywanie żywcem. Wszak jesteśmy w Starych Kiejkutach.\nSplunąłem na ziemię. Jebać taki dom nad rozlewiskiem.\nMężczyzna stał plecami do mnie. Szczupły, żylasty, ani grama tłuszczu, krótkie siwe włosy. To ten starszy, którego widziałem przez okno. Naprzeciw górował sztapel drzewa, równiutko porąbanego, umieszczonego na drewnianych podkładkach, a od góry chronionego zadaszeniem. Pocięte, poukładane drewno przypominało armię podczas defilady. A na środku placu stał sam wielki wódz z pieńkiem i siekierą.\nPodszedłem i staliśmy teraz w jednej linii, zwróceni w tę samą stronę. Obaj milczeliśmy.\n– Jaki dziś mamy dzień? – zapytałem w końcu.\nNie przerwał pracy. Palce lewej ręki zaciśnięte na kłodzie, kciuk schowany, ruchy były wyćwiczone, prawa ręka unosiła się rytmicznie i opadała. Szczapy odłupanej brzozy nie odskakiwały chaotycznie na wszystkie strony, tylko lądowały blisko pieńka, i to też świadczyło o dużej wprawie. O wypracowanej latami ekonomii ruchów i wysiłku. Dało się wyczuć zapach rąbanego drewna, choć nie tak intensywny jak wiosną, gdy rozchodzi się woń soków albo żywicy.\nDrwal oparł siekierę o pieniek, otarł pot z czoła i wyprostował się. Miał twarz pooraną bruzdami widocznymi pod ciemnym zarostem. Jak na faceta po sześćdziesiątce, tak go oceniłem, trzymał się świetnie. Chciałbym w jego wieku być w takiej formie. O ile dożyję.\n– Taki dziś dzień jak i wczoraj. – Wpatrywał się we mnie uważnie. Podbiegł popielaty kundel, trącił mnie mokrym nosem i polizał w rękę. Pogłaskałem psa. Przynajmniej ten mi nic nie zrobi.\nTwarz mężczyzny przecinał grymas ni to niechęci, ni akceptacji. On także pogłaskał psa, cmoknął, znów spojrzał na mnie i pokręcił głową.\n– Wiem, że nie wyglądam najlepiej – powiedziałem – ale miałem trudny wieczór. Nie wiem tylko, czy ostatni, czy przedostatni…\n– Nie wiem, jaki miał pan wczorajszy wieczór. Nie było mnie tu. Ale pewnie należało się panu. Tamtemu zresztą też – dodał ciszej.\nA więc to było wczoraj. Wieści o nocnych wydarzeniach szybko się rozeszły. Nie zdziwiło mnie to za bardzo.\nWziął kolejne polano i postawił na pieńku. Sięgnął po siekierę. Spojrzał na mnie spode łba. Ten sam grymas co poprzednio, jakby facet dojrzewał do jakiejś decyzji. Wytarł obie dłonie o koszulę.\nAle najpierw poszedł do drewutni i wrócił z drugą siekierą. Pierwszy raz widziałem taką. Głowica przypominała dłuto zakończone z jednej strony jakimś dziwnym bolcem.\n– W Finlandii takie cudo wynaleźli – wyjaśnił. – Szef kupił, bo powiedział, że trzeba mieć coś takiego. Ale to wszystko pic na wodę. Prawdziwa siekiera to ta. – Chwycił trzonek narzędzia, którego używał wcześniej. Wyglądał z nią jak mąż z żoną. Zgodne małżeństwo po pięćdziesięciu latach pożycia. – Wiesz, dlaczego rąbię teraz drzewo? Nie muszę. – Powiódł ręką po sztaplu. – Drewna pod dostatkiem. To nie jest pora na robienie składu i sezonowanie drzewa. – Nie czekał, aż odpowiem. – Rąbię, bo jest to najprostsza robota na świecie, która wyglądała tak samo tysiąc lat temu, dwieście, sto i tak samo wygląda teraz. – Przy każdym słowie odłupywał kawałek. – I tak będzie do końca świata. Bo to robi z nas ludzi. A nie to, co wy tu wszyscy robicie. – Wziął kolejną brzozę. – I nie ma bujania w obłokach. Uderzasz i – pokazał na szczapy – jest rozłupane. I już nie ma odwrotu. – Siekiera znów poszła w ruch. – Trzeba być sobą. A wy – spojrzał na mnie – udajecie. Wszyscy tu kogoś udajecie. To się źle skończy. – Przerwał rąbanie. Uniósł głowę. – Nie powinno tu pana być.