Праект “Стратэгія разьвіцьця беларускай нацыі” - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nСТРАТЭГІЯ РАЗЬВІЦЦЯ БЕЛАРУСКАЙ НАЦЫІ\nЗа мінулае стагоддзе беларусы дасягнулі значнага прагрэсу ў будаўніцтве сваёй дзяржавы – у свеце стала існаваць незалежная і сувярэнная краіна Беларусь, прынятая ў ААН. У развіцці краіны за гэты час былі спрыяльныя і неспрыяльныя перыяды, а сучасныя дзяржаўнасць і суверэнітэт Рэспублікі Беларусь значна ўмацаваліся толькі пасля выхаду з СССР.\nАднак, трэба адзначыць шэраг фактараў, якія не спрыяюць будаўніцтву нацыянальнай дзяржавы, а менавіта, прыхільнасць сучаснага кіраўніцтва да пабудовы рускамоўнай, цывільнай дзяржавы, зберажэнне савецкага, аўтарытарнага стылю кіравання краінай, выхаванне патрыятызму, заснаванаму толькі на кароткачасовай гісторыі апошняй вайны, прыгнёт беларускай мовы і беларускасці, удзел у ваенных блоках (ОДКБ, асобныя дамовы з Расіяй), усё большае ўключэнне краіны ў сферу “русского мира”, ідэалогія якога скіравана на ваенную, палітычную і культурную экспансію не толькі на суседнія, але і на далёкія краіны, дзе ёсць прыкметы рускай мовы і культуры.\nЦяперашняя дзяржаўная палітыка знаходзіцца ў супярэчнасці з рэалізацыяй нацыянальнай ідэі, аб чым сведчаць неўжыванне роднай мовы ў дзяржаўных установах, савецкая інтэрпрэтацыя гісторыі Беларусі, увядзенне ў вучэбных установах дысцыпліны «Ідэалогія беларускай дзяржавы», якая не асвятляе вырашэнне нацыянальных пытанняў, выцясненне беларускіх выканаўцаў і аўтараў з дзяржаўных тэле- і радыёканалаў, існаванне чорных спісаў музыкаў, пісьменнікаў, прадстаўнікоў іншых творчых прафесій, забарона ўжывання нацыянальных сімвалаў. Некаторыя праявы беларускасці з боку дзяржавы (рэдкія выступы кіраўнікоў па-беларуску, з’яўленне беларускіх білбордаў) не маюць сістэмнага характару і хутчэй выглядаюць рэхам лавіравання ў дзейснай геапалітычнай сітуацыі. Найноўшая мадыфікацыя патрыятызму, якая пераважна грунтуецца на дасягненнях савецкай эпохі і факце перамогі ў Другой сусветнай вайне, не можа лічыцца прадуктыўнай і перспектыўнай, бо перакрэслівае ўсю папярэднюю 1000-гадовую гісторыю станаўлення беларускай дзяржаўнасці, што пачынаецца з часоў Полацкага і Турава-Пінскага княстваў. У той жа час трэба адзначыць, што без чыннага ўдзелу самой дзяржавы нацыянальнае будаўніцтва сіламі толькі нацыянальнай эліты будзе ў значнай ступені запаволена.\nСярод шэрагу мадэляў будаўніцтва дзяржавы (грамадзянская/цывільная, культурная, уяўная) выбар мадэлі этнанацыянальнай дзяржавы ў найбольшай ступені адпавядае рэальнай сітуацыі ў Беларусі. Будаўніцтва цывільнай нацыі без належнага грунту этнакультурнай еднасці, падмацаванай агульнай гісторыяй, традыцыямі, мовай, светапоглядамі і, так ці іначай, этнічным паходжаннем, – з’яўляецца памылковым шляхам. Нішто ў сучасных умовах не можа так спрыяць будаўніцтву дзяржавы, як прыналежнасць большасці грамадзян да аднаго этнасу (83.7% насельніцтва краіны адчуваюць сябе беларусамі, 2009). Нельга пагадзіцца з тым, што Беларусь многанацыянальная краіна. Большасць нацыі складаюць беларусы (нацыяўтваральны этнас, тытульная нацыя), якія ў асноўным і вызначаюць менталітэт краіны, яе агульны настрой і адносіны да знешняга свету.\nУ той жа час у Беларусі нацыянальныя меншасці жывуць у бяспецы, дзякуючы як існуючым цывільным рэгулам, так і міралюбівым адносінам да нацыянальных меншасцяў саміх беларусаў. Будучая этнанацыянальная дзяржава ўяўляецца такой дзяржавай, якая рэальна адстойвае інтарэсы тытульнай нацыі і ў якой грамадзянам меншасцяў гарантуюцца роўныя правы і абарона ад асіміляцыі пры рэалізацыі іх нацыянальных праектаў. Толькі на гэтым шляху бачыцца будучыня нашай краіны. Беларусь не можа будаваць дзяржаву на аснове культурнай мадэлі ці цывільнай рускамоўнай мадэлі, як гэта робіцца цяпер, па адной простай прычыне. І ў адным, і ў другім выпадку паглынанне беларускай дзяржавы “русским миром” з’яўляецца непазбежным.\nПадаецца, што будаўніцтва нацыянальнай дзяржавы не можа быць заснавана выключна на хрысціянскай маралі, па некалькіх прычынах – многаканфесійнасці ў краіне, адсутнасці абсалютнай перавагі (больш 50%) якой-небудзь рэлігійнай канфесіі, наяўнасці значнай долі атэістаў сярод насельніцтва (41%). Нам трэба будаваць свецкую (не рэлігійную) нацыянальную дзяржаву, у якой будзе забяспечана свабода ўсіх веравызнанняў, калі іх дзейнасць не супярэчыць заканадаўству РБ.\nСтан самаідэнтыфікацыі беларускай нацыі па-ранейшаму застаецца недастаткова трывалым. Прычынамі для гэтага з’яўляюцца як савецкая спадчына, так і працяг сучасным кіраўніцтвам амаль той жа палітыкі ў дачыненні да нацыянальных пытанняў. Грамадзяне Беларусі да гэтага часу не разглядаюць незалежнасць краіны як адну з найважнейшых каштоўнасцяў. Але ў той жа час, калі казаць пра аднясенне сябе да беларускай нацыі, то 83.7% насельніцтва краіны называюць сябе беларусамі (перапіс 2009 года). Такая высокая нацыянальная аднароднасць выглядае добрым грунтам для будаўніцтва нацыянальнай дзяржавы.\nСітуацыя з роднай Мовай вельмі балючая і катастрафічная, што сталася вынікам як аб’ектыўных працэсаў, звязаных з урбанізацыяй, так і з бяздзейнасцю сучаснага урада, што фактычна вядзе да паступовага выцяснення Мовы з нацыянальнай свядомасці. Адзначаючы, што пераважная большасць грамадзян Беларусі прыхільна ставіцца да беларускай мовы і культуры, усё ж ва ўмовах заняпаду Мовы спадзявацца на годнае і поўнае будаўніцтва нацыянальнай дзяржавы можна толькі пры дапушчэнні, што беларусы будуць глыбока ведаць сваю даўнішнюю гісторыю (Полацкае княства, ВКЛ), узровень ведаў пра якую яшчэ недастатковы.\nМагчымасці станаўлення і развіцця грамадзянскай супольнасці, заснаванай на дэмакратычных каштоўнасцях, ва ўмовах аўтарытарнага рэжыму вельмі абмежаваныя. Пад уплывам Расіі і Расійскай праваслаўнай царквы ў апошнія два стагоддзі ментальнасць беларускага насельніцтва фармавалася на карысць інтарэсаў царскай улады Расійскай імперыі, а потым у інтарэсах камуністычнай дыктатуры СССР – грамадзянская пасіўнасць ва ўмовах моцнай дзяржаўнай улады, і не была скіравана на развіццё асобы, яе свабоды і павагі да прыватнай уласнасці. Усё гэта разам з сучаснай дзяржаўнай прапагандай прывяло да таго, што палітычная культура беларусаў і ўзровень развіцця грамадзянскай супольнасці застаюцца ўсё яшчэ на неапраўдана нізкім узроўні. Відавочна, што людзі не ўспрымаюць аўтарытарны рэжым як пагрозу дэмакратычным свабодам, што, магчыма, звязана як з асобай кіраўніка дзяржавы, той палітыкай, якую ён праводзіць, з эканамічнай і палітычнай стабільнасцю, якая на гэты час іх задавальняе, так і з антыканстытуцыйным ціскам на свабоду слова і татальным падпарадкаваннем СМІ дзяржаве. Парадаксальна, але грамадзяне Беларусі, падтрымліваючы ў большасці дэмакратыю (75.3%), у той жа час не супраць аўтарытарнага стылю кіравання (61.6%). На рэферэндуме 1996-га году 65% грамадзян прагаласавалі за тое, што дзяржава [улады] не павінна даваць справаздачу грамадскасці за фінансаванне ўсіх галін улады. Толькі дэзарыентаванае, збітае з тропу прапагандай насельніцтва магло прагаласаваць такім чынам. Спадзявацца ж на сапраўднае паўнавартаснае супрацоўніцтва з аўтарытарнай дзяржавай [уладамі] не выпадае ў сілу таго, што сучаснае кіраўніцтва не разглядае грамадства ў якасці раўнапраўнага партнёра.\nМентальнасць беларусаў недасткова падрыхтаваная да ўспрымання каштоўнасцей, звязаных з роўнасцю людзей, якія ў цывілізаваным свеце паступова ўваходзяць у жыццё і з разуменнем успрымаюцца грамадствам – беларусы недастаткова талерантныя ў адносінах да іншых расаў, нетрадыцыйных рэлігій і да асоб нетрадыцыйнай сексуальнай арыентацыі, адмоўна ставяцца да адмены смяротнага пакарання.\nНацыянальная свядомасць саміх грамадзян Беларусі пакуль што вельмі слабая. Такія прыметы як некарыстанне роднай мовай, нежаданне весці дзяцей у беларускія школы і садкі, нізкая актыўнасць у пратэстных акцыях, абыякавасць да нацыянальных каштоўнасцяў, настальгія па савецкасці, успрыманне рускай культуры як сваёй, а ўспрыманне сваёй культуры як другаснай, знівеліраванае пачуццё нацыянальнага гонару ніяк нельга залічыць у актыў нацыянальнай свядомасці. Да таго ж “русский мир” непазбежна атачае нас штодня. На вывучэнні твораў менавіта рускіх пісьменнікаў грунтуюцца каштоўнасныя арыентацыі навучэнцаў сярэдніх школ; п’есы рускіх драматургаў пераважаюць у айчынных тэатрах; расійская папса прыгнятальна дамінуе на большасці канцэртных пляцовак Беларусі і ў медыясферы. Відавочна, што беларускае грамадства не зможа пазбавіцца са сваіх посткаланіяльных поглядаў да таго часу, пакуль не пераадолее рэфлекс бясконцага азірання на Расію. Не спрыяе росту нацыянальнай свядомасці і пастаянна прапагандуемая і не адпавядаючая гістарычным фактам ідэя аб “трыадзінстве усходнеславянскіх народаў”, што асабліва стала відавочна падчас ваеннай агрэсіі Расіі супраць Украіны.\nБудаўніцтва паўнавартаснай нацыянальнай дзяржавы пры недахопе якасцяў, аб якіх ішла размова вышэй, будзе запаволена, нягледзячы на тое, што па сваёй адукаванасці і нават па ўзроўню жыцця Беларусь магла б адпавядаць еўрапейскім стандартам. Будаўніцтва нацый-дзяржаў у Еўропе працягваецца ў такіх этнічна аднародных краінах, як Сербія (83% насельніцтва складаюць сербы), Харватыя (88%), Славенія (89%), Літва (84%). Беларусь мае патэнцыял будаваць нацыянальную дзяржаву таксама.\nСілы нацыянальнай эліты за апошні час значна пашырыліся за кошт шматлікіх інстытутаў, арганізацый і вэб-структур, аднак, на жаль, значная колькасць іх вымушана дзейнічаць з-за мяжы. Свабодна ж працаваць на радзіме вельмі складана з-за шматлікіх абмежаванняў і прынятых законаў, якія фактычна загналі свабодную думку разам з мовай тытульнай нацыі ў “беларускае гета”. Нягледзячы на пэўныя слабасці «няспелай» беларускай нацыі, магчымасць будаўніцтва паўнавартаснай нацыі і нейтральнай, беларускай нацыянальнай дзяржавы застаецца. Гэта надзея базуецца на: незалежнасці і суверэнітэце, якую сёння мае РБ, высокай нацыянальнай аднароднасці насельніцтва (83.7% беларусы), наяўнасці нязначнай па колькасці, але актыўна працуючай нацыянальнай эліты, істотнай долі насельніцтва, якая спачувае ці можа падтрымаць ідэі, скіраваныя на ўмацаванне нацыі, узрастаючай колькасці інфармацыйных рэсурсаў, спрыяльных знешніх умовах, тэарэтычных доказах магчымасці будаўніцтва нацыянальнай дзяржавы ў пост-мадэрны перыяд, у часы існавання інфармацыйнага грамадства.\nЗадачы, якія вынікаюць з характарыстыкі сучаснага стану беларускай нацыі і пастаўленай мэты:\nПадтрымліваць ідэю пераемнасці ў гістарычным развіцці беларускай дзяржаўнасці. Дабівацца сусветнага прызнання выключнай ці роўнай ролі беларускага народа ў развіцці Вялікага Княства Літоўскага – вялікай еўрапейскай дзяржавы мінулага, на тэрыторыі якой сёння пражываюць людзі сучасных незалежных краін: Беларусі, Літвы, Польшчы і Украіны. Першыя княствы на тэрыторыі Беларусі, Вялікае Княства Літоўскае, станаўленне і здабыццё незалежнасці Рэспублікі Беларусь, – усе гэтыя перыяды з’яўляюцца складовымі часткамі нашай нацыянальнай гісторыі. Выцісканне і прыніжэнне любога гістарычнага перыяда не адпавядае інтарэсам нацыі.\nНа сучасным этапе праводзіць асветніцкую дзейнасць сярод насельніцтва ў першую чаргу ў галіне гісторыі, элітарнай і мас-культуры і традыцый беларускага народа (Полацкая дзяржава, ВКЛ, БНР, БССР, адраджэнне 1990-х), не збаўляючы высілкаў па вызваленні беларускай мовы з прыгнечанага стану. Дабівацца раўнапраўнага, непрымусовага ўжывання беларускай мовы ў дзяржаве, стварэння нарматыўнай базы на мове тытульнай нацыі.\nВа ўмовах сфальшаванага дзьвюхмоўя і невыканання “Закона аб мовах” стымуляваць выкарыстанне Мовы ва ўсіх сферах грамадскага і культурнага жыцця, ужываючы ўсе магчымыя падыходы і сродкі, прадстаўленыя ў “Стратэгіі развіцця беларускай мовы ў ХХІ стагоддзі” (2012), уключаючы: адкрыццё беларускага нацыянальнага універсітэта, заахвочванне грамадзян Беларусі аддаваць дзяцей у беларускія садкі і школы, заахвочванне рэлігійных абшчын розных канфесій да правядзення багаслужбы на беларускай мове і грамадскіх арганізацый нацыянальных меншасцяў да вывучэння беларускай мовы і гісторыі, заахвочванне грамадзян Беларусі і адпаведных рытуальных агенцтваў ужываць беларускую мову на надмагільных надпісах.\nДаводзіць (грамадству) інфармацыю пра ўсе станоўчыя праявы беларускасці і рэагаваць на ўсе без выключэння праявы этнацыду беларусаў. Шанаваць і развіваць гонар за дасягненні, якія мае беларускі народ сёння.\n1. У сваіх адносінах паміж людзьмі, якія будуць падтрымліваць рэалізацыю Стратэгіі, пажадана выконваць наступныя правілы “Кодэкса гонару”: лічыць, што ўдзел у будаўніцтве нацыянальнай дзяржавы гэта вялікі гонар для беларусаў і прадстаўнікоў нацыянальных меншасцяў; праяўляць узаемапавагу і падтрымку; крытычна і абгрунтавана вясці спрэчкі, не дапускаючы пры гэтым абраз і спасылак на неправераныя факты; быць талерантнымі да выказванняў апанентаў; максімальна ўжываць Мову дома і па-за домам; прытрымлівацца адзіных падыходаў пры выкананні задач Стратэгіі; пазбягаць фракцыйнасці – пабудаваць нацыянальную дзяржаву можна толькі праз адзінства людзей, незалежна ад таго, прыхільнікамі якіх партый, рухаў, рэлігійных і іншых плыняў яны з’яўляюцца.\n6. Для вырашэння задач стратэгіі, ва ўмовах абмежаванага доступу да СМІ і адсутнасці дапамогі з боку дзяржавы, выкарыстоўваць усе наяўныя і шукаць новыя сілы і сродкі беларускага грамадства, прыхільных да нацыянальнай ідэі грамадзян РБ, спонсараў, інтэрнэт-рэсурсы, незалежныя і дзяржаўныя СМІ.\nСвае каментары і заўвагі дасылайце на адрас: chasopis.sakavik@hotmail.com “Культура, Нацыя”, №13, сакавік 2016, с. 27-34.\nЗаўвагі ад нашай рэдакцыі:\n1. Гісторыя беларускага народу на яго ўласнай этнічнай тэрыторыі налічвае не 1000 гадоў, а некалькі тысячагоддзяў.\n2. У лукашэнкаўскай Беларусі адбываецца ня толькі “выцясьненьне беларускіх выканаўцаў і аўтараў зь дзяржаўныхтэле-і радыёканалаў”, сёньня выкідаюцца нацыянальна сьвядомыя беларусы таксама і са школ ды ўніверсітэтаў (пры гэтым не зьвяртаецца ўвага ні на іх афіцыйны статус, ні на рэальныя дасягненьні) – галоўнае, што яны “сьвядомыя”.\n3. Сітуацыя з роднай Мовай стала катастрафічнай не па прычыне “бязьдзейнасьці” цяперскага ўраду, а па прычыне яго наўмыснай этнацыднай палітыкі (напрыклад, з 40 тэлевізійных каналаў, якія можна глядзець у Гародні па кабельным тэлебачньні, няма ні воднага беларускамоўнага…).\n4. У праекце запісана: “Для асветы насельніцтва стварыць агульны нацыянальны інфармацыйны канал і шэраг інфармацыйных пляцовак (газеты, часопісы, радыё, тэлебачанне), пабудаваных па прынцыпу грамадскіх СМІ, на якія не змогуць ўплываць і ціснуць ідэалагічныя структуры аўтарытарнага рэжыму”. Але пры гэтым не прааналізавана, чаму сёньняшнія апазіцыйныя СМІ – радыё “Свабода”, газеты “Наша Ніва”, “Народная воля”, спадарожнікавы тэлеканал “Белсат” – за столькі гадоў працы так і ня сталі сапраўды незалежнымі беларускімі СМІ. Без аналізу гэтай зьявы і адпаведных высноў, зробленых зь яе, дзейнасьць у кірунку стварэньня будучага “нацыянальнага інфармацыйнага каналу”, нават, калі на яго нехта (хто?!) дасьць грошы, ня мае персьпектывы.\n5. Беларусізацыя ніколі не адбудзецца, калі беларусы-літвіны, жывучы на ўласнай зямлі, будуць прасіць ва ўрада дазволіць ім беларускія “садкі, класы, школы” і… адзін універсітэт. Нават у лукашэнкаўскай канстытуцыі запісана, што ў РБ дзяржаўнымі зьяўляюцца “беларуская і руская мовы”. Гэта дазваляе нават пры цяперскім рэжыме патрабаваць, каб у Беларусі на нашай мове працавала, мінімум, палова ўніверсітэтаў! Усё іншае – беларускія садкі, класы, школы – тады значна лягчэй будзе адкрываць…\n6. На жаль, таксама ў “Статэгіі” нічога не сказана пра Беларускую аўтакефальную хрысьціянскую царкву… А яна аб’ектыўна мусіць быць дамінуючай на нашай зямлі.\n7. Добра было б, калі б у “Стратэгіі” ня толькі было запісана, што яна павінна трапіць у кожную беларускую сям’ю, а і названы тыя, хто будзе арганізоўваць выкананьне гэтага пажаданьня і возьме адказнасьць за яго выкананьне…\n8. Галоўнае ж, што ў нас выклікае пярэчаньне, заключаецца ў наступным…\nСпадарове, па-першае, у цяперашняй лукашэнкаўскай РБ у заключнай стадыі інфармацыйнай версіі генацыду – у стане татальнага шматгадовага этнацыду – знаходзіцца наш карэнны нацыяўтваральны этнас. Беларусы-літвіны – старажытнейшы аўтахтонны народ, які тысячагоддзямі мірна жыў выключна на сваёй зямлі, які столькі ўсяго перажыў і столькі стварыў для агульналюдскай цывілізацыі… І раптам гэты народ апынуўся на краі бездані, за якім – сьмерць! Мы, жывучы на ўласнай зямлі, вось-вось можам быць сьцёртыя з твару Зямлі!… Гэта ключавая праблема, пры наяўнасьці якой кожны сьвядомы беларус павінен увесь час думаць пра яе і ўсе наяўныя рэсурсы (усе!) накіроўваць на яе вырашэньне. Тым больш, што ні перад палякамі, ні перад рускімі, ні перад габрэямі, ні перад украінцамі, прадстаўнікамі шматлікіх іншых народаў, якія таксама жывуць на нашай зямлі, падобная праблема і блізка не стаіць! У іх ёсьць свае значна больш уладкаваныя, пасьпяховыя ў нацыянальна-культурным, эканамічным, экалагічным, грамадска-палітычным асьпектах нацыянальныя дзяржавы.\nПа-другое, у гэты вырашальны і адначасна трагічны час у наш адрас з боку прадстаўнікоў іншых народаў не чутно практычна ніводнага слова падтрымкі-спачуваньня. Пра справы мы і ўвогуле ня кажам… Больш за тое, мы часта назіраем нешта супрацьлеглае. Так, адзначаючы ў 2010 годзе 600-годдзе Грунвальдскай бітвы, прэзідэнты Польшчы і Летувы забылі нават узгадаць ключавую ролю ў ёй нашых продкаў; Польшча і Расея, якія толькі ў ХХ стагоддзі двойчы “дзялілі” Беларусь паміж сабой, у нашы дні робяць наступнае: з Расеі на нас наступае “русскій мір”, а з Польшчы ня меншая бяда – “карта паляка”; беларусы Смаленшчыны ды Браншчыны па-ранейшаму падвяргаюцца такому ж этнацыду, як і беларусы Беласточчыны; габрэі, якія 600 гадоў карысталіся гасьціннасьцю беларускага народу – мірным жыцьцём на нашай зямлі (перад гэтым зьведаўшы шмат разоў пагромы ды татальныя выгнаньні з боку іншых еўрапейскіх народаў), дасёньня так і не наважыліся паўдзячыць нам – дапамагчы беларусам пазбавіцца ад этнацыднай прамаскоўскай дыктатуры. Хаця маглі б… (дарэчы, калі ацаніць гасьцяваньне габрэяў на нашай зямлі па самым мізэрным кошце (усяго толькі ў 100 мільёнаў даляраў за год) і выразіць гэты кошт у золаце па яго сёньняшнім курсе (40 $ за 1 гр. – 40.000.000 $ за 1 тону), атрымаецца, што габрэйскі народ вінны беларускаму народу 600х100.000.000 / 40х1000.000 = 1500 тон золата!) Гэтыя факты можна было б працягваць прыводзіць, але пакуль спынімся…\nГэты запіс апублікаваны: Аўторак, 26 красавіка, 2016 у 19:14\nКатэгорыі: 1.1. Беларусь будучая, 1.3. Беларусь сёньня, 1.3.1. Беларусь. Асобы, 2.1.1. У разьвіцьцё Бел.Нац.Ідэі, 2.2.1. Этнацыд беларусаў, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.4. Падаем дакумент, 4.8. Важныя сайты. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\n26 красавіка, 2016 у 23:20\nМяне цікавяць “сродкі рэалізацыі” гэтай стратэгіі. Тут не гаворыцца дзе ўзяць гэтыя сродкі і колькі іх трэба. Таксама незразумела як адбіцца ад маскоўскай гібрыднай вайны, якая ўжо вядзецца і можа пашырыцца. А пакуль маем дыктатуру і этнацыд.\n29 красавіка, 2016 у 13:37\nА шо при Сталине-Хрущеве в БССР этноцида не было белорусов?:))\n27 красавіка, 2016 у 10:24\nГледзячы на падзеі ў Сіріі, я паступова прыхаджу да думкі, што сучасный свет усё болей набывае сімвалічную прыроду. Гэта значыць дзейнічае прынцып “вораг майго ворага ёсць мой сябра”. Як што варагуюць толькі два бакі гэты прынцып дзейнічае. Але калі ў барацьбу уступае некалькі сілаў і ён пачынае прабуксоўваць. У той жа Сіріі, мне здаецца ніхто ужо не ведае што рабіць далей – ані ЗША, ані Расея. Міжволі узгадваецца тое аб чым кажуць постмодерністы – што ў наш час діалектыка Гегеля перастала працаваць, Барацьба супрацьлегласцяў не нараджае Новае у якім супрацлегласці знікаюць; ідзе развіццё. Не цяпер усе працессы развіваюцца да катастрофы. І гэта вельмі падобнае на тое што цяпер адбываецца ў людскім свеце.\nМне зразумела адзінае – што няма лепшага спосаба супрастаяць “рускаму міру (аб якім ужо шмат пачалі казаць, ў тым ліку і ў дакументе распрацаваным Анісім. і Трусавым) як толькі адмаўляцца ад нашага цяперашняга назова з корнем “рус”. Патрыятычнае гісторыкі не распрацавалі адпаведных тэорый, яны завіслі ў прасторе між Літвой і Руссю. таму нам прыйдзецца працаваць “чераз іх галовы”. Пакуль расейцы яшчэ не пачалі ў поўную сілу інфармацыённую вайну супраць нас. А калі яна пачнецца, мы убачым якая бомба ляжыць пад нашым ложкам з часом Бурачка-Багушэвіча, які першым пачаў піхаць нам назву Беларусь. Будучы на Чарнобыльскім шляху я шмат з кім гаварыў на гэтую тэму. Усе згодные, але дабаўляюць што на гэта спатрэбіцца некалькі пакаленняў. Такой іх адказ можна разглядаць і як ветлівую форму адмовы, і таксама што людзі не могуць прызнаць што цяперашні адраджэнскі Рух атрымаў гучную паразу. і яны не могуць зразумець Чаму. Такія вось мае сумбурные думкі пасля чарговых пустых паперак-декларацый, якія сачыняюць людзі кшталту тав. Трусава. .\n27 красавіка, 2016 у 11:04\nУзяў для аналізу толькі адзін сказ з гэтай ”стратэгіі” . ”Відавочна, што беларускае грамадства не зможа пазбавіцца са сваіх посткаланіяльных поглядаў да таго часу, пакуль не пераадолее рэфлекс бясконцага азірання на Расію”.\nШТО тут можна сказаць. Ці можна карыстацца ў поўнай меры паняткам ”беларускае грамадства”, тут трэба ўспомніць заўвагу Карла Ясперса” Масу трэба адрозніваць ад народа. Народ структурыраваны, асэнсоўвае сябе… Маса не валодае самасвядомасьцю, аднародна, пазбаўлена традыцый — яна пустая.Маса — аб’ект для маніпуляцый”. ( ”Правінцыялізм як спосаб існавання” бЕЛАРУСКАЯ ПАЛІЧКА” кАСТУСЬ Травень, ”Дзень калі загінуў Апалон.”)\nХто нясе ў наша грамадства, у масы сучасныя тутэйшыя думкі, напрацоўкі, гледзішча, меркаванні, ідэі, праграмы, змагаецца за невялікія, але важкія мэты, дасягае невялікіх, але важкіх перамог? нІХТО!\nЦудоўны артыкул Шынкевіча, які дае шырокую карціну сучаснасьці, ніхто не абмяркоўвае і не бярэ на ўзбраенне?!(”Сацыяльны малюнак свету”).\nНас, як частку ”савецкага народа” паступова абалваньваюць, перарабляюць, з адукаванага народа, апускаюць у людзей трэцяга сорта. Робіцца гэта мэтанакіравана, паслядоўна, планава і нібыта натуральна, так што нават такі ўедлівы аналітык як Павел Біч ускладае гэтыя падзеі на натуральную хаду постмадэрнізма.\nНа самай справе гэта не постмадэрнізм, а вынікі інфармацыйнай вайны супраць нас і нашага народа. Інтэлігенцыя, якая павінна была быць галавой народа, стала нікем, гноям гісторыі, а ”творчая інтэлігенцыя на 80% –90% зрабілася прастытуткай, ва ўсялякім разе ў Маскве” Станіслаў Гаварухін.\n29 красавіка, 2016 у 13:41\nА Островский? Мурашка? Бич? Они не несут разве?:))\nЛіст у рэдакцыю ад спадара Мурзёнка. кажа:\n27 красавіка, 2016 у 12:57\nПаважаны сп. Алесь!\nПрыемна атрымаць ад вас пісьмо. Вялікі дзякуй. Завочна з вамі даўно знаёмы, па вашаму сайту і публікацыях.\nВельмі рад, што вы ўключыліся ў абмеркаваньне “Стратэгіі развіцьця беларускай нацыі”.\nПрачытаў заўвагі ўважліва, многія з вашых прапаноў вельмі слушныя.\nПасля дэталёвага знаймства пастараемся іх арганічна ўключыць у праект.\nДасланы матэрыял будзе апублікаваны ў наступным нумары часопіса “Культура, Нацыя” (№14, чэрвень 2016). У гэтым жа нумары надрукуем чарговую, дапоўненую версію. Бо падаецца, што праект выклікае цікавасьць і да яго абмеркаваньня падключаецца больш людзей.\nАдным з важных пытаньняў, безумоўна, будзе рэалізацыя праекта. Як вы гэта слушна і заўважылі. Перш за ўсё бачыцца інфармаваньне-асьвета насельніцтва – нескладаную схему часопіс прапаноўваў раней (праект “Разам”). Я цалкам згодны з тым, што існуючыя “вольныя” выданьні абсалютна недастакова працуюць за волю. Амаль кожны з упамянутых вамі выданняў цягне сваю скрыпку і кагосьці, хто на ёй іграе. Вельмі цяжка што-небудзь там публікаваць, а часам, калі інфармацыя не ляжыць у русле выданьня, і немагчыма.\nРэальна, шансы таюць. Тым не менш. Працаваць трэба. Вельмі б хацелася, каб гэтая спроба, разлічаная на адну генерацыю, была удалай.\nНа першы раз заканчваю сваё пісьмо і зычу Вам і Вашай сям’і ўсяго найлепшага.\n27 красавіка, 2016 у 13:33\n”… неўжыванне роднай мовы ў дзяржаўных установах, савецкая інтэрпрэтацыя гісторыі Беларусі, увядзенне ў вучэбных установах дысцыпліны «Ідэалогія беларускай дзяржавы», якая не асвятляе вырашэнне нацыянальных пытанняў, выцясненне беларускіх выканаўцаў і аўтараў з дзяржаўных тэле- і радыёканалаў, існаванне чорных спісаў музыкаў, пісьменнікаў, прадстаўнікоў іншых творчых прафесій, забарона ўжывання нацыянальных сімвалаў. Некаторыя праявы беларускасці з боку дзяржавы (рэдкія выступы кіраўнікоў па-беларуску, з’яўленне беларускіх білбордаў) не маюць сістэмнага характару…”\nГэтак! Датагож пачаўся імклівы прыезд ”зялёных чалавечкаў” у краіну, якім даюць грамадзянства і ставяць на тыя ці іншыя кіруючыя пасады. Калі раней мы не хацелі быць дамініонам Расеі, то зараз падзеі хутка ідуць у накірунку ”далучэння” да ”альма матэр”.\n21 мая, 2016 у 20:46\n«пачаўся імклівы прыезд ”зялёных чалавечкаў” у краіну, якім даюць грамадзянства і ставяць на тыя ці іншыя кіруючыя пасады»\nТак-так! Я сам за апошні час некалькі разоў сустракаў супрацоўнікаў сілавых структураў (міліцыянты, служба бясьпекі мэтро), якія відавочна толькі-што пераехалі ў Беларусь з Масковіі: маўленьне парасейску (нетутэйшае), Мовы ня ведаюць анічуткі, глядзяць на мяне як баран на брамку, калі спрабую да іх казаць пабеларуску; некаторыя самі прызнаваліся, што яны нядаўна з Расеі! І адразу — на камандзерскія пасады (сяржанцкія).\n27 красавіка, 2016 у 13:41\nШаноўны Licvin, паўтаруся. Прычыну паразу можна трактаваць дваяка – як сваю слабасць і як сілу ворага. Ты трактуешь яго другім спосабам – як нехта хто вядзе супраць нас інфармацыйную барацьбу.. Такі падход нараджае ворагаў ў вялікай колькасці і што самае бяспечнай павелічвае колькасць Зла ў Свеце. Хай ты даведаешься што супраць нас вядзе змаганне нейкі там масонскі (як сказалі б раней) центар ў ЗША. і яго філіял ў Расеі. Што рабіць далей? Сам ты разбурыць гэткі Центр не зможаш. Каму ты панясешь свае дадзеные каб тыя разбурылі? Кітаю, Ідзіл, Крайне Правым (аналаг фашыстаў ў мінулым)? Твае дадзеные нават не надрукуе незалежны друк ў Беларусі. Самае большае – ты напішаш аб гэтым сваю кнігу. якую будзешь раздаваць на мерапрыемствах апазіцыі. Я не ствярджаю што такой шлях абсалютна некарыстный. Я ж прапаноўваю звярнуць увагу на наша слабасць, Цяперашнюю.Адкуль яна? А менавіта на тое, што нашы продкі ў мінулым былі вялікай нацыяй (мы гэта як і усе нацыі ў свеце перабольшым), а цяпер мы халопы Масквы. нават размаўляем на іхней мове і т.п. Шмат каму стане сорамна нават з цяперашніх лукашыстаў, а для рабацяг такіе звесткі есць адзінае што можа пацешыць яго самахвальства. Так мы ствараем ў народзе Нацыяналізм, які ёсць сіла для пераўтварэнняў.\nФуко раіў глядзець на палітыку як на працяг вайны і звяртацца да вобразаў вайны зайжды калі хочам нешта праясніць. Ну уяві: да Сталіна прыходзяць генералы якія усе паразы сваей арміі тлумачаць сілай немцаў. Як ён будзе реагаваць? Зразумела, ён іх выгане і пакліча слухаць тых хто будзе казаць пра слабасці сваёй арміі. Ты і Рэдакцыя сайта мне нагадваюць першых генералаў\n27 красавіка, 2016 у 14:18\nПавал, я ўчора на мітынгу тлумачыў азы палітыкі двум–тром чалавекам. Двое з іх былі з Лугадоніі, ужо атрымалі грамадзянства РБ і чакаюць пачатка прыхватызацыі ў РБ. Трэці быў пралетар пажылога веку, які бачыў жыццё ў чорна-белым варыянце, і яму тлумачыць азы палітыкі бессэнсоўна. Для яго галоўны лозунг –”Далоў”.\nА вось мае кніжкі прачытала некалькі соцен чалавек. Некаторыя мне дзякавалі і паціскалі руку. Вось адна з задач прапагандыста, аналітыка і палітолага Паўла Біча — прапагандаваць мае кніжкі і тыя ідэі, што ў іх ёсьць. Але я неўпэўнены, што Павел Біч іх чытаў. Вось і атрымліваецца, што мы ўвесь час робім вынаходства ”ровара” і потым тлумачым адзін аднаму ягонае ўстройства.\nВось артыкул Сяржука Шынкевіча выдатны малюнак сучаснасьці, яго трэба вывучаць і засваіваць, а потым несці яго ў масы. У гэтым сэнс жыцця адукаванага чалавека.\nУ свой час Ваш артыкул аб заходнерусістах быў мной вельмі высока адзначаны, калі вы сказалі ў ім, што заходнарусізм — гэта шаманізм і не грунтуецца на навуковай асновы, таму іх позірк на гісторыю не можа прадбачыць не толькі далёкай будучыні, але і блізкай будычыні.\n27 красавіка, 2016 у 15:45\nШаноўны Licvin, як я магу прапагандаваць твае кнігі, калі ты есць прыхільнікам рускага міра,(натуральна модернізіраванным па тваім лекалам), а я яго зацятым ворагам. І я Сяргей прасілі цябе кратка, реферетатыўна вылажыць сваю тэорыю. Тое што мы прычыталі ему і мне не спадабалася. Вызначся нарэшце. з кім ты. Вылажы нам яшчэ раз свае ідэі на гэтым сайце. Як што ты не здольны на гэта так і скажы. Памятую што ты ёсць прыхільнікам тэорыіі Змовы. Звычайна яе вызнаюць самые атсталые мракабесные людзі. Іх шмат ў рРсеі. Там яна групіруюцца вакол Праханава, Кіріла і іншых адыёзных асоб.\n27 красавіка, 2016 у 18:39\nШто тычыцца “сусветных змоў” – іх шмат. Мусульманская, кітайская, паўночна-атлантычная, жыдоўская, маскоўская, … Усе хочуць нешта і каго-та “паімець”.\nНе кепска было б стварыць і беларускую-ліцвінскую “змову”, вызначыць нашы нацыянальныя інтарэсы і мэты (на Сайце яны ўжо вызначаны) і распрацаваць бізнэс-план. Менавіта бізнэс-план, а не дэкларацыі аб намерах ці мары. Посьпех украінскага майдана дае нам дадатковыя шансы.\n29 красавіка, 2016 у 13:47\nПосьпех украінскага майдана дае нам дадатковыя шансы.\nИ в чем был “посьпех” украинского майдана? Ах да, прогнали одного олигарха, Януковича, и посадили себе на шею второго олигарха, Порошенко. Это Вы называете поспехам?:))\n30 красавіка, 2016 у 10:44\nУкраінцы дамагліся галоўнага – свабоды, а як яны гэтым скарыстаюцца – асобнае пытаньне. Свабода выбараў, інфармацыі, … Калі зменяць законы і прыдушаць карупцыю з’явіцца і свабода прадпрымальніцкай дзейнасьці …\n1 мая, 2016 у 10:04\nСергей, что такое свобода?\nОт кого или от чего украинцы свободны?\n27 красавіка, 2016 у 18:55\nСпадабалася — неспадабалася?! Да каго мы можым прыхінуцца ў барацьбе цывілізацый? Мой апошні каментарый на Сяргеяў артыкул як раз разглядае гэтае пытанне. Мы сёння знаходзімся на расейска-праваслаўным кантыненце і саскочыць нам няма куды. Што мы можам? Пакольку ў расіян з тэорыяй было заўсёды слабіна, то мы можам скарыстаць гэтую слабіну, навязаўшы ім свае светапогляды на развіццё постсавецкага кантынента. Гэтая адзіная на мой позірк магчымасьць захаваць нейкую сваю аўтаномію і самабытнасьць.\nАкрамя таго ў мяне моцнае падазрэнне, што расейскай палітычнай алігархіі на расейска–праваслаўную цывілізацыю па вялікаму рахунку начхаць. У іх вульгарная мэта захапаць, прыхватызаваць сваё і чужое, усё астатняе для іх гэта прапагандысцкі макіяж. Тады нам трэба прапановываць свае напрацоўкі патрыятычнай і камуністычнай групоўкам братняй Расіі. Не трэба баяцца слоў ”братняй”, ”вялікай”, ”гераічнай” і г.д. — калі гэтыя словы даюць практычны эфект.\nВы ж з Сяргеям, як той Пазняк, не пераносіце рускіх на ўсе 100%, І з кім вы тады хочацце братацца? З амерыканцамі?! аМЕРЫКАНЦЫ зразу прапановываюць увесьці ”дэмакратыю” і ”правы чалавека”, што ў перакладзе на простую мову азначае — аддайце нам ”за так” сваю маёмасьць, зямлю, заводы і фабрыкі. Памаглі амерыкосы Украіне? Грошы далі? Сучасную зброю? Тота ж! На сусветным ўзроўні такія ліліпуты як РБ, Летува, Латвія, Славакія ці нават Украіна не з’яўляюцца самастойнымі суб’ектамі…Яны аб’екты цывілізацый…\n29 красавіка, 2016 у 13:49\nПакольку ў расіян з тэорыяй было заўсёды слабіна, то мы можам скарыстаць гэтую слабіну, навязаўшы ім свае светапогляды на развіццё постсавецкага кантынента.\nУтопия. Маниловщина. Как навязывать будете? Успех возможен только через телевидение. У вас есть допуск на российское телевидение или свое телевидение на Россию? Нету. Тогда на что Вы надеетесь. Тут польский Белсат на белорусов не влияет практически никак. а вы на россиян влиять хотите? Гы.:))\n28 красавіка, 2016 у 11:54\nПершым імпульсам, прачытаўшы Ваш каментар, было жаданьне паслаць Вас куды-небудзь …на Камчатку, але стрымаюся.\nНагадаю, што такія”ліліпуты” як Беларусь і Украіна, з’яўляюцца заснавальнікамі ААН.\nНу а “братняй” любові з боку Масковіі, мы ужо сыты па горла але і Эўропа з ЗША, нам не сябры.\nНу а наконт “аб’екту”, тут сказаў бы так.\nБезумоўна, у Беларусі адбываецца генацыд з боку улад і расейскай імперыі.\nАле, яны трохі не падгадалі.\nМы адрадзім былую моц і прывабнасьць беларуска-ліцьвінскай нацыі.\nНу а Вам раю падацца да сваіх “братоў”\n28 красавіка, 2016 у 12:16\n”Давай ,начинай,мужны литвин,а мы посмотрим.Боюсь,дальше вашей пустопорожней болтовни опять дело не пойдет, вы никчемные болтуны”\nНе бойцеся, Тоўсты Кот. Як ужо вы ўмудрыліся прасраць вялікую краіну з усімі яе дасягненнямі, так нікому мабыць за апошнія тысячу год гэта не ўдавалася. І ўсё роўна працягваеце надуваць шчокі і грукацець у свой шаманскі бубен. Мы з Расеяй розных вагавых катэгорый, Расіі трэба спаборнічаць з Кітаем, Нямеччынай, Францыяй, Турцыяй, Японіяй, а не выкатываць сваю грудзь у цяльняшцы перад былымі рэспублікамі СССР.\n28 красавіка, 2016 у 12:28\nСяргей, ты не можаш не бачыць што шляхі наш з украінскім ужо сільна разышліся. Большасць нашай молодзі едзе ваяваць на Данбас супраць Украіны за Расею, нашые леса перапоўнены казачкамі якія пад кіраўніцтвам праваслаўных папоў рыхтуюцца ў час Х дапамагці расейскім вайскам. Няма каму нават стварыць перашкодыі для расейскіх байкераў якія зноў чераз нас на 9 мая паедуць на захад. Апазіцыя разгромлена – народ за ёй не пайшоў. Мой вывад з гэтага я выкладываў шмат разоў – трэба заняцца зменай свядомасцью нашых людзей. У апазіцыі пануюць сацыял-дэмакраты якія цалкам не бачаць каштоўнасці Нацыянальнага і нават пасля падзей на Украіне гдзе рухам перамен стаўся нацыяналізм. (Майдан – рэвалюцыя годнасці).\nЛітвін напісаў што з-за таго што у расіян слабо з теорыя мы можам мі гэтую теорыю даць і за гэта яны не стануць нас русіфікаваць і дазволяць нам жыць самастойна. Гэта, на мой погляд, звышнаіўнасць. Хто толькі не намагаўся цывілізаваць рускіх? , І Наполеон, і немцы і палякі і украінцы і мы ва увесь час гісторыі. Для нас іх тэорыі смехатворны, але для рускіх яны цалкам нармалёвые. Ты тут мало чам адрозніваешься ад, напрыклад, амеріканцаў, якія таксама хочуць цівілізаваць увесь Свет. Гэта працес вельмі марудны. тут вылазяць на сцену нацыянальные адрознянні, якія могуць сільна запаволіць рух народаў да Свабоды. Рускіе добрые демагогі і псіхолагі і таму ў спрэчках з заходнікамі, як правіла,- еўрапейцамі выходзяць пераможцамі. Глядзі цяперашніе перадачы на расейскім ТВ. Нарэшце Захад пачынае разумець гэта і тады ім застаецца толькі задушыць рускіх эканамічна, што яны і пачалі рабіць санкцыямі. Што ж ты хочашь прапанаваць рускім?- Што лепей жыць па законах? А яны хочуць жыць па справедлівасці (па Сумленню – Совесці). Што лепей жыць свабодна і багата як на Захадзе? А рускім болей чым свабоды і дабрабыту хочацца быць Вялікімі. Вялікасць грее душу лепей усяго. Да таго ж рускіе містічным образам ненавідзяць свабоду. Дж. Гейдар дае прыклад калі рускіе дапамалалі задушыць паўстанне нейкіх там праваслаўных народаў Балкан супраць туркаў, то рускіе дапамаглі туркам гэта паўстанне задушыць. Карачей кажучы, твая прапанова вучыць рускіх жыццю можа быць реалізавана толькі пасля краха Расеі і страты імі пыхі Велічча. Крах Расеі гэта страта ёю усіх нерускіх тэріторый. Баюся што мы гэтага не дачакаемся.\n21 мая, 2016 у 21:14\n«Крах Расеі гэта страта ёю усіх нерускіх тэріторый. »\nГмм-м… Паважаны спадар Павал! Як я спрабую прыглядацца да гісторыі нашае усходняе суседкі, то мне зусім невідавочна, а ШТО-ж гэта такое «рускіе» тэрыторыі? Асабліва з улікам таго, што:\n1) назоў “Россия” часам сустракаецца у дачыненьню нават да Маскоўскага княства часоў ажно да Ивана IV;\n2) назоў “Россия” звыкла ўжываецца да пазьнейшых іншых дзяржаваў: “Русского царства, “Российской империи”;\n3) пасьля развалу “Российской империи” й да 1991 году “Россией” часьцяком называлі новую дзяржаву: СССР (“Союз Советских Социалистических Республик”);\n4) пасьля 1991 году назоў “Россия” ужо ужываецца да зноўку іншае, новае дзяржавы: “Российская ФЕДЕРАЦИЯ” (што ўтварылася на тэрыторыі адной з 15 саюзных рэспублікаў СССР, “Российская Советская ФЕДЕРАТИВНАЯ Республика”);\nДык, ШТО-ж гэта такое «рускіе» тэрыторыі? Ці можаце коратка акрэсьліць свае бачаньне?\n28 красавіка, 2016 у 14:36\nпилять,что курит недоумок который написал этот бред? Забористая травка,видать\n28 красавіка, 2016 у 20:47\nТак і быць для хутка худых расейскіх катоў (шкада жывёлінку, усё ж боскае стварэньне, хаця і абкуранае):\n“А ўся даўняя Беларусь, згодна з сярэднеўзважанымі эфектыўна-рэпрадукцыйнымі дэмаграфічнымі памерамі і паводле звестак пра восем антрапасістэм генетычных прыкметаў, была заселеная продкамі сучасных беларусаў прыкладна 9 ± 1 тысяч гадоў таму … сучасных беларусаў з высокай доляй упэўненасці можна лічыць нашчадкамі мясцовага старажытнага насельніцтва”.\nЦытата адсюль: https://nashaziamlia.org/2009/04/15/2085/#more-2085\nТут быў "Толстокот" кажа:\n29 красавіка, 2016 у 11:35\n… які прадэманстраваў, што ў школе ён генетыку не вучыў – ці то быў прыхільнікам Лысенкі, ці то ня быў здольны элементарна засвоіць законы Мендэля.\n28 красавіка, 2016 у 21:50\nУ матэрыяле распрацаваным сп. Мурзёнкам і Трусавым з Анісім Новага нічога не убачыў, дакладней, як што і сустрэнецца гэта Новое, то завалена банальнасцямі аб якіх пішуць ужо гадоў 10. Акрамя таго ТБМ паступова пераўтвараецца ў штаб па барацьбе з літвінствам. Яны там у сябе ўТБМ павелічылі амаль да натуральнай велічыні партрет здрадніка Багушэвіча. Не выключаю што паперовае педаліраванне беларускасці ў апошні час мае мэтай прыдушыць літвінства. Падобнае на тое што робяць бігборды “Я-Беларусь”. Падобнае на тое што нашы ворагі хітрее і разумнее нас.З заувагамі сп. Астроўскага на іх матэрыял я згодзен. Але я стаю яшчэ правее чым сп. Астроўскі. Ну колькі можна пісаць аб гаротным стане беларускай мовы?. Трэба думаць чаму ён пагаршаецца, чаму усе гэтые “вышыванкі”, “мовы- на нова” не даюць станоўчых вынікаў. Можа усе ж такі нацыянальнае у нас дышыцца назвамі “Беларусь і беларусы”? Пагадзіцеся, што тэза адраджэнцаў “беларускае гэта нерускае” не можа працаваць на выхаванне Нацыі.\n29 красавіка, 2016 у 13:55\nАга, назовемся литвинами и нацыя адрезу ж разквитнее.\nБич, ваши бредовык идеи не стоят даже моего комментария. Вас нужно просто цитировать в СМИ, чтобы превратить всю вашу группу в сектантов-посмешников для белорусов.:))\nВот назовемся литвинами и заживем.:))\n21 мая, 2016 у 21:22\nДарэмна кпіце, “Мандарын”!\nНародная мудрасьць нездарма кажа: Як карабель назавеш — так ён і паплыве! Знакавая сыстэма, сымболіка, назовы закладваюць падмурак сьветабачаньня соцыюму. Як сьветабачаньне неадэкватнае, вычварэнскае — няма падставаў спадзявацца на пасьпяховага разьвіцьцё соцыюму.\n29 красавіка, 2016 у 10:25\n”літвін напісаў што з-за таго што у расіян слабо з теорыя мы можам ім гэтую теорыю даць і за гэта яны не стануць нас русіфікаваць і дазволяць нам жыць самастойна…”\nВа ўсялікім разе наш Лідэр шмат разоў вымушаў іхніх лідэраў прыслухвацца да сваіх думак. Нават Мерхель і французкі прэзідэт слухалі з цікавасьцю.\nУ дальнабачных інтэлектуалаў–расіян галава ідзе кругам ад падзей на сваёй жыццёвай тэрыторыі. Вось што яны пішуць сёння ў сваіх газэтах: — ”Росийские миллиардеры — это победители, которые выиграли схватку за Россию. А народ — это проигравшие, которых надлежит соскоблить с лица земли. Россия для миллиардеров — это не страна, не родина, не держава. В ней для них нет Куликового поля, Ледового побоища и Бородинский битвы. В ней не рождался Пушкин. Не было Сталинграда и Курской дуги. Россия для них — это добыча. Это еда, в которую они вгрызлись своими клыками, чавкая, оставляя от России скелет.”\nПавел Біч. ”У матэрыяле распрацаваным сп. Мурзёнкам і Трусавым з Анісім Новага нічога не убачыў…”\nЗгодзен! Шмат вады, агульных слоў, паняткаў… Адным слова як сказана ў ”Кодэксе ліцвіна” –” Яны загружаюць нашы галовы сваімі ідэямі, прымушаюць шукаць рацыянальнае зерня ў сваіх тэорыях. А назаўтра яны падкідываюць новую ежу для наіўных і шчырых мысляроў…”\nУ Краўцова даўно адпрацавана матэматычна акрэсленая ”Канцепцыя нацыянальнага развіцця.” Яе і трэба несці ў масы.\n29 красавіка, 2016 у 12:51\nШаноўны Літвін, трэба высвабаждацца ад ідэі прагрэсса і веры ў лінейную хаду Гісторыі.. У ней поўна тупікоў, пецель, таптанняў на адным мейсцы. Ідзе толькі слепы тэхналагічны прагрэсс. які нявядома чым скончыцца. Нямеччына пайшла тупіковым напрамку пасля захопу улады Гітлерам, мы пасля прыняцца назвы “беларусцы”, ў такім жа , але больш вялікім тупіку рухаецца цяпер Расея. З якога часа, яна пайшла ў тупік сказаць не магу. Можа з самага свайго узнікнення – выхада з Залатой Арды, Можа пасля Петра 1, можа з пачатку 19 ст. можа з 17 года. Напрыклад, для тых расіян які прымуць гіпотезу тупіковага шляху Расеі усё што ты пералічыў як Святое можна разглядаць як Ганьбу Расеі. На Куліковым поле змагаліся Тахтамыш з Мамаем. а рускіе былі другасортным войскам на баку Тахтамыша, Ледовае пабоішче (калі яно было; артефактаў не знайшлі)? так на ім пару десяткаў немецкім рыцароў разагналі пару соцен маскавітаў; Бородінскую бітву рускіе прадулі (абараняючыся згубілі болей чым атакуюшчые французы і бежалі з ганьбай аж за Маскву; Пушкін самы шавіністычный рускі паэт (нездарма так яго любяць у Расею). І так можна прайсціся па усе гісторыі Расеі і представіць яе як імпэрыю Зла, яку трэба як мага хутчэй знішчыць каб захаваць жыцце на Зямной кулі. Так думае шмат людей і ў свеце і ў Расеі і іх становіцца усе болей.\nУражаны быў фактам – ужо каментары на сайт БП адзін я пішу на б.мове. Астатніе перайшлі на рускую. Відаць канец нашай нацыі прыбліжаецца. Захад ужо скончыў слухаць апазіцыю. Неўзабаве Свет скончыць слухаць Лукашенку (а ты напісаў ў пачатку што яго слухалі Мерхель і Оланд). Гэта азначае што лес Беларусі будуць вырашаць без нас. як ў 1918 (?). Ты успомнім Краўцова. А што ён сказаў Новое? Чаго б мы не ведалі да яго? Нічога. Гэта усе трэба несці ў народ. Тут ты абсалютна правы. Але чаму гэтага не адбываецца?\n29 красавіка, 2016 у 14:17\nГэты ды некаторыя іншыя каментары “Мандарына” былі выдалены па прычыне парушэньня элементарных прынцыпаў этыкі.\n29 красавіка, 2016 у 17:01\nИ в чем были там “парушэнни этыки”?\nУ вас просто нет рациональных аргументов на мои аргументы, змагары.\n29 красавіка, 2016 у 18:42\nУжо словы “рацыянальные аргументы” паказваюць што Мандарын старамодный дурань з светпоглядам прыкладам 19 ст. Скажы Дзякуй сп.Астроўскамушто тваю пісаніну на гэтым сайце выстаўляюць.\n29 красавіка, 2016 у 20:10\nПерачытаў ”Стратэгію…” і хачу заўважыць, што на стратэгію яна не цягне і нават не цягне на канцэпцыю. Можна назваць яе ”Пажаданнем ці Дэкларацыяй”. У чым хіба гэтай ”Стратэгіі…”? У тым што напісана ў расейскай манеры аб усім і нічога канкрэтна па пунктам. Гэтак пісалі ў 1989-90–91 гадах, і тады гэта было актуальна.\nДарэчы пра У. Мулявін як лідэра адраджэнне белкультуры — гэта быў сімулякр падсунуты пэўнымі сіламі, каб лягчэй было замоўчваць тутэйшых беларускіх музыкаў. У Песняроў былі тры ці чатыры песні на мове напісаныя датагож расейскімі паэтамі і кампазітарамі. Аднойчы слухаў іхняю зонг-оперу, чуць не здурнеў ад лязгу і енку музыкаў, падумаў ці я здурнеў ці нас трымаюць за дурняў.\nЗаўвагі рэдакцыі слушныя і напісаны па пунктах. Тут ёсьць што абмяркоўваць.\nПавал Біч. Ваш песімізм звязаны з Вашым і маім узростам, мы ўжо адыходзім і мала ў што верым. Мы з вамі прайгралі, нам крыўдна, мы непатрэбныя сёння цяперашней гісторыі.\nРазам з тым прачытаў учора фундаметальны артыкул у расейскай прэссе аб палітычным, фінансавым, эканамічным генезісе капіталізма–імперыялізма–глабалізма за апошнія 100 год і там у канцы зроблена выснова, што на самай справе ўсё толькі пачынаецца. Мы стаім на парозе грандыёзных падзей, калі на лібералізм і глабалізм абрынецца ўсё чалавецтва.\nТаму нам не трэба думаць, што увесь Захад І Усход толькі і думаюць як нас прыхватызіраваць. Ім свах клопатаў вышэй даху.\nЖыццё –гэта змаганне, нават вайна супраць сваіх і чужых хібаў, варожых наступаў, агрэсій, і г.д.\n30 красавіка, 2016 у 07:11\nЗгодзен з Літвінам, што усё толькі пачынаецца.. А вось адкуль мой пісемізм ад старасці ці ад сучаснай філасофіі вырашыць сам не магу. Шкада што к моманту калі усё пачынаецца наш народ набліжаецца ў самым разгубленым стане. І такое уражанне што мы як народ пазбаўлены Розума. Весь незалежный друк перапоўнены марамі пра Майдан, і амаль ніхто не абмеркуе усеагульны безтэрміновы мірны страйк. Або амаль ніхто не кажа што трыба займацца народам, меняць яго свядосмядомасць. Яу попкі заладілі -трэба аб’ядноўвацца.\n30 красавіка, 2016 у 11:40\nПавел. Вы кепска ведаеце народ. Народ жыве сабе прыпяваючы і ў вус не дзьме. Але любіць жалавацца на ўсялякі выпадак. Пры стабільнай сытуацыіі народ п’е гарэлку, святкуе, есьць, працуе, зарабляе грошы, жалуецца, любіць жанчын…\nДумае, мяркуе, асэнсоўвае 2% насельніцтва, якую і можна абазначыць, як эліта. Тыя хто тылдычаць аб Майдане і аб тым каб аб’яднацца — гэта пустазвоны, тролі, грантасмокі, гапончыкі, ім трошкі падкідываюць грошыкаў, каб яны стваралі гучанне, контэнтум, варункі каб ствараць ідыялагічныя сімулякры.\nПадчас падзей 1991 года — вы тады былі, як напалову чачэнец, у сваім Грозным — народ у Менску выходзіў на плошчы і слухаў натапыраўшы вушы. Гэтак бывае заўсёды, калі ўзнікае рэвалюцыйная сытуацыя, тады народ натапырывае вушы і круціць галавой па баках. Ён шукае лідэраў!\nТаму ваша справа рыхтаваць з гэтых 2% патэнцыяльных лідэраў, якія ў патрэбны гістарычны час могуць павесьці за сабой народ.Вы ж Павел, укідываецеся ў маркоту і скруху, начытаўшыся пустазвонаў! Вы павінны быць кавалём, што моцай сайго розума гартуе і стварае маладых барацьбітоў!\nЖыве ВКЛ! Віват Вялікая Літва!\n30 красавіка, 2016 у 17:33\nШаноўны Літвін, ну адкуль ты ўзяў што я напалову чаченец. Чеченцаў саслалі ў Сібір ў 1944 г. А я нарадзіўся на іх земле ў1941, куды накіравалі працаваць майга батю. Ў !957 гаду чаченцы вярнуліся са сыслкі, а я ў 1958 гаду назаўжды уехаў з гэтых зямель. Падаўся па рамантычнай модзе ў Сібір, а потым 3 гады вучыўся ў аспірантуры ў Маскве. І ужо адтуль прыехаў ў Беларусь на землю сваіх продкаў. Праўда, кажуць што шмат залежыць ад вады якую піў челавек ў дзяцінстве. І тады магчыма на мае крайніе погляды паўплывала вада Терека. Але я думаю я проста такі урадзіўся. Вельмі не люблю фальш, якой вельмі шмат ў Беларусі.


