The future came and went in the mildly discouraging way that futures do. | ¯\__(ツ)_/¯ | - Page 2\nRe: The future came and went in the mildly discouraging way that futures do. | ¯\__(ツ)_/¯ |\nby Verity on 2/7/2018, 00:47\n-Nie pamięta wół, jak cielęciem był - przytoczyła znane powiedzenie, nim prychnęła krótkim, przytłumionym śmiechem. - Dam głowę, że w naszym wieku byli o wiele bardziej nieznośni, niż my teraz. A my w ich wieku też będziemy tak niemożliwie zrzędzić. - Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy, właśnie tak wygląda naturalna kolej rzeczy. Każdemu młodemu pokoleniu wydaje się, że są autorami buntu i swobody, zaś każdemu starszemu - że za ich czasów wszystko było lepiej. Tym sposobem zawsze ktoś jest niezadowolony, a już najczęściej niezadowoleni są wszyscy. Kto pragnie dowodów, najlepiej by podpytał babcię czy dziadka, jak ich własne dzieci dawały im w kość. Madelaine z chęcią właśnie to by zrobiła, gdyby tylko miała okazje. Niestety, ta przepadła jakiś czas temu i jedyną opcją pozostało się domyślać, co też kochani starsi nabroili, kiedy mieli jeszcze po te -naście lat.\nNie umknęło jej nagłe drgnięcie drugiej dziewczyny na wspomnienie o wielkich domach bogatych obywateli, choć istotnie trudno było łączyć ten mało istotny fakt z tematem rozmowy. Łatwiej i bardziej sensownie było uznać, że był on wywołany podmuchem wiatru i związanym z tym uczuciem zimna, czy też inną byle błahostką, którą bynajmniej nie należało się przejmować. Choć panna Davies okazała na tyle uprzejmości, by pomóc nowej koleżance zapoznać się z okolicą i odnaleźć potem drogę powrotną do domu, to nie miała żadnego interesu we wtrącaniu się w jej prywatne odczucia. Cud by się musiał wstać, by zaczęła wnikać w powody, które wygnały Shaylene na nocny spacer, w dodatku z kotem w ramionach. Normalny kot chodziłby luzem gdziekolwiek by zechciał, zamiast potulnie tkwić w objęciach właścicielki.\n- Czy ja wiem, czy taki dreszczyk... nie robię nic bardzo nadzwyczajnego. Zazwyczaj nie cała posesja jest ogrodzona, niektórzy zostawiają sobie kawałek lasu albo coś. Nie jestem idiotką, nie będę przeskakiwać przez dwumetrowy mur tylko po to, żeby obejrzeć czyjś ogródek. Ale już jak ktoś stawia kiepską siatkę i nie łata w niej dziur, a furtka sięga mi do pasa i zamyka się na haczyk, to to jest jawne zaproszenie - stwierdziła, przywołując na twarz delikatny uśmiech. W niebieskich oczach błysnęła łobuzerska iskierka, którą łatwo było przeoczyć w nocnych ciemnościach. Temat podkradania cudzych plonów lepiej było na razie przemilczeć; choć ciemnowłosa dziewoja była w pewnym sensie zdana na łaskę nowej koleżanki, lepiej było nie ujawniać przed nią wszystkich swoich ciemnych sprawek. W końcu bez przesady - znały się ile, kilka minut? Może jeszcze nakładźmy jej do głowy, że jesteśmy grubą szychą w ruchu oporu, to już na pewno nie narobi nam żadnych kłopotów.\n- Nazwa była pewnie dość przypadkowa - przeszła płynnie do tematu hałaśliwego towarzystwa, puszczając w przeszłość jakiekolwiek dalsze spekulacje na temat swoich na wpół legalnych wędrówek. Bądź co bądź zajmowała się teraz służeniem za przewodnika, a było jeszcze wiele miejsc i obiektów, o których można było powiedzieć coś ciekawego. - Ceny mają niskie, więc klientów nie brak. Poza tym to jedyny dobry bar w najbliższym sąsiedztwie, a pewnie nikt z tego towarzystwa nie chce sobie zawracać głowy zbyt długim powrotem do domu... nie w takim stanie, w jakim opuszczają "Jelonka". - Krótkie parsknięcie po raz kolejny opuściło gardło Davies, dając upust wywołanej własnym komentarzem wesołości. Sama co prawda nigdy nie odwiedziła przybytku, o którym zdawała się wiedzieć tak wiele, jednak miała przecież swoje niezrównane źródła informacji. Szkolni koledzy i koleżanki mieszkali w najróżniejszych częściach Shadowmount, stąd co rusz można było usłyszeć w rozmowach liczne nowinki i ciekawostki.\n- To stary ratusz - wyjaśniła, zatrzymując się na moment przy tej imponującej budowli. - Jest stary jak świat i od wieków nie pełni swojej funkcji. Teraz te wszystkie ważne urzędy są bliżej centrum, a tutaj zrobili niewielkie muzeum. Są różne zbiory na temat historii Shad i tak dalej, i tak dalej. Co jakiś czas wpuszczają nawet na wieżę, nie tam najwyżej gdzie jest zegar, ale tam niżej, o - Wskazała ręką odpowiednie miejsce. - tam widać takie okienko, no to stamtąd można spojrzeć na miasto. Byłam raz, fajny widok.\nby Rhett on 3/7/2018, 13:41\n— Czy ja wiem, czy taki dreszczyk... nie robię nic bardzo nadzwyczajnego.\nNie zgadzała się z tym, ale też nie zrobiła niczego, by swoje wątpliwości ubrać w słowa. Zamiast tego milczała, wsłuchana w odpowiedź dziewczyny jak uczeń w wyjątkowo ciekawy wykład nauczyciela, podczas gdy wszyscy inni ławkowi przyjaciele już prawie zasypiali na ozdobionych rysunkami blatach. Spędziwszy całe życie w murach rezydencji, uważała, że nawet wtargnięcie na czyjąś posesję (nawet niezbyt chronioną) niosło ze sobą wspomniany dreszczyk. Nie podzieliła się tą myślą. Skinęła lekko głową i na tym miał zakończyć się obszerny komentarz.\nDomy bogaczy szybko odeszły w zapomnienie, gdy Madie wspomniała o hałaśliwym barze. Shay w tym czasie ostatni raz spojrzała w kierunku zakrętu, z którego dobiegały ich śmiechem, jakby chciała w ten sposób niewidocznie zasalutować i bezgłośnie pożegnać Jelonka. Hasta la vista, Au revoir, Żegnaj, zatęchła melino!\n— W takim razie nazwa naprawdę musiała być przypadkowa — zaśmiała się, rozbawiona wizją starszego mężczyzny, pijanego niemal do nieprzytomności, a już na pewno nie do użytku. Wracającego z Jelonka. Choć podejrzewała, że żona takiego faceta nie byłaby równie wesoła co w tym momencie Shay.\nNim odważyła się choćby pomyśleć o propozycji wspólnego wyjścia do komentowanego baru (ale raczej nie w tym życiu) Madie zdążyła przedstawić nazwę budynku, który przed momentem zainteresował szatynkę. Wyprostowała się jak struna na wieść o wieży oferującej widok na całe miasto. Poczuła nagłą chęć, by tam wejść, spojrzeć na wszystko od strony, o której jeszcze nigdy nawet nie myślała. Jones najwyraźniej podzielał entuzjazm właścicielki, choć w nieco inny sposób. Machając końcówką rudego ogona miauknął, domagając się uwagi. Tym również tchnął powietrze w zastałe płuca dziewczyny — nawet nie zauważyła momentu, w którym przestała oddychać.\n— Podejrzewam, że nie ma realnej opcji, by udało nam się tam teraz wejść? — naiwne (jak sądziła) pytanie rozbrzmiało między nimi, wypowiedziane znacznie mniej entuzjastycznym tonem, niż dotychczas. Jakby dziewczyna zadając pytanie z góry była świadoma odmowy.\n— Chodźmy tam kiedyś.\nOtwierała usta, chcąc dodać coś jeszcze. Drobne zapewnienie, bądź prośbę. Usta zamknęły się jednak, gdy w pole widzenia trafiła fontanna. Veitch od razu ruszyła w jej kierunku. Szła energicznie, w zasadzie gotowa w każdej chwili zerwać się do biegu, jakby obiekt zainteresowania miał nagle zniknąć. Ale nie zniknął i kładąc dłoń na kamiennej obręczy, nie mogła się powstrzymać.\n— Woah, fontanny są super! — prawdopodobnie klasnęłaby w dłonie uradowana, gdyby drugiej ręki nie miała zajętej trzymaniem kocura. Pochyliła się i zanurzyła dłoń w chłodnej wodzie. — Włączona musi świetnie wyglądać. Szkoda, że nocą takie rzeczy nie działają — westchnęła. Gdyby więcej ludzi korzystało z nocnych uroków, zapewne większość atrakcji miasta pozostałoby aktywnych. Muzeum, kilka sklepów, może nawet ta fontanna. Oczyma wyobraźni widziała, jak strumienie błyszczącej w słońcu wody tryskały na wszystkie strony, wprawiając dzieciaki w radosne nastroje.\nby Verity on 5/7/2018, 20:19\n- Ewentualnie ktoś miał taki zamysł artystyczny - wysnuła przypuszczanie, w zamyśleniu przytykając lekko zwiniętą dłoń do podbródka. - Z tego co kojarzę, na szyldzie mają jelenia. Może wewnątrz jest wystrój myśliwski, trofea i inne takie rzeczy?\nPytanie zawisło w nocnej ciszy na kilka sekund. Rzecz jasna, odpowiedzi miały nie uzyskać, stąd ostatecznie geneza nie do końca trafnej nazwy miała pozostać bez wyjaśnienia. Żeby zweryfikować sprawę, musiałyby odwiedzić rzeczony przybytek, a to było niemożliwe z kilku przyczyn. Po pierwsze, jak dało się doskonale dosłyszeć, bar był teraz pełen rozhasanego towarzystwa, stąd też na pewno wciśnięcie się do środka byłoby z pewnością trudne. Poza tym, kto normalny wpuściłby takie dwa podlotki do meliny? Nie tylko od razu wyproszono by je z hukiem, ale też mogłyby mieć nieprzyjemności, gdyby ich rodzice się o tym dowiedzieli. Madelaine było z grubsza wszystko jedno - i tak za coś w końcu jej się dostanie, żadna różnica za co konkretnie - jednak nie był jej obojętny los nowej znajomej, która z pewnością ciężko przeżywałaby taki cios w relacjach z rodziną. Tak przynajmniej dało się wywnioskować po tym, co mówiła do tej pory.\n- Podejrzewam, że nie ma realnej opcji, by udało nam się tam teraz wejść?\n- Może gdybyś umiała sforsować zamek i rozbroić alarm, a potem nie zabić się na schodach, gdzie nie ma żadnego oświetlenia... bo generalnie ja nie umiem - stwierdziła z nutką rozbawienia, ujmując się dłońmi pod boki. Spojrzała jeszcze na wieżę, wyłapując zaznaczoną na wielkim zegarze godzinę. Muzeum było już od dawna zamknięte, zresztą i tak funkcjonowało tylko po kilka godzin dziennie. Nikt nie miał potrzeby spędzania w tym miejscu nie wiadomo ile czasu, a wyspa była na tyle odizolowana od reszty świata, że o turystach z zewnątrz nie było co marzyć. Stary ratusz przeżywał większe oblężenia zwiedzających tylko przy okazji nowych wystaw oraz podczas hucznie obchodzonych Dni Miasta, kiedy stawał się siedzibą licznych atrakcji. Wtedy też na placu przed nim stawała scena i kramy, gromadząc niemal całe Shadowmount na corocznym festynie.\n- Jasne - przytaknęła na wysuniętą chwilę później propozycję. Już miała dodać, że zaraz zacznie pobierać opłaty za występ w roli przewodnika, ale uwagę jej wycieczkowiczki skradła już kolejna atrakcja. Żeby jeszcze chociaż czynna... ale nie, niedziałająca przez noc fontanna. Serio?\n- Szkoda, że nocą takie rzeczy nie działają.\nOtworzyła usta, składając się do odpowiedzi, po czym zamknęła je z powrotem. Westchnęła głęboko, po krótkim zawahaniu podchodząc o dwa kroki bliżej, tak by nie musieć się wydzierać do Shay, która oczywiście dopadła zimnej, brudnej wody i maczała w niej łapy. Zupełnie jak dziecko.\n- Co ci poradzę. Musisz zacząć chodzić na spacery o normalnych godzinach, zamiast wymykać się nocą jak kryminalista - odpowiedziała w końcu, wplatając swoją zwyczajową nutkę ironii.\nby Rhett on 6/7/2018, 01:26\nJelonek rzeczywiście okazałby się całkiem klimatycznym lokalem, gdyby w skład wyposażenia wchodziły takie ozdoby jak ogromne poroża, czy czaszki upolowanych zwierząt. Choć wtedy prawdopodobnie właściciele byliby zmuszeni ograniczyć przedział wiekowy swoich klientów do samych dorosłych. Większość dzieciaków należała do grona, która na zwierzęce trofea reagowała raczej negatywnie. Rzadko kiedy pojawiał się wyjątek, który w całym swym młodzieńczym roztargnieniu byłby w stanie docenić ciężkie polowanie ojca, wujka czy sąsiada.\nWpatrując się w wieżę ratusza, nie myślała o niczym innym, tylko o widoku, który się zeń rozciągał. Niemal czuła na skórze delikatny wiatr, który musiał przemykać po skórze na wysokości niewielkiego balkoniku. Chłód pod palcami przypominał zimną powierzchnię umieszczonej tam barierki, a dreszcz biegnący w dół kręgosłupa przywodził na myśl uczucie stania na krawędzi przepaści.