Działacze społeczni, politycy i urzędnicy\nBielawska Maria, z domu Oleksy, ur. 20 czerwca 1901 w Strzelcach Wielkich, pow. Brzesko, zm. 15 maja 1989 w Bochni) - nauczycielka, bibliotekarka. W 1920 roku ukończyła Studium Nauczycielskie w Krakowie i podjęła pracę pedagogiczną. W latach 1930–1937 pracowała jako nauczycielka w Szczawnicy. W latach 1946–1978 kierowała Powiatową i Miejską Biblioteką Publiczną w Bochni. Była jej organizatorem i twórcą sieci filii i punktów bibliotecznych w regionie. Stała się inicjatorką wielu akcji edukacyjnych i społecznych. Dzięki jej działaniom i nowatorskim projektom w latach 1957–1964 Ministerstwo Kultury i Sztuki przyznało Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bochni status eksperymentalnej w skali kraju placówki „Biblioteka – Dom Kultury”. Jako pierwsza w Polsce upowszechniała książkę wykorzystując od roku 1960 w tym celu bibliobus, więcej »\nBrzeziński Eugeniusz urodził się 6 grudnia 1939 r w Wokowicach. Ukończył Politechnikę Krakowską w 1977, uzyskując tytuł zawodowy inżyniera mechanika. Był pracownikiem Zjednoczonych Zespołów Gospodarczych PAX, dyrektorem Zakładów Produkcji Chemicznych. Zasiadał w Radzie Narodowej miasta Krakowa z ramienia Stowarzyszenia. W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy w okręgu Kraków-Nowa Huta z puli Stowarzyszenia PAX. Zasiadał w komisjach sejmowych: Handlu i Usług, Nadzwyczajnej do zbadania sprawy importu alkoholi oraz Systemu Gospodarczego i Polityki Przemysłowej. więcej »\nCierniak Jędrzej , (1886-1942) urodził się 15.10.1886 r. w Zaborowie. W 1917 roku przyjechał do Warszawy i rozpoczął pracę nauczycielską w Gimnazjum im. A. Chmielewskiego. Uczył literatury polskiej i łaciny. Inspirowała go kultura wsi. W jego działalności widoczne były dwa nurty: umiłowanie rodzinnej kultury wiejskiej jako symbolu dziedzictwa kulturowego oraz walka o wydźwignięcie mieszkańców wsi z upośledzenia gospodarczego i kulturalnego. Ta działalność stanowiła treść i pasję jego życia. Jeździł po kraju, spotykał się z mieszkańcami wsi, wygłaszał referaty, których treścią były zwyczaje i obrzędy ludowe. Zachęcał młodzież wiejską do organizowania przedstawień. Był twórcą amatorskiego ruchu teatralnego, autor i inscenizator amatorskich przedstawień ludowych, m.in.: Szopka krakowska (1926), Wesele krakowskie (1926), Franusiowa dola (1934). Organizator i prezes Instytutu Teatru Ludowego. Przez 10 lat (od 1927 r.) był wizytatorem oświaty pozaszkolnej w Ministerstwie Wyznań Religijnych Oświecenia Publicznego. W listopadzie 1940 r. został oddelegowany przez hitlerowców do Szkoły Podstawowej nr 114, gdzie oficjalnie uczył języka niemieckiego, a w tajnym nauczaniu historii i języka polskiego. 24.04.1941 r. został aresztowany przez gestapo i przewieziony na Pawiak, 2.03.1942 r. rozstrzelany w Palmirach. Jest patronem Szkoły Podstawowej nr. 114 w Warszawie (dzielnica Targówek)\nCzejkowski Edward, nadinspektor – generał Służby Celnej ur. 20.01.1949 r. w Brzesku, w 1962 skończył w Brzesku Szkołę Podstawową nr 1, później I LO w Przemyślu. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1971 r. , od 1983 r. radca prawny. Swoją karierę związał ze służbą celną, w której pracował nieprzerwanie od 1971 roku, tj. po skończeniu studiów . W 1974 r. został kierownikiem Oddziału Celnego w Międzynarodowym Porcie Lotniczym Kraków-Balice a rok później objął funkcję Głównego Inspektora w UC Kraków. W 1990 r. został powołany na stanowisko Dyrektora Urzędu Celnego w Krakowie a następnie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie. W latach 90-tych był Wiceprezesem Głównego Urzędu Ceł w Warszawie, później ponownie Dyrektorem Izby Celnej w Krakowie i nowo tworzonej Izby Celnej w Przemyślu. więcej »\nDudek Józef, urodził się w 1934r. w Niedźwiedzcy. Tu uczęszczał do szkoły podstawowej w latach 1941-1949. W 1952r. ukończył szkołę zawodową jako ślusarz wyrobów artystycznych w Łysej Górze. Wraz z kolegami podejmują pracę w fabryce nadwozi samochodowych (dla wojska) w Nysie. 1955-56 służba wojskowa w Szczecinie. 1957-59 praca przy budowie Nowej Huty. W roku 1960 wraca w swoje strony pracując w PZGG, PZKR i POM przy organizacji Kółek Rolniczych - jako instruktor. W 1964 kończy zaocznie Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Łańcucie. W tym okresie aktywnie włącza się w nurt pracy społecznej w organizacjach: OSP, KR, LOK oraz spółdzielczych. Szczególnie pasjonuje go sport strzelecki. Od 1981r. przebywa na rencie inwalidzkiej. W dalszym ciągu kontaktuje się z ludzmi w terenie, pasjonując się przeszłością najbliższej okolicy. W 1998 r wydaje książkę pt:"600 LAT DZIEJÓW NIEDŹWIEDZY I OKOLICY". (skąd pochodzi ta krótka biografia) Jest także jednym z członków ludowej kapeli "Niedźwiedzoki" zbierającej wiele braw i nagród podczas licznych występów na konkursach czy tez okolicznościowych imprezach. W listopadzie 2003 za swą działalność społeczną został nagrodzony “Złotym Krzyżem Zasługi“\nDadej Jan (1940-2002) - działacz społeczny i sportowy z Jadownik, za jego prezesury LZS Jadowniczanka była u szczytu osiągnięć sportowych, więcej »\nKlapholz Henoch, pełnił funkcję wiceburmistrza od 1888 r., a w r. 1904 został jego burmistrzem. Dzięki żydowskiemu burmistrzowi nastąpiła szybka rozbudowa miasta, które padło pastwą pożaru w 1904 r. Był gorącym orędownikiem powołania w Brzesku gimnazjum. Z inicjatywą tą wystąpił na posiedzeniu Rady Miejskiej już w 1907 r., lecz jego projekt doczekał się realizacji dopiero w 1910 r. Od chwili założenia brzeskiego gimnazjum był jednym z członków Towarzystwa Gimnazjalnego, które nadzorowało pracę szkoły. Również jego córka, Julia, w 1910 r. organizowała Gimnazjum w Brzesku, w którym uczyła w latach 1910-1911.\nKlimecki Stanisław (ur. 20 listopada 1883 w Woli Przemykowskiej koło Brzeska, zm. 11 grudnia 1942) – prawnik, działacz społeczny, prezydent Krakowa. dr Stanisław Klimecki Syn Edmunda i Rozalii Wróblewskiej, nauki pobierał w szkołach w Złoczowie,Wadowicach, Bochni. Maturę jako eksternista zdawał w Podgórzu w 1904. Studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim, doktorat uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1913. Był radnym podgórskiej Rady Miejskiej w czasie przyłączenia Podgórza do Krakowa. Członek Związku Walki Czynnej i Strzelca, w czasie I wojny światowej walczył w II Brygadzie Legionów Polskich. 2 grudnia 1914 został mianowany chorążym,następnie po bitwie pod Mołotkowem za odwagę otrzymał awans na podporucznika. 12 maja 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej, zbiegł do Charkowa, gdzie pod przybranym nazwiskiem Wróblewski był nauczycielem w polskim gimnazjum. W 1918 brał udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich w Krakowie.Z wojska wystąpił w czerwcu 1919 w stopniu kapitana rezerwy, więcej »\nKucia Zbigniew (1942- 2009), mgr, ur. w Okocimiu, absolwent LO w Brzesku i Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie, starszy wykładowca, Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji Politechniki Krakowskiej od 1968 roku. Członek Wydziału Sportu Młodzieżowego - Głównego Zarządu Związku Narciarskiego. Był jego przewodniczącym do 2001 roku. Członek założyciel SITN PZN, v-ce prezes Głównego Zarządu Związku Narciarskiego do Spraw Narciarstwa Masowego. Przewodniczący Komisji Narciarstwa Powszechnego PZN, Prezes Koła Łowieckiego "Hubertus" w Brzesku. Odznaczony w 1984 srebrną, a w 1999 roku złotą odznaka "zasłużony działacz kultury fizycznej". W roku 1986 odznaczony Srebrnym, w 2000 Złotym Krzyżem Zasługi a w 2003 Medalem Komisji Edukacji Narodowej.\nLeś Józef (1900 – 1969). Urodził się w Jadownikach Podgórnych k. Brzeska, ale jego rodzice na początku XX w. przenieśli się do Lichwina w pow. Tarnowskim i tu żył do śmierci, gdzie po ożenku w 1923 r. z Karoliną Bujak prowadził kilkuhektarowe gospodarstwo. Szkołę ludową ukończył w sąsiednich Siedliskach, potem odbył mnóstwo kursów o profilu gospodarczym i społeczno – politycznym, ale przede wszystkim nad swoim rozwojem intelektualnym pracował w drodze samokształcenia, więcej »\nMaślanka Józef, urodził się ur. 20 maja 1883 w Przyborowie w powiecie brzeskim, w rodzinie chłopskiej jako syn Franciszka i Marianny z Chamielców. W czasie I wojny światowej był żołnierzem II Brygady Legionów Polskich. Następnie był działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego "Piast" i ZMW RP "Wici". W 1937 był organizatorem strajku chłopskiego. Za swe bojowe i opozycyjne wystąpienia był dwukrotnie aresztowany. Od czerwca 1944 był dowódcą oddziału partyzanckiego Batalionów Chłopskich na Kielecczyźnie. Od 31 grudnia 1944 do 1 kwietnia 1945 pełnił funkcję ministra administracji publicznej w rządzie Edwarda Osóbki - Morawskiego. więcej » Od 1944 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, 1946-1947 członkiem NKW SL, a od 1947 do 1952 posłem na Sejm Ustawodawczy. Pełnił również różne funkcje w Stronnictwie Ludowym. Od 1949 należał do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Był także członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD i otrzymał stopień pułkownika rezerwy WP.\nMierzwa Kazimierz, nestor kieleckich lekarzy, ur.w 1924 r..w Biesiadkach, uczeń tajnych kompletów (jednym z jego nauczycieli był późniejszy poseł z Łysej Góry, Franciszek Mleczko). Członek AK, absolwent Akademii Medycznej w Krakowie, wykładowca patamorfologii w filii tejże uczelni w Kielcach, były wiceprezes Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, ojciec czterech synów - wszyscy są lekarzami. Za swoją pracę i działalność społeczną odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Więcej o p. Kazimierzu dowiedzieć możecie się z wywiadu Agnieszki Białek zamieszczonego w "Słowie Ludu" z dnia 28 maja 2004 r. tuatj »\nMigdał Stanisław (1938-2003) pedagog, działacz samorządowy i społecznik. Był wieloletnim dyrektorem Szkoły Podstawowej w Mokrzyskach, z-ca Burmistrza Miasta Brzeska w latach 1997-98 i przez wiele kadencji radnym Rady Miejskiej w Brzesku. Działał też na niwie sportu ludowego - był m.in. przewodniczącym Powiatowej Rady ZSL i działaczem w klubie sportowym Strażak Mokrzyska, więcej »\nMleczko Franciszek, dr (1905-1990) - ur. w Łysej Górze, działacz społeczny i ludowy, pedagog, pisarz, animator kultury wiecej »\nNita Stanisław (1875 – 1951). Bohater tego szkicu urodził się w Szczurowej (pow. Brzesko) i w tej wsi spędził całe życie oraz prowadził średnich rozmiarów gospodarstwo. Tu ukończył 4 – klasową szkołę ludową, a potem tylko intensywnie się samokształcił oraz ukończył liczne kursy.\nZ ruchem ludowym związał się stosunkowo późno, bo dopiero przed 1910 r., ale od tego momentu do dnia śmierci należał do ścisłej czołówki brzeskich ludowców. więcej »\nNowak Julian Ignacy (1865-1946) Urodził się w 1865 r. w Okocimiu. Członek Stronnictwa Prawicy Narodowej; od 1903 działał w Krakowskim Towarzystwie Rolnym, w latach 1921-27 był jego wiceprezesem. Między 31 VII a 14 XII 1922 był premierem pozaparlamentarnego gabinetu, 31 VII-21 VIII 1922 także ministrem wyznań, religii i oświecenia publicznego. Nie zrywając kontaktów z konserwatystami krakowskimi, sympatyzował z PSL "Piast", które reprezentował w Senacie 1922-27, członek senackiej Komisji Oświaty i Kultury. Od 1899 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Gdzie między 1921 a 1922 piastował stanowisko rektora; od 1931 członek PAU. Jako naukowiec zajmował się badaniem mikroorganizmów oraz chorób zakaźnych. Autor ponad 50 publikacji, m.in. atlasu mikrobiologicznego.\nPiekarz Aleksander , ur.1.06.1932 w Porębie Spytkowskiej (woj. małopolskie), zm.15.02.1999 w Warszawie. Pułkownik Wojska Polskiego, inżynier, pracownik Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych. Do Polskiego Związku Filatelistów wstąpił w 1961. Współzałożyciel Koła PZF nr 64 w Warszawie, którego był przewodniczącym w latach 1962-1999. Wiceprezes Zarządu Oddziału Warszawa - Zachód (1977-1997). Przewodniczący Komisji Finansowej Okręgu Warszawskiego. Trzykrotnie był delegatem Okręgu Warszawskiego na Walne Zjazdy PZF (X-XII). Członek Głównego Sądu Koleżeńskiego (1973-1981). Za działalność filatelistyczną wyróżniony Złotą Odznaką Honorową PZF, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Polskiej Filatelistyki”, odznaką „Zasłużony Pracownik Łączności”, odznaką „100.lat filatelistyki polskiej”, tytułem „Zasłużony dla Okręgu Warszawskiego PZF” i innymi odznakami i medalami nadawanymi przez PZF. Za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem „Zasłużony na Polu Chwały” oraz innymi odznaczeniami resortowymi i regionalnymi. źródło: Polski Związek Filatelistów\nSkurnóg Jerzy (1929-) społecznik, działacz sportowy, od 1945 związany z klubem OKS Okocimski ( z 6.5 letnią przerwą związaną ze służbą wojskową),\nSpiss Tadeusz (1882-1954), dr praw, od grudnia 1919 r. do marca 1921 r. był starostą Miasta Brzeska. Jego zasługą było m.in. zlikwidowanie napięcia społecznego jakie panowało w tym okresie pomiędzy Żydami Brzeskimi i mieszkańcami Jadownik. Dr Spiss byl także przewodniczącym brzeskiego Powiatowego Komitetu Obronnego, więcej »\nStańczyk Jan (ur. 24 grudnia 1886 w Woli Przemykowskiej k. Brzeska, zm. 7 sierpnia 1953 w Warszawie) – działacz socjalistyczny i związkowy.