H DD Synergy, Gold Partner της SAP στην Ελλάδα, ολοκλήρωσε έργο εγκατάστασης SAP Business One στην Swiss Approval International – ICTplus\nΤρίτη 19-10-2021 | 11:53\nH DD Synergy, Gold Partner της SAP στην Ελλάδα, ολοκλήρωσε έργο εγκατάστασης SAP Business One στην Swiss Approval International\nΗ DD SYNERGY, Gold Partner της SAP στην Ελλάδα, ανέλαβε το έργο εγκατάστασης του SAP BUSINESS ONE στην εταιρία SWISS APPROVAL INTERNATIONAL, που δραστηριοποιείται στην παροχή υπηρεσιών στον τομέα Επιθεωρήσεων, Τεχνικών ελέγχων και Πιστοποιήσεων τόσο στον Ελλαδικό χώρο όσο και την ευρύτερη οικονομική ζώνη των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.\nΛειτουργεί στη Βιομηχανική Ζώνη της Ελευσίνας σε ιδιόκτητες κτιριακές εγκαταστάσεις ήδη από τον Αύγουστο του 1999 και από το2005 έχει αναπτυχθεί τοπικό γραφείο στη Θεσσαλονίκη,με σημαντική παρουσία στην αγορά της Βορείου Ελλάδας, καθώς και στο Ηράκλειο της Κρήτης.\nΣκοπός της εταιρίας SWISS APPROVAL με την εγκατάσταση του λογισμικού SAP BUSINESSONE είναι η ενσωμάτωση των διαδικασιών όλων των εταιρειών του ομίλου σε ένα ενιαίο σύστημα ξεκινώντας με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ελβετία. Τα υποσυστήματα του λογισμικού που θα εγκατασταθούν είναι η Οικονομική Διαχείριση, Διαχείριση Πωλήσεων, Αγορών & Πελατών καθώς και η Επιχειρηματική Πληροφόρηση. Σημαντική παράμετρος για την εταιρεία ήταν η πλήρης υποστήριξη των απαιτήσεων της ΑΑΔΕ σχετικά με την εφαρμογή MyData (e-books).\nΣκοπός της εταιρίας SWISS APPROVAL με την εγκατάσταση του λογισμικού SAP BUSINESS ONE είναι η ενσωμάτωση των διαδικασιών όλων των εταιρειών του ομίλου σε ένα ενιαίο σύστημα ξεκινώντας με την Ελβετία, Ιταλία, Βουλγαρία, Ελλάδα, και Κύπρο. Τα υποσυστήματα του λογισμικού που θα εγκατασταθούν είναι η Οικονομική Διαχείριση, Διαχείριση Πωλήσεων, Αγορών & Πελατών καθώς και η Επιχειρηματική Πληροφόρηση. Σημαντική παράμετρος για την εταιρεία ήταν η πλήρης υποστήριξη των απαιτήσεων της ΑΑΔΕ σχετικά με την εφαρμογή MyData(e-books).\nΤο έργο θα επεκταθεί εντός του 2021 και σε Κουβέιτ, Ηνωμένο Βασίλειο και Αλβανία, και εντός του ίδιου έτους θα συμπεριλάβει και το υποσύστημα των επιχειρησιακών δραστηριοτήτων, αντικαθιστώντας πλήρως το υφιστάμενο CRM.Να σημειωθεί ότι οι εγγραφές επιθεωρήσεων και ελέγχων στο υφιστάμενο σύστημα την τελευταία πενταετία, υπερβαίνουν τις 30.200 μόνο για την Ελλάδα.\nΗ DD SYNERGY δραστηριοποιείται στην παροχή ολοκληρωμένων λύσεων πληροφορικής με κεντρικό άξονα το λογισμικό SAP και αποτελεί από το 1999 SAP Gold Partner στην Ελλάδα. Η εταιρία έχει αναλάβει πολλά σημαντικά έργα εγκατάστασης των λύσεων της SAPτόσο σε μεγάλες ελληνικές εταιρίες όσο και σε πολυεθνικούς ομίλους. Από το 2015, η DD SYNERGY δραστηριοποιείται με μεγάλη επιτυχία και στην εγκατάσταση του λογισμικού SAP BUSINES SONEσε εταιρίες μικρού και μεσαίου μεγέθους.\nΗ εκτελεστική Διευθύνουσα του Διοικητικού Συμβουλίου της SwissApprovalTechnischeBewertung, κα Τσαντίλα Αναστασία, δήλωσε ότι «ο μακροπροθεσμος στόχος της SwissApproval, είναι η προστασία και εξυπηρέτηση των συμφερόντων των καταναλωτών, και η υλοποίηση ενός ενιαίου πλαισίου διαχείρισης των πληροφοριών, όπως η λύση SAP, θα συμβάλει ουσιαστικά στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του Οργανισμού, εξυπηρετώντας μεταξύ άλλων, και τις παρεμβάσεις του Φορέα σε επίπεδο Δημοσίου διαλόγου και στοχευμένης κοινωνικής δραστηριότητας»..\nΟ Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της DD SYNERGY, Γιάννης Μπρατάκος, δήλωσε:\n«Eίμαι ιδιαίτερα χαρούμενος με το πλάνο υλοποίησης της SWISS APPROVAL κaι ανυπομονώ να δω την πλήρη υλοποίηση σε οκτώ χώρες. Πιστεύω πως η λύση SAP Business One είναι η πλέον κατάλληλη για να υποστηρίξει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Ξεκινάμε με συγκεκριμένο εύρος λειτουργικότητας εστιασμένο στην οικονομική πληροφόρηση με στόχο να δημιουργήσουμε τις βάσεις της ενιαίας πλατφόρμας που θα εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες. Αμέσως μετά θα προχωρήσουμε στη σταδιακή ενσωμάτωση όλων των επιχειρησιακών διαδικασιών στο νέο ενιαίο σύστημα. Ακριβώς η φιλοσοφία του λογισμικού που αναπτύσσεται μαζί με τον οργανισμό».\nTags: DD SYNERGYmyDATASAP BUSINESS ONESWISS APPROVALSWISS APPROVAL INTERNATIONALΑΑΔΕ\nΑλλη μία σημαντική εξαγορά στην ελληνική αγορά πληροφορικής. Η Lamda Hellix εξαγοράστηκε από τον Όμιλο Digital Realty\nTo bitcoin άγγιξε τα 15.000 δολάρια


ΦΙΕΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ! «ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΕΚ» ΕΙΠΕ Ο ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ | Εφημερίδα "Στόχος" - Stoxos newspaper\nΦΙΕΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ! «ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΕΚ» ΕΙΠΕ Ο ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ\nΧιλιάδες οπαδοί της Ένωσης, έδωσαν το παρών στην χτεσινή τελετή του αγιασμού\nΤο ταξίδι για την επιστροφή της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια ξεκίνησε σήμερα στις 20.30 το βράδυ. Χιλιάδες οπαδοί της Ένωσης, η ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ, η διοίκηση του συλλόγου και οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές έδωσαν το παρών στην τελετή του αγιασμού υπό τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, Γαβριήλ.\nΣτον χώρο που θα κατασκευαστεί το γήπεδο της Αγίας Σοφίας υπήρχαν παραταγμένες στη σειρά και οι μπουλντόζες προκειμένου να τονιστεί στους φίλους της ένωσης ότι μετά την έκδοση της οικοδομικής άδειας όλα είναι πλέον έτοιμα για την έναρξη των εργασιών κατασκευής του νέου γηπέδου.\nΟ Πρόεδρος της ΑΕΚ Δημήτρης Μελισσανίδης μιλώντας στην διάρκεια της εκδήλωσης σημείωσε με έμφαση: «Αυτά τα τείχη δεν θα πέσουν ποτέ»!\n«Το μέγεθος της στιγμής που ζεις ορισμένες φορές σε ξεπερνά. Μια τέτοια στιγμή είναι κι η αποψινή» σημείωσε ο Πρόεδρος της ΑΕΚ και πρόσθεσε: «Ο χώρος που βρισκόμαστε είναι ιερός. Η ΑΕΚ δεν μπορεί και δεν μπορούσε να είναι ο εαυτός της μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Εδώ είναι το σπίτι της. Τα χρόνια που η ΑΕΚ είναι στην προσφυγιά μας πόνεσαν. Πήραμε την απόφαση να επιστρέψουμε στη θέση που μας αξίζει. Έτσι ξεκινήσαμε από τα θεμέλια, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Εδώ είναι τα θεμέλια της ΑΕΚ. Μετά από προσπάθειες τεσσάρων ετών βάζουμε τα νέα θεμέλια πάνω στα παλιά. Με σεβασμό στην ιστορία και την παράδοση της ΑΕΚ, αλλά και το βλέμμα στο μέλλον. Θα είναι ένα γήπεδο σημείο αναφοράς, μνήμης και πολιτισμού για τον κάθε Έλληνα. Δεν νοείται δήμος της Νέας Φιλαδέλφειας χωρίς την ΑΕΚ. Είμαστε οι δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι από αυτούς που μας πολέμησαν κάπου μέσα τους θα καμαρώνουν όταν το δουν μπροστά τους.Να ευχαριστήσω τους φιλάθλους που ήταν δίπλα μας, βροντοφωνάζοντας γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ευχαριστώ όσους πίστεψαν στο όνειρο και ήταν κοντά μας κάθε Κυριακή και φώναζαν “γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια”. Τα τείχη της Αγιάς Σοφιάς θα είναι ψηλά, θα είναι άτρωτα και δεν θα πέσουν ποτέ».\nΗ εκδήλωση άρχισε με την τελετή του αγιασμού υπό τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, Γαβριήλ. Η ομιλία του Μητροπολίτη συγκίνησε το πλήθος καθώς ο Μητροπολίτης έκανε δώρο την πρώτη σημαία της Αγιάς Σοφιάς»\nO Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Γαβριήλ τόνισε στην ομιλία του: «Απόψε ζούμε ιστορικές στιγμές στη Φιλαδέλφεια. Το 1926 εδώ σ’ αυτή την γη των προγόνων μας, ανυψώθηκε δειλά και ταπεινά ένα γήπεδο που έμελλε να φιλοξενήσει μια ιστορική ομάδα. Που είναι ήταν και θα είναι η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως. Απόψε λοιπόν αδέλφια μου, ήρθαμε να προσευχηθούμε και να ευλογήσουμε το νέο αυτό ξεκίνημα. Τη νέα σελίδα στο χρυσό βιβλίο της ιστορίας της ΑΕΚ. Και να μας αξιώσει ο θεός να έρθουμε εδώ σε δυο χρόνια και να εγκαινιάσουμε την Αγία Σοφία. Η οποία θα είναι ένας χώρος που όχι μόνο θα στεγάζει τον αθλητισμό, αλλά θα δημιουργεί αξίες και αρχές. Θα μου επιτρέψετε να δώσω στον πρόεδρο ένα συμβολικό δώρο. Να του δώσω την πρώτη σημαία της Αγίας Σοφίας. Και να του ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου, να τον αξιώσει ο θεός, να την κρεμάσουμε εδώ σε δυο χρόνια».\nΟ πρόεδρος των παλαιμάχων της Ένωσης, Στέλιος Σεραφείδης,συγκινημένος και αυτός και με τρεμάμενη φωνή, μίλησε για άνοιγμα μια θύρας στην ιστορία, με την έναρξη των εργασιών για το νέο γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια.\n«Πατάμε γερά στα χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας, τώρα μπορούμε να ονειρευόμαστε. Τώρα μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τους πρόσφυγες, που έκτισαν αυτό το γήπεδο. Τον Κωνσταντίνο Σπανούδη, τον Νίκο Γκούμα, τον Λουκά Μπάρλο, που έκτισε την Σκεπαστή, η φλόγα άναψε» είπε μεταξύ άλλων.


