Калі на 10-тысячны горад адзін апазіцыянер\n15 апреля 2009 в 20:13\nЯзэп ШЧАБЛОЎСКІ, Тут і цяпер\nВіктар Дашкевіч нарадзіўся ў 1939 годзе ў вёсцы Калодзезнае на Капыльшчыне. Пасля заканчэння сярэдняй школы атрымаў прафесію будаўніка. Служыў у пагранвойсках, працаваў у Мінску і адначасова вучыўся ў Мінскім архітэктурна-будаўнічым тэхнікуме. Потым скончыў Беларускі політэхнічны інстытут.\nПрайшоў шлях ад рабочага да начальніка рамонтна-будаўнічага ўчастка Мінскага рамонтна-будаўнічага трэста ў Капылі.\nЖанаты. Мае двух сыноў, адзін з якіх працуе настаўнікам, другі — праграмістам на чыгунцы. Пенсіянер. Інвалід ІІ групы па зроку.\nСябра Беларускага Хельсінскага камітэта. Чалец аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя”.\nМажная шыракаплечая постаць. Упэўненая хада. Валявы твар і засяроджаны погляд… Ягонае імя дзесяткі разоў згадвалася ў справаздачах беларускіх праваабаронцаў і ў рэпартажах Радыё Свабода. Не дзіва, бо Віктар Дашкевіч не проста плыве супраць цячэння. Ён ці не галоўная знакамітасць Капыля, адзіны апазіцыянер у 10-тысячным горадзе. Ці складана цягам дзесяцігоддзя ў адзіночку змагацца з рэжымам? Аб гэтым капыльскі іншадумца распавёў карэспандэнту “Тут і цяпер”.\nУ жыцці Віктара Дашкевіча ўсё змянілася ў 2001 годзе пасля звальнення з пасады начальніка рамонтна-будаўнічага ўчастка, на якім ён адпрацаваў ці не ўсё свядомае жыццё. “Тады мяне выкінулі на вуліцу як непатрэбнага. Я задумаўся, да чаго дажыўся, і прыйшоў да высновы, што нешта трэба рабіць, каб змяніць жыццё да лепшага. З выбарчай кампаніі ў мясцовыя саветы 2002—2003 гадоў пачаў займацца палітыкай”, — распавядае спадар Віктар.\nЗ таго часу ён не прапусціў аніводнай палітычнай кампаніі. Удзельнічаў у выбарах у мясцовыя саветы ў якасці кандыдата ў дэпутаты і незалежным назіральнікам на выбарах у Палату прадстаўнікоў, ствараў ініцыятыўныя групы ў падтрымку дэмакратычных кандыдатаў…\nВіктар Дашкевіч кажа, што ладзіць палітычныя кампаніі ў правінцыі надзвычай складана. Па-першае, у 10-тысячным Капылі няма адкрытых апазіцыянераў апроч яго. Адпаведна няма і прадстаўніцтва апазіцыйных партый. Калісьці была партыйная ячэйка ПКБ, але яна не прайшла перарэгістрацыю і была змушана далучыцца да слуцкай арганізацыі. Па-другое, людзі знаходзяцца пад моцным ціскам мясцовай вертыкалі. “Гэтак у 2004 годзе падчас выбарчай кампаніі ў Палату прадстаўнікоў я стварыў ініцыятыўную групу з 11 чалавек, сам запісаўся 12-м. І ведаеце што? Яна праіснавала ўсяго суткі! Назаўтра чацвёра сяброў пад ціскам чыноўнікаў вымушаны былі напісаць заявы аб выхадзе з групы, і яе не зарэгістравалі," — распавядае актывіст.\nПадчас леташніх парламенцкіх выбараў 2008 года Віктар Дашкевіч спачатку дамогся ўласнай рэгістрацыі назіральнікам, а потым праз пракуратуру здолеў дабіцца перагляду рашэнняў Капыльскага райвыканкама па фарміраванні ўчастковых камісій. Аднак радавацца прыйшлося нядоўга. Парушаючы Выбарчы кодэкс, выканкам спачатку вывеў са складу камісій асоб, якія незаконна былі туды ўведзены, а затым сваім рашэннем увёў гэтых жа самых асоб іншым шляхам.\nЗ самымі разнастайнымі пратэстамі ён прайшоў увесь чынавенскі ланцуг — ад дэпутата раённага савета і старшыні сель- і райвыканкама да Карла Маркса, 38. Аднак у краіне, дзе ўлады на свой лад абыходзяцца з законамі, цяжка дамагчыся справядлівасці.\nЯго турбуе абсалютна ўсё, і ў перыяды паміж палітычнымі кампаніямі Віктар Дашкевіч імкнецца навесці парадак ці не ва ўсёй сацыяльнай сферы Капыльшчыны. Гэтак аднойчы ён заўважыў, што ў мясцовых крамах прадаецца пратэрмінаваная прадукцыя Капыльскага масласырзавода. І гэта пры тым, што прадпрыемства паспяхова пастаўляе прадукты ў Расію і Мінск. Дашкевіч правёў уласнае расследаванне, устанавіўшы, што на экспарт ідзе прадукцыя якасная, а на мясцовы рынак — ніжэйшага гатунку. Абураны капылец звярнуўся ў гарадскую санэпідслужбу, але “воз и ныне там”.\n“Па пяць і болей гадоў не вырашаюцца элементарныя праблемы ў гандлі, транспарце, ЖКГ. Грунтуючыся на законе “Аб звароце грамадзян”, я штурмую іх зваротамі, але спачатку яны адказваюць цынічнымі адпіскамі, а потым і зусім адфутбольваюць: маўляў, вы не паведамляеце новых фактаў, і мы перапыняем перапіску”, — дзеліцца Дашкевіч. Цяжка нешта змяніць, калі змагаешся супраць сістэмы адзін, а ўсе астатнія маўчаць, уцягнуўшы шыі ў плечы.\nЯк да ягонай пазіцыі ставяцца іншыя капыльцы? Адны стараюцца чымсьці дапамагчы. Другія саромеюцца, баяцца пагаварыць з ім на людзях, каб гэтага, крый Божа, нехта непатрэбны не заўважыў. “Ведаеце, я ж шэсць год узначальваў рамонтна-будаўнічы ўчастак у Капылі, будаваў і рамантаваў жылыя дамы, аб’екты сацкультбыту і сельскай гаспадаркі. Таму і без сваёй “апазіцыйнасці” я чалавек там даволі вядомы, — гаворыць апазіцыянер. — Характэрна, што людзі з асяроддзя кіраўнікоў, з якімі ў нас заўсёды былі добрыя стасункі, цяпер мяне абыходзяць, бо з райвыканкама “ўсё бачна…”.\nКалі раней у яго пыталіся, як апазіцыянер выжывае ў такім маленькім горадзе, Віктар Дашкевіч гаварыў пра “адмысловыя стасункі” з мясцовым чынавенствам. Цяпер жа ён адкрыта заяўляе: “Мяне аблажылі, як воўка! Мне помсцяць за тое, што я перашкаджаю ім махляваць на выбарах, патрабую выконваць закон кожны дзень”.\nУ ягонай хаце ў вёсцы Калодзезнае не аднойчы спрабавалі ўчыніць ператрус. Калі ў ягонай машыне разбілі шкло, міліцыя схапіла злачынцу, але адмовілася заводзіць крымінальную справу.\n“Ціск з боку ўлад узмацняецца. Жонка баіцца за нас. Апошнім часам я стаў больш асцярожным, але апускаць рукі не збіраюся. Калі ніхто нічога не будзе рабіць, мы скоцімся ў бездань”, — гаворыць на развітанне Дашкевіч.\nКаго з апазіцыі запрасілі на саміт “Усходняга партнёрства” ў Прагу?\nПравозащитники призвали президента Чехии не признавать подпись Лукашенко под программой "Восточное партнерство"\nВстреча с Папой улучшит имидж Лукашенко\nТемы: оппозиция, выборы, права человека


З музыказнаўцаў – у пчаляры | Народная Воля\nЗ музыказнаўцаў – у пчаляры\nКарысць ад гэтага прыроднага прадукту і яго “вытворцаў” значна большая, чым мы можам нават сабе ўявіць. Пра гэта “Народнай Волі” распавёў Сяргей Іванавіч Мыцько, намеснік старшыні праўлення рэспубліканскага грамадскага аб’яднання “Беларускія пчаляры”.\nСяргей Мыцько паводле адукацыі музыказнаўца, вучань выдатнага педагога і вучонага, прафесара, доктара мастацтвазнаўства Ларысы Піліпаўны Касцюкавец. Пачынаў працоўную дзейнасць у Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, затым доўгі час працаваў на заводзе і ў страхавой кампаніі. А пяць гадоў таму яго запрасілі ў арганізацыю “Беларускія пчаляры”.\n– Адкуль у вас такое захапленне пчоламі?\n– З пчоламі маё жыццё звязана з дзяцінства. Адзін з першых успамінаў – гэта як бацька даў у рукі дымар. Я дапамагаў чысціць рамкі, вуллі. Разам віравалі мёд, лячылі пчол, кармілі іх на зіму, уцяплялі, тапілі воск. А напярэдадні пенсіі бацьку (ён працаваў у сельгаспрадпрыемстве) прапанавалі ўзяць пад апеку яшчэ і калгасную пасеку. У выніку тата пры маёй дапамозе па выхадных днях павялічыў яе з шасці пчоласем’яў да ста дваццацi. Да таго ж былі яшчэ і свае пчолы. Так што практыка ў мяне нядрэнная. Замацаваў яе ў тэхнікуме пчалярства ў Пшчэляй Волі (Польшча), дзе ў 2014 годзе набыў адпаведную адукацыю. Атрыманыя веды і ўласны досвед прымяняю ў асабістым пчальніку і ў грамадскім аб’яднанні “Беларускія пчаляры”.\n– А што гэта за арганізацыя?\n– “Беларускія пчаляры” аб’ядноўваюць каля 900 пчаляроў з усёй краіны. Дапамагаем ім атрымаць сучасныя веды, асвоіць новыя тэхналогіі пчалярства і, вядома, прапагандуем гэты від дзейнасці. Старшынёй праўлення арганізацыі з’яўляецца Міхаіл Міхайлавіч Халадзінскі, які таксама ўзначальвае Саюз беларускіх пчаляроў.\n– Дык чаму мёд такі карысны?\n– Ён карысны хворым і здаровым, таму што, каб засвоіць яго, арганізму не патрабуецца столькі намаганняў, як на перапрацоўку цукру. Ды і эфект у шмат разоў лепшы. Мёд цалкам засвойваецца чалавекам і перадае энергію яго нервовай сістэме і мышцам. У складзе мёду ўтрымліваюцца амінакіслоты, у тым ліку незаменныя. Яны ўдзельнічаюць у сінтэзе бялку, недахоп іх можа выклікаць парушэнне абмену рэчываў, запавольванне росту. Станоўча ўплываюць на працу чалавечага арганізму макра- і мікраэлементы, якія ёсць у мёдзе. Ферменты, якімі пчолы ўзбагачаюць мёд, дапамагаюць лепшаму працяканню фізічных і хімічных працэсаў у нашым целе. Мёд добра загойвае раны, выводзіць адпрацаваныя і шкодныя рэчывы, здымае напружанне, павышае імунітэт.\nНекалькі парад ад Сяргея Мыцько\n– Калі я скажу: “Пчаляры! Хопіць прадаваць мёд!” – вы закідаеце мяне тухлымі яйкамі і гнілымі памідорамі. Таму я звяртаюся да калег: “Пчаляры! Хопіць прадаваць толькі прадукты пчалярства, калі мы можам прапанаваць значна большае – працу нашых пчол па апыленні раслін!”\nШто пчолы апыляюць расліны, ведаюць, здаецца, усе, але што насамрэч гэта значыць, нашы суайчыннікі да канца не разумеюць. Ды і самі пчаляры не асабліва бяруць да галавы.\nМільёны гадоў пчолы, збіраючы для сябе нектар і пылок, дапамагаюць раслінам размнажацца і працягваць род. То бок не даюць знікнуць іх вялікай разнастайнасці. Захаванне біяразнастайнасці ў прыродзе, прычым не толькі расліннай, але разам з ёю і іншых формаў жыцця, – найважнейшы вынік працы пчол.\nКаб прадставіць яе аб’ём, пойдзем ад мёду. Сярэдняя пчаліная сям’я, якая на вяршыні развіцця складаецца з 50–60 тысяч асобін, вырабляе яго каля 130 кілаграмаў за сезон. Гэта ўсяго толькі сярэдняя лічба. Прынята лічыць, што для вырошчвання кожнай маладой пчолкі выкарыстоўваецца адна сота з мёдам. Гэта значыць, у сям’і з лепшай маткай, якая адкладвае ў дзень толькі 1500 яек, выдатак на гэтыя мэты складзе найменшае 98 кілаграмаў. Некаторыя даследчыкі сцвярджаюць, што пчолы самі за год з’ядаюць ад 70 да 140 кілаграмаў корму. А яшчэ пчаляр дадаткова ў выглядзе “прэміі” сабе можа забраць у сваіх выхаванак 20–100 кілаграмаў салодкага “бурштыну”. Пчолам, каб атрымаць 1 кілаграм мёду, трэба наведаць – а значыць, і апыліць – ад 2 да 10 мільёнаў кветак. То бок звычайная пчаліная сям’я здольная даць жыццё не менш як палове мільярда (!!!) раслін.\nПрамы ўдзел пчол у апыленні павялічвае ўраджайнасць асобных культур як мінімум на 30–40%. І ён дае нам, паводле дадзеных ААН за 2016 год, 30% прадуктаў харчавання, якія атрымліваюцца ў свеце.\nДапамагаючы раслінам размнажацца, пчолы праз іх удзельнічаюць таксама ў стварэнні асяроддзя пражывання для ўсіх жывых істот. Пчолы падтрымліваюць добрую экалогію і сігналізуюць аб небяспечных зменах у навакольным асяроддзі.\nТаму прысутнасць пчол у горадзе нават не дзеля мёду, а хоць бы для ачышчэння паветра праз расліны, якія яны апыляюць, проста неабходна.\nЯшчэ пчолы выпраўляюць памылкі прыроды і вынікі дзейнасці чалавека. Напрыклад, апельсіны-мутанты, якія даюць плады без костачак, пасля апылення іх кветак пчоламі зноў могуць размнажацца з дапамогай насення.\nУ Беларусі не расце бавоўна, але там, дзе яна ёсць, без пчол прыхільнікі тканін з натуральных валокнаў не змаглі б насіць прыемную для цела вопратку і лашчыцца ў камфортнай бялізне. Прынята лічыць, што атрыманыя з расліннай сыравіны лекі не такія шкодныя, як сінтэзаваныя. Без пчол яны былі б менш даступнымі.\nКалі ўлічваць усе заслугі пчол, то кошт прадуктаў пчалярства складзе нават менш за 10% кошту ўсёй іх карыснай працы. Але чалавек звычайна не бачыць яе. І сваю ўвагу звяртае толькі на верхавіну айсберга – на тое, што вырабляюць пчолы.\nБудучыня і чалавека, і навакольнага жывога свету ў многім залежыць ад пчол. І пра гэта трэба не казаць – крычаць! Калі прыняць пад увагу значэнне пчол для нас, яны павінны быць пад галоўнай апекай хутчэй нават не Міністэрства сельскай гаспадаркі. Невыпадкова на даху Міністэрства аховы навакольнага асяроддзя ў Варшаве ў гэтым годзе з’явіліся шэсць вулляў з пчоламі.\nКалі ж нашы суайчыннікі зразумеюць сапраўднае значэнне пчол у прыродзе?!


