Śmierć Achillesa - ebook - Boris Akunin - bookto.pl\nTHE PISSED-OFF PARENT’S CLUB\nWszystkie postacie, w tej książce są fikcyjne.\nCopyright © 2010 by Michaela Kapferer\nCopyright © for the Polish translation by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2011\nCopyright © for the ebook edition by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2011\nNie jest nam lekko, gdyż mamy dzieci – w domu bałagan, dzieciaki drą się bez przerwy…\nAż w końcu pewnego wieczoru [mój mąż]\nnie wytrzymał, pieprznął to wszystko\ni ruszył do pubu. Powiedziałam mu wtedy:\n„Co ty sobie, do jasnej cholery, wyobrażasz?\nMasz tu siedzieć i zajmować się nimi!”.\nLive at the Apollo, 2008\n– Dupa blada – klnę. Przednie kółko okazyjnie kupionego wózka Joey znowu się zakleszczyło, tym razem w wyrwie przed wejściem do sklepu Oxfam. Właśnie kupiłam małej granatową bluzę Umbro (za bezcen – jeden funt!), w której jeszcze bardziej przypomina chłopca. Ponieważ nie ubieram jej od stóp do głów na różowo ani nie wkładam na jej łysawą główkę plastikowych diademów lub cukierkowych czapeczek, często bywa mylona z chłopcem. Po prostu pyzaty chłopczyk w granatowym ubranku. Ale, do licha, jest chłodno, mała ma paskudny katar, a ja zapomniałam wziąć dla niej sweterek. Joey nie wchodzi już w ubrania stosowne do jej wieku, nosi rzeczy dla dwulatki, choć ma dopiero dziesięć miesięcy.\nKiedy tak szamoczę się z wózkiem, próbując go odblokować – Joey obija się przy tych manewrach o jego boki jak piłka – wydaje mi się, że rozpoznaję kobietę pchającą swój wózek w naszym kierunku. No tak, widziałam ją wczoraj w przychodni. Obie jednocześnie rozbierałyśmy na przewi jaku nasze dzieci, żeby je zważyć. Wtedy też miała taką kwaśną minę.\n– Jaki wspaniały chłopak! – zaświergotałam, starając się, aby w moim głosie brzmiał szczery zachwyt. Bez wątpienia był to chłopiec, ale żeby zaraz wspaniały? Przesada. Ty – powe dziecko, w najlepszym razie. Zwykle jednak takie zachwyty najlepiej przełamują lody, bo większość mam cieszy się, kiedy obcy ludzie chwalą urodę ich pociech. Wyjątkowo ta mamuśka o skwaszonej minie nie dała się podpuścić.\n– Jak ma na imię? – spróbowałam znowu, ale już z mniejszym entuzjazmem.\nWymamrotała coś niezrozumiałego, nie podnosząc głowy.\n– Naprawdę uroczy! – zauważyłam wylewnie.\nJoey była ważona pierwsza.\n– Czternaście kilo – oznajmiła pielęgniarka.\n– O rany! – Zdjęłam małą z wagi i przeniosłam na przewi jak. – Dużo jak na dziesięciomiesięcznego dzieciaka?\n– Cóż, to przeciętna waga dwulatka. – Pielęgniarka wręczyła mi czerwoną książeczkę zdrowia dziecka i skierowała wzrok na posępnego bachora Kwaśnej Cytryny. Jaka matka, takie dziecko.\n– Koniec skrzydełek z KFC, wielkoludzie – zażartowałam na głos.\nRozejrzałam się po twarzach innych matek w poczekalni, ale napotkałam jedynie zbiorowe potępienie. Dałabym głowę, że jeden z dzieciaków cmoknął na mnie z dezaprobatą. Szybko ubrałam Joey i wybyłam z przychodni.\nDwa miesiące temu, po pięciu tygodniach spędzonych u mojej przyjaciółki Charlie w Bath i u moich rodziców w Londynie, wprowadziliśmy się do małego domu na dosyć podejrzanym krańcu Riverside w hrabstwie Berkshire, malowniczego miasteczka, idealnego na scenerię Morderstw w Midsomer. Od tamtej pory rozpanoszyli się u nas budowlańcy, pozorując prace remontowe.\nBoże, wolałabym nigdy nie wyprowadzać się z Londynu! Szkoda mi było naszego mieszkania na najwyższym piętrze wiktoriańskiego domu – z wieżyczką, a jakże – w zadrzewionym Chiswick. To Jack, mój chłopak (a właściwie narzeczony, choć równie dobrze może w każdej chwili zmienić status na eks), wywabił mnie z Londynu. Pamiętam dokładnie, co napisał pewnego wieczoru na odwrocie koperty w jedynym stylu, jaki rozumiem (dopasowując się do mojego poziomu) – po prostu sporządził listę wszystkich za i przeciw.\nDLACZEGO WYPROWADZKA NA WIEŚ BĘDZIE WSPANIAŁA:\n1. Żadnych przestępstw.\n2. Żadnych syren, autobusów piętrusów i pędzących po ulicach ciężarówek.\n3. Budzą cię ptasie trele.\n4. Koniec z chrapaniem, dzięki świeżemu, wiejskiemu powietrzu, i koniec z paleniem.\n5. Przyjazne nastawienie (mieszkańców, nie pubów, choć to też prawdopodobne).\n6. Tańsze, świeższe jedzenie.\n7. Wiejski piec.\n8. Dalekie spacery, więcej aktywności, życie bez tytoniowego dymu.\n9. Zaledwie sto kilometrów od Londynu – będziesz mogła spokojnie odwiedzać rodziców albo przyjaciół.\n1. Wysoki wskaźnik przestępczości.\n2. Wysoki wskaźnik zanieczyszczenia powietrza i hałasu (warczące piętrusy i syreny).\n3. Przyjaciele nigdy nas nie odwiedzają.\n4. Łatwo dostępne jedzenie na wynos, a od tego się tyje. Na wsi czegoś takiego nie ma, więc mamy szansę schudnąć. Bezcenne!\n5. Tu nie stać nas na bywanie w restauracjach, teatrach, na koncertach, balecie ani w operze. A nawet jeśli nas stać, to i tak nigdzie nie chodzimy. Na wsi będziemy mogli zaoszczędzić na takich rozrywkach, a jak już się wybierzemy, będzie wielkie halo.\nKupiłam to. Jack miał rację. W Londynie nikt do nas nie wpadał, nie chodziliśmy do teatru, a operę oglądaliśmy tylko na DVD. I choć tata ostrzegał, że na prowincji wcale nie będzie nam lepiej („Stracicie wszystkich przyjaciół! Pociąg zamiast metra? Zapomnij!”), to Jack z zapałem promował wizję lepszego, prostszego życia. Nie sprzeciwiałam się zanadto; liczyłam, że będę mogła zawsze wyskoczyć z Joey do Londynu, że wszyscy schudniemy, zajadając się ekologicznymi owocami z własnego sadu, że będę używać rustykalnych sprzętów kuchennych Cath Kidston, a do piecyka rękawic porozrzucanych po całej naszej wielkiej kuchni w wiejskim stylu. W toalecie będą stały wiklinowe kosze z zapasem rolek papieru toaletowego, z dębowego sufitu w kuchni będą zwisały mosiężne rondle i patelnie, a także pęki ususzonej lawendy i sznury czosnku. Joey nabierze rumieńców i zmieni się w zdrowe, słodkie, pełne wigoru i śliczne dziecko, gdyż wreszcie będzie mnie stać, żeby wystroić ją w ubranka z kolekcji Mini Boden, w których będzie wyglądała jak modelka z katalogu.\nNic z tej wizji się nie sprawdziło – poza wiejskim piecem. Nie myślcie jednak, że chodzi o okaz typu Aga czy Rayburn, nic z tych rzeczy. To po prostu niewielki piecyk, do tego pokryty teraz warstwą gipsu i brudu i powgniatany od odłamków gruzu spadających z sufitu przy okazji robót na piętrze.\nA więc zgodziłam się na przeprowadzkę. Prawdę mówiąc, nie miałam wyboru – w żaden sposób nie stać nas było na pokrycie skandalicznie wysokiej raty kredytu hipotecznego wyłącznie z pensji Jacka – a ja prędzej padłabym trupem, niż zdecydowałabym się na pełny etat po przyjściu na świat naszej pięknej, niebieskookiej dziewczynki.\nOjej, czy naprawdę tak powiedziałam o Joey? Dziwne, bo kiedy na nią patrzę, widzę dziecięce wcielenie Benny’ego\nHilla o pucołowatych policzkach, które pęcznieją niczym dwa półksiężyce pod ciemnoszarymi oczami, kiedy się śmieje. Ale może to ja ją tak odbieram? Albo może mała wyrasta na chłopca, stosownie do swojego imienia? Zawsze uważałam, że skracanie żeńskich imion do męskich form jest super. Jo od Josephine, Sam od Samanthy, Charlie od Charlotte, Frankie od Franceski, Stevie od Stephanie – brzmią konkretnie i słodko, przebojowo i efektownie. Prawdopodobnie więc to moja wina (a co nią nie jest?), że w przypadku Joey wyłania się sporna kwestia płci.\nW rezultacie zmagam się teraz z tandetnym wózkiem przed sklepem organizacji dobroczynnej, strojąc kretyńskie miny.\n– Pewnie rozwaliła się ośka! Jak zwykle – prycham do nadchodzącej naburmuszonej mamuśki. Pcha taki sam wózek jak ja, więc, jak rozumiem, też jest zwolenniczką tanich zakupów internetowych. Pewnie zaraz wdamy się w pogawędkę. Mam nadzieję, że zdobędzie się na uśmiech, choćby nawet krzywy, zatrzyma się i pomoże mi, a potem razem ruszymy dalej, kontynuując żartobliwą rozmówkę – jak mama z mamą – na temat gównianych wózków, gównianych dzieci, dziecięcych gówienek, pogody i tego typu pierdół.\nAle nie, nic z tych rzeczy. Żadnej reakcji, ani śladu zainteresowania. Kwaśna Cytryna po prostu mija nas z kamienną twarzą i martwym spojrzeniem utkwionym w dali. Czuję się wykluczona niczym Dolly Parton w filmie Za pięć dziewiąta – w scenie, w której mówi do męża coś w rodzaju: „Nie rozumiem, okazuję tyle serca, na ile tylko mnie stać, a i tak nikt nie chce ze mną rozmawiać”. Zastanawiam się, na ile trzeba się wysilić w tej zapadłej dziurze, żeby zasłużyć sobie choć na odrobinę życzliwości tubylców.\nW końcu wydobywam kółko wózka z wyrwy i udajemy się do lokalnego marketu Słoneczna Farma w szykownej dzielnicy Riverside, żeby zakupić żółtą paprykę dla Joey, mielone mięso i kostki bulionowe dla Jacka, a dla mnie paczkę marlboro lights. Swoją kulinarną specjalność o nazwie Zmokły Pies Jack przyrządza (głównie kiedy ma kaca) z oleju roślinnego, mielonego mięsa wołowego i dwóch kostek wołowych. Żadnych cebuli, czosnku, pomidorów ani nawet soli. Ta wstrętna breja śmierdzi mokrym psem, stąd nazwa. Jack i Joey uwielbiają to danie.\nJesteśmy daleko od domu, w Cowslip Crescent, mogę więc sobie zapalić bez spojrzeń wścibskich gapiów. Zawsze wygłaszam do słuchaczy (czyli głównie do siebie) wyjaśnienie, że wybieramy dłuższą drogę po to, żeby dziecko nie wdychało spalin na ulicy. Ale tak naprawdę chodzi o ukradkowego sztacha bez narażania się na osąd mijających mnie kierowców z dziecięcymi fotelikami na pokładzie.\nWiem, wiem. To wygląda okropnie – rączka wózka w jednej ręce, a papieros w drugiej – sama gromiłam palące matki, kiedy byłam w ciąży. Samolubne krowy! I te niewinne biedactwa duszone skażonymi nikotyną rękami własnych matek! Ale wiecie, jak jest: nałóg to nałóg. Tak czy inaczej, rzucam palenie w poniedziałek.\nJoey ma gorączkę i biadoli żałośnie.\n– W porządku, maleńka – pocieszam ją kojącym tonem. – Wkrótce będziemy w domu, zjemy coś, wykąpiemy się i zafundujemy sobie długie, słodkie spanko.\nNie daje się nabrać – płacz przechodzi w szloch. Wyrzucam niedopałek w obawie, że jakiś mieszkaniec tej mieściny oskarży mnie, że wędzę dziecko w papierosowym dymie. Co nie jest dalekie od prawdy. Zaczyna padać, a ja, jak można się było spodziewać, nie zabrałam ochronnej folii na wózek.\n– Och, Joey, nie denerwuj się, dobrze?\nJoey siedzi na podłodze i wrzeszczy wniebogłosy. Ja siedzę na kanapie, z głową w dłoniach, i też ryczę. Obie zasko czone podnosimy głowy, słysząc zgrzyt klucza w zamku. Na widok Jacka Joey przestaje płakać i rozpromienia się, a jej błyszczące od łez policzki wypychają się w uśmiechu, aż oczy zamieniają się w szparki. Nawet zaczyna chichotać. Znowu ukrywam twarz w dłoniach.\n– Ene, due, like, fake – intonuje Jack, ciskając torbę na podłogę i biorąc Joey w ramiona. – Jak minął dzień, dobrze?\nNie jestem w nastroju do znoszenia ani Jacka, ani jego sarkazmu.\n– A cóż to za smrodliwy zapaszek? Co? – grucha. – Kto jest małym śmierdziuszkiem? To ty, Roxy?\nKopniakiem podsuwam mu torbę z pieluchami i wlokę się na górę.\n– Dobra! – woła za mną Jack. – Sam mam ją przewinąć, tak?\nZwalam się na łóżko, wzbijając chmurę gipsowego pyłu, gapię się w obłażący z tynku sufit z zaciekami i myślę o wielkiej dziurze w kuchennym oraz pozbawionym skrupułów Pavlu, naszym murarzu.\nNikt mnie nie uprzedził, co nas może czekać. Chociaż nie, uprzedzali – Charlie i mój brat Alexander, kiedy jeszcze mieszkał w Londynie z żoną (Chrissie jest artystką) i dwuletnim wtedy synkiem. Pamiętam, jak wygłaszał niekończące się tyrady, że dziecko przekreśla nasze życie na co najmniej cztery lata i że na szczęście on ma tylko jedno. A ja dopiero co drugi raz poroniłam, więc uznałam jego wystąpienia za objaw znieczulicy. Trzeba jednak przyznać, że ma ślicznego synka. Naprawdę. Nie mówię tego tylko dlatego, że jestem dumną ciotką. Aleksa zaczepiają przechodnie na ulicy, pytając, czy to mały Leonardo (ten z końcówką Da Vinci, nie DiCaprio). Chłopak jest niezwykle urodziwy – ma długie brązowe wijące się włosy i ogromne sarnie oczy. Kiedyś odbierałam go z przedszkola i na mój widok zapiszczał: „Ciocia Rock!”, cisnął klocki lego, przygnał do mnie, wskoczył mi na piersi i zarzucił ręce na szyję. Gdyby Joey kiedykolwiek – co się nie zdarzyło – okazała mi tyle czułości, pewnie bym się załamała pod jej ciężarem i spędziła długie tygodnie na wyciągu.\nSłyszę, jak na dole Jack i Joey się zaśmiewają – tata sumiennie wypełnia ojcowskie obowiązki. Są szczęśliwi, rozradowani, nastrojeni na jedną nutę. To dobrze, bardzo dobrze, cieszę się z tego. Naprawdę. Fajnie jest słyszeć, jak dają z siebie wszystko w swoim towarzystwie. Dwa razy w tygodniu Jack nocuje w Paddington, w mieszkaniu moich rodziców, którzy pracują w Szwecji. Oszczędza mu to koszmarnych dojazdów do pracy i jest świetnie – dla niego. My z Joey mamy raczej przechlapane. W ciągu tygodnia rzadko go widujemy – wychodzi o szóstej trzydzieści rano, a kiedy wraca przed dziewiętnastą, Joey zostaje ledwie pół godziny na wspólną zabawę, zanim zostanie utulona do snu w swojej Łóżkolandii.\nGdy czuję się szczególnie niekochana albo przez Joey, albo przez Jacka (albo przez oboje naraz), pociesza mnie myśl, że to z powodu jego częstej nieobecności w domu i nieuczestniczenia w żmudnej domowej codzienności dziecko tak wylewnie okazuje miłość jemu, a mnie lekceważy. Powinnam się cieszyć, że ojciec, kiedy jest obecny, daje córce tyle radości.\nZwlekam się z łóżka (nie lada wyczyn – wciąż wyglądam i czuję się jak w dwudziestym miesiącu ciąży) i człapię do łazienki. Opuszczam klapę i siadam na sedesie, opierając łokcie na kolanach, a dłonie wpychając w oczodoły. Co jest ze mną nie tak?\nPatrzę na pustą ścianę nad wanną, gdzie miał być prysznic – niebotycznie drogi, wypasiony, kupiony za ostatnie pieniądze i zniszczony przez fachowców w trakcie instalacji.\n– Rox! – woła Jack z dołu. Nie musi krzyczeć. Ściany i drzwi w tym domu są cienkie jak papier; mógłby szeptać, a i tak usłyszałabym go wyraźnie.\nO co chodzi? Co tym razem? Nie ma spokoju nawet przez pięć cholernych minut. Nie odpowiadam, tylko wyrażam głośno zniecierpliwienie i ociężale podnoszę się z sedesu. Pociągam za sznurek pod lustrem, którym zapala się lampki wokół niego (budowlańcy w końcu jednak coś zrobili), i uważnie przyglądam się swojemu odbiciu. Spodziewam się, jak zwykle, zobaczyć szkaradną Meduzę. Ale, o dziwo, moja skóra wygląda gładko. Białka i obwódki oczu co prawda poczerwieniały od płaczu, ale nawilżone łzami tęczówki, zazwyczaj koloru khaki, nabrały zieleńszego odcienia. Momentalnie podniesiona na duchu schodzę do kuchni.\n– Płacze – oznajmia Jack. – Nakarmiłaś ją?\nSztyletuję go wzrokiem.\n– Dobra, już dobra, tylko pytam. – Twarz Jacka traci chłopięcy, radosny wyraz sprzed zaledwie paru sekund. Podaje Joey serowo-cebulowy chips z paczki, którą ma w kieszeni.\nI nagle wyczuwam to – słodkawy, mdły zapach piwa i papierosów w oddechu, nie do pomylenia z czymś innym. Jestem pewna, że nie pochodzi od Joey. Nic dziwnego, że Jack wraca do domu tak późno, skoro wypuszcza się na popijawy. Mierzę go podejrzliwym wzrokiem.\n– Piłeś – mówię.\n– Taa, wpadłem w drodze do domu na jednego szybkiego do pubu Pod Łabędziem.\nNie kłamie, Jack nigdy nie kłamie.\n– Dobra – mój głos brzmi niemal sympatycznie, czym go zadziwiam. – W takim razie otwórz wino. Oporządzę Joey, położę ją spać i możemy napić się na tarasie.\nJasne, zdążył już o tym pomyśleć. Wskazuje palcem butelkę na blacie i dwa kieliszki wypełnione po brzegi. Uśmiecham się zaskoczona, jak bardzo obietnica trunku może rozjaśnić smutny dzień kobiety.\nJoey i Jack bawią się w potyczkę o resztkę chipsów, a ja szykuję małej kolację. Nie do wiary, Joey wcina gotowane na parze brokuły i łososia. Potem pluszcze się przez dobre pięć minut w wanience. Zabieram butelkę z mlekiem i niosę córkę na górę. Kiedy Joey zasypia, wciskam klawisz „play” i z odtwarzacza CD płynie zmysłowa muzyka klasyczna z jedynej płyty tego gatunku, jaką mamy. Jack podarował mi ją, kiedy Joey miała trzy miesiące, w nadziei, że muzyka pobudzi moje konające libido. Słucham przez chwilę oddechu dziecka, redukuję światło do ledwo ćmiącego blasku i na palcach wycofuję się przy dźwiękach Bolera Ravela.\nDwie godziny później relaksujące picie na tarasie trwa w najlepsze.\n– Myślisz, że jeszcze kiedyś będziemy uprawiać seks? -pytam Jacka rozgrzana winem. Rozgrzana winem? Kogo chcę zrobić w konia? Nazwijmy rzecz po imieniu – jestem totalnie wstawiona.\n– My ze sobą? – uśmiecha się Jack i przez ułamek sekundy wydaje mi się całkiem pociągający. – Trudno powiedzieć. Choć w zaistniałej sytuacji oboje, jak sądzę, dojrzeliśmy do romansu.\n– Masz romans? – pytam, pociągając łyk wina. Jestem pewna, że znam odpowiedź: nie, nie, po tysiąckroć nie. Jack za nic nie wdałby się w romans – jest zbyt honorowy, zbyt przyzwoity na skok w bok.\n– Nie, jeszcze nie – odpowiada nieco zbyt swobodnym jak na mój gust tonem. – Jednak musisz przyznać, że któreś z nas może paść ofiarą zalotów innej, interesującej strony. Na razie sprzeczamy się jak brat z siostrą.\n„Może paść ofiarą zalotów innej, interesującej strony”? Od kiedy to posługuje się prawniczym żargonem?\n– Co znaczy: „jeszcze nie”? Jestem zbyt zmęczona, żeby nawet pomyśleć o kimkolwiek innym, poza Joey. A w moim myśleniu o tobie brakuje pikanterii.\nPrzez dwie sekundy milczymy.\n– Myślisz, że to moja wina? – pytam naiwnie.\n– Nie, nie do końca…\n– Ale głównie, tak? Wszystko jest moją winą – wzdycham.\n– Ecie pecie, butla wina, wszystko to jest mamy wina – nuci Jack na melodię Mrugaj, mrugaj gwiazdko ma.\n– Ona jęczy, stęka, gdera, czemu… – podejmuję.\n– …nie weźmie się w garść, cholera – kończy Jack.\nChichoczemy z naszej przeróbki muzycznej klasyki, a Jack znów napełnia kieliszki.\n– Nie wiem. Czuję się ostatnio wybitnie chałowo. Może mam opóźnioną depresję poporodową.\n– Nie powinnaś pójść do lekarza?\n– Więc uważasz, że mam depresję?\n– Nie, uważam, że cierpisz na Syndrom Srania na Nowych Przyjaciół. Rozpowszechniony zwłaszcza wśród mieszkanek miast, z małymi dziećmi, które przenoszą się na wieś.\n– Taa. – Głaszcze mnie po włosach, po czym z grymasem spogląda na wnętrze swojej dłoni i wyciera rzekomy tłuszcz o dżinsy, co wywołuje mój śmiech. – Ale wizyta u lekarza mogłaby ci pomóc. Nigdy nie wiadomo, może spotkasz tam inne mamuśki.\n– Nie zaszkodzi – przyznaję, wyobrażając sobie siebie jako jedną z tych samotnych, podstarzałych matron wysiadujących całymi dniami w poczekalni u lekarza w celach towarzyskich. Chyba będę mogła też dostać receptę na ventolin, dumam, zapalając kolejnego papierosa.\n– I wiesz, może już czas posłać Joey do żłobka, raz lub dwa razy w tygodniu. Żebyś miała czas popracować, zarobić coś – podsuwa Jack i patrzy na mnie ostrożnie, lecz z nadzieją.\nNo tak, znowu to samo. Cholerna rozmowa o pieniądzach.\n– Ale nie stać nas.\n– Spróbujmy choć przez kilka tygodni i zobaczmy, czy się sprawdzi. Co o tym myślisz?\nMyślę, że propozycja brzmi rewelacyjnie, ale nie chcę za szybko ujawniać, że ślinię się jak pies na samą myśl o zyskaniu trochę czasu dla siebie. Praca – oczywiście, że tak.\n– Brzmi okej…\n– Jestem pewien, że dobrze ci to zrobi. Zaczniesz jako wolny strzelec, wrócisz choć odrobinę do dawnego trybu życia, poczujesz się bardziej sobą.\n– Nieco mniej stara – precyzuję.\n– Wiesz, o co mi chodzi – Jack ignoruje moją próżność.\n– Hej, a może napisałabym parę słów do „Dobrego Rodzica” na temat depresji poporodowej? – nakręcam się.\n– Ale ty nie masz depresji poporodowej, tylko jesteś po prostu wkurzona. Non stop! Pomyśl: czy potrafiłabyś nabijać się z siebie i układać zwariowane rymowanki, gdybyś naprawdę miała depresję?\n– Kołysanki – prostuję. – Mrugaj, mrugaj, gwiazdko ma to chyba kołysanka.\n– Jest mi tak ciężko – wzdycham.\n– Dlaczego? Co robisz przez cały dzień?\n– Nie wiem. Opiekuję się Joey.\n– Zapisałaś się do grupy wsparcia dla matek?\n– Nie. Posiadanie dziecka nie oznacza jeszcze, że mam cokolwiek wspólnego z tymi babami. Zawodowe matki to jakaś totalna bzdura.\n– Niekoniecznie. Mogą być podobne do ciebie i też zmagać się z dziećmi. Spróbuj, może się z kimś zaprzyjaźnisz. Stanowczo musisz częściej wychodzić, a nie trwać w tym wycofaniu, jeszcze bardziej utrudniając sobie życie.\n– Ale to jest trudne.\n– Nie tak trudne jak dla mnie. – Jack odwraca się i przygląda mi się uważnie.\nWiem, powinnam teraz zachwycić się, jakim to jest szlachetnym, prawym i dzielnym bohaterem. Docenić, że na jego barki spadł cały ciężar odpowiedzialności za mnie i Joey z tytułu bycia jedynym żywicielem rodziny, i temu podobne kity. Ale ja chcę, żeby zrozumiał, jak to jest tkwić przez cały dzień w pułapce macierzyństwa i nie mieć do kogo otworzyć ust – oprócz dziecka, które, jak się wydaje, nie chce mnie znać.\n– Nic nie rozumiesz, bo twoje życie nie zmieniło się ani trochę – mówię z urazą. – Wychodzisz do pracy, sam, wygłupiasz się z kolegami, idziesz na lunch, wpadasz po pracy na piwo, w pociągu możesz przeczytać gazetę albo pogadać przez telefon, zwłaszcza jeśli wracasz do domu, a nie nocujesz u rodziców. Codziennie masz dla siebie wiele godzin. A jeszcze za to ci płacą!\nNie chciałam, żeby moje słowa zabrzmiały podle, ale wręcz chorobliwie zazdroszczę mu, że ma czas na własne sprawy w Londynie i nie musi się stale zamartwiać, co Joey je ani jak śpi. Wiem, wiem, te podróże go wykańczają i jestem wdzięczna rodzicom, że pozwalają mu spać w swoim domu. Ale wolałabym się z nim zamienić. I wolałabym tak za nim nie tęsknić, nie czuć się taka samotna. Bo w rezultacie, kiedy w końcu mamy okazję spędzić trochę czasu razem, zaczynam być porywcza i opryskliwa.\n– Praca stresuje i wyczerpuje – oponuje Jack. – A dojazdy to istny koszmar. Codziennie tkwię po trzy godziny w środkach komunikacji, nawet jeśli nie ma opóźnień ani nie odwołują połączeń. Tobie jest łatwiej, bo siedzisz cały dzień w domu, oglądasz telewizję, wydzwaniasz do Charlie i Aleksa. A propos, przyszedł dziś rachunek na czterdzieści funtów!\n– Ale najpierw zawsze wybieram tanią taryfę…\n– Tym bardziej widać, jak długo wisisz na telefonie! Najwięcej gadasz z Oz, same zamiejscowe. Nie możesz przystopować z telefonami do brata choć na trochę? To mnie wykańcza!\n– Ale w tej cholernej dziurze nie ma z kim porozmawiać…\n– Dlaczego w takim razie nie wrócisz do pracy? Tam będziesz miała całe hordy ludzi do rozmowy. Ty pójdziesz do roboty, a ja zostanę w domu, żeby opiekować się Joey. Tak by było super.\n– Ha! Po tygodniu, po jednym nędznym tygodniu zanudzisz się na śmierć. I będziesz dwa razy bardziej sfrustrowany niż ja – prorokuję ponuro.\n– Wątpię – stwierdza już spokojniej. – Ale przynajmniej próbuję ci pomóc, płacę za ten cały majdan. Dlaczego nie postarasz się mi odwdzięczyć?\nRany, znowu będzie o seksie?\n– Na przykład jak? Co masz na myśli?\n– A to, że mogłabyś nie być w parszywym nastroju za każdym razem, kiedy wracam do domu.\n– Jeśli wracasz… Ale nie, nie jestem. Teraz nie jestem.\nOboje opróżniamy kieliszki.\n– Może czas rozejrzeć się za pracą bliżej Riverside – podsuwam, uprzedzając odpowiedź Jacka. – Pomyśleć o czymś innym niż IT.\n– Nigdzie bliżej nie znajdę zajęcia. I tak mam szczęście, że w ogóle pracuję.\nNo tak. Kryzys.\nJack zaczyna się rozwodzić, jaki to miał koszmarny dzień, a ja się wyłączam. Nic nie poradzę na jego utrapienia (oprócz, oczywiście, zdobycia pracy dla siebie), daję więc mu się wyżalić i znudzona przytakuję zachęcająco w odpowiednich momentach, aby miał wrażenie, że słucham. W końcu wstaję z głębokim westchnieniem.\n– Idę na górę się wykąpać – oznajmiam.\nZero aplauzu, zero wiwatów, zero tańca radości w meksykańskim rytmie. Zaledwie prychnięcie.\n– A co, już Boże Narodzenie? – szczerzy do mnie zęby w uśmiechu.\nPod tym względem jest jak dziecko – kiedy sprawy choć trochę się komplikują i pojawiają się kłopotliwe kwestie, wyładowuje na mnie swoją frustrację, a zaraz potem, zanim zdążę się porządnie wkurzyć, zmienia temat. Jakby nic się nie stało, jakby wszystko było w znakomitym porządku. To nieodmiennie mnie śmieszy. I rozbraja.\nStaram się więc zrewanżować. Wykrzywiam wargi w koślawym półuśmieszku z nadzieją, że jakimś cudem te grymasy uwydatnią moje superseksowne kości policzkowe.\n– Dosyć tych rozmów w toku – ucinam i idąc niezgrabnym, kaczym chodem, znikam wewnątrz domu.\nTak naprawdę jestem na bakier z kąpielami. Nie żebym stroniła od mydła – no, może ostatnio kapkę, bo: a) nie mam czasu, b) spuścić z oka Joey choćby na kilka sekund to tak, jakby spuścić ją ze smyczy i pozwolić buszować wśród wystających ostrych gwoździ w gruzowisku na placu budowy, bo tym teraz jest nasz dom. Wolę brać prysznic. Przypuszczam, że to jeszcze jeden dowód mojego zmatronienia. To samo dotyczy wylegiwania się godzinami na plaży, zakupomanii czy butów. Nie pojmuję, dlaczego kobiety fiksują na punkcie butów. Ale dziś mam absolutną ochotę na kąpiel, ot co!\nSprawdzam swój kwaśny uśmiech w lustrze. Błyskawicznie doznaję rozczarowania – wyglądam raczej jak ofiara udaru niż jak Sharon Stone. No i oczywiście woda jest letnia. Mimo to rozkoszuję się samotną intymnością w tej zamkniętej przestrzeni. Nawet widok mojego obrzmiałego cielska nie szokuje mnie tak jak zazwyczaj. Leżę w wannie, gapię się na kaflową ścianę w kolorze błocka (Zachód słońca w Afryce, psiakrew) i pozwalam wodzie wystygnąć do reszty, rozmyślając o tym, co powiedział Jack.\nJest mu ciężko, to prawda, obojgu nam jest ciężko. Ale grupa wsparcia dla matek z dziećmi? Naprawdę muszę? Tym bardziej nie ma też szans, żebym zaprzyjaźniła się z gromadą perfekcyjnych, szczęśliwych, bogatych rodziców z wiejskich rezydencji, skoro jestem taka wkurzona. Prawda?\nNagle uświadamiam sobie, że obok nas mieszkają sąsiedzi – mili, że aż strach – którzy mają grill na trawniku. Bezdzietne, świeżo upieczone małżeństwo, które zamieszkało w swoim pierwszym w życiu, wymarzonym domu z ogrodem. Ten ich ogród to prawdziwe cacko – profesjonalnie zadbany zielony teren pełen rozsiewających wonie kwiatów, a nie obskurny śmietnik za kuchennymi drzwiami jak u nas. Zapach palonego węgla drzewnego i grillowanych kiełbasek dolatuje przez okna i na chwilę wypiera smród farb, przenikając przez wszechobecny pył. Słyszę śmiechy, brzęk kieliszków i rozmowy z przyjaciółmi (Przyjaciółmi? Mają nawet przyjaciół!). Jasne jak słońce. Jak kryształ.\nO rany, uświadamiam sobie nagle, musieli słyszeć naszą sprzeczkę na tarasie! No i dowiedzieli się, że nie uprawiamy seksu, pijemy na umór, kopcimy jak kominy i nie mamy pieniędzy. Do tego utwierdzili się w przekonaniu, że jesteśmy złymi rodzicami. Założę się, że rozpowszechnią te informacje po całej okolicy – wszak plotkarstwo na wsi kwitnie. Poczta pantoflowa, te rzeczy. Jutro zobaczę na pierwszej stronie lokalnej gazety nagłówek:\nALKOHOLICY Z MIASTA\nZAŁAMANI POD WPŁYWEM STRESU\nZanurzam się głębiej w wodzie, żeby zmyć wstyd.\nPoważnie się zastanawiam, czy nie pomóc sobie prozakiem. Rozmyślam o tym, przechodząc koło Całkiem Fajnej Kafejki i walcząc z wózkiem. Charlie twierdzi, że po tym człowiek ma wrażenie, jakby wyżłopał tuzin red bulli – nie czujesz się zarżnięta, śpiewająco idzie ci sprzątanie domu i szykowanie smakowitych posiłków, podśpiewujesz sobie i kochasz każdą chwilę swojego życia. Niewiele bym pewnie zdziałała, jeśli chodzi o sprzątanie czy gotowanie (tak, rzecz jasna, oceniłby moje wysiłki Jack), ale bardzo bym chciała znów poczuć ochotę na coś, choćby to były dziecięce śpiewanki.\nJestem w drodze do poradni, gdzie mam wyjaśnić sprawę mojej depresji (poporodowa czy normalna?, z frytkami czy bez?), dostać prozac i wrócić do stanu umysłu SJ (sprzed Joey; od razu wyjaśniam, że to nie ma nic wspólnego ze sfiksowaną jędzą!).\nKobieta o nobliwym wyglądzie wyczytuje moje nazwisko. Zrywam się i ruszam niemal biegiem, potykając się o wózek Joey, byle jak najszybciej znaleźć się w gabinecie. Lekarka przypomina aktorkę Hermione Norris – elegancka blondynka, chłodna, opanowana, z rezerwą. Wręcz zimna. Z wyjątkiem momentów, kiedy ubrana w legginsy, czerwona na twarzy z wysiłku, ciężko dysząc, pcha po wsi trzykołowy wózek (lekarka, oczywiście, a nie Hermione Norris).\nZdaniem nobliwej recepcjonistki pani doktor dobrze się urządziła z tą swoją poradnią, no i z facetem. Mają dwoje dzieci i oboje są lekarzami. Wymieniają się obowiązkami. Kiedy jedno pracuje i zarabia na życie, drugie pilnuje dzieciaków w okazałej willi przy Cowslip Crescent. Idealny układ. Poza tym mają pewnie do pomocy nianię, rodzinę i przyjaciół. Krzywię się na myśl, że ta zimna baba mogła podejrzeć kiedyś ze swojego okna, jak palę przy Joey.\n– W czym mogę pomóc? – pyta sucho.\nOkej, tak jak lekarze w Londynie – rzeczowo i na temat, bez sympatycznych, zapoznawczych pogawędek na wstępie. Miałam nadzieję, że będzie jak jedna z tych cudownych lekarek z Chirurgów. Wiecie – ciepła, troskliwa, wspierająca. Znowu pudło.\n– Hmm… czuję się fatalnie. Nie fizycznie, ale emocjonalnie – zaczynam.\nLekarka mruczy coś pod nosem i obraca się twarzą do ekranu komputera.\n– Płaczę bez przyczyny – ciągnę. – Nie z powodu dziecka czy rodziny i bez względu na to, czy jest dobrze, czy źle. Płaczę, nawet czytając ogłoszenia o tanim ubezpieczeniu samochodu. Cały czas chce mi się spać, ale nie mogę zasnąć, bo przecież muszę się zajmować małą. Jej tata mi nie pomaga, ale ona i tak woli jego bardziej niż mnie. Nie chce jeść tego, co jej daję, a jest wielka i…\n– Od jak dawna tak się pani czuje? – ucina lekarka, nie odrywając wzroku od kartoteki w komputerze.\n– Nie wiem, od kilku tygodni? Od kiedy wróciliśmy od moich rodziców. Wprowadziliśmy się tu dwa miesiące temu, ale w domu buszowali budowlańcy, więc razem z Joey przemieszczałyśmy się po kraju, żeby uniknąć życia na kupie gruzu. Wciąż siedzimy jak na bombie, bo fachowcy rozpaprali remont, a nie mamy pieniędzy, żeby go skończyć. Zrezygnowałam z pracy w Londynie – w magazynie „Dobry Rodzic”. Powinnam więc wiedzieć, jak sobie ze wszystkim radzić, ale sobie nie radzę. W dodatku tyję na potęgę, a Jack uważa, że wszystko chrzanię…\n– Trzydzieści dziewięć, tak jak ja.\n– Nie mąż, syn.\n– Córka ma dziesięć miesięcy – podkreślam ździebko za dobitnie. Nawet Hermione uważa, że Joey to chłopak, choć ma przed nosem nasze dane.\n– Czy pani pije więcej niż zwykle?\n– Każda okazja jest dobra… – próbuję silić się na beztroskę, pierwszy raz od wieków. Nie działa.\n– Ile wypija pani tygodniowo? – naciska lekarka.