Πιγκουίνος: Αυγούστου 2011\nΝα πω (επιτέλους) καλό χειμώνα;\nΒασιλικές διακοπές δεν κάμει μόνο ο Πρίγκιπας Γουίλιαμ με το στεφάνι του. Αλλά και κάποια φαγάδικα κοντά στο Σύνταγμα.\nΘυμησέ μου εσύ πότε πήρες τελευταία φορά τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες άδεια;\nBy Πιγκουίνος στις 08:08\nAύγουστος στην Αθήνα του 2011\nΠανεπιστημίου, Σάββατο 20 Αυγούστου 2011, 11:30\nΟ Αύγουστος δεν της πάει της Αθήνας. Κι ας λέμε όλοι όσοι απομείναμε στην πόλη τον δεπαενταύγουστο, ότι -και καλά- την απολαμβάναμε χωρίς το θόρυβο, την πολυκοσμία και το μποτιλιάρισμα. Ναι, η κίνηση μπορεί να μειώθηκε εκείνες τις ημέρες δραματικά, αλλά την εικόνα της αυγουστιάτικης Αθήνας ειδυλλιακή δεν τη λες: νεκροί δρόμοι, κενές πλατείες, κλειστά μαγαζιά. Η πόλη παραδομένη στη θλίψη της.\nΕρμού, Δευτέρα 15 Αυγούστου 2011, 12:10\nΕπειδή έλειπες, κάτσε να σου δώκω εγώ εικόνα από Αύγουστο στην πρωτεύουσα. Στο κέντρο μαγαζιά κλειστά, σκονισμένα πεζοδρόμια, βρωμεροί τοίχοι με τα γκράφιτι, τα συνθήματα και τις αφίσες να έχουν γίνει ένας αντιαισθητικός πολτός. Στις στάσεις, οικονομικοί μετανάστες που περιμένουν το λεωφορείο. Αν είσαι τουρίστας και έχεις ξεμείνει στην Αθήνα, σόρι μεγάλε, την έχεις πατήσει -δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ανοικτό. Αν είσαι κάτοικος και έχεις ξεμείνει στην Αθήνα, σόρι μεγάλε, την έχεις πατήσει χειρότερα: ο τουρίστας θα γυρίσει τουλάχιστον σπίτι του, εσύ εδώ μένεις.\nΣτην Κυψέλη, στους Αμπελόκηπους και στα Πατήσια, η ζέστη κυριεύει τους δρόμους και παρέες μεταναστών χυμένες μπροστά στις εισόδους των πολυκατοικιών πίνουν μπύρες ως αργά το βράδυ. Σε κάθε γωνία της Δροσοπούλου, μαύροι έχουν στήσει παρεάκια και συζητούν (κάποιος πιο καχύποπτος θα έλεγε ότι κάμνουν και άλλα πράματα). Μετανάστες έχουν κυριεύσει και το –υποτίθεται αναμορφωμένο- Πεδίον του Άρεως που μοιάζει πιότερο με κεντρική πλατεία του Ισλαμαμπάντ, παρά με χώρο αστικού πρασίνου ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Μαντιλοφόρες ξαπλωμένες στο γκαζόν, μελαμψοί με κελεμπίες στα παγκάκια, πακιστανοί παίζουνε μπάλα. Σαγιονάρα και ξυπολισιά παντού.\nΤις μέρες που οι πολιτογραφημένοι κάτοικοί της, την είχαν εγκαταλείψει, το έβλεπες ακόμα πιο ξεκάθαρα: ετούτη η πόλη έχει πεθάνει.\nΦίλε, για τέτοια χαζά τσιτάτα υπάρχει το twitter, όχι το συντριβάνι του Συντάγματος.\nΔεκαπενταύγουστο πέρασα από το Σύνταγμα. Είχε καθαρίσει επιτέλους ο Δήμος (πτηνό προς Καμίνη: υπάρχεις αλήθεια;) την πλατεία από τα ρετάλια, τις σκηνές και τη μπίχλα των αγανακτισμένων. Από την πρώτη μέρα ήμουν έξαλλος με δαύτους και με την –ιδεολογικά φτηνή και κατά βάση φασιστική- κατάληψη της πλατείας.\nΌλ τάιμ κλάσικ. Και το άγαλμα και το σύνθημα και η νεοελληνική αλητεία.\nΔυστυχώς φοβούμαι ότι το ανέκδοτο της αφηρημένης κοινωνικής διαμαρτυρίας "κατά παντός υπευθύνου" δεν έχει ακόμα τελειώσει. Απλώς όταν έπιασαν οι μεγάλες ζέστες, οι περισσότεροι «αγανακτισμένοι» προτίμησαν καθ'οπως φαίνεται να πνίξουν την αγανάκτησή τους στις ξαπλώστρες και τα μπαράκια, οπότε έφυγαν για διακοπές (αλήθεια, τι επανάσταση είναι αυτή, που οι θιασώτες της κάνουν «αυγουστιάτικο διάλειμμα» για να πάνε για μπάνιο; Μούφα επανάσταση είναι και τσάμπα μάγκες οι τύποι! Στα τέλη Ιουλίου ένα παρεάκι είχε απομείνει στην πλατεία που έκαμε κάμπινγκ λες και το Σύνταγμα ήταν τίποτις μεταμοντέρνα Μάταλα!), ξεφούσκωσε το μπαλόνι και αποκαλύφθηκε ο αέρας κοπανιστός. Οι δηθενιές του φέιζμπουκ δεν κρατάνε πάνω από ένα-δύο μήνες. Όμως τα σπασμένα μάρμαρα, τα ζωγραφισμένα αγάλματα, η παρακμή των δέντρων, έχουν απομείνει εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες του πόσο λάθος τα έχουμε καταλάβει όλα. Μα όλα.\nΚαι μετά εσύ περιμένεις τον τουρίστα στο Μοναστηράκι.\nΑύριο-μεθαύριο μπαίνει Σεπτέμβρης. Οι τελευταίοι αδειούχοι γυρίζουνε, τα σχολεία ανοίγουν, το Τζάμπο έβγαλε νέα διαφήμιση, ο Πρωθυπουργός θα πάει στη ΔΕΘ. Πίσω όμως από τα μαυρισμένα ντεκολτέ και τα ξεκούραστα χαμόγελα, η παρακμή παραμένει παρούσα.\nΘα τον παλέψουμε ετούτον το χειμώνα;\nBy Πιγκουίνος στις 08:09\nΕτικέτες Αθήνα, Άποψη, Εποχές, Περιπλανήσεις\nΠρέπει να διδάσκεται η εξελικτική θεωρία στα σχολεία;\nΥποψήφιες για τον τίτλο Miss America απαντούν. Και έρχεσαι κι αμφισβητείς κι εσύ την εξελικτική θεωρία. Μήπως όντως ο Θεός δημιούργησε τις αμερικάνες, ανακατεύοντας αυγά στο μπλέντερ; Μήπως εντέλει ο πίθηκος δεν είναι προηγούμενο αλλά επόμενο στάδιο στην εξελικτική αλυσίδα; Και τελοσπάντων, μήπως ο Αδάμ ήταν από το Όρεγκον;\nΠάντως πραγματικά: όσες απάντησαν ότι δεν πιστεύουν στην εξελικτική θεωρία ή ότι είναι "ανοιχτές" σε άλλες θεωρίες, προτείνω να αποφύγουν να δουν τον Πλανήτη των Πιθήκων. Θα μπερδευτούν πολύ.\nBy Πιγκουίνος στις 07:53\nΑναφερόμουν βασικά στα Muppets που έβγαλαν καινούργιο δίσκο. Αλλά εντάξει, κι εσείς μου λείψατε αγαπημένοι αναγνώστες!\nBy Πιγκουίνος στις 17:10\nΑκόμα και αν δεν σου αρέσουν οι επιστημονικές φαντασίες και τα υπερηρωικά κόμικς, δεν μπορεί παρά να υποκλιθείς στο πανέξυπνο κόνσεπτ που σκάρωσε ο Σταν Λι στα μέσα της δεκαετίας του '60: μία παρέα από μεταλλαγμένους εφήβους με υπερφυσικές δυνάμεις μάχεται το κακό, παρότι έχει να αντιμετωπίσει την εχθρότητα της κοινωνίας και τα ψυχολογικά σύνδρομα που δημιουργεί η ιδιαιτερότητά των μελών της. Τις επόμενες δεκαετίες οι επονομαζόμενοι X-Men, μεγάλωσαν, ωρίμασαν, έλαβαν περίοπτη θέση στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα και αναπόφευκτα μεταπήδησαν στη μεγάλη οθόνη.\nΜετά από μία εμπορικά επιτυχημένη τριλογία X-Men, τα κινηματογραφικά στούντιο απεφάσισαν να επανέλθουν στο χρυσωρυχείο για ακόμα μία θεαματική αρπαχτή. Και τελοσπάντων, το να θέλεις να βγάλεις μπικικίνια είναι θεμιτό. Το να παίρνεις ένα κόνσεπτ με τέτοιο ποτέντσιαλ, να διαθέτεις τεράστιο μπάτζετ για παραγωγή και προώθηση, να έχεις έτοιμο κοινό χωρίς να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου κι εσύ να πας και να γυρνάς μία αδιάφορη ανοησία, είναι τεράστιο φέιλ.\nΗ ταινία Χ-Men: First Class είναι ένα μεγάλο λάθος. Υποτίθεται ότι σου δείχνει το όριτζιν της ομάδας, δηλαδής το πώς δημιουργήθηκε και ενορχηστρώθηκε το τιμ των μεταλλαγμένων από τον καθηγητή Xavier. Που χελόου, αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχουμε τα πέντε αρχικά μέλη τα οποία σοφά έπλασε ο Σταν Λι και που εσύ ανόητε σεναριογράφε δεν έχεις κανέναν μα κανένα λόγο να αλλάξεις. Αλλά τσου: εδώ έχουμε μία ομάδα του ό,τι-να'-ναι και του ό,τι-θυμάμαι-χαίρομαι, με διάφορους (και α-διάφορους) χαρακτήρες από το σύμπαν του κόμικ ατάκτως ερριμμένους σε έναν αχταρμά που ελάχιστα θυμίζει το πρωτότυπο.\nΚαι σα να μην έφθανε η παραπάνω σύγχυση προσώπων, το στόρι τοποθετείται άγαρμπα πάνω στην αμερικανική ιστορία και δη στην υπόθεση των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα, προκειμένου η ταινία να αντλήσει -και καλά- ρεαλισμό από γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την εποχή. Όπου οι μεταλλαγμένοι εμπλέκονται στην ψυχροπολεμική σύγκρουση μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης και εντέλει καταφέρνουν να αποτρέψουν τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ν'αγιάσει το χέρι τους! Μα ποιος αθεόφοβος πήγε και το σκέφθηκε όλο αυτό; Και αχταρμάς και σύγχυση και τερατώδης παραχάραξη της ιστορίας! Με νιώθεις; Μεγάλο φέιλ.\nΜέσα στο γενικό χαμό, ο James McAvoy ως καθηγητής Xavier δεν σε πείθει μα με τίποτα ότι είναι το πιο ισχυρό τηλεπαθητικό μυαλό του κόσμου (θυμίζω ότι ο τελευταίος μεγάλος ρόλος του τύπου είναι που έκαμε τη φωνή του Ζουμπαίου στο "Ζουμπαίος και Ιουλιέτα" αν έχεις το Θεό σου!), ο Michael Fassbender υποδύεται τον αρχετυπικά κακό Magneto αλλά ούτε στο δαχτυλάκι του και η January Jones (των τηλεοπτικών Mad Men) περιφέρει αμήχανα το μπούστο της χωρίς ίχνος από το ντελικάτο σνομπισμό της Emma Frost την οποία υποδύεται. Και τελοσπάντων, τι να σου κάμουν και τα εφέ όταν το όλο πράμα μπάζει νερά από παντού;\nΒεβαίως η ταινία τα εισιτήριά της τα έκοψε, οπότε τα σίκουελς τα βλέπω να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Ελπίζω μόνο η επόμενη ταινία να γίνει από ανθρώπους που έχουν άξουαλι διαβάσει κάνα τεύχος των X-Men. Λέω εγώ τώρα...\nBy Πιγκουίνος στις 20:58\nΕτικέτες Κόμικς, Σινεμά\nΌταν παίρνεις ένα παλιό επιτυχημένο κόνσεπτ και αποφασίζεις να το ρετουσάρεις, ο θεατής σε περιμένει στη γωνία. Για να μπορέσεις να σταθείς στη σύγκριση με το ορίτζιναλ πρέπει να γίνεις πραγματικά πρωτότυπος: να πάρεις το στόρι και τους ήρωες, να τους αλλάξεις τα φώτα ανάποδα, να τους ανασκευάσεις πλήρως, αλλά χωρίς να προδώσεις την κεντρική ιδέα -μη σε πάρουμε και με τις ντομάτες! Δύσκολο εγχείρημα.\nΈκατσα να δω τους νέους Thundercats με ένα μίγμα νοσταλγίας και περιέργειας. Πάνε σχεδόν δύο δεκαετίες (και βάλε -κλαψ!) από τότε που στηνόμουν μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούσα τις περιπέτειες του Λάιον-Ο και της Τσιτάρα. Δεν ξεύρω αν έφταιγε που ήμουν τόσο-δα πτηνούλι, αλλά οι μεταμορφώσεις του σατανικού Μάμ-ρα που κατοικούσε στη σαρκοφάγο μέσα στη μυστικιστική πυραμίδα, μου προκαλούσαν τρόμο! Και τώρα δηλαδή που τον ξανασκέφτομαι, ένα μπρρρρ το νιώθω!\nΤο ριμέικ μυρίζει μοντερνιά από μακριά! Η αισθητική αξιοποιεί την τελευταία λέξη των anime, τα χρώματα είναι νταρκ, το στόρι είναι σχεδόν κινηματογραφικό και παίζει σε παραπάνω από ένα επίπεδα. Οι ήρωες έχουν ξαφνικά ένα βάθος που δεν υπήρχε στο πρωτότυπο: κάμουν λάθη, έχουν αδυναμίες, συνδέονται με πιο σαφείς σχέσεις μεταξύ τους -δεν συνυπάρχουν, αλλά διαπλέκονται! Και για δες που πετυχαίνει να είναι ενήλικο και παιδικό ταυτόχρονα: μεγάλη μαγκιά αν είσαι καρτούν.\nΣτα υπέρ του, το τρίγωνο Λάιον-Ο, Τάιγκρα και Τσιτάρα που δείχνει να αποτελεί κεντρικό άξονα του στόρι, η γούτσου-γούτσου μετάλλαξη του Σναρφ σε βουβό πετ και η αναβάθμιση των μεταλλαγμένων σε σοβαρούς αντιπάλους. Στα κατά του, η βιαστική εμφάνιση του Μάμ-ρα που θα μπορούσε να έχει δουλευτεί καλύτερα. Δε βαριέσαι όμως; Είναι τόσο γουάου η γενική εντύπωση που μου άφησε το πρώτο διπλό επεισόδιο, που δεν κρατιέμαι για τη συνέχεια! Και ναι, σα να μην πέρασε μία μέρα από τότε που ήμουνα τοσοδούλικο πτηνό! Τον ίδιο ενθουσιασμό γαμώτο!\nBy Πιγκουίνος στις 20:36\nΕτικέτες Καρτούν, Τι-βι\nΠρέπει να διδάσκεται η εξελικτική θεωρία στα σχολε...


Το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε (1941) | για την Ιστορια...\nΑναθεώρηση, δημοσιότητα, καταλογισμός\nΕν κατακλείδι, την πρώτη κατοχική περίοδο συντελέστηκε μια πρωτοφανής πολιτική μεταβολή. Όλα τα επίπεδα διαμεσολάβησης που απέκρυπταν τον αληθινό χαρακτήρα του καθεστώτος σε καιρό ειρήνης, αναθεωρήθηκαν. Θεσμοί όπως υπουργεία, γραμματείες, επιτροπές, αυτοδιοίκηση, κόμματα, δικαστήρια, τράπεζες, συνεταιρισμοί, στρατός, σώματα ασφαλείας, είτε έπαψαν να υπάρχουν ή απώλεσαν την παλαιά τους φυσιογνωμία, αποστερήθηκαν το νομιμοποιητικό τους χαρακτήρα, απογυμνώθηκαν από κάθε επίφαση αυτονομίας. Αντιστοίχως, άτομα που στήριζαν τις επιμέρους εξουσίες ή το συνολικό πλέγμα εξουσίας, λ.χ. πολιτευτές, δημόσιοι αξιωματούχοι, νομάρχες, κομματάρχες, εισαγγελείς, τραπεζίτες, αξιωματικοί, χωροφύλακες, όλοι αυτοί αποδυναμώθηκαν, παραμερίστηκαν ή εξαφανίστηκαν. Το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε.\nΜε την αναθεώρηση των επιπέδων διαμεσολάβησης και την εμφάνιση ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων στο προσκήνιο, αναδείχτηκε στη δημοσιότητα η στάση του καθενός. Όσο εντονότερα πίεζαν οι πατριωτικές συσπειρώσεις για αντίσταση στους κατακτητές τόσο καθαρότερα διαγραφόταν η αποχή των παραδοσιακά κυρίαρχων κύκλων από τον οφειλόμενο ρόλο τους. Οι απαντήσεις πάλαι ποτέ καταξιωμένων παραγόντων στο πιεστικό ερώτημα της εθνικής επιβίωσής τους εξέθεταν σε μια ανανεωμένη δημοσιότητα, όπου δεν διέθεταν τους γνώριμους διαύλους για να ελιχθούν.\nΤο δημόσιο φανέρωμα των συνεπειών, τις οποίες προκαλούσε η στάση προσώπων και οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο συνολικό πρόβλημα της κατοχής είχε ως αποτέλεσμα τον πολιτικό καταλογισμό.\nΑνακοίνωση για τον σχηματισμό της κατοχικής κυβέρνησης του Γεωργίου Τσολάκογλου\nΟι προτροπές της κατοχικής κυβέρνησης για συμμόρφωση με το καθεστώς, για ιδιώτευση και εντατικοποίηση της παραγωγής, ουδόλως έπειθαν. Η εξόριστη κυβέρνηση που συνεργαζόταν με τη Βρετανία έγινε μάλλον παράδειγμα λιποταξίας από το εθνικό καθήκον παρά φάρος απελευθερωτικής ελπίδας, όπως ανέμενε. Τα στελέχη της κατηγορούνταν ότι βολεύτηκαν ατομικά, ξεχνώντας το χειμαζόμενο λαό, ενώ κυριαρχούσε η αίσθηση ότι ο ανεύθυνος βασιληάς είχε εκπέσει στη λαϊκή συνείδηση. Με ποιο άμεσο τρόπο αποκαλύπτονταν δημοσίως για το ρόλο τους τα στελέχη της τοπικής διαμεσολάβησης. Επιπλέον, ιδιοτελή άτομα που διέκριναν δυνατότητες για να επωφεληθούν από τη ριζική ανατροπή θεσμών, αξιών και ισορροπιών, έγιναν σεσημασμένα και καταγγέλθηκαν: στρατοκράτες, παρακρατικοί, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων, καιροσκόποι, γερμανόφιλοι, λαθρέμποροι, άτομα του υπόκοσμου, φυγόδικοι και μικροεξουσιαστές, που αναστάτωναν τις κοινότητές τους με παράνομες ενέργειες με σκοπό τον ατομικό πλουτισμό και την εδραίωση της προσωπικής εξουσίας υπό την κάλυψη των στρατευμάτων κατοχής.\nΗ δέσμευση των ετερόκλητων δυνάμεων της εθνικής απελευθέρωσης με τους κανόνες της αναθεώρησης, της δημοσιότητας και του καταλογισμού, τις υποχρέωνε να διαμορφώσουν εσπευσμένα έναν κοινό τόπο: Ο πατριωτικός αγώνας θα ήταν πόλεμος κατά του κατακτητή, αποκλειστικά αντιφασιστικός. Με άλλα λόγια οι νέες δυνάμεις, που αντιπαρατίθενται στους κύκλους του συμβιβασμού, της παθητικότητας και της υποταγής, δεν θέτουν ζήτημα μεταπολεμικής εξουσίας, για να μην απειληθεί η συνοχή του αντιφασιστικού μετώπου. Προγραμματικά, ο ρόλος τους θα έληγε με την απελευθέρωση. Εντούτοις η δράση τους έθετε εκ των πραγμάτων ζητήματα μεταπολεμικής διακυβέρνησης. Από την πρώτη στιγμή έγινε αισθητό ότι η θέση των παραδοσιακών ολιγαρχικών δυνάμεων κινδύνευε. Περιέργως όμως κινδύνευε και η ίδια η ενότητα των απελευθερωτικών δυνάμεων, εάν αναγνωρίζονταν ρητά αυτά τα ζητήματα.\nΠαντελής Μούτουλας: Σύντομη Ιστορία της Κατοχής 1941-1944. Ιστορικά δοκίμια. Αθήνα, Διογένης, .


Το Tesla Cybertruck κάνει ντεμπούτο στον κινηματογράφο (video) Το Tesla Cybertruck κάνει ντεμπούτο στον κινηματογράφο (video)\n25/12/2019 Νίκος Τσιώκος\tΣχολιάστε\nΕίστε έτοιμοι να δείτε το Tesla Cybertruck να κάνει ντεμπούτο στον κινηματογράφο; Αν όχι, you’ re under arrest.\nΈνα νέο «κτήνος» έχει παρουσιάσει εδώ και λίγο καιρό η Tesla. Το όνομα αυτού είναι Cybertruck, για το οποίο ήδη ξέρουμε αρκετά πράγματα. Μάλιστα, πρόσφατα έγινε γνωστό ότι η αυτονομία του μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 1000 χιλιόμετρα, αντί για τα 800, όπως μας ενημέρωσε αρχικά η αμερικανική φίρμα.\nΩστόσο, για όλα αυτά μπορείτε να ενημερωθείτε σε άλλα άρθρα, καθώς σε αυτό εδώ θα εστιάσουμε σ’ ένα άλλο γεγονός. Πώς θα βλέπατε, λοιπόν, το ενδεχόμενο να έκανε το Cybertruck το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο;\nΑυτή την ιδέα θέλησε να δώσει ένα βίντεο, που αναρτήθηκε στο youtube λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μάλιστα, όχι σε κάποια νέα ταινία, αλλά σε μία από αυτές που έχουν γράψει ιστορία. Ο λόγος για το θρυλικό Robocop, το οποίο είδαμε για πρώτη φορά στις αίθουσες το 1987.\nΣτο εν λόγω βίντεο βλέπουμε το Cybercop στη θέση του, που θα ταίριαζε «γάντι» στις ανάγκες της ταινίας και του Robocop να καταπολεμήσει το έγκλημα στο Ντιτρόιτ. Συγκεκριμένα, το βλέπουμε στη ληστεία που γίνεται σε μαγαζί, με τον Robocop να βγαίνει από το Cybertruck και να λέει την κλασσική του ατάκα «You’ re under arrest».\nΓια να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι το Robocop διαδραματίζεται στο Ντιτρόιτ, όπου το έγκλημα έχει φτάσει σε υψηλά ποσοστά.\nΟ αστυνομικός Άλεξ Μέρφι σκοτώνεται εν ώρα καθήκοντος και επιστρέφει ως cyborg, που με τη βοήθεια της εταιρείας Omni Consumer Products (OCP) μετατρέπεται στον Robocop, ο αστυνομικός ρομπότ, ο οποίος καλείται να τα βάλει με τους κακούς και τις αναμνήσεις του όντας σχεδόν άθραυστος. Η συνέχεια επί της οθόνης για όσους δεν το έχετε δει.\nΠροηγούμενες δημοσιεύσειςΉρθε ο πρώτος ταχυφορτιστής V3 της Tesla στην Ευρώπη (video)Επόμενες δημοσιεύσειςΗλεκτρική καντίνα παγωτού από τη Nissan στην έκθεση CES 2020 (video)


ΑΓΑΝΤΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ!: Με τεντωμένο τ' αυτί, στις ράγες...\nΑυτό το σχόλιο της Γιώτας, δεν μπορώ να τ' αφήσω έτσι!\nΗ Αστοριανή είπε......\n..μου θύμησες κάποια νυχτερινά τραίνα... που τάραζαν τον τόπο... κι έτρεμε το σπίτι...\n(Αποσπάσματα της συνέντευξης που "δένουν" με τα τραίνα και τα τρένα.... Ολόκληρη η συνέντευξη, εδώ!)\nΗ μητέρας της, Όλγα, εργαζόταν ως υπάλληλος της τότε ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου). «Ήταν η μοναδική που δεν μετατέθηκε σε άλλο σταθμό, λόγω ‘εξαιρέτου ποιότητας και προσφοράς αμίσθου εργασίας της κατά την περίοδο της κατοχής’», είπε η Γιώτα Στρατή. «Ακουμπούσε το αυτί της στις ράγες κι ήξερε πόσο μακριά ήταν η ερχόμενη αμαξοστοιχία... Οι σιδηροδρομικές γραμμές κι ο δημόσιος δρόμος, συναντιόντουσαν σε απότομη στροφή. Ανέκαθεν ήταν ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι». Η κ. Στρατή δεν υπερβάλλει για τη σπάνια αυτή ικανότητα της μητέρας της. «Το σπίτι μας ήταν τρία λεπτά ποδαρόδρομο από το σημείο που έπρεπε να είναι το πασάγιο, όπως λέγεται η διάβαση από την οποίαδιασχίζουν τις σιδηροδρομικές γραμμές τα αυτοκίνητα. Η μητέρα μας ερχόταν στο σπίτι για να ετοιμάσει το φαγητό, ξέροντας ότι το τρένο που ερχόταν ήταν εκείνη την ώρα, στο Βουραϊκό, μόλις είχε φύγει από το Διακοφτό. Τέτοια δυνατή ακοή είχε... Ακουμπούσε το αυτί της επάνω στις γραμμές και από τον ήχο της αμαξοστοιχίας καταλάβαινε πού βρίσκεται, σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων. Οπότε, καταλάβαινε ότι είχε τον χρόνο να πεταχτεί μέχρι το σπίτι μας, να κοιτάξει το φαγητό που ετοίμαζε και να επιστρέψει στο πασάγιο».\nΑναρτήθηκε από Κατερίνα δε 'στάπα; στις 1:02 π.μ.\nΕτικέτες Γιώτα Στρατή, Το τρένο και το τραίνο\n...τί σχόλια να... υπάρξουν, Φίλη μου!\nΟ κόσμος... κοιτάζει τις δουλειές του!\nΤα δικά μας...είναι χασομέρι!\nΤώρα, αν είναι και κάτι ...άλλο, εμείς το καταλαβαίνουμε........\nΚατερίνα μου.(Α! πήγαμε, επί τέλους στα παλιά μας θαλασσινά τοπεία... θα σου τα πω!)\n25 Σεπτεμβρίου 2012 - 6:42 π.μ.\nΚαθένας έχει να διανύσει τις δικές του ράγες, Γιώτα μου!\nΝα μου τα πεις, τα της θάλασσας, θα σου πω κι εγώ για τα πνευματικά μου.\nΠολλά φιλάκια εκεί!\nΚαλά να περνάτε και πάντα με Υγεία!


