مصاحبه شغلی ورزومه موفق | باشگاه بهروزيباشگاه بهروزي\nHome نکات مهم رزومه استخدام ومصاحبه شغلی\nنکات مهم رزومه استخدام ومصاحبه شغلی\n۱٫ درمورد کارفرما، مدیر منابع انسانی و موقعیت کاری تحقیق کنید. موفقیت در مصاحبه با داشتن اطلاعات خوب و کافی درمورد کار موردنظر شروع میشود. باید کارفرما، الزامات شغلی و پیشینه کسی که با شما مصاحبه خواهد کرد را خوب بشناسید. هرچه بیشتر تحقیق کنید، اطلاعات بیشتری به دست آورده و بهتر به سوالات مصاحبه کننده بهتر پاسخ خواهید داد. منابع اطلاعاتی شما میتواند وبسایت آن شرکت، موتورهای جستجوی اینترنتی، ابزارهای تحقیق و شبکه ارتباطات شما باشد.\n۲٫ سوالات متداول برای مصاحبه های شغلی را مرور کرده و پاسخهای خوبی برای آنها آماده کنید. یکی دیگر از نکات مهم برای موفقیت در مصاحبه شغلی، آماده کردن پاسخ برای پرسشهای متداولی است که در مصاحبه ها پرسیده میشود. هدفتان باید ارائه پاسخهایی کوتاه و دقیق درمورد موضوع کار باشد. یک راه عالی برای به خاطر سپردن پاسخهایتان این است که آنها را به شکل داستانگونه به خاطر بسپارید. نیازی به حفظ کردن جوابهایتان نیست (البته بهتر است اصلاً اینکار را نکنید).\n۳٫ برای موفقیت لباس بپوشید. لباسی برای آن روز آماده کنید که با فرهنگ آن شرکت متناسب باشد و سعی کنید حرفه ای ترین ظاهر را برای خودتان بسازید. یادتان باشد همیشه بیش از اندازه خوب لباس پوشیدن بهتر از بد لباس پوشیدن است. سعی کنید تا حد امکان از وسایل جانبی و زیورآلات استفاده نکنید. همچنین درست قبل از زمان مصاحبه از کشیدن سیگار یا خوردن چیزی خوددارید کنید و حتماً مسواک و عطر بزنید.\n۴٫ سر ساعت در جلسه مصاحبه حاضر شوید. برای دیر رسیدن سر جلسه مصاحبه هیچ بهانه ای جایز نیست. سعی کنید حداقل ۱۵ دقیقه قبل از وقت تعیین شده حضور پیدا کنید تا کارهایی مثل پر کردن فرم استخدام و از این قبیل را زودتر انجام دهید. این زودتر رسیدن به شما این امکان را میدهد که کمی محیط شرکت را نیز بررسی کنید.\n۵٫ اولین تاثیر را خوب بر جای بگذارید. یکی از مهمترین اصلها در مصاحبه های شغلی: مودب باشید و با هر کس که روبرو میشوید احوالپرسی کنید، از پارکبان گرفته تا مسئول پذیرش و فرد مصاحبه کننده. کارفرماها معمولاً کنجکاوند که تقاضادهنده ها چطور با اعضای شرکت رفتار میکنند و اگر برخوردتان با این افراد مغرورانه یا بیادبانه باشد ممکن است آن کار را از دست بدهید.\n۶٫ با اعتمادبه نفس، دقیق، متمرکز و رسمی باشید. وقتی مصاحبه شروع میشود، رمز موفقیت کیفیت و رسانش پاسخهای شماست. هدفتان باید ارائه پاسخهای دقیق، رسمی و صادقانه باشد. همچنین هدفتان باید این هم باشد که مصاحبه را به مرحله بعد ببرید، بنابراین باید حواستان باشد پاسخهایی بدهید که همه مهارتها، تجربیات و تواناییهای شما را به خوبی مطابق با نیازهای آن شرکت نشان دهد. نمونه های خوب از راهکارها و دستاورهایی که داشتهاید بیان کنید اما دقت کنید که پاسخهایتان باید کوتاه و دقیق باشد.\n۷٫ زبان بدن را فراموش نکنید، از عادتهای بد بپرهیزید. بااینکه محتوای پاسخهای شما در مصاحبه اهمیت زیادی دارد اما داشتن زبان بدن ضعیف میتواند آن کار را از چنگ شما درآورد.\nزبان بدن نشان ازجدیت وآمادگی برای استخدام را افشا میکند\n۸٫ سوالات خوب بپرسید. تحقیقات نشان میدهد که کارفرما با میزان سوال کردن تقاضادهنده های کار در مصاحبه، به علاقه آنها به گرفتن آن کار پی میبرند. درنتیجه، حتی اگر فرد مصاحبه کننده شدیداً درگیر توضیح دادن درمورد نیازهای کاری خودشان بود، شما باید چند سوال از او بپرسید. اگر باهوش باشید از قبل سوالاتی را آماده میکنید و اگر در حین مصاحبه نیز سوالاتی به ذهنتان رسید، از او بپرسید.\n۹٫ ابتدا تواناییهایتان را به معرض فروش بگذارید و بعد معامله را تمام کنید. ضرب المثلی درمورد مصاحبه های شغلی میگوید، کارآمدترین تقاضادهنده معمولاً همان کسی نیست که استخدام میشود. این یعنی کسی که استخدام میشود کسی است که بیشترین تلاش خود را برای پاسخ دادن به سوالات مصاحبه کننده به کار گرفته و سعی میکند تا جایی که در توان دارد تواناییهای خود رابه او نشان دهد.\n۱۰٫ حضوراً، از طریق ایمیل یا نامه از فرد مصاحبه کننده تشکر کنید. همانطور که در نکات بالا برایتان عنوان کردیم، ادب و احترام در مصاحبه اهمیت بسزایی دارد. درنتیجه، اهمیت تشکر کردن از افرادیکه با شما مصاحبه میکنند جای تعجب ندارد. ابتدا در همان جلسه مصاحبه از فرد مصاحبه کننده تشکر کرده و پس از آن ایمیلی برای قدردانی از او بفرسید. البته این کار تضمین نمیکند که حتماً آن کار را میگیرید اما مطمئناً باعث خواهد شد نسبت به آنهایی که این اصل مهم را رعایت نکرده اند اولویت داشته باشید.\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۴ باشگاه بهروزی\nازدیگری توقع نداشته باشیدکه...نکته های مهم کاربردی درخلاقیت قسمت۱۲ تکنیک افزایش ثروت\nلطفن جواب دهید! * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA. × شش = 6\nکسب وکار اینترنتی و واسطه گری\nسه ویژگی مهم یک مدیرعامل موفق


هشدار زمان نوزادی | کودک آنلاین\nآموزش بغل کردن نوزاد بی قراری نوزادان (4) زبان کودک دانستن، قسمت سوم تربیت و روانشناسی کودک از تولد تا 3 سالگی "بخش سوم" (دکتر هلاکویی) پایش رشد در کودکان غربالگری تیروئید نوزادان چرا عفونت ادراری در نوزادان ایجاد می شود؟ این نشانه های خطرناک را در نوزاد خود جدی بگیرید! شنای نوزادان گریه کودک و تاثیر در ترشح شیر مادر\nکودک آنلاین: کودکتان بیمار است! با پزشک تماس می گیرید؟ به اورژانس بیمارستان مراجعه می کنید؟ شما پرستار تشخیص بیماری هستید و باید راه چاره را پیدا کنید – که البته ساده نیست – به ویژه اینکه کودک بی قرار است و هنوز جیغ می کشد. در زیر چند مورد از بیماری های اصلی کودکان آورده شده است.\n• اولین ماه زندگی\nهنگامی که فرزندتان یک نوزاد تازه متولد شده است احتمالاً نیاز بیشتری به تماس با پزشک خواهید داشت. نشانه ها و عوارضی که در کودکان بزرگ تر موردی برای نگرانی ایجاد نمی کنند، در اولین ماه زندگی نوزاد ممکن است علامت یک مشکل واقعی باشند.\nبسیاری از نوزادان بعد از تولد دچار ته رنگ زردی می گردند. علت آن افزایش رنگدانه هایی به اسم بیلی روبین است که به علت تجزیۀ عادی گلبول های قرمز به وجود می آید. زردی عادی در بیش از 50 درصد نوزادان اتفاق می افتد، در روز دوم یا سوم بعد از تولد ظاهر می شود، در یکی دو هفته از بین می رود و معمولاً بدون خطر است.\nآنچه به اسم زردی ناشی از شیر مادر (در گذشته تصور می شد بر اثر وجود آنزیمی در شیر مادر ایجاد می شود) نامیده می شود، به مورد بالا شبیه است، اما معمولاً در روز چهارم تا هفتم تولد پیش می آید و سه تا ده هفته ممکن است به طول بینجامد.\nممکن است دریابید شیر دادن مکرر به نوزاد هر یک ساعت و نیم تا دو ساعت و نیم یک بار در روز و حداقل هر چهار ساعت یک بار در شب، مفید واقع خواهد شد. شیر دادن مکرر شاید از نظر تغذیه ای درست به نظر نیاید، اما در نتیجۀ آن دفع مکرر مدفوع پیش خواهد آمد که برای دفع بیلی روبین از بدن نوزاد مفید است.\nچنانچه بدن نوزادی که دچار زردی شده است، کم آب و یا تب دار به نظر می رسد، فوراً با پزشک تماس بگیرید. اگر نوزاد بعد از دو هفتگی هنوز زرد پر رنگ یا نارنجی به نظر می رسد و کمتر از سه بار در روز عمل دفع را انجام می دهد، نیز با پزشکتان تماس بگیرید.\nچنانچه دمای معمولی بدن نوزاد بالاتر از 37.8 درجه سانتیگراد و دمای زیر بغل او 37.2 درجه سانتیگراد است، با پزشکتان تماس بگیرید. تب در دو ماهه اول زندگی ممکن است نشانۀ وجود یک عفونت جدی باشد و عفونت در چنین سنی می تواند به سرعت بر سیستم ایمنی بدن تاثیر بگذارد.\nاسهال در نوزادان به سرعت می تواند موجب کم شدن اب بدن شود. اگرچه نوزادان معمولاً چندین بار در روز دفع مدفوع به طور عمده آبکی دارند، اما اگر مدفوع که بیشتر شبیه سس خردَل است، بیش از آن آبکی باشد، اسهال محسوب می شود. در صورتی که به اسهال مشکوک هستید و نوزاد بیش از آنچه می خورد، دفع می کند با پزشک تماس بگیرید.\nتهوع پرتاب شونده (تهوعی که به جای سرازیر شدن آرام از چانۀ نوزاد از دهان به بیرون پرتاب می شود) ممکن است به معنای وجود انسداد در دریچۀ بین معده و رودۀ کوچک باشد، در این صورت فوراً با پزشکتان تماس بگیرید.\nتهوع بعد از هر بار شیر خوردن و سه بار متوالی ممکن است به کم ابی بدن نوزاد منجر شود. چنانچه نوزاد برای مدت هشت ساعت ادرار نکند و نیز در صورت مشاهدۀ خون در استفراغ یا ادامۀ استفراغ به مدت بیش از بیست و چهار ساعت، با پزشکتان تماس بگیرید.\nنوزاد اگرچه دارای کنترل زیادی بر روی ماهیچه های خود ندارد، ولی عموماً لگد می زند، اعضایش را جمع می کند و دست هایش را تکان می دهد. چنانچه تمام بدن نوزاد سست و لَخت به نظر برسد یا حرکت ماهیچه ها دچار اختلال شده باشند، ممکن است به عفونتی دچار شده باشند؛ بنابراین با پزشکتان تماس بگیرید.\nچانه لرزان و مرتعش نوزاد زیبا است، ولی چنانچه تمام بدن دچار رعشه و لرزش باشد، پزشک باید دلیل آن را بیابد.\n• علائم در کودک بزرگ تر\nچنانچه سن نوزاد بیش از یک ماه باشد، تماس سریع با پزشک ضرورتی ندارد، ولی در موارد زیر تماس ضروری است:\n- نوزاد کمتر از شش ماه سن دارد و دمای بدنش بیش از 38.3 درجه سانتیگراد است.\n- نوزاد بیش از شش ماه سن دارد و دمای بدنش بیش از 39.4 درجه سانتیگراد است.\n- تب او بیش از دو روز ادامه یافته است.\n- داشتن تب، سختی و خشکی ماهیچه های گردن از علائم مننژیت است. برای آزمایش، یک اسباب بازی را جلوی صورت و روبه روی چشمان او بگیرید، به آرامی به طرف پایین حرکت دهید. چنانچه نتواند مسیر دست شما را با حرکت دادن چانه اش به طرف پایین قفسه سینه اش تعقیب کند، دچار سفتی و خشکی گردن است.\n- کودک بسیار خواب آلود است. اگر ناگهان تمام روز و شب را بخوابد، ممکن است آرامش خاطری پیدا کنید، ولی افزایش ناگهانی خواب عادی بد نیست و ممکن است نشانۀ عفونت باشد.\n- گریۀ بیش از حد.\n- تهوع مداوم (بعد از هر بار شیر خوردن و به فاصلۀ 12 ساعت)\n- کم آب به نظر رسیدن (چنانچه کودک بسیار کمتر از حالت عادی مدفوع می کند و شما پوشک کمتری عوض می کنید، احتمالاً مشکلی وجود دارد)\n- وجود مشکل تنفسی در کودک (به داخل کشیده شدن پوست بین دنده ای با هر بار تنفس یا تنفس بسیار سریع – بیش از چهل بار در دقیقه)\n- لب ها و ناخن ها همیشه آبی و کبود باشند.\n- سرفۀ بیش از دو هفته با صدای خس خس.\n- تورم یا ترشح از چشم\n- کهیری که بخش اعظم بدن نوزاد را پوشانده باشد.