\n– Nie więcej niż zwykle, kilka kieliszków wina… – Taa, i całą resztę.\n– Hmm. Cóż, wygląda to na lekki epizod depresyjny – oznajmia tym razem miękko, przechylając głowę na bok i przybierając przymilny, współczujący wyraz twarzy a la księżna Di.\nPrzypuszczam, że w obecnych czasach takie zachowanie uchodzi za właściwe przy łożu chorego.\n– Zupełnie normalne objawy – kontynuuje. – Wychowywanie dziecka to bardzo ciężka praca. Ale zanim zastosujemy leczenie farmakologiczne, może przyłączy się pani do grupy wsparcia dla matek z dziećmi? Wszystkie kobiety są tam życzliwie nastawione i przechodzą to samo co pani. Proszę pochodzić na zajęcia, a jeśli po kilku tygodniach nadal będzie się pani źle czuła, wróci do mnie i zobaczymy, co da się zrobić.\nCholera. Nie daje leków od razu!\n– Dobrze, chyba mi to nie zaszkodzi. Aha, Joey leci z nosa i ma lekką gorączkę, więc nie śpimy. Widziałam reklamę medisedu, mogę jej to podać?\n– Nie. Wystarczy nurofen albo calpol.\n– Okej. Aaa, potrzebuję recepty na ventolin.\n– Ma pani astmę?\n– I tak, i nie. Pewnie niczego bym nie potrzebowała, gdybym nie zaczęła znowu palić. – Co? Powiedziałam to? Głośno?\n– Pali pani? Paliła pani w ciąży?\nObie patrzymy na wtłoczoną do wózka Joey, która wydyma dolną wargę, żeby złapać gluta, co czyni ją podobną do ogromnego dorsza.\n– Przyślę do pani jutro rano pielęgniarkę Liz. Jeśli podejmie pani decyzję, może wypytać ją o grupy wsparcia.\nDrukuje receptę dla mnie, wstaje i wymownie zaczyna ciągnąć mój wózek w stronę drzwi. Nie podnoszę się.\n– I to wszystko? – Jestem zaskoczona, że nasza „konsultacja” trwała tak krótko.\n– Cóż, jesteśmy bardzo zajęci. Jeśli jest coś jeszcze, proszę zapisać się na następną wizytę.\nWychodzę na ulicę, stawiam budkę wózka i ukradkiem rozglądam się, czy na horyzoncie nie pojawi się jakaś mama też z wózkiem lub spacerująca z brzdącem za rękę. Nie ma nikogo. Czysto. Zapalam papierosa i wydmuchuję dym przez prawe ramię. Idziemy pod wiatr, więc leci za mnie, a nie na twarz Joey. Kręcę głową na myśl, że palenie na ulicy stało się tajną operacją.\nNagle kurczę się w sobie. Nie z powodu piekącego wstydu, że kurzę, bo ten stale mi towarzyszy. Krzywię się i garbię zażenowana sposobem, w jaki lekarka pozbyła się mnie z gabinetu. Doprawdy, nie mogła wyprosić nas szybciej.\nTak bardzo chciałabym to wszystko z siebie wyrzucić! Gdybym mogła o tym choćby porozmawiać, rozładować napięcie, to jestem pewna, że poczułabym się lepiej. Ale nie z lekarzem. Jak mówi Krokodyl Dundee w pierwszej części? Coś w rodzaju: „Po co terapia, skoro są kumple?”. Trudno uwierzyć, że do tej pory z nikim się tu nie zaprzyjaźniłam i wciąż nie znam nikogo, kogo z ochotą zaprosiłabym na drinka. I trudno uwierzyć, że cytuję Krokodyla Dundee. Sama dla siebie.\nNastępnego ranka śpieszę się jak szalona ze sprzątaniem. Próbuję nadać wnętrzu wygląd miejsca choć odrobinę przyjaznego dzieciom (to znaczy uprzątam z podłogi kable, gwoździe, śruby, papier ścierny, nieoheblowane deski itd.), a następnie wlać w małą tyle mleka, ile się da, w płonnej nadziei, że padnie, zanim przyjdzie pielęgniarka Liz. Zważywszy, że Joey przez całą noc nie dała nam (a konkretnie mnie) spać, powinna być wykończona. Ale to rozumowanie nie sprawdza się w jej przypadku.\nRozbolała mnie głowa, a ją prawdopodobnie brzuszek, bo obie jesteśmy spienione jak londyński ściek.\nW końcu znajduję książkę Mały smakosz Annabel Karmel (pod stosem najnowszych rozliczeń podatkowych i nieotwartych wyciągów bankowych) i umieszczam ją w strategicznym miejscu na blacie koło kuchenki.\n– Wiem, wiem – tłumaczę zdumionej Joey, która z wysokości swojego krzesełka z fascynacją śledzi nietypowe zawirowanie maminej energii. – Ale wiesz, mama chce, żeby pielęgniarka myślała, że wszystko jest pod kontrolą. Pójdziemy na górę i zaśniesz jak grzeczny dzidziuś, dobrze? No jak, będziesz dobrą dziewczynką?\nA świnie zaczną latać, dodaję w duchu, usiłując uwolnić jej pulpeciastą postać z wysokiego krzesełka. Joey płacze i grzmoci mnie po twarzy, kiedy wchodzę z nią po schodach.\n– Herbata? Kawa? – szczebioczę, gdy Liz sadowi się przy kuchennym stole. Zamykam drzwi od kuchni, żeby zagłuszyć dochodzący z góry lament, ale i tak mój wysiłek idzie na marne.\n– Tylko jeśli pani robi dla siebie – mówi uprzejmie Liz, wyjmując z teczki plik zadrukowanych papierów.\n– No to niech będzie herbata. Dwie do herbaty, herbata dla dwóch – wyśpiewuję, otwarcie okazując podekscytowanie perspektywą pogadania z kimś dorosłym. Lepiej nie daj się ponieść, jeśli nie chcesz wyjść na stukniętą, ostrzegam się w myśli.\nZaparzyłam herbatę. Rezygnuję z pomysłu zaproszenia Liz na zewnątrz w celu zajarania i siadam grzecznie naprzeciwko niej przy stole.\n– Tak – zaczyna pielęgniarka, wzdychając ciężko, i opiera dłonie na papierach przed sobą. – Jak się czujesz?\n– No, całkiem nieźle… – Mój drżący głos i nagle załzawione oczy zadają kłam staraniom, aby okazać się osobą równie zadowoloną z życia jak wszyscy normalni ludzie. – Mam po prostu dobre i złe dni.\n– Jak większość świeżo upieczonych mam. – Zdawkowy, wymuszony uśmiech Liz wskazuje, że słyszała to milion razy i czas zająć się konkretami.\nNagle zauważam sieć kurzych łapek okalających jej mrugające oczy i wydaje mi się od razu sympatyczniejsza, bardziej ludzka i ciepła.\n– Tak, wiem – brnę. – Jednak nie spodziewałam się, że to będzie takie trudne. – Czuję się absurdalnie winna i bezbrzeżnie samotna. – Myślę, że wszystko zaczęło się, odkąd…\nLiz przestaje mrugać i zerka na zegarek na lewym przegubie.\n– …się tu przeprowadziliśmy. Widzę, że się śpieszysz?\n– Nie, nie, przepraszam, skarbie. Choć rzeczywiście czas mnie goni, bo mam dziś jeszcze kilka wizyt przed popołudniowym dyżurem w poradni. No więc może przejdziemy do ankiety dotyczącej nastroju i uczuć? – Wręcza mi kwestionariusz i długopis.\n– Och, quiz! – piszczę, potęgując idiotyczność sygnałów, jakie wysyłam.\n– Coś w tym rodzaju – potwierdza Liz. – Test powstał w oparciu o edynburską skalę depresji poporodowej i ma dać nam obraz, jak się czułaś w ciągu ostatniego tygodnia, nie tylko dziś. Proszę o szczerość i zakreślenie odpowiedzi najlepiej pasującej do twojego samopoczucia: „przez większość czasu”, „dość często”, „tylko czasami”, „nigdy”.\nSerce zaczyna mi bić szybciej. Ten test pokaże, czy naprawdę jestem na krawędzi, czy tylko tak się czuję.\n„Potrafiłam śmiać się z różnych spraw i dostrzegać ich jasną stronę”. Zaznaczam „tylko czasami”. Przecież Jackowa wersja kołysanki Mrugaj, mrugaj, gwiazdko ma doprowadziła mnie do chichotu. Kiedy teraz o tym myślę, dochodzę do wniosku, że Jack często mnie rozśmiesza, kiedy jestem w dobrym nastroju.\n„Miałam nieuzasadnione poczucie winy, gdy coś się nie udawało”. Zaznaczam odpowiedź „nigdy”. Nie, ostatnio prawie za wszystko obwiniam Jacka.\n„Byłam przerażona lub wpadałam w panikę bez specjalnego powodu”. Nie, nigdy.\n„Przychodziło mi do głowy, by zrobić sobie krzywdę”. Nie, nigdy. Jeśli nie liczyć sesji wyciskania pryszczy i doprowadzania do ładu wiedźmowatego kołtuna na głowie, co bywa bolesne, ale uroda zwykle wymaga wyrzeczeń. A więc odpowiedź „nigdy”.\nLiz sumuje moje punkty i zamiast oczekiwanego stwierdzenia „ciężki epizod depresyjny”, widzę jej uśmiech.\n– Masz nieco obniżony nastrój, ale to jeszcze nie depresja poporodowa – wyjaśnia, pakując swoje rzeczy. – To, co odczuwasz, jest bez wątpienia realne i niemiłe, ale nie kwalifikuje się do zdiagnozowania poważnego stanu depresyjnego. Na przykład nigdy nie myślałaś o samobójstwie ani zabiciu dziecka, prawda?\n– Nie, może czasem Jacka…\n– Uznam to za żart. – Świdruje mnie wzrokiem.\n– W każdym razie najlepszym lekarstwem dla ciebie i małej będzie wyjście z domu i spotykanie się z ludźmi. Mogą to być grupa wsparcia dla matek, plac zabaw, próby nawiązania kontaktów, rozmowy.\n– Jest w Riverside grupa dla matek o obniżonym nastroju?\n– Nie, ale może uda mi się zorganizować dla ciebie pomoc psychologa…\n– Nie, nie trzeba, po prostu… więc moje humory to nic niezwykłego?\n– Och, każda kobieta przechodzi przez to, wcześniej czy później, po urodzeniu dziecka. Nie ma się czym martwić, jesteś absolutnie normalna.\n– Co za ulga… A co z Jackiem? Co powinien zrobić?\n– Przygotuj smaczną kolację przy świecach, w miłej atmosferze, tylko dla was dwojga. Rozmawiajcie o sprawach, o których mówiliście przed przyjściem na świat dziecka. Nie bądź tylko dla niego zbyt surowa, bo na pewno odczuwa ogromną presję utrzymania rodziny.\nWielkie dzięki, Liz. A kto stanie po mojej stronie?\n– Będzie wam obojgu ciężko przez jakiś czas, ale to się zmieni. Cały trud okaże się wart zachodu i prawdopodobnie wkrótce zapragniecie mieć kolejne dziecko.\n– W życiu! – jęczę i obie spoglądamy na sufit, skąd dochodzą głuche odgłosy walenia o drewniane pręty łóżeczka, jakby ktoś grał w pinball wielką twardą piłką demolką.\n– Musisz być cierpliwa, Roxane. Dobrze sobie radzisz, mała jest zdrowa i ogólnie zadowolona. I pamiętaj, szczęśliwa mama równa się szczęśliwe dziecko. Postaraj się o więcej optymizmu, obu wam przyniesie to mnóstwo radości. Na pewno potrafisz dać z siebie wszystko.\nDziękuję za wizytę i jeszcze długo po jej odejściu stoję w drzwiach, przyglądając się pędzącym ulicą tirom (tyle ich na wiejskich uliczkach). Kto by pomyślał? Nie mam ani depresji poporodowej, ani żadnej innej. Wygląda więc na to, że moja złość osiągnęła stan permanentny.\nPieprzę edynburską skalę i wymyślam pytania do własnego kwestionariusza – Riversideskie Poporodowe Udupienie:\nCzy kiedykolwiek zastanawiałaś się, po jaką cholerę przeniosłaś się ze swojego przytulnego gniazdka na tę rzekomo wyjątkową angielską prowincję? Wbrew swojej woli?\nCzujesz, że miejscowi odnoszą się do ciebie podejrzliwie, a kiedy pchasz między nich swój rzęchowaty wózek, mamroczą: „A to kto? Jakaś nietutejsza?”.\nJesteś wykończona z powodu dziecka, które nigdy nie sypia, i faceta, który nie pomaga? Czujesz się nieszczęśliwa, samotna, zdesperowana i pragniesz to z siebie wyrzucić, ale nikt nie chce cię słuchać?\nZawodzenia Joey zagłuszają turkot ciężarówek z bydłem przejeżdżających naszą ulicą i wytrącają mnie z zadumy. Zamykam frontowe drzwi i wracam, aby po raz kolejny stawić czoło swojej udręce.\nNastępnego dnia zabieram Joey na spotkanie mam z dziećmi. Nie ma specjalnej grupy dla kobiet z niemowlakami, więc ta musi wystarczyć. Spotkanie odbywa się o dziesiątej rano w ratuszu, co jest doprawdy fatalną okolicznością – o tej porze Joey zazwyczaj ucina sobie dwugodzinną drzemkę (mija jak mrugnięcie oka), więc wytrącona ze snu będzie marudzić przez resztę dnia. Zresztą nic nowego.\nSpróbujmy, skoro wszyscy twierdzą, że takie grupy są świetną okazją do wyjścia z domu, poznania ludzi, wymiany poglądów na temat karmienia i usypiania niemowląt.\n– To tu jest wariatkowo? – uśmiecham się do Annabel (imię odczytałam z identyfikatora), która zbiera przy wejściu pieniądze.\n– Tak – potwierdza, nie podnosząc wzroku znad (całkiem pełnej) skarbonki. – Wózki zostawiamy na zewnątrz.\nO jedenastej jest przerwa na picie i herbatniki dla maluchów, a dla matek na kawę lub herbatę. Kwadrans później mamy grupowe śpiewanie. Razem będzie półtora funta. A kim jest ten mały kolega?\n– To Joey. Zdrobnienie od Josephine. Dziewczynka.\nAle Annabel oddala się szybko i nadskakuje już grupie kobiet z dwulatkami.\nTam, gdzie przebywają niemowlaki, unosi się w powietrzu intensywny zapach kupy. Po kilku daremnych próbach nawiązania przypadkowej rozmowy, która prowadzi donikąd (Ja: „To pani córeczka? Jaka śliczna! Jak udaje się pani ją uśpić, kiedy ma katar?”. Mama: „Medisedem”. Ja do pleców innych mam: „Często tu przychodzicie?”), idę do kafejki, zamawiam herbatę i obserwuję scenę przede mną.\nKobiety zbite w grupki – wszystkie młodsze, szczuplejsze, wyższe i sądząc z wyglądu, bogatsze ode mnie – gawędzą z ożywieniem, trzymając w rękach kubki z parują – cą kawą. Podobnie jak ich dzieciaki, sprawiają wrażenie, jakby znały się od dawna – prawdopodobnie chodziły do tej samej szkoły lub coś w tym rodzaju. Nie dostrzegam nikogo, oprócz siebie, kto nie przynależy do żadnej grupy. I nikt nie zwraca na mnie uwagi, nawet Joey.\nMała radośnie raczkuje po podłodze, podnosi klocki i plastikowe lalki Barbie i trzyma je przez chwilę, dopóki jakieś inne dziecko nie wyrwie ich z jej pulchnych rączek. Nie przejmuje się tym jednak – cały czas się szczerzy. Nie widziałam jej tak rozanielonej od czasu… kiedy ostatni raz trzymał ją w ramionach Jack.\nZaczynam się czuć tak, jakbym miała wypisane na czole wielkie N (nieudacznica, niezdara), kiedy zbliżają się w końcu dwie kobiety. To znaczy idą do bufetu, lecz ja tkwię na ich drodze. Podrywam się, starając się ukryć zakłopotanie, i nadstawiam ucha, żeby usłyszeć, o czym rozmawiają.\n– …nie do wiary, Eva ma dopiero sześć miesięcy. Jak ona mogła to zrobić? – mówi ta wyższa.\n– Fakt, niewiarygodne – odpowiada niższa. – Nie to, żeby Giles nie zarobił na nianię. Prawdopodobnie z jego premiami i dodatkami stać go nawet na dwie.\nKobiety wybuchają śmiechem. To moja szansa na włączenie się do rozmowy.\n– Znacie jakieś dobre opiekunki? – pytam.\n– O, mnóstwo – zapewnia wyższa, spoglądając na mnie z góry. Widziałam już takie spojrzenie: pełne zadufania, graniczące z arogancją, charakterystyczne dla wyższych warstw społecznych. Niby uprzejme, ale z gatunku tych, jakimi kwituje się kamyk uwierający w luksusowym kaloszu z Aquascutum. – A co, jesteś do wzięcia?\n– Nie, nie. – Potrząsam głową.\n– Szkoda. – Kobieta taksuje wzrokiem mnie i moją ewidentnie niedesignerską czarną welurową kieckę dla matek karmiących, okrywającą mnie jak namiot, i cofa się o krok. – No tak, nie wyglądasz. Właśnie mówiłam Hannah, że te wczesne lata to najważniejszy i najcenniejszy okres naszego bycia z dziećmi. Moja przyjaciółka oddała swoją córeczkę do żłobka w zeszłym tygodniu. Wyobrażasz sobie?\n– Nie – zaprzeczam ostrożnie, starając się wykombinować, do czego zmierza ta kobieta i skąd pochodzi. Na pewno z wyższych sfer Riverside. – Ale tutejszy żłobek jest w porządku, zarejestrowany w Ofsted. Trochę drogi, lecz…\n– Nie, nie w tym rzecz – kręci nosem Hannah, ta niższa. – Nie krytykuję ani nie osądzam, tylko…\nA, tu cię mam! Nie krytykujesz ani nie osądzasz? Nie, wcale. To tak jakby powiedzieć: „bez obrazy”, i zaraz potem rzucić komuś w twarz raniącą, grubiańską i napastliwą uwagę.\n– …tylko trzeba coś wybrać. A słuszny wybór jest jeden: zatrudnić nianię i zostać z dziećmi aż do ich wieku szkolnego, a nie zostawiać na pastwę zupełnie obcych ludzi.\n– Właśnie – przytakuje jej koleżanka. – To niesłychane, aby matka opuściła swoje dzieci tylko po to, żeby wrócić do pracy.\nAha. Dla obu tych kobiet pieniądze nie stanowią problemu. Nagle zdaję sobie sprawę, że to ich panowie i mężowie odpowiadają za największą od lat trzydziestych dwudziestego wieku depresję (w kategoriach ekonomicznych, nie mentalnych).\nRozglądając się za drogą ucieczki, dostrzegam najlepszą z możliwych.\n– Joey! Nie! Zostaw to dziecko! – Puszczam się pędem w stronę córki, która szykuje się do rwania żywej sztangi. Przepraszam matkę niemowlaka, szybko zgarniam zapłakaną teraz Joey i śpieszę do wyjścia. Zapinając małą w wózku, słyszę wybuchy śmiechu i śpiewankę Na zielonej łące, raz, dwa, trzy.\nJuż z domu wydzwaniam mamę, Charlie i Jacka – w takiej kolejności – i opowiadam, że grupa wsparcia dla kobiet z dziećmi to dyrdymały i w żaden sposób nie zmieni ona mojego życia. Może jestem dziwolągiem. I prawdopodobnie emanuje ze mnie wyczuwane przez inne matki rozpaczliwe poczucie nieszczęścia, od którego wolą trzymać się z daleka.\n– Daj sobie trochę czasu – radzi mama. – I zacznij się odchudzać ze Strażnikami Wagi.\n– Zrób listę życzeń – mówi Charlie. – Przyrządź wspaniałą kolację przy świecach dla dwojga.\n– Potrzebny ci seks – stwierdza Jack. – Ze mną. Oczywiście najpierw musisz się wykąpać.\nZeszłej nocy Jack został w Paddington. Kiedy zadzwonił gdzieś za kwadrans piąta po południu, że nie wraca do domu, serce omal mi nie pękło. A co robi dziewczyna, kiedy jej druga połowa ją opuszcza? Urządza sobie wielkie żarcie, ot co!\nRzeczywiście po każdym takim telefonie Jacka opanowuje mnie nieposkromiony apetyt. Jestem jak psiak zostawiony w domu na cały dzień. Ale zamiast pod wpływem samotności gryźć kanapę, w napływie szaleństwa objadam się tostami kapiącymi masłem, marmite’em i wszystkim, czego nie daję Joey. W efekcie prowokuję wyścig, co pierwsze dosięgnie podłogi – moje cycki czy tyłek? Postawiłabym (gdybym miała forsę!) na cycki.\nZ napełnionym do granic możliwości brzuchem i złakniona kontaktu z kimś dorosłym odbywam długą rozmowę z mamą w Szwecji. Bardzo za nią tęsknię. Nie w tym rzecz, że nie mam z niej żadnej wyręki przy Joey – mama twierdzi, że tyle czasu minęło od mojego i Aleksa dzieciństwa, że już nie pamięta, jak się obchodzić z dziećmi. Kiedy jest w Londynie i zostaje sama z Joey, drży ze strachu, i właściwie nie nadaje się na opiekunkę. Szanuję to, naprawdę. I rozumiem – co prawda zgrzytając zębami – że chce spędzać czas w ciekawszy sposób.\nAle w kwestii mojej pęczniejącej wciąż sylwetki i zdystansowania się do tego, że Jacka ciągle nie ma, chyba trafiła w sedno. Zdecydowanie muszę pozbyć się tego nadbagażu skrywanego (z miernym skutkiem) pod ciążową sukienką. Tak, w tym wypadku matka wie najlepiej.\nToteż po skonsumowaniu góry tostów i niemal nietkniętej przez Joey jajecznicy zasiadam do laptopa, aby wyszukać, gdzie odbywają się spotkania lokalnej filii Strażników Wagi.\nAle, oczywiście, nie ma takiej w okolicy. Istnieje natomiast podobny program zainicjowany przez miejscowych działaczy o nazwie Zarządzanie Talią. I - co za szczęśliwy zbieg okoliczności – o dziesiątej, czyli za pół godziny, organizują spotkanie w Męskim Klubie Pracowniczym. Mam więc czas na: a) ogarnięcie Joey i ulokowanie jej w wózku, b) zapakowanie torby z pieluchami, mlekiem i toną niezbędnych dziecięcych akcesoriów oraz c) uciułanie gotówki na wstęp, które polega na pozbieraniu monet z podłogi i wygrzebaniu ich zza oparcia kanapy i z dna torebki.\nOczywiście zjawiamy się spóźnione i powodujemy zamieszanie, kiedy koła wózka zahaczają o framugę drzwi. W końcu udaje się je uwolnić i oto zaczyna się moja niezwykła podróż w świat szczupłej sylwetki.\nSkanuję wzrokiem rozbawioną grupę w poszukiwaniu znajomej twarzy, ale żadnej nie rozpoznaję – salę wypełniają panie sześćdziesiąt plus (i wiekowo, i rozmiarowo). Moja waga wciąż mnie szokuje – siedemdziesiąt trzy kilogramy! Przy mikrym wzroście stu pięćdziesięciu dwóch centymetrów wyglądam jak hipopotamica! Przed porodem ważyłam ponad dziewięćdziesiąt, a tydzień po nim – siedemdziesiąt dziewięć. Nawet przy moim matematycznym antytalencie nietrudno policzyć, że w ciągu dziesięciu miesięcy zgubiłam sześć kilo. Co, biorąc pod uwagę sytuację, nie jest najgorszym wynikiem, ale wszystkie wykresy wskazują, że powinnam ważyć od pięćdziesięciu dwóch do pięćdziesięciu pięciu kilo, a to z kolei oznacza, że muszę… hmm… schudnąć ponad dwadzieścia!\nSiadam ciężko na najbliższym wolnym krześle, zastanawiając się, który stopień w skali Richtera osiąga się przy tym wstrząsie, i ustawiam wózek z Joey koło siebie.\nOżywione rozmówki przerywa głos liderki stojącej na tle plakatu z jej wizerunkiem z czasów, kiedy była o wiele tęższa.\n– Mogę prosić o ciszę?\nCzłonkinie grupy wymieniają się doświadczeniami w kwestii chybionych diet i ich następstw. Ale mam wrażenie, że mnie to nie dotyczy; czuję się tak, jakbym spoglądała w przyszłość za piętnaście lat, co przejmuje mnie dreszczem. Nie chcę opychać się bezcukrowym, beztłuszczowym i kompletnie bezsmakowym ciastem marchwiowym popijanym dietetyczną colą, w dodatku w gromadzie tłustych staruszek. Wiem, że brzmi to nieuprzejmie i obcesowo, ale taka jest prawda. Wolę towarzystwo osób w swoim wieku. I choć seniorki świetnie się bawią, zanosząc się od śmiechu i wyciągając zwiędłe, trzęsące się szyje niczym perliczki, to przestaję wierzyć w sens tego bzdurnego programu.\nPo spotkaniu liderka przywołuje mnie i sprawdza moją kartę wstępu.\n– Nie wypełniłaś rubryki „zawód”, słonko.\n– Ach, tak, nie wypełniłam, bo niczym się teraz nie zajmuję – przyznaję ze smutkiem.\n– Z powodu tego ślicznego maleńkiego chłopczyka? -pyta z uśmiechem i szczypie Joey w policzek.\n– Tak. Z powodu tej ślicznej maleńkiej dziewczynki – prostuję uodporniona już na takie pomyłki. – Przedtem byłam dziennikarką w Londynie.\n– O! W której gazecie?\n– Nie pracowałam w gazetach, ale głównie w kobiecych magazynach. W jednym miałam nawet swoją rubrykę – informuję dumna z własnych osiągnięć.\n– Cudownie! Taką jak „Seks w wielkim mieście”?\n– Chciałabym – kwituję uśmiechem jej entuzjazm.\nPyta mnie, czy chcę poświęcić się pozbywaniu „mamine – go brzuszka”, a ja pewna, że spotkałam towarzyszkę niedoli poporodowego roztycia, potakuję ochoczo.\n– Tak, tak – poddaję się ekscytacji. – Prawdę mówiąc, nie zawsze miałam całkiem płaski brzuch, ale teraz…\n– Cesarka? – pyta, unosząc brwi.\nPotwierdzam, dla wzmocnienia efektu przewracając oczami, wyginając wargi w paskudnym grymasie i wydając głuchy jęk.\n– No to trzeba sprawić, żeby zmieścił się w majteczki. – Cmoka i macha na pożegnanie wychodzącym członkiniom grupy, trzęsąc przy tym zwałem obwisłego tłuszczu.\nWychodzę ze żłobka z poczuciem winy. Nie to, żeby Joey denerwowała się moim odejściem – wręcz lgnie do pani, która prowadzi ją do pokoju zabaw. Biedny dzieciak, pewnie nie może się doczekać, żebym zniknęła z pola widzenia. Czy można ją za to winić? Niezbyt dobrze się ostatnio razem bawimy. Ale mam wyrzuty sumienia, że ją tam zostawiam, jakbym podrzucała obcym, zamiast sama się nią zająć. Co w istocie ma miejsce. Nie oszukujmy się. Owszem, mówienie o tym, jak świetnie dziecku robi towarzystwo rówieśników, jak się socjalizuje i uczy współżycia w grupie, ma sens, a nawet zawiera odrobinę prawdy. Ale tak z ręką na sercu – pozbywamy się dzieciaków, żeby mieć chwilę oddechu.\nSzybko wracam do domu, postanawiając odłożyć przyjemność zapalenia pierwszego papierosa bez Joey do momentu, kiedy zasiądę na tarasie na tyłach domu z filiżanką gorącej, słodkiej herbaty Yorkshire.\nTymczasem nagle, całkiem niespodziewanie, wybucham płaczem. Bez uprzedzenia, bez wstępnych pochlipywań, które potem przechodzą w crescendo – zanoszę się gwałtownym, spazmatycznym lamentem. Chwiejnie wtaczam się do kuchni. Łzy tryskają mi z oczu niepohamowanym strumie – niem. Wyglądam przez okno wstrząsana szlochem. Słyszę żałosne, niemal histeryczne zawodzenie Joey, jakby ktoś ją torturował, zrywał jej paznokcie. I dopiero po kilku sekundach uświadamiam sobie, że małej tu nie ma i że to ja sama jestem źródłem tego zamętu.\nWstawiam wodę na herbatę, przecieram oczy gestem kropka w kropkę takim jak Joey, kiedy jest zmęczona (czyli zawsze), i głośno wycieram nos w kuchenny ręcznik. Sięgam po pojemnik ze słodzikiem, ale jest pusty. O rany. W Riverside, nie wiedzieć czemu, nie można dostać słodzika. Prawdopodobnie dlatego, że tutejsze rozkoszne mamuśki nie potrzebują żadnej diety – wystarczająco się nagimnastykują, uprawiając ogródki oraz stale wsiadając i wysiadając ze swoich SUV-ów. Prowincja sprzyja najwyraźniej smukłym udom.\nNieco pogodnieję, gdy dostrzegam paczkę cukru zostawioną przez budowlańców na szafce. Trzema łyżeczkami nie zyskam zbyt wielu punktów w skali Zarządzania Talią, nie?\nIdę na taras i stawiam imbryk z herbatą na naszym starym stole kuchennym, przywiezionym z Chiswick, który Jack polakierował, żeby mógł stać na zewnątrz (w środku i tak by się nie zmieścił). Jack jest naprawdę dobry. Złota rączka. Bardzo stara się stworzyć nam prawdziwy dom.\nWidzicie? Bywam dla niego miła, a nawet czasem za nim tęsknię. Ale kiedy tylko wraca, natychmiast zaczyna mnie wkurzać. Nawet gdy zmywa, nie robi tego, jak należy. Na przykład zostawia łyżeczki do wyschnięcia wgłębieniem do dołu i potem są na nich zacieki. Doprowadza mnie to do szału. Biedak, nie może się nawet wykazać, bo wszystko mam mu za złe. Stałam się taka zołzowata chyba od czasu narodzin Joey – dostałam obsesji na punkcie spraw, których przedtem w ogóle nie zauważałam. Jack polakierował też dwa kuchenne krzesła Bentwood. Teraz korzystam z jednego zwrócona twarzą do przerzedzonego rzędu sosen w koń cu ogrodu, który ledwo odgradza nas od świata. Siedzę i komponuję listę życzeń.\n1. najpierw stracić tłuszcz, a potem…\n2. być mniej surowa dla siebie i mniej szorstka dla ludzi wokół, co może mi pomóc…\n3. zyskać przyjaciół i mieć z kim rozmawiać, no i, powiedzmy…\n4. nie być wciąż rozdrażniona, zwłaszcza na Jacka; wtedy może okaże mi odrobinę sympatii, i…\n5. Joey też. A potem chcę…\n6. żebyśmy żyli razem długo i szczęśliwie w Riverside!\nTo nie Chiswick, mimo wszystko, wzdycham. Tam było mniej SUV-ów na ulicach i prawie nie widywało się dziecięcych wózków modnej marki Bugaboo. Generalnie sporo tu mam z wózkami, ale żadna nie wygląda sympatycznie. Do tego żadna z tych, które widzę na Riverside Downs, nie uczęszcza na spotkania grupy wsparcia dla matek i dzieci ani na mityngi Zarządzania Talią. To gdzie one chodzą?\nNa pewno nie jestem osamotniona w poczuciu marności własnego losu. Na pewno nie jestem jedyną mamą pozbawioną bliskości swoich rodziców lub przyjaciół. Zapewne nie jestem też jedyną świeżo upieczoną matką bezgranicznie wkurzoną na życie. I choć już nie jestem młódką (Joey wkrótce skończy rok – tuż po tym, jak mnie stuknie czterdziestka), to wciąż czuję się zdołowana. W miasteczku roi się od dzieci – niemożliwe, żeby wszystkie pochodziły z idealnych, szczęśliwych rodzin.\nMyślę o staruszkach poprawiających talię i radości, jaką sprawia im przebywanie w swoim gronie – co prawda poległy z dietami, ale połączone wspólnym celem wspierają się wzajemnie. A co mówiła pielęgniarka Liz? Że nie ma tu grupy wsparcia dla nieszczęśliwych mam, ale od czasu do czasu każdy czuje się struty i skołowany, więc…\nDlaczego nie zebrać się w sobie i nie zmontować własnej grupy?\nUśmiecham się na myśl o ogarniętych chandrą hordach nieuchronnie najeżdżających nasz dom na kawę/herbatę/dżin (w tej kolejności), aby rozładować złość, złagodzić frustrację i wyrzucić z siebie wszystko, co komu leży na żołądku. Może powinnyśmy spotykać się w pubie, gdzie można by się napić i zapalić, nie czując z tego powodu zażenowania?\nPrawda o tym, jak to jest mieć dziecko, wyszłaby w końcu na jaw i przebiłaby się przez wszystkie te napuszone, pompatyczne reklamowe bzdety sławiące słodkie, posłuszne bobasy i młode, zorganizowane, zachwycające mamuśki.\nPomysł zagnieździł mi się w głowie na dobre. Gdybym stworzyła klub dla wnerwionych rodziców – powiedzmy Stowarzyszenie Wkurzonych Rodziców – czy ktoś by się tam pojawił? Czy ktoś by się przyznał, że choć odrobinę jest niezadowolony ze swojego losu rodzica? W tym zatwardziale konserwatywnym kraju? Czy też cała sprawa skończyłaby się moją jeszcze dotkliwszą samotnością, brakiem kogokolwiek, z kim mogłabym porozmawiać, i wpisaniem mnie na czarną listę wyrzutków idealnego społeczeństwa?\nJest chyba tylko jeden sposób, żeby się o tym przekonać. A i tak nie może już być gorzej. Nie może?\nWybieram numer Charlie. Wiem, że jest w pracy, ale skoro spotyka się z facetem z firmy prawniczej, w której pracuje (gość z Francji o imieniu, hmm, Guy – prawie jak gej), to może ma trochę luzu i będzie mogła rozmawiać.\nMówiłam jej, że zadawanie się z kolegą z pracy nie jest dobrym pomysłem, ale przez tyle lat była sama – właściwie od rozwodu z ojcem Rose – i tak cieszy ją odzyskana pewność siebie, że dałam jej spokój. Rozpoczęła aplikację w wieku czterdziestu lat, co jest wyczynem samym w sobie, i ukończyła ją z wyróżnieniem, harując jednocześnie po wiele godzin jako agent nieruchomości i opiekując się Rose.\nChce wyjść za Guya i jest przekonana, że facet oświadczy się jej lada dzień. Był już żonaty, a Charlie gorliwie stara się zatuszować aurę dickensowskiej panny Havisham, która, jak twierdzi, ją otacza. Może aż nazbyt gorliwie. Zwróćcie uwagę – z Jackiem zamieszkaliśmy razem po sześciu miesiącach od pierwszej randki, a oświadczył się po dwunastu (sześć lat temu). Uważam, że w takich sprawach trudno o czymkolwiek przesądzać. Przypuszczam, że w pewnym wieku dochodzi się do wniosku, że nie ma sensu dłużej czekać, i skacze się na głęboką wodę.\nPoznałam Charlie, kiedy obie pracowałyśmy jako felietonistki w TVText w Londynie, milion lat temu. Połączone obopólną nienawiścią do szefów – i pracy jako takiej – stworzyłyśmy Poniedziałkowy Klub Nocny. Spotykaliśmy się w koleżeńskim gronie w pubie w poniedziałki po pracy i wywnętrzaliśmy się nad swoim losem. Weekend wydawał się o dzień dłuższy, rozpoczynaliśmy tydzień według własnego upodobania i dostawaliśmy zastrzyk podnoszący nasze morale. Słowo daję, szefowie powinni przyznać nam premię.\nCharlie będzie zachwycona Stowarzyszeniem Wkurzonych Rodziców! Lubi sobie wypić, bywa w klubach i wie, jak trudno jest być mamą.\n– Hej – witam się i od razu przechodzę do sedna. – Co byś powiedziała, gdyby powstała grupa matek bez dzieci, która spotykałaby się w pubie wieczorami, aby wyżalić się do woli i wysłuchać innych? I mogłyby pić i palić ile wlezie? Dołączyłabyś do niej?\n– Taa, pewnie. To się nazywa pójście w miasto ze znajomymi.\n– A jeśli nie masz znajomych? Jeśli przeprowadziłaś się gdzieś, gdzie nikogo nie znasz? Gdybyś zobaczyła na poczcie ogłoszenie Stowarzyszenia Wkurzonych Rodziców, poszłabyś na spotkanie?\n– Masz na myśli coś w rodzaju Poniedziałkowego Klubu Nocnego, tyle że zamiast o pracy paplałoby się o dzieciach, tak?\n– Super. Ale nikt nie przyjdzie. Nikt nie przyzna się, że dzieciak go wkurza, zaręczam ci. Zwłaszcza na prowincji…\n– Ale muszą być…\n– I nikt nie będzie chciał drążyć swoich kłopotów. Ludzie oczekują pociechy, a nie przypominania im, że ich życie jest gówno warte. Wolą ucieczkę.\n– Ale wyjście do pubu jest ucieczką. Chwila oddechu od dzieci i domu też jest ucieczką. Dlatego to zrobię, Charlie. Powieszę kartkę na poczcie i zwołam spotkanie na przyszły tydzień.\n– W takim razie powodzenia. Zadzwoń, jak będziesz siedzieć sama w pubie przez dwie godziny.\nGłośno wypuszczam powietrze do słuchawki, udając, że się śmieję. Charlie orientuje się, że coś jest nie tak.\n– Żartowałam, Rox – mówi. – To naprawdę dobry pomysł. Rzucisz ich na kolana, tygrysico!


