Выкарыстанне вадкіх шпалер\nГалоўная ➠ Кухні ➠ Выкарыстанне вадкіх шпалер\nАпублікавана 11.10.2016 14:49\nЗа непрацяглы час у будаўнічай прамысловасці адбыліся змены. З'явілася значная колькасць будаўнічых матэрыялаў, не якія выкарыстоўваліся калі-небудзь раней.\nАдным з самых распаўсюджаных навін з'яўляюцца вадкія шпалеры, і яны выкарыстоўваюцца ўсё больш, дапамагаючы зрабіць ўнутранае аздабленне памяшкання больш арыгінальнай. На звычайныя шпалеры яны не падобныя, да таго, як нанеслі іх на сцяну.\nА зараз даведаемся, як іх правільна выкарыстоўваць.\nШто ўяўляюць сабой вадкія шпалеры\nГэта найноўшы аздобны матэрыял, першапачаткова падобны на мяккія пілавінне, расфасаваны ў пакуначкі. Але ў рэчаіснасці - гэта сумесь бавоўны, розных фарбавальнікаў, спецыяльнага клею і цэлюлозы.\nВадкія шпалеры, валодаючы антыстатычным уласцівасцю, не прыцягваюць да сябе пыл. Гэта ўласцівасць зручна не толькі падчас уборкі, але і бяспечна для алергікаў, і гэта, несумненна, вялікі плюс.\nДзякуючы сваёй мікрапорыстага структуры, дадзены выгляд шпалер абсалютна не ўбірае ніякія пахі, а таксама павышаюць гукавую ізаляцыю і цеплаізаляцыю.\nВыкарыстанне вадкіх шпалер дазволена ў абсалютна любым памяшканні, але варта ўлічваць, што яны змываюцца вадой. І калі іх ляпіць на кухні ці, напрыклад, у ваннай, то неабходна на вадкія шпалеры нанесці акрылавы лак, стварыўшы тым самым влагозащитный пласт.\nПершым справай неабходна прыбраць са сцен цвіль, калі такая маецца. Сцены павінны быць абсалютна чыстыя і сухія. Далей неабходна зачысціць іх паверхню наждачнай скуркай, прыбраць пыл і нанесці грунтоўку, выкарыстоўваючы для гэтага шпатель.\nІснуе грунтоўка, прызначаная спецыяльна для выкарыстання з вадкімі шпалерамі. Пасля нанясення грунтоўкі яна павінна добра высахнуць.\nРыхтуючы сумесь, рэкамендуецца выкарыстоўваць ёмістасць з пластмасы. Разводзіцца яна строга па інструкцыі, якая маецца ў пакаванні. Як правіла, разводзіць трэба цёплай вадой. Суадносіны сумесі і вады 1:3. Змяшаць сумесь неабходна да аднастайнага стану, каб зніклі ўсе камякі.\nДля атрымання жаданага адцення вадкіх шпалер, дапускаецца выкарыстанне разнастайных фарбавальнікаў.\nПасля таго, як сумесь прыгатаваная, ёмістасць рэкамендуецца накрыць плёнкай. Гэта неабходна для таго, каб склад не выпарыўся.\nГатовую сумесь наносяць на сцяну шпателем , падобна грунтоўцы. Размазваюць па сцяне пластом не больш 5мм. Для выгоды лепш наносіць сумесь вадкіх шпалер паступова, на невялікія ўчасткі сцяны, прыкладна 1 кв. метр, і адразу пасля нанясення разраўноўваць іх валікам.\nВысыхаюць вадкія не менш за 12 гадзін, але не больш за 2 сутак, у залежнасці ад тэмпературы (павінна быць вышэй +10 градусаў) і вільготнасці.\nПры выкарыстанні акрылавага лаку, папярэдне трэба даць вадкім шпалерам цалкам высахнуць.


Акунуцца ў палонку ў вадохрышчанскі мароз: фотаздымкі, як гэта было пад Мінскам - 20.01.2021, Sputnik Беларусь\nСамыя загартаваныя вернікі не забаяліся і дваццаціградусных маразоў і адправіліся напярэдадні Вадохрышча на вадасховішча пад Мінскам, дзе абсталяваны купелі... 20.01.2021, Sputnik Беларусь\nмультымедыя, у беларусі, рэлігія, прырода, стыль жыцця, грамадства, вадохрышча, мінск, беларусь\n18 студзеня, 17:57\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкМужчына акунаецца ў палонку на Ваўкавічскім вадасховішчы пад Мінскам у дзень святкавання Вадохрышча.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоДля купанняў мінскія выратавальнікі падрыхтавалі купелі пад Мінскам на вадасховішчы "Пціч".\n© Sputnik / Виктор ТолочкоСамыя загартаваныя вернікі не забаяліся і дваццаціградусных маразоў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАбавязкова пры выхадзе з ледзяной вады надзець цёплы абутак ці хаця б стаць на сухую паверхню, інакш арганізм атрымае хуткае пераахаладжэнне.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоГэта вельмі моцны стрэс для арганізма, лічаць урачы. Нават даросламу трэба трымацца пільнасці, да гэтага трэба рыхтавацца цэлы год, паступова: абціранні, абліванні.\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкСвята Вадохрышча адзначаецца 19 студзеня. Вялікі чын асвячэння вады прайшоў ва ўсіх праваслаўных храмах Беларусі.\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкУ Святым Евангеллі сказана, што Ісуса хрысціў сам Іаан Прадвеснік. Ісус прайшоў вадохрышчанскі абрад ва ўзросце 30-ці гадоў. Легенда абвяшчае: падчас святога таінства хрышчэння на Ісуса паў Дух Святы ў абліччы голуба. Ён паслаў Хрыста адпускаць грахі чалавечыя і дараваць грэшнікам другі шанец на жыццё.\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкПалатка Беларускага Чырвонага Крыжа ля палонкі на Ваўкавічскім вадасховішчы пад Мінскам, дзе жыхары акунаюцца ў дзень святкавання Хрышчэння.\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкЗ-за напружанай сітуацыі ў рэспубліцы з каронавірусам, медыкі раяць не акунацца ў купелі. Калі ж чалавек усё ж рашыўся на гэта, варта загадзя пракансультавацца з урачом.\n© Sputnik / Виктор Толочко / Перайсці ў фотабанкКрыніцай свяшчэннай вады ў гэты дзень лічыцца ўся вада. А сам рытуал носіць узнёслы характар і ўзвялічвае Збавіцеля і вадохрышчанскі цуд.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАкунуцца ў купель можна ў бліжэйшыя тры дні. Хрышчэнскую ваду таксама можна будзе набраць у храмах і ў наступныя некалькі дзён свята.


Сейсмічная зона - Віцебск » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Блогі » Блог Таццяны Севярынец » Сейсмічная зона - Віцебск\n23.09.2016, 13:10 | Блогі » Блог Таццяны Севярынец\nЧас ад часу жыхароў старажытнага Віцебска трасе: то ўлады абвесцяць аб зносе былой капліцы ў Батанічным садзе, то супраць пратэстаў жыхароў усталююць помнік Аляксандру Неўскаму на плошчы 1000-годзя, то даюць дазвол зруйнаваць частку найпрыгажэйшага парку Партызанскай славы пад будаўніцтва аналага Полацкай Сафіі…\nСправа парк агінае вуліцу Чэхава, на якой захаваліся пара-тройка будынкаў 19-га стагоддзя - гістарычныя каштоўнасці, злева - на вуліцу Урыцкага выбягае вуліца Суворава, найбольш цікавая для турыстаў.\nПаркавая зона сыходзіць па беразе Слізкага ручая і ручая Сутокі да Дзвіны, адкуль адкрываецца шыкоўная панарама на Задзвінне. Цэнтральная частка Віцебска ў абдымках Дзвіны з трох бакоў. Унікальнае відовішча! Гэты ансамбль - улюбёнае віцебчукамі месца для адпачынку. У самім парку Партызанскай славы - музей Бацькі Міная, легендарнага партызанскага камандзіра, героя Савецкага Саюзу. Музей размешчыны ў былым прытулку для адстаўных чыноўнікаў, будынак з’яўляецца таксама гістарычнай каштоўнасцю. У дворыку - цікавая панарама старонак партызанскага жыцця.\nАбвестка пра будаўніцтва ў парку сабора Сафіі ўскалыхнула жыхароў Віцебска. Шкада ім парку, непаўторнага яго каларыту, дрэў, што шатром сыходзяцца над алеямі. У абарону падняўся нават камітэт аховы гістарычнай спадчыны, пад петыцыяй у адрас гарвыканкаму падпісаліся больш за 5000 чалавек, камітэт аховы прыроды двойчы адмаўляў праваслаўнай епархіі ў пабудове тут сабору.\nІ тут нешта здарылася. У парку пачалі ўсталёўваць агароджу пад будаўніцтва. Моўчкі, хутка. Інтэрнэт закіпеў заклікамі спыніць, праклёнамі ў адрас праваслаўнага духавенства. Людзі абураліся, што гарадскім уладам глыбока абыякавы іх меркаванні, подпісы, прапановы.\nПайсці ж па кабінетах ахвотных было мала - 4 чалавекі. Дый пажаданні былі розныя: хто не супраць сабору, а шкадуе толькі дрэвы, хто занепакоены знішчэннем увогуле ўсяго ансамблю парка, хто за тое, каб сабор пабудаваць у іншым месцы, якіх у Віцебску хапае.\nЗ пытаннямі, каб удакладніць іх, выправіліся ў гарадскі аддзел архітэктуры. Нас ветліва сустрэў намеснік галоўнага архітэктара Віцебска Леанід Міхайлавіч Багданаў, паказаў мапу генеральнага плану забудовы абласнога цэнтру, распавёў, што ідэі пабудаваць сабор менавіта ў парку ўжо 5 гадоў. Распрацаваны праект, прызначаны прыход і яго святар. Сабор двух узроўняў, вельмі амбітны: пад зямлёй – канферэнц-заля, гатэльчык для духавенства, кухні, канцылярыя. Над зямлёй - алтар, хоры і г.д. 500 дрэў, што спатрэбіцца знішчыць, будуць пасаджаны ў іншых месцах…\nМашына закруцілася… На пытанні, а як так, гэта ж гістарычная зона, дзе, па законе, нельга нічога будаваць, а толькі рэстаўраваць, сп. Багданаў развёў рукамі і патлумачыў, што рашэнне аб будаўніцтве такіх аб’ектаў прымаецца прэзідэнтам… А што яму Віцебск старажытны? Што яму тысячы подпісаў?\nВунь сённяшні кіраўнік яго адміністрацыі Аляксандр Косінец, былы губернатар Віцебскай вобласці, знішчыў унікальную плошчу Перамогі, закаваў яе ў цэглу, панатыркаў гукавых рэкламных шчытоў, высяліў утульны музей прыватных калекцый пад уласную сядзібу – і нічога, уцёрліся віцебляне!\nМапа генеральнага плану Віцебска пры далейшым яе разглядзе ўвяла ў ступар: аказваецца, парку Партызанскай славы пагражае яшчэ адна “геніяльная” задумка: ён будзе зрэзаны і ўздоўж, каб з’яднаць вуліцу Гагарына з Чэхава і вывесці да запланаванага Паўночнага мосту праз Дзвіну нібыта абводную дарогу. Музей бацькі Міная будзе перанесены разам з ансамблям, а помніка Уладзіміру Караткевічу, што зараз знаходзіцца на перакрыжаванні вуліц Суворава і Чэхава, месца збору і пакланення віцебскіх дэмакратаў, увогуле не будзе. На пытанне пра помнік сп. Багданаў таксама развёў рукамі: “Ну, недзе паставім”, - торкнуў рукой у мапу.\nНяшчасны Віцебск са сваёй больш чым тысячагадовай гісторыяй! Што застаецца тут ад яе? Вуліцы, названыя ў гонар крыважэраў- бальшавікоў? (Была ў нас спроба аднавіць старую назву вуліц Камуністычнай і Урыцкага ў Малую і Вяліку Багаслоўскую, ды дзе там!..) Адна вулачка, ды й тая Суворава? Пара-тройка дамкоў з заржавелымі шыльдамі “гістарычная каштоўнасць”, што развальваюцца на вачах?\nПа-над усім пануе абыякавасць, амбіцыі гаспадароў, праклятых людзьмі. Сейсмічная зона, небяспечная разбурэннем гістарычнай памяці, духоўнага багацця, твару Віцебска і гонару жыхароў.


Афіцыйны Менск праігнараваў нараду кіраўнікоў урадаў краінаў СНД і паседжаньне міністраў замежных справаў СНД, што распачаліся сёньня ў Ялце. У Крым зьехаліся прадастаўнікі ўсіх краінаў Садружнасьці. Акрамя Беларусі.\nЯк паведамілі нашаму радыё ў прэсавым штабе ўкраінскага МЗС у Ялце, афіцыйная вэрсія адсутнасьці на сёньняшняй сустрэчы беларускага прэм'ера Сяргея Лінга й міністра замежных справаў Урала Латыпава гучыць сымптаматычна: "У сувязі з надзвычай важнымі нутрыдзяржаўнымі мерапрыемствамі".\nПрэсавы сакратар беларускага прэм'ера Іван Знаткевіч ня здолеў даць цямнага адказу на пытаньне, якія менавіта "надзвычай важныя мерапрыемствы" адбываюцца сёньня ў Беларусі. Паводле ягоных словаў, беларускі прэм'ер даваў справаздачу пра дзейнасьць ураду. Аднак гэта адбывалася учора. Сёньня беларускі прэм'ер не пакідаў свайго габінэту…\nПрэсавы сакратар беларускага МЗС Мікалай Барысевіч таксама ня здолеў назваць надзвычай важныя мерапрыемствы, якімі сёньня заняты міністар замежных справаў Урал Латыпаў.\nАфіцыйныя тлумачэньні гучаць як мінімум непераканаўча. На карысьць той вэрсіі, што афіцыйны Менск менавіта праігнараваў ялцінскую сустрэчу, гаворыць той факт, што замест Лінга і Латыпава, якія "надзвычай занятыя", туды не паехаў ніхто.\nМікалай Барысевіч пацьвердзіў нашаму радыё, што афіцыйных прадстаўнікоў Менску ніжэйшага рангу ў Ялце няма. Скаардынаваная "занятасьць" Лінга і Латыпава сьведчыць – загад ня ехаць у Ялту аддаў асабіста Аляксандар Лукашэнка. Гэтая вэрсія неафіцыйная.\nСярод матываў такіх дзеяньняў называецца надзвычайная крыўдлівасьць беларускага лідэра, якога, нагадаю, месяц таму дэманстратыўна не запрасілі на канфэрэнцыю прэзыдэнтаў Балта-Чарнаморскага рэгіёну, што праходзіла ва Ўкраіне.\nЦяперашні дэмарш афіцыйнага Менску стаў своеасаблівым «адказам Кіеву». Каго ў гэтым выпадку пакрыўдзіла беларускае кіраўніцтва, і каму ад гэтага горш?, – менавіта гэтымі пытаньнямі вымяраецца рацыяналізм дзеяньняў афіцыйнага Менску.\nВядома, што на сёньняшняй нарадзе ў Ялце прэм'еры абмяркоўваюць базісныя эканамічныя пытаньні, сярод якіх старэньне зоны свабоднага гандлю, праекты палажэньняў аб Выканаўчым камітэце СНД і аб Эканамічнай радзе Садружнасьці, а таксама праект мэханізму рэалізацыі рашэньняў радаў кіраўнікоў дзяржаваў і кіраўнікоў урадаў. Усяго – больш за дваццаць пытаньняў.\nПрыгадваецца, што нявырашанасьць гэтых праблемаў ня раз станавілася нагодаю для жорсткіх выступаў Аляксандра Лукашэнкі. Цяпер у беларускага лідэра зьявіліся іншыя, больш важныя праблемы.\nСытуацыя зь ігнараваньнем беларусамі ялцінскае нарады ілюструе тую лёгкасьць, зь якой афіцыйны Менск псуе стасункі цяпер ужо ня толькі з Захадам, але й зь бліжэйшымі суседзямі. Самаізаляцыя стала той цаною, якую Беларусь вымушаная плаціць за крыўды свайго лідэра.