\nUsłyszałem czyjeś kroki i odwróciłem się.\nPięć metrów od nas stało dwóch osiłków. IQ trzy i IQ cztery. Ten o twarzy zdradzającej hemoroidalne cierpienia i podobny do niego mastodont.\n– Zaczniemy od tego, że przywalicie mi na dzień dobry z lewej czy z prawej? Tylko sami widzieliście, jak się to kończy. – Ostrzegawczo uniosłem palec.\nNie odpowiedzieli. Wiedziałem, że dziś mnie nie uderzą. Mało tego. W ich zachowaniu dawało się wyczuć trochę dystansu i coś na kształt szacunku. To, co stało się z ich szefem, nawet na takich troglodytach musiało zrobić wrażenie. Nie podeszli do mnie bliżej niż na trzy kroki. Czuli, że muszą być ostrożni, bo mają do czynienia z psychopatą. Regularnym psycholem już nie na uwięzi, ale na wolności. W ich zachowaniu odczuwało się respekt i coś więcej. Niepewność i strach to kombinacja upokarzająca nawet dla takich palantów.\n– Idziemy – powiedział IQ trzy. – Pan Koenig chce się z tobą widzieć.\nRuszyliśmy. Jeden szedł przede mną, drugi za mną. Gęsiego minęliśmy pomieszczenia gospodarcze kryte falistym dachem i jakąś rupieciarnię. I jeszcze murowany budynek, który mógł być wolno stojącym garażem. Przeszliśmy obok stajni. Trąciłem nogą walające się puste wiadro. Nie miało dna. Ten o hemoroidalnym obliczu odwrócił się w moją stronę.\nUśmiechnąłem się do niego szeroko.\n– Błagam, nie patrz tak, bo cały się trzęsę. Poza tym bałagan tu w obejściu. Moglibyście posprzątać. Robota w sam raz dla takich parobków jak wy.\nResztę drogi pokonaliśmy w milczeniu. Zastanawiałem się, czego chce ode mnie Koenig. Jak to rozegra? Przeżyłem. I musiało go zastanowić, dlaczego zdecydowałem się na powrót. Powinienem był uciec i jak najszybciej zapomnieć, że kiedykolwiek tutaj byłem. Zafundować sobie terapię u najlepszego warszawskiego psychologa i wymazać z pamięci wczorajsze przeżycia. Tymczasem wróciłem. Z niecodziennym prezentem. I powiedziałem coś, co okazało się prawdziwą przynętą. Haczykiem, którego nie mógł nie chwycić.\nWeszliśmy do domu. Minęliśmy kuchnię, jadalnię i dwa kolejne pomieszczenia. Drzwi do jednego z nich były uchylone. Pusta przestrzeń z rzeźniczym hakiem wbitym w kafelki. Czułem, że mięśnie znów mam napięte. Nie chciałem trafić tam jeszcze raz, tyle że w tej chwili zależało to ode mnie i tego, jak wszystko rozegram. Znajdowaliśmy się w dłuższym skrzydle. Liczyłem. Trzydzieści kroków w linii prostej. Jakby co, nie ma szans, by dobiec do drzwi bez kuli albo śrutu w plecach. Dobrze wiedzieć.\nKoenig nie był sam.\nSiedział rozparty w fotelu. Przy otwartym oknie stał mężczyzna. Od razu było widać, że coś jest z nim nie tak. Gdy nas zobaczył, zaczął się trząść. Wiek trudny do określenia. Są takie przypadki, że możesz dać takiemu trzydzieści, ale równie dobrze pięćdziesiąt lat. Płowe, przerzedzone włosy, trójkątna twarz, wytarte dżinsy i podkoszulek na anorektycznych ramionach. I wielkie przerażone oczy.