Белпошта даставіць віншаванні ад Дзеда Мароза | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Белпошта даставіць віншаванні ад Дзеда Мароза\nБелпошта даставіць віншаванні ад Дзеда Мароза\nПадарунак напярэдадні навагодніх свят ад казачнага чараўніка чакае, бадай, кожнае дзіця. Таму Белпошта па добрай традыцыі дапамагае здзейсніць мары — прымае заказы на паслугу «Віншаванне Дзеда Мароза».\nЁсць два варыянты. Можна заказаць пісьмо: у ім будзе паштоўка з віншаваннямі ад Дзеда Мароза, набор святочных вітражных наклеек і размалёвак-арыгамі. А калі выбраць падарунак, у дадатак да гэтага дзіця атрымае яшчэ і мяккую цацку — сімвал года — сабачку ў футры. Кошт пісьма пры перасылцы па Беларусі складае пяць рублёў, у краіны СНД і дальняга замежжа — дзесяць. Падарунак абыдзецца ў 23 і 31 рубель адпаведна.\nЗаказы па тэрыторыі Беларусі прымаюцца да 23 снежня, у краіны СНД і дальняга замежжа — да 1 снежня. Да 30 лістапада дзейнічае зніжка — 10 працэнтаў. Аформіць паслугу можна ў любым аддзяленні сувязі, у паштальёна ці праз інтэрнэт-сэрвіс.\nДарэчы, Дзед Мароз са Снягуркай таксама прымаюць віншаванні! У круглай зале сталічнага Паштамта для іх усталявана спецыяльная скрыня. Але лісты навагоднім героям можна адправіць і ў іх іншых аддзяленнях сувязі. Каб пісьмы дайшлі да чараўніка і яго ўнучкі, пішыце адрас правільна: Белавежская пушча, 225063, вёска Каменюкі, Камянецкі раён, Брэсцкая вобласць.\nЗагаловак у газеце: Падарунак ад навагодняга чараўніка


12 лістапад 2018, 14:59\nАрхіўнае фота. Пасёлак Трактарнага завода ў Менску. Скрыжаваньне Чабатарова і Стаханаўскай\nМенскаму Трактаразаводзкаму пасёлку, які ўлады плянуюць зьнесьці, варта надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці, што будзе спрыяць пашырэньню турыстычнага патоку ў сталіцу. Такую пазыцыю выказаў Інстытут гісторыі НАН Беларусі ў адказ на зварот кампаніі «Горад для гараджанаў». Да звароту актывісты прымацавалі «дасье» раёну, дзе абгрунтавалі сваю ідэю.


Сапраўдная зіма прыйдзе ў пачатку снежня, згодна з календаром\nINTEX-PRESS Online Новости Барановичей | 27-11-2012\nфота з сайта www.esquire.ru Надвор’е пачне настройвацца на зімовы лад ужо з пачатку снежня.\nЯк адзначыла галоўны сіноптык Рэспубліканскага гідраметэацэнтра Людміла Парашчук, у апошнія дні лістапада тэмпературны фон на 3–6°С перавысіць кліматычную норму для апошніх датаў месяца. Паводле яе слоў, надвор’е пачне настройвацца на зімовы лад ужо з пачатку снежня. Аднак спачатку яно будзе мяккім, што дазволіць лёгка прывыкнуць да зімовага сезона. Так, на выхадных на тэрыторыю Беларусі будзе паступаць паветра з Балтыйскага мора, ападкі стануць часцей выпадаць у выглядзе мокрага снегу. Тэмпература паветра на працягу сутак будзе вагацца ад 3°С марозу да 3°С цяпла. На асобных участках дарог утворыцца галалёдзіца. Як паведаміла сіноптык, паводле папярэдняга прагнозу, зімовы характар надвор’я чакаецца ў Беларусі на наступным тыдні. БелаПАН, Наша Ніва


КЛЮЧ АД СЭРЦА\nГлавная/КЛЮЧ АД СЭРЦА\nветэраны вайны і юныя выхаванцы даверылі Альбіне Данілаўне КАЛЕШКА. Пад яе кіраўніцтвам 30 год таму сумеснымі намаганнямі людзей розных узростаў створаны музей баявой славы ў Цэнтры дзіцячай творчасці.\nЯна нарадзілася ў Лунінцы праз два гады пасля Вялікай Перамогі. У пачатку 1950-ых сям’я пераехала на радзіму бацькі. Усць-Каменагорск не ведаў вайны. Але трагічныя і гераічныя падзеі хвалявалі выпускніцу школы, якая працавала ў дваровым клубе “Тытан” інструктарам па рабоце з дзецьмі. З газет даведаўшыся пра мясцовых удзельнікаў абароны Брэсцкай крэпасці, завязала з імі перапіску і пачала збіраць матэрыялы ў гонар цытадэлі.\n20-гадовы піянерскі важак была заахвочана турыстычнай паездкай у Германскую Дэмакратычную Рэспубліку. Пры вяртанні ажыццявіла даўнюю мару – наведала родных у Лунінцы і крэпасць-герой у Брэсце. Уражаннямі і новымі экспанатамі папоўніўся музей ва Усходнім Казахстане. Многія цікавыя ідэі не паспела ўвасобіць у жыццё: памёр бацька, і дачка разам з маці вярнулася ў родныя мясціны.\n– З 1971 года Лунінец стаў адзінай радзімай, – усміхаецца суразмоўніца. – Павагу да ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якая ўвасобілася ў мае пачуцці з казахстанскіх дзяцінства і юнацтва, хацелася асабліва выказаць на зямлі шматпакутнай Беларусі. Грамадства актыўна рыхтавалася ўрачыста адзначыць 30-годдзе Вялікай Перамогі. Кіраўнік гуртка Дома піянераў з першых дзён работы стварыла клуб інтэрнацыянальнай дружбы “Жураўлік” (назва ў памяць хірасімскай трагедыі цяпер здаецца вельмі сімвалічнай – пасля чарнобыльскай…). Асабліва плённа ў ім дзейнічаў ваенна-патрыятычны напрамак.\n– Вельмі дапамог журналіст раённай газеты “Ленінскі шлях” Мікалай Калінковіч, – успамінае Альбіна Данілаўна. – Ён прапанаваў заняцца пошукам звестак пра воінаў і партызан, якія загінулі пры вызваленні раёна і пахаваны ў гарадскім скверы. Узяўшы ў райваенкамаце кароткую інфармацыю, накіравалі сотні запытаў у музеі розных гарадоў. Удалося знайсці сем’і некаторых герояў вайны, якія не ведалі аб месцах апошняга прытулку блізкіх людзей. Памятаю, з Варонежскай вобласці прыязджалі сёстры Васіля Мікалаевіча Пінчука, схіляліся да мемарыяльных пліт, гладзілі далонямі прозвішча іх брата… З часам за многімі прозвішчамі на абелісках сталі паўставаць вобразы маладых абаронцаў Айчыны.\nЛісты, якія прыходзілі на адрас чырвоных следапытаў Лунінца, старанна збіраліся ў папкі, фотаздымкамі поўніліся альбомы. Праз успаміны ветэранаў вайны яскрава занатоўвалася вызваленне раёна. Энергічны характар кіраўніка гуртка згуртоўваў дзяцей на больш дзейсныя справы.\n– Дакладна сказана: не паўтараецца такое ніколі, – Альбіна Данілаўна прыгадвае паходы па мясцінах баявой славы. – Хіба цяпер можна ўявіць 10-дзённую вандроўку групы дзяцей у суправаджэнні толькі аднаго дарослага?! Начавалі ў палатках у лесе, самі распальвалі агонь і гатавалі ежу. Частку дарогі маглі пад’ехаць па чыгунцы ці на аўтобусе, а пераважна перасоўваліся пешшу з нялёгкімі рукзакамі за спінамі. Нікога не баяліся – і нас паўсюдна гасцінна сустракалі: у вайсковых часцях, вясковых хатах, дзе пражывалі былыя партызаны ці франтавікі. Дзеці наведвалі брацкія магілы, запісвалі ўспаміны жывых сведкаў падзей вайны. Свой шлях завяршалі ў Мазыры сустрэчай з равеснікамі ў школе, дзе створаны музей баявой славы 55-ай Мазырскай дывізіі.\nМагчыма, яго наведванне падштурхнула да наступнай канкрэтнай справы. 29 красавіка 1980 года пад №40 ва ўпраўленні адукацыі Брэсцкага аблсавета зарэгістраваны “школьны музей” у нашым Доме піянераў. Яму папярэднічалі незабыўныя сустрэчы.\n– Чырвоныя следапыты знайшлі ўдзельнікаў вызвалення раёна – нам было даверана іх прымаць, – не хавае хвалявання Альбіна Данілаўна. – З гэтага часу сапраўднымі сябрамі юных лунінчан сталі прадстаўнікі камандавання палкоў, якім былі прысвоены найменні Лунінецкія: былыя начальнік штаба 111-га палка Фёдар Максімавіч Еравой і камандзір артдывізіёна 107-га палка Пётр Мікалаевіч Кудзінаў. Якім шчасцем было для ўсіх нас, калі ім, жыхарам адпаведна Падмаскоўя і Рыгі, першымі ў гісторыі нашага краю былі прысвоены званні “Ганаровы грамадзянін горада Лунінец”!\nПартрэты гэтых і многіх іншых ветэранаў вайны вісяць на стэндах у невялікім пакойчыку Цэнтра дзіцячай творчасці, дзе, вытрымаўшы два пераезды, з 1990-ых гадоў абсталяваўся музей баявой славы. Рэчы, набытыя ў паходах ці перададзеныя ганаровымі гасцямі, сталі экспанатамі. У асноўным фондзе налічваецца 650 адзінак, з іх больш як 200 – сапраўдныя рэліквіі. Найбольш значныя – планшэт, трафейная медыцынская сумка, элементы партызанскага “абмундзіравання” – скураныя рамяні, Падзякі Галоўнакамандуючага за вызваленне Лунінца, франтавыя лісты. У экспазыцыі распавядаецца і пра 117-ты Лунінецкі полк 23-яй Кіеўска-Жытомірскай дывізіі, сумесныя дзеянні партызан і чырвонаармейцаў. Фотаздымкі, у тым ліку і сталічных рэпарцёраў, адлюстроўваюць пасяджэнні клуба “Гвардзеец”, які пазней аб’яднаў чырвоных следапытаў, нагадваюць аб наведванні гарадоў Кіеў, Харкаў, Талін, Рыга, Горкі (цяпер Ніжні Ноўгарад), Сочы, Масква. Там юных лунінчан урачыста прымалі былыя франтавікі, якія вызвалялі нашы мясціны. У Лунінцы 17 верасня 1974 года адбылася сапраўды гістарычная сустрэча з праслаўленым лётчыкам, тройчы Героем Савецкага Саюза Іванам Мікітавічам Кажадубам. Яго пажаданні юным лунінчанам занатаваны на першай старонцы Кнігі запісаў ганаровых гасцей, якая запоўнена шчырымі словамі шматлікіх наведвальнікаў.\n– У 1988-ым узначаліла пазашкольную ўстанову, – працягвае расповяд Альбіна Данілаўна. – Музей заставаўся справай жыцця. Занатавалі ўспаміны вызваліцеляў раёна з першых вуснаў. Гэта была сапраўды сувязь пакаленняў: кожны гуртковец пісаў асобнаму ветэрану, які адказваў не нявызначанай групе дзяцей, а канкрэтнаму хлопчыку ці дзяўчынцы. У 1992 годзе Дом піянераў стаў Цэнтрам дзіцячай творчасці. Ажыццяўляючы ваенна-патрыятычнае выхаванне, музей працягваў арганізоўваць наведванні для школьнікаў. Юныя экскурсаводы прасякаліся гэтай вечнай тэмай і перадавалі свае эмоцыі равеснікам, атрымліваючы іх водгук душы…\nУ 2004-ым Альбіна Данілаўна “здала” пасаду дырэктара новаму кіраўніку, а ў мінулым снежні развіталася з месцам работы, якому аддала 38 год жыцця. Адказнасць за захаванне сведчанняў гераічнага мінулага ўскладзена на метадыста Тамару Міхайлаўну Пракаповіч.\n– Пакуль знаёмлюся са шматлікім матэрыялам, які назапашаны за дзесяцігоддзі працы, – удакладняе педагог. – Спадзяюся, музей будзе запатрабаваны сучаснымі школьнікамі, таму што вывучэнне падзей Вялікай Айчыннай вайны, неўміручага подзвігу вызваліцеляў раёна – краевугольны камень краязнаўства…\nАльбіне Данілаўне ўдавалася захапляць юных лунінчан следапыцкімі пошукамі, плён якіх занатаваў музей баявой славы. Хочацца спадзявацца, што яе паплечнікі па педагагічнай працы захаваюць спадчыну некалькіх пакаленняў і прымножаць яе новымі здабыткамі.\nЛЕТАПІС ВЁСКІ АД ЗЕМЛЯКА\n11 красавіка – Дзень вызвалення вязняў фашысцкіх канцлагераў АД БЕРЛІНА – ДА БАРАДЗІНО


Зборнік "Таямніцы лідскай зямлі"\nВярнуцца на сайт школы\nПа расказах старажылаў, калісьці ў гэтым месцы, дзе цяпер вёска, навокал распасціралася гібкая непраходная багна. Ні ў весну, ні ў восень, як кажуць, не прайсці, не праехаць. Да гэтага балота падступалі змрочныя, дрымучыя лясы. Непадалёку ад гэтага месца размяшчаліся невялічкія пасяленні. Людзі тут гандлявалі, займаліся рамяством, палявалі, лавілі рыбу. Балота аддзяляла некалькі вёсак ад мястэчка і тракту. Абрыдла кожны раз кладкі насцілаць, і каб лепш і хутчэй было дабірацца з аднаго месца ў другое, над самым багністым месцам быў пабудаваны невялічкі мост. А быў ён такі вузенькі, што пераехаць магла толькі адна павозка або брычка. Усім было добра, хоць і нязручна.\nАле вось аднойчы, увечары, пасярэдзіне гэтага маста сустрэліся дзве брычкі пановы, якія вярталіся з палявання. I трэба ж таму здарыцца, абое былі такія ўпартыя, што не захацелі ўступіць дарогу адзін адному.\n- Мінай ты, - крычыць адзін.\n- Мінай ты, - крычыць другі.\nАле толку з гэтага было мала. Насупіўшыcя, яны рушылі адзін адному насустрач. На гэтым спрэчка іх закончылася, таму што цягучая багна забрала іх да сябе. Людзі, якія чулі гэтую спрэчку, разнеслі яе па ўсім свеце.\nПрайшоў час, людзі забыліся пра тую бяду, асушылі балота і пачалі сяліцца ў зручным зацішку - на дне былога балота. Час-часам, а легенда зноў усплыла ў памяці людзей.\nВось з таго выпадку быццам бы і знайшлося імя вёсцы - Мінойты.\nЗапісалі падчас экскурсіі ў Мінойтаўскай сярэдняй школе\nCopyright © 2021. СШ №1 г.Лиды. Designed by Joomla


14 чэрвень 2016, 19:00\nРасейскіх заўзятараў вязуць у паліцэйскай машыне 14 чэрвеня.\nЗ паведамленьняў Шпрыгіна ў сацыяльных сетках вынікае, што групу заўзятараў этапуюць у Марсэль. Затрыманьне 43 расійскіх грамадзян, якія прыехалі ў Францыю, пацьвердзіла агенцтва France Presse.\nРаней у аўторак Шпрыгін паведаміў, што спэцназ францускай паліцыі спыніў аўтобус з заўзятарамі, пасажыраў дагледзелі на наяўнасьць зброі і наркотыкаў.\nПра сытуацыю праінфармаванае расейскі кансулят. Прэс-сакратар прэзыдэнта Расеі Дзмітрый Пяскоў сказаў, што кансулят будзе абараняць інтарэсы заўзятараў.\nРаней пракуратура Марсэлю заявіла аб ўдзеле ў сутыкненьнях з ангельскімі заўзятарамі 11 чэрвеня пасьля матчу Расея-Ангельшчына больш за 150 расейскіх футбольных хуліганаў, якія прайшлі грунтоўную падрыхтоўку. Менавіта на іх, як перадае Associated Press, пракурор Брыс Робін ўсклаў адказнасьць за большую частку разбурэньняў у горадзе. Пракурор адзначыў пры гэтым, што ангельскія фанаты таксама датычныя да некаторых пагромаў.\nУ сутыкненьнях паміж расейскімі і ангельскімі балельшчыкамі ў Марсэлі пацярпелі больш за 30 чалавек, некаторыя зь іх знаходзяцца ў цяжкім стане. Сёньня паступіла інфармацыя, што адзін з ангельскіх заўзятараў, якому нанесьлі ўдар арматурай па галаве, знаходзіцца пры сьмерці.\nЗа ўдзел у бойках фанатаў з Расеі Саюз эўрапейскіх футбольных асацыяцый (УЭФА) завёў Дысцыплінарную справу ў дачыненьні да Расейскага футбольнага саюзу, абвінаваціўшы заўзятараў у расізьме, удзеле ў масавых беспарадках і выкарыстаньні піратэхнікі. Сёньня Расейская фэдэрацыя футболу аштрафаваная на 150 тысяч эўра, а на расейскую зборную накладзена ўмоўная дыскваліфікацыя, якая стане рэальнаю ў выпадку новых беспарадкаў з удзелам расейскіх фанатаў.


