Złoty Różokrzyż » Droga do serca\nTo nie jest żadna droga, po której kroczy się osobowo. Nie odchodzi się stąd, gdzie akurat się przebywa, nie opuszcza się siebie samego. Nie. Pozostaje się natomiast z pełną świadomością przy tym, co teraz żyje we własnym sercu, wchodzi się w siebie. To jest drogą i właśnie to sprawia trudności. My zawsze posiadamy skłonności do opuszczania siebie samych, do opuszczania tego, co w danym momencie dzieje się w nas. A w nas coś żyje, panuje, rusza się, pogania nas, gotuje się. Chętniej patrzymy na innych, niż na siebie samych. Wolimy obserwować przedmioty i sytuacje zewnętrzne, niż zwracać uwagę na poruszenia naszego serca. Często są to ruchy tak delikatne, że ich wcale nie zauważamy. Mimo to uczeń musi nauczyć się uświadamiać to sobie. Należy ciągle próbować wstąpić do własnego wewnętrznego warsztatu. Po każdej ucieczce przed samym sobą, musimy wrócić, musimy powrócić do laboratorium, gdzie zostanie urzeczywistnione „Wielkie Dzieło”. Wymaga to uwagi i świadomości. Nasza świadomość decyduje o tym, czy coś może się w nas dziać, czy coś może ulec zmianie. „Stan Świadomości jest stanem życia” – brzmi prawdziwa formuła towarzysząca uczniowi na drodze do przemiany życiowej i do ostatecznej odnowy.\nCO ROZUMIEMY POD POJĘCIEM „SERCE?”\nMamy przede wszystkim na myśli narząd w klatce piersiowej, który ma związek z przemianą krwi. Jak wiadomo w Szkole Duchowej mówi się o pięciu fluidach świadomości. Krew jest jednym z nich, jest pierwszym i najbardziej materialnym aspektem świadomości. Jest ona naładowana, przepełniona świadomością. Wyrażając to bardziej obrazowo, można powiedzieć, że krew jest płynną, krążącą świadomością. Dlatego też jest ona tak silnie magnetyczna. Jakość krwi określa jakość świadomości. Utrata krwi prowadzi do utraty świadomości. To co jemy, pijemy i wdychamy przenika do krwi. Środki spożywcze określają rodzaj krwi i przez to również rodzaj świadomości. Są one bardzo różne, składają się z części stałych i płynnych, z powietrza lub substancji oddechowych, z gazów i różnych promieniowań. Są to promieniowania elektromagnetyczne, promieniowania rodzaju astralnego, eterycznego, mentalnego oraz promieniowanie radioaktywne.\nWiele z tych substancji odżywczych przyjmujemy często bez naszej wiedzy i sprzecznie z naszą wolą. Każdy środek spożywczy przenika do krwi lub wpływa na krew, która jest pierwszym fluidem świadomości. Ta płynna świadomość gromadzi się w sercu i ponownie je opuszcza, dzieje się tak bez przerwy przez całe życie. Materialne serce jest więc dosłownie centrum pierwszego fluidu świadomości. Wobec tego cała krew, czyli fluid świadomości zostaje skoncentrowana w sercu, a stamtąd z powrotem wypompowana do najdalszych zakątków naszego ciała. Oto dlaczego pod pojęciem „serce” rozumie się centrum świadomości. Wszystko, co w nas żyje i co nas porusza dostaje się do serca a stamtąd promieniuje na zewnątrz. Dlatego też to laboratorium znajduje się pod ogromnym napięciem, a nawet często, pod zbyt wielkim napięciem.\nOgólnie mówiąc działalność świadomości serca nazywamy uczuciem, a działalność świadomości mózgu – myśleniem. Prądy świadomości krwi odczuwamy w całym ciele i gdy jesteśmy na nie wrażliwi to czujemy, jak prądy te wpływają do centrum uczuć, czyli do serca. Krew odżywia również mózg, jest ona niezbędna dla procesów myślowych, które zachodzą w głowie. Myśli są poprzedzane i wzbudzane przez uczucia, impulsy emocjonalne wywołują myśli. Procesy te odbywają się przeważnie tak szybko, że ich prawie nie zauważamy. Ale bez serca i bez krwi nie mogłaby powstać żadna myśl. Serce jest więc głównym warsztatem odnowy świadomości i życia. Praca w tym warsztacie oznacza oczyszczenie serca.