\nUrodził się w rodzinie rolniczej. Po ukończeniu czterech klas szkoły ludowej wyemigrował do Niemiec i podjął pracę w fabryce włókienniczej w Lipsku. Po uzyskaniu kwalifikacji ślusarza podjął pracę w fabryce metalowej. Działał w polskim towarzystwie katolickim, a następnie przystąpił do organizacji robotniczej. Pracował w kopalniach Śląska i Westfalii. W okresie 1904–1907 należał do PPS zaboru pruskiego, zaś od 1908 działał w niemieckich klasowych związkach zawodowych i Socjaldemokratycznej Partia Niemiec (SPD). więcej »\nStós Józef sr. "STO" (1894-1975), wieloletni dyrektor Spółdzielni Rolniczo-handlowej "MIARKA" w Brzesku, wybitny działacz ruchu ludowego przed i w czasie wojny. więcej »\nStós Ryszard (12.03.1924 - 31.08.1968) - w czasie okupacji wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po wojnie ukończył technikum budowlane w Krakowie. Całe swoje krótkie życie zawodowe poświecił Brzesku. Pracował w Powiatowym Zarządzie Drogowym, Powiatowej Radzie Związków Zawodowych. W latach 1951-1954 był kierownikiem Wydziału Budżetowo Gospodarczego PRN, a w latach następnych pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Terenowego (tzw. ”Bepie”). W roku 1960 został dyrektorem Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej (MPGK). Funkcję tą pełnił do roku 1967, kiedy to został powołany na dyrektora Powiatowego Przedsiębiorstwa Remontowo Budowlanego w Brzesku. Pełniąc obowiązki służbowe zmarł śmiercią tragiczną w dniu 31 sierpnia 1968 r. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Zasłużonego Działacza Ligi Przyjaciół Żołnierza, Odznaką Przodownika Pracy i Odznaką Tysiąclecia. W 1965 r. był także przewodniczącym Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. (źródło: Kroniki Powiatu brzeskiego, T1,T2 i T5)\nRyszard Stós (w środku) i współpracownicy z MPGK.\nOd prawej: Józef Żydak (odpowiadał za stan zieleni w Brzesku), Adam Laska (gł. księgowy),\nOd lewej: Anna Legutko (księgowość), NN\nJan Burlikowski, kronikarz Miasta i Powiatu Brzeskiego, odnotowując to wydarzenie w kronice żałobnej (tom 2, str.113) napisał:"Terenem jego szczególnej aktywności było Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej.Na stanowisku dyrektora tego Przedsiębiorstwa wykazał się nie tylko niezwykłą pracowitością ale przede wszystkim inwencją i pomysłowością w podejmowaniu działań z dziedziny gospodarki Komunalnej. Miasto Brzesko z każdym rokiem zmieniało na lepsze swój wygląd. Ulice otrzymały nową asfaltową nawierzchnię, urządzono nowe chodniki, kwietniki i zieleńce, założono nowoczesne oświetlenie uliczne, wyremontowano dziesiątki kamienic, wprowadzono gaz i miejską komunikację samochodową, przystąpiono do uporządkowania parku miejskiego.\nOd siebie mogę dodać, że tysiące ludzi żegnało człowieka który zawsze stawiał potrzeby innych ponad swoje własne. Gdyby nie to, że mieliśmy nagrobek na Cmentarzu Parafialnym, Tato mój - bo o nim tu mowa - byłby pierwszą osobą pochowaną na Cmentarzu Komunalnym. Na cmentarzu, który był ostatnim "jego dziełem”.\nTrznadel Stanisław Marian - lekarz - Urodził się 25 lutego 1889r. w Brzesku w rodzinie Marii z Brzeskich i Franciszka Trznadlów. Ukończył Gimnazjum Klasyczne prowadzone przez o. o. Jezuitów w Bakowicach. W 1917 podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we, Lwowie. Rok później przerwał studia bowiem zaciągnął się do Wojska Polskiego. Przez 1,5 roku brał czynny udział w walkach z bolszewikami. W 1921 roku przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika. Po opuszczeniu armii kontynuował studia medyczne we Lwowie., więcej»\nZydroń Wincenty (1916-1987) - działacz ruchu ludowego, przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej, w latach 1969-1978 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu, społecznik. (cdn..)\nWoda Stanisław urodził się 4 kwietnia 1885 roku w Mokrzyskach. Woda na co dzień dyrektor bydgoskiego oddziału Banku Polskiego, mieszczącego się przy ulicy Jagiellońskiej to jeden z najbardziej znamienitych „szefów BKS Polonia” w 83 letniej historii tegoż towarzystwa.\nBliższa biografia prezesa Wody, której brakuje w książce Zapomniane Pokolenie Polonia Bydgoszcz 1920-1949 – opisuję tam pracę Wody w Polonii, w Bydgoszczy, ale milczę o podstawowych faktach jego życia, kiedy, się urodził, gdzie, czy był żonaty, czy miał dzieci itd. jest wynikiem kolejnych odkryć potomków „tamtego pokolenia”. W marcu 2012 r. skontaktowała się ze mną pani Marta – prawnuczka Stanisława Wody, na co dzień mieszkająca w Poznaniu. Wymiana korespondencji dała niesamowite rezultaty. więcej »


Na zachodnich rynkach nieruchomości mieszkania w pełni wykończone są w zasadzie rynkowym standardem. Fot. mat. pras.\nMieszkania wykończone "pod klucz" to trend, który znamy przede wszystkim z zagranicznych rynków nieruchomości. W Polsce nie jest to jeszcze rozwiązanie równie popularne. Na ogół wciąż preferujemy standard deweloperski, jednak sytuacja zaczyna się powoli zmieniać.\nAutor: housemarket.pl 01 lutego 2022 12:45\nNajwiększym minusem zakupu mieszkania w standardzie deweloperskim jest to, że nie można wprowadzić się do niego od razu.\nW Polsce udział nieruchomości urządzonych “pod klucz” nie przekracza 20 proc. wszystkich oddawanych do użytku mieszkań.\nPopularnym rozwiązaniem na Zachodzie jest usługa kompleksowego wykończenia wnętrz znana w Polsce pod hasłem - “wchodzisz i mieszkasz”. Każdy produkt jest dobierany ściśle pod potrzeby klienta.\n- Popularność takiego rozwiązania na rynkach zachodnich może świadczyć o tym, że również w Polsce stanie się ono w ciągu kilku lat dużo bardziej pożądane zarówno wśród osób kupujących lokale w celach inwestycyjnych, jak i na potrzeby własne. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że samo słowo “pod klucz” oznacza u nas wykończenie mieszkania w tzw. opcji pakietowej, a więc mocno ograniczonej, wbrew pozorom w takim mieszkaniu nie będziemy mogli zamieszkać “od zaraz” - zwraca uwagę Krzysztof Białkowski, właściciel firmy SaniWell.\nCZYTAJ TEŻ: MIESZKANIE "POD KLUCZ". CZY TO SIĘ OPŁACA?\nJak twierdzi Jarosław Jędrzyński, ekspert portalu RynekPierwotny.pl kupno mieszkania od dewelopera w standardzie „pod klucz” zazwyczaj polega na transakcji zakupu lokum w stanie deweloperskim, a następnie podpisaniu osobnej umowy na jego kompleksowe wykończenie. Deweloperzy zwykle korzystają z usług firm zewnętrznych, specjalizujących się w tego typu usługach. W ramach oferty wykończenia pod klucz proponowane są najczęściej trzy pakiety w różnej cenie i standardzie. Poza tym popularnym rozwiązaniem na Zachodzie jest również usługa kompleksowego wykończenia wnętrz znana w Polsce pod hasłem - “wchodzisz i mieszkasz”. W tym przypadku każdy produkt jest dobierany ściśle pod potrzeby klienta. Razem z architektem sprawuje on pieczę nad wyborem odpowiednich elementów wyposażenia, które spełniają jego oczekiwania oraz możliwości finansowe. Nie ma tutaj ograniczeń do konkretnych katalogów.\n- Główną ideą mieszkań przygotowywanych w ramach usługi “wchodzisz i mieszkasz” jest stworzenie przestrzeni, która będzie odpowiadać przyszłym mieszkańcom, ich gustom oraz preferencjom. Na etapie projektowym wizualizuje się mieszkanie, dzięki czemu inwestor jest świadom finalnego efektu, jaki spotka po zakończeniu prac wykończeniowych. W tego typu wizualizacjach wykorzystuje się konkretne modele produktów z zachowaniem najdrobniejszych detali takich jak wymiary, kolor czy choćby faktura stosowanych materiałów - mówi Krzysztof Białkowski.\nDodaje, że określenie ceny usługi “wchodzisz i mieszkasz” nie jest prostym zadaniem, gdyż ostateczna kwota uzależniona jest od standardu i metrażu mieszkania, a także od zakresu koniecznych do przeprowadzenia prac.\nNajwiększym minusem zakupu mieszkania w standardzie deweloperskim jest to, że nie można wprowadzić się do niego od razu. W zależności od metrażu mieszkania należy liczyć się z koniecznością poświęcenia nawet kilku miesięcy na jego wykończenie. Oznacza to m.in. konieczność posiadania w tym czasie innego lokum, co w większości przypadków generuje dodatkowe koszty. Co może być dla nas najbardziej wymagające? Wyliczanka jest pokaźna - poczynając od znalezienia pewnych i sprawdzonych na rynku podwykonawców, a kończąc na zakupie wielu elementów wykończeniowych. Do tego dochodzi również nadzorowanie prac ekipy remontowej i skrupulatne pilnowanie realizacji projektu. Trzeba też poświęcić sporo uwagi i wolnego czasu na wybranie odpowiednich materiałów wykończeniowych, a ich zakup również kosztuje. Nierzadko należy zdecydować się na wynajęcie ekipy remontowej, a gdy tego nie zrobimy, musimy zdawać sobie sprawę z faktu, że automatycznie czas dzielący nas do zamieszkania jeszcze bardziej się wydłuży. Dowożenie i wybieranie odpowiednich materiałów może zresztą przerodzić się w pracę na pełen etat, szczególnie dziś, gdy są one coraz trudniej dostępne, a ich ceny systematycznie rosną. Planując tego typu działania samemu trzeba, się liczyć także z zapłatą za transport w sklepie, wynajmem odpowiedniego samochodu lub umówieniem się z firmą transportową.\nWedług danych portalu Muratorplus.pl ponad 80 proc. nowo powstających mieszkań w Polsce jest oddawanych klientom w stanie deweloperskim, a kompleksowo wykończane są głównie lokale zaliczane do segmentu luksusowych. W dalszej perspektywie czasowej popularność w pełni wykończonych mieszkań powinna jednak systematycznie wzrastać. Osoby będące na etapie zakupu mieszkania coraz częściej widzą, jak bardzo czasochłonny i stresogenny może być proces wykańczania mieszkania we własnym zakresie.\n- Zakup usługi wykończenia mieszkania w standardzie “wchodzisz i mieszkasz” wiąże się z nieporównywalnie większą wygodą i komfortem nabywców. Nie muszą oni poświęcać czasu na żmudne poszukiwania fachowców, materiałów i mebli oraz składanie zamówień, organizację dostaw, koordynowanie postępów prac i zgłaszanie reklamacji. Popularna staje się również praktyka współpracy takich firm z deweloperami, co stanowi dodatkowe udogodnienie dla nabywcy mieszkania - mówi Krzysztof Białkowski.\nMIESZKANIE DEWELOPERA RSS


Nowe święto państwowe – Narodowy Dzień Pamięci Duchownych Niezłomnych - Historia - polskieradio.pl\nNowe święto państwowe – Narodowy Dzień Pamięci Duchownych Niezłomnych\nSejm ustanowił nowe święto państwowe, które będzie obchodzone corocznie 19 października "w hołdzie Kapłanom Niezłomnym – bohaterom, prześladowanym księżom, niezłomnym obrońcom wiary chrześcijańskiej i niepodległej Polski".\nOgród w lesie otoczony płotem. Prymas Stefan Wyszyński rozmawia z zakonnicami w Komańczy.Foto: Instytut Prymasowski Stefana Kardynała Wyszyńskiego\nW tekście ustawy zostały wyszczególnione związki chrześcijaństwa z historią Polski oraz bohaterskie postawy kapłanów. Święto ma na celu uhonorowanie wkładu duchownych w rozwój państwowości, utrzymania tożsamości narodowej pod zaborami, w czasie wojen światowych i okresie PRL-u, zarówno na drodze społecznej, kulturalnej, publicystycznej, a niekiedy z bronią w ręku.\nData została wybrana nieprzypadkowo – tego dnia został uprowadzony duszpasterz "Solidarności" ksiądz Jerzy Popiełuszko. Nowe święto państwowe jest okazją do przypomnienia sylwetek niektórych kapłanów, którzy działalność duszpasterską rozszerzyli także o działalność patriotyczną.\nZobacz i posłuchaj, co prof. Jan Żaryn mówił o wybitnych kapłanach w kontekście nowego święta:\nDuchowieństwo podczas zaborów. Czasy powstań narodowych\nDuchowni różnych wyznań szczególnie zapisali się w działalność na rzecz niepodległości, której setna rocznica odzyskania przypada w tym roku. Podczas zaborów setki z nich, często ryzykując więzieniem i życiem, w kazaniach zachęcali wiernych do rozwijania tożsamości narodowej i przypominali o znaczeniu wolności zarówno osobistej, jak i państwowej.