\n– Skoro już zostałeś z nami, Hłasko, to mam do ciebie dwie sprawy – zaczął Koenig. W palcach obracał szklankę z jakimś płynem.\n– Jeśli chcesz, żebym pognał po mieszadełko z parasolką – wskazałem na drinka – to poślij któregoś z tych bystrzaków. – Kiwnąłem na dwóch jaskiniowców.\n– To najpierw ja mam sprawę. Czy możesz oddać mi komórkę i zegarek? Nie jest dla ciebie wiele wart, a dla mnie, sam rozumiesz…\nUpił łyk. Poruszył żuchwą w lewo i prawo, jakby ten ruch miał mu pomóc w podjęciu decyzji. Zza okna dobiegał uporczywy jazgot owadów. Dopiero teraz go usłyszałem.\n– Komórka leży na stole. Zegarek… Wiesz gdzie. Idź, weź sobie.\nPodszedłem do kredensu z rzeźbionymi myśliwskimi motywami. Raz jeszcze przebiegłem wzrokiem przedmioty, które Koenig nazwał wczoraj „skalpami”. Dłużej wpatrywałem się w jeden z nich, ten na półce w głębi po lewej stronie. Wstrzymałem oddech. I tak jak poprzednio, zakręciło mi się w głowie. A potem wziąłem mój zegarek marki Błonie z białym kiedyś cyferblatem. Zbliżała się siódma wieczorem. Sięgnąłem po telefon. Był rozładowany. Schowałem go do bocznej kieszeni.\nHenryk Koenig przypatrywał się mi uważnie.\n– Nie było między nami zgodności, co z tobą zrobić. Pewne względy – wykonał gest ręką, jakby brakło mu cierpliwości, żeby wszystko tłumaczyć – sprawiły, że podjąłem taką decyzję, a nie inną. O tym później. A teraz popatrz na niego. – Skinął na mężczyznę, który znów zaczął dygotać. – Mieszka pięćdziesiąt kilometrów stąd, nazywają go Przygłupem. A wiesz dlaczego? Bo to zwykły przygłup jest.\nIQ trzy roześmiał się. Dopiero teraz zauważyłem, że nie ma górnej jedynki. Dwójka była ukruszona. Piękny Ząbek otwartą dłonią trzasnął Przygłupa w kark. Ten jęknął i osunął się na kolana.\n– Więc Przygłup jest na tyle głupi, że postanowił podprowadzić ryby z mojego stawu. I dlatego tu jest. Podnieście go – zarządził Koenig. – Opowiedz, Przygłup, mojemu koledze, czym się zajmujesz?\n– Pu-puszki zbieram. Z-złom też – wyjąkał Przygłup. – P-przy owocach pomagam. I jeszcze g-grzyby.\n– I kra-kradniesz cudze ry-ryby – szydził Koenig.\n– R-raz. Nie dla mnie. O-obiecałem komuś…\n– Drugi raz! – warknął Koenig. – Za pierwszym razem moi chłopcy wyjaśnili ci, że tak nie wolno. Żonę i dzieci masz?\n– Żo-żonę i s-syna. Podstawówkę kończy…\n– To może wyjdzie na ludzi. Nie tak jak ty.\nOdstawił szklankę na stoliczek i położył obie ręce na oparciu fotela. Delikatnie poruszał palcami, jakby grał koncert. Pamiętałem ten jego gest. Tak samo zachowywał się wczoraj. Patrzył na roztrzęsionego złodzieja, po czym przeniósł wzrok na mnie. Dwóch osiłków nie zaszczycił spojrzeniem.\n– Zrobimy tak… – Odchrząknął. – Puszczę cię. Puszczę i masz pół godziny, by opuścić mój teren. Jeśli ci się uda, jesteś wolny. Co ty na to?\nMężczyzna poruszył się niespokojnie. Troglodyci chwycili go pod ręce.\n– Gdy minie pół godziny, moi ludzie zaczną cię szukać. Tu albo w Lemanach. Albo w Szczytnie. Albo w Wielbarku. Taka forma polowania. I jak to bywa na polowaniu, może będziesz miał szczęście. Czasem nawet takim idiotom coś się trafia. Chociaż obstawiam, że jednak ci się nie uda. Wiesz, co się stanie, jeśli cię złapią?\n– N-nie… n-nie… Nie chcę.