\nSpójrzmy teraz na ludzkie oko. W środku tęczówki znajduje się źrenica. Źrenica nie jest żadnym oddzielnym organem, jest ona tylko otworem w tęczówce, jest dziurą i pustką, jest niczym. Dla nas źrenica jawi się jako ciemny punkt w środku oka. Ten otwór jest czarny, ponieważ całe światło, jakie odbija się w jej wnętrzu, jest asymilowane przez ciemne ścianki wewnętrzne oka. Za źrenicą znajduje się soczewka oka, która przyjmuje wpływające światło i prowadzi je dalej do siatkówki. Siatkówka jest najbardziej wewnętrzną błoną oka, która przekazuje impulsy światła dalej do nerwów wzrokowych. Tutaj zachodzi prawdziwe widzenie. Bez źrenicy, bez tego przejścia, jakim jest ta czarna pustka, soczewka nie mogłaby przyjąć światła i przekazać go dalej do siatkówki. Widzenie nie byłoby wtedy możliwe.\nSZCZEGÓLNY ORGAN ŚWIADOMOŚCI\nW sercu znajduje się szczególny organ świadomości, niesłychanie wrażliwy punkt. Pod tym względem można go porównać do soczewki oka. Jest on narządem wzroku, który jest w stanie widzieć w sposób daleko przewyższający czucie, myślenie i widzenie organicznej świadomości dialektycznej. Możemy tu mówić o boskim oku w sercu lub o sercu serca. Klasyczni Różokrzyżowcy nazywali je różą, Szkoła Duchowa Złotego Różokrzyża określa je jako iskrę Ducha lub Różę Serca.\nJakob Böhme porównuje Boga z okiem, z jednym wszystko widzącym, uniwersalnym okiem, które może być aktywne w sercu człowieka i które posiada swą soczewkę w każdym sercu.\nSoczewka ta może jednak tylko wtedy przyjąć światło, kiedy istnieje źrenica, czyli pusty otwór. Słowo „źrenica” pochodzi od łacińskiego słowa „pupilla” i oznacza ono małego niepełnoletniego człowieka, który musi być prowadzony, i który musi się jeszcze uczyć. Można też myśleć o lalce (w języku niemieckim „Puppe”), lub o angielskim słowie „pupil” – uczeń. W źrenicy oka odzwierciedla się zmniejszony obraz człowieka i sprowadzony do bardzo małych proporcji. Można powiedzieć, że człowiek poprzez działanie źrenicy ma za zadanie „maleć” w biblijnym sensie – „Ja muszę maleć, muszę zniknąć, a On, ten Inny we mnie musi rosnąć”. Ta nowa wizja, to boskie oko, czyli ten inny człowiek we mnie musi wzrastać. Ta „soczewka w sercu” widzi jedynie wtedy, kiedy serce jest czyste i puste, jeżeli w sercu znajduje się źrenica – otwór – uczeń, czyli człowiek, który staje się coraz mniejszym. Być prawdziwym uczniem, znaczy wstąpić do warsztatu serca, gdzie krzyżują się tysiące prądów świadomości i pośród tych wszystkich wpływów stawać się coraz mniejszym.\nByć uczniem (po francusku: pupille = źrenica) znaczy: zmniejszać się, stać się pustym, cichym przed tym Innym. Im bardziej stajemy się uczniami, tym bardziej stajemy się mali. Nieczystości (plamy) „ja” coraz bardziej znikają z oblicza boskiej soczewki. Co to są za plamy „ja”, które zniekształcają widzenie boskiego oka w sercu? Wyliczymy trzy takie plamy, a wszystkie inne pochodzą od tych trzech. Są nimi: pożądanie, antypatia i niewiedza. Pożądanie jest żądzą, pragnieniem i przyciąganiem magnetycznym. Antypatia