San Htun's Diary: September 2013\nအာရှမှာတော့ အလုပ်သမားနေ့မေဒေးနေ့ ဆိုတာ မေလ ၁ ရက်နေ့ဖြစ်ပေမဲ့စတိတ်မှာတော့ စက်တင်ဘာလရဲ့ပထမဆုံး တနင်္လာနေ့ ။ မေဒေးလို့မခေါ်ဘဲ လေဘာဒေးလို့ခေါ်တယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ၊ လေဘာဒေး တနင်္လာနေ့ပိတ်ရက် ၃ ရက်တောင် ခရီးထွက်ကြရအောင်ဆိုတော့ သူတို့ က ဖလော်ရီဒါပြည်နယ် အော်လန်ဒိုမြို့ က ဝေါဒစ်စနေသင်းပတ်ခ်ကို ခွင့် ၃ ရက်တောင် ယူပြီး သွားကြမှာ။ နီပေါအဖွဲ့ နဲ့သွားမှာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုခေါ်လို့မရဘူး။ ပိတ်ရက် ၃ ရက်ကြီးများတောင် အိမ်မှာ မနေနိုင်ပါဘူး တခုခုတော့ သွားရမှဖြစ်မယ်။ တယောက်တည်း ခရီးထွက်လို့ မရတော့ ကပ်ပီတယ်ဟိုက်ကင်းကလပ်နဲ့ငါ တောင်သွားတက်မယ်။\nတောင်တက်ဖို့တင်ဘာလန်းဟိုက်ကင်းရှုးဝယ်၊ ခရီးစဉ်အတွက် ၄၅ ပေးပြီး Reserve လုပ်၊ စတိတ်ရောက်ပြီး ၃ နှစ်အကြာမှာ ငါရဲ့ပထမဆုံး စတိတ်တောင်တက်ခြင်းလို့ကြုံးဝါးမဟဲ့ ပြင်နေတုန်း သူတို့ ခရီးစဉ် ပျက်သွားလို့မြောက်ကာရိုလိုင်နားဖက်ကို ခရီးထွက်မလို့လိုက်မလားတဲ့။ ဆူနမ်တို့ နဲ့ ဆိုရင် ဘယ်သွားသွား ကိုယ်က လိုက်ပြီးသား။ ဘယ်သွားမလဲဆိုတော့ ဘယ်သွားမယ်လို့မစီစဉ်ထားတဲ့ ရောက်ချင်ရာရောက် Road Trip ခရီးစဉ်။ လိုက်ချင်သေးလား လိုက်ဦးမှာ။\nစနေနေ့ မနက် မေရီလန်းကနေ ဗာဂျီးနီးယားကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ဖက်စူးစူး မြောက်ကာရိုလိုင်းနားကုို မောင်းရမှာဆိုတော့ ဗာဂျီးနီးယားက ဘယ်နေရာတွေကို ဝင်လည်ရင် ကောင်းမလဲ ရှာဖွေတော့ Virginia Safari Park : 780 Acre Drive - Thru Adventure ကို သွားမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ကြတယ်။ ဗာဂျီးနီးယားကမ်းခြေရေက ကြည်လဲ့နေပြီး အိုးရှင်းစီးတီးကမ်းခြေထက် လှတယ်လို့ငါ့အိမ်ရှင်က ပြောတယ်။ ဗာဂျီးနီးယားကမ်းခြေကို သွားလည်ရအောင်လို့ကိုယ်အဆိုတင်သွင်းပေမဲ့ သုံးမဲတမဲနဲ့ရှုံးတယ်။\nတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို လှောင်အိမ်ထဲမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း တောတောင်တွေမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးလွှားဆော့ကစားကျက်စားနေတာကို သဘာဝကျကျ တွေ့ မြင်နိုင်ဖို့၂၀၀၀ နွေဦးမှာ ဗာဂျီးနီးယားဆာဖာရီပန်းခြံကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါတယ်။ ၃ မိုင် ကားမောင်းနေတဲ့တလျှောက် ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အစားကျွှေးလို့ရပါတယ်။ ကိုယ်တို့ ကတော့ ကားမမောင်းတော့ဘဲ ဂိုက်က ဦးဆောင်လမ်းညွှန် ရှင်းပြတဲ့ ဝယ်ဂွန်စီးတယ်။ အစာကျွှေးတဲ့အခါ ခွက်ထဲ လက်မရောက်စေဘဲ ဘေးနှစ်ဖက်ကုို သေသေချာချာကိုင်ဖို့ ၊ တကယ်လို့ခွက်ကိုဆွဲထားရင်လည်း ပြန်မလုဖို့ ၊ ဇီးဘရားကတော့ ရန်လိုတတ်လို့အစာမကျွှေးဖို့ညွှန်ကြားပါတယ်။\nဒီအကောင်တွေက အာဖရိကက လာတာ၊ ကုလားအုတ်က ကန္တာရထဲမှာ ရေမသောက်ဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ နေနိုင်တဲ့အကြောင်း၊ ဒီအကောင်ကတော့ အမေရိကားက ရှားပါးမျိုးနွယ်စိတ်တွေဆိုတာ ဂိုက်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြတယ်။ အစာကျွှေးရင် ခွက်အောက်ကို ပြုတ်ကျတာက ခပ်များများ။ အန်ကယ်ကြီးတယောက်က ပါးစပ်ထဲ လောင်းချပြီး အစာကျွှေးတာ ရှားပါးမျိုးစိတ် နွားနောက်ကလည်း အလို်က်အသိ ပါးစပ်ကြီး အကျယ်ကြီးဟလို့ခံတယ်။ ခေါင်းမှာ ချိုရှည်ရှည်ရှိတဲ့ အကောင်တွေ လိုက်ခတ်ရင် သမင်တွေကပြေး။ ကျွှေးပြီးလို့ကားတံခါးပိတ်လိုက်ရင်တောင် အဲဒီကားနားမှာပဲ ရပ်နေရင် တခြားကားတွေကလည်း စိတ်ခြေလက်ရှည် စောင့်လို့ ။ သစ်ကုလားအုတ်ကတော့ ဗိုက်ပြည့်နေပုံရတယ် ဟင့်အင်း လုံးဝမစားဘူးတဲ့။\nသစ်ကုလားအုတ်၊ မျောက်၊ ကျားဖြူ၊ ကျားဝါ ၊ ငှက်တွေ။ မြွေ၊ ပုတ်သင်ညိုဖက်ရောက်တော့ Burmese Python စပါကြီးမြွေနှစ်မျိုးတောင်တွေ့ တော ရာမားက နင်တို့ နိုင်ငံက မြွေတော်တော်ပေါတယ် ထင်တယ်တဲ့။ သားပိုက်ကောင်ကိုတော့ မတွေ့ ခဲ့ဘူး မိုးရွာနေလို့အိမ်တွင်းအောင်းနေတယ်ထင်ပါ့။ အနှစ်တစ်ရာကျော်တောင် အသက်ရှည်တဲ့ ကမ္ဘာလိပ်တွေ တွေ့ တယ်။ ဝါ ၊ ပြာ၊ စိမ်း အရောင်စုံနေတဲ့ ကြက်တူရွေးတွေက လှလိုက်တာ။ အစာကျွှေးလို့ လည်း ရတယ်။\nRed Jasmine Thai Cusine ထိုင်းဆိုင်မှာ ဝင်စားတော့ နေ့ လည်တော်တော် စောင်းနေပြီ။ ဆူနမ် ဖေ့ဘွတ်မှာ ချက်ကင်တော့ ကိုယ်တို့ ရောက်နေတာ ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ် Vinton ဗင်တန်မြို့ တဲ့။ မြောက်ကာရိုလိုင်းနားက မီးပြတိုက် Light House ကို သွားမယ်လို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဟင် နင်တို့ က တောထဲကို သွားမှာဆိုလို့ငါက အင်္ကျီနှစ်စုံပဲ ယူလာတာ ဆူနမ် နင်ရော။ ငါ နှစ်စုံ။ ရာမား နင်ရော ငါလည်း နှစ်စုံ။ အမ်းထရူး လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြတယ်။ အံမယ် ဒင်းက မိန်းကလေးတွေထက် ပိုယူလာပါလား။ ကဲလေ ငါတို့ မိန်းကလေးတွေ လျှော့ပင်းကြရအောင် အနီးအနားက Macy မှာရပ်။\nတောင်တွေ ပတ်လည်ဝိုင်းရံထားတဲ့ မြို့ ကလေးက သာယာလိုက်တာ။ စန်းစန်း တောင်တွေမြင်တော့ တောင်တက်ချင်နေလား၊ အနီးအနားက လေဆိပ်မှာ ချပေးမယ်၊ နီးစပ်ရာ လေယာဉ်နဲ့ ပြန်ပြီး ရှန်နန်ဒိုးဝါးတောင်ကို သွားတက်ပေတော့။ ဟေ့ တောင်တက်တယ်ဆိုတာ နင်တို့ ခရီးမသွားလို့ငါ သွားတက်တာ။ နင်တို့ ခရီးသွားမယ်ဆိုရော အဲဒီတောင်တက်တာ ဖျက်ပြီး နင်တို့ နဲ့ငါ လိုက်တာပဲ။ နင်တို့ က ငါရဲ့ ပထမ ဦးစားပေး သဘောပေါက် ဟွန့် ။ သူတို့ သည် ဤကဲ့သို့ကျီစားတတ်ပါသည်။\nအင်္ကျီ ၃ စုံပါတဲ့ အမ်းထရူးကပါ ဝင်လျှော့ပင်းတယ်။ ဆူနမ့်ဖေ့ဘွတ် ချက်ကင်အရ ကိုယ်တို့ ရောက်နေတာ Vally View Mall ဗာဂျီးနီးယားပြည်နယ် Roanoke မြို့ လေးတဲ့။ Receipt ကို ကြည့်ပြီး ရာမားက စန်းစန်း ဆူနမ့်အင်္ကျီဘယ်လောက်လဲ ခန့် မှန်းကြည့်စမ်း။ ၈ ကျပ် ၁၀ ။ ဘယ်ကသာ ၃ကျပ်တဲ့။ ဟား...