Metropol Dom i Wnętrze – Warszawa (CH Metropol Dom i Wnętrze) — MapaHandlu.pl\nWojewództwo mazowieckie > Warszawa > Metropol Dom i Wnętrze\nMetropol Dom i Wnętrze sklepy i markety\nPrzykro nam, ale narazie nie zdążyliśmy uzupełnić opisu centrum handlowego Metropol Dom i Wnętrze w Warszawie.\nAdres Metropol Dom i Wnętrze:\nTelefon: (22) 512-77-77\nCentrum handlowe Metropol Dom i Wnętrze w Warszawie\nPoniżej znajdują się sklepy, kina i restauracje w centrum handlowym Metropol Dom i Wnętrze. Można to wszystko znaleźć na ul. Jagiellońska 82, 03-301 Warszawa. Większość sklepów jest otwarta od 10.00 do 20.00.\nmetropol-dom-i-wnetrze warszawa mall 670\nABRA warszawa, ul. Jagiellońska 82\nOferta salonu abra, który należy do jednej z największej sieci salonów meblowych w Polsce, różni się od innych ofert tym, że łączy w sobie to, czego najbardziej potrzebują klienci – wysoką jakosc mebli, atrakcyjne ceny, różnorodnosć stylów mebli. ...\nAdriana Furniture warszawa, ul. Jagiellońska 82\nAdriana furniture to oferta wyjątkowa, można by rzec ekskluzywna. W salonie Adriana znajdziesz eleganckie, niezwykle stylowe i nowoczesne meble. Adriana furniture łączy klasyczne kształty z nowoczesnymi motywami, w wyniku czego otrzymuje wyjątkow ...\nSprzedawane marki: Adriana Furniture\nArt 4Home warszawa, ul. Jagiellońska 82\nOferta firmy Art4Home to przede wszystkim projektowanie i aranżacja wnętrz. W Art4Home pracują wykwalifikowani, bardzo twórczy projektanci wnętrza, którzy wiedzą jak stworzyć wnętrze idealne dla danego klienta. Oferta poza projektem, obejmuje tak ...\nAsmeb warszawa, ul. Jagiellońska 82\nFirma oferuje meble na zamówienie, wykonywane zawsze terminowo, z perfekcyjną precyzją wykonania. Oferta to między innymi szafy, garderoby, biblioteczki, meble do gabinetu, meble kuchenne, sypialniane i wiele innych. duży wybór, bardzo fachowa ob ...\nAwa Design warszawa, ul. Jagiellońska 82\nAwa Design to oferta wyposażenia kuchni, salonu i akcesoriów oraz produktów upominkowych. Duży wybór akcesoriów kuchennych znanych i cenionych producentów tej branży, np. kafetiery, naczynia stalowe, garnki, brytfanny, szkło, porcelana, noże i wi ...\nSprzedawane marki: Bodum, Copco, Ad Hoc, Bredemeier, Beem\nDanken warszawa, ul. Jagiellońska 82\nDanken – kuchnie i wnętrza. Oferta składa się z mebli kuchennych odznaczających się naprawdę wysoką jakoscią. Poza meblami, firma oferuje sprzęt kuchenny AGD znanych producentów. Dodatkowo w ofercie meble do salonu, sypialni, jadalni itd. znanych ...\nSprzedawane marki: Elica, Bosch, MERCANTINI, Siemens, Franke i więcej\nDobre Lampy warszawa, ul. Jagiellońska 82\nSklep Dobre Lampy mieszczący się w centrum handlowym Metropol Dom i Wnętrze oferuje bardzo duży wybór lamp: stojące, wiszące, kinkiety, biurowe, kuchenne, łazienkowe. Duży wybór kloszy, żyrandoli. W ofercie także oswietlenie LED, halogenowe, ener ...\nSprzedawane marki: ESEDRA, B.LUX, DE MAJO, GIODI, FONTANA ARTE i więcej\nDormi Design warszawa, ul. Jagiellońska 82\nDormi Design to firma, która specjalizuje się w produkcji łóżek. Oferta jest kompleksowa, można kupić zarówno gotowe łóżko, jak i złożyć indywidualne zamówienie. Zamówienia są zawsze realizowane terminowo. Oferta jest atrakcyjna nie tylko pod wzg ...\nSprzedawane marki: Hilding\nG-star raw, Marina Rinaldi, Vanila, Krakowski Kredens, Lancerto, everest, Dakine, Moschino, LAVARD, Hexeline, Thomson, Clockhouse, Alior Bank, Tchibo, Pure Fitness, ecco, 3M, Liu Jo, Toys4Boys, Alpina