فرزانه ی گوشه نشین ، فصل چهارم | دنیای اسرار آمیز\n← سال ۲۰۱۲ و سونامی ژاپن و حضور يوفو ها در ژاپن\nمعرفي 3 فيلم ماورايي →\nفرزانه ی گوشه نشین ، فصل چهارم\n« من به تماشای او پرداختم یا دست کم چنین احساسی به من دست داد زیرا سخت ترین تجربه برای یک انسان این است که سرش در یک نقطه و قدرت بینایی اش در چند قدم دورتر از او باشد. باری، من به او خیره شدم و با خود اندیشیدم: این چه چیز عجیبی است ؟ این مرد به من می گوید قادر است شهر هایی را نشانم دهد که در آن سوی جهان واقع شده اند. با این حال او حتی قادر نیست سرزمین اجدادی خود مرا نشان دهد ! پس با صدای بلند گفتم: « آقا … آیا ممکن است شما چیزی مقابل این جعبه تماشا قرار دهید تا آنکه من خودم قادر به قضاوت این پدیده تنظیم دهی بشوم ؟ … »\nاو بدون آنکه لحظه ای را از دست دهد، سرش را جنباند و نگاهی عمومی به اطرافش انداخت. انگار دنبال چیزی می گشت. او سرانجام، از زیر میز من، نوعی کاغذ شفاف برداشت که روی آن علایم و نشانه هایی عجیب نقش بسته بود. علایمی که من هرگز تا آن زمان ندیده بودم و ظاهرا نوعی خط یا نوشته بودند. او با چیزهایی برگشت که بنظرم ورق های کاغذ بودند و آنها را چرخاند و نوعی رضایت در سیمایش نقش بست. زیرا با لبخندی باز به من نگاه کرد. او این شیء را پشت سرش مخفی کرد و به جعبه دید من نزدیک شد. او گفت: « خب دوست من ! ببینیم برای متقاعد کردنت چه کاری می توانم انجام دهم. او چیزی مقابل جعبه تماشا یا بینایی مصنوعی من قرار داد و آن را بسیار نزدیک آورد. من در کمال تعجب مشاهده کردم که همه چیز از ماهیتی به هم ریخته و نا مشخص برخوردار شده است و چیز واضحی نمی دیدم. با این وجود تفاوتی وجود داشت. قسمتی از تصویر مانند لکه ای سفید بنظر می رسید و دیگری مانند لکه ای سیاه. با این حال کوچکترین معنا و مفهومی برایم نداشت. مطلقا هیچ چیز. او با مشاهده حیرت آشکار من تبسمی کرد. در واقع من قادر به « دیدن » او نبودم، بلکه آن را « می شنیدم ». در واقع، اشخاص نابینا دارای نوعی حس ششم هستند و می توانستم صدای ماهیچه های صورتش را بشنوم. از آنجا که او اغلب لبخند زده بود، می دانستم که این صداها، این بار نیز به چه مفهومی بودند.\nاو گفت: « آه ! مثل اینکه بالاخره موفق شدم خود را به تو تفهیم کنم، نه ؟ … اکنون با دقت نگاه کن. هر وقت قادر به تشخیص آن چه را که به تو نشان می دهم شدی، به من اطلاع بده. » او آهسته آن ورق کاغذ را که مقابل دید من قرار داشت، از جلوی دید من دور کرد و من به تدریج با حیرتی فزاینده و توصیف ناپذیر دریافتم که آن کاغذ، یک پرتره از من بود. من هیچ ادعایی درباره اطلاع داشتن از نحوه انجام گرفتن چنین کاری ندارم. من نمی دانم آنها چگونه موفق به این شده بودند که تصویر دقیقی از مرا روی کاغذ بیاورند، اما من به هر حال خود را می دیدم که روی میز جراحی دراز کشیده و به انسانهایی نگاه می کردم که سرگرم حمل آن جعبه سیاه رنگ بودند، من چنان حیرت زده شدم که دهانم باز ماند. ظاهرا شباهت زیادی به یک ابله درجه یک پیدا کرده بودم. این دست کم احساس شخصی خود من بود، زیرا حرارتی شدید در وجودم حس کردم و گونه هایم گر گرفت و از شدت خجالت، داغ شدم. بله . آن خود من بودم. با تمام وسایلی که از بدنم خارج شده بود. من آنجا بودم، در حالیکه سرگرم تماشای کار و فعالیت آن چهار مرد با آن جعبه بزرگ بودم. حالت تعجبی که بر چهره ام نمایان بود، و بخوبی روی آن نقاشی مشخص بود، بسیار گفتنی بود.\nرباینده من گفت: « بسیار خوب، کاملا واضح است که منظور مرا فهمیده ای. برای آن که اطمینان خاطر کامل بدست آورم، بهتر است این کار را تکرار کنم. » او آهسته پرتره را طوری گرفت تا من قادر به دیدن آن باشم، سپس آن را آهسته به جعبه تماشا نزدیک ساخت. تصویر دوباره به تدریج محو شد به طوری که من هیچ چیز مگر لکه ای نیمه سیاه و نیمه سفید نمی دیدم. همین و همین. او آن را به سرعت از مقابل دید من دور کرد و من دوباره قادر شدم مابقی اتاق را ببینم. مرد، چند قدم به عقب رفت و گفت: « بدیهی است که تو نمیتوانی این را بخوانی، اما به هر حال نگاهی به آنها بیانداز. کلماتی هستند که به چاپ رسیده اند. آیا تو قادر هستی آنها را به وضوح مشاهده کنی ؟ »\nگفتم: « من می توانم آنها را به وضوح ببینم آقا. حتی می توانم بگویم بسیار بسیار واضح می بینم. »\nاو یکبار دیگر آن چیز را مقابل دید من گرفت و کم کم نزدیک آورد به طوری که دید من دوباره تار و کدر گشت. او گفت: « اکنون تو در حدی هستی که بفهمی مشکل ما از چه نوعی است. ما دارای دستگاهی هستیم – یا ماشین ! هر طور می خواهی آن را صدا بزن !- به هر حال این دستگاه تا حدودی به جعبه تماشای تو شباهت دارد، با این تفاوت که به مراتب بزرگتر از جعبه تو است. با این وجود اصل کارکرد آن مشابه جعبه ای است که به تو وصل کردیم، لیکن تو قادر نیستی چیزی از آن درک کنی. این دستگاه به گونه ای تنظیم شده است که ما قادریم همه چیز دنیا را ببینیم، اما قادر نیستیم چیزهایی را که در شعاع هشتاد کیلومتری اینجا هستند، و در واقع فاصله کمی با ما دارند، ببینیم. مسافت هشتاد کیلومتر، فاصله بسیار کمی است. درست مانند هنگامی است که من این کاغذ را به جعبه تماشایت نزدیک کردم و تو قادر به تشخیص هیچ چیز نبودی. اکنون شهر کالیم پنگ را نشانت خواهم داد. » او پس از این کلمات، به گوشه ای چرخید و چند تعداد دگمه را دست زد که روی دیوار قرار داشتند.\nنور اتاق کاهش یافت. در واقع اتاق در تاریکی کامل فرو نرفت بلکه از شدت روشنایی آن کاسته شد. این نور درست شبیه نوری بود که انسان پس از غروب آفتاب در پشت کوههای هیمالیا، قادر به دیدن آن است. به همان نسبت شبیه همان نور ضعیف و سردی است که پیش از نمایان شدن ماه در آسمان، ظاهر می شود. هنگامی که خورشید هنوز آخرین پرتوهای خود را محو نکرده است. مرد پشت آن جعبه بزرگ رفت. دستهایش شروع به چرخاندن چیزی کردند که من قادر به دیدن آن نبودم. بی درنگ نوری در آن جعبه به درخشش پرداخت. آهسته آهسته، منظره ای نمایان شد. کوه های مرتفع و بلند هیمالیا و در مسیری کاروان و بازرگانان مسافر. تاجران در حال عبور از پلی کوچک و چوبی بودند که در زیر آن رودخانه ای پر جوش و خروش در حال عبور بود و هر لحظه آماده بود تاجرانی را که از روی اشتباه، گامهایی غلط بر میدارند، در خود فرو ببلعد. مسافران به آن طرف رودخانه رسیدند و شروع به دنبال کردن مسیری نمودند که به صورت مارپیچی بود و از چراگاه هایی عبور می کردند که علفزاری خشک و زمخت داشتند.\nما برای دقایقی چند به تماشای آنان پرداختیم. دیدی که ما از آنان داشتیم درست مانند دیدی بود که پرنده ای در آسمان می توانست داشته باشد. درست مانند این بود که این افراد، جعبه تماشای مرا در دست گرفته و آن را آهسته در بالای آن ابر یکنواخت و یکدست، معلق در هوا نگه داشته بودند. رباینده من ، بار دیگر دستهایش را تکان داد. همه چیز تصویر بهم خورد. قادر شدم چیزی را ببینم که ناپدید شد. رباینده من دستهایش را در جهت مخالف تکان داد و تصویر ساکن شد. آن یک تصویر ساده نبود، بلکه چیزی عجیب بود. منظره ای بود که انگار بیننده از میان شکافی در آسمان قادر به دیدن است. در پایین، خانه های کالیم پنگ را دیدم. خیابان هایی مشاهده کردم پر از تاجران و بازرگانان متفاوت. من لاماکده هایی دیدم با لاماهایی با رداهایی زعفرانی و راهبانی با لباس سرخ که در کنار ساختمانها مشغول رفت و آمد بودند. تمام این قضایا براستی عجیب و وصف ناپذیر بود. من با سختی قادر به یافتن جهت خود بودم، زیرا فقط یک بار به کالیم پنگ قدم نهاده بودم. تازه در آن دوران پسرک خردسالی بیش نبودم. از طرفی، من شهر را با پای پیاده دیده بودم، با قامت یک پسرک کم سن وسال. اما اکنون آن را به گونه ای متفاوت می دیدم. آن را از بالای آسمانها می دیدم. درست مانند شیوه ای که پرندگان قادرند از بالا، زمین زیر پایشان را مشاهده کنند.\nرباینده من، با دقت و توجه تمام مرا زیر نظر داشت. او بعضی دگمه ها را دست زد و تصویر آن منظره – نمی دانم چه واژه ای پیدا کنم که بهتر از لغت منظره باشد – دوباره محو شد. سپس انگار تصاویر با سرعت هر چه تمامتر پیش رفتند و سپس بار دیگر ایستاد. مرد به من گفت: « اینجا رود گنگ است. همانگونه که بطور حتم می دانی، این رودخانه مقدس هندوستان است. »\nمن اطلاعات زیادی درباره رود گنگ داشتم. بعضی اوقات، تاجرانی که از هندوستان آمده بودند، مجلاتی با خود همراه می آوردند که تصاویری نیز داشتند. ما قادر به خواندن هیچ یک از نوشته های این مجلات نمی شدیم. اما دیدن تصاویر و مناظر داخل مجلات، امری دیگر بود ! در مقابل من، در آن لحظه بدون ذره ای اشتباه، رود گنگ براستی در اوج عظمت و قدرت خود قرار داشت. ناگهان، در کمال حیرت متوجه شدم من نه تنها قادر به دیدن آنها بودم، بلکه صدای آن را نیز می شنیدم. من قادر به شنیدن آواز هندوها بودم و سپس علت آنرا دریافتم. آنها جسدی را روی بالکنی که در نزدیکی آب رودخانه قرار داشت، بر زمین نهاده بودند و جسد را با آب مقدس گنگ غسل می دادند تا بعد آنرا برای سوزاندن، به سمت آتش ببرند.\nجمعیتی عظیم در رودخانه وجود داشت. به نظر باورنکردنی میرسید که آن مقدار انسان بتوانند در نقطه ای از جهان حضور داشته باشند، بویژه در میان آبهای رودی به آن عظمت ! در کنار ساحل رود، زنها لباسهایشان را بدون کوچکترین شرمی درآورده و مردها نیز در گوشه ای دیگر، بدون کمترین خجالت، کار زنها را انجام میدادند تا به داخل آب بروند. با مشاهده چنین منظره ای، احساس خجلت و شرمساری فراوان کردم، اما شروع کردم به فکر کردن به معابد آنان. معابد عظیم و زیبای آنان که در داخل غارها، یا بیرون غارها، به اشکال گوناگون، با پلکان متعدد، یا با ستونهای بی شمار و انواع تزیینات مختلف و دیدنی، ساخته و پرداخته شده بود، و هر قدر بیشتر نگاه می کردم، بیشتر محو مناظر می شدم. آری. آن تصاویر به راستی از دنیای واقعیت حکایت می کرد و من کم کم گیج شده بودم.\nرباینده من – باید بگویم که من هنوز هم او را فقط با این نام می شناختم – دوباره دگمه هایی را چرخاند و حرکت تصاویر تار شد و بهم ریخت. او با دقت فراوان به صفحه روی جعبه که مانند پنجره بود، نگاه می کرد و حالت تیرگی تصاویر پس از تکانی متوقف شد و او گفت: « این هم برلین ! »\nبدیهی است که من می دانستم برلین نام شهری بود که در گوشه ای از دنیای غرب قرار داشت، اما آن چیزها به قدری در نظرم عجیب جلوه می کرد که هیچ بازتابی در وجودم پدید نیاورد. من چشمهایم را پایین انداختم و با خود اندیشیدم که شاید این حالت جدید بودن آن چیزی بود که هر شکلی را بی قواره کرده بود. در آن شهر، ساختمانهای بزرگ و بلندی قرار داشت که معماری و اندازه و ارتفاع آنها به طرز خارق العاده ای یک شکل و یکنواخت بود. من تا به حال آنقدر شیشه در عمرم ندیده بودم. در هر کجا که چشم می انداختم، پنجره هایی شیشه ای می دیدم . سپس در روی زمینی که بنظر از جنسی بسیار سفت و سخت ساخته شده بود، دو خط دراز آهنی وجود داشت که در خود آن زمین سفت فرو رفته بودند. آن خطوط براق بودند و فاصله ای که آنها را از هم جدا می ساخت، به طرز عجیبی یکنواخت بود. من علت این امر را نمی فهمیدم.\nدر سر پیچ خیابانی، در مقابل دیدگان من، دو اسب دیدم که یکی پشت دیگری می تاخت و … شاید حرفم را باور نکنی اما آنها چیزی را پشت سر خود می کشیدند که شبیه نوعی جعبه فلزی بود که روی این دو خط آهنی قرار گرفته و لیز می خورد. اسبها میان این دو میله آهنی راه می رفتند، و چرخهای آن جعبه آهنی دقیقا در امتداد این دو میله، حرکت می کرد. آن جعبه دارای پنجره هایی در عقب و جلو و پهلوها بود و با کمی دقت انسانهایی را مشاهده کردم که در داخل این جعبه نشسته بودند. انسانهایی که ظاهرا با نیروی آن اسبها به جلو کشیده می شدند ! درست در مقابل چشمانم – بهتر است بگویم در برابر دیدگانم – آن جعبه متحرک توقف کرد. انسان هایی از داخل جعبه پیاده شدند و اشخاصی دیگر سوار شدند. مردی به جلوی اسبها رفت و خط آهنی دیگری را در زمین فرو کرد، سپس داخل جعبه رفت و آن را دوباره به حرکت انداخت. جعبه به سمت چپ پیچید، از روی خطوط اصلی خارج شد و به خطوط دیگری وارد شد.\nمن چنان شیفته این اوضاع شده بودم که به هیچ چیز دیگر مگر آن جعبه آهنی که مردم را با خود حمل می کرد، نگاه نمی کردم. اما سپس، شروع به نگاه کردن حاشیه های خیابان کردم و دیدم جمعیت زیادی در آن قسمتها حضور دارند. مردانی را دیدم که به گونه ای بسیار عجیب و تنگ لباس پوشیده بودند. آنها لباسهایی بر تن داشتند که بنظر بسیار تنگ می رسید و در زیر آنها میشد انحنای دقیق اندامشان را حدس زد. روی سر هر مردی، چیزی عجیب به شکل کاسه دیده میشد، البته به صورت وارونه و در حالی که لبه ای بسیار باریک دور آن قرار داشت. این صحنه مرا تا اندازه ای سرگرم کرد اما تازه در آن هنگام بود که چشمم به زنها افتاد.\nمن تا بحال چیزی شبیه آن ندیده بودم. برخی از این موجودات، قسمت بالاتنه بدنشان را تقریبا باز گذاشته در حالیکه قسمت پایین بدنشان از چیزی که درست شبیه پارچه ای سیاه بود، محفوظ و پوشیده نگاه داشته شده بود. بنظر می رسید که انگار هیچ پایی ندارند و حتی انگشتان و ساق پای آنان را نیز نمیشد دید. آنها با یک دست خود، آن چیز عجیب و سیاهرنگ را گرفته بودند تا ظاهرا از کشیده شدن آن بر روی زمین خاکی جلوگیری بعمل آورند.\nمن به تماشای آن صحنه ها ادامه دادم. نگاهم روی ساختمانها افتاد. بعضی از آنها به راستی که از معماری خارق العاده و جالب توجهی برخوردار بودند. در خیابان – خیابانی که باید بگویم بسیار عریض و پهن بود – تعدادی مرد به جلو قدم بر می داشتند. گروه نخست مشغول نواختن موسیقی بود. آلات موسیقی آنان از درخشش و برق خاصی برخوردار بودند و من از خودم پرسیدم که آیا آلات آنان از نقره و طلاست، لیکن در حالی که آن مردها، نزدیکتر می آمدند، من پی بردم که بعضی از آن آلتها از جنس مفرغ و بعضی دیگر از فلزی معمولی و ساده بودند. تمام آن مردها دارای اندامی فربه و درشت بودند. رنگ چهره شان به سرخی می گرایید و همه، لباسهای نظامی بر تن داشتند. من با مشاهده شیوه راه رفتن معذب و خشک آنان، به خنده افتادم. آنها زانوهایشان را صاف و خشک نگه داشته و پاهایشان را هم به صورت تقریبا افقی به هوا بلند می کردند و به جلو گام بر می داشتند. رباینده من لبخندی زد و گفت: « بله به راستی که نحوه گام برداشتن بسیار عجیبی است. اما به این نوع راه رفتن، می گویند « قدم غاز » که ارتش آلمان در هنگام راه پیمایی های نظامی از آن استفاده میکند » . رباینده من دوباره دستهایش را به حرکت انداخت و آن تصاویر مات و نامشخص شد. باری دیگر، چیزهایی که پشت آن پنجره قرار داشتند، به هم ریخته شد و پس از مدتی دوباره شکل گرفتند و آن مرد به من گفت: « کشور روسیه. سرزمین تزارها. این هم شهر مسکو. »\nمن نگاه کردم و دیدم زمین پوشیده از برف است. در آن مکان نیز مردم از وسایل نقلیه عجیبی استفاده می کردند. وسایلی که هرگز در ذهن و خیال من وجود نداشته و هرگز قادر به تجسم آنها نیز نبوده ام. اسبی را به یک سکوی بزرگ بسته بودند. روی این سکو، صندلی هایی دیده می شد. این سکوی بزرگ چند انگشت بلندتر از سطح روی زمین بود و با چیزهایی که ظاهرا مانند نوارهایی دراز و مسطح از فلز بودند، مزین میشد. اسب این اختراع عجیب بشری را به جلو می کشید و در حالی که این ماشین به جلو می رفت، رد پای آن روی برف باقی می ماند.\nهمه انسانهای آن سرزمین، لباسهای پوست بر تن داشتند و از نفس آنان، بخاری مرطوب بیرون می زد. انگار از فرط سرما کبود شده بودند. من به تماشای بعضی از ساختمانهای آنان پرداختم و با خود اندیشیدم که چه تفاوتی میان این بناها، و بناهایی که قبلا دیده بودم وجود داشت. آن ساختمانها به راستی عجیب بودند. دیوارها سر به فلک کشیده و مرتفعی تا به آسمان می رفتند و در بالای این دیوارها، شیروانی هایی برجسته، درست مانند شکل پیاز دیده میشد که انگار وارونه نصب شده بودند و ریشه هایشان رو به آسمان بود. رباینده من اعلام کرد: « اینجا کاخ تزار روسیه است. »\nبرق و تلالو آب، توجه مرا به خود جلب کرد و من به یاد رود عزیزمان « رود سعادتمند » افتادم که از مدتها پیش ندیده بودم. آن مرد به من گفت: « نام این رود مسکوا است. رودی بسیار مهم به شمار می رود. » در این رودخانه کشتی های بزرگی از جنس چوب با بادبانهای عظیم در حال رفت و آمد بودند. از آنجا که باد زیادی وجود نداشت، بادبانها به صورت سست و شل آویزان بودند. قایقران و کشتیرانان دارای قایقهایی با اشکالی دیگر نیز بودند. بعضی از آنها، دارای انتهایی صاف و مسطح بودند که در داخل آب رودخانه فرو می کردند تا باعث پیش بردن آن در داخل آب باشند.\nاما به هر حال تمام آن چیزها … خب … بگذریم: من هیچ فایده ای برای این چیزها نمی دیدم و به همین دلیل به آن مرد گفتم: « آقا، من بدون شک شاهد خیلی از عجایب دیدنی شدم. عجایبی که بدون شک قادر است توجه و علاقه بسیاری از انسانها را به خود جلب کند. اما فایده تمام این کارها چیست و قصد دارید چه چیزهایی را به من ثابت کنید؟ »\nناگهان فکری در ذهنم شکل گرفت. از چند ساعت پیش، فکری باعث ناراحتی من شده بود و اکنون با وضوحی کامل، در ضمیر ناخودآگاه من شکل می گرفت. من ناگهان فریاد زدم: « آقای رباینده من ! شما کی هستید؟ »\nاو با قیافه ای نسبتا اندیشناک مرا نگاه کرد. ظاهرا از پرسش غیرمنتظره من احساس یاس و ناامیدی کرده بود. او چانه اش را به دست گرفت، دستی به موهایش کشید و شانه هایش را آرام بالا انداخت و پاسخ داد: « تو نمی توانی درک کنی … خیلی چیزها هست که انسان قادر به درک آنها نیست، مگر آن که به درجه ای از شعور و درک لازم رسیده باشد. من قصد دارم پاسخ تو را با سوالی دیگر بدهم. چنانچه تو در لاماکده ای باشی و یکی از کارها یا وظایفت این باشد که به گله ای گاومیش رسیدگی کنی، چنانچه یکی از آن حیوانات از تو می پرسید کی هستی، چه پاسخی می دادی؟ »\nمن اندکی به فکر فرو رفتم و پاسخ دادم: « خب … نخست آنکه من انتظار نخواهم داشت گاومیشی چنان سوالی از من بپرسد. با این وجود، چنانچه این مورد بروز کرد و چنین سوالی از من شد، من او را به عنوان حیوانی باهوش در نظر خواهم پنداشت، و سعی خواهم کرد به او توضیح بدهم کیستم. آقا، شما از من میپرسید چه واکنشی نشان می دادم و به شما اعلام می کنم که تا آنجا که برایم مقدور است سعی خواهم کرد به این حیوان پاسخ دهم. در شرایطی که شما ذکر کردید، من به این حیوان خواهم گفت که راهبی هستم که مسئول نگهداری از این گاومیش ها هستم، و این که هر آنچه لازم باشد برای رسیدگی به این حیوانات انجام خواهم داد که بعنوان برادران و خواهران عزیزم در نظر می پندارم، حتی علیرغم شکل و قیافه و نژاد متفاوتشان. به این گاومیش توضیح خواهم داد که ما راهبان، برای انجام وظیفه ای بر روی زمین آمده ایم، به طوری که پس از بازگشت به سرای آسمانی، بتوانیم خود را آماده کنیم به سفرهایی باز هم دورتر و به ابعاد و سطوحی باز هم والاتر برویم. »\nرباینده من پاسخ داد: « آفرین، خوب حرفهایی زدی راهب. آفرین … با این وجود من بی اندازه متاسفم لازم شد شخصی که دروازه های چنین تصوراتی را بر روی من گشود، شخصی باشد که به نظام های پست و پایین تر خلقت تعلق دارد. آری حق با تو است راهب. تو باهوش و ذکاوتی که از خود نشان دادی، مرا بی اندازه متحیر ساختی، همینطور به خاطر عدم سازش و افکار تزلزل ناپذیرت. باید اعتراف کنم که تو بیش از آنچه که من معمولا مصمم و با اراده هستم، از چنین صفاتی برخوردار هستی. بویژه اگر من در جای تو حضور داشتم و در چنین شرایط مشابهی قرار می گرفتم… »\nمن کم کم شهامت یافته و گفتم: « شما مرا بعنوان موجودی می پندارید که به نظام پست و پایین تعلق دارد. پیش از آن، مرا به عنوان یک وحشی بربر در نظر می پنداشتید. شخصی با ذهنی جاهل و نادان با دانش و علمی بسیار ناچیز و مختصر. هنگامی که من در کمال صراحت و صمیمیت اعتراف کردم شناختی از هیچیک از شهرهای بزرگ دنیا ندارم، شما به من خندیدید و مرا تمسخر کردید. اما آقا، من حقیقت را به شما بازگو کردم. پس از اعتراف به نادانی و جهالتم، خواسته خود را مبنی بر آموزش گرفتن اعلام کردم و حال نوبت شماست که کمکتان را از من دریغ ندارید. من این خواهش را برای باری دیگر از شما درخواست می کنم آقا. شما مرا در اسارت کامل نگه داشتید. آنهم علیرغم میل و اراده ام. شما بدون اجازه من، از بدنم سواستفاده کرده اید. حال آنکه بدن، همان معبد روح است. شما باعث شدید من در اوضاع و شرایطی کاملا خارق العاده قرار بگیرم. آنهم فقط در جهت تحت تاثیر قرار دادن من، آقا، چنانچه شما به پاسخ من با صراحت جواب بدهید، مرا به مراتب بیشتر تحت تاثیر قرار خواهید داد، زیرا من از حالا هر آنچه را که مایلم بدانم، می دانم. من برای مرتبه ای دیگر سوالم را از شما می پرسم: شما کی هستید؟ »\nاو برای لحظاتی چند، بی حرکت ماند و به نظر معذب می رسید سپس گفت: « بر طبق واژه نامه شما هیچ لغت و واژه ای برای توضیح این امر وجود ندارد. هیچ نظریه و فکر و پنداری نیست که به من اجازه بدهد موقعیتم را برایت توضیح بدهم. پیش از آن که هرگونه بحث یا مذاکره ای آغاز بشود، نخستین شرط لازم این است که طرفین مربوطه بتوانند از یک سری واژه ها و اصطلاحات برای پیشبرد گفت و گویشان استفاده کنند. یعنی بتوانند و قادر باشند روی برخی از نکات به توافق و سازش برسند. در حال حاضر، تنها چیزی که می توانم به تو بگویم این است که من شخصی هستم که وظایفم تقریبا شبیه لاماهای پزشک شما در چاکپوری است. مسئولیت رسیدگی به کالبد جسمانی تو را به من سپرده اند تا آنکه تو را به گونه ای آماده سازم تا بتوانی یک سری اطلاعات و دانش مخصوص را در ذهنت به خاطر بسپاری. البته پس از آنکه من تو را آماده پذیرا شدن این اطلاعات دانستم. تا زمانی هم که تو سراپا آکنده از این اطلاعات نشوی، هر گونه بحثی در باره هویت من و این که من چه هستم و از کجا می آیم کاملا بی فایده و پوچ خواهد بود. در حال حاضر، فقط کافی است بدانی هر کاری که ما انجام می دهیم برای خیر و صلاح دیگران است. بدون تردید تو خیلی خشمگین هستی از این که ما دست به کارهایی می زنیم که بنظر خودت نوعی سواستفاده از بدنت است. اما هنگامی که به اهداف و مقاصد ما پی ببری، هنگامی که بفهمی ما چه کسانی هستیم همانگونه که می دانی خودت کیستی و قومت از کجا می آیند، آنگاه نظرت را عوض خواهی کرد. » او با این کلمات، دید من را قطع کرد و من شاهد خروج او از اتاق شدم. من برای باری دیگر، خود را در شب ظلمت و تاریکی روشندلان می دیدم. برای یکبار دیگر با افکارم تنها شدم.\nشب ژرف و تاریکی که یک نابینا در کام آن فرو می رود، شبی بسیار تیره و تاریک است. هنگامی که چشمهای مرا کور کردند، هنگامی که حدقه های مرا خالی کردند و انگشتان کثیف و چرک چینی ها، آنها را از حدقه ها کندند، من براستی شکنجه سختی را متحمل شدم. من حتی با چشمهای غایبم قادر به دیدن بودم – یا دست کم به نظرم می رسید می بینم – من رگه هایی درخشان و طوفان هایی براق یا اشکالی نامشخص دیدم . این حالات، در روزهای بعد نیز ادامه یافت. و حال که به من گفته بودند دستگاهی مخصوص روی عصب بینایی من متصل شده بود، من در مقام باور آوردن به این اظهارات بودم و دلایل زیادی برای این کار داشتم. رباینده من، بینایی مرا قطع کرده بود اما خاطرات آن حس بازیافته، هنوز هم در ذهنم باقی مانده بود. برای باری دیگر، من در سرم این احساس عجیب و متناقض غلغلک و کرخی را تجربه کردم. ممکن است صحبت از یک احساس مشترک غلغلک و کرخی، به نظر مسخره و نادرست برسد، اما این احساسی بود که من تجربه کردم. مرا به آن حالت غلغلک و کرخی رها کرده و تمام آن نورهای عجیب و رقصان و مواج در سرم به تکاپو افتاده بودند.\nبرای لحظاتی چند، من همچنان خوابیده باقی ماندم و هر آنچه را که بر سرم آمده بود، در خیال مرور کردم. این اندیشه به ذهنم خطور کرد که شاید مرده بودم و یا مبتلا به جنون و دیوانگی شده بودم و این که تمام این وقایع، هیچ چیز مگر زاییده تخیلات ذهنی بیمار نیست که در بیهوشی و بیخبری کامل از اطرافش فرو رفته است. در آن لحظات بود که دوران طلبگی من به عنوان یک راهب، به کمکم شتافت. من از تمرینی قدیمی که به اندازه قدمت زمین بود، برای مسیر دادن به افکارم استفاده کردم و از آن یاری خواستم. من به منطقم ترمز آوردم. این به من اجازه داد تا باطن رفیعم جایگزین منطقم بشود. این هیچ ربطی به تخیلات نداشت، بلکه واقعیت محض به شمار می رفت. نیروهایی والا، برای مقاصد و اهدافی عالی از من استفاده خواهند کرد، و ترسها و اضطراب من فروکش می کردند. من دوباره خونسردیم را بازیافتم و برای لحظه ای، ذهنم با همان ریتم و سرعت ضربان قلبم به کار پرداخت. از خودم پرسیدم آیا می توانستم به گونه ای دیگر عمل کنم ؟ آیا تمام احتیاط های لازم برای رویارویی با این عقاید و نظریه های جدید را در نظر گرفته بودم؟ آیا دالایی لامای بزرگوار، سیزدهمین تجلی در روی زمین نیز چنین واکنشی از خود نشان می داد و اگر در چنین موقعیتی قرار می گرفت، عین من عمل کرده بود؟ وجدان من کاملا راحت بود. وظیفه ام هم کاملا مشخص بود. چنانچه من مانند هر راهب خوب و شریف تبتی عمل می کردم، همه چیز به خوبی پیش می رفت. ناگهان صلح و آرامش مرا در بر گرفت و احساس مطبوعی مرا در کام خود فرو برد. درست مانند این بود که رواندازی گرم از جنس پشم گاومیش بر دوش انسان قرار می گرفت و انسان را از سرما محفوظ نگه می داشت. پس از مدتی، نمی دانم چگونه و چطور، در خوابی بسیار عمیق و عاری از رویا فرو رفتم.\nدنیا زیر و رو می شد. همه چیز به نظر در حال صعود و سپس واژگون شدن و سقوط بود. احساس شدیدی که ناشی از حرکت و جنب و جوش بود، به همراه صدایی فلزی مرا از آن حالت سستی بیرون کشید. من تکان خوردم. زمین تکان می خورد. سپس صدای زنگی موسیقایی به گوشم رسید و صدای برخورد چند شیشه به هم که در حال حرکت بودند. سپس به یاد آوردم که تمام این دستگاهها به میز من وصل شده بود. اکنون همه چیز تکان می خورد. صداهایی در اطرافم به گوش می رسید. صداهای تیز، صداهایی آهسته که متاسفانه احساس می کردم از من سخن می گفتند. چه صداهای عجیبی! چقدر با صداهایی که تا بحال یاد گرفته بودم بشناسم فرق داشتند ! میز من به حرکت در آمد اما در سکوت. نه صدای لغزشی، نه صدای خش خشی، هیچ. فقط احساس شناور شدن در هوا را داشتم. به این فکر فرو رفتم که احساس شناور شدن پری سبکبال در هوا که با وزش باد به هر سو می رود، باید دقیقا چنین حسی باشد. سپس حرکت میز تغییر یافت و در مسیری دیگر رفت. بدیهی بود که مرا در امتداد راهرویی به جلو می بردند. ما به سرعت وارد محوطه ای شدیم که انگار سالنی وسیع بود. انعکاس صداها در فاصله ای زیاد نیز به گوش می رسید. حتی می توان گفت، در فاصله ای بسیار بسیار زیاد. سرانجام برای آخرین بار، مرا به جلو بردند که همین باعث حالت تهوع من شد. بالاخره میزی که روی آن دراز کشیده بودم روی چیزی متوقف گشت که به نظر خودم نوعی سکوی صخره ای بود. اما این چگونه ممکن بود؟ آخر چگونه ممکن بود من در جایی حضور داشته باشم که حواسم به من می گفت یک غار است ؟! کنجکاوی من به سرعت آرام شد، یا شاید هم بیش از پیش شدت گرفت؟ من هرگز در این باره، اطمینان کامل پیدا نکردم…\nصدای گفت و گویی بی وقفه به گوش می رسید. این گفت و گو با زبانی صورت می گرفت که برایم کاملا ناآشنا بود. درست همزمان با قرار گرفتن میزی که روی آن خوابیده بودم بر روی آن سکوی صخره ای، دستی شانه مرا لمس کرد و صدای رباینده ام را شنیدم که گفت: « اکنون قصد داریم دید تو را به تو بازگردانیم. حتما به قدر کافی استراحت کرده ای. » صدای خش خش مخصوصی به گوش رسید و سپس صدای روشن شدن دستگاهی. رنگهایی در اطراف من به جنبش در آمدند. نورهایی که مانند رعد و برق بودند و سرانجام از شدتشان کاسته شد و در نوعی طرح و نقشه واحد، مشخص شده و ثبات پیدا کردند. این طرح هیچ معنا و مفهومی برای من نداشت و هیچ احساسی که ارزش گفتن داشته باشد، در من بوجود نمی آورد. من همچنان خوابیده باقی ماندم و از خود پرسیدم این کارها چه معنایی داشت. سکوتی سنگین حکمفرما شد. قادر بودم با حسم، نگاه انسانهایی را بر وجودم احساس کنم. سپس سئوالی پرسیده شد. سئوالی کوتاه، واضح و روشن. انگار شخصی با عصبانیت آن را پرسیده بود، من صدای قدم های رباینده ام را شنیدم که با سرعت به طرف من آمد و از من پرسید: « آیا می توانی ببینی ؟ » گفتم: « من طرحی عجیب می بینم. این طرح هیچ معنایی برایم ندارد. نوعی طرح با خطوط مارپیچی و رنگهایی متحرک و نوری کور کننده است. درست مثل رعد وبرق. این تنها چیزی است که می بینم. »\nرباینده من چیزی زیر لب گفت و به سرعت دور شد. صدای گفت و گویی خفه و وسایلی فلزی که به هم برخورد می کردند، به گوش می رسید. نورها چشمک می زدند و رنگها به حال انفجار در می آمدند و مجموعه ای پدید می آوردند که در جشنی از انواع طرح های عجیب و غریب سرانجام شکلی دقیق و باثبات به خود گرفت. من دوباره قادر به دیدن شدم.\nما در غاری وسیع که حدود هفتاد متر ارتفاع داشت حضور داشتیم. طول و عرض آن از توانایی درک من نیز فراتر می رفت زیرا در تاریکی و ظلمت بسیار غلیظی ادامه پیدا می کردند که بسیار دورتر از میدان دید من بود. آن مکان بسیار عظیم و درست شبیه یک آمفی تئاتر بسیار وسیع بود. جایی که صندلیهای آن به وسیله – آنها را چگونه بنامم؟! – موجوداتی اشغال شده بود که فقط می توانستند به خدایان و شیاطین شباهت داشته باشند. هر چند این صحنه بسیار عجیب می نمود، لیکن شیء باز هم عجیب تر در مرکز این مکان در هوا معلق بود. نوعی گوی بزرگ بود که من بعنوان کره زمین شناختم و در برابر من آهسته می چرخید در حالی که در دوردست نوری آنرا روشن می ساخت. درست مانند نوری که خورشید، با آن زمین را روشن می سازد.\nسکوتی حکمفرما شد. آن موجودات عجیب مرا نگاه کردند و من نیز به نوبه خویش آنان را نگاه کردم. هر چند خود را بسیار کوچک و حقیر و کاملا بی ارزش در برابر این تجمع قدرتمند احساس می کردم. در آنجا مردان و زنانی کوچک حضور داشتند که از هر لحاظ و در کوچکترین جزئیات، کامل و عاری از نقص به نظر می رسیدند. موجوداتی که از لحاظ زیبایی درست مانند خدایان بودند. هاله ای از اخلاص و پاکی و آرامش از وجود آنان ساطع می شد. در بین سایرین، موجوداتی نیز یافت می شدند که دارای شکل و قیافه ای بشری بودند لیکن سرشان به گونه ای عجیب و باور نکردنی مانند سر پرنده، و پوشیده از پر بود. با وجود آن که شکل آنان بشری بود، لیکن دستهایشان دارای حالتی پنجه ای و چنگال دار بود. در آنجا، غولهایی نیز وجود داشت. موجوداتی بسیار عظیم که به گونه ای نامشخص شبیه مجسمه بودند و می توانستند با قد و قامت و هیکل تنومند خود، همراهان کوچکتر را با سهولت له کنند و از بین ببرند. آن غولها، بدون کوچکترین تردید، انسان بودند اما قد و قامتشان از حد تصورات بشری نیز بزرگتر و عظیم تر بود. در آنجا مردان و زنان و همچنین موجوداتی ناشناخته از جنس نر و ماده حضور داشتند. موجوداتی نیز بودند که می توانستند به یکی از این دو گروه تعلق داشته باشند، و یا اساسا به هیچ یک از آن دو گروه وابسته نباشند.\nآنها همه نشسته و مرا خیره می نگریستند، به طوری که سرانجام دستخوش نوعی عذاب و ناراحتی شدم.\nدر گوشه ای، موجودی با چهره ای سختگیر و عبوس و بدنی صاف و خشک نشسته بود. او که لباسی با رنگهایی شاد و متفاوت بر تن داشت، از آرامشی موقر برخوردار بود. درست مانند رب النوعی که در قلمرو سلطنتی خود جلوس کرده باشد. او برای باری دیگر شروع به سخن گفتن به زبانی کرد که برایم ناشناخته بود. رباینده من به سرعت به سمت من شتافت و به جلو خم شد و گفت: « اکنون قصد دارم چیزی در گوشهایت نصب کنم تا آنکه تو نیز قادر به فهمیدن سخنان بر زبان رانده شده در این مکان بشوی. از چیزی نترس! » او لاله فوقانی گوش راستم را در دست گرفت، آن را به سمت بالا کشید در همان حال با دست دیگرش، دستگاه کوچکی را در مجرای شنوایی من فرو کرد. سپس در حالی که باز هم کمی خم می شد همین کار را با گوش چپم تکرار کرد. او دگمه ای کوچک را که به سمت جعبه ای در نزدیک گردن من متصل بود، چرخاند و من قادر به شنیدن اصواتی شدم. همان زبانی که تا پیش از آن لحظه، برایم کاملا ناشناخته بود. متاسفانه فرصتی پیدا نکردم که راجع به این نکته عجیب به تعمق و اندیشه فرو بروم. به خاطر شرایط و اوضاع، ناچار بودم به صداهایی گوش دهم که در اطرافم ایجاد می شد و اکنون، با کمک آن دستگاه قادر به درک آنها شده بودم.\nآری. من دیگر قادر به درک صحبتهای آنان بودم. من قادر به فهمیدن آن زبان بودم! آری، همه چیز بسیار زیبا و عالی بود! اما عظمت و شکوه عقاید و نظرهای بیان شده، به مراتب بیشتر از سطح درک و آگاهی فکری من بود. من هیچ چیز مگر راهبی بینوا نبودم. راهبی که بنا به گفته آنها، از «سرزمین وحشی ها» آمده بود… بنابراین قابلیتهای درک و فهم من کافی نبودند تا به من اجازه دهند معنا و مفهوم آنچه را که می شنیدم، بفهمم، آنهم پس از آنکه تصور کرده بودم دیگر قادر به درک تمام گفته های آنها خواهم بود…\nرباینده من، ظاهرا متوجه ناراحتی من شده و برای باری دیگر به من نزدیک شد و پرسید: «چه شده است؟»\nمن زیر لبی به او گفتم: « تعالیم و آموزشهای من نقایص و کمبودهای بسیار زیادی دارد تا من بتوانم از سخنانی که در اینجا ایراد می شود، چیزی درک کنم، به استثنای کلمات و واژه هایی بسیار ساده و روزمره. چیزهایی که من هم اکنون شنیدم، کوچکترین معنا و مفهومی برای من ندارند. من قادر به درک افکار و اندیشه هایی این چنین والا نیستم! » مرد رباینده، پس از ابراز ناراحتی، قیافه ای نگران و اندیشناک گرفت و با گامهایی مردد به سمت شخصی رفت که ظاهرا از اهمیت خاصی برخوردار بود و لباسهایی بسیار باشکوه بر تن داشت و در کنار صندلی آن شخصیت مهم و اصلی ایستاده بود. مکالمه ای با صدای آهسته آغاز شد سپس آن دو شخصیت، آهسته به سمت من آمدند.\nمن کوشیدم گفت وگوی آنان را که می دانستم موضوع اصلیش خودم بودم، درک کنم. اما فایده ای نداشت. رباینده من خم شد و در گوشم زمزمه کرد: « ممکن است به سرهنگ توضیح بدهی دچار چه مشکلی هستی؟! »\nمن گفتم: « به سرهنگ؟ من حتی نمی فهمم این لغت چه معنایی دارد! » تا به حال، تا آن اندازه احساس کمبود و جهالت نکرده بودم. احساس سرخوردگی و خجالت کامل می کردم. هرگز تا به حال، به آن اندازه خود را نا آشنا با محیط اطرافم احساس نکرده بودم. آن شخص که سرهنگ نامیده می شد، تبسمی آشکار ساخت و به من گفت: « آیا چیزهایی را که به تو می گویم می فهمی؟ »\nپاسخ دادم: « بله خوب می فهمم عالیجناب. با این حال من از تمام سخنانی که آن شخصیت عالی مقام و ارجمند بر زبان راندند، مطلقا هیچ چیز نفهمیدم. من اصلا قادر به درک موضوع مورد بحث شما نیستم. افکار و عقاید و نظرهایی که اظهار می شوند، از سطح درک و آگاهی من فراتر هستند. » او سرش را جنباند و پاسخ داد: « بدیهی است که تقصیر از مترجم خودکار ما است. این دستگاه برای متابولیسم بدن تو ساخته نشده. همین طور هم با امواج مغزی تو آشنایی ندارد. مهم نیست! پزشک جراح عمومی، یا همان شخصی که تو او را «رباینده ات» می نامی، تمام این کارها را روبراه خواهد ساخت به طوری که تو را برای جلسه آینده آماده کند. این یک تاخیر ناچیز است و من آن را به دریاسالار توضیح خواهم داد. »\nاو با تکان دادن سرش به گونه ای دوستانه از من خداحافظی کرد و خود را به کنار آن شخصیت عالیرتبه و مهم رساند. دریاسالار ؟ از خود پرسیدم که دریاسالار چه معنایی داشت؟ سرهنگ چه معنایی داشت؟ این واژه ها کوچکترین مفهومی برای من نداشتند. من قیافه ای متین و موقر گرفتم و منتظر بقیه وقایع شدم. آن شخص که سرهنگ نام داشت به آن شخصیت عالیرتبه نزدیک شد و آهسته با او صحبت کرد. همه چیز به نظر با حالتی بسیار آرام و موقر پیش می رفت. آن شخصیت عالیرتبه سرش را به علامت تصدیق جنباند و سرهنگ هم به مردی که جراح عمومی نام داشت اشاره کرد تا نزدیکش بیاید. پزشک که کسی مگر رباینده من نبود، به جلو رفت و گفت و گویی جدی سر گرفت. در پایان رباینده من، دست راستش را به سرش برد و حرکت عجیبی از خود نشان داد. من این حرکت را قبلا هم دیده بودم. او سپس چرخی زد و به سرعت به من نزدیک شد، در حالی که به شخصی که ظاهرا خارج از میدان دید من حضور داشت، علامتی می داد.\nآن گفت و گو بدون لحظه ای توقف ادامه یافت. مردی تنومند و درشت هیکل ایستاده بود و من احساس کردم که او سرگرم صحبت از موضوعی بود که در ارتباط با جیره بندی غذایی بود. زنی عجیب برخاست و به ناگهان پاسخی سریع ارائه کرد که ظاهرا نوعی اعتراض شدید بر علیه سخنان آن مرد بود. چهره آن زن عجیب به سرخی گرایید و دوباره نشست. آن مرد، کماکان با قیافه ای بی دغدغه به سخنانش ادامه داد. رباینده من، به سمت من آمد و زیر لب گفت: « تو مرا بی آبرو ساختی. من که گفته بودم تو نادانی وحشی هستی. » او با عصبانیت، آن لوله ها را به سرعت از گوشم بیرون کشید و با حرکتی دیگر کاری انجام داد که قوه بینایی من برای مرتبه ای دیگر از بین رفت.\nاحساس کردم دوباره در هوا بلند شدم و دور شدن آن میز متحرک را از آن غار بزرگ حس کردم. بدون کوچکترین ملایمت و دقتی مرا با تمام تجهیزاتی که به میز متحرکم وصل بود در امتداد راهرویی به جلو راندند. دوباره صداهایی از جمله باز و بسته شدن دری فلزی به گوشم رسید و دوباره متوجه شدم که مسیر حرکتم را تغییر دادند و دستخوش احساس نامطبوع سقوط از یک نقطه بلند شدم. میز من با خشونت تمام با کف زمین برخورد کرد و حدس زدم که دوباره به همان سالن فلزی بازگشته ام که در وهله نخست در آن حضور داشتم. صداهای خشکی به گوشم رسید. صدای خش خش پارچه و دور شدن قدم های پا را نیز شنیدم. در فلزی لغزید و مرا برای باری دیگر با افکارم تنها گذاشتند. این اوضاع چه معنایی داشت؟ دریاسالار که بود؟ سرگرد که بود و چرا به رباینده من نام پزشک جراح عمومی را داده بودند؟ مهمتر از همه، آنجا کجا بود؟ چه مکانی به شمار میرفت ؟ تمام این ماجرا از میزان درک و فهم من فراتر میرفت. بیش از اندازه فراتر از سطح آگاهی من بود… من روی آن تخت، با گونه هایی برافروخته و بدنی در آتش، دراز کشیده ماندم. از این که تا آن اندازه کم، اوضاع اطرافم را درک کرده بودم احساس خجلت و سرخوردگی می کردم. بدون کوچکترین تردید، من مانند نادانی وحشی عمل کرده بودم. آنها نیز مسلما همین فکر مرا کرده بودند. از این که باعث بی آبرویی و سرافکندگی همنوعانم، بویژه راهبان شده بودم عرقی سرد بر تنم نشسته بود. آنهم به چه دلیل؟ فقط به این دلیل که در موقعیتی قرار گرفته بودم که کوچکترین مطلبی از سخنان اطرافیانم را درک نکرده بودم. احساس ناراحتی زیادی می کردم… من همانجا دراز کشیده و غرق در اندوه و بدبختی خود بودم و در میان هزاران فکر سیاه و نامربوط و شرم آور، دست و پا می زدم. حدس می زدم. حدس می زدم که برای این اشخاص ناشناس، ما هیچ چیز مگر موجوداتی بی تمدن بیش نبودیم. من آنجا دراز کشیده، و عرق میریختم…\nصدای باز شدن در به گوشم رسید. صدای خنده هایی خفه و گفت و گویی فضای اتاق را پر کرد. باز دوباره سر وکله آن دو زن ملعون پیدا شده بود! آنها سرشار از شوق کار و فعالیت، برای باری دیگر روانداز مرا کنار کشیدند و به پهلو خواباندند. سپس زیر بدنم، ملافه ای بسیار سرد پهن کردند که آغشته به ماده ای چسبناک بود و سپس با حرکتی سریع و خشن، مرا به پهلوی دیگرم چرخاندند. من صدای خشک دیگری شنیدم. انگار شخصی پرچمی را باز کرده و مشغول تکان دادن آن شده بود. کمی دورتر از من، شخصی لبه ملافه مرا می کشید. برای لحظه ای، دوباره ترسیدم نکند مرا از روی میز بر زمین بیندازند. دستهایی زنانه مرا با چیزی که بیشتر شبیه یک گونی زبر و قدیمی بود، پاک کردند.\nزمان می گذشت. کاسه صبرم لبریز می شد و دیگر طاقتم تمام می شد. با این حال کار زیادی از دستم ساخته نبود. مرا با دقت تمام بی حرکت ساخته بودند تا در احتمال بروز چنین حالاتی، قادر به انجام هیچ کاری نباشم. در آن لحظه ، کاری بسیار خشونت آمیز با من آغاز شد. این باعث گردید تا قبل از هر چیز به وحشت بیفتم که نکند قصد شکنجه دوباره مرا دارند. آن زنها، بازوها و پاهای مرا محکم گرفتند آنها را خم کردند وسپس در تمام زوایای ممکن آنها را خم و راست کردند. دستهایی سفت و محکم با ماهیچه های بدنم وارد تماس شدند و طوری به مشت ومال دادن من پرداختند که انگار شخصی قصد ورز دادن خمیری را داشت.\nانگشتان سفت آن شخص طوری وارد پوست و گوشت من می شدند که نفسم از درد بریده می شد. پاهایم را بسیار باز کردند در حالیکه همان زنها که هنوز هم دست از پر حرفی های بیهوده شان برنداشته بودند، چیزی را وارد پاهایم کردند که مانند دو آستین دراز پشمی بود. آنها این پوشش را تا بالای رانهایم بالا کشیدند. سپس مرا از قسمت گردن گرفتند به طوری که با کمر خمیده به جلو خم شدم و نوعی پوشش روی قسمت بالاتنه بدنم قرار دادند که در قسمت سینه و شکم بسته می شد.\nخمیری کف دار و عجیب روی موهای من ریخته شد و بی درنگ صدای وزوز جهنمی و بلندی یه گوشم رسید. این صدای گوشخراش چنان به مغز استخوانهایم نفوذ می کرد که سرانجام طاقت نیاوردم و دندانهایم به لرزه افتادند ( البته همان دندانهای کمی که پس از گذشتن از زندان چینی ها و شکسته شدن آنها توسط آن موجودات شیطانی، هنوز برایم باقی مانده بود ) احساس کردم سرم را تراشیدند و این مرا به یاد گاومیش هایی انداخت که در فصل مخصوص، بر زمین خوابانده می شدند تا پشمشان را بچینند. لوله ای که سطح آن بسیار زمخت و خشن بود، به طوری که پوست سرم در هنگام تماس با آن تا اندازه ای مجروح شد، روی سرم گذاشته شد. در برای باری دیگر باز شد و صدای اشخاصی به گوشم رسید. یکی از آن صداها برایم آشنا بود. صدای رباینده ام بود. او به من نزدیک شد و در حالیکه با زبان خود من تکلم می کرد گفت: « ما قصد داریم مغز سرت را باز کنیم. لازم نیست از چیزی واهمه داشته باشی. ما قصد داریم الکترودهایی در داخل … » کلمات بعدی او کوچکترین معنا و مفهومی برای من نداشت. فقط این را می دانستم که قرار است در شکنجه ای عظیم فرو بروم، بدون آنکه قدرت انجام کاری را داشته باشم.\nبوی عجیبی در فضای اتاق به مشامم رسید. زنها دست از پرحرفیشان برداشتند. در واقع هر نوع مکالمه ای متوقف شد. صدای برخورد وسایلی فلزی به گوش می رسید، سپس جاری شدن نوعی مایع و سپس سوزش چیزی بسیار تیز را در ماهیچه دست چپم احساس کردم.\nبینی مرا محکم گرفتند و نوعی وسیله عجیب را از یکی از سوراخهای بینی ام به سمت پایین، یعنی به داخل حنجره ام فرو کردند. یک سری سوزش های متعدد که از سوزنهایی بسیار تیز ایجاد می شد، در جمجمه سرم احساس کردم و سرم بی درنگ بی حس شد. صدای سوتی تیز به گوشم رسید و ماشینی وحشتناک به استخوان سرم نزدیک شد و شروع به کار کرد. به گمانم سرگرم اره کردن قسمت عقب مغزم بود. این دستگاه وحشتناک و مرتعش که صدایی نابهنجار داشت، به یک یک سلولهای بدنم نفوذ می کرد و باعث رنج و ناراحتی من می شد. احساس می کردم که تمام استخوانهای بدنم زبان به اعتراض گشوده و همه در نوعی هماهنگی مرتعش شده بودند. سرانجام، پس از آنکه احساس بهتری پیدا کردم دریافتم که تمام قسمت فوقانی سرم را جدا کرده بودند، به استثنای قسمتی کوچک که تمام کاسه مغزم را به بقیه سرم متصل نگه می داشت. من اکنون در حالتی از وحشت و اضطراب به سر می بردم. ترسم از نوعی بسیار عجیب بود زیرا هر چند در اوج ترس و اضطراب به سر می بردم، مصمم شده بودم که حتی به مرگ هم اجازه ندهم مرا از خود بیخود کرده و باعث حرف زدن من بشود.\nاکنون احساساتی عجیب مرا در بر می گرفت. من بی هیچ دلیل معتبری، شروع به کشیدن جیغی بلند و طولانی کردم: « آه…! » سپس انگشتانم دچار حرکاتی بی اراده و عصبی شدند. سپس غلغلکی در یکی از سوراخهای بینی ام احساس کردم و مجبور گشتم که عطسه ای ناگهانی بکنم اما نتوانستم این کار را انجام دهم. اما عاقبت بدتری در انتظارم بود. ناگهان در برابر من، پدر بزرگ مادریم نمایان شد. او لباس کارمندان دولتی را بر تن داشت و با لبخندی ملایم که تمام چهره اش را نورانی می ساخت با من سخن می گفت. من او را تماشا کردم اما ناگهان شوک عجیبی در وجودم پدید آمد: من نمی توانستم او را ببینم، زیرا چشمهایی که با آنها بتوانم این کار را بکنم نداشتم! پس این چه نوع سحر و جادویی بود؟!\nفریادی از تعجب کشیدم در حالی که تصویر پدر بزرگم از مقابلم محو می شد. رباینده من، به سمت من آمد و پرسید: « چه خبر شده؟ » من در مقام توضیح اوضاع بر آمدم. اما او فریاد زد: « آه! این که چیزی نیست ! ما فقط سعی داریم بعضی از مراکز مغزی تو را تحریک کنیم تا آنکه بتوانی بهتر از پیش اوضاع اطرافت را درک کنی. ما مشاهده می کنیم که تو دارای قابلیت های چشمگیری هستی، اما متاسفانه تو را از همان کودکی به جهالت و نادانی سوق داده، و از همان آغاز تو را در خرافات پرورش داده اند. این امر، هیچ کمکی برای باز کردن ذهن تو به جهان اطرافت نکرده است. ما داریم همین کار را برای تو انجام می دهیم. » زنی همان آلتهای مخصوص شنیدن را به گوشم فرو کرد و با خشونتی که این کار را انجام می داد، ثابت می کرد که به سهولت قادر است میخ های مخصوص یک چادر صحرایی را در زمینی خشک و سنگی نیز فرو کند. صدایی به گوش رسید و من موفق شدم آن زبان عجیب را بفهمم. منظورم این است که آن را کاملا می فهمیدم. واژه هایی مانند لایه خارجی مغز، ضمیمه نخاع و فعالیتهای روانی و همچنین بسیاری از واژه های دیگر پزشکی اکنون برایم کاملا مفهوم بودند و من به خوبی از معنا و چیزهایی که شامل حال آنها می شوند، مستحضر و با خبر شده بودم. آنها سعی داشتند ضریب هوشی مرا بالا ببرند و من به خوبی منظور آنان را از این کار می فهمیدم و از قصد و انگیزه آنان مطلع بودم و درک می کردم این کارها به چه معنایی است. اما به هر حال امتحانی بسیار دشوار بود. آزمونی بسیار خسته کننده . برای من به نظر می رسید که زمان از حرکت ایستاده بود. به نظرم می رسید که اشخاص زیادی در اطرافم مشغول رفت و آمد بودند و هیچ یک از آنان ساکت و خاموش نبودند و دائما در حال حرف زدن بودند. کل این ماجرا برایم کسل کننده و ملال انگیز شده بود. فقط آرزو داشتم از آن اتاق بیرون بروم و آن مکان عجیب را ترک کنم. مکانی که قسمت فوقانی سرم را گشوده بودند. درست مانند کلاهک یک تخم مرغ سفت بلند شده بود.\nالبته شایان ذکر است که من هرگز یک تخم مرغ سفت ندیده بودم ، زیرا تخم مرغ فقط مخصوص تاجران و کسانی بود که دارای پول و دارایی بودند نه راهبان فقیر و بدبختی که فقط به خوردن تسامپا قناعت می کردند.\nگهگاه اشخاص، اظهارنظرهایی می دادند و یا سوالاتی از من می پرسیدند، مانند اینکه حالم چطور است؟ آیا این کار بخصوص باعث ایجاد درد در من می شد؟ آیا چیزی در برابر پرده ذهنم دیده بودم؟ چه رنگی مشاهده کرده بودم؟ رباینده من در کنار من حضور داشت و برایم توضیح داد که آن اشخاص درصدد تحریک کردن بسیاری از مراکز عصبی من هستند و این که در طول این آزمایش من می بایست انواع احساسات را تجربه می کردم و ممکن بود به وحشت بیفتم. من به او توضیح دادم: « به وحشت بیفتم؟ من در تمام طول این مدت در وحشت به سر برده ام. » او شروع به خندیدن کرد و تصادفا به من گفت که پس از این آزمایشات، من محکوم بودم در تمام طول عمری دراز، به صورت راهبی گوشه نشین به زندگی ادامه دهم. این به دلیل هجوم حواس های بیدار شده و دقیق تر من بود. سرنوشت من از آن پس به شکلی بود که او برایم پیشگویی کرده بود. او به من توضیح داد که هیچ کس هرگز با من زندگی نخواهد کرد و این وضعیت تا اواخر زندگیم ادامه خواهد یافت. او گفت کمی پیش از مرگم، مرد جوانی به دیدنم خواهد آمد تا تمام این دانش و اطلاعات را در ذهن خود به خاطر بسپارد. او وظیفه داشت این اطلاعات را روزی برای جهانیان و مردمی ناباور و بدبین فاش کند.\nسرانجام پس از مدتی که به نظرم یک عمر به طول انجامید، استخوان جمجمه سرم را دوباره روی مغزم قرار دادند. برای اتصال دو قسمت مغزم، آنها از گیره های عجیبی از جنس فلز استفاده کردند. سپس نواری پارچه ای به دور سرم بستند و همه به استثنای یک زن اتاق را ترک گفتند. آن زن در کنار بالین من نشست. بنابر صدای کاغذی که به گوشم می رسید، کاملا بدیهی بود که آن زن، به جای رسیدگی و تمرکز به کارش، سرگرم مطالعه بود. سپس صدای ملایم افتاده شدن کتابی را بر روی زمین شنیدم و بعد هم خرناس ملایم زنانه. در آن هنگام بود که من نیز تصمیم گرفتم به خواب بروم.\nPosted on مارس 15, 2011, in فرزانه گوشه نشین, لوبسانگ رامپا. Bookmark the permalink.\t5 دیدگاه.\nمحمد | مارس 17, 2011 در 12:14 ق.ظ.\nmoody | مارس 20, 2011 در 11:11 ق.ظ.\nدارماشخصیتی که ما با آن زاده شده ایم، به ما عطا شده است. این هدیه را به مناسبت تولدمان به ما می دهند. کشف هدیه ای که با آن زاده شده ایم، یعنی پی بردن به هدف و مقصود ما از آمدن به زندگی، یک روند است و نیاز به زمان و ریختن لایه های منیّتی دارد این لایه ها نقش بی همتایمان را پوشانده است. اهر یک از ما رسالتی داریم که هیچکس در این سیاره ندارد. شاید رسالت تو آن باشد که مردم را التیام بخشی، یا به دیگران آموزش دهی، یا به آنها توجه و رسیدگی کنی و یا درمانی برای سرطان بیابی. شاید ارتباط برقرار کردن با مردم، یا رسیدگی به فرزندان و یا هرگونه خلاقیت دیگری موهبت ویژه ی تو باشد. هر هدف و هر منظوری که داشته باشیم، اگر خود را متعهد کنیم که آن رابیابیم و برآورده سازیم، شادمان و آکنده از شور و شوق می شویم. امفهوم » دارما » یا هدف، بر این مبنا استوار است که هیچ بخش اضافی در هستی وجود ندارد. هر یک از ما با نگرش و استعداد ویژه ای به دنیا می آییم که ما را قادر می سازند تا وجهی از شعور و خرد طبیعی را که پیش از این هیچگاه ابراز نشده است، شکوفا کنیم. اهنگامی که در دارما زندگی می کنیم به خود و آنانی که از انتخابهای ما تأثیر می پذیرند، خدمت می کنیم. انشانه ی زیستن در دارما آن است که نخواهیم زندگی متفاوت با آنچه اکنون داریم داشته باشیم یعنی حتی اگر یک روز به آخر عمرمان مانده باشد از ما بپرسند چه کاری را دوست داری در آخرین روز انجام دهی ؟ بگوییم همان که اکنون انجام می دهم. ایکی از بزرگترین خدماتی که می توانیم برای دیگران انجام دهیم اینست که آنان را در یافتن دارمایشان حمایت کنیم. این یکی از مهمترین نقشهایی است که پدر و مادر در زندگی فرزندان خود به عهده دارند. ااگر اکنون نمی دانید دارما یا هدف و منظورتان چیست، نترسید. روی خود، کار کنید و به نداهایی که از درونتان می شنوید، اعتماد کنید. انداهای درونی، شما را به سوی انجام رسالت و در نتیجه ایجاد احساس رضایت و خشنودی هدایت می کنند. بیشتر اوقات مردم به الهامات و راهنماییهای درونی خود بی توجه هستند و آن بخش از وجودشان را که از همه مفیدتر است، خاموش می کنند. هنگامی که میدانیم باید کاری را انجام دهیم، اما پیوسته کار دیگری می کنیم، روح خود راخفه و جوهر وجودمان را انکار می نماییم و در نتیجه برایمان دشوار می شود که به الهامات خود پی ببریم. بیشتر ما در لحظاتی حداقل گوشه ای از رسالت خود را دیده ایم، اما به دلایل گوناگون انتخاب کرده ایم که آنرا دنبال نکنیم و اکنون که فکر می کنیم آماده ایم تا آنرا ببینیم و عملی سازیم، نمی توانیم به چنگش آوریم. باید به آن بخش از وجودمان که تلاش می کند ما را به سوی هدف والای زندگیمان هدایت کنیم گوش کنیم و از این بخش بخواهیم که بیدار شود و ما را هدایت نماید تا نهایت تلاشمان را بکار بریم. از راهنمایان درونی خود بخواهیم که هدف و منظور زندگیمان را به ما نشان دهند. باید پرده از روی رسالت شخصی خود برداریم و به یاد داشته باشیم که برای زنده بودن ما دلیلی وجود دارد. ابسیاری از مردم از ترس آنکه مبادا به هدف زندگی خود نرسند، آنرا انکار می کنند. آنها به جای روبه رو شدن با آنچه به گمانشان آینده ای دست نیافتنی است، انتخاب می کنند که دارمای خود را نببینند. بسیاری از مردم پذیرفته اند که هیچگاه هدیه ی بی همتای خود را نیابند. اما باید برای یافتن هدف زندگی خود تلاش کنیم. ما باید دارمای خود را بیابیم این حق مسلم ما و تنها راه رسیدن به رضایت درونی است. تنها مانعی که بر سر راه ما قرار دارد محدودیتهای ذهنی ماست. ا ارسالی از موسسه ی بین المللی کلام زند\nyou are in dahrma\nmaya | ژوئیه 3, 2013 در 12:01 ق.ظ.\nواقعا نوشته ی زیبا و پر غنایی بود مودی عزیز.\nkamora | مارس 22, 2011 در 1:06 ب.ظ.\nممنون ازیتای عزیز مشتاق خوندن ادامه این کتاب هستم. من سعی میکنم تا فردا مطلب پگی کین رو اماده کنم و به خاطر تاخیر طولانی که پیش اومد امیدوارم همه من رو ببخشید. اگه به خزنده های عزیز! علاقه دارید حتما این متن رو بخونید و در غیر این صورت شاید این مطلب به مذاق عده ای خوش نیاد. البته اکثرا اینجا این مبحث رو قبول کردند ولی این مطلب به دین و اعتقادات هم کشیده میشه.در هر صورت سعی میکنم زودتر این مطلب رو اماده کنم.\nمحمد | مه 25, 2012 در 10:05 ب.ظ.