Навіны, 11 студзень 2016\n22:43, 11 студзень 2016\n21:27, 11 студзень 2016\nДзяржаўны тэлеканал «Беларусь −1» паказаў крытычны сюжэт пра журналіста Юрыя Міхалевіча, які зрабіў падрабязны аналіз таго, «як жа на самай справе гуляе ў хакей прэзыдэнт Беларусі».\n20:42, 11 студзень 2016\nШто мае на ўвазе Аляксандар Лукашэнка, калі заяўляе, што праваслаўная царква павінна разумець, што жыве ў незалежнай дзяржаве, і разьвівацца? Ці гатовая беларуская праваслаўная царква да самастойнасьці?\n20:35, 11 студзень 2016\nУладзімір Пуцін? Ржунемагу!\nАмэрыканскі хлопчык гуляе з інтэрактыўным глёбусам і даведваецца, што прэзыдэнт Расеі - Уладзімір Пуцін. Паглядзіце на рэакцыю малога на гэтую інфармацыю.\n19:25, 11 студзень 2016\n«Зразумела, мы ведаем пра рашэньне ізраільскага ўраду аб закрыцьці амбасады ў Беларусі ў 2016 годзе. Але калі дакладна гэта адбудзецца, нам пакуль не паведамлялі».\n18:42, 11 студзень 2016\nГурт «Час Лайна» адказаў BRUTTO песьняй «Будзь трусам»\nКліп зьняты ў стылі антыўтопіі з выкарыстаньнем дэкарацый, якія ствараліся пад уплывам сюжэтаў кнігі Джорджа Оруэла «1984».\nДакумэнтальны фільм Вольгі Мальчэўскай. Хто такі насамрэч прэзыдэнт Чэхіі Мілаш Зэман? Як выглядае «чэскі Данбас»? Як працуе ў Чэскай Рэспубліцы расейская прапаганда?\n17:42, 11 студзень 2016\n14:33, 11 студзень 2016\n11:12, 11 студзень 2016\nImagine Dragons ацанілі беларускамоўнае выкананьне свайго гіта\nБеларускую вэрсію «Radioactive» пачулі ў Віетнаме, Расеі, Тайляндзе, Ганконгу і Бразыліі.\n20:23, 10 студзень 2016\nКэмэран: выхад Брытаніі з Эўразьвязу ня будзе «правільным рашэньнем»\nБрытанцы рыхтуюцца да рэфэрэндуму аб далейшым сяброўстве ў Эўразьвязе.\n19:56, 10 студзень 2016\nМусульманаў выгналі зь перадвыбарчай сустрэчы Дональда Трампа\nУ амэрыканскім штаце Паўднёвая Караліна мусульманаў выгналі зь перадвыбарчай сустрэчы патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты ЗША ад рэспубліканцаў мільярдэра Дональда Трампа, вядомага антыісламскімі заявамі.\n18:19, 10 студзень 2016\nУ сьвет выходзіць новая кніга Папы Францішка «Імя Бога — Міласэрнасьць»\nВатыкан распавёў пра кнігу Папы Рымскага Францішка «Імя Бога — Міласэрнасьць», якая 12 студзеня будзе прадстаўленая публіцы ў 86 краінах свету.\n17:30, 10 студзень 2016\nУкраінцы зладзілі калядную батлейку для дзяцей з зоны АТО (відэа)\n9 студзеня ў Днепрапятроўску калядавала моладзевая батлейка з Львова. Студэнты, акторы-аматары і проста львоўская моладзь, якая любіць украінскія звычаі, прадэманстравалі традыцыйнае каляднае прадстаўленьне.\n17:29, 10 студзень 2016\nУ Нямеччыне ўпершыню за 70 гадоў паступіў у продаж «Майн Кампф» (відэа)\nБаварыя, якая з 1945 года захоўвала аўтарскія правы на кнігу Адольфа Гітлера «Майн Кампф», забараняла яе новыя публікацыі з павагі да ахвяраў нацызму.


Што кажуць менчукі пра датэрміновае галасаваньне?\n13 студзень 2007, 19:00\nГаліна Абакунчык, Менск Як вы ставіцеся да датэрміновага галасаваньня і ці галасавалі самі? Гэтае пытаньне менскім мінакам задавала наша карэспандэнтка.\nСпадарыня: “Не, датэрмінова не хадзіла. Я лічу, што калі ёсьць такая пільная патрэба ў датэрміновым галасаваньні, то толькі для тых людзей, якія некуды зьязджаюць. І ўсё гэта павінна падцьвярджацца дакумэнтальна. А так я ня бачу сэнсу ў датэрміновым галасаваньні”.\nСпадар: “Стаўлюся нармалёва, але сам яшчэ не хадзіў. Няма часу, вось толькі зараз іду з працы. Няхай галасуюць, у каго ёсьць час прагаласаваць датэрмінова. Нічога дрэннага ў гэтым няма”.\nСпадарыня: “Я яшчэ не хадзіла і лічу, што датэрміновае галасаваньне не патрэбнае. Ёсьць дзень выбараў, як гэта было некалі, у гэты дзень і трэба ісьці. А датэрміновае – гэта ўсё фальшаваньне”.\nСпадар: “Да гэтага стаўлюся абсалютна цярпіма. Калі ў каго ёсьць магчымасьць прагаласаваць датэрмінова, то калі ласка. Але я ніколі не галасаваў датэрмінова, бо заўсёды быў час прыйсьці на ўчастак у нядзелю. У гэты дзень буду ў Менску, і ў мяне тут праблем няма”.\nСпадарыня: “Стаўлюся станоўча і пайду абавязкова. Я ўжо выбрала кандыдата і сьпяшаюся аддаць свой голас за цудоўную будучыню”.\nСпадар: “Зусім ня хочацца ісьці галасаваць, бо гэта ня выбары. У аўтобусах абвяшчаюць: ідзіце галасуйце. А за каго?”\nКарэспандэнтка: “Як вы ставіцеся да датэрміновага галасаваньня і ці галасавалі самі?”\nСпадарыня: “Нармалёва. Лічу, што гэта патрэбна, хоць я і не хадзіла. Я пэнсыянэрка і маю магчымасьць пайсьці прагаласаваць і ў нядзелю. Яшчэ пасьпею”.\nСпадар: “Хадзіў, галасаваў. Я нармалёва да гэтага стаўлюся. Бо, калі ў чалавека ёсьць магчымасьць, то ён ідзе і галасуе, а калі не, то не. Галоўнае, каб звонку не было ціску. А зараз гэты ціск адчувальны”.\nСпадар: “Прачытаў паведамленьні пра кандыдатаў: у кагосьці кватэра, у кагосьці машына. А я ўпэўнены, што ў іх даходаў нашмат больш. Таму асабіста я на выбары не пайду”.\nСпадар: “Да датэрміновага галасаваньня стаўлюся адмоўна, бо тут магчымыя фальшаваньні. Я думаю, што дастаткова часу, каб і ў нядзелю прагаласаваць і аддаць свой голас за абранага кандыдата”.


Караткевіч, Батракова, Акунін, Маркес... Якія кнігі чытаюць беларусы? - ОНТ\nКараткевіч, Батракова, Акунін, Маркес... Якія кнігі чытаюць беларусы?\nБеларусы сёння з'яўляюцца адной з самых чытаючых нацый у свеце. У сярэднім на аднаго чалавека ў нашай краіне выдаецца 3 кнігі на год. Па дадзеных Белстата, толькі летась беларускімі выдавецтвамі было выпушчана 11 тысяч адзінак кніг агульным тыражом звыш 31 мільёна экзэмпляраў. Аднак наколькі яны папулярныя? Ці чытаюць беларусы папяровыя кнігі? І калі чытаюць, то якія: фантастыку, дэтэктывы, рускую класічную літаратуру ці замежную сучасную?\nКаб адказаць на гэтыя пытанні, ONT.BY вырашыў з першых вуснаў даведацца, якія кнігі купляюць беларусы. Такім чынам, вашай увазе – топ кніг, якія па выніках трэцяга квартала 2014 года куплялі ў спецыялізаваных крамах Беларусі часцей за ўсё. Каб рэйтынг быў больш аб'ектыўным, мы папрасілі скласці топ-10 самых запатрабаваных кніг і спецыяліста Цэнтральнай бібліятэкі імя Янкі Купалы.\nУ топ не ўключалі навучальную літаратуру і правілы дарожнага руху. Усяго ў нас атрымалася тры спісы. Мы папрасілi пракаментаваць іх паэта, перакладчыка, старэйшага выкладчыка кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі Інстытута журналістыкі БДУ Арцёма Мікалаевіча Кавалеўскага.\n*Эксперт каментуе толькі тыя кнігі, якія ён ведае асабіста.\n«Маркес “Сто лет одиночества” – гэта класіка, абсалютна інтэлектуальная проза, і дзякуй Богу, што яна дагэтуль карыстаецца попытам. Гэта шэдэўр літаратуры. Мне здаецца, гэта, з аднаго боку, заканамерна, а з іншага боку, тое, што такія кніжкі карыстаюцца попытам, сведчыць пра добры інтэлектуальны ўзровень, таму што гэта харошая літаратура.\nСэлінджэр “Над пропастью во ржи” – гэта таксама класіка, гэта тое, што тычыцца складаных узаемаадносін людзей паміж сабой, экзістэнцыйная пэўная праблема.\nВішнеўскі “Одиночество в сети”. Я ведаю, что гэтая кніжка была вельмі модная і папулярная. Яна з’явілася ў той час, калі ICQ, Skype – усё гэта толькі пачыналася і было вельмі модна. Мне здаецца, яна з’явілася своечасова. Літаратура павінна быць рознай: як сур’ёзнай, так і забаўляльнай. Гэтая кніга разлічана на людзей у тэме, у трэндзе, якім гэта знаёмае. Праблема вельмі актуальная, і тое, што ён яе зацапіў, аўтар намацаў тое, што можа стварыць яму поспех, і тое, што прачытаецца. Сапраўды, усе перадумовы бэстсэлера былі, і яны реалізаваліся ў гэтай кніжцы.\nДзякуй Богу, што ў гэты рэйтынг трапіла кніжка “Дзікае паляванне караля Стаха”. Гэта зноў жа такі класіка, але яна сваёй актуальнасці не страціла, яна вельмі лёгкая, захапляльная, але, нягледзячы на тое, што гэта дэтэктыў, там яшчэ ёсць наша гістарычная спадчына. Сюжэт вельмі востры, рухавы, неадназначны. Зноў жа, чытаецца на адным дыханні! Я помню, упершыню прачытаў гэтую кніжку школьнікам, і мне было вельмі класна яе чытаць. Бадай, што гэта сапраўды караткевіцкі бэстсэлер, які будзе зразумелы як інтэлектуалу, які ведае гісторыю, які зможа суадносіць пэўныя рэаліі, якія апісаны, але і чалавеку, абсалютна далёкаму ад спасціжэння нашай гістарычнай спадчыны, дзякуючы дэтэктыўнаму сюжэту.\nСанаеў “Хроники раздолбая” я не чытаў, але ведаю гэтага аўтара па кніжцы “Похороните меня за плинтусом”. Ён звяртаецца да вельмі вострых праблемаў, складанасцей, паталогій чалавечых, таму кніжка, напэўна, вартая прачытання.\n“Ангелы на льду не выживают” – гэта чарговая кніжка Марынінай. Напэўна, калі гэта дэтэктыў чарговы, то заўжды знойдзяцца людзі, якім гэта падабаецца. Марыніна падпалкоўнік міліцыі, яна ведае сітуацыю, і калі яна ўмее круціць сюжэт, то чытач знойдзецца заўсёды.\nДжэйн Осцін “Гордость и предубеждение”. Некаторыя лічаць гэта класікай, але, на мой погляд, гэта таксама модная літаратура, толькі для жанчын.\nДжэймс “На пятьдесят оттенков темнее” – гэта, наколькі я ведаю, эратычны раман. Гэта бульварная літаратура, якая заўжды будзе. Такая літаратура апісвае стасункі мужчыны і жанчыны, не робячы адкрыцця па вялікім рахунку. Ведаеце, палавы акт апісваўся ў літаратуры шматлікімі аўтарамі. Хтосьці гэта робіць парнаграфічна, а хтосьці з гэтага робіць сюжэт, як Бунін. Ён рабіў гэта шэдэўральна! Там была вастрыня, пэўная нявыказанасць… А калі гэта робіцца наўпрост і калі чалавек чытае гэта, каб у яго абвастрыліся, узбудзіліся фізіялагічныя запатрабаванні, то гэта ўжо, мне здаецца, не літаратура».\n*Гэты спіс ахоплівае самую вялікую колькасць пакупнікоў. Літаратуру, якая ўвайшла ў гэтую дзясятку, чытаюць і ў глыбінцы, і ў сталіцы. Напэўна, гэты топ-10 як мага лепш адлюстроўвае літаратурныя густы беларусаў.\n«Роўлінг “Гарри Поттер и философский камень” – абсалютна харошая літаратура. Вітаю такую кніжку, таму што яна вельмі якасна прапісаная, такая пашыраная казка, умоўна кажучы. Не ведаю, ці чытаюць гэта дарослыя, але дзеці, безумоўна, чытаюць яе з задавальненнем. Мне здаецца, што аўтарка абсалютна трапіла. Там ставяцца класічныя пытанні: дабро, зло, сяброўства. І гэта напісана забаўляльна. Некаторыя негатыўна ставяцца, а я абсалютна “за”. У любой нацыянальнай літаратуры, калі з’яўляецца такая кніжка, гэта вялікі поспех. У нас калісьці была кніжка “Палескія рабінзоны” Янкі Маўра. Я ведаю, што дзецям яна вельмі падабалася. Штосьці накшалт гэтага зрабіла Роўлінг. Але крыху ў іншым жанры.\n“Инферно” Браўна я не чытаў, але ведаю гісторыю з “Кодом да Винчи”. Напэўна, тут таксама шмат містыкі, містыфікацый пэўных, псеўданавуковых здагадак. Я лічу, што вось гэта чытво безумоўнае, таму что кніжка па вялікім рахунку не робіць ніякага адкрыцця, яна як фільм жахаў, які часам хочацца паглядзець. Адна справа, што фільм жахаў ты хутка можаш паглядзець і атрымаць пэўнае задавальненне, іншая справа чытаць такую літаратуру.\n“Чёрный город” Акуніна – гэта чарговы яго дэтэктыў. Я лічу, што гэтая літаратура вышэй узроўнем за Марыніну, таму што ён усё ж такі сур’ёзны літаратар, які намацаў сваю дэтэктыўную сцежку».\n«“Уличный кот по имени Боб” Джэймса Боўэна. Мне параілі гэтую кніжку мае студэнты. У меня да яе асаблівае стаўленне. Чаму? Таму што я сам фанат катоў. Прачытаў я гэтую кнігу лёгка, хутка, з пэўным задавальненнем. Хутчэй за ўсё, за Боўэна кнігу хтосьці напісаў. То бок ён прапанаваў сваю гісторыю агенту, “літаратурнаму рабу”, таму што ён сам неадукаваны чалавек. Але ў гэтай кніжцы каштоўна сама гісторыя. Стылістычнай якасці тут няма. Я чытаў і думаў: калі хоць будзе нейкае лірычнае адступленне ў апісанні ката? Але сама гісторыя вельмі-вельмі шчымлівая. Лічу, што кніжку варта прачытаць у першую чаргу моладзі, таму што там ставіцца пытанне, як пазбавіцца ад залежнасці, метадонавая праграма. Гэта харошая шчымлівая гісторыя, я думаю, нават кіно з яе здымуць. Я яе ўспрымаю як сцэнар для фільма. Ёсць, здаецца, і працяг гэтай гісторыі. Кот абсалютна мілы! Мне падабаецца, што гэтая гісторыя абсалютна праўдзівая, што сапраўды сустрэліся, як кажуць, дзве адзіноты. І вось гэтая шчырасць, яна падкупляе.\n“Мистер Мерседес” Стывена Кінга. Я ніколі не любіў фэнтэзі. Не магу сказаць, чаму ён папулярны. Я лічу, што Стывен Кінг – гэта дрэнная літаратура ў прынцыпе.\n“История Российского государства” Акуніна. Что тут можна сказаць? Гісторыя, гістарычная тэма заўжды цікавая, тым больш калі ён прыўносіць туды каліва нейкай інтрыгі, дэтэктыўнай гісторыі, гэта такі бяспроігрышны варыянт.\n“Научите себя думать” Тоні Бьюзена. Такое будзе заўжды папулярнае сярод неглыбокай аўдыторыі. Таму што чалавек, які чытае кніжкі, ён ужо думае, як і чалавек, які размаўляе сам з сабой. Я лічу, што гэта не літаратура, а прапісаны трэнінг. Гэта пэўная практыка, якая на сам рэч не дзейнічае. Гэта як гэтая ж кніжка “Как бросить курить за 3 дня”. Я яе прачытаў, і мне яшчэ больш захацелася!\nХарпер Лі “Убить пересмешника” – гэта аўтабіяграфічная кніжка самой аўтаркі. Зараз папулярна тое, што мае пэўную гісторыю. Людзей цікавіць гісторыя як такая. І калі за гэтай гісторыяй ёсць праўда, то літаратар можа стаць абсалютна запатрабаваным.\nЗ Віктарам Пялевіным усё зразумела. Гэта маргінальныя слаі грамадства, усё, што крыху на ўзбоджу стаіць, як жыве чалавек, які застаўся на ўзбоджу лёсу. Гэта літаратура цікавая, мне здаецца, людзям да 30 гадоў».\n«Папяровыя кнігі купляюць, аднак занадта менш, чым раней, – расказала ONT.BY уладальніца прыватнай кніжнай крамы. – Калі раней у трэндзе былі праводнікі і розныя даведнікі, то сёння ў модзе мастацкая і дзелавая літаратура. Часта прыходзяць проста даведацца пра навінкі, пагартаць кнігу, а потым дома знаходзяць яе ў электронным варыянце. Гэта і зразумела: кнігі цяпер – задавальненне нятаннае».\nЦэны на папяровыя кнігі сапраўды «кусаюцца». Напрыклад, «Любовь к трём цукербринам» Віктара Пялевіна каштуе больш за Br250 тысяч, «История Российского государства» Барыса Акуніна ў цвёрдай вокладцы – каля Br260 тысяч, «Мистер Мерседес» Стывена Кінга – Br130 тысяч. Цэны на энцыклапедыі і альбомы ўвогуле пачынаюцца з Br300 тысяч. Таму многія беларусы аддаюць перавагу планшэтам, «рыдарам» і іншым прыладам для чытання кніг «на далоньцы».\nВядома, фанаты папяровай кнігі ніколі не будуць згоднымі з тым, што «чыталка» зможа замяніць «жывую» кнігу. «А як жа пах паліграфічнай фарбы, шамаценне старонак, нарэшце энергетыка?» – спытаюць яны. Што і на чым чытаць, кожны павінен вырашыць сам. Дый электронныя кнігі могуць дзяліць месца на кніжнай паліцы з папяровымі. А якаснае ілюстраванае выданне можа стаць такім жа добрым падарункам, як «рыдар». Галоўнае, што кніга ў нашай краіне не страціла сваю каштоўнасць і ў беларусаў жыве жаданне чытаць, пазнаваць новае і рабіцца лепей.\nАмаль у кожнай еўрапейскай краіне ўлада імкнецца прымусова «пасадзіць» за кнігу сваіх грамадзянаў. У Польшчы для гэтага вылучаюць 322 мільёны даляраў на наступныя сем гадоў, ці каля 46 мільёнаў даляраў у год. Магчыма, хочуць выправіць статыстыку: у сярэднім паляк купляе ўсяго паўтары кнігі ў год, тым часам чэх – 14. У Эстоніі ж на выданне кніг ідуць грошы, атрыманыя ад акцызаў на алкаголь. Але найбольш паслядоўна чытанне падтрымоўвае Францыя. Дзяржава дапамагае незалежным выдавецтвам, аплачвае падпіску за год на адно з выданняў для моладзі ва ўзросце 18-24 гадоў, а таксама змагаецца з непісьменнасцю сярод мігрантаў. А ў кітайскім мегаполісе Чунцын кнігі прадаюць не паштучна, а на вагу. Такім чынам уладальнікі кнігарняў спрабуюць павялічыць папулярнасць друкаваных выданняў сярод моладзі.\nIнфаграфіка: Вераніка Фрэйтак\nФота: Уладзімір Суцягін\nМинское «Динамо» потерпело двеннадцатое поражение в регулярном чемпионате Континентальной хоккейной лиги\nПоправки в законопроект о дорожном движении обсудили в Палате представителей