Endoskopia w Suchym Lasie - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nEndoskopia specjaliści w Suchym Lasie\nWizyta dotyczyła dziecka. Pan doktor cierpliwy i uprzejmy. Uspokoił nasze obawy, synek nie miał żadnych negatywnych doznań podczas badania. Pozytywne opinie na temat Pana doktora w pełni zasłużone. …więcej\nPrzepływ informacji w przychodni jest bdb. - od momentu rejestracji nie upłynęło wiele czasu , a Pan doktor stał w otwartych drzwiach zapraszając do swego gabinetu. Zbadał stan mojej krtani , zapisał stosowne leki i zaprosił na następną wizytę po pobranych lekach , polecam - Wiesław P. …więcej\nPan Doktor to świetny specjalista. Po uzyskaniu konsultacji laryngologicznej zostałem ałem skierowany na zabieg korekcji przegrody nosowej. Krzywa przegroda nosa powodowała problemy z oddychaniem szczególnie podczas snu. Zabieg został przeprowadzony sprawnie, po upływie 1,5 dnia mogłem wrócić do domu. Po zabiegu przeprowadzonym w znieczuleniu miejscowym nie było widocznych śladów. Efekt fantastyczny, poprawa jakości snu, przestałem chrapać, budzę się wypoczęty. Niezdecydowanym polecam wykonanie zabiegu septoplastyki przez doktora Jarosława Kłaużnego . …więcej\nZ czystym sumieniem możemy polecić Pana doktora. Operowal nasza córkę. Wiedzieliśmy, my, że jest w bardzo dobrych rękach. Jestesmy bardzo zadowoleni, wspaniały lekarz, bardzo dobry specjalista. Krótko i rzeczowo wszystko nam wyjaśnił. …więcej\nkonsultacja gastrologiczna od 120 zł\nbezdech senny (2)\nEndoskopia w Gnieznie\nEndoskopia w Kościanie\nEndoskopia w Mosinie\nEndoskopia w Poznaniu\nEndoskopia w Środzie Wielkopolskiej\nGastroskopia w Suchym Lasie\nKolonoskopia w Suchym Lasie\nRektoskopia w Suchym Lasie\nUsuwanie polipów w Suchym Lasie