\nDwa wielkie powstania narodowe XIX wieku - listopadowe z 1831 roku i styczniowe z 1863 roku - były naznaczone elementami religijnymi. Polscy biskupi poparli powstańców listopadowych wysyłając podległym sobie księżom listy pasterskie do odczytania na kazaniach, w których nakłaniali ludność do udzielania pomocy powstańcom. Niektórzy księża czynnie włączyli się w działania insurekcyjne. Za organizowanie oddziałów powstańczych w Wilnie został rozstrzelany zakonnik Hieronim Wojtkiewicz. Na Podlasiu w jednym z oddziałów nie tylko posługiwał, ale także bezpośrednio angażował się w walki przełożony Zgromadzenia Misjonarzy Kajetan Milewski. Z kolei wielkopolski ksiądz Adam Loga, na wieść o wybuchu powstania listopadowego, przedostał się na teren zaboru rosyjskiego i dołączył do jednego z oddziałów. Za bojowe męstwo, którym wyróżnił się pod Olszynką Grochowską i Dembem został odznaczony orderem Virtuti Militari. Zginął podczas walk kawaleryskich pod Szawlami.\nPodczas powstania styczniowego wielu polskich duchownych zaangażowało się w ten zryw niepodległościowy. Nie tylko księża, ale także zakonnice, udzielały pomocy rannym powstańcom i ukrywali ich przed wojskami carskimi. Jednym z najbardziej patriotycznych księży był ksiądz Stanisław Brzóska. Nie tylko głosił kazania wymierzone w zaborców i był kapelanem powstańców, ale dowodził jednym z oddziałów operujących na terenie Podlasia i Lubelszczyzny. Pojmany przez wojska carskie, został skazany na śmierć przez rozstrzelanie.\nInnym kapłanem, który zapisał się swą działalnością na rzecz Polski w drugiej połowie XIX wieku był arcybiskup warszawski Zygmunt Szczęsny Feliński. Po upadku powstania poznańskiego w 1848 roku, w którym wziął udział stwierdził, że najefektywniej na rzecz odrodzenia narodu może działać właśnie kapłan. Pamiętny porażki powstania, stronił od walki zbrojnej, nawołując do pracy organicznej. Poza posługą kapłańską angażował się w ruch na rzecz wewnętrznego odrodzenia duchowieństwa, był profesorem Akademii Duchownej w Petersburgu, otwierał zamknięte przez władze carskie kościoły. Na terenie metropolii warszawskiej, której został arcybiskupem, otwierał sierocińce, odwiedzał przytułki dla ubogich i szpitale. Występował w obronie Polaków, których boleśnie dotknęły represje po przegranym powstaniu styczniowym. Swoje poglądy jawnie demonstrował nawet przed samym carem. Za nieprzejednaną postawę patriotyczną został internowany w Jarosławiu nad Wołgą. Miał szansę powrotu do Warszawy, jednak odrzucił tę propozycję, ponieważ wiązała się ona z zerwaniem kontaktów z Rzymem i całkowitym podporządkowaniu się carowi. Podczas internowania prowadził pracę duszpasterską wśród miejscowych katolików. Po powrocie z zesłania, osiadł w Galicji Wschodniej, gdzie zajmował się nauczaniem chłopskich dzieci i zakładaniem szkół na terenach wiejskich.\nW kręgu pracy organicznej\nW XIX wieku duchowni nie tylko bezpośrednio angażowali się w powstania, ale zachęcali również Polaków do włączenia się w pracę organiczną. Ta forma bezkrwawej walki z zaborcą najpełniej rozwinęła się w Wielkopolsce. Do jej najbardziej znanych organizatorów pośród duchowieństwa należeli księża Florian Stablewski, Augustyn Szamarzewski i Piotr Wawrzyniak.\nNajważniejszym osiągnięciem Floriana Stablewskiego było założenie istniejącej do dziś Drukarni i Księgarni św. Wojciecha w Poznaniu wydającej książki religijne i patriotyczne. Powołał drukowany do chwili obecnej tygodnik "Przewodnik Katolicki", poruszające kwestie dotyczące nie tylko samej wiary katolickiej, ale również sytuacji Polaków w zaborze pruskim. Stał się znany z łagodzenia sporów pomiędzy Polakami a władzami pruskim, szczególnie w okresie strajków szkolnych, które przetoczyły się przez Wielkopolskę na początku XX wieku.\nDziałalność księdza Piotra Wawrzyniaka opierała się na prowadzeniu Towarzystw Przemysłowych na terenie zaboru pruskiego, które finansowały wielkopolski przemysł. Jako poseł do niemieckiego Landtagu aktywnie działał w Kole Polskim i pracował wśród berlińskiej Polonii. Przez 20 lat kierował Bankiem Ludowym wchodzącym w skład Związku Spółek Zarobkowych, które udzielały kredytów dla rolników. Dzięki jego zaangażowaniu, kasy oszczędnościowo-kredytowe powstawały także na Pomorzu, Warmii, Mazurach i Górnym Śląsku. Sam gorąco popierał spółki parcelacyjne dążące do utrzymania ziemi w polskim posiadaniu.\nKsiądz Augustyn Szamarzewski był ojcem licznych spółdzielni rolniczych w Wielkopolsce. Kiedy w 1863 roku wybuchło powstanie styczniowe, wygłaszał patriotyczne kazania oraz organizował przerzut ludzi i broni do Królestwa Polskiego. Za swoją działalność był więziony w Poznaniu i w Berlinie. Otwarcie przeciwstawiał się polityce Kulturkampfu, za co został osadzony w więzieniu w Kłodzku. Był wydawcą gazet, w których propagował ruch spółdzielczy jako drogę do odzyskania niepodległości.\nW pracę organiczną zaangażowali się nie tylko księża rzymskokatoliccy. Orędownikami polskości na Mazurach i Śląsku Cieszyńskim byli ewangeliccy pastorzy. W latach 30. XIX wieku na Mazurach coraz bardziej nasilającej się germanizacji aktywnie przeciwstawiali się pastorzy Krzysztof Celestyn Mrongowiusz oraz Gustaw Gizewiusz. Tłumaczyli oni Biblię i książki religijne na język polski, wydawali gazety skierowane dla Polaków, a nawet przedłożyli memoriał w sprawie zachowania swobód językowych dla Polaków królowi pruskiemu Fryderykowi Wilhelmowi III.\nNa Śląsku Cieszyńskim protestanccy duchowni opierali się zaborcy poprzez dokonywanie tłumaczeń Biblii, zbiorów pieśni religijnych i książek na język polski. Wygłaszali płomienne kazania nakłaniające do podejmowania działalności patriotycznej oraz organizowali lokalne życie społeczno-kulturalne. Do najbardziej aktywnych duchownych na tym polu należeli księża: Theodor Haase, Jan Lasota i Jan Pindor. Po I wojnie światowej, wielu ewangelickich kapłanów, aktywnie włączyło się w działalność plebiscytową na Mazurach i Górnym Śląsku.\nI wojna światowa. Odzyskanie niepodległości przez Polskę\nW okresie I wojny światowej duchowni często zostawali kapelanami walczących Polaków. Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku nie było równoznaczne z ostatecznym zachowaniem granic młodego państwa. Przed Polską ponownie pojawiło się zagrożenie utraty suwerenności już rok później, kiedy wybuchła wojna polsko-bolszewicka. Symbolem tego okresu jest ksiądz kapelan Ignacy Skorupka. Podtrzymywał na duchu walczących żołnierzy oraz zainicjował akcję czytania Pisma Świętego na falach radiowych, by zagłuszyć informacje nadawane przez przeciwnika. Kapłan zginął od postrzału w bitwie z bolszewikami pod Ossowem w 1920 roku.\nPrzez cały okres II Rzeczypospolitej duchowni różnych wyznań, włączali się w odbudowę państwa, organizując życie społeczno-polityczne. Prowadzili towarzystwa młodzieżowe, szpitale, sierocińce, wydawnictwa. W latach 30., kiedy na skutek wielkiego kryzysu nastąpiła recesja gospodarcza, organizowali akcje charytatywne dla bezrobotnych.\nII wojna światowa. Męczeństwo duchowieństwa\nJuz podczas wojny obronnej w 1939 roku, duchowni różnych wyznań: rzymskokatolickiego, prawosławnego i protestanckiego nawoływali do obrony ojczyzny. Podczas zmagań z brutalną okupacją niemiecką i sowiecką, nie tylko nie opuścili swoich wiernych, ale dzielili z nimi tragiczne wojenne losy. Setki kapłanów z Kresów Wschodnich trafiło do sowieckich łagrów. Na liście rozstrzelanych w Katyniu można znaleźć nazwiska kapłanów różnych wyznań. Podczas największej kulminacji ludobójstwa na Kresach Południowo-Wschodnich w latach 1943-1944 zorganizowanego przez OUN-UPA, z rąk ukraińskich szowinistów straciło kilkadziesiąt polskich duchownych rzymskokatolickich, grekokatolickich i prawosławnych, którzy nawoływali do zaprzestania mordów. Zbrodnicza działalność nie ominęła także wielu polskich zakonnic udzielających pomocy potrzebującym Polakom.\nKsięża angażowali się również w działalnosć konspiracyjną przeciwko okupantowi niemieckiemu. Włączali się w tworzenie struktur Polskiego Państwa Podziemnego, organizowali potajemne życie religijne, społeczne i kulturalne. Wiele zgromadzeń duchownym, ale również posługujących w różnych parafiach kapłanów, niosło pomoc zagrożnym zagładą Żydów. W czasie Powstania Warszawskiego byli kapelanami oddziałów powstańczych.\nJedną z najbardziej wymownych postaci tego okresu jest postać franciszkanina, ojca Maksymiliana Marii Kolbego. W okresie międzywojennym wydawał w Niepokalanowie najpoczytniejszy tytuł prasowy II RP - "Rycerza Niepokalanej", który poruszał poza kwestiami religijnymi, tematy społeczne. W latach 30. uruchomił stację radiową w Niepokalanowie, która zasięgiem obejmowała obszar praktycznie całego kraju. Działalność duszpasterską rozszerzył także w dalekiej Japonii, gdzie założył ośrodek misyjny. Po wybuchu II wojny światowej, w 1939 roku, został aresztowany na kilka miesięcy przez Gestapo. Po wyjściu na wolność, zorganizował w niepokalanowskim klasztorze ośrodek niosący pomoc okolicznej ludności. Pracował także nad pogłębieniem formacji współbraci. Został ponownie aresztowany w 1941 roku. Osadzony na warszawskim Pawiaku, przeszedł brutalne śledztwo, po którymprzetransportowano go do obozu zagłady Auschwitz. W obozie przydzielono go do komanda zajmującego się wyrębem lasu. Poza tym potajemnie odprawiał Msze święte i pełnił posługę kapłańską wśród więźniów. W 1941 roku dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za ocalenie życia jednego ze współwięźniów.\nKapłani wobec PRL\nPo II wojnie światowej duchowieństwo było grupą, która od początków rządów komunistów, znalezła w centrum szczególnej uwagi Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Władze uznały księży za antypaństwową grupę, którą za wszelką cenę należało wyeliminować z życia społecznego. Kapłanów, którzy otwarcie przeciwstawiali się nowym porządkom, starano się unicestwić. W latach 40., wielu księży osadzono w więzieniach, poddano torturom oraz skazano na karę śmierci za współpracę z Żołnierzami Wyklętymi. Aresztowania nie ominęły także najwyżej postawionych dostojników kościelnych Kościoła Rzymskokatolickiego: prymasa Polski Stefana kardynała Wyszyńskiego i jego sekretarza arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Prymas, pomimo poszukiwania dróg porozumienia z władzami PRL, był internowany przez trzy lata w różnych miejscach odosobnienia. Jego sekretarz i najbliższy współpracownik - arcybiskup poznański Antoni Baraniak, pomimo wielu miesięcy brutalnych tortur, nie obciążył prymasa zarzutami o działalność antypaństwową. Prymas Wyszyński po zwolnieniu z internowania, sprawnie organizował życie religijne kraju oraz przeprowadził Obchody Tysiąclecia Chrztu Polski.\nOd lat 70. księża angażowali się w powstawanie Wolnych Związków Zawodowych i wspierali protestujących robotników. Czynnie włączyli się w tworzenie NSZZ "Solidarność". Jednym z najtragiczniejszych przykładów represji PRL stosowanych wobec duchowieństwa jest przypadek księdza Jerzego Popiełuszki. Jako duszpasterz robotników, od 1982 roku odprawiał cykliczne tzw. Msze święte za ojczyznę. W kazaniach podkreślał prawo do wolności i godności każdego człowieka, ostro potępiał bezprawie i przemoc.\nKsiądz Popiełuszko prędko został obiektem szykan bezpieki. Tylko w okresie od stycznia do czerwca 1984 roku, był przesłuchiwany 13 razy. Prokuratura postawiła mu zarzuty nadużywania funkcji kapłana do szerzenia wrogiej PRL propagandy. Bezpieka przeprowadziła na księdza nieudany zamach 13 października 1984 roku, próbując upozorować wypadek samochodowy. W wyniku niepowodzenia pierwotnego planu, kilka dni później, 19 października, został porwany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Kapłan po okrutnych torturach został zamordowany, a jego ciało włożone do foliowego worka i wrzucone do tamy koło Włocławka. Pogrzeb zamordowanego księdza, który odbył się 3 listopada 1984 roku, stał się ogólnopolską manifestacją patriotyczną.\nDuchowieństwo było poddawane szczególnym represjom ze strony bezpieki PRL aż do ostatnich dni trwania systemu komunistycznego w Polsce. Jeszcze w 1989 roku życie z rąk bezpieki straciło trzech niezłomnych księży: Stefan Niedziela, kapelan AK i WiN, organizator patriotycznych mszy w kościele św. Karola Boromeusza w Warszawie, głośno domagający się ujawnienia prawdy o zbrodni katyńskiej; Stanisław Suchowolec, przyjaciel księdza Jerzego Popiełuszki oraz Sylwester Zych, otwarcie traktujący komunizm jako zaprzeczenie wszelkich wartości ludzkich. Ostatni z kapłanów został zamordowany 11 lipca 1989 roku, a więc miesiąc po tzw. wyborach czerwcowych.\nDuchowieństwo na kartach historii Polski\nPolscy duchowni - co warto podkreślić - różnych wyznań zapisali piękny rozdział w działalności na rzecz ojczyzny. Byli obecni przy Polakach w czasie najważniejszych momentów w dziejach. Ich działalność wykroczyła daleko poza "standardową" posługę kapłańską. Dla wielu z nich działalność patriotyczna była czymś oczywistym, naturalnym obowiązkiem, który należy wypełnić jak najlepiej.