Кляштар базыльянаў у Барунах хочуць выставіць на продаж - Новости - Туризм и Отдых\nУ аддзеле культуры Ашмянскага райвыканкама кажуць, што сродкаў у бюджэце на ягонае ўзнаўленне няма\nУ аддзеле культуры Ашмянскага райвыканкама кажуць, што сродкаў у бюджэце на ягонае ўзнаўленне няма.\nБарунскі касцёл святых апосталаў Пятра і Паўла і кляштар базыльянаў – помнікі архітэктуры позняга барока XVIII стагоддзя. Дарэчы, у кляштары цягам XVIII-XIX стст. дзейнічала адна з найлепшых школ у Літве. Гэтыя аб'екты ўключаныя ў экскурсійныя праграмы, якія праходзяць праз Ашмяны, Гальшаны і Крэва, – маршрут, які называюць «Легенды Вялікага княства Літоўскага».\nІ калі будынак касцёла выглядае дагледжаным і прывабным, то на кляштар без суму і не глянеш.\nБудынак разбураецца з часам, «дапамагаюць» і мясцовыя жыхары, якія патрохі цягаюць усё, што можна выкарыстаць у якасці будматэрыялаў. Паколькі грошай у мясцовага бюджэта на ахову будынка, а таксама ягоны рамонт няма, яго вырашылі выставіць на продаж.\nГаспадара кляштара адразу вызначыць не атрымалася. У аддзеле культуры спачатку сказалі, што ён не належыць нікому, але пасля ўдакладнілі, што будынак усё ж знаходзіцца на балансе мясцовага сельскага Савета. «Зараз мы рыхтуем неабходныя дакументы, каб можна было выставіць кляштар на продаж», – кажа начальнік аддзела культуры Ашмянскага райвыканкама Галіна Балінская.\nЗ коштам кляштара мясцовыя ўлады пакуль не вызначыліся, хоць, па словах спадарыні Балінскай, шмат грошай ад яго атрымаць не хочуць. «Калі нам дазволіць закон, мы прададзім яго за адну базавую велічыню (100 тыс. руб. – заўвага TIO.by). Галоўнае, каб знайшоўся чалавек, які спыніць разбурэнне кляштара і возьмецца за ягонае аднаўленне, пакуль там канчаткова ўсё не страчана», – кажа суразмоўца.\nПакуль кляштарам зацікавіўся толькі адзін чалавек – мясцовы фермер Іван Кунюта. Ён жыве ў суседняй вёсцы Біюцішкі і разам з жонкай мае вялікую гаспадарку. Апроч сельскагаспадарчых прац, Іван Іванавіч займаецца развядзеннем дзікоў, арганізуе паляванні і мае аграсядзібу «Садок». Чым яго прывабіў кляштар базыльянаў і якія планы ён мае на гістарычны аб’ект?\n«Мая першая задача – выратаваць будынак ад разбурэння. Я сам каталік і кожны раз, як прыязджаю ў касцёл, бачу, у якім занядбанні кляштар, – кажа ён. – Вядома, каб мая фермерская гаспадарка мела мільёны долараў, можна было б там і гатэль зрабіць з музеем, каб людзі маглі паболей даведацца пра гісторыю нашых мясцін, але вялікіх сродкаў у мяне няма. Таму перш-наперш трэба спыніць разбурэнне кляштара. Зараз там забітыя вокны і дзверы, але ўсё адно людзі цягаюць балкі са столі. Далей трэба брацца за рамонт. Колькі ў мяне будзе вольных грошай, столькі буду ўкладаць у аднаўленне помніка. Можа быць, пасля знойдзецца і больш забяспечаны чалавек, які зацікавіцца кляштарам, але пакуль важна, каб у будынка з’явіўся гаспадар, які не дасць, каб помнік разбуралі, рабавалі і г.д.».\nПа словах Івана Кунюты, іх рэгіён досыць прывабны для турыстаў. «Нашыя мясціны багатыя на гістарычныя падзеі і помнікі – Гальшаны, Крэва, Ашмяны… Нават калі ўзяць маю вёску – Біюцішкі – тут таксама ёсць, што паказаць людзям: у свой час у нас жыў палітычны дзеяч і рэфарматар Андрэй Волан, ён быў сакратаром у трох польскіх каралёў. Проста трэба развіваць гэты накірунак», – кажа суразмоўца.\nІван Кунюта паведаміў таксама, што ў 90-я гады італьянцы-базыльяне мелі намер набыць кляштар у Барунах, але тады ім адмовілі. Цяпер, па словах фермера, у каталіцкай царквы няма столькі сродкаў, каб аднавіць гістарычны помнік. Дарэчы, у Барунскай парафіі аб продажы кляштара пакуль нічога не чулі.\n«Аднаўляць кляштар я буду за ўласныя сродкі, з бюджэту, наколькі мне вядома, нічога выдзяляць не плануюць. Будуць ісці ў гару справы, будзе добра прадавацца прадукцыя і карыстацца попытам аграсядзіба, значыць, будуць грошы, каб укласці іх у аднаўленне гістарычнага помніка. Задумак у мяне шмат», – падсумоўвае Іван Кунюта.\nДарэчы, апроч аднаўлення кляштара базыльянаў, спадар Кунюта адраджае сядзібу пісьменніка і філамата Антонія Эдварда Адынца, які вучыўся ў павятовай базыльянскай школе ў Барунах.