چگونه باید از اجلاس‌های غارتگر اجتناب کرد؟ - آجیل پژوهش\nصفحه اصلی/مقاله‌های آموزشی/مهارت‌های پژوهشگری/چگونه باید از اجلاس‌های غارتگر اجتناب کرد؟\nسواد اطلاعاتیمهارت‌های پژوهشگری\nمقاله‌ای که در یک کنفرانس دانشگاهی و علمی ارائه می‌شود، پژوهش شما را با مخاطبان گسترده‌تری به اشتراک می‌گذارد و وجهه بین‌المللی شما را ارتقا می‌بخشد - خوب، یا حداقل یک مشروعیت می‌دهد. شرکت یا حضور در یک کنفرانس غارتگر می‌تواند برعکس عمل کند، پس مهم است که کنفرانس‌های خود را عاقلانه انتخاب کنید.\nدکتر مریم اسدی ارسال به ایمیل 15 خرداد 1399\n0 352 زمان تقریبی مطالعه 2 دقیقه\nمقاله‌ای که در یک کنفرانس دانشگاهی و علمی ارائه می‌شود، پژوهش شما را با مخاطبان گسترده‌تری به اشتراک می‌گذارد و وجهه بین‌المللی شما را ارتقا می‌بخشد – خوب، یا حداقل یک مشروعیت می‌دهد. شرکت یا حضور در یک کنفرانس غارتگر می‌تواند برعکس عمل کند، پس مهم است که کنفرانس‌های خود را عاقلانه انتخاب کنید.\nکنفرانس غارتگر چیست؟\nیک کنفرانس غارتگر کنفرانسی است که فقط برای کسب درآمد است. آن‌ها توسط شرکت‌های تجاری سازمان‌دهی شده‌اند که هیچ ارتباطی با یک سازمان / انجمن / موسسه تحقیقاتی معتبر ندارند. عناوین آن‌ها مانند “کنگره جهانی علوم انسانی” یا “کنفرانس بین‌المللی تجارت و اقتصاد” گسترده است و نویدهای بزرگ می‌دهند و درصد پذیرش مقاله و چکیده آن‌ها بالاست. آن‌ها اغلب در شهرهای تفریحی گران‌قیمت یا با مقاصد گردشگری مشهور برگزار می‌شوند. کنفرانس‌های غارتگر خوب از پول‌های شرکت‌کنندگان سود می‌برند.\nدعوت به کنفرانس‌های غارتگر معمولاً به‌صورت ایمیل‌های ناخواسته صورت می‌گیرد. ایمیل‌های پر از اشتباهات املایی و گرامری، باعث می‌شود اعتبار این رویداد را نشان دهد و شما را کاملاً دل‌نشین و مجیزگویانت خطاب کند. غالباً از شما دعوت می‌شود درباره موضوعی که مربوط به تحقیقات شما نیست صحبت کنید ، یا رئیس پنل شوید یا سخنران اصلی باشید. این کنفرانس به‌دروغ ادعا می‌کند که آثار، داوری همتاشده یا قول می‌دهند فرایند داوری بسیار کوتاه باشد.\nاگر می‌خواهید مشخص کنید که آیا این دعوت‌نامه از کنفرانس غارتگر است، از خودتان سؤال‌های زیر را بپرسید:\nآیا این کنفرانس در حوزه شماست؟\nآیا به نظر می‌رسد این کنفرانس یک رویداد اتفاقی است؟ کنفرانس‌های معتبر سالیانه برگزار می‌شوند. بررسی‌هایی را انجام دهید تا ببینید که آیا می‌توانید اطلاعاتی از برنامه سال قبل را پیدا کنید یا خیر؟\nچه کسی این همایش را برگزار می‌کند؟ آیا این یک موسسه انتفاعی است؟ اگر چنین است ، آیا ارتباطی با یک سازمان تحقیقاتی / انجمن / موسسه معتبر دارد؟\nچه نوع هزینه‌هایی برای حضور در کنفرانس لازم است؟ آیا برگزارکننده‌ها سعی می‌کنند هزینه‌های ثبت‌نام را با اقامت، وعده‌های غذایی و مسافرت همراه کنند؟\nآیا این همایش ادعا می‌کند که چکیده‌ها و مقالات را داوری همتا می‌کند؟\nآیا این همایش داوری در کمترین زمان یا نرخ پذیرش بالایی را تبلیغ می‌کند؟\nآیا این کنفرانس تضمین می‌کند که مقالات در مجموعه مقالات منتشر خواهد شد؟ آیا تاکنون مقالاتی از این مجموعه مقالات کنفرانس گذشته آن خوانده‌اید؟\nآیا موضوع بسیار گسترده به نظر می‌رسد یا برگزارکنندگان در تلاش هستند تا زمینه‌های مختلف را در یک رویداد ترکیب کنند؟\nآیا دعوت‌نامه الکترونیکی از یک فراهم‌کننده ایمیل رایگان مانند Gmail آمده است؟\nآیا برگزارکننده کنفرانس، امسال چندین کنفرانس دیگر را در همین موضوع برگزار می‌کند؟\nبه‌خودی‌خود، هیچ‌کدام از این عوامل تضمین نمی‌کند که کنفرانسی غارتگر باشد. بااین‌حال، اگر به چندین سؤال پاسخ “بله” دادید، باید با احتیاط عمل کنید. قدم بعدی خوب، این است که از یکی از اساتید یا همکاران خود سؤال کنید که آیا از این همایش اطلاع دارند یا قبلاً در آن شرکت کرده‌اند. کنفرانس‌هایی که در آن شرکت می‌کنید باید وجهه شما را بالا ببرد و تحقیقات شما را به سمت مخاطبان صحیح ترویج دهند. ارزیابی دقیق کنفرانس قبل از تصمیم‌گیری برای ارسال، ارزش آن را دارد.\nسواد اطلاعاتی کنفرانس جعلی کنفرانس غارتگر مهارت پژوهشگری\nچطور همیشه ایده ناب برای تولید محتوا و موضوع پژوهش داشته باشیم؟\nمجله ربوده‌شده چیست و چگونه باید از آن اجتناب کرد؟