\n– Nie chcesz? – Koenig wstał z fotela i podszedł do złodzieja. – Przecież masz w sobie żyłkę ryzykanta, skoro mnie okradasz… Więc jak to, nie chcesz? – Poklepał Przygłupa po policzku.\nPodszedł do kredensu myśliwskiego i oparł dłonie na kolumnach z wyrzeźbionymi psami gończymi. Wpatrywał się w gromadzone przez lata trofea. Podziwiał swoją kolekcję, a ja kolejny raz wstrzymałem oddech. Potem wsparł się na komodzie, która stała obok. Była wykonana z jaśniejszego drewna i zdobiona rzeźbionymi strzelbami. Za pancernym szkłem naliczyłem osiem luf. Koenig miał pod ręką niezły arsenał.\n– W takim razie… w takim razie mamy tylko jedno wyjście. – Wciąż stał plecami do nas. – Idź do Dziembały – nakazał Pięknemu Ząbkowi – i przynieś… Wiesz co. – Gdy osiłek wyszedł, zwrócił się do mnie: – Opowiem ci coś, Hłasko. To było w pięćdziesiątym piątym, nie, w pięćdziesiątym szóstym musiało to być, bo Gomułka doszedł już do władzy…\nZnów rozsiadł się w fotelu.\nByliśmy w miejscu, gdzie nikt nigdzie się nie spieszył, wszystko toczyło się swoim rytmem, i nadszedł czas na pogawędki i wspomnienia. Przygłup stał przy przeszklonych drzwiach, które prowadziły na taras. Przygwożdżony spojrzeniem drugiego z jaskiniowców, nie ośmielił się ruszyć.\n– Chodziłem do szkoły i nie byłem zbyt grzecznym uczniem. Zresztą tacy grzeczni daleko nie zajadą. Matka miała ze mną i moim bratem mnóstwo kłopotów…\nNa chwilę umilkł i zapatrzył się w okno. Przez kilka długich sekund nie istniałem ani ja, ani Przygłup.\n– Mieliśmy takiego nauczyciela. Wojtczak się nazywał. Zawsze przed lekcją z nami parzył sobie kawę. A że miał chory pęcherz, zostawiał nas i wychodził. Wiesz, co robiliśmy?\n– Wiem – odpowiedziałem. – Pluliście mu do kawy. Też to robiłem.\n– Pluliśmy we trzech. Aż ktoś mu nakablował. Wiesz, co zrobił Wojtczak? Wziął nas na zaplecze, ściągnął pas, taki, co to w wojsku jeszcze pod Berlinem miał, i spuścił nam taki łomot, że przez tydzień nie mogłem usiąść na dupie. I wiesz, jaka z tego płynie nauka?\nTrafił mi się Dzień Przypowieści, pomyślałem. Najpierw Dziembała, filozof z lasu, Jan Jakub Russo wśród drwali, a teraz ten.\n– Ano taka – kontynuował – że za błędy trzeba płacić. A Wojtczaka zapamiętam do końca życia. Twardy zawodnik z niego był.\n– A tamten? Jak tamten zapłacił?\n– Ten, co nakablował.\nPrzymknął oczy. Byłem pewien, że przed oczami stanęła mu kolejna scena z przeszłości.\n– Myślisz, że zapłacił? No, było tak… – odchrząknął.\nNie wiem, czy chciał powiedzieć więcej, czy nie. W drzwiach stał Piękny Ząbek. Pod pachą trzymał pieniek. A w drugiej ręce siekierę.\n– Postaw to przy wejściu – polecił Koenig. – Gdzie folia? Mam cię uczyć takich rzeczy?\nPrzygłup szarpnął się i w tej samej chwili otrzymał cios kolanem w podbrzusze. Krzyknął i zwinął się z bólu na podłodze. IQ trzy wymierzył mu kolejnego kopniaka i Przygłup zaczął charczeć.\nA potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Szelest białej folii malarskiej i krzyk mężczyzny. Jeszcze jeden kopniak. Ręka unieruchomiona w stawie i krótka walka, by wyprostować palce, które Przygłup zacisnął w pięść. Strach wyzwolił w nim taką siłę, że dwa osiłki musiały się nieźle natrudzić.\n– Wskazujący – rozkazał Koenig.