Свая дзяржава - свая царква | Белорусский Партизан\n“Раскол сусветнага праваслаўя!.. Подласць!.. Вераломства!..” Такое адчуванне, нібы Канстанцінопаль адмяняе Бога, а не пачынае імплементацыю пастановы Сінода Усяленскага Патрыярхату аб аўтакефаліі Украінскай Праваслаўнай Царквы. Што папросту азначае, што незалежная ўкраінская дзяржава будзе мець незалежную ад Масквы ўкраінскую царкву.\n«Так не можа быць! Мы больш за 1000 гадоў у адным лоне!..» - лемантуюць маскоўскія іерархі. Дык вось можа быць. Больш за тое: так быць павінна і так будзе! Бо тое лона падобнае да загона. Бо без сваёй царквы немагчыма збудаваць сваю дзяржаву. І істэрычнасць рэакцыі РПЦ (што можна прачытаць як Рускай Праваслаўнай Царквы, так і рускага праваслаўнага цара) на дзеянні Кіева і Канстанцінопаля толькі сцвярджае гістарычнасць падзеі. А заявы кшталту: “Мы аддзелемся! Мы разарвем адносіны з Канстынцінопалем! Мы створым свае епархіі ў Турцыі!..” – толькі паскараюць даволі складаны працэс надання аўтакефаліі, робяць яго незваротным.\nРаней ці пазней, калі мы насамрэч хочам мець суверэнную краіну, ступіць на гэты шлях Беларусь. Без сваёй царквы, без беларускага Бога нам незалежнай беларускай дзяржавы не стварыць. Без гэтага марнымі будуць усе нашы высілкі, усе прынесеныя ахвяры. “Что не довершил русский штык, довершит русский поп”. І Украіна, якая праз усю гісторыю ідзе на крок паперадзе нас, зноў дае прыклад, паказвае, якім шляхам ісці, каб не быў ён марным.\nА Расія зноў пагражае Украіне караю. Але пасля істэрычных заяў, да якіх змусіў Крэмль кіраўніцтва РПЦ, любыя крокі, якія б ні зрабіла Масква, ці ўчыніць яна “сусветны” раскол, ці, адумаўшыся, забудзецца на свае пагрозы, будуць памылковымі. І прычына гэтаму адна: звычка дзейнічаць нахрапам, ламаць праз калена. Маўляў: “Хто такі той патрыярх Варфаламей? Колькі ў яго дывізій?..”\nЧасы такіх падыходаў, такога разумення светаўладкавання скончыліся. Але людзі, якія адсочваюць час па гадзінніку на Спаскай вежы Крамля, гэтага не заўважылі. І ў тым бяда, у тым драма сённяшняй Расіі.