کیا ریو 2018 سدان و هاچ بک با ظاهری جذاب معرفی شد - زومیت\nچهار شنبه, ۲۳ فروردین ۱۳۹۶ ساعت ۲۳:۵۶\nپاییز سال قبل، کیاموتورز در نمایشگاه خودروی پاریس خبر از عرضه‌ی نسل جدید ریو دارد و حالا این خودرو با طراحی جدید، برای فروش در بازار جهانی آماده می‌شود. ریو، پس از پیکانتو ارزان‌ترین محصول در سبد این خودروساز کره‌ای خواهد بود.\nنسل اول کیا ریو، در سال ۲۰۰۰ رونمایی و تا سال ۲۰۰۵ در کره تولید شد. این خودرو با تغییر در بدنه و به صورت استیشن در اروپا و امریکا نیز حضور داشت؛ اما از سال ۲۰۰۵ به ایران وارد و به مدت ۷ سال، بدون ایربگ و ترمز ABS، توسط سایپا عرضه شد. جالب است بدانید که این خودرو با همان شکل و شمایل همچنان در کشور اکوادور تولید می‌شود. نسل سوم ریو، هم‌اکنون به تعدادی محدود وارد کشورمان شده است، اما حالا می‌توان به حضور نسل چهارم این خودرو نیز امیدوار بود. مانند نسل سوم، مدل جدید ریو در دو کلاس بدنه‌ی صندوقدار و هاچبک طراحی شده است. نسبت به قبل سطح فناوری‌های به کار رفته در ریو، بهبود یافته و با پیشرانه‌ای مناسب، ایمنی بالاتری هم دارد.\nاورث هدریک، مدیر بخش امریکای کیاموتورز (KMA) به خبرنگاران گفت:\nقیمت تمام شده، همیشه برای کیا اهمیت داشته است. مدل جدید ریو در دو تیپ سدان و پنج‌در، علاقه‌مندان خرید یک خودروی اقتصادی در سایز متوسط را جذب می‌کند؛ اما چیزی فراتر از یک محصول کوچک و ارزان‌قیمت، در اختیار آن‌ها می‌گذارد. نسل چهارم ریو، در طراحی ظاهری بهبود چشم‌گیری نسبت به مدل قبلی دارد و علاوه بر فناوری‌های مدرن، راحتی و آرامش بالایی ارائه می‌کند. با قیمتی که برای ریو پرداخت می‌شود، سطح توقع از یک خودروی کوچک افزایش می‌یابد.\nزبان طراحی جدید کیا، که به دماغ ببر (Tiger Nose) شهرت یافته است، به خوبی در مدل جدید ریو نیز دیده می‌شود. جلوپنجره و چراغ‌های جلو کاملا شبیه به مدل‌های جدید پیکانتو و سراتو هستند، ضمن اینکه با بدنه‌ی کوچک خودرو، هماهنگی مناسبی دارند. ابعاد ریو در مدل جدید، تفاوت زیادی با نسل قبل ندارد و به نظر می‌رسد در شاسی و پلت‌فرم، یکسان باشند. مدل سدان ۴.۴۷ متر طول دارد که نسبت به قبل ۱.۵ سانتیمتر بزرگ‌تر شده است و مدل هاچبک ۴.۰۶ متر است که تفاوت چندانی با نسل سوم ندارد.\nفضای داخلی در مدل جدید، بسیار بهتر از قبل به نظر می‌رسد و با حضور نمایشگر ۷ اینچی، مدرن و هماهنگ با خودروهای روز جهان است. ناوبری ماهواره‌ای و سیستم صوتی با ۶ اسپیکر، در این کلاس قیمت کاملا راضی کننده خواهد بود، ضمن اینکه ریو، توانایی ارتباط با تلفن‌های هوشمند از طریق بلوتوث، AUX، رابط اندروید‌اتو (Android Auto ) و اپل کارپلی را نیز دارا است.\nایمنی ریو در حالت استاندارد با ۶ ایربگ تامین می‌شود که ۴ کیسه‌ی هوا در جلو و باقی به صورت پرده‌ای در عقب هستند. دوربین دنده‌ی عقب، کروز کنترل، ترمز خودکار با جلوگیری از برخورد، حفظ سکون خودرو در شیب و سیستم هوشمند حفظ تعادل خودرو، آپشن‌های انتخابی خواهند بود. کیا عنوان کرده است که رینگ‌های اسپرت ۱۵ اینچ و ترمز ABS روی هر چهار چرخ، به طور استاندارد روی ریو قرار خواهد گرفت.\nقیمت نهایی ریو هنوز مشخص نیست؛ اما بعید است که افزایش قیمتی در پی داشته باشد. هر مدل، در سه تیپ LX، S و EX عرضه می‌شوند که در نوع پیشرانه و سطح آپشن‌ها متفاوت هستند. مانند گذشته، قوی‌ترین پیشرانه روی نسخه‌ی EX وجود خواهد داشت که شامل موتور ۱.۶ لیتر با قدرت ۱۳۰ اسب بخار با گشتاور ۱۶۱ نیوتن‌متر است. این مدل از ریو، چنانچه با آپشن‌های کامل مثل رینگ‌های اسپرت ۱۷ اینچ همراه شود، حدود ۱۹ هزار دلار قیمت خواهد داشت و ظرف ۱۰ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد. ارزان‌ترین مدل ریو با نام LX، پیشرانه‌ی ۱.۲ لیتری با حدود ۹۰ اسب بخار قدرت به همراه دارد که برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت بیش از ۱۲.۵ ثانیه زمان می‌برد و با آستانه‌ی قیمت ۱۵ هزار دلار فروخته خواهد شد.


