Holland Park - Page 3\nRe: Holland Park [odnośnik] 10.06.18 13:36\nCressida, jakby nie patrzeć, była Flintem, więc do pełni szczęścia potrzebowała możliwości obcowania z naturą. Lubiła spacery po ogrodach i lasach oraz konne przejażdżki, lubiła mieć do czynienia z roślinami i zwierzętami, a zwłaszcza z ptakami, które były jej szczególnie bliskie z racji znajomości ich mowy. Potrzebowała też artystycznych inspiracji, a tych nie znajdzie tkwiąc zamknięta w swojej komnacie. Choć była tak spokojną i cichą osobą, również nie lubiła tkwić w jednym miejscu przez dłuższy czas. Nigdy nie miała jakichś naukowych zapędów (była przecież artystką), ale nie stroniła od czytania na interesujące ją tematy. Zawsze starannie przyswajała nauki wpojone w rodzinnym domu, nawet jeśli dla swojego ojca była tym najmniej idealnym dzieckiem, i może dlatego tak szybko wydał ją za mąż.\nBywanie na salonach nie zawsze było łatwe, gdy było się tak nieśmiałą osobą, rumieniącą się z byle powodu. Szczególnie onieśmielali ją mężczyźni, i gdyby nie aranżowane małżeństwa, pewnie zostałaby starą panną, bo zupełnie nie widziała siebie szukającej kogoś na własną rękę. Całkowicie zdała się na wolę rodu, wiedząc, że kobiecie nie uchodzi samodzielny wybór narzeczonego, to mężczyźni powinni wykazywać inicjatywę i ubiegać się o rękę damy u jej ojca.\n- Ja prawdopodobnie też – odezwała się. Festiwal był mniej sztywny, bardziej pogodny i oferował więcej atrakcji, choć wiedziała, jak ważne dla szlachetnego społeczeństwa są sabaty. Wiedziała jednak, że Leia znosi je gorzej niż ona, nie przepadała za tego typu wydarzeniami. Podobnie jak Cressida wolała trzymać się z boku i przebywać wśród znanych sobie twarzy, i nie lubiła fałszu i obłudy. Cressida nie potrafiła nawet zbyt dobrze udawać, kłamczuchą była beznadziejną. Była zbyt szczera i prostolinijna na jakiekolwiek intrygi.\n- Och, mój drogi kuzyn Constantine – ucieszyła się, słysząc doskonale jej znane nazwisko; jej matka była Ollivanderem, więc Cressie spędziła w dzieciństwie sporo czasu z Constantinem i Titusem, którzy byli jej najbliżsi wiekiem. – Chyba byliście na jednym roku, prawda? – Tak jej się wydawało. – Czasem żałuję, że nie mogłam być z wami w Hogwarcie i utrzymywać z wami kontakt nie tylko przez listy – dodała ze smutkiem. Uwielbiała Beauxbatons za to, że uczono tam sztuki, ale brakowało jej krewnych, którzy w zdecydowanej większości uczyli się w Hogwarcie. Czuła się wtedy taka samotna!\n- Och, to cudownie! Aż mnie ciekawi, kim jest jego wybranka – dodała, bo choć nigdy nie była blisko z bratem Lei, była ciekawa, kogo miał poślubić.\nZastanawiała się nad tajemniczą dolegliwością Lei, która kazała jej miauczeć i mruczeć jak kot.\n- Mam nadzieję, że ci się uda. Rodzice na pewno bardzo by się martwili. Rozumiem chęć zatajenia przed nimi pewnych spraw... Sama w dzieciństwie też czasem tak robiłam, ale na pewno nie łatwo będzie przed nimi ukryć, że miauczysz, więc chyba lepiej znaleźć jakiś sposób na jak najszybsze wyleczenie tego – powiedziała, rozglądając się po otoczeniu. Mimo obecnej kapryśnej aury park nadal był piękny.\nSłysząc jej pytanie, uśmiechnęła się lekko. Podejrzewała, że Leia jest ciekawa, jak traktował ją mąż, bo sama miała zaręczyny i małżeństwo wciąż przed sobą i zapewne bała się drastycznych zmian na gorsze.\n- William jest dobrym mężem, bardzo o mnie dba, zwłaszcza teraz – odrzekła, starając się nie zwracać uwagi na kocie odgłosy, by nie wprawiać kuzynki w jeszcze większe zakłopotanie. William był bardzo troskliwy, starał się poświęcać żonie dużo uwagi i gdy tylko była możliwość, lubił ją gdzieś zabierać. To on z ich dwójki był tym, który znacznie lepiej radził sobie na salonach, więc Cressida trzymała się u jego boku, ucząc się od niego i stopniowo się ośmielając. Udało mu się nawet ją namówić, by na sabacie zatańczyła z nim na łyżwach mimo całkowitego braku odpowiednich umiejętności; to wyraźnie mówiło, jaki wpływ miał William na młodziutką żonę. A odkąd powiła jego dzieci, zdawał się jeszcze bardziej ją adorować i opiekować się nią. Ale też nie zabraniał jej odwiedzania rodziny i spotykania się z krewnymi i przyjaciółmi.\n- Nie miał nic przeciwko naszemu spotkaniu, choć oczywiście martwił się, że podróżuję sama tak daleko. A dzieci są pod opieką opiekunki, dba o nie, by niczego im nie brakowało. – Jak to bywało w szlacheckich rodach, i dziećmi Cressidy zajmowała się wynajęta opiekunka i mamka, choć młódka starała się także spędzać z nimi czas, i nie mogła się doczekać, kiedy podrosną i będzie mogła uczyć je umiejętności niezbędnych potomkom Fawleyów i Flintów. Pragnęła, by miały wszystko, co najlepsze i dorastały w prawdziwie szlacheckim otoczeniu. – William twierdzi, że Portia będzie bardzo podobna do mnie – dodała po chwili; jej córka także miała ciemnorude włosy i mlecznobiałą skórę, która pewnego dnia nakropi się piegami, spuściznę babki Cressidy pochodzącej z rodu Prewett.\nRe: Holland Park [odnośnik] 10.06.18 17:26\nGdy była dzieckiem, też myślała, że zostanie starą panną. Trudno było jej sobie wyobrazić, że kiedykolwiek miałaby znaleźć kogoś, z kim chciałaby spędzić resztę życia. Dopiero z czasem dotarło do niej, że nawet gdyby sama nie odnalazła odpowiedniej osoby, zrobiliby to za nią rodzice. Nie było żadnej drogi okrężnej, żadnej ucieczki, jedynie odwlekanie tego momentu w czasie, chyba że doprowadziłaby do wydziedziczenia, a przecież tego nie chciała. Kochała swoją rodzinę i chciała być jej częścią, nawet jeżeli oznaczało to, że poślubi kogoś, do kogo nie żywi żadnych uczuć, a nawet jeśli, to prędzej te negatywne niż pozytywne. Im starsza się stawała, tym mniej myślała o miłości, o tym, że kiedykolwiek mogłaby ją spotkać na swojej drodze i mogłaby jej ona nie przeszkadzać w życiu codziennym. Tego typu uczucia Leia uważała za zbędne, o wiele mniej ważne niż poczucie lojalności względem rodziny czy chęć poszerzania swojej wiedzy albo potrzeba niezależności. Miała wrażenie, że gdyby tylko się zakochała, wszystko to zostało by jej odebrane, że skończyłoby się tragedią, że lepiej, aby żyła bez tego. Póki co udawało jej się to i liczyła na to, że to się nie zmieni. Niepotrzebne były jej kolejne komplikacje, szczególnie nie teraz, gdy dopiero podnosiła się po chorobie, która bardzo mocno przygniotła ją do ziemi. Wciąż było to po niej widać, jako że twarz nadal miała poszarzałą, a oczy nie do końca tak bystre, jak jeszcze na początku kwietnia. Jednakże każdego dnia budziła się chociaż trochę silniejsza, co było bardzo dobrym znakiem. Czułaby się sfrustrowana, gdyby wyglądało to inaczej, bo jak najszybciej pragnęła wrócić do pełni sił.\n— Nie tylko na jednym roku, ale także w tym samym domu — powiedziała, uzupełniając tym samym informacje, które posiadała Cressida. Komuś mogłoby wydać się dziwnym, że ona i Constantine w ogóle załapali kontakt, ale jakby się im bliżej przyjrzeć, nie było w tym nic nadzwyczajnego. Oboje zostali w pewien sposób przesunięci na margines społeczny, a poza tym cechował ich ten sam głód wiedzy, którą uwielbiali się dzielić. — Również żałuję, że nie chodziłyśmy do tej samej szkoły, ale w Beauxbatons przecież nie mogło być tak źle. Zawsze zastanawiałam się, jak tam jest — w końcu to, co na temat szkoły jej kuzynka pisała w listach nie mogło się równać z prawdziwym przeżyciem. Co prawda nie znajdowało się ono w pierwszej dziesiątce doświadczeń, które Leia chciała mieć za sobą, ale nie obraziłaby się, gdyby kiedyś mogła odwiedzić to miejsce i je zwiedzić. — Lady Marine Lestrange — wraz z tymi słowami rozwiała wątpliwości kuzynki, bo przecież informacja o tym, kim była narzeczona Morgotha, nie była jakąś ściśle chronioną informacją. Dziewczyna nosiła pierścionek na palcu, a prędzej czy później miała zamieszkać z nią w tym samym pałacu. Jednakże wszystko wskazywało na to, że ich znajomość nie sprawi, że temperatura w Yaxley’s Hall znacznie się podniesie. — Jakby nie patrzeć, wciąż jestem uzdrowicielką. Znam się na kilku sprawach z tym związanych — odparła, nie chcąc brzmieć nieprzyjemnie, ale nie za bardzo lubiła, gdy ktokolwiek w nią powątpiewał. Możliwe, że po prostu omylnie zrozumiała słowa Cressidy, ale to przecież nie było tak, że Leia nie potrafiła uwarzyć prostego eliksiru.\nCieszyła się, słysząc, że mąż dziewczyny traktuje ją odpowiednio. Miała nadzieję, że rzeczywiście tak jest, a nie że nie miało to swojego odzwierciedlenia w tym, jak to wyglądało naprawdę. Kobiety w tym czasie miały może trochę większe prawo do głosu, ale według Lei wciąż niewystarczające. Nie mogła patrzeć, jak niektóre dziewczyny, z którymi bawiła się w dzieciństwie, wraz z wyjściem za mąż stawały się jedynie służkami na usługach swoich mężów, duszami bez własnego wyrazu. Nigdy nie chciała dla siebie takiego losu i bała się, że będzie musiała gryźć i szarpać, by do tego nie dopuścić w swoim przypadku. Słysząc, że William pozwolił jej na ich spotkanie, jedynie uśmiechnęła się lekko, nie chcąc pokazać, jak bardzo nie podobało jej się to sformułowanie. Złota klatka to wciąż klatka, pomyślała sobie, ale możliwe, że tylko ona patrzyła na to w ten sposób. Może Cressidzie to odpowiadało, pewnie nie sądziła, że było w tym cokolwiek złego. Widziała swoje małżeństwo jako siebie, oddaną żonę i Williama, oddanego męża. Ich rodzinę uzupełniały dzieci, oddane dzieci.\n— Muszę kiedyś zobaczyć twoje pociechy, nie miałam ku temu okazji, a przecież są na świecie nie od dzisiaj! — stwierdziła, chcąc ich rozmowę skierować bardziej na dzieci niż na małżeństwo kuzynki samo w sobie. Bała się, że w którymś momencie mogłaby po prostu zdradzić swoje prawdziwe myśli na ten temat. — Czyli tak, mamy Portię, która według twojego małżonka będzie podobna do ciebie. A co z resztą? — spytała, by chwilę później dostrzec kolejnego ptaka siedzącego na drzewie, którego tak jak poprzedniego, miała ochotę złapać między zęby. W związku z tym odwróciła wzrok, przyglądając się krzewom, które póki co były wolne od potencjalnego jedzenia dla przeciętnego kuguchara.\nRe: Holland Park [odnośnik] 11.06.18 1:26\nCressida zawsze była przygotowywana na to, że o jej małżeństwie zdecyduje rodzina. Dlatego nawet nie myślała o miłości, nie szukała jej. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby zawieść bliskich. Zawsze unikała nawet niestosownych znajomości, nie mówiąc o niestosownych uczuciach. Nie miała buntowniczych zapędów, nie pragnęła niezależności, nie fantazjowała o wielkiej miłości ponad podziałami. Nie wierzyła w nią. Kiedy ojciec powiedział, że znalazł się ktoś ubiegający się o jej rękę, zgodziła się, czując, że kolejna propozycja małżeństwa wysuwana w jej stronę może nie nadejść, a William podczas wcześniejszych ich spotkań wydawał się miły i znakomicie wychowany, i zainteresowany jej artystyczną pasją, którą ojciec traktował z przymrużeniem oka. Dla konkretnego, twardo stąpającego po ziemi Leandera Flinta jej malarskie ciągotki były błahą fanaberią, ale tolerował ją, zadowolony, że córka nie próbuje łamać konserwatywnych schematów tego, czym powinna zajmować się kobieta.\nI tak miała szczęście, że nie oddano jej kogoś, do kogo czułaby niechęć i wstręt. Bo choć była wierna rodzinnym wartościom i lojalna wobec bliskich, nie chciałaby spędzić życia u boku kogoś, kto źle by ją traktował, nie chciałaby zostać sprowadzona do roli marionetki, która musi być na każde skinienie męża i nie może mieć własnej woli. Przy kimś takim niewątpliwie szybko by zmarniała, była przecież niezwykle wrażliwa i delikatna. Teraz jednak należała do Williama i nie było potrzeby zastanawiania się, co by było, gdyby tak się zakochała. Miała dobrego, troskliwego męża który okazywał jej szacunek oraz dzieci – czego pragnąć więcej? Odpowiadał jej taki układ. Ich ślub nie był związkiem zawartym z miłości, ale nie znaczyło to, że ta nie mogła zaistnieć. Cressida z pewnością darzyła go ciepłymi uczuciami, był jej przyjacielem – może nawet już kimś więcej, choć nie do końca zdawała sobie z tego sprawę. Złota klatka nie uwierała jej, stanowiła bezpieczną i spokojną ostoję, z której nie pragnęła się wyrwać, bo tak naprawdę nigdy nie miała od czego uciekać, ani przed ślubem, ani po nim. William był też tolerancyjny i wyrozumiały, pewnie niewielu mężów tak łatwo pozwalałby małżonce na podtrzymywanie bliskich relacji z krewnymi, którzy należeli do rodów, z którymi Fawleyowie nie darzyli się przyjaźnią, ale jej małżonek tak jak i ona nie przykładał większej wagi do politycznych zawiłości. Rodzina była rodziną, zawsze. Mąż rozumiał, że Cressida nadal utrzymywała więzi z bliskimi ze strony Flintów i Ollivanderów. Nieważne, co działo się w jakże nieinteresującym politycznym światku. Cressidy nigdy nie interesowały żadne intrygi i tego typu zawiłości.\n- To cudownie, że mieliście okazję uczyć się razem. Znam domy Hogwartu tylko z opowieści, ale szkolne przyjaźnie na pewno są bardzo cenne – rzekła; rzeczywiście też zastanawiała się, jak Constantine i Leia złapali kontakt, ale biorąc pod uwagę, że oboje lubili wiedzę, może nie było w tym nic niezwykłego. – Nie było źle. Właściwie to bardzo mi się podobało, nauka tam miała tylko jedną wadę: rozłąkę z większością rodziny, która poszła do Hogwartu. W Beauxbatons też uczyli się przedstawiciele naszych szlacheckich rodów, ale było ich znacznie mniej, więc czułam się osamotniona. – Także Beauxbatons miało duży wpływ na tak obojętny stosunek Cressidy do zwyczajowych rodowych relacji, bo tam osamotnieni członkowie brytyjskich rodów musieli trzymać się razem, a ewentualne waśnie schodziły na dalszy plan. Nie było też takich podziałów na domy, uczniowie dzielili się według upodobań artystycznych i jedyna rywalizacja istniała na polu quidditcha, którym Cressida i tak się nie interesowała. Nie uzależniała więc swojego stosunku do ludzi tylko od tego, z jakiego pochodzili rodu czy w jakim byli domu, ważniejsze było dla niej to, jak ją traktowali. – Ale nauczyłam się tam wiele, jeśli chodzi o malarstwo – dodała, wspominając to z pewnym sentymentem. Kiedyś, w czasach nauki, zapewne bardzo obszernie opisywała szkołę uczącym się w Hogwarcie krewnym, tak jak oni opisywali jej Hogwart.\n- Och, poznałam Marine, i to wcale nie tak dawno temu. Miałyśmy okazję spotkać się na czerwcowym sabacie, jej debiutanckim – powiedziała odnośnie informacji o narzeczonej Morgotha. Marine była bardzo młodziutka, ale Cressida też zaręczyła się jako osiemnastolatka, a mając niecałe dziewiętnaście lat wyszła za mąż.\nNie wątpiła w umiejętności Lei. Jej wątpliwości były spowodowane raczej tym, że po prostu się o nią martwiła, bo jej wiedza o takich chorobach była bardzo ograniczona, żeby nie powiedzieć, żadna, i nie wiedziała, jak poważnej terapii to wymaga. Była to kwestia jej ignorancji.\n- Może kiedyś uda ci się nas odwiedzić. Właściwie to możesz czuć się zaproszona, by kiedyś, jak się uda, zajrzeć do nas – odezwała się. Jakiś czas temu, w czerwcu, pokątnie wprowadziła już do dworku Alpharda Blacka, by przedstawić mu swoje dzieci. William nie powinien mieć nic przeciwko wizycie zaprzyjaźnionej kuzynki. – Portia według Williama jest podobna do mnie, ale ja z kolei twierdzę, że nasz pierworodny jest podobny do niego. Jeśli tak, to w przyszłości na pewno złamie niejedno niewieście serce. – Podejrzewała, że William, będąc tak przystojnym, złamał niejedno serce, zanim postanowił się ustatkować i zaczął ubiegać się o rękę nieśmiałej, rumieniącej się na jego widok Flintówny. Miały jednak minąć lata, zanim jej dzieci dorosną i będzie trzeba zacząć się martwić o zaaranżowanie ich małżeństw. Póki co martwiła się raczej o bieżące problemy, zwłaszcza te związane z anomaliami. – Wszystkiego tak naprawdę wciąż uczę się na bieżąco. To wszystko nadeszło tak szybko i nagle... A czasem wydaje się, jakbym dopiero niedawno powróciła ze szkoły, podczas gdy minęły już dwa lata. – Czas naprawdę szybko mijał. Pewnie było też kwestią czasu, kiedy usłyszy o zaręczynach Lei, ale nie poruszała tego tematu, czując, że byłby dość trudny. Wystarczyło, że Leia znosiła swoją dziwaczną dolegliwość i co chwila miauczała i miała ochotę polować na ptaki.\nRe: Holland Park [odnośnik] 13.06.18 15:10\nW tych czasach na próżno można było szukać miłości, szczególnie, kiedy należało się do arystokracji, gdzie małżeństwo przypominało bardziej inwestycję niż cokolwiek innego, co miałoby swój ośrodek w uczuciach. Mając dwadzieścia jeden lat, Leia zdawała sobie sprawę z tego, że istnieje nikła szansa na to, że będzie szczęśliwa w swoim małżeństwie. Trudno było jej sobie wyobrazić scenariusz, w którym wybrany przez rodziców małżonek nie okazuje się być despotą, chcącym zamknąć ją w domu, wymagając, aby to właśnie nim zajmowała się przez cały swój dzień. Nie potrafiła wyobrazić sobie między nimi przyjaźni czy chociażby wzajemnego szacunku, a jedynie ciągłe duszenie się i walkę o strzępki niezależności, która wraz z dniem ślubu miała zostać jej odebrana. Nie wszystkie małżeństwa wśród szlachty wyglądały w ten sposób, bo Leia spotkała w swoim życiu kilka szczęśliwych par, ale nigdy nie potrafiła wyobrazić sobie siebie na miejscu tej szczerze uśmiechniętej kobiety, której mąż zapewniał jej bezpieczeństwo, ale przy tym nie ograniczał jej wolności. Do tematu małżeństwa nigdy nie umiała podejść ze spokojem. Natychmiast budził się w niej strach, nakazujący ucieczkę. W tym samym momencie odzywał się rozum, przypominający, iż od tego obowiązku nie ma ucieczki, a jedynie akceptacja tego, co nieuchronne. Na to miała w teorii dwadzieścia jeden lat, ale wciąż nie potrafiła pogodzić się z tym, jak prawdopodobnie będzie wyglądała jej przyszłość.\n— Są, ale ja akurat nie miałam ich zbyt wielu — odparła, przy czym w jej głosie nie dało usłyszeć smutku, który mógłby świadczyć o tym, że było jej z tego powodu przykro. To dlatego, że wcale jej nie było, ponieważ gdy chodziła do szkoły, nie szukała przyjaźni ani miłości. Chciała się przede wszystkim skupić na nauce, gdyż nie miała pewności czy w ogóle będzie sobie mogła pozwolić na dalszą edukację. Na szczęście dostała taką szansę od rodziców, przynajmniej na razie. Nigdy nie miała pewności, w którym momencie usłyszy, że musi porzucić swoje życie zawodowe na rzecz obowiązków, które miała wobec rodziny. Wiedziała, że wtedy nie odmówi, tylko posłusznie zrobi to, czego rodzice będą od niej wymagać. — To dobrze, w końcu lubisz malować, prawda? Ale tak, Beuxbatons zawsze kojarzyło mi się z artystami, nie wiem dlaczego — to mówiąc, wzruszyła lekko ramionami. Ona nigdy nie miała żadnych predyspozycji w tym kierunku. W teorii wiedziała, jak grać na niektórych instrumentach, ale na tym jej umiejętności się kończyły, szczerze mówiąc. Nie czuła się jednak źle z tego powodu, bo chociaż umiała docenić sztukę, to poza tym nigdy nie miała chęci na to, aby stać się jej częścią.\nSłysząc o tym, że Cressidzie udało się poznać Marine, jedynie skinęła głową. Wcale nie dziwiło ją to, że dziewczyny się spotkały, w końcu w towarzystwie trudno było kogoś nie znać albo chociażby nie kojarzyć. Wystarczyło jedynie obserwować albo słuchać tego, co o danych osobach mówili inni. — Możliwe, że kiedyś mi się uda. Póki co moje możliwości podróżowania są dość ograniczone — odpowiedziała i można było usłyszeć, że wcale jej się to nie podobało. Leia należała do osób, które lubiły być w ruchu, a przynajmniej miały możliwość bycia w nim. Obecnie wciąż musiała zważać na swoje zdrowie i przypadkiem się nie nadwyrężać, dlatego również podróże musiała ograniczyć. Najważniejsze jednak, że nie była przykuta do łóżka, tak jak jeszcze miesiąc temu. — Może lepiej, żeby jednak nie łamał serc tych biednych dziewcząt — stwierdziła, uśmiechając się delikatnie, choć oczywiście nie wątpiła w to, że syn Cressidy wyrośnie na przystojnego młodzieńca. Podstawy do tego na pewno miał dobre, chociaż Leia po cichu życzyła mu, by prędzej był mądry niż piękny. Cóż, nic dziwnego, że Tiara Przydziału przypasowała ją do Ravenclawu. — Wiesz, to na pewno nie są takie rzeczy, których można się wcześniej nauczyć. Nie wątpię jednak w to, że jesteś cudowną matką, jak i żoną, niezależnie od tego, jakie masz doświadczenie — zapewniła kuzynkę, bo co do tego, że Cressida jest osobą wrażliwą, ciepłą, ale jednocześnie zaradną nie miała wątpliwości. — Ale wiem, o czym mówisz. Opuściłam szkołę trzy lata temu, ale mam wrażenie, jakbym zrobiła to wczoraj — zaśmiała się cicho, choć jej śmiech został chwilę później przerwany przez kolejne miauknięcie. Te dźwięki w połączeniu ze sobą sprawiły, że Leia parsknęła śmiechem, ale na szczęście w odpowiednim momencie zdążyła zasłonić sobie dłonią usta, pamiętając o manierach. — Następnym razem, kiedy zobaczę kuguchara, odejdę na bezpieczną odległość — oznajmiła, bo nie chciała po raz kolejny przeżywać tego, co teraz.\nRe: Holland Park [odnośnik] 14.06.18 0:40\nNawet naiwna Cressida wiedziała, że nie wszystkie małżeństwa wyglądają tak, jak związek jej rodziców czy jej i Williama. Leander i Portia także byli małżeństwem aranżowanym, a z czasem wypracowali wiele kompromisów, sympatię, może nawet coś na kształt uczuć. Może nie było to zauroczenie godne zakochanych nastolatków, ale uczucie dojrzałe, stabilne i ugruntowane latami wspólnego życia i trójką powołanych na świat dzieci. Nie zawsze małżeństwa takie były skazane na klęskę, wzajemną niechęć i brak szacunku, ale wiedziała, że czasem tak to się kończyło, kiedy rody dobrały małżonków wybitnie nietrafnie. William nigdy nie oczekiwał, że Cressida będzie na każde jego skinienie, dawał jej naprawdę dużo swobody jeśli chodzi o zainteresowania i znajomości, ale troszczył się o jej bezpieczeństwo i tylko dlatego starał się mieć baczenie na jej wyjścia poza tereny Fawleyów.\nDlatego strach Lei nie był częścią jej życia, bo czuła się spokojnie i dobrze w roli żony, nawet jeśli towarzyszyła jej tęsknota za ziemiami Flintów, których obecnie nie mogła odwiedzać tak często, jak przed tym tajemniczym zanikiem teleportacji. Dotychczas teleportacja i sieć Fiuu były jej głównymi środkami transportu, teraz korzystała głównie z ateonanów i na dalsze dystanse świstoklików, bo plebejskie latanie na miotle w celu innym niż podążanie za ptakami w okolicznych lasach, nie było czymś godnym damy.\n- Ja też nie – powiedziała ze smutkiem. – Może gdybym była w Hogwarcie, byłoby inaczej, ale w Beauxbatons wybór był dość ograniczony. – Cressida była posłuszna rodzinie i nie zaprzyjaźniłaby się z mugolakiem, nawet nie dlatego, że miała jakieś głębsze uprzedzenia, bo tak naprawdę byli jej całkowicie obojętni, a po prostu bała się wyłamania ze schematów i potępienia ze strony szlachetnie urodzonych rówieśników, dlatego wolała płynąć z prądem i wpasowywać się w obowiązujące konwenanse, by nie narazić się na odrzucenie. Nigdy też nie była w czołówce najlepszych uczniów. Owszem, dobrze sobie radziła z urokami, obroną przed czarną magią oraz przedmiotami związanymi ze sztuką, ale nauka sama w sobie nie była jej pasją. I jak na Flintównę, choć wiedzę o zielarstwie i opiece nad magicznymi stworzeniami przyswoiła w stopniu ponadprzeciętnym, okazała się fatalną alchemiczką i wstyd się przyznać, ale nie pamiętała prawie żadnych nazw konstelacji. Nie posiadała typowo naukowego zacięcia jak Leia, i nie wiedziała, do jakiego hogwarckiego domu mogłaby trafić, bo czuła, że nie pasowałaby do żadnego. – Ale tak, mogłam rozwijać się twórczo tak, jak nigdy nie mogłabym tego zrobić w Hogwarcie. Podobno wam nie umożliwiano w żaden sposób twórczego rozwoju. – Co wydawało jej się smutne, bo przecież młode damy potrzebowały obcowania ze sztuką. – A w Beauxbatons był duży nacisk na sztukę, nawet nasze domy były oparte na preferencjach artystycznych, a ja wybrałam ten skupiający się na malarstwie.\nJak mogłoby być inaczej? Pod tym względem Cressida naprawdę cieszyła się z otrzymanych możliwości, więc pomijając kwestie braku grona przyjaciół, była wdzięczna matce, że postanowiła wysłać ją i jej siostrę do Francji.\n- Moje niestety też – westchnęła ze smutkiem. – I tak że udało mi się tu dzisiaj być...\nOch, jak tęskniła za teleportacją i siecią Fiuu! To wydawało jej się takie normalne i oczywiste, ale jak się okazało, wcale takie nie było.\n- Tak... Najważniejsze, to jakoś sobie z tym poradzić. Mam wsparcie w rodzinie, a to najważniejsze. Matki moja i Williama zawsze są gotowe, by mi pomóc swoim doświadczeniem – rzekła, podniesiona na duchu jej słowami, ale jednocześnie przerażona tym, że początki jej macierzyństwa przypadły na tak niespokojny czas. – Ten czas naprawdę szybko mija.\nChciała powiedzieć, że ani się obejrzą, jak będą wyprawiać do szkoły własne dzieci, ale przypomniała sobie, że małżeństwo to dla Lei temat drażliwy, więc ewentualne dzieci z aranżowanym mężem pewnie też.\nObeszły parkowe alejki. Naprawdę miło się rozmawiało, ale Cressida zdawała sobie sprawę, że niestety nie mogły spędzić razem całego dnia... Chyba że Leia skusiłaby się na wyprawę do galerii razem z nią?\n- Miałabyś może ochotę na wizytę w galerii sztuki, skoro już jesteśmy w Londynie? – zapytała, ale kolejne miauknięcie przypomniało jej o dolegliwości panny Yaxley. Samej Cressidzie to nie przeszkadzało, ale rozumiała, że Leia mogła czuć się nieswojo, gdyby tak spotkała kogoś znajomego, kto zobaczyłby ją (a raczej usłyszał) miauczącą i mruczącą w najmniej spodziewanych momentach. – A jeśli nie... To możemy po prostu posiedzieć sobie jeszcze trochę na którejś z ławeczek i nacieszyć się atmosferą tego parku.\nRe: Holland Park [odnośnik] 14.06.18 23:27\nLeia nie umiała sobie siebie wyobrazić w roli żony. Nie umiała sobie przyswoić scenariusza, w którym miałaby wykonywać wszystkie obowiązki, którymi zajmowały się panie domu albo zachowywać się w towarzystwie, jak dobra żona swojego męża. Wszystko dlatego, że nie potrafiła robić dobrej miny do złej gry, a odgrywanie roli szczęśliwej kobiety, w czasie kiedy wcale nią nie była, stanowiło najgorszą grę z możliwych. W tym miejscu pojawiał się problem, ponieważ właśnie tego oczekiwali od niej rodzice. Nie liczyli przecież na małżeństwo z miłości, tylko na związek, który przyniesie jakieś korzyści ich rodzinie. Leia to rozumiała i akceptowała, ale nie oznaczało to, że czuła się z tym dobrze. Nie równało się to także z jej całkowitą kapitulacją, bo chociaż znała rolę, której od niej wymagano, to jednak wiedziała, że nie będzie w stanie się z niej w pełni wywiązać. Nie byłaby sobą, gdyby nie walczyła o własną tożsamość i pewnie dlatego spodziewała się, że jej małżeństwo będzie piekłem, ponieważ mężczyźni nie lubili, kiedy się im sprzeciwiano. Nie tego wymagali od swoich żon, tylko posłuszeństwa, do którego niestety nie potrafiła się zmusić.\n— Według mnie najlepiej jest mieć kilku bliskich przyjaciół niż wielu, którzy tak naprawdę niewiele o tobie wiedzą — stwierdziła i pewnie gdyby miała na to inne spojrzenie, jej życie towarzyskie wyglądałoby zupełnie inaczej. Jednakże jej zawsze zależało bardziej na jakości niż na ilości, tym bardziej, że była zmęczona ilością osób, które brały udział chociażby w Sabatach. Właśnie dlatego poza swoim czasem, który musiała poświęcić na bycie Yaxleyem, wolała nie mieć przy sobie tłumów. — Nie, u nas trudno było mówić o rozwoju sztuki. Ja jednak nie narzekam, bo właściwie nigdy jakoś specjalnie mnie to nie interesowało. To znaczy, po prostu nigdy nie miałam ochoty na zajmowanie się sztuką osobiście — odpowiedziała, trochę zaskoczona faktem, w jaki sposób były dobierane domu w Beauxbatons. Nigdy nie słyszała o tej zasadzie, ale potwierdzała ona jej wrażenie o szkole, do której uczęszczała Cressida. Leia była pewna, że by się w niej nie odnalazła, właśnie ze względu na to, że nie miała żadnych zapędów twórczych. Doszła do wniosku, że w sumie dobrze się stało, że jej kuzynka nie trafiła do Hogwartu, bo przynajmniej mogła rozwijać swój kunszt malarski, na co nie miałaby szansy gdziekolwiek indziej.\nGdyby znalazła się w takim samym położeniu, co jej kuzynka, pewnie również mogłaby liczyć na pomoc swoich bliskich, ale nigdy nie należała do osób, które lubiły prosić innych o pomoc. Z racji tego, że ceniła sobie swoją niezależność, wolała robić wszystko na własną rękę, dlatego skończyłoby się to pewnie tak, że nawet gdyby potrzebowała wsparcia, nie zdecydowałaby się na nie. — To dobrze, że nie jesteś w tym wszystkim sama — powiedziała jedynie, zachowując swoje wątpliwości i przemyślenia dla siebie. Nie sądziła, by Cressida była w stanie je zrozumieć, a ponadto nie chciała jej martwić. Miała przecież swoje troski, a Leia nie chciała dokładać jej kolejnych, tym bardziej, że mowa była o rzeczach, które taka dama, jak ona, powinna mieć we krwi. A przecież gdyby została matką, nie wiedziałaby, jak prawidłowo trzymać swoje dziecko. — Myślę, że możemy odwiedzić galerię. Chętnie posłucham, co będziesz miała mi do powiedzenia o tych obrazach, które są tam zgromadzone — odparła, jako że ten pomysł jak najbardziej jej odpowiadał. Przynajmniej nie będzie tam żadnych ptaków, które będzie chciała zjeść na obiad, a jeśli chodzi o miauczenie, to jakoś sobie poradzi. Ponadto lubiła zdobywać nowe informacje, szczególnie na tematy, o których nie wiedziała zbyt wiele. Miała więc nadzieję, że Cressida przysłuży jej się swoją wiedzą, zdobytą podczas nauki w szkole, a także po jej ukończeniu. Po spędzeniu jeszcze chwili na łonie natury, skierowały swoje kroki ku galerii.\nRe: Holland Park [odnośnik] 01.07.18 7:44\nPowietrze wokół nich zawirowało, zgęstniało - znała już to uczucie, podobnie wydarzyło się kilka dni temu w zaułku, w którym także pojawiła się z Drew. Końce palców zadrżały, za oknami rozbłysły światła; nie zdążyła lepiej przyjrzeć się napastnikom ani zareagować w żaden inny sposób. Rzeczywistość wokół rozmazała się, zapadła w sobie, przed oczami migały jej różnobarwne smugi a gwałtowne szarpnięcie oznaczało, że została gdzieś przeteleportowana. W pierwszej chwili, gdy upadła na wilgotną ziemię, nie zdawała sobie sprawy z tego, co właściwie się stało. Upłynęła sekunda, może dwie, zanim do akcji pobudził ją trzask i błysk zaklęcia, mknącego w stojącego nieopodal Macnaira. Nie wstając z ziemi - nie miała na to czasu, by spróbować go ochronić - uniosła gwałtownie różdżkę i wycelowała nią przed mężczyznę. - Protego Horribilis! - reagowała instynktownie, dopiero po wypowiedzeniu inkantacji składając ostatnie minuty w chaotyczną całość. Podduszające szaty w szwalni, dotyk jedwabiu na swej szyi, nowe towarzystwo, głosy. Wszystko działo się zbyt szybko, by mogła wyciągnąć jakiekolwiek sensowne wnioski, przynajmniej na razie. Obecnie liczyło się ochronienie Drew przed skutkami zaklęcia, chociaż zdawała sobie sprawę ze stopnia trudności. Rzucała już tak potężne zaklęcia obronne, w czasie oficjalnych pojedynków zdołała się nimi ochronić nawet przed potężnymi klątwami Rosiera. Tam była jednak skupiona i przygotowana, tutaj nagłe wyrzucenie przez wybuch anomalii gdzieś dalej odbierało jej typową koncentrację oraz spokój, pomagające przy pewnym rzucaniu nawet wymagających zaklęć. Dźwignęła się na nogi, mając nadzieję, że jeśli się jej nie powiedzie, to Macnair zdoła jakoś umknąć silnemu promieniowi - pamiętała wypowiedzianą przez jednego z atakujących ich mężczyzn inkantację i wolała nie mieć do czynienia z jego skutkami, nawet jeśli nie dotyczyły jej samej. Na razie nie znajdowali się w stanie zagrożenia, ale czy mogła być tego pewna? Rozejrzała się dookoła uważnie, starając się wybadać, czy wybuch anomalii wyrzucił obok nich także tamtą dwójkę.\nRe: Holland Park [odnośnik] 01.07.18 16:23\nZaklęcie Deirdre skutecznie obroniło Drew przed mknącym w jego stronę, silnym Diminuendo. Mogliście oboje bezpiecznie odejść z tego miejsca.\nRe: Holland Park [odnośnik] 06.07.18 20:46\nCzas zdawał się zatrzymać w miejscu, światło kompletnie poddać sobie zmysł wzroku, a energia wciągać z nieopisaną, nieznaną mocą. Poddał się temu, nie był w stanie walczyć i tylko ostatkiem sił zacisnął mocniej różdżkę w dłoni, albowiem była to jego jedyna „broń”, kiedy wszystko miało się uspokoić. Nigdy wcześniej nie czuł czegoś podobnego; jego ciało zaczęło rozciągać się we wszystkich kierunkach, umysł był kompletnie ogłuszony, a ciało dosłownie bezwładne. Zapewne gdyby tylko mógł zastanawiałby się czym to wszystko mogło grozić i przede wszystkim co było powodem owej reakcji anomalii. Był jednak zupełnie oszołomiony.\nOcucił go zapach trawy, świeżość powietrza i wiatr otulający brudne od pyłu policzki. Świadomość sytuacji w jakiej się znajdował oraz ostatnich wydarzeń powoli wracała, dlatego nim zdecydował się otworzyć oczy sprawdził, czy aby na pewno różdżka znajdowała się w jego dłoni. Błysk zaklęcia zwiastował dalszą walkę, jednak nim zdążył zareagować Dei go wyręczyła i tym samym obroniła przed fatalnymi skutkami czaru. -Jesteśmy kwita.- rzucił mając na myśli ich ostatnią wyprawę po ujarzmienie anomalii, a następnie dźwignął się na nogi trzymając drewno w gotowości. Przeciwnicy mogli się wciąż gdzieś czaić tudzież znajdować się na tyle blisko, by na nowo obudzić pokłady solidnej adrenaliny. -Kto to był?- spytał wyciągając wolną rękę w jej kierunku, aby pomóc podnieść się na nogi. Wyglądali dziwnie leżąc w samym środku parku, toteż czym prędzej chciał ściągnąć z siebie oraz towarzyszki podejrzliwe spojrzenia. -Ataki są coraz częstsze. Pytanie jaki jest ich cel.- rzucił przesunąwszy palcami wzdłuż ubrudzonej szaty, a następnie narzucił kaptur chcąc zmienić rysy swej twarzy. Pluł sobie w brodę, iż wcześniej nie pomyślał o zmianie wyglądu i tym samym naraził się na rozpoznanie. Rysy szatyna niczym się nie wyróżniały, jednak pamiętliwe osoby z pewnością poradzą sobie z wyszukaniem go w tłumie.\nNie wspomniał już o umiejętnościach oponentów. Wszystkie czary, którymi się popisali były naprawdę silne i zdecydowanie intensywnie wyszkolone. Czy to był znak, że on sam winien w końcu poprawić swą defensywę?\nRe: Holland Park [odnośnik] 03.09.18 9:42\nNiezwykle potężna tarcza ochroniła Drew przed mknącym w jego stronę zaklęciem, wyskakującym z nicości. Pomimo zmęczenia i dezorientacji, Deirdre poczuła dumę: naprawdę świetnie radziła sobie z obroną, a wzięcie sobie do serca rad mentora opłacało się coraz częściej, niemalże na każdym kroku. Zwłaszcza w tak zagrażających sytuacjach, jaką mieli szczęście przeżyć. Wspólnie, ramię w ramię, walcząc z tajemniczymi mężczyznami, podającymi się za kogoś, kim mogli wcale nie być. Tsagairt podniosła się z ziemi, mocno ściskając ciepłą dłoń Macnaira, nie kłopotała się jednakże doprowadzaniem szaty do porządku. Jako pedantka powinna uczynić to od razu, najlepiej zaklęciem, czyszczącym ją z trawy, błota i różnobarwnych nitek - pozostałości z drogich szali, pragnących udusić ich w domu mody Parkinsonów - ale była zbyt poddenerwowana. Jej towarzysz zadawał słuszne pytanie, nie znali ich personaliów, nie wiedzieli o nich praktycznie nic.\n- Może aurorzy. Może nie - odpowiedziała dwuznacznie, lecz nie obojętnie: po prostu nie wiedziała. Przeczucie podszeptywało, że mogli być to członkowie Zakonu Feniksa, ale słuchanie niepotwierdzonego faktami instynktu rzadko kiedy prowadziło do rozsądnych rozwiązań. Podejrzliwość pozwalała zachować bezpieczeństwo, ciągłą czujność w obserwowaniu tych, którzy również pojawiali się w miejscach dotkniętych anomaliami - nie mogli mieć jednak pewności ani co do ich intencji ani zawodu ani nawet poglądów, bo chociaż nie miotali w nich czarnomagicznymi klątwami, to możliwe, że ograniczali swe talenty z czystej zapobiegliwości.\nDeirdre odetchnęła głębiej chłodnym, lekkim, nocnym powietrzem, wpatrując się w cień, przesłaniający twarz zakapturzonego Drew. - Dobrze sobie poradziłeś - pochwaliła go łagodnie, acz bez jakichkolwiek głębszych uczuć, odwracając się do niego plecami, by upewnić się, że ścieżka obrana w bardziej zarośniętą część parku jest pusta. O tej porze nie było to czymś niezwykłym, ale na dziś mieli już dość przykrych niespodzianek. - Chodźmy - zadecydowała, prowadząc go w mrok, do żywopłotów, skąd on mógł bezpiecznie wrócić do mieszkania a ona - zamienić się w kłąb czarnej mgły i ulecieć do Białej Willi.\nRe: Holland Park [odnośnik] 01.06.20 18:19\nByła zadowolona z tego, że udało jej się otrzymać zgodę na wejście do działu Ksiąg Zakazanych. To może nie było jakieś spektakularne osiągnięcie, ale trochę obawiała się, że jej prośba może zostać odrzucona. Nie miała racjonalnego powodu, dla którego tak by musiało być, ale przygotowywała się na najgorsze. Tym razem jednak świat ją miło zaskoczył. Kiedy tylko przyszedł pergamin wyciągnęła czysty u poinformowała o wszystkim Skamandera. Czuła się jakoś pewniej wiedząc, że ma w nim oparcie. To od niego dostała informacje o tym, że nie będzie sama i trochę się z tego faktu cieszyła. Wiedziała, że tak będzie łatwiej jej przebrnąć przez ilość ksiąg znajdujących się w tym konkretnym dziale. Stała przed wejściem do biblioteki oczekując na przybycie kobiety, której wcześniej nie znała. Ufała jednak aurorowi - czy raczej teraz już - byłemu. W każdym razie wciskała dłonie w kieszenie zielonego płaszcza, rozglądając się na boki. Wiedziała, że będzie blondynką w umówionym kolorze stroju.. Ona miała mieć zielony płaszcz. Do wszystkiego dochodziło hasło, ustawione wcześniej, pozwalające się im rozpoznać. Dokładne, konkretne słowa. Nie miała pojęcia, czy czarownica będzie znała jej imię i nazwisko i ile tak naprawdę powiedział jej Anthony. Ona sądziła, że lepiej jest, jeśli wie mniej, przynajmniej na ten moment o Zakonie. Kiedy kobieta z odrobinę niepewności - którą czuła też sama Tangie - stanęła obok. Hagrid nie czekała długo, by wypowiedzieć pierwsze słowa.\n- Chmury wyglądają, jakby zbierały się na deszcz. - powtórzyła umówione słowa. Jeśli kobieta była tą, która miała się z nią spotkać odpowiedź mogła być tylko jedna. Niebieskie tęczówki zawisły uważnie na niej czekając na słowa, które już za chwile miały paść z jej ust. A kiedy uformowały się w opisanie wcześniej słowa, jej kącik ust uniósł się łagodnie ku górze. Skinęła jej lekko głową.\n- Idziemy trochę poczytać? - zapytała popychając drzwi wejściowe do budynku biblioteki i wysuwając się na prowadzenia. Spróbowała się uśmiechnąć, ale zdenerwowanie widocznie odbijało się na młodej twarzy. Musiały dzisiaj znaleźć informacje z których cokolwiek można było wykorzystać do tego, co planowali. W kieszeni płaszcza miała zezwolenie, co jakiś czas wsuwała do niej dłoń jakby upewniając się, że zabrała je ze sobą.\nRe: Holland Park [odnośnik] 02.06.20 0:49\nChmury naprawdę wyglądały tak jakby właśnie zbierało się na deszcz. Choć mieli kwiecień to blondynka wcale nie poczuła, że w końcu przyszła wiosna. Może to dlatego, że w ostatnim czasie tak wiele się zmieniło, a może dlatego, że wiosna zawsze kojarzyła jej się z nadzieją, a tej w powietrzu było coraz mniej. Londyn stał się prawdziwie nieprzyjazny dla nikogo kto miał poglądy inne niż ówczesna własna. Prawdopodobnie fakt, że nadal mieszkała na Pokątnej wcale nie polepszał jej sytuacji, ale jakoś nie potrafiła zostawić tego miasta za sobą. Nawet jeśli jeszcze kilka lat wcześniej uciekała z niego ile sił w nogach. Teraz trzymała się uparcie tego miejsca wiedząc, że inaczej przegrają, a na to jeszcze nie była gotowa. Prawdopodobnie nigdy nie będzie. Nie była człowiekiem, któremu łatwo przychodzi pogodzenie się z porażką.\nNa umówione spotkanie przyszła punktualnie. Dostanie odpowiedniej przepustki do Działu Ksiąg Zakazanych wcale nie należało do najprostszych. Przy obecnej władzy wszystko musiało przejść przez odpowiednie kontrole, a Zakonnicy musieli takowych unikać. Jakoś nie miała ochoty znaleźć się teraz w Tower, bo finalnie mogłaby już z niego nie wyjść.\nBlondynka podeszła do kobiety najbardziej przypominającej jej rysopis jaki dostała przed spotkaniem. Cierpliwie wyczekała chwili, gdy na ulicy znajdą się same, a po usłyszeniu odpowiedniego hasła uśmiechnęła się pod nosem. Szybko odpowiedziała nie zmuszając czarownicy do większej niepewności niż, ta którą już pewnie i tak miała. – Z ust mi to wyjęłaś – odparła uśmiechając się do kobiety szerzej. Zastanawiała się czy miały okazję wcześniej już się spotkać. Możliwe, że skądś jej twarz kojarzyła, ale nie mogła sobie przypomnieć skąd. Może tylko jej się tak wydawało.\nZanim jednak zdążyła wejść do budynku do jej uszu doszedł dźwięk znajomej inkantacji. Obróciła się od razu przerażona tym co może zaraz nastąpić. Zaklęcie uderzyło w budynek (tak przynajmniej jej się wydawało), bo ten niemal od razu zaczął się walić. – Uważaj – krzyknęła do kobiety choć zdawała sobie sprawę z tego, że ta na pewno już dostrzegła zagrożenie. - Protego Totalum! – rzuciła mając nadzieje, że zadziałają telepatycznie i czarownica wesprze ją w rzucaniu tarczy. Miały przecież coś ważniejszego do zrobienia.