TheLib.Ru » Лем Станислав » Салярыс (на белорусском языке) » онлайн-чтение (стр. 11)\nНаша маўчанне станавiлася дзiўным. Я засяроджана прыслухоўваўся да цiшынi, што панавала ў калiдоры, дзе засталася Хэры, але адтуль нiчога не было чуваць.\n- Калi ў вас усё будзе гатова? - спытаўся я.\n- Мы маглi б пачаць хоць сёння, але запiс запатрабуе яшчэ крыху часу.\n- Запiс? Ты маеш на ўвазе энцэфалаграму?\n- Ага, ты ж згадзiўся. А што?\n- Я слухаю цябе, - прамовiў Снаўт праз нейкi час.\n- Яна ўсё ведае... пра сябе, - ледзь чутна прамовiў я.\nБровы Снаўта палезлi ўгору.\nМне здалося, што Снаўт толькi прытвараецца здзiўленым. Чаму ён прытвараецца? У мяне адразу прапала жаданне гаварыць, але я перасiлiў сябе. Трэба быць хоць бы лаяльным, падумаў я, калi нiчога iншага не застаецца.\n- Яна пачала здагадвацца, вiдаць, пасля нашай размовы ў бiблiятэцы, назiрала за мной, супастаўляла факты, пасля знайшла магнiтафон Гiбарыяна i паслухала запiс...\nСнаўт па-ранейшаму абапiраўся на шафу, але ў яго ў вачах загарэлiся iскры. Я стаяў ля пульта насупраць дзвярэй, прачыненых у калiдор. Я працягваў яшчэ цiшэй:\n- Сёння ноччу, калi я спаў, яна спрабавала скончыць самагубствам. Вадкi кiсларод...\nНешта зашамацела, я сцiшыўся, прыслухаўся - гук даносiўся не з калiдора. Дзесьцi зусiм блiзка шкрэблася мыш... Мыш? Глупства! Адкуль тут мышы? Я пiльна зiрнуў на Снаўта.\n- Слухаю цябе, - спакойна прамовiў Снаўт.\n- Вядома, ёй гэта не ўдалося... ва ўсякiм разе яна ведае, хто яна.\n- Навошта ты расказваеш пра гэта мне? - раптам спытаўся Снаўт.\nЯ не адразу скемiў, што яму адказаць.\n- Хачу, каб ты арыентаваўся... каб ведаў, што адбываецца, - прамармытаў я.\n- Я папярэджваў цябе.\n- Iнакш кажучы, ты ведаў. - Я мiжволi павысiў голас.\n- Не. Вядома ж, не. Але я тлумачыў табе, як усё адбываецца. Кожны "госць", калi ён з'яўляецца, амаль што фантом, нягледзячы на бязладную мешанiну ўспамiнаў i вобразаў, атрыманых ад свайго... Адама... "госць", па сутнасцi, пусты. Чым больш знаходзiцца ён з табой, тым больш ачалавечваецца i становiцца ўсё больш самастойным, вядома, да пэўнай мяжы. I чым даўжэй гэта працягваецца, тым цяжэй...\nСнаўт памаўчаў, паглядзеў на мяне спадылба i абыякава спытаўся:\n- Яна ўсё ведае?\n- Так, я ж сказаў табе.\n- Усё? I тое, што адзiн раз была тут, а ты...\n- Паслухай, Кельвiн, калi гэта зайшло так далёка... што ты думаеш рабiць? Пакiнуць Станцыю?\n- З ёй?\nСнаўт змоўк, разважаючы над маiмi адказамi, але ў яго маўчаннi было нешта яшчэ... Што? Зноў быццам штосьцi зашамацела зусiм блiзка, за тонкай перагародкай. Снаўт заёрзаў на крэсле.\n- Выдатна, - прамовiў ён. - Чаму ты пазiраеш на мяне так дзiўна? Ты лiчыў, што я буду перашкаджаць табе? Рабi як хочаш, мой дарагi. Ну i малайцы мы з табой, калi б пачалi яшчэ i прымушаць адзiн аднаго! Я не збiраюся ўгаворваць цябе, скажу толькi - ты iмкнешся ў нечалавечых умовах застацца чалавекам. Мо гэта i прыгожа, але зусiм недарэчна. Зрэшты, я нават не ведаю, цi прыгожа. Хiба глупства можа быць прыгожым? Не ў тым справа. Ты адмаўляешся працягваць эксперыменты, хочаш адступiцца, забраўшы яе? Так?\n- Але гэта таксама... эксперымент. Чуеш?\n- Што ты маеш на ўвазе? Цi здолее... яна?.. Калi разам са мной, то не бачу...\nЯ гаварыў усё больш павольна, пасля зусiм сцiх. Снаўт уздыхнуў:\n- Кельвiн, усе мы, як страўсы, хаваем галаву ў пясок, але мы ва ўсякiм разе ведаем пра гэта i не разлiчваем на высакароднасць.\n- Я нiчога не хачу i не разлiчваю.\n- Добра. Я не хацеў цябе пакрыўдзiць. Свае словы пра высакароднасць я забiраю назад, але словы пра страўсаў застаюцца ў сiле. Асаблiва гэта датычыць цябе. Ты падманваеш не толькi яе, але i сябе, галоўным чынам сябе. Ты ведаеш умовы стабiлiзацыi сiстэмы, пабудаванай з нейтрыннай матэрыi?\n- Не. Ты таксама не ведаеш. Нiхто не ведае.\n- Безумоўна. Але нам вядома адно: такiя сiстэмы няўстойлiвыя i могуць iснаваць толькi дзякуючы няспыннаму прытоку энергii. Я ведаю гэта ад Сарторыуса. Энергiя ўтварае вiхравае стабiлiзацыйнае поле. Цiкава, цi з'яўляецца гэтае поле ў адносiнах да "госця" знешнiм? Цi мо яно ўзнiкае ў яго ў арганiзме? Разумееш рознiцу?\n- Разумею, - паволi адказаў я. - Калi яно знешняе, дык... яна. Тады... такiя...\n- Тады пад час аддалення ад Салярыс сiстэма распадаецца, - закончыў Снаўт за мяне. - Мы не можам гэтага прадбачыць, але ж ты паставiў дослед. Ракета, якую ты запусцiў... па-ранейшаму круцiцца вакол планеты. У вольную хвiлiну я нават падлiчыў параметры яе руху. Можаш паляцець, выйсцi на арбiту, састыкавацца i паглядзець, што сталася з... пасажыркай...\n- Ты звар'яцеў! - выдыхнуў я.\n- Ты так лiчыш? Ну... а калi... вярнуць яе, тваю ракету? Гэта магчыма. Яна мае дыстанцыйнае кiраванне. Мы вернем ракету i...\n- I гэта табе не падабаецца? Ёсць яшчэ адзiн спосаб, вельмi просты. Нават не трэба вяртаць яе на Станцыю. Няхай сабе лётае. Мы проста звяжамся з ёю па радыё, калi яна жывая, то адгукнецца i...\n- Там ужо даўно скончыўся кiсларод! - з цяжкасцю выцiснуў я.\n- Мо яна абыходзiцца без кiслароду... Ну што, паспрабуем?\n- Снаўт... Снаўт...\n- Кельвiн... Кельвiн... - злосна перадражнiў ён мяне. - Божа, што ты за чалавек. Каго ты хочаш ашчаслiвiць? Уратаваць? Сябе? Яе? Якую? Гэтую цi тую? На абедзвюх не хопiць адвагi? Бачыш сам, да чаго гэта даводзiць. Апошнi раз кажу табе: тут сiтуацыя - па-за ўсялякай мараллю.\nРаптам я пачуў тое ж самае шамаценне, нiбыта нехта пазногцямi драпаў сцяну. Мяне агарнула абыякавасць: усё выглядала дробным, крыху смешным, малазначным, быццам у перавернутым бiноклi.\n- Ну добра, - сказаў я. - Што, па-твойму, я мушу зрабiць? Знiшчыць яе? На наступны дзень з'явiцца такая ж, хiба не так? I яшчэ раз? I так штодзённа? Да якога часу? Навошта? Што гэта мне дасць? А табе? Сарторыусу? Станцыi?\n- Пачакай, спачатку скажы ты. Ты паляцiш разам з ёй i, дапусцiм, убачыш сам, што з ёю адбудзецца. Праз некалькi хвiлiн перад табой з'явiцца...\n- Што? - з'едлiва спытаўся я. - Пачвара? Дэман? Што?\n- Не. Звычайная, сама звычайная агонiя. Хiба ты сапраўды паверыў у iх несмяротнасць? Кажу табе - яны гiнуць... Што ты будзеш рабiць тады? Вернешся... па новую?\n- Перастань!!! - гукнуў я, сцiскаючы кулакi.\nСнаўт, прымружыўшы вочы, пазiраў на мяне i паблажлiва ўсмiхаўся.\n- Ага, табе не падабаецца? Ведаеш, на тваiм месцы я не распачынаў бы гэтай гаворкi. Лепш займiся чым-небудзь iншым, напрыклад, пачнi лупцаваць дубцамi у знак адплаты - Акiян. Што ты хочаш? Значыць, так... - Снаўт хiтравата памахаў рукой i падняў вочы ўгору, на столь, нiбыта некага праводзiў позiркам, - тады ты станеш нягоднiкам? А хiба цяпер не нягоднiк? Усмiхаешся, калi хочацца плакаць, прытвараешся радасным i спакойным, калi гатовы валасы рваць, - i ты не нягоднiк? А што, калi тут нельга не быць нягоднiкам? Што тады? Закацiць iстэрыку перад Снаўтам, якi ва ўсiм вiнаваты, так? Акрамя ўсяго, ты яшчэ iдыёт, мой ты дарагi...\n- Ты гаворыш пра сябе, - сказаў я i апусцiў галаву, - я... кахаю яе.\n- Каго? Свае ўспамiны?\n- Не. Яе. Я расказаў табе, што яна спрабавала зрабiць. На такое пойдзе не кожны... жывы чалавек.\n- Ты ж сам прызнаешся, калi кажаш...\n- Не лавi мяне на слове.\n- Добра. Значыць, яна цябе кахае. А ты - хочаш кахаць. Гэта розныя рэчы.\n- Ты памыляешся.\n- Я шкадую, Кельвiн, але ты сам расказаў мне пра свае iнтымныя справы. Не кахаеш. Кахаеш. Яна згодна ахвяраваць сваiм жыццём. Ты таксама. Вельмi чуллiва, узвышана - усё што хочаш. Але тут гэта недарэчна. Недарэчна. Разумееш? Не, ты не хочаш зразумець. Сiлы, якiмi мы не кiруем, зацягнулi цябе ў вiр, а яна - частка яго. Фаза. Цыкл, што паўтараецца. Калi б яна была... калi б за табой ганялася пачвара, гатовая дзеля цябе на ўсё, ты пазбавiўся б ад яе без усялякiх ваганняў. Праўда?\n- А калi... калi... iменна таму яна непачвара? Гэта звязвае табе рукi? А мо трэба, каб твае рукi былi звязаныя?\n- Яшчэ адна гiпотэза. У бiблiятэках iх ужо мiльён. Досыць, Снаўт, яна... Я не хачу з табой пра гэта гаварыць.\n- Ну i не гавары. Ты ж сам пачаў. Але ты ўсё ж падумай, што ў рэшце рэшт яна толькi люстэрка, у якiм адбiваецца частка твайго мозга. Яна цудоўная таму, што цудоўнымi былi твае ўспамiны. Ты даў рэцэпт. Кругазварот памяцi!\n- Чаго ты хочаш? Каб я... каб я пазбавiўся ад яе? Я ўжо ў цябе пытаўся: навошта мне гэта рабiць? Ты не адказаў.\n- Адкажу зараз. Я не запрашаў цябе, не распачынаў гэтай гаворкi, не чапаў тваiх спраў. Я нiчога табе не загадваю, нiчога не забараняю, я не рабiў бы гэтага, каб нават мог. Ты, ты прыйшоў сюды i выклаў мне ўсё, ведаеш чаму? Не? Ты хочаш скiнуць з сябе ўсё. Скiнуць. Я добра ўяўляю, якое ў цябе становiшча, мой дарагi. Так, так! Не перапыняй мяне. Я нiчога табе не забараняю, але ты ты сам хочаш, каб я табе перашкодзiў. Калi б я стаў на тваiм шляху, мажлiва, ты расквасiў бы мне галаву - мне, звычайнаму чалавеку, такому ж, як i ты, i сам адчуваў бы сябе чалавекам. А так ты не можаш саўладаць i таму распачынаеш спрэчку са мной... дакладней, з самiм сабой! Ты яшчэ скажы, што не перажывеш, калi яна раптам знiкне... Добра, не кажы нiчога.\n- Ну, ведаеш! Я прыйшоў, каб расказаць табе, зусiм даверлiва, што я збiраюся разам з ёю пакiнуць Станцыю, - адбiваўся я, але мае словы прагучалi непераканаўча нават для мяне.\nСнаўт пацiснуў плячыма.\n- Зусiм верагодна, што ты мусiш стаяць на сваiм. Я сказаў табе гэта толькi таму, што ты занадта далёка зайшоў, а вярнуцца, сам разумееш... Прыходзь заўтра ранiцай а дзевятай да Сарторыуса, наверх... Прыйдзеш?\n- Да Сарторыуса? - здзiвiўся я. - Ён жа нiкога не пускае, ты казаў, што яму i пазванiць нельга.\n- Нейкiм чынам ён усё ўладкаваў. Мы гэтага не абмяркоўваем. Ты... у цябе зусiм iншае. Не мае значэння. Прыйдзеш ранкам?\n- Прыйду, - прамармытаў я.\nЯ пазiраў на Снаўта. Ён неяк ненатуральна трымаў левую руку за дзверцамi шафы. А калi ж дзверцы прачынiлiся? Вiдаць, даволi даўно, але я, узбуджаны непрыемнай для мяне размовай, не звярнуў увагi. Як дзiўна ўсё гэта выглядае... Быццам... ён нешта хаваў там. Альбо нехта трымаў яго за руку. Я аблiзаў губы.\n- Што такое, Снаўт?\n- Iдзi, - цiха i надзвычай спакойна прамовiў ён. - Iдзi.\nЯ выйшаў i зачынiў за сабой дзверы ў апошнiх промнях чырвонага марыва. Хэры сядзела на падлозе, крокаў за дзесяць ад мяне, ля самай сцяны. Калi заўважыла мяне, усхапiлася.\n- Глядзi! - прамовiла яна, вочы ў яе блiшчалi. - Атрымалася, Крыс. Я такая шчаслiвая. Магчыма... магчыма, усё будзе лепей i лепей...\n- Вядома, - абыякава адказаў я.\nМы вярталiся назад, а я ўсё ламаў галаву над гэтай iдыёцкай шафай. Хаваў жа, хаваў жа ён там?.. А ўся наша размова?.. Шчокi мае пачалi гарэць, я мiжволi пацёр iх. Божа, што за шаленства. I да чаго мы, уласна, прыйшлi? Да нiчога? Праўда, заўтра ранiцай...\nI раптам мяне апанаваў страх, амаль такi ж, як i ноччу. Мая энцэфалаграма. Поўны запiс усёй дзейнасцi мозга, перакладзены ў хiстаннi пучка прамянёў, будзе дасланы ўнiз. У глыбiню гэтай неабдымнай, бязмежнай пачвары. Як сказаў Снаўт: "Ты не перажывеш, калi раптам ён знiкне..." Энцэфалаграма - гэта поўны запiс. У тым лiку i неўсвядомленых працэсаў. А калi я хачу, каб ён знiк, загiнуў? Хiба ж спалохаўся б я, калi б яна засталася жывая пасля свае страшнае спробы? Цi можна адказваць за сваю падсвядомасць? Калi не адказваю за яе я, тады хто?.. Што за iдыёцтва! На якое лiха згадзiўся я, каб мой, менавiта мой... Я магу, вядома, азнаёмiцца з запiсам, але ж я яго не расшыфрую. Нiхто не здолее яго расшыфраваць. Толькi спецыялiсты ў агульных рысах могуць сказаць, пра што думаў паддоследны, цi рашаў ён, напрыклад, матэматычныя задачы, але даведацца якiя, яны не могуць. Яны сцвярджаюць, што гэта немажлiва, бо энцэфалаграма адлюстроўвае мноства працэсаў, якiя адбываюцца адначасова, i толькi некаторыя з iх маюць псiхалагiчную "падкладку"... А падсвядомыя... Пра iх i гаварыць нiхто не хоча, i дзе ўжо тут расшыфроўваць нечыя ўспамiны, тое, што жыве ў памяцi, альбо тое, што пастаралiся забыцца... Але чаму мне так страшна? Яшчэ ж ранкам я сам казаў Хэры, што эксперымент нiчога не дасць. Калi нашы нейрафiзiёлагi не здольны расшыфраваць запiс, то як жа разбярэцца ў iм абсалютна чужы чорны вадкi гiгант?..\nАле ж пранiк ён у мяне, хоць i невядома як, перакапаў усю маю памяць i знайшоў у ёй сама балючы атам! Хiба магу я ў гэтым сумнявацца. Без чужой дапамогi, без усялякай "перадачы прамянёвай энергii" ён залез праз падвойную герметычную абшыўку, праз цяжкую шкарлупiну на Станцыю; унутры яе знайшоў маё цела i пайшоў са здабычай...\n- Крыс?.. - цiха прамовiла Хэры.\nЯ стаяў ля iлюмiнатара, уперыўшы невiдушчы позiрк у густы змрок. Лёгкая, пяшчотная на гэтай геаграфiчнай шырынi пялёнка захiнала зоркi. Суцэльны, хоць i тонкi, слой воблакаў стаяў вельмi высока, з глыбiнi, з-за гарызонту сонца афарбоўвала яго ледзь прыкметным срабрыста-ружовым ззяннем.\nКалi яна знiкне, значыць, я гэтага хацеў. Значыць, я забiў яе. Не пайсцi туды? Яны не могуць мяне прымусiць. Але што я iм скажу? Пра гэта - не. Не магу. Так, трэба прытварацца, трэба хлусiць заўсёды i ва ўсiм. I ўсё таму, што ўва мне, вiдаць, хаваюцца думкi, планы, спадзяваннi - жорсткiя, цудоўныя, бязлiтасныя, а я нiчога пра iх не ведаю. Чалавек рушыў насустрач iншым сусветам, новым цывiлiзацыям, не спазнаўшы дарэшты сваёй душы: яе завулкаў, тупiкоў, бяздонных калодзежаў, забарыкадаваных цёмных дзвярэй. Выдаць iм Хэры... ад сораму? Выдаць толькi таму, што ў мяне не хапае адвагi?\n- Крыс... - яшчэ цiшэй прашаптала Хэры.\nЯ хутчэй адчуў, чым пачуў, як яна бясшумна падышла да мяне, але зрабiў выгляд, што не заўважаю яе. Я хацеў пабыць адзiн, я вельмi хацеў гэтага. Я нi на што яшчэ не адважыўся, нi на што. Я стаяў нерухома, пазiраючы на цёмнае неба, на зоркi, якiя былi толькi прывiдным ценем зямных зорак. Думкi, што апаноўвалi мяне, знiклi, моўчкi расла мёртвая абыякавасць, упэўненасць, што там, у недасяжнай глыбiнi, я ўжо зрабiў выбар i толькi прытвараюся, быццам нiчога не адбылося. Я не меў сiлы нават грэбаваць сабой.\n- Крыс, ты з-за эксперымента?\nЯ скурчыўся ад яе голасу. Ужо колькi гадзiн я не спаў: углядаўся ў цемру, быў самотны, бо не чуў нават дыхання Хэры, i ў заблытаным лабiрынце начных разваг, нерэальных, напаўсвядомых, нават забыўся пра яе, усё набывала новы сэнс, новае вымярэнне.\n- Што... адкуль ты ведаеш, што я не сплю?.. - спытаўся я, i ў маiм голасе чуўся страх.\n- Я заўважыла па тваiм дыханнi, - адказала Хэры, нiбыта просячы прабачэння. - Я не хацела табе перашкаджаць... Калi не можаш, не кажы...\n- Магу... Так, з-за эксперымента. Ты адгадала.\n- Што яны чакаюць ад эксперымента?\n- Самi не ведаюць. Але нешта чакаюць. Гэтую аперацыю варта назваць не "Думка", а "Роспач". Зараз патрэбен чалавек, у якога хапiла б смеласцi ўзяць на сябе адказнасць за рашэнне. Але гэткi вiд смеласцi большасць прымае за звычайную баязлiвасць, бо падобнае рашэнне - адступленне, разумееш, адмова, уцёкi, нявартыя чалавека. Можна падумаць, што боўтацца i гразнуць, тануць у тым, чаго не разумееш i нiколi не зразумееш, - годна для чалавека.\nЯ змоўк. Але не паспеў супакоiцца, як мяне ахапiў новы прылiў злосцi.\n- Вядома, усюды знойдуцца тыпы практычнага складу. Яны гавораць, што калi не ўдасца наладзiць кантакт, то, вывучаючы плазму - усе гэтыя вар'яцкiя жывыя гарады, што вытыркаюцца на суткi, каб затым знiкнуць, мы хоць бы адкрыем таямнiцу матэрыi. Нiбыта невядома, што ўсё гэта самападман; мы проста шпацыруем па бiблiятэцы, запоўненай кнiгамi на незразумелай мове, i пазiраем на каляровыя вокладкi... Вось i ўсё!\n- А такiх планет больш няма?\n- Невядома. Магчыма, ёсць. Мы ведаем толькi адну. Ва ўсякiм разе, такiя планеты сустракаюцца вельмi рэдка, не тое што Зямля. Мы банальныя, мы трава Сусвету - i ганарымся нашай банальнасцю, тым, што яна так распаўсюджана; мы думалi - усё можна падагнаць пад нашу банальнасць. З такой схемай мы смела i радасна рушылi ў шлях-дарогу - у iншыя сусветы! Падумаеш - iншыя сусветы! Асвоiм iх альбо яны нас асвояць! Нiчога iншага не было ў нашых няшчасных галовах. Але досыць пра гэта. Не варта.\nЯ ўстаў, вобмацкам знайшоў аптэчку, узяў пляскаты слоiчак са снатворным.\n- Я буду спаць, каханая, - прамовiў я i павярнуўся; недзе высока ў цемры гуў вентылятар. - Мне трэба паспаць. Iнакш... сам не ведаю...\nЯ сеў на ложак. Хэры дакранулася да маёй рукi. Я абняў яе, нябачную, i трымаў, не кратаючыся, да той пары, пакуль сон не змарыў мяне.\nРанiцай, калi я прачнуўся, адчуў сябе бадзёра, эксперымент здаўся мне такiм нязначным; як мог я так хвалявацца з-за яго?! Мяне мала турбавала i тое, што Хэры пойдзе разам са мной у лабараторыю. Яе намаганнi вытрымаць нават маю кароткачасовую адсутнасць былi марныя, i я адмовiўся ад далейшых спроб, хоць яна настойвала (нават прапаноўвала мне зачынiць яе дзе-небудзь). Я параiў ёй узяць з сабой кнiжку.\nСама працэдура мяне цiкавiла менш, чым тое, што я ўбачу ў лабараторыi. У бела-блакiтнай зале не было нiчога асаблiвага - не хапала толькi сякiх-такiх прадметаў на стэлажах i ў шафах (у некаторых з iх шкло было разбiта, а дзверцы дзе-нiдзе патрэскалiся - вiдаць, нядаўна тут адбывалася барацьба, i яе сляды хоць i паспешна, але старанна лiквiдаваны). Снаўт вазiўся з апаратурай, трымаўся, як заўсёды, карэктна, ён не здзiвiўся з'яўленню Хэры i пакланiўся ёй здалёку. Калi Снаўт працiраў мае вiскi i лоб фiзiялагiчным растворам, з'явiўся Сарторыус. Ён выйшаў з цёмнага пакоя праз невялiкiя дзверы. На iм быў белы халат i чорны антырадыяцыйны фартух амаль да костачак. Дзелавы, энергiчны Сарторыус павiтаўся са мной, нiбы мы былi супрацоўнiкамi буйнога зямнога iнстытута i рассталiся лiтаральна ўчора. Я толькi цяпер заўважыў, што нежыццёвым выраз яго твару рабiлi кантактныя лiнзы, якiмi ён карыстаўся замест акуляраў. Скрыжаваўшы рукi на грудзях, ён сачыў, як Снаўт прыбiнтоўвае электроды, узводзячы на маёй галаве штосьцi накшталт чалмы. Сарторыус некалькi разоў абвёў позiркам усю залу; Хэры ён нiбыта не заўважыў. Яна сядзела скурчыўшыся, бедная, на невялiкай табурэтцы ля сцяны i рабiла выгляд, што чытае кнiгу. Калi Снаўт адышоў ад майго крэсла, я павярнуў галаву ў цяжкiм шлеме з металу i правадоў, каб убачыць, як ён будзе ўключаць апаратуру, але нечакана Сарторыус падняў руку i ўрачыста прамовiў:\n- Доктар Кельвiн! Прашу хвiлiнку ўвагi! Я не хачу вам навязваць сваё меркаванне, бо гэта не прывядзе да мэты, але вы не павiнны думаць пра сябе, пра мяне, пра калегу Снаўта, наогул нi пра кога, павiнны выключыць выпадковыя iндывiдуальнасцi, пэўныя асобы i засяродзiцца на нашай агульнай справе. Зямля i Салярыс; пакаленнi даследнiкаў, якiя складалi адно цэлае, хоць кожны чалавек мае свой пачатак i свой канец; наша паслядоўнасць у iмкненнi наладзiць iнтэлектуальны кантакт; гiстарычны шлях, што прайшло чалавецтва; упэўненасць у яго далейшым развiццi; гатоўнасць да любых ахвяр i цяжкасцей; гатоўнасць падпарадкаваць нашай Мiсii любыя асабiстыя пачуццi - вось тэмы, якiя павiнны цалкам запоўнiць вашу свядомасць. Ход асацыяцый, праўда, не залежыць ад вашай волi, але ваша прысутнасць усё-такi дапаможа нам у эксперыменце. Калi ў вас не будзе ўпэўненасцi, што вы справiлiся з заданнем, прашу паведамiць нам, а калега Снаўт паўторыць запiс. Мы маем час...\nАпошнiя словы ён прамовiў з абыякавай усмешкай, усё гэтак жа холадна. Мне было непрыемна ад яго напышлiвых, траскучых фраз. На шчасце, Снаўт перапынiў працяглую паўзу.\n- Крыс, можна? - спытаў ён, абапёршыся на высокi пульт электраэнцэфалографа i крыху фамiльярна нагнуўшыся да мяне.\nЯ быў удзячны яму за тое, што ён назваў маё iмя.\n- Можна, - адказаў я, заплюшчваючы вочы.\nХваляванне, якое ахапiла мяне, калi Снаўт, замацаваўшы электроды, узяўся за рубiльнiк, цяпер знiкла; праз вейкi я ўбачыў ружовае святло кантрольных лямпачак на чорнай панелi апарата. Вiльготныя i непрыемна халодныя металiчныя электроды, якiя, нiбы манеты, абляпiлi маю галаву, сталi цяплейшымi. Мне здавалася, што я - шэрая, неасветленая арэна. Натоўп нябачных гледачоў амфiтэатрам акружаў пустэчу i маўчанне, у якiм знiкла мая iранiчная пагарда да Сарторыуса i да Мiсii. Напружанне ўнутраных назiральнiкаў, якiя iмкнулiся сыграць iмправiзаваную ролю, спадала. "Хэры?" - у думках, правяраючы сябе, з неверагодным страхам вымавiў я гэтае iмя, гатовы адразу ж адступiць. Але мая насцярожаная сляпая аўдыторыя не пратэставала. Нейкае iмгненне я быў сама пяшчота, шчыры смутак, быў гатовы да цярпення i бясконцых ахвяраў: Хэры, без абрысаў, без формы, без твару, запоўнiла мяне. I хутка яе невыразная адчайная пяшчота саступiла вобразу Гiзэ. Бацька салярыстыкi i салярыстаў з'явiўся ў шэрай цемры ў сваёй прафесарскай велiчы, я думаў не пра гразевы выбух, не пра смуродлiвую бездань, якая праглынула яго залатыя акуляры i выпеставаныя сiвыя вусы, я бачыў толькi гравюру на тытульнай старонцы манаграфii - густа заштрыхаваны фон, на якiм яго галава здавалася ў арэоле; яго твар не рысамi, а выявай добрапрыстойнасцi, старамоднай разважлiвасцi нагадваў твар майго бацькi, i ў рэшце рэшт я нават не ведаў, хто з iх пазiрае на мяне. У абодвух не было магiлы - у наш час гэта здараецца так часта, што не выклiкае асаблiвага хвалявання.\nКарцiна знiкла, i на нейкi час (не ведаю, на якi) я забыўся пра Станцыю, пра эксперымент, пра Хэры, пра чорны Акiян - пра ўсё; у мяне ўспыхнула ўпэўненасць, што гэтыя двое - ужо не iснуючыя, бясконца маленькiя, якiя зрабiлiся тленам - саўладалi з усiм, што выпала на iх долю... Адкрыццё супакоiла мяне, i безаблiчны нямы натоўп вакол шэрай арэны, якi чакаў майго паражэння, растварыўся. У тое ж iмгненне нешта двойчы пстрыкнула - выключылi апаратуру. Штучнае святло асляпiла, я зажмурыўся. Сарторыус дапытлiва пазiраў на мяне, стоячы ў ранейшай паставе; Снаўт, павярнуўшыся да яго спiнай, мiтусiўся ля апарата, знарок шлэпаючы тапачкамi, якiя звальвалiся з ног.\n- Як вы лiчыце, доктар Кельвiн, цi атрымалася? - пачуўся гугнявы, непрыемны голас Сарторыуса.\n- Думаю, што так, - адказаў я.\nМой перакананы, рэзкi тон на iмгненне збiў важнасць Сарторыуса.\n- Добра, - мармытнуў ён i азiрнуўся, не ведаючы, чым яшчэ заняцца.\nСнаўт падышоў да мяне i пачаў здымаць бiнт.\nЯ ўстаў i прайшоў па зале, а тым часам Сарторыус, якi знiк у цёмным пакоi, вярнуўся з праяўленай i высушанай плёнкай. На дзесяцi метрах стужкi былi вiдаць дрыготкiя зубчастыя лiнii, падобныя на белую плесню або на павуцiнку на чорным слiзкiм цэлулоiдзе.\nЯ быў вольны, але iсцi адсюль не хацелася. Снаўт i Сарторыус уставiлi ў аксiдную галоўку мадулятара плёнку, канец якой насуплены i недаверлiвы Сарторыус прагледзеў яшчэ раз, нiбыта спрабуючы расшыфраваць сэнс трапяткiх лiнiй.\nЗараз эксперымент iшоў за межамi лабараторыi. Сарторыус i Снаўт стаялi кожны ля свайго пульта i займалiся апаратурай. Слаба загулi трансфарматары, а затым толькi агеньчыкi на вертыкальных зашклёных трубках iндыкатараў пабеглi ўнiз, паказваючы, што вялiкi тубус рэнтгенаўскай устаноўкi апускаецца па стромкай шахце i павiнен спынiцца ў яе гарлавiне. У гэты час агеньчыкi застылi на сама нiжнiх дзяленнях шкалы. Снаўт пачаў павялiчваць напружанне, пакуль стрэлкi, а дакладней, белыя палосы, што замянiлi iх, не зрабiлi паварот управа. Ледзь чутна гуло напружанне, нiчога тут не адбывалася, бабiны з плёнкай нябачна круцiлiся пад накрыўкай, - лiчыльнiк метражу цiхенька тахкаў, нiбыта гадзiннiк.\nХэры пазiрала паўзверх кнiгi то на мяне, то на Снаўта i Сарторыуса. Я падышоў да яе. Яна павярнулася да мяне. Эксперымент скончыўся, Сарторыус паволi наблiзiўся да вялiкай конусападобнай галоўкi апарата.\n- Пайшлi?.. - аднымi губамi спыталася Хэры.\nЯ кiўнуў. Хэры ўстала. Нi з кiм не развiтваючыся - на мой погляд гэта было недарэчна, - я прайшоў мiма Сарторыуса.\nНадзiва прыгожы захад асвятляў iлюмiнатары верхняга калiдора. Гэта быў не звыклы, змрачнаваты, крывава-чырвоны захад - зараз ён пералiваўся ўсiмi адценнямi ружовага колеру, прыглушанага смугой, абсыпанага сярэбраным пылам. Здавалася, што цяжкая, лянiвая, ледзьве рухомая чарната бясконцай раўнiны Акiяна адказвала на далiкатнае ззянне бура-фiялетавым мяккiм водблiскам. Толькi ў самым зенiце неба заставалася надзiва рыжым.\nЯ затрымаўся ў нiжнiм калiдоры. Я баяўся нават падумаць, што мы зноў будзем зняволеныя ў сваёй кабiне, як у турме, адзiн на адзiн з Акiянам.\n- Хэры, - сказаў я, - ведаеш... я схадзiў бы ў бiблiятэку... Ты не супраць?\n- Добра, я пашукаю што-небудзь пачытаць, - адказала яна з напускной жвавасцю.\nЯ адчуваў, што ад учарашняга дня мiж намi ўтварылася нейкая трэшчына i што трэба праявiць хоць крыху чуласцi, але не мог пераадолець абыякавасцi. Нават не ўяўляю, што магло б вывесцi мяне з гэтай апатыi. Мы вярталiся па калiдоры, затым па схiле спусцiлiся ў маленькi тамбур з трыма дзвярыма, памiж iмi за шклом раслi вазоны.\nСярэднiя дзверы, што вялi ў бiблiятэку, былi з абодвух бакоў абабiты шурпатай штучнай скурай; адчыняючы iх, я кожны раз стараўся не зачапiць яе. У вялiкай круглай зале з бледна-срабрыстай столлю, з сiмвалiчнымi выявамi сонечнага дыска было крыху халадней.\nЯ дакрануўся рукой да збору класiчных прац па салярыстыцы i ўжо хацеў дастаць першы том Гiзэ, той, з гравюрай на франтыспiсе, якую прыкрывала папяросная папера, але раптам убачыў не заўважаны раней тоўсты, восьмага фармату том Гравiнскага.\nЯ ўсеўся ў крэсла. Было цiха. За крок ад мяне Хэры гартала нейкую кнiжку, я чуў шамаценне старонак. Даведнiк Гравiнскага, якi студэнты звычайна выкарыстоўвалi як звычайную "шпаргалку", уяўляў зборнiк усiх салярыстычных гiпотэз, размешчаных па алфавiце: ад "Абiялагiчнай" да "Ядзернай". Кампiлятар Гравiнскi, якi нiколi нават не бачыў Салярыс, капаўся ва ўсiх манаграфiях, пратаколах экспедыцый, у даўнiх запiсах i данясеннях, нават уважлiва вывучыў вытрымкi з прац планетолагаў, якiя займалiся iншымi сусветамi. Ён склаў каталог з фармулёўкамi, такiмi кароткiмi, што iхняя лапiдарнасць часам пераходзiла ў трывiяльнасць, бо губляўся тонкi, складаны ход думкi даследнiкаў. Зрэшты, праца, задуманая як энцыклапедычная, аказалася проста кур'ёзам. Том выйшаў дваццаць гадоў таму, i за гэты час з'явiўся цэлы стос новых гiпотэз, якiя не ўвайшлi нi ў адну кнiгу. Я праглядаў алфавiтны паказальнiк аўтараў, нiбыта спiс загiнуўшых, - большасць памерлi ўжо, а сярод жывых бадай нiхто ўжо не працаваў у салярыстыцы. Такое багацце думак стварала iлюзiю, што хоць нейкая гiпотэза можа быць слушнай, немагчыма было ўявiць, што рэчаiснасць не адпавядае мiрыядам меркаванняў, выкладзеных тут. У сваёй прадмове Гравiнскi падзялiў на перыяды вядомыя яму шэсцьдзесят гадоў салярыстыкi. Пад час першага, пачатковага перыяду даследавання планеты Салярыс нiхто, уласна, не вылучаў гiпотэз. Тады iнтуiтыўна, як падказваў "здаровы сэнс", лiчылася, што Акiян - мёртвы хiмiчны кангламерат, пачварная глыба, сцюдзянiстая маса, якая абмывае планету i стварае дзiўныя ўтварэннi дзякуючы сваёй квазiвулканiчнай дзейнасцi. Акрамя таго, спантанны аўтаматызм працэсаў стабiлiзуе непастаянную арбiту планеты, накшталт таго, як маятнiк захоўвае нязменнай плоскасць свайго руху. Праўда, праз тры гады Машанон выказаў меркаванне, што "сцюдзянiстая машына" па сваёй прыродзе нагадвае штосьцi жывое. Але Гравiнскi датаваў перыяд бiялагiчных гiпотэз дзевяццю гадамi пазней, калi большасць вучоных стала падзяляць думку Машанона. Наступныя гады вылучылi новыя тэорыi жывога Акiяна, надта складаныя, дэталёва распрацаваныя, падмацаваныя бiяматэматычным аналiзам. Трэцi перыяд быў часам распаду адзiнага фронту вучоных.