پخش دو نوبته حماسه گلسرخی از رادیو "پیک ایران" یک حادثه نبود، سرآغاز فصل جدیدی در جنبش چپ ایران بود. فصل فاصله گیری از ماجراجوئی های انقلابی و به آتش کشیدن خویش. فصل آغاز شده بود، اما تا رسیدن آن، حتی به نیمه پایانی خود نیز هنوز قربانیانی در راه بودند. حماسه گلسرخی را "رحمان هاتفی" زمانی نوشت که هنوز سازمان "نوید" اعلام حضور نکرده بود و با همان نام "گروه آذرخش" فعالیت می کرد و به همین دلیل هم ارسال کننده این نوشته "سیامک" از گروه "آذرخش" اعلام شد. رجعت به رادیو پیک ایران از سال 50 آغاز شده بود، اما از سال 52 و 53 این رجعت شتاب گرفت. بی شک یکی از مطالب و گزارش های شنیدنی این رادیو که شنوندگان بسیاری را به گوش دهندگان هر شب "پیک ایران" تبدیل کرد، حماسه "گلسرخی" بود. ادامه\nاول محرم امسال را یک روز عقب کشیدند تا راهپیمائی 22 بهمن تق و لق نشود! این آخرین خبری است که درباره تدارک راهپیمائی 22 بهمن امسال دهان به دهان می شود. آن نیاز به مشروعیتی که حتی شهادت امام حسین را یک روز عقب و جلو کرد، با آن راهپیمائی بدست آمده و حاکمیت می تواند با خیالی آسوده به راه و روش گذشته خود ادامه داده و بر مسند اقتدار ضربه دیده خویش ادامه دهد؟ تمام آینده تحولات ایران در گرو پاسخ به همین سئوال است. ادامه\nمصاحبه روزنامه شرق با محمد علي عمويي\nدمکرات های انقلابی\nارزیابی خوش بینانه\nاز نیروهای مذهبی\nمهندس بازرگان از عقب مانده ترین نظرات لیبرالیسم علیه آزادی دگراندیشان پیروی می کرد و دكتر سامى به شوخى، به من گفت: اگر دست من بود عمامه آقاى طالقانى را سر مهندس بازرگان مى گذاشتم.\nما به خوبى مى ديديم درون نيروهاى حاكميت نيروهايى هستند كه خواستار تعميق انقلاب اند و آینده منوط به یک روند تاريخى "كه بركه" بود. بالاخره راست برنده شد و زمانی كه برنده شد همه آن اميدهايى كه ما داشتيم نقش بر آب شد. ادامه\nتحليل "يرواند آبراهاميان" از شرايط ايران و آينده‌ای كه امريكا برای آن در نظر دارد


بایگانی فونت انگلیسی Autumn Script Font\nدانلود مجموعه فونت انگلیسی Autumn Script Font\nمجموعه فونت انگلیسی Autumn Script Font را در این پست از دانلود ها قصد داریم تا قرار دهیم ، از فونت همانند سایر ابزار های دیگرمانند اکشن ، براش ، پترن و … در زمینه ی طراحی ، تایپوگرافی و همچنین در نرم افزار های معروف و پرکاربردی مانند فتوشاپ ، کورل دراو از ان استفاده میشود . فونت ها یکی از ابزارهای طراحی هستند که جهت زیبا سازی هرچه بیشتر متون و طرح مد نظرتان بسیار مهم و حیاتی می باشند. فونت ها برای کار با دستگاه های چاپ و نمایشگرها لازم بودند و هستند در گذشته که کلمات با حروف سربی توسط دستگاههای چاپ روی کاغذ حک می شد. پس از ورود کامپیوتر به ابزار مشابهی برای نمایش اطلاعات نیاز بود، به این ترتیب فونت های به وجود آمدند. فونت ابزاری برای نمایش داده های دیجیتال به ما می باشدش.\nPosted on ۱۳۹۶/۱۰/۰۳ ۱۳۹۶/۱۰/۱۶ توسط حمید\nبرچسب‌هادانلود فونت, دانلود فونت های جدید, فونت انگلیسی, فونت انگلیسی Autumn Script Font, فونت برای طراحی, فونت لاتین