Polskie Forum Detroit Red Wings - Forum strony DetroitRedWings.pl :: Zobacz temat - GAME 41 - Detroit Red Wings : Chicago Blackhawks\nPolskie Forum Detroit Red Wings - Forum strony DetroitRedWings.pl Strona Główna » W hokejowym świecie » Mecze » 2012/13 » GAME 41 - Detroit Red Wings : Chicago Blackhawks Poprzedni temat «» Następny temat\n2013-06-26, 07:39\t GAME 41 - Detroit Red Wings : Chicago Blackhawks\nWysłany: 2013-04-12, 07:09 GAME 41 - Detroit Red Wings : Chicago Blackhawks\nGAME 41 - 12.04.2013 - Piątek - 8:30 pm (2:30)\n2 DETROIT RED WINGS : CHICAGO BLACKHAWKS 3\n19-15-6, 3rd Central 30-5-4, 1st Central\n: - 3:2 : - 1:0\n: - 1:0 : - 3:5\nPunkty: Pavel Datsyuk 39 Patrick Kane 46\nBramki: Pavel Datsyuk 13 Patrick Kane 20\nAsysty: Henrik Zetterberg 28 Patrick Kane 26\nKary: Jordin Tootoo 78 Brandon Bollig 47\nPlus/Minus: Pavel Datsyuk 13 Jonathan Toews 23\n16 - 12 - 5 - .918 - 2.39 - 2\n15 - 4 - 4 - .922 - 2.01 - 2\nUSA: FSDetroit (HD), WGN (HD)\nWysłany: 2013-04-13, 07:01\nŚmieszna sprawa, Tatar został zesłany do Gryfów za zbyt egoistyczne podejście do gry. Gdy tylko miał krążek to polował na bramkę. Tymczasem kogoś takiego obecnie nam wyraźnie brakuje. Od dłuższego czasu mamy ogromne problemy ze zdobywaniem bramek, w ataku cała gromada playmakerów, a kończyć nie ma komu. Franzen z sezonu na sezon coraz bardziej skupia się na podawaniu aniżeli strzelaniu, Brunner po obiecującym starcie rozgrywek wygląda jakby wylądował na innej planacie .\nSerducho raduje gra 14 i 65, to mogą być świetni gracze.\nBukaj wspomniałeś, że Flip dziś był wyjątkowo aktywny. Otóż dla mnie kryterium oceny napastnika top 6 to przede wszystkim punkty, a tych jak nie było tak nie ma. Robi wiele rzeczy dobrze, ale nic z tego nie wynika na tablicy wyników i tu jest problem.\nWysłany: 2013-04-13, 19:32\nNie rozumiem TOTALNIE NIE ! ROZUMIEM! Jak Stalberg mógł z 5 razy bez żadnych problemów zastanawiąc krążek dojechać do 1on1 mijając cały nasz zespół ? Kane również... Mnie już nie dziwi a denerwuje jak widzę jak jest początek OT a Zetta traci krążek w neutralnej strefie, jak dziecko ... Nie podoba mi się gra Flippuli i to bardzo jest bezbarwny totalnie, błądzi jak dziecko we mgle... Zgadzam się w stu procentach z tym co ówi Roggi, napastnik top6 MUSI PUNKTOWAĆ, to jest podstawowe kryterium, i nie ma przebacz. Mam wrażenie jakby Brunner się wypalił jak zapałka... Howard grał FENOMENALNE zawody, genialnie nas utrzymywał przy prowadzeniu, ale Toews to Toews ... Zgadzam się z tym że u nas nie ma kto kończyć akcji, brakuje nam takiego Stamkosa, brakuje kogoś kto będzie egzekutorem! Franzen śpi. Bez sensu jest to że babs nagle zmienia TOPowe linie ... Cały czas Zetta z Datsem mają swoje osobne formacje, moc rozdziela się na cały zespół, a teraz ? Nie potrafią strzelić gola, po to są tak zestawienie żeby walić jak z armaty, a jest cisza, Zetterbergowi chyba proch się skończył! Byłem pewny takiego obrotu sprawy niestety, Hawks nie są zespołem który dostane dwa klapsy to spuszcza głowe, oni dostają wtedy furii. Pod koniec trzecie tercji kiedy dało się zaważyć że Hawks zepchnęli nas do defensywy to było czekanie na egzekucję, takie zespóły będą rąbać w drzwi aż je wyważą, to kwestia czasu. Nie dokończyliśmy roboty i mamy powtórkę z rozrywki. Nie czekają nas łatwe spotkania w najbliższym czasie, a raczej przeprawa przez PIEKŁO. Mam głęboką nadzieję że tych naszych "smarków" nie zje stres.\nCzy ja wiem czy Hawks wpadli w furię.... Raczej nie... Owszem atakowali pod koniec trzeciej tercji , ale nie była , to żadna nawałnica. Niestety zbyt duży błąd się zdarzył naszej defensywie i Toews skwapliwie z tego skorzystał.\nZ Filppulą jest taki problem , że obecnie nie gra jak ktoś komu należy się miejsce w top6. Jak dla mnie w tym sezonie jest niesamowicie zagubiony i nie ma zupełnie pewności siebie. Jak jest przy krążku , to ja nie wiem czy on chcę strzelać czy podawać i ta niepewność przekłada się i na skuteczność i na solidną grę. Niestety , ale w tej chwili nie dał bym mu 5 baniek i myślę sobie , że Holland miał plan by Flip pomógł nam wejść do PO i pozniej chyba mimo wszystko go puścić , choć z drugiej strony lepiej , by chyba było dostać jakiś pick , bo takiego gracza mimo wszystko nie wolno puścić za darmo... Jak myślę o Flipie , to od razu nasuwa mi się O Reilly z AVS. Bardzo podobna charakterystyka obu graczy dobrzy w defensywie , ale bez takiej iskry w ofensywie. Obaj mieli po jednym bardzo dobrym sezonie , ale obawiam się , że Flip nie wskoczy już na wyższy bieg niestety... I teraz powstaje pytanie czy stać nas na , to by płacić mu 5 baniek rocznie za grę w 3 formacji czy jednak próbować go zastąpić młodzieżą...\nZgadzam się też z Rethonem , że Babs niepotrzebnie uwziął się na granie Datsem i Zettą w jednej formacji. Potrzebujemy więcej kreatywności w drugiej formacji , tak by Zetta i Dats mieli komu dogrywać... Teraz ., to wygląda tak że razem próbują wjechać z krążkiem do bramki a nawet jeśli nie , to dogrywają Abdelkaderowi , który nie jest urodzonym strzelcem...To chociaż dać tam Franzena i myślę , że było , by lepiej , ale jestem zdania że musi Babs wrócić do tego co graliśmy z początku sezonu tzn Zetta z Brunnerem i Flipem a Dats z Abbym i Franzenem. Brunner nie wie o co chodzi , jak ma grać w trzeciej formacji a Zetterberg jest w stanie mu wykreować sytuację strzelecką...\nHoward bronił naprawdę kapitalnie i żal , że znów nie udało się tego przekuć na zwycięstwo.\nCzeka nas bardzo ciężka przeprawa w walce o PO i ten punkt z Hawks może się przydać w ostatecznym rozrachunku , ale najbliższe dwa mecze z Preds i Kojotami myślę , że będą kluczowe , by zachować szansę na PO.\nFrustrujące jest też , to że z Hawks na wyjezdzie potrafimy zagrać naprawdę dobry mecz a u siebie z Sharks gramy naprawdę przeciętnie... Dobrze , że przynajmniej nie przegrywamy na " 0" Przydał , by się na te karne Bertuzzi...\nWysłany: 2013-04-14, 14:50\nJak Stalberg mógł z 5 razy bez żadnych problemów zastanawiąc krążek dojechać do 1on1 mijając cały nasz zespół ?\nMobilność naszych obrońców w porównaniu do takiego Keith'a jest niestety bardzo słaba. Zwłaszcza ten pierwszy krok, umiejetność szybkiego rozpędzenia się bardzo kuleje u Eryka i Kindla.\njestem zdania że musi Babs wrócić do tego co graliśmy z początku sezonu tzn Zetta z Brunnerem\nPrzypomnij sobie drogi kolego dlaczego Szwajcar został oddelegowany do bottom 6, a później zastanów się nad tym co napisałeś .\nPolskie Forum Detroit Red Wings - Forum strony DetroitRedWings.pl Strona Główna » W hokejowym świecie » Mecze » 2012/13 » GAME 41 - Detroit Red Wings : Chicago Blackhawks