oznacza odpychanie, odtrącenie, odrzucenie magnetyczne. Niewiedza jest stanem świadomości, o którym zostało powiedziane w Biblii: „Mój lud ginie, ponieważ nie posiada wiedzy”. Można również powiedzieć, że brakuje Gnozy, wiedzy o sobie samym, prawdziwej znajomości otaczającej nas rzeczywistości i wiedzy o sytuacji, jaka nastąpi jak tylko przekroczymy samych siebie, jak się przezwyciężymy. Ten czuły organ, który koresponduje ze środkiem mikrokosmosu, porównywany jest również do złota. Złoto w tej naturze nie występuje w postaci zwartej i czystej. Jest zawsze zmieszane z innymi minerałami, okruchami skał i nieczystościami. Czy aby otrzymać czyste złoto, należy ogrzewać, topić i destylować w celu usunięcia nieczystości czystą, złotą soczewkę w naszym sercu? Tak, jeśli przetopimy i stopniowo usuniemy te trzy plamy „ja”, jeżeli przedestylujemy pożądanie, antypatię i niewiedzę, to złoto w naszym sercu stanie się czyste.\nWYWAŻENIE POTRZEB NATURALNYCH\nOczywiście istnieją potrzeby naturalne, takie jak: ubranie, pożywienie, mieszkanie, higiena ciała, kontakty z innymi ludźmi i otoczeniem. U każdego człowieka rodzaj, jakość i ilość tych potrzeb jest oczywiście różna. Każdy człowiek jest inny i niech patrzy w swe własne serce a nie w cudze. Własne serce jest warsztatem pracy. Jeżeli nie pracujemy właśnie tam, to cała praca jest iluzją i prowadzona jest na próżno. Pożywienie, ubranie, mieszkanie, higiena ciała, kontakty z innymi ludźmi i otoczeniem, te wszystkie podstawowe potrzeby ziemskiego człowieka nie są nieczystością – są one konieczne. Ale wszystko to, co przekracza tę konieczność, może stać się nieczystością.\nOdżywianie się jest konieczne. Jeśli jednak przekracza to niezbędne normy, może stać się pożądaniem. Ciało potrzebuje pożywienia. Narządy zmysłowe, życie uczuciowe, życie myślowe, potrzebują pożywienia. Istnieje, jak już wspomnieliśmy wiele rodzajów pożywienia. Jeżeli przy przyjmowaniu pożywienia przekroczymy granicę niezbędnej konieczności, zaczyna powstawać żądza. Kiedy przekraczamy granice odmowy w obronie własnej, wtedy pojawi się antypatia, która następnie będzie wzrastać w nienawiść. Jeśli to wszystko nie przenika do naszej świadomości i pozostajemy zamknięci na wspaniałe możliwości, jakie drzemią w nas, wtedy pozostajemy w niewiedzy. Trzeba, aby złoto naszego serca zostało oczyszczone. Kryształowa soczewka tylko wtedy może spełnić swą funkcję, kiedy w sercu znajduje się otwór – źrenica. Oto w szczególny sposób przedstawiony proces uczniostwa jako proces źrenicy (źrenica = łac. Pupile = uczeń).\nSzkoła Duchowa jest wspólnotą ludzi, którzy „maleją, aby ten Inny w nich mógł wzrastać” i by oczyścić soczewkę duchowego oka, aby soczewka ta była w stanie odebrać boskie Światło i by obudziło się to nowe widzenie. Taka wspólnota tworzy w sumie również soczewkę, wielką soczewkę, widzące zwierciadło Światła. Przez stopienie i wydalenie nieczystości, oczyści się złoto w sercu i zaczyna ono lśnić. Im bardziej oczyszczone serce, tym silniejszy połysk. Człowiek z sercem prawdziwie opróżnionym z nieczystości żyje ze swego środka. Kroczy złotą drogą środka, nie zna on żadnych skrajności. Każda nieczystość, nawet najmniejsza będzie odczuwana jak dziwaczność, jak coś oddalonego od środka, coś niepochodzącego ze środka. Mikrokosmiczny środek jest prawdziwym własnym – „Ja”. Człowiek, który żyje z tego środka, żyje z prawdziwej wewnętrznej autonomii.