31 студзень 2015, 14:47\nКалі адбудзецца сустрэча трохбаковай кантактнай групы па ўрэгуляваньні сытуацыі на ўсходзе Ўкраіны — дагэтуль не вядома. Прадстаўнікі так званых ЛНР Уладзіслаў Дайнега і ДНР Дзяніс Пушылін заявілі, што, паводле іх інфармацыі, Пятро Парашэнка прызначыў Леаніда Кучму афіцыйным прадстаўніком на перамовах трохбаковай кантактнай групы ў Менску. Яны чакаюць прыбыцьця ўкраінскага боку для правядзеньня сустрэчы і заявілі, што гатовыя прылятаць у Менску колькі заўгодна разоў.\nНа пытаньне, ці прыбудуць на перамовы кіраўнікі так званых ДНР і ЛНР Аляксандар Захарчанка і Ігар Платніцкі адпаведна, Дзяніс Пушылін заявіў наступнае:\n«Што тычыцца прыбыцьця кіраўнікоў рэспублік, то застаюцца папярэднія ўмовы. Першае — мусяць быць спыненыя ўсе баявыя дзеяньні. Другое — выніковы дакумэнт мусіць быць распрацаваны на ўзроўні паўнамоцных прадстаўнікоў і парафіраваны ўсімі бакамі. Пасьля гэтага яны будуць гатовыя прыехаць».\n30 студзеня ў нацыянальным аэрапорце «Менск» Пушылін і Дайнега абвясьцілі, што прывезьлі ў Менск на перамовы новы дакумэнт, распрацаваны пасьля сустрэчы ў Данецку Аляксандра Захарчанкі і Ігара Платніцкага пры ўдзеле «чалавека Пуціна» Віктара Медведчука.\nУ сваім выступе для прэсы 30 студзеня Дзяніс Пушылін усклаў адказнасьць за абвастрэньне канфлікту і гібель людзей у студзені на ўкраінскі бок і заявіў наступнае:\n«ДНР і ЛНР былі вымушаныя перайсьці ў контранаступ. Гэта выключна крок у адказ на абстрэл гарадоў, каб задушыць пазыцыі праціўніка, зь якіх абстрэльваліся Данецк, Луганск і іншыя буйныя населеныя пункты. У выніку дзеяньняў нашых узброеных фармаваньняў лінія сутыкненьня істотна зьмянілася».\nАд гэтага моманту, паводле Пушыліна, так званыя ДНР і ЛНР гатовыя размаўляць пра спыненьне агню і сваіх падразьдзелаў на фактычнай лініі сутыкненьня.\nПытаньні абмену палоннымі, эканамічныя пагадненьні і іншае, па словах прадстаўнікоў сэпаратыстаў, яны гатовыя абмяркоўваць толькі пасьля спыненьня агню і адводу цяжкога ўзбраеньня калібрам больш як 100 мм.