Konkurs plastyczny pt. "Wesołe jest życie staruszka" został rozstrzygnięty! | Pod Topolami Dom Seniora\nKonkurs plastyczny pt. „Wesołe jest życie staruszka” został rozstrzygnięty!\nKonkurs plastyczny pt. „Wesołe jest życie staruszka” został rozstrzygnięty! Otrzymaliśmy wiele prac konkursowych wykonanych przez najmłodszych. Kreatywną twórczość dzieci przelaną na papier oglądaliśmy za każdym razem z przyjemnością. Po długich naradach jury konkursowe wybrało zwycięskie prace. Oto lista zwycięzców:\nI miejsce – Marcel K.\nII miejsce – Jowita S.\nIII miejsce – Szymon W.\nIV miejsce – Nikodem N.\nV miejsce – Wiktoria N.\nWyróżnienia: Wojciech P. , Antoś K., Franciszek P., Jędrzej B., Joanna C., Oskar S., Szymon G., Grzesiu K., Remek M.\nPonadto wyróżniona została również praca wykonana przez GRUPĘ PSZCZÓŁKI z Przedszkola Samorządowego „Kujawiaczek”.\nGratulujemy zwycięzcom i życzymy dalszego rozwoju kreatywności i umiejętności plastycznych!\nNagrody oraz dyplomy zostaną przekazane w najbliższych dniach.Informujemy, że otrzymaliśmy wiele prac, które niestety nie zostały oznaczone kontaktem. Mając na uwadze jw. nie zostały zakwalifikowane do oceny konkursowej z uwagi niedopełnienie zasad konkursu. Z uwagi na potrzeby ochrony danych osobowych brak wskazania nazwisk nagrodzonych i/lub wyróżnionych uczestników konkursów.\nEdytowany: 2021-12-06 19:09:00