22 студзень 2020, 16:04 абноўлена 22 студзень 2020, 16:17\nАндрэй Кудзік на мітынгу супраць інтэграцыі, 20 сьнежня\nВілейчука Андрэя Кудзіка 22 студзеня аштрафавалі на 810 рублёў за ўдзел 20 і 21 сьнежня ў пратэстах супраць інтэграцыі.\nТакое рашэньне прыняў суд Вілейскага раёну, піша «Прававая ініцыятыва».\nЦягам сьнежня і пачатку студзеня ў гарадах Беларусі прайшлі суды за акцыі пратэсту супраць паглыбленай інтэграцыі з Расеяй. Агульная сума штрафаў, прысуджаных пратэстоўцам, — больш 100 тысяч рублёў. 11 чалавек асудзілі агулам на 225 сутак арышту.\nКампанія #BY_help 10 студзеня абвясьціла збор сродкаў на дапамогу аштрафаваным і арыштаваным удзельнікам акцыяў супраць паглыбленьня інтэграцыі Беларусі і Расеі. На момант публікацыі, толькі на плятформе MolaMola і Facebook сабралі амаль 20 тысяч даляраў.


Філалагічны факультэт - XIII Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя «Ідэі. Пошукі. Рашэнні»\n22 лістапада 2019 на філалагічным факультэце БДУ адбылася XIII Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя «Ідэі. Пошукі. Рашэнні», якую па традыцыі праводзіць кафедра англійскага мовазнаўства.\nКанферэнцыя зарэкамендавала сябе як аўтарытэтная пляцоўка, якая збірае прадстаўнікоў вышэйшых і сярэдніх навучальных устаноў не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі. Беларускія і замежныя студэнты, магістранты, аспіранты, выкладчыкі мелі выдатную магчымасць абмеркаваць актуальныя праблемы айчыннай і замежнай філалогіі, літаратуры, педагогікі.\nБольш за 100 выкладчыкаў, аспірантаў, магістрантаў, студэнтаў не толькі з Беларусі, але і Расіі, Украіны, Літвы, Кітая, Туркменістана прынялі ўдзел у канферэнцыі.\nПрадстаўнікі многіх ВНУ, у прыватнасці, такіх як Львоўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Івана Франко, Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.А. Куляшова, Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт, Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна, Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава і многія іншыя – удзельнікі канферэнцыі.\nНадзвычай актуальнымі з’яўляюцца праблемныя палі канферэнцыі: праблемы сучаснай вышэйшай школы; камунікацыя на мовах – мовы зносін; мовы ў статыцы і дынаміцы; інавацыйныя метады і тэхналогіі навучання замежным мовам; праблемы мастацкага і навукова-тэхнічнага перакладу; мова і літаратура.\nШмат цікавых дакладаў было прадстаўлена ўдзельнікамі канферэнцыі, у прыватнасці, кандыдатам філалагічных навук, дацэнтам Ігнатыў Надзеяй Яўгенаўнай на тэму «Мотив памяти в автобиографической прозе И. Шмелева и Г. Газданова» (Львоўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Івана Франко); кандыдатам філалагічных навук, дацэнтам Васіленка Кацярынай Мікалаеўнай па праблеме «Вербализация гендерных стереотипов в речи спортивных комментаторов Беларуси и Великобритании» (Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.А. Куляшова); кандыдатам філалагічных навук, дацэнтам Зубавай Ірынай Іванаўнай па пытанні «Многоаспектный дайджест и способы его формирования» (Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт); дацэнтам Гарэгляд Аленай Мікалаеўнай на тэму «Реализация содержательного потенциала фразеологизмов в русском и белорусском художественном тексте: авторский перевод» (Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава).\nМатэрыялы канферэнцыі размяшчаюцца ў электроннай бібліятэцы БДУ, што дазваляе вялікаму колу студэнтаў, магістрантаў, выкладчыкаў азнаёміцца з вынікамі даследаванняў.


Культура Беларусі ў другой палове ХХ стагоддзя — История — Отечественная История — История Права\nИстория - Отечественная История - История Права > Гісторыя Беларусі > Культура Беларусі ў XX ст. > Культура Беларусі ў другой палове ХХ стагоддзя\nКультура Беларусі ў XX ст.223 views\nАле першыя пасляваенныя гады адзначыліся новай хваляй шырокамаштабных рэпрэсій на Беларусі, звязаных з дзейнасцю паплечніка Берыі Я.Цанавы. На 25 год лагероў была асуджана Ларыса Геніюш. Зноў арыштаваны пісьменнікі А.Александровіч, Б.Мікуліч, А.Пальчэўскі, С.Грахоўскі, С.Шушкевіч, А.Звонак і інш. У аснову кампаніі супраць інтэлігенцыі была пакладзена пастанова ЦК ВКП(б) Аб часопісах "Звязда” і “Ленінград” (1946) і інш. Для актывізацыі барацьбы з “нацыяналізмам” і “касмапалітызмам” у БССР быў прысланы прадстаўнік ЦК кампартыі М.Гусараў. Крытыкаваліся як асобныя творцы (М.Танк, К.Буйло), так і цэлыя выданні. У скажэнні жыцця беларускай вёскі быў абвінавачаны і зняты з пасады рэдактара часопіса “Маладосць” аўтар аповесці “Дабрасельцы” А.Кулакоўскі. Наступленне накіроўвалася і на дзеячаў беларускай навукі. Ад яго пацярпелі прэзідэнт АН БССР А.Жэбрак (1947), славуты генетык, які не падтрымліваў лысенкаўскія метады ў біялогіі; наркам асветы П.Саевіч (1951), абвінавачаны ў “югаслаўскім шпіянажы”. Ішоў працэс падпарадкавання партыі ўсіх сфер жыцця. Рэальную ўладу ўтрымлівалі партыйныя камітэты. Узмацняліся русіфікатарскія тэндэнцыі ў палітыцы цэнтральных органаў улады, гэтаму спрыяла дзейнасць на Беларусі прысланых з Масквы партыйных і савецкіх работнікаў, асабліва пасля дыскусіі па мовазнаўстве ў 1950 г.\nАле адбывалася аднаўленне сістэмы адукацыі. Да 1950 г. ўдалося аднавіць даваенную сетку агульнаадукацыйных школ, ішло павелічэнне колькасці сярэдніх школ. Да сярэдзіны 50-х гг. быў завершаны пераход да ўсеагульнага сямігадовага навучання. У 1944-1945 гг. працавалі 22 ВНУ. Хутка адраджалася акадэмічная навука, флагманам якой стала аднавіўшая сваю работу ў 1944 г. АН БССР. К канцу 1950 г. ў рэспубліцы дзейнічала 77 навуковых устаноў.\nРазвіццё беларускай літаратуры ішло ў вельмі складаных умовах. Дыктат камуністычнай партыі, перавага стылю “сацыялістычнага рэалізму” прывёў да таго, што многія літаратурныя творы вызначаліся бесканфліктнасцю і ідэалізацыяй савецкага ладу (раманы А.Стаховіча, М.Паслядовіча і інш.). Галоўная тэма беларускай літаратуры – гэта вайна (І.Мележ, М.Лынькоў, І.Шамякін і інш). Гэтаму ж былі прысвечаны і першыя пасляваенныя п’есы К.Крапівы, А.Маўзона, А.Кучара.\nТэатральнае мастацтва таксама адчувала на сабе ўціск партыйнага кіраўніцтва. Калі ў сезоне 1944-45 гг. у БССР працавала 12 тэатраў, то ў 1950 г. іх засталося толькі 8. У касмапалітызме былі абвінавачаны тэатральныя рэжысёры В.Галаўчынер, Я.Рамановіч. Пачаліся нападкі на п’есы А.Макаёнка, оперу Я.Цікоцкага “Алеся”, кампазітара П.Падкавырава. У той жа час на сцэне ззялі таленты актораў Б.Платонава, Г.Глебава, Л.Ржэцкай, Л.Аляксандроўскай.\nАдной з галоўных тэм мастацтва становіцца гераізм савецкіх людзей у гады вайны, увасабленне героя з багатым унутраным светам. Героіку савецкіх людзей у гады Вялікай Айчыннай вайны ўвасабляюць мастакі Я.Ціхановіч, І.Давідовіч, Я.Зайцаў, В.Волкаў. З пачатку 50-х гадоў пачынаюць набываць папулярнасць жанравыя карціны (Г.Бржазоўскі, А. і І.Ткачовы, П.Гаўрыленка). Ярка праявіўся талент скульптара З.Азгура. Ён стварае цэлую серыю партрэтаў гістарычных дзеячаў і герояў сучаснасці. Значным дасягненнем стаў ансамбль Плошчы Перамогі (1954), створаны З.Азгурам, А.Бембелем, А.Глебавым, С.Селіханавым.\nМанументалізмам адзначаецца і пасляваенная архітэктура (кампазіцыі праспекта Скарыны, Прывакзальнай плошчы). Пануе так званы імперскі стыль – “сталінскі ампір”. Ствараюцца генпланы рэканструкцыі гарадоў. Значная ўвага надаецца аднаўленню прамысловых прадпрыемстваў і жылога фонду (пераважна малапавярховыя дамы). Такім чынам, асаблівасцю пасляваеннага развіцця культуры стаў партыйны дыктат, барацьба з прагрэсіўнай інтэлігенцыяй, русіфікацыя. Але важна адзначыць, што адбылося аднаўленне матэрыяльна-тэхнічнай базы адукацыі, навукі і культуры.\nСупярэчлівы характар насіла культурнае жыццё рэспублікі і ў далейшы перыяд: 50-80 гады ХХ ст. З аднаго боку, ішла дэмакратызацыя, звязаная з наступленнем “адлігі”, рэабілітацыя дзеячаў навукі і культуры, аслабленне партыйнага ўціску, а з другога, – русіфікацыя ўсіх сфер жыцця, абгрунтаваная тэзісам аб пабудове камуністычнага грамадства, дзе будуць зліты мовы і культуры ўсіх савецкіх народаў, ваяўнічы атэізм, шаблоннасць. У адукацыі ў гэты час праходзіць некалькі рэформ. У 1958 г. адбываецца пераход да ўсеагульнага 8-гадовага навучання і ўвядзенне ў сярэдняй школе адзінаццацігадовага тэрміну з вытворчым навучаннем. Дзесяцігадовае навучанне вярнулася ў 1964-1984 гг., а ў 70-я гг. была ўведзена ўсеагульная сярэдняя адукацыя моладзі. У прафесійна-тэхнічнай адукацыі стваралася адзіная сістэма гарадскіх і сельскіх прафесійна-тэхнічных вучылішчаў. У 1950 г. ў БССР працавала больш за сто тэхнікумаў, 29 ВНУ. Але вышэйшая і сярэдняя спецыяльная адукацыя адзначалася экстэнсіўнасцю, калі пры пастаянным павелічэнні колькасці выпускнікоў не заўсёды захоўвалася якасць іх навучання.\nАдной з адмоўных рыс адукацыі таго часу стала звужэнне сферы выкарыстання беларускай мовы. У БССР не было ніводнай сярэдняй спецыяльнай і вышэйшай навучальнай установы з беларускай мовай навучання. Бацькі атрымалі права вызваляць дзяцей ад вывучэння беларускай мовы ў школе. Дапускалася выкладанне беларускай мовы па-руску. У сярэдзіне 80-х гг. усяго каля 19% дзіцячых садкоў і 23% школ працавалі на беларускай мове. У выніку такой моўнай палітыкі стварыліся вельмі неспрыяльныя ўмовы для развіцця беларускай культуры.\nНавука гэтага перыяду характарызуецца станаўленнем фундаментальных даследаванняў. У сістэме АН БССР адкрываюцца інстытуты фізікі і матэматыкі, генетыкі, цепла- і масаабмену і інш. Ствараюцца цэлыя навуковыя школы (у галіне звычайных дыфференцыяльных ураўненняў — школа Н.П.Яругіна, спектраскапіі і лазераў – Б.І.Сцяпанава, цепла- і масапераносу – А.В.Лыкава, тэарэтычнай фізікі – Ф.І.Фёдарава, антрапагенэзу – Г.І.Гарэцкага, кардыялогіі – Г.І.Сідарэнкі, вылічальнай матэматыкі – У.І.Крылова, геалогіі і тэктонікі – Р.Г.Гарэцкага). Шырока вядомымі ў свеце сталі біёлаг В.Купрэвіч, матэматык У.Платонаў, фізік М.Барысевіч. Пераважнае развіццё ў рэспубліцы атрымалі тэхнічная і фізіка-матэматычная навукі, што звязана з развіццём навукова-тэхнічнага прагрэсу. Аднак толькі нямногія навуковыя распрацоўкі знаходзілі прымяненне на практыцы.\nУ беларускім рэчышчы развіваецца літаратура. Узмацняецца яе сувязь з жыццём. Але захоўваецца партыйнае кіраўніцтва, цэнзура, асабліва пашыраныя ў другой палове 60-х гг. У якасці вядучага жанру прозы ўсталёўваецца раман. Галоўнай застаецца тэма мінулай вайны, але зараз мастакі слова большую ўвагу надаюць раскрыццю ўнутранага свету чалавека ў такіх экстрэмальных умовах (раманы А.Адамовіча, В.Быкава, І.Навуменкі, І.Чыгрынава, дакументалістыка С.Алексіевіч і інш.). Гістарычная праблематыка таксама прыцягвае да сябе пільную ўвагу (раманы Л.Дайнекі, В.Іпатавай, У.Караткевіча, К.Тарасава, п’есы А.Макаёнка, А.Петрашкевіча).\nШмат твораў прысвячалася праблемам сацыялістычнай рэчаіснасці (Я.Брыль, Г.Далідовіч, К.Крапіва, І.Мележ, І.Шамякін). Паэзія адзначана творамі Р.Барадуліна, П.Броўкі, Н.Гілевіча, П.Глебкі, П.Панчанкі і інш. Беларускія літаратары цесна супрацоўнічалі з кінастудыяй “Беларусьфільм”, якая аднавіла сваю работу ў 1944 г. Кожны год на ёй выпускалася каля 70 фільмаў розных накірункаў. Сярод найбольш вядомых – мастацкія стужкі “Міколка-паравоз”, “Белыя росы”, “Крушэнне імперыі”, “Альпійская балада”.\nЗ 60-х гг. беларускія тэатры захапляюцца маральна-этычнай праблематыкай. Ставяцца п’есы беларускіх драматургаў (А.Дударава, А.Макаёнка, М.Матукоўскага), рускіх і сусветных класікаў, савецкіх аўтараў. Сусветнае прызнанне атрымлівае балетная трупа Беларускага дзяржаўнага тэатра оперы і балета пад кіраўніцтвам В.Елізар’ева, свайго роду заснавальніка беларускай школы балета ("Стварэнне свету" А.Пятрова і інш.). К сярэдзіне 80-х гг. у БССР працавалі 2 музычныя, 6 лялечных, 9 драматычных тэатраў, але толькі тры з іх былі беларускамоўныя.\nУ музычным мастацтве развіваюцца жанры сімфоніі і інструментальнай музыкі (кампазітары У.Алоўнікаў, М.Аладаў, А.Багатыроў, І.Лучанок, У.Мулявін, П.Падкавыраў, Я.Цікоцкі). Наладжваецца цеснае супрацоўніцтва з тэатрамі (оперы М.Аладава, Дз.Лукаса, Р.Пукста, Дз.Смольскага, Ю.Семянякі). Кампазітары звяртаюцца да ваенна-патрыятычнай тэматыкі, увасаблення вобразаў рэальных гістарычных асоб. Большасць кампазітараў працуе ў розных жанрах. У 70-80-я гг. з’яўляюцца новыя тыпы музычных і танцавальных калектываў (вакальна-інструментальныя ансамблі “Песняры”, “Верасы”, “Сябры”, фальклорна-харэаграфічны ансамбль “Харошкі”).\nДзяржава садзейнічае масаваму развіццю самадзейнай мастацкай творчасці: многія аматарскія калектывы сталі вядомы далёка за межамі рэспублікі. У 1983-1985 гг. у БССР было створана 652 калектывы мастацкай самадзейнасці, якія аб’ядноўвалі 18 тысяч удзельнікаў.\nУ гады “адлігі” пачалі сваю працу таленавітыя мастакі А.Кішчанка, Я.Шчамялёў, Г.Вашчанка, У.Стальмашонак, М.Савіцкі. Пашыраецца так званы “суровы стыль”, які праўдзіва адлюстроўвае жыццё (М.Савіцкі — цыкл “Лічбы на сэрцы” і інш. работы). Пераважае ваенная (М.Данцыг, В.Грамыка) і гістарычная (А.Марачкін, Я.Шчамялёў) тэматыка. Ствараюцца цэлыя серыі партрэтаў знакамітых людзей Беларусі (З.Паўлоўскі, У.Стальмашонак, І.Ахрэмчык, В.Сахненка). У 50-60 гг. набывае папулярнасць новы жанр гарадскога пейзажа (П.Масленікаў, М.Данцыг), развіваецца нацюрморт (В.Жалток, Я.Радзялоўская, С.Каткова). Але некаторыя мастакі, нязгодныя з стэрэатыпнасцю ў жывапісе, вымушаны былі пакінуць краіну і набылі шырокую вядомасць за яе межамі (В.Баброў, А.Ісачоў, Н.Паўлоўскі, г.Хацкевіч). У выяўленчым мастацтве замацавалася сістэма творчых заказаў, што, безумоўна, зніжала ўзровень мастацкіх твораў. Беларуская графіка гэтага часу прадстаўлена серыямі па гісторыі і сучаснасці, з выкарыстаннем розных прыёмаў (работы У.Басалыгі, С.Геруса, В.Шаранговіча).\nЗначныя змены адбываюцца ў гэты час у архітэктуры. Пачынаецца масавае будаўніцтва жылля; распрацоўваюцца генпланы забудовы гарадоў, у якіх плануецца месца пад цэлыя жылыя раёны і мікрараёны. Распаўсюджваецца буйнапанэльнае будаўніцтва. Хуткія тэмпы, імкненне да зніжэння кошту жылля прывялі да тыпізацыі забудовы; гарады страцілі сваё адметнае аблічча. У 70-я гг. паступова пераадольваецца жорсткі рацыяналізм, выкарыстоўваюцца новыя праекты на аснове блок-секцыйных метадаў. Знешні выгляд гарадоў вызначаюць буйныя прамысловыя комплексы. Новым аб’ектам для беларускіх будаўнікоў становіцца сталічны метрапалітэн (з 1977 г.). Архітэктары працуюць над стварэннем мемарыяльных ансамбляў і комплексаў (манумент “Мінск — горад- герой”, комплексы “Хатынь”, “Брэсцкая крэпасць-герой”, “Прарыў”).\nУ той жа час у сярэдзіне 50-х гг. узмацнілася палітыка канфрантацыі дзяржавы ў адносінах да рэлігіі і вернікаў, што звязана з ідэяй пабудовы на працягу аднаго пакалення ў краіне камунізму, дзе рэлігіі няма месца. Пасля пастановы СМ СССР (1961 г.) пачалася кампанія па масавым закрыцці і нават знішчэнні храмаў, рэпрэсіі ў адносінах да служыцеляў культаў.\nКультура БССР сярэдзіны 50-80 гг. была цесна звязана з культурамі саюзных рэспублік і краін сацыялістычнага лагера. Ладзіліся тыдні і дэкады культуры Беларусі ў іншых краінах, фестывалі мастацтваў (“Дружба народаў”, “Беларуская музычная восень” і інш.), на гастролі выязжалі славутыя беларускія творцы, умацоўваліся сувязі творчых саюзаў і мастацкіх калектываў.\nНеад’емнай часткай агульнай беларускай культуры з’яўляецца культура беларускага замежжа. Далёка ад радзімы працуюць таленавітыя навукоўцы і творцы: нобелеўскі лаўрэат, вучоны І.Прыгожын, літаратары Н.Арсеннева, М.Сяднёў, М.Галіна (родны брат Я.Коласа), У.Дудзіцкі, Р.Жук-Грышкевіч, архітэктар і мастак М.Навумовіч, гісторыкі Я.Запруднік, В.Жук-Грышкевіч, літаратуразнаўца З.Кіпель, дырэктар Беларускага інстытута навукі і мастацтва ў Нью-Йорку В.Кіпель і многія іншыя.\nТакім чынам, беларуская культура перыяду 40-80 гг. прайшла вельмі складаны і цяжкі шлях праз празмернае партыйна-савецкае кіраўніцтва, класавы падыход. Абмяжоўвалася свабода творчасці, і, што найбольш цяжка для нацыянальнай культуры, выцісканне беларускай мовы было ўведзена ў ранг дзяржаўнай палітыкі. Культура, навука і адукацыя не атрымлівалі дастатковага фінансавання, што сур’ёзна адбілася на іх узроўні і якасці. У той жа час увесь свет ведае нашых навукоўцаў, літаратараў, мастакоў, акцёраў, што сведчыць аб глыбіні і высокім прафесійным узроўні культуры.\nЭканоміка БССР у другой палове 80-х гадоў


