“ရွှေမြန်မာ”: September 2009\n၂၉ ရက် ၉ လ ၂၀၀၉ ရက်ကတော့ တကယ့်ကို မကြုံဖူးတဲ့နေ့ကို ကြုံဆုံလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မနေ့က အလုပ်က ပြန်တာလည်း နောက်ကျ၊ ကားကမရနဲ့ ရတဲ့ကားကို စီးတော့ ထိုင်ခုံမရှိဘူးတဲ့ ဒါနဲ့ လှိုင်သာယာပြန်မယ့် ၃၆ ယာဉ်လိုင်းကားကို တက်စီးမိတယ်။ အင်းစိန်ပြန်မှာဆိုတော့ မိုးတွေက အရမ်းရွာထားတော့ ကားက တစ်စီးမှ မရှိတာနဲ့တက်စီးလာခဲ့တာ ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ်လောက်ရှိတော့ ပိတောက်ချောင်းမှတ်တိုင်နားရောက်နေပြီ။ ဒါနဲ့ ကားက ရှေ့ကို ဆက်သွားလို့မရတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲပေါ့ ကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့တစ်လျှောက်လုံး ကားတန်းကြီးပိတ်နေတာ ၄ တန်းလောက်ရှိတယ်။ ဟိုဘက်က ပြန်တဲ့ကားလမ်းတောင် မရှိသလောက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ စီးလာတဲ့ကားက ကားတန်းကို ကျော်တက်လိုက်တာ ကားတန်းက ၅ တန်းဖြစ်သွားတယ်။ ကျော်တက်လာတုန်း လူတွေ လမ်းလျှောက်လာတာ တော်တော်များများတွေ့ရတယ်။ လှိုင်သာယာစက်မှုဇုံထိကားတန်းပိတ်နေတာ ညနေ ၄ နာရီထဲကတဲ့။ တချို့လူတွေက အဲဒီကနေ လမ်းလျှောက်လာရတာတဲ့။ ဟာ သွားပြီပေါ့။ ဒါနဲ့ ကားမောင်းတဲ့လူက ပတ်မောင်းမယ်တဲ့ တောင်ဥက္ကလာမှာလည်း ရေကြီးနေလို့ ပတ်မောင်းလာရတာ ခုလည်း ဒီလိုပဲဖြစ်နေပြီဆိုပြီ gus လောက်မလောက်ကြည့်ပြီး ပြန်ကွေ့ပတ်မောင်းတော့ ဘူတာရုံလမ်းထဲကို ပြန်ဝင်တယ် ဗဟိုလမ်းကနေသွားလို့ရမယ်ထင်တယ်ဆိုပြီး ၀င်ကာမှ ပိုဆိုးနေတယ် လမ်းထဲကားတွေရော လူတွေရော ပိတ်မိနေတယ်။ ဒါနဲ့ ဘယ်က ပြန်တက်လဲဆိုတော့ ရေကြောင်းမရောက်ခင် ရွာမကွေ့ကနေ ပြန်မောင်းတော့ လား လား ရှေ့ကို ဆက်မသွားဖို့ ၀ိုင်းပြောတဲ့သူတွေကြီးပဲ ကားလေးတွေဆို အကုန်မြှုပ်နေလို့ ရပ်တောင်ထားရတယ်။ အဲဒီဘက်မှာ တော်တော်ကြီးတယ်။ အနိမ့်ပိုင်းဆိုတော့ ဒါနဲ့ ကားသမားက သွားကြည့်မယ်လို့ ပြောပြီး စပယ်ယာကို ကားရှေ့က ဆင်းပြီး ရေတိမ်ကို လမ်းပြခိုင်းတယ်။ ဒါနဲ့ ဆက်သွားလိုက်တာ ဗဟိုလမ်းကနေ သမိုင်းကို ဖြတ်လို့ ဘယ်လိုမှ မရတာနဲ့ ပါရမီကနေ တက်တက် ပြန်ထွက်ပြီး မင်းဓမ္မလမ်းဘက်ကို မောင်းပြန်ရော... အဲဒီက ပိုဆိုးသေး နှစ်ထပ်အိမ်တွေဆို အောက်ထပ်က ဘယ်လိုမှ နေလို့မရတဲ့အခြေအနေဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မလည်း ဘုရားစာရွတ် ပုတီးစိတ်နဲ့ လိုက်လာတာ။ နောက်တစ်နေရာရောက်တော့ အိမ်တွေကရော ဟိုဘက်က လမ်းလျှောက်လာတဲ့သူတွေကပါ ရှေ့ဆက်မသွားဖို့ တားကြတယ်။ အမျိုးသားတွေတောင် ခါးအထိ ရေရှိနေတာ အမျိုးသမီးတွေဆို သွားလို့မရဘူးတဲ့ ရေစီးနဲ့ပါသွားမယ်တဲ့။ ကားသမားက ရှေ့လည်းတိုးလို့မရ နောက်လည်း ဆုတ်လို့မရတဲ့အခြေအနေဖြစ်နေပြီ ရှေ့ကို ဆက်သွားမှာပဲတဲ့ မရောက်ရောက်အောင် မောင်းမယ်ပေါ့။ ကားသမားရဲ့ စေတနာကို လေးစားမိတယ်။ တကယ်လို့သာ ကားပြန်မကွေ့ပဲ ပိတ်မိနေတဲ့နေရာကနေ စောင့်နေမယ်ဆို အိမ်ကို ပြန်ရောက်မှာ မဟုတ်သလို သူ့အတွက် ကျန်မယ့် gus ကိုလည်း သုံးပေးတဲ့အတွက်ရယ် နောက်တစ်ချက်က ကျွန်မ အမြင်မှာ ကားပေါ်မှာ ပါလာတဲ့လူတွေအားလုံးရဲ့ အသက်ဟာ သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေပါလားလို့ စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ တကယ်လို့ အမျိုးသားတွေ ခါးလောက်ရှိတဲ့ ရေထဲမှာ ကားစက်သာ ထိုးရပ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတဲ့အတွေးကို ကျွန်မ မ၀င်မိအောင် မနည်း အာရုံပြောင်းထားတယ်။ မင်းဓမ္မလမ်းဘက်က အိမ်ခြေက မရှိ ရေက ကြီးနဲ့ တကယ်ကို ဘယ်လိုမှ မတွေးဝံ့စရာအခြေအနေပါ။ ကျွန်မ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြုံဆုံလိုက်ရတယ်။\nဒါနဲ့ လူတွေ တားနေတဲ့ကြားက ကားသမားက ရတယ် သူ မောင်းလို့ရအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားမယ်တဲ့ ကားဘော်ဒီတောင် တစ်ဝက်မြှုပ်နေတာ မသွားဖို့ လမ်းက လူတွေက တားကြတယ်။ ဒါနဲ့ ကားသမားလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘီးလိမ့်လိုက်တယ်။ ကားပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရေပြင်ထဲမှာ သင်္ဘောနဲ့သွားနေသလို ခံစားမိတယ်။ အချိန်ကလည်း ည ၈ နာရီခွဲနေပြီ လမ်းကလည်း မှောင်မဲနေတာ လူခြေကလည်း တိတ်ဆိတ်နဲ့ ရေလှိုင်းသံပဲကြားနေရတယ် ကားပေါ်က လူတွေကလည်း ကြပ်ညှပ်နေတာပဲ ပါလာကြတာ ဒါပေမယ့် စကားပြောသံ ဆူညံသံတွေ မကြားရဘဲ နှလုံးခုန်သံတွေပဲ ကားတစ်စီးလုံးပြည့်နေသလိုပဲ။ ဒါနဲ့ ဘယ်ကို ပြန်တက်လဲဆိုတော့ ခ၀ဲခြံနားက အေးသိဒ္ဒိလမ်းကို ပြန်တက်မိသွားတယ်။ ကားပေါ်မှာ ပါလာတဲ့သူတွေရော ကားမောင်းသမားရော အောင်ပြီ အောင်ပြီလို့ ထအော်ကြတယ်။ ကျွန်မလည်း ခုမှ အသက်ရှူဖို့ သတိရမိသလို စိတ်လည်း နည်းနည်းအေးသွားတယ်။ အန္တရာယ်ကြားကနေ မောင်းပေးတဲ့ ကားသမားကြီးကိုလည်း ကျွန်မ ထိုင်ရှိခိုးချင်စိတ်ပေါက်မိတယ်။ ဒါနဲ့ အင်းစိန်ဂုံးကျော်တံတားက ဖြတ်မယ်ဆိုပြီး လာလိုက်တာ တံတားထိပ်လည်းရောက်ရော ကားကြောက တစ်ခါ ပိတ်မိနေပါရော...အဲဒါမှ ဒုက္ခပေါ့။ ကားသမားက ဒညင်းကုန်း ရွှေပြည်သာဘက်က ပတ်မောင်းမယ် gus ရှိသေးလားလို့ စပယ်ယာကို လှမ်းမေးတယ်။ ကျွန်မလည်း တံတားထိပ်ကနေပဲ လမ်းဆင်းလျှောက်မယ်ပေါ့။ နောက်တော့ gus မလောက်ဘူးဆိုတာနဲ့ ဒီကပဲ ဆက်မောင်းမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ လမ်းမှာဆင်းမယ်ပေါ့။ ဘာဖြစ်တာလဲမေးတော့ ကားချင်းတိုက်မိလို့ ရှေ့မှာတဲ့။ ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း ဆင်းပြီး ကားဂိတ်နှစ်ဂိတ်စာ လမ်းလျှောက်လာရတယ်။ လမ်းထိပ်ရောက်တော့ ဖေဖေက စောင့်နေတယ်။ ၉ နာရီခွဲလည်းရှိနေပြီ။ အိမ်ရောက်တော့ ဆူခံရပါလေရော... ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲတဲ့။ ကားကြောပိတ်လို့ပြောတာကို ဆင်းလျှောက်ပါလားတဲ့ ပိတောက်ချောင်းကနေ အင်းစိန်ကို ရေတွေထဲမှာ ဆင်းလျှောက်ရမယ်ဆို ခုချိန်ထိ ကျွန်မ ရှိနေဦးမလားဆိုတာကို စာဖတ်သူသာ ပြောကြည့်ပါတော့...\nမနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ခံစားတင်ပြပါသည်။ ၃၆ လိုင်းက ကားနံပါတ်မမှတ်တဲ့ကားသမားကြီးကိုလည်း ဒီနေရာကနေ ကားပေါ်မှာ ခရီးသည်တစ်ဦးအနေနှင့် ခရီးသည်များ ကိုယ်စား ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်။\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: မျှဝေခြင်း\nကိုလိုနီခေတ်က မြန်မာနိုင်ငံမှာ သုံးစွဲခဲ့တဲ့ ငွေစက္ကူတချို့ရဲ့ ပုံလေးတွေပါရှင်\nဒီနေ့ ဆေးရုံသွားပြမယ်ဆိုပြီး ညီမလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်လာတာ ဆေးရုံက ပြင်ပလူနာဌာန ပိတ်တယ်ဆိုလို့ ငါးထပ်ကြီးဘုရားကို သွားရောက်ဖူးမြှော်ခဲ့ပါတယ်ရှင်...\nဘုရားဝင်းအတွင်းလည်း အေးချမ်းသာယာပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းကြီးကတော့ နှစ်ဟောင်းအတော်ကြာပြီး နာဂစ်နောက်ပိုင်း ဒီတိုင်းပဲ တွေ့မြင်ခဲ့ရတာ တော်တော်ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းပါတယ်။ ပြန်လည်ပြုပြင်မယ်ဆို နှစ်အတော်ကြာ တည်တံ့ခိုင်မြဲမယ်လို့ ကျွန်မ ယူဆမိပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကံက အရမ်းကောင်းနေတာပဲ ဓာတ်ပုံတွေ အရိုက်ကောင်းလို့ မျက်မှန်တက်ထိုင်မိပြီး ကွဲတော့ မမြင်မစမ်းနဲ့ ဆေးခန်းပြေးပြီး မျက်မှန် ပြန်လုပ်ရတာ တွတ်ပီ ကံမကောင်းတဲ့ရက်ထဲက တစ်ရက်ဖြစ်ပြီး ဘုရားကို ကြည်ညိုစွာ ဖူးမြှော်ရတာဟာလည်း အဆိုးထဲက အကောင်းတစ်ခုလို့ ယူဆမိပါတော့တယ်။\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: ဘာသာရေး\nရွှေတိဂုံဘုရားကြီးရဲ့ သပ္ပာယ်လှသော ည\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: နည်းပညာ\nကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးဆော့ဖ်ဝဲ Sources တစ်ခုလို့ဝင့်ကြွားထားတဲ့နေရာပါ။ ပြည့်စုံပေါများတဲ့ codding တွေနှင့် ရှိနေတဲ့နေရာပါ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သင်ကြားလေ့လာနိုင်တဲ့ code တွေ၊ program အသစ်တွေ၊ တစ်ပိုင်းတစ်စ လုပ်ထားတဲ့ project တွေနှင့် တော်တော်လေးအဆင်ပြေပါတယ်။ Programmers, designers, webmaster တွေအတွက် အကောင်းဆုံးနှင့် တန်ဖိုးအရှိဆုံး website ကောင်းလည်းတစ်ခုဆိုလည်း မမှားဘူးထင်ပါတယ်။ စမ်းသုံးကြည့်ပါလား။ ဖရီးရတယ်ဆို စမ်းသာ စမ်းကြည့် မမှားဘူး ဟီး...