Do przyjścia Twojego dziecka na świat odliczacie już tylko dni? Wybraliście już dla niego imię? Sprawdź znaczenie najpopularniejszych imion dla chłopców, które zaczynają się na literę C oraz D. Cezary - imię p...\nW kolejnej odsłonie cyklu przedstawiamy znaczenie imion dla chłopców (tych najpopularniejszych), które rozpoczynają się od litery B. Bartłomiej - jest imieniem pochodzenia aramejskiego, utworzonym od słowa Ba...\nWybór imienia dla potomka nie jest sprawą prostą. Często kierujemy się przy tym obecnymi trendami lub tradycją rodzinną. Co jednak oznaczają poszczególne imiona? Sprawdź! Poniżej znajdziesz spis kilkunastu naj...


Historia medycyny - Mroczne początki powszechnego dostępu do służby zdrowia - Centrum Diagnostyki Obrazowej\nPrzeglądając starodawne fotografie różnych praktyk medycznych można natknąć się na przyrządy często rodem z koszmarów.\nDo jednego z takich gadżetów z pewnością możemy zaliczyć strój „lekarza zarazy”:\nCzarny długi płaszcz, rękawiczki, kapelusz i specyficzna maska będąca nieodłącznym elementem ubioru ochronnego noszonego w czasie epidemii dżumy, które nękały Europę od XIV wieku. Dodatkowo niezbędnym dla „lekarza pomoru” dodatkiem był drewniany kijek, mający pozwalać na diagnozowanie chorego bez konieczności dotykania go rękami.\nCzarna Śmierć – tak nazwano jedną z największych epidemii w dziejach ludzkości, która panowała w XIV-wiecznej Europie. Obecnie za jej przyczynę uważa się bakterię Yersinia pestis (zwaną też pałeczką dżumy), na co wskazuje analiza DNA ofiar zarazy. Choroba, która przetoczyła się przez kontynent zmieniła oblicze Europy.Szacuje się, że przyczyniła się do śmierci 30–60% ówczesnej populacji Europy. Ogólnie zaś do spadku ogólnoświatowej liczebności ludzkiej z 450 milionów do 350–375 milionów w XIV wieku.\nMroczne początki powszechnego dostępu do służby zdrowia\nZdaniem niektórych historyków Czarna Śmierć niemal zniszczyła europejską cywilizację. Na pewno wpłynęła na rozwój biurokracji i publicznej służby zdrowia, jako cech charakterystycznych nowożytnego społeczeństwa. Miasto w czasie epidemii stawało się zbiurokratyzowaną jednostką społeczną. Niekończące się spisy ludności, liczenie zdrowych, chorych i zmarłych, nakładanie kwarantanny na całe budynki, których mieszkańcy nie mogli opuszczać pod groźbą kary śmierci. Europejskie miasta zatrudniały wtedy medyków, co dało podwaliny do powszechnego dostępu do służby zdrowia. Lekarze musieli leczyć zarówno bogatych jak i biednych, bo nieobjęta do tej pory opieką medyczną biedota miasta rozprzestrzeniała choroby na pozostałe kasty społeczne.\nNiebezpieczny zawód lekarza zwalczającego pomór stał się zawodem bardzo lukratywnym, przyciągającym również wielu oszustów. Prócz wypłaty z podatków miejskich można było dodatkowo naciągnąć bogaczy na jakiś absurdalny i kosztowny zabieg. Wielu medyków jednak starało się pełnić misję społeczną i wspierać chorych w miarę posiadanych umiejętności.\nMilczący zwiastun śmierci\nZnakiem charakterystycznym lekarzy zarazy stały się maski na wzór karnawałowych masek weneckich. Wierzono, że zgniłe powietrze wokół chorego jest przyczyną przenoszenia choroby. Wielki „ptasi dziób” był komorą powietrzną, którą dodatkowo wypełniano leczniczymi ziołami. W mniemaniu lekarzy dziób z medykamentami chronił przed chorobą. Przerażający obrazek lekarza zarazy dopełnia się, jak dodać do niego milczenie medyka. Spowodowane było faktem, że w niektórych modelach masek nie dało się po prostu mówić.\nZ perspektywy kilku stuleci można chyba stwierdzić, że „straszenia pacjentów” można było uniknąć. Przyczyną epidemii dżumy była przede wszystkim higiena. Choroba ta rozprzestrzeniana była głównie przez pchły uprzednio zainfekowane w wyniku kąsania szczurów i innych małych ssaków, a także przez spożywanie skażonego pokarmu i wody.\nZnanym lekarzem czasów epidemii był Nostradamus (współcześnie kojarzony również ze straszeniem ale przepowiedniami). To on właśnie trafnie zalecił palenie zwłok osób zmarłych na epidemię, stosowanie czystej wody i leczenie chorych naparem z dzikiej róży.\nBy cdoadmin|2020-01-28T17:45:14+01:0010 marca, 2016|Bez kategorii|0 komentarzy


indonezja | eKAI - Page 2\nSzukana fraza: indonezja\n10:13 / 17-07-2009\nIndonezja: chrześcijanie z Sumatry obawiają się wprowadzenia szariatu\nZaniepokojenie planami narzucenia obowiązku noszenia chusty przez kobiety islamskie na Sumatrze wyrazili niektórzy tamtejsi chrześcijanie. Ich zdaniem może to być krokiem do wprowadzenia prawa koranicznego – szariatu.\n12:20 / 24-05-2009\nIndonezja: duchowni muzułmańscy zakazują korzystania z Facebooka\nKilkuset duchownych muzułmańskich Indonezji wezwało internautów do ostrożności przy korzystaniu z portali społecznościowych, gdyż promują one plotkarstwo i sprośność, sprzeczne z prawem islamu.\n07:14 / 28-12-2008\nIndonezja: Szybkie reagowanie antykryzysowe\nKościół w Indonezji postanowił utworzyć ogólnokrajową sieć jednostek szybkiego reagowania. Będą one odpowiadały na klęski żywiołowe, które dość często nawiedzają ten kraj.\n10:31 / 17-11-2008\nW Banda Aceh, stolicy indonezyjskiej prowincji Aceh, uchwalona została pierwsza w świecie islamskim Karta Praw Kobiet.\n14:18 / 22-07-2008\nIslamska Indonezja otwiera się na inne religie\nMuzułmańska Indonezja powoli zmierza w kierunku pluralizmu i tolerancji – uważa jeden z czołowych badaczy islamu w tym kraju, Abdul Moqushih Ghazali.\n19:45 / 22-05-2008\nIndonezja: atak muzułmanów na kościół chrześcijański\nSetki muzułmanów próbowały podpalić kościół chrześcijański w niewielkiej miejscowości w Indonezji. Do zdarzenia doszło w nocy z 20 na 21 maja w wiosce Citeko położonej we wschodniej części wyspy Jawa. Muzułmanów miał denerwować sam fakt budowy kościoła.\n13:59 / 12-12-2007\nIndonezja: zakaz sprawowania niedzielnej Mszy św.\nW „trosce o porządek publiczny” indonezyjskie władze zakazały proboszczowi jednej z parafii w Dżakarcie sprawowania niedzielnej Eucharystii.\n15:33 / 10-12-2007\nIndonezja: najwyższa figura Jezusa Chrystusa w Azji\nNa indonezyjskiej wyspie Celebes (Sulawesi) odsłonięto najwyższą w Azji statuę Jezusa Chrystusa. Przedstawiająca Chrystusa błogosławiącego figura ma 30 metrów wysokości i stoi na 32-metrowym wzgórzu.\n09:20 / 22-06-2007\n14:08 / 09-02-2007\nIndonezja: egzamin z Koranu dla przyszłych małżonków\nMieszkający w Sumatrze Zachodniej uczniowie i studenci, począwszy od szkoły podstawowej do wyższych uczelni oraz narzeczeni, chcący wstąpić w związek małżeński, będą musieli zdać egzamin ze znajomości Koranu. Taki wymóg zawiera ustawa, która wejdzie w życie w przyszłym roku.