Huawei - Press.pl - najnowsze informacje z branży medialnej, marketingowej, reklamowej i public relations\nINNOWACJE PRZECIW WYKLUCZENIU\nNA ZAPROSZENIE HUAWEI AŻ 250 START-UPÓW ZGŁOSIŁO POMYSŁY WSPIERAJĄCE GRUPY ZAGROŻONE RÓŻNEGO RODZAJU WYKLUCZENIAMI\nBlisko 250 zgłoszeń, trzy miesiące wspólnej pracy i trzy zwycięskie projekty, które otrzymały w sumie 185 tys. zł na rozwój – tak najkrócej można podsumować pierwszą edycję Huawei Startup Challenge – konkursu dla start-upów, organizowanego przez Huawei Polska przy wsparciu Fundacji Startup Hub Poland. Jego pierwsza edycja zakończyła się w maju br.\nCelem konkursu było znalezienie odpowiedzialnych społecznie start-upów z Polski i Europy Środkowo-Wschodniej chcących rozwijać się w Polsce. Takich, które tworzą innowacyjne rozwiązania technologiczne na rzecz przeciwdziałania wykluczeniom w wielu wymiarach (m.in. społecznym, kulturalnym, w dostępie do nowoczesnej opieki zdrowotnej itp.). Odpowiedź w postaci niemal 250 zgłoszeń pokazała, że jest to temat bardzo istotny. A także jak wielu jest w Polsce młodych innowatorów ze świetnymi pomysłami.\nUczestnicy konkursu pracowali nad swoimi projektami podczas trzech miesięcy spotkań, warsztatów i sesji mentoringowych. Wzięli udział w spersonalizowanej ścieżce wyzwań składającej się z zadań, opinii ekspertów i kamieni milowych, mających na celu doskonalenie i popularyzację ich rozwiązań. Zdobyta wiedza i wskazówki zaprocentują dalszym rozwijaniem ich pomysłów – bez względu na to, czy znalazły się w gronie finalistów konkursu, czy też nie. Potencjał zgłoszonych rozwiązań oceniła kapituła złożona z 15 wybitnych przedstawicieli świata biznesu, nauki i organizacji pozarządowych. Wybrała ona trzy zwycięskie start-upy, które otrzymały wsparcie w postaci wiedzy, wskazówek i pomysłów na dalszy rozwój od mentorów, a także wsparcie finansowe.\nPierwsze miejsce i 100 tys. zł za rozwój projektu zdobył start-up Wheelstair. Projekt ten łączy różne dziedziny nauki – robotykę, mechatronikę, mechanikę, elektronikę – w celu stworzenia medycznej przystawki do wózków inwalidzkich, umożliwiającej osobom z niepełnosprawnością ruchową pokonywanie barier architektonicznych, które do tej pory były nie do pokonania, np. schodów. Dzięki urządzeniu Wheelstair tylko w Polsce większą niezależność będzie mogło zyskać nawet 570 tys. osób. Drugie miejsce i nagrodę w wysokości 50 tys. zł kapituła przyznała przygotowanemu przez Associated Apps rozwiązaniu The Compass. Jest to pierwszy na świecie inteligentny wirtualny asystent, nawigujący osoby niewidome i niedowidzące wewnątrz obiektów użyteczności publicznej, takich jak centra handlowe, budynki biurowe, dworce, lotniska, muzea czy urzędy. Trzecie miejsce i 35 tys. zł zdobył start-up ParrotOne z rozwiązaniem, które wspiera pracę i komunikację osób z niepełnosprawnościami ruchowymi, np. ze spastycznością mięśni rąk, po udarach. ParrotOne pomaga redukować wykluczenie społeczne i zawodowe, dzięki opracowaniu inteligentnej klawiatury PowerHID. Jej elementem jest aplikacja, będąca jednocześnie komunikatorem z rozbudowanym słownikiem podpowiedzi, który ułatwia pisanie całych wyrazów użytkownikowi, umożliwiając pracę na smartfonach, tabletach i komputerach.\nDzięki wsparciu merytorycznemu, które otrzymały zwycięskie start-upy w ramach programu, a także przyznanym nagrodom finansowym, będą one mogły wprowadzić na rynek swoje produkty, tak aby w niedalekiej przyszłości mogły one przysłużyć się m.in. osobom z niepełnosprawnościami w codziennym funkcjonowaniu w społeczeństwie – być może nie tylko w wymiarze lokalnym, ale i globalnie. Mamy nadzieję, że udzielone innowacyjnym start-upom wsparcie pozwoli im rozwinąć je na tyle, aby mogły przynieść korzyść społeczeństwu i wspierać grupy wrażliwe, tak by czuły się pełnoprawnymi członkami społeczeństwa.\nKonkurs wzbudził duże zainteresowanie mediów – materiały online o nim odnotowały ponad 100 tys. odsłon, a informacje w mediach społecznościowych zyskały ponad 1,2 mln zasięgu.\nCelem programu Huawei Startup Challenge była stymulacja innowacji mających głębszy wymiar społeczny i cel ten zdecydowanie został osiągnięty. Planowana jest kontynuacja inicjatywy.\npublic affairs & CSR manager\ntel. 504 925 319\n185 TYS. ZŁ NA REALIZACJĘ PROJEKTÓW otrzymały trzy zwycięskie start-upy. Dostały też wsparcie w promocji ich rozwiązań w Europie Środkowo-Wschodniej i globalnie