ΦΕΡΤΗ ΥΛΗ ΜΕΛΙΤΟΣ (και άλλες ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΛΕΞΕΩΝ με αρχή μέση και ΕΠΙΜΥΘΙΟ): Μαΐου 2016\nΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ ΜΟΝΟ ΕΧΩ Ο ΘΕΟΣ ΤΙ ΟΝΟΜΑ ΕΧΕΙ;\n«Όταν φιλοσοφώ ή κοιτάζω τον Ουρανό, σκέφτομαι ήρεμη πως εγώ, και Παράδεισο θα πάω, και όλα τα έχω προβλέψει και εξασφαλίσει, και τη συνείδηση μου την έχω αποκατεστημένη, δεν έχω αμφιβολίες. Μια απορία μονάχα έχω: ο Θεός τι όνομα έχει; Πώς τόνε λένε; Εμένα με λένε Ραραού, τον άλλο Χαράλαμπο, ο Θεός πώς ονομάζεται; Αυτό το θέμα ήθελα να ξεδιαλύνω εκείνο το βράδυ που δεν επιθυμούσα να μπω σπίτι μου... Ο ουρανός είναι ζωντανός. Είναι θηρίο ζωντανό. Κι εμείς δεν το είχαμε καταλάβει, διότι είναι θηρίο γαλάζιο και μένει ακίνητο. Όλη την ημέρα. Ακίνητο να μας παραμονεύει. Και μόλις νυχτώσει και δεν μπορούμε να τον δούμε, το θηρίον ο Ουρανός αρχίζει να έρπει και να κατέρχεται προς εμένα. Κατέρχεται σαν κρίνος. Εμένα βέβαια τιμή μου, δεν λέω, πλην Κρίνος και Ευαγγελισμός σε μένα; Μεγάλη γυναίκα, τώρα, με δυο συντάξεις; Τώρα που αδυνατώ να συλλάβω;» μονόλογος παραλήρημα της ηρωίδας του Παύλου Μάτεσι από το μυθιστόρημα Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ, εκδόσεις Καστανιώτη 1990 - στη φωτογραφία λεπτομέρεια από την αφίσα της παράστασης όπου την ηρωίδα Ραραού ή Ρουμπίνη υποδύεται μοναδικά η Δήμητρα Χατούπη)\nΈνα αριστοτεχνικό μυθιστόρημα, ένας θρίαμβος της τέχνης της αφήγησης αλλά και της πλοκής. Αφηγητής και ηρωίδα η Ρουμπίνη Μέσκαρη ή Ραραού, ένα πλάσμα από αυτά τα κακόμοιρα, που μας αφηγείται την ζωή της, από την παιδική της ηλικία στην Κατοχή (όπου η μάνα της αναγκάστηκε να κοιμάται με Ιταλούς για να τους θρέφει), μέχρι την εφηβεία της, τα νιάτα της και τα γεράματά της. Η Ραραού είναι ένα «αγαθό» αν και κουτοπόνηρο πλάσμα, δεν ξέρεις ποτέ αν σου λέει την αλήθεια ή παραλλάσσει την ιστορία κατά το συμφέρον της, πάλι δεν της το χεις ότι μπορεί να σου λέει και ψέματα. Διηγείται «τέρατα» με τον πιο καθημερινό τρόπο, κι όλα φιλτράρονται από την ανάγκη της να υπάρξει σε έναν κόσμο δύσκολο, που γίνεται ακόμα δυσκολότερος για ανθρώπους σαν κι αυτή.\nΕυτυχώς είμαι ευτυχής [μικρά αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ, Εκδόσεις Καστανιώτη 1990]\nΛέγε με Ραραού καλύτερα. Ρουμπίνη βέβαια είναι το βαφτιστικό μου, πλην ουσιαστικώς βαφτίστικα Ραραού όταν βγήκα στο Θέατρο και με αυτό το όνομα έφτασα όπου έφτασα και στο βιβλιάριο του ΙΚΑ έχω προσθέσει «Δεσποινίς Ραραού, Ηθοποιός». έτσι θα με γράψουν και στο επιτύμβιο μου. Τη Ρουμπίνη την έχω διαγράψει… και λέω, μετά από δύο, τρεις αιώνες όταν και η πουλακίδα μου κι εγώ θα έχουμε γίνει δύο σκόνες αμέριμνες, μπορεί (μια ελπίδα μου λέω), μπορεί να μας ανασηκώσει μια μέρα το ίδιο αεράκι, και να μας ενώσει για λίγο, στον αέρα. Δύο στιγμές παρέα.\nΓεννήθηκα στις επάλξεις. Πρωτεύουσα κι αυτή, αλλά επαρχίας. Έφυγα ετών δεκαπέντε, με τη μάνα μου και τρεις φέτες ψωμί, κάτι μήνες μετά τη διαπόμπευσή της, όταν εορταζόταν ακόμα η λεγόμενη Απελευθέρωση. Και δεν θα επιστρέψω εκεί ποτέ. Ούτε η μάνα μου θα επιστρέψει εκεί ποτέ. Την έχω ενταφιάσει εδώ, στας Αθήνας, η μόνη πολυτέλεια που μου ζήτησε, αντί διαθήκης. «Παιδί μου, τώτα που θα πεθάνω, απαιτώ μια πολυτέλεια: να με θάψεις εδώ. Μην γυρίσω ποτέ εκεί κάτω. (Δεν ξαναείπε ποτέ τη λέξη «Επάλξεις», αν και γενέτειρά της). Κάμε νόμο τρόπο να μου αγοράσεις τάφο ισόβιο. Άλλο δεν σου απαίτησα ποτέ. Μην επιστραφούν εκεί κάτω ούτε τα κόκαλά μου»\nΚι έτσι αγόρασα τον τάφο, όχι πολυτελείας βέβαια, και της πηγαίνω επίσκεψη μία τόσο. Της πάω δώρο κανένα άνθος, μία σοκολάτα, της ρίχνω και λίγη απ’ την κολόνιά μου –αυτό το κάνω επίτηδες διότι όσο ζούσε δεν με άφηνε, τις θεωρούσε πολυτέλειες αμαρτωλών, μόνο μία φορά έβαλα κολόνια, μου είχε πει, στο γάμο της. Τώρα τη ραίνω κι αν μπορεί σας φέρει αντίρρηση. Τη σοκολάτα της την πηγαίνω επειδή ήταν, μου έλεγε, το όνειρό της επί τέσσερα έτη της Κατοχής: να φάει μια σοκολάτα όλη δική της. Μετά την Κατοχή, πικράθηκε με υψηλή πίκρα και έκτοτε δεν επιθύμησε σοκολάτα ποτέ.\nΈχω και το διαμερισματάκι μου, δυο δωμάτια και αντρέ, και τη σύνταξη, κόρη ήρωος θανόντος εν Αλβανία, περιμένω και τη σύνταξή μου ως ηθοποιός μόλις συμπληρώσω τα απαιτούμενα ένσημα, και γενικώς είμαι ευτυχής και τυχερή. Άνθρωπο δεν έχω να φροντίσω, ν’ αγαπήσω ή να πενθήσω, έχω και πικάπ, πλάκες, αριστερά τραγούδια κυρίως. Εγώ, βασιλόφρων είμαι, αλλά τα τραγούδια της Αριστεράς με σαγηνεύουν. Ευτυχώς είμαι ευτυχής.\nΟ πατέρας μου ήταν αντεράς το επάγγελμα, αλλά δεν το μαρτυράγαμε. Πήγαινε στα σφαγεία, έπαιρνε τα άντερα και τα έπλενε, τα γύριζε ένα-ένα το μέσα έξω, για να κάνουν γαρδούμπες ή πλεξίδες στη θράκα. Τον θυμάμαι πολύ νέον, κάπου είκοσι τεσσάρων χρονών θα ’ταν. Δηλαδή από γαμήλια φωτογραφία του 1932, διότι προσωπικώς δεν τον θυμάμαι πολύ. Το 1940 που πήγε φαντάρος στην Αλβανία, είχαμε γεννηθεί εγώ και τα δυο αδέλφια μου, αγόρια αυτά, ο ένας μεγαλύτερός μου, κάπου θα ζει ακόμη, νομίζω.\nΤον πατέρα μου τον θυμάμαι μόνο σαν έγινε η επιστράτευση και τον ξεπροβοδίσαμε, η μητέρα μου κι εγώ. Πηγαίναμε στον σταθμό, μπροστά εκείνος γιατί βιαζόταν μη χάσει το τρένο, πίσω η μητέρα μου έκλαιγε, πολύ νωρίς να ντρέπεται τον κόσμο, και με τραβολογούσε θυμάμαι. Θυμάμαι τον πατέρα μου μέσα στο βαγόνι, πήγαινε στον πόλεμο και είχαμε στο σπίτι μας όλο κι όλο ένα εικοσάφραγκο, κέρμα ήταν. Η μητέρα μου του το έδινε, αυτός πού να το πάρει. Μετά, στο τρένο, του το πέταξε απ’ το παράθυρο μέσα, εκείνος έκλαιγε κι άρχισε τις χριστοπαναγίες, της το πέταξε πάλι έξω, η μητέρα μου το σήκωσε απ’ το χώμα και το πέταξε με φόρα πολλή, οι άλλοι κληρωτοί να γελάνε, το κέρμα έπεσε μέσα, τότε με τράβηξε και φύγαμε τρεχάτες, μην προλάβει ο πατέρας μου και το ξαναρίξει έξω. Τώρα, το πήρε, του το ’φαγαν οι άλλοι, ούτε μάθαμε. Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι να είδα τον πατέρα μου, και στη φάτσα, διότι όλο σκυφτόν και πλάτη τον θυμάμαι, να πλένει άντερα. Κι έτσι, διατηρώ επαφή με τη φάτσα σου μόνο από τη γαμπριάτικη φωτογραφία. Τους νεκρούς και τους εξαφανισθέντες, αυτούς που εξέρχονται από τη ζωή μου, τους ξεχνάω, το σουλούπι τους δηλαδή. Ξέρω μονάχα ότι λείπουν. Ακόμη και τη μάνα μου. Πέθανε άνω των εβδομήντα πέντε, αλλά μάλλον δεν ευκαίρησα ποτέ να την παρατηρήσω, κι έτσι διατηρώ επαφή μαζί της μέσον της νυφικής φωτογραφίας, που ήταν είκοσι τριών χρονών κορίτσι, σαράντα χρόνια μικρότερή μου. Κι έτσι δεν την ντρέπομαι πια, αφού τώρα είναι σαν κόρη μου, στην ηλικία δηλαδή…………………………..\nΤον έρωτα τον θεωρούσα λιγάκι σαν εγχείρηση στο κρεβάτι, κι ας πλαντάζει ο αρσενικός απάνω μου.\nΗ μητέρα μου δεν έλεγε να βγει από το σπίτι. Εκτός από κανένα βραδάκι, όταν τη φώναζε η κυρία Κανέλλω να κάνουν λίγη παρέα, είτε να τη βοηθήσει στην μπουγάδα, ξέβγαλμα. Στο μεταξύ είχανε χαλαρώσει τα αυστηρά μέτρα, ο κατακτητής είχε καταλάβει πως ήμαστε υπάκουοι κατεχόμενοι και η κυκλοφορία επιτρεπόταν μέχρι τα μεσάνυχτα. Ο κινηματόγραφος άρχισε πάλι, βέβαια όλο γερμανικές οπερέτες με τη Μαρίκα Ρεκ και ουγγαρέζικα κοινωνικά με τον Πωλ Γιαβόρ και την Καταλίνα Καράντυ βάζανε, και κάτι λίγα ιταλικά.\nΔιότι διαλέγαμε έργα όπου έδειχναν φαγητό. Στα κοινωνικά, δεν τρώγανε. Στις οπερέτες όμως είχε πάντα σκηνές με επίσημα δείπνα, τραπέζι φορτωμένο φαγιά, και οι πρωταγωνιστές όλο να μιλάνε και να μην τρώνε καθόλου. Αφού μια μέρα ένας θεατής φωνάζει του Βίλλυ Φριτς στην οθόνη, φάτε και τίποτα μωρέ! Ο κόσμος παρακολουθούσε και αναγλειφόταν με τα φαγιά, κι έβαλε τα γέλια μόλις τ’ άκουσε αυτό. Όμως ένας Γερμανός φαντάρος που έβλεπε το έργον νόμισε πως του βρίσανε την πατρίδα του και τον εξέρανε στις μπουνιές τον ανθρωπάκο που το φώναξε.\nΜ’ αυτά τα έργα χορταίναμε, γιατί είχε και δεύτερη σκηνή φαγητού, όταν ο αστέρας πήγαινε την πρωταγωνίστρια σε εστιατόριο, ή σε σεπαρέ, για να την αποπλανήσει. Στην αρχή όλο έπιναν και το κοινό θύμωνε. Μετά όμως ερχόταν και το φαγητό. Πολύ άνοστα πράματα έμοιαζαν, όλο στρείδια, χαβιάρια, εγώ από τότε σιχαίνομαι τα θαλασσινά. Φασολάδα ή ψητό, είτε κεφαλάκι στον φούρνο, δεν τρώγανε ποτέ. Σ’ ένα έργο μόνο φάγανε κάτι αυγά. Πολλές φορές, όταν τέλειωναν οι σκηνές με τα φαγιά, με τραβολογούσε ο Φάνης να φύγουμε, γιατί μετά όλο ερωτικές σκηνές και σαλιαρίσματα είχε, από τότε φαίνεται καταδίκασα γενικώς τον έρωτα· γενικώς τον θεωρούσα λιγάκι σαν εγχείρηση στο κρεβάτι, κι ας πλαντάζει ο αρσενικός απάνω μου, ακόμα και σήμερα δηλαδή…………………….\nΠατρίδα μου ήταν ένα κοριτσάκι ονόματι Ρουμπίνα, που είχε ένα περιβολάκι κάτω απ’ το κρεβάτι της και είχε πιστή φίλη της μια χρωματιστή κοτούλα\nΕ, η πρόοδος βλέπεις. Οι κάτοικοι των επάλξεων μετακόμισαν οι πιο πολλοί στας Αθήνας. Κι όλοι καλοπερνούν. Λαχειοπώλες, θυρωροί, η μάνα της Αφροδίτης με ιδιόκτητο πολυβολείο, μια κούκλα το ’χει φτιάξει τώρα. Κι όλο πλέκει. Κοντεύει τα ογδόντα, πλην όλο μαζεύει χρήμα, τι το θέλει στην ηλικία της, ήμαρτον!\nΔεν λέω, κι εγώ παλιότερα είχα ξεκινήσει ενέργειες για ένα οικοπεδάκι, αλλά δεν τα κατάφερα. Έλεγα, τι το θες μωρέ Ραραού το οικόπεδο. Χώμα είναι. Αδύνατο να εννοήσω τι το ήθελα το οικόπεδο.\nΚαι τότε που με συνόδεψε πάλι αστυφύλακας στο σπίτι μου, εγώ αρνήθηκα να του πω πού μένω. Αυτός μου άνοιξε την τσάντα να βρει ταυτότητα για να δει τη διεύθυνσή μου, ηλικία πάντως δεν πρόφτασε να δει ο αγενής. Κι όσο περίμενα στο Τμήμα να ευκαιρήσει ο αστυφύλαξ να με συνοδέψει σπίτι μου, αυτός της υπηρεσίας με ρωτούσε όνομα και ποια η καταγωγή μου και η πατρίδα μου. Και τα θυμήθηκα\n-Πατρίδα μου, του είπα, ήταν ένα κοριτσάκι ονόματι Ρουμπίνα. Που είχε ένα περιβολάκι κάτω απ’ το κρεβάτι της και είχε πιστή φίλη της μια χρωματιστή κοτούλα.\nΚαι τότε αμέσως κατάλαβα γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε σέβας και φιλία προς το χώμα και επιθυμία για γη: επειδή η γη είναι φτιαγμένη από τάφους. Και αυτό δεν είναι λυπητερό, γιατί να είναι λυπητερό; φυσικό πράμα είναι. Φυσικό είναι που η μητέρα μου απέβαλε την ομιλία. Κι ούτε με ταράζει πια που άρχισα να λησμονάω τη ματιά της μητέρας μου. Ξέχασα και ποιο χεράκι του Φάνη μας είναι το χαλασμένο. Ούτε και τι χρώμα μαλλιά είχε ο Φάνης μας θυμάμαι. Ξεχνάω και να λυπηθώ. Αυτό, λιγάκι με μελαγχολεί. Που ξεβάφουνε οι λύπες μου. Τι να κάνουμε…\nΈχω όμως να θυμάμαι την πουλακίδα μου. Κι άμα με πιάσει κρίση σε ώρα κοινής ησυχίας, έχω μάθει το κόλπο πλέον: δαγκάνω ένα μαντήλι κι έτσι δεν με ακούνε οι συγκάτοικοι, κόλπο ξεσηκωμένο από το κινηματογράφο θα μου πεις, αλλά τέλος πάντων.\nΜάλιστα, γιατρέ μου. Όμως, και η κρίση όλο και αραιότερα πλέον με επισκέπτεται.\nΈχω την πουλακίδα μου να θυμάμαι, γιατρέ μου. Πολύχρωμη, και πέθανε από ασιτία στο πατρικό μου σπίτι. Και λέω, αυτή ήταν η μόνη συντροφιά που απόχτησα στο ζην μου. Γύρισε, και κοίταξε εμένα πριν γείρει και πεθάνει.\nΕγώ; Ποιον θα κοιτάξω;\nΤώρα πλέον, το ζωντανούλι μου θα έχει γίνει χώμα.\nΚι εγώ θα γίνω χώμα. Εν καιρώ.\nΛέω, μετά από δύο, τρεις αιώνες, όταν και η πουλακίδα μου κι εγώ θα έχουμε γίνει δύο σκόνες αμέριμνες, μπορεί (μια ελπίδα μου λέω), μπορεί να μας ανασηκώσει μία μέρα το ίδιο αεράκι, και να μας ενώσει για λίγο, στον αέρα. Δύο στιγμές παρέα.\nΜια γυναίκα τιμωρήθηκε. Το αποδέχεται. Και μετατρέπει μόνη της την τιμωρία σε ισόβια: την «ακινησία». Μια γυναίκα-«στάσις». Και γύρω της η βουή και τα πάθη, να τα ριπίζει η τρέλα μεταμφιεσμένη σε αμέριμνο πουλί. Η κόρη της, ως επανάσταση για την τιμωρία, μεταμφιέζει με ψευδώνυμο την πόλη που αδίκησε τη μητέρα της, επιθέτει ψευδώνυμο και στον εαυτό της, βαφτίζεται "Ραραού" και καταφεύγουν πρόσφυγες στην πρωτεύουσα. Θύμα, και όχι ηρωίδα του βιβλίου αυτού, η Ραραού εγκαθίσταται στο Μελόδραμα και στο Κωμικό. Την ανάγκασαν να πιστέψει ότι δεν της επιτρέπεται να είναι τραγική, τα πάθη της δεν ανέρχονται σε επίπεδο μεγαλοπρέπειας. Τελικά, όμως, η Τραγωδία, έστω και με σπασμένη κόθορνο, την επισκέπτεται και τη μυρώνει. Γύρω στις δύο γυναίκες, θολή στο βάθος μια χώρα αδέσποτη. Και πρόσωπα πολλά, που πιστεύουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε ως πρόσχημα για να γίνουν βιβλία τα δικά τους πάθη. Κατά τη διαδρομή του βιβλίου, οι λοιποί κάτοικοί του βαθμιαία ευτυχούν και εγκαταλείπουν ησυχασμένοι και το βιβλίο και τη Ραραού. Η χώρα παραμένει θολή και ακίνητη στο περιθώριο του βιβλίου. Το οποίο βιβλίο δεν αντέχει να παρακολουθήσει τη Ραραού ως το τέλος της: λιποταχτεί, την εγκαταλείπει να συνεχίσει μόνη της. Τελικώς, λάθος μου που την αποκάλεσα θύμα. Αφού άλλωστε μόνη της δηλώνει ευτυχής και επιτυχημένη. Δεν γνωρίζω τι απέγινε η Ραραού\nΠαύλος Μάτεσις, Δραματουργός με ταλέντο θεατή που ήξερε να γελάει αλλά ήξερε και να μη χειροκροτεί\n«Όταν φύγω, θα προτιμούσα να έχουν καεί όλα τα βιβλία μου. Με ενδιαφέρουν τα έργα μου όσο ζω εδώ. Όταν δεν θα υπάρχω, θα προτιμούσα να μην υπάρχουν, να καούν»... Αυτή ήταν η -ευτυχώς, ανεκπλήρωτη- επιθυμία του Παύλου Μάτεσι, όπως την εξομολογούνταν στον Γιώργο Χρονά για τη «Βιβλιοθήκη» της «Ε» στις αρχές του 2010…\nΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ/ εργογραφία: Από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, πεζογράφος και διακεκριμένος μεταφραστής, ο Παύλος Μάτεσις γεννήθηκε στη Δίβρη της Ηλείας το 1933 (κατά άλλους το 1929) κι από μικρός στράφηκε προς την τέχνη και τα γράμματα. Με σπουδές στο βιολί και την υποκριτική και κάτοχος τριών ξένων γλωσσών, αποφάσισε στα 33 του ν' αφοσιωθεί αποκλειστικά στη λογοτεχνία.\nΤο παρθενικό θεατρικό του έργο ήταν το μονόπρακτο «Ο σταθμός» και ακολούθησε «Η τελετή» που ανέβηκε στο Θέατρο Νέας Ιωνίας και στο Εθνικό, το 1967 και το 1969 αντίστοιχα. Αν και στα πρώτα του θεατρικά ο Μάτεσις απομυθοποίησε το νεοελληνικό μικροαστισμό σαρκάζοντάς τον αλύπητα, με το «Φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» (1974) στράφηκε προς μια γραφή που παραπέμπει στο θέατρο του παραλόγου, με σαφείς αναφορές στον Μπέκετ…. Άλλα γνωστά έργα του, «Λύκε-λύκε», «Εξορία», «Περιποιητής φυτών», «Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος».\nΣτην πεζογραφία πρωτοεμφανίστηκε το '87 με το σύντομο μυθιστόρημα «Αφροδίτη», όπου μια μεσόκοπη καταπιεσμένη λαϊκή γυναίκα οδηγείται στην ψύχωση και την παιδοκτονία. Ψυχωσική ήταν και η δημοφιλέστερη μυθιστορηματική ηρωίδα του Μάτεσι, η περίφημη Ραραού με το τραυματικό κατοχικό παρελθόν, η πρωταγωνίστρια της πολυμεταφρασμένης «Μητέρας του σκύλου» (Καστανιώτης, 1990), που θέλησε να μεταφέρει στο σινεμά, χωρίς αποτέλεσμα ώς τώρα, ο Εμίρ Κουστουρίτσα. Ενα μυθιστόρημα έντονα επηρεασμένο από το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή, με εξαιρετικό ιδεολογικό ενδιαφέρον, σύμφωνα με τον κριτικό Δημοσθένη Κούρτοβικ, στο μέτρο που ο Μάτεσις αντιπαραβάλλει με απόλυτο τρόπο «τον αυθόρμητο μεσογειακό ανθρωπισμό με το στυγνό ορθολογισμό και την αναλγησία του πραγματικού βιαστή της ελληνικής συνείδησης: του δυτικού πολιτισμού».\nΣτα πεζογραφικά του έργα συγκαταλέγονται ακόμη «Ο Παλαιός των Ημερών», το «Πάντα καλά», η συλλογή διηγημάτων «Υλη δάσους», καθώς και το «Graffito», που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα του: μια πολιτικο-κοινωνική παρωδία με κέντρο αναφοράς ένα θανατηφόρο ιό, ο οποίος πλήττει όλους τους κρατικούς και εθνικούς θεσμούς που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο\nΑναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 6:45 μ.μ.\nΕτικέτες Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ, Μάτεσις Παύλος, Μια απορία μόνο έχω ο Θεός τι όνομα έχει\nΑΥΤΗ, ΣΤ’ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ:\nΈκανε ζέστη κι όπως με ξέντυνε, δροσίστηκα. Ώσπου άναψα πάλι, καθώς ένιωθε με την ανοιχτή παλάμη του μια μια τις καμπύλες μου, περίμενα να χαθώ στους μόνους τόπους που επιτρέπουν στη σκέψη να ξαποσταίνει, αλλά μου μίλησε –βραχνή, λαχανιασμένη η φωνή του- ρωτούσε για το δέρμα μου, γιατί τόσο απαλό, εγώ απλώς ανάσαινα βαριά –η μόνη δυνατή απόκριση. Επέμενε, μάλιστα άναψε το μικρό λαμπατέρ, μήπως το φως δώσει τη λύση στην τυχαία απορία του. Ζαλισμένη εγώ συνέχισα να σιωπώ, μα, αυτουνού τα μάτια γυάλιζαν ολοένα σα να έβλεπε οράματα πρωτόφαντα, ενώ η παλάμη του εξερευνούσε κάθε λακκούβα, χαράδρα, βουνοκορφή επάνω μου, ώσπου η φωνή του μαλάκωσε και θλίφτηκε κι άρχισε να ρωτάει για την αρχή του κόσμου (μου) για τότε που το δέρμα είχε παντού χρώμα ομοιόμορφο, τότε που οι δυνάμεις της φύσης δεν είχαν προλάβει να το γευτούν (ήλιος, βοριάς, αλατισμένο κύμα) με μάλαζε και αναστέναζε και ζήλευε ό,τι με άγγιξε πριν απ’αυτόν χρειάστηκε να του πω σιγανά στ’αυτί χίλιες και μία ξεχασμένες ιστορίες για να τον ησυχάσω. Εκείνη με το κλεμμένο κλαδί ανθισμένης μυγδαλιάς που κάθισε στον αριστερό μου μηρό, τότε που σκόνταψα στον κατήφορο και το πετραδάκι επέμεινε να αφήσει αποτύπωμα στον αγκώνα μου, μέχρι και για την καυτή εξάτμιση που σημάδεψε τη μέσα μεριά του δεξιού μου αστραγάλου. Κατάλαβε άραγε πως το δέρμα μου δεν είναι εγώ; Πως τα τυχαία συμβάντα ξεχνιούνται μόλις έρθει η επόμενη άνοιξη; Ή τάχα αρκεί που κατάλαβα εγώ την επιφάνεια των αισθημάτων του; Σκεπάστηκα με το σεντόνι και κοιμήθηκα βαθειά, τόσο βαθειά που δεν τον άκουσα (να φεύγει) [ΓΥΑΛΟΧΑΡΤΟ της Ζηνοβίας Αντιδώρου και άλλες παρόμοιες ιστορίες με ΚΛΙΚ στην Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη – ART by Kerstin Stephan]\nΝα αισθανθώ τον άνεμο να με μπατσίζει με μια ανεπαίσθητη ειρωνική απόχρωση στα χάδια\nΑνεβαίνω στο ποδήλατο με έναν ενδόμυχο φόβο αντίθετο στον παράτολμο χαρακτήρα μου. Ή ίσως εξαιτίας του –θα αναπτύξω ταχύτητα, να αισθανθώ τον άνεμο να με μπατσίζει, μήπως έχω επιλογή στα χάδια; Ό,τι κινείται δεξιά κι αριστερά, πίσω μου και μπρος θα εξαφανίζεται φουριόζο, με τη σιγουριά της σωφερίστικης μαεστρίας του οδηγού του. Σταματάνε αυτόματα πια τα οχήματα, ας όψονται τα νέα συστήματα ανίχνευσης εμποδίων. Φοβάμαι λίγο την αυτοματοποίηση· λες να με καταπιεί η ασυνείδητη ορμή της;\nΠελώριος ο φόβος χωράει στο αριστερό μου ρουθούνι, μαζί και στο δεξί, εμποδίζει την αναπνοή σα στριμμένο ματωμένο μπαμπάκι. Ο γιατρός το είπε, το διάφραγμα έχει σιγμοειδές σχήμα, στραβό εκατέρωθεν. Όχι μόνο δυσχεραίνει τη σωστή οξυγόνωση, αλλά επιπλέον αυξάνει τις πιθανότητες πρόκλησης φλεγμονής των ιγμορείων άντρων· επιβαρυμένο ποινικό μητρώο παιδιόθεν\nΧαλασμένα φρένα, κορόϊδευαν άκαρδα τ’ αλητάκια στον περίβολο της εκκλησίας. Τότε η ανέκφραστη όψη γινόταν ασπίδα προστασίας κι άλλοτε μαγικός χιτώνας που με έκανε αόρατη. Τώρα όμως; Οι καλύτεροί μου φίλοι λένε με παρρησία πως αυτοί εκεί έξω θα με φάνε λάχανο κι εγώ μπερδεύομαι, θέλω χείρα βοηθείας ή μήπως απαγχονισμό; Ακύρωση του είμαι, του επιλέγω να είμαι, του θέλω να μην παίζω τους ρόλους που πλασάρονται τυλιγμένοι σε χρυσόχαρτο που κοσμεί η μούρη μιας μικροσκοπικής, τσαλακωμένης Τζοκόντα – μειδιώντας γριφωδώς συναινεί ασταμάτητα με τον προλαλήσαντα, ε, όχι, αυτό σας το δώρο από καρδιάς δε θα το δεχτώ, ευχαριστώ, ναι, ξέρω, η ευχαρίστησις όλη δική σας.\nΆλλοι μιλούν για τον εξόφθαλμα δημόσιο κίνδυνο της περιφέρειας Αττικής, ένα λεπτοκαμωμένο μαυροτσούκαλο που περνάει σα σίφουνας· τα φρένα του ποδηλάτου δεν πιάνουν. Τα χτυπημένα γόνατα δίνουν αέρα μαχητικό στα πιτσιρίκια κι όλοι εσείς απολαμβάνετε άρτον και θεάματα.\nΉταν μια ευγενική προσφορά της σκλήρυνσης κατά πλάκας\nΗ συνταγή ήταν δυσεύρετη, όπως τόσα άλλα. Σαν την αγάπη, ας πούμε, ή σαν το πηχτό κακάο στο σπίτι της Rue Henri VII. Κόσμος και κοσμάκης μιλούσε γι’ αυτή -όχι θετικά, ούτε αρνητικά, μόνο με έναν τόνο διστακτικό. Άλλοτε με μια ανεπαίσθητη ειρωνική απόχρωση.\nΠερπατούσαν νύχτα, φορούσαν μαϊμούδες για ζεστασιά και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Μια φορά, που σκοτείνιασε γρήγορα, πάτησαν πάνω σε κάτι κολλώδες και γλιστερό. «Να, ‘ναι κι αυτό μέρος των πειραμάτων;», αναρωτήθηκε. Είχε ακούσει για τη συνταγή που φιλοδοξούσε να αναμίξει πρώτη ύλη με φύρα και να την μετατρέψει σε ήλιον, να γεμίζουν τα μπαλόνια στα πανηγύρια και να κάνουν τις φωνές τους να μοιάζουν με του Μίκυ Μάους\nΌ,τι έφερνε τεχνητούς καταρράχτες ή καλοραμμένα ταγέρ την έκανε να ξεχνιέται, όπως ακριβώς το ήλιον τους υπόλοιπους. Αχρείαστη η αλήθεια. Η συνταγή για το χάσιμο είχε εφευρεθεί κάθε μικρή, απειροελάχιστη στιγμή αστάθειας των παιδικών της χρόνων. Κάθε φορά που της έλεγαν “εσύ δεν είσαι κόρη του Ωνάση”, για να δικαιολογηθούν για τσιγκουνιά ή αδικαιολόγητη σκληρότητα, το μυαλό της σταματούσε να βράζει. Σταθεροποιούταν. Λύση πρώτων βοηθειών ήταν πάντα η υγρή βενζίνη, αυτή που καθάριζε τα ρούχα από τις λαδιές. Πόσο ωραία εξατμιζόταν. Στο ντους. Οι υδρατμοί πάχαιναν και έκρυβαν την ασκήμια του τώρα -ακόμη καλύτερα με κλειστά μάτια.\nΜ’ αρέσουν τα πυροτεχνήματα. Άκρως εξεζητημένη συνταγή, δουλεύει όμως. Απαστράπτουσες τεχνητές πυγολαμπίδες, καλά εκπαιδευμένες να εκτοξεύονται φορώντας κοστούμια μιούζικαλ. Παύει για λίγo η σκέψη. Η σήψη ξαποσταίνει.\nΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ\nΣτο Παρίσι δεν προσευχήθηκα ποτέ, γιατί δε τις σήκωνε τις προσευχές μου. Ήταν αγέρωχο και μύριζε μπαρούτι. Από την εποχή της γκιλοτίνας και του Ροβεσπιέρου. Απ’ όταν η αδερφή μου έχασε το αεροπλάνο του γυρισμού στο Σαρλ ντε Γκωλ. Έκλαψα μέχρι που πλάνταξα στο γκισέ και ο κόπος μου ανταμείφθηκε. Μου έταξαν να με βάλουν δωρεάν στην επόμενη πτήση. «Εχμ, όχι εμένα», είπα, «την αδερφή μου». Γούρλωσαν τα μάτια σα να μην καταλάβαιναν. «Τι σημασία έχει, τα δάκρυα χύθηκαν, ασχέτως από ποιανού αδένες», απάντησα βουβά.\nΈτρωγα κρουασάν κάνοντας βόλτες στο Σηκουάνα. Τσούγκριζα πλαστικά ποτήρια σαμπάνιας στα Ηλύσια Πεδία. Σκαρφάλωνα στον Πύργο του Άιφελ και βροντοφώναζα «Κοπέλες του Άουσβιτς, του Νταχάου κοπέλες», γιατί ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι. Πώς αλλιώς, αφού το Παρίσι μύριζε μπαρούτι. Μια Πρωτοχρονιά μάλωσα με την Αναστασία, γιατί πήρε το μέρος ενός αστυνομικού που τηρούσε την τάξη στη πλημμυρισμένη Μητροπολιτική Γραμμή του κέντρου. Είχα σπρώξει τον αστυνομικό, γιατί δε μας άφησε να μπούμε στο τελευταίο μετρό. Η Αναστασία με είπε τρελή, όπερ σήμαινε εσχάτη προδοσία. Εγώ έβγαλα τη νύχτα στην κεντρική πλατεία του Κλισύ και η Αναστασία που τότε την έλεγαν Νατάσα χαμένη σε μια άλλη πολύβουη μεριά. Κάναμε μήνες να μιλήσουμε. Το κεντρικό συμβάν επαναλήφθηκε στο Βερολίνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.\n«Τι ωραίος προορισμός για ερωτευμένα ζευγάρια που είναι το Παρίσι!» Παρότι μυρίζει έντονα μπαρούτι. Κάτι τέτοιο θα σκέφτηκε ο Ζυλ όταν έκλεινε εισιτήρια. Μόνο που λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο: εβδομάδες πάσχιζα να τον πείσω ότι δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Με ακατάσχετο πόνο από το δεξί φρονιμίτη που μου είχε ξεριζώσει κακήν-κακώς οδοντίατρος λάτρης της ιππασίας πριν με χώσει να κλάψω με την ησυχία μου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μακριά από την αίθουσα αναμονής για να μην κατατρομάξω τους εύπορους πελάτες του, προσπάθησα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του ρόλου. Έβαλα τακούνια, χαριεντίστηκα, έκανα ακροβατικά. «Το ξέρεις ότι όταν θα φτάσουμε πίσω δε θα είμαστε πια ζευγάρι;» Του ανακοίνωσα στο τραίνο του γυρισμού. Ανοιγόκλεισε το στόμα αρκετές φορές, σαν ψάρι, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι κάθε ήχος θα ήταν ανώφελος και λούφαξε.\n«Ξυπνάτε χωριανοί, το Παρίσι καίγεται», είπε ο ψεύτης βοσκός και δεν κουνήθηκε κανείς. Ήρθε ο καιρός να το πιστέψετε: το Παρίσι πάντα μύριζε μπαρούτι. Ο κόσμος όλος μύριζε μπαρούτι, μονάχα που εκεί το αντιλαμβάνονται περισσότεροι, λόγω όξυνσης των αισθήσεων.\nΌλοι εσείς, θυμηθείτε τις ευχές σας όταν ανάβατε κερί στην Παναγία των Παρισίων; Ευχηθήκατε «ειρήνη υμίν» ή «ειρήνη ημίν»; Γιατί, έχει διαφορά, αμαρτωλοί. Σταματήστε πια να κλαίγεστε για το Παρίσι. Λυπηθείτε καλύτερα για ετούτο τον κόσμο που πηγαίνει κατά διαόλου. Κι αν δε σας κάνει κόπο, βάλτε ένα χεράκι να σώσουμε ό,τι προλαβαίνουμε.\nΗ χώρα μου είναι μπλε και μυρίζει τυρόπιτα. Η χώρα μου είναι πολυλογού και κουτσομπόλα –όλα, θέλει να τα ξέρει όλα. Η χώρα μου εστιάζει κυρίως στην παθητική φωνή παρά στην ενεργητική. Ποιός να ενεργήσει και προς ποιά κατεύθυνση, άγνωστο.\n«Πηγαίνετε προς τα πίσω, άδειο είναι», λέει η χώρα μου με στόμφο, αλλά κανείς δεν κουνιέται, γιατί θέλουν όλοι την άνεσή τους. «Εγώ πάντως ψήφισα Χρυσή Αυγή», λέει η χώρα μου με τη μορφή χοντρού κυρίου με κόκκινο σβέρκο που κρατάει μπλε πλαστική σακκούλα. «Έχουμε γεμίσει Αλβανούς, Γεωργιανούς και Νιγηριανούς. Χρυσή Αυγή για να σωθούμε». Η κυρία που μοιάζει να έχει έρθει από το Κονγκό σιωπά, το ίδιο και ο κύριος από τις φτωχές αραβικές χώρες, η κυρία από τις Φιλιππίνες ομοίως. «Εσείς να προσέχετε να μην πάθετε κανένα έμφραγμα», ανταπαντάει η χώρα μου με τη μορφή μεσόκοπης κυρίας με ημίμακρη κουπ και ξανθές μες. «Από κάτι τέτοιους πλαισιώνεται η χώρα, γι’ αυτό είμαστε εκεί που είμαστε, λέει εμφατικά έτερος χοντρός κύριος με καρώ πουκάμισο και πράσινο βαμβακερό παντελόνι με σηκωμένα μπατζάκια. «Ξέρετε εσείς από ποιούς πλαισιώνεται η χώρα;», τον κόβει φουρκισμένη η κυρία με τις ξανθές μες. «Εμένα το αίμα μου είναι κόκκινο», αντιδρά αναμαλλιασμένος ασπρομάλλης με πάθηση στα μάτια –είναι τόσο υγρά, έτοιμα να κλάψουν.\n«Απαγορεύονται τέτοιες συζητήσεις ημέρα εκλογών! Θα καλέσω εισαγγελέα», βάζει το λιθαράκι της υπέρ της ελευθερίας του λόγου η γνωστή κυρία με τις μες. «Χρυσή Αυγή για να σωθούμε», έχει κολλήσει η βελόνα του εξίσου γνωστού χοντρού κυρίου. «Εσύ ή στον εισαγγελέα θα πας ή στο ψυχιατρείο», τον αποπαίρνει η ενεργή πολίτης με τις μες, εν μέσω χαχανητών της ομήγυρης. «Δε με νοιάζει», λέει αυτός, «Χρυσή Αυγή για να σωθούμε. Ά, ρε Παπαδόπουλε!».\n«Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ, για όλη τη ζωή μας εγώ μιλώ», τραγουδάει η αοιδός και η κουρτίνα ξεσκαλώνει και ρολάρει προς τα πάνω και το λεωφορείο λούζεται στο φως. Η χώρα μου κάνει πολιτικό διάλογο εκτός καφενέ και πάνελ.\nΣταθερά, αδυνατεί να βγάλει το παραμικρό συμπέρασμα. «Όλοι θα φύγουνε», ακούγεται, «όλοι όσοι έχουνε τη δυνατότητα θα φύγουνε, να γλιτώσουνε τα παιδιά τους», και η φωνή συνεχίζει, για να μας διηγηθεί αντιστικτικά την ελπιδοφόρα ιστορία ενός νευροχειρούργου παίδων που ενώ του προσφέρουν τετραπλάσιο μισθό στην Αμερική, επιμένει ελληνικά, γιατί θα πεθάνουν δεκάδες παιδιά, λέει, αν φύγει και δε θέλει να έχει το κρίμα στο λαιμό του.\nΜια νόστιμη παχουλή είναι απορροφημένη στην εξιστόριση της γνωριμίας της με έναν «ωραίο, δε μπορώ να πω» στο κινητό, ενώ κάτι τουρίστες στη στάση ρωτάνε τον οδηγό αν πηγαίνει Σούνιο.\nΗ χώρα μου αναπνέει ακόμα. Η χώρα μου ερωτεύεται. Η όψη και η κόψη της χώρας μου είναι ξακουστή στα πέρατα της οικουμένης –περιπατητές καταφτάνουν να την καμαρώσουν και αμέσως ξαναφεύγουν. Όρια Δήμου Κρωπίας γράφει η ταμπέλα, ενώ η χώρα μου τρέχει ανέμελη στην παραλιακή κάτω από τα στιβαρά χέρια οδηγού που φοράει κομποσκοίνι και είναι ωραίος σαν Έλληνας. Κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει, αλλά μοιάζει αποφασισμένη να φτάσει κάπου, κι αυτή η επισφαλής αποφασιστικότητα ευχόμαστε όλοι να είναι, για την ώρα, αρκετά\nΙΣΤΟΡΙΕΣ της Ζηνοβίας Αντιδώρου, που, σύμφωνα με το βιογραφικό της, σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο και διαχείριση του πολιτισμού, αντικείμενα ολίγον ελιτίστικα. Εσχάτως άρχισε να ντρέπεται γι ’αυτό. Για να εξιλεωθεί, ζει απομονωμένη σε μοναστηριακό δώμα στο Όρος Άθως μεταμφιεσμένη σε άντρα. Μετράει τουλάχιστον οχτώ θλιμμένους κόμπους την ημέρα. Τρέφεται με λουκούμια, τάρτες κυδώνι και μαρμελάδα μύρτιλλο. Δημοσιεύει ιστορίες, όπως οι παραπάνω, στην ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΗ ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ\nΕτικέτες Αντιδώρου Ζηνοβία, Αυτή είναι η καλύτερη συνταγή για την άνω τελεία\nΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ή ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ; (η σιωπή είναι το αντάλλαγμα της αγάπης ή το αντίθετο;)\nΧορός χρωμάτων: τα παιχνίδια τους έχουν τη δική τους ιστορία… Στο ξύλινο τραπέζι κάνουν παρέλαση τα γράμματα. Σε ένα ροζ μαξιλάρι, δύο εν τη γενέσει τους νύχτες. Δεξιά και αριστερά, λέξεις που μυρίζουν καλοκαίρι. Ένα ραντεβού στο σκάσιμο του κύματος… Στο μέρος που έζησε μαζί του πριν πάει. Όλες τις υγρές νύχτες του καλοκαιριού. Είκοσι χρόνια πίσω. παλινδρομική κίνηση μιας ελπίδας που θέλει να ζει. Τώρα. Μετά. Εκεί. Ξανά μαζί. Με το ίδιο όνομα να ταξιδεύει στο διηνεκές. Μέσα του κυρίως!.. Βλέμματα καρφιά, χείλη με γεύση αλμύρας… Όταν χαράξει, τα σημάδια του κύματος θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της! [Μαρία Χρονιάρη, από το βιβλίο της ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ, εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ – ART by Andy Hixon Wallpaper]\nΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ:\nΒράδυ Δευτέρας. Ακροβατεί. Μια θάλασσα χωρισμένη στα τρία. Διαφορετική υφή. Χορός χρωμάτων. Ο πεζόδρομος, νοητή γραμμή μιας αλλόκοτης γεωγραφίας. Το παλιό τραίνο χορεύοντας της κλείνει το μάτι. Ένα καρουζέλ ασάλευτα στημένο απέναντί της με όλα τα καθαρόαιμα να χτυπούν τα πέταλά τους. Πλησιάζει. Το αγγίζει. Τα δάχτυλά της βουλιάζουν. Ακινησία. Της στιγμής. Γλείφει τα νύχια της. Σουφλέ σοκολάτας. Με παγωτό. Στη μέση. Ο στενός καναπές έχει πάρει το σχήμα του. Την φοράει. Δεύτερο ρούχο. Της αλητείας. Σκισμένο τζιν σε λευκή επιδερμίδα. Ένα ευμέγεθες κτίριο στα δεξιά της. Επιγραφή της Εθνικής. Παλιγγενεσίας; Του βγάζει τη γλώσσα και προσπερνά καρφώνοντας το πέτρινο οδόστρωμα.\nΟ κόσμος πηγαινοέρχεται. Έτσι όπως στοιχίζονται μοιάζουν με στρατιώτες την ώρα της πρωινής αναφοράς. Φόρα το μπουφάν σου. Δεν έχει φώτα και φοβάμαι. Το γκάζι ξεχάστηκε σήμερα και άναψε φωτιά. Δρόμοι αλυκές συνοδεύουν την πορεία. Το σκοτάδι μυρίζει ιώδιο. Ο αέρας τρυπάει τις βλεφαρίδες της. Στη στροφή των Αγίων ακούγεται μια ησυχία. Οι ρόδες συλλέγουν τα απολιθώματα.\nΈνας σκορπιός σκαρφαλώνει στο αυτί της. Θα με τσιμπήσει; Δυο ινδιάνικες καρδιές, δόλωμα για το δηλητήριο του. Φυτρώνουν λουλούδια στις πέτρες; Οι ανθοί γεννήθηκαν για να τροφοδοτούν το κεντρί. Ένα σμήνος για κάθε βασίλισσα.\nΣτο νούμερο εννιά έχει ξαπλώσει ένα κρεβάτι. Η σιωπή είναι το αντάλλαγμα της αγάπης ή η αγάπη της σιωπής; Χέρια που έγιναν σιδερότυπα στιγμών. Στο μέρος που έζησε μαζί του πριν πάει. Όλες τις υγρές νύχτες ενός καλοκαιριού. Είκοσι χρόνια πίσω. Παλινδρομική κίνηση μιας ελπίδας που θέλει να ζει. Τώρα. Μετά. Εκεί.\nΞανά μαζί. Με το ίδιο όνομα να ταξιδεύει στο διηνεκές. Μέσα του. Κυρίως.\n[ΠΗΓΗ: Μαρία Χρονιάρη, από το βιβλίο «Επειδή μαζί», εκδόσεις Απόπειρα]\nΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΕΑΥΤΟΥ:\nΕίμαι σχεδόν διάφανη. Οι άνθρωποι με αγγίζουν χωρίς να με ακουμπούν. Και τις φορές που μ’ ακουμπούν, δίχως να το γνωρίζουν, εισρέουν μέσα μου χιλιάδες «εγώ». Εκχύνουν ζωές που εν δυνάμει μου μοιάζουν. Γίνομαι αμέτρητοι άλλοι. Μετουσιώνω ευχές, μέρες και νύχτες. Υποδύομαι εκείνα που νομίζουν πως είναι. Παίζω τους ρόλους τους τόσο καλά, που στο τέλος θα θέλουν να μου μοιάσουν. Κανείς άνθρωπος δεν αποδέχεται πλήρως τον εαυτό του. Το απόλυτο της αδυναμίας του. Το μηδενικό της δύναμής του. Πάντα κάνει το λάθος να γνωρίζει λάθος πράγματα για τον εαυτό του. Να ενεργεί παράνομα. Κατά παράβασιν εαυτού. Κι όμως, αυτό είναι που τους βοηθά να συνεχίζουν να ζουν, ανενόχλητα άλλοι μες στη ζωή τους. Κι αν καμιά φορά το σκεφτούν, δεν αλλάζουν τροχιά. Αλλάζουν τη μάσκα. Για να μπορούν να υποφέρουν εκείνα που βλέπουν πως δεν είναι. Που κάποτε θέλησαν και τώρα πια δεν αντιστοιχούν. Όλοι έχουμε ένα ειδικό βάρος. Αυτό που μας κάνει ορατούς δια γυμνού οφθαλμού. Κι όμως, το αόρατο οφείλουμε να βλέπουμε. Εκείνο που περιβάλλει την ύπαρξη και την κάνει να είναι. Στιγμές – στιγμές, όταν ανοίγω τα παράθυρα ν’ ακουμπήσω το φως, είναι σαν κάποιος να τρυπάει το κορμί μου. Μυριάδες βελόνες φωτός που απειλούν την διαφάνειά μου. Αντανακλώ τον εαυτό μου χιλιάδες φορές. Γυρίζω γύρω από μένα, γιατί δεν έχω που να πάω. Δεν υπάρχει κανείς να μ’ απορροφήσει. Κι έτσι επιστρέφω σε μένα. Γιατί από μένα εκπορεύομαι. Ο Σταύρος Σταυρόπουλος σε ένα βιβλίο του («Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν») έχει γράψει: «Είμαι τα γεγονότα μου». Πόσο ακριβές και βαρύ και δίκαιο είναι αυτό. Μόνο που εγώ, γενόμενη διαρκώς άλλοι, είμαι και τα γεγονότα τους. Πως γίνεται να επωμίζεσαι τις ζωές των άλλων; Δεν ξέρω. Αλήθεια, δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως εκείνο που αντέχεται, είναι να προσπαθείς να βρεις το τέρμα που θα σε φέρει πιο κοντά σ’ ό, τι είσαι προορισμένος να γίνεις. Και να ψάχνεις βαθιά μέσα σου, να βρίσκεις διαρκώς τα κομμάτια που σε συνθέτουν… Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: το εντός του βάθος!.. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο ισχυρό, από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να είσαι και να μπορείς τα γεγονότα σου!.. [Μαρια Χρονιάρη Κατά παράβασιν εαυτού]\nΕτικέτες ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ, Κατά παράβασιν εαυτού, Σιωπή της Αγάπης ή Αγάπη της Σιωπής, Χρονιάρη Μαρία\nΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΗ ΩΡΑ (πέφτοντας από τα σύννεφα):\nΑν ήξερε τι θα συνέβαινε μετά, θα είχε πάει κομμωτήριο και θα είχε αγοράσει ένα τολμηρό φόρεμα για να το βάλει για πρώτη φορά χθες, πριν πέσει στο κενό από τον εκατοστό τρίτο όροφο του τεράστιου ουρανοξύστη, καθώς προσπαθούσε να πιάσει ένα χαρτί που ο αέρας σήκωσε από το γραφείο της και το έσπρωξε προς τα έξω. Όταν βρέθηκε στο κενό, όλα προμήνυαν ένα αδιαμφισβήτητο στραπάτσο αλλά,\nστο ύψος του τεσσαρακοστού δεύτερου ορόφου, το σώμα της έπεσε στην αγκαλιά ενός θεόσταλτου νέου, εμφανίσιμου και γεροδεμένου που φορούσε εφαρμοστή στολή από μπλε και κόκκινη λύκρα και μια μπέρτα ασορτί, πολύ κομψή, που ανέμιζε όπως και το όμορφο μαύρο τσουλούφι του. Από εκεί και ύστερα, η κάθοδος ήταν μια απολαυστική βόλτα μέχρι που έφτασαν στο δρόμο, όπου εκείνος ο γόης την αποχαιρέτησε ευγενικά και πέταξε στα ύψη, αφού προηγουμένως της είπε πως σήμερα θα μπορούσαν να ξαναβρεθούν στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα. Και σήμερα εκείνη φοράει καινούριο φόρεμα, σκόπιμα επιλεγμένο, και φτιάχνεται επιμελώς για να πάει στο ραντεβού με το μυστηριώδη σωτήρα της. Και τη συμφωνημένη ώρα ρίχνεται άφοβα από το παράθυρο του γραφείου της και αξιοποιεί την πτώση παράλληλα με την πρόσοψη του κτιρίου, για να βάλει τις τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ της. Αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν την περιμένει μπροστά από τον τεσσαρακοστό δεύτερο όροφο. Και μόλις φτάνει στον δέκατο τέταρτο, πεπεισμένη ότι την έστησαν, αναγκάζεται να παραδεχθεί πως, αν είναι σκληρό και μόνο να πέσεις από ένα σύννεφο και να ακουμπήσεις με τα πόδια στο έδαφος, πιο σκληρό θα είναι να πρέπει να το κάνεις με το κεφάλι!..\n[ΠΗΓΗ: Πέδρο Ερέρο Αμορός, ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ, μικροδιηγήματά του έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες - Πρώτη δημοσίευση ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΠΟΝΖΑΪ, η αισθητική του μικρού, ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα από το λογοτεχνικό περιοδικό ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ – ART by ANGELBEARZS come with me]\nΑναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 7:07 π.μ.\nΕτικέτες Είναι σκληρό να πέφτεις από τα σύννεφα, Το Ραντεβού\nΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ:\n«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα… Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που του έδωσαν ένα γεμάτο μπολ με κεράσια: τα πρώτα τα καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμειναν λίγα, άρχισε να τα γεύεται με βαθιά απόλαυση… Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά… Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα… [απόσπασμα από κείμενο που εκ παραδρομής αποδίδεται στο βραζιλιάνο ποιητή στην πραγματικότητα όμως ανήκει Mário Coelho Pinto de Andrade (1928 - 1990) Όποιος κι αν είναι όμως ο πατέρας αυτών των στοχασμών ανταπορκίνονται πλήρως στον τίτλο και με αυτή την έννοια είναι ιδανικοί για όσους από μια ηλικία και μετά συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος τους είναι πολύτιμος και δεν θέλουν να τον σπαταλούν σε ανοησίες αλλά να ζήσουν όλες τις στιγμές της ζωής τους με ένταση και προπαντός με ανθρώπινη υπόσταση]\nΚαι που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»\n(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σχεδόν το σύνολο των ελληνικών, αλλά και πολλών ξένων sites δημοσιεύουν το κείμενο αναπαράγοντας δύο ουσιώδη λάθη: Πρώτον ότι το κείμενο ανήκει στο Βραζιλιάνο Mário Raul de Morais Andrade (9.10.1893 – 25.02.1945), ο οποίος υπήρξε ποιητής, μυθιστοριογράφος, μουσικολόγος, ιστορικός και κριτικός τέχνης καθώς και φωτογράφος, αντί του αληθινού συγγραφέα Mário Coelho Pinto de Andrade (1928 - 1990), από την Αγκόλα και δεύτερον ότι το κείμενο έχει κάποια αναφορά σε καραμέλες, ενώ ο δημιουργός του αναφέρει σαφώς ότι νιώθει σαν παιδί που του χάρισαν ένα μπολ με κεράσια).\nΑναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 7:47 μ.μ.\nΕτικέτες Πολύτιμος χρόνος ώριμων ανθρώπων\nΑΥΤΗ, ΣΤ’ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ...\nΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ή ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ; (η σιωπή είνα...\nΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΗ ΩΡΑ (πέφτοντας από τα σύνν...


ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΜΟΘΡΆΚΗ: Ιουλίου 2014\nΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΒΡΟΥ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΑΡΙΝΟΥ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ\nΘέμα:«Λαθρομετανάστευση στο νησί της Σαμοθράκης»\nΜε την από 29/07/2014 ερώτησή του, έφερε στη Βουλή το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στη Σαμοθράκη, ο Βουλευτής Έβρου των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, Μαρίνος Ουζουνίδης.\nΣυχνό είναι πλέον το φαινόμενο της εισόδου παράνομων μεταναστών από τη θάλασσα στο νησί της Σαμοθράκης, πρόβλημα το οποίο αποτελεί εντονότατη ανησυχία για το πολύ ευαίσθητο αυτό στρατηγικά αλλά και οικονομικά νησί της πατρίδας μας.\nΤο Λιμενικό Σώμα Θράκης καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος, ωστόσο η έλλειψη επαρκών επιχειρησιακών μέσων και ανθρώπινου δυναμικού, καθιστούν δυσχερή την επίτευξη της αποστολής τους.\nΕπιπλέον πρόβλημα, αποτελεί και το γεγονός ότι η χώρα μας δεν έχει την δυνατότητα αλλά και τις υποδομές να υποδεχθεί έναν τόσο μεγάλο και συνεχώς αυξανόμενο αριθμό παράνομων μεταναστών στα εδάφη της.\nΠρος κ. Υπουργό Δημοσίας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη\nΠρος κ. Υπουργό Ναυτιλίας και Αιγαίου\nΓια όσους ”γνωρίζουν” ή έχουν ενημερωθεί κατ’ ελάχιστον σχετικά με τους «δρόμους» που επιλέγουν οι λαθρομετανάστες για να εισέλθουν στην Ελλάδα, η περίπτωση της Σαμοθράκης ως επιλογής εισόδου στην Ελλάδα (ή και στην Ευρώπη) μοιάζει από απίστευτη έως εξωφρενική.\nΗ είδηση που την προηγούμενη εβδομάδα πέρασε (κυριολεκτικά) στα «ψιλά» των ελληνικών ΜΜΕ και του διαδικτύου, είναι η είσοδος και η σύλληψη μικρών ομάδων λαθρομεταναστών στο νησί της Σαμοθράκης.\n“Οι λιμενικές αρχές στη Σαμοθράκη, συνέλαβαν ακόμη 28 μη νόμιμους μετανάστες που αποβιβάστηκαν στην ακτή Άγκιστρο. Πρόκειται για λαθρομετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων που πέρασαν από την Τουρκία στην Ελλάδα με φουσκωτό σκάφος, το οποίο κατασχέθηκε. Οι συλληφθέντες θα μεταφερθούν στην Αλεξανδρούπολη, ενώ στην περιοχή έχουν αυξηθεί οι περιπολίες, καθώς την προηγούμενη Κυριακή, στην ίδια ακτή είχαν αποβιβασθεί άλλοι 21 λαθρομετανάστες”…\nΤο φαινόμενο της εισόδου παράνομων μεταναστών από τη Σαμοθράκη και πρόσφατα και από τη θαλάσσια περιοχή πλησίον του χωριού Μάκρη του Νομού Έβρου συνεχίζεται αμείωτο εδώ και αρκετούς μήνες. Το Λιμενικό Σώμα Θράκης, από την άλλη πλευρά, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να ανταποκριθεί στο πρόβλημα της μεταφοράς – διακίνησης μη νόμιμων μεταναστών μέσω συνεχούς αστυνόμευσης και άμεσης επέμβασης σε όλη την ακτογραμμή της αρμοδιότητάς του. Ωστόσο, όπως δηλώνει σε ανακοίνωσή της η Ένωση Προσωπικού Λιμενικού Σώματος Θράκης, η οξύτατη έλλειψη επαρκών και ικανών επιχειρησιακών μέσων, καθώς και ανθρώπινου δυναμικού καθιστούν ιδιαίτερα δυσχερή την επίτευξη της αποστολής του.\nΕίναι πραγματικά έντονη η ανησυχία όλων των κατοίκων του νησιού αλλά και του Νομού Έβρου, οι οποίοι θέλουν να διασφαλίσουν, ότι το πολύ ευαίσθητο αυτό γεωστρατηγικά νησί της πατρίδος μας, δεν θα καταστεί μια νέα πύλη εισόδου παράνομων μεταναστών.\nΚαι όλα αυτά τη στιγμή που από έρευνες γίνεται σαφές ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται σταδιακά, εν αντιθέσει με τον πληθυσμό των μεταναστών που υποδέχεται η χώρα, ο οποίος και αυξάνεται. Δυστυχώς, όμως, η χώρα δεν έχει και τη δυνατότητα και τις υποδομές να υποδεχθεί έναν τόσο αυξημένο αριθμό μεταναστών.\nΠοιά μέτρα προτίθεστε να λάβετε για την πρόληψη νέας εισόδου παράνομων μεταναστών από τη θάλασσα στο νησί της Σαμοθράκης; Έχετε στα πλάνα την ενίσχυση (υλικοτεχνική και με ανθρώπινο δυναμικό) του Λιμενικού Σώματος Θράκης ώστε να μπορέσει αυτό να συμβάλλει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση του προβλήματος;\nΘεωρείτε ότι η χώρα μας έχει τις απαραίτητες υποδομές για να φιλοξενήσει έναν τόσο μεγάλο αριθμό παράνομων μεταναστών, και εάν ναι ποιές είναι αυτές; Μπορούν να προσφέρουν βιώσιμες συνθήκες φιλοξενίας στους συγκεκριμένους ανθρώπους και για πόσο χρονικό διάστημα προβλέπεται η φιλοξενία τους; Εάν όχι, πως σκοπεύετε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα;\nΣε ποιό βαθμό υπάρχει συνεργασία με την Ε.Ε. στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης και πώς σκοπεύετε να βελτιώσετε αυτή τη συνεργασία, ώστε να ελαφρυνθεί ως ένα βαθμό το Ελληνικό κράτος από την ως ένα βαθμό ανεξέλεγκτη ροή παράνομων μεταναστών στα εδάφη του;\nΈνας Στρατηγός ε.α που πήρε σβάρνα τα Πομακοχώρια της Ξάνθης και ανοίγει Εκκλησιές ,ένας Έλληνας που δεν υπολογίζει τουρκοπράκτορες και στελέχη του Προξενείου ούτε βέβαια την τοπική αλλά και την αθηναϊκή ελίτ, ξεκίνησε ένα αγώνα που δικαιώνεται: Να υψώσει τη μεγαλύτερη Ελληνική Σημαία στο ύψωμα Αυγό στην θέση της παλιάς Σημαίας !\nΧωρίς καμιά βοήθεια από “ελληναράδες” και μεγαλόσχημους αλλά με την Ευλογία του Δεσπότη της Ξάνθης που πολλοί τον παρομοιάζουν με τον Παπαφλέσα της Θράκης και με τη βοήθεια του απλού λαού, κατόρθωσε το ακατόρθωτο !\nΣχόλιο irineossamothraki.blogspot.gr: Μπράβο του, χρειαζόμαστε πολλούς τέτοιους αξιωματικού των Ε.Δ. με κότσια και ......\nΗ αστική μη κερδοσκοπική εταιρία ΙΔΕΑ, που ιδρύθηκε το 2011 στη Σαμοθράκη και δραστηριοποιείται στη Μακεδονία και τη Θράκη, εμπνεύστηκε και υλοποίησε αυτή την πρωτότυπη και\nενδιαφέρουσα εικαστική δράση.\nΤην ώρα που η ελληνική κοινωνία συνεχίζει και μετρά τις πληγές της από την κρίση και τα αιμοδιψή μέτρα, τα Μέσα αλλά και ιθύνοντες αποσιωπούν ένα μεγάλο θέμα το οποίο όμως τείνει να μετατραπεί σε γεωπολιτικό ζήτημα. Αυτό δεν είναι άλλο από την «ανοχύρωτη» οικονομικά Θράκη και Ανατ. Μακεδονία καθώς οι Τούρκοι βρίσκουν εύφορο έδαφος για επενδύσεις αλλά και για επιχειρηματικές κινήσεις. Τα αποτελέσματα; Είναι συντριπτικά υπέρ τους και η ελληνική τοπική οικονομία δέχεται συνεχώς χτυπήματα τα οποία δεν είναι σε θέση να ανταγωνιστεί.\nΓια παράδειγμα ένα εισιτήριο ΚΤΕΛ από το ένα χωριό στο άλλο η ελληνική εταιρεία το χρεώνει 10 ευρώ γιατί πάνω σε αυτό επιπροσθέτωνται φόροι, καύσιμα, αμοιβές ενώ το αντίστοιχο η τουρκική εταιρεία το χρεώνει μόλις 2 ευρώ…οπότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς που γέρνει η πλάστιγγα σε επίπεδο προσέλευσης… Το θέμα ανέδειξε μιλώντας στο mind attack στο idradio.gr ο πολιτικός επιστήμονας και Θρακιώτης Φάνης Μαλκίδης. Με τον κ. Μαλκίδη μιλήσαμε επίσης και για την σημασία που έχει η προάσπιση της οικονομίας στις ακριτικές περιοχές της χώρας μας αλλά και της ιστορίας.\nΠτήσεις «μυστήριο» από uav's στον Έβρο…\nΠτήσεις «μυστήριο» στη μεθόριο του Έβρου, αλλά και σε ακριτικά νησιά, έχουν προκαλέσει ανησυχίες στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Την περασμένη εβδομάδα αναφέρθηκαν από φυλάκια της ελληνοτουρκικής μεθορίου στον Έβρο επτά περιπτώσεις πτήσεων από «μη επανδρωμένα αεροσκάφη» (uav) . Ανάλογες αναφορές υπήρξαν και από το Αιγαίο. Η συχνότητα των πτήσεων προβληματίζει ειδικά αν αποδειχτεί ότι τα uav είναι τουρκικά.\nΥπάρχει αμφιβολία για την «εθνικότητά» τους καθώς μη επανδρωμένα «αεροχήματα» χρησιμοποιούν πλέον και αρκετοί ιδιώτες, μηχανικοί και τοπογράφοι, οι οποίοι αξιοποιούν την τεχνολογία “από αέρος” για τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες. Ωστόσο στο ΓΕΕΘΑ θεωρούν ότι το θέμα των πτήσεων «μυστήριο» πρέπει να διαλευκανθεί άμεσα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που τουρκικά uav’ s έχουν εντοπιστεί πάνω από ελληνικό έδαφος. Ωστόσο η εμφάνισή τους μέχρι τώρα ήταν σπάνιο φαινόμενο. Η «μαζικές αναφορές» πτήσεων που αποδίδονται σε τουρκικά uav’s είναι το στοιχείο που προβληματίζει. Ενδεικτικό της βαρύτητας που δίνει το ΓΕΕΘΑ στις αναφορές από τον Έβρο και τα ακριτικά νησιά είναι το γεγονός ότι ενημερώθηκε άμεσε ο ΥΕΘΑ Δημήτρης Αβραμόπουλος που ζήτησε να του αναφέρουν άμεσα τα αποτελέσματα των ερευνών, ακόμη κι αν πρόκειται για «ιδιωτικά uav». Σ΄ αυτή τη περίπτωση θα έχει προφανώς ενδιαφέρον να μάθουμε από ποιες περιοχές της Θράκης απογειώνονται τα μη επανδρωμένα «αεροπλανάκια». Η τεχνολογία των uav έχει αλλάξει τα πάντα στον αέρα ,ειδικά σε πτήσεις επιτήρησης ή κατασκοπείας. Αποτελούν μια αξιόπιστη και πολύ φθηνή λύση τόσο στην κατασκευή τους, όσο και σ΄ ότι έχει να κάνει με το κόστος χρήσης τους. Δυστυχώς και σ΄ αυτό το τομέα έχουμε μείνει πίσω από την Τουρκία η οποία χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Αιγαίο. Κι αν επαληθευτούν οι ανησυχίες επιτελών του ΓΕΕΘΑ φαίνεται ότι στον κατάλογο των καθημερινών απειλών από την Τουρκία θα πρέπει να προσθέσουμε και τις πτήσεις των «κατασκοπευτικών» uav.\nΤι θα γίνει αν αποδειχτεί ότι η «ταυτότητα» των uav’s είναι τουρκική; «Ή θα τα μαζέψουν ή κάποιο θα πέσει», υποστηρίζει πηγή του ΓΕΕΘΑ.\nΤριήμερο με γιορτές 3 σημαντικών για την Ορθοδοξία θαυματουργών Αγιων\nΑπό χθες ξεκίνησε για την Ορθοδοξία ένα τριήμερο όπου η εκκλησία μας τιμά την μνήμη τριών θαυματουργων Αγίων. Χθες 26 Ιουλίου γιορτάστηκε η μνήμη της Οσιομαρτυρος Παρασκευής (όπου εδώ στη Σαμοθράκη τελέστηκε Θεία Λειτουργία στο ομώνυμο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής στην Παλαιοπολη κι ακολούθησεπαραδοσιακό πανηγύρι), σήμερα τιμάται η μνήμη του Αγίου Παντελεήμονα και αύριο της Οσιας Ειρήνης της Χρυσοβαλαντου.\nΧρόνια καλά και πολλά γεμάτα υγεία κι ότι επιθυμούν οι εορτάζοντες των ημερών.\nΑκολουθούν συνοπτικά οι βίοι των τριών Αγίων:\nΓεννήθηκε σε προάστιο της Ρώμης επί αυτοκρατορίας Αδριανού. ( 117-138 μ.χ). Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήταν χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Ήταν μοναχοπαίδι. Το όνομά της, της αποδόθηκε λόγω της ημέρας Παρασκευής, κατά την οποία γεννήθηκε. Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε βάσει χριστιανικών αρχών  .\nΟ Άγιος Παντελεήμων γεννήθηκε περί τα μέσα του 3ου αιώνα στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Παντολέων  και προερχόταν από εύπορη οικογένεια της πόλης. Ο πατέρας του ήταν εθνικός, ενώ η μητέρα του είχε ασπαστεί το χριστιανισμό. Ο Παντολέων απέκτησε από μικρή ηλικία καλή εγκύκλια παιδεία και όταν την ολοκλήρωσε σπούδασε την ιατρική, διακρινόμενος όμως και για την ρητορεία του  . Οι σχέσεις μάλιστα της οικογένειάς του με το παλάτι ήταν πολύ καλές και σύντομα θα τον έφερναν ως γιατρό στην αυλή του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Ο ίδιος τελικά όμως ασπάστηκε το χριστιανισμό. Η μεταστροφή αυτή συνέβη μετά από γνωριμία με κάποιο ιερέα Ερμόλαο, την εποχή ενός διωγμού κατά των χριστιανών. Λίγο αργότερα θα βαπτιστεί χριστιανός μυστικά και θα προσπαθήσει να πείσει τον πατέρα του να γίνει κι αυτός, όπως και συνέβη.\nΌσια Ειρήνη Χρυσοβαλαντου\nΗ Οσία Ειρήνη ήταν ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου. Η Αγία Ειρήνη γεννήθηκε σε μια κωμόπολη της Καπαδοκίας περίπου το 830 μΧ. Οι γονείς της Αγίας Ειρήνης ήταν πλούσιοι και ευγενείς.\nΗ Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου ήταν μια από τις υποψήφιες νύφες του Αυτοκράτορα Μιχαήλ, υιού του Θεόφιλου. Συγκεκριμένα, το 850 μΧ, όταν ο Μιχαήλ ήταν 22 ετών, η Θεοδώρα έστειλε διάταγμα σε όλες τις επαρχίες να στείλουν τις καλύτερες κοπέλες για να διαλέξει ανάμεσα σε αυτές την μέλλουσα γυναίκα του γιου της. Η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, μαζί με την αδερφή της, οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Στον δρόμο για την Κωνσταντινούπολη πέρασαν από τον Όλυμπο της Προύσης και συνάντησαν τον ασκητή Ιωαννίκιο. Ο Ιωαννίκιος τις ευλόγησε και προφήτεψε ότι η Οσία Ειρήνη θα οδηγήσει στον Κύριο πολλές μοναχές.\nΌταν έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, ο Βάρδας, ο αδελφός της Θεοδώρας, διάλεξε την αδελφή της Οσίας Ειρήνης για γυναίκα του. Η Οσία Ειρήνη όμως πήγε στην Μονή του Χρυσοβαλάντου και έγινε μοναχή. Εκεί ήταν η υποτακτική της ηγουμένης και βοηθούσε σε όλες τις ανάγκες του Μοναστηριού. Όταν αρρώστησε η ηγουμένη, η Οσία Ειρήνη ασχολήθηκε με κάθε δύσκολη εργασία και βοηθούσε πνευματικά τις άλλες μοναχές διηγούμενη βίους αγίων. Για τρία χρόνια αγωνιζόταν πολύ πνευματικά, και προκάλεσε τον φθόνο του μισόκαλου διαβόλου. Ο πειρασμός ερχόταν με διάφορες μορφές στην Οσία Ειρήνη, με νυχτερινά φαντάσματα, με πόλεμο της σαρκός ή του πνεύματος, αλλά η Οσία Ειρήνη νικούσε πάντα με το σημείο του Σταυρού και επικαλούμενη τον Κύριο και τους Αγίους.\nΌταν η ηγουμένη αρρώστησε ακόμη χειρότερα, κάλεσε όλες τις μοναχές και στη διαθήκη της όρισε την Οσία Ειρήνη ως νέα ηγουμένη. Μετά την κοίμηση της ηγουμένης, η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου ανέλαβε τη Μονή. Με τις πνευματικές της διδασκαλίες ωφελήθηκε πολύς κόσμος και πολλές νέες κοπέλες έγιναν μοναχές στο Μοναστήρι. Ο Πατριάρχης Μεθόδιος ο Ομολογητής, χειροτόνησε την Οσία Ειρήνη Διάκονο της Μεγάλης Εκκλησίας.\nΗ Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου μάζεψε όλες τις μοναχές και είπε: "Αδερφές εν Χριστώ, τίμια αφιερωμένες στον Θεό. Με την παραχώρηση του Θεού με κάνατε ηγουμένη σας και γι' αυτό σας παρακαλώ να υπακούτε με ταπείνωση για να τηρούμε τους νόμους και τους κανόνες της Μονής, γιατί η μοναχική κούρα χωρίς υπακοή είναι, όπως και η πίστη χωρίς έργα, νεκρή. Ο Κύριος έταξε βασιλεία Ουρανών για λίγο κόπο που κάνουμε με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές, για να είμαστε μαζί με τις Φρόνιμες Παρθένες (και όχι με τις Μωρές Παρθένες), επειδή τρυφή κι εγκράτεια, ταπείνωση και αλαζονεία, δεν μπορούμε να τα έχουμε μαζί, ας μισήσουμε τα πρόσκαιρα για να απολαύσουμε τα αιώνια, επειδή οι ψυχικές απολαύσεις είναι προτιμότερες από τις σωματικές".\nΗ Οσία Ειρήνη αξιώθηκε από τον Θεό να έχει προορατικό χάρισμα. Έτσι η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου γνώριζε τους λογισμούς των αδελφών της, ώστε πριν αμαρτήσουν και κολαστούν, φανέρωνε σε αυτές τις αμαρτίες που σκεφτόντουσαν και τις απέφευγαν. Στον υπηρέτη της αδελφής της προείπε τον θάνατο του Βάρδα του Μακεδόνος και άλλες περιπέτειες της βασιλείας. Όταν μια μοναχή είχε κάποιο νευρολογικό πρόβλημα, η Οσία Ειρήνη είδε στον ύπνο της τον Μέγα Βασίλειο και της είπε να στείλει την άρρωστη στη Μονή των Βλαχερνών για να την γιατρέψει η μητέρα του Δεσπότη Χριστού, και όντως έτσι θεραπεύτηκε.\nΚάποτε, ο Βασίλειος ο Μακεδών, φυλάκισε άδικα ένα αξιωματικό, συγγενή της Αγίας Ειρήνης, και σκόπευε να τον θανατώσει ρίχνοντάς τον στην θάλασσα. Αυτός επικαλέστηκε την βοήθεια της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στην προσευχή του και η Αγία Ειρήνη εμφανίστηκε στον ύπνο του Αυτοκράτορα, όπως είχε εμφανιστεί ο Άγιος Νικόλαος στον Μέγα Κωνσταντίνο, και τον απείλησε να μην κάνει τίποτα άδικο. Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος ο Μακεδόνας ελευθέρωσε το πρωί τον αθώο αξιωματικό και έστειλε ένα ζωγράφο στην Μονή Χρυσοβαλάντου να ζωγραφίσει την Αγία Ειρήνη για να βεβαιωθεί για το θαύμα. Έκανε πολλά ακόμη θαύματα η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, έζησε μέχρι την ηλικία των 103 ετών και πήγε στον Κύριο στις 28 Ιουλίου του 927 μΧ.\nΗ Εκκλησία τιμάει τη μνήμη της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στις 28 Ιουλίου. Η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου βοηθάει τα ζευγάρια με προβλήματα γονιμότητας και τις εγκυμονούσες με επαπειλούμενη εγκυμοσύνη. (Κι ο γράφων με την χάρη της θαυματουργού Οσιας γεννήθηκα)\nΜε το σκάφος του λιμενικού η διακομιδή νεαρού από τη Σαμοθράκη στην Αλεξανδρούπολη\nΜε μέριμνα του Κέντρου Επιχειρήσεων του Λιμενικού Σώματος - Ελληνικής Ακτοφυλακής πραγματοποιήθηκε η διακομιδή 28χρονου ασθενή, ο οποίος έχρηζε άμεσης νοσοκομειακής περίθαλψης, από το λιμένα Σαμοθράκης στο λιμένα Αλεξανδρούπολης, με\nΔελτίο τύπου του ΣΥ.ΕΠ.ΣΑ για τις συναντήσεις του προέδρου του και του Δημάρχου στην Αθήνα\nΔελτίο Τύπου 25 Ιουλίου 2014\nΚαύση νεκρών με απλή έγγραφη δήλωση - ΑΝΘΙΜΟΣ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΝΕΚΡΩΝ\nΝα χαίρεστε την ψευτοδημοκρατία σας\nΣήμερα είναι λέει η επέτειος των 40 χρόνων από την <<αποκατάσταση>> της <<Δημοκρατίας>>. Ποιας Δημοκρατίας; Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία αρκετά χρόνια μόνο Δημοκρατία δεν ειναι. Αν ζούσε ο Περικλής και του λέγαμε ότι έχουμε σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία θα απελπιζονταν και θα ήταν άλλο ένας αυτόχειρας, μαζί με τους υπόλοιπους 6 χιλιάδες περίπου αυτόχειρες - θύματα της απολυταρχικής Δημοκρατίας. Διότι δεν νομίζω ούτε αυτή να ήταν η Δημοκρατία του Περικλή που δώσαμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ούτε έτσι να την ονειρεύονταν όταν την δημιουργούσε.\nΠοια Δημοκρατία μωρέ; Αυτήν που σε 40 χρόνια έγινε 1 και μόνο δημοψήφισμα από τον λεγόμενο <<εθναρχη>> Κωνσταντίνο Καραμανλή, ενώ στην Πατρίδα μας έγιναν τόσα πράγματα που επιβάλλονταν να γίνει δημοψήφισμα.\n- Δεν χρειάζονταν δημοψήφισμα για την είσοδο μας στην χωματερή της τότε ΕΟΚ (τώρα ΕΕ);\n- Δεν χρειάζονταν δημοψήφισμα για την ένταξη μας στην ΟΝΕ και την κόλαση του €;\n- Δεν χρειάζονταν δημοψήφισμα όταν θα προσφευγαμε στο ΔΝΤ και μπήκαμε στη τιμή των μνημονίων;\nΠοια Δημοκρατία γιορτάζουν σήμερα; Αυτήν που κάνουν λάστιχο για να μείνει γαντζωμενη η εγκληματική οργάνωση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ Α.Ε. λίγο ακόμη στην εξουσία;\n- Ασχέτως για ποιό κόμμα πρόκειται, φυλακίζουν τον έναν μετά τον άλλον εκλεγμένους βουλευτές χωρίς να ζητούν την παραίτηση τους ώστε ν'αντικατασταθούν από άλλους. Αυτό για να χρειάζεται μικρότερος του 151 αριθμός Βο(υ)λευτών ως πλειοψηφία.\n- Προτιμούν να συνεργαστούν ακόμη και με τον διάβολο (είτε να τον προτείνουν για Πρόεδρο Δημοκρατίας, είτε να τους βοηθήσει να βγάλουν Πρόεδρο), μόνο μην πάνε σε εκλογές...\nΌχι πως Π. Δ. θα βγει κάποιος άξιος και ικανός, θα είναι μια καινούργια άβουλη μαριονέτα που θα την χρυσοπληρώνουμε κιόλας. Ούτε βέβαια πως αν γίνουν εκλογές θα βγει κάτι καλό, απ' ότι δείχνουν τα πράγματα από εγκληματική οργάνωση θα περάσουμε σε τρομοκρατική οργάνωση (πως αλλιώς να χαρακτηρίσω ένα κόμμα που βουλευτές του επανειλημμένα υποστηρίζουν τρομοκράτες;), που μάλιστα στελεχώνεται από άτομα που υπηρετησαν το καταρρεων δημοκρατικό σύστημα.\nΝα την χαίρεστε την Δημοκρατία σας.\nΗ μόνη λύση για την νέα μεταπολίτευση είναι: Εθνική επανάσταση για Ελληνική Ανάσταση