\nAuto” – to greckie słowo oznacza „sam, własny”, a „nomos” – również po grecku – możemy przetłumaczyć jako prawo, melodia, imię. Autonomią jest więc również samostanowienie. Ziemski człowiek, uzależniony od podstawowych potrzeb, ale również od trzech wielkich nieczystości – żądzy, obrazy i niewiedzy, jest zależny i ograniczony. Nigdy nie może on być człowiekiem samo stanowiącym o sobie, to jest niemożliwe.\nSamorządnym człowiekiem jest ten Inny w nas, jest to melodia ze środka. Ten Inny może się przez nas objawić, kiedy my w sercu zmniejszymy się przed nim, gdy serce naprawdę będzie czyste. Wstąpcie do warsztatu we własnym sercu.\nUczniostwo oznacza pracę nad samym sobą. Człowiek, który pracuje nad samym sobą, ma duży wpływ na innych. Nie dzięki jego woli, ale to dzieje się samo w sobie, z jego wnętrza i trafia bezpośrednio do wnętrza drugiego człowieka. Tutaj milczy własna wola. Nad sobą i w sobie pracować oznacza pracować dla innych. Oznacza to przygotowanie drogi do złotego środka dla innych.\n„Cały Wszechświat wzdycha z podniesionymi głowami za wiecznym, nieprzemijającym zbawieniem” – jest napisane w jednej z naszych modlitw. Słuchajcie tego westchnienia i wejdźcie do warsztatu we własnym sercu.\nTemat numeru: Uczeń w Szkole Duchowej


WOŚP zagra już po raz 30-sty! Także w Jaśle – terazJaslo.pl – portal regionalny miasta Jasła i powiatu jasielskiego\n5.12.2021 (niedziela) | 15:56\nJasielskie Stowarzyszenie „CONSENSUS” po raz kolejny zarejestrowało już w Jaśle sztab Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Wszyscy, zarówno organizatorzy jak i wolontariusze przygotowują się na organizację jubileuszowego 30. Finału WOŚP, który odbędzie się 30 stycznia 2022 roku. Rejestracja chętnych na wolontariuszy rozpocznie się 8 listopada.\nJasielskie Stowarzyszenie „CONSENSUS” jak co roku zbiera siły i środki, by wspólnie z mieszkańcami Jasła i okolic współtworzyć to ważne dla nas wszystkich wydarzenie. Pamiętajmy, że w ciągu 30 lat Fundacja WOŚP przekazała do Jasła sprzęt o wartości ponad 1,5 mln zł, który do dnia dzisiejszego ratuje i pomaga w leczeniu zarówno noworodków, dzieci, jak i osób starszych.\n1. Zostań wolontariuszem i kwestuj w terenie oraz wirtualnie (stwórz swoją e-skarbonkę i zbieraj wpłaty przez internet) – od 8 listopada.\nb. Możecie również wspomóc finałowych wolontariuszy: gorąca herbata, kawa, poczęstunek, dodatkowe gadżety – to wszystko wolontariusze z pewnością przyjęliby z uśmiechem i umiliłoby im to finałową zbiórkę w mroźną, styczniową niedzielę. Jeśli masz taką możliwość – skontaktuj się z nami.\nCzekamy na Was, a wszelkich informacji jak zawsze chętnie udzielają organizatorzy:\nSzef Sztabu – Agnieszka Mazur wosp@jaslo.org.pl 606 375 262\nAleksander Chwedeńczuk aleksander@jaslo.org.pl 665 296 656\nJasło JS "Consensus" WOŚP


Dzień świąteczny na Łotwie z okazji wizyty papieża Franciszka - RMF24.pl\nPoniedziałek, 24 września 2018 (06:18)\nAktualizacja: Poniedziałek, 24 września 2018 (07:17)\nW trzecim dniu podróży po krajach bałtyckich papież Franciszek przybył w poniedziałek rano na Łotwę. Samolot z papieżem i towarzyszącymi mu osobami, w tym grupą kilkudziesięciu dziennikarzy, wylądował na lotnisku w Rydze. W związku z 10-godzinną wizytą papieża poniedziałek będzie tam dniem świątecznym. Głosowanie w tej sprawie odbyło się w czerwcu w parlamencie w Rydze. Większość mieszkańców Łotwy, bo około 60 procent ludności, to luteranie.