Drogi Czytelniku – Devica.pl\nPo kilku latach absencji postanowiłam wznowić działanie strony devica.pl. Przepraszam, że tak długo nie pisałam, ale musiałam zreorganizować swoje życie, by się dostosować. Dostosować otoczenie i aktywności do moich możliwości. Zajęło mi to kilka lat, ale to były naprawdę duże projekty, od wybudowania domu bez barier, po zmianę pracy i dziedziny wiedzy, którą zawodowo się zajmuję. W międzyczasie przyszło mi przeżyć kilka rzutów i wyjść z nich na prostą z hasłem na ustach :\n„kiedy człowiek uprze się być zdrowym,\nto i medycyna jest bezradna”\nA rzeczywiście mam czym się z Wami podzielić, bo choruję już 21 lat i, nie tylko w moim mniemaniu, mam się całkiem dobrze. Przy czym zaznaczyć muszę, że to nie jest tak, że devica obeszła się ze mną łagodnie. Przeszłam tyle rzutów, że nawet nie chce mi się ich zliczać, włączając parokrotne zapalenia nerwów wzrokowych. Wiele razy musiałam uczyć się chodzić na nowo. I to nie jest tak, że po rzucie nagle zapominasz, jak się stawia kroki. Uczyć się chodzić na nowo oznacza, że musisz poddać się długiej rehabilitacji, by odbudować mięśnie i mieć czym stawiać kroki. Wpierw poruszasz się na wózku ( lub wcale ), potem o kulach, potem o lasce, by wreszcie i ją porzucić. A gdy nie miałam jeszcze właściwej diagnozy i celowanego leczenia niejednokrotnie, jak tylko już wychodziłam z poprzedniego rzutu, następował kolejny. I znów od początku…\nMam wiele nowych doświadczeń, zdobyłam nową wiedzę. Nasza choroba otrzymała nową nazwę, są nowe leki. Mamy oręż, musimy jedynie wypracować w sobie i utrzymywać stale motywację, by walczyć. A gdy trzeba – się dostosować.\nMój syn – przyszły informatyk lub programista – pomoże mi w prowadzeniu tej strony.\nZapraszam do czytania, choć mam nadzieję, że trafiłeś tu zupełnie przypadkiem i treści tu zawarte nie są dla Ciebie.