\nမြန်မာနိုင်ငံကွန်ပျူတာအသင်းချုပ် (MCF) မှ ကြီးမှူးပြီး မြန်မာနိုင်ငံ\nကွန်ပျူတာပညာရှင်အသင်း (MCPA) နှင့် မြန်မာနိုင်ငံ\nကွန်ပျူတာလုပ်ငန်းရှင်အသင်း (MCIA) တို့မှ ပူးပေါင်းကျင်းပမည့် Myanmar\nICT Exhibition Oct-2009 ကို ၂ဝဝ၉ ခုနစ် အောက်တိုဘာလ ၁၅ ရက်နေ့ မှ ၁၈ ရက်\nနေ့ အထိ ရန်ကုန်မြို့၊ ဦးဝိစာရလမ်းရှိ တပ်မတော်ခန်းမ၌ ကျင်းပပြုလုပ်ရန်\nမြန်မာနိုင်ငံ၏ အိုင်တီကဏ္ဍဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် အိုင်တီကဏ္ဍကို\nစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၊ မန်နေဂျာများ၊ ကျောင်းသား ကျောင်းသူများ ၊\nလူငယ်များနှင့် ပြည်သူ လူထုတို့အား ကွန်ပျူတာပစ္စည်းများ၊ ကွန်ပျူတာဆက်စပ်\nအပိုပစ္စည်းများ၊ နောက်ဆုံးပေါ် အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းများ၊ ဆက်သွယ်ရေး\nကိရိယာများနှင့် ကွန်ပျူတာအသုံးချ ဆောဖ့်ဝဲ နည်းပညာများကို\nတစ်နေရာတည်းတွင် ကြည့်ရှု လေ့လာနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ Myanmar ICT Exhibition\nOct-2009 ကို စီစဉ်ပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nရှာဖွေလိုသော လုပ်ငန်းလိပ်စာ Gtalk ကပါ ရှာဖွေပေးနိုင်ခြင်း\nရှာဖွေလိုသော လုပ်ငန်းလိပ်စာ အချက်အလက်များကို Web Site တစ်ခုတည်းသာ\nမဟုတ်ဘဲ Gtalk ကပါ ရှာဖွေပေးနိုင်ခြင်း\nGtalk ကို Chatting အတွက်သာမက မိမိလုပ်ငန်းအတွက် အကျိုးရှိစွာ\nသုံးစွဲနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါပြီ။\nနောက်တစ်ချက်ကတော့ Gtalk သုံးစွဲဖို့ အကောင်းဆုံး\nအကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေနဲ့လည်း အသုံးပြုလို့ ရပါတယ်။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတော့\nအရင်တုန်းကလို အင်္ဂလိပ် - မြန်မာ ဘာသာပြန် ထည့်သလို၊\nအိုင်တီနဲ့ပတ်သက်တာတွေ မေးမြန်းလို့ရတဲ့ အကောင့်လိုပဲ လုပ်ငန်းလိပ်စာတွေ\nအတိအကျ လိုချင်သလို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်တဲ့ အကောင့်တွေကတော့\ngtalk@themyanmardirectory.com နဲ့ mydirectory@bot.im ကို invite\nလုပ်ထားရုံနဲ့ သိချင်တဲ့လိပ်စာတွေ အလွယ်တကူ ရန်ကုန်ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်\nမလိုပဲ သိရှိနိုင်တဲ့ အကောင့်လေးတွေပါ။ အင်ဗိုက်လုပ်တာ\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: ကဗျာ\nသူ မရှိတဲ့ဘ၀ နေလို့မရ\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: နည်းပညာ, မျှဝေခြင်း\nနေ့ရက် - ၂၀၀၉ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၇\nပထမအကြိမ် နှင့် ဒုတိယအကြိမ်ရှင်းလင်းပွဲ၏ အကြောင်းအရာများမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။\nဂျပန်နိုင်ငံရှိ Daiichi Computer\nResources (DCR) ကုမ္ပဏီလီမိတက် (၀န်ထမ်းဦးရေ ၁၄၀၀၊\n၂၀၀၈ခုနှစ်အတွက်ရောင်းအား $128M) မှ ၁၄.၇.၂၀၀၈ တွင် ရန်ကုန်မြို့တွင်\nဂျပန်လူမျိုးပိုင် Myanmar DCR ကုမ္ပဏီလီမိတက်ကိုတည်ထောင်ခဲ့ပါသည်။\nယခုလက်ရှိတွင် ဂျပန်လူမျိုးဝန်ထမ်း(၄)ဦး၊ မြန်မာလူမျိုးဝန်ထမ်း (၁၅၀)ဦး\nSystem Development လုပ်ငန်းများကို မြန်မာနိုင်ငံတွင်\nအခွင့်အရေးများလည်း ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။ ယခုရှင်းလင်းပွဲတွင် ရန်ကုန်ရှိ\nကျော်ကြားသောဂျပန်စာသင်ကျောင်းများဖြစ်သည့် Win Japanese Language\nSchoollနှင့် Momiji Japanese Language\n* Regular ၀န်ထမ်း (ယခုနှစ် Intern ၀န်ထမ်းမရွေးချယ်ပါ။)\n- ITတွင်စိတ်ဝင်စားပြီး Programmer/System\nAnalyst/Consultant အဖြစ်အလုပ်လုပ်ကိုင်ချင်သော၊ ဂျပန်စာတွင် စိတ်ဝင်စား\n(၂၀၁၀ခုနှစ်၊ ၄လပိုင်းတွင်ဘွဲ့ရရှိမည့်သူ၊ ကျောင်းပြီးမည့်သူ)\n- ဆေးတက္ကသိုလ်မှကျောင်းသားကျောင်းသူများ (၂၀၁၀ခုနှစ်၊\n- အခြားတက္ကသိုလ်များတွင် ပညာသင်ကြားနေသော\nကျောင်းသားကျောင်းသူများ (၂၀၁၀ခုနှစ်၊ ၄လပိုင်းတွင်ဘွဲ့ရရှိမည့်သူ၊\n၂၀၁၀ခုနှစ် မတ်လ ၃၁ရက်နေ့တွင်\n- တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ၂၁ နှစ် (ယခုနှစ်\n- Thesis ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ၂၃ နှစ် (ယခုနှစ်\n- ဆေးတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ၂၅ နှစ်\n* Thesis ကျောင်းသားကျောင်းသူများအနေဖြင့် ၂၀၁၀ခုနှစ် မတ်လ ၃၁ရက်နေ့တွင်\n** အထက်ပါကျောင်းသားကျောင်းသူများအနေဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲတွင်\nအင်္ဂလိပ်စာ၊ သင်္ချာ၊ သိပ္ပံတွဲများမှ အနည်းဆုံးဂုဏ်ထူး(၂)ခု\n** ယခင်နှစ်များတွင် Myanmar DCR မှကျင်းပခဲ့သော\n၀န်ထမ်းရွေးချယ်ပွဲများတွင် ၀င်ရောက်ဖြေဆိုဖူးခြင်း မရှိသောသူ ဖြစ်ရမည်။\n- မှတ်ပုံတင်ကတ် မူရင်းနှင့်မိတ္တူ\n(၀န်ထမ်းရွေးချယ်မှုတွင် အသက်အကန့်အသတ်ရှိပါသဖြင့် မပျက်မကွက်ယူဆောင်လာပါရန်)\nMyanmar DCR Co., Ltd.\nအခန်းအမှတ် (၄၀၈(B))၊ ယုဇနတာဝါ၊\nရွှေဂုံတိုင်၊ ဗဟန်းမြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့\nစာရင်းလက်ခံချိန် ။ ။ ၉း၀၀ မှ ၁၁း၃၀ နာရီ\n၁၃း၃၀ မှ ၁၆း၃၀ နာရီ\nကိုယ်ငေး ငေးကာ တမ်းတရင်း\nရေးသားသူ: yamin| အကြောင်းအရာ: ဘာသာရေး, မျှဝေခြင်း\nအန္တရာယ်ကင်း ကြီးပွားဖြစ်ဖို့ ရွတ်ကြလေ\nသမ္ဗုဒ္ဓေ ၊ အဋ္ဌဝီသဉ္စ\nသဗ္ဗတေဇံ ၊ သဗ္ဗဂုဏံ\nသဗ္ဗသုခံ ၊ လဘတုမေ\nသဗ္ဗ သတ္တရု ၊ သဗ္ဗဘယံ\nဝိနာ သန္တု အသေသတော ။\nလောကီလောကုတ် ချမ်းသာတိုးလို့ ပြည့်ဖြိုးစေဖို့ ရွတ်ကြလေ\nဒွါဝီသဉ္စ ၊ ဣမေဗုဒ္ဓါ\nဧကတိံသ ၊ သဗ္ဗေဗုဒ္ဓါ\nဒွတ္တိံသစ ၊ မဟာဗုဒ္ဓေါ\nပဉ္စဝီသာ ၊ ဗုဒ္ဓါနေတ္တိ\nတေသံ ဓမ္မဉ္စ သံဃဉ္စ\nနမက္ကာရာ နုဘာဝေန ဟိတွာ\nသဗ္ဗေ ဥပ္ပဒ္ဒဝေ အနေက\nကျန်းမာ ချမ်းသာ ကျက်သရေတိုးဖို့ ရွတ်ကြလေ\nသမ္ဗုဒ္ဓေ ၊ အဋ္ဌ၀ီသဉ္စ\nဒွါဒသဉ္စ ၊ သဟဿကေ\nပဉ္စဿတ ၊ သဟဿနိ\nနမာမိ ၊ သိရသာမဟံ\nအပ္ပကာ ၊ ၀ါဠုကာ ဂင်္ဂါ\nအနန္တာ ၊ နိဗ္ဗုတာ ဇိနာ\nတေသံ ၊ ဓမ္မဉ္စ သံဃဉ္စ\nအာဒရေန ၊ နမာမဟံ\nနမက္ကာရာ ၊ နုဘာဝေန\nဟိတွာ ၊ သဗ္ဗေ ဥပ္ပဒ္ဒဝေ\nအနေက ၊ အန္တရာယာပိ\n၀ိနဿန္တု ၊ အသေသတော။\nရန်တုံ့ကင်းဝေး ၊ ချစ်ခြင်း ၊ စန်း ၊ လာဘ် ၊ ဖြိုးဝေဖို့ ရွတ်ကြလေ\nပဉ္စဿတ ၊ သဟသာနိ\nဂင်္ဂါယံ ဝါဋ္ဌုကာ ၊ သုဏ္ဏေ\nပရာဇိတာ ၊ မဟာပုလ္လေ\nတေသံ ၊ ဓမ္မဉ္စ ၊ သံဃဉ္စ\nနမက္ကာရာ ၊ နုဘာဝေန\nဟိတွာ ၊ သဗ္ဗေ ဥပ္ပဒ္ဒေဝေ\nအနေက အန္တရာ ယာပိ\nဝိနာဿတု အသေသတော ။\nနတ်ချစ် လူချစ် စီးပွားဖြစ်ဖို့ ရွတ်ကြလေ\nသမ္ဗုဒ္ဓေ ၊ အဋ္ဌဝီသသိ\nမမ ဂစ္ဆတိ ၊ ပုရတော\nပဉ္စဗုဒ္ဓါ ၊ မဟာတေဇော\nမမသီသေနိ ၊ သေသတိ\nဒိဗ္ဗတီတံ ၊ မာရက္ခ န္တု\nနမဿမိ ၊ ဂုဏေ\nအာပတ္တိပုဂ္ဂလေ ၊ အရိယာနဉ္စ သဗ္ဗသံ\n(စိမ်းမြသီတာ သီလရှင်ပရဟိတ စာသင်တိုက်)\nကျွန်မ ဒီခေါင်းစဉ်လေးကို ဘာလို့ ပေးသလဲဆိုတော့ အဘွားရှိစဉ် ကျွန်မငယ်ငယ်ကလေးကတည်းက ပြောဆိုခဲ့ဖူးတဲ့စကားလေးတစ်ခွန်းလေးကြောင့်ပါပဲ။\nသမီး လူရယ်လို ဖြစ်လာရင် နေ့စဉ် ကောင်းမှုတစ်ခုခုကို လုပ်ရမယ်တဲ့။ လူတိုင်း လောဘ မောဟတွေနဲ့ မကင်းရပါဘူး။ ဒါကြောင့် အဘွားက အများကြီး မလုပ်ခိုင်းပဲနဲ့ သေးသေးမွှားမွှားကနေ ကြီးကြီးမားမားထိအောင် နေ့စဉ် ကောင်းမှုတစ်ခုတော့ လုပ်ပါလို့ သွန်သင်ဆုံးမခဲ့ပါတယ်။ အဘွားမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်းလည်း အဘွားရှိစဉ်ကဲ့သို့ သမီး ကောင်းမှုတွေ ဆက်တိုက်လုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ခုလည်း ဒီကနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ အများသူငှာ နားရက်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ ကျွန်မအတွက်တော့ မွေးဖွားခဲ့ပြီးချိန်ကနေ ဒီကနေ့ထိ နားရက်ဆိုတာ တစ်ခါဖူးမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နေပျော်တယ်။ ဒီနေ့ဆို ပိုပြီး ကြည်နူးဝမ်းသာစိတ်ဖြစ်မိတယ်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ ဖြည့်ဆည်းချင်တဲ့စိတ် နောက်တစ်ချက်က ပရဟိတအလုပ်တွေကို နာဂစ်ပြီး နောက်ပိုင်း အတော်များများ လုပ်ခဲ့မိပါတယ်။ ခု ဒီနေ့က ကျွန်မ ဆိုက်တွေလည်ပြီး စာဖတ်ရင်းနဲ့ ဆိုက်တစ်ဆိုက်ကို ရောက်ခဲ့ခြင်းကနေ စခဲ့တယ်ဆိုရမှာပေါ့။\nဆိုက်နာမည်က http://myanmaractivecaringfamily.ning.com ဆိုတဲ့ ဆိုက်လေးတစ်ခုပါ။ လူငယ်တွေ သူတို့ရဲ့ မအားလပ်တဲ့အချိန်၊ နောက်ပြီး လုပ်ခ လုပ်စာလေးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပရဟိတလုပ်ငန်းလေးတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဖော်မပြတတ်အောင် ၀မ်းသာမိပါတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ်သာ ငတ်ရင် ငတ်ပါစေ၊ သူများ ကူညီနေရရင် ကျေနပ်တတ်တဲ့သူဆိုတော့ စိတ်ပါဝင်စားစွာ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ ဆိုက်ကနေ ကျွန်မကို မေးလ်ပို့လာပါတယ်။ ဘယ်နေ့ဘယ်ရက်ကို အလှူအတန်းအတွက် တိုင်ပင်ကြမယ်လို့ ရေးထားပြီး လှူမယ့် ကျောင်းကိုလည်း ရှင်းပြပါတယ်။ ၄ ကြိမ်မြောက် ပရဟိတမှာ ကျွန်မ ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။\nစတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ကူညီထောက်ပံ့လှူဒါန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် စမ်းမြသီတာ သီလရှင်စာသင်တိုက် နှင့် ပတ်သက်ပြီး တင်ပြခြင်း။ စမ်းမြသီတာ သီလရှင်စာသင်တိုက် (သီလရှင်ဆရာလေးနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသော ကလေးသူငယ်များ ပညာသင်ကြားလျက်ရှိသော ပရဟိတကျောင်း) ဖြစ်ပါတယ်။ အဆိုပါကျောင်းတွင် အမိမဲ့၊ အဖမဲ့ ခိုကိုးရာမဲ့ ကျောင်းသား/သူကလေးများ၊ ရပ်ကွက်ကျေးရွာ အသီးသီးမှ ဆင်းရဲနွမ်းပါး ပညာမသင်ကြားနိုင်သူများကို တိုက်အုပ်-သီလရှင်ဆရာလေးက မိမိ၏ ရင်နှစ်သီးခြာ သား/သမီးများကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက် အခမဲ့ ပညာသင် ကြားပေးလျှက် ရှိပါတယ်။ ကျောင်းသား/သူများ လက်ခံရာတွင် (၃)မျိုး လက်ခံပါတယ်။ အတိုကောက်အနေနဲ့ (စုံ၊ပဲ့၊မဲ့)လို့ သတ်မှတ်ထားကြောင်း သိရှိရပါတယ်။\nမိဘစုံလင်ပေမယ့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေ၊ မိဘနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးဦးပဲ့နေတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေနဲ့ မိဘလုံးဝမဲ့နေတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေ အားလုံးကို ပညာ သင်ကြားပေးလျက်ရှိပြီး၊ ထိုက်သင့်သလောက် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လေ့လာသိရှိခဲ့ရပါတယ်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ ကလေးသူငယ် စုစုပေါင်း (၁၁၀)ယောက်ကို စာသင်ကြားပေးနေပြီး ကျောင်းမှာ သီလရှင်နဲ့ မိဘမဲ့ကလေး အရေအတွက် (၆၂) ယောက် နေထိုင်ပါတယ်။ သူငယ်တန်းကနေ ဒသမတန်းအထိ ပြုစုစောင့်ရှောက် အခမဲ့ ပညာသင်ကြားပေးလျှက် ရှိပါတယ်။ အတန်းတင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရာမှာတော့ မူလတန်းကလေးများကိုတော့ ကျောင်းတွင်းမှာပဲ ဖြေဆိုခွင့် ပြုထားပြီး အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ကလေးများကို ဘ/က ကျောင်းတွေမှာ သွားရောက်ပြီးတော့ ဖြေဆို ရပါတယ်လို့ သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ဒီကျောင်းလေးက ကားလမ်းမနဲ့ တော်တော်လေး အလှမ်းဝေးတဲ့ ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းပါ။\nစာနာထောက် ထားမှုနဲ့ လူမှုဘ၀ဖွံ့ဖြိုးတိုးတတ်မှုကို လိုလားနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေအနေနဲ့ လှူချင်တယ်၊ ထောက်ပံ့ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ လှူသင့်၊ ထောက်ပံ့သင့်တဲ့ ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းဖြစ်ပါတယ်။ နေ့စဉ် စာသင်ကြားနေတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေရဲ့ ပညာသင်ကြားမှုစရိတ်၊ ကျွေးမွေးမှုစရိတ်နဲ့ လူတန်းစေ့ ၀တ်-စားနိုင်ရေးအတွက် စရိတ်တွေက မသိသာပေမယ့် မလွယ်ကူလှတဲ့ စရိတ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အလှူငွေ သိပ်မရှိတဲ့ ကျောင်းဖြစ်သလို ရတဲ့အလှူငွေတွေနဲ့ လုံလောက်အောင် အသုံးပြုလုပ်ဆောင်နေသော ကျောင်းတစ်ကျောင်းဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ လက်ရှိမှာ အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်နေတဲ့ အရာတွေကတော့ ပုံနှိပ်စာအုပ် (တတိယတန်း-သိပန်)၊ ဗလာစာအုပ်၊ ခဲတံ၊ ဘောပင်နှင့် အခြားအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၊ စားသောက်ကုန်ကြမ်းများနှင့် အလှူငွေများ လိုအပ်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။ M.A.C.Family ပရဟိတလူငယ်အဖွဲ့မှ ၂၀၀၉ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ၊ ၁၃ ရက် နေ့မှာတော့ ဒီကျောင်းလေးကို ကူညီထောက်ပံ့လှူဒါန်း သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးသူငယ်များအတွက် စား-၀တ်နေရေး၊ ပညာသင်ကြားရေး၊ ကျန်းမာရေးကိစ္စရပ်များ၊ အခြားလိုအပ်သော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများနှင့် အလှူငွေများ လှူဒါန်းလိုပါက မသွားမီ လာရောက်လှူဒါန်းနိုင်ပါတယ်။ လိုအပ်တဲ့ထောင့် တစ်နေရာကနေ တတ်နိုင်သလောက် ပါဝင်လှူဒါန်းနိုင်ပါကြောင်း လေးစားစွာဖြင့် နှိုးဆော် ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်။\nM.A.C.Family ပရဟိတလူငယ်အဖွဲ့ရဲ့ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ကူညီထောက်ပံ့လှူဒါန်းမှုလေးမှာ မိဘမဲ့ကလေး သူငယ်များကို ကြင်နာသနားစိတ် ထားရှိခြင်းဖြင့် အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က စေတနာရှင် ကုသိုလ်ရှင်များကို မင်္ဂလာဖြင့် ကြိုဆိုပါတယ်တဲ့။\nစမ်းမြသီတာ သီလရှင်စာသင်တိုက်အား ကူညီထောက်ပံ့လှူဒါန်းနိုင်မည့် လှူဖွယ်ပစ္စည်းများ နှင့် လိုအပ်ချက်များ တင်ပြခြင်း။\nပုံနှိပ်စာအုပ် (တတိယတန်း - သိပ္ပံ)၊\nဗလာစာအုပ်၊ ဘောလ်ပင်၊ ခဲတံ၊ ခဲဖျက် . . . အစရှိသော စာရေးကိရိယာပစ္စည်းများ၊\nပဲကြာဇံ . . .\nဗဟုသုတ စာစာပေများကိုလည်း စေတနာရှင် ကုသိုလ် ရှင်များ အနေဖြင့် စိတ်ပါဝင်စားပြီး လှူဒါန်းလိုပါက M.A.C.Family ပရဟိတလူငယ်အဖွဲ့သို့ ဆက်သွယ် ပါဝင် ကူညီထောက်ပံ့လှူဒါန်း ဆောင်ရွက်ကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါတယ် . . . . ။\nမနက် ၈ နာရီအရောက် အသင်းတည်ရှိရာနေရာကို လာရပါမယ်တဲ့ အသင်းကနေ ၈ နာရီခွဲ ကားထွက်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်မက စိတ်ဝင်စားပြီး ကုသိုလ်လိုချင်တဲ့သူများကို ပြောတော့ စိတ်ပါဝင်စားစွာ လိုက်မယ်လို့ ပြောတဲ့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ကုသိုလ်တွေကို မျှဝေပေးရလို့ ပီတီဖြစ်မိပြန်ပါတယ်။\nဒီနေ့မနက် အစောကြီး ၁၀ မိုင်ဈေးရှေ့ကနေ စောင့်နေလိုက်တာ လာခေါ်တဲ့ကားက ၁၀ နာရီဝန်းကျင်မှ ရောက်လာတယ်။ ဒါနဲ့ ၈ မိုင်မှာ တစ်ယောက်ခေါ်မယ်ဆိုပြီး ပြန်တက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ် ပုလဲမြို့သစ်ကို ဆက်မောင်းတယ်။ လမ်းကတော့ ကောင်းလိုက် မကောင်းလိုက်ပဲ။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ပုလဲမြို့သစ်မှာရှိတဲ့ စိမ်းမြသီတာ သီလရှင်ကျောင်းကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဆရာလေးတွေ ဆွမ်းစားမှီဖို့အတွက် မနားတော့ပဲ ဆွမ်းအတွက် ပြင်ဆင်ရပါတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေကတော့ ကလေးကျန်းမာရေးအတွက် လက်သည်း ခြေသည်း ရှင်းလင်းပေးပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် နားလည်အောင် ရှင်းပြကြပါတယ်။ ဒါနဲ့ အားလုံး တစုတဝေးတည်း လုပ်လိုက်တာ ခဏကြာတော့ ပွဲတွေအားလုံးပြင်ပြီးတော့ ဆရာလေးတွေ အားလုံးကို ကပ်ကြပါတယ်။ ဆရာလေးတွေ အားလုံး ၃၉ ပါး ရှိပါတယ်။ ဆရာလေး လူကြီးတွေက ၃\nပါးပဲ တွေ့ရပြီး ကျန်တာက မယ်သီလရှင် ကလေးတွေပဲ များပါတယ်။ ဆွမ်းကပ်ပြီးတော့ ကျောင်းက ကလေးတွေ စာသင်ပေးတဲ့ဆရာမတွေနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကျွေးပြီးမှ ကျွန်မတို့အဖွဲ့က တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပျော်ပျော်ပါးပါးစားကြပါတယ်။ စားပြီးတော့ ခဏနေပြီးတော့ ကလေးတွေနဲ့ စိတ်ဓာတ်မြင့်ဖို့အတွက်ရယ်၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေ မျှဝေချင်တာရယ်ကြောင့် ကလေး အယောက် ၉၀ ကို အဖွဲ့ ၅ ဖွဲ့ခွဲပြီး လူခွဲလိုက်တယ်။\nရယ်ရသေးတယ်။ ကျွန်မပါတဲ့အဖွဲ့က ခေါ်လာတဲ့ကလေးတွေက ကလေးသေးသေးလေးတွေ နောက်ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေကြီးပဲ တချို့က\nရွေးခေါ်တယ်ပေါ့။ သွားခေါ်တဲ့ ညီမလေးကို ဘာလို့ ရွေးမခေါ်လာတာလဲလို့ ပြောတော့ မမကလည်း သူတို့က သမီးကို