Скаргі праваабаронцы былі разгледжаны пасля выбараў\nhttp://spring96.org/be/news/39944 2010 2010-12-20T12:10:00+0200 2010-12-20T12:10:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/marhotka_100.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nРаніцай 19 снежня доўгатэрміновым назіральнікам Леанідам Мархоткам былі пададзены тры скаргі аб грубых парушэннях выбарчага працэсу ў Салігорскую камісію па выбарах. Разгледжаны яны былі толькі ў 22:30 - праз дзве с паловай гадзіны пасля заканчэння галасавання, што з'яўляецца грубейшым парушэннем выбарчага працэсу.\n- Скаргі пададзеныя ў асноўны дзень галасавання мусяць быць разгледжаны ў гэты ж дзень, каб была магчымасць выправіць сітуацыю да пачатку падліку галасоў. Як бачым, тэрытарыяльная камісія пайшла на грубейшае парушэнне і, па сутнасці, магла даць толькі нічога ўжо ня вырашаючую адпіску. Так і адбылося, - кажа праваабаронца Беларускага Хельсінскага Камітэту. - Уласна, нават гэты пратэрмінаваны разгляд адбыўся толькі таму, што я ўзняў гэтае пытанне пад час працы Салігорскай тэрытарыяльнай камісіі ў прысутнасці міжнародных назіральнікаў з місіі БДІПЧ АБСЕ.\nАналагічныя скаргі былі накіраваны ў Салігорскую раённую пракуратуру, разгледжанне якіх таксама мусіла быць праведзена ў гэты ж дзень. Аднак абсалютна ніякіх паведамленняў з пракуратуры па выніках разгляду гэтых заяваў 19 снежня доўгатэрміновы назіральнік Л.Марахотка так і не атрымаў.


Абмеркаваньне:Мучанік — Вікіпэдыя\nПравільна ўжываць "мучанік", а не як вельмі часта НЯПРАВІЛЬНА пішуць "пакутнік". Слова "пакутнік" зьвязана паходжаньнем са словам пакута, пакаяньне. Адпакутаваць - выканаць пакуту, накладзеную сьвятаром. Іншае разуменьне сэнсу гэтага слова зьявілася, пэўна, у савецкія атэістычныя часы. Прынамсі ў хрысьціянскай тэматыцы гэтае слова "пакутнік" трэба ўжываць карэктна.--Ihar Baranouski 17:23, 12 кастрычніка 2011 (FET)\nУ такіх выпадках трэба зьвяртацца да слоўнікаў і аўтарытэтных крыніцаў. Часопіс Наша Вера падае амаль аднолькавыя вынікі як на слова мучанік, так і на слова пакутнік. Слоўнік беларускай мовы (клясычны правапіс) падае слова мучанік -ка Гл. пакутнік з прыярэтным выкарыстаньне слова «пакутнік». Слоўнік Байкова-Некрашэвіча падае пераклад слова пакутнік як «кающийся», а Булыкі як «страдалец». Таму, мусіць, вы маеце рацыю наконт адмысловага значэньня лексэмы «пакутнік», аднак варта выслухаць меркаваньні іншых удзельнікаў, бо ў такім выпадку трэба пераносіць катэгорыю Пакутнікі. --Jauhienij 17:30, 12 кастрычніка 2011 (FET)\nІ ячшэ, ці маеце вы крыніцы, дзе пацьвярджаецца, што пакутнік гэта «няправільнае» слова? --Jauhienij 17:32, 12 кастрычніка 2011 (FET)\nСапраўды, ці ёсьць добрае лінгвістычнае абгрунтаваньне (як, прыкладам, было ў нас з граніцай/мяжой — гл. Абмеркаваньне шаблёну:Граніцы Беларусі) датычна выкарыстаньня менавіта мучаніка. У старых тэкстах (напр. Баркулабаўскі летапіс) ён, сапраўды, ужываецца замест пакутніка, але тамака побач сустракаюцца і відавочныя царкоўна-славянізмы кшталту «священномученик», «благочестивый» і г.д., зусім непрыдатныя для ўжываньня ў сучаснай мове. --Казімер Ляхновіч 18:40, 12 кастрычніка 2011 (FET)\nМне падаецца, тут і так былі прыведзены вельмі важкія аргументы, якіх, на маю думку, цалкам дастаткова: Слоўнік Байкова-Некрашэвіча падае пераклад слова пакутнік як «кающийся». Пры чым тут мучаніцтва? І ў старых тэкстах, сапраўды, нідзе ня знойдзеце іншага, як мучанік. Айцец Аляксандар Надсан (і газета "Царква") у літургічных тэкстах, царкоўных календарах і інш. тэкстах заўсёды ўжываюць толькі мучанік, сьвятамучанік, вялікамучанік і інш. --Ihar Baranouski 22:08, 13 кастрычніка 2011 (FET)\nВырашыў усё ж на вашую просьбу аб дадатковых аргументах глянуць яшчэ і "Словарь Белорусского наречия" Івана Насовіча, 1870 г. і не памыліўся, бо там вельмі добра ўсё напісана што да ўжываньня слова "пакутнік": "Покутникъ - покаянник. Въ монастыръ покутникомъ послали." (гл. с. 460). Пакутнік, вядома, таксама церпіць, але, як правіла, НЕ за сваю веру і адданасьць Богу (!), а як раз наадварот - за царкоўную ПРАВІНУ, за пэўнае адступніцтва ад Бога! Сучасныя філЁлЯгі і маладасьведчаныя ў царкоўным жыцьці дасьледчыкі рэлігійнай гісторыі Беларусі, якія пісалі пра царкоўныя падзеі, усё наблыталі. У выніку ў тэкстах пра мучанікаў за веру цяпер ці ня спрэс адны "пакутнікі". :(\nДарэчы, раю таксама зьвярнуць увагу, што ва ўсіх славянаў у Вікіпэдыі гэтая катэгорыя мае назву, якая выводзіцца з слва "мучанік", а не "пакутнік".--Ihar Baranouski 22:58, 13 кастрычніка 2011 (FET)\nІншая рэч. Перанёс катэгорыю. Дзякуй за выказаныя меркаваньні. --Jauhienij 23:03, 13 кастрычніка 2011 (FET)\nДзякуй за дадатковыя зьвесткі. «Мучанік» у гэтым значэньні, у усяго відаць, слушней. Калі супольнасьць ня супраць, варта пасьлядоўна выкарыстоўваць менавіта гэтую лексэму. --Казімер Ляхновіч 23:08, 13 кастрычніка 2011 (FET)\nВыправіў колькі артыкулаў і перанёс артыкул Падляскія пакутнікі ў Падляскія мучанікі. Цяпер усё карэктна. --Jauhienij 23:20, 13 кастрычніка 2011 (FET)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Абмеркаваньне:Мучанік&oldid=1123074»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 13 кастрычніка 2011 году ў 23:20.


Сёння ў Беларусі адзначаецца Дзень друку - прафесійнае свята людзей, якія займаюцца журналістыкай у розных сферах. 05.05.2020, Sputnik Беларусь\nдзмітрый мезенцаў, грамадства, у беларусі, палітыка, навіны\n© SputnikПасол Расіі ў Беларусі Дзмітрый Мезенцаў\nМІНСК, 5 мая - Sputnik. У аснове журналісцкага майстэрства закладзена дапытлівасць, уважлівыя адносіны да людзей, заявіў пасол Расіі Дзмітрый Мезенцаў, перадае карэспандэнт Sputnik.\nПаводле яго слоў, "сёння ў Беларусі адзначаецца Дзень друку - прафесійнае свята для людзей, якія сваім лёсам выбралі журналісцкае творчасць".\n"Яны асвятляюць мільёнам людзей новыя падзеі для таго, каб інфармаваць, чым жыве краіна і свет навокал", - адзначыў расійскі дыпламат.\nНа яго думку, ад таго, наколькі ўзважаным і вывераным будзе погляд журналіста, залежаць думкі, ацэнкі і настроі ў грамадстве.\n"Хочацца пажадаць журналістам у Беларусі новых творчых знаходак, новых чытачоў і тэлегледачоў, новых удзельнікаў дыскусій у інтэрнэце", - сказаў Дзмітрый Мезенцаў.\nПасля чаго дадаў, што, нават улічваючы той факт, што цяпер ва ўсіх больш клопатаў, звязаных з каронавірусам, неабходна адкінуць роспач. У гэты час трэба аказваць падтрымку адзін аднаму, як у добрых адносінах, якія адрозніваюць супрацоўніцтва Расіі і Беларусі.\n"Беларускія журналісты адзначаюць Дзень друку напярэдадні 75-й гадавіны Вялікай Перамогі. У гэтай сувязі трэба адзначыць і ўнёсак, які зрабілі ў развіццё прафесіі ветэраны журналістыкі. Многія з іх прайшлі франтавымі сцежкамі, а затым рыхтавалі новае пакаленне кіраўнікоў СМІ", - нагадаў кіраўнік дыпламатычнай місіі.\nДзмітрый Мезенцаў асабліва адзначыў, што ў аснове дзіўнага майстэрства журналістаў закладзена дапытлівасць, уважлівыя адносіны да людзей, прыстойнасць і надзейнасць кожнага сказанага слова.