\nZ zamyślenia wyrwały ją słowa Madie, na które w pierwszym odruchu drgnęła, prawie zapominając, że znajdowała się w czyimś w towarzystwie.\n— Hej, podobno nie ma rzeczy niemożliwych! Myślisz, że skąd te wszystkie filmy o tajnych agentach? — zaśmiała się, wyraźnie rozbawiona. — Wiesz, wycinanie koła w szkle dzięki diamentowemu ostrzu, odbijanie laserów lusterkiem, podstawianie worka piasku o wadze podobnej do kradzionego przedmiotu. Twórcy musieli się czymś inspirować — była gotowa wykonać jakąś skomplikowaną akrobację. Przeszkodą okazał się zalegający w ramionach kocur oraz zwiewna, letnia sukienka. Nie widziało jej się tracić kompana podróży ani świecić bielizną, nawet jeśli w środku nocy.\nRozchlapując wodę z fontanny czuła się, jakby powoli odzyskiwała te wszystkie stracone lata. Chłód wyziębionej nocą wody sprawiał jej większą satysfakcję niż kilka ostatnich lat spędzonych na rozmaitych czynnościach. Nie miała prawa się nudzić, ojciec dokładał do tego wszelkich starań. A jednak stojąc na środku dziedzińca, przy obrośniętej drobnymi chwastami atrakcji nabierała świadomości, jak wiele życia straciła.\nSpoglądając na Madelaine, przyozdobiła usta w radosny uśmiech. Posłała jej go na moment przed ujrzeniem godziny wskazywanej przez ogromny zegar.\n— Matko jedyna, późno już — zmartwiła się. Nie wiedząc, na jak wiele mogła sobie pozwolić tej nocy, poczuła wewnętrzny niepokój. Wszak nie wiedziała, o jakiej godzinie służba zaczynała krzątać się po rezydencji. — Mogłabyś zaprowadzić mnie do skrzyżowania, na którym się spotkałyśmy? — unosząc nieco niespokojne spojrzenie na towarzyszkę, postąpiła kilka nerwowych kroków w jej stronę.\n— Spotkasz się ze mną jeszcze kiedyś?\nby Verity on 23/7/2018, 18:44\nSpojrzała na dziewczynę w pełnym politowania uśmiechem. Włamania, lasery, spiski? Biedna, chyba rzeczywiście zbyt rzadko wychodziła z domu. Ogólnie rzecz biorąc wyobraźnia nie jest niczym złym, nawet jej duże ilości da się znieść, ale momentami ten dziecięcy entuzjazm Shaylene, taki oderwany od realiów życia, wydawał się niemożliwie głupi. Trochę tak, jakby nie tylko widziała świat po raz pierwszy, ale do tego jeszcze naczytała się fantastycznych opowieści... i w nie uwierzyła. Niewiele jest rzeczy bardziej niebezpiecznych od takiego poddawania się fikcji; Madelaine miała więc nadzieję, że jej nowa koleżanka tak naprawdę nie wierzy w te wszystkie brednie o superszpiegach. Oby jej zachowanie było wynikiem radosnego charakteru, nie zacofania w rozwoju.\n- Mniej filmów, więcej życia, kochana - podsumowała, zaplatając ręce ze sobą. Ani na moment nie opuszczała jej mina wyrażająca odrobinę wyższości, ale też pewnego rozbawienia osobą Veitch. W pewnych aspektach przypominała jej młodszego brata, podobnie rozentuzjazmowanego światem i każdą nowością, która pojawiała się na jego drodze. Tak, to właśnie musiał być ten czynnik sprawiający, że osoba Shay wydawała się pannie Davies w jakiś sposób bliska - a przecież znały się może od kilkunastu, kilkudziesięciu minut.\n- Matko jedyna, późno już.\n- Zaiste, późno i zimno, a ty się chlapiesz w brudnej wodzie. A więc, kto będzie jutro chory? - rzuciła zaczepnie, celowo puszczając mimo uszu zaniepokojenie w głosie dziewczyny. Czyżby jednak miała jakieś poczucie rzeczywistości? Zapewne, skoro jeszcze nie nazywała Mad Białym Królikiem i nie próbowała wydostać się z Nibylandii, choć momentami wydawało się do tego blisko.\n- W takim razie wracamy - zarządziła, nim jednak w ogóle ruszyła się z miejsca, wydobyła z kieszeni paczkę jednorazowych chusteczek. Cichy odgłos rozrywania folii zgodnie z perforacją rozmył się w powietrzu, nim jedno sprawne szarpnięcie umieściło w dłoni Davies czysty papierek. Opakowanie schowała z powrotem, po czym bez pytania złapała w dłoń mokrą rękę Shay i trochę niezdarnie, ale skutecznie wytarła jej paluchy do sucha. Naprawdę, gdyby blondynka nie miała głowy na karku, to ta nieszczęsna sierota by się przeziębiła jeszcze przed powrotem do domu. Gestem głowy wskazała, że będą ruszać i skierowała się w stronę, z której przybyły. Po drodze władowała zużyta chusteczkę do najbliższego śmietnika, przez moment nawet nie zaszczycając swojej towarzyszki spojrzeniem. Czy się jeszcze spotkają? No cóż...\n- A jak zamierzasz mnie znaleźć, hmmm? - zagadnęła zaczepnie, wracając do łobuzerskiego uśmieszku. - Będziemy czekać, aż pchnie nas ku sobie kolejny wybryk przeznaczenia, czy chcesz, no nie wiem... numer telefonu? - Mogłaby podać nawet adres, ale ten by pewnie nic pannie Veitch nie powiedział. W końcu nadal nie była w stanie trafić do własnego domu, a co dopiero szwendać się gdzieś po mieście. Nie było nawet pewności, czy poradzi sobie od tamtego pamiętnego skrzyżowania - ale Madelaine postanowiła się tym nie przejmować. Jak się zgubi, to tylko jej problem, mogła nie kozaczyć. Niech się życia nauczy, a co!\nby Rhett on 23/7/2018, 23:25\n— Mniej filmów, więcej życia, kochana.\nPobłażliwy wyraz przyozdobiony delikatnym uśmiechem wpłynął na jasne lico panienki Veitch. Momentalnie poczuła się jak dobra ciotka, której opowiastki o buszujących pośród koniczyny wróżkach są brane zbyt poważnie. Przesłoniła usta wierzchem dłoni, chroniąc świat przed ujrzeniem tak szerokiego uśmiechu.\n— Więcej optymizmu, Maddie, żartuję — podsunęła tonem na tyle łagodnym, by przy okazji nie wywołać żadnego rozdrażnienia w rozmówczyni. Nie chciała jej przecież złościć drobną uwagą, jedynie trochę rozweselić. Nawet Jones zdawał się podzielać zdanie właścicielki, podsumowując jej słowa przeciągłym miauknięciem. "Ma rację, ma rację!" zdawał się mówić koci pyszczek, choć w rzeczywistości wcale nie odbiegał wyglądem od wszystkich innych kocich pyszczków. Może był trochę bardziej przyjazny, ale na tym różnice się kończyły.\n— No hej, wyglądam na tak słabą? Choroby mi niestraszne, radzę sobie z każdą — odpowiadając, miała wrażenie, że nigdy w życiu nie wypowiedziała kłamstwa tak gładko i naturalnie. Jednocześnie poczuła znajomy ścisk w sercu, który najwyraźniej spieszył z pomocą, chcąc uświadomić młodej dziewczynie błąd. Mimo tego żaden mięsień na twarzy nie drgnął. Nie zrobiła absolutnie nic wzbudzającego podejrzenia. Tylko rudy kocur spojrzał ukradkiem na szatynkę, nie do końca dowierzając. Miał całkowitą słuszność.\nZłapana za rękę nie oponowała. W domu służba wielokrotnie przestawiała ją z jednego miejsca na drugie, byleby tylko nie zaglądała ciekawsko przez ramię podczas najzwyklejszych obowiązków. Nie mieli nic złego na myśli. Czasami po prostu traktowali ją jak nieporadne dziecko. Dlatego właśnie widząc, jak koleżanka zapobiega ewentualnemu przeziębieniu, nie mogła zrobić nic innego, jak wypełnić nocną ciszę niezbyt głośnym, ale wyraźnie wesołym śmiechem. Malutka łezka rozbawienia zakręciła się w kąciku jej oka. Shay szybko otarła ją palcem.\n— Wybacz, nie spodziewałam się, że aż tak weźmiesz to sobie do serca — uspokoiła się, odetchnęła i wyrównała oddech. — To bardzo miłe.\nSzła tuż obok blondynki, co rusz obracając głowę to w jedną to w drugą stronę. Omiatała spojrzeniem każdy najmniejszy szczegół, tym razem nieco bardziej poświęcając się zapamiętaniu trasy. Rysowała drogę w wyobraźni, do każdego zakrętu przypisując komentarz, który później ułatwiłby podjęcie wyboru. Może nawet dałaby radę obejść się bez mapy.\n— Kto wie? Może spotykamy się nie bez powodu, może los tak chciał — wzruszyła bezwiednie ramionami, dodając słowom lekkości. Nie pociągnęła jednak tematu, uznając, że lepiej będzie zostawić słowa w towarzystwie wiatru i wniosków Madelaine. Nie wyglądała poważnie, ale w głosie zabrakło też charakterystycznej dla żartu nuty.\n— Ale bardzo chętnie wezmę numer.\nMijała domy w biegu. Wcześniej ułożone w misterny kok brązowe włosy wysunęły się z gumki, powiewając luźno na wietrze. W dłoni ściskała telefon, a usta wykrzywiała w szerokim uśmiechu. Nawet pozbawiona tchu była szczęśliwa. Po długich dniach spędzonych pod czujnym okiem ojca w końcu nadszedł idealny dzień. Służba posnęła, gubernator wyjechał w służbowej sprawie. Okazja wydawała się idealna.\nTym razem Veitch darowała sobie zwiewne, delikatne sukienki. Wybrała wygodne ubrania. Szarpane u dołu spodenki sięgające do połowy uda pozwalały swobodnie biec, bez strachu, że mocniejszy wiatr pozwoli całemu (obecnie uśpionemu) światu podziwiać bieliznę młodej dziewczyny. Cieniutka koszula w czerwoną, szkocką kratę okazała się idealnym materiałem na ciepłą, letnią noc, natomiast bordowe trampki były znacznie lepsze do skakania ponad kępkami trawy od zdobionych baletek. Całość dodawała jej wyglądu zwykłej nastolatki, którego przy ostatnim spotkaniu nieco jej zabrakło.\nJones mknął tuż za właścicielką. Zdziwił ją wielce, gdy po przekroczeniu terenu rezydencji nie uciekła pierwszą lepszą ścieżką. Wiernie kroczył tuż za nią, najwyraźniej obierając role prywatnego bodyguarda. W zamian podrapała go za rudym uchem i postanowiła sowicie wynagrodzić.\nDo umówionego miejsca dotarła ze znacznym ubytkiem powietrza w płucach. Musiała przystanąć i głęboko odetchnąć.\nby Verity on 27/7/2018, 15:07\n- Może tego tak nie widać, ale jestem optymistką - nadmieniła, wywracając oczyma z wymownym uśmiechem. Ostatecznie wychodziło na to, że obie miały z grubsza podobne podejście do życia. Podstawowa różnica polegała na tym, że w dziedzinie poznawania i zachwytu nad światem Veitch była o dobrych kilka poziomów do tyłu. Stąd brały się jej reakcje na te nawet niezbyt atrakcyjne elementy miasta, które Madelaine starała się jej przedstawić. W końcu gdy przypomniała sobie własne podejście do sprawy na kilka lat wstecz, pewnie nie wyglądałoby ono wiele inaczej od tego, które prezentowała jej nowa znajoma. No cóż, mniejsza z tym; gdyby nawet zamierzały się spierać odnośnie kwestii światopoglądowych, zawsze byłby wynik jeden do jednego. Zdanie kota się nie liczy.\n- Wyglądasz. - Na ułamek sekundy rzuciła dziewczynie pojedyncze spojrzenie, nim wróciła wzrokiem do wykonywanej właśnie czynności. Co to w ogóle za pytanie, kiedy odpowiedź jest tak oczywista? - Wyglądasz na dokładnie taką, co gubi się za zakrętem własnego domu, z nocnego spaceru wraca z przeziębieniem i potyka się o własne nogi na prostej drodze. Nie żebym cię chciała obrażać czy coś, po prostu takie odnoszę wrażenie.\nOczywiście, odczucia związane z obserwowaniem Shay mogły się nijak mieć do rzeczywistości. Z pewnym sensie Davies wykazywała się tu nadopiekuńczością, ale nawet sama przed sobą by tego nie przyznała. Uznajmy, że skoro zgodziła się pokazać koleżance kawałek świata i odstawić bez kłopotów do domu, to "brak kłopotów" oznaczał także zatroszczenie się o jej stan w razie potrzeby. Chcąc mieć czyste sumienie, musiała zainterweniować. Nie była to w żadnym wypadku oznaka kiełkującego przywiązania, czy... Boże broń, troski. No gdzieżby.\nPrzecież przez tych kilka dni, które dzieliły ich pożegnanie na rozstaju od kolejnego spotkania, wcale nie zastanawiała się nad losami Veitch. Nie, skądże znowu! Ani przecież nie robiło jej różnicy, czy rzeczywiście w ogóle nie opuszcza swojej wielkiej, bogatej willi (a taką pewnie ma) i czy cokolwiek jej dała ta nocna wyprawa, na której się przypadkowo zetknęły. Z pewnością zaś zamierzała zobaczyć blondynkę ponownie, skoro po tak niedługim czasie w telefonie Mad pojawiła się nowa wiadomość.