25 ліпень 2018, 13:37\nНашая каляжанка і добрая сяброўка, «зорны» расейскі дыетоляг Маргарыта Каралёва парадаксальна, але трапна кажа, што каб схуднець трэба... есьці.\nМенавіта таму апошнім часам у моду ўвайшла так званая кетадыета, якая выклікае шмат пытаньняў як у лекарскай аўдыторыі, гэтак і сярод простых пацыентаў.\nСама назва кетадыеты не зьяўляецца новай, яна ўпершыню была прапанавана больш за 40 гадоў таму амэрыканскім кардыёлягам Робэртам Аткінсам, які сам пакутваў на залішнюю вагу. Але ў той час гэтая дыета не называлася такім адмысловым тэрмінам.\nСутнасьць кетадыеты палягае ў тым, што чалавек павінен рэзка абмежаваць паступленьне вугляводаў і перайсьці на спажываньне той ежы, якая багата на бялкі — мяса, яйкі, сасіскі, сыр.\nЯк кетадыета працуе\nШто адбываецца ў такім выпадку? Клеткі арганізму бяруць энэргію для сваёй дзейнасьці ад вугляводаў, гэта значыць ад цукру, які ўваходзіць у склад прадуктаў пераважна зь лёгка спажывальнымі вугляводамі — бульбы, локшыны, здобы.\nКалі гэтыя прадукты абмяжоўваць, то ў арганізм будзе трапляць недастатковая колькасьць вугляводаў, і клеткам трэба будзе шукаць іншыя крыніцы энэргіі для сваёй дзейнасьці. Вось тады такой крыніцай і стануць так званыя кетонавыя целы, якія ў вялікай колькасьці пачнуць выпрацоўвацца пры паступленьні прадуктаў, багатых на бялок.\nГэта прывядзе да таго, што, з аднаго боку, чалавек добра і якасна харчуецца за кошт бялковай ежы і ня мае пачуцьця голаду, а зь іншага, абмяжоўвае вугляводы, што якраз і прывядзе да зьніжэньня вагі.\nНаколькі кетадыета здаровая\nУ апошнія гады даказана, што кетадыета можа садзейнічаць зьніжэньню колькасьці і інтэнсіўнасьці эпілептычных прыпадкаў у дзяцей, прычым на ўзроўні са спэцыфічнымі супрацьсутаргавымі лекамі.\nУ практыцы «дарослай» мэдыцыны падобных дадзеных няма, гэтак жа як і наконт прафіляктычных магчымасьцяў кетадыеты адносна хваробы Альцгаймэра і Паркінсана. Цяпер у гэтым кірунку праводзяцца буйныя навуковыя дасьледаваньні.\nТаксама лекары маюць зьвесткі пра магчымасьць прафіляктыкі раку галаўнога мозгу пры дапамозе кетадыеты. У невялікіх дасьледаваньнях даказана, што кетадыета можа спрыяць зьніжэньню ўзроўню цукру крыві ў пацыентаў з цукровым дыябэтам, а таксама спачатку павышэньню, а потым зьніжэньню ўзроўню халестэрыну.\nАле зьвесткі наконт халестэрыну пакуль зьяўляецца спрэчнымі і патрабуюць дадатковага пацьвярджэньня.\nШто мае быць мэтай дыеты\nВажна падкрэсьліць, што любая дыета павінна ставіць на першы плян не пахудзеньне, але фармаваньне здаровага стэрэатыпу харчаваньня — гэта значыць ужываньне тых прадуктаў, якія, згодна з сучасным навуковымі дадзенымі, садзейнічаюць прафіляктыцы сардэчна-судзінных, анкалягічных хваробаў, паляпшаюць сон, а таксама трымаюць нармальную вагу цела.\nВось якраз кетадыета да падобных прафіляктычных умяшаньняў не адносіцца.\nЗадаволенасьць жыцьцём і добрае здароўе дасягаюцца з выкарыстаньнем розных прадуктаў без перагібу ў нейкі адзін бок. Не забывайце есьці рознакаляровую садавіну і гародніну, арэхі, семкі сланечніку, расьлінны алей, часам, пры магчымасьці, рыбу, няхай і ў выглядзе кансэрваў ва ўласным соку, і, вядома, мясныя прадукты, у тым ліку мяса птушкі.\nРазумнае харчаваньне рознымі прадуктамі ў спалучэньні з фізычна актыўным жыцьцём — адзіны на сёньня даказаны шлях да здароўя.