\nPapież Franciszek /TOMS KALNINS /PAP/EPA\nFranciszek: Bardzo dobrze znacie cenę odzyskanej wolności\nWyrażając uznanie dla rozwoju łotewskiej kultury i sztuki, papież przywołał słowa jednego z psalmów: Zmieniłeś skargę moją w taniec.\nŚwiętujecie stulecie waszej niepodległości, ważnego momentu dla życia całego społeczeństwa. Bardzo dobrze znacie cenę tej wolności, którą musieliście zdobyć i odzyskać - oświadczył Franciszek, zwracając się do 500 przedstawicieli władz, korpusu dyplomatycznego i organizacji oraz stowarzyszeń społecznych.\nFranciszek wskazywał, że praca na rzecz wolności oznacza angażowanie się w rozwój ludzi i wspólnoty. Jeśli dzisiaj możemy świętować, to dzięki wielu, którzy otworzyli drogi, drzwi, przyszłość i pozostawili w spadku tę samą odpowiedzialność: otwierać przyszłość, dążąc do tego, aby wszystko służyło życiu, rodziło życie - dodał.\nWskaźnik rozwoju społecznego mierzy się również zdolnością do wzrostu i rozmnażania się. Rozwój wspólnot nie dokonuje się ani się nie mierzy wyłącznie potencjałem posiadanych dóbr i zasobów, ale także pragnieniem rodzenia życia i tworzenia przyszłości - oświadczył Franciszek.\nPodkreślił, że warunkiem rozwoju kraju jest jego "zakorzenienie w przeszłości, kreatywność w teraźniejszości oraz zaufanie i nadzieja w przyszłość". Miarą tego jest zdolność do poświęcenia się, czego poprzednie pokolenia potrafiły dać nam świadectwo - dodał papież.\nPoniedziałek dniem świątecznym na Łotwie\nTagi:papież Franciszek, Łotwa\nNewsPapież w Kownie o udręce deportowanych, grozie gett i Syberii\nNewsPapież Franciszek oddał hołd ofiarom getta w Wilnie


Koniec powołania / str 3\n#41 2012-12-19 19:51:22\nOstatnio Pan umocnił mnie co do tego, że chce mnie mieć w zakonie. Pokazał mi to tak wyraźnie, że nigdy bym się nie spodziewała, że On może powiedzieć to tak jasno.\nSłyszałam bardzo podobne stwierdzenie od jednej znajomej siostry...\n#42 2012-12-20 06:53:00\nDziecko Boże, łączmy się w bólu. Może jak porozmawiam ze spowiednikiem, albo z siostrami to mi się co nieco rozjaśni.\nHebronka, myślę, że wystarczy dla nas obu miejsca. Dzieci są taaakie cudowne!\nszukająca Boga, On jest bardzo pomysłowy. Kiedy sobie pomyślę, jak to wszystko się tak poukładało to chce mi się śmiać z samej siebie i swojego wcześniejszego niedowierzania.\n#43 2012-12-23 20:18:02\nDzieci są taaakie cudowne!\npopieram!!! jako studentka pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej\na co do rodziców... tak z mojego skromnego doświadczenia... to się potrafi bardzo diametralnie zmienić w najmniej spodziewanym momencie... moi rodzice wiedzieli o moich planach ponad 5 lat, przed podjęciem przeze mnie ostatecznej decyzji. I byli bardzo przeciwni wizji mnie w życiu zakonnym. I gdy miałam im powiedzieć że już wstępuję, przeżywałam ogromny stres, kilka razy szłam do nich z zamiarem "dzisiaj im powiem" i wchodząc do ich pokoju tchórzyłam... oczyma wyobraźni słyszałam ich tysiące wymówek i pretensji, które na codzień słyszałam w kwestii mojego powołania. I gdy w końcu stwierdziłam, że nie mogę dłużej czekać i zebrałam się na odwagę, przeżyłam szok, bo moim rodzice po raz pierwszy byli mi w tej sprawie przychylni... ale to jeszcze nie był koniec... potem moi rodzice zawieźli mnie do