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA historia Polski duchowieństwo Jan Żaryn Kościół katolicki\nOstatnia aktualizacja: 15.08.2018 22:00\n"Cud nad Wisłą" – tak określa się zwycięstwo w decydującym starciu wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku.\n51'58 Jak mówić o Bitwie Warszawskiej (Klub Trójki)\nDlaczego mówi się o "cudzie", sugerującym przecież wpływ sił nadprzyrodzonych? Czy religia, wiara mogły mieć wpływ na zwycięstwo? Jakim językiem o tym mówić?\n– Jesteśmy ludźmi wierzącymi, więc wierzymy w to, że Bóg miesza się do historii. Ja osobiście jestem przekonany, że Matka Boska wspierała nas w sierpniu 1920 roku – mówi prof. Jan Żaryn.\n– Film Jerzego Hoffmana pokazywał, że w Warszawie bardzo długo nie było mobilizacji. Dopiero ostatnie tygodnie przyniosły ogromny zryw. Rozmaitymi zapowiedziami reform udało się zmobilizować ludność wiejską. Myślę, że walka o patriotyzm to również walka o to, żeby ktoś nie poczuł się wykluczony – zaznacza publicysta Piotr Zaremba.\nJak wyglądała Bitwa Warszawska? Zapraszamy do wysłuchania dołączonej audycji.\nGoście: prof. Jan Żaryn (historyk, senator RP), Piotr Zaremba (publicysta)\nZobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo HISTORIA bitwa warszawska historia Polski Grzegorz Górny Jan Żaryn\nIgnacy Niedźwiedziński - ksiądz, który został burmistrzem\nOstatnia aktualizacja: 11.10.2018 09:30\nJego życie nie ograniczało się do samej posługi kapłańskiej. Duchowny działał na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości, był kapelanem w czasie Powstania Wielkopolskiego, poświęcał się pracy naukowej oraz działał na rzecz lokalnej społeczności. Był zdecydowanym przeciwnikiem socjalizmu i gorącym orędownikiem ruchu spółdzielczego oraz pracy organicznej.\nKsiądz Ignacy Niedźwiedziński z JarocinaFoto: Źródło: polona.pl/domena publiczna\nIgnacy Niedźwiedziński urodził się w Koźminie Wielkopolskim koło Krotoszyna 30 stycznia 1875 roku. Kilka dni później został ochrzczony w kościele parafialnym pw. św. Walentego. Jego rodzicami byli pochodząca z rodziny rolniczej Maria Dorszewska i miejscowy młynarz Jan Niedźwiedziński. Ignacy miał jedną młodszą o sześć lat siostrę Helenę. Rodzina pielęgnowała tradycje patriotyczne, kładła także nacisk na podtrzymywanie polskiej kultury. W domu znajdowały się dzieła Jana Kochanowskiego, Adama Mickiewicza, Wincentego Pola i czasopisma poświęcone literaturze.\nMały Ignacy rozpoczął swoją edukację w katolickiej szkole podstawowej w Koźminie. Gimnazjum skończył w 1899 roku w Krotoszynie. W szkole przystąpił do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana, którego zadaniem było wychowywanie uczniów w duchu patriotyzmu poprzez pracę samokształceniową.\nIgnacy Niedźwiedziński wzrastał w atmosferze dużego przywiązania rodziny do Kościoła katolickiego. W rodzinie silne było wspomnienie dwóch księży ze strony matki – Macieja i Kazimierza Dorszewskich. Dalszym krewnym był ksiądz Wawrzyniec Kotecki, założyciel "Przewodnika Katolickiego" (pismo było kolportowane na terenie całej Wielkopolski. Podejmowało tematykę społeczną i kościelną, zachęcało czytelników do krzewienia polskości poprzez pracę organiczną), znany z głośnych wystąpień przeciwko władzy pruskiej.\nAtmosfera panująca w domu przesądziła o wyborze dalszej kariery. Ignacy po maturze rozpoczął studia teologiczne. Najpierw przez trzy lata studiował teologię w Poznaniu. Dziewięciomiesięczną praktykę kapłańską odbył w seminarium w Gnieźnie. W 1900 roku przyjął niższe święcenia kapłańskie, a dwa lata później przyjął sakrament kapłaństwa z rąk biskupa Antoniego Andrzejewicza. Wśród nadesłanych gratulacji z okazji święceń można znaleźć kartkę okolicznościową od księdza Franciszka Podlewskiego, również pochodzącego z Koźmina, który był wtedy proboszczem w Wilkowyi - majątku księcia Hugona von Radolina. Dzięki tej znajomości ksiądz Ignacy otrzymał kilkanaście lat później probowstwo w Jarocinie.\nPierwszą placówką księdza Ignacego był Opatówek niedaleko Kalisza. Od 1906 roku administrował parafiami w Mikstacie i Przedborowie w okolicach Ostrzeszowa. Z czasów objęcia parafii w Mikstacie i Przedborowie zachowały się informacje o problemach księdza z władzą pruską. Władze zarzucały mu niedbałe odprawienie Mszy św. w rocznicę urodzin cesarza Wilhelma II. Ponadto ksiądz w języku polskim prowadził katechezę dla dzieci niemieckich. W pobliskim Kotłowie wygłosił także patriotyczną mowę, wzywając wiernych do działań na rzecz odrodzenia państwa polskiego. Spowodowało to donosy do rejencji poznańskiej i władz arcybiskupich, a następnie przeniesienie go najpierw do parafii w Bezdrowie, a następnie do Wronek.\nDuchowny we Wronkach pełnił posługę w więzieniu. Więźniom dostarczał pismo "Katolischer Wegweiser" przeznaczone dla niemieckojęzycznych katolików. Wydawał też w języku polskim gazetkę "Za prawdą", poruszającą problemy polskich katolików w Wielkopolsce. Co ciekawe, podczas posługi spotkał się z osadzoną we wronieckim więzieniu socjalistyczną działaczką Różą Luksemburg.\nNaukowiec i publicysta\nW czasie swojego urzędowania we Wronkach, ksiądz Niedźwiedziński zaczął rozwijać pasje naukowe. W latach 1907 – 1910 w piśmie "Ruch Chrześcijańsko – Społeczny" wydawanym przez Księgarnię św. Wojciecha w Poznaniu, publikował artykuły poświęcone sprawom społecznym i gospodarczym. Krytykował w nich socjalizm z pozycji katolickiej nauki społecznej. Był orędownikiem rozwoju ruchu spółdzielczego. W 1911 roku wydał książkę pt. "Socjalizm, jego rozwój i zasady", analizującą genezę, rozwój i założenia tej doktryny politycznej. W pierwszym rozdziale trafnie zaobserwował tło powstania kapitalizmu w Wielkiej Brytanii i przeniesienie się tego systemu gospodarczego do innych krajów. Zauważył, że wędrówki chłopów do miast za pracą spowodowały porzucenie tradycyjnych wspólnot i zagubienie w miastach. Często zamiast dobrobytu spotykała ich ciężka praca w fabryce. Trudne warunki bytowe i rozczarowanie, jakie wiązało się z przeprowadzką, skłoniły robotników do sympatyzowania z ideą socjalistyczną.\nKsiądz w książce podważył tezę Marksa, głoszącą, że moralność i etyka społeczeństw zmieniają się wraz z przeobrażeniami w gospodarce. Zauważył także, że socjalizm w swoich założeniach nie bierze pod uwagę indywidualnego charakteru, przyzwyczajeń i wad człowieka. Kapłan przypomniał wtedy podstawowe zasady chrześcijaństwa, które wszędzie tam, gdzie występuje, buduje tę samą etykę.\nW publikacji przestrzegał przed związywaniem się z socjalizmem. Krytyce poddał również kapitalizm za jego dążenie do maksymalizacji zysku kosztem ludzi oraz zrzeszanie się przedsiębiorców w kartele i trusty, doprowadzające do stopniowej monopolizacji rynku. Trafnie zaobserwował występowanie w systemie kapitalistycznym cykli koniunkturalnych kończących się kryzysami ekonomicznymi, które nazwał przesileniami. Duchowny zgodnie z założeniami katolickiej nauki społecznej optował za gospodarką opartą na własności prywatnej w ramach systemu, w którym pracodawca może zawrzeć wolną umowę z pracownikiem, jednak pamiętając o poszanowaniu go jako człowieka. Ksiądz twierdził, że za uczciwie i dobrze wykonaną pracę powinna należeć się zapłata w takiej wysokości, by pracownika było stać na pokrycie bieżących kosztów życia i utrzymanie rodziny.\nKsiążkę księdza możesz przeczytać na stronach biblioteki cyfrowej Polona.\nW 1916 roku ksiądz Niedźwiedziński wstąpił do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, krzewiącego w Wielkopolsce naukę i polską kulturę. Pozostał jego czynnym członkiem aż do śmierci.\nObjęcie parafii w Jarocinie. Ksiądz – konspirator i patriota\nW 1917 roku zmarł proboszcz Franciszek Podlewski z parafii w Jarocinie. Ksiądz Niedźwiedziński napisał wtedy pismo do księcia von Radolina z prośbą o przyjęcie go na probostwo w Jarocinie, powołując się przy tym na dawną znajomość. Prośba został pozytywnie rozpatrzona. Zaledwie kilka tygodni później, 7 października 1917 roku, odbyła się uroczystość objęcia probostwa w kościele pw. św. Marcina w Jarocinie.\nW 1917 roku parafia jarocińska liczyła około 3500 wiernych. Praktycznie od samego początku urzędowania, ksiądz włączył się w pracę konspiracyjną. W 1918 roku działał jako zastępca prezesa w tajnym Komitecie Obywatelskim, który dążył do przejęcia władzy administracyjnej oraz politycznej w mieście i w powiecie. Na plebanii odbywały się zebrania działaczy związanych z ruchem narodowym. Ksiądz Niedźwiedziński do współpracy konspiracyjnej wciągnął też stacjonujących w Jarocinie polskich żołnierzy, którzy utworzyli tajną organizację "Jedność", mającą pilnować porządku w mieście w razie poważniejszych zajść i przeciwdziałać zakusom niemieckich żołnierzy. Do działalności konspiracyjnej zaktywizował również zamieszkujących miasto cywili.\n17 listopada 1918 roku na rynku w Jarocinie odbyła się uroczysta Msza św. i wiec dla polskiego oddziału wojska stacjonującego w Jarocinie, w czasie którego przemawiał proboszcz. Kiedy 27 grudnia 1918 roku wybuchło Powstanie Wielkopolskie, kapelanem miejscowych powstańców został właśnie ksiądz Niedźwiedziński.\n1 stycznia 1919 roku odbyło się uroczyste przekazanie władzy Polakom w Jarocinie. Na oficjalnej uroczystości ksiądz Niedźwiedziński wygłosił płomienną mowę do mieszkańców zachęcając ich do czynnego włączenia się w prace na rzecz zorganizowania powojennego życia społeczno-politycznego w mieście. Uroczystości zostały zakończone defiladą, w której udział wzięło wojsko, milicja, straż pożarna, harcerze i członkowie Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół".\nKsiądz - burmistrz\nWiosną 1919 roku, na pierwszym posiedzeniu Rady Miejskiej, kapłan został wybrany członkiem Magistratu Miejskiego. Proboszcz po dokonanym wyborze dziękował za obdarzenie go zaufaniem i wezwał do wspólnej pracy w duchu społecznego solidaryzmu celem podniesienia poziomu życia w mieście. Funkcję tę pełnił przez całą kadencję do 1925 roku.\nW 1922 roku z urzędu burmistrza niespodziewanie zrezygnował dotychczasowy włodarz miasta Jan Figny. Miejski magistrat poprosił wtedy księdza Niedźwiedzińskiego o objęcie tej funkcji na zasadzie zastępstwa. Co prawda, duchowny zajmował fotel burmistrza tylko przez sierpień 1922 roku, ale w tym czasie udało mu się wygospodarować fundusze na założenie przedszkola dla dzieci. Rok później został włączony przez Radę Miejską w skład komisji działającej na rzecz weteranów i inwalidów wojennych powstania styczniowego 1863 roku.\nW 1924 roku ksiądz wziął udział w wiecu Polskiego Stronnictwa Ludowego, który odbył się z okazji przyjazdu do Jarocina szefa partii Wincentego Witosa. Kapłan skrytykował wtedy plany parcelacji dóbr kościelnych, dowodząc, że takie rozwiązanie odbierze klerowi źródło utrzymania. W konsekwencji wprowadzenia takich zmian, zadaniem utrzymania księży zostałoby obarczone społeczeństwo. Ponadto proboszcz otwarcie stwierdził, że PSL miałoby większe poparcie, gdyby wygraną wojnę polsko – bolszewicką przypisało działaniu Opatrzności.\nW 1925 roku duchowny startował w wyborach do Rady Miejskiej. W kampanii obiecywał włączenie do miasta okolicznych wsi, remont Szkoły Wydziałowej, rozbudowę dróg. Mówił także o koniecznych zmianach kadrowych i zasad płacowych w magistracie, co miało przynieść spore oszczędności miastu. Jednak, pomimo rozbudowanego programu, proboszcz nie został wybrany na radnego.\nDziałalność społeczno-kulturalna na rzecz Jarocina i okolic\nW obrębie zainteresowań księdza Niedźwiedzińskiego znajdował się rozwój oświaty. Od 1917 roku zaangażował się w prace Towarzystwa Czytelni Ludowych (TCL), które organizowało biblioteki, kursy dla bibliotekarzy, odczyty i wykłady na terenach wiejskich. W 1923 roku został prezesem Komitetu Powiatowego TCL. Jako członek Towarzystwa szczególną wagę przykładał do walki z analfabetyzmem. Dzięki działalności księdza w 1930 roku na terenie powiatu jarocińskiego było czynnych 31 bibliotek. W 1935 roku doprowadził do powstania w Jarocinie Uniwersytetu Ludowego – placówki zajmującej się edukacją ludności wiejskiej z różnych przedziałów wiekowych. W latach 1923 – 1926 był prezesem Koła Śpiewaczego w Jarocinie, którego chór ubarwiał występami miejskie uroczystości w całym województwie.