Осиповичский завод автомобильных агрегатов: прошлое, настоящее и будущее | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nДа 150-годдзя Асіповічаў\nОсиповичский завод автомобильных агрегатов: прошлое, настоящее и будущее\nФота Ніны Царык: Слесар механазборачных работ Мікалай Бяляўскі\nСёлета мы адзначаем круглую дату — 150-ты дзень нараджэння Асіповічаў. З гэтай нагоды раёнка пачынае цыкл публікацый, у якіх плануецца ўзгадаць былое, свежым вокам убачыць сённяшняе і крышку зачапіць будучыню роднага горада.\nІ пачнём, як кажуць, з падмурка — у эканамічным сэнсе гэтага слова. Дакладней, з расповеду аб справах ААТ “АЗАА” — самага буйнога суб’екта гаспадарання рэгіёна, чый уплыў на сацыяльна-эканамічнае развіццё нашай малой радзімы прызнаны наданнем яму афіцыйнага статуса горадаўтвараючага прадпрыемства.\nЯк справы, аўтаагрэгатчыкі?\nСёння АЗАА ўяўляе мнагапрофільны вытворчы комплекс, ключавыя цэхі якога выпускаюць профільную прадукцыю і ўдзельнічаюць ва ўнутрызавадской кааперацыі. Працуе гэты “вытворчы аркестр” зладжана, хаця цэхавая спецыфіка, канечне, прысутнічае.\nЗ яго, уласна кажучы, і пачалося развіццё машынабудавання ў Асіповічах. МЗЦ-5 на пасёлку Савецкім — гэта свайго роду гарадская легенда.\nУ мінулым годзе цэх працаваў з упэўненай рэнтабельнасцю продажу — 10,9%, выпусціў прадукцыі на суму больш за 21 мільён рублёў. Да таго ж калектыў тут на піку інтэлектуальных і фізічных магчымасцей: узрост большасці работнікаў МЗЦ — ад 30 да 40 гадоў. Сярод лепшых механазборшчыкаў інжынер-тэхнолаг Марыя Леферд, аператар ЭВМ Ірына Траленка, слесар Мікалай Бяляўскі, машыніст вакуум-фармовачнай устаноўкі Аляксандр Пацёмкін.\nДы і тэхнічны патэнцыял патрэбам часу адпавядае. Праведзеная пэўны час назад мадэрнізацыя вытворчага абсталявання (у тым ліку набыццё двух рабатызаваных комплексаў) значна зменшыла долю ручной працы на шэрагу адказных аперацый, дазваляе эканоміць матэрыялы і выпускаць канкурэнтаздольную прадукцыю.\nНаменклатура вырабаў МЗЦ шырокая: тут выпускаюцца дэталі інтэр’ераў кабін грузавых машын і салонаў аўтобусаў, сядзенні для пасажыраў і вадзіцеляў, спальныя месцы для кабін аўтапаяздоў. Апошняй справай, дарэчы, займаецца швейны ўчастак.\nНа ўчастку шматслойных абівак вырабляюцца інтэр’ер задняй часткі кабіны, яе столі і бакавіны.\nЗ эластычнага пенаполіўрэтану робяць мяккія элементы сядзенняў і спальных месцаў, шумаізаляцыю маторных адсекаў.\nПаўжорсткі пенаполіўрэтан прымяняецца для вырабу панэляў прыбораў, дэталяў унутранай аддзелкі кабін грузавікоў і самаходных сельгасмашын.\nІнтэгральны пенаполіўрэтан — гэта рулявыя колы, падлакотнікі, рукаяткі, падушкі.\nНу а запатрабаванасць АБС-пластыку такая, што без яго МАЗ не мог бы выпускаць ні аўтобусы, ні тралейбусы, ні электробусы.\nЦэх шклапластыкавых кабін\nЦШК працуе з вельмі рознымі матэрыяламі: класічным шклапластыкам, які ўтвараецца пры ўжыванні поліэфірных смол, і яго сучасным аналагам з дыцыклапентадыенавых смол, які звычайна называюць “тылен” ці “метон”. Гэтыя матэрыялы выдзяляюцца шэрагам актуальных уласцівасцей. Яны больш устойлівыя да паверхневых механічных пашкоджанняў і хімічнай карозіі, таму ідэальна падыходзяць для вырабу вонкавых элементаў кузаваў і кабін камерцыйнай аўтатэхнікі, для якой “імідж мае значэнне”.\nА вось кабіны вайсковых спецмашын, якія робяцца па заказах Узброеных Сіл Беларусі і Расіі, застаюцца шклапластыкавымі. Вайскоўцаў “класіка” задавальняе па ўсіх параметрах.\nЦэх пастаўляе прадукцыю айчынным машынабудаўнічым прадпрыемствам ААТ “МАЗ”: “МЗКТ”, “Магілёўтрансмаш”, “Гомсельмаш” , “ Белкамунмаш” і су-працоўнічае з расійскім холдынгам “Група ГАЗ”. Апошні атрымлівае з Асіповічаў шэраг кузаўных элементаў для сваёй апошняй распрацоўкі — мікрааўтобуса “ГАЗэль-NEXT”.\nНа жаль, рэнтабельнасць выпуску прадукцыі зараз зусім невялікая — 1,9%, аднак работнікі цэха, сярод якіх трэба персанальна ўзгадаць Таццяну Ерашэвіч, Ларысу Аляшкевіч, Анатоля Шуця, Андрэя Ластавога, Жанну Панькову, Алену Шумілаву, глядзяць у будучыню з надзеяй. Тэмпы росту вытворчасці за мінулы год склалі 122,3%, так што попыт паступова ажывае.\nНягледзячы на шырокую наменклатуру вырабаў — іх болей за 1 000 — і выкарыстанне 13 відаў сыравіны, цэх пластмас можна лічыць безадходнай вытворчасцю. Тут дасканала наладжаны працэс збору і перапрацоўкі адыходаў, якіх пры фармаванні пластыкаў утвараецца даволі многа. Эканомія атрымліваецца істотная, а гэта — зніжэнне сабекошту прадукцыі, што станоўча ўплывае на яе канкурэнтаздольнасць, рэнтабельнасць (яна летась дасягнула 15%). І што, бадай, самае важнае — спрыяе атрыманню новых заказаў.\nДа канца сакавіка 2022 года ААТ “МАЗ” павінна адгрузіць расійскім заказчыкам 800 аўтобусаў сярэдняга класа МАЗ-206, які найлепшым чынам зарэкамендаваў сябе пры эксплуатацыі на прыгарадных маршрутах.\nМадэль выпускаецца даўно, з 2006 года, аднак пастаянна ўдасканальваецца. Унёсак ЦП у гэтую справу — асваенне выпуску каля 15 новых дэталей.\nДы і айчынныя грузавікі эвалюцыянуюць без перапынку. “Рэха” ў маштабах цэха пластмас АЗАА — 20 мадэрнізаваных вырабаў.\nМагутнасці цэха загружаны максімальна, партфель заказаў на бягучы год сфарміраваны. Можна працаваць рытмічна, засяроджваючы намаганні на вырашэнні канкрэтных вытворчых пытанняў.\nНачальнік цэха пластмас Максім Кузьміч кіраўнік малады, аднак, абапіраючыся на зладжаную каманду прафесіяналаў, спраўляецца добра. Сярод тых, чый уклад у агульную справу быў летась самы важкі, старшы майстар і майстар энергаўчастка Максім Капітула ды Віктар Якаўлеў, слесары Максім Казакоў, Дзяніс Рамнёў.\nВырабляюць тут штампаваныя дэталі, якія патрэбны для камплектацыі разнастайных зборачных вузлоў. Дэталі самыя розныя па памерах, складанасці і прызначэнні.\nТак званыя закладныя вырабы ідуць у іншыя цэхі завода. Каркасы пад заліўку тэрмапластаў патрэбны цэху пластмас; рулявых колаў, сядзенняў пасажыраў і вадзіцеляў, спальных месцаў вадзіцеляў — механазборачнаму цэху.\nА вось апорныя прыстасаванні грузападымальнасцю 20 тон адразу ідуць на “Магілёўтрансмаш”, дзе імі камплектуюцца аўтапрычэпы.\nЯшчэ цэх выпускае рыштунак для баскетбольных пляцовак, за-кладныя вырабы для выпуску спартыўных прагулачных лодак і катамаранаў.\nСярод лепшых работнікаў інжынер-тэхнолаг Наталля Якаўлева, тэхнікі-тэхнолагі Ларыса Князева і Антаніна Вярыга, дыспетчар Таццяна Субцэльная, наладчыкі Яўгеній Збанок, Алег Крыловіч, Аляксандр Кубар, электразвар-шчык Павел Гулік, намеснік начальніка цэха Віталь Скіндэр. Яго бацька Віктар Скіндэр больш за 30 гадоў працаваў на АЗАА ва-дзіцелем. Працоўныя дынастыі на буйных прадпрыемствах не рэдкасць. У шэрагах аўтаагрэгатчыкаў такіх 103, а ў ПЗЦ — 10.\nФота Ніны Царык: Наладчык станкоў Аляксандр Кубар\nЦэх алюмініевага ліцця\n“Ліцейка” АЗАА доўгі час была флагманам айчыннай каляровай металургіі, аднак сёння становішча ЦАЛа даволі нетыповае, таму што сукупны ўзровень майстэрства калектыву значна перавышае магчымасці абсталявання, на якім даводзіцца працаваць.\nКанечне, такі дысбаланс нікому не выгадны, і аб неабходнасці вярнуць цэху яго лідарскія пазіцыі задумваюцца даўно. Прычым не толькі на заводзе, але і на ўзроўні Міністэрства прамысловасці.\nАднак справа гэта вельмі дарагая, ды і іншыя стрымліваючыя абставіны ёсць. Нават пры існуючых і, шчыра кажучы, незайздросных паказчыках сабекошту ЦАЛ усё роўна выдае прадукцыю, якая востра неабходна айчынным вы-творцам аўтатэхнікі. Гадавы аб’ём выпускаемай тут прадукцыі на працягу апошніх гадоў стабільна трымаецца на ўзроўні 50-55 тон у месяц, і раптоўна спыніць гэты “паток” немагчыма.\nДы і прагназаваць дынаміку попыту на вырабы з алюмініевых сплаваў — справа няўдзячная. За апошнюю чвэрць стагоддзя назіраліся і раптоўна рэзкія спады, пры якіх ЦАЛ заставаўся амаль без справы, і не менш імклівыя ўзлёты, калі нават пры поўнай загрузцы цэх не паспяваў задавальняць ажыятажны попыт.\nТаму сярод магчымых варыянтаў быў выбраны найбольш асцярожны. У сёлетняй праграме мадэрнізацыі вытворчага абсталявання АЗАА прадугледжана набыццё аўтаматычнага комплексу па выпуску дэталяў з алюмініевага ліцця высокага ціску. Раней ЦАЛ па такой тэхналогіі не працаваў, і яе ўкараненне дазволіць заняць новую, вельмі перспектыўную нішу на рынку алюмініевых камплектуючых. Разлік, відавочна, правільны: шэраг кампаній, з якімі АЗАА раней не супрацоўнічаў, ужо праяўляюць інтарэс да прадукцыі мадэрнізаванага ЦАЛа. І гэта на этапе, калі спецыялісты завода толькі вырашаюць, якое абсталяванне трэба набыць!\nРаботнікі цэха таксама чакаюць перамен з нецярпеннем. Асабліва такі настрой характэрны для касцяку калектыву: спецыялістаў з высокай кваліфікацыяй, якія любяць сваю справу і жадаюць у ёй дасягаць большага.\nГэта заліўшчыкі (браты) Андрэй і Леанід Емельянавы, наладчыкі Мікалай Іваноў, Андрэй Курашэвіч, плавільшчык Дзмітрый Кіпель, наждачнікі Вячаслаў Сашчэка, Сяргей Чаропка, тэрмісты Фёдар Еўдакімовіч, Генадзь Бурак, кранаўшчык Дзмітрый Татур, стрыжан-шчыца Зоя Міхалькевіч, транспарціроўшчыца Тамара Тарапацкая.\nДарэчы, жанчын у ЦАЛе даволі шмат: усяго тут працуе 126 чалавек, а прадстаўніц прыгожага полу з іх амаль 15 працэнтаў. Прапорцыя нечаканая, бо ў металургіі і не кожны мужчына вытрымлівае.\nЯго можна назваць заводам у заводзе, таму што гэтая структура ўзаемадзейнічае з усімі іншымі вытворчымі падраздзяленнямі і ў пэўным сэнсе задае ім “гарызонт магчымага”.\nЭІЦ адказвае за тэхналагічную падрыхтоўку вытворчасці ў маштабах усяго АЗАА, вырабляе і рамантуе неабходную для гэтага аснастку з металу, дрэва і іншых матэрыялаў, падтрымлівае інструмент у рабочым стане, збірае і абясшкоджвае адыходы вытворчасці. Дарэчы, цэх сам сушыць драўніну, з якой потым працуе, прычым сушка вядзецца з дапамогай цеплагенератараў, якія сілкуюцца ў тым ліку назапашанымі адыходамі.\nЗразумела, што парк станкоў і механізмаў тут мае ўражваючыя магчымасці. І яго флагман — пяцікаардынатны апрацоўваючы цэнтр італьянскай вытворчасці, які можа “рабіць усё” ў плане наменклатуры неабходнай заводу аснасткі. Максімальныя памеры загатоўкі, з якой можа справіцца гэтае абсталяванне, прыблізна адпавядаюць габарытам легкавога аўтамабіля “Ніва”.\nНу а мікронная дакладнасць апрацоўкі аб’ектаў з даўжынёй-шырынёй-вышынёй 3590х2790х1795 мм забяспечваецца такімі дзівосамі сучаснай індустрыі, як бескантактавая сістэма настройкі інструмента, вымярэннямі з дапамогай радыё, ачысткай рабочай зоны спецыяльным “пыласосам” — фільтравальнай сістэмай выпампоўвання паветра…\nПрацуе “пяцікаардынатнік” у двухзменным, а нярэдка і трох-зменным рэжыме. Ды і не толькі ён: калі трэба заводу, персанал ЭІЦ выходзіць на работу і ў выхадныя. Не зусім карэктна з пункту гледжання рэжыму працы і адпачынку, аднак работнікі ўспрымаюць “перагрузку” станоўча. Калі ведаеш, што твае намаганні запатрабаваныя ды яшчэ і нядрэнна аплачваюцца, гэта вельмі стымулюе. Асабліва калі ты высакакласны спецыяліст у сваёй справе. Як, напрыклад, майстар Аляксандр Цераш, электраманцёр Вадзім Піскун, слесары-рамонтнікі Мікалай Кліш і Аляксандр Мінько, токар-расточнік Віталь Кірдун, шліфоўшчык Алег Прэснякоў, аператар станкоў з праграмным кіраваннем Аляксандра Раманюк.\nОсиповчанин Сергей Пышный рассказывает о своей профессиональной деятельности\nПредседатель Осиповичского райисполкома Константин Жигуцкий провел встречи с трудовыми коллективами\nВ прошлом году на ОЗАА стартовал проект «Образ жизни только здоровый»\nПредыдущая статьяВ Осиповичской районной оргструктуре ДОСААФ подвели итоги за прошлый год\nСледующая статьяВ отделе ЖКХ Осиповичского райисполкома новый начальник