Zgromadzenia, gdy tam wstępowałam i wtedy po raz pierwszy na żywo doświadczyli jak to wszystko wygląda... i wtedy wszystkie ich uprzedzenia minęły. Wreszcie na własne oczy zobaczyli, że ja tam jestem naprawdę szczęśliwa i wszelkie ich sprzeciwy co do mojej obecności tam zniknęły... to cudowne doświadczenie, gdy widzi się jak Bóg przemienia twoich rodziców... niestety nie mogę przy tym nie wspomnieć, że wszystko, co dobre, szybko się kończy... po 7 miesiącach ja musiałam przerwać formację ze względów zdrowotnych, a poglądy moich rodziców na temat zakonu, sióstr, powołania itp. wróciły do "normy"... aktualnie czekam na rozmowę z s.Inspektorką 20 stycznia i mam nadzieję, że podejmie decyzję o możliwości mojego powrotu do Zgromadzenia, wobec poprawy mojego zdrowia (w związku z tym gorąco proszę o modlitwę)... i wiem, że jeśli od września miałabym wrócić do Zgromadzenia, to moi rodzice znów będą temu przeciwni, a ja będę musiała rozpocząć walkę z tym od nowa... ale bardzo mocno doświadczyłam tego, że Bóg potrafi rozwiązać wszystkie takie problemy, które wydają nam się z początku nie do pokonania... i dlatego dziś już ta walka nie napawa mnie lękiem! oczekuję jej z niecierpliwością trochę się rozpisałam, w sumie nie bardzo zgodnie z tematem wątku (bo mimo różnych przeciwności wierzę, że Bóg jest wierny i NIGDY nie zmienia zdania co do naszego powołania), ale tak mnie natchnęły ostatnie wypowiedzi\n#44 2014-12-12 22:11:33\nNie wiem jak się tutaj znalazłam po tak długim czasie, ale czytam sobie i czytam. Wspominam.\nStudiuję pielęgniarstwo. Mam chłopaka od 1,5 roku. Moja wiara... jej nie ma. Czasem tylko mijając siostrę zakonną uśmiecham się smutno.\nMyślę, że powołanie może się skończyć, kiedy kończy się nasza wiara.\n#45 2014-12-16 13:29:07\nJa myślę,że może to jest raczej droga do poznania być może innego powołania. Właśnie po to jest czas 'rozeznawania' żeby móc dokonać wyboru jaką drogą mam iść. Ale nie samemu. Trzeba się modlić. Pytać. Trzeba też patrzeć,czy będąc z kimś ta osoba nie oddala nas od innych ważnych spraw dla nas,czyli tu może być właśnie wiara. To są sprawy bardzo trudne,ale takie nad którymi trzeba się zastanowić.\n#46 2015-04-27 09:31:13\nPo raz kolejny wchodzę na forum, tym razem z lepszymi wieściami. Pan Jezus pociągnął mnie na nowo do siebie. Przebaczył, rozkochał. Teraz widzę, że ten upadek był jednak potrzebny, bo dotarło do mnie, że tylko z Jego łaską możemy działać. Sami zgubimy się szybko, bo jesteśmy bardzo marni i słabi.\nMój chłopak poszedł do Spowiedzi. Ucieszyłam się bardzo, że teraz nam to Bóg ładnie poukłada, że przygotujemy się do tego, aby jak się skończą studia wziąć ślub. Tylko, że odkąd zbliżyłam się na nowo do Jezusa i proszę Go o życie według Jego woli każdego dnia, to znowu wróciło. Ten szept w sercu, przynaglenie, oraz takie uczucie niezadowolenia, że coś jest nie tak, że nie jestem szczęśliwa, że to nie jest moja droga. Jestem teraz na takim samym etapie jak pięć lat temu: "Boże, przecież ja jestem takim grzesznikiem, jeszcze teraz po tym wszystkim, to nie jest możliwe. Ubzdurałam coś sobie. Proszę usuń to.".\nMam takie poczucie, że mogę kochać mocniej. Nie wiem co robić. Myślałam, że zakon był moim pięknym snem, który przeminął. Wtedy Bóg moją duszę napełniał pociechami. Teraz jest oschłość w sercu, tęsknota, brak przeżyć na modlitwie, a jednak głos się odzywa. Tylko przecież ja mam chłopaka. Chłopaka, z którym rozmawialiśmy nie raz o naszej przyszłości. Nie wiem co robić. Może mi ktoś doradzić? Może z własnego doświadczenia? Byliście w podobnej sytuacji?