В редакции Докшицкой райгазеты прошло заседание литературного объединения «Крыніцы» — Докшицы Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах\n19.05.2015 195 jeksik Комментариев нет\nАмаль год мінуў з таго часу, як пры рэдакцыі райгазеты пачало працаваць літаратурнае аб’яднанне “Крыніцы”. Гэта добраахвотны некамерцыйны творчы саюз аўтараў паэтычных і празаічных твораў, якія жывуць у нашым раёне. Калектыву рэдакцыі прыемна, што зрэшты і гэта падзея дапамагла далучыць да нашых пастаянных пазаштатнікаў новыя імёны. Многія з тых, хто выступаў толькі як аўтар вершаў, пачаў спрабаваць сябе ў прозе. Літаратурнае аб’яднанне не дзеліць удзельнікаў па полу, узросту і веравызнанні, сферы дзейнасці і асабістых поглядах. Нашы аўтары пішуць на дзвюх дзяржаўных мовах і дасылаюць творы як звычайнай так і электроннай поштай. На сайце газеты створаны раздзел “Лірыка і проза”, дзе ёсць магчымасць прачытаць вершы і прозу, якія выйшлі з-пад пяра землякоў. Жадаем творчага плёну нашым пазаштатным аўтарам і новых радкоў. Не забывайцеся пра тое, што раёнка ствараецца і вамі таксама.\nАкурат да другой сустрэчы літаб’яднання паэтка Марыя Януш з Крулеўшчыны прысвяціла яму верш. Нам падалося, што зараз лепшы час для таго, каб прадставіць яго шырокаму чытацкаму колу.\nадна за адной,\nкаб мог наталіцца\nВабіць іх фарбамі\nГукаў зямлі дзіўна\nдзе душа ў палёце,\nВобразы ў рытмах\nтут можна напіцца,\nРупяцца плыні крыніц\nі спрыт малады\nТак, каб іскрылася\nз юнацкім імпэтам\nХай узнясуць нас\nда слоў таямніц.\nДокшыцкай моцы мы,\nЗ “Родных вытокаў”\nад родных “Крыніц”.\n← Добавлены новые стихи местных авторов в разделе «Лирика и проза»\nНачальник участка по эксплуатации и ремонту жилфонда ЖКХ » Докшицы-коммунальник » Тамара Цинкович ответила на самые насущные вопросы →\n05.11.2015 jeksik Комментариев нет


Тайлер Seguin коды, каб выйграць на нажніцах Rock Paper - The World Rock Paper Scissors Association\nТайлер Seguin коды, каб выйграць у Rock Paper Scissors\nТайлер Сегуін і Марк Шэйфеле любяць быць апошнімі гульцамі, якія пакідалі лёд перад кожнай хакейнай гульнёй. З гэтым няма ніякіх праблем, за выключэннем часоў, калі яны гуляюць адзін з адным. Паколькі, відавочна, два гульцы не могуць чакаць на лёдзе са свайго канька да гульні, пакуль падзенне шайбы Rock Paper Scissors стала простым і элегантным рашэннем для вырашэння гэтага канфлікту.\nУ першым матчы Шэйфеле выйшаў на першае месца, і Сегуін ад сораму вымушаны быў катацца на лёдзе. Тайлеру Сегуіну гэта не спадабалася, таму пры наступнай сустрэчы ён проста падрабіў Шэйфеле, каб стаць апошнім чалавекам на лёдзе. Калі яны сустрэліся ў трэці раз, адбылася гульня з джэнтльменам, дзе Шэйфеле зноў выйшла на першае месца. 2 - 0 для Марка Шэйфеля.\nГэта прыводзіць нас да чацвярых сустрэч. Тайлер Сегуін знаходзіцца дома ў Даласе, і яны адчуваюць сябе на матч. У відэа, выпушчаным для публікі пасля першапачатковай гульні, камера, зручна адстаючы ад Тайлера, не дазваляе нам убачыць яго фактычны кідок. У твітэры Dallas Stars пацвердзілі, што гэта - Рок.\nВідэа-доказы з НХЛ з альтэрнатыўнымі вугламі дазволілі нам пераканаўча ўбачыць, што Тайлер Сегуін змяніў сярэдні паварот кідка, таму дыскваліфікуючы гэты кідок. Тайлер Сегуін падмануў гэты кідок, і гэты матч альбо дыскваліфікуецца, і матч паўтараецца, альбо Марк Шэйфеле атрымлівае перамогу.\nПасля прагляду матчу з альтэрнатыўных бакоў мы таксама бачым расчараванне ў тым, што падманулі твар Марка Шэйфеля. Ён 4 - 0 у нашых вачах. Націсніце тут, каб даведацца больш пра конкурс нажніц паперы Seguin v. Scheifele.


«Полымя» – скарбонка ўсмешак — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n17.07.2015 14.07.2015 Анна Герасимова1040Комментарии on «Полымя» – скарбонка ўсмешак\nГэты калектыў даўно вядомы ў нашым раёне. Выдатныя акцёры, цудоўны гумар, добрыя пастаноўкі, дэкарацыі і касцюмы – гэта ўсё складнік поспеху народнага тэатра «Полымя». Вось і нядаўна на сцэне раённага Цэнтра культуры тэатр парадаваў гледачоў спектаклем «Скарбонка ўсмешак» па матывах народнай творчасці. Жыхары нашага раёна мелі выдатную магчымасць атрымаць асалоду ад трапнага гумару і выдатнага выканання мініяцюр, з якіх складаўся спектакль. Я прысутнічала на ім і магу засведчыць, што пастаноўка выклікала шмат эмоцый, пазітыву. І я, уражаная гэтым спектаклем, вырашыла напісаць артыкул пра тэатр з выдатнай назвай – «Полымя».\nНародны тэатр мініяцюр «Полымя», жанравым накірункам якога з’яўляюцца гумарыстычныя мініяцюры, быў створаны ў 1957 годзе Марыяй Канстанцінаўнай Грэсь на базе агітацыйна-мастацкай брыгады Стаўбцоўскага ГДК. Да 1998 г. Марыя Канстанцінаўна была мастацкім кіраўніком і рэжысёрам тэатра, а з 1998 года кіраўніком калектыву з’яўляецца Марыя Нуттэ.\nМарыя Мікалаеўна, пасля заканчэння Мінскага культурна-асветнага вучылішча, працавала дзевяць гадоў у Клецкім раённым Доме культуры інструктарам, метадыстам па рабоце з дзецьмі і падлеткамі, кіраўніком тэатральнага калектыву. Пасля яна стала кіраўніком тэатра «Полымя». Фадзей Крамко так гаворыць пра яе: «Наша сённяшняя кіраўніца – цікавы чалавек, улюбёная ў сваю справу». Наталля Грынкевіч таксама лічыць, што Марыя Мікалаеўна вельмі вясёлая, цікавая, жыццярадасная, ветлiвая і таленавітая.\nПад кіраўніцтвам Марыі Нуттэ народны тэатр «Полымя» стаў дыпламантам абласных фестываляў народнай творчасці, паспяхова ўдзельнічаў у рэспубліканскіх і абласных святах працаўнікоў вёскі «Дажынкі», у аглядах і конкурсах мастацкіх калектываў.\nМ. М. Нуттэ ў сваёй творчай дзейнасці не спыняецца на дасягнутым, імкнецца да адкрыцця новых талентаў. У родны тэатр Марыя Мікалаеўна ўкладвае душу, «Полымя» стаў неад’емнай часткай яе жыцця. Кожны спектакль – гэта плён карпатлівай працы кіраўніка і акцёраў тэатра, каб глядач спаўна мог адчуць і зразумець цудоўны свет народнага мастацтва.\nУ складзе калектыву – вакальны ансамбль, салісты. Загадчыкам пастановачнай часткі з’яўляецца Уладзімір Сошка, акампаніятарамі – Фадзей Крамко і Сяргей Крамко. У мастацкі савет уваходзяць Наталля Грынкевіч, Людміла Несцярук і Валерый Малухін.\nУсяго ўдзельнікаў у тэатры – 13, чый узрост ад 20 да 63 гадоў. Гэта Сяргей Крамко, Фадзей Крамко, Наталля Грынкевіч, Алена Міско, Марыя Манцывода, Арцём Цітко, Паліна Камяк, Вольга Лабун, Дар’я Найдзяновіч, Людміла Пархімовіч, Віталій Ігнаценка. Шмат гадоў пры тэатры працуе вакальны ансамбль «Квецень», рэпертуар якога дапаўняе праграмы тэатра каларытнымі беларускімі песнямі.\nДар’я Найдзяновіч, удзельніца тэатра «Полымя», так гаворыць аб iм:\n– «У гэтым тэатры адбываецца вельмі цікавая творчая праца. Пастаянна новыя эмоцыі, новыя ўражанні. Рэпетыцыі праходзяць вельмі весела. Ты атрымліваеш пазітыў, зараджаешся бадзёрасцю, энергіяй. Дзякуючы тэатру ты можаш пераўвасабляцца, станавіцца іншым чалавекам, прымяраць на сябе нейкія асаблівыя рысы характару. У калектыве пануе вельмі прыязная атмасфера».\nТэмы для выступленняў калектыву падказвае час. Гэта – святы праваслаўнага і каталіцкага календароў, прафесійныя святы, кірмашы, вечары-абрады. За апошнія тры гады на суд гледачоў прадстаўлены новыя праграмы: «Прыгоды ў купальскую ночку», «Па-суседску жыць – у згодзе быць», «А нам усяго 55», «У госці да прыпеўкі», «Хто кахае па-сапраўднаму», «Смеху варта», » У кожнай хаце сваё кіно», «Як так?», «Прыехала Каляда ў вазочку», «Красавіцкія жартачкі».\nНаталля Грынкевіч так пракаменціравала дзейнасць тэатра «Полымя»:\n– Спадзяемся, што мы дастаўляем людзям задавальненне ад нашых сустрэч. Мы з усіх сіл стараемся падарыць нашаму гледачу добры настрой, усмешкі – хвіліны, напоўненыя шчасцем і радасцю.\nНародны тэатр мініяцюр «Полымя» пастаянна ўдасканальвае сваё майстэрства. Калектыў добра ведаюць і любяць усе жыхары нашага раёна. Артысты і спяваюць, і танцуюць – сапраўдныя таленты.\nАднак вельмі шкада, што на спектаклі прыходзіць мала народу. Гэта праблема не толькі для тэатра «Полымя», але і для іншых мастацкіх гуртоў. Спадзяемся, што гэтае пытанне абавязкова вырашыцца.\nУ 2012 годзе народны тэатр «Полымя» адзначыў сваё 55-годзе. І гэты ўзрост для тэатральнага калектыву – росквіт творчых сіл. У планах – новыя праграмы і ідэі, а вынікі творчасці калектыву, як і заўсёды, будзе ацэньваць глядач.