\nDwie potężne dłonie trzymały Przygłupa za przegub, aż wreszcie tylko jeden palec z długim brudnym paznokciem pozostał na pieńku. Hemoroidalny przyciskał kolanem głowę złodzieja do ziemi. Unieruchomił mu rękę. Przygłup krzyczał. Wiedziałem, dlaczego go nie zakneblowali. Ten krzyk miał być jeszcze jedną karą.\nNagle tak jakby opuściły go wszystkie siły. Przestał walczyć. Zamilkł, a potem rozległ się już tylko szloch i całe ciało zwiotczało.\nKoenig wstał. Podszedł do drzwi prowadzących na werandę i przymknął je.\n– Niosłoby po lesie… Straszyło zwierzęta…\nWziął siekierę i obejrzał ostrze pod światło. A potem mi ją podał. Zacisnął usta i skinął głową. Wszystko odbywało się w milczeniu. Nie mogłem niczego wyczytać z jego twarzy. Trwało to pół minuty. Może dłużej. Może krócej.\nChwyciłem za trzonek i podszedłem do pieńka.\nPatrzyłem na palec.\nSpojrzałem na szyję Koeniga.\nJeszcze jeden rzut oka na czerwone plamy na szyi.\nMoja spocona dłoń i wizg opadającego metalu.\nOdczucie sprężynującego drewna, gdy ostrze wbijało się w pień.\nGłuchy odgłos i wtórujący mu wrzask.\nOdwróciłem się powoli. Twarz Koeniga wciąż była jak maska. Patrzył oczami przekrwionymi od alkoholu, a pewnie też od nieprzespanej nocy. Hemoroidalny i Piękny Ząbek patrzyli tępo to na szefa, to na mnie, nic nie rozumiejąc. Nie wiem, czy moja twarz zdradzała jakieś emocje. Miałem nadzieję, że nie. Przygłup szlochał.\nJak powiedział dziś ten drwal? „Uderzasz i jest rozłupane. I już nie ma odwrotu”.\n– O ile pamiętam, miałeś dwie sprawy – powiedziałem. – Jedną mamy za sobą. Jaka jest druga?\nW oddali usłyszał przeciągły skowyt. Dobrze niosło z lasu. Wilki. Podobno znowu się pojawiły. Teraz wilki są wszędzie. Na tym polega mądrość przyrody. Inteligentne gatunki przetrwają i zawsze sobie poradzą. Czy tak samo jest z jednostkami? Był tego pewien. Westchnął i wrócił do tego, czym zajmował się od godziny.\nByła druga w nocy. Niebieska poświata z ekranu laptopa oświetlała jego twarz. Wyglądał teraz na jeszcze bardziej wyniszczonego niż w rzeczywistości. Zmęczonego. Ale nie zrezygnowanego. Co to, to nie.\nMinął rok. I przez ten czas powinno się coś wydarzyć. Ale nic się nie stało. A skoro nic…\nPrzetarł oczy i wrócił do rozpoczętego wpisu.\nPytacie, co miałem na myśli, gdy napisałem, że największym naszym wyzwaniem i powinnością jest ograć czas. Właśnie. Ograć czas. Nie mogę jeszcze ujawnić wszystkiego. Przynajmniej nie teraz. W odpowiednim czasie dowiecie się, o co mi chodziło. Bądźcie pewni. A na razie pozwólcie na pewne przybliżenie.\nGdy minął rok od tamtego wydarzenia, podjął decyzję. Postanowił też pisać. Nigdy tego nie robił. Pisanie jest daniem na zimno. Opisać można amebę, ale nie ludzkie życie. Nie rozumiał tych wszystkich mędrców, którzy zostawiają potomnym dzienniki, rozproszone zapiski, enigmatyczne aforyzmy, które stają się przedmiotem interpretacji i kultu. To takie pretensjonalne i bezczelne. Nie tak się przechodzi do historii. Jednak gdy podjął decyzję, gdy wszystko zostało przemyślane i postanowione, zaczął pisać. Potraktował to jak jeszcze jedno ćwiczenie duchowe. Zachowywał przy tym ostrożność, żeby pozostać nierozpoznanym.