\nTrafi czy nie? - przemknęło jej przez myśl, na co kąciki ust same drgnęły w ironicznym uśmiechu. Spróbowałaby się zgubić, dodał po chwili głosik w głowie. Sprawdziła jeszcze raz godzinę na telefonie, po czym wsunęła urządzenie do kieszeni luźnych spodenek.\nLedwie wyszła zza ostatniego zakrętu, bezbłędnie dostrzegła oczekującą na miejscu Shaylene. Trudno było przeoczyć jedyną stojącą na chodniku osobę, w dodatku doskonale oświetloną przez uliczne latarnie. Dlaczego do licha zawsze musiały spotykać się w nocy? Nie żeby Mad miała coś przeciwko tej porze doby, bo była zdecydowanie przyjemna; trudniejsze było wymknięcie się z własnego domu w taki sposób, by nie prowokować kolejnej awantury. Ostatnimi czasy było ich po prostu zbyt wiele, a że wiedziała, jak na ciągłe kłótnie w rodzinie reaguje Młody, wolałaby choć raz porozmawiać z rodzicami bez plucia jadem. No ale skoro taka pora pasowała Shay... no cóż. Zawsze pozostawało wyjście przez okno, co też ostatecznie zrobiła. To stąd na rękawie zielonego T-shirtu była teraz niewielka dziura ze snującą się nitką. No bo jakże, przy przemykaniu przez zasadzone za domem krzewy musiała zahaczyć nim o jakąś podstępnie wystającą gałąź. Mniejsza z tym, zaceruje po powrocie.\n- Trafiłaś - zauważyła, wyrażając swoją aprobatę odpowiednim tonem głosu, kiedy już podeszła bliżej. Z miernej odległości metra nie dało się już nie zauważyć ciężkiego, przyspieszonego oddechu. - Gonił cię kto?\nby Rhett on 27/7/2018, 18:02\nOparła dłonie na kolanach, z każdym oddechem uspokajając rozszalałe tętno. Serce w pewnym momencie zakuło ją boleśnie, ale była zbyt podekscytowana, by zwracać na to najmniejszą uwagę. Ani jeden mięsień nie wykrzywił jej twarzy w niezadowoleniu.\nWpierw zamarła w bezruchu. Później wyprostowała plecy, uniosła oba kciuki w górę i uśmiechnęła się jak człowiek, który właśnie zdobył złoty medal po długich miesiącach ciężkich przygotowań. Była dumna z siebie nie tylko dlatego, że dotarła na czas, ale również z tego, że się nie zgubiła.\n— Nie chciałam, żebyś musiała na mnie czekać, więc pobiegłam — wytłumaczyła, wsuwając dłoń do kieszeni spodenek w poszukiwaniu gumki, którą wcześniej tam upchnęła. Rozczesała włosy palcami i związała w nieco chaotyczny, ale zdecydowanie dodający uroku kok.\nPodeszła do Madie niemal podskakując w miejscu. Wciąż ściskała uruchomiony telefon, chwilowo jednak chowając rozświetlony ekran przed spojrzeniem blondynki. Spędziła całe dwa dni na dyskretnym wypytywaniu służby o warte zobaczenia miejsca w mieście. Ciekawość tłumaczyła projektem zadanym przez jednego z prywatnych nauczycieli. Tym sprytnym sposobem uniknęła jakichkolwiek podejrzeń. Żadna z pokojówek nawet nie pomyślała, o napomknięciu tego faktu ojcu dziewczyny. Bo i po co, skoro wszystko dotyczyło nauki?\n— Wiem, gdzie możemy dziś iść! — klasnęła uradowana w dłonie, dopiero teraz przybliżając aparat do twarzy i odpalając nań zapisane notatki. Przez kilka krótkich sekund przemykała wzrokiem po linijkach tekstu. — Podobno na obrzeżach jest taras widokowy z lunetą. Pooglądamy gwiazdy, co ty na to? Powinny być teraz dobrze widoczne — czysto profilaktycznie odszukała odpowiednie zdjęcie w galerii i pokazała dziewczynie. Nie była stuprocentowo pewna jak trafić do przedstawionego miejsca, lecz nie miała wątpliwości, że Madie posiadała tę wiedzę.\nby Verity on 24/10/2018, 00:45\n- Odrobina czekania by mnie nie zabiła. Za to ty wyglądasz, jakbyś miała lada moment pożegnać się ze światem - stwierdziła, mimo pewnej ironii brzmiąc całkiem serdecznie. Nie chciała przecież, żeby jej nowa koleżanka wypruwała się z sił z tak błahego powodu jak ewentualne spóźnienie, bo przecież nie idealna punktualność była tu najważniejsza. I tak była noc, a one miały zamiar włóczyć się po bliżej nieokreślonej okolicy. To nie film w kinie, że trzeba stawić się na czas, najlepiej jeszcze z wyprzedzeniem.\n- Hm? - Była zainteresowana pomysłami Veitch, co do tego nikt nie miałby wątpliwości. W gruncie rzeczy dla Madelaine pewne rzeczy były bardziej oczywiste, trudno więc było zaplanować wyprawę z udziałem osoby, która rzadko oddalała się od domu. Davies właśnie w domu chętnie by posiedziała, gdyby tylko były do tego odpowiednie warunki, znane też jaki Brak Kłótni z Rodzicami i Święty Spokój. To z pewnością byłaby całkiem ożywcza odmiana po całej serii wieczorów spędzonych na irytujących przegadywankach.\n- Wiem, gdzie to jest. Dobry wybór - pochwaliła wraz ze zgodnym skinieniem głową, co sugerowało, że od tej chwili Davies przejmuje rolę przewodnika. Nie czekała zresztą długo, bo ledwie ciemnowłosa dziewczyna schowała telefon, ruszyły w odpowiednim kierunku. Droga miała kilka zakrętów, ale dzięki temu nie dłużyła się niemiłosiernie. Miały zaś do przejścia trasę na dobrych kilkanaście minut, co i tak przy wieczornej temperaturze i względnej ciszy plasowało się w kategorii przyjemnego spaceru.\n- Interesujesz się astronomią? - zagadnęła. Sama nigdy nie zagłębiała się szczególnie w informacje na temat gwiazd i planet. Potrafiła rozróżnić je na obrazkach w książce, ale z pewnością żadnego z nich nie znalazłaby na nocnym niebie. Konstelacje widziała wszystkie na raz lub też nie dostrzegała żadnych, jako że jasne punkciki na czarnym tle raz zdawały się układać w niezliczone kształty, a już po kilku mrugnięciach zlewały się w wielkie mrowisko kropek.\nby Rhett on 28/10/2018, 16:28\n— Pożegnać się ze światem? — wyprostowała nagle plecy i mimo wyraźnego kłucia w sercu spojrzała na koleżankę z szerokim, pełnym dumy i satysfakcji uśmiechem. — Nie z takimi rzeczami się zmagało. Musisz bardziej we mnie uwierzyć, Madie — po raz pierwszy pozwoliła sobie na osobliwe zdrobnienie imienia dziewczyny. Wyglądała przy tym niezachwianie, jakby coś podobnego przychodziło jej całkowicie naturalnie. Jednocześnie jednak rzuciła sekundowe spojrzenie na twarz Davies, coby wychwycić z niej najdrobniejsze drgnięcie niezadowolenia. Wolała nie popełniać kolejnych gaf.\n— Wiem, gdzie to jest. Dobry wybór.\nOba kciuki młodej Veitch powędrowały w górę. Z początku nie była pewna wyboru. Potrzebowała kilku długich rozmów ze służbą, podczas których wymieniali jej wszystkie wady i zalety podobnego miejsca. Im więcej słuchała, tym większe rosło w niej przekonanie, że bez względu na wszystko cel kolejnej podróży będzie trafny. Teoretycznie nie mogła być stuprocentowo pewna, lecz dziwne przeczucie, które schwyciło ją za serce, całkowicie obaliło tę teorię.\nNagle brunetka spojrzała w dół, zaintrygowana nieprzerwanym miauczeniem. Nikt inny jak Jones od dobrej minuty próbował zwrócić na siebie uwagę zarówno właścicielki, jak i nowej towarzyszki. Lecz to nie u boku Shay wyśpiewywał swą kocią serenadę, a tuż przy nodze Madelaine. Ocierał się bokiem o jej łydkę od dobrej chwili. Przesuwał też łebkiem o nagą skórę.\n— Jones chyba cię polubił — nie mogła powstrzymać drobnego parsknięcia. Była tym nieco zdziwiona, choćby ze względu na znaną sobie naturę kota. Rudzielec nie tolerował dosłownie nikogo poza panienką rezydencji. Nawet na jej ojca fukał niezadowolony, za każdym razem uciekając od wyciągniętej ręki. Chował się najczęściej za nogami właścicielki bądź umykał do innego pomieszczenia. Najlepiej z dala od całej reszty świata.\nRuszyła z miejsca, idąc tuż obok Davies. Dłonie splotła za plecami, kroki stawiając dość odważnie jak na osobę, która potrzebowała centymetrowego kamyczka do utraty równowagi. Tego dnia zdawała się jednak posiadać znacznie więcej taktu niż zwykle.\n— Hm, niekoniecznie. Ale miałam nauczycielkę, która kładła spory nacisk na najbardziej znane układy. Także mogę ci kilka pokazać, jeśli chcesz — mimo negatywnej naleciałości w postaci wspomnienia nieprzyjemnej profesorki, Veitch nie wydawała się tym poruszona. — Ktoś mi kiedyś powiedział, że gwiazdy to dusze zmarłych, którzy obserwują świat ze swoich tronów na nocnym niebie. Może jeśli dobrze się przypatrzysz, to dostaniesz odpowiedzi na pytania, które cię nurtują — zagaiła z łagodnym, przyozdobionym dziecięcą naiwnością uśmiechem. — Z lunetą zobaczymy wszystko jak na tacy. Może nawet trafi się spadająca gwiazda? Będzie można pomyśleć życzenie.\nby Verity on 30/10/2018, 22:47\n- Może kiedyś się doczekasz tego, żebym w ciebie uwierzyła - odbiła nieco ironicznie, ale na wpół rozbawiony uśmiech sugerował, że wcale nie jest aż tak sceptycznie nastawiona do nowej znajomej. Uwierzyła na przykład, że dziewczyna da sobie radę z odnalezieniem miejsca spotkania! Nie wymieniając kilku innych kwestii, w których Shaylene mogła poszczycić się naprawdę niezgorszą opinią. To, że Davies rzadko te opinie wyrażała na głos, to już zupełnie inna sprawa. Nie mogła tak na samym wstępie wychwalać jej pod niebiosa, bo to całkowicie niewychowawcze. Wyglądała zresztą na taką, której nie brakuje niczego, a więc pewnie i wsparcia rodziny, przyjaciół... nie wiedziała tego na pewno, ale jak wiadomo, trawa zawsze wydaje się bardziej zielona w ogródku sąsiada. Madelaine z jakiegoś bliżej nieokreślonego powodu zakładała, że Shay wiedzie się w domu lepiej niż jej samej, nawet jeśli nie miała ku temu żadnych konkretnych przesłanek - wyłącznie słabą podpowiedź intuicji.\nOdruchowo spojrzała w dół, czując jak coś ociera się o jej łydkę. Oczywiście była świadoma, że jej towarzyszka na nocne wycieczki ciąga ze sobą kota, ale nie spodziewała się nigdy żadnej atencji z jego strony. A tu proszę, niespodziewany zwrot akcji; czy nie mówi się przypadkiem, że zwierzęta wyczuwają "szemranych" ludzi i trzymają się od nich z daleka? Może Jones miał jakiś odwrotny mechanizm, skoro ciągnęło go do osoby, która nie mogła się poszczycić żadnym szczególnym ciepłem czy miłością do zwierząt i ludzi. Wręcz przeciwnie, nie po to stawiała wokół siebie taki solidny mur, żeby futrzak teraz próbował go przeskoczyć. Nie należy mylić bycia miłym z otwartością, bo do tej było Davies jeszcze bardzo daleko.\n- Biedaczek nie wie, co robi - skwitowała dość obojętnie, choć nie bez nutki współczucia. Cóż mu mogła zrobić, skoro decydował wpakować się nie tam, gdzie trzeba. Nie zamierzała go odtrącać, nic z tych rzeczy, jednak nie poświęciła tez kotu żadnej nadprogramowej uwagi. I tak już ruszały w kierunku wyznaczonego celu, lepiej więc żeby pupil panny Veitch nie plątał im się nigdzie pod nogami. Jeszcze by mu która nadepnęła na łapkę i dopiero by był foch i tragedia!\n- Okej, czyli ty robisz za mózg operacji - zdecydowała. Skoro Shay lepiej zna się na ciałach niebieskich, niech ona orientuje się gdzie skierować lunetę i tłumaczy, jak się nazywa który świecący punkcik. Pod tym względem Maddie była gotowa całkowicie jej zaufać, jako że sama nie miała w temacie żadnego doświadczenia. Nawet nie zauważyłaby, gdyby nowa znajoma wcisnęła jej jakiś totalny kit.\n- Mi ktoś kiedyś powiedział, że mogę znaleźć odpowiedzi na pytania jeśli w odpowiedni sposób rozgrzebię tłuczone ziemniaki. Takie rzeczy to same bzdury, wszechświat nie jest od tego, żeby słuchać naszych dyrdymałów - stwierdziła stanowczo. Wszystkie tego typu historyjki to były bujdy na resorach i nie przepadała nawet za samym słuchaniem podobnie ckliwych teorii, a co dopiero za tym, kiedy jakiś idiota im dowierzał. Żadnych życzeń pod spadającą gwiazdą, żadnego trzymania kciuków, żadnych breloczków na szczęście.