Ειδήσεις για Γιάννης Λούκακος - Spoiler και νέα\nΠοιος Έλληνας σεφ πείνασε και ξεσκίζει δίχως οίκτο το παϊδάκι;\n11.3k Views by Nassosblog 14 Ιουλίου, 2021, 1:30 μμ inCelebrity News Cry LOL Ο γνωστός μάγειρας μετά το άνοιγμα της εστίασης και λόγω καλοκαιριού, τρέχει και δεν φθάνει, αφού στα εστιατόρια του έχει πολύ δουλειά. Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα, για να φάει κάτι, γιατί πείνασε. Ο Γιάννης Λουκάκος ποζάρει στην κουζίνα του εστιατορίου του, ενώ «ξεσκίζει» χωρίς αύριο ένα παϊδακι. Μάλιστα σχολιάζει: «Πόσες φορές έχεις πει-ακούσει: “Δε θα το φας αυτό; Ρε, το καλύτερο άφησες”». Αφήστε μια απάντηση Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *Σχόλιο Όνομα * Email * Ιστότοπος Αποθήκευσε το όνομά μου, email, και τον ιστότοπο μου σε αυτόν τον πλοηγό για την επόμενη φορά που θα σχολιάσω. Προετοιμάζονται για την «ορμητική» είσοδο τους στο Mega. Δείτε τι ξεκινά… Αναδημοσίευση άρθορυ από το nassosblog\nΔημοσιεύθηκε: 16 Ιουνίου 2021 19:15 Ο σεφ Γιάννης Λουκάκος μίλησε στην κάμερα του Pop up για τη σημερινή σχέση του με το Δημήτρη Σκαρμούτσο, για το Masterchef και για την πιθανότητα να τον ξαναδούμε στην τηλεόραση. Γιάννης Λουκάκος: «Θα επέλεγα να συνεργαστώ με κάποιο παιδί από το Masterchef». «Το Masterchef είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν. Αν κάποιος θέλει να αποκτήσει μαγειρικές γνώσεις, δεν θα είναι η πρώτη του επιλογή να πάει να κλειστεί 5-6 μήνες μέσα σε έναν τέτοιο χώρο. Αν σε αυτούς τους μήνες πάει σε αξιόλογα εστιατόρια θα αποκτήσει πολλαπλάσιες γνώσεις. Θα επέλεγα παιδί από το Masterchef, αλλά όχι επειδή ήταν στο Masterchef. Ισχύει ότι έχουμε χαθεί με τον Δημήτρη Σκαρμούτσο, αλλά είναι και πολύ φυσιολογικό. Στη φάση της ζωής που περνάω χανόμαστε ακόμα και με τους δικούς μας ανθρώπους. Την οικογένειά μας, τους κολλητούς μας. Πόσο μάλλον με ανθρώπους που έχεις συνεργαστεί και έχεις αναπτύξει σχέσεις κάποτε, αλλά μέσα στην καθημερινότητα όλο αυτό το πράγμα φθίνει. Μου έχουν γίνει αρκετές προτάσεις για την τηλεόραση, αλλά οι περισσότερες δεν ήταν ενδιαφέρουσες» #News #Showbiz #pop up #Γιάννης Λουκάκος