ဟား...ဟား... ၃ ကျပ်တန် အင်္ကျီ တခါမှ မကြားဖူးဘူး ငါတို့ အားလုံး ၁၅ ပေးရတာ။ အောင်မလေး ပိုးစိုးပက်စက် တန်တာနော်။ အိပ်တန်းပြန်တဲ့ငှက်တွေ၊ တိမ်ခိုးဝေနေတဲ့ တောင်တန်းတွေ။ အစက မြောက်ကာရိုလိုင်းနားပြည်နယ် Charlotte မြို့ မှာ ညစာစားပြီး ညအိပ်မလို့စိတ်ကူးထားတာ ည ၁၁ နာရီ ထိုးနေပြီ ချားလော့မြို့ ကို နောက်ထပ် ၃ နာရီလောက် မောင်းရဦးမှာမို့အနီးအနားကမြို့ မှာ ရုပ်ရှင်ဝင်ကြည့်ပြီး ညအိပ်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။\nည ၁၁ နာရီ The Grand Movie Theater မှာ 3D ကြည့်ကြတာ One Direction ။ 1D ဆိုတာ ခုနာမည်ကြီးနေတဲ့ အင်္ဂလန်က Boy Band ပါ။ အဖွဲ့ ဝင်အားလုံး ၁၈ နှစ် ကနေ ၂၁ နှစ် အသက်ကငယ်ငယ် ရုပ်ကချောချော သီချင်းကကောင်း။ ရေဒီယိုမှာ နားထောင်ဖူး၊ ယူကျူမှာ ကြည့်ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်နာမည်ကြီးမှန်း သိဘူး။ အဲဒီရုပ်ရှင်လည်းပြီးရော ဆူနမ်က သူ 1D ကို Fall in love ဖြစ်သွားပါရင်တဲ့။ 1D သီချင်းတွေ နားထောင်ရရင် ဦးနှောက်မှာ ပျော်ရွှင်မှုလို့ခံစားရလို့ လူတွေအသည်းခိုက်နေတာလို့ဦးနှောက်နဲ့ အာရုံကြောပညာရှင်က ဆိုပါတယ်။ ကိုယ်လည်း ဘာထူးလဲ 1D ကို Fall in love ဖြစ်သွားလို့ကြုံသလို နားထောင်တယ်း) ။ ဆူနမ့်ဖေ့ဘွတ်ချက်ကင်အရ ကိုယ်တို့ ရောက်နေတာ မြောက်ကာရိုလိုင်းနားပြည်နယ် Winston - Salem မြို့ ပါတဲ့။\nည ၁၂ နာရီကျော်နေပြီမို့တမြို့ လုံးက စားသောက်ဆိုင်တွေလည်း ပိတ်ကုန်ပြီ။ ဆူနမ်နဲ့အမ်းထရူး ညစာထွက်ဝယ်ချိန်မှာ ကိုယ်က တရေးနှပ်။ ရာမားက ရေချိုးပြီး ထွက်အလာ ကိုယ်က မျက်လုံးအဖွင့် လန့် ပြီးမအော်မိတာ ကံကောင်း။ လား...လား အိုင်းရှဲဒိုးတွေက မျက်လုံးအောက်မှာ စွန်းနေတာ သရဲမှတ်လို့ ။ ဆူနမ်နဲ့အမ်းထရူးကို ပြောပြေတော့ အေး နောက်ဆို လက်ပါမြှောက်ပြီး စန်း...စန်း ဆိုပြီး နင့်ကို ခြောက်ခိုင်းမယ်တဲ့ ကောင်းရော။ Tacol Bell ဆိုင်က Chicken Tacol ဆိုတာ အတော်ကောင်းတယ်။ Tacol ဆိုတာ မက်ဆီကန် အစားအစာ နံပြားလိုဟာမျိုးမှာ ကြက်သား၊ ဂေါ်ဖီတို့ထည့်ထားတာ။\nဂရိတ်စမုတ်ကီတောင်တွေနဲ့နီးနေပြီမို့တန်နက်ဆီပြည်နယ်ကို သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လို်က်တယ်။ ကမ့်ပင်းဖို့နေရာဘွတ်ကင်းတော့ ၁ ထောင်ကျော် နေရာတွေက ပြည့်နေပြီ။ ကံကောင်းချင်တော့ တနေရာရတယ်။ အရီဇိုးနားပြည်နယ်က ဂရမ်းကမ်ညမ် Grand Canyon ပြီးရင် တန်နက်ဆီပြည်နယ် ဂရိတ်စမုတ်ကီတောင် Great Smokey Mountains က လာရောက်လည်ပတ်သူ ဒုတိယအများဆုံး။ တန်နက်ဆီပြည်နယ် ဂရိတ်စမုတ်ကီတောင်တွေထဲ ဝင်ရင်ပဲ တောင်တွေက စိမ်းညှို့ လို့ ။ Waterville မြို့ ဆိုတဲ့ဆိုင်းဘုတ်တွေ့ လိုက်ရချိန် ကောင်းကင်က Water တွေ ပြိုဆင်းလာလို့ Waterville မြို့ က water တွေနဲ့တကယ်ကြိုဆိုတာပဲလို့ပြောစမှတ်တွင်ရော။\nနေ့ လည်စာကို တရုတ်ဘူဖေးဆိုင်မှာစားတော့ မကောင်းလိုက်တာ။ ဖေ့ဘွတ်မှာ ဆူနမ် ချက်မကင်ထားတော့ ဘယ်နေရာမှန်းတော့ မသိဘူး တန်နက်ဆီပြည်နယ် ဂရိတ်စမုတ်ကီးတောင်နားမှာ နေပါလိမ့်မယ်။ အနီးအနားက Walmart မှာ ဘာဘီကျူးအတွက် လိုအပ်တဲ့ အသားချောင်း၊ ကြက်သား၊ ပြောင်းဖူး၊ အာလူးဝယ်တော့ သေနတ်တွေရောင်းတာ တွေ့ တယ်။ ဆူနမ်က Walmart မှာ သေနတ်တွေတွေ့ ၊ အမဲလိုက်အကြောင်း ပြောနေကြတာ၊ လူမည်း၊ အာရှ တယောက်မှ မတွေ့ ဘူး၊ လူဖြူတွေ ကို်ယ်တို့ တွေကို အထူးအဆန်းလို ဝိုင်းကြည့်နေတာ တမျိုးမခံစားရဘူးလားတဲ့။ ငါလား...သိတောင် မသိလိုက်ဘူး.. ကောင်းရော။\nကန်တက်ကီအိမ်ရှင်အမက ပြောဖူးတယ်။ အိမ်က မြို့ ရဲ့ အရှေ့ တောင်ဖက် လူလတ်တန်းစားတွေ နေတဲ့နေရာ၊ အလုပ်က အရှေ့ ဖက် သူဋ္ဌေးတွေ နေတဲ့နေရာမှာ နင် ကံကောင်းတယ်တဲ့။ မြို့ ရဲ့ အနောက်ဖက်က သေနတ်ပစ်၊ မူးယစ်ဆေး၊ ခုနစ်လွှာချွှပ်ကလပ်တွေနဲ့ဘလက်နယ်မြေ။ မြို့ တောင်ဖက်က လက်လုပ်လက်စား လူဖြူတွေ။ သူတို့ က တစိမ်းဆို မကြိုက်သလို ခေါ်ပြောလာနှုတ်ဆက်မှာ မဟုတ်လို့တယောက်တည်းသီးသန့် နေရသလို ခံစားရလိမ့်မယ်တဲ့။\nကမ့်ပင်းတဲ့နေရာဆီ အသွား တောင်တွေကြားထဲက မြို့ သေးသေးမှာ လူတွေကြိတ်ကြိတ်တိုး လမ်းတွေပိတ်နေလိုက်တာ။ အိုးရှင်းစီးတီးတွေ Ripley ရဲ့Believe it or not ၊ လေဆာရောင်ခြည်၊ ပွဲဈေးတန်းတွေ၊ ဟော်တယ်တွေနဲ့ စည်ကားတယ်။ တောင်ထိပ်အထိ ကေဘယ်လို ထိုင်ခုံစီးရင်း ရောက်တဲ့အရာ၊ မြို့ လေးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေတဲ့ စမ်းချောင်းလေးတွေနဲ့သာယာလိုက်တာ။ သမိုင်းဝင် တန်နက်စီပြည်နယ် Gatlinburg မြို့ လေးပါတဲ့။\nကောင်တာမှာ အွန်လိုင်းက ကမ့်ပင်းခပေးချေပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဘွတ်ကင်းအကြောင်း သွားမေးတော့ ကိုယ်တို့ ကမ့်ပင်းမယ့်နေရာက မိုင်၂၀ အဝေးက B - 19 ဆိုတယ့် နေရာပါတဲ့။ လမ်းတလျှောက် သစ်ပင်ကြီးတွေက စိမ်းလန်းလို့ ၊ တောင်တွေက မြူခိုးဝေလို့ ။ ဗျူးပွိုင့်ဆိုရင် ဓာတ်ပုံဆင်းရိုက်ကြတာ မိုးရွာမှပဲ ရပ်တော့တယ်။ ကမ့်ပင်းတဲ့နေရာရောက်ရော တော်တော်များများ ကမ့်ထိုးပြီးလို့ဘာဘီကျူး အသီးသီး ကင်နေကြတာ မီးခိုးတွေတထောင်းထောင်း ထလို့ ။ ကမ်းပင်းစပေါ့မှာ ကားပါကင်ထိုးပြီး မြေဖို့ ထားတဲ့နေရာမှာ တဲထိုးကြတယ်။ ကိုယ်တို့ ရဲ့ ပထမဆုံး ယူအက်စ်ကမ့်ပင်းပါ။ သံကြိုးတွေကိုဆက်၊ တဲ မယိုင်လဲအေင် လေးထောင့်မှာ အချွှန်တွေစိုက်၊ Sleeping Bag တွေ ခင်း၊ ခေါင်းအုံးတွေ၊ စောင်တွေသယ် ဖြန့် ခင်း။\nဘာဘီကျူးဖို့ထင်းထည့် ဓာတ်ဆီဖြန်း မီးညှိ။ ဓာတ်ဆီကုန်ရော မီးက ငြိမ်းသွားပြန်ရော။ ဓာတ်ဆီထည့်လိုက် မီးတောက်လာလိုက် မီးငြိမ်းသွားလိုက် ဓာတ်ဆီထပ်ထည့်လိုက်နဲ့ ။ ဘေးနားကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဘီကျူးတွေ ကင်နေကြတာ ညှော်နံ့ တွေ တထောင်းထောင်း။ အဲဒီအနံ့ တွေရရင် ဗိုက်ကဆာ။ ကိုယ်တွေမှာတော့ မီးခိုးတထောင်းထောင်းထဖို့ ထား မီးလေးတောင်မစွဲ။ ထင်းကအစို မိုးက တဖြောက်ဖြောက်။ အမ်းထရူးရဲ့စိတ်ကူးအရ တစ်ရှူးတွေကို မီးစာစလိုလိပ် ဆီဆွတ်ပြီး မီးရှို့ ။ ဆီညှော်နံ့ တွေ တထောင်းထောင်း၊ မီးခိုးတွေ တအူအူ။ စမုတ်ကီတောင်တန်းကြီး ပိုစမုတ်ကီဖြစ်အောင် ကိုယ်တို့ ပါဝင်အားဖြည့်ပေးခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။ ကိုယ်က တစ်ရှူး မပြတ်လိပ်၊ ရာမားက ဆီဆွတ်ပြီး ပစ်ထည့်၊ အမ်းထရူးက ဓာတ်ဆီထည့်၊ ဆူနမ်က မီးညှိ။ လေးယောက်သား ဘာဘီကျူးဖို့မီးဖိုကြတာ တဖားဖားနေရောပဲ။\nထင်း မီးနည်းနည်းစွဲတော့ ဆူနမ်နဲ့ ရာမားက တဖူးဖူးမှုတ်၊ ကိုယ်က လက်ကမ်းစာစောင်ယူ ယပ်ခပ်။ အမ်းထရူးက လက်ကမ်းစာစောင်ကို ပြောင်းလိုလိပ် ဖူးဖူးမှုတ်ပြရင်း ဒီနည်းက ပိုထိရောက်တယ်၊ လေလည်း ပိုရတယ်တဲ့။ ကိုယ်က ကော်ဗူးအဖုံးကို ယူပြီး လေကို တရစပ် မရပ်မနား ခပ်တော့ ထင်းက မီးပိုစွဲပြီး မီးနည်းနည်းတောက်လာတယ်။ ဆူနမ်နဲ့အမ်းထရူးက San San, you can do it. you can do it လို သံပြိုင်ဝိုင်းအော်၊ ကိုယ်ကလည်း yes i can do it ဆိုပြီး ပလပ်စတစ်အဖုံးနဲ့တရစပ် ယပ်ခပ်လိုက်တာ နောက်ဆုံးမီးတောက်လာတော့ ဆူနမ်နဲ့အမ်းထရူးက ပခုံးပုတ်ပြီး good job တဲ့။ တောက်လာတဲ့မီးလေး ငြိမ်းမသွားခင် ဆော့ဆိတ် အသားချောင်းကို တုတ်ထိုးပြီး ကင်ကြတယ်။\nမီးအရှိန်ရလာတော့ ဗန်းပေါ်မှာ အသားတွေတင်။ မီးကမစွဲသေးတော့ တစ်ရှူးမီးစာ ဆီဆွတ်ထည့်၊ ဓာတ်ဆီလောင်း၊ ရာမားက တစ်ရှူးလိပ်ထဲက စက္ကူပြောင်းနဲ့ဖူးဖူးမှုတ်၊ ကိုယ်က ယပ်ခတ်။ ဆူနမ်က နင် ခြင်္သေကျွှန်းက East Coast မှာ ဘာဘီကျူး ကင်တယ်ဆို နင် ဘာတွေလုပ်လဲ။ ငါလား.. ဘာမှမလုပ်ဘူး မလေးတရုတ်မ ထိန်ထိန်က မီးဖိုတယ်၊ ကင်တယ်၊ အကျက်ညီအောင် လှည့်ပေးတယ်။ ငါက နည်းနည်းကူလုပ်ပေးပြီး အဆင်သင့် ထိုင်စားတာ။ အင်း.. နင့်လုပ်အား ပါစေချင်ရင် ဘာဘီကျူးကင်မှပဲ။ ညစာကို ည ၁၀ လောက်မှ စားရတယ်။ ကိုယ်တို့ စားဖူးသမျှထဲမှာ ဒီဘာဘီကျူးဆော့ဆိတ်က အကောင်းဆုံး။ တကယ့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကင်ရလို့ နဲ့တူပါရဲ့ ။ ရားမားက Phu Phu Master ကိုယ်က Wind Master ဖြစ်သွားတယ်။ တရုတ်သိုင်းကားထဲက နာမည်တွေလို့မထင်နဲ့ နော်။ ရာမားက ဖူးဖူး မှုတ်ရလို့ကိုယ်က ပလတ်စတစ်အဖုံးနဲ့လေရအောင် ယပ်ခပ်ရလို့း) ။\nဝက်ဝံ ကျက်စားတတ်တဲ့ ဒေသမို့အစားအသောက်တွေကို ကားနောက်ဖုံးထဲ ထည့်သိမ်းရတယ်။ အိပ်တော့လည်း ဝက်ဝံရန်ကြောင့် အလယ်ကို လုကြတယ်ဗျား။ အင်တာနက်လည်း မရ၊ ပင်ပန်းတော့ အံစာတုံးတပွဲတောင် မပြီးဘူး အိပ်ကြတော့တာပဲ။ ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းက ဆော့ဖူးတဲ့ အံစားတုံးခေါက်၊ ကျတဲ့နံပါတ်အတိုင်းသွား၊ လှေကားနဲ့ တွေ့ ရင် အမြှင့်တက်၊ မြွေနဲ့ တွေ့ ရင် မြှိချခံရပြီး မြွေအမြီးထိ ဆင်းရတဲ့ ဆော့ကစားနည်းလေးပါ။\nစမ်းရေစီးသံ တသွင်သွင်၊ ကျေးငှက်သံတွေ တစီစီနဲ့မနက်ခင်းက အေးချမ်းလိုက်တာ။ မြေကြီးက မညီမညာဆိုတော့ ကျောနည်းနည်း နာတယ်။ အနီးအနားက အများသုံးအိမ်သာမှာ မျက်နှာသွားသစ်။ ကော်ဖီဖျော်ဖို့ရေနွေးကြိုတော့ မီးဖိုတာ နည်းနည်းလွယ်တယ်။ မနေ့ ကလောက် မခက်ဘူး။ ဘာဘီကျူးတွေ ပြန်နွေး၊ ပြောင်းဖူးကင်။ စမုတ်ကီကော်ဖီတဲ့ ကြားဖူးကြရဲ့ လားဟင်။ မနေ့ က ဘာဘီကျူးကင်ထားတဲ့ ဗန်းမှာ ရေနွေးအိုး ကြိုတော့ ဘာဘီကျူးနံ့စွဲနေတဲ့ရေနဲ့ဖျော်ထားတဲ့ကော်ဖီ။ မနက်အစောကြီး ဘာဘီကျူးစားရမှာလား ဟင့်အင်းဆိုတော့ ဒါ Brunch တဲ့။ စတိတ်မှာ Breakfast ထက်နောက်ကျ၊ Lunch ထက်လည်းစောတဲ့ Brunch ကို မနက် ၁၀၊ ၁၁ နာရီလောက်မှာ စားလေ့ရှိပါတယ်။\nပြီးတော့ အမ်းထရူးက ဂီတာတီး၊ ဆူနမ်နဲ့ ရာမားက သံပြိုင်ဆို။ ရာမားက လက်နှစ်ဖက် အတင်းဆောင့်ပြီး ကပြ။ ကုိုယ်နဲ့ဘာသာစကားမတူတော့ သူတို့ နဲ့သံပြိုင်မဆိုနိုင်။ ကိုယ်ဆိုနိုင်တာဆိုလို့ကွတ်ချီ ကွတ်ချီ ကိုယ်တာဟဲ ဆိုတဲ့တကြောင်းနဲ့McFly ရဲ့It's all about you သံပြိုင်ပိုဒ်။ တခါတလေ တွေးမိတယ် သူတို့ တွေသာ မြန်မာစကားပြောတဲ့ မြန်မာလေးတွေဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ ။ အမ်းထရူးက Guitarist ဆူနမ်က Singer ရာမားက Dancer ၊ Perfect Band လေး ကိုယ့်မှာရှိတယ်။\nပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၁ နာရီ မြင်းစီးကြပါတယ်။ တန်ဖိုးထဲမှာ အာမခံလည်း ပါတယ်။ မော်တင်ဘုရားပွဲမှာ ဝါးသေနတ်ကိုင် မြင်းစီးရိုက်ထားတဲ့ ၅ နှစ်သား ပြောင်စပ်စပ် မောင်မောင့်ဓာတ်ပုံလေးကို ပြေးသတိရတယ်။ မြင်းစီးဖို့ လား ဝေးရော...မြင်းကန်ရင် သေတတ်လို့အမေက မြင်းနားတောင် ကပ်ခွင့်မပေးဘူး။ ဆူနမ်က စန်းစန်း နင် ရှေ့ ကစီး ငါတို့ နောက်ကလိုက်မယ်တဲ့။ ကိစ္စမရှိဘူး ခြင်္သေကျွှန်းက ရိုလာကိုစတာ အပြာမှာ ရှေ့ ဆုံးတန်းမှာ ယောက်ျားတွေနဲ့ အပြိုင်စီး အသေအော်ခဲ့တဲ့ ငါပါကွ။ ရှေ့ ဆုံးကနေ မစီးလိုက်ရပါဘူး၊ ဆူနမ် လာ တက်၊ အမ်းထရူး လာ တက်၊ ကိုယ် လာ တက်၊ ရာမာ လာ တက်နဲ့နောက်ဆုံး ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်အလိုက် သင့်တော်ရာ မြင်းတွေခေါ်ပြီး စီးခိုင်းသွားတာပဲ။\nဘယ်ကွေ့ ချင်ရင် ဘယ်ကိုဆွဲ၊ ညာကွေ့ ချင်ရင် ညာကိုဆွဲ၊ သွားချင်ရင် ကန် လွယ်သားပဲ။ ခရီးတောင် မစသေးဘူး ကိုယ့်မြင်းက ဘေးလမ်းကို ကွေ့ သွားလို့ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ပူထူသွားတာ တခြားသူတွေ အော်တာလည်း မကြား။ ဆူပါဗိုက်ဆာက လာပြီးဆွဲပြ ကစ်ပြမှ သိသွားတယ်။ ကိုယ့်မြင်းက တလမ်းလုံး ပေကပ်ကပ်၊ ရပ်ပြီးအပင်တွေစား၊ ကိုယ်က အတင်းဆွဲ ကောင်းကောင်းသွားလို့အော်၊ နောက်က ရာမားမြင်းက ကိုယ့်မြင်းကို ကြောက်လို့အနားမကပ်ဘူး ကိုယ့်မြင်းနဲ့ သူနဲ့ ကြား နေရာအတော်လေး ခွာထားပြီး ရပ်နေတတ်တယ်။ ကိုယ့်မြင်းက ချယ်စီတဲ့ အညိုရောင် အသက် ၁၀နှစ် မြင်းတို့ အသက်အရွယ်အရ ငယ်သေးတယ်လို့ဆိုတယ်။\nကိုယ့်မြင့်က ရုတ်တရပ် ရပ်သွားလို့ဘေးကိုကန် မထိဘူးထင်ပြီး အားထည့်ကန်။ ပြီးတော့မှ သိတယ် ရှူးရှူးပေါက်တာကိုး။ ကန်ပြီးသွားပြီ မတတ်နိုင်တော့ဘူး I am so sorry ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ မြင်းက နားလည်လား မလည်လားတော့မသိ။ ကိုယ်မြင်းက ရပ်ပြီး အပင်စား ကိုယ်က အတင်းဆွဲလှည့် ရာမားမြင်းက ကိုယ့်မြင်းကို ကြောက်လို့သူသတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာအဝေးမှာနေပြီး ကိုယ်မြင်း အနီးအနား လုံးဝမလာ။ ကိုယ်တို့ က ရာမားမြင်းကို စောင့်။ ဆူပါဗိုက်ဆာက မြင်းစီးနေတဲ့ကိုယ်တို့ ကုို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးတယ်။ ဆင်မယဉ်သာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ရာမားကို အံမယ် ရာမား နင်က လူပါ မော်ဒယ်ဂဲလ် မဟုတ်ဘူး မြင်းကပါ မော်ဒယ်ဂဲလ်။ နင်ရော ဘာထူးလဲ လူက ပေကပ်ကပ်ရုံတင်မကဘူး မြင်းကပါ ပေကပ်ကပ်။\nတောလမ်းလေးတလျှောက် နေပျောက်မထိုးတဲ့ သစ်ပင်ကြားတွေမှာ ဟုိုးအောက်ကားလမ်းမကြီးက ကားသံတဝီဝီ နားဆင်လို့မြင်းက ပေကပ်ကပ်လုပ်ရင် ဆွဲလှည့်လိုက် ရာမားမြင်းကို စောင့်လိုက် စမ်းချောင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်လိုက် တောင်မြင့်မြင့်တွေ တက်လိုက် တောင်စောင်းတွေကို အရှိန်နဲ့ ဆင်းလိုက် လေလေးတချွှန်ချွှန် သီချင်းလေးတညည်းသည်းနဲ့ပထမဆုံး မြင်းစီးရတာ ထိတ်လန့် သလို ပျော်စရာလည်း ကောင်းသား။ ဆားဗစ်ကောင်းတာမို့လိုလိုလားလား တစ်ဖ်ပေးကြတယ်။ တနာရီစီးတာ ပေါင်တွေကွလို့ ။\nအမေရိကန်တွေ သဘာဝတောတောင်တွေ ထိန်းသိမ်းထားတာ အတော့်ကို ချီးမွမ်းစရာ။ တတောင်ဆင်း တတောင်တက် မြင့်မားတဲ့သစ်ပင်ကြီးတွေ မြူခိုးဝေနေတဲ့တောင်တန်းတွေကို မော်တော်ဘိုက်နဲ့လည်ကြသူတွေကို တွေ့ တယ်။ ရေတံခွန်ဆီသွားတော့ အတက်မှာ မောဟိုက်နေပေမဲ့ရေတံခွန်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့မောပန်းတာတွေပျောက်သွားလောက်အောင် ရေတံခွန်လေးက လှပတယ်။ နာမည်တော့ မမှတ်မိဘူး။\nနေ့ လည်စာကို တောနက်ထဲက မြို့ သေးသေးလေးပေမဲ့ စည်ကားလွန်းတဲ့ Gatlinburg မြို့ က မက်ဆီကန်စားသောက်ဆိုင်မှာ စားကြတယ်။ တောင်ထိအထိ ကေဘယ်ကားလို တရွေ့ ရွေ့ တက်နေတဲ့ ထိုင်ခုံကားကို ကိုယ်က တက်ချင်တာဆိုတော့ မေရီလန်းကို ၈ နာရီမောင်းရမှာ ခုနေတောက်လျှောက် မောင်းရင်တောင် မနက် ၁ နာရီမှ ရောက်မှာ အဲဒီဟာစီးရင် ၂ နာရီလောက် ကြာမှာ စီးနဲ့ နော်။\nကားလမ်းဘေး လူလုပ်ရေတံခွန်လေးက ရေတွေဖြာဆင်းနေတော့\nဆူနမ်းWow !\nစန်းစန်းIt is not wow !\nဆူနမ်းFor me, it is wow.\nအမ်းထရူး၊ ရာမားးဟား...ဟား...\nတိုက်အမြင့်ကြီးကို ကင်းကောင် ဖက်တွယ်နေသဏ္ဌန် ဆောက်ထားတော့ Wow ၊ တိုက်ကားတွေ၊ ရိုလာကိုစတာတွေ့ တော့ အချိန်မရှိတော့လို့ ကွာ... အချိန်များရှိလို့ ကတော့လား... နာသကွာနဲ့ဆူနမ်တို့ က ညည်းညူကြတယ်။ အသက် ၃၀ ပေမဲ့ တိုက်ကားစီးချင်၊ ရိုလာကိုစတာစီးချင်ကြတဲ့ ဆူနမ်တို့ ကို ကိုယ်က Kids လို့ဆိုပေမဲ့ အဲဒီ Kids တွေက ကိုယ့်ကို ပြန်စောင့်ရှောက်နေရတယ်။ လမ်းတလျှောက် သူတို့ တွေက စကားတပြောပြော ကိုယ်ကလည်း တလမ်းလုံး အိပ်လာလိုက်တာ မနက် ၂ နာရီ အိမ်ရောက်တော့မှ နိုးတော့တယ်။\nလေဘာဒေးနောက်နေ့ ကို vacation leave ယူထားတာ ပရောဂျက်မန်နေဂျာ ကင်ဟန်ဒါဆန်က Work from home လို့ ပြောင်းပေးပြီး vacation leave ကို သိမ်းထားတဲ့။ ကိုယ့်ကွန်ပျူတာက မတ်ဘွတ်မို့ လို့ရုံးကဆာဗာကုို မချိတ်နိုင်တော့ ကိုယ်က work from home လို့မရဘူး။ ဆူနမ်က သူ့ ပုံတွေကို ဘလော့မှာတင်တာ မကြိုက်ဘူး။ သူ့ နာမည်ကို ဂူဂယ်မှာ ရိုက်ထည့်လိုက်တာ ကိုယ့်ဘလော့ကြီး တက်လာပြီး ကိုယ့်ပုံကနည်းနည်း သူ့ ပုံတွေများများ တင်လို့ တဲ့ (အဲဒီတော့ ကိုယ့်ပုံတွေ များများတင်မယ်နော်) ။ ခရစ်ဒစ်ကဒ်ဓာတ်ပုံကို အိတ်မှောက်တဲ့ပို့ စ်မှာ တွေ့ လိုက်ရတော့ သူရှော့ခ်ဖြစ်သွားတဲ့ တင်စရာလားတဲ့။ ကိုယ့်ပုံပဲပါတဲ့ဓာတ်ပုံတွေပဲ ရွေးပေးတယ်။ အားလုံးပေးပါဟယ် နင့်ပုံတွေ မတင်ဘူးဆိုတော့ ယုံဘူးတဲ့။\nသူမပေးတဲ့ သူတို့ ပုံတွေက ကိုယ်ကလဲ ဘယ်ရမလဲ သူတို့ ဖေ့ဘွတ်ကနေ ဒေါင်းပြီးတင်တယ်။ သူတို့ မပါတဲ့ပုံတွေဆိုတာကလည်း မရှိသလောက် ( ကိုယ့်လို ဒီစီကို ကိုယ်တယောက်တည်း သွားလည်မှပဲ ရိုက်ပေးမဲ့သူမရှိလို့ရှုခင်းပုံတွေ၊ အဆောက်အဦးပုံတွေ၊ ပန်းပုံတွေ ဘယ်သူမှမပါတဲ့ပုံတွေ ရမယ်)၊ ကိုယ်တို့ အပျော်တွေကို ဓာတ်ပုံကနေ စာလာဖတ်သူတွေ ပျော်သွားရအောင် တင်တာပါ ဆူနမ်ရယ်။ ဒီပို့ စ်ကို ဆူနမ်မြင်ရင် ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုပြောဦးမလဲမသိ။ နင့်ကိုမယုံတာ အဲဒါကြောင့်လို့ပြောမလား၊ နင့်ပုံမတင်ဘဲ ငါ့ပုံ ဘာလို့ တင်တာလဲ ပြောမလား၊ ဘာလို့ ဒါတွေ လျှောက်ရေးနေတာလဲ Privacy မရှိဘူးလို့ပြောမလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်\nSmoky coffee, smoky corn & smoky BBQ\nSmoky day at Great Smoky Mountains.\nဂရိတ်စမုတ်ကီတောင်တန်းများဆီမှ စမုတ်ကီခဲ့သော နေ့ လေးတရက် အမှတ်တရ\nစက်တင်ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၃။\nP.S : Sunam does not like to put her photos on my blog. But we usually take the group photo and my photos are few. Sorry about that, Sunam. My apologizes.