Serwery tower fujitsu - Sklep ProLine.pl\nWszystkie kategorie-----------------------------AGDAparaty cyfroweChłodzenie wentylatoryDzieciDrukarki tusze toneryDyski twarde i akcesoriaGłośniki słuchawki mikrofonyJoysticki Pady KierowniceKable i przewodyKameryKarty TV i VideoKarty graficzneKarty muzyczneKlawiaturyKonsole i gryKontrolery AdapteryMonitoryMyszki i podkładkiNapędy optyczne i inneNawigacje Palmtopy GPSNotebooki - cześci serwisoweLaptopyNośniki danychObudowy komputeroweOprogramowaniePamięci FlashPamięci RAMPrezenty i gadżetyProcesoryProdukty refabrykowanePłyty główneSerwerySieciSkanerySrodki czyszcząceSmartfonyTablety graficzneCzytniki ebookówTelekomunikacjaTelewizja przemysłowaTelewizory i RTVUrządzenia fiskalneZasilacze listwy UPSZestawy komputeroweDom i remontFotele gamingowe dla graczySerwery plików NASMateriały biurowe-----------------------------OkazjeNowościBestsellery-----------------------------Serwery tower fujitsu\nJesteś tutaj: ProLine.pl » Serwery » Serwery tower fujitsu\nTwój znajomy, uważa, że nasza witryna ProLine.pl jest godna Twojej uwagi, dlatego postanowił Ci ją polecić. Szczególnie chciał polecić Ci kategorię, którą znajdziesz pod adresem: https://proline.pl/?kat=Serwery+tower+fujitsu&elementsPerPage=60 Sklep ProLine to najlepszy sprzęt po najniższych cenach + błyskawiczna dostawa! ProLine to także najświeższe informacje z branży IT. Informacje o komputerach, akcesoriach, sprzęcie i oprogramowaniu. Super strona - wejdź i się przekonaj się sam: https://proline.pl Pozdrawia


Stypendia burmistrza Rumi za podbój świata kultury - gwe24.pl\nStypendia burmistrza Rumi za podbój świata kultury\n17:08, 26.11.2021 | .\nTrzynaścioro utalentowanych młodych mieszkańców otrzymało stypendia burmistrza Rumi w kategoriach: muzyka i śpiew oraz sztuki plastyczne.\nUroczystość wręczenia stypendiów odbyła się 24 listopada w Miejskim Domu Kultury. Wiceburmistrz Piotr Wittbrodt dokonał oficjalnego wręczenia nagród finansowych i gratulacji. Laureatom towarzyszyli rodzice, wychowawcy i dyrektorzy szkół. Poniżej lista tegorocznych stypendystów w poszczególnych kategoriach.\nStypendyści burmistrza Rumi w kategorii muzyka i śpiew:\nZuzanna Bieszk (uczennica I Liceum Ogólnokształcącego im. Książąt Pomorskich) – zdobyła m.in. zespołowo I nagrodę w XIX Międzynarodowym Festiwalu Kultury Dawnej w Malborku w kategorii zespoły wokalno-instrumentalne, prezentując muzykę renesansową.\nOlga Żornaczuk (uczennica Szkoły Podstawowej nr 1 im. Józefa Wybickiego) – zdobywczyni IV miejsca w XXII Makroregionalnym Oruńskim Konkursie Skrzypcowym.\nJulia Majewska (uczennica Salezjańskiej Szkoły Podstawowej im. św. Dominika Savio) – zdobywczyni m.in. grand prix w XIX Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym „Janko Muzykant” oraz I nagrody w kategorii B sekcji II Międzynarodowego Konkursu Muzycznego OPUS 2021.\nStypendyści burmistrza Rumi w kategorii sztuki plastyczne:\nAgata Goebel (uczennica Szkoły Podstawowej nr 10 im. Jana Brzechwy) – zdobywczyni II miejsca w Wojewódzkim Konkursie Grafiki Komputerowej „Słowa krzywdzą! Stop hejtowi w sieci” oraz I miejsca w Lokalnym Konkursie Plastycznym „Pani Jesień”.\nOliwia Helbik (uczennica I Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Mistrzostwa Sportowego) – może się pochwalić m.in. I miejscem w Powiatowym Konkursie Plastycznym „Powiat Wejherowski okiem plastyka i fotografa” oraz I miejscem w XXVII Pomorskim Konkursie Literacko-Plastycznym „Gwiazdka tuż, tuż...”.\nSandra Dąbrowska (uczennica I Liceum Ogólnokształcącego im. Książąt Pomorskich) – zdobyła m.in. I miejsce w Powiatowym Konkursie Plastycznym „Powiat Wejherowski okiem plastyka i fotografa”, wyróżnienie w XXVII Pomorskim Konkursie Literacko-Plastycznym „Gwiazdka tuż, tuż...” oraz I miejsce w Konkursie Plastyczno-Fotograficznym „Pozytywnie zakręceni w czasie pandemii”.\nAurelia Skowrońska (uczennica Szkoły Podstawowej nr 1 im. Józefa Wybickiego) – ma na koncie wyróżnienie w VIII Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Zabierz mnie tam wyobraźnią” oraz I miejsce w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym „Pomorze w malarstwie i grafice”.\nAlicja Kałędkiewicz (uczennica Szkoły Podstawowej nr 8 im. ks. Stanisława Ormińskiego) – otrzymała m.in. wyróżnienie w XVI Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Barwy morza” oraz wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Podróż pociągiem po Europie”.\nAniela Maszota (uczennica Szkoły Podstawowej nr 1 im. Józefa Wybickiego) – zdobyła m.in. II miejsce w Konkursie Plastyczno-Fotograficznym „Pozytywnie zakręceni w czasie pandemii”, II miejsce w XXVII Pomorskim Konkursie Literacko-Plastycznym „Gwiazdka tuż, tuż...” oraz III wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Podróż pociągiem po Europie”.\nWiktor Pałczyński (uczeń Salezjańskiej Szkoły Podstawowej im. św. Dominika Savio) – wśród jego sukcesów wymienić można m.in. wyróżnienie w VIII Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Zabierz mnie tam wyobraźnią” czy wyróżnienie w Konkursie Plastyczno-Fotograficznym „Pozytywnie zakręceni w czasie pandemii”.\nWanda Krupska (uczennica Podstawowej Ekologicznej Szkoły Społecznej) – zdobyła m.in. nagrodę II stopnia w Ogólnopolskim Konkursie Polskiej Agencji Kosmicznej „Moje kosmiczne wakacje” oraz I miejsce w Międzyszkolnym Konkursie Literackim „Słowo do słowa”.\nLiwia Ciechelska (uczennica Salezjańskiej Szkoły Podstawowej im. św. Dominika Savio) – ma na koncie m.in. grand prix w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Podróż pociągiem po Europie”.\nJan Śledź (uczeń Podstawowej Ekologicznej Szkoły Społecznej) – zdobywca m.in. nagrody II stopnia w Ogólnopolskim Konkursie Polskiej Agencji Kosmicznej „Moje kosmiczne wakacje”.