У Свіслачы прайшоў першы абласны кніжны фестываль | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Свіслачы прайшоў першы абласны кніжны фестываль\nУ нядзелю, 11 чэрвеня, у Свіслачы адбыўся першы абласны фестываль «Кніга і час». Фестываль пачаўся з навукова-краязнаўчай канферэнцыі «Шлях беларускага друкаванага слова ў Свіслацкім краі» дзе выступілі гісторыкі, краязнаўцы і бібліятэкары са сваімі дакладамі, прысвечанымі гісторыі беларускай кнігі. Канферэнцыю адкрыў старшыня Свіслацкага райвыканкама Уладзімір Анішчык, які адзначыў, што для Свіслацкага раёна гонар прымаць такі фестываль, які аб’ядноўвае чытачоў, пісьменнікаў і бібліятэкі.\nПасля канферэнцыі ўсе удзельнікі фестывалю сабраліся ў цэнтры Свіслачы. Там цэлы дзень працавалі кніжныя пляцоўкі, якія арганізавалі бібліятэкі Гарадзеншчыны. Кожны калектыў прэзентаваў свае пляцоўкі, а журы іх ацэньвала. Лепшай кніжнай пляцоўкай аказалася пляцоўка Слонімскай раённай цэнтральнай бібліятэкі імя Якуба Коласа. Журы ўручыла калектыву дыплом першай ступені і каштоўны падарунак.\nАкрамя конкурсу пляцовак на фестывалі «Кніга і час» гучалі беларускія песні, праводзіліся конкурсы чытальнікаў, працавалі кнігарні і розныя дзіцячыя атракцыёны, а таксама былі наладжаны выставы рарытэтных кніг.\nБарыс Баль, Беларускае Радыё Рацыя, Свіслач


Рэспубліка, вядомая на сённяшні дзень пад назвай Татарстан, мае багатую гісторыю. Першыя сведчанні аб засяленні чалавека на гэтую зямлю датуюцца эпохай палеаліту. Ужо тады з'явіліся першыя помнікі, якія адносяцца да розных культур археалогіі.\nГісторыя рэспублікі Татарстан\nПа меры развіцця рамяства і змене эпох змяняліся і вынікі чалавечай працы. Падчас пераходу ад бронзавага да жалезнага веку ўзнікала і развівалася ананьинская культура, стваральнікі якой сяліліся на Волга-Камье. Маюцца доказы, што ў перыяд з VIII па VII стагоддзя да нашай эры на гэтай тэрыторыі з'яўляліся плямёны сарматаў і гарадзецкай культуры.\nГісторыя Татарстана сведчыць, што на этапе пераходу да новай эры ўзнікаюць помнікі культуры пад назвай «пьяноборская». Сканцэнтраваны яны ў Ніжнім Прыкам'е. У перыяд III-IV стагоддзя на гэтую зямлю сталі пранікаць цюркскія і вугорскія плямёны з Сібіры, якім пасля ўдалося выцесніць карэннае насельніцтва з берагоў ракі Камы. Пра гэта сведчаць знойдзеныя Тураевские курганы, якія з'яўляюцца гістарычнымі помнікамі. У іх выявілі пахаваных разам з зброяй воінаў. На працягу IV і VII стагоддзяў асноўную тэрыторыю сучаснай рэспублікі Татарстан засяляў народ именьковской культуры.\nНягледзячы на тое, што культура і эканоміка дзяржавы былі даволі самабытнымі, да пачатку V – VIII стагоддзяў Прыкам'е адчувае на сабе магутнае ўплыў развіваюцца дзяржаў Паволжскай гунии, а таксама Заходне-цюркскага і Хазарскі каганат.\nГісторыя Татарстана згадвае пра існаванне Волжсой Булгары у перыяд VIII – XIII стагоддзяў.\nПісьмовыя дадзеныя, якія захаваліся з тых часоў, не даюць дакладнай і разгорнутай інфармацыі пра гэта дзяржаве. Аднак прынята лічыць, што сюды ўваходзіла частка тэрыторыі Паўночнага Паволжа: Закамье, Предкамье, Предволжье. Некаторыя гісторыкі сыходзяцца ў меркаванні, што паўночныя межы Волжскай Булгары праходзілі ўздоўж правага берага Камы, а заходнія – ўздоўж ракі Свияги. Усходняя мяжа адзін сябар вышэйшы за раку Шищму, а паўднёвая была ля Самарскай Лукі. Між тым, некаторыя даследчыкі схіляюцца да іншага думку, якая прадугледжвае, што межы Булгары былі значна шырэй.\nНаступны перыяд у гісторыі развіцця рэспублікі Татарстан - адукацыя Казанскага ханства. Яго заснавальнікам з'яўляецца казанскі хан – Улу Мухамед. Захапіўшы Казань у 1438 годзе і низложив балгарскага князя, ён абвясціў ханства і заснаваў сваю дынастыю. У выніку ўтварылася дзяржава стала правапераемнікам Булгары. Неўзабаве, у 1552 годзе, Казань была захоплена царом Іванам IV, а заваяваныя тэрыторыі далучыліся да Маскоўскай дзяржавы. З гэтага моманту пачынаецца актыўнае развіццё Татарстана.\nНа сённяшні дзень сталіца рэспублікі Татарстан з'яўляецца адным з найбуйнейшых культурных, палітычных і навуковых цэнтраў Расіі.\nМаляўнічая рэспубліка Расеі\nПрырода Татарстана паспрыяла таму, каб у гэтым краі развіваўся і распаўсюджваўся турызм. У гэтым месцы зліваюцца дзве найбуйнейшыя ракі – Волга і Кама. Наяўнасць мяккага ўмерана-кантынентальнага клімату дазваляе развіваць горналыжныя курорты, якія не маюць аналагаў у нашай краіне. Прырода рэспублікі Татарстан зачароўвае сваёй прыгажосцю. Від на панараму ракі Кама трасе, а неапісальная прыгажосць горна-раўнінных пейзажаў околдовывает, прымушаючы турыстаў вяртацца сюды зноў і зноў. Нават карэнных жыхароў не перастае захапляць прырода роднага краю. Татарстан нікога не пакідае абыякавым. Пры ясным сонечным надвор'і на лініі гарызонту красуюцца званіцы хрысціянскіх храмаў, а таксама мінарэт мусульманскіх мячэцяў Елабурги. Іскрыстае рэчышча ракі і шматлікія азёры, якія даюць яркі водбліск, і знакаміты Вялікі Бор не перастаюць радаваць сапраўдных прыхільнікаў прыродных ландшафтаў.\nПрырода Татарстана знакамітая таксама лячэбнымі ўласцівасцямі. Спалучэнне стэпавага паветра, гаючага мікраклімату змешанага лесу, насычанага лячэбнымі рэчывамі – фітонцідамі, і крыніц мінеральных вод у сукупнасці спрыяюць хуткаму аздараўленні арганізма. У сувязі з гэтым ужо на працягу доўгіх гадоў санаторыі і здраўніцы Татарстана праводзяць актыўную климатотерапию.\nПрырода Татарстана славіцца ізумрудным Вялікім Борам, які ўсім вядомы па карціне рускага мастака І. Шышкіна І. «Раніца ў сасновым бары». У межах рэспублікі ён з'яўляецца найбольш разнастайным і багатым лясным масівам. Сюды ўваходзяць такія цікавыя мерапрыемствы, як Малы Ерхов, Малінавы, Багаты, Вялікі. Гэтыя прыродныя аб'екты пакуль не закранула актыўная чалавечая жыццядзейнасць. Тут затаіліся двухвековые волаты: прыгажуні-піхты, хвоі, ліпы. У Паўночнай частцы бору размясцілася гнуткая лінія маленькіх азёр, глыбіня якіх вагаецца ад паўтары да сямі метраў. Падобныя вадаёмы выклікаюць вялікую цікавасць навукі. У іх наваколлі растуць рэдкія віды раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Татарстана. У водах азёр і на іх беразе можнасустрэць такіх прадстаўнікоў жывёльнага свету, як андатра, вуж, яшчарка, пявучыя і вадаплаўныя птушкі, лось і казуля. І гэта толькі малая частка відаў жывых насельнікаў, якімі багатая прырода Татарстана. Фота яе прыгажосцяў атрымліваюцца незвычайна яркімі і запамінальнымі.\nДля таго каб зберагчы здабытак прыроды рэспублікі Татарстан, улады заснавалі ў 1960 годзе Волжска-Камскі запаведнік. Размясціўся ён у раёне Заходняга Предкамья, уваходзяць сюды Раифский і Сараловский ўчасткі. Агульная плошча складае больш за восем тысяч гектараў, большая частка якой пакрыта лясамі.\nМаляўнічы прыродны куток\nРаифский ізаляваны ўчастак, размешчаны ў Зеленодольском раёне за ўсё ў дваццаці пяці кіламетрах ад сталіцы рэспублікі - Казані. Пераважна пераважае раўнінная мясцовасць, аднак маюцца значныя ваганні абсалютных вышынь ад пяцідзесяці да ста сарака метраў. Вялікую цікавасць уяўляе Вялікая возера, а таксама дэндралагічны сад, у якім растуць расліны практычна з усіх кантынентаў планеты. Тут жыве пяцьдзесят пяць відаў жывёл, амаль дзвесце відаў птушак і больш за трыццаць відаў падводных жыхароў. У раёне прыбярэжных плыткаводдзе размяшчаюцца неверагодна багатыя нерасцільнях.\nРэсурсы, якімі багатая прырода Татарстана, вялі рэспубліку на другое месца сярод расійскіх суб'ектаў па здабычы нафты. Дзяржаўны баланс вядзе ўлік запасаў па ста сарака пяці радовішчаў, якія ацэньваюцца ў 1,734 млрд. т. Па папярэдніх прагнозах, патэнцыйныя запасы прыродных рэсурсаў ацэньваюцца ў 2,7 млрд. т. Агульная сыравінная база, якая ўключае ў сябе дзвесце пяцьдзесят радовішчаў, прадстаўлена васемнаццаццю відамі сыравіны. Сюды ўваходзяць горнотехнический, будаўнічы і агроминеральный віды. Вялікую каштоўнасць уяўляюць бентаніт, керамзитовая гліна, пясчаныя сумесі. Менавіта яны забяспечваюць значную долю патрэбаў рэспублікі і краіны ў цэлым.\nРэспубліка багатая не толькі запасамі карысных выкапняў. Немалую цікавасць выклікаюць і помнікі прыроды Татарстана. Яны ўяўляюць асаблівую каштоўнасць. У сувязі з гэтым, адна з найважнейшых мэтаў улады рэгіёну – захаваць на тэрыторыі рэспублікі біялагічную і ландшафтную разнастайнасць, унікальныя геалагічныя аб'екты і месцы пражывання рэдкіх відаў раслін і жывёл. У асаблівасці гэта ставіцца да прадстаўнікоў, занесеным у Чырвоную кнігу і якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення.\nПомнікі прыроды рэспублікі Татарстан ўключаюць у сябе захаваўся прыродны комплекс «Пойма ракі Кырыкмас». Навуковыя даследаванні, праведзеныя ў гэтай мясцовасці, паказалі вынікі: у водах гэтай ракі насяляюць дваццаць сем відаў рыб. Сюды ўваходзяць стронга ручаёвая, гольян звычайны, харыус еўрапейскі, звычайны подкаменщик. Усе яны занесены ў Чырвоную кнігу рэспублікі Татарстан. Акрамя таго, на берагах проймы ракі Кырыкмакс заўважана семдзесят пяць відаў птушак, семнаццаць з якіх – «чырвонакніжнікі». Да апошніх ставяцца лунь палявы, лугавы мышалоў, арлан-белахвост і іншыя. На тэрыторыі помніка насяляюць такія рэдкія прадстаўнікі флоры і фауны, як veretenica ломкая, гадзюка звычайная, краснобрюхая жерлянка.\nПрырода Татарстана багатая і такім запаведнікам, як Красноборский геалагічны разрэз. Яго ўзнікненне адносіцца да ледніковага перыяду, эпохі дняпроўскага зледзянення. Асаблівы прававы статус ахоўнай тэрыторыі дазваляе захаваць на тэрыторыі гэтага помніка прыроды уникальнейшие геалагічныя аб'екты, якія маюць прыродаахоўны, а таксама навуковае значэнне.\nАбмежаванні ў межах прыродных запаведнікаў\nУ межах межаў Красноборского геалагічнага разрэзу і «Поймы ракі Кырыкмас» дзейнічаюць устаноўленыя забароны. Тут нельга ажыццяўляць гаспадарчую дзейнасць, якая мае патэнцыйнае негатыўнае ўздзеянне на помнікі прыроды і іх насельнікаў. Усталяваны поўны забарона на любыя геолага-разведачныя пошукі ў Красноборском геалагічным разрэзе, распрацоўка карысных выкапняў у яго межах. У межах прыроднага помніка «Пойма ракі Кырыкмас» выключана любое перамяшчэнне на водна-маторным транспарце, не дапускаецца узворванне зямлі, будаўніцтва будынкаў і збудаванняў, а таксама любых камунікацый і інфраструктуры. Таксама дзейнічае забарона на захоўванне атрутных хімікатаў і ажыццяўленне любых відаў дзейнасці, якія могуць паспрыяць парушэння натуральных прыродных працэсаў.\nКаму належыць прыроднае здабытак?\nПомнікі прыроды Татарстана ставяцца да земляў, якія маюць сельскагаспадарчае прызначэнне. Яны знаходзяцца ва ўласнасці дзяржавы і размешчаны на наступных тэрыторыях: Красноборское, Старосляковское, Девятернинское сельскія паселішчы Агрызского муніцыпальнага раёна.\nЗ мэтай захавання дадзеных прыродных комплексаў існуюць ААПТ (асабліва ахоўныя прыродныя тэрыторыі). Згодна з дзяржаўнага кадастра, іх агульная колькасць складае 163.\nТакім чынам, рэспубліка Татарстан мае багатую гісторыю. З прычыны выгаднага геаграфічнага размяшчэння і унікальных прыродных месцаў, гэтая тэрыторыя ва ўсе стагоддзя ўяўляла асаблівую каштоўнасць для многіх народаў. У цяперашні час адбываецца актыўнае развіццё Татарстана. З кожным годам павялічваеццапрыток турыстаў, якія жадаюць бліжэй азнаёміцца з прыроднымі запаведнікамі і помнікамі гэтай выдатнай і дзіўнай рэспублікі.\nНіжні Ноўгарад, ракі Волга, Вока і іншыя. Апісанне і значэнне водных артэрый\nУ цэнтры Усходне-Еўрапейскай раўніны знаходзіцца цудоўны горад Ніжні Ноўгарад. Рэкі Волга і Ака з'яўляюцца галоўнымі воднымі артэрыямі гэтага рэгіёну. Усе вадаёмы адносяцца да раёнаў Заволжье (паўночная частка) і Правобережье (пра...