ရခိုင်ရိုးရာမြေထည်လုပ်ငန်းကို ထိန်းသိမ်းနေသော အမျိုးသမီးများ – HI Burma\nHome\tဆောင်းပါး\tရခိုင်ရိုးရာမြေထည်လုပ်ငန်းကို ထိန်းသိမ်းနေသော အမျိုးသမီးများ\nမိုးထဲလေထဲမှ မြေထည်အိုးများကို သယ်ပိုးရွှေ့ပြောင်းရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေရှာသော သမီးငယ် ကိုကြည့်ကာ ဒေါ်စန်းစန်းဦးတစ်ယောက် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပါ မည်ဟုဆိုသော်လည်း “ အမေက အသက်ကြီးပြီ…. မိုးစိုရင် နေမကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟုဆိုကာ သမီးက ငြင်း ဆန်သည်။ မိုးစဲသည့်အချိန်တွင်မှ ရွှေ့ပြောင်းရန်ပြောဆိုသော်လည်း “မိုးရေထဲမှာ မြေထည်အိုးတွေ ပျက်စီးကုန် လိမ့်မယ် အမေ” ဟု သမီးက စိုးရိမ်စကား ဆိုပြန်သည်။ ခေါင်းမာလွန်းသော မခင်ခင်သန်း ကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်စန်းစန်းဦးတစ်ယောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချရတော့၏။ အမှန်စင်စစ် သည်လိုအလုပ်မျိုးက ယောကျ်ားသားအားနှင့်သာ ပိုမိုကိုက်ညီသောအလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ဒေါ်စန်းစန်းဦးတို့ မိသားစုတွင်တော့ ကြုံလာသမျှအလုပ်ကို ရွေးချယ်ခွင့်မရှိပဲ လုပ်ကိုင်ကြရသည်။\nမိုးကျလာပြီဆိုသည်နှင့် နွေရာသီကရောင်းမစွံခဲ့သောမြေထည်အိုးများကို အမိုးအကာအောက်သို့သယ် ပိုးရွှေ့ပြောင်းရခြင်းမှာ သည်ဖက်နှစ်များအတွင်း၌ အလုပ်တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကုန်လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း က ရခိုင်ပြည်နယ်နေရာအနှံ့အပြားတွင် မြန်မာ့တပ်မတော်နှင့် ရခိုင့်တပ်တော်(AA) တို့ တိုက်ပွဲများ အပြင်းအ ထန်ဖြစ်ပွားနေခဲ့ကြသဖြင့် ဒေါ်စန်းစန်းဦးတို့ကဲ့သို့ မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူများအတွက် မြေထည် ပစ္စည်းများကို လှည့်လည်ရောင်းချနိုင်ရန် အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ တနွေလုံးမျှ ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ကိုင် ခဲ့ရသောမြေထည်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနိုင်ခြင်းမရှိပဲ သည်အတိုင်းသာ သိုသိပ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြရသည်။\n၂၀၂၀ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းအချိန်တွင် ရခိုင်ပြည်နယ်ထဲ၌ တိုက်ပွဲများ ရုတ်တရက်ရပ်တံ့သွားခဲ့သဖြင့် မြေ ထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကို အဆင်ပြေစွာလုပ်ကိုင်နိုင်တော့မည်ဟု ဒေါ်စန်းစန်းဦးတစ်ယောက် တွေးထင်ခဲ့မိ၏။ သို့သော် ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီ-၁ ရက်နေ့၌ပင် တပ်မတော်မှ နိုင်ငံတော်အာဏာကိုသိမ်းယူလိုက်ပြန်ရာ နိုင်ငံအ ဝှမ်း စီးပွားရေးကျပ်တည်းမှုတချို့ကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ တပိုင်တနိုင် မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကလေးဖြင့် မိသားစုဝမ်းရေးကိုရုန်းကန်နေရသော ဒေါ်စန်းစန်းဦးတစ်ယောက် နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းများကြားထဲတွင် ကံဆိုးမသွားလေရာ မိုးလိုက်လို့ရွာဟုပင်ငြီးညူမိတော့၏။\nဒေါ်စန်းစန်းဦးသည် အသက်-၅၀ ကျော်အရွယ် မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်၏။ အသက် ၃၀-ခန့်အရွယ်သမီးကြီး တစ်ဦးနှင့် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးခါစသမီးငယ်တစ်ဦးရှိသည်။ သမီးကြီးမှာစိတ်ဝေဒနာရောဂါသည်တစ်ဦးဖြစ် သဖြင့် ဒေါ်စန်းစန်းဦးအနေဖြင့် သမီးငယ် မခင်ခင်သန်းနှင့်အတူ ကြုံလာသမျှ မိသားစုအရေးကိစ္စတို့ကို ဖြေရှင်းလုပ်ကိုင်ရ၏။\nဒေါ်စန်းစန်းဦး သည် ရခိုင်ပြည်နယ်၊ ကျောက်ဖြူမြို့နယ်၊ တဘက်ကျေးရွာအုပ်စု၊ အုန်းပုတ်ကျေးရွာထဲ တွင် နေထိုင်၏။ ကျောက်ဖြူမြို့ပေါ်နှင့် ကုန်းလမ်းမိုင်-၂၄ မိုင်ခန့်မျှသာ ကွာဝေးသော်လည်း အုန်းပုတ်ကျေးရွာကလေးသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအားနည်းကာ ကျေးလက်ဆန်လွန်းလှသည်။\nတဘက်ကျေးရွာအုတ်စုထဲမှ ကျေးရွာအများစုသည် ရခိုင်ရိုးရာ မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကို မျိုးရိုးစဉ် ဆက်လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသော ကျေးရွာများပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်အချိန်များက မြေထည်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ကြ သူများသည် နွေရာသီတလျှောက်လုံး၌ လုပ်ကိုင်ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြသော မြေထည်အိုးများကို လောင်းလှေကြီးများ ဖြင့်တင်ဆောင်ကာ ရခိုင်ပြည်နယ်အနှံ့သို့ သွားရောက်ရောင်းချလေ့ရှိကြပြီး တစ်ကြိမ်ခရီးထွက်လျှင် လနှင့် ချီ၍ အချိန်ကြာမြင့်တတ်၏။\nမြေထည်အိုးများကို ရခိုင်ပြည်နယ်အနှံ့သို့ လှည့်လည်ရောင်းချသည်ဟုဆိုသော်လည်း ငွေသားသီး သန့်ဖြင့်သာ ရောင်းချကြခြင်းမျိုးမဟုတ်ချေ။ ရောက်ရှိရာအရပ်မှ ဒေသွက်ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် မြေထည်ပစ္စည်း များကို အလှဲအလှယ်ပြုလုပ်ကြခြင်းမျိုးလည်းရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မြေထည်အိုးဖုတ်ကုန်သည်များအိမ်ပြန်လာချိန် မျိုးတွင် လောင်းလှေကြီးများထဲများ၌ သူတို့ရောက်ရှိခဲ့ရာအရပ်မှ ဒေသထွက်ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါလာ တတ်ကြသည်။ ထိုအချိန်အခါက မြေထည်အိုးဖုတ်ကုန်သည်များသည် ထုတ်လုပ်လိုက်သမျှမြေထည်ပစ္စည်းများ ကို တစ်ရာသီတည်းနှင့်ကုန် စင်အောင်ဖြုန်းတီးနိုင်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် သည်ဘက်ခေတ်များတွင်မူ မြေထည်လုပ် ငန်းလုပ်ကိုင်နေကြသူများအတွက် ဈေးကွက်စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်လာကြရသည်။\n“ ဟိုအရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ ထုတ်လုပ်လိုက်သမျှ မြေထည်ပစ္စည်းတွေကို မိုးမကျခင် ကုန် အောင် ရောင်းချနိုင်ခဲ့တာပေါ့…. အခု ဒီဖက်နှစ်တွေမှာတော့ ကျွန်မတို့ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ မြေထည်ပစ္စည်းတွေကို ခါတိုင်းလို ရခိုင်ပြည်နယ်အနှံ့ကို လှည့်လည်ရောင်းချဖို့ အခြေအနေမပေးခဲ့ဘူး… ဒီတော့ ပစ္စည်းတွေ တင်ကျန် နေတာ တွေရှိပါတယ်… ကျွန်မတို့လို တပိုင်တနိုင်လုပ်နေကြတဲ့ မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူတွေအ တွက်ကတော့ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် စိန်ခေါ်မှု ကြီးမားလာပါတယ်….” ဟု ဒေါ်စန်းစန်းဦးက ဆိုသည်။\nလက်ရှိအချိန်၌ ရခိုင်ရိုးရာမြေထည်ပစ္စည်းများနေရာတွင် ပလပ်စတစ်၊ ဖိုက်ဘာ၊ ဒန်နှင့် စတီးစသော လူအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ဝင်ရောက်နေရာယူလာခဲ့ကြသဖြင့် အစဉ်အဆက်မြေထည် အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသူများမှာ ဈေးကွက်အခက်အခဲမျိုးစုံနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ သည်ကြားထဲ ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲနေခဲ့သော နိုင်ငံရေးအချိုးအကွေ့များကလည်း မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူများအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှုရှိလာခဲ့ပြန်သည်။\nလက်ရှိအချိန်မျိုးတွင် လူတိုင်း စီးပွားရေးကျပ်တည်းနေကြချိန်ဖြစ်သဖြင့် ထုတ်လုပ်လိုက်သမျှ မြေည်အိုးများကို ရောင်းစွံနိုင်ရေးမှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ထပ်ဖြစ်နေပြန်သည်။\nဆောင်းဦးရာသီ သို့မဟုတ် ဒီဇင်ဘာလသို့ရောက်ပြီဆိုသည်နှင့် ဒေါ်စန်းစန်းဦးတို့ မိသားစု သုံး ယောက်သည် မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကိုလုပ်ကိုင်ရန် စတင်ပြင်ဆင်ရတော့၏။ ပထမဦးဆုံး ရွာအပြင်ဖက် ကွင်းပြင်ထဲတွင် မြေကျင်းများတူး၍ ရွှံ့စေးမြေ (ရခိုင်အခေါ်-တမန်းမြေ) ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ကြရသည်။ သဲနှင့် ကျောက်မပါသော ရွှံ့စေးမြေကောင်းကောင်းကိုရရှိစေရန်အတွက် မြေမာမာကို လူတစ်ရပ်ခန့်မျှအထိ နက်အောင်တူး၍ ထုတ်ယူကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ တူးဆွရာတွင် တူးရွင်း၊ ဂေါ်ပြားနှင့် ပေါက်တူးစသည်တို့ကိုအ သုံးပြုကာ တူးကြရခြင်းဖြစ်သဖြင့် အမျိုးသမီးအားအင်က မမျှတတော်ရုံနှင့်အလုပ်မတွင် ဖြစ်ကြရသည်။\nယောကျ်ားသားလုပ်ဆောင်သော အိုးဖိုများတွင်မူ မြေကျင်းတူးခြင်းနှင့် မြေမှုန့်ဖြစ်အောင်ထုရိုက်ခြင်းတို့ကို ယောကျာ်းသားများကသာပြုလုပ်ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေါ်စန်းစန်းဦးတို့တွင်မူ မြေကျင်းတူး၍ ရွှံ့ စေးမြေရယူခြင်းမှစတင်ကာ အိုးဖုတ်ပြီးသည်အထိ မိန်းမသားများချည်း သီးသန့်ဖြင့် လုပ်ကိုင်ကြရသည်။\n“ ကျွန်မတို့မှာက မိန်းမသားတွေချည်းပဲဆိုတော့ လုပ်ကိုင်ရတာက အခက်အခဲရှိတာပေါ့…. မြေကျင်း တူးရတဲ့အလုပ်မျိုးဆိုရင် ယောကျ်ားသားတွေက အင်အားသုံးပြီးတော့ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မျိုးတွေပါ… ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့မှာ ယောကျ်ားသားမရှိတော့ ဒီလိုပဲ မိန်းမသားနဲ့ လုပ်ကြရပါတယ်…. အငှားသားငှားမယ်ဆိုရင် ရနိုင် ပေမယ့် ကျွန်မတို့က ငွေကြေးမတတ်နိုင်တော့ ကိုယ့်မိသားစုပဲ အစအဆုံး ဝိုင်းလုပ်ကြတာပါ…” ဟု ဒေါ်စန်းစန်း ဦးက သူ၏ အခက်အခဲများကို ပြောပြသည်။\nမြေထည်အိုးတစ်လုံး သို့မဟုတ် မြေထည်ပစ္စည်းတစ်ခုရရှိလာရန်အတွက် အဆင့် -၅ ဆင့်ခန့်ကို လုပ် ကိုင်ကြရသည်။ ပထမဦးဆုံးအဆင့်တွင် ရွှံ့စေးမြေများကိုတူးဖော်ရသည်။ ရရှိလာသော ရွှံ့စေးမြေများကို လက် သီးဆုပ်ခန့်မျှအခဲကလေးများပြုလုပ်၍ခြောက်သွေ့သွားအောင် နေလှမ်းထားရသည်။ ထိုရွှံ့စေးမြေခဲ (တမန်း သားအခဲ) များခြောက်သွားသောအခါ သစ်သားလက်ရိုက်တုတ်ချောင်းနှင့်ရိုက်နှက်၍ အမှုံ့ခြွေရပြန်၏။ သည် နောက်တွင်တော့ ရရှိလာသောရွှံ့စေးအမှုန့်ကို သဲမှုန့်ကလေးများနှင့်နှစ်ဆ-တစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ-တစ်ဆ ရောစပ်ကာ ရေနှင့်ပျစ်ပျစ်နယ်ရသည်။ ရရှိလာသော ရွှံ့စေးမြေကို တစ်ညခန့် သိပ်ထားရသေး၏။ ဒေါ်စန်းစန်း ဦးတို့၏ အုန်းပုတ်ကျေးရွာအနီးအနားတွင် အိုးဖုတ်ရန်အတွက် ရွှံ့စေးမြေကို နေရာတိုင်း၌ ရရှိနိုင်သော်လည်း သဲပွင့်ကလေးများကိုမူ ရမ်းဗြဲမြို့နယ်ဖက်မှ င/စမြစ် သို့မဟုတ် ထန်းပြင်ချောင်းထဲသို့ လှေဖြင့်သွားကာ ရှာ ဖွေယူကြရသည်။\nအိုးတစ်လုံးပြုလုပ်ရန်အတွက် ရွှံ့စေးကို မိမိပြုလုပ်မည့် အိုးတစ်လုံးစာ အရွယ်ကိုမှန်းဆ၍ အလုံးလိုက် လုံးထားရသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ အိုး၏အတွင်းပိုင်းကို အခေါင်းဖောက်၍ အစာထုတ်ယူရသည်။ သည်နောက် တွင် လက်ရိုက်ဖြင့် ပုတ်ခတ်ပုံဖော်ခြင်းနှင့် ပန်းရစ်များ ထည့်သွင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရ၏။ အိုးတစ်လုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဆိုပါက နေပူ ၃-နေခန့် လှန်းရထားသည်။ အိုး၏အတွင်းအပြင်ခြောက်သွားပြီဆိုလျှင် မြေနီ မှုန့်တစ်မျိုးကို အရည်ဖျော်၍ အရောင်တင်ရ၏။ သည်နောက်တွင်မှ ရရှိလာသော မြေထည်အိုးများကို ကောက် ရိုး၊ ထင်းနှင့် နွားချေးတို့ကိုအသုံးပြုကာမီးဖုတ်ရသည်။ မြေအိုးဖိုတစ်ဖိုကိုမီးဖုတ်လျှင် ဖိုအကြီးဆိုပါက မြေထည် အိုးအရေအတွက် ၈၀၀ မှ ၁၀၀၀ အထိ ဝင်ဆန့်၍ ဖိုအသေးဆိုပါက ၂၀၀ မှ ၅၀၀ အထိ ရှိတတ်သည်။\nမြေထည်အိုးဖိုတစ်ဖိုထုတ်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် လူလုပ်အားအပြင် ရင်းနှီးရငွေ တစ်သိန်းခွဲ ခန့်မျှအထိ ကုန်ကျကြောင်း သိရသည်။ သို့သော် သည်ဖက်နှစ်များအတွင်း၌ ရင်းနှီးငွေများ လက်ထဲသို့ပြန် ရောက်လာခြင်းမျိုးမရှိပဲ ဆုံးရှုံးနေရသည်။ ဒေါ်စန်းစန်းဦးသည် သူ၏ မြေထည် လုပ်ငန်းမှ ရေအိုးအရွယ်အစားမျိုးစုံ၊ ဟင်းအိုး အရွယ်အစားမျိုးစုံ၊ ဘုရားသောက်တော်ရေအိုး၊ ညောင်ရေအိုးနှင့် အတာအိုးများကိုထုတ်လုပ်ကာ မာန်အောင်၊ ကျောက်ဖြူနှင့် ရမ်းဗြဲမြို့များသို့ ဖြန့်ဖျူးရောင်းချလျှက်ရှိ၏။\nဒေါ်စန်းစန်းဦး၏ သမီးငယ် မခင်ခင်သန်း သည် မြန်မာ စာဘွဲ့ရလူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေတ်ပညာတတ်တစ်ဦးပင်ဖြစ်သော်လည်း မိဘလက်ငုတ်ဖြစ်သော ရခိုင်ရိုးရာမြေထည်လုပ်ငန်းကို မပျောက်မပျက်သွားစေရန် ထိမ်းသိမ်းလုပ်ကိုင်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။\n“ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီမြေထည်လုပ်ငန်းက မိဘရိုးရာ လက်မှုအတတ်ပညာတစ်ခုပါ၊ မိဘဘိုးဘွားတွေကနေ ပြီးတော့ သားစဉ်မြေးဆက် ဒီပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းသယ်ဆောင်လာခဲ့ကြတာပါ၊ အိုးတစ်လုံးလုပ်ဖို့အတွက် အစကနေ အဆုံးအထိ စက်ပစ္စည်းအကူအညီ ဘာတစ်ခုမှ မပါပါဘူး။ လူလုပ်အားချည်း သီးသန့်နဲ့ လုပ်ရတာ မျိုးဆိုတော့ ပင်ပန်းတာပေါ့။ အခုနောက်ပိုင်းဆိုရင် ခေတ်စနစ်အရရော၊ စီးပွားရေးအရပါ တွက်ခြေမကိုက်ကြ တော့လို့ ဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သူ ရှားပါးလာပါပြီ။ သင်ယူတတ်မြောက်သူတွေလည်း မရှိသလောက်ပါပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒီပညာရပ်ကို ဆက်လက်ထိမ်းသိမ်းရမယ်ဆိုတဲ့အသိနဲ့ အမေ့ဆီက သင်ယူပြီးတော့ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေတာပါ”\nရခိုင်ရိုးရာ မြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကို ခေတ်စနစ်နှင့် ကိုက်ညီသောလုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် သို့မဟုတ် လက်မှုလုပ်ငန်းမှ အသေးစားစက်မှုလုပ်ငန်းအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်မည်ဆိုပါက လုပ်ကိုင်သူ ပြန်လည်များပြားလာနိုင်ပြီး ရိုးရာလုပ်ငန်းကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း မခင်ခင်သန်းက ဆိုသည်။ ငွေကြေးနှင့် နည်းပညာတတ်နိုင်သူများကလည်း ရခိုင်ရိုးရာမြေထည်လုပ်ငန်းကို ခေတ်စနစ်နှင့်ကိုက်ညီသော ရိုးရာလုပ်ငန်း တစ်ုဖြစ်အောင် ကြံဆ၍ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးကြစေလိုကြောင်း မခင်ခင်သန်းက အကြံပြုသည်။\nမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒေါ်စန်းစန်းဦး နှင့် သမီးငယ် မခင်ခင်သန်းတို့ နှစ်ဦးကတော့ ခါးသီးလှသော စား ဝတ်နေရေးအခက်အခဲများကိုအံတုရင်း ရခိုင်ရိုးရာမြေထည်အိုးဖုတ်လုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေဦးမည် ဖြစ်၏။