\nKsiędzu bliski był także ruch spółdzielczy, w którym upatrywał realizacji idei solidarystycznych i sposobu na poprawę warunków bytowych mieszkańców wsi. W 1917 roku został wiceprezesem Rady Nadzorczej Spółki "Rolnik", a w 1924 roku mianowano go jej prezesem. W ramach działalności w ruchu spółdzielczym i Towarzystwie Czytelni Ludowych, wygłosił wiele wykładów na temat katolickiej nauki społecznej, w których potępiał socjalizm i wolnomyślicielstwo.\nKapłan nie zapominał o powstańcach wielkopolskich, dzięki których wysiłkom Wielkopolska została przyłączona do odrodzonego państwa polskiego. W 1923 roku na ścianie kościoła pw. św. Marcina poświęcił tablicę upamiętniającą poległych w walce mieszkańców Jarocina. Rok później znalazł się w wyłonionym z Towarzystwa Uczestników Powstania Wielkopolskiego komitecie mającym dbać o groby powstańców. W 1927 roku za zasługi dla Towarzystwa, został przyznany mu dyplom honorowego członka.\nW obliczu wzrastającej liczby mieszkańców Jarocina i coraz większych potrzeb parafian, pod koniec lat 20., kapłan zainicjował akcję budowy nowego kościoła. W zbiórkę pieniędzy na rzecz nowej świątyni włączyły się zarówno osoby prywatne, stowarzyszenia, jak i przedsiębiorstwa. Zorganizowano wiele kwest, imprez i festynów, z których dochód był przeznaczany na budowę. Ostatecznie pierwszą Mszę św. w nowym kościele, który otrzymał imię Chrystusa Odkupiciela, odprawiono w Wigilię 1930 roku.\nW dobie kryzysu ekonomicznego, który w latach 30. w Polsce szczególnie uderzył w chłopów i robotników, ksiądz Niedźwiedziński aktywnie działał w lokalnym oddziale "Caritas". Nie tylko sam aktywizował miejscową społeczność do działania, ale również sam opłacał składki członkowskie. Regularnie inicjował akcje dostarczania paczek potrzebującym. Cyklicznie organizował śniadania wielkanocne i wieczerze wigilijne dla bezrobotnych.\nW 1935 roku został wybrany prezesem Miejscowego Komitetu Niesienia Pomocy Polskiemu Szkolnictwu Zagranicą zajmującego się utrzymywaniem kontaktów ze szkolnictwem polonijnym. W 1939 roku obwołano go prezesem Powiatowego Koła Pomocy Obrony Narodowej i Rodzinom Rezerwistów w Jarocinie, którego zadaniem była opieka materialna i duchowa nad członkami Obrony Narodowej.\nPo wybuchu II wojny światowej, w związku z wprowadzonymi przez niemieckich okupantów zmianami, działalność duszpasterska księdza Niedźwiedzińskiego została znacząco ograniczona. Jego naziwsko umieszczono na liście proskrypcyjnej jako osoby odpowiedzialnej za krzewienie polskości. Duchowny zdawał sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa, jednak nie chciał opuszczać parafian. Organizował tajne nauczanie i katechezy dla dzieci przystępujących do I Komunii Świętej.\nW październiku 1941 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony w Forcie VII – obozie zagłady w Poznaniu, gdzie był torturowany. O jego zwolnienie starała się rodzina von Radolin, jednak działania nie przyniosły zamierzonego efektu.\nW grudniu 1941 roku schorowanego księdza przewieziono do obozu koncentracyjnego dla sióstr zakonnych w Bojanowie koło Rawicza. Tam jego stan zdrowia znacząco się pogorszył. Trafił do obozowego szpitala, gdzie zmarł na tyfus brzuszny 31 grudnia 1941 roku. Został pochowany kilka dni później na miejscowym cmentarzu.\nPo zakończeniu II wojny światowej dawni parafianie postanowili sprowadzić trumnę proboszcza do Jarocina. Pogrzeb, na który przybyło wiele osób, odbył się 3 listopada 1945 roku. Na czas pogrzebu miasto udekorowano w barwy kościelne i narodowe.\nZobacz więcej na temat: historia Polski Kościół katolicki 11 listopada odzyskanie niepodległości II wojna światowa duchowieństwo


Katarzyna Grzyb dla s-w-o.pl: Aha :-) | Siatkówka w obiektywie\nKatarzyna Grzyb dla s-w-o.pl: Aha :-)\nHome/Emocje z Kasią Grzyb, Ligi Polskie, PlusLiga, Siatkówka NEWS/Katarzyna Grzyb dla s-w-o.pl: Aha :-)\nBy Marek Gwóźdź|2013-10-20T12:53:14+01:00Październik 20th, 2013|\nNiedziela z rodzinką Grzyb to już tradycja! Polecamy lekturę do niedzielnej kawy!\nTen tydzień bardzo szybko mi minął. Był intensywny! 😉 Wojtek wyjechał z domu w poniedziałek rano, a wrócił w sobotę w nocy. Ja dzięki pomocy mojej cudownej sąsiadki Agnieszki (która codziennie rano odwoziła moje dzieci do szkoły i przedszkola) oraz wsparciu Gosi (zawsze chętnej mi pomóc) i pani Marleny (pod której opieką spokojnie mogę zostawić trójkę moich pociech w razie potrzeby)- dałam radę! 🙂 Jak to wspaniale mieć tyle życzliwych i pomocnych osób w swoim życiu! Ogromnie doceniam każde takie wsparcie! I tak na przykład w poniedziałek wieczorem (dokładnie tego dnia, kiedy wyjechał mój mąż) miałam problem. Tak zazwyczaj bywa, że kiedy Wojtka nie ma w domu, to coś się wtedy psuje, jest jakaś awaria- taka właśnie złośliwość rzeczy martwych w najmniej odpowiednim momencie. Tym razem zepsuł się zamek od drzwi wejściowych. Wybieraliśmy się z Michałkiem na nabożeństwo różańcowe do kościoła, chciałam zamknąć drzwi i klucz utkwił w zamku. Nie było szans wydostania klucza, drzwi były otwarte z kluczem tkwiącym od zewnątrz. Drugi komplet kluczy zabrał Wojtek, zatem moja sytuacja nie wyglądała ciekawie. Najpierw poprosiłam sąsiada, żeby spróbował “powalczyć” z moim zamkiem. Niestety nie udało mu się wyjąć klucza i doradził wezwanie ślusarza. Tylko, że wezwanie ślusarza do domu o godzinie 19.00 to było prawdziwie wyzwanie! Na szczęście z pomocą przyszedł drugi sąsiad, który podał mi numer telefonu do sprawdzonego fachowca, który zajmuje się takimi sprawami. Mimo późnej pory ślusarz przyjechał do domu, wymienił mi zamek i wszystko dobrze się skończyło. Pomoc sąsiedzka jest bezcenna! Bardzo mądrze śpiewały kiedyś Alibabki w piosence “Jak dobrze mieć sąsiada”: “Gdy furę zmartwień, kłopotów masz huk, do drzwi sąsiada zapukaj puk, puk”. 🙂 Taka właśnie przygoda spotkała mnie w poniedziałek. 😉\nZa to środa była oczywiście pod znakiem siatkówki! W Poznaniu odbył się mecz o Superpuchar. Wieczorem zarządziłam szybką kąpiel, ponieważ był plan obejrzenia spotkania- Asseco Resovia kontra ZAKSA Kędzierzyn. I gdyby nie awaria światła na hali w Poznaniu, to pewnie dotrwałabym do końca meczu, a tak (przyznaję się bez bicia) nie dałam rady. 🙁 Oglądałam transmisję razem z Michałkiem i początkowo też z Lenką, która jednak szybko się znudziła i postanowiła iść spać. Wcześniej jeszcze rzuciła zaskakujący komentarz. Była ciekawa, czy tata gra w meczu, a kiedy odpowiedziałam jej, że nie gra, ona zdziwiona spytała: “To po co on tam pojechał?”. 😉 Taki jest tok myślenia mojej 5-latki. 🙂 Ciężko było mi w skrócie odpowiedzieć na jej pytanie. Taka praca! 😉 Mecz oglądaliśmy do momentu aż na hali nastała ciemność. Wiedziałam, że przywrócenie pełnego oświetlenia potrwa około pół godziny (tak samo było, kiedy mieliśmy taką awarię na Podpromiu), a moje zmęczenie po intensywnym i pracowitym dniu narastało, dlatego też postanowiłam nagrać resztę spotkania i szybko udać się w objęcia Morfeusza. 😉 Michał nie był zadowolony z mojej decyzji, ale posłusznie udał się do łóżka. Już w nocy znałam wynik spotkania. Jak tylko Lilianka obudziła się do karmienia, sprawdziłam wszystko w internecie. Mamy Superpuchar! Cóż za piękne rozpoczęcie sezonu! Takie 5-setowe spotkanie to była gratka dla fanów siatkówki. Wysoki i wyrównany poziom gry obu drużyn, dużo emocji. Wojtek tak po meczu wypowiedział się dla SiatkarskiejLigiTV: “Mieliśmy dużą szansę, żaby zakończyć to spotkanie 3:0, ale zrobiliśmy wszystko, żeby mecz potrwał dłużej, był bardziej emocjonujący i zakończyliśmy go 3:2”. 🙂 Żartowniś!\nA w sobotę kolejna dawka siatkówki. Druga kolejka PlusLigi- mecz Asseco Resovii Rzeszów z Cerrad Czarnymi Radom. Tym razem transmisja była dostępna tylko w radio. Nasi zawodnicy pokonali siatkarzy z Radomia 3:0 i dzięki temu na chwilę obecną plasujemy się na pierwszym miejscu w tabeli! 🙂 Michaś równolegle śledził na internecie wynik meczu Olsztyna z ZAKSĄ. Był bardzo podniecony prowadzeniem akademików, a potem ogromnie się ucieszył z ich zwycięstwa (w końcu Olsztyn to miasto urodzenia Michasia). Serdeczne gratulacje dla siatkarzy z Olsztyna!!! Michałek chciał podzielić się tą zaskakującą i radosną wiadomością z Lenką, więc zaczął jej tłumaczyć: “Wiesz, gdzie jest Olsztyn? To tam, gdzie dziadek Andrzej mieszka. I wiesz, że oni tam mają drużynę i ta drużyna dzisiaj wygrała mecz z ZAKSĄ!”. 🙂 Lena, niestety, nie podzieliła entuzjazmu brata, komentując to krótko i zwięźle: “Aha”. 🙂\nWojtek do domu wrócił wczoraj późnym wieczorem. Dzisiejszy dzień ma wolny, a jutro dwa treningi i we wtorek kolejny wyjazd- tym razem do Paryża na mecz Ligi Mistrzów a potem od razu do Jastrzębia na kolejny mecz ligowy. Kolejny tydzień poza domem. 🙁 Ale tym razem moja grupa wsparcia powiększy się o moich rodziców, którzy wkrótce przyjadą do Rzeszowa. 🙂 Będzie mi lżej i na pewno raźniej. Tymczasem trzymamy kciuki za zwycięstwo naszej drużyny w nadchodzących meczach! A ja jeszcze trzymam kciuki, żeby wreszcie zobaczyć mojego męża na parkiecie, ale nie tylko na rozgrzewce, tylko w akcji podczas meczu. 😉\nPozdrawiam Was ciepło! Życzę miłego i słonecznego dnia!\nPs. Serdecznie dziękuję Magdalenie za śliczne, własnoręcznie wykonane upominki dla mnie i Liliany! To będzie wspaniała pamiątka!\nKatarzyna Rzym 20 października 2013 at 13:04\t- Reply\ni znowu Magdalena sławna jesteś 😀\nhasło „To po co on tam pojechał?” rozbroiło mnie kompletnie 😀\nLenka zwyciężyła w tym tekście 😉\nPaulina Nowak 21 października 2013 at 17:04\t- Reply\nTekst jak zwykle genialny i podnosi na duchu 😀 Serdecznie pozdrawiam


Almas 37 180x250\nUdekoruj swoją podłogę pięknym dywanem Almas. Ten niezwykły dywan to połączenie jasnych, stonowanych barw szarości oraz modnych geometrycznych wzorów. Z pewnością sprawdzi się w pokoju dziennym, salonie czy sypialni. Idealny również do pokoju młodzieżowego. Uniwersalność barw sprawia, że kolekcja Almas jest bardzo chętnie wybierana przez osoby szukające niebanalnego pomysłu na dekorację wnętrza.\nDywan Almas charakteryzuje się krótkim runem, dzięki czemu jest łatwy do utrzymania w czystości. Nie wchłania wilgoci oraz nie traci kolorów. Dywany z kolekcji Almas wykonane są z tworzywa sztucznego - polipropylenu (PP BCF). Ten materiał oferuje doskonałą trwałość nawet przy intensywnym użytkowaniu.


Adamkiewicz: Szansa na kontynuację wzrostów GPW - Forsal.pl\nAdamkiewicz: Szansa na kontynuację wzrostów GPW\n5 czerwca 2014, 08:37 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nWczorajsza końcówka sesji na GPW może zapowiadać dalsze wzrosty. WIG20 cały czas broni bardzo istotnych w średnim terminie poziomów, mimo relatywnej słabości w ostatnich dniach.\nDziś wydarzeniem dnia zarówno na rynku giełdowym, jak i walutowym będzie posiedzenie EBC. Oczekiwania są tak duże, że o negatywne zaskoczenie nie będzie trudno.\nGPW wyraźnie utknęła między dwoma istotnymi poziomami, dlatego od kilku dni znajdujemy się w konsolidacji. Punktem zwrotnym dla rynku powinno być pokonanie luki spadkowej po wybuchu konfliktu na Ukrainie (wzrosty), lub zanegowanie udanej sesji z 22 maja (spadki). Patrząc na kontrakt terminowy na WIG20 opór to okolice 2470/80 pkt., zaś kluczowym wsparciem jest poziom 2400 pkt.\nBiorąc pod uwagę utrzymujące się dobre nastroje na światowych parkietach i poprawę danych gospodarczych z Polski, wydaje się, że kierunek wzrostowy jest bardziej odpowiedni, a przy „odpowiednich” decyzjach EBC atak na opór możemy zobaczyć już dziś.\nPosiedzenie EBC już dawno nie było tak ważne dla europejskiego rynku akcyjnego. Ożywienie gospodarcze w Europie jest faktem, ale patrząc na wskaźniki mierzące akcję pożyczkową banków do przedsiębiorstw, wydaje się, że mogłoby być zdecydowanie lepiej. Banki nadal są ostrożne po kryzysie i mówiąc wprost nie za bardzo chcą pożyczać pieniądze. EBC dziś zaproponuje rozwiązania, które mają to zmienić.\nCały rynek obstawia cięcie stóp procentowych. To spowoduje, że trzymanie środków w EBC stanie się zupełnie nie opłacalne i EBC liczy, że środki zaczną szerzej płynąć do gospodarki. Krok wydaje się być słuszny, tyle, że pewna część rynku liczy na coś więcej – wprowadzenie europejskiego programu skupu aktywów.\nEuropejskie QE byłoby świetną informacją dla europejskiego rynku, a na parkiecie wybuchłaby euforia. Odradzająca się gospodarka wspiera wzrosty na europejskich parkietach już od zeszłego roku, a z dodatkowym paliwem w postaci zwiększonej płynności, szybko moglibyśmy zobaczyć kolejne wieloletnie rekordy na głównych parkietach.\nSiłą rzeczy, na takich warunkach skorzystałaby także GPW. Wydaje się jednak, że póki co są to tylko marzenia inwestorów, a znając tempo działania Europejskiego Banku Centralnego, na tak radykalne rozwiązanie jest po prostu zbyt wcześnie. Pytanie brzmi – jaki odsetek inwestorów obstawiał QE i czy jego nie wprowadzenie nie okaże się dużym rozczarowaniem dla rynku.