19 чэрвень 2020, 19:35\nПалітоляг Аркадзі Мошэс, дырэктар дасьледчых праграмаў Усходняга суседзтва Эўразьвязу і Расеі ў Фінскім інстытуце міжнародных дачыненьняў, тлумачыць, чаму цяперашнія брутальныя дзеяньні беларускай улады сталі нечаканасьцю для многіх у Эўразьвязе, і заяўляе, што прорва паміж новым сучасным беларускім грамадзтвам і старым анахранічным рэжымам будзе толькі расьці.\nГрамадзтва рухаецца зусім ня ў тым кірунку, у якім рухаецца прэзыдэнт.\nБеларускае грамадзтва разьвіваецца, становіцца сучасным, а рэжым фактычна не эвалюцыянуе.\nРэжым пойдзе на тое, каб не дапусьціць пратэстаў у момант абвяшчэньня вынікаў выбараў.\nІснуе цэлы слой людзей, якія так ці іначай выйгралі — у асабістым і службовым, кар’ерным пляне — ад перазагрузкі адносінаў зь Менскам.\nКалі б у Крамлі маглі зваліць Лукашэнку — яны б даўно гэта зрабілі.\n— Выбарчая кампанія ў Беларусі (два самыя прыкметныя і рэйтынгавыя кандыдаты затрыманыя і цяпер за кратамі, арыштаваныя звыш сотні актывістаў і ўдзельнікаў штабоў кандыдатаў, у месцах зьняволеньня фактычна катуюць затрыманых) праходзіць зусім ня так, як чакалі эўрапейскія палітыкі. Чаму Лукашэнка пайшоў па гэтым шляху, разумеючы, што гэта прынясе яму відавочныя замежнапалітычныя мінусы?\n— Гэта, вядома, зусім не такая кампанія, на якую разьлічваў Эўразьвяз. Але Эўразьвяз апынуўся ў палоне сваіх ілюзій, у якім ён заставаўся ад пачатку цяперашняй стадыі перазагрузкі адносін зь Менскам, ад 2015 году. Эўрапейцам здавалася, што існуюць нейкія прычыны, абмежаваньні, дамоўленасьці, у рамках якіх Менск будзе паводзіць сябе іначай. Гэта сьведчыць пра недахоп аналітыкі.\nБо цалкам было відавочна, што беларускі палітычны працэс разьвіваецца цыклямі. Грамадзтва рухаецца зусім ня ў тым кірунку, у якім рухаецца прэзыдэнт. Наступае пэўны момант, калі гэтыя траекторыі разыходзяцца вельмі далёка — і рэжыму даводзіцца ісьці на жорсткія захады, бо іначай улада можа выпасьці з рук.\nЦяпер адбываецца чарговая хваля. У іншых эканамічных умовах і без пандэміі грамадзкі пад’ём, магчыма, не дасягнуў бы такога ўзроўню, як цяпер. Рэжым разумее, што яму даводзіцца дзейнічаць з усёй уласьцівай яму жорсткасьцю, каб рэпрэсаваць актывістаў і запалохаць тых, хто вагаецца. А пасьля 9 жніўня (калі ўдасца захавацца ва ўладзе) рэжым будзе вырашаць свае замежнапалітычныя праблемы, зыходзячы з таго, што «пераможцаў ня судзяць».\nМне ня вельмі зразумела, чаму хтосьці чакаў іншых паводзін. Калі з аднаго боку пытаньне ўлады, а з другога — нейкія візыты ў Менск заходніх палітыкаў, нейкія канфэрэнцыі і форумы — зразумела, што выбар будзе рабіцца на карысьць захаваньня ўлады і яе абароны ўсімі даступнымі сродкамі.\n— Але аглядальнікі маглі меркаваць, што ўсё пройдзе спакойна і бясьпечна для Лукашэнкі, як у 2015-м.\n— Так маглі меркаваць людзі, якія ня вельмі разьбіраліся ў сытуацыі ў Беларусі. Я не выключаю, што менавіта так яны яе і ўяўлялі, і менавіта так аргумэнтавалі сваю пазыцыю эўрапейскім лідэрам. Але сёньня не 2015-ы. Тады падзеі 2010 году, брутальнасьць, якая была тады праяўлена, былі яшчэ блізкія ў памяці людзей. Да таго ж за гэтыя гады грамадзтва пабачыла, што захаваньне ва ўладзе Лукашэнкі ні да якіх добрых пераменаў не вядзе. Што галасаваць за Лукашэнку — гэта магчымасьць атрымаць чарговы дэкрэт аб дармаедах і гэтак далей. Беларускае грамадзтва разьвіваецца, становіцца ўсё больш сучасным і праэўрапейскім, яно не ізаляванае ад сусьветных плыняў інфармацыі. А рэжым практычна не эвалюцыянуе, ён спадзяецца на старыя і заўсёдныя інструмэнты.\nМногія эўрапейцы нічога гэтага ня бачылі. І сапраўды, шмат хто зь іх думаў, што паўторыцца карціна 2015 году. Але ў Беларусі ўтварыліся два асяродкі пратэсту. Пратэст нізавы, які здолеў падхапіць і сфармуляваць Ціханоўскі. І пратэст часткі эліты, які сымбалізуе Бабарыка і ў нечым нават Цапкала.\nІ калі гэта абазначылася, рэжым вырашыў адкінуць усю прыстойнасьць і паводзіць сябе як раней і заўсёды.\n— Гэтыя розныя траекторыі разьвіцьця грамадзтва і ўлады, калі яны сутыкнуліся — што можа адбыцца?\n— Шчыра кажучы, ня хочацца разважаць у рамках найгоршага сцэнару, але варта быць гатовымі да новай хвалі рэпрэсій, прытым прэвэнтыўных. Думаю, рэжым пойдзе на тое, каб не дапусьціць пратэстаў у момант абвяшчэньня вынікаў выбараў. Таму ціск на актывістаў, нават патэнцыйных, будзе нарастаць ужо цяпер.\n— 18 чэрвеня ў МЗС Беларусі былі запрошаныя заходнія амбасадары. І, напэўна, там прадстаўнікі афіцыйнага Менску пераконвалі заходнікаў, што цяперашнія арышты — гэта спроба ўтрымаць краіну ад умяшаньня Расеі, што ўсе асноўныя альтэрнатыўныя кандыдаты — гэта стаўленікі Крамля, і што Менск не жадае пагаршаць адносіны з Захадам. Наколькі заходнія палітыкі могуць купіцца на такую рыторыку?\n— Некаторыя зь іх, цалкам магчыма, могуць купіцца на такую рыторыку. Бо гэта моцна не супярэчыць таму, што яны чулі ад сваіх аналітыкаў і нават палітыкаў цягам апошніх пяці гадоў. Гэта тая вэрсія, якую ў кантэксьце цяперашніх адносін Захаду і Расеі прасьцей за ўсё прыняць.\nДругое — існуе цэлы слой людзей, якія так ці іначай выйгралі — у асабістым і службовым, кар’ерным пляне — ад перазагрузкі адносін зь Менскам. Зараз, калі адбудзецца абвастрэньне адносін Беларусі з Захадам, гэтым людзям давядзецца адказваць на складаныя пытаньні і мець цяжкія размовы са сваім начальствам. Павераць ці не — ня так і важна. Важна тое, што існуе даволі шмат людзей, якія і надалей, нягледзячы ні на што, жадаюць праводзіць палітыку нармалізацыі адносін зь Менскам.\nМы нават цяпер бачым, як неахвотна Эўразьвяз мяняе сваю рыторыку — «выражэньне заклапочанасьці» пакуль нічым не падмацоўваецца. За больш жорсткую палітыку адносна афіцыйнага Менску выказваецца толькі група дэпутатаў Эўрапарлямэнту. Адзінага фронту мы пакуль ня бачым. Так, лабісты і агульны кантэкст адносін Захаду з Расеяй зрабілі сваю справу.\n— Ці можна сказаць, што ў Маскве паціраюць рукі, назіраючы за тым, што ў гэтыя дні робіць Лукашэнка? Бо калі праводзіць паралелі з тым жа 2010 годам, то пасьля таго разгрому Менск апынуўся ў міжнароднай ізаляцыі і пазыцыі Расеі ў Беларусі ўзмацніліся. Ці ня можа адбыцца тое самае і цяпер?\n— Магчымае пагаршэньне адносін Захаду зь Менскам яшчэ не адбылося. Захад будзе вельмі актыўна сачыць за тым, наколькі брутальна будуць здушаныя пратэсты пасьля выбараў. Але калі пратэсты будуць здушаныя яшчэ да выбараў — то радыкальна ў адносінах можа нічога і не адбыцца. Ну, будуць прыпыненыя перамовы наконт прадстаўленьня нейкіх фінансавых сродкаў Менску, якіх той і так не атрымлівае. Адменяць нейкія візыты — Лукашэнка бяз гэтага перажыве.\nАле нават калі пагаршэньне адносін Менску з Захадам рэальна адбудзецца... Калі Лукашэнка застанецца ва ўладзе — наўрад ці ў Маскве будуць вельмі моцна паціраць рукі. Розьніца з 2010 годам палягае ў тым, што тады была нейкая дамоўленасьць паміж Менскам і Масквой. Тады ў Лукашэнкі была свабода манэўру значна большая, і ён рэальна выбіраў. Тады гэтая дамоўленасьць з Масквой купіла яму 10 гадоў ва ўладзе.\nА сёньня Маскве складаней. Калі б яны маглі зваліць Лукашэнку — яны б даўно гэта зрабілі. Ня вельмі атрымліваецца. Узмацненьне ўплыву ідзе, але апошняга шчаўчка не адбываецца. У Расеі шмат сваіх праблемаў, ад палітычных да эканамічных. Лукашэнка і адносіны зь Беларусьсю — не прыярытэт у сёньняшняй расейскай палітыцы.\n— Калі Віктар Бабарыка вылучыўся ў прэзыдэнты, то сярод процьмы самых разнастайных вэрсій былі і дастаткова рэалістычныя. Напрыклад, разважалі пра тое, ці ня можа яго вылучэньне быць вынікам пэўнай дамоўленасьці паміж Масквой і Захадам. Пры гэтым і сам Бабарыка паўтараў фразу, што не гуляе ў тыя гульні, у якіх ня можа выйграць.\n— Безумоўна, гэта вэрсія — вынік аналітычных развагаў, якія павінны мець пад сабой пэўнае абгрунтаваньне. Ці магчымая ў прынцыпе дамоўленасьць паміж Масквой і Захадам наконт лідэра нейкай постсавецкай краіны? Так, перад намі ёсьць прыклад Малдовы, дзе гэта адбылося. Ці можа спадар Бабарыка задавальняць у якасьці кампрамісу і Расею, і Захад? Так, безумоўна, бо гэта новы твар, які прадугледжвае новыя магчымасьці, чалавек, які разьбіраецца ў эканоміцы. Так што супярэчнасьцяў у гэтай вэрсіі я ня бачу, але ведаць, ці праўда гэта, я, вядома, не магу.\n— Калі ў выніку гэтай выбарчай кампаніі тыя розныя шляхі разьвіцьця грамадзтва і ўлады, пра якія мы казалі, той уздым і палітызацыя, якая назіраецца ў Беларусі, не прывядзе да зьмены ўлады — то якая будучыня чакае краіну? Ці будзе ўлада шукаць кампраміс, ці яна будзе імкнуцца замарозіць грамадзтва, як пасьля 2010 году?\n— Вельмі цяжкае пытаньне. Больш верагоднай мне падаецца сытуацыя чарговага дэжавю. Адбудзецца тое, што мы ўжо бачылі, закручваньне гаек, рэпрэсіі, запалохваньне, міграцыя часткі незадаволеных, замарожваньне і нават пагаршэньне эканамічнай сытуацыі. І задаволіцца такой пэрспэктывай значная частка беларусаў не захоча. Мы бачым зьмену грамадзкіх настрояў і па стаўленьні да рынкавай эканомікі, і да дылемы «жорсткая рука ці дэмакратыя», і гэтак далей.\nПрорва паміж новым сучасным грамадзтвам і старым анахранічным рэжымам будзе толькі расьці. Казаць пра сцэнар рэвалюцыі і Майдану на сёньня не выпадае. Рэжым мае рэсурс, апарат падаўленьня, ён можа абаперціся на людзей, якія атрымліваюць выгоды ад працягу існаваньня гэтай сыстэмы.