အကုန်ဝိုင်းဆွဲကြတာတဲ့။ ဒါနဲ့ ကလေးတွေကို နိုင်အောင် ကစားရမယ်နော် နိုင်တဲ့သူ ဆုချမယ်ပြောတော့ သူတို့ နိုင်အောင် ကစားမယ်တဲ့ လက်သီးလက်မောင်းတန်းလို့ ကလေးတွေက တော်တော်ငယ်သေးတယ်။ အဖြူအစိမ်းလေးတွေသာ ၀တ်ထားကြတာ ကောင်းကောင်းကန်းကန်းတော့မဟုတ်ဘူး။ အင်္ကျီအနွမ်းလေးတွေနဲ့လေ။ ဒါနဲ့ တော်သလင်းနေ ပုစွန်သေဆိုတဲ့အတိုင်း နေပူလိုက်တာလည်း ကျဲကျဲတောက်ပဲ သီလရှင်လေးတွေလည်း ကတုံးလေးတွေမှာ ချွေးတရွှဲရွှဲနဲ့ မမောနိုင် မပန်းနိုင် ဆော့ကစားနေလိုက်ကြတာ။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေက ခဏနေတော့ သူတို့ ဆော့ပြီးရင် စားဖို့\nရွှေရင်အေးတွေကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီး ၂ နာရီခွဲတော့ ဆော့တာ ရပ်ပြီး လက်ဆေးခိုင်းရပါတယ်။ နောက်တော့ ရွှေရင်အေးသောက်ဖို့\nနေရာချပြီးနောက် အားလုံးကို ပေးဖို့ ဗလာစာအုပ်၊ ခဲတံ၊ ခဲဖျက်၊ မုန့်တွေ၊ သကြားလုံးတွေကို တန်းစီးပြီး ဝေငှလိုက်ပါတယ်။\nသီလရှင်လေးတစ်ပါးက အတင်းလာဆွဲတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာမ ရော့ စားတဲ့။ သူကို ပေးတဲ့ဝေစုကို လာပေးတယ်။ မစားပါဘူး ဆရာလေး စားပါလို့ပြောတော့ မစားဘူးတဲ့ အတင်းလက်ထဲထည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဒါနဲ့ အနားမှာ ရှိတဲ့ တခြားကလေးတွေကို ပြန်ဝေငှလိုက်တော့\nသူက ဆရာမကို စားစေချင်လို့ ကျွေးတာပါ။ ရော့ သကြားလုံးတွေစားတဲ့ လာထည့်ပြန်ရော။ ထပ်ပြီး ပြောရတယ် စားပါလို့ ပြောတော့ ပြန်ရင်\nလိုက်ချင်တယ်တဲ့။ စိတ်ထဲမကောင်းပါဘူး။ ပျော်အောင် နေလို့ စာကြိုးစားလို့ ပြောတော့ မျက်ရည်လေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ နောက်လည်း လာလည်ပါနော်တဲ့။ ဒါနဲ့ ခဏနေတော့ လှူဖွယ်ပစ္စည်းအတွက် ရေစက်ချအမျှဝေဖို့ ဓမ္မရက္ခိတ ဓမ္မာရုံမှာ လူပြန်စုပြီး ဆရာတော်ရဲ့ တရားကို နာကြားကြပါတယ်။ ဆရာတော်က တရားဟောရင်း ပြောပါတယ်။ ဗုဒ္ဒမြတ်စွာဘုရားရဲ့ ဆုံးမစကားဟာ လုပ်သင့် လုပ်ထိုက် မှန်ကန်လား မမှန်ကန်ဘူးလား မေးပြီး တရားတော်နဲ့အညီ ပြုမူနေထိုင်သွားရင် လူတိုင်း တိုးတက်အောင်မြင်မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတရားတွေပါ နောက်ပြီး ဒီလိုသာ လူကြီးလူငယ်တွေက ထောက်ပံ့ကြမယ်ဆိုရင် စာမတတ်သူ ပပျောက်ရေးဆိုတာလည်း တကယ့်လက်တွေ့မှာ\nအကောင်အထည်ပေါ်လာတော့မှာလို့ ယုံကြည်မိတဲ့အကြောင်းနဲ့ ဆရာတော်က နယ်လှည့်သာသနာပြု ပရဟိတလုပ်နေတဲ့\nဆရာတော်တစ်ပါးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ခု ငါးဆယ်ကျော်ပြီတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ကျွန်မတို့အဖွဲ့ဟာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ ဆော့ကစားနေကြတာ\nတကယ့်မောင်ရင်းနှမအတိုင်းပဲ မြင်ရတာ ကြည်နူးတယ်တဲ့ သူတောင် အသက် ပြန်ငယ်လိ်ု့ရရင် ပြန်ငယ်ချင်သေးတယ်လို့ ပြောရှာပါတယ်။ ဒါနဲ့\nရေစက်ချ ပြန်ဖို့ ပြင်ကြဆင်ကြနဲ့ ၃ နာရီ ၄၅ မိနစ်မှာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတယ်။ သူတို့တွေရဲ့ ကြေကွဲတဲ့အကြည့် ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုဟာ အိပ်မက်ပုံစံမျိုး ဖြစ်မှာ အရမ်းကြောက်မိပါတယ်။ သူတို့လေးတွေ အမြဲပြုံးပျော်ရွှင်ပြီး ပညာတတ်တွေ အနာဂတ်ရဲ့သားကောင်းဇာနည်တွေ ဖြစ်စေချင်မိတာ ကျွန်မ မလွန်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့အဖွဲ့ရဲ့ ပြုပြုသမျှ ကုသိုလ်အဖို့ဖို့ကို သင်လည်း ရစေဖို့ ထပ်မံ မေတ္တာပို့ အမျှအတမ်း ဝေလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ အလုပ်က အကျိုးရှိလား မရှိဘူးလား စာဖတ်သူ ပြောပြသွားပါဦးနော်။\nရင်ထဲက ထွက်ကျလာတဲ့စကားစုလေးတစ်စုကို ကဗျာအဖြစ် သွန်းလောင်းခဲ့မိပါတယ်။\nသင်လည်း သာဓုခေါ်နိုင်စေ...။ ။\nတတ်နိုင်သလောက် လက်တစ်ဖက်ကမ်းရင်း မိဘမဲ့များအတွက် ရှင်သန်ရပ်တည် ပြုပြုသမျှကောင်းမှု အစုစုကို ပြန်လည် မျှဝေလိုက်ပါတယ်။\nဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်း မတည်မြဲ\nတစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘလောဂ်ဂါတွေရဲ့ ကိုယ်စား\nကိုယ်တို့မြေရဲ့ တာဝန်ကျေ ဘလောဂ်ဂါများကို


တက္ကသိုလ်မသွားခင်လေး – Hlataw.com\nကျွန်တော် ဆယ်တန်းတုံးက ကျွန်တော့ကိုဂိုက်လုပ်ပေးတဲ့အစ်မဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရှိတယ်ဗျ၊ အိအိတဲ့ သူ့နာမည်က၊ သူက ကျတော့ထက် နှစ်နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ တက္ကသိုလ်မသွားခင် စာကလည်းတော်တော့ ကျွန်တော့အမေက သူ့ကို ဂိုက်လုပ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားတာ။ သူတို့အိမ်ကလည်း ဘေးကပ်ရပ်ပဲဆိုတော့ ညဘက်အထိ စာကူလုပ်ပေးဖို့ အဆင်ပြေတာပေါ့။မအိက တစ်ဦးတည်းသောသမီးပါ။ ကျွန်တော့မှာတော့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ၂ နှစ်ကွာပါတယ်။ ဖူးဖူးလို့ပဲ မှတ်ထားဗျာ။လောလာဆည်တော့မအိအကြောင်းအရင်ဆက်ပါမယ်။ အစ်မအိအိက လှတာတော့ သိပ်မလှဘူး ရွက်ကြမ်းရေချို ရုပ်ပဲ၊ ဒါမဲ့ ဘော်ဒီက မိုက်တယ် ခါးသေးသေးနဲ့ ရင်ဘက်ရော တင်သားရော အကိတ်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် လုံးပြီးကျစ်လစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့သူ့ကို မအိလို့ခေါ်တယ်။ သူနဲ့ ကျွန်တော်တို့မောင်နှမနဲ့ ငယ်ငယ်တည်းက အတူတူ ကစားရင်း ကြီးလာတော့ ဟိုးအရင်ကနေ။\nခုအဖြစ်အပျက်မတိုင်ခင်အထိ သူ့အပေါ်မောင်နှမစိတ်ပဲရှိခဲ့ပါတယ် တစ်ဦးတည်းသော သားဆိုတော့ ကိုယ့်မောင်နှမရင်းတွေလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပေါ့ဗျာ။ ကျတော် စာကြည့်ရတာတော့ ကိုယ့်အခန်းထဲကိုယ်ပဲ ဖီဖီနဲ့ မီမီက ညဘက်ဆို တီဗီ ကြည့်လေ့ရှိတော့ အသံတွေနဲ့ ကျတော် စာကြည့်တာအနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာဆိုးလို့ ကျတော့အခန်းထဲမာပဲ ကုတင်ပေါ်မှာ စားပွဲတင်ပြီးတော့ တံခါးကို အလုံပိတ်ပြီးသင်ရတယ်။ ညီမလေး ဖူးဖူးနဲ့က အခန်းချင်းကပ်ရပ်ပဲ ဆိုတော့ သူက စာအော်ကျက်ရင်လည်း မဆူအောင် တံခါးပိတ်ရင် လော့ခ်အမြဲချထားတက်တာ အကျင့်ပါသွားတယ်။ များသောအားဖြင့် ဂွင်းထုပြီး အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့အိမ်စာတွေမလုပ်ဖြစ်ဖူး။ အဲ့တာကြောင့်ဆရာမက အိမ်ကို တိုင်တာနဲ့ မအိနဲ့ စာလုပ်ဖို့ဖြစ်လာတာ။ အခုလည်း မကြာခင် မအိရောက်လာရင် စာလုပ်ရတော့မယ်။ မအိမရောက်သေးခင် ကျွန်တော်ကလည်း သူငယ်ချင်းတွေဆီက ဖူးကားအသစ်တွေကူးလာတာကို ကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနေတယ်။\nအခန်းကလော့ချထားတော့ သူရောက်လာရင် တံခါးခေါက်မှရမယ်လေ။ အဲ့နေ့မှ မအိလည်း ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ်မသိ အိမ်ထဲတန်းမဝင်ပဲ အိမ်ဘေးကို ပတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကြားထဲကနေ ကျွန်တော့ကို စဖို့ ချောင်းတာနဲ့ ကွက်တိ ကျွန်တော်ဂွင်းထုနေတာ သူမြင်သွားတာပဲ အဲ့အဖြစ်အပျက်တွေက နောက်ပိုင်းသူပြန်ပြောပြလို့သိရတာပါ။ အစကတော့ မောင်လေး မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို အလကားနေရင်း ဒေါသထွက်ပါသတဲ့ဗျာ။ ဒါမဲ့သူလည်း နေ့တိုင်းချောင်းတာပဲ ဂွင်းထုတဲ့နေ့နဲ့တိုးရင်တော့ မအိလည်း အဲ့နားတင်ပဲ ကြည့်ရင်း သူ့ဟာသူ ပွတ်ပေးရင်း ပြီးသွားတယ်တဲ့ စိတ်အာသာပြေသွားမှ မောင်နှမအချင်းချင်း ဆိုပြီး တွေးမိတဲ့သူ့ကိုယ်သူနောင်တရခဲ့ပေမယ့် မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့ဗျာ။ အဲ့တာနဲ့ သူလည်း ထိန်းမနေတော့ပဲ ဝမ်းကွဲမောင်လေးနဲ့ အတွေ့အကြုံသစ်ကို စမ်းသပ်ဖို့အစပျိုးတော့တာပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ ညဘက် စာပြဖို့မအိရောက်လာတော့ ပုံမှန်ထက်ကို ထူးခြားနေအောင်ဝတ်ထားတာ သတိပြုမိတယ်။ အကျီအဖြူ တီရှပ်လက်တိုနဲ့ အောက်က ပေါင်လောက်ရှိတဲ့ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ပေါ့ အိမ်နေရင်းကိုဗျ။ ဒါမဲ့အမြဲသူ့ကြည့်လိုက်ရင် ထဘီနဲ့ပဲ မြင်ရတာများတယ်လေ။ “ဟာ… မအိ ပုံစံတွေဘာတွေ ပြောင်းနေပါလား ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ” “ပူလို့ပါငါ့မောင်ရယ် မအိအပြင်ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့မထွက်ရဲပါဘူး” ပြောလည်းပြောရင်း ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး စားပွဲရှေ့ကို ထိုင်လိုက်တယ်။ “သင်္ချာအိမ်စာတွေပါတယ်ဆို ဘယ်မှာလဲ အစ်မကို ပြ” “ဟုတ် အဲ့တာပဲ လုပ်နေတာ ဒီအပုဒ်ကနေမတက်ဖူး ဖြစ်နေတယ် လုပ်ပါဦး” မအိက စားပွဲပေါ်ကိုတံတောင်နဲ့ထောက်ပြီး ကျွန်တော်တွက်နေတဲ့စာအုပ်ထဲကသခ်ျာပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ရှင်းပြဖို့ကြိုးစားနေချိန်မှာ ဟ သွားတဲ့ အကျီင်္လည်ပင်းပေါက်ကနေ ရင်သားတစ်ဝက်ကို ရုတ်တရက်မြင်မိလိုက်တယ်။ ဟာ သူဘရာမဝတ်ထားဘူးဟ။\nနို့လုံးလုံးလေးတွေကိုရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်ထဲတစ်မျိုးတော့ဖြစ်သွားပေမယ့်မသင့်တော်ပါဘူးလေဆိုပြီး ငုံ့ပြီး ကိုယ့်စာအုပ်ကိုပြန်ကြည့်နေရင်း ထပ်မြင်ချင်စိတ်ပေါ်လာတာနဲ့ ပြန်မော့ကြည့်မိပြန်တယ် စိတ်ထဲမှာတော့ မရိုးမရွ ဖြစ်လာနေပြီ။ အတွေးထဲမှာ ဗြောင်းဆန်နေပါတယ် ။ ငါကွာ စိတ်ထိန်းဟ စိတ်ထိန်း မင်းအစ်မနော် ။ အစ်မ နို့လေးတွေက လုံးနေတာပဲ ကွာ တောက် ။ သူကတော့ ကျွန်တော်ကြည့်ကြည့်နေတာ သတိမပြုမိဘူးထင်ပါတယ်။ ရှေ့ပိုတိုးလာပြီး ကျွန်တော် တွက်နေတဲ့ သင်္ချာစာအုပ်ကို ထောက်ပြရင်း ပုံသေနည်းကို ရှင်းပြနေရှာတယ်၊ ကျတော်ကတော့ စာနားထောင်သလိုလို သူ့မျက်နှာကြည့်လိုက် မျက်လုံးက အောက်ရောက်သွားလိုက်နဲ့ပေါ့ဗျာ။ ဒါမဲ့ကျတော်က သူ့ကို ငမ်းနေတာနဲ့စာက ခေါင်းထဲမရောက်တော့ဘူးလေ သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှင်းရတာ အားမရတော့လို့ ထင်ပါရဲ့ ဘေးကပ်ရပ်ကို လာထိုင်တယ် ကျတော်ကလည်း ဘောင်းဘီတိုပါးပါးပဲ ဝတ်ထားတယ်လေ ပူတာကိုး။\nသူက တမင်ခွေထိုင်လိုက်တော့ သူ့ပေါင်က ကျတော့ပေါင်ပေါ် လာတင်နေတယ် သူ့ဒူးခေါင်းနဲ့လည်း ကျတော့ ညီလေးနဲ့ နည်းနည်း ထိမိသွားတာပေါ့ အဲ့ဒီ့မှာ ညီလေးက နည်းနည်း ခေါင်းထောင်စပြုလာပြီ။ မအိက အနားနားကပ်ရှင်းပြတာကို မနည်းအာရုံစိုက်ရင်း ရှင်းသလိုလိုထင်ရတော့မှ ပုံစံတူပုစ္ဆာတစ်ခုက်ို ကိုယ့်ဘာသာကို ခက်ခက်ခဲခဲ တွက်နေတော့ ညီလေးက အာရုံပြောင်းပြီး ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။ တွက်လို့လည်းပြီးရော သူက ကျတော်တွက်ထားတာကို စစ်နေတယ်။ သူ့ခြေထောက်ကလည်းငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး ဒူးခေါင်းကို လှုပ်နေတယ် ကျတော့ပေါင်ပေါ်တင်ထားပြီး ညီလေးနဲ့ ထိနေတာ ကို သူကလှုပ်နေတော့ ဒီကောင် ဘယ်ခံနိုင်တော့မလဲဗျာ ညီလေးက ထောင်လာတော့တာပေါ့ မာမာကြီး သူ့ပေါင်ကို ထိုးမိနေတာ သူသိမှာပေါ့။ “ဟဲ့” ဆိုပြီး လှုပ်နေတာက ငြိမ်သွားတယ်။ ပြီးတော့မှ သူ့ဘောပင်နဲ့ ကျွန်တော့ ခေါင်းကို ခေါက်ပြီး “စောက်ကောင်လေး ဘာတွေတွေးနေတာလည်း နင့်ဟာကဖောင်နေပြီ” ဆိုပြီး။\nသူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်သေးတယ် “မအိက ကျွန်တော့ ပေါ်ပေါ်ဒူးခေါင်းလာတင်ပြီး လှုပ်နေတာကိုး” “အဲ့တာနဲ့ပဲ မာစရာလား ကို့အစ်မ ပေါင်ပဲကို၊ တက်ထိုင်ရင်တောင် ဘာမှဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး” “ဒါဆို မအိတက်ထိုင်ကြည့်ပါလား” ကျတော်က ရွဲ့ပြောလိုက်တာပါ။ သူက ဖောင်းနေတဲ့နေရာကနေ မျက်နှာမလွှဲပဲ “အေး ထိုင်မယ်ဟာ” ဆိုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ရှေ့စားပွဲကြားထဲဝင်လာတော့ နည်းနည်း နောက်ဆုပ်ပေးလိုက်ရတယ်။ သူတင်ပါးကလည်း တော်တော်တင်းတာပဲ အခုမှသတိထားမိတယ်။ ဘောင်းဘီတိုလေးမှာ တင်နှစ်လုံးက ဖောင်းလို့ပေါ့။ မအိကနောက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးစ်ိစိနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့ဟာက အချောင်းလိုက် သူ့ဖင်ကြားမှာ ကွက်တိ ညပ်နေတယ်။ သူ့ဖင်လုံးလေးက နွေးနေတာကို ခံစားလိုက်ရတော့ “အာ့” ဆိုပြီး သူ့ခါးလေးကို ကိုင်ထားမိတယ်။်”ဘာဖြစ်တာလဲမောင်လေး , မအိ ဝိတ်ကိုတောင်မနိုင်ဘူးလား”။\nမဟုတ်ပါဘူး နိုင်ပါတယ် ဒီတိုင်းပဲထိုင်နေဆိုပြီး ပြန်ထမှာကြောက်လို့ ခါးကနေ ဆွဲကပ်ထားမိတယ်လေ။ လူလည်းကတုန်ကယင်နဲ့ ရင်ဘက်ထဲမှာလည်း တဒိန်းဒိန်းနဲ့ သူ့ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်ထားမိတယ်။ မအိက အဲ့အတိုင်းနေပြီး ခုန ကျွန်တော်တွက်ထားတဲ့ပုစ္ဆာကို အချိန်ဆွဲ ပြီး စစ်နေပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ လှုပ်ရမယ့်သူက ကျတော်ပေါ့ ကျွန်တော်လည်း အရဲစွန့်ပြီးနောက်ကနေ သူ့ခါးကို ဖက်ထားရင်း အောက်ကလည်း လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ညှောင့်နေတယ်။ မအိက ဘာမှမပြောဘူး သူလည်း ဖြစ်ချင်နေတဲ့ပုံပေါ်နေတော့ မအိမှဟုတ်ရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင်မယုံနိုင်ပါဘူး။ လက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း အပေါ်တက်ပြီး သူ့နို့ နှစ်လုံး စလုံးကို အပြင်က အုပ်ပြီးညှစ်လိုက်တယ်။ မအိ ညည်းသံလေးတွေပါထွက်လာတယ်။ သူလည်းဖင်ကို တလှုပ်လှုပ် လုပ်ရင်း သူ့အကျီင်္ကို ဆွဲလှန်ပေးတယ်။ အရမ်းကို ကိုင်ချင်နေတဲ့နို့လေးတွေကို ညှစ်နေလိုက်တယ်။\nနို့ညှစ်ရင်းညှောင့်နေတာ နည်းနည်းကြာလာတော့ မအိလည်း စားပွဲကို ကိုင်ရင်း ဖင်လေးနဲနဲကြွပြီး ပြန်ဆောင့်ချလာတယ်။ အထဲမထည့်သေးပဲ အဝတ်ပါးပါးတွေခံထားပြီး ပွတ်နေတာ လုံးဝဖီးလ်ပဲ။ ရုတ်တရက် အစ်မဝမ်းကွဲကို လုပ်နေတာပါလားဆိုပြီး သတိဝင်လာတော့ ကျွန်တော်ရပ်လိုက်ပေမယ့် မအိက ဆက်ဆောင့်နေတုံး။ သူ့ဘောင်းဘီကိုကြည့်လိုက်တော့ အရည်စိုကွက်လေးတွေ့နေရတယ် သူတော်တော် အရှိန်တက်နေပြီ။ “မအိ ကျွန်တော်တို့က မောင်နှမတွေလေ ဒီလို လုပ်လို့မကောင်းဘူးနော်” မအိက ခပ်တိုးတိုးပဲ ဖီးတက်နေသလိုလို မောနေသလိုလိုလေသံလေးနဲ့ “ဝမ်းကွဲတွေပဲကို ထားပါ အဲ့တာနောက်မှတွေးမယ် မောင်လေး မအိကိုလုပ်တော့ကွာ” ကျွန်တော် မအိဘောင်းဘီမျော့ကြိုးကို ကိုင်ရင်းအောက်ကိုဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲချလိုက်တယ်။ မောင်နှမဝမ်းကွဲချင်း မလုပ်သင့်ဘူးလို့သိပေမယ့် ခုချိန်မှာတော့ သူရော ကျွန်တော်ရော ထိန်းလို့ရမယ့် ပုံမပေါ်တော့ပါဘူး။\nသူက ကျွန်တော့အပေါ် ထိုင်နေတုံးမို့ အကျွတ်ချွတ်ပစ်လို့မရတာနဲ့သူ့ဘောင်းဘီကို ပေါင်လည်တင်ရပ်ထားလိုက်ရတယ်။ သူအကျီင်္ကို သူ့ဘာသာသူ ချွတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အကျီင်္ ချွတ်ပြီးတော့ အောက်ကနေ ခါးကိုကော့ပြိ်း ဘောင်းဘီကို ချွတ်ရတာပေါ့။ မအိ စဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ မာတောင်နေတဲ့ ကျွန်တော့လီးနဲ့ အသားချင်းထိမိသွားပါပြီ မအိဖင်ကို ဘယ်လက်နဲ့ကိုင်ပြီး မြှောက်ထားရင်း ကျွန်တော့လီးကို ညာလက်နဲ့ကိုင်ပြီးတော့ အရည်လေးတွေနဲ့ရွဲနေပြီး ပူနွေးနေတဲ့ မအိ စဖုတ်လေးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်တော့တယ် မအိက အာ့ခနဲ့ အသံထွက်သွားပြိ်း မအော်မိအောင် ခုနသူစစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့စာအုပ်ကို ပါးစပ်က ကိုက်ထားတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကလည်း အောက်ကနေ ပင့်လိုးပေးပေါ့ဗျာ။ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အဲ့တိုင်း လိုးနေကြတာ ညည်းသံကလွဲလို့ တစ်ယောက်မှ စကားမပြောမိကြပါဘူး။ ကျွန်တော်အောက်ကနေပင့်ဆောင့်နေရင်း တအားကောင်းလာတာနဲ့ ပြီးသွားမှာကြောက်လို့။\nရုတ်တရက်ထလိုက်ပြီး မအိစဖုတ်ထဲကို အဆုံးသွင်းပြီးတော့ တအားကပ်ထားလိုက်တယ် မအိကတော့ပြီးသွားတဲ့ပုံပဲ တစ်ကိုယ်လုံးတုံပြီး ညည်းသံတွေထွက်လာတယ်။ မအိစဖုတ်ထဲက ကျွန်တော့လီးလည်း ခုနထက်နည်းနည်းပိုနွေးသွားတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အခု ကျွန်တော် အောက်က ရုတ်တရပ် ထပြီး တအားကပ်လိုက်တော့ မအိက စားပွဲပေါ်မှာမှောက်ခုံ ကျွန်တော်ကနောက်ကနေ ထည့်ထားသလိုကွက်တိပေါ့ဗျာ။ မအိတုန်နေတာ ငြိမ်သွားပြီး အသက်ရှုသံတွေနှေးသွားတဲ့ထိ စားပွဲပေါ်မှောက်အိပ်နေတဲ့သူ့အပေါ် ထပ်ထားရင်းကျွန်တော့ဟာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းအသွင်းအထုတ်လုပ်နေတယ် သူငြိမ်သွားတော့ ကျွန်တော့ဟာဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မအိကို ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှဲချလိုက်ရင်း ဘောင်းဘီကို ကွင်းလုံးဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ မအိ ပေါင်ကိုကားပြီး ကျွန်တော့လီးကိုပြန်ထည့် ချောကနဲ့ဝင်သွားတာနဲ့ တဖုန်းဖုန်းနဲ့ လိုးတော့တာပဲ။ မအိကတော့အောက်ကနေ အင်းအင်းနဲ့ညည်းရင်း ဖက်ထားတာပေါ့။\nကျွန်တော် မအိမျက်နှာကိုကြည့်ပြီးမလိုးရဲဘူးဗျ။ ရှိန်နေသလိုလို တစ်ချိန်လုံး ကို့အစ်မအနေနဲ့ မြင်ခဲ့သူကို ခုမှ လိုးနေရတော့ တစ်မျိုးကြီးပေါ့။ မအိလည်းလိုးနေတဲ့တစ်ချိန်လုံး မျက်နှာတစ်ဖက်ကိုလှည့်ထားတယ် လူကိုတော့ တင်းကျပ်နေအောင်ဖက်ထားပါတယ်။ အချက်သုံးဆယ်လောက်ဆောင့်သွင်းပြီးတော့ မအိ စဖုတ်အထဲက ပြန်ညှစ်တာနဲ့ အရမ်းကောင်းလာပြီး ဆွဲထုတ်ရင်း အပြင်မှာပြီးသွားပါတယ်။ မအိပေါင်ပေါ်ကျသွားတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံး ဒီတိုင်းပက်လက်လှဲနေရင်း ဘာစကားမှမပြောပဲ မောနေတဲ့အသံပဲထွက်နေတယ်။ ခဏနေတော့မှ သူအိပ်ယာပေါ်က လူလဲထလိုက်ရင်း သူ့ဘောင်းဘီကို ပြန်ဆွဲဝတ်လိုက်ပြီး “မအိ ရေသွားဆေးလိုက်ဦးမယ် ပြီးတော့မှထွက်ခဲ့နော် အိမ်က ရိပ်မိသွားဦးမယ်” ဆိုပြီး ထွက်သွားပါတယ်။ ဒီအချိန်ရောက်မှတော့ကျွန်တော် မယုံနိုင်လို့မရတော့ပါဘူး မအိ နဲ့ကျွန်တော် လွန်ကြူးမိခဲ့ကြပါပြီ။\nနောင်တရသလိုလိုဖြစ်မိပေမယ့် စိတ်ထဲ တစ်မျိုးတမည် သဘောကျမိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အခန်းထဲ ရှင်းစရာရှိတာရှင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်လုပ်ပြီးတော့မှအပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ မီးတွေတောင်ပိတ်နေပြီအကုန်အိပ်ကုန်ကြပြီပဲ။ ရေချိုးခန်းမီးလင်းနေတာနဲ့ တံခါးခေါက်လိုက်တယ် “မောင်လေးလား ဝင်ခဲ့လေ” အထဲရောက်တော့ မအိတစ်ကိုယ်လုံးအဝတ်အစားမရှိ ဗလာအတိုင်းရေချိုးနေတယ်။ ကျွန်တော်ညီလေးလည်း မအိရဲ့ သေးသွယ်သွယ်ခါးလေးနဲ့ လုံးတစ်နေတဲ့ တင်ပါးလေးကိုမြင်တော့ တစ်ခါပြန်နိုးလာတာပေါ့။ မအိက ကျွန်တော့ကို ရီပြရင်း “ငါ့မောင်ကအတော်သန်တာပဲ ပြန်တောင်ထလာပြီ ဘောင်းဘီကို ဖောင်းနေတာပဲ” “မအိက အရမ်းလှတာကိုး” “နောက်မှ လုပ်မယ် အခုတော့ မအိနဲ့တူတူချိုးရမယ် ချွတ်” ကျတော်လည်း အကုန်ချွတ်လိုက်ပြီး မအိနဲ့အတူရေပန်းအောက်ဝင်လိုက်တယ်။ အနောက်ကနေ ဖက်ထားရင်း မအိဖင်လုံးလုံးလေးကြားထဲ ညီတော်မောင်ကို ညှပ်ထားရင်း နို့နှစ်လုံးစလုံးကို ညှစ်နေတယ်။\nနို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွေချေပေးတော့မအိက မျက်နှာချင်းဆိုင်လှည့်လာပြီး ကျွန်တော့ဟာကို ကိုင်ရင်း သူ့အဖုတ်နဲ့ တေ့ပေးနေပါလေရော။ ကျွန်တော်လည်းမအိကို နံရံမှာကပ်ထားရင်းကိုယ်ကို အောက်နည်းနည်းနိမ့်ပြီး သူ့စဖုတ်ထဲ ထိုးသွင်းလိုက်တာ လျောခနဲ့ဝင်သွားတယ်ဗျာ။ မအိနဲ့ကျွန်တော် အခုတော့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း မက်တပ်ဆော်နေတာ။ မအိနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကို ကစ်ဆင်ဆွဲလိုက်တော့ သူကလည်းပြန်ဆွဲဆုပ်တယ်။ “မအိ ဟိုဘက်လှည်ပြီး နံရံကို လက်နဲ့ထောက်ပေးပါလား။ အနောက်က နေလုပ်ချင်လို့။” “အင်း..အင်း” ကျွန်တော့လီးကိုသူ့ ထဲက စွက် ကနဲ့ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဟိုးဘက်လှည့်ပြီး ကုန်းပေးတော့ ပြောင်တင်းနေတဲ့ ဖင်လေးနှစ်လုံးကြားထဲက ပြူထွက်နေတဲ့ စဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အဆုံးထိ ရောက်အောင်ဆောင့်ထည့်လိုက်တယ်။ “အာ့…..မောင်လေးရယ်…အောင့်သွားတာပဲ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ”။\n“ဆောရီးဗျာ…ကျွန်တော် စိတ်လောသွားလို့” ထိန်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေရင်း မအိညည်းသံအလိုက်အရှိန်မြှင့်ပြီး လိုးနေတော့တယ်။ မအိအော်သံတွေလည်း ကျယ်လာတာနဲ့ နို့ နှစ်ဖက်ကို ညှစ်ထားရင်း အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့အချက်သုံးဆယ်လောက် ဆောင့်သွင်းပြီးတော့ “အာ့…အာ့……မောင်လေး…မအိ…ပြီးပြီ…ပြီးပြီ…အား.” ဆိုပြီး ရှေ့က နံရံကို မှီလျက်အားလျော့သွားပြီး မောနေတယ်။ သူ့စဖုတ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ကျွန်တော့ ညီလေးကတော့ မအိစောက်ရည်လေးတွေနဲ့ပြောင်လက်နေတာပေါ့။ မအိ ကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်က ကိုင်းရင်းဆွဲထူပြီး ကစ်ဆင်ဆွဲပြီးတော့ “ကျွန်တော်မပြီးသေးဘူးမအိ စုပ်ပေးပါလား” သူက “ပြီးရောလေ လာရှေ့တိုး” ဆိုပြီး ရေချိုးခန်း ကြွေခင်းပေါ်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့လီးကို ကိုင်ပြီး သူ့ပါးစပ်နဲ့ငုံလိုက်ရင်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုပ် လုပ်ပီး စုပ်ပေးနေတယ်။ “ပြွတ်…ပြွစ်…ပြွတ်..” ကျွန်တော်လည်း နေလို့ကောင်းတာနဲ့။\nခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ စောင့်ထိုးရင်း လိုးနေမိတယ် “ပြွစ်….ဗြွက်….ဗလွက်…” မအိ မစုပ်နိုင်လည်းဂရုမစိုက်တော့ဘူး ကောင်းနေတာ မရပ်ချင်တော့တာနဲ့ မအိပါးစပ်က အမြုတ်ထွက်လာတဲ့ထိ ဆက်တိုက်လိုးနေတာပေါ့ “ဗလွက်….ဗွက်…..အု….ဝု….အော့….အာ့…” မအိကအတင်းဆွဲခွာပေမယ့် မလွှတ်ပေးပါဘူး ခေါင်းကို ဖိကပ်ထားရင်း ဆက်လုပ်နေတာ မအိမျက်နှာတွေနီရဲပြီး လည်ပင်းကြောတွေပါ ထောင်လာတယ်။ ကျွန်တော့ပေါင်တွေကို တဖြောင်းဖြောင်းရိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြီးချင်နေပြီမို့ အာခေါင်ထဲထိ တဆုံးသွင်းရင်း လွှတ်ထည့်လိုက်တော့တယ်။ ပါးစပ်ထဲက သွားရည်တွေရော လရည်တွေပါထွက်ကျလာပြီးတော့ နံရံမှာမှီပြီး အသက်လုရှုနေတယ်။ ပါးစပ်ဟပြီး ရှူနေရင်း နှုတ်ခမ်းစပ်က သုတ်ရည်တွေစီးကျလို့ပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး မအိနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်နံရံကို မှီရင်း သူ့ကိုကြည့်နေတယ် စိတ်ထဲတော့ “ငါ လွန်များလွန်သွားသလို့ပေါ” လုပ်ချင်ရာလုပ်ပီး ခုမှ ခပ်လန့်လန့်ရယ်။\nမအိက အသက်ရှူ ဝမှ သုတ်တွေ ထွေး ထုတ်လိုက်ပြီး ပလုတ်ကျင်းရင်း “ဖွီ မောင်လေးက အရမ်းကြမ်းတာပဲ တော်ပြီနောက်တစ်ခါ မစုပ်ပေးတော့ဘူး” “တောင်းပန်ပါတယ် မအိရယ် အမစုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတာကိုး ဟီး” မအိက မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး “အေးပါ နင်တွေ့မယ်ကြည့်ထား” ဆိုပြီး ထိုင်နေတဲ့ကျွန်တော့ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို တအားကပ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ရုပ်တရက်ကြောင်သွားပြီး နောက်က မအိဖင်နှစ်လုံးကို ညှစ်ထားမိတယ်။ နောက်ပြီးမှ လျာထုတ်ပြီး မအိစဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးကို လျာထိုးထည့်ရင်း လျက်တက်သလို လျက်ပါတော့တယ်။ မအိက ခါးကော့လိုက် တွန့်လိမ်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော့မျက်နှာကို ပွတ်နေတော့တာ။ ကျွန်တော်လည်း မအိဖင်ကို ညှစ်ရင်းလက်တစ်ဖက်က သူ့ဖင်ပေါက်လေးကိုပါ ပွတ်ပေးလိုက်တော့ တွန့်ကနဲ့ဖြစ်သွားပြီး အား..ဆိုတဲ့ ဖီးသံထွက်လာပါတယ် အဲ့တာနဲ့ အထာသိသွားတာနဲ့ လက်ကိုမအိဖင်ကြား ပွတ်ရင်း တအားစုပ်ပေးလိုက်တာ။\nသူတအားအားအော်ပြ်ီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးသွားပါတယ်… ကျွန်တော့ပါးမှာပေနေတဲ့ မအိအရည်တွေကို ဆေးနေတော့ သူက တံပတ်နဲ့ရေတောင်သုတ်နေပြီ။ ကျွန်တော်လည်း တပတ်ယူ သုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားတွေပြန်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့နေ့ည မအိ တစ်ညလုံး ကျတော်နဲ့ ပုံစံတွေစုံအောင်လိုးရင်း မိုးလင်းခါနီးမှ သူ့အိမ်ကိုသူပြန်သွားတာပေါ့ဗျာ။ နောက်နေ့ကျတော့ ကျွန်တော်ကျောင်းမသွားနိုင်ဘူး သုံးနာရီလောက်ပဲအိပ်ရသေးတယ် အခန်းတံခါးလာခေါက်တာနဲ့ အမေ့ကို နေမကောင်းဘူး အကြောင်းပြပြီး ဆက်အိပ်ဖို့ပြင်နေတယ်။ အမေကတော့ ဆေးသောက်စရာပေးခဲ့ပြီး ဈေးသွားတော့တာပေါ့။ ဒီအချိန်ကပုံမှန်ဆို ဖူးဖူးနဲ့အတူကျောင်းသွားနေကြပါ။ သူလည်း သွားဖို့ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ။ ညီမလေးဖူးဖူးက ရှစ်တန်း ကျွန်တော်က ဆယ်တန်းပါ။ ဖူးဖူးအကြောင်းပြောရဦးမယ်။ သူက ကျွန်တော်နဲ့မတူဘူး စာတော့တော်တယ်။\nဒါပေမယ့် နည်းနည်း ခပ်စွာစွာ ခပ်ရွရွဆိုတော့ သူ့နားကပ်ချင်တဲ့ကောင်လည်းများသလို ကပ်လည်းမကပ်ရဲကြဘူးပေါ့။ ဒါတောင်အရဲစွန့်ပြီးကပ်ကြသေးတယ် သူ့ကို စာလိုက်ပေးတာတွေ့လို့ ကျွန်တော် သူ့အခန်ထဲက ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုကို နရင်းရိုက်လွှတ်လို့ သူ့အမေကတိုင်တာနဲ့ရုံးခန်းရောက်တာမျိုးက ခဏခဏဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ အခုတော့ သူတို့ကစာမေးပွဲ ပြီးလို့ကျောင်းပိတ်ထားတာနဲ့ ငြိမ်နေတာပဲ။ ပြောသာပြောတာဗျ သူကလည်း ရှစ်တန်းသာဆိုတယ် ကြွေတဲ့ကောင်တွေလည်းကြွေလောက်တယ်။ ကိုယ့်ညီမ မို့မြှောက်ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး ရင်အုပ်က သူ့အရွယ်အတွက် တော်တော် ကိတ်တယ် ကြည့်ရဆိုးအောင်အကြီးကြီးမဟုတ်ဖူး ကိတ်ရုံတင်ပါ။ ခါးလည်းသေးသေးလေးနဲ့ တင်ပါးကတော့အထူးခြားဆုံးပဲ ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ မက်တပ်ရပ်လိုက်ရင်နောက်ကို ကော့နေသေးတယ်။ ဖူးဖူးနဲ့ မောင်နှမသာမတော်ရင် ကျွန်တော်လည်း ရည်းစားစကားပြောမိမှာ အမှန်ပဲ။\nအမေဈေးကိုထွက်သွားတော့ အခန်ထဲပြန်ဝင်လာတယ်။ ခဏလှဲပြီး ထမင်းစားဦးမှ ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ တံခါးလော့မချခဲ့ဘူး။ အိပ်ယာပေါ်လှဲချပြီး ညတုန်းက အစ်မဝမ်းကွဲ မအိနဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေပြန်တွေးမိတော့ ညီလေးက ထောင်လာပါတယ်။ ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်ပြီး အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲရင်း ဂွင်းတိုက်နေတာပေါ့။ ရုတ်တရက် ဂျလောက်ဆိုတဲ့တံခါးဖွင့်သံကြားတော့ စောင်နဲ့အုပ်ပြီး အိပ်ချင်ရောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ဘယ်သူများဝင်လာပါလိမ့်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ပေါ့။ “ကိုကို ကျောင်းသွားမယ်လေ…” ဖူးဖူးပဲ အမေသူ့ကို မပြောခဲ့ဘူးလားမသိဘူး မထပဲအိပ်နေသယောင်ဟန်ဆောင်ရင် သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ငြိမ်နေတော့ ဖူးဖူးက ကုတင်ဘေးရောက်လာပြီး နိုးတယ်။ “ကိုကို ထတော့လေ…အယ်” ဖူးဖူးကနိုးရင်း အံသြသံထွက်လာတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သတိထားကြည့်တော့မှ အောက်က ကောင်က စောင်အပါးလေးဆိုတော့ ဖောင်းထနေတာ သိသိသာသာပဲ။\nကွိုင်ပဲဟ ဆိုပြီးသူဘာလုပ်မလဲသိချင်လို့ ငြိမ်နေလိုက်တယ်… ဖူးဖူးက ဖောင်းနေတဲ့နေရာကို အပေါ်ကနေ လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်နေတယ်။ နည်းနည်းလန့်သွားတာပေါ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီကောင်မလေး ဘာစိတ်ကူးထပေါက်တာလဲဟဆိုပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဖူးဖူးစောင်ကိုလှန်ချလိုက်တော့ ကျွန်တော့ဟာကငေါက်ကနဲ့ထောင်ထလာတယ်။ “ဟယ်…ခိခိ” ဆိုတဲ့ ဖူးဖူးရဲ့ရီသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုင်ရပြီး ထ ထွက်သွားတဲ့ လမ်းလျောက်သံလည်းကြားလိုက်ရတယ်။ ပြန်ထွက်သွားပြီထင်ပေမယ့် မဟုတ်ပါဘူး သူက တံခါးပိတ်ပြီး လောခ်ပါ ချလိုက်သေးတယ်။ ဟ သောက်ပြသနာပဲ ထလိုက်ရင်ကောင်းမလား။ ငြိမ်နေလိုက်ပါဦးမယ်လေ ဆိုပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆက်ဆောင်နေတယ်။ သူက ထောင်နေတဲ့ကျွန်တော့လီးကို ကိုင်ရင်း သူ့လက်ကလေးနဲ့ ဖွဖွလေးပွတ်နေတယ်။ ညီမအရင်းဆိုတော့ စိတ်က လက်မခံပေမယ့် အောက်က ကောင်ကအထိအတွေ့ကြောင့်အကြောတွေပါထောင်ထလာတယ်။\nကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင်မယုံနိုင်အောင်ပါပဲ ခဏပွတ်ပေးရင်း ဖူးဖူးက ရုတ်တရက် မျက်နှာနဲ့ကပ်လိုက်ပြီး လျာထိပ်နဲ့လာတို့နေတယ်။ ပြီးတော့ ထိပ်ပိုင်းကို ငုံလိုက်တာ ခံစားသိလိုက်တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ရေခဲချောင်းစုပ်သလို စုပ်ရင်း တစ်ဝက်ထိ ဆွဲဆွဲ စုပ်နေတယ်။ က်ို့ညီမအရင်းက လီးလာစုပ်နေတော့ တစ်မျိုးကြီးခံစားနေရပေမယ့် ဖူးဖူးရဲ့ ပါးစပ်အထိအတွေ့ကြောင့် စိတ်တွေက ပြန်ထ လာတယ်။ မောင်နှမအရင်းကြီး ဖြစ်ပါ့မလားတွေးမိပြီး စဉ်းစားရကြပ်နေတုံး ဖူးဖူးးက ကုတင်ပေါ်တက်လာပြီး ဘေးက အိပ်ယာနေရာလွတ်မှာ လှဲလိုက်တာ သိလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာနားကပ်လာတာက်ို သူမအသက်ရှုသံတွေက မျက်နှာလာရိုက်နေတာကတဆင့်ခံစားသိလိုက်တယ်။ အောက်က ကျွန်တော့ လီးကို သူ့လက်ကလေးနဲ့ပြန်ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့နှုတ်ခမ်းကို လျာနဲ့လာ သပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်က ထိန်းမရတော့ပဲ လန့်နိုးသလိုလိုနဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့။\nသူ့လက်လည်း ပြန်ရုပ်သွားပြီး “ဟာ…ကိုကို” ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ်က ထ ဖို့ပြင်တယ် ကျွန်တော်က သူ့ကို “မထနဲ့” ဆိုပြီး ချုပ်ထားတာပေါ့။ ပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့အပေါ် ပြန်တက်လိုက်တယ်။ နို့အုံဖောင်းဖောင်းနဲ့ ရင်ဘက်လေးတွေကို ဖိကပ်ထားရင်း ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို သူ့ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်တော့ သူက ခြေထောက်လေးကားသွားပါတယ်။ သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲဝင်သွားပြီး ကျွန်တော့လီးနဲ့ သူ့ ပိပိလေးနဲ့ ကွက်တိ ထောက်ထားတာပေါ့။ သူနဲ့ကျွန်တော် မျက်နှာချင်းကပ်နေကြတာ အသက်ရှုထုတ်လိုက်တဲ့လေကိုတောင် ခံစားနေရတယ်။ သူလည်း အသက်ရှုသံတွေမြန်လာသလိုပဲ။ “ကိုကြီး ဘယ်တည်းက နိုးနေတာလည်း” “နင်ဝင်လာတည်းကပဲ….ညီမလေးရဲ့” သူ့လက်တစ်ဖက်ကိုလည်း အပေါ်ကဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံနေလိုက်တယ်။ သူလည်းပါးစပ်လေးဟပြီး ကြည့်နေတယ် ပြီးမှ ကျွန်တော်က “ဖူးဖူး ညီမလေး ငါနင့်အကိုဆိုတာ သတိထားပါဦး ဘာစိတ်တွေဖြစ်နေတာလည်း”။\n“ကိုကို့ ကို ကျောင်းသွားဖို့ လာခေါ်တာပဲ အထဲရောက်မှ ကိုကို့ဟာကြီး ထောင်နေတာတွေ့တာနဲ့ ညီမလေး စိတ်တွေ ယားလာလို့” “နင့်ကိုငါက အဲ့လိုစိတ်တွေမရှိဘူး အဖြူထည်လေးထင်တာ အထူသဖြင့်မောင်နှမချင်းကြားမှာပေါ့” “ကိုကို လည်းဘာထူးလို့လည်း မအိနဲ့ မနေ့ညက ဖြစ်ကြတာများ မြင်မကောင်းဘူး” “ဟာ..နင်က ဘယ်လိုသိတာလည်း” “ညီမလေး ကိုကို့ကို နေ့တိုင်းချောင်းနေတာ အနောက်ဘက်က ပတ်ပြီး ကိုကို့အခန်း ပြတင်းပေါက်က ချောင်းတာပေါ့” ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော့အခန်းပြတင်းပေါက်က ရောင်ပြန်မှနိတွေကာထားတာပါ မနက်ဆို အပြင်က အထဲကို မမြင်နိုင်ပေမယ့် ညဆို အခန်းထဲမီးလင်းနေရင် အပြက်က ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းမြင်ရတယ်လေ။ “ညီမလေး ကိုကိုနဲ့ မအိနဲ့ ဖြစ်တာကို ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောနဲ့နော်” “ဟင်းဟင်း.. ညီမလေးကို ပျော်အောင်ထားရင် မပြောပါဘူး ဘယ်သူမှ” “ညီမလေးကို ဘယ်လိုပျော်အောင်လုပ်ပေးရမလဲ” မေးလိုက်တော့ သူက ပြုံးနေရင်းက။\nမျက်နှာနား နှုတ်ခမ်းလေး စူပြီး ကပ်လာတော့သူ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြွတ်ဆိုပြီး တစ်ချက်နမ်းလိုက်တယ်။ သူ့နှလုံးခုန်သံတွေ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ မြန်လာတာကို ရင်ဘက်ချင်း ကပ်နေတော့ ခံစားသိနဲ့ သိနေတယ်။အစက သူပျော်ပါစေဆိုပြီး ထိရုံနမ်းလိုက်ပေမယ့် ဖူးဖူးရဲ့ ရမ္မက်ပါတဲ့အနမ်းတွေက နှုတ်ခမ်း တစ်ခုလုံး ဆွဲစုပ်လာပြီး သူ့လျာလေးပါ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတယ်။ ဖူးဖူးရဲ့ လျာလေးကို ဆွဲစုပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့လျာလည်း ပြန်သွင်းရင်း မောင်နှမနှစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှာ ထပ်ရပ်အနမ်းချင်း ဖလှယ်နေတော့တယ်။ ဖူးဖူးက အောက်ကနမ်းရင်း ကျွန်တော့ ပုဆိုးကို ဖက်ထားရင်း နောက်ကနေ ဆွဲချနေတာ သိရတော့ မောင်နှမရင်းဆိုတဲ့အသိပြန်ဝင်လာတာနဲ့ ခွာလိုက်ပြီး “ဖူးဖူး ကိုကိုက ညီမလေးရဲ့ အစ်ကို အရင်းလေ ဒီလို ဖြစ်ချင်တာ သေချာရဲ့လား” “မသိဘူးကွာ ညီမလေး ကိုကို့ကို ချစ်နေတာ ကြာပြီ….ကိုကိုနဲ့ ညီမလေးက စိတ်ကူးထဲမှာ လင်မယားတွေလိုတောင်ဖြစ်နေကြပြီ။\nညီမလေးဖြစ်ချင်တာ သိပ်သေချာတာပေါ့” ဖူးဖူးရဲ့ ရမ္မက်ဆန်ဆန် စကားသံတွေကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ညီမအရင်းပေါ်ကို စိတ်သာယာသလိုလိုဖြစ်လာပါတယ်။ အောက်က သူ့ဟာလေးကို ကပ်ပြီးဖြေးဖြေးချင်း ဖိကြိတ်နေမိတယ်လေ။ “ညီမလေး ဘယ်ချိန်တည်းက ကိုကို့အပေါ် ဒီစိတ်တွေဖြစ်နေတာလည်း” “ကိုကိုက ညီမလေးအပေါ်အရမ်းကောင်းတယ်။ ညီမလေး အနှောက်အယှက်တွေကနေလည်းကာကွယ်ပေးတယ် ကိုကို့ကြောင့်ပဲ ညီမလေး ဘယ်သူ့ကိုမှချစ်လို့မရတာ။ အာ… ကိုကို့ဟာကြီးက ညီမလေးဟာလေးကိုထောက်မိနေပြီ….” “အာ…. ဟုတ်သားပဲ ဆောရီး ကိုကို ထလိုက်တော့မယ်” “မထပါနဲ့….