متوسط قیمت بلیط سینما در آمریکا | قیمت بلیط سینما در امریکا چقدر است؟ Zoomreview.ir\nانجمن ملی سینماداران آمریکا متوسط قیمت بلیت سینما در آمریکای شمالی در سه ماه اول سال جاری میلادی را اعلام کرد.\nبه گزارش زوم ریویو به نقل از هنرآنلاین نوشت: سینماروها در سه ماه اول سال ۲۰۱۵ برای دیدن فیلم‌هایی چون “تک‌تیرانداز آمریکایی” و “پنجاه طیف خاکستری” در ایالات متحده و کانادا به طور متوسط ۸٫۱۲ دلار پرداخت کردند.\nبرابر با آمار انجمن ملی سینماداران آمریکا، این رقم در مقایسه با متوسط قیمت بلیت سینما در سه ماه اول سال ۲۰۱۴ (۷٫۹۶ دلار) حدود دو درصد بیشتر است. این رقم همچنین یک رکورد برای قیمت بلیت سینما در سه ماه اول سال در تاریخ اکران فیلم‌ها در آمریکای شمالی است.\nدیدن فیلم‌ها در سینماهای چند سالانه همچنان در مقایسه با سه ماه پایانی سال ۲۰۱۴ ارزان‌تر است. در آن مقطع، سینماروها برای دیدن فیلم‌های سه‌بعدی چون “هابیت: نبرد پنج ارتش” و “بین ستاره‌ای” تا ۸:۳۰ دلار پرداخت کردند. البته با توجه به اینکه در سه ماه اول سال عموما تعداد کمی فیلم‌های کم‌هزینه اکران می‌شوند، کاهش قیمت بلیت سینما طبیعی است. متوسط قیمت بلیت سینما در کل سال ۲۰۱۴ حدود ۸٫۱۷ دلار بود.\nاز سوی دیگر، درآمد حاصل از فروش فیلم‌ها در آمریکای شمالی در سه ماه اول سال رقمی حدود ۲٫۴۷ میلیارد دلار بود که در مقایسه با موعد مشابه سال گذشته ۳ درصد بیشتر است\nبرچسب‌ها : Cinema tickets قیمت بلیط سینما امریکا قیمت بلیط فیلم های امریکایی


خطر پولشویی در لیزینگ‌های غیرمجاز\nبانک مرکزی تنها به 29شرکت مجوز فعالیت در قالب لیزینگ را داده اما تعداد لیزینگ‌ها و شرکت‌های واسطه‌گر مالی بدون مجوز دست‌کم چند برابر تعداد لیزینگ‌های دارای مجوز برآورد می‌شود. لیزینگ‌های غیرمجاز نه‌تنها اقدام به کلاهبرداری از مردم می‌کنند، بلکه خطر پولشویی در نتیجه فعالیت آنها بسیار زیاد است. به گزارش همشهری، انجمن ملی لیزینگ ایران تعداد اعضای خود را 42شرکت اعلام کرده و تأکید دارد: اسامی شرکت‌هایی که در سایت بانک مرکزی مشاهده نمی‌شود به‌دلیل در حال رسیدگی بودن تمدید مجوز آن شرکت‌هاست.\nمحمد سبزوی، مدیرعامل یکی از شرکت‌های لیزینگ بانکی با بیان اینکه حدود 46درصد از فعالیت صنعت لیزینگ کشور در اختیار لیزینگ‌های بانکی است، گفت: لیزینگ‌های غیرمجاز با مشارکت در پولشویی و کلاهبرداری به اعتماد عمومی نسبت به این صنعت لطمه وارد کرده‌اند.\nبه گزارش ایرنا، وی افزود: در اساسنامه‌های جدید لیزینگ‌های دارای مجوز از بانک مرکزی، محدودیت‌ها و فرصت‌هایی برای آنها تعیین شده است. وی افزود: بر این اساس، لیزینگ‌ها می‌توانند در خرید و فروش اوراق بهادار اسلامی فعالیت داشته باشند و همچنین لیزینگ‌ها می‌توانند در فروش اقساطی و اجاره به شرط تملیک مشارکت کنند. سبزوی به تفاوت عملکرد بانک‌ها و لیزینگ‌های بانکی اشاره کرد و افزود: تنها تفاوت مهم بانک‌ها با لیزینگ‌ها این است که بانک‌ها می‌توانند از مردم سپرده جذب کنند، اما لیزینگ‌ها امکان آن را ندارند. وی ادامه داد: همچنین بانک‌ها باید براساس مقررات بانک مرکزی 18درصد سود بابت اعطای تسهیلات بگیرند و لیزینگ‌های مجاز تنها می‌توانند 3درصد بالاتر از نرخ سود تسهیلات بانکی بابت اعطای تسهیلات در قالب فروش اقساطی و اجاره به شرط تملیک سود از مردم دریافت کنند.\nاین فعال صنعت لیزینگ با انتقاد از فعالیت گسترده لیزینگ‌های غیرمجاز گفت: لیزینگ‌های قانونی در فرایندی سخت و طاقت‌فرسا از بانک مرکزی مجوز اخذ می‌کنند و همه تغییرات و حسابرسی آنها باید با تأیید بانک مرکزی باشد. مدیرعامل لیزینگ بانک کارآفرین ادامه داد: اما لیزینگ‌های غیرمجاز بدون هیچ محدودیتی به فعالیت و اخذ پول از مردم اقدام می‌کنند و هیچ نظارتی بر آنها وجود ندارد.\nوی تأکید کرد: لیزینگ‌های غیرمجاز به اعتماد عمومی نسبت به صنعت لیزینگ خدشه وارد می‌کنند و بی‌اعتمادی دربین عموم ایجاد کرده‌اند. واقعیت این است که لیزینگ‌های غیرمجاز در فعالیت‌های مربوط به پولشویی دست داشته و شماری از آنها نیز اقدام به کلاهبرداری کرده‌اند. سبزوی یادآور شد: برخی لیزینگ‌های غیرمجاز به ثبت نام خودرو و سایر تجهیزات اقدام کرده بودند اما پس از گران شدن خودرو و سایر کالاها از عمل به تعهدات خود خودداری کردند که این موضوع لطمه زیادی به جایگاه این صنعت وارد کرده است.\nبه‌گزارش همشهری، بانک مرکزی 26اردیبهشت سال90 دستورالعمل مبارزه با پولشویی و جلوگیری از ورود پول‌های کثیف از کانال شرکت‌های لیزینگ را به مدیران شرکت‌های دارای مجوز ابلاغ کرد اما مشخص نیست که مسئولیت نظارت بر فعالیت لیزینگ‌های غیرمجاز و رصد عملیات پولشویی و کلاهبرداری در این شرکت‌ها با چه نهادی است.\nمدیرعامل شرکت لیزینگ بانک کارآفرین با اشاره به برنامه ورود این شرکت به فرابورس گفت: به‌زودی 20درصد سهام این شرکت در فرابورس عرضه خواهد شد و سرمایه این شرکت افزایش می‌یابد. به گفته سبزوی، سرمایه فعلی لیزینگ بانک کارآفرین 40میلیارد تومان است و 100درصد سهام این شرکت در اختیار بانک عامل قرار دارد اما با عرضه سهام در بورس سرمایه شرکت به 100میلیارد تومان از محل آورده نقدی سهامداران افزایش خواهد یافت.\nهفته گذشته محمدهادی موقعی، دبیرکل انجمن ملی لیزینگ ایران گفت: در سال۱۳۹۸ نرخ تسهیلات لیزینگ و قیمت تمام‌شده تسهیلات برای مصرف‌کنندگان قابل‌تحمل خواهد بود؛ زیرا درصورت انصراف از خرید خدمات لیزینگ، تصاحب کالای مورد نظر مشتری یک‌رؤیاست. وی با تأکید بر اینکه کالاهای سرمایه‌ای و به‌خصوص کالاهایی که دارای ارزبری هستند به‌شدت در معرض افزایش قیمتی افسارگسیخته قرار دارند، گفت: قیمت‌های باورنکردنی خودرو‌های داخلی و قیمت‌های نجومی خودرو‌های وارداتی مجالی برای پرداخت نقدی خریداران باقی نمی‌گذارند. .\nیک مقام مسئول در نظام بانکی از دستورالعمل جدید بانک مرکزی برای فعالیت واسپاری‌ها (لیزینگ) خبر داد و گفت: براساس ضوابط جدید سیاستگذار، در اساسنامه شرکت‌ها تیپ و بحث عاملیت به آن اضافه شده است. به گزارش مهر، اشخاص حقیقی و حقوقی زیادی نیز صرفا به پشتوانه قوانین مدنی و تجارت و داشتن پروانه‌های کسب و صنفی، بدون نیاز به داشتن مجوز بانک مرکزی اقدام به فروش اقساطی کالا می‌کنند که یک رقابت نابرابر با شرکت‌های لیزینگ ایجاد کرده‌اند.


دونالد ترامپ: من برای مذاکره با ایران حاضرم - روزنامه صبح کابل\nدونالد ترامپ: من برای مذاکره با ایران حاضرم\nدونالد ترامپ، پنج‌شنبه شب در کاخ سفید به خبرنگاران گفته است که می‌خواهد با ایران کنار بیاید. به گفته‌ای او: «ایران در پی مذاکره است و اگر آن‌ها بخواهند با ما گفت‌وگو کنند، من برای مذاکره حاضرم.»\n31 مه 2019 | 1 دقیقه\nرییس جمهور امریکا گفته است در صورتی که ایران حاضر به مذاکره شود، او نیز حاضر است با مقامات این کشور مذاکره کند.\nرییس جمهوری امریکا ضمن این که گفته حاضر است با ایران مذاکره کند؛ اما تاکید کرده که ایران همانند چین از هر جهتی ضعیف شده و به دنبال گفت‌وگو با امریکا است.\nهمزمان با شدت گرفتن تنش‌ها میان ایران و امریکا، ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی نیز پنج‌شنبه شب در یک نشست اضطراری در مکه گفته است که ایران یک خطر بین‌المللی است و همه‌ی جهان را تهدید می‌کند.\nپادشاه عربستان از جامعه‌ی جهانی و کشورهای خلیج فارس خواسته است که جلو مداخله‌ی ایران را بگیرند. آقای سلمان گفته است: «از فعالیت‌های مجرمانه‌ی ایران جلوگیری شود.»\nمقامات عربستانی، همچنان ایران را به حمله بالای نفت‌کش‌ها در ساحل امارات متحده‌ی عربی متهم کرده‌اند.\nاین همه درحالی است که از چند ماه به این‌سو تنش‌ها میان ایران و امریکا ادامه دارد. امریکا ایران را متهم به حمایت جدی از گروه‌های هراس‌افگن در منطقه کرده است.\nهمزمان با بالا گرفتن تنش‌ها میان دو کشور، هفته‌ی قبل رییس جمهور امریکا دستور داد که ۱۵۰۰ نیروی نظامی تازه، به خاورمیانه جهت رسیدگی به خطرات احتمالی فرستاده شود. حدود سه هفته قبل امریکا اعلام کرده بود که یک ناو جنگی به منظور مقابله با تهدیدهای احتمالی ایران، به خاورمیانه می‌فرستد.\nبا این همه ایران، ضمن رد تمام اتهامات امریکا مبنی بر حمایت آنان از گروه‌های هراس‌افگن، گفته است که هرچند کشورش به دنبال جنگ با این کشور نیز نیست؛ اما شرایط کنونی، فرصت مناسب برای مذاکره با ترامپ نیست.\nامریکا ایران دونالد ترامپ عربستان سعودی کاخ سفید


نشریات غربی و «ویروس کرونا»:خسرو صدری – پیوند\nخانه › سرتیتر › نشریات غربی و «ویروس کرونا»:خسرو صدری\nنشریات غربی و بحران «ویروس کرونا» – خسرو صدری\nنشریه آلمانی Tages Anzeiger در شماره 29 ژانویه :\n«چین (با ویروس کرونا) چرنوبیل خود را تجربه می کند!\nبسیاری از چینی ها با توجه به گسترش «ویروس کرونا» به حکومت خودو مدیریت بحران آن بدبین هستند… مقایسه با چرنوبیل پکن را عصبی می کند. آن ها میترسند که مانند مسکو قدرت را از دست بدهند.»\nاز این مقاله و ده ها نظیر آن در کشورهای غربی، بوی رضایتی شیطانی و غیر انسانی قابل استشمام است. این ها همانگونه که شکستن کمر شوروی زیر حادثه چرنوبیل رادر خفا جشن گرفتند. وهمانطور که همین چند روز پیش از سقوط هواپیمای اوکرایینی به وجد آمدند، این بار هم آن گونه که معلوم است از نفس افتادن رقیب «ژئوپولتیک» زیرفشار «کرونا» را به انتظار نشسته اند. اشکی هم اگر میریزند تمساحی است.\nاین که نیروگاه چرنوبیل در اثر خرابکاری دچار حادثه شد، البته اثبات شدنی نبود. شوروی ها اگر دلایلی هم در این مورد داشتند، آن زمان در سال 1986 توان رو کردنش بر علیه جلادی که با شمشیر خون چکان بالای سرشان رجز می خواند، را دیگرنداشتند. آن ها ولی حدود 3 سال قبل ازآن شیوع «ایدز» را به آزمایشات سرویس های امنیتی آمریکا بر روی زندانیان و از کنترل خارج شدنش، نسبت دادند.\nرسانه های اصلی غربی هیچ یک از افشاگری های غیرقابل کتمان و مستندی را که بسیاری از کارشناسان در مورد جعلی بودن روایات رسمی از حادثه 11 سپتامبر بیان داشتند، منعکس نکردند. در مورد «ویروس کرونا» که تا همین امروز ده ها قربانی گرفته و میلیارها دلارخسارت مالی به بار آورده ،با این که مشاور نخست وزیر مالزی و نایب رئیس دومای روسیه ، آن را جنگ بیولوژیکی بر علیه چین نامیده اند، ولی مدارک مستندی تاکنون ارائه نشده است.\nآنچه به حدس و گمان ها در مورد عاملیت آمریکا در چنین مواردی کمک می کند، اقدامات مشابه دیگری است که دولت این کشور قبلا انجام داده و رد پا و اسنادش آشکار شده است. برای نمونه: اوباما در سال 2010 بخاطر آن که آمریکا در دهه 40، در پی سرنگون کردن دولت ملی گواتمالا، از مردم این کشور به عنوان خوکچه های آزمایشگاهی استفاده و هزاران نفر را به سوزاک و سفلیس مبتلا کرده است، از آن ها عذر خواهی می کند.(بی بی سی فارسی. 1 اکتبر2010.).\nبنابراین بدبینی به سیاست های آمریکا نه آن گونه که رسانه های طرفدارش می گویند، ناشی از «توهم توطئه» بلکه عین واقع بینی است. این رسانه ها هنوز گمانه زنی متضاد با روایت رسمی از قتل ج.اف.کندی را نتیجه «تئوری توطئه» می دانند.\nمعامله قرن در نطفه محکوم به فناست:حسین بهادری »


UNHRC اعدام دسته جمعی 81 نفر در عربستان سعودی را محکوم کرد – لحظات ناب محتوا\nUNHRC اعدام دسته جمعی 81 نفر در عربستان سعودی را محکوم کرد\nایران پرس / اروپا : کمیسر عالی حقوق بشر میشل باشله در بیانیه ای که پس از اعدام دسته جمعی روز شنبه منتشر شد، از مقامات خواست «قوانین مبارزه با تروریسم کشور را به طور کامل با استانداردهای بین المللی منطبق کنند».\nسربریدن ها از مجموع 67 اعدامی که طبق گزارش ها در کل سال گذشته در کشور انجام شده بود، فراتر رفت.\nمحاکمه با محاکمه عادلانه مطابقت ندارد\nباچله گفت که در میان کسانی که در 12 مارس به قتل رسیدند، فهمیده است که 41 نفر از مسلمانان شیعه هستند که در تظاهرات ضد دولتی در سال‌های 2011-2012 شرکت کرده و خواستار مشارکت سیاسی بیشتر شده‌اند.\nهفت نفر دیگر یمنی و یک نفر سوری بودند.\nاو گفت: «نظارت ما نشان می‌دهد که برخی از اعدام‌شدگان پس از محاکمه‌هایی که محاکمه عادلانه و ضمانت‌های دادرسی منصفانه را برآورده نمی‌کردند، و برای جنایاتی که به نظر نمی‌رسد طبق قوانین بین‌الملل از آستانه جدی‌ترین جنایات برخوردار باشند، به اعدام محکوم شدند». .\nکمیساریای عالی همچنین ابراز نگرانی کرد که به نظر می رسد برخی از اعدام ها با درگیری مسلحانه جاری در یمن مرتبط باشد.\nاحکام ممکن است به جنایات جنگی تبدیل شود\nرئیس حقوق بشر سازمان ملل یادآور شد: اجرای احکام اعدام پس از محاکمه‌هایی که «ضمانت‌های محاکمه عادلانه» لازم را ارائه نمی‌کنند، توسط حقوق بشر بین‌المللی و قوانین بشردوستانه ممنوع است و «ممکن است جنایت جنگی به حساب آید».\nاو گفت که عدم ارائه اطلاعات به بستگان در مورد شرایط اعدام عزیزانشان "ممکن است به منزله شکنجه و بدرفتاری باشد".\nاین مقام ارشد حقوق بشر سازمان ملل تاکید کرد: «مقامات باید اجساد اعدام شدگان را به خانواده هایشان تحویل دهند».\n"تروریسم" در قوانین عربستان تعریف بسیار گسترده ای دارد\nباشله نگرانی خود را در مورد تعریف بسیار گسترده تروریسم در قوانین سعودی، از جمله اقدامات غیرخشونت آمیز که ظاهرا "وحدت ملی را به خطر می اندازد" یا "شهرت دولت را تضعیف می کند" ابراز کرد.\nاو هشدار داد: «این خطر جرم انگاری افرادی است که از حقوق خود برای آزادی بیان و اجتماعات مسالمت آمیز استفاده می کنند.\nکمیسر عالی عربستان در پایان گفت: من از مقامات سعودی می‌خواهم که همه اعدام‌ها را متوقف کنند، فوراً اجرای مجازات اعدام را تعلیق کنند و احکام اعدام محکومان اعدام را کاهش دهند.\nشمخانی: ایران تا رسیدن به توافق قوی در وین خواهد ماند\nشهدای یزد برای اولین بار قهرمان سوپرلیگ والیبال ایران شد


شماره 101 | شنبه مگ - اولین هفته نامه اختصاصی استارت آپ ها\nپاولوک: مچ‌بندی که اگر بیش از...\nشراکت سامسونگ و هارمن برای...\nماشین لباسشویی پاناسونیک لباس...\nیکی از ابزارهای ارتباطی در بین اعضای یک کسب‌و‌کار اپلیکیشن ریور (Ryver) است. این اپلیکیشن به شما کمک می‌کند تا ایده‌های خود را سازماندهی کنید. شما می‌توانید هر چند تعداد پیام را که می‌خواهید – از خودتان یا دوستانتان – انتخاب کرده و سپس یک موضوع و یک پیام طولانی را به آن اضافه کنید.\nشوباکسد(Shoeboxed) مدیریت رسیدهای مربوط به مخارج کسب‌و‌کارها را بسیار آسان می‌کند و یکی از اپلیکیشن‌های مفید برای صاحبان کسب‌و‌کارها و استارت‌آپ‌ها به شمار می‌رود.\nسرمایه‌گذاری ۲۱ میلیارد دلاری هیوندای روی خودروهای هوشمند\nهیوندای اعلام کرده است که قصد دارد حدود ۲۱.۵۶ میلیارد دلار روی آخرین فناوری خودروی متصل سرمایه‌گذاری کند.