\nCzas jest naszą największą obsesją. Żyjemy w jego kleszczach. Popatrzcie na liczbę sentencji, które dotyczą przemijania, wypełniania czasu, upadku w czas i nadziei, jaką to daje. Ile tego naprodukowano! A są to same brednie. Dziś, gdy ludzie panicznie się boją, że czas przepływa im przez palce, że są jego niewolnikami, że mają tak dużo do zrobienia, że nie zdążą z tym albo tamtym, widać to jeszcze pełniej. Tak, staliśmy się niewolnikami. Zakładnikami pojęć, które sami wymyśliliśmy, żeby panować nad światem.\nZauważył, że jego wpisy są śledzone przez stałą grupkę czytelników. To dobrze, ale jemu nie chodziło o rozgłos. Niektórzy zamieszczali długaśne komentarze. Dwie, trzy osoby próbowały nawiązać bliższy kontakt. Chciały go poznać. Nie mógł sobie na to pozwolić. Cały plan wziąłby w łeb. Siedział przy laptopie dłuższą chwilę i poczuł, że drętwieją mu nogi. Powinien wstać, przejść się, pobudzić krążenie. Nie zrobił tego jednak. Ktoś mógłby się obudzić. Usłyszeć, że nie śpi. Chcieć porozmawiać. Zdecydował, że najpierw dokończy wpis. Jeszcze kilka zdań i starczy na dzisiaj.\nMyślę jednak, że nie wszystko stracone. Możemy się wyzwolić i uniknąć losu niewolników. Trzeba tylko — właśnie — ograć czas. Nie, nie chodzi o samobójstwo jako akt wolnej woli, o jakieś prymitywne brednie w stylu książkowych bohaterów. Ograć czas można tylko w jeden sposób. Przeprowadzając wszystkich na drugą stronę.\nPostawił kropkę i odetchnął. Jego wielki dzień się zbliżał. Czuł to. A on swoim wpisem wychodził naprzeciw temu, co miało się wydarzyć. Raz jeszcze przebiegł wzrokiem ostatni akapit. Nie spodobał mu się. Końcowe zdanie mogłoby niepotrzebnie zwrócić czyjąś uwagę. Zastanowił się jeszcze nad jednym słowem. Samobójstwo. Kilka uderzeń w klawiaturę. Popatrzył na przeredagowany akapit.\nMyślę jednak, że nie wszystko stracone. Możemy się wyzwolić i uniknąć losu niewolników. Trzeba tylko — właśnie — ograć czas. A ograć czas można tylko w jeden sposób.\nPrzeczytał całość jeszcze raz, z aprobatą kiwnął głową i posłał wpis w cyfrową przestrzeń.\nPodniósł się i rozmasował nogi. Podszedł do okna i otworzył je szerzej. Gorące powietrze wdarło się do środka. Przeciągłe wycie. Znowu wilki. Nawołują się. Podobno nie można rozróżnić, czy wyje samiec, czy samica. Bzdura. Można. On to potrafi. Był pewien, że usłyszał skowyt basiora.\nStanął plecami do okna. Ekran laptopa oświetlał drobną sylwetkę.\nPatrzył na nagie ciało dziewczyny. Na piersi unoszące się w spokojnym, rytmicznym oddechu. Miała mocny sen. Gdy pisał, nie poruszyła się ani razu.\nMyślał, jak przeprowadzić wszystkich na drugą stronę.\nDajmy na to Hibner, Kniewski, Rutkowski. Trzech kumpli od terroryzmu. Nie wiem, dlaczego sobie o nich przypomniałem.\nZwykle, zwłaszcza w wolny dzień, na Trakcie Królewskim roi się od biegaczy. Ale w pierwszy dzień nowego roku było inaczej. Biegłem sam. Siły ciemności i chaosu wciąż były górą nad zastępami porządku, a świadczyły o tym stosy puszek po piwie, butelki po tanim szampanie i wraki petard o wdzięcznych nazwach El Paso albo Texas.\nByło sobotnie przedpołudnie, nieco dżdżyste i leniwe. Nieco wietrzne. Ani grama śniegu, temperatura lekko na plusie. Nosiło mnie.