\n#47 2015-04-27 16:25:56\nLenka to bardzo trudne co przeżywasz...ciężko cokolwiek doradzić...może Tobie pomogłyby nabożeństwa w intencji uzdrowienia...na tych nabożeństwach Bóg namacalnie działa i mi dużo rzeczy podczas nich się wyjaśniło...poza tym oklepana rada, ale jakiś Boży kapłan może coś by poradził...wiem jedno, jeśli nie jesteś do końca pewna małżeństwa to nie warto się w nie pchać, bo potem możesz bardzo cierpieć...najgorzej jeśli się pomylimy w wyborze naszej drogi życiowej...\n#48 2015-04-27 17:51:48\nWirydiana, dziękuję Ci za radę. Mam zamiar jechać na Tyski wieczór chwały, który jest dwa razy w roku, może tam mi Jezus wyraźniej da poznać. Widzę to, jak czym dłużej się człowieknie potrafi zdecydować, jak wiele się nowych przeszkód pojawia. A Ty już rozeznałaś? :-)\n#49 2015-04-27 21:07:34\nU mnie mnie to długa historia, próbowałam już, ale odesłali mnie na terapię...\n#50 2015-05-02 15:06:45\nNiech się dzieje co chce. Nie będę Mu się dłużej opierać. Wstąpię. Wygląda na to, że już nawet wiem gdzie.\n#51 2015-05-02 15:40:37\nJa też teraz próbuję drugi raz, odwagi....\n#52 2015-05-05 17:21:35\nWirydiana, nie bójmy się, słuchajmy Go tylko. Wtedy wszystko się uda. Jeśli zostanę utwierdzona na skupieniu u sióstr, na które się wybieram, to będę musiała zdecydować czy już na pewno powiem Mu tak i wstąpię czy nie. Powiem szczerze, że się boję, że już do główy różne myśli przychodzą, walka jest wielka. Chciałam odłożyć tę decyzję na za dwa lata, ale teraz widzę, iż tylko zasmucam Jezusa swoim niedowiarstwem i nieufnością.


Przepis: Kluchy na łachu, czyli pyzy poznańskie z sosem myśliwskim - Proste Przepisy\nWreszcie dostałam z powrotem mojego Canona i z tej radości czym prędzej coś ugotowałam - i teraz podziwiam zdjęcia: jakie wyraźne! jakie piękne kolory! :)))\nCo za zmiana po komórce ;)\nPyzy nazywane są różnie: paruchy, pampuchy, kluchy na łachu (to ostatnie dlatego, że niegdyś gotowano je na kawałku płótna, naciągniętym na garnek). Ja idę z duchem czasu, toteż moje pyzy ugotowałam w parowarze.\nTakie pyzy można oczywiście kupić gotowe w każdym sklepie, i tak robiłam dotychczas, ale postanowiłam wypróbować oryginalny przepis - i wcale nie jest to bardzo trudne.\nDrożdże, cukier wymieszaj z łyżką ciepłego mleka i łyżką mąki. Odstaw w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Pozostałą część mąki przesiej na stolnicy i połącz z resztą mleka, z jajami i wyrośniętym rozczynem. Posól. Ciasto wyrabiaj aż do pojawienia się pęcherzyków powietrza. Dodaj stopioną margarynę, wymieszaj i odstaw dowyrośnięcia. Garnek z wrzącą wodą obwiąż czystą lnianą ściereczką. Z ciasta uformuj małe kulki i układaj je na ściereczkę. Przykryj i gotuj ok. 20 min.\nGrzyby namocz na ok. 2 godziny, ugotuj, pokrój w paski. Boczek pokrój w paski, przesmaż na patelni, dodaj pokrojoną w piórka cebulę i koncentrat pomidorowy, zasmaż. Całość zalej wywarem z grzybów, dodaj pokrojony w paski ogórek, musztardę i rozgnieciony ząbek czosnku. Dopraw do smaku solą, pieprzem, cukremoraz papryka i zagotuj. Tak przygotowany sos zagęść jasnozłotą zasmażką sporządzoną z mąki i smalcu, po czym zmieszaj z winem.\nmargaryna 10 g 2 łyżeczki