Амаль усе патэнцыйныя кандыдаты выступаюць супраць смяротнага пакарання | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nАмаль усе патэнцыйныя кандыдаты выступаюць супраць смяротнага пакарання\n10-га кастрычніка – Сусветны дзень барацьбы супраць смяротнага пакарання. З гэтай нагоды мы правялі апытанне патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты, як яны ставяцца да існавання смяротнага пакарання ў нашай краіне і ці ёсць у іх перадвыбарчай праграме пункт пра адмену смяротнага пакарання ў Беларусі. Самым сціслым быў адказ Віталя Рымашэўскага: “Адмоўна”. Прапануем азнаёміцца з выказваньнямі іншых кандыдатаў, да каго змаглі дазваніцца:\n- Я адназначна і катэгарычна супраць смяротнага пакарання. Па-першае, забіраць жыццё ў чалавека – гэта не стасуецца з божымі законамі. У Беларусі ўжо былі выпадкі, аклі каралі памылкова невінаватых людзей. І такую памылку ўжо немагчыма выправіць. І ў выпадку перамогі на прэзідэнцкіх выбарах я буду настойваць на адмене такога пакарання ў нашай краіне: у маёй перадвыбарчай праграме такі пункт ёсць. Дакладней ёсць пункт, у якім гаворыцца, прывесці беларускае заканадаўства ў адпаведнасць з нормамі міжнароднага права, у адпаведнасць з міжнароднымі еўрапейскімі стандартамі.\n- Я неаднаразова падкрэсліваў на пікетах, у сваёй праграме, што цалкам раздзяляю вартасці і стандарты Рады Еўропы, фундаментальная вартасць якой – адмена смяротнага пакарання. Таму, безумоўна, калі я стану прэзідэнтам, мы адмовімся ад такой формы пакарання. Смяротнага пакарання не будзе ў нашай краіне. У маёй праграме ёсць пункт інтэграцыі ў Еўрапейскую прастору, г.з. сяброўства ў Радзе Еўропы, Сусветнай гандлёвай арганізацыі і падпісанне дамовы аб вольным гандлі з Еўразвязам. Вось гэтыя тры рэчы ўзаемазвязаныя. Адмена смяротнага пакарання – гэта той стандарт, які мусіць быць і ў Беларусі.\n- Я адмоўна стаўлюся да смяротнай кары. Беларусь – адзіная еўрапейская краіна, якая ўжывае гэты від пакарання. Я лічу, што жыццё чалавека нельга забіраць, нават самага закаранелага злачынцы. Смяротнае пакаранне – гэта такое ж забойства, але ўзаконенае. Да таго ж у нашай судовай сістэме існуюць дастаткова частыя судовыя памылкі. Я думаю, Беларусь павінна адмовіцца да смяротнага пакарання. На жаль, на дадзены момант па заканадаўству мы яшчэ не маем права распаўсюджваць нашую праграму. Калі з’явіцца праграма падрабязная, там гэты пункт будзе ўключаны. Але ў кароткую, сціслую праграму на адну старонку я не здолею ўключыць усе пункты, таму што гэтая старонка павінна адказваць на тыя пытанні, якія зараз хвалююць нашых выбаршчыкаў. На жаль, іх гэтая тэма хвалюе недзе ў 10-ую чаргу.\n- Смяротнае пакаранне лічу неабходным адмяніць. І гэта справа народа – праз рэферэндум. Але неабходна зрабіць усё, каб растлумачыць жыхарам Беларусі, што гэта негуманна, жорстка. Стаўшы прэзідэнтам, я зраблю ўсё, каб смяротнае пакаранне было адменена праз стварэнне і ўзняцце гэтага пытання на ўсіх узроўнях Парламента, усіх галінах улады і абавязковае данясенне гэтай інфармацыі жыхарам нашай краіны, што наяўнасць смяротнага пакаранне цягне за сабой нечалавечнасць, негуманнасць. Мы не богі, каб вырашаць, ці пазбаўляць жыцця чалавека. Гэта перажыткі мінулых часоў, асабліва камунізма, таму што апошнія два выпадкі, калі расстралялі Андрэя Жука і Васіля Юзэпчука, цяжка зразумець. У маёй перадвыбарчай праграме пункт пра адмену смяротнага пакарання ёсць.\n- Человек не имеет право распоряжаться, тем более отбирать жизнь другого человека. И я выступаю за отмену смертной казни, за смягчение мер ответственности за различные правонарушения, в том числе и уголовные, путем устранения причин для их совершения.\n- Я супраць смяротнага пакарання. Але пытанне смяротнага пакарання зараз не актуальнае для нашых выбаршчыкаў у параўнанні з ростам кошту на газ. Кошты вышэй сусветных, тыя ж кошты на прадукты харчавання. А смяротнае пакаранне нікога не цікавіць. Шчыра кажучы, за ўвесь час майго дэпутацтва такога пытання мне яшчэ ніхто не задаваў.\n- Я стаўлюся адмоўна да смяротнага пакарання, але лічу, што ў выключных выпадках, як ваенны час, нейкае надзвычайнае становішча, на жаль, такія меры могуць выкарыстоўвацца. Гэта мая асабістая думка, не партыйная. У маёй перадвыбарчай праграме такога пункта няма. Мы лічым, што гэтае пытанне трэба вынесці на ўсеагульны рэферэндум і там яго разглядаць, каб народ вырашыў. Зразумела, рэферэндум свабодны, дэмакратычны, не такі, як сёння.\n- Я вырас у сям’і вернікаў, сапраўдных вернікаў. З маленства ведаў ісціну, што дадзенае Богам не можа забраць чалавек. Самае істотнае ў чалавека – жыццё, яно только Богам і можа забрацца. У нашай праграме ёсць канткрэтны пункт, калі коратка сказаць: праз мараторый на смяротнае пакаранне да адмены смяротнага пакарання.\n- У маёй праграме прапісана, што я выступаю за бестэрміновы мараторый на выкананне смяротнай кары. Адпаведна, я выступаю, каб у крымінальным кодэксе смяротнае пакаранне заставалася. Таму што лічу, што смяротнае пакаранне трымае людзей у страху перад здзяйсненнем цяжкіх злачынстваў. Людзі павінны знаходзіцца ўвесь час у стане страху, чакання, што яго могуць у любы момант прывесці ў выкананне, але не прыводзіць. Магчыма, у будучым, можна будзе яго адмяніць, але зараз лічу, што не варта.\n- Стаўлюся адмоўна. Сутыкаўся са сваякамі, блізкімі людзей, якіх асудзілі да смяротнага пакарання. Бачыў гэтую трагедыю, бачыў, што заставаліся пытанні, ці сапраўды судом была даказана віна, ці быў справядліва вынесены прысуд. Такая мая пазіцыя. У кагосьці ёсць кампанія супраць смяротнага пакарання, а камусьці зараз галоўнае – прэзідэнцкая кампанія. Не ведаю, ці варта адлюстроўваць у праграме асобным пунктам адмену смяротнага пакарання, ці хопіць таго пункта, што мы будзем выконваць усе патрабаванні Рады Еўропы. Гэта тое ж самае.


15 кастрычніка 2013 г.\nРаботнік “Энвы” рыхтуецца да конкурса “Брэйн-рынг”. Праграма задае пытанні, а мужчына думае над адказамі. Працуе толькі з гукам.\nДва болцікі – другі паверх.\nПапярэдні артыкул"Крокі па зямлі” Віктара Суглоба\nНаступны артыкул“Лядовыя пінгвіны” супраць “Hawks”. Лік нічыйны – 5:5


Дунін-Марцінкевіч Вінцэнт Іванавіч - "Кручкоў — тыповы прадстаўнік царскай сістэмы чыноўнікаў (па камедыі "Пiнская шляхта" Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча)", сочинения по белорусской литературе\nГлавная / Дунин-Марцинкевич Винцент Иванович / Кручкоў — тыповы прадстаўнік царскай сістэмы чыноўнікаў (па камедыі "Пiнская шляхта" Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча)\nКручкоў — тыповы прадстаўнік царскай сістэмы чыноўнікаў (па камедыі "Пiнская шляхта" Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча) Яго паводзіны сярод шляхты — з'едлівая пародыя на правасуддзе. Не паспеў Кручкоў яшчэ пачаць «разбірацельства», а ўжо гучыць яго загад, каб шляхта несла хабар: «Няхай аддаць хурману, ды спакуйце там харашэнька ў возе». Нахабству і цынізму Кручкова няма межаў. Ён так вольна адчувае сябе сярод цёмнай, прастакаватай, запалоханай яго прыгаворамі і штрафамі шляхты, што не лічыць патрэбным захоўваць нават знешнюю форму правасуддзя. Кручкоў аб'яўляе вінаватымі тых, хто ніякіх адносінаў да справы не мае. Ён добра ведае натуру цёмнай шляхты і ўпэўнены, што кожны вытрасе кашалёк, каб толькі не быць бітым лазой. Асабліва Пратасавіцкі: яго ж чакае «нечуванае ўніжэнне» — 25 лоз на голай зямлі, без дывана, як звычайнаму селяніну, не шляхціцу.\nВобраз Кручкова пададзены ў востра сатырычным плане. Аўтар часта звяртаецца да камічнага перабольшання, калі паказвае, як Кручкоў ажыццяўляе «правасуддзе», як ён выносіць прыгаворы. Чытаючы царскія указы і законы, ён дапускае. скажэнні: «акцябра 45-га чысла», «сенцябра 75-га дня» і іншыя. Кручкоў ўпэўнены, што такая несусветная лухта будзе прынята шляхтай за чыстую праўду. Нават у знешнім абліччы Кручкова відаць камічнае завастрэнне. «Ён вельмі сярдзіты, бо адзін вус колам угору стаў, — гаворыць Грышка. — Будзе вазня».\nКручкоў — вобраз гратэскавы. У ім пісьменнік сабраў і паказаў усё самае характэрнае для царскага чыноўніцтва: свавольства, хабарніцтва, грубасць, п'янства. I мова гэтага персанажа не такая, як іншых. Кручкоў увесь час карыстаецца выразамі, запазычанымі з судовых дакументаў: «лічнасць падвяргаецца апаснасці», «гэта ўгалоўнае прэступленне, Сібірам пахне» і г. д.\n«Пiнская шляхта» — значнае дасягненне беларускай драматурги ХІХ стагодцзя. Яна і зараз з поспехам ставіцца на сцэне, карыстаецца папулярнасцю ў гледача.