\nNie ma smutniejszego dnia niż sylwester. Trochę dlatego, że panuje wtedy dyktatura spontanicznej zabawy, miłości i harmonii. Ale przede wszystkim dlatego, że czujesz nieubłagane bicie zegara. Zbliżam się do pięćdziesiątki i nie jest mi do śmiechu. Przynajmniej nie tak często jak kiedyś. Mój ojciec mówił, że gdy nadchodzi siódmy krzyżyk, myśli się tylko o dwóch sprawach: by nie robić głupot i nie narobić pod siebie. Często to powtarzał, więc zapamiętałem. A pięćdziesiątka to jeszcze złoty czas.\nSylwestra spędziłem sam. Żadna z nieznanych kobiet nie chciała w ten dzień ze mną współpracować, a te, które znałem, tym bardziej trzymały się z daleka.\nOstatnią była Sylwia. Poznałem ją wczesną jesienią i tak zaczął się nasz związek, w sam raz na krótkie, podszyte depresją listopadowe dni. Miała liczne zalety i dwie wady, które szybko odkryłem. Wiecznie się odchudzała, choć nie miała z czego. Nieustannie oczyszczała organizm, odgrzybiała, odkwaszała i miało to symptomy paranoi. Poza tym była projektantką wnętrz. I zewnętrz. Właściwie była kimś w rodzaju zaborczej, kosmicznej, transcendentnej Wielkiej Projektantki, która chciała zacząć od siebie, ode mnie, a potem zająć się resztą świata. Powiedziałem jej, że nie nadaję się, że to trochę za dużo jak na moje możliwości. Więc czmychnęła. Tyle ją widziałem.\nMiałem natomiast całkiem udany wieczór z Lesterem Nygaardem, nieudacznikiem, zahukanym, budzącym litość fatalnie ubranym sprzedawcą ubezpieczeń. Który zrządzeniem losu spotyka diabła. Bo Billy Bob Thornton gra diabła. Postać nie z tego świata. Jakby przybył do zapyziałego miasteczka z innego wymiaru, rzucony tam przez pomyłkę. I w tej krainie wiecznego śniegu wywołał lawinę zdarzeń. Sylwestra spędziłem z cateringiem, który zamówiłem w knajpie, z butelką dobrego wina i – że przypomnę – z pierwszym sezonem Fargo. Dziesięć odcinków. Dziesięć bitych godzin. A w godzinie dziewiątej, gdy Lorne Malvo, bo tak się nazywa Zły, mówi w windzie: „Chcesz tego, Lester?”, to jest mistrzostwo świata.\nZapamiętałem słowa jednego ze starszych kumpli. Zaczynałem pracę w policji, a on odchodził na emeryturę. Chcę odejść, powiedział, zanim napotkam diabła. Nie bardzo go wtedy rozumiałem. Ja nie spotkałem diabła, natknąłem się natomiast na szczupłego niepozornego trzydziestolatka. Pięciu złotych byście za niego nie dali i nigdy nie zapamiętali jego twarzy. Zabił sąsiada na parkingu, gdy ten zwrócił mu uwagę, że źle zaparkował samochód. Właściwie zrobił to hobbystycznie. Po godzinach. Bo poza tym wykonywał wyroki na zlecenie w gorących latach dziewięćdziesiątych, w czasach mafijnych porachunków. Dostaliśmy cynk, że przyjedzie do hotelu. Czekaliśmy trzy dni, zajadając pizzę i pijąc kawę z termosu. Armia ludzi uzbrojonych po zęby. A gdy było po wszystkim i przesłuchiwałem go, milczał. Przemówił dopiero na końcu. „O co to całe halo, Sherlocku?”, zapytał. Wycelował dwa palce w moją stronę. „Pif-paf!”. Nic więcej nie powiedział. Raz mi się przyśnił. Gdy przestałem pracować w policji, zacząłem działać na własny rachunek i specjalizować się w poszukiwaniu zaginionych, to już była inna robota. Szanse na spotkanie demona gwałtownie spadły. Tych, którzy znikają i ukrywają się, dopada syndrom ofiary. I na pewno nie ma w nich żadnych nieziemskich mocy. Jest kupa strachu. Czasem zwątpienia, rozczarowania.