Lekcja pierwsza: Warszawski Ruch Homoseksualny - trzyczęściowy garnitur\nCzytam sobie komentarze pod moim wpisem o wojnie torebkowej i wpisie Ewy o zmianach i oczy przecieram ze zdumienia. Wychodzi mi na to, że nie ma sensu się szarpać, zamęczać, niedosypiać, wydawać pieniędzy, tracić czasu i nerwów, walczyć o związki partnerskie chociażby poprzez takie akcje jak "Miłość nie wyklucza", która już za chwileczką, już za momencik będzie miała premierową premierę itd., itp. Wystarczy cichutko usiąść sobie w kąciku i poczekać, a wszystko to, czego pragniemy, i to, o czym nie wiemy, że tego pragniemy, będzie nam dane. Jeszcze dokładnie nie wiadomo, przez kogo, ale sądząc po wspomnianych komentarzach, najprawdopodobniej przez Unię Europejską, Tomaszów Raczka i Lisa i może coś niecoś dorzuci Jacek Żakowski i niejaki Ryszard Kalisz. A wtedy dołączy się jeszcze Joanna Senyszyn ramię w ramię z Katarzyną Piekarską i już! Mamy ustawę, mamy związki, mamy małżeństwa i szczęśliwość ogarnia Polskę.\n"No ludzieee!", chciałoby się krzyknąć, jak zwykła krzyczeć moja przyjaciółka Monika Komoda, która razem ze mną lat temu naście ileś tych wymienionych w drugim zdaniu tego tekstu czynności, jak się okazuje dla części osób bezsensownych, z pełnym zaangażowaniem i wiarą, że trud się opłaci, wykonywała. Zastanawiam się, z czego to poczucie, że to całe działaczostwo to była zabawa w piaskownicy, wynika? Niekoniecznie z braku myślenia, chociaż taką tezę postawiłabym najchętniej, ale byłaby chyba zbytnim uproszczeniem. Drugą opcją jest brak wiedzy na temat nie tak dawnych, choć wydających się już tak odległymi, czasów. I jako wieczna optymistka po pierwsze na to drugie stawiam, a po drugie postanawiam tę lukę uzupełnić. Oczywiście historie, które wam tutaj przedstawię, będą jak najbardziej subiektywne, niekoniecznie obfitujące w dokładne daty, nazwiska i cytaty, gdyż pamięć ludzka bywa zawodna. Ale mam nadzieję, że pozwolą tym, którzy zechcą się w nie zagłębić, zrozumieć, dlaczego twierdzę i twierdzić nie przestanę, iż działacze, działaczki oraz całkiem anonimowi ludzie, którzy im pomagali, przyczynili się do ogromnych zmian w postrzeganiu ludzi spod akronimu LGBT (o Q wtedy chyba jeszcze nikt nie słyszał). Czas więc na lekcję pierwszą.\nMamy rok 1985. Jak większość osób wie z historii najnowszej, schyłek Polski Ludowej. Gdzieś w "mądrej" partyjnej głowie zapala się lampka i pojawia się pomysł akcji, która nosić będzie jakże ładny kryptonim "Hiacynt".\nŻeby nie wyważać otwartych drzwi, posłużę się Wikipedią (nie zawsze wiarygodną, ale mimo wszystko mniej zawodną niż moja pamięć):\n"Akcja, na rozkaz Ministra Spraw Wewnętrznych gen. Czesława Kiszczaka, rozpoczęła się 15 listopada 1985. Rano w szkołach, uczelniach, zakładach pracy na terenie całej Polski pojawili się funkcjonariusze MO i zatrzymywali lub aresztowali osoby podejrzane o homoseksualność lub kontakty ze środowiskiem osób homoseksualnych. Łapanki urządzano też w miejscach spotkań osób homoseksualnych. Aresztowanym zakładano teczki o nazwie ‘Karta homoseksualisty’, zdejmowano odciski palców, a niektórych nakłaniano do podpisywania oświadczeń:\nPoza założeniem ‘Karty homoseksualisty’ i zebraniem odcisków palców zatrzymani byli zmuszani szantażem do składania donosów na innych homoseksualistów, a także do opisu uprawianych technik stosunków seksualnych.\nAkcja prowadzona była do roku 1987, choć kartoteki ‘Hiacynta’ uzupełniano jeszcze co najmniej do 1988; w wyniku akcji zgromadzono ok. 10-12 tysięcy akt osobowych, które dziś tworzą tzw. różowe kartoteki."\nWspominam o akcji "Hiacynt" dlatego, że to właśnie wtedy narodził się bunt, może nie taki jak prawie dwadzieścia lat wcześniej w USA, ale jednak. A w jego efekcie Waldemar Zboralski, Sławek Starosta, Krzysztof Garwatowski i inni, których nazwisk nie pomnę (jeśli ktoś z czytelniczek i czytelniczek zna, to proszę uzupełniać) założyli w 1988 roku nieformalną grupę pod nazwą Warszawski Ruch Homoseksualny. Nieformalną dlatego, że władze PRL uniemożliwiły zarejestrowanie organizacji, powołując się na badania opinii społecznej oraz, co może niektórych zaskoczyć, z obawy przed reakcją Kościoła katolickiego. WRH otrzymał za to poparcie ze strony ówczesnego Ministra Zdrowia, dzięki włączeniu do statutu grupy zapisu mówiącego o przeciwdziałaniu AIDS. Jak niektórzy może wiedzą, AIDS było wtedy uznawane za chorobę dotykającą głównie pedałów (gejów jeszcze nie było), narkomanów oraz prostytutki. Jakże się mylono! Ale wracając do WRH, zdecydowanie na tak był wówczas nieżyjący już ówczesny prezes Towarzystwa Rozwoju Rodziny (sic!) profesor Mikołaj Kozakiewicz, który i w latach późniejszych udzielał wszelkiej możliwej pomocy tęczowym organizacjom.\nWRH współpracował z innymi nieformalnymi grupami: Etap z Wrocławia (kojarzy mi się, nie wiem, czy prawidłowo, z Ryszardem Ziobro) oraz wydawcami magazynu "Filo" z Gdańska. Próbę rejestracji pierwszego polskiego legalnego stowarzyszenia homoseksualistów odnotowały wtedy takie periodyki jak "Polityka", "Przegląd Tygodniowy", "Wprost", "Radar", "Express Wieczorny", "Sztandar", "Kurier Polski" czy "Na przełaj".\nI tyle jeśli chodzi o lekcję historii. Z mojej ówczesnej nastoletniej perspektywy rzeczy miały się w tych czasach nieco inaczej. Kiedy zorientowałam się, że pociągają mnie dziewczynki, a nie chłopcy, i tak już byłam postacią dość kontrowersyjną. W szkole ciągnęła się za mną, według definicji mojego brata, opinia debila, czyli "zdolna, ale leniwa". Zdolna, bo zamiast wziąć sobie do serca napisy, które w tamtych czasach wisiały wszędzie przy oknach "nie wychylać się", raz na jakiś czas błysnęłam wiedzą. A to jako pierwsza dostałam najwyższą ocenę w klasie za wypracowanie, a to na matmie rozwiązałam zadanie, z którym nie mogły poradzić sobie nawet najtęższe klasowe ścisłe umysły.\nNa dokładkę już wtedy najbardziej nie znosiłam głupoty i hipokryzji i spotykając się z nimi, dawałam głośno temu wyraz. Czasy były burzliwe, więc sami i same rozumiecie. Aha, żeby było wszystko jasne, polityka mnie brzydziła, bardziej interesowały mnie sprawy społeczne. Podobno grono nauczycielskie na radzie pedagogicznej, kiedy wyczytane zostało moje nazwisko, natychmiast przerywało robótki na drutach, sprawdzanie klasówek, czytanie gazet itd. i zaczynała się prawdziwa jatka. Miałam zarówno gorących przeciwników, jak i zwolenników. A ocena z zachowania, pomimo mojego wielkiego społecznikostwa, nieodmiennie pozostawała poprawna i to otrzymywana w wyniku wielkiej wojny.\nUbierałam się, odkąd miałam na to wpływ, zdecydowanie odmiennie od innych dziewcząt. Spodnie, koszule, sportowe obuwie. Klasyka gatunku. Do pełnego obrazu mojej osoby trzeba dodać, że ważyłam jakieś 10 kilo więcej niż obecnie.\nNie ukrywam też, że swoje zainteresowanie płcią piękną potraktowałam jako dopust boży. W encyklopedii w tamtych czasach jak wół stało, iż lesbianizm, zwany również safizmem, jest dewiacją. Podczas oglądania z wypiekami na twarzy "Innego spojrzenia" od moich najbliższych usłyszałam komentarz "obrzydliwe lesby".\nInternetu, jakkolwiek wydaje się to dziwne, wtedy nie było. W telefonie zaufania usłyszałam, że moja orientacja to zboczenie. Na religię na szczęście nie uczęszczałam. Pierwszą jaskółką nadziei okazały się artykuły w czytanym przeze mnie piśmie młodzieżowym "Na przełaj". Inne, takie jak "Świat Młodych" czy "Razem", nie poświęcały tej tematyce uwagi. Dzięki między innymi Mariuszowi Szczygłowi i jego tekstom w "Na przełaj" zrozumiałam, że nie jestem sama na tym świecie, że są inni ludzie, którzy borykają się z, jak wtedy myślałam, tym problemem. Jednak nie dane było mi ich wtedy spotkać. Nie było bowiem żadnego miejsca, do którego mogłabym się udać. W sumie więc w swoich myślach nadal byłam taka jedyna w swoim otoczeniu. Gwoli kronikarskiego obowiązku muszę napisać, że przez takie myślenie zmarnowałam kilka wspaniałych szans. Bo dla świata "zakochiwałam" się co i rusz w innym koledze.\nW wieku dojrzałym lat osiemnastu zebrałam się na odwagę i poszłam porozmawiać z psychologiem, a dokładnie z psychiatrą. Pani z wypiekami na twarzy wysłuchała mojej historii, a następnie wyrysowała mi odwróconą parabolę, na szczycie której pośrodku napisała "biseksualizm", a na dole po jednej stronie "heteroseksualizm", a po drugiej "homoseksualizm", i powiedziała, że w wieku dojrzewania nasza orientacja nie jest jeszcze ukształtowana i znajduje się między homo a hetero. I że skoro czuję, że ciągnie mnie w tę drugą stronę, to powinnam unikać koleżanek o podobnych skłonnościach i alkoholu. Po wyjściu z gabinetu udałam się do najbliższego monopolowego, zakupiłam butelkę wina i umówiłam się z przyjaciółką, o której wiedziałam, że seks lubi niezależnie od płci partnera. Do dziś jestem jej wdzięczna.\nOczywiście moja orientacja szybko wyszła na jaw. Ale w szkole i tak byłam już postrzegana jako dziwadło, więc niewiele się zmieniło. Ot, doszła mi kolejna łatka. Teraz piszę o tym lekko, ale wtedy bolały głupie plotki, okrzyki "lesba", "cipoliz" i jeszcze kilka innych, których ze względu na elegancję garniturka nie będę przytaczać. Ubyło mi również też trochę i tak już nielicznych znajomych. No cóż, miałam więcej czasu na czytanie książek.\nWszystko zmieniło się, kiedy w 1989 roku trafiłam na spotkanie WRH, przygotowującego się wówczas do zarejestrowania Stowarzyszenia Grup Lambda. Ale to już temat na kolejną lekcję.\nLekcja pierwsza: Warszawski Ruch Homoseksualny Rude de Wredne 10/29/2010\nLekcje historiiStowarzyszenie Grup LambdaWarszawski Ruch Homoseksualny\nAnonimowy 30.10.2010, 00:52\nPrawdopodobnie takie wpisy czynią ten blog jednym z najlepszych w polskiej blogosferze :)\nCo do oglądania się na polityków, czy raczej "polityków": sam mam lekkiego kaca moralnego, po tym jak publicznie wypowiedziałem się zbyt entuzjastycznie o Palikocie. Bo w sumie na 100% jest efemrycznym zjawiskiem i zgrywą, lecz moje zadowolenie z samego faktu szydzenia z oderwania od rzeczywistości na jakie cierpi polska klasa polityczna przyjęło formę wyglądająca na nie wiadomo jakie oczekiwania.\nPS: wasza akcja jest świetna, w skrytości ducha liczę, że jednak będzie jakimś malutkim, ale jednak przełomem w tym opuszczonym przez Boga i słońce kraju.\nhds 30.10.2010, 01:01\nCzekam niecierpliwie na kolejne lekcje różowej historii i cieszę się że jestem ze wsi ;)\nIleż problemów egzystencjalnych mnie ominęło, bo przecież chłopstwo od wieków wyprawia różne harce w swoich chałupach i dopóki pozostaje to pod ichnią strzechą, to się żadna z kumoszek nie wpierdala ;-)\nXys 30.10.2010, 01:19\nczytałem z zapartym tchem i czekam na więcej.\nAnonimowy 30.10.2010, 08:07\numknelo Ci Ruda to, ze ja kompletnie nie jestem zaintersowana zwiazkami partnerskimi- dlatego moja optyka tak bardzo rozni sie od Twojej; przykro mi, ze masz takie traumatyczne wspomnienia z mlodosci, sama jednak twierdzisz, ze to nie byla kwestia homoseksualizmu tylko Twojego charakteru, jestesmy rownolatkami a moje wspomnienia sa zupelnie inne; co do akcji hiacynt- taki byl system i nie tylko gejom zakladano teczki, nie tylko oni byli szantazowani i zmuszani do wspolpracy i donoszenia- fajnie, ze ten system sie skonczyl ale to chyba nie zasluga dzialaczy lgbt?;)ja nigdy nie czulam sie jedyna lesbijka na swiecie- moze dlatego, ze w otoczeniu moich rodzicow byly osoby homo, bardzo lubiane, moze przez filmy, ktore ogladalam, moze przez ksiazki kozakiewicza o dojrzewaniu, ktore kupowala mi mama; a, ze to cale dzialaczostwo lgbt- to piaskownica- dokladnie tak uwazam\nHyakinthos 30.10.2010, 08:11\nanonimowy pisze ze nie jest zainteresowany zwiazkami. no i co z tego? przeciez zwiazki partnerskie nie trzeba popierac zeby z nich korzystac. to kwestia sprawiedliwosci i rownosci a nei tego czy chce czy nie chce skorzystac. poza tym spora czesc osob chce skorzystac.\nAnonimowy 30.10.2010, 08:50\nAnonimowy 30.10.2010, 10:06\nTwoja "optyka" różni się tak bardzo nie dlatego, że jesteś niezainteresowana związkami partnerskimi, tylko dlatego, że masz w dupie czy żyjesz w kraju demokratycznym, czy w drugim Iranie.\nTo tak jakby nie-Żyd stwierdził, że ma zupełnie inną optykę niż Żydzi i nie interesują go przypadki antysemityzmu, bo go to przecież nie dotyczy.