Яны ведаюць цану міру\npostawy.by Новости Постав | 10-03-2014\nВалянціна Іванаўна і Іван Сямёнавіч Рыбцовы\nЛынтупчанцы Валянціне Іванаўне Рыбцовай 8 лютага споўнілася 95. У ліку тых, хто павіншаваў яе з “салідным” юбілеем, былі не толькі родныя і сябры. Прыемнай нечаканасцю для доўгажыхаркі стаў прыезд начальніка ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Пятра Леанідавіча Курто і дырэктара Пастаўскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Дзіяны Іванаўны Пякарскай. Іх віншаванні гучалі ў той дзень не толькі ў адрас імянінніцы.\nВалянціна Іванаўна з мужам Іванам Сямёнавічам разам 64 гады. Нарадзіліся яны за тысячы кіламетраў адно ад аднаго: ён — у Расіі, яна — ва Украіне. А сустрэліся… на Пастаўшчыне.\nІвана Сямёнавіча ў Беларусь прывялі франтавыя дарогі. У 1943 годзе ён пакінуў родную вёску ў Курскай вобласці і ў ліку тысяч равеснікаў стаў на абарону Айчыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У бацькоўскі дом юнак больш не вярнуўся.\nПасля некалькіх месяцаў, праведзеных у “вучэбках”, трапіў спачатку ў артылерыйскі запасны полк, пазней — у радыёбатальён. Яго і равеснікаў старэйшыя часта называлі дзецьмі (хлопцам было ўсяго па 17). Але ім прыйшлося перажыць самыя “дарослыя” выпрабаванні: вельмі вялікія фізічныя нагрузкі, раненні, і самае балючае — гібель баявых таварышаў.\nПерамогу І. С. Рыбцоў сустрэў у Германіі, мала не дайшоўшы да Берліна. Ён і сёння памятае раніцу таго незвычайна сонечнага дня, калі замест стрэлаў паўсюль раздаваліся доўгачаканыя словы “вайна скончылася!” Бацька ветэрана загінуў на полі бою ўсяго за некалькі месяцаў да заканчэння Вялікай Айчыннай.\n— Я часта ўспамінаю тыя страшныя гады, асабліва ў апошні час,— гаварыў Іван Сямёнавіч. — На жаль, ужо няма з намі тых, з кім разам здабывалі агульную Перамогу. На Лынтупшчыне з удзельнікаў вайны засталіся толькі я і Іосіф Шчыт, які жыве ў Пешкаўцах. Гадоў дваццаць назад, калі я быў старшынёй мясцовай ветэранскай арганізацыі, у яе склад уваходзіла каля трыццаці ветэранаў. Якімі цёплымі, кранальнымі былі нашы сустрэчы! Мяне і цяпер не забываюць, запрашаюць у школу, на заставу. І хоць у маім узросце рабіць гэта няпроста, ніколі не адмаўляю. Пра вайну трэба ўзгадваць як мага часцей, каб дзеці, юнакі ведалі цану міру і дабрабыту, якія пануюць на нашай зямлі.\nЗ заканчэннем вайны армейскія будні І. Рыбцова не скончыліся. З Нямеччыны ён разам з таварышамі накіраваўся ў Венгрыю — папаўняць “блакітную” дывізію дэсантнікаў. Пешшу ішлі прыблізна месяц, знаходзячыся ў дарозе па 17 гадзін у дзень.\nУ Беларусь Іван трапіў толькі напрыканцы 1945-га. Новым месцам яго “дыслакацыі” стала вайсковая часць у Баравусе-1, якая размяшчалася ў прыгарадзе Полацка. У 1950-ым прыехаў да дзядзькі ў Паставы, які і паспрыяў знаёмству юнака з будучай жонкай.\n…Валянціна Іванаўна нарадзілася ля Харкава. Яе бацька, які быў палякам, служыў у гэтых мясцінах падчас Першай сусветнай вайны. Там пазнаёміўся з украінкай, ажаніўся. Нарадзілася Валя. У Заходнюю Беларусь сям’я пераехала, калі дзяўчынцы было 3 гады.\nЗ дзяцінства яна марыла стаць настаўніцай. Так і адбылося: усё жыццё Валянціна Рыбцова прысвяціла педагагічнай дзейнасці, працавала ў беларускіх і літоўскіх школах, выкладала рускую і польскую мовы, актыўна займалася грамадскай дзейнасцю. Адным з першых месцаў яе работы стала школа ў Мягунскім сельсавеце, на Лынтупшчыне. Менавіта туды ў 1950 годзе райкам камсамола накіраваў загадчыкам хаты-чытальні Івана Рыбцова.\nВяселле згулялі ў гэтым жа годзе.\n— Удваіх было прасцей, — успамінала Валянціна Іванаўна. — Зарплату, бывала, па пяць месяцаў не выплачвалі. І як аднаму пражыць? Таму не столькі пра каханне думалі, колькі пра тое, каб разам пераадолець жыццёвыя цяжкасці. Выгадавалі дваіх дзяцей, выраслі ўнукі… Ужо 20 гадоў праўнучцы!\nРодныя жывуць далёка, але пра іх нагадваюць шматлікія фотаздымкі. У хатнім архіве іх тысячы. Як аказалася, Іван Сямёнавіч — вялікі аматар фатаграфіі. Яна захапіла яшчэ ў юнацтве і не “адпускала” на працягу многіх дзесяцігоддзяў. Доўгія назвы растваральнікаў, падрабязнасці ручной праяўкі фатаграфій ветэран памятае і сёння. Пра гэта ён гаварыў, паказваючы рарытэтную фотатэхніку, шматлікія здымкі. Многія з іх былі змешчаны ў “Пастаўскім краі”. Дарэчы, як і артыкулы. Іван Сямёнавіч ніколі не быў раўнадушным да праблем, якія ўзнікалі ў пасёлку, і часцяком выносіў іх на старонкі раённай газеты.\nДумаецца, фотаархівы Рыбцовых у бліжэйшы час папоўняцца. Чакаюцца кранальныя падзеі: 70-годдзе вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і такі рэдкі ў наш час 65-гадовы юбілей сумеснага жыцця. Паважаныя Валянціна Іванаўна і Іван Сямёнавіч, няхай збудуцца дзясяткі пажаданняў і лёс падорыць вам шмат здароўя і сіл!


03.03.2017 00:00 Падрыхтаваў: бр. Эмануэль Юран, баніфратар\nЁсць у Мінску святое месца — Курапаты. Там спачываюць тысячы нашых продкаў і суайчыннікаў, што былі забітыя савецкімі злачынцамі.\nМногія з іх аддалі сваё жыццё толькі таму, што былі хрысціянамі, што не здрадзілі Хрысту, трымаліся веры сваіх продкаў і хацелі, каб у нашым краі людзі жылі па-Божаму і не баяліся вызнаваць сваю веру.\nШчыра веру, што прабываюць яны ў Доме Айца Нябеснага, што радуюцца жыццю вечнаму. І таксама веру, што могуць быць нашымі заступнікамі перад Богам, могуць быць вялікім прыкладам для нас.\nКурапаты могуць стаць магутным сімвалам нашай беларускай салідарнасці, нацыянальнай памяці. Будзем прыходзіць у Курапаты, каб падумаць, памаліцца, запаліць зніч. Каб быць беларусам, памятаць аб беларусах і перадаць гэтую памяць наступным пакаленням.\nЗа Айчыну трэба цярпець, а нават паміраць (бл. Ежы Папялушка, мучанік за веру)\nЯк гэта? Свядома браць свой крыж? Маглі ўцячы, адмовіцца, супрацоўнічаць... Але не здрадзілі Табе, сваёй Веры, сваёй Праўдзе, не адракліся таго, што найбольш цанілі ў сваім жыцці.\nНавучы нас, Езу, так, як Ты, як нашыя продкі, быць вернымі...\nКолькі падзенняў, страху, нянавісці! Хтосьці мог быць такім адданым, такім рашучым. Але ўпаў... Здрадзіў сваім, пайшоў на бок хлусні і цемры...\nЕзу, прабач, дапамажы паўстаць, дапамажы навярнуцца.\nМаці... Сапраўдная Маці заўсёды любіць, заўсёды побач, матчынае сэрца заўсёды баліць за сваю крывіначку. Якая ж трагедыя, якое мучэнне для Маці-беларускі бачыць, як яе каханае дзіцятка пакутуе, як злосны кат бязлітасна здзекуецца над так мілым сыночкам, дачушкай.\nЕзу Добры, праз заступніцтва Тваёй Балеснай Маці суцеш, загаі цяжкія раны сэрца беларускіх маці-пакутніц.\nБожа, прабач, калі падаем, здраджваем.\nЕзу, дай нам сілы дапамагаць іншым падняцца.\nНяма ўжо сіл... Гэта канец... Страчана надзея... Ніхто нам не дапаможа... Колькі разоў мы гэта чулі!? Колькі разоў мы гэта адчувалі!? Нашая слабасць, наш лямант, бяссілле.\nЯк жа нам патрэбна тады Тваё суцяшэнне, Пане. Ты так пакутуеш! Па-людску, Ты цалкам знішчаны і нічога не варты. Якую ж вялікую надзею і суцяшэнне можаш даць нам, нікчэмным.\nПадымі, о Пане, наш Край, які ўпаў у сваім бяспамяцтве, у зле, у нянавісці. Цяжка, але трэба ісці, трэба быць...\nЕзу, Ты — наша сіла.\nДзеці, старыя, жанчыны, мужчыны, простыя беларусы і знакамітыя творцы, вучоныя... Бязлітасны кат знішчае ўсё, што яны маюць на гэтым свеце, прыніжае, як гэта толькі магчыма.\nО церпячы Езу, верым, што Ты быў побач з імі, што не пакінуў, быў Тым, каго ў нявінных ніводзін злачынца не ў стане адабраць.\nБалючыя раны, безвыходнасць, трыумф прыгнятальнікаў.\nДзякуем, Езу, што быў тады з намі.\nШто за магіла?... Яма ў лесе, сотні мёртвых целаў. Адзін на адным... Ані прыгожай труны, ані кветак, ані святара... Толькі халодная зямля.\nЕзу, не дазволь нам забыць магілы тых, хто аддаваў жыццё за нашу свабоду, нашых продкаў, якія сталі ахвярамі жудаснай чырвонай машыны смерці.\n«Гэта тыя, хто прыйшоў з вялікага ўціску і абмыў свае шаты, і выбеліў іх у крыві Баранка. Таму яны — перад тронам Бога і служаць Яму ўдзень і ўначы ў святыні. А той, хто сядзіць на троне, раскіне над імі свой шацёр. Яны ўжо не будуць ні галадаць, ні прагнуць, і не будзе паліць іх сонца і ніякая спёка, бо Баранак, які пасярод трона, будзе пасвіць іх і вадзіць да крыніц жывой вады. І вытра Бог кожную слязу з іхніх вачэй» (Ап 7, 14–17).\nАбноўлена 04.04.2019 12:17\n#Крыжовы шлях (30)\n#Вялікі пост 2019 (48)\nКрыжовы шлях — дарога з Хрыстом Церпячым


05 сьнежань 2010, 19:11\nСпадарыня: “Вельмі запомніўся выступ Някляева. Гэта было так эмацыйна, так прыгожа! І ён на самай справе сказаў праўду: куды ні глянь – усю новы лядовы палац. Мы не глядзім далей. Мы ня бачым, што пэнсіянэры сядзець па пяць гадзінаў у чарзе ў паліклініцы. Студэнты па чатыры гадзіны сядзяць, каб узяць тую няшчасную даведку, што яны хварэюць. Сядзяць хворыя, з тэмпэратурай. Нам не патрэбны новыя лядовыя палацы, нам патрэбны новыя паліклінікі. Нам патрэбна мадэрнізацыя заводаў, нам патрэбна, каб наша прадукцыя выходзіла на сусьветны ўзровень”.\nСпадар: “Запомніліся тым, што ўсе сказалі, што ў нас пазыка 25 мільярдаў – вось што мяне цікавіць. І дзе мы столькі набралі? І хто іх аддаваць будзе? Вось што мяне цікавіць”.\nСпадарыня: “Мне запомніліся выступленьнямі Статкевіч і Някляеў. Яны – яркія, харызматычныя палітыкі. Статкевіч наагул адкрыта сказаў, што ў нас укралі выбары. І каб улада вярнула іх, трэба дзеля гэтага выйсьці на плошчу. Яшчэ запомніўся Кастусёў, але ў нэгатыўным пляне. Ён частку дэмакратычных кандыдатаў назваў прарасейскімі”.\nСпадар: “Някляеў вельмі цудоўна выступаў – эмацыйна, прыгожа. Скончыў цудоўным вершам. Выступаў Статкевіч. Малайчына! Душа радуецца, што ў нас ёсьць такія людзі”.\nСпадарыня: “Шчыра кажу – нікога ня бачыла. Позна з працы прыходзіла”.\nСпадар: “Яраслаў Раманчук запомніўся, а таксама Віталь Рымашэўскі. Іхнія праграмы, на мой погляд, маюць пэрспэктывы”.\nСпадарыня: “Мне Саньнікаў даспадобы. Вельмі інтэлігентны чалавек, дыпляматам быў. Праграма ягоная падабаецца – абяцае, што наша Беларусь у Эўразьвяз уступіць. І з Расеяй стасункі наладзім”.\nСпадар: “Мы таксама на Саньнікаве спыніліся. Добрая праграма ўваходу ў Эўрапейскі Зьвяз”.\nСпадар: “Вельмі запомніўся Яраслаў Раманчук. Надзвычай пісьменная гутарка. Ніякіх лішніх абяцаньняў. Эканамічная праграма – мільён працоўных месцаў. Усё, як падаецца, у парадку. Сам належыць да партыі, у якой таксама пісьменныя людзі. Добрая каманда, як мне падаецца, у яго”.\nСпадар: “Запомніліся Саньнікаў, Някляеў і Статкевіч. Статкевіч і Някляеў – яркія лідэры, якія цяпер патрэбны краіне. А Саньнікаў – так, ён казаў разумныя, правільныя рэчы, але неяк санліва. Спаць хочацца пад такі выступ”.