Η Νέα Δημοκρατία έβγαλε πρωθυπουργό τον (...Ντούτσε του Pasok) mr. Τούρκογλου - Βενιζέλο!\nΟ ...Ντούτσε του Pasok!\nΓράφαμε πριν τις εκλογές ότι η ενδεχόμενη στήριξη κάποιου προς την Νέα Δημοκρατία ήταν μοιραία στήριξη και προς το Pasok, αφού η συγκυβέρνηση ήταν βεβαία, παρά τις κορώνες του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ορκιζόταν στους ψηφοφόρους του ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με το Pasok.\nΤελικώς οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας εξαπατήθηκαν για άλλη μία φορά, βοηθώντας, παρά την θέληση τους, να διατηρηθεί στην εξουσία το Pasok, το οποίο βρίσκεται στο 3%πλέον. Βέβαια, αυτή δεν... ήταν η μόνη προεκλογική εξαγγελία του Σαμαρά, που αποδείχτηκε ψεύτικη, αφού το σύνολο αυτών που έλεγε προεκλογικώς αποδείχτηκε ένα απατηλό ψέμα.\nΑυτές τις μέρες, όμως, πραγματοποιείται ένας συμβολισμός, ο οποίος έχει εξαιρετική σημασία. Ταξιδεύει, λοιπόν, στην Αμερική ο Σαμαράς, προκειμένου να πραγματοποιήσει μία εθιμοτυπική επίσκεψη στον πλανητάρχη. Το ότι αυτή η επίσκεψη είναι εθιμοτυπική δεν το λέμε εμείς, αλλά δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν βρεθεί σε τέτοιες επισκέψεις περισσότερες φορές από ότι ο Σαμαράς.\nΌπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γιάννης Κανελλάκης στην "Ελευθεροτυπία", μεταφέροντας τα λόγια Ελλήνων και Αμερικανών διπλωματών ότι "πρόκειται για καλοστημένες φιέστες και καλά σκηνοθετημένες εμφανίσεις των δύο ηγετών, που τίποτα παραπάνω δεν προσθέτουν ούτε αφαιρούν απ’ αυτά που μέσω διπλωματικής οδού έχουν συμφωνηθεί και αυτά υπογράφουν. Το μόνο που θεωρείται καινούργιο, κατά τη συνάντηση τους, είναι η χειραψία τους για τα μίντια και την… παράδοση".\nΠίσω στην Ελλάδα, όμως, έχει συντελεστεί, απουσία του πρωθυπουργού, μία αλλαγή, η οποία μόνο εθιμοτυπική δεν είναι, αλλά αντιθέτως προσβάλλει βαθύτατα ολόκληρο τον Ελληνισμό.Από χθες, λοιπόν, και καλό θα είναι να το συνειδητοποιήσουν όσοι δεν το έχουν πράξει ήδη, πρωθυπουργός είναι ο Βενιζέλος!\nΟ "Ντούτσε" του Pasok, το οποίο ο Ελληνικός Λαός πλέον τοποθετεί σε κάποια εκλογικά σενάρια εκτός Βουλής είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, αφού αυτό προβλέπει η θέση του ως αντιπροέδρου της Κυβέρνησης.