\nAnonimowy 30.10.2010, 10:09\nKiedy przeczytałam akapit o encyklopedii przypomniała mi się anegdota z domu rodzinnego. Pacholęciem będąc (miałam z jakieś 12 lat) spytałam tatę niosąc pod pachą " Nową Wieś" z plakatem Limahla co to znaczy, że on jest homoseksualny. Tato zasępił się i kazał sprawdzić w encyklopedii. Ponieważ najbliższym hasłem była homogenizacja, jakiś czas żyłam w przekonaniu, że Limahl lubi serek homogenizowany.... I śmiesznie i strasznie ;). Teraz się z tego śmiejemy- z jego nieporadności i mojej wczesnej, zrzuconej na niewłaściwy tor, samoświadomości ale wtedy rzeczywiście nie było kogo spytać. Dziś dzieciaki mimo wszystko mają łatwiejszą drogę. Niech mi ktoś powie teraz, że to co było robione przez te wszystkie, wymienione przez Ciebie osoby, było niepotrzebne.\nDziękuje Ci za ten wpis- czekam na następne.\nAnonimowy 30.10.2010, 10:32\nMoje podstawowe wspomnienie z lat 80 dotyczące homoseksualistów to migawki z wywiadów z Jerzym Nasierowskim. Przedstawiany jako zboczeniec, "wampir" i degenerat był jedynym oficjalnym przedstawicielem gejów polskich w środkach masowego przekazu. Czy taki był - nie wiem. Wikipedia wyjaśnia jego losy. Ówcześni odbiorcy tych mediów do dziś mają wbite w głowę to, co zapewniał ten przekaz. Mają teraz lat od 40 do nieskończoności i niosą w sobie to, czym zostali nasączeni.\nSiódemeczka 30.10.2010, 12:02\nGdy przeczytałam ten post, pierwsze, co sobie pomyślałam to "Ty nas wszystkich, Gosiu, oszukujesz!" :) Spokojnie, chodzi mi tylko o notkę pod Twoim zdjęciem: "Ofiara własnego lenistwa". Gdyby każdy gej i każda lesbijka była tak leniwa jak Ty, to bylibyśmy jednym z pierwszych państw, jakie zalegalizowało związki partnerskie!\nNotka bardzo interesująca, dziękuję :)\nAnonimowy 30.10.2010, 12:08\nEwa Tomaszewicz 30.10.2010, 12:20\nJakkolwiek by to nie mogło zabrzmieć, chętnie bym przeczytała o tym, co się za zamkniętymi drzwiami owych chałup wyprawiało. Połowa mojej rodziny żyje na wsi i słyszałam już niejedną historię, ale wszystkie są heteroseksualne, ciekawa więc jestem, czy rzeczywiście działa to w obie strony:)\nRude de Wredne 30.10.2010, 12:24\nDzięki za komentarze:) Cieszy mnie, że tęczowa historia, szczególnie, że\njest i będzie dość subiektywna budzi zainteresowanie:).\nSylwek: też nie wierzę w "polityków", chociaż..., ale o tym w dalszej części historii.\nAnonim: nie twierdzę, że moje przeżycia były traumatyczne. I jakie książki czy filmy w tych czasach mówiły pozytywnie o homoseksualizmie? Mam wrażenie, że piszesz o jakimś świecie równoległym:)\nZ Twojej wypowiedzi można wywnioskować, że właściwie każdy ruch społeczny był niepotrzebny, bo wszystko po prostu byłoby i będzie nam dane.\nI tu prośba do anonimów, jeżeli macie odwagę krytykować, miejcie odwagę się podpisać, chociażby jedną literką.\nDobiduu: Scenka z lat 80-tych w sklepie spożywczym: Ja: poproszę serek homoseksualny. Sprzedawczyni: Męski czy żeński?\nArc-en-terre : ależ ja jestem leniwa. Gdyby nie ludzie wokół mnie, którzy ciągnęli to ze mną, a i często za mnie, nie mogłabym się tak "chwalić";).\nAnonimowy 30.10.2010, 12:48\nW 1985 r. właśnie weszłam w małżeństwo z mężczyzną (kompletnie nie mając pojęcia, iż nie nie jestem heteroseksualna). Byłam w nim 20 lat. W roku 2000 dopiero, będąc w wieku dojrzałym, zorientowałam się, że na równi potrafi mnie zafascynować osoba tej samej co ja płci. Byłam ogromnie zła! na los, iż nie miałam tej wiedzy w wieku, gdy podejmowałam decyzję o założeniu rodziny, o małżeństwie - iż nie była ona przez to tak do końca - w pełni - świadoma. Musiałam przebijać się przez pseudowiedzę opartą na stereotypach i uprzedzeniach, na nowo budując swoją tożsamość w oparciu o własne, nowe dla mnie, doświadczenia życiowe. 4 lata później, będąc po rozwodzie (nie z tego powodu), zdecydowałam złączyć swoje dalsze życie z kobietą. Bardzo mi doskwierała nierówność w Polsce wobec nas (wciąż jeszcze trwająca) - tymbardziej, iż znałam warunki jakie były mi dostępne w małżeństwie różnopłciowym przez poprzednich dwadzieścia lat mego życia. W 2008 roku, jako pierwsze w Polsce, zawarłyśmy małżeństwo humanistyczne (5 par różnopłciowych było przed nami) i w tym samym dniu religijne. W tym roku potwierdziłyśmy je cywilnym ślubem zagranicznym. Jestem współautorką petycji na stronie www.petycje.pl dot. związków partnerskich w Polsce oraz pikiet pod Sejmem w tej samej sprawie. Wydałam recenzowane artykuły naukowe na temat przemocy w szkołach wobec LGBT, sytuacji LGB w kościołach w Polsce, oraz pod znamiennych tytułem: Związki partnerskie deprecjacją tradycyjnych wartości czy prawami człowieka? Prowadzimy z żoną moją sprawy precedensowe o nasze prawa przed polskimi sądami (pierwsza z nich jest w tej chwili kierowana do Trybunału Konstytucyjnego). Zatem od 6 lat czynimy starania dot. praw LGBT w Polsce. Wcześniej - w moim życiu - nie miały one dla mnie takiego znaczenia, jak teraz, gdy dyskryminacja dotyka nas osobiście. Planujemy kolejne działania, których celem jest polepszenie jakości naszego codziennego życia w Polsce (raczej nie wyjedziemy z naszej ojczyzny).\nAnonimowy 30.10.2010, 17:28\nanonim to oczywiscie ja, czyli shadowland:)\nabsolutnie nie mam w dupie czy zyje w kraju demokratycznym czy nie- dlatego chodze na wybory i glosuje na najlepszego z najgorszych- wlasnie po to by nie obudzic sie kraju rzadzonym przez nawiedzonego psychopate- niektorym nie robi to roznicy i niefrasobliwie twierdza, ze dla nas im gorzej tym lepiej wiec psychopata bylby lepszy- to dopiero waski punkt widzenia...\nco do zwiazkow partnerskich- Ci ktorzy ich potrzebuja powinni o nie walczyc, dla mnie to nie jest problem naruszania praw czlowieka- wiec EOT\nAnonimowy 30.10.2010, 17:45\nJeśli ty w Kaczyńskim widzisz zagrożenie dla porządku demokratycznego (być może jest, a może nie), nie widzisz go zaś w systemowym łamaniu praw człwoieka (które ma miejsce, niezaleznie od twoich prywatnych fantazji i preferencji) - cóż, pozostaje mi pogratulowac, że najparawdopodobniej przyczyniłas się do wyniesienia do włądzy partii Gowinów i Niesiołowskich. Faktycznie, oni nie są wariatami, wcale...\nBTW: ostatnio Kutz musial po wyroku sądowym przepraszać za psychopatę, może powinnaś bardziej ważyć słowa? To, że Kaczyński "nie potrzebuje takich rozwiazań" jak ty nie czyni go wariatem, jest po prostu równie głupi, tylko na inny sposób, w szczegółach, nie co do istoty.\nhds 30.10.2010, 19:41\nDziała w obie strony ;)\nZ racji małej społeczności, gdzie wszyscy dobrze wiedzą co się dzieje u innych, wydaje mi się że w ramach tzw. świętego spokoju, białe małżeństwa są wykorzystywane na jeszcze większą skalę niż w środowiskach miejskich.\nZ drugiej strony opowieści z serii: zdrowy wieśniak nie pogardzi nawet kozą ;) (w domyśle czytaj - baba, chłop, kotek czy dynia, cóż za różnica) to stereotypy takie same jak takie, że każdy gej jest przegięty, a lesbijka to babochłop, które z drugiej strony zawierają w sobie przecież ziarno prawdy.\nO swoich doświadczeniach w tej kwestii wolę litościwie nie wypowiadać się na forum publicznym.\nZresztą zbytnio nie ma o czym.\nOt zwykła, prowincjonalna sielanka ;D\nEwa Tomaszewicz 30.10.2010, 20:21\nAleż w życiu takie stereotypy nie przyszłyby mi do głowy, o nie! Po prostu zaczęłam sobie myśleć o moich przystojnych kuzynach, ich stodole, polu, traktorze... Bosz, co też mi chodzi po głowie!\nAnonimowy 30.10.2010, 20:34\nShadowland- postaram się napisać dużymi literami, żebyś mnie dobrze zrozumiała.\nJakie filmy oglądałaś w latach osiemdziesiątych, i jakie książki czytałaś, że tak Cię ukształtowały ? Obawiam się, że skoro, jak piszesz, wyrastałaś w przychylnym środowisku, to patrząc na Twoje wypowiedzi w różnych miejscach- niewiele z tego skorzystałaś- a szkoda.\nI jeszcze jedno- jeśli zakaz związków partnerskich nie jest łamaniem praw człowieka- czym więc jest? Może podasz definicję praw człowieka, którą stosujesz w swoim życiu- ciekawa jestem.\nI na koniec-ciekawi mnie również to, czy podobnie jak kiedyś na KK zrobisz tutaj "one woman show"- każdy temat będziesz podkręcać pod własne tezy- a tego to już bym drugi raz nie zniosła.\nJoey 30.10.2010, 20:38\n@shadowland - mam w Danii przyjaciółkę, która nie odczuwa potrzeby zawierania związku partnerskiego, ani nie ma na to ochoty, ale dała by się poćwiartować, by jej wybór był jej własnym wyborem, a nie wyborem polityką państwa. Dlatego choć osobiście żenić się nie zamierza całym sercem wspiera te pary jednopłciowe, które takie związki chcą zawierać (i zarówno sama głosowała na G&E, jak i zachęcała znajomych). Z tego samego powodu ja jestem za in vitro dla par również niemałżeńskich - bo tak, jak nikomu nie powinno się zakazywać formalizacji swojego związku, tak samo nie powinno się go nakazywać.\nAnonimowy 30.10.2010, 22:07\nChyba każdy z nas ma takie wspomnienia z tamtych lat :) w latach 87 lub 88 na moim cudownym ryneczku stały 2 kioski ruchu. W jednym z nich sprzedawało 2 gejów. Nigdy nie zauważyłam żeby ktokolwiek coś im "walnął"... Prowadzili ten kiosk kilka lat, a ja z wypiekami na twarzy kupowałam u nich "Inaczej". Nie znałam wtedy nikogo, ale właśnie tych 2 chłopaków którzy gdy mijaliśmy się na ulicy uśmiechali się do mnie sprawiło, że nie czułam wyobcowania i sama.\nAnonimowy 30.10.2010, 23:03\n@Joey- kazdy ma w swoim zyciu jakies priorytety i sprawy, w ktore uwaza, ze warto sie angazowac- we wszystko sie nie da, wiec dokonujemy selekcji; dla mnie zwiazki partnerskie sa na szarym koncu; jesli dla Ciebie sa istotne to jak nabardziej powinnas sie angazowac i ja nie mam przeciez nic do tego; uwazam, ze uwlaczajace i naruszajace godnosc i prawa czlowieka jest np to, ze w Polsce osoby chore na stwardnienie rozsiane nie maja refundowanych lekow- i choc sama chora nie jestem angazuje sie akurat w ta kwestie; to, ze ja nie moge zawrzec zwiazku partnerskiego w niczym nie uwlacza mojej godnosci- tym bardziej, ze mam w zasiegu reki sporo rozwiazan prawnych, ktore reguluja sprawy finansowe w sposob, ktory mi w zupelnosci wystarczy.\n@Sylwek- ulzylo Ci? to na zdrowie\n@dubiduu- ogldalam duzo filmow i duzo ksiazek czytalam, bylam w komfortowej sytuacji bo czesto wyjedzalam zagranice; co do one man show- jesli uwazasz, ze naginam cos pod wlasne tezy a Ty potrafisz to odkrecic- to zrob to- na tym polega chyba inteligentna dyskusja, zamiast stwierdzac- jestes be tak dobierz swoje argumenty, zeby wyszlo, ze jednak sie mylilam\nAnonimowy 30.10.2010, 23:10\nZasadniczo, gdy czuje potrzebę ulgi mam na to lepsze sposoby niż dyskutowanie z ludźmi nie umiejącymi bronic własnych tez. Powiadasz o problemach ludzi ze stwardnieniem rozsianym. Prawda to. Tylko jak to się ma do kwestii związków partnerskich i tego, iż osoby homoseksualne będące w związku są przez prawo rozpoznawane jako de facto obce? I jeszcze te bajeczki o "odpowiednich rozwiązaniach prawnych". Odpowiednie rozwiązania kończą się tam, gdzie stoi lekarz nie chcący dopuścić "obcego" do chorego, lub gdy kochana rodzinka wypędza z pogrzebu zboczeńca z którym zepsuty syn wrabiał różne nieprzyzwoitości przynosząc wstyd rodzinie.\nDodam tylko - co mnie w twoich bazgrołach najbardziej zdumiewa, to chęć brnięcia dalej. Mnie, jak każdemu, zdarza się napisać/powiedzieć horrendalną głupotę, gdy jednak mi ją wytknę, to jeśli nie starczy mi sił na przyznanie się do błędu, zawsze starczy ich by ze wstydem wycofać się z dyskusji.\nJoey 30.10.2010, 23:44\n@shadowland - są rzeczy, których rozwiązaniami prawnymi nie załatwisz - choćby śmierć partnera. Możesz spisać testament i zawlec całą rodzinę do notariusza, by się zrzekli zachowku, ale nie zmusisz państwa polskiego, by nie dowaliło podatku wdowcowi/wdowie jak obcemu człowiekowi, a to może skutecznie zrujnować obdarowanego. A co, jeśli rodzina nie zechce zrzec się zachowku? Po X(XX) lat wspólnego życia i tak może się okazać, że wylądujesz pod mostem i żadne zapisy ci nie pomogą. Poza tym - nie chodzi o jakieś szalone, aktywne zaangażowanie w kwestię związków partnerskich (chyba każdy z nas ma jakieś inne sprawy, ja też). Ale jak pokazała kampania konkursowa G&E wystarczyło jedno kliknięcie! Czasem nie trzeba wiele - jeden podpis tu, jeden sms wysłany tam. Aktywność w jednej sprawie nie determinuje całkowitej obojętności w innych sprawach.\nAnonimowy 31.10.2010, 00:03\ntak to jest w zyciu- ze wszystkiego nie przewidzisz- mozesz byc legalna zona i tez wyladowac pod mostem, mozesz po smierci meza splacac latami jego kredyty, o ktorych zaciagnieciu nie wiedzialas, mozesz Ty sama byc w pozycji tej rodzina, ktorej zachowek sie nalezy- i wtedy pewnie bedziesz uwazala, ze slusznie Ci sie nalezy etc\na co do klikania to ja tez pare razy kliknelam- czuje sie rozgrzeszona:)\nRude de Wredne 31.10.2010, 00:36\nA ja będę upierdliwa i poproszę o konkrety, konkrety i jeszcze raz konkrety.