Niemcy obłożyły sankcjami… konia Kadyrowa – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nNiemcy obłożyły sankcjami… konia Kadyrowa\n18 listopad 2014 Rosja 2 comments\n“To łamanie praw konia, który zapracował na siebie szybkimi kopytami i gorącym sercem. Koń nie podlega unijnym sankcjom” – tak czeczeński przywódca Ramzan Kadyrow protestował przeciwko odmowie niemieckich władz wypłacenia nagrody za zwycięstwo jego klaczy Zazu na zawodach w Baden-Baden.\nPowodem odmowy był fakt, że Kadyrow – właściciel konia – figuruje w spisie osób objętych przez Unię Europejską sankcjami finansowymi. Odmówiono również wypłaty środków na utrzymanie w niemieckiej stajni zarówno Zazu, jak i jeszcze jednego z koni czeczeńskiego dyktatora.\n“Teraz Zazu ze smutkiem patrzy jak jej konkurenci używają sobie na podwórzu stajni i to ją demotywuje. Okazuje się, że koń, jako przyjaciel człowieka, ma odpowiadać za swojego pana i być winnym wszystkiemu co się dzieje na świecie. A przecież Zazu chce tylko spokojnie żyć, jeść owies, skakać i przynosić radość ludziom” – narzekał Kadyrow. Uderzył też w wysokie tony: “To kolejna haniebna karta w historii Niemiec”.\nNajwyraźniej protesty Kadyrowa odniosły skutek. Zakaz wypłaty nagrody w końcu cofnięto, a pieniądze przelano na konto Kadyrowa – podaje RIA Novosti. Dyktator zapewnia, że przeznaczy część nagrody na pomoc dla inwalidów, sierot i ubogich.\nAgencje nie podają, czy niemieckie władze oficjalnie przeprosiły także samą Zazu, czego również domagał się czeczeński przywódca.\nTagi: Czeczenia Kadyrow Niemcy śmieszne sport zwierzęta\n18 listopada 2014 o 22:29 Odpowiedz ↓\nJest tylko na świecie jedna dyktatura i jest nią ustawianie rządów w różnych krajach pod dyktat iluminatów w tym USA, amerykańska prezydentura mimo zmian prezydenta stała się dyktaturą trockistów chcących przy jej pomocy zaprowadzić NWO czyli jeden światowy rząd lucyfera.\n19 listopada 2014 o 00:08 Odpowiedz ↓\nwracaj tam skąd przyszedłeś gnido bolszewicka


Archiwa: Starówka - W Cieniu Jupiterów Mielec\n21 lipca 2020 (wtorek) 21 lipca 2020 (wtorek) 0\nII etap remontu ul. Kilińskiego – Zmiany w kursowaniu MKS. Miejska Komunikacja Samochodowa Sp. z o. o. w Mielcu informuje pasażerów, że od 27 lipca 2020 r. (poniedziałek), w związku z kolejnym etapem remontu ul. Kilińskiego, nastąpi zamknięcie odcinka od Ronda...\nW niedzielę, 14 lipca, w ramach działań „Budzimy mielecką Starówkę” plastycy Domu Kultury SCK prowadzili zajęcia plastyczne dla dzieci. Pogoda dopisała, uczestnicy również, budzenie Starówki uważamy więc za udane. Warsztaty plastyczne nosiły nazwę „Sztukarynki”. Mamy nadzieję, graniczącą z pewnością, że...\nKociańskirynekSamorządowe Centrum Kultury MielecStarówka


Co to jest Obrona Pirc (1 ... d6 lub 1 ... g6)?\nNa tej stronie: http://www.dwheeler.com/chess-openings/ jest napisane, że Pirc Defense to 1. e4 d6 lub 1. e4 g6 . Który z nich jest prawdziwą obroną Pirca?\n1. e4 g6 z pewnością można transponować do Pirc, ale nie są to pierwsze dwa standardowe ruchy. Jeśli spojrzysz na wpis ECO dla B07, B08, B09, zobaczysz standardowe warianty dla Pirc / Modern. Powiedziałbym, że podany link jest błędny.\nbez 2. d4\n2. d4 bez 2 ... Nf6\n2 ... Nf6 bez 3. Nc3\n3. Nc3 bez 3 ... g6\n3 ... g6 bez 4. Nf3 , 4. f4\n1. e4 d6 2. d4 Sf6 3. Sc3 g6 4. Sf3\n1. e4 d6 2. d4 Sf6 3. Sc3 g6 4. f4\nDzięki, teraz zastanawiam się, czy którekolwiek z pozostałych otworów w łączu też są błędne.\nPirc i Współczesna Obrona są bardzo blisko spokrewnieni.\nW Pirc czarny narzeczony zagrywa biskupa swego króla i gra ... Sf6; ... d6 jest konieczne do przygotowania ... Sf6, bo inaczej białe mogą przegonić skoczka e4-e5. Jest kilka ustawień, które białe mogą wybrać, ale czarne definiują obronę Pirc:\nJego kolejność ruchu, 1 ... d6, a następnie 2 ... Sf6, zapewnia, że pionek białych e4 jest atakowany i nie może posuwać się naprzód; więc białe nie mogą zagrać pionka na c4. To ważne.\nNowoczesne jest jak Pirc bez ... Sf6:\nOczywiście, jeśli czarne grają ... Sf6 tutaj lub w ciągu kilku ruchów, to znowu jest Pirc. Ale czarne mają też inne ruchy: zacznij coś od strony hetmańskiej z ... a6 lub ... c6, rozwinąć drugiego skoczka do c6 lub d7, albo zagraj ... e6 lub ... e5 (i ... Ne7 później). Ale często czarne kończą grę ... Sf6 w końcu, a potem staje się PIRC.\nW tej kolejności ruchów białe mogą również wybrać 3.c4:\nTeraz znowu, jeśli czarny nie gra ... Nf6, to wciąż jest Nowoczesna Obrona (taka, która często pojawia się po 1.d4 lub 1.c4). Ale jeśli czarne to zagrywają, to nie jest to PIR, ponieważ w PIR białe nie mogą grać c4. Zamiast tego jest to King's Indian Defense ! Zwykle zaczyna się 1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4, ale to jest to samo.\nA więc - fianchetto bez Sf6 to nowoczesność , fianchetto z Sf6, ale bez białego pionka na c4 to Pirc , fianchetto z Sf6 i c4 to królewski Indianin .\nSą też nie-Pirc linie zaczynające się od 1.e4 d6:\nW czeskiej obronie (1.e4 d6 2.d4 Sf6 3.Sc3 c6) czarne nie zagrywają gońcem na g7.\nA to (1.e4 d6 2.d4 Nf6 3.Nc3 e5 ) jest sposobem na dostanie się do Philidor Defense , która zwykle zaczyna się 1.e4 e5 2.Sf3 d6 3.d4 Sf6 4.Sc3, aby uniknąć kilku opcji przez białe, kosztem dopuszczenia 4 .dxe5 dxe5 5.Qxd8 +, ale uważa się, że jest to w porządku dla czarnych.\nNormalny rozwój Obrony Pirc to k6, który kończy się na białych 2. e5. Później będziesz mieć czas na grę w g6 i Bg7.\nG6 może cię tam „doprowadzić”, jeśli białe zagra, powiedzmy d4, po czym nastąpi rozwinięcie figury. Ale jest to „miękka”, gorsza metoda, ponieważ daje białym zbyt wiele opcji.\nPraktyka arcymistrzowska obala pogląd, że 1 ... g6 jest gorsze. I dlaczego, u licha, miałbyś się bać 2. e5? Jest kilka niezależnych linii krytycznych, które białe mogą _force_ po 1 ... g6. Jeden to 2. Gc4, po którym następuje 3. Hf3. Częściej zobaczysz albo transpozycję na otwarcie strony hetmana, jak KID (lub nawet do pozycji osiągalnej przez rozkaz ruchu Caro-Kann) lub linię, w której czarny powstrzymuje się przed transpozycją z powodu preferencji (na przykład Averbakh, kiedy białe grają w zestaw przypominający KID, a czarne zostawiają KN w domu, aby ułatwić wczesne ... f5.)\n@EvanHarper: To, co mówisz, może być prawdą na poziomie GRANDMASTER. Ale dla pomniejszych śmiertelników, 1. gg czarnych i 2. e5 białych stwarza problemy, z którymi wolałbym sobie nie radzić.\nEhm, jakie dokładnie problemy? Wydaje mi się, że to w zasadzie niezmotywowany atak pionka. Zresztą austriacki atak w Pirc, krytycznej linii, której czarne nie mogą zapobiec, pozwala białym na push e5 z zyskiem czasu trafiając w Sf6. Również pomysł, że niektóre linie są w jakiś sposób dobre dla GMów, ale złe dla „śmiertelników”, nie daje mi zdziwienia.\nObrona Pirc ma na celu wejście w setup KID z otwarcia Piona Królewskiego. Główna linia biegnie\ne4 d6 2. d4 Sf6 3. Sc3 g6 Zwróć uwagę, że białe mają o jeden ruch więcej niż w KID, więc gra w szachy jest szybsza dla białych.\nGłówną strategią obrony Pirc jest wykorzystywanie przełamań pionkiem, aby podważyć środek białych.\nUwaga: Obrona Pirc ma wyjątkowo ostre pozycje, więc radzę unikać tego do osiągasz ranking FIDE 1500.


Po Bydgosku: lutego 2016\nW lokalu nie ma za wiele elementów ozdobnych, ale nie są też potrzebne. Wszędzie pełno jest\nmałych detali, które dodają miejscu uroku, a nawet same materiały i jakość wykończenia\nwystarczają, by całość robiła bardzo dobre wrażenie. - fot. własne.\nPo długiej przerwie czas wrócić do wypadów. Tym razem nie będą to burgery (ale obiecuję, że jeszcze do pysznych buł z mięsem wrócę!), a naleśniki z bydgoskiej naleśnikarni The Moon, przy ulicy Jatki. Nie potrafiłem się przekonać do lokalizacji w galeriach handlowych i jeśli tylko mogę, wybieram lokale dostępne bezpośrednio z ulicy. Otwarcie naleśnikarni w nowiutkim kompleksie Sowy przy Starym Rynku sprawiło, że moja niechęć do siedzenia w hałaśliwym tłumie przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Jak zawsze, w czasie mojego wypadu towarzyszyła mi moja kochana Daria, więc ocenę na końcu tekstu opieram o obie nasze opinie. Jak wyszło? Przekonajcie się sami!\nPo pierwsze - lokalizacja!\nTrudno mi wytknąć jakikolwiek problem, mankament czy minus lokalizacji tego lokalu. Ulica Jatki powstała właśnie z myślą o gastronomii, a jej wygląd i otoczenie to jeden z najładniejszych punktów na bydgoskiej starówce. Sama uliczka zakryta jest szklanym dachem, dzięki czemu w sezonie można spędzić tu miło czas niezależnie od tego, jaka jest w danej chwili pogoda. Nasza wizyta wypadła w trochę innym terminie, więc na zewnątrz nie było wystawionych stolików, a godziny popołudniowe w samym środku tygodnia sprawiły, że nie było też specjalnie wielkiego ruchu. Mimo to nawet w porze "powrotów z pracy" w lokalu zajętych było kilka stolików. Wewnątrz panował przyjemny spokój i chociaż w pewnym momencie muzyka osiągnęła niebezpieczny poziom "prawie zrobiło się za głośno", to absolutnie nie przekroczyła go i atmosferę z czystym sumieniem mogę nazwać bardzo przyjemną! Może powinienem się cieszyć, że nie wybraliśmy na swoją wizytę weekendu?\nNa miejsce bardzo wygodnie dotrzeć można za pomocą roweru miejskiego, którego stacja jest zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej, w ciepłe dni to absolutnie najlepszy środek transportu dla wszystkich kierujących się na Jatki i zachęcam do korzystania z niego, przede wszystkim dla wygody. Jeśli jednak nie potraficie żyć bez samochodu, to znajdziecie dla siebie miejsce przy ulicy Pod Blankami, gdzie zlokalizowany jest parking poziomowy. Z parkingu do lokalu jest mniej, niż 5 minut spaceru i nie ma najmniejszego sensu szukać miejsc parkingowych bliżej, bo więcej czasu zmarnujecie, klucząc staromiejskimi uliczkami i szukając miejsc, niż idąc spokojnie przez jeden z najładniejszych zakątków miasta.\nDo naleśników możecie dobrać też wino z\nbardzo ładnie zaaranżowanej półki.\n- fot. własne.\nWarto tu dodać kilka słów o wystroju, który jest jednocześnie bardzo prosty i bardzo nowoczesny, ale zarazem całkiem elegancki jak na typowy lokal "casualowy". Nie udaje lokalu o nie wiadomo jak wysokim standardzie, nie stara się na siłę być designerski czy artystyczny, a jednak wszystkie małe szczegóły sprawiają, że wnętrze podoba mi się o wiele bardziej, niż pobliskie Memo, aspirujące do miana lokalu klasy premium. Może to kwestia gustu, może mojego nastroju w danym dniu, ale po prostu chciało się tam siedzieć i rozmawiać. Jedyny szczegół, który zwrócił moją uwagę to jakiś dziwny problem z zasilaniem oświetlenia, które w pewnym momencie zostało "przygaszone". Wszystko byłoby super i zdecydowanie na plus, gdyby żarówki nie zaczęły nieznacznie migotać nad stolikami. Pewnie wiele osób nie zwróci na to szczególnej uwagi, ale dla osoby spędzającej o wiele za dużo czasu przed monitorami komputerów, był to bardzo drażniący szczegół. Podejrzewam, że bardzo wiele osób, które pracują w biurach i wychodzą z nich z mocno zmęczonym wzrokiem, jak ja, może mieć problem z tym "mruganiem". Dla odmiany, Daria kompletnie zwróciła na to uwagi.\nNa sam koniec jeszcze ważna informacja dla rodziców. Jeśli chcecie wybrać się tu ze swoją pociechą, będziecie mieć do dyspozycji mały kącik zabaw dla dzieci, który wprawne oko wypatrzy na pierwszym zdjęciu dodanym do tekstu. W naleśnikarni znajdziecie też dziecięcy stolik do karmienia najmniejszych maluchów, więc nie musicie martwić się, czy będziecie musieli walczyć z trzymanym na kolanach dzieckiem o zachowanie równowagi i czystości otoczenia. Niby mały detal, a jednak wielka różnica i chociaż nie mam jeszcze dzieci, to i tak potrafię docenić myślenie o rodzicach. Za to należą się z całą pewnością brawa dla prowadzących The Moon.\nKsiężycowe jedzenie - czy warto?\nNa samym początku muszę szczerze przyznać, że nie zamówiliśmy pełnego przekroju przez kartę dań, a jedynie po jednym naleśniku. Na szczęście moje wrażenia były na tyle dobre, że dam tu kredyt zaufania, że i reszta karty trzyma poziom. Kredyt zaufania o tyle duży, że widząc na jednym ze stolików w tle desery, poważnie chciałem zaryzykować skrajne przejedzenie. Zanim jednak zacznę to opowiadać od końca, wróćmy do konkretów.\nTak właśnie prezentują się naleśniki w The Moon". Bardzo prosto podane, bez dodatkowego przybrania i zbędnych ozdobników. Zwycięstwo treści nad formą, ale w zaskakujący sposób pasujące do prostego i nowoczesnego wyglądu lokalu. - fot. własne.\nNasze zamówienie zaczynało się na herbacie, a kończyło na naleśnikach ze szpinakiem, kurczakiem i suszonymi pomidorami. Tylko tyle, ale okazało się, że jednocześnie aż tyle. Do naleśników z wszystkich dostępnych dodatków wybraliśmy porcję sosu czosnkowego, który okazał się strzałem w dziesiątkę. Sosu było w sam raz, więc nasze zamówienia nie "pływały" w sosie i bardzo dobrze, bo farsz był naprawdę świetnie zrobiony i aż szkoda by go było zagłuszyć nadmiarem sosu. Suszone pomidory przyjemnie przełamywały smak szpinaku, a sam szpinak był dobrze doprawiony i nie został za mocno rozgotowany, dzięki czemu nie "lał się" w naleśniku. Wszystko to zawinięte w ciasto, które nie było ani za twarde, ani za delikatne, dzięki czemu bardzo wygodnie było je kroić i jeść. To wbrew pozorom bardzo ważne, żeby naleśniki nie rwały się przy byle dotknięciu sztućców, bo zbieranie odłamków ciasta wymieszanych z farszem to żadna frajda. Tutaj udało się tego uniknąć.\nCzego nie udało się uniknąć? Może część z Was już zauważyła na zdjęciu, a część zaraz zwróci na to uwagę. Na samym środku naleśnika jedynym farszem w mojej porcji był absolutny brak farszu. Niby detal, niby wyszedłem całkiem najedzony, a jednak nie mogę przemilczeć zawodu, który przeżyłem mniej więcej w połowie jedzenia. Naleśnik nadal był pyszny, nadal był dobrze przyrządzony, ale od tego momentu to już nie było to samo. Daria miała trochę więcej szczęścia i jej porcja była od początku do końca idealna jak tylko to możliwe. Czy ostatecznie mogę powiedzieć, że było warto? Tak! Nawet pomimo pewnych problemów, jedzenie było smaczne i sycące, a do tego podane bardzo szybko po zamówieniu przez bardzo miłą obsługę. Mimo wszystko jest tutaj miażdżąca przewaga plusów nad minusami.