Overtime: Z pamiętnika kibica Lakers #1 - NBA Labs – strona o koszykówce NBA. Wyniki, aktualności, relacje i analizy.\nHomepage / Felietony / Overtime / Overtime: Z pamiętnika kibica Lakers #1\nMarta Kiszko Felietony Overtime Strona Główna 11 października 2018 8 8\nMówcie i piszcie co chcecie, wylejcie na mnie kubeł zimnej wody, cokolwiek. To będzie rok Brandona Ingrama. Nie studźcie mojego zapału hasłami, że to jest preseason. Przecież nawet po tych meczach, które da się policzyć na palcach jednej ręki, widać jak na dłoni, że mój Brandon, którego za nic w świecie nigdy transferować nie chciałam i wierzyłam w niego od czerwca 2016, robi postępy i coraz lepiej wygląda jak zawodnik NBA. Zanim jednak na dobre rozpiszę się o bohaterze tego tekstu i jego drużynie, musicie wybaczyć mi mały wtręt…\nChciałam przywitać się w nowym sezonie NBA! Odpuściłam Overtime na czas wakacji, żeby zebrać więcej energii, gdy przyjdzie CZAS. Na szczęście, ten kwartał bez koszykówki szybko minął, a w międzyczasie dostaliśmy jeszcze solidną dawkę wrażeń w postaci okienka transferowego. Celowo nie pisałam nic – a może niewiele – o Lakers. Miałam nawet olać preseason, żeby z całkowicie świeżą głową siąść do nocnego openera sezonu przeciwko Portland Trail Blazers, ale jednak ciekawość wygrała z moją silną wolą. Wracam z Overtimem, w którym na przełomie rozgrywek – tak, jak w zeszłym roku – będę publikować swoje analizy, przemyślenia, komentarz do bieżących wydarzeń. Z jedną małą różnicą: co jakiś czas będziecie mogli też przeczytać „Overtime: Z pamiętnika kibica”. Skupię się wówczas tylko na Lakers, którzy towarzyszą mi od początku mojej fascynacji NBA. Na pewno będzie o czym pisać!\nTo będzie rok Brandona Ingrama. Dzieciaka, na którym jeszcze w ubiegłym roku wieszano psy za brak postępu i patyczakowatość, niejednokrotnie przypinając już łatkę gracza z kategorii „bust”. Nie rozumiem i nie rozumiałam takiej awersji. W końcu chłopak dopiero wchodzi w swój trzeci sezon NBA. Parę przedsezonowych spotkań pokazało już, że Ingram solidnie przepracował lato i generalnie już jest lepszym zawodnikiem. Jego wszechstronność pozwoli Luke’owi Waltonowi na wykorzystanie go w różnych lineupach, nierzadko obsadzając go w roli point-forwarda, nadającego tempo gry w ofensywie. Mogliśmy zaobserwować to już w ubiegłych rozgrywkach, gdy Lonzo Ball wypadł z rotacji wskutek kontuzji. Ingram potrafi znaleźć kolegów, a towarzystwo Rajona Rondo i LeBrona Jamesa powinno sprawić, że zawodnik jeszcze bardziej rozwinie się w tym elemencie gry. Zawodnik może w jakimś stopniu odciążyć Jamesa, gdy Walton postawi na lineup, w którym nie zobaczymy Rondo, czy Balla. Mimo, że do ofensywnego aspektu gry Ingrama dojdziemy za moment, warto wspomnieć jeszcze, że przeciwnicy w znacznej mierze skupią się na kryciu Brandona. Ten, korzystając ze swojej wizji parkietu i świadomości tego, co się na nim dzieje, będzie mógł szukać kolegów na czystej pozycji.\nLeBron James i Brandon Ingram będą czerpać od siebie nawzajem i to ten duet skupi na sobie największą uwagę w nadchodzącym sezonie (chociaż równie ekscytująco zapowiada się współpraca Rajona Rondo z JaValem McGee. Ten drugi zyska na tym najbardziej i będzie ważną częścią rotacji Waltona nie tylko z uwagi na deficyt podkoszowych). LBJ jest samowystarczalnym samcem alfa, który weźmie na siebie ciężar zdobywania punktów, ale stopniowo będziemy mogli zauważyć znaczący wpływ B.I., któremu James będzie chciał przekazać pałeczkę pierwszej opcji w zespole. Ponoć obaj zawodnicy dużo czasu na treningach spędzają grając przeciwko sobie, a gdy aktualnie Brandon nie kryje LeBrona, studiuje i analizuje jego grę. LeBron jest zachwycony potencjałem Ingrama, chwali jego upside, a co więcej widzi w nim przyszłego All-Stara. Trudno o lepszą rekomendację z rodzimego koszykarskiego poletka, nie sądzicie?\nŻeby Ingram rzeczywiście mógł pokazać w pełni swoje możliwości i rozwijać swój warsztat, potrzebuje gracza pokroju Jamesa, jak powietrza. Kogoś, kto weźmie odpowiedzialność za wynik od samego początku i stopniowo będzie przekazywać te obowiązki. Ingram z sezonu na sezon podejmuje to coraz lepsze decyzje, przestaje tak forsować rzuty i szuka tego najlepszego. Oddawanie prób zza łuku jest jego największą bolączką i sprowadza się głównie do braku pewności siebie w tym elemencie gry. Warto temu przyglądać się nadchodzących rozgrywkach, choć po pięciu meczach przedsezonowych szału nie ma. W dotychczasowych spotkaniach oddawał zaledwie średnio 1.4 próby i trafiał na bardzo niskiej skuteczności 14.3% Zapowiedzi Ingrama o tym, jak to znalazł pewność siebie na razie potraktuję z przymróżeniem oka. Chciałabym jednak widzieć w tym sezonie jakąś poprawę.\nZ sezonu na sezon zawodnik robi postęp, nie tylko dzięki umiejętnościom, ale i postawie. Ingram ponoć nie wychodzi z siłowni, zostaje po meczach, by pracować nad rzutem, obsesyjnie myśli o porażkach. Czy kogoś Wam to czasem nie przypomina? Jednak niepokojące może być to, że straszliwie fiksuje się na swoich słabościach – mówili o tym jego szkoleniowcy z poprzednich drużyn zanim został profesjonalistą. Mike Krzyżewski, który trenował go na uczelni Duke, zwracał mu uwagę na to, że próbuje być zbyt perfekcyjny. Podkreślał to także jego ojciec, który próbował mu od dawna zaszczepić i utrwalić agresywną postawę na boisku. Może właśnie dlatego Ingram czasem wygląda tak chimerycznie. Może jeszcze nie czuje gry na tyle, żeby odważnie konfrontować się z większymi od siebie zawodnikami. Niekiedy brakuje mu dynamiki, choć widać już poprawę w tym elemencie. Lakers grają często akcję z LeBronem i Brandonem, w której James w okolicach elbow szuka Ingrama. Brandon porusza się bez piłki, ścina pod kosz, by zdobyć punkty w kontakcie z przeciwnikiem. W ubiegłym sezonie Ingram brał udział w tego typu akcji średnio tylko raz na spotkanie.\nLeBron ➡ Ingram pic.twitter.com/cBrALJCMHW\n— #LABron (@TeamLeBronPR) October 5, 2018\nTak czy inaczej, kolejnym kluczem do sukcesu w tym sezonie będzie także zmiana mentalności, a z tym naturalnie powinna przyjść też regularność, której brakowało Ingramowi w ubiegłych rozgrywkach. Lakers będą oczekiwać od wchodzącego w trzeci rok NBA zawodnika, że zapewni im przynajmniej 20 punktów na mecz. Jak sam Ingram twierdzi, nie grał w pierwszych dwóch sezonach na miarę swoich możliwości.\nFilozofia Luke Waltona, polegająca na switchowaniu wszystkiego co się da w obronie, zmusi Ingrama do przejmowania krycia zawodników na każdej pozycji, od jedynki do piątki. To kolejny aspekt, na który warto zwrócić uwagę. Brandon z powodzeniem wykorzysta swoje fizyczne atuty (długość rąk zwłaszcza!), choć może mieć problem z tymi potężniejszymi od siebie. Niekiedy nadal wygląda chimerycznie na parkiecie. Bardzo chcę wierzyć Rajonowi Rondo, który twierdzi, że Ingram ma potencjał być jednym z najlepszych obronców w lidze. Obawiam się jednak, że póki nie nabierze masy i nie będzie bardziej komunikatywny na parkiecie, szumne marketingowe zapowiedzi nowego rozgrywającego Lakers będzie można włożyć między bajki.\nNo właśnie, sam zawodnik przyznał, że coraz lepiej czuje się po obronnej stronie parkietu, ale najważniejsza w tej strefie jest komunikacja i wokalność. Ciekawe jak to zagra, skoro Ingram to taki typ, którego jeśli chciałoby się do kogoś porównywać, pewnie najwięcej skojarzeń budziłby z Kawhiem Leonardem. Cichy, spokojny, robiący swoje. Nieco zamknięty w sobie, unikający blasku reflektorów. Zastanawia mnie, jak dobrze uda mu się przystosować do nowych warunków, w których media nie odstępują Lakersów nawet na krok i absolutnie każdy szczegół z treningu może potencjalnie ujrzeć światło dzienne.\nIngram jednak zarzeka się, że jest już gotowy. Gotowy, aby zrobić kolejny krok do przodu u boku LeBrona Jamesa. To właśnie jego przyjście sprawiło, że na Ingramie ciąży teraz presja. Z drugiej strony, obecność LBJ-a ma zagwarantować zrobienie tego kroku. Przed Brandonem najważniejsze rozgrywki w karierze, które mają rozwinąć go w jeszcze lepszego zawodnika, ale mają też pomóc walczyć z demonami w głowie i słabościami. Najważniejsze będzie złapanie rytmu i regularność.\n11 października 2018 at 21:39\nBardziej mi przypomina Trevora Arize niż KL i mam mieszane uczucia odnośnie jego kariery przy LBJ. Dobrze, że tak na niego stawiają w LAL od kiedy się pojawił ale równie dobrze może stać się gwiazdą u boku doświadczonego LBJ, jeżeli będzie w stanie sprostać jego oczekiwaniom jak i może spaść na sam dół gdy coś będzie szło nie tak i straci pewność siebie, a wtedy zero litości i zamiana na lepszego kolegę. Zobaczymy po sezonie czy tak się rodzi legenda czy jednak gracze mniej pewni swoich możliwości powinni zaczynać swoje kariery w spokojniejszym miejscu.\n12 października 2018 at 13:29\nZgodzę się i nie zgodzę. Bardzo ważny jest kontekst, a pijesz do tego, że LBJ uprawia/uprawial kolesiostwo (tu przyznam rację oczywiście). Gdy budowano sklad Cavaliers po kolejnym LeDecision, od razu myślano o mistrzostwie i oczekiwano, że LBJ je dowiezie. Golden Stare Warriors happened. Teraz ciśnienie jest mniejsze, co nie oznacza, że go w ogóle nie ma, ale każdy wie, że próba zdetronizowania GSW to taki wyczyn, który raczej można byłoby klasyfikować jako porywanie się z motyka na słońce. Różnica w okolicznościach budowania składu jest gigantyczna, więc nie spodziewam się, że nastąpi jakaś zmiana kolegów. James jest dojrzalszy i ma też w organizacji Lakers zupełnie inną rolę, a oczekiwania Johnsona i Pelinki też są zgoła inne niż te Davida Griffina z circa 2014 roku. Ten koszykarski rok jest ultra ważny dla Lakers, bo będzie traktowany jako epilog do czegoś większego, a sytuacja w GSW z kontraktami tylko i wyłącznie będzie temu sprzyjać.\n12 października 2018 at 08:02\nWszystko rozbija się o Jamesa. W tej lidze już dawno nie zależało tak wiele od jednej postaci. Tak samo w Lakers. Obecnie czekamy na początek sezonu, by zobaczyć jaką twarz pokaże nam król po przenosinach. Zwróćmy uwagę, że nie przybył do zespołu, w którym możnaby nazwać kogoś liderem. To jego przenosiny mają ściągnąć all-starów. W takiej sytuacji Lebron nie musi z nikim się liczyć. Może znów uczynić z dość wszechstronnych kolegów zadaniowców, poustawiać pachołki po kątach. Myślę jednak, że nie po to tu przyszedł i na razie wierzę w narracje mówiącą, że faktycznie podzieli się piłką z kreatywnymi koszykarzami, a także zainwestuje w rozwój ogrywających się prospektów. Spoczywa na nim odpowiedzialność już nie tylko za wyniki, ale też za kariery poszczególnych graczy. Jak dotąd mamy tylko życzeniowe teksty o tym, jak to King stanie przy tablicy, zacznie wykład, a potem kolejno będzie wywoływał chętnych do rozwiązania zadania. Niczego nie wiecie. Król musi zapracować na swojego murala w LA. Równie prawdopodobnym jest, że za rok czy dwa lata fani Jeziorowców będą ze zdwojoną nostalgią przywoływać czasy Kobe’go. Choć chyba wszystko lepsze od czasów, jakie nastały po nim.\n12 października 2018 at 13:46\nNo właśnie, nie przybył do zespolu, w którym był jakikolwiek lider. Trudno mówić, kto miałby nim być, gdyby nie było LBJa. Ball? Ingram? Kuzma? Moim zdaniem bardzo dobrze, że tego lidera nie ma i nie było, bo podejrzewam, że właśnie dzięki temu organizacja uniknęła potencjalnych konfliktów.\n12 października 2018 at 19:27\nBardzo mnie dziwi to, że zawodnik z samego topu draftu przez pierwsze dwa lata kariery zawodowej nie był odpowiednio przygotowany. Zarabia miliony dolarów, oczekiwania wobec niego są bardzo wysokie a on nadal nie jest gotowy fizycznie. Tutaj nie chodzi tylko o Ingrama, bo jest wielu zawodników, którzy mają duże problemy z wejściem do ligi pod względem warunków fizycznych. W NFL zawodnicy bezpośrednio po rozpoczęciu kariery zawodowej potrafią zmienić oblicze drużyny. I to na pozycjach wymagających siły i/lub szybkości.\n12 października 2018 at 20:32\nTylko na NFL nie trafiają w wieku 18 lat. Jak do NBA wchodzili po 3-4 latach w NCAA, mając lat 21/22 to też zmieniali oblicze drużyny.\n12 października 2018 at 20:43\nBo do NFL nie wchodzi się w wieku 18 lat. W ostatnim Drafcie do NFL w Top10 najmłodszy miał 21 lat a najstarszy 24 – tam zawodnicy wchodzą gotowi fizycznie, w NBA niestety nie. Kiedyś gdy do Draftu NBA przystępowali po 3-4 sezonach w NCAA też zmieniali oblicze drużyny od razu.\nJestem tego świadomy i z jednej strony wolałbym aby zawodnicy nie potrzebowali kilku lat na pokazanie pełni swego talentu, jednak rozumiem dlaczego przystępują do draftu jak najszybciej tylko mogą. A żeby to zmienić to uniwersytety musiałyby zacząć wypłacać stypendia w wysokości setek tysięcy lub nawet milionów dolarów, aby zatrzymać zawodników dłużej.


Radek Osak, Autor w serwisie Ara Software\nCennik Usług E-mail\nCennik Hostingu i Utrzymania\nCzas czytania: 3 minut W tym artykule dowiesz się jak w prosty i szybki sposób adnotacja @Conditional, ułatwi Ci tworzenie beanów w Twojej aplikacji w zależności od różnych warunków. Czasami podczas implementowania aplikacji w Spring’u mamy potrzebę tworzenia bean’ów, tylko jeśli jakiś warunek został spełniony. Może to być dostępność zewnętrznego komponentu (baza danych, inna aplikacja) lub na Czytaj dalej…\nPrzez Radek Osak, 10 miesięcy 10 miesięcy temu\nCzas czytania: 2 minut Programowania reaktywnego ciąg dalszy! Tym razem przedstawię Ci następcę RestTemplate, czyli WebClient. Jeśli jeszcze nie wiesz co to programowanie reaktywne i jak można go wdrożyć w projekcie, to zobacz koniecznie moje wpisy na ten temat: Programowanie reaktywne Spring WebFlux – Programowanie reaktywne Wiedza przedstawiona w poprzednich artykułach jest niezbędna do Czytaj dalej…\nPrzez Radek Osak, 1 rok 10 miesięcy temu\nCzas czytania: 3 minut Co to jest Spring WebFlux? Spring WebFlux jest to reaktywny moduł Spring’a, pozwalający na zastosowanie reaktywnych strumieni oraz użycie nieblokujących się kontenerów aplikacji takich jak Netty lub Undertown. Oczywiście możemy też skonfigurować Tomcat’a jako kontener nieblokujący, lecz wcześniej wymienione serwery aplikacji zostały zaprojektowane od podstaw tak, aby można było je Czytaj dalej…\nCzas czytania: 4 minut Co to jest programowanie reaktywne? Programowanie reaktywne, chociaż nie jest młodym konceptem, zaczyna ostatnio zyskiwać coraz większe zainteresowanie wśród programistów. A to za sprawą ReactiveX.io (Reactive Extension), który to spopularyzował to podejście poprzez stworzenie wielu bibliotek dostępnych w różnych językach programowania. Idea programowania reaktywnego polega na zastosowaniu nieblokujących się mechanizmów, które podnoszą stabilność i wydajność aplikacji. Programowanie Czytaj dalej…\nPrzez Radek Osak, 1 rok 9 miesięcy temu\nCzas czytania: 3 minut Chyba już nikt nie ma wątpliwości, że rynek pracy w IT zmienił się diametralnie w ostatnich miesiącach z powodu pandemii. Praca zdalna dla wielu specjalistów IT było niemałym szokiem. Zwłaszcza gdy zostali zmuszeni do pracy z domu, w którym często nie było odpowiednich warunków. Zamknięcie w izolacji, brak kontaktu ze współpracownikami oraz konieczność zmiany Czytaj dalej…\nPrzez Radek Osak, 1 rok 1 rok temu\nCzas czytania: 3 minut Od lat Java w stosunku do innych języków programowania, takich jak Scala, Kotlin, Groovy czy C# była uważana za nie co antyczną, jeśli chodzi o wnioskowanie typów oraz możliwości programowania funkcyjnego. Sytuacja nie co się zmieniła w momencie wejścia Javy w wersji 8. Twórcy Javy dodali tam Stream’y czy też Czytaj dalej…\nCzas czytania: 5 minut Code review jest bardzo ważne. Podnosi jakość kodu, poprawia komunikację i rozpowszechnia wiedzę o projekcie w zespole. Są to tylko nieliczne wartości dodane, a jest ich znacznie więcej. Dobry proces sprawdzania kodu przed commit’em, ma też wartość edukacyjną. Osoba sprawdzająca kod (reviewer) z zasady powinna posiadać co najmniej takie samo Czytaj dalej…\nTel: +48 519 810 870\nAdres E-mail: kontakt@arasoftware.pl\nCopyright by AraSoftware.pl | 2021