Каб жыць у міры і спакоі | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nКаб жыць у міры і спакоі\nНапярэдадні адзінага дня інфармавання насельніцтва ў райвыканкаме адбылася традыцыйная нарада ідэалагічнага актыву Мядзельшчыны. Адразу ўвазе прысутных быў прадэманстраваны фільм “Беларусь XXI. Шлях да мары”. Ён — пра нашу Радзіму, якую многія з любоўю называюць краінай пад белымі крыламі. Пра дасягненні ў розных сферах жыцця за апошнія пяць гадоў і пра спрадвечныя жаданні яе жыхароў, самае галоўнае з іх — дастойна жыць у мірнай, спакойнай дзяржаве, мець магчымасць вучыцца, працаваць, выхоўваць дзяцей, адпачываць.\nШто датычыць пытанняў, вынесеных на абмеркаванне, то яны даволі актуальныя. Па першым выступіла намеснік старшыні райвыканкама Іна Барыева. Прамоўца, у прыватнасці, азнаёміла ідэолагаў з Указамі Прэзідэнта ад 6 чэрвеня 2016 года №№ 190 і 191 аб назначэнні выбараў у Палату прадстаўнікоў і ў Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Паведаміла Іна Іванаўна таксама пра работу абласнога сходу ўдзельнікаў пятага Усебеларускага народнага сходу, на якім прысутнічала і дэлегацыя з азёрнага краю. Акцэнтавала ўвагу на пытаннях, якія ўздымаліся на прадстаўнічым форуме, на задачах, над вырашэннем якіх збіраецца працаваць сталічная вобласць, каб не толькі не здаць заваяваныя пазіцыі, але і прымножыць дасягнутае за мінулую пяцігодку.\nВа ўсіх на слыху зараз тэма дэнамінацыі беларускага рубля, якая пачнецца з 1 ліпеня бягучага года. А таму зноў выступіла перад ідэалагічным актывам азёрнага краю па злабадзённай праблеме намеснік дырэктара цэнтра банкаўскіх паслуг № 619 г. Мядзел філіяла № 601 ААТ “ААБ “Беларусбанк” Святлана Сіманава. Святлана Іосіфаўна расказала пра мэту дэнамінацыі і механізм яе правядзення.\nШтогод напярэдадні летніх канікулаў актуальнасць набывае пытанне занятасці школьнікаў. На правілах паводзін дзяцей і падлеткаў у гэты перыяд спынілася начальнік інспекцыі па справах непаўналетніх РАУС Вікторыя Вайцюльян. Вікторыя Аляксандраўна заклікала прысутных не быць абыякавымі да лёсу дзяцей членаў сваіх працоўных калектываў, звяртаць увагу на тое, як яны жывуць, чым займаюцца ў вольны час. Назвала яна і артыкулы, згодна з якімі бацькі нясуць адказнасць за неналежнае выхаванне сваіх сыноў і дачок.\nПра ўмовы бяспечнага знаходжання грамадзян на вадаёмах паведаміла ідэолагам медыцынская сястра выратавальнай станцыі “Мядзел” Аксана Карповіч. Аксана Міхайлаўна, у прыватнасці, расказала пра прафілактычную работу, якая праводзіцца сярод школьнікаў устаноў адукацыі раёна і з адпачываючымі на пляжах, каб зменшыць у летні перыяд колькасць няшчасных выпадкаў на вадзе.\nАб важнасці арганізацыі імунізацыі насельніцтва супраць грыпу нагадала загадчыца аддзела эпідэміялогіі Мядзельскага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі Кацярына Ерман. Кацярына Юр’еўна расказала пра прапаноўваемыя прышчэпкі, прывяла прыклады, як імунізацыя дапамагае пазбегнуць гэтага інфекцыйнага захворвання.\nНа арганізацыі падпіскі на перыядычныя выданні на другое паўгоддзе 2016 года спынілася начальнік Мядзельскага ўчастка паштовай сувязі Вілейскага раённага вузла паштовай сувязі Алена Жыхар. Алена Генадзьеўна нагадала пра тэрміны ведамаснай і індывідуальнай падпіскі, заклікала ідэалагічны актыў праводзіць у сваіх працоўных калектывах работу з падначаленымі ў гэтым накірунку.\n17 чэрвеня 2016. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Афіцыйна


Канвертаваць Ardors (ARDR) і Чылійскія Унидад дэ Fomentos (CLF) : Калькулятар абменнага курсу\nArdor (ARDR) і Чылійскія Унидад дэ Fomento (CLF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ardor і Чылійскія Унидад дэ Fomento пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ardor. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Чылійскія Унидад дэ Fomento валюты па змаўчанні. Націсніце на Чылійскія Унидад дэ Fomentos або Ardors канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Ardor гэта валюта, у ні ў адной краіне. Чылійскія Унидад дэ Fomento гэта валюта, у Чылі (CL, КХЛ). Сімвал ARDR можа быць запісаная ARDR. Сімвал CLF можа быць запісаная UF. Абменнага курсу the Ardor Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Чылійскія Унидад дэ Fomento Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Цэнтральны банк Чылі. ARDR каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. CLF каэфіцыент мае 7 ўважаецца лічбаў. Унидад дэ Fomento з'яўляецца індэксам фондаў выкарыстоўваюцца ў чылійскай індустрыі крэдытных. Значэнне CLF карэктуецца з улікам інфляцыі.


Юрый Лінга: Пра свае словы не шкадую і гатовы паўтарыць іх яшчэ раз\nПасля таго, як ён распавёў аб катаваннях вязняў у Глыбоцкай калоніі, мясцовая міліцыя аштрафавала Юрыя на 35 000 рублёў “за распіванне алкагольных напояў у грамадскім месцы”.\nДырэктар інфармацыйна-асветніцкай установы “Платформа” Андрэй Бандарэнка ўпэўнены, што Юрыя Лінгу пераследуюць за тое, што ён агучыў факты збівання зняволеных у калоніі: “Тое, што цяпер адбываецца з Юрыем, – гэта непрыхаваны шантаж. Намеснік кіраўніка Смаргонскага РУУС Клімянкоў заявіў яму, што, маўляў, будзеш распавядаць пра катаванні ў турме, сам там седзячы, бо мы “павесім” на цябе ўсе крадзяжы ў раёне”.\nАндрэй Бандарэнка звяртае ўвагу на шматлікія парушэнні падчас затрымання Юрыя Лінгі, якое адбылося 15 жніўня. Спадара Лінгу, абвінавачанага ў распіванні алкаголю, не адвезлі на медычны агляд, збілі гэтак, што давялося выклікаць “хуткую”, адмовіліся даць адваката. Дый сённяшняе судовае паседжанне адбывалася ў кабінеце намесніка начальніка Смаргонскага раённага ўпраўлення ўнутраных справаў, а сведкамі на ім выступалі працаўнікі міліцыі.\nАлена Красоўская-Каспяровіч, прадстаўніца “Платформы”, распавядае, што дарогаю ў суд іх чатыры разы беспадстаўна спынялі працаўнікі ДАІ. “Рабілі ўсё, каб мы спазніліся на працэс. Само паседжанне нагадвала цырк. Міліцыянты, што выступалі сведкамі, чыталі з паперкі, а атрымаўшы нечаканае пытанне, губляліся і глядзелі на свайго начальніка”.\nПакаранне штрафам Юрый Лінга збіраецца абскарджваць у судзе Смаргонскага раёну, паведаміў Андрэй Бандарэнка. Ён таксама сказаў, што калі неўзабаве пракуратура не распачне праверку фактаў, што агучыў Юрый Лінга, “Платформа” зладзіць яшчэ адну прэс-канферэнцыю з удзелам пацярпелых з Глыбоцкай калоніі, а таксама іхных сваякоў. “Да таго ж нам сталі вядомыя факты катаванняў у Івацэвіцкай калоніі, і вельмі хутка мы іх таксама агучым”, – дадаў Андрэй Бандарэнка.\nКалі будзе неабходна, Юрый Лінга гатовы паўтарыць свае сведчанні аб катаваннях вязняў. Паводле яго, міліцыя намагаецца “начапіць” на яго як мага больш правапарушэнняў, каб выставіць у негатыўным святле. “Такая сітуацыя мяне напалохала, і я буду думаць пра тое, каб некуды з’ехаць адсюль, бо жыцця мне не дадуць”, – кажа Юрый.\nНагадаем, 1 жніўня ў Менску прайшла прэс-канферэнцыя, арганізаваная інфармацыйна-асветніцкаю ўстановаю “Платформа”. Адзін з яе ўдзельнікаў, жыхар Смаргоні Юрый Лінга, які нядаўна вызваліўся з Глыбоцкай калоніі, распавёў пра катаванні вязняў калоніі.\nУ Міністэрстве ўнутраных справаў гэтай інфармацыі не пацвердзілі. А пасля вяртання ў Смаргонь у Юрыя Лінга пачаліся праблемы з міліцыяй.


Шок у Расеі: У мамы адабралі дзіцяці пасля ГВ у дзяржаўнай установе | Карміць грудзьмі ўсюды - натуральнае права!\nлютага 3, 2014 by smart Leave a reply »\nЦяжка ўявіць яе здзіўленне, калі літаральна праз некалькі хвілін у пакой уварвалася паліцыя, якую выклікалі супрацоўнікі пашпартнага стала, чамусьці вырашыўшы, што жанчына з дзіцем — валацуга ці жабрак.\nА ў Марыі ніякіх дакументаў з сабой не было! З пункту гледжання абывацеля — нічога быццам бы крымінальнага: ці часта маці, адпраўляючыся на шпацыр з дзіцем, бяруць з сабой пашпарт і пасведчанне аб нараджэнні маляняці?! Але для вартавых парадку гэта стала дастатковай падставай, каб затрымаць Марыю і адвезці яе з дзяўчынкай ў АУС Таганскі — для «гутаркі» з супрацоўнікамі інспекцыі па справах непаўналетніх.\nПа словах бабулі Евы, Наталлі Юр'еўны Мацвеевай, калі ёй патэлефанавалі з АУС, яна спачатку разгубілася.\n— Мне сказалі, што ў іх знаходзіцца грамадзянка, уверяющая, што яна мая дачка, — успамінае жанчына. — А потым я пачула... нейкі нечалавечы лямант, літаральна крык параненага жывёльнага: «Мама, у мяне адбіраюць дзіцяці!» Потым у Марыі трубку адабралі, а я спрабавала растлумачыць, што зараз прыеду, прывязу усе дакументы, што гэта нейкая памылка...\nЧакаць у паліцыі не сталі. Склалі акт выяўлення беспрытульнага і безнадзорного дзіцяці і адправілі яго ў органы апекі і папячыцельства. Там таксама спрацавалі аператыўна: і на падставе гэтага дакумента маленькая Ева, якая знаходзіцца на грудным гадаванні, апынулася ў доме дзіцяці №6...\nЗаўважым: Марыі не далі абсалютна ніякіх дакументаў — ні даведак, ні пратаколаў, ні рашэнняў. Сама яна таксама нічога не падпісвала. Тым не менш аднагадовай Еву аформілі як беспризорницу. У дзіцячы дом пабачыцца з дзіцем ні бабулю, ні маму таксама не пускалі.\nСвяты... Дзяржустановы адпачываюць. А па горадзе кідаецца маці груднога дзіцяці, у пошуках хоць якой-то дапамогі...\n— Уся праблема — у заканадаўстве, — каментуе каардынатар цэнтра абароны і дапамогі сям'і руху «У абарону дзяцінства» Сяргей Пчалінцаў. — Падобныя выпадкі адбываюцца ў апошні час у нашай краіне з зайздроснай рэгулярнасцю. Пад ударам аказваюцца так званыя крызісныя сем'і, маці-адзіночкі, шматдзетныя. Яны абсалютна безабаронныя!\nСітуацыі, праблемы могуць быць бо розныя. І ў кожным выпадку трэба разбірацца — вельмі старанна. Але замест таго, каб дапамагчы сям'і выйсці з крызісу, органам апекі прасцей чаму-то адабраць дзіця. Задача нашага руху — дапамагаць сям'і, каб справа не дайшла да бяды. Калі Марыя звярнулася да нас за дапамогай, мы былі шакаваныя...\nДа вырашэння праблемы тут жа падключылі Уладзіслава Рогимова, памочніка дэпутата Дзярждумы РФ І. Панамарова.\n— Калі прадстаўнікі руху «У абарону дзяцінства» распавялі мне гэтую гісторыю, я, прызнацца, спачатку ў яе не паверыў! — распавядае ён. — Каб такое — у цэнтры Масквы! Разам з Марыяй мы ездзілі на Пятроўку, напісалі заяву аб выкраданні дзіцяці, падключылі адваката. Зрабілі мы і дэпутацкі запыт па гэтай жахлівай сітуацыі. Чакаем адказу... Але самае галоўнае, што дзіця, як гаворыцца, «на волі»!\nЕву сапраўды ўдалося вярнуць Марыі. Але толькі праз 20 дзён (!) знаходжання малой ў доме дзіцяці. Пасля працяглых перамоваў, ўмяшання СМІ, юрыстаў і прадстаўнікоў грамадскасці...\nНа думку адваката Віялеты Волкавай, у гэтай гісторыі наяўнасці перавышэнне службовых паўнамоцтваў.\n— Дзіця можа быць прызнаны «валацугам» толькі ў тым выпадку, калі яго выявілі аднаго на вуліцы, — каментуе яна. — Бо бацькі мае права даверыць сваіх дзяцей, напрыклад, суседкі, сяброўкі... А атрымліваецца, што і ў гэтым выпадку дзіця можа апынуцца канфіскаваны!\nТрызненне, пагадзіцеся... Не кажучы ўжо пра тое, што ёсць бо яшчэ адна праблема. Эксперты распавядаюць пра выпадкі, калі пасля падобных спрэчных «отбираний» дзяцей бацькам даводзілася рабіць экспертызу ДНК, каб даказаць роднасную сувязь. Падгадаванае маляня бо не можа паказаць пальчыкам і сказаць: «Гэта — мая мама!» А ў пасведчанні аб нараджэнні, як вядома, фатаграфіі ні дзіцяці, ні яго таты з мамай не прадугледжаны...\nАртыкул публікуецца ў скарачэнні, поўная версія — па спасылцы вышэй.\nПапярэдняя запіс: Бэйбі Кафэ — сетка ГВ-устаноў па ўсім свеце\nНаступная запіс: Пакоі для кармлення грудзьмі ў Нарвегіі\nПапярэдняя запіс Бэйбі Кафэ — сетка ГВ-устаноў па ўсім свеце\nНаступная запіс Пакоі для кармлення грудзьмі ў Нарвегіі


Зусім нядаўна выкарыстанне электрычнага кабеля для абагрэву даху, вадаправода, трубаправода або вадасцёку лічылася чымсьці новым. Але на сённяшні дзень гэта звыклая справа. Такі кабель прызначаны не для падачы праз яго току, а для вылучэння цяпла. …\nЦёплая падлога ? гэта ўжо не раскоша. Сучасныя тэхналогіі прапаноўваюць абывацелю розныя варыянты цёплых падлог, на любы густ і любы кашалёк. Мантаж цёплай падлогі нескладаны і яго цалкам можна ажыццявіць сваімі рукамі, пры гэтым значна зэканоміўшы …\nПасля таго як збор ураджаю скончаны, перад дачнікамі паўстае праблема, дзе захоўваць свае запасы. У кватэры або гаражы гародніна доўга не пратрымаюцца. Добра, калі дача была набытая ўжо з склепам. А вось калі яго няма, то давядзецца альбо наймаць …\nПры правядзенні рамонту заўсёды паўстае выбар аздаблення столі. Высокія патрабаванні да эстэтыцы памяшкання не дапускаюць адкрытых труб, вентыляцыі і іншых камунікацый. Схаваць любыя драты і магістралі можна пры дапамозе мантажу палукашка з …\nАбавязковай умовай ўладкавання зоны адпачынку, разбівае на тэрыторыі загараднага ўчастка, з'яўляецца наяўнасць на ёй дзіцячай гульнявой пляцоўкі (што, вядома ж, справядліва толькі для сем'яў, якія маюць маленькіх дзяцей). Вось чаму пры падрыхтоўцы …\nСафіты прымяняюцца для ашалёўкі карнізных і франтонных навісяў даху. Яны функцыянальныя і эстэтычныя, але не ўсё да канца разумеюць, навошта патрэбныя сафіты для даху. функцыянальнасць навісяў Яны абараняюць сцены хаты ад снегу і дажджу дзякуючы …\nКалі зрабіць драўляны басейн сваімі рукамі на дачы ці каля дома, тады можна ў гарачы летні дзень прымаць водныя працэдуры, толькі як выйдзе за парог. Перавагі такога рашэння Магчыма, думаючы пра басейне, адразу ўяўляецца катлаван, які потым зальецца …\nГараж - гэта другі дом для аўтааматараў. Гэты будынак служыць не толькі для хованкі аўтамабіля ў непагадзь, але і месцам для захоўвання разнастайных інструментаў, часцяком з'яўляецца «міні-майстэрні» гаспадара, дзе можна зрабіць практычна любы …\nПабудаваць дом або набыць жыллё - гэта яшчэ нават не палова справы. Наступным крокам шчаслівы ўладальнік пачынае ламаць галаву над тым, з чаго ж пачаць даводзіць усё да розуму. Менавіта таму важна ведаць этапы правядзення рамонту кватэры. Калі ўсё …\nКожнае новае раніца пачынаецца з ваннай пакоі, знешні выгляд якой можа задаць настрой на ўвесь дзень. А пасля доўгага напружанага дня ў ёй можна расслабіцца і атрымаць задавальненне. Адна справа жоўклая ванна, абвальваюць плітка, тырчаць трубы і …


Sputnik з вышыні птушынага палёту ацаніў гатоўнасць трасы, на якой спартсмены правялі трэніроўку напярэдадні Гонкі легенд. 18.02.2019, Sputnik Беларусь\nРаубичи готовится принять "Гонку Легенд"\nспорт, раўбічы (спарткомплекс), "гонка легенд"\nСёння стартуе біятлонная "Гонка легенд" у Раўбічах і провады з вялікага спорту алімпійскіх чэмпіёнак Дар'і Домрачавай і Надзеі Скардзіна.\nНапярэдадні ў Раўбічах прайшлі трэніроўкі спартсменаў, якія апрабавалі беларускую трасу і прыстраляліся.\nНягледзячы тое, што ў Мінску і сталічным рэгіёне тэмпература павысілася да плюсавых адзнак, таўшчыня снежнага покрыва трасы адпавядае рэгламентам IBU, яна не апускаецца ніжэй за 50 сантыметраў. І ўсё роўна арганізатары мерапрыемства падстрахаваліся і прыгналі да трасы "снежныя" гарматы.\nУ Раўбічах сёння будзе аншлаг - бо прададзена 5 тысяч квіткоў, гэта столькі, месцяць трыбуны.