Μια Κύπρια εικαστικός κερδίζει τους φιλότεχνους της Αθήνας\nΜαρία Λοϊζίδου Γκαλερί Καλφαγιάν αθηνα εκθεση εγκατάσταση κύπρια εικαστικός Τέχνη\nΗ Γκαλερί Καλφαγιάν στην Αθήνα ξαφνικά θυμίζει παλαιοπωλείο -με όλα αυτά τα στοιβαγμένα έπιπλα στην είσοδό της.\nΟ λόγος είναι ότι η Κύπρια καλλιτέχνις Μαρία Λοϊζίδου, κάνει μια έκθεση με τίτλο «Cropping Up», η οποία είναι βασισμένη στη συνάντησή της με το συγκεκριμένο χώρο, που είναι μια γκαλερί ανθρώπων που αποτελούν την 3η γενιά εμπόρων τέχνης. «Έχουμε μαζέψει κάποια παλιά έπιπλα συλλογής και η εγκατάσταση έγινε στην είσοδο της γκαλερί, μεταθέτοντας την πορεία που έχει συνήθως ένας επισκέπτης στον χώρο και προσπαθώντας να συνδέσουμε τι συμβαίνει μέσα και έξω, στο κέντρο της Αθήνας, αυτήν τη στιγμή» αναφέρει σε συνέντευξή της στη Lifo.\nΣτοιβαγμένα παλιά έπιπλα, λοιπόν, κάποια καλυμμένα με πλαστικό, ανάμεσά τους κρυμμένες ανθρωπόμορφες χάρτινες κατασκευές, στους τοίχους φωτογραφίες προτομών χωρίς πρόσωπα από λευκό χαρτί, ένας χάρτης αγεωγράφητος με μαυρισμένη επιφάνεια και στο βάθος η μεγάλων διαστάσεων απρόσωπη προτομή «Memory Miss». Μια γυναίκα με χαμένη μνήμη, όπως και τα υπόλοιπα αντικείμενα αυτής της έκθεσης, όπως και η σύγχρονη Αθήνα της εγκατάλειψης.\nΜαρία Λοϊζίδου - «Cropping Up»\nKalfayan Galleries (Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα) www.kalfayangalleries.com\nΜέχρι 15 Νοεμβρίου\nΤο βιογραφικό της Μαρίας Λοϊζίδου\nΜετά τις σπουδές της στη École Nationale des Beaux-Arts στη Λυών, η εικαστικός Μαρία Λοϊζίδου, έζησε στο Παρίσι και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία. Το 2014 ήταν short-listed για το «Curate Award» των Fondazione Prada και Qatar Museum Authorities. Η Λοϊζίδου έχει εκθέσει διεθνώς σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις (Μπιενάλε της Βενετίας, 1986, 2004, 2006, Μπιενάλε Καΐρου, 2010 κ.ά.), της έχει ανατεθεί η δημιουργία έργων σε δημόσιους χώρους (Futuroscope, Poitiers, 1991, Fatima, Πορτογαλία, 2007 κ.ά.), έχει εκπονήσει ποικίλα in situ πρότζεκτς σε μουσεία (Musée d’ Art Moderne de Saint Etienne, 2010; Beaux Arts de Lyon, 2005; Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2008; Bozar, Βρυξέλλες, 2012), και έχει λάβει μέρος σε πλήθος διαλέξεων και ομιλίων. Στις πρόσφατες εκθέσεις της περιλαμβάνονται: Yeosu International Art Festival 2014; A New Necessity - Community & Territory; «Curating Body, The Cached Space» (ατομική), Κυπριακό Μουσείο, Λευκωσία (2014); «Συλλογική Αυτοβιογραφία» (ατομική), Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα (2013); 4η κ’ 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης; «Privileged Access» (ατομική), Kalfayan Galleries, Θεσσαλονίκη; «Living Small» (ατομική), Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (2008). Το έργο της πραγματεύεται θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο μέσα στην καθημερινότητά του και απομονώνουν στιγμές συνδιαλλαγών του «άλλου», των σχέσεων γενικά που καταγράφουν και υποστηρίζουν τη δύναμη της ευθραυστότητας. Η συνεργασία της με την AA & U For Architecture, Art and Urbanism της επιτρέπει να εστιάσει σε ανάλογα θέματα διεπιστημονικού επιπέδου. Η Μαρία Λοϊζίδου εκπροσωπείται από τις Kalfayan Galleries, Αθήνα-Θεσσαλονίκη.\nΦωτογραφίες: Χρήστος Σαρρής / Kalfayan Galleries, Αθήνα-Θεσσαλονίκη.\nΦωτογραφία: Χρήστος Σαρρής. Ευγενική παραχώρηση των Kalfayan Galleries, Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Πηγή: www.lifo.gr