Лявон Вольскі. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nВакаліст, паэт, аўтар музыкі і тэкстаў, аранжавальнік, мастак. Нарадзіўся 14.09.1965 у Менску ў сям'і беларускага паэта Артура Вольскага. Скончыў Менскую мастацкую вучэльню (1984). У 1981 годзе стаў адным з заснавальнікаў гурта "Фаворит", які ў 1982 годзе пераназваны ў "Мрою" - адзін зь першых незалежных беларускамоўных рок-гуртоў. У 1994 ініцыяваў пераўтварэньне "Мроі" у гурт N.R.M., дзе выступаў у якасьці вакаліста, гітарыста і суаўтара песень да 2011. Пасьля выступае ў сольнай якасьці і разам з гуртом "Крамбамбуля" (з 2002). Граў таксама ў гуртах "Новае Неба" (1991-1998, клявішы, бэк-вакал), ZET (2001-2006, вакал, аўтар песень), праектах "Народны альбом", "Сьвяты вечар", "Я нарадзіўся тут" ды інш.\nНапярэдадні вялікага канцэрту ў Prime Hall Лявон Вольскі разам з сваім гуртом стаў госьцем аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна Belsat Music Live у прэміюм-фармаце.\nТэгi: Belsat Music Live, Volski, Лявон Вольскі, Міра Шульц, Сяргей Будкін, duся\nУ новым туры на TuzinFM Лявон Вольскі прэзэнтуе песьню «Зіма», якая зьяўляецца пераломнай у альбоме «Гравітацыя», бо зь яе пачынаецца глябальнае расчараваньне героя.\nТэгi: Volski, Лявон Вольскі\n5318 / 0\nЖывая вэрсія песьні Лявона Вольскага «Жорны», якая была запісаная ў студыі праграмы Belsat Music Live, стала пераможцам зімовага аўдыёчарту.\nТэгi: Лявон Вольскі, Volski, Belsat Music Live\nПераможны дубль Вольскага (аўдыё/відэа)\nУ апошнім туры галасаваньня ў сэзоне 2015/2016 альбом «Псыхасаматыка» перамог у альбомным чарце, а кліп на песьню зь яго «Цёплае мінулае» стаў найлепшым у відэачарце.\nТэгi: Лявон Вольскі, Volski\n3454 / 0\nBelsat Music Live № 17: Volski — жорсткі ды аптымістычны (поўнае відэа)\nГосьцем новага выданьня Belsat Music Live меўся стаць гурт «Крамбамбуля», але за некалькі дзён да здымак Лявон Вольскі вырашыў узяць удзел са сваім сольным праектам Volski.\nТэгi: Belsat Music Live, Лявон Вольскі, Міра Шульц, Сяргей Будкін, Nizkiz\n5002 / 0\n4359 / 1\n4490 / 0\nБеларускі музыка прысьвяціў атрыманую прэмію сваёй жонцы Ганьне Вольскай, заявіў са сцэны ў Стакгольме пра праблемы са свабодай слова ў нашай краіне і выканаў песьню «Чужы» разам з эгіпецкім музыкам Рэмі Эсамам.\nТэгi: Лявон Вольскі, Ramy Essam\nКЗ «Мінск» адмовіўся даваць залю для канцэрту памяці Ганны Вольскай\nКіраўніцтва Рэспубліканскага культурна-асьветніцкага цэнтру адказала арганізатарам, што ня можа прадаставіць памяшканьне для гэтага мерапрыемства.\nТэгi: ЗАбарона!, Ганна Вольская, Лявон Вольскі, Уладзімер Шаблінскі\n5483 / 2\nТэгi: Максім Жбанкоў, Лявон Вольскі, Крамбамбуля, N.R.M.\n53073 / 34\n40895 / 0\n53907 / 26


«Справа прафсаюзаў»: следчая група павялічана да 8 чалавек\nhttp://spring96.org/be/news/89792 2018 2018-05-01T09:16:16+0300 2018-05-01T09:16:16+0300 2018-05-01T09:16:15+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/fiadynich_g.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nТэрмін папярэдняга расследавання па крымінальнай “справе прафсаюзаў» завяршаецца 1 траўня. Меркавана, што 2 траўня следчыя прымуць рашэнне аб падаўжэнні тэрмінаў расследавання, што хутчэй за ўсё і надарыцца, паколькі групу следчых павялічылі з двух да васьмі чалавек.\nПра гэта фігуранты крымінальнай справы, старшыня Беларускага прафсаюза работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці Генадзь Фядыніч і старшыня Мінскай гарадской арганізацыі РЭП Ігар Комлік даведаліся 27 красавіка, калі знаёміліся са складам абноўленай следчай групы.\n- 1 траўня мінае тэрмін папярэдняга расследавання крымінальнай справы. Падобна на тое, умацаванне следчай групы выклікана неабходнасцю вывучыць матэрыялы апытанняў звыш 500 членаў прафсаюза, праведзеных з пачатку года, - паведаміў сайту praca-by.info Генадзь Фядыніч.\nЛідэр прафсаюза лічыць «вельмі нікчэмнымі» шанцы на спыненне крымінальнай справы, на думку Генадзя Фядыніча, хутчэй за ўсё, тэрміны расследавання справы будуць прадоўжаны.\nАкрамя таго, пасля 1 мая з'явяцца вынікі экспертызы кампутараў і флэшак, канфіскаваных у жніўні 2017 года падчас ператрусу ў прафсаюзе РЭП.\nРаніцай 2 жніўня 2017 года супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў правялі ператрус у мінскім офісе прафсаюза РЭП, а таксама дома ў старшыні прафсаюза Генадзя Фядыніча і галоўнага бухгалтара Ігара Комлік.\nЗатым было абвешчана, што ў дачыненні да абодвух распачата крымінальная справа па ч. 2 арт. 243 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў у асабліва буйным памеры).\n01.05.2018 Тэгі: крымінальны перасьлед\tАсобы: Генадзь Фядыніч, Ігар Комлік


Ніва № 52 (2276), 26 снежня 1999 г.\n„Народны Альбом” як люстэрка стагоддзя\nПашанцавала і Беластоку. Пяць хвілін да эпахальнага пералому наш горад наведаў музычны тэатр „Народны Альбом” — супольны праект беларускіх рок-гуртоў („Крыві”, „Новае Неба”, „Н.Р.М.”, „Уліс”). Глядзела і слухала гэтае відовішча ўся ўзроставая праслойка Беластока. У малодшых песенькі выклікалі ўсмешку, а ў старэйшых, бывала, і выціскалі слёзы. Ніхто, аднак, не застаўся абыякавым — усе на канец, устаўшы з месц, доўга апладзіравалі артыстам.\nКанцэрт, які 12 снежня г.г. адбыўся ў лялечным тэатры ў Беластоку, стаў магчымым дзякуючы ініцыятыве літаратурнага таварыства „Карткі” (аднайменны часопіс выпусціў таксама частку тэкстаў „Народнага Альбома” ў перакладзе на польскую мову). Фінансава ўспамаглі ўвесь праект, між іншым, Цэнтр грамадзянскай адукацыі Польшча-Беларусь і Беларускае аб’яднанне студэнтаў.\nСюжэт спектакля даволі просты. Праз мястэчка на беларуска-польскім памежжы пракочваецца навальніца гісторыі, а мы бачым тую гісторыю ў люстэрку душы простых жыхароў, у іхняй радасці, надзеі, смутку. Усё абмежавана тут і завязана ў мяшочак правінцыйнасці, які становіцца завершаным светам — як у літаральным, так і літаратурным сэнсе. Вільні і Варшавы з’яўляюцца ў гэтым свеце толькі ў выглядзе лістоў або мрояў пра... „лепшае” жыццё. У нашым беластоцкім правінцыйным мяшочку мы знаходзім дакладна той жа сусвет. Смела можам мы пакінуць думку пра нашы „агульнаеўрапейскія кантэксты”, „выключныя значэнні” ці „спецыфічныя сітуацыі”. „Агульнаеўрапейскія кантэксты” характэрныя перш за ўсё касмапалітызмам складу думкі, які грунтуецца на нацыянальнай ідэі як пройдзеным і завершаным этапе, а ў нашым выпадку мы ўсё яшчэ маем дачыненне са строгім нацыяналізмам (у нармальным значэнні гэтага слова, а не ў скарабачаным усходнім і радзімым бальшавізмамі) і прывязанасцю да свайго (традыцыі, культуры, кавалка зямлі). „Народны Альбом” з’яўляецца ў гэтым сэнсе адбіткам беларускай гісторыі ўсяго нашага стагоддзя. І хаця стагоддзе тое ў матэматычным вымярэнні будзе яшчэ працягвацца цэлы год, то змена адзінкі на двойку ў календары выклікае ў кожнага з нас пачуццё пэўнай вялікай завершанасці ўжо цяпер. Беларускасць усе 100 гадоў была абмежавана (і застаецца надалей) да правінцыйнага абсягу — гэтак яно маецца ў выпадку герояў „Народнага Альбома” ды іхняга роднага мястэчка, гэтак яно маецца і ў кожным іншым выпадку, калі наогул маецца.\nБеларускай мове не пашанцавала на трывала ўвайсці і замацавацца ў інстытуцыянальных формах жыцця дзе-небудзь. Яна ўсё жыве без канкрэтнага месца жыхарства, без прапіскі. Прапіскай такой можа паслужыць адно літаратурная або песенная творчасць, якая апірышча ў нацыянальнай і дзяржаўнай ідэі не мае. На жаль, нельга сказаць, што наша беларускае стагоддзе завяршаецца лепш, чым яно пачалося.


Лукашэнка — АБСЭ: дыялёг сьляпога з глухім\n23 студзень 2018, 17:54\nАляксандар Лукашэнка на сустрэчы з Кентам Гэрстэтам\nАляксандар Лукашэнка падчас сустрэчы з спэцпрадстаўніком Парлямэнцкай асамблеі АБСЭ Кентам Гэрстэтам прапанаваў лепш абмяркоўваць тэму эўрапейскай бясьпекі, а не правядзеньня дэмакратычных выбараў.\nУ Менску 21–24 студзеня знаходзіцца зь візытам Кент Гэрстэт. Ягоная афіцыйная пасада гучыць так: спэцыяльны прадстаўнік Парлямэнцкай асамблеі АБСЭ па Ўсходняй Эўропе.\nПадчас мінулых прэзыдэнцкіх (2015) і парлямэнцкіх (2016) выбараў у Беларусі ён быў адмысловым каардынатарам місіі кароткатэрміновых назіральнікаў ад гэтай арганізацыі. Кажучы прасьцей, гэта швэдзкі грамадзянін — галоўны чыноўнік у АБСЭ, адказны за кантроль над беларускім выбарчым працэсам.\nЗь ягоным актыўным удзелам рабіліся выніковыя справаздачы місіі міжнародных назіральнікаў пасьля прэзыдэнцкіх і парлямэнцкіх выбараў, сфармуляваны комплекс прапановаў беларускім уладам па зьмене выбарчага заканадаўства.\nМае асабістыя сустрэчы з Кентам Гэрстэтам даюць падставы сьцьвярджаць, што гэты чалавек вельмі добра разьбіраецца ва ўсіх тонкасьцях і нюансах беларускіх выбараў. Не выпадкова, што ён прыехаў менавіта цяпер, калі кампанія мясцовых выбараў выйшла на фінішную прамую.\nВарта адзначыць, што цяпер беларускія ўлады зьмянілі тактыку на перамовах з эўрапейскімі арганізацыямі. Раней яны адкідалі любую крытыку з боку Захаду наконт парушэньняў правоў чалавека і дэмакратыі ў Беларусі. Маўляў, ня ваша справа, ня трэба ўмешвацца, у нас дэмакратыі больш, чым у вас. Цяпер, як сказаў Лукашэнка на сустрэчы з Гэрстэтам, беларускі бок гатовы да абмеркаваньня любых праблемаў і пытаньняў. Хочаце пагаварыць пра адмену сьмяротнага пакараньня — то давайце правядзём сумесны сэмінар. Можна і пра дэмакратыю. Тут тактыка афіцыйнага Менску сфармуляваная міністрам замежных спраў Уладзімерам Макеем так: не прысьпешвайце нас.\nТактыка афіцыйнага Менску сфармуляваная міністрам замежных спраў Уладзімерам Макеем так: не прысьпешвайце нас\nВось і рэкамэндацыі назіральнай місіі АБСЭ пасьля парлямэнцкіх выбараў беларускія ўлады з парогу не адрынулі. Над імі працавала адмысловая камісія. Некаторыя касмэтычныя зьмены ў выбарчае заканадаўства былі ўнесеныя яшчэ да 1 лютага 2017 году. Старшыня Цэнтравыбаркаму Лідзія Ярмошына некалькі разоў паведамляла, што ў сакавіку павінна была прайсьці нарада ў прэзыдэнта па гэтым пытаньні.\nАле нарада так і не адбылася. Лукашэнка не захацеў нават касмэтычных зьменаў. Мясцовыя выбары праходзяць па старым заканадаўстве.\nЧаму так? А ніхто асабліва не патрабуе. Народ маўчыць. На патрабаваньні апазыцыі можна не зьвяртаць увагі. Захад памяняў тактыку ў стаўленьні да беларускага рэжыму. Пытаньні дэмакратыі і правоў чалавека падчас перамоваў вынесеныя ў асобны кейс, яны не выстаўляюцца ў якасьці ўмоваў для разьвіцьця адносін у іншых сфэрах. Асноўны ціск на афіцыйны Менск ажыцьцяўляе не ЗША ці ЭЗ, у якіх ёсьць пэўныя мэханізмы ўплыву, а АБСЭ. Але справа ў тым, што ў апошнія гады АБСЭ ператварылася фактычна ў гуманітарную арганізацыю, кшталту Рады Эўропы. Яна можа выказваць толькі пажаданьні, рычагоў ціску ў яе няма.\nПрыезд назіральнай місіі АБСЭ на мясцовыя выбары не прадугледжаны. Таму па іх выніках ня будзе нэгатыўных высноваў міжнародных структур. Тады навошта сьпяшацца зь нейкімі зьменамі?\nЛідзія Ярмошына падчас сустрэчы з Кентам Гэрстэтам патлумачыла нежаданьне беларускіх уладаў улічваць рэкамэндацыі АБСЭ тым, што рыхтуецца «мадэрнізацыя Канстытуцыі». Пра пляны мадэрнізацыі палітычнай сыстэмы Беларусі Лукашэнка казаў яшчэ ў 2012 годзе. У 2016 годзе ён намякаў на магчымыя зьмены ў Канстытуцыі. Але пакуль пра гэта нічога не чуваць. Падаецца, што гэта такая праставатая адмазка, каб тлуміць галовы эўрапейскім палітыкам і дыпляматам.\nВарта адзначыць, што Аляксандар Лукашэнка кожны раз асабіста прымае Кента Гэрстэта, калі той прыяжджае ў Менск. З той інфармацыі пра сустрэчу, якую дае БелТА, вынікае, што кіраўнік Беларусі акцэнтаваў увагу на тэмах бясьпекі, нагадаў пра праект «Хэльсынкі-2». Маўляў, давайце пагаворым пра што заўгодна, толькі не пра беларускія выбары.\nГледзячы па ўсім, сп. Гэрстэт усё ж падняў непрыемную для Лукашэнкі тэму. І атрымаў адказ: «Мы сувэрэнная незалежная дзяржава, і як любая іншая краіна, як і ваша родная Швэцыя, мы ня можам пагадзіцца або дапусьціць, каб нас штурхалі ў сьпіну, падганялі нас, павучалі нас». Пры гэтым ён заўважыў, што Беларусь «гатовая вучыцца», але нэгатыўна рэагуе, калі «павучаюць».\nТо бок гэта размова на розных мовах. Вы нам пра выбары, мы вам пра бясьпеку. Вы нам пра дэмакратызацыю выбарчага заканадаўства, мы вам пра «Хэльсынкі-2». Такі своеасаблівы дыялёг сьляпога з глухім.\nВаш камэнтар... *\nЯрмошына пра выбарчую рэформу: «Я сказала прадстаўніку АБСЭ, што Лукашэнка ўзяў паўзу»\nКараткевіч: прадстаўнік ПА АБСЭ запэўніў, што будзе настойваць на зьменах у выбарчае заканадаўства Беларусі\nЛукашэнка папрасіў Парлямэнцкую асамблею АБСЭ «не павучаць». Яна ўжо і не павучае, прынамсі публічна