Алена Ланская: Без душы нічога не спрацуе | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Алена Ланская: Без душы нічога не спрацуе\nЗаслужаная артыстка Беларусі, спявачка Алёна ЛАНСКАЯ ведае ўсе падводныя камяні беларускага шоу-бізнесу, аднак працягвае заставацца ў ім на лідзіруючых пазіцыях. І галоўнае — яна ні дзеля каго і ні дзеля чаго не адмовіцца ад сябе. Можа, таму што ведае, чаго ёй каштаваў поспех.\nЗараз яна гастралюе па краіне з турам «Сустракаем вясну разам», радуе прыхільнікаў прэм’ерамі і прызнаецца: спыняцца не збіраецца.\nКрок назад дзеля перспектывы\n— Прафесія артыста — гэта праца ў самых розных абставінах, уменне імправізаваць і не выдаваць эмоцый... Што можа пазбавіць вас раўнавагі?\n— Я жывы чалавек і часам таксама паддаюся эмоцыям. Магу пасварыцца (часцей за ўсё ў прафесійным фармаце), калі мяне не пачулі з першага разу альбо быццам бы пачулі, але не зрабілі тое, што патрабавалася. Сапсаваць агульнае ўражанне можа дробязь, а я заўсёды імкнуся, каб мае мерапрыемствы праходзілі без форс-мажораў. Усюды павінна быць дысцыпліна. На жаль, самакантроль не ўсім уласцівы.\nЗараз побач са мной людзі, хто прайшоў праз жорнавы выпрабаванняў, і пасля гэтага я праніклася да іх яшчэ большым даверам. Мне імпануюць тыя, каму дастаткова проста паставіць задачу, і яны знойдуць рашэнне. А ў выпалку несупадзення жаданняў з рэальнасцю мы заўсёды разам знойдзем іншыя варыянты дасягнуць задуманага.\n— Год назад вы сталі вядучай ранішняга шоу на «РТР-Беларусь». Як зараз пачуваецеся ў кадры і ці заўсёды задаволены вынікам?\n— Для мяне гэта вельмі цікавы вопыт. Складана, але разам з тым і цікава спасцігаць штосьці новае. Я заўсёды пераглядаю свае эфіры і, калі бачу нейкія недасканаласці, то працую ў гэтым накірунку. Паступова ты разумееш, што ўжо больш упэўнена адчуваеш сябе ў гэтай прафесіі. Мне па-ранейшаму падабаецца праца ў кадры. Бывае, нават свае нейкія ідэі прапаноўваю. Адзінае, з чым я пакуль не магу справіцца — гэта хваляванне. Мне вельмі не хацелася б падвесці каманду, якая працуе над стварэннем телепраграммы.\n— Ці пашчасціла вам, як пяецца ў адной вашай песні, «выйграць джэк-пот у каханні»?\n— Так, я стала яго ўладальнікам, паколькі зразумела, што такое безумоўная любоў да ўсяго жывога на планеце. І для мяне ў гэтым крыецца вельмі вялікае шчасце, паколькі гэтае разуменне прыйшло зараз, а не ў старасці. Таксама я навучылася цаніць сябе. Калі разумееш, што твае гады — гэта ўжо амаль палова ці траціна жыцця, то пачынаеш аберагаць сябе ад стрэсаў, таксічных людзей і ад усяго, што вырывае цябе з патоку тваіх мэтаў. Ты гатовая адмаўляцца ад нечага, калі разумееш, што гэта не дасць табе перспектывы і не дазволіць ствараць. Для артыстаў, на мой погляд, самым вялікім праяўленнем любові з’яўляецца служэнне людзям і мастацтву сваім голасам. Ты выходзіш на сцэну і становішся самым шчаслівым чалавекам у свеце.\n— Калі вы пераглядаеце фота, скажам, дзесяцігадовай даўнасці, ці адчуваеце, як змяніліся знешне і ўнутрана?\n— Усе і ўсё мяняецца. Але вось 2020 год змяніў жыцё многіх з нас на «да» і «пасля». І сёння, азіраючыся ў мінулае, нібы глядзіш стары добры фільм. Разумееш, як шчасліва і бестурботна мы ўсе жылі. Рабілі, што хацелі, і не цанілі свабоду выбару, перамяшчэння. А зараз жывем толькі сённяшнім днём. Аднак тыя падзеі прымусілі ўсіх нас зазірнуць унутр сябе. Гэта заўсёды балюча, бо ў кожнага знойдуцца прычыны шкадаваць. Разам з тым, гэты час даў нам магчымасць задумацца і пашукаць адказы на важныя пытанні: хто мы, хто нашы сябры і для чаго кожны жыве на гэтай зямлі? Людзі, хочацца верыць, сталі зноў больш думаць пра духоўнае, а не пра матэрыяльнае.\n— Ваша акружэнне за апошні час моцна змянілася?\n— Калі казаць пра кола блізкіх людзей, то яно засталося ранейшым. А ў тым, што тычыцца супрацоўніцтва, то тут большую палову закранулі змены. Відаць, так павінна было скласціся, бо цяжкасці нас загартоўваюць. Я заўсёды ведала, што час дасць магчымасць сабраць новую каманду, і зараз мне гэта ўдалося. Бывае, проста трэба зрабіць крок назад, каб потым прайсці два крокі ўперад.\nПаважаць сябе і таго, хто побач\n— Ці ёсць вам да каго вяртацца пасля канцэртаў і паездак?\n— У мяне ёсць свая прастора і шмат дробязяў, якія натхняюць і радуюць. Дома я вяртаюся да самой сябе. Пакуль што я не сустрэла яшчэ чалавека, які змог бы памножыць маё шчасце.\n— Значыць вы адкрытыя для запрашэнняў схадзіць на спатканне?\n— Безумоўна. Толькі вельмі хочацца адчуваць інтарэс да сябе не толькі як да творчай асобы. У кожнага з нас бываюць розныя сітуацыі і стан, не ўсё мы трансліруем на публіку. Ці гатовы чалавека ўбачыць і прыняць і непублічны бок майго жыцця? Сустрэць таго, хто будзе з павагай і разуменнем ставіцца да цябе, супадзе з табой — няпроста. І з узростам разумееш, што не гатовая марнаваць сябе ўпустую, бо ўжо шмат бачыла і перажыла. Хутчэй аддам перавагу цёплай ванне і прагляду любімага фільма, чым пайду на сустрэчу з малазнаёмым чалавекам.\n— Разуменне ўласнай каштоўнасці и павага да сябе ў вас з дзяцінства ці прыйшло з гадамі?\n— Гэта адбывалася ўсё маё жыццё. Мне часта здраджвалі, і кожны раз я спрабавала зразумець, у чым праблема, што я раблю не так. Бо варта мне пачаць давяраць і шчыра ставіцца да чалавека, як гісторыя паўтараецца. А пасля зразумела адну рэч: чалавек так сябе паводзіць у адносінах да цябе, каб панізіць тваю самаацэнку. Каб менш сумнявацца ў сабе, я вырашыла пайсці іншым шляхам: пачала вывучаць сябе, каб больш даведацца пра ўласныя моцныя і слабыя бакі. Мы ўсе розныя і ніхто не ідэальны. Я не выключэнне. Проста мне не хочацца больш разбураць сябе ядамі…\n— Ведаю, што вы ўжо некалькі гадоў практыкуеце вегетарыянства. Што стала прычынай?\n— Спачатку гэта быў проста эксперымент. Я заўсёды цікавілася здаровым ладам жыцця. І спортам даўно займаюся. Пасля вырашыла паспрабаваць практыку ачышчэння арганізму. Паколькі ніколі асабліва не была аматарам мяса, то і адмовіцца ад яго змагла без праблем. Так эксперымент зацягнуўся, і доўжыцца да сёння. Я імкнуся прытрымлівацца правільнага харчавання і адчуваю, як напаўняюся энергіяй знутры. Вельмі важна ведаць пра спалучэнне прадуктаў, сачыць, каб вітаміны паступалі ў арганізм. Адзінае, пакуль не ўдаецца адмовіцца ад кавы. Ёсць над чым працаваць!\n— Што вам дапамагае падтрымліваць прыгажосць кожны дзень?\n— Зараз мая любімая пара года, вясна. І ў гэты час я ўнутрана пачынаю квітнець, як і ўсё ў прыродзе. Атрымліваю вялікае задавальненне ад таго, што свеціць сонца і паветра становіцца ўсё больш мяккім. Вельмі кранальна, як вяртаюцца птушкі з цёплых краёў. Калі я назіраю за гэтым, кожны раз успамінаю сваё дзяцінства ў вёсцы. Вясна напаўняе мяне, як і ўсё жывое, вітальнасцю. І калі мы жывем сугучна кожнай пары года, то разам з тым, як усё ажывае навокал, з’яўляюцца новыя планы і мары. Таму кожную раніцу, каб настроіцца на новы дзень, я абавязкова пачынаю з сустрэчы сонца. А ўжо пасля бягу па справах.\n— "Частка маёй душы назаўсёды засталася ў тым месцы, дзе прайшло маё дзяцінства”— вашы словы. Што б вам хацелася сёння сказаць той дзяўчынцы, якой вы былі тады?\n— У мяне было вельмі шчаслівае дзяцінства. І, нягледзячы на тое, што бацькі многа і цяжка працавалі, яны з задавальненнем праводзілі час са мной. А ў вёсцы ва ўсім была свабода, што зрабіла для мяне той час непаўторным. Мы з іншымі дзецьмі ўвесь час нешта прыдумвалі. І мне той дзяўчынцы з мінулага хацелася б сказаць: не спяшайся стаць дарослай! Зараз я разумею, што тады пражывала самы бесклапотны час.\n— Наколькі я памятаю, бацькі ў свой час не абрадаваліся навіне пра ваш ад’езд у Мінск. Калі яны прынялі ваш выбар стаць артысткай, і ці адчувалі вы, што мама і тата ганарацца вамі?\n— Калі прадзюсарскі цэнтр «СПАМАШ» прапанаваў мне пераехаць у Мінск, бацькі спачатку мяне не адпускалі. Маці і бацька перажывалі за мяне. Але на той час я ўжо была паўналетняй, працавала ў банку. І аднойчы я спытала ў сябе: няўжо такім будзе маё жыццё заўсёды? Гэта пытанне і падштурхнула мяне на перамены. Дома маё рашэнне ашаломіла бацькоў, але мяне ўсё ж адпусцілі. Праз год мамы не стала. А тата быў побач са мной яшчэ шаснаццаць гадоў. Я заўсёды адчувала яго патрымку і веру ў мяне. Пандэмія забрала бацьку... Гэтая страта была вельмі балючай для мяне, але разам з тым я закалілася, стала дарослай.\n— Вы шмат гадоў аддаяце сябе сцэне і людзям. Ці не ўзнікае думкі, што нешта ва ўласным жыцці праходзіць міма і незваротна?\n— Я не магу адпачываць. Максімум удаецца ўгаварыць сябе тыдзень пабыць у адпачынку і то першыя дні ўсё роўна думаю пра работу. Таму што я звыкла ўвесь час быць у руху, нешта запісваць, ствараць і мая дзейнасць мне прыносіць задавальненне. Глабальна, магчыма, і закрадваецца часам думка, ці не ўпускаю я нешта. Таму зараз імкнуся балансаваць паміж тэмай сям’і, працы і ўласнага я. Паверце, калі мне спатрэбіцца час для асабістага жыцця, то ён знойдзецца. Да тэмы сям’і і дзяцей я ўжо вельмі спакойна стаўлюся. Я маю чатырох хрэснікаў, таму, можа, у мінулым жыцці была шматдзетнай мамай. А зараз маю, што маю і не згодна на меншае. Мне патрэбен побач чалавек, які будзе раздзяліць мае погляды на сям’ю і клопат пра дзяцей. Важна, каб кожны з нас разумеў каштоўнасць іншага, каб была гатоўнасць падтрымліваць сваю палавінку, у тым ліку і фінансава. Таму, спадзяюся, аднойчы абавязкова сустрэну дарослага, адказнага і свядомага чалавека. Мужчыну, з якім у нас будуць супадаць і думкі, і дзеянні.\nСіла роду і вера ў сябе\n— Алена, зараз, наколькі мне вядома, вы самі кіруеце ўсімі сваімі справамі. Калі адчулі гатоўнасць працаваць у такім фармаце?\n— Мы ўсе расцем і развіваемся. Калі браць перыяд майго станаўлення як артысткі, то я працяглы час супрацоўнічала з прадзюсарскім цэнтрам «СПАМАШ». Аднак, па меры з’яўлення вопыту, адбылася ўнутраная трансфармацыя. І ў нейкі момант прыйшло ўсведамленне, што патрэбна браць у гэтым жыцці адказнасць за саму сябе. Таму апошнім часам я працую ўжо самастойна. Плюс я атрымала другую вышэйшую адукацыю ў Інстытуце культуры па спецыяльнасці «Рэжысура свят і відовішч» і ўнутры быў парыў ствараць штосьці сваё. А паколькі маю і эканамічную адукацыю, то падумала, што мне цікава было б рэалізавацца ў тым, каб зрабіць канцэрт, нейкае мерапрыемства ці тэлепраект, дзе ўсё будзе арганізавана і прадумана толькі мной. У выніку гэта вылілася ў мой вялікі сольны канцэрт, які я прэзентавала ў Палацы Рэспублікі мінулай восенню ў свой дзень нараджэння. Канцэпцыю, якая стала яго асновай, я доўга выношвала і атрымалася гісторыя пра птушку-фенікс, што памірае, а потым зноў адраджаецца. Гэта як жыццёвы шлях кожнага з нас. Гісторыя пра моцных духам людзей, якія могуць прайсці праз любыя выпрабаванні, трансфармацыі, каб знайсці сябе і зразумець свае сапраўдныя каштоўнасці. На сваім шляху ім даводзіцца сутыкацца з падманам, здрадай і неразуменнем, але ўсё ж яны знаходзяць у сабе сілы падняцца і зноў узляцець. Пасля гэтага ўжо перастаюць траціць сябе на непатрэбныя сітуацыі і эмоцыі, а засяроджваюцца на сабе, сваіх блізкіх і на тым, каб мяняць гэты свет да лепшага. Галоўнае не страціць веры... А што да адказнасці, то ўсё адбылося паступова, па меры таго, як назапашваўся вопыт у розных сферах і з’яўлялася разуменне, у якім напрамку мне хочацца рухацца. Мне цікава так працаваць, бо для мяне гэта быццам праверка. І калі многія думаюць, быццам я змагаюся з кімсьці, то насамрэч я спаборнічаю толькі з самой сабой.\n— Дэманстраваць свае здольнасці як рэжысёра вы пачалі падчас падрыхтоўкі кліпа «Ой, гуляла мая доля»...\n— Калі я была ўдзельніцай розных тэлевізійных праектаў, то заўсёды старалася ўнікнуць у працэс. А маім стартам можна лічыць здымкі кліпа на песню «Неба маё», дзе я супрацоўнічала з рэжысёрам Ганнай Герт. Мы разам рабілі мантаж: праседзелі шэсць дзён. Утварыўся творчы тандэм. А канцэпцыя кліпа на песню «Ой, гуляла мая доля» з’явілася ў мяне яшчэ на этапе напісання аранжыроўкі. Ужо тады пачалі ўзнікаць пэўныя дэталі. Месяцы праз два прыйшлі карцінкі і ідэі для ўсёй гісторыі. Яно ж як бывае, калі правільна адпраўляеш думкі ў космас, то і людзі і месцы патрэбныя — усё прыцягваецца. Так мы аб’ездзілі шмат месцаў у пошуках лакацый, а ў Віцебскай вобласці знайшлі той самы 450-гадовы дуб, у якім адчуваецца магутная сіла, энергія, і пазл канчаткова склаўся. Здымалі два дні амаль без сну, паколькі ў маёй галаве былі карціны, напрыклад, той жа прыроды раніцай, якія трэба было падлавіць для кадру. А ўжо на этапе мантажу я ўбачыла пэўныя акцэнты і іх таксама падкрэсліла ў гэтай працы.\n— Вы неаднойчы адзначалі, што маеце вельмі моцны род. Наколькі глыбока даследавалі гэтую тэму?\n— Сітуацыя для мяне праяснілася, калі я пачала вывучаць свой радавод. І калі пра радню па лініі маці мне не ўдалося даведацца падрабязнасцяў, то, што тычыцца лініі бацькі, там вельмі цікавыя высветліла моманты. У мяне ёсць родзічы ў Расіі, да якіх я нават ездзіла і яшчэ заспела прабабулю. Там мужчыны ад прадзеда прымалі ўдзел у Вялікай Айчыннай вайне і маюць шмат узнагарод. Для маіх сваякоў годнасць і гонар былі не пустымі словамі і гэта перадалося, лічу, і мне. Даследаванне тэмы свайго радаводу дае падставы для роздумаў. Сем’і раней былі вельмі вялікія. Увогуле, каб на свет з’явіўся новы чалавек трэба было сустрэцца многім людзям, перацярпець і перажыць розныя беды, але выстаяць у імя будучыні. Калі на ўласнае жыццё глядзіш пад такім ракурсам, то пачынаеш усведамляць яго каштоўнасць. Сіла роду падтрымлівае нас у самыя складаныя моманты. Аднак самая галоўная сіла — у кожным з нас. І трэба правільна сябе настройваць і разумець, што вяртаецца да нас тое, што мы аддаем свету.\n— Згодна. Вернемся да творчасці. У вашай біяграфіі, як і ў іншых беларускіх артыстаў, ёсць перыяды, калі вы заяўлялі пра сябе на розных конкурсах і фестывалях. Але з года ў год імёны іх ўдзельнікаў мяняюцца і толькі лічаныя людзі застаюцца ў абойме. Што дазваляе вашай зорцы не знікаць з эстраднага небасхілу вось ужо 17 гадоў?\n— Так, вялікая колькасць таленавітых людзей заяўляе пра сябе, а потым іх імёны кудысьці знікаюць. І, думаю, прычына таго, што я ўсё яшчэ на сцэне, крыецца ў маім сур’ёзным стаўленні да прафесіі. Напрыклад, я не запісваю кампазіцыі дзеля колькасці ці з мэтай трапіць у радыёэфір. Таму што не толькі ў творчасці, але ўвогуле глыбока, сур’ёзна і паважліва стаўлюся да гэтага свету. І хачу, каб гэта адчувала і мая аўдыторыя. Мне важна спяваць пра сур’ёзныя рэчы — пра радзіму і жыццё ў розных яго праявах. Я разумею, што музыка розная патрэбна людзям, у тым ліку і лёгкая, каб адпачываць. Але сама выбіраю рабіць тое, што падказвае мне ўнутраны голас. Калі нечым і натняюся, то, толькі перапрацаваўшы тое ў сабе, аддаю людзям.\n— А ёсць жаданне дзяліцца сваім вопытам з маладымі талентамі?\n— Я часта ўваходжу ў склад журы конкурсаў і адбораў. І, ведаеце, яшчэ ні разу не памылілася ў таленце чалавека. Прычым, заўсёды тое адбываецца, лічыце, імгненна. Ты адразу альбо адчуваеш творчую энергію, альбо чуеш унікальныя фарбы ў голасе, ці разумееш, што чалавеку яшчэ трэба шмат над сабой працаваць. А тая ж працаздольнасць дадзена не кожнаму, якім бы таленавітым не быў ты ад нараджэння. Мне ёсць што сказаць моладзі, бо я з ёй на адной хвалі. У мяне ў камандзе зараз усе маладыя супрацоўнікі, таму што я люблю творчых, крэатыўных і лёгкіх людзей. У іх ёсць унутраная свабода і здольнасць марыць. А я магу падзяліцца з імі тым вопытам, які ўжо паспела назапасіць за гады творчай дзейнасці. Я многаму вучылася і працягваю спасцігаць прафесінае майстэрства, але скажу пра галоўнае: сакрэт добрага выканання песні ў любым жанры — гэта душа. Наколькі б дасканала тэхнічна не было нешта зроблена, але без укладзенай у гэта частачкі душы — нічога не спрацуе.\n1. Я ніколі не дазволю сабе... — Прапусціць спорт.\n2. Самая вялікая спакуса на эстрадзе — гэта... — Славалюбства.\n3. Ці здольныя вы першай прызнаць сваю памылку? — Здольная.\n4. Апошні раз я плакала ад шчасця... — Даўно.\n5. Жыццё вельмі кароткае, каб вытрачаць яго на... — На негатыў і таксічных людзей.\nФота з архіва Алены Ланской\nзаслужаная артыстка Беларусі