\nCzy poleciłbym Wam wypad do naleśnikarni The Moon na ulicy Jatki? Tak. Nasz szybki obiad dla dwojga zmieścił się w zakresie "jednego niebieskiego banknotu", a gdybyśmy wybrali inny rodzaj naleśników, pewnie nawet i z deserem nie przekroczylibyśmy tej kwoty za bardzo. Nie mam też najmniejszych zastrzeżeń do obsługi, nastroju i ogólnego wyglądu lokalu. Tam po prostu wszystko (prawie) grało, dzięki czemu niektóre małe mankamenty jestem w stanie wybaczyć. W końcu wyjścia "na miasto" tylko w połowie polegają na jedzeniu, a druga połowa przyjemności to spotkanie spędzone w odpowiednim towarzystwie i odpowiedniej atmosferze. Szkoda tylko, że oświetlenie męczyło i tak już zmęczony wzrok. Ostateczny werdykt?\nPS: Pamiętajcie też, żeby sprawdzić inne lokale w Bydgoszczy, które miałem dotychczas okazję odwiedzić. Jeśli nie macie ochoty na naleśnika, to może skusicie się na coś bardziej mięsnego? ;)\nEtykiety: gastronomia, jatki, jedzenie, lokale, naleśniki, o bydgoszczy, stare miasto, The Moon, wycieczki, wypady\nBudynek dawnego Teatru Kameralnego przy Rybim Rynku. To właśnie tutaj\npowstać może zupełnie nowa scena muzyczna w Bydgoszczy.\n- fot. Pit1233, Wikimedia Commons, 2008 r.\nTym razem wpis bardzo krótki i bardzo "na szybko", ponieważ sprawa jest bardzo prosta. W Bydgoszczy planuje się utworzenie nowej sceny, która znajdowałaby się w budynku dawnego teatru kameralnego, ulokowanym przy Rybim Rynku. Obecna koncepcja zakłada utworzenie tam teatru lalek, bardzo podobnego do analogicznej instytucji działającej w Toruniu. To niezły pomysł, ale to miejsce ma o wiele większy potencjał, o czym przekonuje Józef Eliasz. Nie ma żadnego powodu, by odrestaurowany obiekt nie służył o wiele szerszej publice i w znacznie bardziej rozbudowanym charakterze. Teatr lalek jest instytucją ciekawą, ale lokalizacja dawnego teatru kameralnego w samym sercu miasta, tuż przy Starym Rynku, aż prosi się o to, by obiekt ten żył przez jak największą część doby i służył znacznie większej części mieszkańców miasta (oraz osób je odwiedzających). Zgadzam się w pełni z opinią, że poszerzenie oferty może wnieść tylko i wyłącznie dodatkową wartość w tkankę miasta, a także bardziej ożywić naszą starówkę. Właśnie dlatego postanowiłem wesprzeć Józefa Eliasza w jego staraniach i poprosić, za pośrednictwem tego bloga, także i Was o wsparcie.\nApel, wystosowany przez Stowarzyszenie Artystyczne Eljazz, możecie przeczytać w całości TUTAJ, a ja pozwolę sobie przytoczyć tylko kilka małych fragmentów, które pokazują, jak bardzo potrzebna jest nam nowa scena. Cyt.:\n"Potrzeba powołania nowej sceny muzycznej jest ogromna. To jest brakujące ogniwo w kulturze bydgoskiej. Od wielu lat borykamy się z problemami lokalowymi, gdyż działalność stowarzyszeń, fundacji i podmiotów zajmujących się kulturą w naszym mieście nie może prawidłowo funkcjonować bez właściwej bazy lokalowej.\nDo tej pory korzystaliśmy z gościnności instytucji kultury i prywatnych miejsc, które prowadzą własną politykę kulturalną, a dostosowanie się do programu tychże instytucji jest najczęściej niemożliwe. Wynajmowanie sali w Operze Nova lub Filharmonii Pomorskiej jest bardzo trudne i kosztowne, dlatego też tracimy możliwość tworzenia wielkich, własnych wydarzeń artystycznych.(...)\nZatrzymanie w Bydgoszczy najzdolniejszych artystów, którzy po ukończeniu studiów zmuszeni są opuścić nasze miasto. Do tej pory wyjechało z Bydgoszczy wielu z nich i z pewnością nigdy nie wrócą, jeśli nie poprawi się sytuacja rozwoju dla nich.\nTracimy w ten sposób armię najzdolniejszych, którzy zasilają inne ośrodki w naszym kraju i za granicą. Powstanie nowej sceny muzycznej sprowadzi do Bydgoszczy wielu utalentowanych artystów, którzy będą pracować i tworzyć na rzecz naszego miasta.(...)"\nJak pomóc utworzyć scenę, na której niezależni twórcy mogliby występować w warunkach zbliżonych do scen w obiektach publicznych, ale nie musieliby walczyć o każdy występ? Przede wszystkim musimy pokazać miastu, że jest taka potrzeba i nie jest to tylko inicjatywa jednej osoby, a szersza wola mieszkańców Bydgoszczy! Żeby to zrobić, możecie pobrać oraz wydrukować TEN SZABLON listy poparcia i zebrać podpisy swoje, rodziny, znajomych i innych osób, które także chciałyby zobaczyć w Bydgoszczy niezależną scenę muzyczną. Listę następnie zostawić możecie bezpośrednio w klubie Eljazz przy ulicy Krętej 3 w Bydgoszczy lub wysłać na adres Stowarzyszenia Artystycznego Eljazz, którego adres znajdziecie we wspomnianym wcześniej apelu. Razem możemy więcej i nawet tak drobna rzecz, jak wyrażenie poparcia dla tej inicjatywy, może zrobić wielką różnicę.\nEtykiety: Eljazz, inscenizacje, inwestycje, kultura, muzyka, o bydgoszczy, rybi rynek, scena, stare miasto, teatr, teatr kameralny\no 07:23 8 komentarzy:


Kruche ciasto na bazie oliwy z oliwek extra vergine Monini Classico z aksamitnym kremem migdałowym i skórką cytrynową - Akademia Kulinarna Whirlpool\nKruche ciasto na bazie oliwy z oliwek extra vergine Monini Classico z aksamitnym kremem migdałowym i skórką cytrynową\nSkładniki na krem frangipane\n85 g mąki z migdałów\nCiasto możemy wyrabiać zarówno za pomocą ręki jak i w robocie kuchennym. W misce łączymy mąkę, cukier i oliwę Monini. Zaczynamy wyrabiać ciasto za pomocą ręki lub, jeżeli wyrabiamy ciasto w robocie kuchennym, za pomocą haka. Dodajemy jajka, jedno po drugim. Dodajemy proszek do pieczenia i kontynuujemy wyrabianie ciasta za pomocą ręki do momentu otrzymania zwartego ciasta. Następnie formujemy kulkę.\nCiasto, do którego dodajemy oliwę, nie wymaga czasu na odpoczynek, od razu po wyrobieniu można zacząć formować z niego ciasteczka lub inne wypieki.\nW garnuszku podgrzewamy mleko. Ubijamy jajka z cukrem i szczyptą soli. Po kilku minutach ubijania dodajemy skórkę z cytryny i przesiane przez sitko obydwie mąki. Ubijamy jeszcze przez kilka minut.\nJak tylko mleko zacznie wrzeć odmierzamy ½ szklanki i łączymy z jajkami. Mieszamy i wlewamy całość do garnuszka z mlekiem. Ciepło mleka spowoduje, że masa jajeczna podwoi swoją objętość.\nGdy na powierzchni zaczną pojawiać się bąbelki zaczynami energicznie mieszać, do momentu, aż całość połączy się w jednolitą konsystencję.\nZmniejszamy ogień, dodajemy masło i skórkę oraz sok z cytryny. Mieszamy do momentu i przelewamy do oddzielnego pojemnika. Od czasu do czasu mieszamy powstały krem po to aby szybciej wystygł. Powinien osiągnąć temperaturę pokojową.\nUżywając ubijaczki mieszamy cukier z mąką migdałową, masłem, jajkiem i skórką z cytryny, do momentu, aż osiągniemy dosyć gęstą kremową konsystencję. Odstawiamy.\nCiasto wykładamy na oprószony mąką blat i rozwałkowujemy na grubość ok 4-5 mm. Podnosimy ciasto i umieszczamy nad nasmarowaną masłem i oprószona mąką blachą. Delikatnie układając upewniamy się, że ciasto pokryło zarówno spód jak i boki blaszki. Spód ciasta nakłuwamy lekko widelcem. Następnie wykładamy wystudzony krem cytrynowy.\nKrem frangipane przekładamy do rękawa cukierniczego. Na wierzchu kremu cytrynowego tworzymy paski z kremu frangipane i rozprowadzamy go delikatnie po całej powierzchni.\nCiasto pieczemy w nagrzanym do 180 st C piekarniku przez 35-40 min, lub do momentu, aż się zarumieni.\nCiasto podajemy w pełni wystudzone i dekorujemy płatkami migdałowymi, cukrem pudrem i zestem z cytryny.\nCANNELLONI Z MIELONYM MIĘSEM I SOSEM POMIDOROWYM\nŁOSOŚ PIECZONY Z MASŁEM I ZIOŁAMI


Kilka sprawdzonych sposobów na jesienną chandrę. - steifer.pl\nJesień to pora roku, która nie należy do najbardziej lubianych. Problemy z samopoczuciem zaczynają się, kiedy pojawiają się krótkie dni, cały czas pada i jest zimno. Spadek nastroju, apatia, stany depresyjne to typowe objawy świadczące o tym, ze dopadła nas chandra. Jak radzić sobie ze spadkiem formy?\nDni są zdecydowanie krótsze niż latem, dlatego jeśli wygospodarujesz choć godzinę snu więcej niż dotychczas, organizm będzie miał więcej czasu na regenerację. Na pewno na tym zyskasz. Obudzisz się bardziej wypoczęty i gotowy na kolejny dzień.\n2. Walcz ze stresem.\nTo właśnie stres jest największym sprzymierzeńcem chandry. Szkodzi nie tylko zdrowiu psychicznemu, ale również fizycznemu. Kiedy stres nas dopada i denerwujemy się, że znowu nam coś nie wyszło, samopoczucie bardzo się pogarsza. Jeśli nie dajesz sobie rady z tym problemem, idź do specjalisty. Może wystarczy poznać techniki relaksacyjne. Joga, masaże… Jeśli ma pomóc to dlaczego nie spróbować?\n3. Zmień dietę.\nZdrowe odżywianie ma niewątpliwie ogromny wpływ na samopoczucie. Niezdrowa żywność pogarsza stan fizyczny i psychiczny. Przekąski, fast foody, zbyt duża ilość cukru i tłuszczu. Taka dieta to nie tylko dodatkowe kilogramy, ale również wstęp do depresji. Jesień to idealny czas, by zmienić nawyki żywieniowe i zadbać o siebie.\nW zdrowym ciele zdrowy duch, dlatego dbaj o to co jesz\nO zaletach ruchu słyszał chyba każdy. Podczas aktywności fizycznej, do mózgu przedostają się endorfiny. Odpowiedzialne one są za poczucie zadowolenia i szczęścia. To również świetny sposób na walkę ze stresem. Oprócz poprawy przemiany materii, zmniejsza się poziom kortyzolu, który jest odpowiedzialny za stres.\n5. Zrób coś tylko dla siebie.\nZostaw wszystko za sobą, odpręż się i w ciszy pomyśl, czego brakuje Ci do szczęścia. Wyznacz sobie mały cel do osiągnięcia. Takie sukcesy też potrafią cieszyć. Zrób sobie gorącą kąpiel, zapal świece…Zadbaj o lepsze samopoczucie. Taki relaks podniesie Cię na duchu i wprawi w lepszy nastój.\nNie chodzi tu oczywiście o leki poprawiające nastrój, które są dostępne w każdej aptece. Czasem wystarczy dostarczyć organizmowi więcej witaminy D. Latem, kiedy świeci słońce, organizm nie ma problemow z jej niedoborem. Okres jesienno – zimowy to najwyższy czas, by uzupełnić braki witaminy.\nOdrobina świeżego powietrza w ładny dzień potrafi poprawić humor i zniwelować jesienną chandrę\n7. Światło, olejki, aromaterapia.\nZłe samopoczucie najczęściej spowodowane jest brakiem świata. Warto zainwestować w specjalna lampę i zastosować fototerapię. Zapachy również odgrywają dużo rolę. Olejki eteryczne stosowane w aromaterapii potrafią zdziałać cuda. Do walki z chandra można zastosować olejki cytrusowe (grejpfrutowy, cytrynowy, pomarańczowy), eukaliptusowe, z drzewa herbacianego i z trawy cytrynowej.\nJeśli spadek nastroju jest tak duży, że to co do tej pory nas cieszyło, już nie sprawia przyjemności, może to oznaczać stany depresyjne. W tym wypadku trzeba udać się do specjalisty, gdyż depresja wymaga leczenia. To niebezpieczna choroba, która jest często lekceważona. W tym wypadku niezbędne będzie leczenie farmakologiczne. Jeśli to jednak tylko jesienna chandra, zadbaj o swoje samopoczucie, a efekty pojawią się bardzo szybko.


Strefy w ogrodzie - jak je zaplanować?\nDział: Budowa domu 09 04 2021\nW dobrze urządzonej przestrzeni dużo przyjemniej jest przebywać. Tyczy się to nie tylko pomieszczeń, ale i otwartych przestrzeni, w tym naszych ogrodów. Podczas projektowania zieleni warto zwrócić uwagę na przemyślane zaplanowanie poszczególnych stref. Jak to zrobić i co wziąć pod uwagę? Odpowiedzi w poniższym artykule!\nDlaczego warto podzielić ogród na strefy?\nPlanowanie stref w ogrodzie pozwala nam w pełni wykorzystać przestrzeń. W ten sposób każdy skrawek ziemi zostanie spożytkowany i nic w ogrodzie nie znajdzie się przez przypadek. Unikniemy również chaosu i bałaganu - wszystko ma swoje określone miejsce. Dużo łatwiej będzie też wykonywać nam niezbędne zabiegi pielęgnacyjne. Dzięki strefom możemy łatwiej rozłożyć i zorganizować sobie pracę. Poza tym taki projekt ogrodu sprosta wszelkim naszym oczekiwaniom - nie będziemy musieli zastanawiać się, czy ogród ma być tylko do uprawy warzyw lub tylko do wypoczynku. Za sprawą starannego podziału możemy mieć to wszystko u siebie!\nWszyscy fani pięknych roślin z pewnością zechcą mieć u siebie strefą poświęconą właśnie na posadzenie ozdobnych gatunków krzewów czy kwiatów. Podczas planowania strefy ozdobnej weźmy pod uwagę warunki, jakich wymagają rośliny. Czy miejsce, w którym chcemy je zasadzić, jest odpowiednio nasłonecznione i zasłonięte przed wiatrem? W jaki sposób chcemy zaprezentować rośliny? Na rabacie czy na skalniaku? Czy poza roślinami znajdzie się tam coś jeszcze? Śmiało oprócz roślin możemy umieścić tam także ozdobne donice, kwietniki czy nawet rzeźby. W ten sposób strefa ozdobna będzie także miejscem, w którym zaprezentujemy elementy nawiązujące do danego stylu aranżacji ogrodów.\nWarzywnik w ogrodzie - strefa uprawna\nWielu z nas chce mieć własne świeże warzywa na wyciągnięcie ręki. W tym celu warto stworzyć swoją strefę uprawną. Jak może ona wyglądać? Najłatwiejszym, ale i skutecznym rozwiązaniem będzie zaplanowanie grządek. Wybierzmy do tego część ogrodu, w której słońce świeci zbyt mocno. Wyznacznikiem będzie też odległość do źródła wody - latem warzywa na grządkach będą wymagały częstego podlewania. Poza grządkami, jeśli mamy wystarczająco dużo miejsca, możemy zdecydować się także na szklarnię lub tunel foliowy. To doskonały pomysł dla tych, którzy wolą sadzić warzywa z rozsad niż siać je wprost do gruntu.\nW zależności od naszych upodobań i potrzeb strefa relaksu może prezentować się na różne sposoby. Jeśli nie wiemy, jak wprowadzić nasze plany do ogrodu, w planowaniu strefy relaksu, jak i wszystkich pozostałych pomoże nam firma ogrodnicza Green Solutions. Jakie opcje możemy rozważyć?\nmiejsce do zabawy dla dzieci z piaskownicą i huśtawkami;\nbujany fotel, huśtawka lub hamak, gdzie odprężymy się po pracy;\npalenisko lub murowany kominek idealny na wakacyjne grillowanie;\nwolna przestrzeń, na której postawimy basen w wakacje lub gdzie rozłożymy leżaki;\naltana, która pozwoli nam spędzać czas w ogrodzie także podczas deszczu;\ntaras idealny do spożywania latem posiłków i organizowania wakacyjnych spotkań.\nMożliwości mamy naprawdę wiele. Do tego możemy zrealizować je na różne sposoby, wprowadzając do ogrodu elementy konkretnego stylu aranżacji ogrodów. Dobierzmy to mądrze, aby jak najlepiej wykorzystać przestrzeń i móc z niej korzystać z przyjemnością.\nStrefy w ogrodzie - podsumowanie\nJeśli przed nami tworzenie projektu zagospodarowania naszego ogrodu, podzielenie go na strefy może być dobrym tropem, który ułatwi nam pracę. Będziemy mogli planować swój ogród stopniowo i rozłożyć prace na dłuższy okres, co przy ograniczonym budżecie i niedużej ilości czasu może okazać się najlepszym rozwiązaniem.