“Карону” перамагла, чаго і вам жадаю! — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n“Карону” перамагла, чаго і вам жадаю!\nCOVID-19 Люди и судьбы\nКаранавірус па-ранейшаму лютуе на планеце. Як паказвае практыка, часцей за ўсё першымі пад “абстрэл” трапляюць пажылыя, аслабленыя, з мноствам хранічных захворванняў людзі. Тыя ж, хто на працягу дзесяцігоддзяў ўмацоўваў свой арганізм, не абцяжарваў яго не карыснай ежай, увогуле вёў лад жыцця, які прынята называць здаровым, нягледзячы на лічбы ў пашпарце даволі лёгка спраўляюцца з вірусам. Сярод валожынцаў, што годна перамаглі захворванне, – Надзея Іванаўна АРЦЁМЕНКА, якая ў новым годзе павінна сустрэць свой 102-і дзень нараджэння.\nСёння паважаная жанчына, пра лёс якой мы не аднойчы расказвалі на старонках нашага выдання, жыве з праўнучкай Настассяй, яе мужам Андрэем, іх дзецьмі, сваімі прапраўнукамі. Канешне, родныя стараліся рабіць усё магчымае, каб каварная інфекцыя не пранікла ў дом, тым больш да Надзеі Іванаўны. І ўсё ж гэта здарылася. Дзесьці на працы падхапіў вірус Андрэй. Літаральна ўчора малады мужчына быў здаровым, а ўжо праз ноч адчуў усе “фірменныя” сімптомы – павышаную тэмпературу, млявасць, адсутнасць пахаў, кашаль… Праз некалькі дзён стала дрэнна Настассі. А пасля здарылася тое, чаго баялася ўся сям’я: захварэла бабуля Надзея.\nЖанчына прызнаецца: дапускала, што гэта можа здарыцца. Хоць даўно перастала баяцца смерці, але як чалавек прынцыповы (гэта рыса характару сфарміравалася яшчэ ў гады Вялікай Айчыннай вайны) вырашыла для сябе: будзе вельмі крыўдна дажыць да такіх гадоў і памерці не ад старасці, а ад нейкага віруса. Таму, як ужо прывыкла за цэлае стагоддзе, сабрала волю ў кулак і з дапамогай родных і медыкаў узялася “ваяваць” з захворваннем. Хось і адчувала сябе нядобра, моцна перажывала за Настассю. І не дзіва: на руках у маладой жанчыны хворыя муж і прабабуля, двое дзетак, а сама ледзь стаіць на нагах. І ўсё ж яны справіліся. Калі жонцы стала зусім дрэнна, галоўным сямейным санітарам, па сумяшчэнні яшчэ і поварам, сябе прызначыў Андрэй. Амаль кожны дзень да іх прыязджала кантактная група, а доктар, любімы сямейны урач Алена Лушчыцкая цэлымі суткамі была з імі на сувязі, прызначала лякарствы, часам мяняла іх, давала парады пра дыхальную гімнастыку, харчаванне, піццявы рэжым. Патрэбна сказаць, для медыкаў было справай гонару “выцягнуць” нашу самую пажылую валожынку з каранавіруснага палону. Першымі ў строй вярнулася моладзь. Мужу і жонцы хапіла па два тыдні, каб развітацца з дрэнным самаадчуваннем. Надзея Іванаўна ж працягвала хварэць. Асабліва даймалі цяжкасць у грудзях, галаўны боль. Прайшло яшчэ некалькі дзён, і праявы захворвання сталі адступаць. У цэлым прахварэла тры тыдні. Як жа здоўжыўся ёй гэты час! Але якой бязмежна шчаслівай адчула сябе, калі зразумела: “Я перамагла! Больш маладыя часам не спраўляюцца, а ў мяне атрымалася!”\nЯ гутарыла з Надзеяй Іванаўнай па тэлефоне. Голас інтэлігентнага, вельмі адукаванага чалавека гучаў трошкі прыглушана (сілы вяртаюцца паступова), але, як заўсёды, прыгожа і эмацыянальна. Наша пажылая зямлячка раз-пораз прасіла перадаць нізкі паклон Алене Уладзіміраўне і іншым медыкам, дзякуючы прафесіяналізму і чалавекалюбству якіх яна па-ранейшаму сярод нас. Дарэчы, Надзея Іванаўна дапускае, што праз належны час зробіць прышчэпку (ну не жадае яна паддавацца “кароне”). А людзям маладзейшым ад усёй душы раіць прыняць вакцыну і такім чынам падстрахавацца.\nКарыстаючыся магчымасцю жанчына папрасіла мяне праз газету перадаць цёплыя словы камандзе, што не забыла пра яе ў Дзень пажылых людзей. На жаль, асабіста сустрэць дэпутата Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Беларусь Алега Семянчука, начальніка ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Святлану Ракавец і дырэктара ТЦСАН Галіну Рай не змагла – быў разгар захворвання, але яе ўдзячнасць і за ўвагу, і за падарункі застаецца бязмежнай.\nДарагая, цудоўная Надзея Іванаўна! Знаёмства і сяброўства з Вамі, Ваш няпросты, але годны і прыгожы жыццёвы шлях дапамаглі мне асабіста многія моманты жыцця пераасэнсаваць і працягваць рухацца наперад з яшчэ большым аптымізмам. Зараз я ўпэўнена ў тым, што, паколькі Надзеі Іванаўне Арцёменка ў такія гады яшчэ характэрны маладая прага да жыцця, любоў і павага да людзей, жаданне спасцігаць штосьці новае і, сцяўшы зубы, змагацца з цяжкасцямі, то я і мае равеснікі проста абавязаны адчуваць сябе амаль юнымі, бо побач чалавек, які перасягнуў 100-годдзе, але так і не развітаўся з маладосцю.


"Засвоіла новыя методыкі кіравання сваімі эмоцыямі", - чытайце водгукі студэнтаў УЗВ аб курсе "Арт-тэрапіі" - Універсітэт залатога веку\n27 мая 2019 → Водгукі\nАрт-тэрапія – гэта далікатны інструмент, які дазваляе чалавеку сустрэцца з самім сабой і дапамагаць сабе праз выяўленчае мастацтва. Так лічаць многія студэнты “Універсітэту Залатога Веку”, якія наведвалі гэты курс.\n“Вясёлка” прац студэнтак курса\n– “Курс Арт-тэрапіі я пачала наведваць з першага семестра. Гэта выдатная магчымасць для тых, хто хоча зразумець свой унутраны свет і дапамагчы сабе ў складаных сітуацыях, – кажа Таццяна Анушкевіч. – Не важна ўмееш ты маляваць або не, усё роўна атрымаецца, і твой стан выльецца на ліст паперы. Я з задавальненнем хадзіла на заняткі гэтага курса. Таму што, вядзе гэты курс выдатны педагог і прафесіянал сваёй справы Галіна Маслоўская.\nМне вельмі дапамог дадзены курс у пераадоленні сваіх вялікіх і малых цяжкасцяў. Выкладчыца тактоўна і даходліва дапамагае ў пазнанні самога сябе. Яна далікатна тлумачыць методыку арт-тэрапіі, якая дае магчымасць працаваць над сабой у далейшым. У групе, пры дапамозе арт-тэрапіі і Галіны Францаўны, створана атмасфера душэўнага камфорту. Спадзяюся на працяг курсу Арт-тэрапіі, – дзеліцца сваімі ўражаннямі Ніна Ігнацьева.\nЗінаіда Лойка выказвае словы падзякі выкладчыцы за магчымасць пазнаваць новае і вывучаць сябе знутры. Пасля наведвальня курса “Арт-тэрапіі” яна асвоіла новыя методыкі кіравання сваімі эмоцыямі, даведалася шмат новага і цікавага.\nРужа ў тэхніцы “Нейраграфіка”\nНіна Коўш пра курс кажа наступнае: “Мне давялося займацца Арт-тэрапіяй са студзеня 2019 г. З першага занятку праца зацікавіла. Выкладчыца Галіна Маслоўская вельмі ўмела і прафесійна ўцягнула нас у творчы працэс, ствараючы на занятках камфортную атмасферу. Кожны, на мой погляд, мог мэтанакіравана працаваць над сваімі праблемамі, зазірнуць у сябе, карэктаваць нейкія непажаданыя моманты. А галоўнае, мы адчувалі сябе дзіўна спакойна, адчувалі станоўчыя эмоцыі… дзякуй выкладчыку за ўрокі дабрыні, саўдзелу з іншымі людзьмі ў стварэнні творчых работ, за новыя веды, атрыманыя на занятках”.\nНаталля Карыцкая вельмі задаволена наведваннем курсу Арт-тэрапіі, які вядзе Галіна Маслоўская. Кажа, што выкладчыца сапраўдны прафесіянал сваёй справы. “Арт-тэрапія для мяне зусім не знаёмая вобласць, аб якой я ніколі не чула раней. Гэта вельмі цікава, з дапамогай малявання, колераў, навучыцца перадаваць свае эмоцыі, думкі, кіраваць імі, дапамагаць сабе, разумець сябе і іншых, – падкрэслівае Наталля. – Кожны занятак быў цікавым і карысным. Выкладчык курсу Галіна Маслоўская адназначна, з задачай адкрыць самога сябе і лепш зразумець свае пачуцці, патрэбы, эмоцыі, справілася. У мяне актывізавалася цяга да творчасці. Пасля заняткаў, з задавальненнем, працягваю маляваць дома.”\n“Калі я пайшла на курс Арт-тэрапіі, мне хацелася навучыцца гарманізаваць свае эмоцыі і свой стан. Акрамя гэтага мяне навучылі працаваць з каляровым плямай, з сімвалам “дрэва”. Навучылася працаваць з выкідам. Вельмі спадабалася працаваць у тэхніцы нейраграфікі. Дзякуй за курс. Хацелася б працягнуць у наступным годзе”, – дзеліцца Аліна Сташэўская.\n“Арт-тэрапія цудоўны курс, пазнавальны, мастацкі, лячэбны. Шмат новага і цікавага даведалася, навучылася. Галіна – цудоўны арт-тэрапеўт, прафесіянал! Яна здолела тонка і далікатна зрабіць з незадаволенай групы сталых людзей, групу мірных, усмешлівых жанчын. Заняткі вельмі расслабляюць, чараўніцтва адбылося! Кожны прайшоў свой шлях. Мне вельмі спадабалася нейрографіка, мандалы, маляванне ніткай і тушшу, кітоў у хвалях, сваё дрэва з каранямі, кветка з падсвядомасці – мне ўсё цікава! Хацелася б працягнуць заняткі з Галінай і пажадаць гэты курс пакінуць у УЗВ пастаянна. Дзякуй вялікі галіне за задавальненне, каханне, разуменне і дапамогу”, – выказвае словы падзякі Таццяна Халянкова.\nДэльфіны ў выкананні слухачак УЗВ\nСвятлане Захаравай заняткі курса “Арт-тэрапіі” дапамаглі раскрыць свой унутраны патэнцыял, паказаць глыбіню сваёй душы. Яны супакойваюць, расслабляюць, прыносяць гармонію. “Вялікі дзякуй Галіне за тое, што яна аддае нам свае веды, уменні і дзесьці часцінку сваёй душы. Спадзяюся на сустрэчы і заняткі ў наступным годзе”, – кажа Святлана.\nТэгі: водгукі, творчасць, УЗВ-10, Універсітэт Залатога Веку