\nA dokładniej tytuły książek i filmów, rodzaj tych wspaniałych działań prawnych, które daję nam dokładnie takie same prawa jak zawarcie związku. Ogólniki znam aż za dobrze:)\nAnonimowy 31.10.2010, 01:41\nmoje dojrzewanie to koniec lat 80 i poczatek 90- sluchalismy janis joplin, the doors, davida bowiego, eltona johna, pamietam filmy- my own idaho, even cawgirls get the blues, inne spojrzenie, pamietam, ze angielskiego uczylam sie czytajac biografie martiny navratilovej( prezent od ojca, ktory chcial zebym grala w tenisa), pamietam moja nauczycielke w podstawowce, ktora powiedziala na lekcji, ze jakis tam procent osob jest homo i z tego wynika, ze w naszej klasie tez sa takie osoby, moj wujek, ktory byl profesorem na uczelni byl homo i bardzo go wszyscy lubili\nco do zabezpieczen prawnych- nie daja takich samych mozliwosci jak w formalnym zwiazku ale mi w zupelnosci wystarcza\nRude de Wredne 31.10.2010, 02:40\nRozumiem że anonim to shadow: Tylko inne spojrzenie z wymienionych przez Ciebie filmów był pokazywany w omawianym przeze mnie czasie.Idaho to 1991 rok produkcji, Even to 1993. Poza tym Inne spojrzenie trudno nazwać filmem z pozytywnym przesłaniem.\nWujek rozumiem nie ukrywał tego, że jest homo? I nie pisz mi proszę, że nie trzeba się afiszować i że to sprawa intymna, bo nie wierzę żeby twoi hetero znajomi ani słowem nie wspominali o swoich partnerach.\nCiekawi mnie też, czego, osoby zadowolone ze swojego życia, szukają na w takich miejscach jak forum lesbijek czy nasz blog?\nAha, a Elton John w tamtych czasach twierdził, że jest hetero:) Bowie zresztą też:)\nAnonimowy 31.10.2010, 08:28\nwujek nie ukrywal sie- wsrod znajomych i rodziny wszyscy wiedzieli, nie wiem czy na uczelni-pewnie byla to tajemnica poliszynela\na czy ten blog czy forum jest\nprzeznaczone tylko dla osob sfrustrowanych, ktore spokoju nie zaznaja dopoki zwiazki partnerskie nie beda legalne i wszystko w ich zyciu temu celowi musi byc podporzadkowane? pojecia nie mialam; co do eltona i bowiego- mylisz sie- oboje deklarowali sie wtedy jako bi; w ogole mam wrazenie, ze umyka Ci fakt, ze pokolenie naszych rodzicow to przeciez rewolucja seksualna, dzieci kwiaty- moi rodzice na zdjeciach z lat 70 wygladaja jak wyjeci z filmu hair- dlugie wlosy, dzwony, kolorowe koszule:)oczywiscie, ze to wszystko z trudem docieralo do Polski ale docieralo, ludzie wyjezdzali zagranice, przywozili kasety vhs z filmami, sluchali muzyki- Ty przedstawiasz ten czas jako ponure sredniowiecze z policyjnymi represjami- shadow\ndubiduu 31.10.2010, 08:53\nNo nie mogę- "Even Cowgirls get the blues"- to 1993 rok- nie trzeba było przywozić kasety z zagranicy- można było sobie w wypożyczalni z półki wziąć. Mieszasz fakty i lata- jak zwykle pod swoje teorie- "Moje własne Idaho" to 1991 rok.\nCzekam na pozycje z lat 80-tych, Gosia pisała o tamtych czasach i zaczęłaś się rzucać, że wszyscy tu jak jeden mąż (i żona) jesteśmy nie duoczeni, czekam zatem na te pozycje- milowe kroki w pokazywaniu gejów i lesbijek w latach 80-tych.\nDzieci kwiaty w PRL-u, rewolucja seksualna w PRL-u... Shadowland- proszę Cię, weź Ty mnie nie rozśmieszaj- polecam lekturę "Hippisów w PRL" niejakiego Sipowicza- zobaczysz co przechodzili hippisi w tych, jak dla Ciebie "pięknych czasach". Mama wrażenie, że chowałaś się w odmiennej rzeczywistości.\nChciałabym, żebyś odpowiedziała na moje pytanie o prawa człowieka- a nie swoim starym sposobem zmieniała temat i robiła zamieszanie.\nAnonimowy 31.10.2010, 10:00\nw 85 roku mialam 10 lat- wtedy interesowalo mnie zycie podworkowe a nie kinematografia lgbt:)\nmoze chowalam sie w odmiennej rzeczywistosci od Twojej- tak naprawde to rodzina i grono znajomych tworzy klimat w jakim sie dorasta- moj byl wlasnie taki- bez polityki, kolorowy, z duza iloscia muzyki z lat 60, ubraniami z burdy, ktore szyla mojaj mama, z 2 miesiecznymi wakacjami na obozach zeglarskich- rodzice nalezeli do warszawskiego yacht clubu przy uniwersytecie- moze byla to jakas enklawa ale ja wspominam ten czas jako radosny a moi rodzice choc biedni byli wolnymi i pogodnymi ludzmi- potem moj ojciec wyemigrowal z Polski- dlatego czesto wyjezdzalam zagranice; tak, ze nie demonizuj tych czasow- o wiele wiecej prawdy o tych czasach jest w filmach Bareji niz w martyrologii bojownikow o wolnosc\nprawa czlowieka- czyli prawo do zycia, do ochrony zdrowia( notorycznie łamane) do wolnosci swiatopogladowej, wyznaniowej, domniemnie niewinnoosci- tak mniej wiecej to widze\ndubiduu 31.10.2010, 10:28\nWiesz co, mieszasz wszystko ze wszystkim- byle się tylko jakoś wyślizgać z tego co napisałaś powyżej. Filmy Barei to filmy o polskiej rzeczywistości- przerysowane ale prawdziwe, może i śmieszne ale cholernie dobrze przedstawiające polską rzeczywistość.\nJak w PRL-u ktoś mógł mówić o wolności, jak mógł być wolnym ? Dlatego właśnie tatuś wyemigrował- znieść nie mógł nadmiaru wolności?\nShadowland- albo nie rozumiesz albo kłamiesz albo Ci się wszystko pomieszało.\nNie kompromituj się, bo z każdym postem coraz bardziej się pogrążasz i szkoda czasu na dyskusje z Tobą.\nAnonimowy 31.10.2010, 10:30\nZdaje mi się, że powinien już tu na blogu piszczeć troll-alert, bo jak czytam o "kolorowym PRLu" to słabo mi się robi :)\ndubiduu 31.10.2010, 10:37\n@Sylwek- przepraszam, pomyliłam imiona ale nadal się do Ciebie szeroko uśmiecham :))))\nAnonimowy 31.10.2010, 10:43\n@dubiduu- podobne pytanie mozesz zadac teraz- jak w ustroju kapitalistycznym, wyscigu szczurow, bedac trybikiem w machinie korporacji- mozna czuc sie wolnym?\ndubiduu 31.10.2010, 11:01\nAnonimowy- wdech, wydech, wdech, wydech...\nGosia- ja nie wiedziałam, że ten Twój post jest taki rozwojowy- od "różowych teczek" do wolności w kapitalizmie.... :D\nAnonimowy 31.10.2010, 14:51\nBardzo proszę sprecyzuj jakie to są te prawne rozwiązania "w zasiegu ręki", o których piszesz.\nRazem z moją Partnerką - z trudem i u kolejnego z odwiedzanych notariuszy - uzyskałyśmy pełnomocnictwo w sprawach zdrowotnych. Kolejni prawnicy odmawiali nam - mimo, iż wszystkie zapisy pochodziły z Polskiej Karty Pacjenta. Dodam, że mieszkamy w dużym mieście.\nJestem więc bardzo ciekawa jak bez związków partnerskich regulujesz sprawy dot. np. ubezpieczeń czy dziedziczenia?\nJoey 31.10.2010, 15:18\n@shadowland - od Gosi jestem zaledwie 11 miesięcy młodsza i niestety nie przypominam sobie niczego, co by moją kiełkującą lesbijską świadomość w latach 80 wspierało (wręcz odwrotnie, szalenie ciężko pracowałam na to, żeby nawet sobie wmówić, że jestem hetero). Z Polski zaś w 1988 wyjechałam nie dlatego, że na horyzoncie świeciła zorza wolności, ale dlatego, że właśnie w ogóle nic nie wskazywało na jakiekolwiek zmiany w kwestii politycznej i gospodarczej (przynajmniej w mojej "czerwonej" Bydzi). Ja moją edukację homo przychodziłam w Danii, bo w Polsce o lesbijkach słyszałam jedynie w kontekście wychowanek poprawczaka. A opowieści mojej babci (emerytowanej wychowawczyni) były niesamowite, lecz jednocześnie wzbudzały u mnie szaloną autocenzurę w temacie. Zaś o "pedałach" słyszałam jedynie z opowiastek o umalowanych szatniarzach Jamy u Michalika w Krakowie oraz relacjach brata oraz kolegów z klasy, którym pechowo zachciało się siusiu na miejskim dworcu, a nie chcieli wzorem piesków obsikiwać ścian, więc odwiedzali przybytek do tego przeznaczony.\nOsobiście uważam, że osoba wychowywana pod kloszem elitarnego środowiska akademickiego o wysokim stopniu kultury i świadomości nie wie zupełnie, jak to było tam - w zwykłej Polsce, bez tytułów i otwartych umysłów intelektualistów z krwi i kości. I jak by nie było - 6-7 lat różnicy w tamtych czasach to były całe wieki - kiedy ty oglądałaś "Kowbojki" jako duża nastolatka, ja już od kilku lat żyłam jako dorosła les po zupełnie niepotrzebnych przejściach w udawaniu kogoś, kim nie byłam.\nPaulina 31.10.2010, 19:23\nJedyną kojarzoną przeze mnie "zwyczajnoobiegową" plus-minus lesbijską książką z lat osiemdziesiątych był zbiorek o wymownym tytule "My dwie z naszej malutkiej wysepki" (1987)... Filmy? voyons! Publicity? strach się bać!\nyeshivagrl 31.10.2010, 20:06\nBardzo fajnie się to czyta, choć to niefajne czasy były (;\nJa to akurat o latach 80 nic specjalnego nie napiszę, chyba że o Misiu Uszatku czy czym tam wtedy byłam zainteresowana.\nCzekam z niecierpliwością na kolejne lekcje.\nP.S. Mnie osobiście też nie interesują związki partnerskie, gdyż z założenia jestem przeciwna legalizacji i wszelkie małżeństwa to dla mnie kompletna bzdura. Jednakże doskonale zdaję sobie sprawę, że nie każdy podziela moje zdanie, i moje osobiste poglądy na ten temat nie mają tu nic do rzeczy, jako blogerka traktująca o sprawach homoseksualnych będę o tym pisała, domagała się tego i już. To jest prawo, które zwyczajnie po ludzku należy się Nam. A prawo jak to prawo, nie obowiązek, można z niego korzystać, nikt nikogo nie zmusza.\nUnknown 1.11.2010, 02:38\nmnie tylko ciekawi jak w 88 ktoś komentujący mógł czytać Inaczej\nNota bene - tych tekstów Szczygła nie było aż tak wiele (dokładnie trzy, w tym jeden z Ewą Żychlińską).\nJa bym też nie był taki pewny w kopiowaniu pewnych rzeczy z netu - wsparcie Kozakiewicza nie było aż tak olbrzymie ("wszelkiej pomocy"). No i brakuje jednego nazwiska - Selerowicza. To on nakręcił to wszystko.\nAnonimowy 1.11.2010, 02:49\nNo właśnie. W 1988 to się Filo kupowało.\nRude de Wredne 1.11.2010, 10:33\nWojtek: Ja Kozakiewicza, Zofię Kuratowską pamiętam, chociażby ze spotkania w Sejmie, ale tym napiszę w kolejnych "lekcjach". Tekst "wszelkiej pomocy" pochodzi ode mnie, a nie z netu.\nPowiadasz trzy artykuły, uwierz mi na tamte czasy, to było barrrdzo dużo:). Teraz i mnie się wydaje to dziwne, ale wtedy... Szczygieł, mam wrażenie, jako pierwszy zaczął opisywać homoseksualizm jako zjawisko, a nie jako problem.\nO Selerowiczu faktycznie zapomniałam, dzięki:) Ale czy nakręcił wszystko, hmmm, wiele osób tam nakręciło:)\nAnonim: Owszem,Filo było, ale nie w powszechnym obiegu. "Ruch" mam na myśli "Książka, prasa, ruch" go na pewno nie kolportował:)\nAnonimowy 1.11.2010, 14:43\nJak to nie ? Bardzo przepraszam, ale tu się mylisz - Filo kupowałam właśnie w kiosku Ruchu. Niby gdzie indziej ? Przecież nie w spożywczym.\nPowielaczowe, czarno-białe. Bardzo klimatyczne. Póżniejszy Facet to była już komercha do kw.\nMolże w Warszawie nie było. W Krakowie tak.\nAnonimowy 1.11.2010, 14:50\nZresztą na Innej Stronie można to sprawdzić w artykuyłach z historii ruchu LGBT w Polsce.\nKupowałam wszystkie jak leciały pisma z lat 80-ych od pierwszego numeru Filo, poprzez Tak Nie, Zmierzch i juz nawet nie pamietam...\nWszystkie w kioskach.\nA tutaj cytacik z innastrona.pl :"we wrześniu gdyńskie "Filo" - pierwsze magazyny gejowsko-lesbijskie dostępne w kioskach Ruchu".\nartykuł Polityka historyczna LGBT?\nBiałe plamy polskiego ruchu gej-les\nRude de Wredne 1.11.2010, 15:28\nAnonim: Filo w legalnym obiegu pojawiło się w roku 1990, tak jak i część wymienionych przez Ciebie pism. W latach 80-tych, były pisma, ale chodziły w drugim obiegu i miały nakład o wiele wiele mniejszy niż Replika.\nCo jest do sprawdzenia:)\nJa wiem, że lata się zlewają, ale wszelkie przekazy mówią, łącznie z Krzysiem Tomasikiem, że pisma legalne pojawiły się na początku lat 90-tych:)\nAnonimowy 1.11.2010, 18:43\nWłaśnie się zastanawiam czytając tutaj o gayzetach skąd u mnie w domu Filo z 1989 ?\nW żuciu nie kupowałem w 2 obiegu. Głowę bym dał, że to tez z kiosku.\nA tak w ogóle ciekawy artykulik.krzych38\nLabryska 3.11.2010, 01:20\nTrochę wiedziałam, trochę nie wiedziałam - a zawsze dobrze jest jakąś nową wiedzę przyswoić, zwłaszcza w tym zakresie ;) Akcja "Hiacynt" to musiało być coś strasznego... zakochana-w-dziewczynie.blog.onet.pl


Polski robot edukacyjny Photon ma być sprzedawany m.in. w USA i Chinach - Technologia - Forum Kopalni Wiedzy\nTo bardzo ważny krok, nie tylko dla naszej organizacji, ale dla całej edukacji. Photon sprawdził się w Europie, Australii i Azji Południowo-Wschodniej. Udowodnił, że szkoły mogą wdrażać STEM (science, technology, engineering, mathematics) znacznie szybciej, a uczniowie osiągać lepsze wyniki - dodał Michał Grześ, współzałożyciel i członek zarządu firmy.\nCzy "polski robot edukacyjny Photon" dalej jest "polski" czy już został kupiony i zyski przyniesienie za granicą?