«Пуцін зрабіў Лукашэнку нацыяналістам», — украінскія СМІ пра беларуска-расейскія спрэчкі – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Зьнешнія адносіны › «Пуцін зрабіў Лукашэнку нацыяналістам», — украінскія СМІ пра беларуска-расейскія спрэчкі\n21 люты 2020 года\nАляксандар Лукашэнка і Ўладзімір Пуцін, 2016 год\nЗ канца 2019 году, калі Беларусь і Расея зьбіраліся падпісаць пакет дакумэнтаў аб паглыбленай інтэграцыі, украінскія СМІ пачалі больш пільна сачыць за падзеямі ў Беларусі, нафтагазавай спрэчкай Менску з Масквою і аналізаваць магчымае разьвіцьцё сытуацыі. Свабода сабрала, што ўкраінскія СМІ пішуць пра беларуска-расейскія спрэчкі.\nПра Лукашэнку як «гаранта незалежнасьці»\nНайчасьцей ва ўкраінскіх СМІ Аляксандра Лукашэнку называюць «бацькам», і менавіта зь ім зьвязваюць гарантыі захаваньня Беларусьсю сваёй незалежнасьці. Распаўсюджаньню такой думкі «дапамаглі» апошнія перамовы кіраўніка Беларусі з Уладзімірам Пуціным у Сочы на пачатку лютага, на якіх Лукашэнка нібыта прадэманстраваў «ваяўнічую рыторыку».\n«Здаецца, што пуцінская Расея страчвае найбліжэйшага хаўрусьніка — Беларусь. Нахрапістая палітыка Крамля адкрыта раздражняе нязьменнага прэзыдэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнку, які нечакана апрануў тогу махровага нацыяналіста», — піша выданьне «Главком».\nКіраўнікі краінаў СНД у Сілічах, 2006 год\nВыданьне мяркуе, што зьмена беларускага герба, на якім плянуецца павярнуць глёбус, каб была відаць Эўропа, а не Расея, як раней, таксама зьяўляецца працягам «ваяўнічай рыторыкі» Аляксандра Лукашэнкі.\n«Разварот Лукашэнкі яшчэ больш раздражняе Пуціна, паколькі ён разбурыў стратэгію пралангацыі ягонай улады шляхам стварэньня саюзнай дзяржавы, дзе ён, вядома, быў бы «вярхоўным правіцелем», — піша «Главком». — Замест гэтага Крамлю давялося пайсьці на вельмі небясьпечны сцэнар зьменаў у Канстытуцыю з рэфэрэндумам. Велізарны рэзананс у Расеі выклікаў першы пасьля велізарнага перапынку візыт дзяржсакратара ЗША Майкла Пампэо, які паабяцаў Беларусі дапамагчы пастаўляць амэрыканскую нафту».\n«Сёлета ў Беларусі павінны прайсьці прэзыдэнцкія выбары, і Лукашэнка ня стане фаварытам Масквы, якая спрабуе пазбавіцца ад нуднага і ўпартага «бацькі». У гэтай сытуацыі беларуская апазыцыя трапляе ў дзіўную сытуацыю: пры ўсёй сваёй нелюбові да Лукашэнкі апазыцыя прызнае, што толькі ён можа эфэктыўна супрацьстаяць спробам анэксіі рэспублікі», — піша кіеўскае выданьне.\nНагода прыпыніць «саюзнае будаўніцтва»\nВыданьне ZN.ua мяркуе, што цяперашнія дачыненьні між Расеяй і Беларусьсю ёсьць выдатнай нагодай для Аляксандра Лукашэнкі «пахаваць» або хаця б часова прыпыніць так званае саюзнае будаўніцтва. І галоўнай асьцярогай кіраўніка Беларусі называе складанасьці ў часе чарговай прэзыдэнцкай кампаніі на тле адсутнасьці эканамічнай падтрымкі Расеі.\n«Дзень вышыванкі» БРСМ у Менску, 2018 год\n«У Крамлі на ўсе даволі скандальныя заявы Лукашэнкі пакуль што рэагуюць дэманстратыўна спакойна. Маўляў, мы ведаем, што нашыя беларускія партнэры па інтэграцыі людзі эмацыйныя і іх часам заносіць у выказваньнях. Але насамрэч расейскае кіраўніцтва сур’ёзна вырашае, што рабіць далей з Лукашэнкам».\nНа думку выданьня, Беларусі ня варта асьцерагацца расейскага вайсковага ўварваньня:\n«Па-першае, грамадзяне самой Расеі гэтага не зразумеюць, па-другое, ужо даўно заўважана: чым ніжэйшыя сусьветныя цэны на газ і нафту, тым менш Расея схільная расказваць іншым краінам, як сябе паводзіць».\n«Усё, што прагучала апошнім часам — ад магчымага блякаваньня расейскіх СМІ да пагрозы пачаць забіраць нафту з транзытнай трубы — стала вельмі сур’ёзным падвышэньнем ставак у канфлікце паміж Менскам і Масквой. Мяркуючы па ўсім, Лукашэнка зразумеў, што ў Маскве пераводзяць дачыненьні з найбліжэйшым хаўрусьнікам Крамля на «бухгальтарскую глебу» з дбайным разьлікам — хто, каму, што і колькі. А гэта значыць, што для расейскага кіраўніцтва ня так важна мець Лукашэнку як кіраўніка Беларусі. Хутчэй нават выгадней замяніць яго на больш згодлівую фігуру».\nУладзімір Пуцін і Аляксандар Лукашэнка ў Санкт-Пецярбурзе, 2019 год\n«Сёньня мы бачым максымальнае за апошнія чвэрць стагодзьдзя паводле эмацыйнай напружанасьці абвастрэньне дачыненьняў паміж Беларусьсю і Расеяй. Нават не паміж Лукашэнкам і Пуціным, а паміж дзьвюма краінамі. Таму што дастаткова зірнуць на расейскае інфармацыйнае поле, каб пераканацца: расейскім СМІ пайшлі замовы на антыбеларускія тэмы. І ціск на Лукашэнку будзе толькі ўзмацняцца да прэзыдэнцкіх выбараў, якія пакуль што прызначаныя на 30 жніўня».\nУ той жа час аўтар артыкулу мяркуе, што нават сёньняшняе абвастрэньне дачыненьняў можа быць пераадолена:\n«Мы неаднаразова бачылі, як у стасунках Менску і Масквы практычна пачыналася халодная вайна. Але потым бакі нечакана рэзка знаходзілі агульную мову, і Лукашэнка атрымліваў усё, што яму было патрэбна. Аднак наўрад ці гэта адбудзецца і гэтым разам. Хаця імавернасьць такога выніку ўсё адно ня роўная нулю. У Крамлі шмат вежаў, жыхары якіх атрымалі добрыя дывідэнды ад папярэдняй мадэлі адносін зь Беларусьсю і хацелі б яе вярнуць».\nПра адрозьненьні беларусаў ад расейцаў\nЛьвоўскае выданьне «Вголос» апублікавала артыкул дырэктара Навукова-ідэалягічнага цэнтру імя Д. Данцова Алега Багана, у якім прааналізаваны цывілізацыйныя адметнасьці беларусаў і расейцаў, якія не дазволяць Расеі праглынуць Беларусь.\n«Беларусь перад Расеяй ратуюць галоўныя фактары: адметныя мэнтальнасьць, цывілізацыйныя асновы і псыхалягічны жах уладнай эліты перад цэнтралісцкім ціскам імпэрыі.\nХоць беларуская мова амаль зьнікла і не адыгрывае ніякай ролі ў кансалідацыі беларускага грамадзтва, а беларуская культура маргіналізаваная, мэнтальна беларусы адчуваюць сябе адрознымі ад расейцаў, паколькі яны належаць да балтыйскага цывілізацыйнага кола яшчэ зь Сярэднявечча. То бок беларусы больш дысцыплінаваныя, на падсьвядомым узроўні акцыдэнталізаваныя (ад лац. Occidentalis “заходні”), духоўна адкрытыя на Захад, прынамсі выразна сярэднеэўрапейскі народ. Гэта і фармуе ў беларусаў большую сацыяльную адказнасьць, вышэйшую этыку працы, акуратнасьць і сумленнасьць сацыяльна-эканамічных паводзінаў, палітычную талерантнасьць. Большасьць беларусаў, можа, і не здагадваюцца пра гэта, але яны падсьвядома адчуваюць прынцыповую адметнасьць ад расейцаў».\nАкторка Вера Палякова-Макей і міністар замежных справаў Беларусі Ўладзімер Макей\nАўтар мяркуе, што апошнія падзеі у беларуска-расейскіх стасунках сьведчаць пра «хітрую манэўравую перамогу ўладаў Беларусі над Масквой, якая ўпарта шантажавала Менск павышэньнем цэнаў на газ і нафту, «ласкава» патрабуючы канчатковага зьліцьця дзьвюх краінаў.\nА цяперашнюю палітыку Кіева ў дачыненьні да Менску Алег Баган называе «крымінальна пасіўнай»:\n«Украінскія ўлады павінны разумець, што Беларусь уваходзіць у геастратэгічную зону нацыянальных інтарэсаў Украіны як арганічна сярэднеэўрапейская краіна, зьвязаная з Украінай геаграфічнай прасторай. Таму нам трэба не замыкацца ад Беларусі, хаця яна сёньня нам ідэалягічна чужая, а наадварот, узаемадзейнічаць зь ёй максымальна шырока і актыўна».\nПаводле экспэрта, Украіна павінна інтэнсыфікаваць шырокія палітычныя кантакты, гандлёва-эканамічныя і культурныя сувязі:\nСустрэча Аляксандра Лукашэнкі і беларускай дэлегацыі ў Жытоміры, 2019 год\nАлег Баган мяркуе, што і Ўкраіне, і Беларусі не хапае супольных украінска-беларускіх выданьняў, паліталягічных сайтаў, культуралягічных арганізацый і розных фондаў, якія стымулявалі б адносіны:\n«Бракуе жывых кантактаў палітыкаў і навукоўцаў, бізнэсоўцаў і мэнэджэраў. Проста бракуе катэдраў беларусістыкі ва ўкраінскіх унівэрсітэтах і адмысловых кніжных выданьняў, каб мы лепш ведалі нашу супольную гісторыю і культурнае ўзаемадзеяньне ў мінулым.\nНа жаль, пакуль што Ўкраіна, хоць і прасунулася значна далей у нацыянальным і дэмакратычным вымярэньні, ня стала для Беларусі прыкладам для перайманьня, ня стала тым прывабным прыкладам, які можа выконваць ролю «цягача» ў сфэры геапалітыкі і агульнага грамадзка-палітычнага разьвіцьця, як, напрыклад, для Ўкраіны ад 1990-х стала Польшча. І гэта галоўная праблема сучаснай сытуацыі стагнацыі ў працэсах фармаваньня новага аблічча Сярэдняй Эўропы».\n‹ Белорусские зарплаты. Что там в среднем?\nГанна Севярынец: Помнік сэрбскаму бізнэсоўцу на вуліцы Станюты. Ганна Севярынец — пра краіну чужых помнікаў ›


Прыпыненьне сяброўства Лібэральна-Дэмакратычнае партыі Беларусі ў Кансультацыйнай радзе апазыцыйных палітычных партыяў не паўплывала на паводзіны астатніх партыяў. Сёньня яны прынялі да ведама гэтае рашэньне лібэрал-дэмакратаў.\nНа сёньняшнім паседжаньні Кансультацыйнае рады апазыцыйных палітычных партыяў намесьнік старшыні Лiбэральна-Дэмакратычнае партыі спадар Маркевіч перадаў заяву, згодна зь якой ЛДП прыпыняе сваё сяброўства ў радзе. У заяве сьцьвярджаецца, што дзеяньнi некаторых палiтычных партыяў прыводзяць да таго, што пазыцыя Кансультацыйнае рады становiцца незразумелай электарату ЛДП. У сувязi з гэтым партыя пакiдае за сабою права самастойна прымаць рашэньнi й даводзiць да выбаршчыкаў сваю пазыцыю.\nУсе 8 іншых партыяў, што ўваходзяць у Кансультацыйную раду, успрынялі гэтае рашэньне даволі спакойна. Спадару Маркевічу нават не задалі аніводнага пытаньня. Заяву прынялі да ведама, а гэта азначае, што лібэрал-дэмакраты надалей пазбаўленыя права ўдзельнічаць у абмеркаваньні пытаньняў і галасаваньні. Адзіная праблема паўстала ў зьвязку з просьбаю Лібэральна-Дэмакратычнае партыі захаваць за ёю статус назіральніка. Як высьветлілася, гэтае пытаньне проста не ўрэгуляванае ў Палажэньні пра Каардынацыйную раду. Але, паводле агульнага настрою, такі дазвол ЛДП, хутчэй за ўсё, атрымае.\nА вось як камэнтуе дзеяньні партыі Сяргея Гайдукевіча ўдзельнік сёньняшняга паседжаньня, намесьнік старшыні Беларускае Сацыял-Дэмакратычнае партыі "Народная Грамада" Уладзімер Нісьцюк…\n(Нісьцюк: ) "Я скажу, што гэта – нармальная зьява. Вельмі цяжка стваралася Кансультацыйная Рада апазыцыйных палітычных партыяў, бо да яго далучыліся ня вельмі моцныя апазыцыянеры. Першым крокам быў сыход "Яблыка". Гэта было ўсім зразумела. Зараз сышлі лібэрал-дэмакраты. Гэта таксама зразумела. Нічога не адбылося. Кансультацыйны савет працуе, у яго ёсьць прававая падстава – гэта дэклярацыя Стамбульская і дэклярацыя Санкт-Пецярбурская. Ёсьць адзіная мэта ўсіх, ад камуністаў да Беларускага Народнага Фронту – зрабіць так, каб у дзяржаве можна было правесьці дэмакратычныя выбары, прадэманстраваць і свайму народу, і ўсяму сьвету, хто чаго каштуе".\nГэта быў Уладзімер Нісьцюк.\nУ парадак дня сёньняшняга паседжаньня ўваходзіла таксама пытаньне пра магчымасьць выступу палітычнай апазыцыі на Беларускай тэлевізіі. Нагадаем, што на папярэднім паседжаньні Кансультацыйная рада дала паўнамоцтвы свайму сябру Аляксею Каралю і экспэрту ў пытаньнях мас-мэдыяў Юрыю Тапарашаву правесьці адпаведныя перамовы з кіраўніцтвам дзяржаўнае тэлерадыёкампаніі. Апазыцыя патрабавала эфірны час, паколькі у матэрыялах з гэтак званага "шырокага дыялёгу грамадзка-палітычных сілаў" былі значана скажоныя ейныя погляды.\nНа першы зварот кіраўнік тэлерадыёкампаніі Рыгор Кісель даў пісьмовае даручэньне вядучаму суботняе праграмы "Панарама" Юрыю Казіятку прадаставіць у ягонай праграме слова апазыцыі ў памеры… аднае з паловаю хвіліны.\nАд гэтакае ласкі апазыцыя адмовілася. Яна настойвае на значным павелічэньні эфірнага часу.