Προσωρινά free εφαρμογές για iPhone: Hopeless: Space Shooting, Cute HD Wallpapers & Argus (16/07) - ired.gr\nΠροσωρινά free εφαρμογές για iPhone: Hopeless: Space Shooting, Cute HD Wallpapers & Argus (16/07)\nΚατεβάστε επιλεγμένες εφαρμογές δωρεάν, με τις προσφορές της ημέρας (16/07/2015).\nby IronSource Ltd\nΞεκινάμε τις προτάσεις μας με ένα αρκετά απλό παιχνίδι. Καλούμαστε να εξολοθρεύσουμε τα τέρατα (απλά πατώντας προς την κατέυθυνσή τους) χωρίς όμως να ρίξουμε πυρά προς τους “φίλους” μας. Ακούγεται απλό, αλλά αν συνυπολογίσουμε πως η “ορατότητα” είναι περιορισμένη, έχουμε μόνο μερικά μιλισεκόντς για να αναγνωρίσουμε τον στόχο και να πυροβολήσουμε. Αρκετά συμπαθητικό, δοκιμάστε το.\nΗ κανονική τιμή της είναι 1€, είναι διαθέσιμη για iPhone, iPad & iPod Touch, ενώ έχει βελτιστοποιηθεί για τα iPhone 5, iPhone 6 & iPhone 6 Plus.\nΣυνεχίζουμε με μια εφαρμογή που μας προσφέρει πολύ όμορφα wallpapers. Μωράκια, κουταβάκια, λαγουδάκια και λοιπά γλυκά πλασματάκια παρελαύνουν από την αρχική οθόνη (ή και την οθόνη κλειδώματος) του iPhone μας. Θα θέλαμε βέβαια οι εικόνες να είχαν βελτιστοποιηθεί και για τα νεότερα iPhones, να είχαν δηλαδή υψηλότερη ανάλυση. Και πάλι όμως, είναι καλές. Επίσης, μην την κατεβάσετε όσοι έχετε “περάσει” την iOS 9 public beta, υπάρχουν προβλήματα ασυμβατότητας.\nΗ κανονική τιμή της είναι 5€ και είναι διαθέσιμη για iPhone, iPad & iPod Touch, ενώ έχει βελτιστοποιηθεί για τo iPhone 5.\nΤελειώνουμε τις σημερινές μας προτάσεις με μια πασίγνωστη εφαρμογή που για μεγάλες περιόδους διατίθεται δωρεάν, αλλά όταν την χρειαστούμε είναι πιθανό να έχει “επιστρέψει” στην κανονική τιμή της, που είναι 2€. Το Argus αποτελεί μία από τις καλύτερες επιλογές για την παρακολούθηση της δραστηριότητάς μας. Επιπλέον, συνεργάζεται και με το Apple Watch. Θα αποτελέσει την απαραίτητη “συνοδεία” σας κατά την άθλησή σας, ακόμα και αν πρόκειται για απλό περπάτημα.\nΗ κανονική τιμή της είναι 2€, είναι διαθέσιμη για iPhone, iPad & iPod Touch, ενώ έχει βελτιστοποιηθεί για τα iPhone 5, iPhone 6 & iPhone 6 Plus.\nΠροσωρινά free εφαρμογές για iPhone: Hopeless: Space Shooting, Cute HD Wallpapers & Argus (16/07) 2 Μέρος


Τρίτη, 04 Μαρτίου 2014 17:24\nΓιατί το παιδί έχει λόξιγκα; Πόσο το ενοχλεί; Τι μπορείς να κάνεις για να το βοηθήσεις; Ο παιδίατρος-νεογνολόγος Δρ. Σπύρος Μαζάνης σου εξηγεί!Ο λόξιγκας είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο σε παιδιά αλλά και σε βρέφη λίγων μηνών. Μάλιστα περιγράφεται λόγξιγκας και σε έμβρυα όταν βρίσκονται στην κοιλιά της μαμάς τους, οι οποίες τον αντιλαμβάνονται σαν ένα χαρακτηριστικό κούνημα ή ήχο τους τελευταίους μήνες της κύησης.\nΗ συνηθισμένη συχνότητα του λόξιγκα είναι από 4-60 σκιρτήματα το λεπτό. Ο λόξιγκας συνήθως κρατά μερικά λεπτά ή μία έως 2 ώρες. Αν κρατήσει πάνω από 3 μέρες τότε λέμε ότι είναι χρόνιος. Αν διαρκέσει πάνω από ένα μήνα τότε θεωρείται μόνιμος.\nΟ λόξιγκας δημιουργείται από τις επανειλημένες συσπάσεις ενός μυός του διαφράγματος, ο οποίος χωρίζει τα σπλάχνα και την κοιλιά από τα όργανα του θώρακα. Επειδή με τη σύσπαση του διαφράγματος προκαλείται και απότομο κλείσιμο των φωνητικών χορδών παράγεται ο χαρακτηριστικό ήχος του λόξιγκα.\nΠοιες είναι οι αιτίες του λόξιγκα;\nΣπάνια υποβόσκει κάποιο σοβαρό πρόβλημα και συνήθως είναι αθώες όπως:\n1. Στα μικρά παιδιά και μωρά, επειδή η συνεργασία μεταξύ στομάχου και οισοφάγου είναι ανώριμη, η βαλβίδα που βρίσκεται μεταξύ στομάχου και οισοφάγου δεν κλείνει πολύ καλά και γι\_' αυτό μετά το φαγητό, οπότε και διογκώνεται το στομάχι, έχουμε λόξιγκα.\n2. Όταν ένα παιδί τρώει λάιμαργα και κάνει αεροφαγία μπορεί να προκαλέσει σπασμό του διαφράγματος και λόξιγκα.\n3. Εάν το γάλα είναι πολύ ζεστό ή αντίθετα πολύ κρύο.\n4. Εάν το παιδί κλαίει έντονα για πολλή ώρα.\n5. Αν το παιδί γελάει έντονα και "κακαριστό".\n6. Οι απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας του σώματος ή του περιβάλλοντος, όπως τη στιγμή της αλλαγής της πάνας ή όταν κάνει μπάνιο.\n7. Παθολογικές καταστάσεις όπως η γαστροοισοφαγική παλλινδρόμηση κ.ά.\nΤι μπορείς να κάνεις για να σταματήσεις το λόξιγκα;\nΟ λόξιγκας συνήθως δεν ενοχλεί το παιδί και βλέπουμε ότι μπορεί ακόμα και να κοιμάται. Αν θέλουμε να τον σταματήσουμε μπορούμε να το κάνουμε με δύο τρόπους:\n1. Του δίνουμε να πιει διακεκομμένα γουλιές νερού ή χαμομηλιού ή γάλακτος με το μπιμπερό ή το ποτήρι.\n2. Πιέζουμε και κουνάμε ελαφριά τη μύτη του πράγμα που συνήθως προκαλεί φτέρνισμα και μπορεί να σταματήσει το λόξιγκα.\nΑν ο λόξιγκας είναι πολύ επίμονος μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στη λήψη τροφών αλλά και στον ύπνο. Τότε ζητάμε τη βοήθεια του παιδιάτρου ή παιδοωτορινολαρυγγολόγου.


MasterChef: Εξοργίστηκε ο Σταύρος με τον Μπέλλο «Θες να φας κανένα χαστούκι;» | music.net.cy\nΔημήτρης Χέλμουτ Μπέλλος εξόργισε τον Σταύρο Βαρθαλίτη στην ομαδική δοκιμασία του MasterChef με μια ερώτηση που του έκανε, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ειρωνική.\nΔ.Χ.ΜΠ.: Από εσάς δεν τρώνε;\nΣΤ.Β.: Τι εννοείς; Τελείωσαν όλα! Θα με τρελάνεις; Τι αναρωτιέσαι τώρα; Θες να φας κανένα χαστούκι; Επειδή πας γυμναστήριο; Δεν χαμπαριάζω!\nΔ.Χ.ΜΠ.: Κι εσύ πας, βόλτα απ’ έξω!\nΟι στιγμές έντασης στη δοκιμασία δεν έλειψαν…


10/06/2016 12:52 EEST\nΘα σου κοστίσει γύρω στο 1 ευρώ και είναι το κόλπο για να κάνεις τα λευκά σου t-shirts να δείχνουν καινούρια.\nΞέρεις αυτούς τους ενοχλητικούς λεκέδες που δημιουργούνται από τον ιδρώτα στα λευκά t-shirs και μπλούζες, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Επίσης, θα ξέρεις πόσο δύσκολα φεύγουν ακόμα και αν έχουν πλυθεί στο πλυντήριο.\nΕμείς όμως σου έχουμε το κόλπο για να διώξεις εύκολα και γρήγορα αυτούς τους άσχημους κίτρινους λεκέδες. Θα σου κοστίσει γύρω στο 1 ευρώ και τα t-shirts σου θα δείχνουν ολοκαίνουρια.\nΑνακάτεψε ίσες ποσότητες από χυμό λεμονιού και νερό. Βάλε το μείγμα σε ένα μικρό μπουκαλάκι σπρέι και ανακάτεψέ το καλά. Μετά ψέκασε το μείγμα στις 'μασχάλες' του t-shirt σου μέχρι η περιοχή που έχει τον λεκέ είναι εντελώς βρεγμένη.\nΤρίψε ελαφρά το ύφασμα μεταξύ του και ο λεκές θα αρχίσει να φεύγει. (Μία μικρή δόση από αλάτι θα σε βοηθήσει στο να το τρίψεις πιο εύκολα.) Άφησε τον χυμό λεμονιού να μουσκέψει το ύφασμα για περίπου μία ώρα, μετά βάλε την μπλούζα στο πλυντήριο για να την καθαρίσεις σωστά.\nΝαι, καλά διάβασες. Διάλυσε μία ταμπλέτα ασπιρίνης σε ένα νιπτήρα γεμάτο με νερό και άφησε τα λευκά σου t-shirts να μουλιάσουν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό θα έχει την ίδια επίδραση με το να χρησιμοποιούσες κάποιου είδους απορρυπαντικό για λεκέδες.


Έκλεισε ο Γκόλεμιτς - Έρχεται και ανακοινώνεται σήμερα! - Lamiara.gr\nΈκλεισε ο Γκόλεμιτς – Έρχεται και ανακοινώνεται σήμερα!\nΔιπλό μεταγραφικό χτύπημα για τη Λαμία λίγο πριν κλείσει το trasnfer window του Σεπτεμβρίου για τους ελεύθερους παίκτες.\nΕκτός από τον παλιόφιλο Μπατσάνα Αραμπούλι που επέστρεψε σε γνώριμα…λημέρια η Λαμία «έκλεισε» και τον Βλάντιμιρ Γκόλεμιτς.\nΠίσω από τον ιταλικό…καπνό του δημοσιεύματος που συνέδεε τον Σέρβο στόπερ με τη Λαμία υπάρχει και «φωτιά».\nΟ 30χρονος αμυντικός που προέρχεται από την Κροτόνε (30 ματς – 2 γκολ) κι έχει παίξει πιο παλιά στην Ελβετία με Λουγκάνο, Κιάσο, στη Σλοβενία με την Σίμερ Σάμπιον, στην γερμανική Κότμπους και στην πατρίδα του με την Μλάντοστ, έρχεται στη χώρα μας για λογαριασμό των Φθιωτών κι είναι θέμα χρόνου η ανακοίνωση της μεταγραφής του.\nΑυτό αναμένεται να συμβεί σήμερα Σάββατο με τον Σέρβο να παρακολουθεί την Κυριακή το ματς με τον Ολυμπιακό!\nΣε κυκλοφορία τα εισιτήρια για το ΑΕΚ – ΠΑΣ Λαμία


Γυαλάκιας Μυωπία | Εφημερίδα Σύρου logotypos.gr\nΤω καιρώ εκείνο, ανάμεσα στις κατηγορίες των παιδιών, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της πλειοψηφίας τους δεν ήταν ....κανονικά ή ήσαν ελαφρώς ....χαλασμένα, ήταν και ο γυαλάκιας μυωπία. Αν ο «γυαλάκιας μυωπία» ...έπαιζε και σε άλλη κατηγορία, π.χ., ήταν και παχύσαρκος, τα πράγματα, τότε, δεν ήταν καθόλου εύκολα γι΄ αυτόν. Ξέρουμε πως τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά με άλλα που έχουν μια ιδιαιτερότητα καθώς τα χαρακτηρίζει ο αυθορμητισμός, η έλλειψη τακτ και διακριτικότητας.\nΟ μύωψ, λοιπόν, αυτός που έπασχε από μυωπία, που έβλεπε καθαρά μόνο τα αντικείμενα που βρίσκονταν κοντά του, που μισόκλεινε τα μάτια του για να δει; Ε, λοιπόν, αυτός ο τύπος, για να δει το φως το αληθινό, έπρεπε να βάλει στη μούρη του γυαλιά οράσεως. Μην βιαστείς να πεις πως «ε, και; χέστηκε η φοράδα στο αλώνι», γιατί θα λαθέψεις. Mην λησμονείς πως είπαμε, τω καιρώ εκείνο, και τω καιρώ εκείνο όχι μόνον οι διοπτροφόροι και ιδιαίτερα αυτοί της μικρής ηλικίας ήσαν κουκιστοί, αλλά και τα γυαλιά όρασης (σκελετός και κρύσταλλα) δεν είχαν την καλαισθησία που έχει προσφέρει η σημερινή τεχνολογία.\nΜιλάμε για κάτι σκελετούς γεροντίστικους και κάτι κρύσταλλα ωσάν πατομπούκαλα. Άντε με τέτοια γυαλιά όρασης να μην είσαι αντικείμενο κοροϊδίας και πρόγκας. Το σημαντικότερο ήταν πως το όνομά σου έμπαινε σε δεύτερη μοίρα μιας και το επισκίαζε το παρατσούκλι σου. Ήσουν ο «γυαλάκιας μυωπία».\nΓια τον «γυαλάκια μυωπία» τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Ζόρι στις αθλοπαιδιές που ήσαν στριμόκωλες (κυβιστήσεις κ.ά.), πρόβλημα στους παιδικούς τσακωμούς, στις αναμνηστικές φωτογραφίες (εθνικών επετείων, εκδηλώσεων κ.ά.), στη θάλασσα, στα πάρτι και δεν συμμαζεύονταν. Δεν σας γράφω άλλα, μα για να αντιληφθείτε πλήρως τα ζόρια, θυμηθείτε εκείνη την ταινία της Βουγιουκλάκη εργαζόμενης στο λούνα πάρκ που αποκαλούσε τον Παπαμιχαήλ γυαλάκια. Βάλτε με το νου σας το τότε πνεύμα εποχής, κοτζαμ μεγάλος και γιατρός να τον αποκαλεί γυαλάκια. Φαντάσου τι τραβούσες αν ήσουν ...γυαλάκιας και παιδί.\nΌμως, από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Οι σκελετοί οράσεως έχουν γίνει πλέον κομψοτεχνήματα, τα κρύσταλλα όρασης εξαιρετικά λεπτά και φινετσάτα. Το σημαντικότερο όλων, όμως, και διαπιστωμένο, είναι ότι έχουν αυξηθεί οι μύωπες. Αν λάβουμε υπόψιν, μάλιστα, πως μεταφορικά «μύωψ» αποκαλείται αυτός που είναι ανίκανος να καταλάβει τις απώτερες αιτίες ή τα απώτερα αποτελέσματα των πράξεων του, καταλήγουμε στο συμπέρασμα του ότι η πλειοψηφία πλέον είναι «γυαλάκιας μυωπία».\nΟι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας Γερμανοί, επειδή έχουν καταλήξει σ΄ αυτό το συμπέρασμα πολύ πριν από εμάς, για ξεκάρφωμα πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν μια επιστημονική έρευνα, τάχα μου τάχα μου, την οποία πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο του Μάϊντς στη Γερμανία, που υποστηρίζει πως οι μύωπες είναι εν δυνάμει πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους με τέλεια όραση.\nΗ αλήθεια είναι μία και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ο μύωψ πάντοτε είχε και θα έχει πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να δει καθαρά δίχως την βοήθεια γυαλιών οράσεως. Αυτά τα βοηθήματα πρέπει να ακριβώς προσαρμοσμένα στις ανάγκες των ματιών του. Το κακό είναι πως πολλοί μύωπες δεν θέλουν να δουν καθαρά διότι είτε πιστεύουν πως τα οπτικά βοηθήματα τους αφαιρούν γοητεία, είτε γιατί τους αρέσουν τα παραμορφωτικά γυαλιά, με τα οποία τους προτρέπουν άλλοι να βλέπουν.\nΓεγονός, πάντως, είναι ότι η Χώρα πλέον κατοικείται στην πλειοψηφία της από «γυαλάκιες μυωπίες» που υφίστανται το μπούλινγκ όλων εκείνων που θεωρούν πως έχουν την όραση που βλέπει τα πράγματα όπως δεν είναι, αλλά όπως αυτοί θέλουν να είναι, και προσπαθούν να μας πείσουν γι΄ αυτό.\nΈνας γυαλάκιας μυωπία.\nΑρθογράφος: alvertis Δευ, 24/10/2016 - 15:39.