01 сакавік 2016, 14:34\nДзень прэзэнтацыі ўнівэрсытэту, сакавік 2015 году\nВіцебскія праваабаронцы Леанід Сьвецік і Павал Левінаў распавялі Свабодзе, як яны бачылі дзейнасьць такога факультэту, і што стала падставай для адмовы.\n«Гады тры таму я трапіў на імпрэзу „Фэстываль нефармальнай адукацыі“, ён праходзіў у Менску. І ў мяне нарадзілася ідэя, што можна было б скласьці курс лекцыяў па прававых ведах і выкладаць яго ў нефармальных асяродках. Гэта самы буйны раён Віцебску, я таксама там жыву, і мы зь Леанідам Сьвецікам вырашылі пайсьці туды са сваёй прапановай», — апавядае Павал Левінаў.\n«Народны сацыяльны ўнівэрсытэт» — гэта шэраг гурткоў, курсаў і лекторыяў для дарослых людзей, якія хочуць бясплатна набыць нейкія адмысловыя веды. У Першамайскім раёне ён адкрыўся пасьля таго, як чыноўнікі ўзялі ўдзел у міжнародным праекце «Рэгіён, які вучыцца: адукацыя для ўсіх пакаленьняў», рэалізаванага інстытутам разьвіцьця адукацыі пры фінансавай падтрымцы прадстаўніцтва таварыства Deutscher Volkshochschul-Verband e.V. (ФРГ) у Беларусі.\nДля ўнівэрсытэту адрамантавалі памяшканьні Цэнтру сацыяльнага абслугоўваньня насельніцтва Першамайскага раёну Віцебску, закупілі спартовае абсталяваньне, кампутары і новую мэблю. Першыя курсы, сярод якіх былі «Асновы праваслаўя», распачаліся яшчэ ў 2014 годзе, да афіцыйнага адкрыцьця. У цяперашні час на 11 факультэтах навучаюцца больш за 200 чалавек. Тут ёсьць факультэты праваслаўнай і каталіцкай асьветы, факультэт замежных моваў і факультэт псыхалёгіі, ахвотныя могуць асвоіць асновы журналістыкі, атрымаць веды пра турызм і краязнаўства, сучасныя тэхналёгіі, ёсьць факультэт фізычнай актыўнасьці, музычна-тэатральны факультэт, гурткі кройкі і шыцьця, маляваньня.\n«Мы вырашылі, што ў гэтым пераліку якраз-такі і бракуе навучаньня нейкім юрыдычным і прававым аспэктам. Бо ні для кога не сакрэт, што беларусы ў гэтай галіне малапісьменныя. А людзі старэйшага веку, на якіх і арыентаваны „Народны сацыяльны ўнівэрсытэт“, маюць вялікі жыцьцёвы досьвед, ім гэта будзе цікава. І вельмі карысна: бо яны ўжо на пэнсіі і меней залежаць ад дзяржавы, уціску на працы, а таму могуць праявіць большую актыўнасьць як у абароне ўласных правоў, так і ў дапамозе іншым. Са сваёй прапановай мы пайшлі да кіраўніцы цэнтру сацыяльнага абслугоўваньня насельніцтва Першамайскага раёну Тацяны Старынскай», — кажа Леанід Сьвецік.\nЁн кажа, што кіраўніца спачатку іх прыняла вельмі добра, пагадзілася з усімі аргумэнтамі і папрасіла скласьці праграму навучаньня. Спадар Сьвецік зрабіў гэта, але раптам здарылася нечаканае: праграму адправілі па пошце, а адказу не атрымалі.\nДавялося прымяніць прававыя веды на практыцы, працягвае праваабаронца:\n«Сытуацыя была няёмкая — парушана заканадаўства аб зваротах грамадзян. Таму давялося паступіць па законе — раз цягам 30 дзён мне нічога не адказалі, а прайшло ўжо два месяцы, я зьвярнуўся са скаргай у пракуратуру. Неўзабаве да мяне дахаты прыйшлі дзьве прадстаўніцы цэнтру. Прасілі прабачэньня, тлумачылі, што страцілі праграму, хоць мой ліст дайшоў і быў зарэгістраваны. Я даслаў праграму паўторна. І цяпер ужо атрымаў адказ ад спадарыні Старынскай. Яна паведаміла, што адправіла праграму на экспэртызу ў Віцебскі дзяржунівэрсытэт і ўпраўленьне юстыцыі Віцебскага аблвыканкаму».\nГэта насьцярожыла праваабаронцаў: няўжо ж пляны заняткаў гуртку па кветкаводзтве або кулінарыі таксама праходзяць экспэртызу і іх зацьвярджаюць на абласным узроўні? А яшчэ Тацяна Старынская папрасіла праваабаронцаў прадставіць дыплёмы пра вышэйшую юрыдычную адукацыю. А паколькі яны такіх ня маюць, то адмовіла ў адкрыцьці факультэту.\nНародны сацыяльны ўнівэрсытэт у Віцебску. Дзень прэзэнтацыі ўнівэрсытэту. Віцебск, сакавік 2015 году\nХоць сама ідэя «Народнага сацыяльнага ўнівэрсытэту» зусім ня ў тым, каб арганізоўваць прафэсійнае навучаньне, падкрэсьлівае Павал Левінаў:\n«У замежжы такія структуры працуюць абсалютна па іншым прынцыпе, найгалоўнейшы зь іх — гэта абмен досьведам. Гэтага не маглі ня ведаць віцебскія чыноўнікі, якія атрымалі мэтанакіраваную замежную дапамогу. За мяжой людзі проста вучаць адзін аднаго таму, што ўмеюць самі. Вось у мяне, прыкладам, амаль 10-гадовы досьвед праваабарончай дзейнасьці. Я магу навучыць, як напісаць скаргу, патлумачыць, куды зьвярнуцца, калі парушаецца закон або чыесьці правы. Але ў нас зь Леанідам Сьвецікам не было мэты стацца выкладчыкамі або лектарамі. Наша прапанова была выключна ў тым, каб факультэт прававых ведаў быў створаны. А каго туды запрашаць для выкладаньня — гэта ўжо справа арганізатараў».\nАбодва праваабаронцы маюць па некалькі сэртыфікатаў пра навучаньне ў гэтай галіне. Павал Левінаў — былы прафэсійны вайсковец, а Леанід Сьвецік — настаўнік. Аднак менавіта профіль адукацыі стаў прычынай, каб адмовіць, кажа ён:\n«Мы ж не прасіліся ў выкладчыкі. Наадварот, меркавалі, што выкладаць правы чалавека на новым факультэце будуць прадстаўнікі віцебскіх ВНУ, пракурорскія работнікі, судзьдзі, работнікі міліцыі і органаў юстыцыі. Пра нешта, вядома, маглі б распавесьці і мы — да прыкладу, як зьвяртацца ў КПЧ ААН пра парушэньні правоў. Аднак ці нямецкім адукатарам не ўдалося пераканаць беларускіх прадстаўнікоў улады ў неабходнасьці і важнасьці супрацоўніцтва дзяржавы з праваабаронцамі, ці дырэктар цэнтру Тацьцяна Старынская не захацела зразумець нашу прапанову. Але „крайнімі“ сталіся мы: нібыта нейкія некампэтэнтныя і неадукаваныя грамадзяне захацелі адкрыць факультэт, ня маючы фармальнага права выкладаць адпаведныя дысцыпліны».


Канструкцыі сабраны: мэр Мінска - аб узвядзенні моста на Нямізе - 28.01.2022, Sputnik Беларусь\nГарадскія ўлады 10 студзеня заяўлялі, што новы мост у цэнтры Мінска на месцы канструкцый пабудуюць на працягу месяца. 28.01.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 28 сту - Sputnik. Старшыня Мінгарвыканкама Уладзімір Кухараў расказаў, што зараз адбываецца на будаўнічай пляцоўцы, дзе на месцы парушанага пуцеправода ўзводзяць новы мост. Падрабязнасці прыводзіць агенцтва "Мінск-Навіны"."Канструкцыі пуцеправода сабраны, зараз ідуць работы па яго аддзелцы, таму, я думаю, што ў тыя тэрміны, якія былі абазначаны, будаўніцтва пуцеправода будзе завершана, — адзначыў мэр Мінска.Мост на НямізеПуцеправод на скрыжаванні ў раёне вул. Няміга і пр. Пераможцаў абрынуўся ў ноч на 8 студзеня. Сталічныя ўлады прынялі рашэнне поўнасцю разабраць мост, якому было 60 гадоў і пабудаваць новы.Анансавалася, што мост з'явіцца на Нямізе цягам месяца. У Гаррамаўтадары Мінгарвыканкама ўдакладнілі, што завершаць узвядзенне 10 лютага. Будаўніцтва вядзецца кругласутачна.Лукашэнка - аб паваленым пуцеправодзеАсобна нагэтай тэме спыніўся Аляксандр Лукашэнка ў пасланні да беларускага народа і Нацыянальнага сходу.Ён заклікаў вывучыць урок з мостам на Нямізе і трымаць на кантролі стан усіх маставых збудаванняў."Майце на ўвазе, што мярзотнікі збеглыя гэта ўсё выкарыстоўваюць у палітычных мэтах. Абрынуўся на Нямізе мост - абвінавацілі прэзідэнта, што я забараніў яго ў свой час рамантаваць, таму што езджу на працу па гэтай дарозе. Ды Гасподзь з вамі, Палац Незалежнасці знаходзіцца да Нямігі. Я праязджаю там адзін раз у месяц", - сказаў Лукашэнка.Пры гэтым кіраўнік дзяржавы нагадаў пра мост на праспекце Пераможцаў, праз які ён насамрэч ездзіць на працу. "Прасеў, прыйшлося за тры месяцы рэанімаваць", - нагадаў прэзідэнт.І дадаў, што ўжо абследаваны многія масты на прадмет бяспекі. "Што цяпер ківаць на мінулае? Мы абследавалі масты, і ведаем гэтыя маставыя пераходы, асабліва над галавой, якія трэба неадкладна мадэрнізаваць. Трэба гэта зрабіць што б там ні было. Бо будзем пажынаць цяжкі плён гэтага моста на Нямізе", - адзначыў Лукашэнка. Чытайце таксама:\n17:18 28.01.2022 (абноўлена: 17:28 28.01.2022)\nГарадскія ўлады 10 студзеня заяўлялі, што новы мост у цэнтры Мінска на месцы канструкцый пабудуюць на працягу месяца.\nМІНСК, 28 сту - Sputnik. Старшыня Мінгарвыканкама Уладзімір Кухараў расказаў, што зараз адбываецца на будаўнічай пляцоўцы, дзе на месцы парушанага пуцеправода ўзводзяць новы мост. Падрабязнасці прыводзіць агенцтва "Мінск-Навіны".\n"Канструкцыі пуцеправода сабраны, зараз ідуць работы па яго аддзелцы, таму, я думаю, што ў тыя тэрміны, якія былі абазначаны, будаўніцтва пуцеправода будзе завершана, — адзначыў мэр Мінска.\nМост на Нямізе\nПуцеправод на скрыжаванні ў раёне вул. Няміга і пр. Пераможцаў абрынуўся ў ноч на 8 студзеня. Сталічныя ўлады прынялі рашэнне поўнасцю разабраць мост, якому было 60 гадоў і пабудаваць новы.\nАнансавалася, што мост з'явіцца на Нямізе цягам месяца. У Гаррамаўтадары Мінгарвыканкама ўдакладнілі, што завершаць узвядзенне 10 лютага. Будаўніцтва вядзецца кругласутачна.\nЛукашэнка - аб паваленым пуцеправодзе\nАсобна нагэтай тэме спыніўся Аляксандр Лукашэнка ў пасланні да беларускага народа і Нацыянальнага сходу.\nЁн заклікаў вывучыць урок з мостам на Нямізе і трымаць на кантролі стан усіх маставых збудаванняў.\n"Майце на ўвазе, што мярзотнікі збеглыя гэта ўсё выкарыстоўваюць у палітычных мэтах. Абрынуўся на Нямізе мост - абвінавацілі прэзідэнта, што я забараніў яго ў свой час рамантаваць, таму што езджу на працу па гэтай дарозе. Ды Гасподзь з вамі, Палац Незалежнасці знаходзіцца да Нямігі. Я праязджаю там адзін раз у месяц", - сказаў Лукашэнка.\nПры гэтым кіраўнік дзяржавы нагадаў пра мост на праспекце Пераможцаў, праз які ён насамрэч ездзіць на працу. "Прасеў, прыйшлося за тры месяцы рэанімаваць", - нагадаў прэзідэнт.\nІ дадаў, што ўжо абследаваны многія масты на прадмет бяспекі. "Што цяпер ківаць на мінулае? Мы абследавалі масты, і ведаем гэтыя маставыя пераходы, асабліва над галавой, якія трэба неадкладна мадэрнізаваць. Трэба гэта зрабіць што б там ні было. Бо будзем пажынаць цяжкі плён гэтага моста на Нямізе", - адзначыў Лукашэнка.


Алесь Ксяндзоў: Беларуская літаратура заўсёды была поруч | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАлесь Ксяндзоў: Беларуская літаратура заўсёды была поруч\nВядомы беларускі мастак Алесь Ксяндзоў лічыць, што на яго светапогляд паўплывала беларуская літаратура, прынамсі Уладзімір Караткевіч. Яшчэ будучы студэнтам, ён праілюстраваў паэтычны зборнік Караткевіча «Мая Іліяда». А на працягу мінулых гадоў актыўна ўдзельнічаў у калектыўных выставах, прысвечаных класікам прыгожага пісьменства. Пра што і згадаў у размове з Алесем Аркушам.\nАлесь Ксяндзоў: Я магу згадаць сустрэчы з Уладзімірам Караткевічам. Гэта адбывалася ў 80-ыя гады. У 1969 годзе ў яго выйшаў зборнік вершай „Мая Іліяда”. Мы былі такія ўзрушаныя. Я памятаю, проста натхняліся гэтай паэзіяй. У студэнцыя гады ў нас было заданне па кампазіцыі, зрабіць ілюстрацыі, памятаю, рабіў ілюстрацыі як раз да вершаў Караткевіча. Да гэтага часу некаторыя вершы з той кнігі памятаю. Мне пашчасціла пабываць на ягоным 50-гадовым юбілеі. Вечарына была ў філармоніі. Я захапіў з сабой гэты зборнік вершаў. І ён мне так просценька напісаў: „Алесю Ксяндзову – ад сэрца.” Захоўваю гэтую кнігу – яна для мяне вельмі дарагая. Пасля не раз бачыліся на нейкіх імпрэзах, на выставах.\nРР: А ці захаваліся вашыя студэнцкія ілюстрацыі да вершаў Караткевіча?\nАлесь Ксяндзоў: Мяне зацікавілі вершы, якія былі прысвечаны Рызе. Караткевіч напісаў шэраг такіх вершаў. Як раз у мяне былі ілюстрацыі да рыжскага цыклу. Пры пераездах, а затым дом бацькоўскі прадалі, і гэта ўсё адбывалася без мяне… Недзе на гарышчы былі і мае працы, і школьныя малюнкі, акварэлі, яшчэ былі малюнкі, якія дасылаў у „Піянер Беларусі”. І граматы там нейкія прыходзілі з „Піянера Беларусі”. Усё гэта згінула. Так што не засталося ў мяне матэрыяльных дзіцячых каштоўнасцяў.\nРР: У 80-х гадах адбывалася шмат выставаў, прысвечаных Купалу, Коласу, іншым літаратурным класікам, ці ўдзельнічалі вы ў іх?\nАлесь Ксяндзоў: Так, удзельнічаў. Удзельнічаў у юбілейнай выставе Якуба Коласа, як раз гэты твор пасля купіў Нацыянальны музей, а затым яны яго перадалі для экспазіцыі, на часовае захаванне, у бібліятэку Акадэміі Навук. Там ён зараз і знаходзіцца. Пасля я ўдзельнічаў, таксама была юбілейная, у выставе, прысвечанай Максіму Багдановічу. Тую працу я падараваў на маю радзіму – Крупшчыне, дзе я нарадзіўся, там была адкрылася галерэя, затым закрылася, і праца цяпер зходзіцца у мясцовым Палацы культуры. Што тычыцца Купалы, так, я таксама прымаў удзел у гэтых выставах. Згадваецца яшчэ выстава, прысвечаная Гусоўскаму, як раз тады з’явіўся пераклад „Песні пра зубра”. Усе натхняліся гэтай гісторыяй, што паэт працаваў пры каралеўскім двары ў Італіі. Былі нейкія іншыя выставы, мне ўжо цяжка згадаць. Але я актыўна ўдзельнічаў у такіх выставах. Амаль ніводнай я не прапускаў.\nПачата праца над энцыклапедыяй пра Уладзіміра Караткевіча