Разам і назаўсёды — Октябрьский. Октябрьский район. Рудобелка. Чырвоны Кастрычнiк. Октябрьская районная газета\n15.05.2020 15.05.2020 Чырвоны Кастрычнiк287Комментарии on Разам і назаўсёды\n— Мы разам ужо 62 гады, а нарадзіліся ў адзін дзень – 10снежня, — пачалі расповяд пра сваё жыццё Таццяна Кірылаўна і ВячаслаўРаманавіч Адзінец. Яны жыхары Акцябрскага, а на вяснова-асенні перыядстановяцца вяскоўцамі, пераязджаюць на дачу ў вёску Малын. Сядзібу Адзінцоўнельга не заўважыць нават здалёк. Гэты прыгожы дом вельмі дагледжаны: наподворку парадак, у палісадніку клумбы з кветкамі, а ў агародзе – роўныяградкі.\n-Гэта мая аддушына, — кажа гаспадар, — так прыемнабачыць, як з насення вырастае расліна. Ведаеце, якія ў мяне растуць кавуны, не адрозніць ад паўднёвых. Угэтым годзе зноў буду іх вырошчваць. – Непадробны азарт сапраўднага агароднікабачыцца ў вачах Вячаслава Раманавіча.\nІ ў радасці, і ў горы\nШмат выпрабаванняў выпала на лёс гэтай прыгожай сямейнай пары. Але праз гады бачна, наколькі яны падтрымліваюць адзін аднаго. Як ведаюць кожны жэст, позірк, усмешку сваёй другой палавіны.\nСямейнаё жыццё Славы і Тані пачалося ў далёкім 1958 годзе. Але ж знаёмыя паміж сабой яны былі з дзяцінства, бо вучыліся ў адной школе. Вячаслаў у 16 гадоў паехаў у Мінск да сястры, каб пайсці працаваць і адначасова працягваць адукацыю. Хлопец рос у звычайнай вясковай сям’і ды яшчэ і ў пасляваенны час. Грошаў не хапала, таму вырашыў, што ён павінен знайсці сабе працу як мага хутчэй. Так, 16-гадовы юнак па шчасліваму выпадку апынуўся на Мінскім аўтамабільным заводзе. Спачатку, канечне, вучнем слесара. Гэта ўжо потым ён пойдзе ўверх па службовай лесвіцы. А тады адначасова з працай хлопец стаў вучыцца ў тэхнікуме на вячэрнім аддзяленні. А Таня між тым яшчэ вучылася у школе, якую хутка скончыла з залатым медалём. І ў далейшым яна планавала паступаць у сталічны энергатэхнікум. Аднойчы летам лёс і звёў маладых людзей. Слава прыехаў дадому ў водпуск, вырашыў з сябрам пайсці на танцы ў клуб. Праз вакно ўбачыў прыгожую дзяўчыну з тоўстай і доўгай касой. У тую хвіліну сэрца маладога чалавека быццам стала біцца хутчэй. Апынуўшыся на пляцоўцы, хлопец запрасіў прыгажуню на вальс. Гэты танец і стаў рашучым у іх жыцці. Праўда, вяселле адбылося далёка не адразу. Таня паступіла ў тэхнікум. І ўжо ў Мінску хлопец з дзяўчынай сталі сустракацца часцей, бо дагэтуль Слава мог бачыць каханую толькі, калі прыязджаў у Акцябрскі. Пасля вельмі сціплага вяселля маладыя засталіся жыць і працаваць у сталіцы. У гэты час у Вячаслава пачаўся службовы рост. Аб гэтым сведчыць яго працоўная кніжка. Праз сем год працы на МАЗе яго перавялі на БелАЗ. Час быў такі, успамінае Вячаслаў Раманавіч, што на працы даводзілася праводзіць з 7 гадзін раніцы да поздняй ночы. А гэта і не дзіўна, 60-70-ыя – гэта гады, калі з канвейера заводаў выходзілі новыя аўтамабілі, якія адпраўляліся па ўсім Савецкім Саюзе. Вячаслаў Адзінец пасля вучня слесара спачатку стаў майстрам, потым старшым майстрам, начальнікам цэха, а затым і начальнікам вытворчасці. Так, 20 гадоў працоўнага стажа нашага земляка звязаны з гэтымі двума буйнымі заводамі. Таццяна Кірылаўна ў сваю чаргу таксама не саступала мужу. Яна працавала начальнікам адзела стандартызацыі на БелАЗе. За гэты час у сям’і нарадзіліся дзеці: дзяўчынка і хлопчык. А аднойчы на сямейным савеце па сваёй сутнасці вясковыя жыхары вырашылі, што ім вельмі хочацца вярнуцца на малую радзіму. У Таццяны ў Акцябрскім заставалася маці, да яе і паехала сям’я. Аднак пасля сталічнай трохпакаёвай кватэры жанчына не магла адразу прывыкнуць жыць у хаце без выгод. І Вячаслаў вырашыў для сваёй любімай жонкі пабудаваць дом, які б яе поўнасцю задавальняў. На той жа вуліцы Кірава і пачалося будаўніцтва. У верасні мужчына сам пачаў капаць траншэю для будучага фундамента. Суседзі ўсміхаліся, казалі, хто ж на зіму дом пачынае будаваць. Але ўпартасць і мэтанакіраванасць гаспадара прывялі к таму, што ў снежні ён ужо накрыў дах і паставіў вокны ва ўласным доме. Хутка ў яго і пераехалі.\nА працаваць муж з жонкай пачалі ў ПМК-37. Гэта арганізацыя толькі пачала дзейнічаць у нашым раёне, у той час колькасць яе работнікаў складала амаль 300 чалавек. Таццяна Кірылаўна заняла пасаду старшага інжынера па працы і зарплаце. Да гэтага часу яна паспела атрымаць вышэйшую эканамічную адукацыю. Невыпадкова, што менавіта яна неўзабаве стала галоўным бухгалтарам. Неабходна дадаць, што са сваімі абавязкамі жанчына спраўлялася выдатна, нездарма лічылася лепшым бухгалтарам і ў раёне, і ў абласным меліяратыўным трэсце.\nВячаслаў Раманавіч стаў загадчыкам майстэрні. Маючы пэўны вопыт, быў выбраны старшынёй прафсаюзнага камітэта, як актыўны прапагандыст і агітатар стаў выступаць з лекцыямі перед калектывам, вёў вялікую арганізацыйную работу. Адказнаму і сумленнаму работніку неўзабаве прапанавалі ўзначаліць калектыў аўтабазы. За некалькі год кіраўнік наладзіў безаварыйны выпуск аўтобусаў, стварыў рамонтна-тэхнічную брыгаду. Падчас працы Вячаслава Раманавіча Адзінца аўтабаза ператварылася ў моцнае і стабільнае прадпрыемства: павялічылася колькасць аўтобусаў, якія бесперабойна выходзілі на лініі, адбываліся грузаперавозкі па ўсім Савецкім Саюзе, колькасць работнікаў складала 250 чалавек!\n—Я заўсёды ведаў, што ў першую чаргу трэба работаць з людзьмі, — успамінае Вячаслаў Раманавіч, — а яны мне верылі. Я кожны месяц праводзіў сходы, прасіў работнікаў выказваць любыя прапановы, крытычныя заўвагі. Мой вопыт працы на БелАЗе вельмі тады спатрэбіўся.\nАдзін за адным хоць на край света\nНа жаль, у новай хаце па вуліцы Кірава сям’я жыла не вельмі доўга. У 1986 годзе адбыўся выбух на Чарнобыльскай АЭС. Лёгкія на пад’ём Адзінцы вырашылі змяніць месца жыхарства і пераехаць у горад, што знаходзіўся ў Падмаскоўі. І хаця вельмі проста знайшлі там працу і жыллё, але доўга быць на чужыне не змаглі. Муж і жонка кажуць, што людзі там зусім другія. Беларусы больш спакойныя, дружалюбныя, памяркоўныя. Сям’я вырашае зноў вярнуцца на радзіму. Але ж у Акцябрскім свой дом прадалі (колькі потым аб гэтым шкадавалі!), і месцам свайго жыхарства і працы абралі Туголіцу, што пад Бабруйскам. Там працавалі ў меліярацыі, пайшлі на пенсію, і ўжо ў 1992 годзе пераехалі ў свой родны раён. У Малыне купілі дом, з маладым задорам адрамантавалі яго за лічаныя дні і сталі ў ім жыць. Трымалі гаспадарку, дапамагалі дзецям. Трагічны лёс склаўся у сына Віталя і дачкі Святланы. Абодва не дажылі нават да 50 гадоў…\n—Нам нічога не застаецца, як падтрымліваць адзін аднаго, — кажа гаспадар. Не перадаць словамі, як гэта цяжка, – хаваць дзяцей. Але мы працягваем жыць далей. Заўсёды разам, як кажуць і ў горы, і ў радасці. Знаходзім сабе заняткі. З нецярпеннем чакаем вясну. Гэта значыць, што можна ўжо пераязджаць у Малын, займацца агародам, разводзіць кур. Мы поўнасцю самастойныя, маем свой аўтамабіль, калі трэба – ездзім на ім за пакупкамі ў райцэнтр. За доўгі час разам нам ёсць аб чым пагаварыць, што ўспомніць. Мы з дабрынёй адносімся к людзям, суседзям. Не забываем пра нявестку Надзею і ўнука Славу. Усё ў нас добра, — падсумоўвае Вячаслаў Раманавіч.\nНа пытанне, як жа змаглі муж з жонкай правесці разам 62 гады і працягваць паважаць і любіць адзін аднаго, ён адказвае:\n—Усякае бывае ў сямейным жыцці. Мы ж навучыліся саступаць, дзе трэба – змаўчаць. А яшчэ нас аб’яднала аднолькавае выхаванне пасляваенных гадоў і наступныя сумесныя выпрабаванні. Мы разам, як адно цэлае.\nТаццяна Кірылаўна ў гэты момант глядзела на свайго мужа вачамі, поўнымі ўдзячнасці і любві. Беражыце і далей гэты чысты свет, шаноўныя!


У Горадні вэртыкаль арганізавала выбары належным чынам. На 12 гадзінаў прагаласавала 34,6 адсоткі выбаршчыкаў. На некаторых участках выбары адбыліся датэрмінова.\nНа адным з такіх участкаў я пабываў з прадстаўнікамі Гэльсынскага камітэту Аляксандрам Антанюком і Алегам Сідзігаевым. Участак №29 Цэнтральнай выбарчай акругі №52. Тут знаходзяцца рабочыя інтэрнаты, вайсковая частка, інтэрнат, дзе жыввуць засуджаныя да працы на будоўлях народнай гаспадаркі. Датэрмінова 53 адсоткі выбаршчыкаў прагаласавалі. Сёньня на 11:30 – усе 64 адсоткі. Жыхароў інтэрнатаў прымушалі ісьці галасаваць, салдат прыводзілі цэлымі ўзводамі.\nНазіральнікамі БГК толькі пад час датэрміновага галасваньня было складзена 50 пратаколаў аб парушэньнях працэдуры выбараў. Ёсьць факты, калі з прадпрыемстваў вазілі рабочых на ўчасткі аўтобусамі альбо адпускалі раней з працы, каб яны ішлі галасаваць. У горадзе былі масава парушаныя правілы перадвыбарчай агітацыі – улёткі расклееныя ў грамадзкім транспарце і на шыбах прадуктовых крамаў, што забаронена. Але ніхто іх не зрываў. Зрываліся толькі ўлёткі з заклікам байкатаваць выбары.\nАдзін старшыня сельсавету з Гарадзенскага раёну прызнаўся, што ў ягоным жыцьці гэта ўжо 20-я выбары, калі лічыць з паўторнымі, але гэткага татальнага кантролю з боку ўладаў і змушэньня галасаваць ніколі дагэтуль не было.\nПаводле словаў старшыні гарадзенскай філіі БГК Антанюка, мы зьяўляемся сьведкамі таго, як камандна-адміністрацыйная сыстэма была пасьпяхова ўвасобленая ў выбарчы працэс. Пра што можна гаварыць, калі старшыня гарвыканкаму Пашкевіч, прагаласаваўшы датэрмінова, заклікаў усіх гараджанаў пайсьці за ягоным прыкладам?


Сачыненне на тэму "Дыялог знаемства"- Школьная Энциклопедия\nВадзiм выйшаў з дому i рысцой пабег у сторану Міцінай хаты. Падняўся моцны вецер, скінуў капяшон, разварушыў хлопчыку валасы. Раптам дзве кроплі ўпалі на яго твар.\n-Будзе дождж,-падумаў Вадзім.\nІ сапраўды. Праз хвiлiну пачаўся халодны дождж, а потым перайшоў у вялікую навальніцу. Вецер не сунімаўся. Раптам, зусім побач ад Вадзіма, са ўсей моцы ўдарыла маланка. Хлопчык вельмі спалохаўся, рэзка павярнуўся і пабег да дому. Ачухаўся ен толькi ў хаце. "Як жа Мiця падрыхтуецца да ўрока без падручніка?" –падумаў Вадзім. – "Ай, нічога з ім не здарыцца. Ен жа выдатнік."\nНа другі дзень Міця пакрыўджана запытаў у Вадзіма:\n-Чаму ты ўчора не прынес мне падручнік?\n-Хіба ты не бачыў якая была навальніца? У гэты час чалавек нават скатіну на двор не пушчае!\nАстатні час хлопцы сядзелі моўчкі. Калі настаўнік пачаў правяраць сшыткі, ен убачыў у Міці не зробленае дамашняе заданне. Настаўнік вельмі моцна ругала хлопчыка.


лацінка Archives - Nacyjanalny Intares\nНядаўна мы пісалі аб тым, што Казахстан пераходзіць на лацінічны шрыфт. Усё гэта выглядае шалёна па-вар’яцку. Азыяцкі этнас, які з лацінкай пазнаёміўся ў пачатку ХХ ст. вырашыў да яе вярнуцца, а эўрапэйская Беларусь, для якой гэтая графіка не чужая, як мінімум з XVII стагодзьдзя, ня вырашалася пакуль. Наша Ніва робіць апытанку, у якой лічу варта […]