З 2 кастрычніка ў Злучаных Штатах Амэрыкі пачынаецца прыём заяваў на ўдзел у лятарэі Грын-карт. Сёньня мы працягваем сэрыю передачаў Галіны Прыгары з Амэрыкі, прысьвечаную гэтай тэме, і падаем узор анкеты для запаўненьня.\nЛятарэя сёлета называецца DV-2002. Гэта значыць, што тыя, хто выйграе права на сталае жыхарства ў ЗША, Грын-карту, змогуць прыехаць у краіну ў 2000-ім фінансавым годзе (фармальна зь 1-га кастрычніка 2001-га да 30 верасьня 2002-га).\n50 тысячаў жыхароў розных краінаў змогуць іміграваць у ЗША.\nУ гэтым годзе могуць браць удзел у лятарэі і тыя, хто нарадзіўся ў Польшчы. У мінулым годзе Польшча з-за вялікай плыні ранейшай эміграцыі была выключана са сьпісу ўдзельнікаў. Усе краіны былога Савецкага Саюзу ў лятарэі ўдзельнічаюць.\nЛятарэя праводзіцца з дапамогаю кампутара, у які занесены нумары канвэртаў з заявамі ад удзельнікаў. Кампутар выбірае тых, хто выйграе. Улады ЗША вельмі настойліва папярэджваюць, што аніякія фірмы ды прыватныя канторы ня могуць гарантаваць выйгрыш Грын-Карты. Дзярждэпартамэнт нават адкрыў сёлета спэцыяльную гарачую телефонную лінію, куды можна патэлефанаваць і назваць фірму, што гарантуе выйгрыш.\nСёлета ў правілы лятарэі ўнесены вельмі істотныя зьмены.\nСамая галоўная – зьмены адрас. Так, Рэгістрацыйныя формы больш НЕЛЬГА пасылаць у Нацыянальны цэнтар візаў. Іх трэба накіроўваць у так званы Консульскі цэнтар, які знаходзіцца ў Лексінгтоне, штат Кентукі.\nДакладная адрэса гэтага цэнтру – DV 2002 Programm, Kentucky Consular Center, Lexington, KY 41903 USA. Індэкс, менавіта для жыхароў краінаў былога Савецкага Саюзу, для жыхароў іншых краінаў ён будзе іншы.\nЗьменены тэрмін падачы анкеты. Гэтым разам рэгістрацыйны пэрыяд пачнецца з 12 гадзінаў дня 2-га кастрычніка і скончыцца ў 12 гадзінаў дня 1 лістапада сёлета.\nУ лятарэі могуць браць удзел дарослыя людзі, старэйшыя за 21 год, якія маюць як мінімум сярэдне-спэцыяльную адукацыю, вучыліся ня менш за 2 гады, альбо тыя, хто працаваў на працягу апошніх 5 год па спэцыяльнасьці, якая патрабуе такой адукацыі.\nЗдараліся выпадкі, калі чалавек, які меў сваю фірму з вялікім абаротам, але ня меў адукацыі, быў дысквалікаваны ўжо нават выйграўшы Грын-карту.\nКаб павялічыць шанцы на выйгрыш для сям’і ў лятарэі могуць удзельнічаць і муж, і жонка. Ня варта толькі на адно імя адпраўляць некалькі формаў. Ізноў такі з вопыту: тут у Ню-Ёрку фірмы, якім людзі плацілі за гарантаваны выйгрыш, адпраўлялі па 20, а то і па 100 анкетаў з розным напісаненьнем прозьвішча і імя. Здаралася, што чалавек выйграў такім чынам у лятарэі некалькі разоў. Але разам з паведамленьнем аб другім выйгрыйшы прыходзіла і паведамленьне аб ліквідацыі ўсіх анкетаў. Усе выйгрышы прапалі.\nБывае, што людзі просяць сваіх знаёмых, што жывуць у Злучаных Штатах паслаць за іх анкету. Гэта можна рабіць. Але абавязкова на заяве павінен быць менавіта арыгінальны подпіс удзельніка лятарэі і фотаздымак. Подпіс ваш звычайны, яго пасьля выйгрышу будуць на інтэрвію спраўджваць з тым, які вы зробіце ў прысутнасьці консула.\nЗаяву трэба адпраўляць у канвэрце памерам ад 15 да 20 сантыметраў у даўжыню і ад 9 да 11 сантымэтраў у шырыню.\nАдпраўляць ліст неабходна толькі звычайнаю авіяпоштаю. Да Амэрыкі ліст зь Беларусі ідзе ад 7-мі дзён на трох тыдняў. Разьлічвайце так каб ваша заява на ўдзел у лятарэі Грын-карт прыйшла не раней за 2 кастрычніка, але не пазьней за 1 лістапада.\nЗаява пішацца на звычайным белым аркушы паперы. Можна друкаваць, можна пісаць ад рукі друкаванымі літарамі. Усё афармляецца на ангельскай мове.\nСама форма заявы вельмі простая. Кожная новая інфармацыя павінна пачынацца з новага радка.\nНа пачатку прозьвішча. Імя (у такой транскрыпцыі, як у вашым пашпарце). Прозьвішча падкрэсьліць.\nНаступны радок – Дзень, месяц, год народжаньня.\nПасьля – месца нараджэньня. У такім парадку: горад, раён, вобласьць, краіна\nНаступны радок: назва краіны нараджэньня, калі яна адрозьніваецца ад месца пражываньня. Пішацца сёньняшняя назва той краіны, дзе нарадзіўся ўдзельнік лятарэі.\nДалей трэба даць інфармацыі пра сям’ю.\nМуж: прозьвішча, імя. Дата нараджэньня (дзень, месяц год). Месца нараджэньня.\nТое самае пра ўсіх дзяцей. Абавязкова пра ўсіх дзяцей любога ўзросту.\nПасьля дакладная паштовая адрэса.\nУ правым ніжнім кутку аркуша паперы ліпкаю празрыстаю стужкаю павінен быць прымацаваны фотаздымак пашпартнага памеру ці трошкі меншы. Каляровы альбо чорна-белы. Не ўжывайце ні ў якім выпадку дзеля прымацаваньня здымку нічога іншага, акрамя празрыстай ліпкай стужкі.\nІ абавязкова, пажадана зьлева ад фотаздымку, уласнаручны подпіс.\nГэта асноўныя патрабаваньні да заявы ўдельнікаў лятарэі Грын- Карт.\nЗаява пішацца так:\n1. Full Name: ________ ___________\n2. Date of birth ___________________________\nCity/Town, District/County/Provivce, Country\n3. Applicant's native Country if different from Country of birth:\n4. Name, Date and Place of Birth of the Applicant's spouse and children\nName Date of birth (day, month, year) Place of Birth\n5. Full mailing address:____________________________\n6. Photograph: _________________\nKentuky Consular Center\nLexington, K.Y. 41903


У Мінску прайшла аплаткавая сустрэча святароў Міншчыны і ўдзельнікаў руху «Маргарытка» - chyrvony.by\n03 Студзень 2017 Катэгорыя: Навіны\nСупольная сустрэча святароў і гэтай групы вернікаў сімвалічная, бо сутнасць апостальскага руху «Маргарытка» заключаецца ў штодзённай малітве за канкрэтнага святара альбо законную сястру.\nУ гаміліі, якую прамовіў дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Юрый Касабуцкі, была ўзгадана гісторыя з’яўлення малітоўнага і апостальскага руху «Маргарытка». У Канадзе на пачатку 80-х гадоў мінулага стагоддзя дзяўчынка Маргарэт моцна захварэла. Немач не перашкодзіла гэтай 13-гадовай дзяўчыне ўбачыць у сваіх цярпеннях дар ад Бога і ахвяраваць яго за святароў.\nБіскуп Юрый заклікаў прысутных удзельнікаў руху да больш глыбокага асэнсавання свайго паклікання маліцца за святароў. Іерарх падзякаваў за гэтую ахвярную малітву і падтрымку святароў.\nПасля заканчэння святой Імшы ў белай зале святыні ў цёплай і сямейнай атмасферы прайшло дзяленне аплаткай.\nМіж іншым, група вернікаў з вілейскай парафіі арганізавала і ўручыла «Маргарытку» біскупу Юрыю Касабуцкаму.\nДля ўдзельнікаў апостальскага руху сустрэча завяршылася арганізацыйнай сустрэчай, малітвай Вяночка да Божай Міласэрнасці і благаслаўленнем у капліцы Маці Божай Будслаўскай.\nМеткі: "Маргарытка", святары і законнікі, малітоўны рух, Аплатак, бп. Тадэвуш Кандрусевіч, бп. Юрый Касабуцкі


18.01.2019 Крыніца: Вольга Чайчыц для Baj.by\nМіліцыянты забараняюць сябе ці нешта іншае здымаць, не дазваляюць праносіць відэаапаратуру ў будынак суда, службоўцы выклікаюць праваахоўнікаў, каб тыя выгналі з масавага мерапрыемства. Часам журналісты не ведаюць, як сябе паводзіць у гэтых сітуацыях і паслухмяна выконваюць патрабаванні людзей у пагонах, нават калі гэтыя патрабаванні незаконныя. Складана адстойваць правы ў стане стрэсу, не маючы досведу\n— Я распавядаю пра рэальныя гісторыі, з якімі сутыкалася. Кожны можа прааналізаваць, як бы ён паводзіўся ў дадзенай сітуацыі, што можна б было зрабіць лепш. Спадзяюся, калі ў жыцці давядзецца сутыкнуцца з нечым падобным, то будзе прасцей, — распавядае BAJ.by Вольга Чайчыц.


Главная/Экономика/ДОМІК НА ПРЫПЯЦІ\nНепаўторныя пейзажы ландшафтаў Палесся, багацце і разнастайнасць жывёльнага і расліннага свету заўсёды прыцягваюць аматараў прыроды.\nНапрыканцы мінулага года быў створаны эколага-асветніцкі цэнтр заказніка “Сярэдняя Прыпяць”. Ён размешчаны ў 50 метрах ад ракі і можа адначасова размясціць да 10 чалавек. Для непасрэднага знаёмства з тэрыторыяй прапаноўваюцца два турыстычныя маршруты – пешы і экстрэмальна-пазнаваўчы водны. Сёлета запланаваны работы па стварэнню экалагічнай трапы працягласцю 2,5 кіламетра для правядзення экскурсій. Плануецца размясціць на ёй альтанку для адпачынку, абсталяваць месцы прыёму ежы, аглядную вышку, кармушкі для жывёл, мосцік праз ручай, палатачны гарадок, драўляны насціл праз балота.\nУ распараджэнні турыстаў – камфартабельны домік. Сталовая комната ўкамплектавана мікрахвалевай печчу, газавай плітой, халадзільнікам і іншымі электрапрыборамі, неабходным посудам. На кухні таксама ёсць невялікая печ, дзе можна прыгатаваць шашлык ці барбекю. Для аматараў спакою – комната з камінам. Побач можна разбіць палатачны лагер, узяць на пракат лодку, веласіпеды, палаткі, спальнікі. Ёсць магчымасць пракаціцца з егерам на маторнай лодцы.\nУ планах супрацоўнікаў ДПУ “Заказнікі рэспубліканскага значэння “Сярэдняя Прыпяць” і “Лунінскі”, дзе вядучым спецыялістам працуе Святлана ЧАРНАВОКАЯ, будаўніцтва пляцоўкі для гульні ў міні-футбол, валейбол, тэніс, горкі для катання на санках зімой, абсталяванне пляжа. Упэўнены, яны абавязкова здзейсняцца, а наша Прыпяць будзе такім жа цікавым і папулярным, як цяпер Белавежская пушча, Браслаўскія азёры і іншыя вядомыя месцы нашай рэспублікі.\nВУЧЭННІ БЕЗ ЗБОЯЎ У РАБОЦЕ


Ford freestar - Агляды лепшых аўтамабіляў\nУ 2003 годзе на спецыяльна абсталяваным заводзе Oakville Assembly Plant ў Антарыё быў выпушчаны першы прататып Ford Freestar 2004 мадэльнага года.\nГэта адзіны завод, які будзе збіраць новы мінівэн Freestar. Кампанія Ford Motor Company інвеставала ў гэтае прадпрыемства 600 мільёнаў даляраў для мадэрнізацыі абсталявання і ўкаранення новых тэхналогій.\nДадзеная мадэль заклікана прыйсці на змену Windstar. Бо зараз назвы ўсіх легкавых мадэляў кампаніі Ford будуць пачынацца з літары "F", то абноўлены мінівэн Windstar ператварыўся ў Freestar. Фактычна, гэта той жа Windstar, толькі крыху перемоделированный і з значна лепшай кіравальнасцю. Каркас кузава, па сутнасці, той жа самы, але прыблізна на 60% частак абноўлены.\nАўтамабіль можа пахваліцца такімі новаўвядзеннямі як: складваюцца да абсалютна плоскага стану сядзенні трэцяга шэрагу, доступ да якіх стаў больш зручным; новая пад'ёмная дзверцы багажнага адсека; 4-хуткасная аўтаматычная трансмісія апошняга пакалення; новыя, больш шырокія дыскавыя тармазы для ўсіх колаў з новай сістэмай "Panic Brake Assist" у базавай камплектацыі на мадэлях, абсталяваных сістэмай AdvanceTrac ад Ford.\nFreestar стаў першым "вэном", абсталяваным шведскай Safety Canopy System (сістэма "фіранак" бяспекі). Яна надзейна абараняе галовы пасажыраў ўсіх 3-х шэрагаў сядзенняў пры бакавым удары і перакульванні аўтамабіля.\nПярэднія пасажыры прыкрытыя ад бакавога ўдару яшчэ і "падушкамі", убудаванымі ў спінкі сядзенняў.\nДызайн салона і панэлі прыбораў таксама характарызуецца навізной і ўжо нічым не нагадвае славуты інтэр'ер Windstar. Да таго ж і аддзелачныя матэрыялы сталі даражэйшымі і якаснымі.\nПрадугледжаны фактычна ўсе дадатковыя опцыі, якія здольныя дагадзіць самому патрабавальнаму пакупніку. Мноства трымальнікаў і падставак гарантуюць зручнасць пры сямейнай паездцы, а клімат-кантроль на тры зоны аўтамабіля забяспечыць добрую атмасферу.\nАўтамабіль забяспечаны чыгунным, 3,8 л рухавіком "Essex" V-6. Новы профіль распредвала дазваляе больш плаўна інтэгравацца з сярэднім кручэннем ў 1500 аб / мін і магутнасцю ў 193 конскіх сілы. Прадугледжаны для Freestar і самы вялікі рухавік сярод мінівэнаў 4,2-літровы V6. Таксама інжынеры папрацавалі над паніжаным шумам рухавіка - былі цалкам замененыя мацавання і ліквідаваная вібрацыя. Выдатак паліва складае 10, 5 літраў на трасе і 15 літраў у горадзе.\nПадвеска стала больш жорсткім, што абараняе аўтамабіль ад перагортвання.\nПлануецца, што Ford Freestar будзе экспартавацца ў больш чым 30 краін.