\nHibner, Kniewski, Rutkowski.\nDotarłem do Zgody i nagle sobie o nich przypomniałem. To chyba kwestia chandry i jak to mówią, dyspozycji dnia. Trzech komunistycznych terrorystów. Trzech świętych, którzy przed ćwierćwieczem mieli tu swoje ulice, a w nowych czasach, jak przystało na wrogich agentów, zostali zepchnięci w niebyt. Gdzieś tu Hibner, Kniewski i Rutkowski czekali na partyjnego konfidenta i mieli go zlikwidować. Coś poszło nie tak. Prowokator przeżył. A potem zaczęła się najbardziej widowiskowa strzelanina w mieście. Warszawa to nie Tombstone, ale bywało, że stawała się Dzikim Wschodem.\nSkierowałem się do Żelaznej. Gdzieś tam wpakowali magazynek w budkę z warzywami. Tam też, zdaje się w jakimś składzie węgla, od których roiło się w okolicy, dopadła ich policja. Właściwie powinienem pobiec jeszcze na Żoliborz, do północnego krańca Cytadeli, do miejsca nazywanego „doliną skazańców”, ale już mi się nie chciało. Podobno pluton egzekucyjny spieprzył sprawę i oficer musiał dobijać terrorystów w piękny letni dzień. Tak przynajmniej głosiła miejska legenda.\nZawróciłem. Dotarłem do domu tą samą drogą. Przestało mżyć i na chwilę wyjrzało bladawe styczniowe słońce, ale nie poprawiło mi to nastroju. Czułem się tak samo parszywie jak godzinę wcześniej. Truchtałem jeszcze przed furtką, szukając kluczy. A potem zobaczyłem, że w skrzynce pocztowej tkwi koperta.


Polbram Pułtusk. Ogrodzenia jakie chcesz! | BIZNES TEMAT .pl\nNa rynku usług ogrodzeniowych liderem od dłuższego już czasu jest firma Polbram Pułtusk. Wyróżnia się ona szerokim wachlarzem usług, doskonałą jakością oferowanych produktów, indywidualnym podejściem do klienta oraz doskonałą atmosferą pracy. Dowiedzmy się o firmie Polbram więcej i poznajmy ją tym samym bliżej.\nPolbram Pułtusk, czyli firma dla wymagających\nOsoby szukające ogrodzenia wysokiej jakości, które w idealnym stanie przetrwa lata, powinny postawić właśnie na produkty od firmy Polbram Pułtusk. W ofercie znajdują się:\nDo tego dochodzi automatyka oraz akcesoria. Dzięki temu w jednym miejscu można kupić wszystko, co potrzebne jest do wykonania doskonale prezentującego się i trwałego ogrodzenia. Firma Polbram Pułtusk to również dopracowany w najmniejszych szczegółach proces technologiczny, który obejmuje między innymi gwarantujące perfekcyjny kolor malowanie proszkowe.\nFirma Polbram opinie klientów ma bardzo dobre od samego początku powstania. Klienci cenią sobie produkty wysokiej jakości, ale dostrzegają również, jak w firmie Polbram się ich traktuje. Każdy klient jest tu ważny i każdy się liczy. Każdy może liczyć na pomoc w podjęciu decyzji zakupowej.\nFirma Polbram to miejsce, w którym liczy się nie tylko klient, ale również pracownik. Doskonałe warunki zatrudnienia i bardzo dobra atmosfera pracy sprawiają, że nie brakuje osób chcących pracować właśnie w firmie Polbram. Zainteresowani mogą szukać ogłoszeń, wpisując w wyszukiwarce internetowej frazę „Polbram praca”.\nFirma Polbram to miejsce doskonałe pod każdym względem. Z pewnością firma będzie się dalej rozwijać.