7 эквадорскіх рэчаў, па якіх я буду сумаваць - Адукацыя\nКалі шпацыраваць па вуліцы больш-менш буйнога горада ў Эквадоры, будзеш здзіўлены разнастайнасцю твараў. Найчасцей сустрэнеш метысаў – нашчадкаў міжрасавых шлюбаў паміж гішпанцамі і карэннымі жыхарамі, іх адназначная большасць. Перакрыжуешся з індзейцамі, афраэкватарыянцамі, “белымі”. Суіснуючы разам, кожная этнічная група пры гэтым захоўвае сваю самабытнасць і культурныя адметнасці.\nКалі заглыбіцца ў маленькія гарады і вёскі, можаш заўважыць даволі строгі падзел: метысы, індзейцы і афраэкватарыянцы жывуць асобна. Гістарычна так склалася, што апошнія, якіх без залішняй паліткарэктнасці клічуць negro, аб’ядноўваюцца ў камуны і жывуць у цяжкадаступных далінах. Іх продкі былі завезеныя з Заходняй Афрыкі ў якасці рабоў. Калі некаторыя з іх наважваліся кінуцца на ўцёкі, супрацьстаяць карным атрадам было лягчэй у аддаленых кутках. Індзейцы хоць і аўтахоны, але за апошнія паўтысячы гадоў пераўтварыліся ў этнічную меншасць. У масе сваёй жывуць па колішняй лініі рассялення сваіх славутых продкаў. З цягам часу дасканала асвоілі гандаль і цяпер лічацца найлепшымі прадпрымальнікамі ў краіне. Індзейцы – галоўныя пэрсанажы гарадскіх кірмашоў, перадусім у Атавала. Метысы – паўсюль, асабліва ў заможных гарадах, у сталіцы Кіта. Можна нават вывесці агульнае правіла: чым святлейшая ў цябе скура, тым вышэйшы сацыяльна-эканамічны статус. Гэтыя тры этнічныя групы амаль ніколі не бяруцца шлюбам і нават выяўляюць перадузятае стаўленне адзін да аднаго.\nСвежая садавіна круглы год\nБадай, кожнаму беларусу вядома, з якой краіны мы імпартуем бананы. Але Эквадор славіцца не толькі гэтай культурай, але і шмат якой іншай садавіной. Праўда, назвы асобных больш падобныя да імёнаў анімацыйных монстраў – чэрэмоя, бабака, гуанабана, увілля… Практычна кожная другая сям’я мае кавалак зямлі ці прынамсі невялічкі сад, дзе без асаблівага дагляду лёгка збірае два, а то і тры ўраджаі на год.\nЯ вельмі хутка прызвычаілася да ранішніх паходаў на кірмаш (садавіну ў супермаркетах абыходзяць бокам), дзе за долар можна набыць чатыры авакада і выпіць сок з цукровага трыснягу; з нецярпеннем чакала выходных, каб завітаць да дзядулі маіх “прыёмных бацькоў”, які жыў на мангавай плантацыі. Эквадорцы – вялікія фанаты натуральных сокаў і марозіва, какосавай вады і фруктовых кактэляў з малаком (баціда). Агракультура – асноўны заробак людзей у сельскай мясцовасці. Але, адкінуўшы экзатычны аспект, час ад часу ўзнікала пытанне: як такія нізкія кошты акупляюць затрачаныя час і выдаткі, нягледзячы нават на спрыяльны клімат і ўрадлівую глебу?\nАдзін з жыццёва неабходных навыкаў для жыцця ў Эквадоры – уменне саскокваць з аўтобуса на хаду. За выключэннем хіба вялікіх гарадоў, кіроўцыі не лічаць неабходным спыняцца на прыпынках. Гэта не турбуе мясцовых жыхароў, якія ўпэўнена дэсантуюцца там, дзе ім трэба. Але навічок у гэтай справе рызыкуе нязграбна спытыкнуцца, вываліцца з адкрытых дзвярэй і пад дружны рогат скаціцца пад адхон.\nКанечне, можна паспрабаваць крыкнуць “Gracias!”, і, калі пашанцуе, кіроўца запаволіць ход аўтобуса. Але калі ты не знаёмы з мясцовасцю, патрабуецца ўнутраная інтуіцыя, каб не прапусціць прыпынак – непрыкметныя ўчасткі пры дарозе ў лепшым выпадку пазначаны знакам Parada, а ў масе сваёй наогул не маюць ніякіх арыентыраў. Акрамя таго, трэба быць гатовым кожны раз пракладаць шлях да дзвярэй праз шчыльны натоўп, у якім адны чытаюць рэп, іншыя гандлююць цукеркамі ці спрабуюць “упарыць” сродкі традыцыйнай медыцыны. Як бы па-вар’яцку ні гучала, аўтобусны балаган па-эквадорску мне даспадобы.\nБольшую частку свайго часу я праводзіла ў дзіцячым садку, дзе дапамагала двум выхавацелям управіцца з чатырма дзясяткамі 3-4-гадовых дзетак. Калі казаць пра прынцыповыя адрозненні, то ў Эквадоры “нянькамі” часта працуюць мужчыны – рэдкую для Беларусі з’яву лёгка патлумачыць высокі заробак і такі ж высокі статус у грамадстве. Працоўны дзень цягнецца толькі пяць гадзін, ужо апоўдні дзяцей чакаюць дома.\nМне будзе не хапаць гучнага ранішняга “Буэнос дыяс, сеньярыта Ханна!!!”, асаблівых стасункаў з дзецьмі, у якіх няма месца чаканням і расчараванням.\nМалым было ўсё роўна, адкуль я, колькі мне гадоў і чаму па-гішпанску я размаўляю з памылкамі. Ім быў патрэбны хтосьці, з кім можна гуляць у хованкі і насіцца па дзіцячай пляцоўцы; хто б дапамог разгойдацца на арэлях і завязаць шнуркі на чаравіках. Гэты год дапамог мне зразумець (ці ўсё ж узгадаць), што ўсе дзеці будуюць свой маленькі свет, у якім кардонная скрыня пераўтвараецца ў пірацкі карабель, дзе можна задаваць процьму пытанняў і адначасова танчыць, як умееш, а не як трэба. Ненавязлівая натуральнасць, якая перастае нам належыць, калі мы вырастаем.\nУ тыя рэдкія моманты, калі мне даводзілася наведваць касцёл, скульптуры на рэлігійныя тэмы не выклікалі асаблівага захаплення. Здавалася, што тут усё зразумела: фігуры Дзевы Марыі, раскрыжаванага Хрыста масава вырабляюць з недарагога матэрыялу і “адміністрацыйным парадкам” распаўсюджваюць па ўсіх прыходах у акрузе.\nМаё меркаванне каардынальна змянілася, калі я прыехала ў Эквадор. У майстэрні маёй хост-сям’і (гаспадар Мігель з братамі – рэзчыкі па дрэве, гаспадыня Хімена – майстрыня ў нанясенні сусальнага золата) выраблялася шмат скульптураў. Аказалася, што за кожным прадметам – кавалак укладзенага часу, таленту і душы. Каб зрабіць 30-сантыметровую скульптуру, трэба прывезці дрэва, выстругаць форму, адпаліраваць, расфарбаваць – праца для некалькіх чалавек. Пры вялікай канкурэнцыі касцёлы могуць сабе дазволіць выбіраць паміж лепшымі ўзорамі і ніжэйшай цаной, таму заўсёды ёсць рызыка, што затрачаныя матэрыяльныя і мастацкія высілкі не акупяцца.\nЧым больш часу я праводзіла ў асяродку людзей, якія ствараюць унікальныя творы мастацтва, тым больш разумела: у Лацінскай Амерыцы яно адыграла найвялікшую ролю ў працэсе прыняцця насельніцтвам каталіцтва. Магу ўявіць, як абарыгены прыходзілі ў касцёл, каб падзівіцца на адзінае даступнае ім відовішча – вытанчаныя скульптуры збавіцеля ды фрэскі з біблейскімі сцэнамі.\nТрадыцыйныя строі паўночных індзейцаў\nКалі падарожнічаеш па краіне, пачынаеш заўважаць розніцу паміж індзейцамі Поўначы, Поўдня і Амазоніі. Апошнія выкарыстаўваюць натуральныя пігменты для размалёўкі цела, носяць шмат упрыгожанняў, зробленых з раслін і камянёў, а таксама павязкі на галаве. На жаль, іх культурная ідэнтычнасць пакрысе страчваецца з-за прыходу буйных транснацыянальных кампаній, якія здабываюць нафту ў Амазоніі.\nІндзейцы поўдня ходзяць у яркіх строях – зялёныя і фіялетавыя спадніцы, жоўтыя кашулі. І абавязкова ў капелюшы. Але мне больш за усіх даспадобы паўночныя карэнныя жыхары, з іх густымі чорнымі валасамі, заплеценымі ў косы, і прысадзістымі фігурамі. Гэта людзі, якія вылучаюцца з натоўпу сваёй унікальнай прыгажосцю. Яны паважныя і крыху ганарлівыя, разумныя і ціхія. Іх традыцыйны строй не змяняўся з часоў пасля каланізацыі Лацінскай Амерыкі. Жанчыны носяць далікатныя белыя кашулі з карункамі на рукавах і ручной вышыўкай на грудзях. Кашуля запраўляецца ў доўгую сінюю ці чорную спадніцу, падпяразаную шырокім каляровым пасам. Упрыгожанні маюць сімвалічны характар: чырвоныя бранзалеты абярагаюць ад суроку, а залатыя каралі на шыі сведчаць аб сацыяльным і эканамічным статусе яго уладальніцы. Традыцыйны абутак, што носяць і жанчыны, і мужчыны, называецца альпаргаты. Ён натхніў многія кампаніі (напрыклад, TOMS) на стварэнне лёгкага летняга аналагу для заходняга пакупніка. Адзін традыцыйны строй можа каштаваць да 300 долараў.\nПакуль маладое пакаленне дзяўчат працягвае традыцыю сваіх бабуль, хлопцы аддаюць перавагу урбаністычнай вопратцы – кепкам і напаўспушчаным нагавіцам. І нават нягледзячы на гэта, індзейцы працягваюць перадаваць сваю культуру нашчадкам, робячы гэта ў сваім традыцыйным строі, годна пранесеным праз стагоддзі.\nХіба што адзіны спосаб адрозніць іншаземку ад мясцовага чалавека – цана, за якую яна купіла тую ці іншую рэч на кірмашы. Калі ты не занізіла цану па меншай меры ўдвая – ты верагодна: а) не ведаеш мясцовай мовы і традыцый, б) толькі што набыла понча за “грынгаўскую” цану. З гэтым заўсёды трэба быць напагатове: эквадорцы разбэшчаныя замежнай увагай.\nДля мяне заўсёды цяжка было не набыць што-небудзь, праходзячы паблізу рынку. Такія месцы – лепшыя ўзоры эквадорскай традыцыйнай культуры, дзе кожны гандлюе сваёй хэнд-мэйд прадукцыяй. Тут, у адрозненні ад тыповага сярэдняга маркета, няма кітчу. Шалі з альпакі, срэбныя ўпрыгожанні, драўляныя дуды – усё ручной вытворчасці. Трэба толькі пастарацца набыць упадабаную рэч за цану “для сваіх”.