افزایش انرژی با پروتئین صورت می گیرد یا کربوهیدرات؟ - بارنج\nافزایش انرژی با پروتئین صورت می گیرد یا کربوهیدرات؟\nهمانطور که می دانید مواد مغذی در شش دسته طبقه بندی شده اند که شامل: آب، کربوهیدرات، چربی ها، پروتئین ها، ویتامین ها و مواد معدنی است. در این میان درشت مغذی ها، کربوهیدرات ها، چربی ها و پروتئین ها می باشند.دلیل این نامگذاری نیز این است که این مواد در مقادیر بالا در بدن انسان وجود دارند و بدن برای ادامه حیات در شبانه روز به میزان قابل توجهی از آن ها نیاز دارد. این موادهای مغذی در بدن باعث تولید انرژی می شوند. پروتئین ها از اسید های آمینه ای تشکیل شده اند که بلوک های ساختمانی پروتئینی نامیده می شوند و در مواد غذایی مانند گوشت گوساله، گوشت گوسفندی ،مرغ،بلدرچین، بوقلمون، شترمرغ، ماهی، تخم مرغ، لبنیات و دانه ها و آجیل به فراوانی یافت می شوند.\nحال سوال اینجاست که چرا با وجود اینکه کربوهیدرات ها، چربی ها و پروتئین ها هر سه در تولید انرژی نقش دارند، اما پروتئین از نسبت به آن دوی دیگر نقش مهم تری ایفا می کند و مصرف آن ضروری تر است؟\nجالب است بدانید بدن قادر نیست پروتئین مورد نیاز انسان را در خود ذخیره کند و در واقع برعکس چربی ها و کربوهیدارتها، پروتئین اضافی را ذخیره نمی کند. و به همین دلیل کمبود پروتئین در بدن موجب تجزیه و آزادسازی کربوهیدرات ها، چربی ها و پروتئین ها می شود. در واقع برای تامین پروتئین مورد نیاز، لازم است ترکیبات بدن متابولیزه شده و به پروتئین ها تبدیل شوند. کمبود پروتئین در بدن می تواند بر تمامی اندام ها تاثیر منفی بگذارد و حتی در شرایطی باعث ایجاد سوء تغذیه شود. و در نتیجه این کمبود پروتئین موجب تحلیل رفتن عضلات ، تضعیف عملکرد قلب، ریه ها و در نهایت مغز می شود.\nافزایش انرژی با پروتئین\nپروتئین ها مثل کربوهیدرات ها و چربی ها دارای اکسیژن، هیدروژن و کربن هستند و علاوه بر این ها حاوی نیتروژن نیز می باشند. نیتروژن ها طی فرایند دآمیناسیون (جدا کردن گروه آمینی) از اسیدآمینه جدا شده و ترکیبی که حاصل می شود کربوهیدرات است که به عنوان منبع انرژی مورد استفاده قرار می گیرد. انرژی مفید حاصل از یک گرم پروتئین، معادل چهار کیلو کالری است.\nنقش ساختمانی: پروتئین ها بخش عمده ساختمانی و عملکردی همه سلول ها هستند. همه آنزیم ها، اکثر هورمون ها و قسمت عمده غشا از جنس پروتئین می باشد.\nنقش انتقالی: پروتئین ها وظیفه نقل و انتقال مواد مختلف در بدن را به عهده دارند.\nنقش بافری: تنظیم اسیدیته، آب و الکترولیت بدن از نقش بافری پروتئین ها است.\nپروتئین باعث می شود مدت زمان طولانی تر حس سیری داشته باشید\nمطالعات نشان می دهد که رژیم های غذایی حاوی پروتئین بالا سبب افزایش احساس سیری و کاهش فشار گرسنگی می شوند. و اشخاصی که صبحانه با پروتئین بالا مصرف می کنند از افرادی که صبحانه پروتئینی متوسط یا کم دارند یا کلا صبحانه میل نمی کنند، بیشتر موفق به کاهش وزن می شوند.\nغذاهای حاوی کربوهیدرات بالا سبب افزایش قند خون می شوند و در طی فرایند هضم، بدن این سیل کربوهیدرات را به گلوکز تبدیل می کند و باعث افزایش شدید سطح قند خون در بدن می شود. پانکراس برای حمل گلوکز به دیگر سلول های بدن و تبدیل آن به ذخایر گلیکوژن انسولین آزاد می کند و این مسئله موجب سقوط ناگهانی مقدار گلوکز خون و احساس گرسنگی در فرد می شود.\nاما زمانی که فرد پروتئین مصرف می کند، انسولین کمتری در بدن ترشح می شود، در نتیجه گلوکز با سرعت پایین تری از جریان خون عبور می کند و این امر موجب می شود تا از افت ناگهانی قند خون جلوگیری شود. در نتیجه مصرف غذاهای پروتئینی نسبت به کربوهیدرات شما را مدت زمان بیشتری سیر نگه می دارد که این خود به کاهش وزن کمک شایانی می کند.\nمتخصصان تغذیه توصیه می کنند که مواد غذایی حاوی پروتئین باید به عنوان یک میان وعده یا وعده اصلی وارد رژیم غذایی شوند. بنابراین اگر می خواهید در طول روز بیشتر احساس سیری داشته و کم تر احساس گرسنگی کنید و پرانرژی باشید، میان وعده های پروتئینی را در رژیم غذایی خود قرار دهید.


برگردان آهنگ ترکی «Susamam- سوسامام – سکوت نمی کنم» به فارسی (به یاد دختر آبی و همه زنان جان باخته): بهرام رحمانی | اشتراک eshtrak\nبرگردان آهنگ ترکی «Susamam- سوسامام – سکوت نمی کنم» به فارسی (به یاد دختر آبی و همه زنان جان باخته): بهرام رحمانی\n«من شاهد بوده ام که باور داشتن به این‌که موسیقی می تواند شرایط را تغییر دهد، چقدر مثبت بوده است. امیدوارم این آهنگ مردم را به واکنش وادارد.» آهنگ «من نمی توانم سکوت کنم» با این کلمات آغاز می شود: «روزها می گذرد و تو نمی دانی چرا زندگی می کنی. به مشکلات ات آگاه نیستی. می خواهی بخندی و خوش بگذرانی. زندگی سخت است. می خواهی که موسیقی تو را سرگرم کند و از واقعیت دور شوی. اما ما معتقدیم موسیقی می تواند وضعیت را تغییر دهد. با ما همراه می‌شوی؟»\nبرگردان آهنگ ترکی «Susamam– سوسامام – سکوت نمی کنم» به فارسی\n(به یاد دختر آبی و همه زنان جان باخته)*\nتولید این ترانه 15 دقیقه‌ای، با هزینه و کار زیادی همراه بوده است. ۱۸ خواننده رپ ترکیه در تولیدی مشترک با هم همکاری داشته اند. شامگاه پنج شنبه ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ – ۱۴ شهریور ۱۳۹۸، ویدیوی ترانه آن ها روی کانال یوتیوب منتشر شد. این ویدیو تصویری تیره اما واقعی از ترکیه و نابسامانی های آن ترسیم می کند: قتل زنان، ویرانی محیط زیست، حیوان آزاری، فساد اداری و پارتی بازی نمایندگان مجلس برای خویشاوندان، خشونت پلیس و… تقریبا از تمامی مشکلات روز ترکیه در این موزیک ویدیو نام برده شده است.\nآهنگ Susamam که شامل اشعار در مورد موضوعات خاص مانند خشونت علیه زنان،محیط زیست، آموزش، حقوق حیوانات، فاشیسم و ترافیک است، در Twitter و Youtube تبدیل به مباحث ترند شد و در این مدت، آن را بیش از 2 میلیون مشاهده کردند.\nدر رودخانه های زمانِ چنگیز خان\nمرگ بود و مرگ هزینه شستن دست ها\nزباله ها را به سه دریاریختیم، دریای موش ها\nآن که دستِ چپ و راست را تشخیص نمی دهد\nجنگل آتش گرفته و می سوزد\nخون گریه می کند طبیعت در چشم هایش\nچون رها شده ای در بلندی ها\nانسان از حیوان نیز پست تر شده\nتخریب محیطِ زیست تجدیدِ نظر را برنمی تابد\nآن را پس نمی گیری\nروزی فرا می رسد که به دریایی که کثیف کرده اید، نتوانید نگاه کنید!\nزیرا که گل ها، رودخانه ها و جنگل ها را تمامی نابود کرده ایم\nبه حیواناتی بیاندیشید که معده هاشان را از پلاستیک انباشتید\nآیا احساسِ ندامت نمی کنید؟\nدر رگ های جانِ او\nبیا که روز در این گفته ها به زنجیر است\nمرده یا زنده، برای من فرقی نمی کند\nساکت نشو، من که نمی شوم!\nبیا که روز در این جمله های گناه آمیز گرفتار است!\nمرده یا زنده برای من فرقی نمی کند!\nمن که نمیشوم!\nقوانینم آنگلوساکسونی، خودم شرقی ام\nحالا از لایک زدن همرم می کنم\nاز پلیس کشور خودم نیز می ترسم\nدریغا که رهآوردتان این نسلِ ناامید است در این خاک\nچه سبب که زندانی بپوسد در کنجِ زندان ها!\nحاصل کار تو، سوغاتی ات این روش های هولناک!\nو صدای خسته ای که مراست!\nتو همیشه چنین بوده ای، سراپا فساد\nتو حتی با مرگ هم نمرده ای!\nتنها درد تو راه اندازی پروژه هایت است و دیگر هیچ\nحالاعدالت بر درِ خانه های شما مشت می کوبد\nچون که ادعا می کنید که حق همیشه با مامورهای شماست!\nچون طیِ دو روز دریای چشم هایتان خشکه می زند.\nحالا هر بلایی که میخواهد نازل شود، بشود!\nدر هیچ روزنامه ای خبرش را نمی خوانی\nروزنامه ها گو:\nجان هایی را که قاتلان واستانده اند، دوباره زندگی نمی بخشند\nسال هایی که به ناحق در زندانها گذشته اند برنمی گردند!\nتو خفه خون گرفتی، ساکت نشستی و سوارت شدند\nحق تان را پایمال کردند و\nگوشش را بسته و نمی شنود تو چه می گویی\nاز ترس تو نمی توانیم ما خوراکی خود را قورت بدهیم\nپلیس تان نمی تواند همین طوری ماشه را بکشد و در روز روشن شلیک کند.\nرسانه ها، مطبوعات، قانون و سربازان همه در خدمتِ شما هستند\nخورشید بر صورتِ کودکانِ کار طلوع می کند\nاین که بر ما تحمیل می شود نه جزای ما است\nنمی دانم چه کسی این ها را باور دارد؟\nمن صدای نسلی گم شده ام\nاز باتوم و چاقو چه باید گفت؟ همه نشانه ضعف!\nآگاهی شرطِ همیشگی ست\nتا انتظار مغز مرا بفرساید هم چو باران آتش را خاموش می کنم و عبور می کنم\nمن به جز پرداختن به موسیقی کاری نکرده ام!\nمن در اداره بازرسی گرفتارم، تو کنسرتت را از دست نده\nمن در دوزخ می زی ام\nمن زنده ام، هستم\nمی کوشیم برای زندگی، شاید هم اتفاقی با کمانچه ها\nشارلاتانی که روی پرده خودنمایی می کند، سراپا تعصب است!\nهمه گی لقمه ای را قورت می دهیم\nاستانبول با تنگه کثیف\nبهترین فرصت ها را نابود می کند\nماریجووانا رازی است غیر قابل تشریح\nرابطه ها، تماس ها، دادگاه (کمک)\nچیزی که نمی سازید، آتش به جنگل درافکنید\nسر به زیر که باشیم همه چیز را به رنگ بنفش می بینیم\nخفه خون که بگیری نوبتِ تو هم می رسد\nشب های تاریک در انتظارِ روشن اندیشان خمیازه می کشند.\nمن دانشجوهستم که امکانات برابر تحصیل را به فرصت بدل می کنم\nفارغ التحصیل شده ام\nدر درونِ سیستمی که شما ساخته اید سر به هوا هستم\nفارغ التحصیلی چو من\nصندوقدار شده ام حالا، یا در سینما به تماشاگران جا نشان می دهم.\nدانشگاه ها سر خیابانند، اما مدرسه های روستایی دردوردست های دور\nهرچه بابِ طبعِ ایدئولوژی استاد است در هر درس گفته می شود\nاین شرخراست یا که پول که موقعیت ها را تعیین می کند\nآنچه یادداده میشود صنعتی است\nکیست که بی پول است و نمی تواند کتاب بخرد؟\nمعلم جان می کند بی هیچ استراحتی!\nسخت است برای تو که بفهمی من چه می گویم.\nچرا این آسمان، این ستاره ها، این کهکشان ها و سیارات\nسئوال، به خصوص یک سئوال «من آن جا چه می کنم؟»\nمن از کجا آمدهام و چرا یک انسانم؟\nچطور شد؟ چه شده ایم، دارد چه اتفاق می افتد؟\nچگونه معنا پیدا کنیم؟ چگونه این مغز انباشته می شود؟\nزندگی چه می خواهد از ما، چه کسی آن را دوست می دارد؟\nچیست ثمره کارهای ما؟\nما می فهمیم، حتی اگر همه چیز را بگوییم و درک کنیم\nاتم های پرس و جو\nهرگز ازدواج نکرده ام\nهرگز در خانه کتک نخورده ام\nبه زور در اتاق خودم زندانی نشده ام\nچندان به خود نبالیده ام\nاز نفرت سرشار نبوده ام\nمن زنده مانده ام\nهرگز برادری نداشته ام\nهرگز از برادر نترسیده ام\nمن زنده مانده ام!\nچرا مردهای این مملکت در خانه و ماشین های خودرو و یا در مترو\nهرگز خشونت و آزار راحس نمی کنند\nبا تحقیر هیچ چیز حل نمی شود\nدر بشیکتاش با حرکت های زشت به هوا می پرید\nجیب هاتان پر از زباله است\nما که شرمنده ایم، آیا اصلا آدمید شما؟\nچه می شود که این حادثه روی می دهد؟\nدنیا چون سرِ من چرخ می زند\nنفسم، صدای درونی ام\nدنیا چون سرِ من دارد چرخ می زند\nکله ام را گرفت و کوبیدش به دیوار\nپوسته ها را بالا زد و دود به هوا برخاست\nگفتم مادر به خطا چه می کنی با من\nآماده ام من برای جنگ، کثافت است همه جا.\nاین همان چیزی است که یاد می دهید\nگسترشِ خشونت و پیش آوردنِ طناب\nنگاه کن به سرمای کشنده آلمان\nمخ می زنند در میانِ جوانان\nاین ها برای شما خوب است برای من اما نه!\nاین ها نه برای من است، که زیاده تر هم هست از سرم\nاگر می آیی همراه من بیا\nبه من پیاله ای آب بدهید\nکه تمامِ این زندگی ها به تو وابسته است و تو نمی فهمی.\nتو در سرمای زمستان در تنهایی به سر می بری\nزبانت را در تنهایی و فقر و فلاکت نمی فهمند\nآدمی که دستِ یاریدهنده ای دارد\nدر وجدان نظر می کند نه در پاره اسکناس ها\nوجدان را نمی توان پرتاب کرد به جنگل ها\nاین ها که میبینید کرد نیستند، آن ها نمی توانند در جنگل زندگی کنند\nآن ها از تشخیصِ حقوقِ خویش عاجزند\nپناهگاه ها همه انباشته\nما محتاجیم به دیوانگانِ بزرگ در عصرِ بداخلاقی های بزرگ\nزنده و مرده برای من فرقی نمی کند\nساکت نمی شوم\nساکت نمی نشینم\nزنده یا مرده برای من فرقی نمی کند!\nساکت نمی نشینم!\nحالا مشتهای خود را گره کنید\nبشکنید سکوتِ سکوتها را\nچیزی بیش از خودِ زندگی شایسته دوست داشتن نمی تواند بود\nدنیا را برای تو من نمی سازم، امّا دستِ یاری می رسانم به تو\nنظری هم چو قضات در باره تو ندارم من\nمی دانم که نمی توانم رنج های تو را دریابم\nمن بارهایی را که نمی توانم تحمل کنم می گذارم و راهِ خویش را در پیش می گیرم\nو بگو که تو را دوست می دارم.\nبا به هم دادن دست ها در سراسر دنیا\nسببِ واقعی بروز چنین حوادثی زیاده خواهی جاه طلبانه است.\nاین جاه طلبی حسی ابدی است\nدزدی که خود را تلکه می کند\nهیچ کس کم نمی آورد\nاضطراب خود کمک می کند\nبه صورتت نگاه نکنم، چون صورتم رنگ می بازد\nبا پاهای برهنه، چشمهای رویایی خواب آلود\nسرش سر جاشه، اما تن اش انگار از آن جدا می شود\nببین، هر روز تبعید می شود\nاما فرار نمی کند\nظالمین را فراری می دهد\nنگاه می کند به آفتاب با دست هایش روی چشم ها\nآن سلاحها را در آتش بسوزانید\nخیابان ها را دوباره نام گذاری کنید\nبه نام نامی پدرمردهها، فقرا\nضابطه هاشان در سیاره ها نمی زیاند\nروانه کنیدشان به اسمان خراش ها!\nطوفانم، طوفانِ برخاسته از میانِ شاخ و برگها\nپیمودهام راهی دراز و خستهام آنک\nاگر بگویم چه برمن چهها گذشت، چنگی به دل نخواهد زد.\nمیتوان گفت من حکایت کودکی بیپناه استم\nپیمودهام راهی دراز و خسته ام آنک\nاگر بگویم چه برمن چه ها گذشت، چنگی به دل نخواهد زد.\nمی توان گفت من حکایت کودکی بی پناه استم\nبازارِ زندگی، بازارِ زندگی اتوبان ها\nتمامی ندارد حوادثِ بی پایان\nعید بدل می شود به عزاداری\nقلب ها به کوه های درد\nگوشها پُر از فغانهای رنجآمیز\nزخم ها هرگز سخن نمی گویند\nترور در خیابان های ماشینرو\nجوانان بیست و پنج ساله سوارِماشین های گران قیمت بی خیال می رانند\nانسان صبر می خواهد و سلامتی\nباور کنید که یک اشتباه کوچک همه چیز را می دهد به باد!\n*سحر خدایاری در اسفندماه سال ۱۳۹۷، در مقابل تعرض حافظان حکومت جهل و جتایت و ترور با شهامت ایستاد. بر همین اساس برای سحر با عنوان «جریحه دار کردن عفت عمومی و توهین به مامورین»، پرونده قضائی تشکیل شد.\nاین ویودی در 30 سپتامبر 2019 بدست eshtrak در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با افشاگری٬روشنگری, برگردان آهنگ ترکی برچسب خورده.