Tetraplegik • Zobacz wątek - Czym przemywac odlezyny?\nStrona główna forum ‹ Zdrowie ‹ Odleżyny\nCzym przemywac odlezyny?\nprzez gosc » Cz, 03 lip 2008, 22:31\nczy sa specjalne preparaty czy wystarczy woda?\nprzez Gość » Pt, 04 lip 2008, 13:49\nranę najlepiej przemywać solą fizjologiczną lub roztworem Ringera - który dodatkowo ma w swoim skłądzie sód, potas i wapń - dzięki czemu przyspiesza wzrost ziarniny w ranie - czyli przyspiesza gojenie\njeśli nie ma się tych płynów pod ręką można wypłukać również wodą - najlepij jednak póżniej ranę zdezynfekować np. Octaniseptem lub położyć bezpośrednio na ranę opatrunek AtraumanAg - i dopiero główny opatrunek lub gaziki nasączone solą fizjologiczną\nprzez go? » Pt, 04 lip 2008, 23:50\nz własnego doświadczenia, opartego na wskazaniach bardzo doświadczonych chirurgów:\njeśli jest konieczne odkażanie, używać preparatu octenisept\nnigdy wody utlenione, spirytusu salicylowego itp\noczywiście tak jak pisze ktoś przede mną; sól fizjologiczna, czysta woda - wszystko co neutralne (spotkałem się też z zaleceniami płukania glukozą czy czymś podobnym, ale nie testowałem więc nie polecam, bo nie wiem jak działa)\nranę oczyść najlepiej chirurgicznie (lekarz wyskrobie w 5 minut wszystko co niewartościowe), jeśli będziesz chciał/a czyścić chemicznie (farmakologicznie) będzie to trwać dużo dłużej - czyszczenie może zrobić każdy, nawet najbardziej prostacki, chirurg\njeśli chcesz czyścić farmakologicznie: iruxol mono, maść - wg ulotki\nwypełnianie: hydrokoloidy, plastry ze srebrem , albo solcoseryl pod klasyczny opatrunek\nosobiście polecam hydrokoloidy - producent dowolny, działają tak samo\ni podstawowa kwestia: odbarczaj to miejce !!!!!!\njeśli to dupsko - siedź najmniej jak się da i tylko na poduszce pneumatycznej (najlepiej roho, obiektywnie stwierdzam że jest lepsza od pneumata - lepsza guma, bardziej przyjazna dla skóry)\ni: wytrwałości, będzie trwało leczenie\njeśli jest duża odleżyna, skonsultuj z chirurgiem plastyznym, może warto operacyjnie zamknąć (czas)


Królestwo zwierząt – Gady | DinoAnimals.pl - Part 3\nGady mają tendencję do unikania konfrontacji z intruzem poprzez kamuflaż. Ptaki i gady dobrze postrzegają kolory, zatem skóra wielu przedstawicieli gromady jest gładka lub cętkowana, w odcieniach szarości, zieleni lub brązu, co umożliwia stopienie się z tłem w ich naturalnym środowisku. Jeżeli zwierzę poczuje się nagle zagrożone i nie może uciec, wydaje specyficzne odgłosy, np. gwiżdże, a grzechotnik energicznie porusza końcówką ogona składającą się z pustych „koralików”, wydając dźwięk podobny do grzechotki (stąd nazwa podrodziny).\nTaktyki obronne węży\nJak wiadomo, kamuflaż nie zawsze potrafi zmylić drapieżnika, dlatego też niektóre gatunki węży stosują inne taktyki obronne. Jedne podnoszą najpierw głowę rozkładając kaptur przy szyi, aby wyglądać groźniej i pozorować większe rozmiary (znak rozpoznawczy kobr). Jeżeli sposób nie sprawdza się, wąż atakuje jadem – zmodyfikowaną śliną wydzielaną przez gruczoły jadowe umieszczone przy zębach. Osobniki niejadowite, np. wąż zbożowy (Pantherophis guttatus) czy zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) udają martwe w sytuacji zagrożenia.\nTaktyki obronne krokodyli\nKiedy krokodyl czuje się zaniepokojony, rozchyla paszczę wystawiając zęby i żółty język, jeśli to nie zadziała, wydaje syczące dźwięki. Potem zwierzę gwałtownie zmienia postawę ciała, aby wyglądać bardziej przerażająco – nadyma się dla pozornego zwiększenia rozmiarów, dopiero w ostateczności decyduje się na atak, choć niektóre gatunki bronią się natychmiastową próbą ugryzienia intruza. Czasem może użyć głowy jako młota, który dosłownie miażdży przeciwnika, a czasem zaczyna gonić wroga na lądzie. Główną bronią krokodyla jest szczęka wyposażona w duże i ostre zęby oraz potężna siła uścisku.\nScynki, gekony i inne jaszczurki zrzucają część ogona w procesie zwanym autotomią, dzięki czemu zwierzę jest w stanie uciec. Zrzucony ogon będzie się przez jakiś czas poruszał tworząc złudne wrażenie ciągłej aktywności odwracającej uwagę drapieżnika od uciekającej jaszczurki. Zwierzę potrafi zregenerować swój ogon w ciągu kilku tygodni. Nowy ogon zawiera chrząstki zamiast kości, a skóra jest wyraźnie innego koloru niż reszta ciała. Często jest zupełnie inaczej ubarwiony, wręcz pstrokaty, aby „zachęcić” potencjalne drapieżniki do ataku na niego.\nDługość ciała: 16 mm – 7 m\nMasa: 0,18 g – 1 t\nGady (Reptilia) – ciekawostki\nNazwa łacińska pochodzi od słowa repto – „czołgać się”.\nDotychczas nazwano ponad 10 tys. gatunków gadów (10 038 gatunków – sierpień 2014).\nŁuski nachodzące na siebie występują tylko u lepidozaurów. W przeszłości taki układ łusek uważano za typowy dla wszystkich gadów.\nPonieważ u gadów nie występuje gruba warstwa skóry właściwej, nie jest tak mocna jak u ssaków. Z tego również powodu skóra krokodyli i węży jest idealna do wyrobu dekoracji, butów, pasków i torebek.\nGady przejawiają zachowania społeczne, a niektóre z nich, np. potężne smoki z Komodo (Varanus komodoensis) uczestniczą w zabawach.\nW jednym z eksperymentów żółw leśny (Glyptemys insculpta) był lepszy od szczura wędrownego (Rattus norvegicus) w teście labiryntu – gad przejawiał lepszą orientację.\nRozmnażanie bezpłciowe zarejestrowano u 6 gatunków jaszczurek i jednego gatunku węża.\nNiektóre samice łuskonośne potrafią się „klonować”, rodząc tylko samice. Ta forma rozrodu zwie się dzieworództwem, które występuje u kilku gatunków gekonów, a szczególnie rozpowszechniona została u tejowatych (Teiidae). W niewoli warany z Komodo rozmnażają się w ten sam sposób.


"W tym filmie intensywność i napięcie 'Królestwa zwierząt' łączą się z epickim rozmachem 'Gorączki'" - pisał o "Son of a Gun" The Hollywood Reporter.\nSensacyjny thriller z Ewanem McGregorem w zaskakującej roli recydywisty i wroga publicznego numer jeden.\nMłody JR (Brenton Thwaites) zostaje aresztowany za niewielkie przestępstwo. W twardych warunkach więzienia szybko zdaje sobie sprawę, że bez silnej opieki nie ma szans na przetrwanie za kratami. Młodemu przestępcy udaje się zawrzeć znajomość z groźnym kryminalistą uchodzącym za wroga publicznego numer jeden - Brendanem Lynchem (Ewan McGregor). JR staje się podopiecznym gangstera. Wszystko ma jednak swoją cenę. Młody chłopak musi pomóc Brendanowi i jego ekipie w ucieczce z więzienia. W nagrodę za udaną akcję, JR dostaje propozycję udziału w napadzie na złoto warte miliony dolarów. Kiedy w grę wchodzą tak olbrzymie pieniądze, nie można ufać nikomu. Sytuacja zrobi się jeszcze bardziej skomplikowana, kiedy JR zakocha się w pięknej dziewczynie bardzo niebezpiecznego człowieka.


SZCZECIN SZYJE: maja 2014\nAutor: longredthread o 16:20 1 komentarz:\nBlogerka miesiąca - Agnieszka z "Z zieloną szmatką w tle"\nBohaterką majowej rubryki "Blogerka miesiąca" jest Agnieszka znana jako Agni Sz-n z bloga "Z zieloną szmatką w tle"\nNazywam się Agnieszka Kaczmarska. Jestem żoną i mamą 15-letniej córki.\nOd grudnia 2009 roku prowadzę blog "Z zieloną szmatką w tle".\nInteresuje mnie wszystko co jest związane z rękodziełem.\n2. Jako jedna z nielicznych, w naszej grupie, masz krawieckie wykształcenie. Jak to wszystko się zaczęło, czy szkoła umocniła pasję czy wręcz przeciwnie?\nJako 14-letnia dziewczyna (tak jak każda z Was) miałam podjąć decyzję co będę robiła w przyszłości. Postawiłam na szkołę krawiecką. Długo nad tym nie myślałam. Moja mama - z zawodu krawcowa szyła w domu dla klientek. Panie były zawsze bardzo zadowolone, a mamie sprawiało to dużo satysfakcji i radości. Ja dla pań dobierałam guziki, zamki, nawet czasami dorabiałam różne gadżety z koralików. To mi się bardzo podobało. Od dzieciństwa moimi ulubionymi zabawkami były kolorowe guziki, nitki, centymetry. Zawsze wszystko równiutko układałam, a centymetry zwijałam w "Barbapapę". Do tej pory jak sobie to przypominam jest mi bardzo miło. Nawet teraz jak o tym opowiadam, to nie mogę się oprzeć i kręcę centymetr...\nOd dzieciństwa, w sumie odkąd pamiętam miałam szyte ubrania. Na początku szyła je dla mnie mama. Później szyłam już sama.\nW szkole w 2 klasie krawiectwa szyłam na zamówienie sukienkę komunijną. Nie wiem jak jest teraz, ale kiedyś szkoły przyjmowały zlecenia od osób prywatnych, a uczniowie wykonywali usługi, oczywiście pod okiem nauczycieli.\nDo moich lat 20, oprócz skarpetek i biustonoszy nie miałam kupnych ubran. Wszystko szyłam sama, nawet majtki i jedwabne koszulki. W sklepie gotowych takich nie było. Pamiętam jak w latach 80-90 były trudności z kupnem materiałów. Był tylko "Pewex" i dobre kontakty z kierownikami "Odry" i" Dany". W Danie można było czasami kupić kupony tzw odpady materiałów zagranicznych, a w Odrze dżins! Burdy nie było w języku polskim. Pamiętam jak mama sprowadzała ją z zagranicy przez zaprzyjaźnione panie z biura podróży.\nPo ukończeniu szkoły krawieckiej przez kilka miesięcy pracowałam z mamą w zakładzie krawieckim. Tylko tyle, bo postanowiłam robić w życiu coś innego. Skończyłam kolejną szkołę, tym razem o innym kierunku - handlowym. Ot i do dzisiaj tkwię w tym zawodzie.\nPrzez kilka lat nie miałam potrzeby szycia. Tzn może i była potrzeba, ale zawsze coś innego było ważniejsze. Zmieniło się to jak byłam w ciąży. Na zwolnieniu lekarskim było więcej czasu wolnego. Wtedy to postanowiłam, że uszyję kilka kompletów pościelowych do łóżeczka dla mojej córeczki. I od tych kompletów wróciło szycie. Pierwszy patchwork, poduszki z haftem. Tego w szkole nie uczyli, ale drogą dedukcji sama pocięłam i zszyłam wszystkie elementy w jedną całość. Pierwsze patchworki, jeszcze bez maty i noża krążkowego... Ojej jak sobie przypomnę, odciski na rękach od nożyczek, dużo straconego czasu, i nożyczkami nigdy nie będzie tak prosto jak od linijki nożykiem. Teraz to jest naprawdę sama przyjemność.\nI tak powstawały kolejne poduszki, kołderki, a ja szlifowałam swój warsztat szyciowy. Do tej pory wiem, że szyć i haftować będę w każdej wolnej chwili, dopóki zdrowie mi na to pozwoli.\n3. Szyjesz teraz głownie dla siebie i rodziny, czy raczej Twoje rzeczy wędrują w świat?\nPrzeważnie szyję dla kogoś. Dla siebie zawsze jest czas... - później.\nMoje uszytki są prezentami świątecznymi, urodzinowymi lub innnymi dla rodziny i przyjaciół.\nOd 8 lat szyję też dla nieuleczalnie chorych dzieci w projekcie" Kołderka za jeden uśmiech". Tutaj liczy się dla mnie robienie przyjemności dziecku. Chcę dać cząstkę swojej dobrej energii dla dzieciaczka, ale i dla rodziców daję sygnał, że nie są sami, że gdzieś są ludzie, którzy o nich myślą. Uśmiech dziecka jest dla nas wielkim szczęściem, czymś bezcennym.\nZapytasz co szyję w tej chwili? Właśnie kołderkę dla chorego Krzysia. Będzie bardzo kolorowa, tak aby pokolorować jego szare dni, aby mógł przytululić i otulić się swoją nową przytulanką, żeby choć na chwilę mógł zapomnieć o bólu i cierpieniu.\n4. Szyjesz, haftujesz, na Twoim blogu pojawiają się także kompozycje kuchenne - co lubisz szyć/robić najbardziej?\nSzyję, haftuję, dekupażuję, trochę filcuję, potrafię robić biżuterię, kartki okolicznościowe, składam origami. Chyba byłoby prościej czego nie potrafię...hihi\nLubię kupować tkaniny, ale z tym trzeba ostrożnie, koleżanki wiedzą o co chodzi. Jeden kroczek więcej i już stracona...\nNajwiększą moją miłością jest haft krzyżykowy i szycie. Haftować zaczęłam nie mając jeszcze lat 10. Nawet przed maturą było: jeszcze jeden krzyżyczek no i jeszcze jeden. Na szczęście maturę zdałam i obrazek skończyłam. Wisi do dzisiaj na ścianie.\nNie ma dnia bez tych czynności. Już nawet moja rodzina się śmieje, że dzień bez haftu lub szycia to dzień stracony. Zawsze noszę w torebce małą robótkę. A może usiądę w parku na ławce, siądę w autobusie lub pociągu - zawsze jestem gotowa na xxx (krzyżykowe haftowanie).\nZnam się na tym co robię, potrafię wiadomości i umiejętności przekazać innym. Prowadziłam warsztaty szycia patchworku, haftu krzyżykowego, uczyłam ozdabiać jaja i kule styropianowe technką patchworkową i ala'karczoch. W naszej grupie byłam jedną z instruktorek szycia sukienki. Pamiętacie mnie jeszcze? Jak nie to się przypomnę na warsztatach patchworkowych w naszej grupie 'Szczecin szyje' Tam też będę jedną z instruktorek.\nBrałam udział w licznych konkursach szyciowych. Brałam udział w wystawie Festiwalu Haftu i Rękodzieła w Łodzi "Patchworkowe fantazje". Tam moja praca była wystwiona w sali głównej. Można było ją podziwiać przez cały miesiąc.\n5.Jakie masz plany na przyszłość\nSzyłam już chyba wszystko. Jeśli nie, to i tak nie ma rzeczy, której nie dałoby się uszyć. Nie ma rzeczy niemożliwych. Zawsze jest ciekawiej jak przeskakujemy przez coraz wyżej postawione poprzeczki.\nSZYCIE I HAFTOWANIE! i wszytko co jest z tym związane.\nMam jeszcze jedno marzenie...(bo tego jeszcze nie potrafię) nauczyć się robienia witrażu.\nDziękuję, że przez tą chwilkę mogłam być osobiście z każdą z Was.\nTrzymamy kciuki za naukę witrażu.\nPS. Jeśli należysz do grupy Szczecin Szyje i chciał(a)byś abyTwój blog i Twoje prace znalazły się w tej rubryce to napisz do mnie: aleksandra@magestudio.eu\nAutor: Aleksandra o 20:10 2 komentarze:\nAutor: Sew Quester o 10:08 4 komentarze:


Lista firm • Artykuły oświetleniowe i sprzęt • Lampy, żarówki • pkt.pl\nW każdej łazience powinna znaleźć się lampa górna. Jeśli potrzebujemy dodatkowego światła przy lustrze lub pod prysznicem, warto zamontować oświetlenie punktowe. Dla osób ceniących klimatyczne wnętrza odpowiednie będzie oświetlenie dekoracyjne - np. panele LED.\nW kuchni warto pamiętać o dobrym oświetleniu głównym, które rozjaśni całe pomieszczenie. Może to być tradycyjna lampa sufitowa, zawieszone na linkach halogeny lub podłużne świetlówki. Sprawdzi się również dodatkowe oświetlenie blatów roboczych czy stołu.\nIle kosztują artykuły oświetleniowe?\nZa ozdobną żarówkę LED zapłacimy około 15 złotych. Reflektor ogrodowy to wydatek około 60-80 złotych, za lampę stojącą zapłacimy z kolei 200-300 złotych.\nProducenci i hurtownie oświetlenia (889)\nSklepy z oświetleniem (572)\nArtykuły oświetleniowe i sprzęt (474)\notwarte w piątek (826)\n2,114 wyniki dla: artykuły oświetleniowe i sprzęt\nKOLORENO w Krzęcinie to sklep z oświetleniem LED prowadzony przez Sławomira Szuberta. Od dekady dostarcza Państwu taśmy oraz wiele innych artykułów z branży oświetleniowej. Klientom zapewnia szeroki wybór produktów, atrakcyjne ceny i szybką wysyłkę.\nA Krzęcin, Krakowska 34\nZADZWOŃ 790 514 ...\nSiedziba Led-Glass znajduje się w Pruszczu Gdańskim, w województwie pomorskim. Firma Andrzeja Bendika zajmuje się dostarczaniem oświetlenia i akcesoriów oświetleniowych. Sklep prowadzi od 1996 roku.\nB Pruszcz Gdański, Czołgistów 8\nOświetlenie to niezbędne wyposażenie każdego domu i mieszkania. Szukając najlepszych rozwiązań oświetleniowych, warto postawić na wzornictwo minionej epoki. Stylowe lampy produkuje zakład, którego właścicielem jest Andrzej Maćkowiak. Przedsiębiorstwo specjalizuje się w wytwarzaniu i renowacji lamp mosiężnych , przede wszystkim ...\n... czemu są one niesamowicie oryginalne. Ponadto zajmujemy się renowacją produktów oświetleniowych z mosiądzu. Demontujemy i polerujemy wyroby oraz zabezpieczamy je przed ciemnieniem, pokrywając bezpiecznym lakierem bezbarwnym. Naszą ofertę kierujemy zarówno do firm, jak i osób prywatnych. Zapewniamy atrakcyjne ceny i zapraszamy do przejrzenia naszej aktualnej ...\nE Chorzów, Średnia 13\nG Warszawa, Kamionkowska 19 lok. u3\nH Koszalin, Drzymały 21\nI Katowice, Świdnicka 27 lok. 55\nKlinika Światła Led prowadzi posiada w sprzedaży szeroki asortyment oświetlenia ledowego oraz innych artykułów oświetleniowych. Projektując rozmieszczenie światła w pomieszczeniach, ważne są zarówno aspekty wizualne, jak i funkcja użytkowa. Innego naświetlenia wymaga łazienka czy kuchnia, innego salon, a jeszcze innego ...\nJ Grębynice, Wesoła 4\nK Gdynia, Nałkowskiej 22\nL Rajbrot 625\nŁ Brzesko, Mickiewicza 29\nM Masłów Pierwszy, Pieniążka 6 a\nN Poznań, Wergiliusza 23 lok. 1\n"Light Designer" Sebastian Kozioł\nO Warszawa, Zamiejska 3 lok. 1\n"Show-Tech" Radosław Kulesza\nP Ostrów Wielkopolski, Odolanowska 91\n"Sot-Energy" Tomasz Sobczyk\nR Lucień 73\nZADZWOŃ 660 980 ...\nS Warszawa, Duchnicka 3 lok. 312\nA&d Light Adam Dzieja\nT Częstochowa, Kiedrzyńska 77 lok. 12\nZADZWOŃ 500 227 ...\nU Kraków, Marusarzówny 8a\nW Łódź, Klimatyczna 19\nX Stanisławowo 12 a\nY Gdańsk, Jaśkowa Dolina 15\nartykuły oświetleniowe i sprzęt - znajdź w okolicy:\nOszczędności ponoszone dzięki dobrze zaprojektowanym systemom oświetlenia LEDowego są niezaprzeczalne. Przedsiębiorcy mają szeroką paletę możliwości,...\nMetody montażu opraw halogenowych\nOświetlenie powinno pełnić kilka funkcji, z czego podstawową jest oczywiście rozpraszanie mroku i poprawa widoczności, czy to w pomieszczeniu, czy na...


Mateusz Cieślicki - o wszystkim ale nie o niczym: grudnia 2013\nZdrowia, ciepłej rodzinnej atmosfery, dużo radości i sukcesów - nie tylko w nadchodzące Święta, ale również w całym nadchodzącym roku! A na dobre wprowadzenie do tej radosnej atmosfery, genialny obrazek :)\nAutor: Mateusz Cieślicki o 04:47 Brak komentarzy:\nKiedyś, gdy w niedzielne popołudnie na ekranie widzieliśmy Red Bulla, to zapowiadało to wielkie emocje i zazwyczaj mieszankę radości z satysfakcją. Dziś jest odwrotnie - nuda i mieszanka blond włosów z palcem wskazującym. Kiedyś Red Bull na ekranie oznaczał bowiem przede wszystkim Adama Małysza.\nAutor: Mateusz Cieślicki o 05:13 Brak komentarzy:\n22 lata od przyłączenia pępowiny\nDzisiejszy wpis miał być zupełnie o czymś innym, ale dowiedziałem się, że mamy dziś 22 rocznicę podłączenia Polski do Internetu. To był 20 grudnia 1991 roku. Któż z nas myślał wtedy, że Internet zmieni nasze życie...\nAutor: Mateusz Cieślicki o 08:16 Brak komentarzy:\nKończymy III sezon KLK, wspomnienia, statystyki\nDziś o godz. 19 rozpocznie się ostatnia w tym sezonie runda Kieleckiej Ligi kartingowej - cyklu zawodów, które mam przyjemność organizować wspólnie z torem F1GOKART. "Motyle", które właśnie czuję w brzuchu to chyba nie grypa żołądkowa, a właśnie stres. Przyjemny stres.\nAutor: Mateusz Cieślicki o 06:55 1 komentarz:\nPierwszy wpis, nietypowo - o zakupach\nPierwszy merytoryczny wpis na blogu powinien być raczej o sensie życia, Ukrainie albo innym Tusku. Ale nie, będzie o sprawie banalnej - zakupach. Jak oszczędzić 77 zł na zakupach wartych 361 zł? Bardzo prosto.\nAutor: Mateusz Cieślicki o 12:26 Brak komentarzy:\nZbierałem się do tego bardzo długo! Za długo! Ale wreszcie jest. Mój osobisty blog, na którym dla większości z Was będzie sporo pierdół, inni czasem znajdą tu coś ciekawego, jeszcze inni się pośmieją, a pozostali zawitają jeden raz.\nZamierzam tu przedstawiać wydarzenia z mojego życia, którymi warto się dzielić, relacje z wydarzeń, w których uczestniczę i ogólnie to, co mi się spodoba, albo co będę musiał napisać bo inaczej się uduszę...\nPS. Zapytacie, czemu taka uboga "grafika" - jakbym zaczął od niej (jak już kilkakrotnie) to pewnie bym jeszcze tego bloga nie wypuścił. Wszystko będzie się stopniowo pojawiało w kolejnych dniach :) Dodałem wtyczkę na FB, to podobno teraz obowiązkowe. Obecny kształt tego bloga za kilka dni/tygodni może być zupełnie inny, ale od czegoś trzeba zacząć :)\nAutor: Mateusz Cieślicki o 11:41 Brak komentarzy:


W jaki sposób słać taniej wiadomości tekstowe? : Blog\nDla wszystkich osób, które chcą najzwyczajniej trochę mniej płacić za słanie sms-ów, można polecić skorzystanie z internetowych bramek sms. W końcu internetowa bramka sms play to w zupełności bezpłatna usługa, dzięki której będziemy mieli możliwość przesyłać całkiem sporo wiadomości. Generalnie taka bramka jest darmowa, choć znajdą się także płatne bramki. Aby rozejrzeć się, wystarczy w wyszukiwarce internetowej wpisać bramka sms play. Dzięki temu możemy odnaleźć całkiem sporo bezpłatnych bramek.\nPoza tym dobrym rozwiązaniem są także usługi takie jak doładuj play… A więc można najzupełniej bezpłatnie doładować swój telefon komórkowy. Pamiętajmy również o tym, iż w Sieci jak najbardziej możemy takie doładowanie kupić. To dobra oszczędność pieniędzy, ponieważ w wielu przypadkach ceny internetowego doładowania są sporo niższe, niż w innych miejscach. Widać zatem, iż jeśli chcemy taniej słać wiadomości sms-owe, nawet bez opłat, to na pewno coś sobie znajdziemy. To akurat pewne. Wystarczy trochę się rozejrzeć, a coś się znajdzie.\ntagi: Noclegi i Hobby, Rekreacja online, Hobby, Turystyka i Podróże.\n« Zakup laptopa przez Internet\nW jaki sposób wysyłać bezpłatne wiadomości tekstowe? »


Sprzedaż i kasacja aut – Łódź, woj. łódzkie – Nasza oferta\nSprzedaż i kasacja aut\nObszarem, w którym działa nasza firma, jest skup i sprzedaż samochodów używanych. Pozyskujemy pojazdy każdego typu, zarówno sprawne, jak i takie, które nie nadają się do dalszej eksploatacji – po wypadkach i kolizjach, a także wycofane z użycia ze względu na inne poważne uszkodzenia.\nUsługi świadczymy w sposób kompleksowy, stąd też do realizowanych zadań należy również kasacja aut oraz skup złomu stalowego. Ułatwiamy Klientom pozbywanie się niesprawnych samochodów, które nie powinny zalegać w garażach ani obrastać trawą na podwórkach. Jest to istotne nie tylko ze względu na komfort Klientów, ale także istotne kwestie związane z ochroną środowiska. Podczas realizacji zleceń ściśle przestrzegamy prawa oraz standardów bezpieczeństwa.\nAby świadczyć usługi na najwyższym poziomie zadbaliśmy o obecność nowoczesnego zaplecza sprzętowego. Dzięki temu, a także naszemu doświadczeniu w branży motoryzacyjnej, możemy zutylizować niesprawne auto oraz pozbyć się złomu, a na dodatek wykonać to w konkurencyjnej cenie i na korzystnych warunkach.\nGłównym profilem działalności naszej firmy jest skup pojazdów używanych – zarówno sprawnych, jak i rozbitych, powypadkowych i niezdatnych do eksploatacji. Skupujemy auta każdego typu, niezależnie od ich marki, modelu, rodzaju nadwozia czy silnika. Dokonujemy także wycen pojazdu – w oparciu o naszą bogatą wiedzę z zakresu branży motoryzacyjnej. Oferujemy konkurencyjne stawki. Skup pojazdów używanych prowadzimy w oparciu o proste i przejrzyste zasady. Dbamy o pełną satysfakcję i zadowolenie naszych klientów – staramy się budować z nimi długotrwałe relacje.\nŚwiadczymy usługi sprzedaży samochodów używanych. Pojazdy pochodzą z legalnych źródeł. Nasi mechanicy sprawdzili je pod kątem stanu technicznego i jeżeli było to konieczne – poddali drobnym naprawom. Większość to samochody bezwypadkowe, bardzo zadbane i tanie. Oferta obejmuje duże samochody rodzinne, auta dostawcze i niewielkie auta miejskie. Naszym Klientom pomagamy w formalnościach takich jak wypowiedzenie polisy OC, sporządzenie umowy kupna – sprzedaży i inne. Na każdy samochód zakupiony w naszym komisie, przysługuje Państwu gwarancja.\nSpecjalnością naszej firmy jest także demontaż i złomowanie aut. Auto kasacja to obecnie jedna z najpopularniejszych metod pozbywania się samochodu. Kasacje pojazdów przeprowadzamy w oparciu o obowiązujące przepisy i regulacje. W naszej działalności korzystamy z nowoczesnego zaplecza sprzętowego – dzięki temu jesteśmy w stanie w całości zlikwidować uszkodzone i niezdatne do użytku pojazdy.\nChętnie nawiązujemy współpracę z firmami – przeprowadzamy złomowanie aut pochodzących z dużych firmowych flot.\nWystawimy zaświadczenia o zezłomowaniu auta, konieczne do wyrejestrowania samochodu.\nProwadzimy również skup i sprzedaż złomu stalowego. U nas można pozbyć się nieprzydatnych lub niedziałających urządzeń i sprzętów. Prowadzimy skup złomu, przestrzegając wszelkich standardów bezpieczeństwa i regulacji prawnych. Do skupu złomu przyjmujemy złom stalowy, niedziałające urządzenia RTV i AGD, jak i drobną elektronikę, np. piloty lub miksery. Zapraszamy do nas klientów z miejscowości Kalinów, woj. łódzkiego i całej Polski. Zapewniamy dogodne warunki współpracy i wysoki poziom obsługi.\nJeżeli zainteresowała Państwa nasza oferta lub mają jakiekolwiek pytania dotyczące świadczonych usług, zachęcamy do kontaktu za pośrednictwem formularza. Na wszystkie pytania odpowiemy tak szybko, jak tylko będzie to możliwe. Zapraszamy do kontaktu!