Палёт на свой наступны адпачынак прызначэнні? Страх страціць свой багаж з'яўляецца агульным, але, як высвятляецца, злёгку ірацыянальная фобія.\nАвіякампаніі па-ранейшаму атрымліваюць дрэнны рэп пра мяшках няправільнага звароту, нават нягледзячы на тое, Дэпартамент транспарту паведамляе, што колькасць загінулых і засланы мяшкі ударыў 30-гадовага мінімуму ў 2016 годзе толькі адзін працэнт правяраемых мяшкоў не прыходзяць адразу на багажнай каруселі, і толькі малая частка з тых, якія сапраўды страцілі.\nБольшасць засланы мяшкі прыбыць да месца прызначэння на наступны рэйс, каб уз'яднацца з іх уладальнікамі неўзабаве пасля гэтага. На працягу 24 гадзін, ад 80 дасягае 90 адсоткаў засланых сумак размешчаны, і на працягу пяці дзён ад 95 да 98 працэнтаў ад гэтага першапачатковага адсотка знаходзяць свае ўладальнік.\nЁсць людзі, якія будуць бэсціць вас нават думаць аб праверцы мяшка. Яны будуць славіць годнасці ўлегцы і выхваляюцца, што яны ніколі не будуць плаціць ні капейкі дадаткова, каб праверыць сумку. (Не хачу плаціць за каго правяраюць мяшкі? Fly Southwest Airlines). Большасць з гэтых людзей не лётае з дзецьмі, так кіўнуць ветліва і рабіць тое, што адчувае сябе добра для вас. Калі ў вас ёсць дзеці ў буксіроўцы, гэта можа быць велізарнае палягчэнне, каб мінімізаваць нагрузку, калі вы падарожнічаеце.\nЦікава, як ваша авіякампанія складвае за страчаны багаж? Вы можаце прагледзець апошнюю Air Travel Consumer Report і праверце раздзел засланы багаж. У двух словах, усе 10 лепшых айчынных перавозчыкаў маюць менш пяці справаздач аб затрымаліся багажы на 1000 пасажыраў.\nЯшчэ адна добрая навіна: Дзякуючы тэхнічным прагрэсе, авіякампаніі атрымліваюць значна лепш адсочваць пакеты яны губляюць. С і RFID са штрых-падтрымкай тэгаў, сістэмы ў цяперашні час трымаць выдатны след сумкі так, што да таго часу, калі вы паведаміць страчаную сумку, авіякампанія, верагодна, можа сказаць вам дакладна, дзе і калі вы можаце чакаць, што яна вярнулася.\nПраверка мяшок? Вазьміце гэтыя дакладна ў выпадку дзеянні:\n4 рэчы, каб зрабіць, перш чым вы правяраеце мяшок\nСфатаграфуйце сумку з вашым смартфонам. Гэта дапаможа, калі вы павінныя падаць які адсутнічае справаздачу мяшка (гл. Ніжэй)\nЗмесціце сваё імя і нумар мабільнага тэлефона недзе, што лёгка для авіякампаніі, каб знайсці. Багажная бірка з'яўляецца відавочным выбарам.\nЗрабіце разумовую праверку, каб пераканацца, што няма нічога ў клятчастай сумцы, што вы сапраўды не можаце дазволіць сабе страціць. Медыкаментознае лячэнне? Каштоўныя рэчы? Флэш-дыск, які змяшчае буйны праект? Перанясіце гэтыя элементы ў ручную паклажу , калі гэта магчыма.\nКалі вы правяраеце сумку, вы атрымаеце багажную квітанцыю. Трымаеце яго ў бяспечнае месца ў Вашай ручной паклажы на маёмасць. Вы будзеце мець патрэбу ў гэтым, калі ваш мяшок адбудзецца знікае.\n3 рэчы рабіць, калі авіякампанія губляе свой мяшок\nЗнайсці прэтэнзію офіс багажу ў аэрапорце. Там часта адзін офіс разгляд скаргі для некалькіх авіякампаній, так што будзьце гатовыя выбудоўвацца.\nФайл справаздачы ў аэрапорце. Ня вырашайце, што вы будзеце тэлефанаваць у авіякампанію, калі вы вяртаецеся дадому ці ў гатэль. Справаздача просты і працэс пойдзе яшчэ хутчэй, калі ў вас ёсць багажная квітанцыя і фатаграфія вашага багажу.\nКалі гэта позна ўначы, і няма нікога ў прэтэнзіі офісе багажу, патэлефануйце ў авіякампанію. Калі б вы стыковачнымі рэйсамі, вам неабходна звязацца з авіякампаніяй, якая прывяла вас да канчатковага пункта прызначэння. Абавязкова звярніце ўвагу на час і з кім вы казалі, і папрасіць авіякампанію па электроннай пошце копію рахунак.\nЯк правiла, авіякампанія даставіць вашу сумку бясплатна для вашага дома або гатэля ў той жа дзень мяшок прыбывае ў вашым аэрапорце.\nУ пераважнай большасці выпадкаў, ваша сумка будзе альбо ўжо ў дарозе або плануецца перайсці на наступны даступны рэйс. Як правiла, вы можаце папрасіць, каб быць адпраўлена тэкставае апавяшчэнне, калі ваш мяшок знаходзіцца разам з URL вы можаце выкарыстоўваць, каб адсочваць вашу сумку і ацаніць прыкладныя час дастаўкі.\nШто рабіць, калі ваша сумка сапраўды страціў\nГэта можа заняць тыдзень ці два да таго, як авіякампанія аб'яўляе мяшок страчаны. У гэты момант вам трэба будзе запоўніць бланкі заявы. Як страхавыя кампаніі авіякампанія не аўтаматычна аплачваць поўны суму кожнай прэтэнзіі. Яны лічаць, што рэшткавы кошт вашага маёмасці, а не іх першапачатковую цану.\nЯк правіла, гэта займае авіякампанію ў любым месцы ад чатырох тыдняў да трох месяцаў, каб плаціць пасажырам за страчаны багаж.\nКалі авіякампаніі прапануюць паселішча, яны могуць прапанаваць варыянт ваўчара для будучых палётаў ў большай колькасці, чым наяўны разлік. Не забудзьцеся спытаць аб усіх абмежаваннях, уключаючы любыя перыяды замірання.\n#FlashbackFriday Залаты век падарожжаў\nTop Air Travel Пытанні, задаюць і Адказы\n8 спосабаў пазбегнуць больш дбайнай праверкі Адміністрацыі транспартнай бяспекі\nДзеянні, якая дапаможа вам стартавала плоскасць\n10 рэчаў, мама ніколі не казала вам пра бяспечныя вылетах\nЯк атрымаць працу ў 10 лепшай амерыканскай авіякампаніі\nЧаму «Масажыст» робіць вяртанне\nБанк Англіі музей\nBusch Gardens 'Вой-O-Крык 2016\nПераезд у Атланце: Вы павінны Арандаваць або купіць?\nFour Seasons Resorts адкрывае Веранда Airport Luxury Lounge\nШто вам трэба ведаць аб Чып і PIN-крэдытных карт\nДаведнік па Best Sunset аглядзе Прагляд плямы на Санторини\nУ Крытыя масты Канэктыкута\nЧаму Вы павінны падарожнічаць фотакопіі пашпарты і крэдытныя карты


Будзьма беларусамі! » «Мы працягваем быць сапраўднымі»\n21.05.2020 | Адукацыя\n«Мы працягваем быць сапраўднымі»\nВось ужо 15 гадоў Эўрапейскі гуманітарны ўнівэрсітэт працуе ў выгнаньні, у Вільні. Аднак установа застаецца скіраванай на прыём грамадзянаў Беларусі. Унівэрсітэт працуе па мадэлі Liberal Arts (вольных навук і мастацтваў) ды закладае студэнтам эўрапейскія каштоўнасьці, эўрапейскае мысьленьне, лад жыцьця. ЭГУ не падзяляецца на факультэты, як астатнія беларускія ўнівэрсітэты. Замест гэтага ў ім прапануюцца праграмы навучаньня.\nЗь некалькімі выкладчыкамі, бадай, самай прабеларускай праграмы, «Эўрапейская спадчына», мы пагутарым пра сёньня й будучыню беларускага ўнівэрсітэту па-за межамі Беларусі. Сёння наш госьць - гісторык і культурны антраполяг Сьцяпан Стурэйка.\n- Што такое, на вашую думку, эўрапейская адукацыя й як яе атрымаць?\n- Я б сказаў што гэта - размова пра каштоўнасьці. Як думаць самастойна? Як ставіць вострыя ды сапраўды найважнейшыя пытаньні? Як дзейнічаць? Як браць на сябе адказнасьць? Усё гэта - пытаньні, якія падымаюцца ў працы са студэнтамі фактычна ў кожным курсе нашых праграм.\nАсабіста я адказваю за бакалаўрскую і магістэрскую праграмы па спадчыне й лічу, што ў Беларусі лепш, чым мы, ніхто не працуе з пытаньнямі культуры, ідэнтычнасьці й таго ж гарадзкога разьвіцьця. Наша ключавая задача ня столькі захаваць старыя традыцыі ці архітэктуру (хоць бяз гэтага, зразумела, нікуды), колькі навучыцца жыць з гэтай спадчынай, выкарыстоўваць яе патэнцыял, счытваць яе сэнсы й ператвараць у вобразы будучыні. Спадзяюся - эўрапейскай...\nМы стымулюем студэнтаў ладзіць уласныя праекты: культурныя, дасьледчыя, творчыя, каб яны разумелі, як гэта працуе знутры, адкуль бяруцца грошы, як рабіць тое, што сапраўды патрэбна людзям. Вось так, робячы, і атрымліваеш сапраўдную адукацыю.\n- Ваш унівэрсітэт беларускі, але знаходзіцца ў Эўразьвязе, у Вільні. Як гэта адбіваецца на вашых праграмах?\n- Я думаю, як найлепш! Па-першае, наш навучальны працэс цалкам адпавядае эўрапейскім стандартам якасьці ў вышэйшай адукацыі. Па-другое, нашае разьмяшчэньне ў самым цэнтры Вільні - гэта магчымасць штодня ўсмоктваць яе амаль тысячагадовую гісторыю, удзельнічаць у дзейнасьці літоўскіх інстытуцыяў, якія займаюцца спадчынай, культурай у шырокім сэнсе і, канечне, турызмам. Апошні цяпер па зразумелых прычынах фактычна немагчымы, але ж у нейкім выглядзе будзе паступова аднаўляцца. На сярэдзіну траўня заплянаваны пуск першых рэгулярных авіярэйсаў, пакрысе будуць адкрывацца межы. Так што ёсьць падставы для асьцярожнага аптымізму.\n- Ваша бакаляўрская праграма называецца «Эўрапейская спадчына». Што за гэтай назвай?\n- Мы бярэм эўрапейскую спадчыну ня столькі як сукупнасьць артэфактаў, створаных на эўрапейскім кантыненце, колькі як пэўную інтэлектуальную традыцыю пошуку й асэнсаваньня сябе праз мінулае. Фактычна гэты панятак - «культурная спадчына» - нарадзіўся ў Эўропе, менавіта тут прыдумалі аднаўляць архітэктуру, будаваць музэі ды мемарыялы. Асабіста для мяне нашмат цікавей вывучаць ня самі помнікі, а стаўленьне людзей да іх, спробы грунтаваць «праз спадчыну» ўласную ідэнтычнасьць, прагу да наведваньня новых месцаў. У размовах пра спадчыну мы насамрэч прытоена кажам пра нашу агульную будучыню, праграмуем яе. Адсюль і канфлікты, і зацятыя дыскусіі, бо справа насамрэч вельмі важная.\n- Вы яшчэ ўзначальваеце Беларускае аддзяленьне ICOMOS. Што гэта за арганізацыя, і як вам удаецца сумяшчаць кіраўніцтва ёю з працай у ЭГУ?\n- Беларускі камітэт Міжнароднай рады па помніках і мясцінах задумваўся, каб быць дарадчым органам ЮНЭСКА па пытаньнях сусьветнай спадчыны. Сёньня зразумела, што гэта далёка не вычэрпвае яго функцыі. У шырокім сэнсе я разумею нашу актуальную місію ў разьвіцьці ўяўленьняў пра спадчыну канкрэтна ў Беларусі. Што ёсьць спадчынай, што зь ёй можна рабіць, як ёю кіраваць, як яе аднаўляць - староньні чалавек можа думаць, што адказы на гэтыя пытаньні даўно знойдзеныя, але гэта ня так, і сфэра культурнай спадчыны вельмі рухомая, увесь час зьмяняюцца падыходы, і ня толькі ў нас, але па ўсім сьвеце. Старшынства ў камітэце - гэта мая грамадзкая дзейнасьць, а праца ў Літве толькі дапамагае быць уключаным у міжнародны кантэкст, бачыць сапраўды актуальнае і важнае, прывозіць гэта ў Беларусь.\n- Дарэчы, чым беларускі ІCOMOS займаецца зараз?\n- Мы разгортваем грамадскую кампанію «Права на спадчыну», прысьвечаную ўдзелу мясцовых супольнасьцяў і грамадзкіх ініцыятываў у кіраваньні аб’ектамі спадчыны. Калі помнік - наш агульны здабытак, то як прымаць рашэньні пра яго будучыню, каб не пакрыўдзіць нікога? Як суаднесьці інтарэсы грамадзянаў, уласьнікаў, гісторыкаў, у рэшце рэшт турыстаў? 19-20 чэрвеня, хутчэй за ўсё анлайн, адбудзецца наша канфэрэнцыя «Права на спадчыну і Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў: выклікі і рашэньні», прысьвечаная эфэктыўнасьці дзяржаўнага сьпіса як інструмэнта кіраваньня спадчынай. Тут мае быць прааналізаваны існы стан рэчаў, а таксама агучаныя эўрапейскія прыклады, як дзяржавы робяць улік помнікаў і што за гэтым ідзе.\nТаксама ў гэтым годзе мае ўжо ў трэці раз працягнуцца наша праграма па актуалізацыі спадчыны закінутых сінагог у Беларусі. Гэта тое, што мы робім супольна з ЭГУ, дзе ўключаныя і выкладчыкі, і студэнты. У нас каля 50 такіх будынкаў стаяць закінутыя, яшчэ больш - выконваюць зусім неўласцівыя ім функцыі, ад спортзаляў да райаддзелу міліцыі. Сярод іх ёсьць і пэрліны эўрапейскага ўзроўню. Вось мы спрабуем думаць пра тое, як іх ажывіць, зрабіць патрэбнымі. Гэта пытаньне далёка ня толькі грошай, але перадусім - сэнсаў, якія грамадства ўкладае ў гэтыя аб’екты. Ужо ёсьць цікавыя прыклады й напрацоўкі.\n- Пандэмія моцна зьмяніла жыцьцё людзей, у тым ліку ў сфэры адукацыі і культуры. Ці былі гатовыя вы да такога павароту?\n- Тэхнічна - безумоўна, так! Мы з 2005г. працуем са студэнтамі ў дыстанцыйным фармаце, маем вялікі вопыт такога выкладаньня. Таму для студэнтаў-завочнікаў, а таксама для большасьці магістрантаў фактычна нічога не зьмянілася. Іншая справа - студэнты дзённага аддзяленьня. Ім на цэлы семестр прыйшлося стаць завочнікамі. Для некаторых гэта было стрэсам, але я зараз гляджу, што ўжо ўсе адаптаваліся і якасьць нашых семінарскіх анлайн-дыскусій не саступае таму, што мы мелі раней. Нажаль, эпідэмія замінае правядзеньню даследваньняў. Напрыклад, тыя ж бібліятэкі пакуль застаюцца зачыненымі. У музэй не сходзіш, да сталых экспэртаў зьвярнуцца можна толькі па тэлефоне, гэта не зусім тое, што трэба. У некаторых студэнтаў сарвалася навучальная практыка. Напрыклад, дзьве студэнткі праходзілі практыку ў Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу й вымушаныя былі адтуль зьехаць на месяц раней. Тыя студэнцкія праекты, што прадугледжвалі публічныя мэрапрыемствы, таксама адкладзеныя. Гэта ўсё вялікі выклік, але я шчыра нават зьдзіўлены тым, наколькі добра сёньня інтэрнэт дазваляе вырашаць праблемы. Думаю, вопыт, атрыманы цягам гэтых месяцаў, вельмі прыдасца потым у «мірным» жыцьці, а шчыльнасьць чалавечых кантактаў толькі ўзмоцніцца. Цяпер не будзе такой «адмазкі»: «не магу прыехаць», «далёка» ды інш. Мы ўжо ведаем, што адлегласьцяў не йснуе, а цягам аднаго дня можна паўдзельнічаць у двух-трох сур’ёзных мерапрыемствах, арганізаваных у розных краінах.\nАднак за будучыню старых добрых культурных пляцовак сапраўды страшнавата. Асабліва незалежных, якія жывуць за кошт фактычна праведзеных мерапрыемстваў. Дзякуй богу, цяпер ёсьць розныя ініцыятывы па дапамозе ім. Я шчыра заклікаю такую дапамогу аказаць. Тым больш, у абмен на невялікую колькасьць грошай сёньня вы атрымаеце якасны культурны прадукт заўтра. Ну, можа, пасьлязаўтра…\n- Як вам уяўляецца будучыня ЭГУ ў гэтым годзе і надалей?\n- Зараз ідзе набор на новы навучальны год, пішуцца выпускныя работы старэйшых студэнтаў. Усё гэта ў сытуацыі зачыненых межаў, а таксама эканамічнага крызісу, што распачаўся. Мы й раней знаходзіліся ў пошуку сваёй новай ідэнтычнасьці. Зараз да гэтага дадаецца яшчэ вось гэты моцны чыньнік. Напрыклад, у нас з кожным годам усё больш студэнтаў-небеларусаў, таксама і склад выкладчыкаў робіцца ўсё больш міжнародным. IТ-тэхналёгіі й новая культура ставяць пад пытаньне «старую добрую» вышэйшую адукацыю. У гэтым новым сьвеце гуманітарныя веды маюць набыць нейкае новае вымярэньне, каб быць запатрабаванымі. А да таго ж мы маем быць карыснымі Беларусі - гэта ня проста не скідаецца з рахунку, гэта надалей вызначальны чыньнік нашага існаваньня. Думаю, гэты год будзе і складаным, і вызначальным. Ёсьць часта ўжываны выраз «Не дай вам бог жыць у час пераменаў», але я насамрэч думаю, што любыя перамены - гэта новыя магчымасьці. І быць у эпіцэнтры пераменаў - гэта ня тое, што здараецца вельмі часта. Гэта неацэнны вопыт. Так што ў нас вельмі цікава. А галоўнае - мы працягваем быць сапраўднымі. Вось гэта дакладна ня зьменіцца.\nГутарыў Зьміцер Дрыгайла, Белгазета


25.06.2019 14:59 Вышэйшая школа\nКалі слухаеш аповеды пра замежныя стажыроўкі, здаецца, што вопыт студэнтаў — гэта выключна яркія фарбы і бурлівыя эмоцыі. Але варта капнуць глыбей — і адкрываецца іншая карціна. Карціна, у якой прыгожыя фотаздымкі і новыя ўражанні толькі частка праўды.\n“Унучак, я цябе і так па паўгода не бачу, так што едзь смела”\nТрэцякурснік факультэта журналістыкі БДУ Аляксандр Дабранаў пра магчымасць паездкі па абмене ва Універсітэт Турку (Фінляндыя) даведаўся праз сацыяльныя сеткі, седзячы ў паліклініцы. Як успамінае хлопец, спачатку ён не ўспрыняў публікацыю ўсур’ёз, аднак думка пра такую магчымасць затрымалася ў яго свядомасці. Саша жартам расказаў сябрам пра перспектыву паехаць вучыцца па абмене. Як ні дзіўна, але яго аднагрупніца натхнілася ідэяй і стала падбухторваць да дзеянняў юнака. На атрыманне гранта дакументы падавалі разам.\nСяброўка Сашы не прайшла адбор, а хлопец апынуўся ў шэрагу шчасліўчыкаў. Праўда, гэта атрымалася не адразу: трэцякурснік стаў першым у дадатковым спісе прэтэндэнтаў. І калі дзяўчына, што апярэдзіла юнака на адборы, адмовілася ад вучобы ў Фінляндыі і накіравалася ў Аўстрыю, хлопец пачуў тэлефонны званок.\n— Калі мне патэлефанавалі і спыталі, ці хачу ехаць, я нават не даслухаў: “Так! Так! Канечне, хачу і магу!” — усміхаецца суразмоўца. — Стрымацца было вельмі цяжка.\nПершымі пра атрыманне гранта даведаліся бацькі хлопца. Пасля ён паступова, каб не палічылі фанабэрыстым, пачаў даводзіць гэта знаёмым, сябрам, выкладчыкам і свайму танцавальнаму калектыву “Крыжачок”. Нядзіўна, што родныя, хоць і падтрымлівалі Сашу, моцна перажывалі. Найбольш аптымістычна пра перспектывы расставання хлопца з сям’ёй выказалася яго бабуля: “Я цябе, унучак, і так па паўгода не бачу, так што едзь смела”.\nСамым складаным этапам пасля таго, як Саша выйграў грант, стала афармленне дакументаў: звычайная віза для паўгадовага пражывання ў іншай краіне не падыходзіць, а пасольства Фінляндыі ў Беларусі няма. Так юнак некалькі разоў наведваў Маскву (падаваў дакументы на дазвол на знаходжанне ў Фінляндыі, пасля забіраў яго). Але на гэтым церні на яго шляху не скончыліся.\n— Са страхоўкай таксама пачаліся праблемы, — расказвае Саша Дабранаў. — У Беларусі паперу на патрэбную суму не магла выпісаць ніводная арганізацыя. Тут мне дапамагла міграцыйная служба Фінляндыі: сайт службы раіў звярнуцца анлайн у фірму ў Ліхтэнштэйне, дзе ўсё і вырашылася.\nАдзінае, пра што хлопец паспеў даведацца перад ад’ездам, што фінская мова адрозніваецца ад іншых еўрапейскіх моў. Незвычайным, напрыклад, было тое, што ў ёй няма прыназоўнікаў — усё “клеіцца” ў адно слова. На астатняе яму проста не хапіла часу.\nУ дарогу юнак вырашыў браць па мінімуме: ехаў жа за ведамі і эмоцыямі. Мабыць, сыграла ролю і мужчынская стрыманасць і разважлівасць наконт неабходнасці рэчаў. Чамадан Сашы, куды ўвайшло крыху адзення, ноўтбук, канцылярыя і беларускія цукеркі на падарункі, важыў 16 кілаграмаў з 20 дапушчальных.\nПершым уражаннем Аляксандра ад новай краіны стала тое, што фіны — людзі з гумарам. Падчас арыентацыйных заняткаў кожны выкладчык жартаваў наконт надвор’я, што значна адрознівалася ад казачных снежных пейзажаў, якія распаўсюджваў афіцыйны Instagram дзяржавы. Жартавалі і наконт лета, якое магло прыйсці або не.\n— Уразіла, што паўсядзённае жыццё там непарыўнае з навукай. У аэрапорце замест традыцыйнай рэкламы турыстычных месцаў віселі гіганцкія аб’явы аб навуковым супрацоўніцтве і інфаграфіка пра выкарыстанне навуковых і тэхнічных распрацовак. У самім горадзе большасць будынкаў — гэта цэнтр навуковых распрацовак або ўніверсітэцкі корпус, — прыгадвае Саша. — Як студэнта мяне ўразіла бібліятэчная культура краіны: ва ўсіх фінскіх гарадах бібліятэкі перапоўнены. Яны даюць доступ да самай апошняй навуковай, тэхнічнай, мастацкай і папулярнай літаратуры.\nУ рэжыме знаёмства з новым пабег і вучэбны працэс. Дарэчы, у Фінляндыі ён значна адрозніваецца ад нашага: асноўная стаўка там робіцца на самастойныя заняткі (чытанне літаратуры, падрыхтоўку да лабараторных і г.д.), а ўзаемадзеянне з выкладчыкамі зведзена да мінімуму. Прафесарска-выкладчыцкі склад будуе лекцыі на ўласных навуковых артыкулах. Розныя тэмы ў рамках адной дысцыпліны вялі розныя выкладчыкі, дзе кожны быў экспертам у канкрэтнай галіне. Так, у першыя 2 месяцы ў хлопца было толькі 3 заняткі на тыдзень. З гэтага, па словах Аляксандра, вынікаў толькі адзін мінус: каб прымусіць сябе займацца самастойна, патрэбны былі матывацыя і сіла волі. Спачатку юнаку было нязвыкла, але потым ён зразумеў, што ў яго выпадку лепш не прыдумаеш.\n— У Беларусі я адчуваю сябе больш занятым, а там вольны ад вучобы час правёў у вандроўках. Спачатку разам з суседам аб’ехалі ўсе навакольныя гарады, некалькі разоў былі ў Хельсінкі, азнаёміліся з мясцовай прыродай. А пасля паглядзелі Еўропу — Нарвегію, Швецыю, Данію і нават з’ездзілі ў Парыж! — дзеліцца ўражаннямі студэнт. — На мой погляд, галоўны плюс фінскай сістэмы вышэйшай адукацыі ў тым, што ў колькасць крэдытаў (аналаг нашых заліковых адзінак) уваходзіць уся дамашняя работа. Калі дысцыпліна “важыць” 5 крэдытаў, ты ведаеш, што правядзеш за ёй каля 130 астранамічных гадзін як у аўдыторыі, так і пры выкананні дамашніх заданняў і падрыхтоўцы да экзамену.\nУ перапынках паміж здачай экзаменаў на родным журфаку хлопец адзначыў, што навучанне па абмене дазволіла яму значна падняць узровень размоўнай і пісьмовай англійскай мовы, дапоўніць веды ў тых дысцыплінах, якіх няма ў раскладзе БДУ.\n— Я стаў больш упэўненым у сваёй будучыні: Фінляндыя прынесла знаёмствы са студэнтамі і прафесарамі з усяго свету. Гэтыя людзі натхняюць мяне нават зараз, калі я іх не бачу, — адзначае трэцякурснік.\n“Я ведала, што не пражыву без Ясеніна і Ахматавай”\nЧацвёртакурсніца філалагічнага факультэта БДУ Хрысціна Гайдава вучылася па абмене ў Харбінскім політэхнічным універсітэце Кітая. І хоць з гэтага часу прайшло 2 гады, але сваю першую глабальную вандроўку дзяўчына запомніць надоўга.\nСтудэнтка расказвае, што з самага пачатку вучобы ва ўніверсітэце студэнты спецыяльнасці “Кітайская філалогія” ведалі: найбольш аптымальны і выніковы варыянт вучэбнага працэсу — стажыроўка на 3 курсе. Маўляў, менавіта тады студэнт пачынае разумець, чаго хоча. Так планавала і сама Хрысціна, але для яе гэтая магчымасць адкрылася раней — на 2 курсе.\n— З нашага, студэнцкага, боку ўсё было неяк вясёлкава, — расказвае чацвёртакурсніца. — Нам падавалася, што стажыроўка — гэта вялікае падарожжа, якое пройдзе весела і хутка. Мы думалі толькі пра Кітай: ацэньвалі яго толькі па прыгажосці, па фотаздымках Пекіна і былі перакананы, што добра валодаем мовай. Аднак з боку бацькоў сітуацыя была супрацьлеглая: яны хваляваліся, пралічвалі ўсемагчымыя сітуацыі. Мама цяпер жартуе, што за ўсё жыццё я папсавала бацькам нервы толькі два разы: калі паступала ва ўніверсітэт і калі ад’язджала на стажыроўку.\nАсяроддзе Хрысціны не здзівілася, калі дзяўчына падзялілася з імі, што ад’язджае на семестр у іншую краіну. Тады сяброўкі смяяліся і гаварылі: “Калі не прападзеш за 7 тысяч кіламетраў ад дома, нідзе не прападзеш”. Так у выніку і атрымалася.\n— Я ведала, што не пражыву ў чужой краіне без Ясеніна і Ахматавай, таму, калі пакавала рэчы, іх зборнікі склала першапачаткова. Ні хвіліны не сумнявалася, што пацягну гэтыя кнігі з сабой: мяне не спыніла нават абмежаванне вагі багажу. Ужо пасля важнымі сталі захопленыя з сабой фотаздымкі Мінска. У Кітаі са мной адбылося нешта нечаканае: да паездкі я не магла нават падумаць, наколькі люблю Беларусь, як прывязана душой, што адчуваю такі гонар за яе. Паверце, у кожнага з нас там пачуццё патрыятызму абвастрылася, — успамінае Хрысціна Гайдава.\nКожны чалавек з групы, у складзе якой студэнтка выязджала ў Харбін, браў тое, без чаго не мог абысціся: нехта складваў шампунь і каву, нехта — грэчку і кансервы. Па словах дзяўчыны, асновай яе багажу стала аптэчка, сабраная матуляй: паходы ў аптэку арганізоўваліся амаль штодня. Асноўнымі страхамі на той час для дзяўчыны было не вярнуцца і тое, што нешта можа здарыцца дома. Гэтыя ўражанні чацвёртакурсніца апісвае так: адрэналін, змешаныя пачуцці, разгубленасць.\nМожна падумаць, самае складанае ў адаптацыі ў Кітаі — моўнае пытанне ці адлегласць. Аднак Хрысціна падкрэслівае: няпроста праз культурныя адрозненні. Па першым часе цяжка прывыкнуць да навакольнага шуму, пастаяннай і няспыннай валтузні і спешкі, не праходзіць жаданне сядзець дома. Але, на думку дзяўчыны, гэты перыяд лепш перажыць адразу, бо рана ці позна такі стан спасцігае кожнага.\n— Кітайцы добразычлівыя да замежных студэнтаў. Яны не шкадуюць добрых слоў, калі ты робіш поспехі, бо разумеюць складанасць сваёй мовы. Дзякуючы гэтаму вучыцца не складана, — расказвае студэнтка. — Кожныя два тыдні нас стараліся перасадзіць: гэта дало нам магчымасць камунікаваць з людзьмі з розных краін, не разбівацца на кучкі, быць калектывам. Падкупляла і тое, што выкладчыкі на камунікатыўным узроўні былі максімальна блізкія да нас.\nСтудэнтка філфака гаворыць, што пасля такіх вандровак чалавек вяртаецца іншым. І яе выпадак таксама не быў адметным. Стажыроўка падштурхнула Хрысціну да больш актыўнага вывучэння кітайскай мовы, дапамагла не баяцца выкарыстоўваць яе пры сустрэчы з носьбітамі мовы.\n— Вучоба ў Кітаі патрабуе максімальнай аддачы, фарміруе іншы лад жыцця. Калі ты вяртаешся, не можаш адбіцца ад пачуцця, што табе няма месца дома. Але гэта зусім не так! Якраз дома ты чэрпаеш натхненне і аднаўляеш сілы. Шкада, што нямногія гэта разумеюць, — падсумавала дзяўчына.\nЦэнтр сучасных методык дашкольнай адукац...\n“Брэнд ГДУ” ў дапамогу ўніверсітэту...


Як адкрыць у сабе талент - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Як адкрыць у сабе талент\nТалент складаецца з двух частак: прыроднай схільнасці і працы над сабой, прычым другая частка пераважае. Таму чалавек з добрымі прыроднымі задаткамі, але лянівы даможацца значна меншага выніку, чым працавіты «сярэднячок». Калі вы ад прыроды адораны менш, чым многія, вам проста прыйдзецца папрацаваць больш, але мэта таго варта. Выпішыце ўсе свае добрыя якасці і навыкі. Узгадайце, за што вас хвалілі сябры, у якіх конкурсах ўзнагароджвалі. Адзначайце нават дробязі: уменне выслухаць суразмоўцу, здольнасць вызначаць хлусня ці няшчырасць ці нешта яшчэ.\nЗгрупуюцца навыкі ў катэгорыі: мастацтва (музыка, танец, жывапіс), зносіны з людзьмі, навука (хімія, фізіка, матэматыка) ... Звярніце ўвагу, какая катэгорыя больш развітая. Хутчэй за ўсё, вы здагадваліся, што гэты талент у вас развіты.\nНе выключана, што талентаў у вас два ці больш, але развіваць лепш толькі адзін з іх. Распыляючы сілы, вы не даможацеся поспеху ні ў адной сферы. Найбольш развіты талент, як правіла, з'яўляецца і самым прыемным для вас. Таму ахвяраваць развіццём астатніх навыкаў вам будзе нескладана.\nЧытайце больш пра абранай сферы. Вывучайце працы вашых папярэднікаў, кантактуйце з прафесіяналамі. Калі ў вас больш развіты талент да мастацтва, наведвайце выставы і канцэрты, пажадана ў кампаніі, з якой можна будзе абмеркаваць ўражанні.\nРабіце свае навыкі. Займайцеся творчасцю, стварайце новыя творы. Калі ў вас развіты талент музыканта-выканаўцы, гуляйце на канцэртах і іншых мерапрыемствах. Дзяліцеся пладамі сваіх прац з сябрамі.\nЗавядзіце блог ці сайт і выкладвайце сваю творчасць. Звяртайце ўвагу на каментары сваіх чытачоў. Асабліва важныя адмоўныя водгукі, якія паказваюць на вашыя недахопы. Выпраўляйце памылкі і рухайцеся далей.\nПапярэдні Тэкст Як стварыць эфектыўную камп'ютэрную прэзентацыю\nНаступная Артыкул Як зрабіць ногі раўней\nЯк падварочваць джынсы?