Лукашэнка прыбыў з афіцыйным візітам у Судан | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАляксандр Лукашэнка прыбыў з афіцыйным візітам у Судан. Самалёт кіраўніка беларускай дзяржавы зрабіў пасадку ў міжнародным аэрапорце Хартума. Каля трапа самалёта Аляксандра Лукашэнку сустрэў Прэзідэнт Судана Амар Хасан Ахмед аль-Башыр.\nПасля прыбыцця была арганізавана цырымонія афіцыйнай сустрэчы з удзелам ганаровай варты і выкананнем дзяржаўных гімнаў дзвюх краін. Затым адбылася кароткая гутарка лідараў Беларусі і Судана.\nПлануецца, што 17 студзеня ў Хартуме Аляксандр Лукашэнка правядзе афіцыйныя перагаворы з Амарам Хасанам Ахмедам аль-Башырам, на якіх плануецца абмеркаваць перспектывы і асноўныя напрамкі развіцця беларуска-суданскіх адносін, вызначыць канкрэтныя крокі па іх пашырэнні. Асаблівая ўвага будзе ўдзелена пытанням эканамічнага супрацоўніцтва.\nПлануецца заключэнне дамоўленасцей аб развіцці ўзаемадзеяння ў розных сферах. Чакаюцца таксама сустрэчы кіраўніка беларускай дзяржавы з віцэ-прэзідэнтам Судана Хасабу Абдэльрахманам і старшынёй Нацыянальнай асамблеі Ібрагімам Амерам.


Абарона малых гульняў - гэта практычныя заняткі, якія звычайна ўключаюць дзве каманды, якія гуляюць у адным з наступных фарматаў; 3vs3 да 4vs4 (40x20yrds) для маладых гульцоў. 6vs6 да 9vs9 для прасунутых гульцоў у поле 70x50yrds або 60vs40yrds. Адна каманда трэніруецца над пэўнай трэнерскай мэтай, напрыклад, кампактнай абаронай. У гэтых гульнях таксама могуць удзельнічаць футбалісты або каманды падтрымкі для дасягнення трэнерскіх мэтаў.\nКампактныя абарончыя гульні\nНаціск на SSG\nПрайграванне ззаду SSG\n23-03-2018 Праглядаў: 52300 Прайграванне ззаду SSG Дарэн Пітфілд\n27-12-2015 Праглядаў: 56397 Прайграванне ззаду SSG Дарэн Пітфілд\n19-02-2015 Праглядаў: 56331 Прайграванне ззаду SSG Дарэн Пітфілд\n10-02-2014 Праглядаў: 45223 Кампактныя абарончыя гульні Аляксандр Трукан\n26-03-2011 Праглядаў: 49848 Прайграванне ззаду SSG Дарэн Пітфілд


Свята на Адамаўскай сядзібе - Акции - Культурная прастора VITEBSK4ME\n15.09.2015 14:05, Акции\nТусоўка, прапітаная жаданнем рабіць дабро, не ўлезла ў рэйсавы мікрааўтобус, таму дабірацца да Вялікіх Лётцаў давялося часткамі. Некаторыя ішлі пешшу, бо не зарыентаваліся і выйшлі з аўтобуса на некалькі кіламетраў раней. Але дайшлі!\nУ Вялікіх Лётцах 12 верасня ладзілася прыўкраснае і адначасова карыснае мерапрыемства, якое паяднала людзей вакол сядзібы даследчыка Уладзіміра Адамава, старога парка, які захаваўся побач, і дзяцей Вяліка-лятчанскага дома-інтэрната. Дзеля іх у вёску прыехаў з канцэртам гурт Vuraj.\nЭкскурсія па маляўнічых мясцінах у светлы суботні дзень з добрым гідам дырэктарам мясцовай школы-інтэрната Міхаілам Дукам — што можа быць лепш? Даведацца пра гісторыю месца ад першых яго жыхароў да апошніх актуальных падзеяў, пабачыць на свае вочы дрэвы, пасаджаныя сто год таму, завітаць на цудоўнае возера і берагавыя тэрасы, дзе батанік Адамаў вырошчваў экзатычныя для Беларусі расліны.\nБатанічны сад Адамава стаў у пэўным сэнсе падмуркам сённяшняга віцебскага батанічнага сада. Рэшткі адамаўскіх пасадак захаваліся да нашых дзён у Вялікіх Лётцах. Тут можна пакаштаваць здзічэлых ігрушаў (на смак так сабе), патаптаць брукаваную дарогу (ці шмат вёсак зараз пахваліцца захаванай брукаванкай?), абняць дуб-волат.\nГосці Вялікіх Лётцаў навялі парадак у “панскім” доме (як яго называюць тутэйшыя жыхары). Двухпавярховы будынак захоўвае веліч правінцыйнай шляхетнасці, але праз тое, што ім не карыстаюцца людзі ён можа прыйсці ў занядбанне.\nУдзельнікі талакі прыбралі старыя кветкі, сухія дрэвы, абкасілі траву, парамантавалі шыбы. Быццам бы і нічога стаў выглядаць дамок, які чакае на новых гаспадароў. Надалі яму, так бы мовіць, “таварны выгляд”. На жаль пасля экскурсіі надвор’е пачало псавацца, таму паспелі зрабіць далёка не ўсё, што маглі б. Людзей было не стрымаць, некаторыя засталіся незадаволенымі, што працы не так шмат, хацелася рабіць і рабіць, ствараць гісторыю цудоўнага месца сваімі рукамі.\nПасля невялікай кавапаўзы для гасцей, разагрэтых стваральнай прадуктыўнай працай, адбылася фальклёрна-касмічная дзея, якую стварыў гурт “Vuraj”. Хлопцы адмовіліся ад удзелу у Днях горада ў Менску і адмыслова прыехалі ў Лётцы. Пры дапамозе барабанаў, баяна, дудак і беларускіх традыцыйных песняў яны канчаткова паглыбілі прысутных у Космас нашых вёсак. І ў іх атрымалася! У захапленні засталіся і мясцовыя дзеткі, і супрацоўнікі інтэрната, і госці з Віцебску.\nАд самага пачатку жыхары і супрацоўнікі вельмі цёпла паставіліся да ідэі мерапрыемства, зарганізаванага выпускнікамі курса “Interhistory”. А пасля падзеі выказалі жаданне, каб яна была неаднаразовай, а перарасла ў штогадовы “Адамаўскі фэст”. Чаму б не?\nФота: Юля Кот і Анжэліка Гайцюкевіч


Гульня Марская жыццё. Гуляць онлайн бясплатна\nГульня Марская жыццё анлайн\nАпісанне гульні: Калі спытаць малога, што ён бачыць, калі глядзіць на ваду, то ён абавязкова раскажа вам пра казачных рыбак, якія там водзяцца. А чаму б і нам не акунуцца ў свет нашых падводных фантазій і не стварыць асабісты акварыум, населены пацешнымі і дзіўнымі рыбамі, рачкамі або марскімі зоркамі самых ашаламляльных афарбовак і расфарбовак, якіх нідзе больш у свеце не існуе?\nЧыстка снегу на джыпе бітва пінгвіна іншапланетнае ўварванне свет маджонг горны ровар Зброю. Іо Кіраванне грузавіка бензавоза Падводная язда на ровары стрэлкі Амерыканскія машыны: Кніжка размалёўка Касмічны карабель\nКалі спытаць малога, што ён бачыць, калі глядзіць на ваду, то ён абавязкова раскажа вам пра казачных рыбак, якія там водзяцца.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Марская жыццё ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Марская жыццё бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Марская жыццё і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


Мастацтва - Змест, форма ды ідэя\n«Код: 25.03.18» у Палацы мастацтва\nВыстава прысвечана 100-годдзю абвяшчэння Беларускай народнай рэспублікі. Фармат — як сцвярджаецца ў прэс-рэлізе — прадугледжвае самы шырокі спектр сучасных выяўленчых сродкаў без абмежавання часу стварэння работ. Датычныя да арганізацыі выставы старшыня Саюза мастакоў Рыгор Сітніца і кіраўнік секцыі крытыкі Пётра Васілеўскі сустрэліся, каб зразумець, ці атрымалася задуманае.\nПётра Васілеўскі: На выставе было мала прац новых і зробленых да яе спецыяльна. Ці гэта непазбежнасць, звязаная з невялікім часам, што даваўся на арганізацыю, ці — у нейкай ступені — непадрыхтаванасць нашай культурніцкай грамады да ўспрымання гэтай даты?\nРыгор Сітніца: І тое, і іншае. Было б дзіўна, каб у наc існаваў кансэнсус у стаўленні да гістарычных падзей, якія на працягу ўсёй савецкай эпохі свядома замоўчваліся ці прадстаўляліся ў скажоным выглядзе. Я хацеў, каб мы не паўтарылі досвед трыццацігадовай даўніны, калі на падобных выставах дамінавалі творы ілюстратыўнага, асветніцкага характару, што на той час было, безумоўна, актуальна. Таму я заклікаў людзей адказаць сучаснай пластычнай мовай. Напрыклад, мяне ўзрадаваў Леанід Хобатаў, які ўвасобіў тэму праз колеравую кампазіцыю ў выглядзе сцяга. Твор атрымаўся драматычны, глыбокі па сэнсе, паказвае перыпетыі гісторыі. Вось такіх прац я чакаю.\nСваю важную, факталагічную ролю выканалі фотаздымкі ўдзельнікаў той гістарычнай падзеі. На выставе было шмат сэнсавых і візуальных пластоў, яна разнастайная і сучасная. Прыкра, што мае вучні, на якіх я ўскладаў шмат надзей, не адгукнуліся. Што б тут ні адбывалася, ім «у лом» ісці ў Палац мастацтва і ўдзельнічаць у гэтай «маргінальнай» дзеі. Паводле іх шкалы каштоўнасцяў 100 гадоў БНР — падзея не вартая разгляду. Таму мяне ўсцешыла, што амаль 70-гадовы фармаліст Хобатаў шыкоўна адказаў на гэты выклік. А сённяшнія прасунутыя маладыя людзі, у якіх, здавалася б, павінна быць і ўсведамленне, і рэагаванне, — на жаль, не. Мы ж нездарма назвалі выставу «Код: 25.03.18», бо лічым, што гэта частка генетычнага коду беларусаў, а генетыка дадзена ад прыроды.\nПрыносілі вельмі розныя работы, але мы адабралі самыя годныя, збудавалі цэласную экспазіцыю. Цэнтрам яе стаўся паліпціх Гаўрыіла Вашчанкі «Крылы», твор метафарычны, прывязаны да тэмы не канкрэтна. Калі хочацца канкрэтыкі — выдатная серыя Міхася Басалыгі, які знайшоў вельмі пераканальную форму. Экспазіцыя атрымалася на любы густ. І мы з Леанідам Хобатавым крыху памарылі: цікава было б абмежаваць задачу і прапанаваць на гэтую тэму зрабіць творы выключна нефігуратыўныя. Хоць густы сапраўды ва ўсіх розныя, хадзіла жанчына і наракала, што не напісалі «крэпкіх» работ, — відаць, з прывычкі бачыць манументальнае вырашэнне вялікіх тэмаў. Усе маюць права думаць па-рознаму, праўда — пасярэдзіне. Экспазіцыя, на маю думку, выйшла сучаснай.\nПётра Васілеўскі: Мне пашчасціла дапамагаць Леаніду Хобатаву ладзіць экспазіцыю. І я сутыкнуўся з цікавым стаўленнем мастакоў: прыносіць аўтар твор, партрэт, напрыклад, што не мае ніякага дачынення да тэмы, і цяжка яму патлумачыць, чаму партрэт яго сябра не можа быць прыняты.\nРыгор Сітніца: Усё ж некаторыя партрэты мы ўзялі, напрыклад, цудоўныя творы Генадзя Козела. Я разважаю такім чынам: гэта выстава — прысвячэнне гістарычнаму святу, і калі б мы выставілі творы Жоўтак, Раздзялоўскай, прыгожыя нацюрморты, кветкі — таксама было б прысвячэнне. Гэтыя працы самі па сабе ствараюць адчуванне свята, прасякнутыя ўрачыстым настроем. Але я прасіў, каб нейкая ўскосная прывязка да тэмы ўсё ж была. Калі робіце краявід Мінска, то можна ўвасобіць знакавыя месцы — той жа Купалаўскі тэатр. Дар’я Бунеева прынесла невялікі твор, на ім на тумбе ля тэатра можна прачытаць: «Першы ўсебеларускі сход», і гэта не літаральны ход, праца не ілюстратыўная.\nПётра Васілеўскі: На адкрыцці было шмат людзей, якіх я многа гадоў не бачыў, яны сабраліся, каб згадаць мінулыя дні. Яны прышлі як на свята. Некаторыя былі расчараваныя, некаторыя проста знайшлі нагоду сабрацца і не так важна ім было, што на той сцяне вісіць. І мне падумалася, што многія з гэтых гледачоў дагэтуль успрымаюць нацыянальную тэму праз этнаграфічнае вырашэнне і не разумеюць: тая ж вышыванка сёння павінна быць «от куцюр». Нацыянальныя тэмы павінна выяўляцца на ўзроўні высокай эстэтыкі, а не проста канстатацыі пэўнага факта. Ці можна спадзявацца, што новая генерацыя мастакоў, з кім вы сутыкаецеся па працы, усё ж дойдзе да той ідэі, якую прапанавала гэтая выстава?\nРыгор Сітніца: Я моцна ў гэтым сумняваюся. На выставе моладзі зусім мала, і я бачу тэндэнцыю, што многія з гэтага новага пакалення скіраваныя на камерцыйны поспех. Мы ж працавалі на ідэю. Мажліва, выспеюць такія творы і ў іх, але хто ініцыюе гэты працэс? Здавалася б — сёння ёсць магчымасць атрымліваць любую інфармацыю, не параўнаць з нашым часам, калі мы перадавалі адзін аднаму нейкія перадрукоўкі, каб даведацца пра нейкія гістарычныя факты. Але агульнае «апапсенне» нашага соцыуму не пашкадавала і нас, і знайсці сярэдзіну, каб твор быў і нацыянальным, і востра сучасным, — даволі цяжка.