ko htike's prosaic collection: ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲ မတိုင်မီ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရင်းများ တင်ပြရန် တောင်းဆိုမည့် သတင်းကြောင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေ\n၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲ မတိုင်မီ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရင်းများ တင်ပြရန် တောင်းဆိုမည့် သတင်းကြောင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေ\n၂၀၁၀မှာစစ်အစိုးရရဲ့ တဖက်သက် စိတ်တိုင်းကျ ရေးဆွဲအတည်ပြုထားတဲ့ နာဂစ် အခြေခံဥပဒေအရ ပြုလုပ်မဲ့ ရွေးကောက်ပွဲမှာ ပါဝင်အရွေးခံကြမဲ့ အမတ်လောင်းတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာရင်းကို တင်ပြကြရမယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများအပါအဝင် ဝန်ကြီး၊ ဒုဝန်ကြီးများ ဌာနဆိုင်ရာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ မသမာတဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကြောင့် ချမ်းသာလာကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလောက်အောင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြပါတယ်။\nလက်ရှိ စစ်အဏာသိမ်း အစိုးရထဲက လါဘ်ငွေအနည်းဆုံးရတဲ့ သိပ်မချမ်းသာသေးတဲ့ တယောက်ယောက်ကများ ဒီကိစ္စကို အစဆွဲထုတ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တပ်ချုပ်ကြီးသန်းရွှေက စာရင်း ကင်းလွတ်ခွင့်မှာ သူ့ကိုယ့် သူထည့်သွင်းထားပြီး ကိုယ်လွတ်ရုန်းဘို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့်လား။ (သန့်ရှင်းလွတ်လပ်တဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကို သူက ကျင်းပပေးမယ်လို့ ကမ္ဘာသိ ပြောဆိုထားတာကြောင့် တပ်ချုပ်ကြီးက ဒီလိုကင်းလွတ်ခွင့်ကို လက်မခံဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ ခိုးဝှက်၊ လုယက်၊ အနုကြမ်းစီး၊ ဓါးပြတိုက်ရာက ရလာတဲ့ကြွယ် ဝချမ်းသာမှုစာရင်းကို မချွင်းမချန်ဘဲ ရွေးကောက်ပွဲ ကော်မရှင်က တဆင့် မြန်မာပြည်သူလူထုကြီးကို အသိ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ကောလဟာလ သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။)\nစစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖေါ် ကျင့်သုံးနေကြတဲ့ ပြည်သူလူထုက လွတ်လပ်စွာရွေး ကောက်တင်မြောက်ထားတဲ့ အစိုးရတိုင်းဟာ မိမိတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ ပြည်သူလူထုကို ကြေငြာတင်ပြရဲပါတယ်။ ဒီလိုအလေ့အထတွေကို မြန်မာ စစ်အာဏာရှင်ကြီးများ ဂါဝရတရားအပြည့်ရိုသေ ကိုင်းရှိုင်းအလေးထားတဲ့ တရုတ်နိုင်ငံမှာတောင် စတင်ကြင့်သုံးနေပါပြီ။ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံအချို့မှာလည်း ဒီလို ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သတ္တိရှိရှိ ပြည်သူလူထုကို ကြေငြာတင်ပြနေကြတာ ဆယ်စုနှစ် (၂) နှစ်ရှိနေပါပြီ။ ဒီမို ကရေစီစနစ် ခိုင်မာနေပြီဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံ အတော်များများမှာတော့ ဒီအလေ့အကျင့်က အဆန်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။\n၂၀၁၀ရွေးကောက်ပွဲ ဝင်စရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက်ခန့်ထားခံကြရမဲ့ သမတ၊ ဒုသမတတွေ၊ ကာကွယ်ရေးဦစီး ချုပ်တွေရော၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရင်း တင်ပြခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရှိနေတယ်လို့ ပြောဆိုနေကြပါတယ်။ ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိ စစ်အာဏာရှင်တွေနဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု (ခန့်မှန်း) စာရင်းကို ပြည်သူတွေ သိထားသင့်ပါတယ်။ (ဒီစာရင်းကို ၎င်းတို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ စစ်အရာရှိကြီး တဦးမှ ခန့်မှန်း ပြောကြားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။)\nဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ။ ။ သားသမီး(၈)ယောက်ရှိပါတယ်။ တယောက်ကိုအနည်းဆုံး အမေရိကန်ဒေါ် လာ(၁၀)သန်းခန့် ချမ်းသာနေကြပါတယ်။ မိသားစု(၁၀)ယောက်ဆိုတော့ အမေရိကန်ဒေါ်လာသန်း (၁၀၀)ခန့်ရှိနေပါတယ်။ ဥပမာ…..ရန်ကုန်ပြည်လမ်းမကြီးပေါ် မာလာဆောင်ရှေ့ရှိ ကမာရွတ်မယကရုံးဝင်း ကြီးကို သမီးအလတ်ဖြစ်တဲ့ မပြုံး(ခ)ပြုံးပြုံးရွှေကို နာမည်လွှဲပေးခဲ့ပါတယ်။ ကာလပေါက်ဈေးမြန်မာကျပ်ငွေ သိန်းပေါင်းတစ်သိန်းခန့် ( အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀သန်းခန့် ) တန်ကြေးရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် IBC အဆောက် အဦးဘေးရှိ အစိုးရပိုင် ကန်သာယာဆေးရုံဝင်းနဲ့ အခြားအင်းယားကန်ဘေးရှိ တပ်မတော်ပိုင်မြေကွက်များ ကိုလည်းသမီး မသြ(ခ)ကြည်ကြည်ရွှေ နာမည်ပေါက်များအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြောင်းလဲပေးခဲ့ရပါတယ်။ Myanmar Infotech ရုံးဖွင့်ထားတဲ့ပြည်လမ်းကခြံကို သားလတ်ဖြစ်တဲ့ ထွန်းနိုင်ရွှေ ( စွန့်လွှတ်ဟန်ဆောင် ထားသူ ) ကပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။\nဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မောင်အေး။ ။သမီးတစ်ဦး မွေးစားထားပေမဲ့ တူ၊ တူမတွေ အလွန်များလှပါတယ်။ ဒီမိသားစုတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကလည်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း(၁၀၀)ထက် မလျော့ပါဘူး။ သမီး ဖြစ်သူ နန္ဒာအေး ဟာ၊ Queen Star ကုမ္ပဏီကိုပိုင်ဆိုင်ထားပြီး Computer နဲ့ IT ပစ္စည်းများကို လိုင်စင်မဲ့ အခွန်မဲ့ တင်သွင်းခွင့် ရရှိထားတာကြောင့် တနှစ်ကို ဒေါ်လာသန်း(၂၀)ခန့် အမြတ်အစွန်း ရရှိနေသူတဦးပါ။ ဒါအပြင် နန္ဒာအေးဟာ ဦးအောင်သောင်းရဲ့ သားဖြစ်သူ ဗိုလ်မှူး ပြည်အောင်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တဲ့အတွက် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကိုတော့ တွက်ချက်လို့ မရနိုင်အောင်ပါဘဲ။\nဗိုလ်ချုပ်ကြီးသူရရွှေမန်း။ ။ သား(၂)ယောက်ရှိပါတယ်။ အကြီးဖြစ်တဲ့ တိုးအောင်မန်းဟာ ဇေကမ္ဘာခင်ရွှေ ရဲ့သမီးနဲ့ လက်ထပ်ယူထားပြီး စီးပွားရေး သောင်းကျန်းမှုမှာတော့ ထိပ်ခေါင်စာရင်းဝင်ပါဘဲ။ နိုင်ငံတော်ပိုင် ကရဝိတ်ဟိုတယ်နဲ့ မြရိပ်ညို ဟိုတယ်တွေကို နိုင်ငံတော် အမည်ကနေ ကိုယ်ပိုင်အမည် ပြောင်းလဲပိုင်ဆိုင်ထား ပါတယ်။ အငယ်ဖြစ်သူ အောင်သက်မန်းကတော့ ပြည်သူ့ချဉ်ဖတ် တေဇနဲ့ ထူးကုမ္ပဏီမှာ အတူတကွ ပူး ပေါင်းပြီး သံယံဇာတ အားလုံးကို သိမ်းကျုံး ရယူ ရောင်းစားနေသူတဦးပါ။ ကြွယ်ဝမှုတွေကတော့ အဲ့ဒီ့မိသားစု တွေမှာ ခန့်မှန်း အမေရိကန်ဒေါ်လာသန်း (၁၀၀၀) ခန့်ရှိပါတယ်။\nဒါ့ကြောင့် စစ်အာဏာသိမ်းအဖွဲ့ဝင် ဝန်ကြီး ဒုဝန်ကြီး တိုင်းမှူးနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေ အရေအတွက်ဟာ (၃၀၀) ခန့်ရှိပါတယ်။ ပျမ်းမျှတစ်ဦးလျှင် ဒေါ်လာ(၁၀)သန်းနဲ့တွက်ပါက စုစုပေါင်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း (၃၀၀၀)ခန့်ရှိပါတယ်။ အဲဒီငွေပမာဏနဲ့ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးကို (၂၄)နာရီ မီးလင်းအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်။ လမ်းတွေပြင်လို့ရပါတယ်။ ဆေးရုံတွေပြင်လို့ရပါတယ်။ စာသင်ကျောင်းတွေ ပြင်ဆင် တိုးချဲ့ဆောက်လုပ် နိုင်ပါတယ်။\nရိုးရိုးသားသားနဲ့ ရှာဖွေထားတာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံပိုင်ငွေကြေးတွေကို မတရားတဲ့နည်းလမ်းပေါင်းစုံသုံးပြီး လိမ်လည်ရယူထားတာကြောင့် ၂၀၁၀ရွေးကောက်ပွဲမတိုင်ခင် ပိုင်ဆိုင်မှုစာရင်းကို တိုင်းပြည်နဲ့ပြည်သူလူ ထုထံကြေငြာတင်ပြရန် အထူး ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပါကြောင်း တင်ပြအပ်ပါတယ်။\nWealthy Generals afraid to declare their asset\nand property in coming election.\nNews on the grapevine cause big shock for rich Generals, Ministers and Deputy Ministers in junta as rumor said everyone plan to participate in coming election are to declare their personal and family’s assets and properties. Corrupted junta’s members suspect some of not very wealthy jealous fellow member instigate that issue to provoke the riches.\nWe all understand that every democratically elected government in good intention for People and State must dare to practice in declaring their assets and properties with clear conscience. Such was even introduced and practice in People Republic of China and neighboring countries were matured in that system for more than two decades. Actually that system is notapeculiar butaroutine practice in many countries of the world.\nNow in Burma, only for the candidates intended to participate in election are eligible for declaring their assets and properties so according to illegitimate constitution drawn by junta that President, Vice President and Commander in Chief of Army are not necessary to be the elected members of People’s Assembly and they are excluded or exempted to declare their assets and properties.\nWe roughly learnt the assets and properties of junta’s members which are obviously can see by general public (but excluding of jewelries and foreign currencies in other countries banks) and following are some excerpts;\n(1) Senior General Than Shwe and family.\nGeneral Than Shwe has eight sons and daughters. Each one of them is rich in the amount of not less than US$ 10 millions. So for their family of ten members are roughly rich in amount of US$ 100 millions. Some example for our calculation is that one of the General Than Shwe’s daughters Ma Pyone took free of charge for2acres plot of Kamayut Township administration office own by Ministry of Home Affairs in Pyay Road in front of old Rangoon University. That compound worth more than US$ 10 millions. They also took the State own former Kan-Thar-Yar hospital on the bank of Inya lake next to IBC building and many others State and army own plots and compounds around in the area of Inya lake without paying any single cent but all in free of charge. Office of Myanmar InfoTech in Pyay road is also own by Tun Naing Shwe, son of U Than Shwe.\n(2) General Maung Aye and family.\nHe has only one daughter but an army of nephews and nieces are sharing the advantages of opportunities thus all his own assets could reach to US$ 100 millions easily. His daughter Nandar Aye own Queen Star company, which is importing computers, accessories and IT related goods without permit and import duty so benefit is definite that they can make US$ 20 millions profit annually. Nandar Aye also married to Lieutenant Commander Pye Aung, son of Myanmar’s notorious Ali Barber U Aung Thaung so their wealth is uncountable.\n(3) General Thura Shwe Mann and family.\nHe has two sons. Elder son Toe Aung Mann married to daughter of Zay Kabar Khin Shwe. State own properties of Karaweik Palace and Mya-Yeik-Nyo hotel are already change the ownership to them with payment for free of charge. Younger son Aung Thet Mann is associated with notorious Tayza, the most hated creature in the country by people, and running Htoo Company, which is grabbing all State own forest and all resources thus their family assets exceeding the amount of over the US$ 1000 millions.\nAll that money in the hands of junta’s family are never been earned by their legal income but all are stealing from the State coffer.\nPosted by ကိုထိုက် at 09:16\nThanksalot for your sharing new. Let's wait n see how will be later!\nThey will find the way!!!\nThe most stupid top group wicket leader will do and find the way!\n29 October 2009 at 12:33\nျကိုယ့်အမေကိုယ်ပြန် လိုး...နေတဲ့ကောင်တွေ၊maung ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ simpleဆိုတဲ့ကောင်တွေ၊ငါလိုးမသားတွေ\nတော်တွေ မစော်ကားဘူး၊မင်းတို့ အဖေတွေက သံဃာ\nတော်တွေကိုသတ်တာ မင်းတို့ ဘာပြောမလဲ၊မင်းတို့ ကြည့်ရတာ အခြောက်တွေများလား၊စစ်တပ်ကချထားတာ\nမင်းတို့ ဖင်ထဲ လီး ဘယ်လောက်အရှည်ဝင်နေပလဲ\nသေချာလဲပြန်စမ်းကြည့်ကြဦး၊ဒီလောက်တောင် ဖင်ခံနေရတဲ့ဘ၀မှာ ပျော်နေ ကျေနပ်နေရင် နာမည်ရင်းဘယ်သူလဲ ဘယ်မှာနေလဲ သေချာရေးထဲ့ပေးစမ်းပါကွာ လာချပေးမယ် လီးနဲ့တော့မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ ဖင်တွေကိုရွံတယ်\nမင်းတို့ ကိုယ် မင်းတို့ မှန်တယ် သတ်တိရှိတယ်ထင်\nရင်ပေါ့ ၊ငါက ဒေါ်စု နောက်လိုက်တော့မဟုတ်ဘူး\nဒါပေမဲ့ သံဃာတောင်ပြန်သတ်ရဲတဲ့ မင်းတို့ စစ်တပ်ထဲ\nက ဘယ်သူနဲ့ ယှဉ်ယှဉ် ဒေါ်စုကိုလေးစားလို့ ရတယ်\nမင်းတို့ ရေးထားတာမှန်ရင် ၁၉၉၀ တုံးက ပြည်သူက\nဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မဲပေးခဲ့လဲ၊မင်းတို့ လဲ အဲတုံးကဘာတွေပြောဘယ်လိုပါခဲ့ကြလဲ၊ဒေါ်စုဘာဖြစ်\nဖြစ်ပြည်သူ့ အဆုံးအဖြတ်ကအဓိကပဲ၊ထပ်ဆဲ ဦးမယ်\nရေးရင်း စိတ်တိုလာပြီ၊ငါ လိုးမသားတွေ...မင်းတို့ လဲ သိခဲ့တဲ့ သေခဲ့ရတဲ့ အပြစ်မဲ့ကျောင်းသားတွေ\nခုချိန်ထိ ဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့ပြည်သူတွေ အတွက် မင်း\nတို့ဘာပြောမလဲ..သူတို့ (မင်းတို့ ပ့့ထွေးတွေ)ကျတော့ နှိုင်းယှဉ်မရအောင်ချမ်းသာနေတာ\nမြင်လား သိလား ခွေးလိုးမသားတွေရဲ့\n21 July 2010 at 04:04


SanDisk®RescuePRO®ပြင်းထန်သောကိုရီးယားဝေငှ | Data Recovery\nနေအိမ် → SanDisk®RescuePRO®ပြင်းထန်သောကိုရီးယားဝေငှ\nအဆိုပါ activation ဆော့ဖ်ဝဲအခမဲ့မိတ္တူကို download လုပ်ပါဖို့အောက်ကညွှန်ကြားချက်အတိုင်းလိုက်နာစေရန်RescuePRO®:\n1. SanDisk လွန်ကဲကဒ်များဖောက်သည်များကလက်ခံရရှိသောကူပွန်ကို Select လုပ်ပါ.\n>>>>စကားရိပ်: နှစ်ခုRescuePRO®သို့မဟုတ်RescuePRO® Deluxe သကဲ့သို့, ကူပွန်ကို Select လုပ်ပါ.\n**** သင်တစ်ဦးကူပွန်RescuePRO® SSD ကိုရှိပါက, ဒီနေရာကိုနှိပ်ပါ.2. သင်အသုံးပြုနေသော operating system ကိုပေါ် မူတည်. ကူပွန်ကို select ဖို့အောက်ကခလုတ်တစ်ဦးကိုရွေးချယ်ပါ.3. သင့်ရဲ့နံပါတ်စဉ်ကို အသုံးပြု. activation code ကိုရရှိရန်မည်ကဲ့သို့အကြောင်း RPRID\nWindows XP를 사용하는 경우 ,RescuePRO® Standard 의 XP 호환을 위해서 ဒီနေရာကိုနှိပ်ပါ 또는 RescuePRO® Deluxe의 XP 호환을 위해서 ဒီနေရာကိုနှိပ်ပါ