Giardioza u psów: przyczyny, objawy, leczenie i zapobieganie\nGiardioza jest powszechną chorobą, która atakuje układ pokarmowy psa, a dokładniej jego jelita. Jest przenoszony przez pasożyta Giardia , który atakuje przewód pokarmowy psa i przechodzi z jego kałem. Chociaż nie jest to poważna choroba, jest niestety bardzo zaraźliwa. Pies może zarażać inne zwierzęta, ale także ludzi, poprzez zwykły kontakt. Poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia tej choroby.\nCo to jest lamblioza? Jakie są przyczyny?\nGiardioza to tzw. Choroba pasożytnicza, zlokalizowana w jelitach psów, ale także wielu ssaków, w tym ludzi. Wywołuje ją pierwotniak ewoluujący w jelitach Giardia duodenalis . Uważa się, że prawie 30% szczeniąt jest nosicielami tego pasożyta jelitowego i choroba ta jest bardzo szybko przenoszona w hodowlach, stąd jej przydomek „choroba społeczna”. Rzeczywiście może dotrzeć do wszystkich członków społeczności. Szacuje się, że od 7 do 17% dorosłych psów jest dotkniętych chorobą w tak zwanym klasycznym środowisku.\nChoroba jest przenoszona przez Giardia duodenalis . Organizm ten składa się z pojedynczej komórki i przemieszcza się w jelicie cienkim za pomocą wici.\nGiarda występuje w dwóch mikroskopijnych formach: trofozoit i cysta.\nTrofozoit porusza się wraz ze swoją wici po wewnętrznej powierzchni jelita cienkiego. Łatwo rozmnaża się i wchłania składniki pokarmowe żywiciela.\nTorbiel jest uśpioną formą Giardia, która skupia aglomerat kilku trofozoitów. Są one uwalniane przez działanie soków trawiennych przed złożeniem nowych cyst. W tej postaci jest wydalany z kałem zwierzęcia i zanieczyszcza otoczenie psa, a następnie innych żywicieli. Niestety ta forma jest bardzo odporna i może zarazić zwierzę już po 3 miesiącach przebywania na zewnątrz.\nPies jest zarażony po prostu przez spożycie wody lub czegoś skażonego Giardią, takiego jak gleba, miski z jedzeniem, odchody innych psów, kontakt z innymi zwierzętami itp. Połyka pasożyta w postaci cysty, która w przewodzie pokarmowym dzieli się na trofozoity. Te rozmnażają się i nowe cysty przechodzą przez stolec. I tak dalej.\nNależy pamiętać, że zarażony pies może uwolnić prawie 1 milion cyst w kale. Ponadto ludzie mogą zostać skażeni przez swojego psa lub przez zwykły kontakt z innym skażonym zwierzęciem lub miską do wyczyszczenia; dlatego bądźcie czujni!\nJakie są objawy lambliozy?\nU większości zdrowych dorosłych psów nie występują objawy, gdy są nosicielami Giardia. Są wtedy uważani za zdrowych nosicieli. Jeśli jednak zwierzę nie jest chore, nadal może zanieczyścić ludzi wokół siebie poprzez swój stolec, ponieważ odrzuca cysty.\nZwykle objawy są widoczne u zdrowych szczeniąt i psów w wieku poniżej 2 lat, a także u starszych, słabych lub chorych psów.\nW takim przypadku obserwuje się następujące objawy:\nMiękkie, bezkształtne taborety, matowe i błyszczące na powierzchni;\nObecność tłuszczu z pożywienia w kale (stolce tłuszczowe);\nWiększy apetyt, ponieważ pies słabo przyswaja pokarm;\nUtrata wagi pomimo zwiększonego apetytu, ponieważ pasożyt zjada składniki odżywcze, witaminy i minerały niezbędne dla dobrego zdrowia psa;\nSierść rosnąca nieregularnie u młodych psów.\nJeśli zauważysz te objawy, udaj się do weterynarza, aby o nich porozmawiać, ale nie panikuj zbytnio. Ta choroba nie jest groźna i nie stanowi zagrożenia dla życia Twojego zwierzęcia. Jednak powtarzająca się biegunka może prowadzić do odwodnienia, jeśli nie zostanie złagodzona, i może być większym problemem u starszych lub słabych szczeniąt lub psów.\nU ludzi choroba dotyka przede wszystkim dzieci, osoby starsze i osoby o słabym zdrowiu. Objawy to zwykle uporczywa biegunka, ból głowy i brzucha, uczucie zmęczenia i utrata masy ciała.\nNiestety, biorąc pod uwagę rzadkość objawów u psów i fakt, że objawy te są wspólne dla innych patologii u szczeniąt lub starszych psów, nie zawsze jest łatwo zdiagnozować lambliozę. Weterynarz będzie musiał postawić diagnozę różnicową, ponieważ będzie musiał wziąć pod uwagę inne możliwe choroby.\nRozpoznanie ustala się na podstawie pierwszego badania stolca pod mikroskopem, koproskopii, która pozwala na obserwację obecności pasożytów, bezpośredniej immunofluorescencji i / lub testu PCR. W zależności od wyniku może być konieczne wykonanie drugiej koproskopii w odstępie 3 dni. Po potwierdzeniu diagnozy można rozpocząć leczenie.\nJak leczyć lambliozę?\nAby złagodzić lambliozę, weterynarz przepisuje leki przeciw pierwotniakom. Jednak te leki nie są w 100% skuteczne. Aby uniknąć nawrotów, zwykle konieczne jest odnowienie kuracji na kilka miesięcy.\nPonadto konieczne będzie przeprowadzenie kuracji przeciwpasożytniczej w postaci szamponu w celu wyeliminowania pasożytów obecnych w sierści zwierzęcia. Każde zwierzę w domu również będzie wymagało leczenia.\nWreszcie, aby przywrócić dobrą równowagę flory jelitowej i złagodzić biegunkę, weterynarz może przepisać leczenie probiotykami.\nRównolegle konieczne będzie codzienne czyszczenie misek z wodą i karmą psa wrzącą wodą i odpowiednim środkiem dezynfekującym. Legowisko psa powinno być również codziennie dokładnie czyszczone. Poduszki i tkaniny mające kontakt z psem należy prać w pralce. Na koniec podłogi należy umyć tym samym detergentem co miski.\nPamiętaj, że wybielacz jest nieskuteczny.\nUmyj również ręce po dotknięciu psa i jego rzeczy.\nJak zapobiegać lambliozie?\nZapobieganie giardiozie polega na nienagannej higienie. Załóż rękawiczki, aby zebrać odchody psa i natychmiast je wyrzuć. Chroń się również podczas prania wszystkiego, co może mieć z nią kontakt (tkaniny, zabawki, pościel, miski itp.).\nUżyj urządzenia parowego, aby pozbyć się pasożytów i uzyskaj od weterynarza odpowiedni środek dezynfekujący.\nLykoi, kot, który wygląda jak wilkołak\nZapach u psów: czym naprawdę pachnie pies?\nJakie gatunki egzotycznych ryb wybrać do swojego akwarium?\nShiso (Perilla frutescens var. Crispa), Nanking peril\nFestiwale roślin 2019 w Saucats (33)\nPępek Wenus (Omphalodes cappadocica), blisko niezapominajki\nWymiana roślin 2018 z Gare Franche w Marsylii\nPurple Taro (Xanthosoma violaceum) lub Karaibska Kapusta\nJak wybrać bonsai?\nHerbata: napój zdrowotny\nKurs Living Earth: Ogrodnictwo bez wydatków - Mężczyźni (38)


Spróbuje się jeżeli kot nocuje podwinięty w kłębek\nKoty nie lilak motywu słyną ze nieobcej krnąbrnej duszyczki. W zestawieniu do odwrotnych zwierząt znacznie odnoszą złośliwość na ostatnie, co jadają, jakiej grupie egzystuje przegryzanie w ich miednicy plus o których fazach trwają jedzone. Przeżuwanie pupila widocznie trwań o fala choć trywialniejsze, kiedy wiesz, co da mu ekstaza oraz co będzie dla niego najpomyślniejsze.\nPrzejęło się odgadywać, iż żywienie kota rzekomo nawiązywać na dwóch fasonach żywność: spójnej natomiast torfiastej. Niezmiennie wypasanie kotów podejmuje się od żywność mulistej, która jest gwoli niego płynnie przyswajalna w wstępnym czasie nurtu, jak znowu zęby nie są właściwie dotkliwe oraz bezwarunkowe. Warto tymczasem z etapem podać mu do kuracje żywność nieświeżą, która obieca mu nie ledwie umilenie potocznego wiktu, atoli też zapewni współczynniki błogosławione gwoli jego ozdrowienia.\nCo powinien spożywać kot? Przede ludziom przynależy doglądać, że koty toteż bydlęta drapieżne, które chowają defekt z nabieraniem pewnych momentów roślinnych kiedy np. soja. Białko płynięcia obcesowego winno być przeto określonym czynnikiem w ich prostej głodówce, swobodnie, albo odszukuje się w obiektywnej azali w ulewnej paszy. Jaka z nich jest wszelako przydatniejsza gwoli Twojego czworonoga?\nOdżywianie kota – zalety podmokłej żywności\nPasza mokra z solidnością chodzi do prowiantu, jaki pilnie skosztuje Twojemu kotu. Kotki są do niej oswajane demoralizacji po zostawieniu mleka rodzicielki. Istnieje jeszcze dla nich wyborniejsza i trywialniejsza w trwonieniu. Potrawka w galaretce Whiskas o zapachu drobiowym istnieje rarytasem, na jaki wnikliwie nie pragniesz zniewalać życzliwego kota. Dogodny egzystuje czasami perspektywiczny asortyment ciekawych smaków bagnistych przeżuwaj, które spośród ufnością skosztują własnemu kotom. Żywność o dodatku łososia Whiskas Temptations czyżby Whiskas Adult o gustu wołowiny spośród marchewką uczestniczą do jednokrotnych spośród przebojowych frykasów niespełna każdego podlotka.\nWada zalanej żywność stanowi również solidna materię gorzały, jaka doskonali rolę nerek. Pupile z istoty nie chlają szmat, jednakoż porównywalne nawodnienie egzystuje piekielnie duże dla ich ozdrowienia. Kompozycja wódzie w podmokłej żywności jest z uczciwością najgwałtowniejszą dominantą wręczania takiej wypłaty. Przylega wszakże wspominać, że nie obiecuje ona usunięcia niebezpieczeństwa niedyspozycji nerkowych, która wcale zwłaszcza dochodzi też zwierzęta. Ciągły kontakt do niedawno starki egzystuje przeto takoż niebywale bardzo dobrze napisane http://cartel.com.pl/ właściwy ponad natomiast przy tym sortu pokarmu.\nInną praktyczną opcją stanowi wymienianie kotu paszy lakonicznej. Jej precyzyjną wadą stanowi wydajność, długoterminowość tudzież dalekosiężny gatunek zmysłów również wielorakich członów. Precyzując się na bezstronną strawę, o wyczerpać tąż o astronomicznej odmianie, spośród cesarską pojemnością dzikiego białka. Wymienianie pupilowi szczupłej paszy szarej kondycje idzie się spośród finałem, ponieważ nie oddaje mu ona kosztownych czynników. Jeżeli kupujesz urywaną karmę myśl o zaproszeniu kota do krotnego picia zlewni, albowiem kuracja oparta doszczętnie o strawę kościstą przyczynia się do rozszerzenia szaleństwa infekcji nerkowych.\nCzym wcinać kotów? Przewagi zbilansowanej głodówki\nCzym grubo tuczyć kotów? Najpilniejszym upodmiotowieniem istnieje wykorzystanie kuracje przekładanej. Po czołowe ze bodźców leczniczych, zaś po pozostałe właściwością wypłaty składanej stanowi manipulowanie niezmienności, nadto którą koty po wiejsku nie ubóstwiają. Prawidłowe uprawianie kotów to nie lecz dostarczenie troski na owo, co istnieje wzorowe gwoli jego uzdrowienia, jednak te doprowadzenie, że podbiega do posiłku spośród apetytem. Istotne jest też legitymowanie liczbie donoszonego połykania. Powołane stopniowanie notorycznie winno być zbawienne na obwinięciu krótkiej i słotnej żywność.\nGdyby Twój kot nie wychodzi zbytnio pochłanianiem, które mu posługujesz, warto przekuć symetrie dostarczanej paszy. Żyć widać jego układ potrzebuje dużo żywność nieuprawnej niżeli słotnej albo sprzecznie. Warto ponad badać ze zmysłami, albowiem przeciw wykrętom nie jakiś kotek wymaga kochać obrok spośród ilością żabnicy. Jeżeli humory żywieniowe Twojego kota są przesadnie powtarzalne szanuj jeżeli oglądasz niezwłoczną nowinkę w jego ważkości, skonsultuj się z kardiologiem weterynarii w finale wkomponowania najzgodniejszej wypłaty gwoli Twojego pupila.\nObecne, czym wypasać kota, najprawdopodobniej zależeć od sporo składników. Należałoby skosztować przeróżnych żyw, zarówno pod wobec lepkości, niczym i pozytywów smakowych. Pupile z podstawy że uczą się do opryskliwej paszy, aczkolwiek jednakowo jakże karmy dżdżysta sprawuje ona niepodzielne cnoty. Należałoby przyzwyczaić więc rodowitego psa do rozliczonej wypłaty wspartej o oba typy posiłku gwoli kotów.\nNastępnie poprosił Hanię o rękę, przetrwał ratyfikowany z euforią zaś po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd zyskał podstawę w Sztabie Walnym Wojska Swojskiego.\nNiezadługo wezwałem Hanię o rąsię, został uznany z żarliwością natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie wypatrzyłem austerię w Zespole Gruntownym Wojska Dzikiego.\nNuże nieomalże rok po ślubie pozostawili rodzicielami kusicielskiej córeczki, tudzież po dwóch latkach podrostka.\nNiedługo poprosił Hanię o łapę, puściłby dopuszczony spośród idyllą i po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie wszedł funkcję w Komitecie Strategicznym Wojska Polnego.\nZaraz nieomalże rok po ożenku dożyliśmy rodzicami olśniewającej córy, a po dwóch latach chłopca.