2 października 2017 – Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski\nPoseł Rzymkiewicz w obronie polskich profesorów\nRozmyślania w bloguBy Tadeusz Isakowicz-Zaleski 2 października 2017\nInterpelacja posła Tomasz Piotra Rzymkowskiego z Kukiz’15 w obronie prof. Włodzimierza Osadczego i dr Leona Popka, których podwładni ministra Waszczykowskiego osunęli z konferencji międzynarodowej o trudnych relacjach polsko-ukraińskich.\nBożena Ratter krytycznie o stanowisku Dzięciołowskiego ws. Ukrainy\nW dzisiejszym Poranku Wnet Rafał Dzięciołowski mówił o stosunkach polsko –ukraińskich. ”Prowadzimy politykę w przestrzeni kompetencji Ministerstwa Obrony Narodowej, jest ona konsekwentna i pozytywna, widzę „przełom kopernikański” w świadomości Ukraińców, większość z nich chce, by ich kraj stał się członkiem sojuszu północno-atlantyckiego. A jeśli chodzi o politykę historyczną, Rafał Dzięciołowski stwierdził, że może budzić niepokój…


art11\tOpublikowane w 11 czerwca 2021\nWięźba dachowa to konstrukcja nośna wykonana z drewna, która stanowi pomost nad przestrzenią nad pomieszczeniem i podtrzymuje dach. Zaletą kratownicy w porównaniu ze starszymi konstrukcjami, takimi jak krokwie sprzężone, jest to, że zapewnia ona podparcie wzdłużne. Zasadniczo, dach zbudowany na wiązarach jest znacznie bardziej stabilny konstrukcyjnie. Wiązary drewniane są niezbędne do budowy dachu szopy. Oto jak można szybko i prosto wykonać zadaszenie tego typu budynku. Cena wiązarów dachowych nie jest wygórowana, a wiązary kratowe cennik jest stabilny od kilku lat. Jak wykonać wiązary dachowe?\nJak wykonuje się wiązary dachowe?\nPrzede wszystkim rozmiar dachu będzie zależał od tego, jak duży jest fundament budowanej szopy. Następnie należy rozważyć rzeczywistą konstrukcję kratownic, biorąc pod uwagę nachylenie dachu. W przypadku dachów o większym nachyleniu, jedna strona kratownicy będzie dłuższa niż druga. Jeśli nachylenie dachu jest takie samo, po obu stronach zastosowane zostaną krokwie o takich samych wymiarach. Należy poświęcić trochę czasu na podjęcie decyzji, jak ma wyglądać dach. Następnie należy zmierzyć nachylenie połaci, aby określić dokładne wymiary krokwi dla kratownic. Zdecyduj, ile kratownic jest potrzebnych do podparcia dachu i podwój tę liczbę, aby uzyskać wystarczającą ilość elementów krokwi do konstrukcji kratownicy. Następnie należy użyć pomiarów krokwi, aby wyciąć wymagane długości. Są one cięte z kawałków tarcicy 2×4. Upewnij się, że masz dwie długości krokwi dla każdej budowanej kratownicy. W każdym kawałku krokwi należy wyciąć krawędź pionową. Krawędź pionu zapewni, że elementy krokwi będą do siebie pasować bezbłędnie i utworzą kształt kratownicy. Jest to pomocne przy budowie krokwi do szopy, które są odpowiednio przycięte i dopasowane. Podczas gdy ustaliłeś kąt kratownicy z kawałkami krokwi i przyciąłeś je do wymaganej długości, nadal potrzebują one więcej wsparcia, aby zakończyć konstrukcję. W tym momencie należy wykonać pas dolny. Zostanie on przymocowany do spodniej strony każdego końca krokwi za pomocą prostego kawałka drewna. Użyj tarcicy 2×4 i spionuj krawędzie, aby zapewnić ciasne i stabilne dopasowanie. Wytnij pas dolny dla każdej kratownicy, którą chcesz wykończyć. Do tych cięć można prawdopodobnie użyć dobrej wyrzynarki, jeśli się ją posiada. Kratownice te powinny zostać wycięte z połowy sklejki. Będą one dołączone do góry, jak również dolne krawędzie każdej kratownicy. Pamiętaj, aby wyciąć sześć z tych trójkątnych kratownic dla każdej struktury kratownicy. Powinny one być na tyle długie, aby można je było zamocować na złączach każdej krawędzi krokwi i wyciętego pasa dolnego.\nTeraz można wreszcie rozpocząć montaż kratownicy. Najlepszym sposobem montażu kratownic jest ułożenie każdej krokwi i pasa dolnego na ziemi w pożądanym kształcie. Weź dwie krokwie i połącz ich wierzchołki w prostopadłym narożniku, który utworzyłeś. Aby to zrobić, należy przybić trójkątne kliny do krokwi. To powinno sprawić, że kawałki krokwi będą dobrze do siebie pasować i tworzyć solidną konstrukcję nośną. Ta praca pójdzie znacznie szybciej, jeśli masz jedną z najlepszych dostępnych gwoździarek. Tańsza z nich będzie się częściej zacinać i zatrzyma Twój postęp. Dodaj kawałek pasa dolnego do otwartego końca krokwi tak, aby był równo z powierzchnią. Stworzyłeś trójkątny kształt, który będzie tworzył konstrukcję kratownicy. Utwórz serię kawałków drewna 1×3, które będą używane jako klocki ograniczające. Można również dodać jeden lub dwa bloki stopu do dolnej części zbudowanego pasa dolnego. Oba bloki stopu będzie służyć do zapewnienia dodatkowej stabilności, gdy umieścisz kratownice na dachu szopy. Teraz możesz przykleić i przybić płytki klinowe do każdego rogu zespołu kratownicy. Dodaj kratownicę do każdego rogu kratownicy i do każdego boku. Pozostaw klej do wyschnięcia i przybij je dla większego bezpieczeństwa. Przygotuj kratownice na dach szopy poprzez umieszczenie każdej kratownicy dołem do fundamentu szopy. Ułatwi to umieszczenie ich w jednym miejscu i wsparcie gwoździami. Konieczne jest, aby mieć kilka pomocnych rąk do umiejscawiania kratownic na dachu szopy. Może to być trudny proces, ponieważ kratownice są trudne do podniesienia. Upewnij się, że masz pomoc przed rozpoczęciem podnoszenia kratownic z miejsca na miejsce. W zależności od tego, jak duża jest Twoja szopa, może trzeba 2-3 dodatkowych osób, aby pomóc. Z pomocą, obrócić kratownice o 180 stopni. Użyj poziomicy, aby upewnić się, że każda kratownica jest w prawidłowej pozycji. Użyj poziomicy, aby upewnić się, że każda kratownica jest ustawiona pod kątem 90 stopni do podłoża. Bezpiecznie przymocuj kratownice do szopy. Muszą być bezpieczne dla trwałego użytku. Przytwierdź kratownice w miejscu, aby zabezpieczyć ich stabilność.\nSamodzielna praca – sama satysfakcja\nSkrupulatna i samodzielna budowa wiązarów dachowych sprawia, że Twoja szopa jest zbudowana bezpiecznie i solidnie. Wiązary dachowe, wraz z dobrym projektem szopy i solidnym fundamentem, zapewniają doskonałą podstawę dachu. Z tych instrukcji, wkrótce będziesz na dobrej drodze do ukończenia całej konstrukcji szopy. Dach jest jednym z najważniejszych elementów konstrukcji. Wiązary kratowe najczęściej stosuje się do konstrukcji budynków przemysłowych, a wiązary dachowe drewniane przy wznoszeniu domów.\nKafelki to nieodłączny element każdego domu. Mnogość ich wzorów i rodzajów pozwala na wyłożenie nimi…\nPoprzedni wpisJak działa klimatyzacja?\nNastępny wpisDomy szkieletowe na kredyt\nart11 8 czerwca 2021


Badanie histopatologiczne | Poradnia.pl\nKażda rana skóry, zwłaszcza ta niegojąca się, każde znamię czy pieprzyk, które zaczyna zmieniać kolor, kształt albo rozmiar powinno wzbudzać nasze podejrzenie i skłaniać do konsultacji u specjalisty.\nBadanie histopatologiczne (nazwane również patomorfologicznym, biopsją lub badaniem mikroskopowym) tkanek wykonuje się w celu ustalenia wiążącego rozpoznania. To ono decyduje o dalszym procesie leczenia. Bez tego rozpoznania nie jest możliwe żadne leczenie, zwłaszcza w onkologii (ale też w innych dziedzinach). Wszelkie inne metody, jak np. radiologiczne czy CT (tomografia komputerowa), NMR (rezonans magnetyczny), wykonywane są w innych celach i nie mają tak wiążącego charakteru w sensie diagnostycznym. Wykluczenie nowotworu, czy potwierdzenie jego istnienia uważane jest za wiążące, tylko i włącznie po dokonaniu badania histopatologicznego.\nBadanie histopatologiczne ma prawo wykonywać jedynie lekarz, posiadający specjalizację z patomorfologii. Specjalizacja ta wymaga, po ukończeniu stażu podyplomowego (minimum 5-letniego) złożenia państwowego egzaminu specjalizacyjnego. Kiedyś nazywano tę specjalizację „anatomią patologiczną”, obecnie w potocznym znaczeniu używane jest określenie „patologia, a lekarz specjalista nazywany jest patologiem”. Określenia histopatolog, patomorfolog pochodzą od słów patos – zmiana (coś niecodziennego), histos tkanka czy morfos – struktura, budowa. Samo badanie polega bowiem na ocenie zmiany widzianej pod mikroskopem tkanki.\nNa przykład do badania histopatologicznego oddaje się wyciętą zwyrodnieniową tkankę z podejrzeniem czerniaka. Patomorfolodzy doskonale wiedzą, że czerniak rozwija się początkowo jako płaska zmiana, rosnąc promieniście. Potem może unieść się nieznacznie, rosnąc ponad poziom skóry. W tej fazie czerniak stanowi już zagrożenie przerzutami. Na tym etapie zwanym też wzrostem promienistym charakteryzuje się:\nśrednicą większą niż 0,5 cm.\nDodajmy tu, że w przypadku czerniaka w fazie wzrostowej i rozwijającej się ogniskowo pacjent ma 70 procent szansy na pomyślne leczenie. Wszystko zależy od odporności osobniczej, nacieku węzłów chłonnych, wielkości nowotworu, szybkości wzrostu, lokalizacji, wieku i płci pacjenta. Wykluczenie takiego rozwoju zmian rozdrapanego pieprzyka, daje patomorfologom pewność, że wycięcie zwyrodnieniowej tkanki nie będzie miało dla pacjenta dalszych konsekwencji.\nProf. dr hab. med. Aleksander Wasiutyński


Polska jest gotowa wpłacić więcej do kasy UE, aby nie dostać mniej - Forsal.pl\nPolska jest gotowa wpłacić więcej do kasy UE, aby nie dostać mniej\n21 lutego 2018, 21:19\nPolska jest gotowa więcej wpłacać do unijnej kasy. Pod warunkiem jednak, że nie zmniejszy się nasz udział w polityce spójności i wspólnej polityce rolnej – takie będzie stanowisko naszego rządu w unijnych negocjacjach budżetowych.\nW czwartek premier Mateusz Morawiecki leci na unijny szczyt, na którym ma wstępnie dyskutować o perspektywie finansowej Wspólnoty na lata 2021–2027. Według różnych szacunków mielibyśmy dostać w niej od kilku do nawet 20 mld euro mniej niż w obecnej.\nBy tych pieniędzy nie stracić, gotowi jesteśmy na wyższe wpłaty. Cięcia w funduszach są efektem m.in. brexitu, wydatków UE na politykę migracyjną oraz obronność.\n>>> WIĘCEJ W CZWARTKOWYM WYDANIU DGP\ngospodarka Unia Europejska\nA gdzie pieniądze od naiwiekszego sojusznika PiS, czyli USA? USA utrzymuje wizy na Polskę i ostatnio drastycznie zmniejszyło wsparcie dla innych państw, głównie dla polski! Może mi ktoś wytłumaczyć dlaczego PiS czyma z nimi a nie z UE? Widać głupota nie ma szczytów.\nTakim frajerskim podejściem nic nie ugra. Lepszą byłaby taktyka brytyjska: mało bierzemy i mało wpłacamy. Przynajmniej byłaby szansa na redukcję urzędniczej kasty, przypominam, że sam Morawiecki powiedział, że na urzędników wydajemy 50 mld zł rocznie. Redukcja o połowę da wiecej zysków niż dotychczasowe fundusze unijne.\nPolska jest gotowa wpłacić więcej do kasy UE, aby nie dostać mniej. Ale na co więcej a na co mniej???Podatnik Polski chce wiedzieć prawdę!!!\nPrzecież będąc w unii europejskiej, uwzględniając kary nałożone na Polskę wpłacamy dwa razy więcej niż dostajemy... Więc jaki to interes ? Radzę poczytać statystyki...\nCieszę się że obywatel nie ma nic do gadania