خطرناک ترین فتنه، فتنه اجتماعی بنی امیه | هم اندیشی دینی\nخطرناک ترین فتنه، فتنه اجتماعی بنی امیه توسط احمد نباتی بسم الله الرحمن الرحیم فتنه ی اجتماعی بنی امیّه\nامیرالمؤمنین ( علیه السلام) در نهج البلاغه می فرماید: … أَیُّهَا النَّاسُ فَإِنِّی فَقَأْتُ عَیْنَ الْفِتْنَةِ وَ لَمْ یَکُنْ لِیَجْتَرِئَ عَلَیْهَا أَحَدٌ غَیْرِی. امیرالمؤمنین علیهالسلام بعد از خاتمهی جنگ نهروان فرمودند: ای مردم! من چشم فتنه را کور کردم و غیر از من کسی بر دفع آن فتنه و فساد جرأت نداشت.\nبه همین دلیل است که شخصی مثل «احنف بن قیس» و عدّه ای دیگر از جنگ کناره گیری کرده، به گوشه ای خزیدند. آری نبرد با اصحاب جمل و خوارج نهروان، کار ساده ای نبود. لذا حضرت فرمود: «جز من کسی جرأت نداشت چشم این فتنه را کور کند». از همین مطلب میتوان نتیجه گرفت که برخی از فتنه ها آن قدر تیره و تار هستند که بصیرتی علوی و شجاعتی حیدری لازم دارد تا مقابل آن ایستادگی شود. … إِنَّ الْفِتَنَ إِذَا أَقْبَلَتْ شَبَّهَتْ وَ إِذَا أَدْبَرَتْ نَبَّهَتْ یُنْکَرْنَ مُقْبِلَاتٍ وَ یُعْرَفْنَ مُدْبِرَاتٍ یَحُمْنَ حَوْمَ الرِّیَاحِ یُصِبْنَ بَلَداً وَ یُخْطِئْنَ بَلَداً. همانا فتنه ها به سوی مردم روی آورند حق و باطل را به یکدیگر تشبیه میکنند و زمانی که از بین می روند مردم را به آگاه سازند. وقتی فتنه ها روی آورند نادرستی های آن معلوم نیست و چون پشت کنند و از بین بروند شناخته می شوند. فتنه ها مانند دور زدن بادها دور می زنند، به شهری می رسند و از شهری می گذرند. أَلا وَ إِنَّ أَخْوَفَ الْفِتَنِ عِنْدِی عَلَیْکُمْ فِتْنَةُ بَنِی أُمَیَّةَ فَإِنَّهَا فِتْنَةٌ عَمْیَاءُ مُظْلِمَةٌ عَمَّتْ خُطَّتُهَا وَ خَصَّتْ بَلِیَّتُهَا. آگاه باشید که به نظر من ترسناکترین فتنه ها برای شما فتنه ی بنی امیه است. پس آن فتنه ای کور وتاریک است. حکومت آن همه جا را فرا گیرد و بلا و سختی آن مخصوص شیعیان و پرهیزکاران است.\nویژگی بارز فتنه ی بنی امیّه این بود که با برنامه ریزی منظم، با نام دین علیه دین ایستادند و مردم را در سرگردانی عجیبی انداختند. فتنه ی جمل و نهروان هم با نام دین و بازیچه قرار دادن مقدسات دینی بود، امّا چون ریشه دار نبوده و برنامه ریزی خاصی نداشت زودتر شناخته شد. امّا در آغاز فتنه ی بنی امیه تئوریسینی همچون «عمرو عاص» صحنه گردان فضای فکری جامعه بود و با افکار التقاطی و فریبنده ی خود توانست جریان نهروان را به نفع حزب خود به پایان رساند و حکومت امام عادل را به سوی حکومت امام فاجر سوق دهد. او با استفاده ی ابزاری و هنرمندانه از نام دین دستور داد قرآن ها را بر سر نیزه کنند و در آخرین روزهای جنگ که رو به اضمحلال بودند، در میان لشکر امیرالمؤمنین (علیه السلام) فتنه انگیزی کرده و آنها را به دستههای مختلف تقسیم کند و در نهایت جنگ را به نفع خود به پایان رساند. امروزه هم فتنه انگیزان از نام دین استفاده ی ابزاری میکنند و خود را پیرور مقدسات و شخصیت های دینی و مقبول جامعه می دانند تا شاید بتوانند با حیله گری و غبار آلود کردن فضا مردم را دچار تردید کنند. وَ أَصَابَ الْبَلاءُ مَنْ أَبْصَرَ فِیهَا وَ أَخْطَأَ الْبَلاءُ مَنْ عَمِیَ عَنْهَا. هر کس در آن فتنه ها بینا باشد و به کارهای زشت آن ها اعتراض نماید، دچار بلا و سختی می گردد، و هر کس نابینا بوده و به کارهای زشت آن ها اعتراضی نکند، از بلا رهایی مییابد و در رفاه و آسایش است.\nاین بلا، بلایی ممدوح و مقدّس است. انسان آزاده و خدا محور همواره در برابر ظلم و طغیان فاسدان ایستادگی کرده و سکوت را بر خود نمی پسندد. روی همین اساس بود که ظالمان و حاکمان جور نتوانستند هیچ یک از یازده امام معصوم (علیهم السلام) را تحمّل کنند و آن ها را به شهادت رساندند. اگر امام حسین (علیه السلام) از اسلام فقط به نماز و روزه و حج و امثال آن اکتفا میکرد، و اگر یزید زمان، از وجود آن حضرت جهت تاج و تخت خود احساس خطر نمی کرد، هرگز واقعهی عاشورا رخ نمیداد.\nاگر ائمهی معصومین (علیهم السلام) ، اسلام را فقط در نماز و روزه و حج و امثال آن می دانستند، خلافای اموی و عبّاسی هرگز به آن ها آسیبی نمی رساندند، چرا که خلفای اموی و عباسی هم به ظاهر نماز می خواندند و در مراسم حج شرکت می کردند. حقیقت این است که اموری که برشمردیم شرط لازم اسلام است ولی شرط کافی نیست. یکی دیگر از مبانی اسلام، روحیه ی ظلم ستیزی و مبارزه با فتنه و فساد است، دیگر مبنا از مبانی اسلام ناب، تشکیل حکومت عدل الهی است (وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثین). پس اسلام مبانی مشخصی دارد که ستمگران و فتنه گران همواره از آن در هراس هستند و هر کس که در مسیر واقعی اسلام حرکت کند، در فتنه ها سیلی خواهد خورد و به مصیبت و اندوه گرفتار خواهد آمد. شاهد این مطلب هم فرمایش حضرت امیر (علیه السلام) است که فرمود: «خَصَّت بلیَّتُها». یعنی بلای آن فتنه، مخصوص شیعیان و پرهیزکاران است.\nبا توجه به مطلبی که گذشت، به خوبی در می یابیم کسانی که در اینگونه فتنه ها با آرامش و راحتی زندگی کرده و آسیبی نمی بینند، کسانی هستند که ظالمان و مفسدان از ناحیه ی آن ها احساس خطر نمی کنند و خاصیّتی در دفاع از دین و احیای کلمه ی حق در آن ها نمی بینند! وَ ایْمُ اللَّهِ لَتَجِدُنَّ بَنِی أُمَیَّةَ لَکُمْ أَرْبَابَ سُوءٍ بَعْدِی. سوگند به خدا بعد از من بنی امیّه برای شما زمامداران بدی خواهند بود.\n… لا یَزَالُونَ بِکُمْ حَتَّى لا یَتْرُکُوا مِنْکُمْ إِلاَّ نَافِعاً لَهُمْ أَوْ غَیْرَ ضَائِرٍ بِهِمْ. همواره بلا و تسلط آن ها بر شماست تا از شما کسی را باقی نگذارند مگر اینکه یا برای آن ها سود داشته باشد و یا لا اقل برای آن ها ضرر نداشته باشد.\n… تَرِدُ عَلَیْکُمْ فِتْنَتُهُمْ شَوْهَاءَ مَخْشِیَّةً وَ قِطَعاً جَاهِلِیَّةً. فتنه و فساد ایشان بد منظر و ترسناک و به رویهی مردم زمان جاهلیت ـ که به قتل و غارت و بی عفتی عادت کرده بودند ـ بر شما وارد می گردد.\nفتنههای زمان ما هم از این توصیف بهرههایی دارند. این فتنه گران سعی بر آن دارند تا مردم را به دوران جاهلیت و طاغوت برده و از اسلام دور کنند. این فتنه ها آن قدر بد منظر و ترسناک هستند که حتی با نمادهای اسلامی هم به مبارزه بر خواسته، به شیوه ی مردم جاهلی و دور از اسلام، آن ها را نماد عقب ماندگی می دانند. لَیْسَ فِیهَا مَنَارُ هُدًى وَ لا عَلَمٌ یُرَى. در آن فتنه علامتی از هدایت و نشانه ای که راه حق با آن دیده شود وجود ندارد. نَحْنُ أَهْلَ الْبَیْتِ مِنْهَا بِمَنْجَاةٍ. ما اهل بیت از آن فتنه نجات می یابیم.\nمنظور آن حضرت از نجات در فتنه، این نیست که آسیبی به شئون مادّی آن ها نمی رسد؛ چرا که خود آن حضرت در این خطبه فرمودند «هر کس در این فتنه بصیرت داشته باشد به بلای آن مبتلا می شود» و در جای دیگر فرمودند: «بلای آن دامنگیر خوبان می شود»، بلکه منظور آن حضرت این است که، آن ها گذشته از تحمل ضررهای دنیوی این فتنه، هرگز ضرر در اخروی گرفتار نگشته، به گناه و معصیت دچار نمی شوند؛ چرا که همواره وظیفه ی خود را در قبال تبرّی جستن از ظلم و عمل به دین خدا عمل خواهند کرد و بدون جهت هم سکوت نمی کنند. وَ لَسْنَا فِیهَا بِدُعَاةٍ. و در آن اوقات نمی توانیم آشکارا کسی را به حق دعوت کنیم.\nفتنه ی بنی امیّه چنان فراگیر و مخوف است که امام معصوم (علیه السلام) اگر بخواهد آشکارا روشنگری کند، جان شیعیان بیشتر در معرض خطر قرار میگیرد و دشمن نسبت به آن ها جری تر میشود. روی همین اساس ائمه (علیهم السلام) تقیه میکردند. البته در مجالس خصوصی خود و افراد نزدیک دعوت به حق داشتند امّا این دعوت در برخی موارد علنی نمی شد. مردم زیرک هم برخی از سخنان امام را از طریق شاگردان و نزدیکان قابل اعتماد معصومین دریافت می کردند. نکته ای که در این فقره از کلام حضرت قابل توجه می باشد این است که رهبر جامعه به دلیل محذوریت هایی که دارد گاه نمی تواند همه ی حرف ها را به صراجت بر زبان جاری کند؛ چرا که مفسده ی گفتن برخی از سخنان، بیشتر از مفسده ی نگفتن است. در چنین مواردی بصیرت مردم می تواند راه گشای امور باشد. اگر مردم راه را گم نکنند می توانند با حضور در صحنه و پشت گرمی برای رهبر عادل، فضا را از تیرگی بیرون آورده و شفاف تر کنند. در بحث ولایت فقیه برخی بین دو امر خلط می کنند، لذا به اشتباه می افتند. آن دو امر این است که میان «پشت سر ولایت فقیه بودن» با «پشت سر ولایت فقیه سنگر گرفتن» فرق، بسیار است. ما باید پشتیبان ولایت فقیه باشیم، اما جلوی ایشان بایستیم و تیرهای زهر آلود دشمن را به جان خود خریدار شویم. عدّهای به بهانه ی تبعیت از رهبری پشت سر ایشان قرار می گیرند و اجازه می دهند تیرهای کینه ی دشمن به شخص رهبری اصابت کند. آن گاه بعد از اصابت تیرها می گویند، «ما حامی رهبر هستیم»! افشای برخی از جریان ها از سوی رهبری ممکن است هزینه ی سنگینی را به جامعه تحمیل کند امّا افشای همین جریان ها از سوی توده ی مردم، کمترین هزینه را به بار می آورد. لذا سکوت مردم و مخصوصا خواص در برابر فتنهها آن هم به این بهانه که رهبر سکوت کرده است امری مردود و ناپسند می باشد. … فَعِنْدَ ذَلِکَ تَوَدُّ قُرَیْشٌ بِالدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا لَوْ یَرَوْنَنِی مَقَاماً وَاحِداً وَ لَوْ قَدْرَ جَزْرِ جَزُورٍ لِأَقْبَلَ مِنْهُمْ مَا أَطْلُبُ الْیَوْمَ بَعْضَهُ فَلَا یُعْطُونِیهِ. (وقتی که دولت بنی امیّه با ذلّت و خواری منهدم شده و بنی عبّاس جای آن ها را گرفتند) قریش آرزو دارند که دنیا و آن چه در آن هست بدهند و به جای آن یکبار مرا ببینند هر چند به قدر کشتن شتری باشد تا از ایشان پذیرا باشم آن چه (حکومت) را که امروز بعضی از آن را خواستارم و به من نمی دهند.\nجواب: امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نهج البلاغه می فرمایند: «کُنْ فِی الْفِتْنَةِ کَابْنِ اللَّبُونِ لا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ وَ لا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ»، در فتنه ها همانند بچه شتر دو ساله باش که نه طاقت دارد به کسی سواری بدهد و نه پستانی دارد که از شیرش بدوشند. یعنی طوری برخورد کن که فتنه جویان در جان و مال تو طمع نکنند. این معنای روایت، امّا حقیقت آن است که این روایت ناظر به زمانی است که جنگ و زد و خورد بین دو رئیس و پیشوای باطل باشد. نمونهی عینی آن فتنه ی بنی امیّه و بنی عبّاس است. در آن زمان «ابوسلمه» که از سران بنی عباس بود نامه ای به محضر امام صادق (علیه السلام) نوشت و به آن حضرت پیشنهاد داد تا بعد از پیروزی برای آن حضرت بیعت بگیرد و حکومت را به خاندان عصمت و طهارت بازگرداند. امام صادق (علیه السلام) که از ماهیت آن فتنه با خبر بود فرمود: «ما أنتَ مِن رِجالی و لا الزَّمانُ زَمانی؛ نه تو از شیعیان و داعیان من هستی و نه زمان، زمان من است!» از جواب حضرت مشخص می شود که ابوسلمه قصد استفاده ی ابزاری از نام امام را داشت تا پایه های حکومت بنی عباس را محکم تر کند. پس روایت حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) مربوط به زمانی می شود که در دو طرف میدان نبرد اهل باطل ایستاده باشند اما هنگامی که یک در طرف از جبهه، اهل حق باشند دفاع از حق واجب است و گناه کنار کشیدن و بی طرف بودن کمتر از گناه شرکت در جبهه ی باطل نیست. اصولاً ما حقی داریم و باطلی و راه دیگری میان آن دو نداریم که نه در جانب حق باشد و نه در جانب باطل. اگر کسی در جبهه ی حق قرار نگرید لاجرم در جبهه ی باطل است. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله) فرمود: «مَنْ أَصْبَحَ لا یَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِینَ فَلَیْسَ مِنْهُمْ وَ مَنْ سَمِعَ رَجُلاً یُنَادِی یَا لَلْمُسْلِمِینَ فَلَمْ یُجِبْهُ فَلَیْسَ بِمُسْلِمٍ؛ هر کس شب را به صبح رساند و اهتمام به امور مسلمین نداشته باشد از آن ها نیست و کسی که ندای مسلمانی را بشنود که از او در برابر ظلمی تقاضی کمک دارد و او را یاری نکند در زمره ی مسلمین نمی باشد». پیامبر اکرم فرمودند: اگر مسلمانی در برابر ظلم از شخصی کمک بطلبد و آن شخص او را یاری نکند مسلمان نیست؛ حال اگر روزی جبهه ی باطل در برابر خود اسلام قرار گرفته باشد و در عین حال برخی ساکت نشسته و از دین خدا حمایت نکنند آیا می توان به این افراد مسلمان گفت؟!\nروی همین اساس است که می گوییم در محرم سال ۶۱ همه ی کسانی که از حرکت امام حسین (علیه السلام) و موضوع محاصره شدن آن حضرت با خبر شدند و خود را کنار کشیدند، در واقع با سکوت خود جبههی باطل را تقویت کرده و در کشته شدن امام (علیه السلام) سهیم شدند. اگر کسی با امام حسین (علیه السلام) نباشد دیگر چه فرقی می کند که در کجاست؟ در سر سفره ی شراب باشد یا پای سجاده ی نماز! اگر هم امروزه کسی حسین زمان و ولی فقیه را تنها بگذارد در محضر الهی هیچ حجتّی نخواهد داشت و نمی تواند خود را در زمره ی مسلمانان محسوب کند. تکمله: ترویج فرهنگ اومانیستی غرب و تهی کردن دین از معنویت و ازتباط با عالم ملکوت هم از موارد فتنه ی بنی امیه است . برای این منظور رجوع بفرمایید به بحث سلسله درسهایی از کربلا.  . سوره ی قصص، آیهی ۵٫\n . الکافی، ج۲، ص۱۶۴٫ نویسندهآخرین نوشته ها\nکانال تلگرام اخلاقی مدیر سایت - اکتبر ۷, ۲۰۱۶ چند توصیه اخلاقی پیرامون ماه محرم - اکتبر ۳, ۲۰۱۶ میزان فطریه و کفاره در سال ۱۳۹۵ ـ آثار و برکات فطریه - جولای ۳, ۲۰۱۶ نوشته های مرتبط :رئیس جمهور «معتدل» چه نشانی دارد؟ :: معنای صحیح اعتدال چیست؟ ::طریقه شناخت فتنه اجتماعیعوامل ایجاد فتنه اجتماعی (بدعت در دین خداوند)عوامل ایجاد فتنه اجتماعی (تبعیت از هوای نفس)ویژگی های فتنه اجتماعی . مقایسه فتنه اجتماعی با فتنه فردیفتنه فردی ، زمینه ها و راه نجاتفتنه و سنت الهی . معنای فتنه و انوع آنخادمان حقیقی انقلاب چه کسانی هستند؟\nبازدید امروز: 212بازدید دیروز: 4443بازدید سال: 1363125کل نوشته‌ها: 1274کل دیدگاه‌ها: 3766


برترین کارشناسی های علوم انسانی آنلاین را روزنامه نگاری و ارتباطات جمعی در ایالات متحده آمریکا\n مقایسه کنید رشته های BA آنلاین را روزنامه نگاری و ارتباطات جمعی در ایالات متحده آمریکا 2020\n با مدارس عالی به طور مستقیم تماس بگیرید درباره برتر رشته های BA آنلاین را روزنامه نگاری و ارتباطات جمعی در ایالات متحده آمریکا 2020\n4نتایج درروزنامه نگاری و ارتباطات جمعی, آمریکا Filter\nلیسانس در فیلم و تلویزیون\nایده های خود را به صفحه بیاورید. وقتی داستان را از طریق فیلم و تلویزیون می گویید ، می توانید نظرات ، قلبهای گرم ، بی عدالتی را مستند کنید ، لحظات مهم تاریخ را ضبط کنید و تجرب ...\nرشته های چندرسانه ای پر از ایده هستند ، و مهارت هایی دارند که آنها را به واقعیت تبدیل کنند. شما به عنوان یک دانش آموز ، مفاهیم خلاق را به کارهای کاربردی در چندین رسانه تبدیل خ ...