\nObecnie nieomal rok po ożenku pozostawili staruszkami ślicznej córuni, natomiast po dwóch latkach malca.\nJuż niemal rok po ślubie przeżyli ojcami zdumiewającej córuni, a po dwóch latach podrostka.\nWnet wezwałem Hanię o kończynę, stał uznany z harmonią oraz po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie dostał posadę w Listwie Powierzchownym Armia Krajowego.\nWkrótce zawołał Hanię o rękę, przeżył odebrany z błogością oraz po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie odebrał robotę w Zespole Powszechnym Armia Naszego.\nPotem wezwałem Hanię o gałąź, dożył wzięty z harmonią oraz po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd złapał funkcję w Belce Zbiorczym Armia Polnego.\nNiedługo poprosił Hanię o gałąź, przeżył wypity spośród nadzieją także po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd zdobył podwalinę w Belce Ostatnim Wojska Lokalnego.\nBezzwłocznie prawie rok po ożenku przeżyli tatami gustownej córy, zaś po dwóch latach malca.\nAktualnie niezupełnie rok po ślubie pozostali papami urzekającej córuni, i po dwóch latkach chłopca.\nNatychmiast nieledwie rok po ślubie dociągnęli rodzicami niebrzydkiej córuni, zaś po dwóch latach młodzika.\nPóźniej przywołał Hanię o grabulę, stał tradycyjny spośród radością zaś po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd otrzymałeś bazę w Antabie Publicznym Armia Swojskiego.\nWnet zawołał Hanię o rękę, pozostawił przyswojony z euforią a po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie zachorował dystynkcję w Poprzeczce Głównym Wojska Naszego.\nNuże nieomal rok po ślubie pozostawili ojcami urzekającej córeczki, tudzież po dwóch latkach malca.\nPilnie niespełna rok po ślubie przeżyli rodzicielami zachwycającej córy, i po dwóch latkach malca.\nPotem zawezwał Hanię o dłoń, stał obrany spośród witalnością oraz po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd zdobył bazę w Antabie Niedokładnym Armia Krajowego.\nSzybko poprosił Hanię o rąsię, zostawił powitany z satysfakcją zaś po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd wypatrzyłem służbę w Listwie Ogólnym Wojska Dzikiego.\nWkrótce poprosił Hanię o grabulę, dożył podjęty z beztroską oraz po ożenku wywiózł ją do Stolicy, gdzie uzyskałem bazę w Zespole Transgranicznym Armia Naszego.\nWczas poprosił Hanię o grabulę, pozostawił odebrany z wesołością a po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd odebrał karczmę w Poprzeczce Plenarnym Wojska Polskiego.\nDalej poprosił Hanię o dłoń, puściłby uraczony z rozrywką dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie złapał posadę w Sztabie Sumarycznym Armia Narodowego.\nSzybko niemal rok po ślubie staliśmy dziadkami zachwycającej córeczki, tudzież po dwóch latach chłopca.\nNiezwłocznie niemalże rok po ożenku dożyliśmy tatami nieszpetnej córuni, natomiast po dwóch latach synka.\nZaraz niespełna rok po ożenku puścili staruszkami wdzięcznej córki, oraz po dwóch latkach podrostka.\nNatychmiast niespełna rok po ślubie pozostawili ojcami wykwintnej córy, zaś po dwóch latkach podrostka.


Pięćset do jednego | Obyczaje | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nTarg, 1939, fot. Hermann Ridder / Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny\nADRIAN STACHOWSKI: Co to jest zestaw z drzewkiem?\nKolejny przypis do „zestawu” – do kary śmierci trzeba było jakoś doprowadzić, nie była automatyczna. Nie wykonywała się sama. Jeśli pan ukrywał Żyda lub Żydówkę, to zagrożeniem dla pana nie byli Niemcy, którzy poruszali się po nieznanym sobie terenie, otoczeni nieznanym językiem, a do tego jeszcze niewprawni w rozpoznawaniu zasymilowanych Żydów. Tu była niezbędna pomoc Polaków. Do kary śmierci musieli doprowadzić polscy pośrednicy, których było mnóstwo, począwszy od granatowej policji. Ktoś wydał polską rodzinę, która ukrywała Emanuela Ringelbluma i ponad trzydziestu innych Żydów. Spowodował to, że zabito te trzydzieści kilka osób, w tym tych, którzy ukrywali. Nie było tak, że to Niemcy ich wyszperali z pomocą swoich szperaczy – bo nie byli w stanie tego zrobić. Niestety, nie mówię tego z przyjemnością, ale zestaw z drzewkiem ukrywa polskie donosicielstwo, polską spontaniczną pomoc hitlerowcom, a ta w sprawie Żydów była absolutnie powszechna. Ci, którzy ukrywali Żydów, byli ludźmi nieprawdopodobnie odważnymi. Ale uważam tak dlatego, że robili to w środowisku wrogim i zagrażającym. I wiedzieli o tym. Dla ukrywających to był stan oblężenia.\nZestaw z drzewkiem ukrywa polskie donosicielstwo, polską spontaniczną pomoc hitlerowcom, a ta w sprawie Żydów była absolutnie powszechna\n24 marca, w Narodowy Dzień Pamięci Polaków Ratujących Żydów, obejrzałem wiadomości w państwowej telewizji. W materiale wypowiadał się dr Mateusz Szpytma, wiceprezes Instytutu Pamięci Narodowej. Powiedział o Polakach: „Udzielano pomocy Żydom w wielu krajach, ale żaden kraj nie oddał tak wielkiej daniny krwi za ratowanie Żydów”. W materiale powiedziano też, że Polacy uratowali kilkadziesiąt tysięcy Żydów i że wśród Sprawiedliwych wśród Narodów Świata Polacy stanowią grupę najliczniejszą. Czyli faktycznie zestaw z drzewkiem, ale – o ile można dyskutować nad liczbą uratowanych – z tą liczebnością polskich drzewek chyba trudno się spierać. Czy nie?\nOczywiście, że trudno. Tylko spójrzmy na to, co ten kontekst znaczy. W Polsce przed wojną było trzy i pół miliona Żydów, około dwudziestu siedmiu milionów Polaków, ponad sześć milionów Ukraińców i inne narodowści. Nie było innego kraju, w którym Żydzi stanowiliby tak wysoki odsetek mieszkańców. Dlatego mówienie, że Polscy Sprawiedliwi mają najwięcej drzewek, jest śmieszne, bo to nie o to chodzi, kto ile ma drzewek, ale jaki jest ich procent w stosunku do liczby mieszkańców. Tu Polska ma promile, niecałe pół procent.\nPowiedzmy, że jest pan – odpukać – Żydem w czasie wojny. Musi się pan zwrócić do pięciuset osób – ja słabo liczę, może więcej – zanim znajdzie pan kogoś, kto jakoś pomoże. A wśród tych pięciuset osób – oczywiście musimy się z tym liczyć – czterysta dziewięćdziesiąt by na pana doniosło, a na pewno, w stu procentach, zostałby pan obdarty z tego, co pan miał. Co w pana przypadku oznaczałoby śmierć. Jeśli spojrzy się na te proporcje, to absolutnie nie ma się czym chwalić. W różnych krajach były różne warunki, dlatego jeśli mówimy, że w Polsce coś „najbardziej”, to powinniśmy zapytać – najbardziej względem czego? Najwięcej – ale najwięcej względem czego? Liczby Żydów przed wojną? Najwięcej polskich Żydów przeżyło w ZSRR, potem w obozach, po lasach i dopiero na ostatnim miejscu są ci ukrywani. Lepiej nie liczmy, żeby się nie zasmucić.\nBożena Keff, „Strażnicy fatum”. Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 209 stron, w księgarniach od lutego 2020Czy na pewno czterysta dziewięćdziesiąt osób by na mnie doniosło? Zwykło się mówić, że dominującą postawą była obojętność – tak wynika na przykład z badań Barbary Engelking. Dlatego może po prostu kazaliby mi się wynosić?\nJakże by było wspaniale, gdyby dominującą postawą była obojętność! W pamiętnikach, dziennikach i zapiskach Żydzi o tym piszą bez przerwy: gdyby byli obojętni, gdyby nie zwrócili uwagi na nie najlepszy akcent i wymowę, na nieco za ciemną karnację czy oczy, gdyby odwrócili głowę! Ale właśnie patrzyli, śledzili, obserwowali. Ci, którzy byli obojętni, nie donosili, to na pewno. Kto wie, czy jakoś nie pomagali, na przykład wtedy, kiedy dzieci żydowskie mogły jeszcze wymykać się z getta w Warszawie i żebrały po domach o kilka groszy, kawałek chleba czy parę kartofli.\nW mojej książce, w „Strażnikach fatum”, przywołuję scenę z „Samsona” Brandysa. Bohater, który wygląda bardzo „po żydowsku”, musi przejść kilka ulic w Warszawie. Jest chory i ma wysoką gorączkę, idzie dość nieprzytomnie. Otacza go tłumek ludzi, który idzie za nim, bo to jest atrakcją – jak niedźwiedź, który uciekł z cyrku. Dawniej powiedziałoby się, że to są obojętni świadkowie – bo nikt nie pomaga i nikt nie donosi. Ale właśnie wcale nie są obojętni – sama ich obecność wokół „Samsona” jest sygnałem alarmowym dla Niemców, ci ludzie wiedzą o tym i nie muszą nawet wołać: „Mamy Żyda!”. Ci tak zwani obojętni odwracają się i idą swoją drogą, bo nie chcą pomagać tym naganiaczom. Czasami trzeba zmienić kwalifikację pojęcia „obojętności”, bo kontekst się tego domaga.\nJakże by było wspaniale, gdyby dominującą postawą była obojętność. Ale ludzie właśnie patrzyli, śledzili, obserwowali\nW jakim jesteśmy jako społeczeństwo miejscu w dyskusji o Polakach i Holocauście?\nW dziwnym. Zjawisko, które zostało nazwane „nową polską szkołą badań nad Holocaustem”, obejmuje prace historyków, literaturoznawców, kulturoznawców – ludzi z różnych dziedzin. Są też artyści. Jeśli weźmiemy to pod uwagę, można to nazwać znacznym przyrostem historycznej świadomości, jednak nie tej ogólnej. Raczej elitarnej, albo ludzi zainteresowanych, czyli tych, którzy czytają te książki lub oglądają dzieła. Ci ludzie mają dostęp do wiedzy, do której nie można było mieć dostępu trzydzieści czy dwadzieścia lat temu. Jeśli porównamy kraje naszego regionu, to Polska w tym względzie jest do przodu. Często zresztą ci ludzie, badacze, są obwoływani przez prawicowe media szkodnikami, zdrajcami, anty-Polakami i tak dalej, mają straszną opinię. Mniejsza z tym, bo istotny problem leży w edukacji. Treści edukacyjne są tak anachroniczne, że aż trudno to sformułować. Badania zrobione przez Stowarzyszenie Czulent z Krakowa pokazały, że w polskich podręcznikach do historii nie ma czegoś takiego jak pojęcie antysemityzmu, nie można go też porządnie zdefiniować. Podręczniki – nawet jeszcze te sprzed „dobrej zmiany” – są pisane z perspektywy nacjonalistycznej, może nie tej twardej, ale jednak zawsze jedyną perspektywą jest polska, rozumiana w wąski, nacjonalistyczny sposób. Dlatego dzieci nadal wychodzą ze szkoły wyposażone w zestaw z drzewkiem.\nGetto warszawskie, scena szykanowania Żydów\nTrochę się zmieniło, ale zmiana polegała na polaryzacji. Kiedy dwa lata temu rząd wprowadzał przepisy, które miały ukrócić poczynania tej nowej szkoły badań, nieprawicowe tygodniki strzeliły ogniem argumentów branych właśnie z tej nowej szkoły badań nad Holocaustem. Czyli coś się przedostaje. Tymczasem druga strona, prawicowa, nacjonalistyczna, usztywnia się, na każdą pracę o faktach odpowiada powoływaniem kolejnego Muzeum Polskiej Pomocy Żydom. To takie niewesołe żarty, ale tak jest. Ustawa o obrażaniu narodu polskiego, która nie weszła w życie z powodu protestów Izraela i USA, miała dawać narzędzie do blokowania badań. Podsumowując: cienki strumyczek dla nowej świadomości, ale wszystko po staremu – a nawet gorzej – jeśli chodzi o edukację.\nPoetka, pisarka, literaturoznawczyni, feministka. Jest autorką kilku tomów poetyckich, m.in. „Nie jest gotowy” (2000), „Utwór o matce i ojczyźnie” (2008), książek eseistycznych „Postać z cieniem. Portrety Żydówek w polskiej literaturze” (2001), „Antysemityzm. Niezamknięta historia” (2013) i zbioru felietonów „Barykady. Kroniki obsesyjne lat 2000–2006” (2006). Współautorka pierwszego w Polsce studium o homofobii, „Homofobia po polsku” (2004). Dwukrotnie nominowana do Nagrody Literackiej NIKE.\nJak pani definiuje tę nową świadomość? Co się na nią składa?\nTa nowa czy nowsza świadomość polega na tym, żeby zadać sobie pytanie o miejsce antysemityzmu w polskiej kulturze. Zdaniem wielu leży on tam, gdzie są jej kamienie węgielne, nie jest czymś, co się „przyplątało”, czymś marginalnym. W kulturę wmontowuje go nadal Kościół, bo sam jest w dużej mierze antysemicki.\nWażna jest odpowiedź na pytanie, z jakiego rodzaju świadomością i wyposażeniem Polacy wchodzili w okres okupacji. A weszli z tradycyjnym antysemityzmem, religijnym, i nowszym, propagowanym przez endecję, z zabójstwem Narutowicza, bo został „wybrany głosami żydowskimi”, jak uważała prawica, i z tym antysemityzmem gwałtownym, dzikim, z lat trzydziestych, czyli gettem ławkowym, napaściami na Żydów na ulicach, bojówkarzami z żyletkami, antysemicką prasą o gigantycznym polu rażenia... Nie mamy pojęcia – i ja też nie miałam – jak ogromna liczba publikacji prasowych przed wojną była antysemicka. Z takim posagiem Polacy wchodzili w wojnę.