Polityka transferowa Wisły - Strona 2956 - Forum Kibiców Wisły Kraków\nStrona 2956 z 2998 « First < 1956 2456 2856 2906 2946 2954 2955 2956 2957 2958 2966 > Last »\nZ jakich odmętów pamięci udało Ci się wyciągnąć Krzywejajo ?\nO gościu praktycznie zapomniałem, ale to chyba był pomocnik jednak ;>\nNo cóż, zakontraktowaliśmy dwóch napastników po przejściach, którzy trochę świata widzieli. Nie będę się zgrywał na optymistę, bo wolałbym jakiegoś goleadora z bałkańskich / skandynawskich / hiszpańskich niższych / słabszych lig niż kogoś u kogo sufitem jest 10 goli w sezonie.\nUważam, że taki kierunek jest po prostu lepszy. Jak ktoś się od młodego wieku wybija bramkami w fujarskich ligach to nigdy nie wiadomo, gdzie leży jego sufit dopóki się nie da mu szansy, tu mamy dwóch gości których sufit został już jasno określony i zweryfikowany w przeróżnych ligach. Teraz nasuwa się pytanie jak się ma ten sufit do wymagań ekstraklasy?\nNie mówię, że to nie zadziała lepiej niż duo FBF / Kli bo tak piachowo-strzelnego duetu dawno nie mieliśmy, ale żadnych cudów się nie spodziewam - ani po Ondrasku, ani po Hiszpanie. Generalnie mają mój kredyt zaufania na parę spotkań. Życzę im powodzenia. Mam nadzieję, że obydwaj mają jeszcze trochę ambicji w sobie, żeby pograć jeszcze na niezłym poziomie.\nWolisz goleadora z niższych lig hiszpańskich co przekroczy 10 bramek Ziomek strzelił nawet 20 w sezonie w NIŻSZYCH LIGACH HISZPAŃSKICH.Carlitos , król strzelców , maksymalnie osiągnął pułap 13\nfajne zaoranie mądrości s1mone , niech on lepiej pisze o bramkarzach\nCo ty się tak tych bramkarzy uczepiłeś?\nCzytając swojego z posta sprzed lat nie mam się czego wstydzić. Rozsądnie napisałem, że moje oczekiwania względem Lopeza nie są wygórowane. Patrząc skąd przyszedł i jak tam grał była to zdroworozsądkowa postawa. Generalnie konia z rzędem temu, kto przewidywał, że Carlitos aż tak u nas odpali. Osobiście byłem bardzo pozytywnie zaskoczony i nie mam nic przeciwko temu, aby obecne transfery mnie też tak miło zaskoczyły\nJa tylko napisałem, że jestem sceptyczny i uważałem, że raczej nie da rady. Nigdzie go od szrotów nie wyzywałem, nikogo nie skreślałem i nie bawiłem się w wyrocznię, bo piłka,a w szczególności nasza kopana są nieprzewidywalne.\nObecne ofensywne transfery również nie napawają mnie jakimś wielkim optymizmem. Mam nadzieję, że kolejny raz się pomylę w ich ocenie Czas pokaże jakie to były ruchy.\nWidzisz piłka nożna nie jest taka przewidywalna jakbyś chciał. Carlitosowi przede wszystkim się bardzo chciało, pierwszy raz dostał szansę na najwyższym poziomie rozgrywkowym w danym kraju. Odpalił na całego ale zauważ, że poza grą w Polsce jego kariera nie wygląda już tak różowo. Co do transferu Luisa to mój największy dylemat - czy jemu jeszcze po grze w lepszych klubach i ligach, po nachapaniu się kasy w Emiratach będzie się jeszcze chciało? Jeśli wróci na swój poziom z przeszłości to na pewno będzie to wartość dodana. No właśnie - jeśli.\nPodam Ci dwa inne przykłady : Pol Llonch i Victor Perez.\nOstatnio edytowane przez s1mone : 12.01.2022 o godz. 09:01.\nNo właśnie, pytanie na jakim etapie kariery (poza tym że końcowym) jest nasz nowy napastnik. Czy już totalnego odcinania kuponów, czy ma zamiar jeszcze o jeden dobry kontrakt powalczyć. I dlaczego poleciał w poprzednim klubie - za alkohol jak Carlitos, czy (o zgrozo) z przyczyn sportowych.\nCarlitos akurat to ciekawy przypadek, bo spiął dupę będąc u nas na totalnym dnie kariery, po złapaniu kontraktu w Legii znów widocznie wyluzował.\nTo okienko miało być flagowe dla Pasiecznego i momentem od którego zaczniemy rozliczać naszego dyrektora ale jedno mnie niepokoi , Ondrasek to stara melodia, ten nowy napastnik podobno w notesie Wisły od 2 lat , pytanie czy Ring to był autorski pomysł Pasiecznego ? Póki co wygląda to jak zatwierdzanie transferów przez Pasiecznego , które TRIO zapewne dokonałoby gdyby dyrektora sportowego nie było na pokładzie. Może lepsze warunki negocjuje ? Nie wiem ale miało być nowe rozdanie w kwestii transferów a widzimy stare praktyki . Nie twierdzę , że nowi zawodnicy ( i 1 nowy/stary) nie okażą się wzmocnieniami ale mimo wszystko spodziewałem się większej świeżości w polityce transferowej\nCarlitosowi przede wszystkim się bardzo chciało, pierwszy raz dostał szansę na najwyższym poziomie rozgrywkowym w danym kraju. Odpalił na całego ale zauważ, że poza grą w Polsce jego kariera nie wygląda już tak różowo.\nWprawdzie Carlitos nie gra w Panathinaikosie od dwóch meczów, ale wciąż jest wiceliderem klasyfikacji strzelców ligi greckiej z 9 golami (na 13 rozegranych meczów, przez jakiś czas był liderem). Myślę, że radzi sobie na razie naprawdę nieźle.\njesli bezwlosy wuefista nie zacznie miec pojecia o taktyce i innych pomyslach na gre niz laga na uwolnienie i na afere do tzw napastnika - to nam nawet Missi nie pomoze ...zauwazcie ze kolejny z kolei tzw trener ma ta sama wade : nie robi taktyki i pomyslu pod zawodnikow - tylko zawodnikow pod jedna i ta sama tzw taktyke ....jedynie Hybala mial pomysl na "zpierdalanie" ale mu nie wyszlo - bo kto by tam w polsce sie meczyl\nMożemy odwrócić pytanie - czy w ostatnich 10 latach Wisła miała trenera, co do którego większość z nas mogłaby się zgodzić, że jego odejście było jednak błędem? Chyba nie. Zresztą nawet ci starsi - Kasperczak, Skorża, też pokazali, że ze słabszymi kadrami niewiele mogą a i nawet do drugiej (pierwszej) ligi spaść potrafią. To więc trenerzy tacy ...jowi czy piłkarze, a może jedno i drugie? Fakt był taki że transfery Kiko czy Junco były dobre na naszą ligę. Pytanie, czy trafialiby na dłuższą metę. Oczy bolały, ale pierwsza ósemka byłą nasza. Dziś oczy tez bolą, tylko że miejsce w tabeli nieco inne. Wiem, inna sytuacja finansowa, ciężko porównywać, ale jakoś trzeba się nad tym zastanowić. Poniżej lista tych, co pracowali dłużej niż kilka dni do 2011 roku. Przy czym pamiętajmy że chociażby Maaskant czy Probierz mieli zupełnie inny poziom piłkarzy, a sytuacja kadrowa zaczęła się sypać na łeb na szyję gdzieś od czasów Stolarczyka.\nPrzyznam się szczerze, że nie śledziłem go w obecnym sezonie, zatrzymałem się na poprzednim w którym mocno zawodził\nwole jednego Carlitosa , niz szkolenei mlodziezy w Wiśle drugotrwałe Gość gra w Panathinaikosie ,a poszedl od nas za 600 tyś. euro, za śmieszne pieniadze\nOstatnio edytowane przez AS82 : 12.01.2022 o godz. 09:30.\ngeneralnie apeluje , aby skończyć z argumentem-inwalidą , że calitos na papierze był ogórem , a odpalił , a np chuca czy perez byli kotami i zaiwiedli\nbo to są ilustracje powiedzenia "wyjątek który potwierdza regułe" a nie reguła\nidąc tą logiką , trzeba by zatrudniać samych ogórów z dupy , a omijać szerokim łukiem piłkarzy z papierami na granie\nmimo wszystko , jakoś wszystkie poważne kluby starją się zatrudniać dobrze rokujących piłarzy , a nie ogórów\nco ....a pojawia sie na naszym horyzoncie ogór , to ktoś wyjezdza z tym carlitosem\nNie nazwalbym Fernandeza ogorem. To zawodnik na obecne mozliwosci Wisly. Nie lepszy, nie gorszy, taki akurat.\nKiko miał nosa do dobrych transferów noname-ów hiszpańskich więc miejmy nadzieję że jego słowa się potwierdza.\nChuca nie miał żadnych wielkich papierów na grę, to raczej dziennikarze zrobili z niego perspektywicznego zawodnika z papierami na gwiazdę ligi.\nZgoda co do tego że powoływanie się na Carlitosa ma sens tylko na zasadzie nie przesadzania z krytyką, bo w tej lidze Demjan był królem strzelców. Ściągamy ogórów całymi wagonami i zdecydowana większość okazuje się ogórami właśnie, co dwudziesty jakoś się sprawdza a taki Carlitos to strzał jeden na 1000.\nFernandez nie jest ogórem, tylko zawodnikiem po przejściach (do końca nie wiadomo - jakich). Nigdy nie był superstrzelcem, ale jeśli nawiąże do formy z Grecji będzie gwiazdą zespołu.\nja nie pisze o przykładzie Fernandeza , tylko o tym co sie pojawia na tym forum co okienko , schemat czego opisalem powyżej\nAle to ja wczesniej napisalem Czerepach, ze wiekszosc forum niby wie, ze to juz nie era Cupiala, ale oczekiwania transferowe sa dalej jak za czasow Cupiala.\nale ja przecież o czym innym pisze\nZasadniczo to nie. Bo kto tu nie przyjdzie to bedzie ogorkiem. Yaw tez byl. I pokazywanie Carlitosa jako przykladu ze nei cv swiadczy o tym czy ktos sie przyjmie tutaj czy nie, nic nie zmienia.\nnie ma co porównywać.. Yaw był stosunkowo młody.. za ładne oczy do MC teżgo nie wzięli, jakiś potencjał miał od młodego nie można to porównać do faceta, który zaraz będzie po 30 i większość kariery ma za sobą\nJakoś bardziej wierze w tego Hiszpana niż Ondraska że będzie wzmocnieniem. Radomiak też ma w składzie Latynosów a nie uwierzę, że ma mimo wszystko więcej kasy jak my. Większość ich stranierosów daje im jakość. Wolałbym szczerze nawet 2 takich zamiast 1 + Ondrasek. Skoro kasy nie ma na tyle żeby brać pewniaków - to zawsze będzie pewne ryzyko, tego się nie pozbędziemy.\nCóż, czekamy na dalsze ruchy "Tych co się znają" z naszego klubu.\nPożywka dla hejterów\nZdenek marnuje patelnie z kilku metrów w\nJuż dawno przesunęła się granica wieku dla napastników. Teraz 28-31 lat to szczyt formy dla wielu zawodników ofensywnych, gdzie do umiejętności technicznych dochodzi najwyższa forma fizyczna i doświadczenie.\nKilka lat temu Legia sprzedała za 1 mln euro 31-letniego Lewczuka. Wiadomo, inna pozycja, ale jak ten Hiszpan się sprawdzi to za 200-300 tysięcy euro można go będzie sprzedać, co zawsze będzie stanowiło fajny zastrzyk gotówki.\nDokładnie, np. taki Fatos Beqiraj zaliczył swój "prime" w wieku 32 lat na R22.\nOstatnio edytowane przez wolfy : 12.01.2022 o godz. 17:47.\nGlik jest na wylotce z Bemevento , można by o niego zapytać .ale pewnie nie mamy hajsu na jego penjse\nGlik z Marcelo na środku. Ale to będzie żarło\nRealowski Marcelo ma isc do Turcji, to moze Puchacza wezmiemy, bo raczej nie pogra przy Brazylijczyku?\nNaprawde wezcie mierzcie sily na zamiary i nie twórzcie jakies mitycznej listy ,bo to nie koncert zyczeń tylko realna walka o ekstraklase i my musimy wygrać.\npotrzeba gosci ktorzy beda tutaj zap&&&&lac 120 minut w kazdym meczu i walczyc z jajmi,i tylko tyle.\nMoze nadzieja ze Zdenek ruszy szatnie,pokaze co to znaczy chlop z jajmi bo nasi pozostali zawodnicy ich raczej nie mają.\nOstatnio edytowane przez Wojtas : 13.01.2022 o godz. 19:47.


Lek dla alergików i astmatyków wycofany z obrotu. - Echo Powiatu Kamieńskiego Echo Powiatu Kamieńskiego Lek dla alergików i astmatyków wycofany z obrotu. - Echo Powiatu Kamieńskiego\n24-02-2018 » Powiat i region\nLek dla alergików i astmatyków wycofany z obrotu.\nGłówny Inspektor Farmaceutyczny nakazał decyzją z dnia 23 lutego 2018 r. wycofać ze sprzedaży cztery serie leku Ketotifen WZF. Bezzwłocznie mają zniknąć z aptek.\nDecyzja dotyczy czterech serii leków. Informacja w załączeniu.\nWycofanie leku ze sprzedaży uzasadnione jest tym, że lek “nie spełnia wymagań specyfikacji jakościowej w deklarowanym okresie ważności”. Podmiot odpowiedzialny: Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne POLFA S.A.\nKetotifen WZF to lek przeciwhistaminowy o działaniu przeciwalergicznym. Preparat jest stosowany w zapobieganiu astmie oskrzelowej. Ponadto zalecany jest w leczeniu objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i alergicznego zapalenia spojówek. Łagodzi objawy alergiczne takie jak: kichanie, wyciek z nosa, obrzęk i świąd błon śluzowych oraz zmiany skórne.\nStrona główna » Lek dla alergików i astmatyków wycofany z obrotu.


profesjonalne centrale klimatyzacyjne - PeopleNetworkPlus PR6\nBędąc jedną z niewielu firm w Polsce oferujemy Państwu nowoczesne centrale klimatyzacyjne, których bezcelowo szukać w konkurencyjnej propozycji sprzedażowej. Współpracujemy wyłącznie z cenionymi producentami, dlatego też dokonując u nas zakupów zyskują Państwo maksymalną pewność, że w wasze ręce trafią najlepsze chłodnice wodne i nagrzewnice wodne. Ciągle podążamy za wszelkimi nowinkami na rynku, dlatego też możemy zaproponować swoim klientom Wysokiej klasy urządzenia wentylacyjne. Trudnimy się nie tylko sprzedażą, ale także profesjonalnym doradztwem, dostawą i również montażem od a do z. Nasi klienci mogą liczyć także na serwis gwarancyjny a oprócz tego pogwarancyjny. ENA WENT Sp. z o.o to jedna z tych firm, z której usług na pewno będą Państwo zadowoleni. Dołączcie jeszcze dziś do grona naszych zadowolonych klientów.\nSłowa kluczowe: centrale wentylacyjne, urządzenia wentylacyjne, serwis central klimatyzacyjnych\nJesteśmy jedną z kluczowych klinik chirurgii plastycznej w kraju. Posiadamy multum punktów w miastach jak Bydgoszcz, Poznań, czy Warszawa, chcąc przez to dotrzeć do jak największej ilości ludzi. Trudnimy się w plastyce brzucha. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego jak ważny jest wygląd...


uzasadnienie wyroku – Millennium – wyrok przeciwko bankowi i wpis UOKiK do rejestru klauzul niedozwolonych\nArchiwum tagów: uzasadnienie wyroku\nUstne uzasadnienie postanowienia Sądu o odrzuceniu pozwu zbiorowego dot. klauzul niedozwolonych\npiotrwk 23 czerwca 2015 2 komentarze\nJak wcześniej pisałem Kancelaria otrzymała zapis audio protokółu z ogłoszenia postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie o sygn. I C 691/14 z dnia 28 maja 2015 r.\nProtokół ten został spisany i jest dostępny na zamkniętym forum Kancelarii jako dokument poufny.\nOsoby posiadające dostęp mogą się z nim zapoznać.\nUzasadnienie pisemne powinno być do nas (do Kancelarii) dostarczone 29 czerwca 2015.\nI C 691/14, sąd, uzasadnienie wyroku\nUzasadnienie wyroku szczecińskiego sądu\npiotrwk 6 grudnia 2014 0 komentarzy\nCytując za portalem poszkodowani.net fragment uzasadnienia wyroku omawianego w poprzednich postach, o sygnaturze 1C 554/14, który zapadł w szczecińskim sądzie 7 listopada 2014 r.\nSąd uznał, że postanowienie par. 11 ust. 4 umowy jest niedozwolonym postanowieniem umowy i nie wiąże powódki w umowie z pozwaną. Podobne wnioski należało wysnuć w stosunku do postanowienia zawartego w par. 7 ust. 1 umowy (wskazane zapisy odnoszą się do przewalutowania kredytu według kursu CHF). (więcej…)\n1C 554/14, Sąd Szczecin, uzasadnienie wyroku, wyrok\nUzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego przeciwko BZ WBK\npiotrwk 3 grudnia 2013 Komentarz\nUzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego w sprawie indywidualnej, która może być dla nas ważna.\nWyrok SN kieruje sprawę ponownie do rozpatrzenia w sądzie apelacyjnym, negując jego decyzję o oddaleniu sprawy.\nWnoszący pozew żądali uznania za niedozwolone postanowień umowy kredytu zawartej z BZ WBK, odnoszących się do sposobu przeliczania jego spłaty według tabeli kursu na franki szwajcarskie, ustalanego przez Bank.\nChodziło o następujące klauzule: (więcej…)\nbz wbk, Sąd najwyższy, uzasadnienie wyroku


Wielki Piątek to dzień męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Jest to jedyny dzień kiedy nie sprawuje się Eucharystii. Jednak zgromadziliśmy się w kościele parafialnym o godz. 17.30 po to, aby wspólnie przeżyć to pełne goryczy wydarzenie. Rozpoczęliśmy drogą krzyżową. Potem niesamowita pustka i smutek, puste Tabernakulum, milczące organy i dzwony. Słowa Męki Pańskiej i adoracja Krzyża, na którym umarł nasz Pan i Król w jednym tylko celu, aby nas zbawić! – to właśnie Liturgia Wielkiego Piątku. Cała liturgia zakończyła się adoracją przy Bozym Grobie. Podobnie, jak w I dzień Triduum w Wielki czwartek adoracja zakończyła się o godz. 22.00.