Нацбанк абвясціў аб правядзенні конкурсу на найлепшую работу па эканамічнай тэматыцы | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Нацбанк абвясціў аб правядзенні конкурсу на найлепшую работу па эканамічнай тэматыцы\nНацыянальны банк нашай краіны абвясціў аб правядзенні конкурсу на найлепшую работу па эканамічнай тэматыцы. Гэта мерапрыемства праводзіцца ў дзвюх намінацыях: конкурсныя работы студэнтаў і магістрантаў і работы аспірантаў.\nЯк адзначылі ў прэс-службе Нацбанка, галоўны прыз у кожнай намінацыі — грашовая прэмія ў памеры 1000 беларускіх рублёў. Таксама грашовымі прэміямі ў кожнай з катэгорый будуць адзначаны конкурсныя работы, якія занялі другое і трэцяе месцы, — 700 і 500 беларускіх рублёў адпаведна.\nУ конкурсе могуць прыняць удзел (як індывідуальна, так і ў складзе калектываў) студэнты, магістранты і аспіранты ўстаноў вышэйшай адукацыі і арганізацый, якія рэалізуюць пасля ВНУ адукацыйныя праграмы.\nДля ўдзелу ў конкурсе неабходна да 30 кастрычніка накіраваць на электронны адрас kоnkurs@nbrb.bу адпаведную заяўку і сваю конкурсную работу. Пераможцы і прызёры будуць абвешчаныя не пазней за 30 снежня гэтага года. Падрабязная інфармацыя аб конкурсе (тэрміны і парадак яго правядзення, а таксама патрабаванні, якія прад'яўляюцца да ўдзельнікаў і іх работ) размешчаны на Адзіным партале фінансавай пісьменнасці.\nЗагаловак у газеце: Калі за перамогу ў конкурсе грошы даюць\n8844 Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі\n3832 Рука, якая трымае калыску, кіруе светам. Тэст да Дня маці\n3487 Нябедна жыць не забароніш. Дадатковая пенсія з гарантыяй ад дзяржавы\n3478 Журналіст «Звязды» пракантраляваў нашэнне масак ў грамадскіх месцах\n3052 Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін\n2888 Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?\n2752 Расследаваць забойства 20-гадовай даўнасці дапамагла экспертыза пахавых слядоў\n2681 Ірына Касцевіч: Хочам, каб сямейны капітал выкарыстоўваўся эфектыўна і ўдумліва\n2612 Найвялікшы дар. Усім мамам без выключэння прысвячаецца\n2108 Сцюша Тайм: Самае галоўнае — трэба быць актыўнымі


Астраханскае паўстанне - сімвал расійскага духу - Карысная інфармацыя для ўсіх\nАстраханскае паўстанне - сімвал расійскага духу\nГісторыя Расійскай імперыі поўная розных цікавых фактаў, якія абавязаны ведаць кожны паважаючы сябе грамадзянін федэрацыі. Астраханскае паўстанне (прычыны і яго наступствы), адмена прыгоннага права, Палтаўская бітва са шведамі - усё гэта неотьемлемая частка гісторыі, а з яе, як той казаў, слоў не выкінеш. Нягледзячы на тое што вельмі доўгі час дзякуючы савецкім уладам, у прыватнасці, Леніну і Сталіну, уся гісторыя перакручвалі, да нашых дзён дайшло велізарная колькасць фактаў, якія і з'яўляюцца асновай сучаснага трактавання якія пайшлі ў гады падзей.\nПаўстанне ў Астрахані\nДадзенае паўстанне пачалося ў 1705 годзе і было паднята дзякуючы стрэлках, салдатам і работнікам горада пад назвай Астрахань, дзе само паўстанне і адбывалася. Яно пакінула крывавы след на сучаснай гісторыі Расійскай федэрацыі. Больш чым 300 чалавек ўпалі ахвярамі гэтага крывавага мяшанкі, якое не прынесла ніякіх дывідэнты людзям, якія спрабавалі змяніць што-то такім шляхам. Гвалт ніколі не несла за сабой нічога добрага, але хіба ў гэтых людзей быў які-небудзь іншы выбар у барацьбе супраць царскай улады Расійскай імперыі.\nАгульныя звесткі пра Астрахань таго часу\nУ далёкім 1705 годзе Астрахань была буйным гандлёвым цэнтрам не толькі імперскай часткі, але і ўсёй Еўропы. Розніца паміж праслойкамі соцыума была вельмі адчувальная, бо розныя купцы стаялі на чале і, можна сказаць, запраўлялі усім у гэтым горадзе. Велізарная колькасць працоўных месцаў, якія падаваў гандлёвы горад-порт Астрахань, прыцягваў у яго немалая колькасць таннай працоўнай сілы. Акрамя гэтага, дзякуючы свайму геаграфічнаму становішчу Астрахань была горадам-цэнтрам гандлю з Усходам, таму акрамя рускіх тут заўсёды было шмат армянскіх, персідскіх і іншых азіяцкіх купцоў. Горад быў абсталяваны моцнымі абароннымі збудаваннямі, але царская ўлада баялася далёка не набегаў, накіроўваючы туды гарнізон з 3650 стральцоў. Яны былі закліканы даць адпор любому паўстання, якое напаткае гэты буйны гандлёвы цэнтр, бо ён прыносіў немалыя грошы ў казну.\nАстраханскае паўстанне 1705 года. прычыны\nДа дакладнаму тэзе прычын паўстання гісторыкі так і не прыйшлі, але галоўнай версіяй з'яўляецца ўзмацненне жорсткасці правіл і нормаў, якія панавалі на той момант у Астрахані. Як было адзначана ў пісаннях жыхароў таго часу: "Адміністрацыя проста азвярэла". Ўвядзенне новых падаткаў для жыхароў таксама згубна паўплывала на агульную абстаноўку і накаліла яе да мяжы, у прынцыпе, ужо тады было зразумела, што без насильства тут не абыдзецца. Жорсткасць Астраханскага ваяводы Цімафея Ржэўскага была менавіта той кропель бензіну на тлеючы агонь. Увесь гандаль у горадзе, ад дробязнай да буйной, абкладанне падаткамі, прычым нярэдка сума гэтых обклады перавышала суму кошту тавараў. З прыбывалі ў горад караблёў рэгулярна спаганяліся немалыя Прывальні і адвальныя, а гараджане праводзілася абкладанне падаткам абсалютна на ўсё: печы, піва, дома, лазні і т. Д. Гарадскі ваявода здаў на водкуп гандаль хлебам і сам жа запатрабаваў долю ў адкупшчыкаў, што рэзка падняло цэны на гэты прадукт.\nАстраханскае паўстанне 1705-1706. пачатак\nУлічваючы ўмовы пражывання ў Астрахані таго часу, у салдацкіх-стралецкім грамадстве нярэдка пачалі праскокваць думкі аб магчымым паўстанні супраць ваяводы і цара. І калі яны разумелі, што на цара ісці бескарысна, то звергнуць Цімафея Ржэўскага было цалкам выканальныя заданнем.\nУ ноч з 29 на 30 ліпеня 1705 года пачаліся масавыя пагромы і знішчэння маёмасці, у тым ліку і дамоў, вышэйшых чыноў горада. Паўстанне пастаралася зрабіць усё вельмі хутка і таму праз досыць кароткі адрэзак часу ў горадзе ўжо быў створаны новы адміністрацыйна-кіраўнічы орган, а таксама праведзены першыя народныя сходы, якія атрымалі назву "казачы круг". На адно з такіх сходаў завітаў і сам ваявода Цімафей Ржэўскі, які доўгі час бадзяўся па куратнік і адрынам, імкнучыся не патрапіць у рукі паўстанцам. На тым жа сходзе і было вырашана пакараць яго смерцю.\nАкрамя гэтага на сходах актыўна абмяркоўвалася пытанне аб паходзе на Маскву, каб зрынуць цара з яго трона. Але далей Цацарына справа не дайшла - там паўстанцы пацярпелі паражэнне і вярнуліся ў Астрахань, дзе іх ужо сустракалі войскі праціўнікаў.\nШто прынесла паўстаньне?\nБаючыся, што Астраханскае паўстанне пойдзе далей на захад краіны, цар Пётр I загадаў свайму фельдмаршалу як мага хутчэй яго здушыць і вылучыў на гэта войска, якая складалася з 3000 чалавек. 11 сакавіка Шарамецьеў падступіў да сцен непрыступнага горада і падверг яго бамбардзіроўцы, пасля чаго ўсе паўстанцы здаліся, пакінуўшы горад царскай улады. Ля варот Крамля фельдмаршал атрымаў ключы ад горада і, наогул, яго сустракалі з велізарнай удзячнасцю. Было арыштавана 365 завадатараў, усе перапраўленыя ў Маскву, дзе большая частка была пакарана, а астатнія падвергліся каласальна цяжкім і знясільваючым катаванням, пасля чаго па афіцыйных дадзеных таксама памерлі. Як выснова, усё засталося на сваіх месцах, не стала толькі некаторых людзей.\nУ якім годзе было паўстанне дзекабрыстаў на Сенацкім плошчы?\nЭпізод з гісторыі Русі: паўстанне драўлян\nПаўстанне Бавоўны. Прычыны, ход, вынікі