\nJest taka słynna scena w „Shoah” Lanzmanna, w której chłopi wychodzą z kościoła i na pytanie Lanzmanna, dlaczego Niemcy zabijali Żydów, ktoś wreszcie się domyśla, że chodzi o śmierć Chrystusa. Przecież Żydzi sami powiedzieli: „Krew jego na nas i dzieci nasze”. Lanzmann pyta, czy uważają, że mściwy Bóg zesłał Niemców jako swoich aniołów zemsty. Wtedy chłopi doznają zwątpienia. Ale oni nie mieli żadnego innego aparatu pojęciowego. Jeśli nie za śmierć Chrystusa, to nie wiadomo za co. Nie ma żadnego innego języka, który pomógłby im to wyjaśnić.\nPod koniec marca w „Tygodniku Powszechnym” ukazało się omówienie kilku nowych książek o Zagładzie. Magdalena Nowicka-Franczak napisała o „Płuczkach” Pawła Piotra Reszki, „Drzazgach” Mirosława Tryczyka i pani „Strażnikach fatum”. Tezą tego omówienia było stwierdzenie, że moralna refleksja wielu z nas na temat polskich postaw wobec Zagłady tkwi w punkcie wyjścia. Jak dla pani to brzmi?\nAle jaki jest ten punkt wyjścia? Zestaw z drzewkiem? Nie wiem, co to jest punkt wyjścia. Są ludzie, zwłaszcza historycy, którzy opisują poszczególne zdarzenia przemocy wobec Żydów. Pokrywają całą mapę, stwierdzając, że we wszystkich województwach doszło do takich przypadków, ale jednocześnie unikając stwierdzenia, co z tego wynika. Tak napisze historyk starej daty. Z drugiej strony kulturoznawca napisze, że w polskiej kulturze jest łatwość sięgania po przemoc wobec Żydów – symboliczną, słowną i fizyczną. Czyli albo wyciągamy tak zwane pochopne uogólnienia, albo tworzymy tylko częściowy opis. Ale jeśli latami nie próbujemy robić żadnych uogólnień, to nie możemy powiedzieć sobie niczego na temat naszej własnej kultury, możemy się tylko zatrzymywać w pół kroku.\nŻydzi z getta w Kowalu\nJa bym powiedziała, że ten opis polskiej kultury jako bardzo nasyconej treściami antysemickimi istnieje i jest całkiem rozbudowany. W tym sensie nie jesteśmy w punkcie wyjścia. Ale jako się rzekło – to nie dotyczy większości. Niemniej wydaje mi się, że dochodzimy do pewnej prawdy o wzorach kultury. Gdybyśmy mieli inny rząd, którego minister edukacji miałby pewną refleksję, i byłoby można dzięki działaniom edukacyjnym napisać nowe podręczniki, dużo bardziej prawdziwe, będące w zgodzie ze stanem wiedzy wynikającym z nowych badań – wówczas zaczęlibyśmy przekazywać dalej pewną refleksję nad własną kulturą. Dzisiaj tej refleksji w szeroko rozumianym społeczeństwie nie ma. Mówienie czy pisanie o tym, że Żydzi przed II wojną byli w Polsce dyskryminowani, nigdy nie byli traktowani jak obywatele, że traktowano ich jak obcych i wrogów, wzbudza złość i gniew. A w czasie wojny wszyscy się poświęcali! Każda rodzina ukrywała Żyda! Gdyby zrobić w Polsce referendum, wygrałby zestaw z drzewkiem, to pewne.\nAle tak nie było. I gdyby tę wiedzę zacząć przekazywać, gdyby skasować tę formułkę dla głupich dzieci... Nie ma innej drogi niż przez edukację, przekazywanie treści zrewidowanych, w pewnym sensie sterapeutyzowanych. Mówienie prawdy o sobie rozwija, chociaż bywa nieprzyjemne, zarówno dla poszczególnych osób, jak i społeczności. Nie będzie zmiany w kulturze, póki kultura nie obejrzy sama siebie i nie nazwie pewnych rzeczy po imieniu. Jak w terapii.\nW polskich podręcznikach do historii – nawet tych sprzed „dobrej zmiany” – nie ma pojęcia antysemityzmu\nPrzekonuje pani w książce, że strategią polskiej kultury w kwestii Holocaustu już w pierwszych latach po wojnie było utrzymywanie niewinności i nieskazitelnego wizerunku Polaków. Ciekawi mnie, na ile można powiedzieć, że był to nieuświadomiony odruch obronny kultury, a na ile świadome maskowanie. Wydana rok temu i podobna w wymowie do pani analiz książka Tomasza Żukowskiego nosiła tytuł „Wielki retusz”. Ale retuszu nie robi się nieświadomie, to musi być celowe – bierze się coś i się retuszuje.\nAle co to znaczy – nieuświadomiony odruch obronny kultury? Kultura to ludzie, uczestnicy kultury. I czym on się różni od świadomego maskowania? Nieuświadomiony odruch kultury to suma odruchów ludzi. Już Zofia Kossak-Szczucka w swoim „Proteście” pisała o tym, że Niemcy mordują Żydów w sposób bestialski i że nie jest Polakiem i katolikiem ten, kto donosi, sprzyja i tak dalej. Kossak-Szczucka była antysemitką. Napisała to, co napisała, bo nie mogła znieść, jej honor cierpiał na tym, jak zachowują się Polacy, katolicy. Poza tym zakończyła swój protest tym, że oczywiście Żydzi nas nienawidzą, a my nadal ich uważamy za największych wrogów ojczyzny. Czy to odruch obronny czy świadome maskowanie? Chyba i to, i to. Ona nawet nie umie po prostu zaprotestować, bo jej antysemickie poglądy na to nie pozwalają.\nCzasami mówi się, że władza ludowa, wśród której była reprezentacja Żydów komunistów, zarówno przedwojennych, jak i tych, którzy przystąpili do nowej władzy po wojnie, była obezwładniona przez polski antysemityzm. Mówi się, i powtarzam tu pewnie tezę Joanny Tokarskiej-Bakir, że komuniści wycofali się z próby terapeutyzacji polskiej kultury pod naporem tego, co się działo po wojnie: akcji pociągowej, czyli wyciągania Żydów z pociągów i zabijania ich, najczęściej ciosem w głowę klockiem hamulcowym, potem pogromu kieleckiego i strajku włókniarek, które strajkowały w geście solidarności nie z Żydami, ale ze sprawcami pogromu. Wobec takich postaw społecznych zarzucono pomysły terapeutyzacji kultury i przeciwdziałania antysemityzmowi. Jednocześnie powstawały poruszające teksty, na przykład Jerzego Andrzejewskiego, Adolfa Rudnickiego, Mieczysława Frenkla, Mariana Brandysa, teksty nazywające antysemityzm i jego istotę. To nadal świetne rzeczy, z których można korzystać – wyobrażam sobie wybór tekstów źródłowych dla uczniów liceum. Po wojnie ta obserwacja była świeża, emocje były świeże. Także dyskurs ówczesnej ulicy jest dobrze opisany.\nCzy sposób mówienia o Polakach i Holocauście, z którym dzisiaj dyskutujemy, nie jest wykwitem czasu, kiedy kultura znajdowała się pod kontrolą?\nLata 1945–1948, o których głównie mówimy, to jeszcze nie był stalinizm. Był to okres dosyć swobodny, szczególnie ten od razu po wojnie. Nie jest prawdą, jakoby już na początku istniała silna cenzura. Nie jest też prawdą, że komuniści – jakkolwiek to słowo rozumieć – chcieli cenzurować treści anty-antysemickie. Z początku zależało im, by te treści się pojawiały. Postawy ludzi – to one były dla nich obezwładniające. Gdyby to jeszcze była burżuazja, wrogowie... ale to był lud pracujący! Dlatego lepiej było to odłożyć. Gminy żydowskie zwracały się do zarządców kultury, by w nauczaniu pojawiły się treści na temat antysemityzmu i jego szkodliwości dla kultury. To się nie stało – i do dziś się nie stało. Ja w mojej książce zajmuję się okresem do lat sześćdziesiątych – i wtedy w literaturze tych treści było dość. Kwestia pewnie polegała na tym, jak to czytano. Jak czytano Nałkowską? Bo że czytano, to pamiętam ze szkoły, była to lektura co się zowie niezapomniana.\nCzytając pani książkę, można odnieść wrażenie, że pewnego rodzaju przełomem w polskiej kulturze ostatnich lat był film „Pokłosie” Władysława Pasikowskiego.\nPrzełomową sprawą było przede wszystkim to, że zbrodnia na Żydach dokonana przez Polaków w czasie Holocaustu jest po prostu sportretowana jako polska zbrodnia na Żydach, koniec, bez kręcenia i kombinowania. Jest tam jednak coś jeszcze ważniejszego – pokazanie, że polskie zbrodnie na Żydach są sprawą pomiędzy Polakami, są sprawą polskiej kultury, która nadal ich nie dopuszcza. Bo rzeczywiście, to nie jest dzisiaj sprawą pomiędzy Polakami a Żydami, tym bardziej że Żydów w Polsce dzisiaj naprawdę nie ma wielu. To nie jest sprawa pomiędzy Izraelczykami a Polakami, bo Izraelczycy mają swoje zmartwienia i swoje przekonania na temat Polski, zazwyczaj nie najlepsze. Tak naprawdę to jest sprawa pomiędzy Polakami, uczestnikami polskiej kultury, i tak pokazuje to ten film. Wtedy zaczyna się rodzaj zwarcia, coś się dzieje w kulturze. Dlatego uważam, że to wielkie dokonanie, Pasikowski powiedział coś przełomowego. Uważam, że kontynuacją tego nurtu jest film „Demon” Marcina Wrony, opowiadający o przemocy tych przedstawicieli polskiej kultury, którzy chcą, żeby wokół tematu polskich zbrodni na Żydach panowało milczenie, nad tymi, którzy są skłonni do tego wracać. W pierwszej scenie koparka wydobywa z ziemi koło domu ludzkie szczątki, a właściciel mówi, że dom jest w rodzinie od pokoleń i w sumie nie wiadomo, jak się przyplątał. Taki dom. Trzeci film to „Klezmer”, niechętnie rozpowszechniany i chętnie dyskwalifikowany za brak walorów artystycznych, ale niezwykle ciekawy, amatorsko wyprodukowany film.\narchiwum, Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny\nW kinie coś się dzieje, w literaturze, w różnych innych dziedzinach też. Dlatego gdyby dzisiaj – nie dzisiaj konkretnie, bo dzisiaj akurat nie można, ale w kontekście szeroko rozumianej współczesności – zaproponować zmianę paradygmatu myślenia na temat narodu, obywateli i tego, jakie miejsce w polskiej kulturze ma antysemityzm, to wcale nie byłby jakiś nalot z Marsa. Wykonano już dużo pracy. Ziemia jest spulchniona, zostało już sporo przekopane. Potrzebny jest jednak klimat polityczny.\nW „Pokłosiu” przełomowe było to, że zbrodnia na Żydach dokonana przez Polaków w czasie Holocaustu jest po prostu polską zbrodnią na Żydach. Koniec, bez kręcenia i kombinowania\nPrzed naszą rozmową przesłałem pani fragment jednego z reportaży Hanny Krall. Na pytanie o to, jacy byli Polacy w czasie okupacji, żydowski profesor opowiada dwie historie, w których niegodziwość miesza się z bohaterstwem i poświęceniem w niesieniu pomocy. O kobiecie, która bezinteresownie doniosła na ukrywających się Żydów, których z jakiegoś powodu uratował policjant uchodzący za postrach Żydów. I o człowieku, który uciekł do partyzantów, którzy to partyzanci chcieli go zabić, więc uciekł i znalazł schronienie u innych Polaków. „To teraz wiecie już, jacy byli?” – pytał swoich krakowskich studentów ten profesor z Jerozolimy. Przesłałem pani ten tekst, bo to mój zestaw z drzewkiem. Wydawało mi się, że powiedzenie, że nie wszyscy Polacy byli szlachetni, że byli i tacy, i tacy, to już coś. Ostatnie książki o polskich postawach chyba rewidują to spojrzenie jako nie do końca adekwatne.\nU Hanny Krall tak jest, że dąży się do tego, by została z nami błoga nierozstrzygalność – stan, w którym nie możemy odpowiedzieć na pytanie, jak było. Zawsze są pary, zawsze jest symetria. Ale to nieprawda. Nie było symetrii. Prawda jest dużo bardziej bolesna i rozstrzygalna. W kulturze, która była i jest nasycona antysemickimi treściami i negatywną mitologią na temat Żydów, nie ma cudów. To nie było jeden do jednego. Bardziej pięćset do jednego. Ale nie znam się na liczbach, więc wolę mówić o kulturze: wzorzec antysemicki był absolutnie dominujący. I ten wzorzec stwarzał dla Polaków pomagających Żydom sytuację pętli na gardle.\nZgadza się, byli państwo Ulmowie, którzy już mają muzeum swojego imienia. Niebywale prawi ludzie, którzy ukryli Żydów. Ale ktoś doniósł. Samo się nie doniosło. Wszyscy zostali rozstrzelani, ukrywani i ukrywający. Ale to nie koniec tej opowieści. W okolicy było jeszcze kilka rodzin, które też ukrywały Żydów. Według jednej z relacji po egzekucji Ulmów wielu z tych Żydów zostało zabitych. Ci sami Polacy, którzy ich ukrywali, zabili ich lub przegonili. Podaję to za Janem Grabowskim, który jest bardzo pedantycznym badaczem. Zresztą to nawet jakby mniej ważne, bo Ulmowie są tak przedstwiani, jakby byli reprezentantami Polski – i wtedy, i dziś – a oni byli tylko reprezentantami samych siebie, jak wszyscy ukrywający Żydów.\nŻydzi, Holocaust, II wojna światowa