လာ ညီမလေးကို နမ်း” ဆိုပြီး ကျွန်တော့ကို ဆွဲဖက်ထားရင်း နမ်းစုပ်နေတော့ ကျွန်တော်လည်း တော်တော်စိတ်ထန်လာပြီး ပြန်နမ်းနေပါတယ်။ “ဖူးဖူးညီမလေး နင့်ကို ကိုကို အရမ်းသဘောကျတယ်တဟာ..အာ့” ဖူးဖူးက အောက်က သူ့ဟာလေးကို အရမ်းကော့ပေးလာပါတယ်။\nကျွန်တော် ပြောနေတုံး ဆက်တိုက် သူ့ဟာလေးကို တည့် ဖိမိနေတော့ ညီမလေးလည်းအသက်ရှုသံလေးတွေမြန်လာပြီး သက်ပြင်းချနေပါတယ်။ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့ကို ကြည့်ရင်း “ကိုကို…လုပ်ရအောင်ဟာ….. အား…. ဟင်း…ဟင်း…” ကျွန်တော်ကော သူကော မောင်နှမအရင်းမှန်းသိသိနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးစိတ်ရိုင်းတွေဝင်နေတော့ ဘာကိုမှမဆင်ခြင်နိုင်တော့ပဲ မှောင်နှမနှစ်ယောက် စိတ်ရဲ့အမှောင်ထုထဲ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်နေမိပါတယ်။ ကျွန်တော့ ညီမလေးဖူးဖူးကို သူလည်း လိုချင်သလို သွေးသားရင်း မှားယွင်းမှုအရသာကို ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ နမ်းနေရင်း အင်္ကျီကို ကြယ်သီးတွေတစ်ခုချင်းဖြုတ်လိုက်ပြီး အကုန်ကုန်သွားတော့ ဖူးဖူးက လက်လျိုပြီး ချွတ်လိုက်ပါတယ်။လက်ကို သူ့ကျောအောက်လျိုသွင်းလိုက်ပြီး ဘရာကို ချွတ်ဖို့ပြင်တော့ သူမငြင်းပါဘူး ခါးတောင်ကော့ပေးလိုက်သေးတယ်။ ညီမလေး နို့လေးတွေက ဖြူဖွေးပြီး လုံးနေတာပဲဗျာ။\nပက်လက်အိပ်နေတာတောင်နို့အုံအလိုက်ဖောင်းနေတယ်။အသည်းယားလာတာနဲ့ နို့သီးခေါင်းထိတ်လေးကို ဆွဲစုပ်တော့ သူက ကော့သွားပြီး ကျွန်တော့ကို သူ့မျက်နှာဆီ ဆွဲတင်ပြီး နှခမ်းကို အတင်းဆွဲစုပ်နေတယ်။ သူ့ နို့လုံးလုံးလေးတွေကို ညှစ်လိုက်တယ် နို့သီခေါင်းလေးတွေ ချေပေးရင်း သူ့နှခမ်းကို ပြန်ဆွဲစုပ်နေတယ်။ ညီမလေး အသက်ရှူသံတွေအရမ်းမြန်လာပြီး သူ့ထမိန်ကို သူ့ဘာသူ ခြေထောက်နဲ့ကန်ချွတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို ကိုင်လိုက်တော့ အတွင်းခံမှာ အရည်တွေတော်တော်ရွဲနေပြီ။ ညီမလေးအတွင်းခံကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ဟာကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးတော့ တွန့်သွားပြီး ညည်းသံလေးတွေထွက်လာတယ် တော်တော်အရှိန်တက်နေပြီပဲ။ ညီမလေးရဲ့ပေါင်ကို ကားလိုက်ပြီး အရည်တွေရွဲနေတဲ့သူ့စဖုတ်လေးကို ကျွန်တော့လီးနဲ့တေ့လိုက်တယ်။ ညီမလေးကက မျက်လုံးမှိတိပြီး ဖက်ထားတယ်။\nသူ့နှုတ်ခမ်းကို တအားဆွဲစုပ်လိုက်ပြီး ညီမလေးရဲ့အဖုတ်လေးထဲ သွင်းလိုက်တယ်။ ကြပ်ထုတ်နေတာနဲ့ တစ်ဝက်ပဲ သွင်းပြီး ပြန်ဆွဲထုတ်ရတယ်။ “အာ့ …..အင်း ဟင်း….” ညီမလေးကဆက်တောင်မနမ်းနိုင်တော့ပဲ ပါးစပ်လေးဟပြီး ငြိမ်နေတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ချော့သွင်းရင်း အဆုံးထိဝင်အောင်သွင်းလိုက်တော့ မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့နေပြီး အင်း ကနဲ့ သက်ပြင်းချသံလေးပါ ထွက်လာတယ်။ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်နဲ့ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးနေပြီး သူ မနာတော့တဲ့ပုံပေါ်မှ အရှိန်မြင့်ပြီး ဆက်လိုးတယ်။ ညီမလေး ဖူးဖူး ကအရမ်း ကျေနပ်နေပုံပေါ်နေတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ညည်းနေတဲ့ ညီမလေးးမျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း ဆက်လိုးနေမိတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးနေတာ အချက် လေးဆယ်လောက်ရှိတော့ အရှိန်တင်ပြီး အဆုံးထိ ဆောင့်လိုးလိုက်တယ် “အာ့……ဆောင့်…ကိုကို….အား….အား…..” သူ့လက်တွေက တင်းကြပ်နေအောင်ဖက်လာတယ် သူပြီးတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့။\nကျွနိတော်လည်း ပြီးဖို့ ပြင်လိုက်ပြီး အမြန်ဆောင့်လိုးလိုက်တယ်။ သူက အားကနဲ့အော်ပြီး တင်းကြပ်စွာဖက်ထားရင်း ခါးကိုပြန်ကော့ပေးလာတယ်။ “အာ့…..အား….ကိုကို….ဆောင့်ဆောင့်….အား……” “အာ့…….ညီမလေး…ကိုပြီးသွားပြီ…….” “အား…ညီမလေးလည်းပြီးသွားပြီ..ကိုကို….” ကျွန်တော် ညီမလေးအပေါ်က ဆင်းလိုက်တော့ သိပ်ပြီး ကျေနပ်ပုံမရသေးတဲ့ ညီငယ်က သူ့စဖုတ်ထဲကပလွတ်ဆိုပြီး ထွက်လာပါတယ်။ ထောင်နေတာ မကျသေးတဲ့အဖြစ် ကိုယ့် ဘာသာကိုယ်တောင်မယုံချင်ဘူး။ ညီမလေးက ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားပြီး ကွေးကွေးလေး မှိန်းနေပါတယ်။ တအောင့်လောက်နေတော့ ညီမလေးက ထ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကျောင်းဝတ်စုံတွေကို ဖြန့်နေပါတယ်။ “ညီမလေးတော့ ကျောင်းသွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး အင်္ကျီက ချွေးတွေနဲ့ ရစရာမရှိတော့ဘူး” “မသွားနဲ့တော့ ဒီနေ့တစ်နေလုံး ကိုကိုနဲ့အတူနေပေါ့ဟ” ညီမလေးက ကျွန်တော့ကို ပြုံးပြီးတစ်ချက်ကြည့်ရင်း အောက်က ထောင်နေဆဲ အကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။\n“ကိုင်ကြည့်လေ ကိုကို့ဟာကို” သူ့လက်နဲ့ ဖွဖွကိုင်တော့ ဂွင်းထုသလို ထုဖို့ သူ့လက်အပေါ် အုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက်ထုပြလိုက်တော့ သူက အဲ့အတိုင်းဆက်ထုနေတယ်။ “ကိုကို့ဟာက ပြီးသွားတာ တောင် ထောင်နေတုံးလား” “ညီမလေး ပိပိလေးထဲ ဝင်ရထွက်ရတာ မဝသေးလို့ နေမှာပေ့ါ” ညီမလေးကကျွန်တော့စကားကို ရီလိုက်ပြီး ဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်တော့ သူ့ကို ဖက်ထားရင်း နို့တစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး ညှစ်နေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အမေပြန်မလာခင် ညီမလေးကို ထပ်လိုးချင်သေးတာနဲ့ “ညီမလေး ကိုကို့ကို လေးဘက်ထောက်ပေးပါလား….ညီမလေး ဖင်ကို ကိုင်ပြီး လုပ်ချင်လို့” “အင်း..ကိုကို ဖြေးဖြေးလုပ်နော် ညီမလေးက အတွေ့အကြုံမရှိဘူး” “ငါ့ညီမ အပျိုလေးမှန်းသိပါတယ်…ညီမလေးရဲ့” ညီမလေးလေးဘက်ထောက်လိုက်တော့ အလိုလိုကော့နေတက်တဲ့ သူ့ရဲ့ဖင်လုံးလုံးလေးတွေက အရမ်းကို ကြည့်လို့ လှနေတယ်။ ကျွန်တော့ လီးတံကို ကိုင်ပြီး ညီမလေးအဖုတ်နဲ့တေ့လိုက်ရင်း အထဲကို ဖြေးဖြေးချင်းသွင်းလိုက်တယ်။\n“အာ့….” “ညီမလေး… ကိုကို လိုးတော့မယ်နော်” အင်း… ကျွန်တော်အဆုံးထိဖြေးဖြေးချင်းသွင်းရင်း ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ပုံမှန်ပဲ ဆွဲနေပါတယ် ညီမလေးဆီကက ရှိုက်သံလေးတွေထွက်လာပြီး “အာ့….ကိုကို….ဆောင့်….ဆောင့်လိုးတော့….ကို့ကိုလီးကြီးက ညီမလေးအထဲမှာ ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ…အရမ်းကောင်းတယ်…။” ကျွန်တော်လည်း ညီမလေးအသံကြားတော့ ပို ဖီးဖြစ်လာတာနဲ့ တအားဆောင့်လိုးနေပါတယ်။ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သူ့ သားအိမ်နဲ့ပါသွားထိတာ ခံစားနေရတယ်။ “အောင့်အောင့်သွားတာပဲ ….အရမ်းကောင်းတယ်ကိုကို….အား….ညီမလေးပြီးတော့မယ်” “ကိုကိုလည်း ပြီးတော့မယ်…..အား…”သူ့နို့လေးတွေလှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တအားဆောင့်လိုးရင်း သူပြီးသွားမှန်း နွေးကနဲ့ခံစားလိုက်ရတော့ ညီမလေး အဖုတ်ထဲကို လရည်တွေသွင်းရင်းပြီးလိုက်တော့တာပေါ့။ အဲ့အချိန်ကစလို့ ဖူးဖူးနဲ့ ကျွန်တော် အရမ်းချစ်တဲ့မောင်နှမတွေ ဖြစ်သွားတာပေါ့ ပုံမှန်ထက်ပိုရင်းနီးလာပြီး မိဘတွေ လစ်ရင်လစ်သလို ပုံစံအစုံ လိုးကြတော့တာ။ ညရောက်ရင် အစ်မဝမ်းကွဲ မအိနဲ့လိုး မနက်ပိုင်းတစ်ချိန်လုံး ညီမလေး ဖူးဖူးနဲ့ လိုးနေတော့တာ အခုချိန်ထိပါပဲဗျာ….ပြီးပြါ


kowinmyooo: ဘလော့ပညာများ .\nဘလော့မှာ ကာလာကုဒ်ယူရန်ဆိုတာလေး ထည့်ကြမယ်.\nAuthentication Required ဆိုတဲ့ pop-up box ဖြုတ်နည်း(Blogger only)\nCalleria တက်ပလက် လှလှလေးလာပြီ ( စာအုပ်ဆိုဒ်များအတွက် )\nAndroid Phone & Teblet မှာ Blog Post တွေကိုလွယ်ကူစွာရေးနိုင်ဖို့\nUREEKER တက်ပလက်လှလှလေးပါ( စာအုပ်ဆိုဒ်အတွက်)\nဘလော့ဂါတို့တွက် Flash Button လုပ်နည်းလေးပါ\nဆိုဒ်တက်လာလာချင်း Facebook Like box ပေါ်လာအောင်လုပ်နည်း (Blogger only)\nသင့်Blogက ပိုစ့်တွေကို Facebook တွင် Automatic ရောက်အောင်လုပ်နည်း (Blogger only)****\nUnicode font မြန်မာလို ပြက္ခဒိန်လေးပါ [Blogger only]\nDreamweaver နဲ့လုပ်ထားတဲ့ဝဘ်ဆိုဒ်တွေရဲ့ ဒီဇိုင်းကို hack ကြစို့ (Part 1+2)\nသင်ယခုရေးနေတဲ့ Blogger site တစ်ခုကနေအပြီးအပိုင်ထွက်ချင်ရင် (Author only)\nPopular Post ကိုလှလှပပလေး ထားခြင်သူများအတွက်\nဘလော့မှာ Font Style & Size Widget လေးထားမယ်\nPosted by Ko Myo at 5:57 AM