Будзьма беларусамі! » Yёsць! Зміцер Клімковіч “Што б ні адбывалася, усё добра!”\n02.12.2016 | Ёсць Маладосць!\nYёsць! Зміцер Клімковіч “Што б ні адбывалася, усё добра!”\nГэты выраз, які я падгледзела ў фэйсбучным профілі Змітра, яшчэ доўга гучаў у маёй галаве пасля сустрэчы з ім, хоць і размаўлялі мы пра адну з найбольш набалелых у нашай сацыяльнай дзяржаве тэм — сацыяльную ахову. Усмешлівы і вельмі адкрыты, у свае 25 Зміцер робіць праекты, якія паляпшаюць жыццё пэўным людзям. “Бессэнсоўна скардзіцца на жыццё, — упэўнены ён. — Калі ты хочаш нешта змяніць, проста ўстань — і зрабі!”\nСацыяльнага прадпрымальніцтва як з’явы ў Беларусі наогул няма. У развітых краінах — Англіі, Германіі, не кажучы ўжо пра Амерыку — гэта вельмі жыццяздольная форма. Гэтым летам я быў на стажыроўцы ў ЗША і калі вярнуўся, вырашыў: неабходна нешта зрабіць і тут. І ўжо ў жніўні адкрылася наша невялічкая Лабараторыя друку. Там мы робім фота на дакументы, раздрукоўкі, ксеракопіі, ламінаванне, прадаем сувеніры, якія робяць людзі з абмежаванымі магчымасцямі (і такім чынам падтрымліваем іх)…\nСупрацоўнікі Лабараторыі, 2 адміністратары і бухгалтар, — людзі з інваліднасцю. Таксама кошт на нашыя паслугі для гэтай катэгорыі насельніцтва значна меншы, чым звычайна. Яны пра гэта ведаюць і пачынаюць хадзіць да нас, таму што для іх гэта найтаннейшы варыянт ва ўсім Мінску. Больш за тое, наш прыбытак мы накіроўваем на іншыя сацыяльныя патрэбы: ахвяруем на дабрачыннасць, развіваем іншыя формы дзейнасці, зараз вось хочам адкрыць яшчэ адзін салон друку. Зарабіць грошы — не галоўнае ў гэтым выпадку.\nУсё пачынаецца з настаўніка\nУ Расійскім дзяржаўным сацыяльным ўніверсітэце, дзе я вучыўся, у мяне была спецыяльнасць “сацыяльная праца” і цудоўная выкладчыца Святлана Мацкевіч. (Святлана Мацкевіч — загадчык кафедры сацыяльнай работы і кіравання). Там не было ідэалогіі, бо гэта быў філіял, затое было шмат магчымасцяў. У Расіі Балонскі працэс прайшоў крыху раней, і мы былі ў свабоднай траекторыі, маглі выбіраць прадметы, выкладчыкаў, практыку. Перш за ўсё Святлана Аляксееўна звольніла выкладчыкаў, якія прымушалі бессэнсоўна перапісваць падручнік у сшытак, а пачала запрашаць такіх, якія выдатна ведалі прадмет, цікава яго выкладалі. І мне пашанцавала, бо адзін год я правучыўся пры савецкіх выкладчыках, а ўсе наступныя — пры гэтых. Дагэтуль я ніколі не думаў, што буду працаваць у сацыяльнай сферы.\nЯшчэ я скончыў МІТСО, дзе вывучаў права. І гэта вельмі дапамагае ў вырашэнні юрыдычных пытанняў.\nЦяпер мая адукацыя працягваецца ў магістратуры па спецыяльнасці “сацыяльная псіхалогія”.\nЗміцер упэўнены, што немагчымасць зарабляць для дзейнасці НГА — вельмі вялікая перашкода. Многія крутыя праекты і ініцыятывы прыходзілі ў заняпад, як толькі на іх заканчваліся грошы ад донараў. Каб такога не было, трэба, каб было некалькі крыніц фінансавання, у тым ліку ўласны заробак. Гэта дапамагае быць больш упэўненым у заўтрашнім дні. У Амерыцы, напрыклад, гэтая праблема існавала таксама, пакуль не здарылася некалькі крызісаў. Пасля іх шэраг грамадскіх арганізацый проста знік, бо фінансавання не было. А тыя, што засталіся, адстаялі права мець магчымасць зарабіць на свае патрэбы: адкрывалі крамы, цырульні, фотасалоны…\nНаш праект адукацыі сталых людзей пачаўся менавіта з курсаў камп’ютарнага пісьменства сталых людзей ва Універсітэце. Мы бясплатна вучылі бабуль, якія жылі побач. Праект быў адзінкавы, цягнуўся паўгода, але мне спадабалася.\nА потым летам у Мінску адкрыўся Універсітэт трэцяга ўзросту: асацыяцыя сацыяльных працаўнікоў атрымала на гэта нямецкі грант. Я прыйшоў туды як валанцёр, выкладаў камп’ютарнае пісьменства, псіхалогію і сацыяльную работу. Потым стаў памочнікам кіраўніка праекта. І ўсё было б добра, але грошы скончыліся, і адразу паўстала пытанне: гэта ўсё? Цудоўная двухгадовая ініцыятыва вымушаная будзе закрыцца? За гэты час мы адукавалі 2 тысячы чалавек. Попыт быў неверагодны: у чарзе стаяла яшчэ тысяч 5. Тады я і мае калегі прапанавалі паспрабаваць перайсці на самаакупнасць, браць мінімальную суму і працягваць нашу дзейнасць. Бабулі былі гатовыя плаціць мінімальную суму, а мы — працаваць. Але кіраўніцтва арганізацыі адмовілася. Бо зарабляць грамадская арганізацыя не можа, а займацца стварэннем яшчэ адной структуры не было калі: у іх былі іншыя праекты.\nКарацей, з таго праекта мы сышлі і адкрылі сваю дабрачынную арганізацыю “Цэнтр па аказанні сацыяльных паслуг розным катэгорыям насельніцтва”. Пачалі рабіць тое, што ўжо ўмелі, — навучаць сталых людзей. Але гэтым разам за мінімальны кошт. Так з’явіўся адукацыйны цэнтр “Перспектыва”. Цяпер там працуюць 2 чалавекі з інваліднасцю ў якасці спецыялістаў па працы з кліентамі. Яны заключаюць дамовы, адказваюць на званкі, фармуюць групы, расклад.\nПаралельна мы адкрылі яшчэ адну арганізацыю — “Цэнтр актыўнага даўгалецця”, сацыяльную дабрачынную ўстанову, якая будзе працаваць са сталымі людзьмі. Гэта вельмі актуальная тэма на сёння. Бо тры з дзевяці з паловай мільёнаў насельніцтва — сталыя людзі. І лічба толькі расце. Дый цяпер гэта не тыя бабулькі, якія калісьці сядзелі на лавачцы і лузгалі семкі. Яны актыўныя, ім патрэбнае развіццё, адукацыя, новыя знаёмствы, падарожжы… Мы бачым гэтыя патрэбы з нашых курсаў. Як толькі з’яўляецца новы мужчына, жанчынкі прыхарошвацца пачынаюць, высвятляць, хто з ім першы загаворыць. Большасць з іх з розных прычынах без мужоў, вось яны і цікавяцца. А ў Беларусі няма ніводнага клуба знаёмстваў для сталых людзей. Базавыя паслугі па іх доглядзе выконваюць на мінімальным узроўні пэўныя дзяржаўныя установы. Але ж толькі даглядаць недастаткова. Калі чалавек выходзіць на пенсію, у яго з’яўляецца шмат вольнага часу і магчымасцяў. Калі не дапамагчы іх рэалізаваць, ён пачне вельмі хутка старэць, хварэць і сыходзіць.\nІдэя ў нас глабальная. Мы марым зняць дом. Цалкам. І стварыць там прастору для людзей ва ўзросце, дзе б яны маглі збірацца па інтарэсах, знаёміцца, вучыцца, бавіць час. А яшчэ марым дамовіцца з нейкай замежнай арганізацыяй, каб рабіць ім візы і вывозіць у невялічкія падарожжы хаця б у Польшу, Літву, Латвію… Бываючы за мяжой, я бачу іхніх пенсіянераў, якія па музеях ходзяць, і разумею, што ў нашых на такое няма магчымасцяў. На жаль. І гэта крыўдна, што чалавек, які ўсё жыццё працаваў і плаціў падаткі гэтай краіне, не можа дазволіць сабе такія простыя радасці.\nВучыць іх будзем таксама. Дзеці надарылі ім сваіх старых планшэтаў. Яны прыходзяць да нас і пытаюць: “Што гэта за дошка?! Навучыце мяне на ёй працаваць!” І гэта так смешна глядзець, як яны з iPadамі змагаюцца, з Androidaмі.\n95 адсоткаў нашых кліентаў — бабулі, я нават не магу зразумець, чаму. Дзе падзеліся ўсе дзядулі — няясна. А тых, хто быў, прывялі сілай ізноў жа бабулі. Самай сталай студэнтцы было 89 гадоў. Да нас прыходзіла шмат людзей на парозе пенсіі, у якіх стаяла пытанне далейшага працаўладкавання. Мы дамовіліся з МІністэрствам адукацыі, што будзем выдаваць даведкі аб адукацыі дзяржаўнага ўзору. І гэта было вельмі крута! У нас былі выключныя кейсы. Напрыклад, завод аўтаматызавалі, а чалавек усё жыццё на ім рукамі працаваў. І яму паставілі ўмову: ці навучыцца працаваць з камп’ютарам, ці звальненне. І за 1-2 гады да пенсіі яны прыходзілі да нас, праходзілі навучанне, а потым, атрымаўшы даведку дзяржаўнага ўзору, працягвалі працу. Мы вельмі ганарыліся, што можам дапамагчы ім такім чынам.\nПра неабмежаваныя абмежаваныя магчымасці…\nУ Беларусі яшчэ адна праблема: з 9,5 мільёнаў насельніцтва 500 тысяч — людзі з інваліднасцю. Гэта велізарная лічба. З гэтых 500 тысяч працуе толькі 10 адсоткаў. У тых жа Штатах на пытанне глядзяць па-іншаму. Там стварылі цудоўнае безбар’ернае асяроддзе і не лічаць людзей з інваліднасцю нейкай асобай катэгорыяй насельніцтва. Дзяржава кажа: мы стварылі для вас асяроддзе — працуйце! Яны роўныя. Плацяць падаткі гэтак жа, як і іншыя, і крыўдзяцца, калі назваць іх “людзі з абмежаванымі магчымасцямі”. У іх рэальнасці іх магчымасці неабмежаваныя. І нават у дзярждэпартаменце сярод чыноўнікаў, якія нас прымалі, былі людзі з інваліднасцю, у вазках. У нас такіх людзей хаваюць ад вачэй як мага далей, яны сядзяць дома і, забытыя ўсімі, атрымліваюць крыўдна смешнае ўтрыманне.\n…і неталерантнасць талерантных беларусаў\nУ Беларусі ёсць шэраг прадпрыемстваў, дзе выкарыстоўваюць працу людзей з інваліднасцю. Але яны ледзь дыхаюць, і заработная плата там вельмі маленькая. Чамусьці чыноўнікі лічаць, што такім людзям аўтаматычна можна плаціць менш, нібы гэта чалавек другога гатунку. Маўляў, вы ж і так атрымліваеце дапамогу. Мы імкнемся разбурыць гэты стэрэатып, каб нашы працаўнікі атрымлівалі сярэднюю заработную плату.\nПа факце ж людзі з інваліднасцю працуюць нават больш і лепш за іншых. Яны не ходзяць курыць, імкнуцца зрабіць як найлепш, прапаноўваюць аптымізацыю працэсаў. Яны з маленства прывыклі, што сістэма іх за людзей не лічыць, а таму вельмі ўдзячныя проста за тое, што ты іх бачыш і чуеш.\nАпошні раз мы размаўлялі ў чыноўнікамі, і тыя нават пагадзіліся, што памыляліся наконт працаздольнасці гэтых людзей. І нават гатовыя разгледзець пытанне, каб запрасіць на працу ў штат Адміністрацыі людзей з інваліднасцю. І гэта выдатна, бо ўсе вялікія справы пачынаюцца з маленькіх крокаў.\n“Калі ты займаешся сваёй справай, грошы на яе заўсёды знойдуцца!”\nМне падабаецца мая праца. Усе гэтыя праекты — не нафталінавая дзяржаўная сацыяльная сфера, дзе нічога не працуе, шмат нельга. Гэта тое, што сапраўды робіць жыццё многіх людзей лепшым.\nЯ працую як каардынатар сацыяльных праектаў, як намеснік дырэктара ў дабрачыннай арганізацыі і як заснавальнік і дырэктар у Лабараторыі друку. Каб паспяваць усюды, імкнуся адразу будаваць устойлівую сістэму, якая можа працаваць без мяне. Мы адкрылі адукацыйны цэнтр, набралі людзей, наладзілі працэсы, прапісалі інструкцыі — аддалі гэтаму паўгода жыцця, і ўсё — ён працуе. Я ўмешваюся, толькі калі ёсць праблемы і неабходна прыняць стратэгічнае рашэнне. Для вырашэння надзённых пытанняў ёсць адміністратары.\nДва гады я працаваў у камерцыйнай аўстрыйскай арганізацыі, якая займаецца платнымі дарогамі. На добрай пасадзе з выдатнай зарплатай. Але я не падзяляў іхнія каштоўнасці, місію. На пытанне “Чым займаешся?” трэба было адказваць “Платнымі дарогамі”, і мне гэта не падабалася.\nЗ першага ж тыдня, як я туды прыйшоў, пачаў казаць “Давайце займацца карпаратыўнай сацыяльнай адказнасцю! Вы ўсе добра зарабляеце… Давайце ці скінемся, ці арганізацыя падтрымае, паедзем у дом-інтэрнат, зробім мерапрыемства для сталых людзей, дзяцей-інвалідаў… Мне адказвалі: “А навошта?”. Потым мы выйшлі на ўзровень кіраўніцтва, і яно згадзілася над гэтым паразважаць. А ў Аўстрыі іх галаўны офіс займаецца карпаратыўнай сацыяльнай адказнасцю. Гэта дапамагае скасаваць вялікую колькасць падаткаў, ну і PR, вядома ж, добры атрымліваеш. Але ў Беларусі гэта не працуе: падаткі не памяншаюцца, а яшчэ і дадатковыя пытанні кшталту “Чаму гэта вы такія добранькія?” узнікаюць. Так што, на жаль, ідэя не была рэалізаваная. Я пастаянна цягаўся на нейкія мерапрыемствы, валанцёрыў. І калі скончыўся кантракт, адтуль сышоў, хоць усе супрацоўнікі і круцілі пальцам ля скроні: “Куды ты, малады дурань, з такога добрага месца ідзеш?”. Але больш за ўсіх мяне не падтрымала мая маці. І вось гэта ўжо было вельмі крыўдна. Адбылося гэта мінулым летам, калі мы якраз адкрылі дабрачынную ўстанову і працавалі там за бясплатна. У нас былі пастаянныя канфлікты: маўляў, калі ты ўжо пойдзеш працаваць? Я тады адказаў, што працаваць проста так, на чыюсьці кішэню, не пайду ніколі. Бо гэта бессэнсоўна. Але загон быў вельмі моцны.\nІ яшчэ — пераасэнсаванне таго, як звычайна людзі жывуць. Большасць працуе па 8 гадзін на дзень. Гэта адна трэцяя сутак. Дык як можна тады ненавідзець сваю працу? Слухаць загады дурня-кіраўніка ці рабіць нешта бессэнсоўнае, проста таму, што ўсе робяць? І тады я вырашыў, што так жыць не буду. А буду займацца тым, што падабаецца — сацыяльнай работай. І калі я пачаў гэтым займацца, прыйшла і фінансавая падтрымка: гранты, заробак з’явіўся… Цяпер я ўпэўнены: калі ты займаешся сваёй справай, грошы на яе заўсёды знойдуцца. На сённяшні дзень я вельмі шчаслівы чалавек. У мяне не вельмі вялікі заробак, але за мінулы год я аб’ездзіў усю Еўропу ў межах стажыровак, абменаў, праграм, сустрэч нейкіх… Амаль на месяц з’ездзіў у ЗША. Я б ніколі не здолеў гэта зрабіць, калі б працягваў працаваць у камерцыйнай сферы. Якасць жыцця, эмацыйны фон, зноў жа, палепшыліся: мне не хочацца ў адпачынак, я не чакаю выхадных ці пятніцы. Мне падабаецца ісці на працу, і гэта рэдкі выпадак. Так што цяпер я ўсім раю: займайцеся любімай справай, і поспех абавязкова прыйдзе.\n“Зрабіць сэлфі і супакоіцца”\nМае сябры не вельмі цікавяцца, чым я займаюся. Вельмі здзіўляюцца, калі нешта расказваю. Многія з тых, хто са мной вучыўся, ці сябры маленства не разумець, навошта мне гэта. Маўляў, ты не інвалід, у тваёй сям’і няма нікога з інваліднасцю… Свае ідэі я ім асабліва ніяк не транслюю. Лічу, самі павінныя дайсці сваім розумам. Не спрачаюся, не перацягваю на свой бок. Калі чалавек не гатовы, гэта не будзе мець сэнсу.\nНа сённяшні дзень дабрачыннасць, чалавечае стаўленне да людзей з асаблівасцямі — сусветная тэндэнцыя. У нас гэта пакуль проста мода: сабраць цацкі, адвесці іх у дзіцячы дом, зрабіць сэлфі і супакоіцца. Але нават гэтая мода — добра, бо з гэтага можа нешта атрымацца. Яшчэ 5 гадоў таму пра гэта не гаварылі так многа і адкрыта. Праз гадоў 5-10, я думаю, мы наблізімся да Еўропы ў вырашэнні гэтых праблем. Змены ўжо адбываюцца.\nУ нас ёсць дзве цудоўныя ідэі на будучыню: салон прыгажосці, дзе будуць працаваць людзі з інваліднасцю, і кавярні для сталых людзей.\nІдэі мы падгледзелі ў Еўропе і ЗША. У Эстоніі ў такім салоне масаж рабілі сляпыя людзі, якія прайшлі навучанне па спецыяльных методыках. Тактыльнасць у іх развітая нашмат лепей, чым у людзей з добрым зрокам, і масаж атрымліваецца проста цудоўным. Гэтыя ўстановы мы не будзем пазіцыянаваць як сацыяльныя. За вельмі якасныя паслугі збіраемся браць добрыя грошы, каб нават асацыяцыі не ўзнікала, што калі тут працуюць інваліды, гэта дрэнна, а значыць, павінна быць танна. Не!\nТакія вось планы.\nПра патрыятызм: устань і зрабі, каб было лепей\nКалі пачыналі, мы ўсё рабілі за свае грошы. І ведаеце, бывала такое, што нічога не атрымлівалася. Б’ешся ілбом, а табе ніхто не ідзе насустрач. І няма аддачы. У момант адчаю, прызнаюся, былі думкі з’ехаць адсюль. Але цяпер — не. Я разумею, што калі б так усе рабілі, тут нічога б і не адбывалася. Я ганаруся, калі чую на вуліцах беларускую мову, калі дзеці размаўляюць на ёй з маленства, калі вышыванка ўваходзіць у моду. У якой бы “цяжкай” краіне мы ні жылі, радасна, што такія змены адбываюцца. Калі ў кожнай сферы, культуры, сацыяльнай сферы ці медыцыне, знойдуцца ініцыятыўныя людзі, неабыякавыя да таго месца, дзе яны жывуць, гэта ўсё паціху зменіцца. Сістэму трэба і можна змяняць знізу.\nМне цяпер 25. Я не такі патрыёт, што, нягледзячы на вынік сваіх намаганняў, будзе адданы гэтай краіне. Я вырашыў, што буду вельмі старацца, укладаць усе сілы і энергію ў праекты… да 33 гадоў. І калі ўсё складзецца, яны будуць працаваць, прыносіць радасць і прыбытак, застануся тут. Але калі нічога не атрымаецца — з’еду. З адчуваннем, што зроблена ўсё, што магчыма. Тых, хто ўвесь час скардзіцца, што ўсё дрэнна, і нічога пры гэтым не спрабуе змяніць, я звычайна пытаю: “А што ты зрабіў, каб жыць лепей? У сваім пад’ездзе, двары, горадзе?” Казаць “Ай, ўсё дрэнна” і нічога не рабіць — не працуе. Толькі ты можаш вырашыць, якім жыццём табе жыць. Устань і зрабі, каб было лепей!\nКацярына Петухова, фота Ягор Войнаў


НАУ: план па регiянальнаму развiццю\nЮрась Губарэвіч прадставіў план Народнага антыкрызіснага ўпраўлення па развіцці рэгіёнаў Беларусі\nУ Беларусі Лукашэнкі ўзровень жыцця ў рэгіёнах падае з года ў год. Развіваюцца і могуць забяспечваць сябе толькі буйныя гарады. Прадпрыемствы закрэдытаваныя, добрую працу знайсці складана, людзі масава з’язджаюць.\nГрамадства ніяк не ўплывае на фарміраванне мясцовых органаў улады. Мясцовага самакіравання амаль няма. Асобныя кіраўнікі, ідэолагі і прадстаўнікі сілавых структур гадамі займаюцца фальсіфікацыямі і рэпрэсіямі супраць актывістаў. У 2020 годзе гэта праблема толькі абвастрылася.\nШто зробіць НАУ ў сферы рэгіянальнага развіцця, каб наблізіць пераходны перыяд\nЦяпер неабходна збіраць даныя пра ўсе рэпрэсіі з боку мясцовых органаў улады. Трэба раскрываць усе злачынствы чыноўнікаў — уключаючы карупцыйныя схемы. Таксама важна арганізаваць кантроль за працай дэпутатаў усіх узроўняў.\nРазвіццё самакіравання — яшчэ адна ключавая задача. Мы плануем наладзіць работу з мясцовымі экспертнымі супольнасцямі і актывістамі, каб разам вырашыць, як вывесці рэгіёны з упадніцкага стану.\nТаксама мы хочам запусціць грамадскую дыскусію аб рэформе адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення краіны.\nМы хочам, каб як мага больш людзей удзельнічалі ў жыцці і развіцці рэгіёнаў.\nНароднае антыкрызіснае ўпраўленне правядзе конкурс «Кадравы рэзерв», каб знайсці замену рэгіянальным чыноўнікам, якія ўдзельнічалі ў палітычных рэпрэсіях, карупцыйных схемах і па-іншаму парушалі закон.\nПрыярытэтныя задачы падчас пераходнага перыяду ў сферы рэгіянальнай палітыкі\nПадчас пераходнага перыяду важна правесці выбары ў мясцовыя органы прадстаўнічай улады і ў органы самакіравання, а таксама замяніць кіраўнікоў выканкамаў і тэрытарыяльных адміністрацый.\nЯшчэ адзін напрамак — гэта падрыхтоўка рэформ: мясцовага самакіравання, ЖКГ і рэформы адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення.