Дзесяць авечак і велізарная колькасць воўны | Новы Час\nВера ў магчымасць немагчымага — важны элемент нашай культуры. У Беларусі была знойдзена крыніца рэсурсаў, здольная ўдыхнуць новае жыццё ў нашу ўнікальную сацыяльна-эканамічную\n12 верасня ў Беларусі была знойдзена крыніца рэсурсаў, здольная ўдыхнуць новае жыццё ў нашу ўнікальную сацыяльна-эканамічную мадэль. Кожны чытач «НЧ» здольны адразу назваць імя яе першаадкрывальніка спробы, таму я не буду спыняцца на непатрэбных падрабязнасцях, а пачну з ключавой цытаты: «Это прорыв в стране. Это дороже золота и золотовалютных резервов».\nПаведамленні пра адкрыцці такога маштабу ўвайшлі ў нас у традыцыю. Адзін прыклад: «Премьер-министру я сегодня говорю, конечно, с сожалением говорю, что мне опять этим приходится заниматься. Потому что сегодня та же картошка и продукция сельского хозяйства — золото, это дороже нефти. Картофель — рентабельность 100 процентов, даже больше будет при нынешних ценах».\nСказана гэта было 16 кастрычніка 2010 года на VI з’ездзе ФПБ. Даклад быў апублікаваны ў прэсе пад загалоўкам «Наша цель — создать обновленный облик Беларуси». Пагадзіцеся, абнавіць аблічча Беларусі з дапамогай вырошчвання бульбы — гэта дорага каштуе, гэта, між іншым, робіць бессэнсоўнымі чарговыя разборкі з Расіяй з нагоды «падатковага манеўру».\nПры такім узроўні рэнтабельнасці ў бульбаводстве мы лёгка заткнем за пояс азіяцкіх «тыграў» па тэмпах эканамічнага росту. Адзінае, што мяне бянтэжыць — узровень прафесіяналізму работнікаў Нацыянальнага статыстычнага камітэта. За студзень-ліпень 2014 года яны чамусьці налічылі ў сельскай гаспадарцы 772 стратныя арганізацыі (без дзяржпадтрымкі), што склала 52,4% ад іх агульнай колькасці. Куды толькі глядзяць нашы шматлікія кантрольныя органы? Вось яно — шкодніцтва ў чыстым выглядзе.\nАле вернемся да першай цытаты. Што гэтым разам выступіць у ролі субстанцыі, ацэненай даражэй за золата і золатавалютныя рэзервы? Гэта фермы, запоўненыя быдлам беларускай пароды. Яе (пароды) асноўная перавага будзе заключацца ва ўменні прыстасавацца да ўмоваў утрымання, якія гістарычна склаліся ў межах нашай сацыяльна-эканамічнай мадэлі.\nГэта прынцыповы момант. Толькі наіўны чалавек можа разлічваць на тое, што ідэалагічна чужыя нам еўрапейскія пароды жывёлы пагодзяцца на беларускіх фермах падтрымліваць галандскі ўзровень надояў і прыбаўлення ў вазе.\nАле свет флоры бульбай не абмяжоўваецца, як не абмяжоўваецца буйной рагатай жывёлай свет фауны. Працягну цытаванне: «Я это проэкспериментировал у себя на ферме. У меня десяток овечек. Мы их уже два раза стригли — огромное количество шерсти. Самые лучшие овцы в мире, и они прекрасно себя чувствуют. Сейчас сделаем это по всей стране» (травень 2012 г.).\nЦікавае пачынанне, між іншым...\nЧас ад фактаў пераходзіць да абагульненняў. Утапічны тып свядомасці — важны элемент нашай культуры. На думку акадэміка Юрыя Піваварава, сярод родных асін прадстаўнікам палітычнай эліты і простага люду ў аднолькавай ступені ўласціва верыць у магчымасць немагчымага.\nУтапічны тып свядомасці не ўчора нарадзіўся і не заўтра памрэ. У кожнага пакалення — свой акадэмік Лысенка. Як тут ні прыгадаць раман Фазіля Іскандэра «Сузор’е Казлатура». Рэкамендую прачытаць. Дарэчы, для тых, хто не ў курсе, у рамане апісаныя рэальныя падзеі.\nКоратка перакажу змест. Шараговую нататку ў раённай газеце пра селекцыянера, якому ўдалося злучыць горнага тура са звычайнай казой (факт сам па сабе банальны), выпадкова прачытаў «адзін вялікі чалавек, хоць і не міністр, аднак ніяк не менш міністра па значэнні». Сваё здзіўленне ён перадаў фразай, якая паслужыла трыгерам наступных падзей: «Цікавае пачынанне, між іншым...»\nЦікавае пачынанне падхапілі. На тое і існуе бюракратычная «вертыкаль», каб падхопліваць пачынанні начальства. Сумневаў у тым, што ўжо ў бліжэйшы час казлатуры зоймуць годнае месца ў народнай гаспадарцы, натуральна, ні ў каго не ўзнікла.\nСпіс вартасцяў казлатура быў значны: «Па-першае, ён у сярэднім у два разы цяжэй за звычайную казу (вырашэнне мясной праблемы), па-другое, ён вылучаецца выключна моцнай канстытуцыяй, што робіць у будучыні выпас казлатураў на самых стромкіх горных схілах практычна бяспечным. У гэтым месцы, дарэчы, адзначалася, што дзякуючы мяккаму, спакойнаму характару жывёлы выпас казлатураў не ўяўляе вялікай працы, і адзін пастух можа справіцца з дзвюма тысячамі казлатураў». А галоўнае — гэта воўна. «Густая воўна белай і попельнай афарбоўкі — дадатковы падарунак нашай лёгкай прамысловасці».\nАле актывісты цікавага пачынання, разважаючы пра галоўнае, не забывалі і пра дробязі. Казлатур захаваў «прыгажосць рагоў, якія пасля пэўнай апрацоўкі могуць стаць упрыгожваннем або выдатным сувенірам для турыстаў і прыхільна настроеных замежных гасцей». Г.зн. у казлатурагадоўлі праглядаўся і экспартны патэнцыял!\nЧым усё гэта скончылася — нескладана здагадацца. Пачынанне, спушчанае зверху, загубіла камбінацыя суб’ектыўных і аб’ектыўных фактараў: «Некаторыя старшыні (калгасаў — С. Н.) спрабавалі ўцячы ад гэтай новай справы на той падставе, што яны і коз даўно не трымаюць, але іх прысарамацілі і прымусілі набыць адпаведную колькасць коз. Нарэшце козы былі набытыя, але потым сталі паступаць скаргі, што некаторыя казлатуры праяўляюць абыякавасць да коз».\nКарацей, некаторыя старшыні, што ўступілі ў змову з некаторымі казлатурамі, і склалі ядро той масы, якая паставіла крыж на ініцыятыве «вялікага чалавека».\nСССР распаўся, але вера ў магчымасць немагчымага жывая. Вера гэтая даражэй за золата, вось толькі шкада, што міжнародныя фінансавыя інстытуты адмаўляюцца ўключаць яе ў склад золатавалютных рэзерваў.\nУтопія, агрэсія, улада\nВера ў магчымасць немагчымага здольная ўзнаўляцца толькі ва ўмовах максімальна спрошчаных уяўленняў пра навакольны свет. Спашлюся на ўласны вопыт.\nПерабудова. Кожную раніцу я ў ліку першых займаю чаргу да найбліжэйшага кіёска «Саюздруку». У мяне няма сумненняў наконт таго, што адбываецца. Я сачу за барацьбой Гарбачова з Лігачовым. Першы ўвасабляе для мяне сілы Дабра і Святла (дэмакратыя, рынкавая эканоміка), другі — сілы Зла і Цемры (таталітарызм, планавая эканоміка).\nТакім чынам, найскладанейшы сацыякультурны працэс з яго эканамічным, палітычным і іншымі складнікамі ў сілу сваёй «саўковасці» я рэдукую да амерыканскага вестэрна, у якім добры хлопец змагаецца з дрэнным. Натуральна, мае сімпатыі на баку добрага хлопца Гарбачова. У фінальным змаганні ён выходзіць пераможцам. Ура! Спраўдзілася мара...\nУ сваёй «саўковасці» я быў не адзінокі, што і пацвярджала наяўнасць чаргі да кіёска «Саюздруку». Практычна ўсе мае знаёмыя на пачатковым этапе Перабудовы былі на баку яе галоўнага архітэктара. Але па меры нарастання хаосу ў эканоміцы пазітыўнае ўспрыманне таго, што адбываецца, у многіх беларусаў даволі хутка змянілася на негатыўнае. Утапічны тып свядомасці ўзяўся за сваю звыклую працу. Ён перафарматаваў няспраўджаныя перабудовачныя мары ў нянавісць і агрэсію ў адносінах да дэмакратыі і дэмакратаў. Апошнія сталі ўспрымацца не інакш як «дерьмократы».\nГісторыя здзейсніла свой звыклы зігзаг. Рэкамендую знайсці ў інтэрнэце кнігу гісторыка Уладзіміра Булдакова «Утопія, агрэсія, улада. Псіхасацыяльная дынаміка пострэвалюцыйнага часу. Расія, 1920–1930 гг.». Асноўную ідэю кнігі перадае наступная цытата: «Недарэчнасць мінулай і цяперашняй гістарыяграфічнай сітуацыі складаецца ў неразуменні таго, што на справе «савецкая ўлада» (называная то сацыялістычна-перадавой, то таталітарна-рэгрэсіўнай) вырастала менавіта на аснове спантанных рэакцый знізу. <...> Улада ў час «руйнавання» саслоўяў заўсёды адраджалася на аснове «голасу народу», энергетыка якога вызначалася інтэнсіўнасцю ўзаемадзеяння забабонаў і ўтопіі».\nСутыкненні масавых забабонаў з не менш масавымі ўтопіямі і вызначалі дынаміку падзей канца 80-х пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя ў Беларусі. Што нарадзілася ў выніку? Адказ на гэтае пытанне змяшчаецца ў загалоўку кнігі Булдакова. Нарадзілася ўлада. Спантаннымі рэакцыямі знізу, паднятая з бруду ў 1994 г., яна ўзнаўляецца не без дапамогі народа на працягу ўжо двух дзясяткаў гадоў.\nПадданыя парадку не ствараюць\nГенератар утопіяў працягвае выдаваць на-гара сваю прадукцыю. Пасля анексіі Крыма ён запрацаваў з падвоенай хуткасцю. Вось ужо трэцяе апытанне запар сацыёлагі НІСЭПД фіксуюць рост рэйтынгу адзінага палітыка (АП) на фоне запаволення тэмпаў росту даходаў насельніцтва. Такое ў XXI стагоддзі было адзначана толькі адзін раз у 2009 годзе — у час сусветнага фінансавага крызісу.\nТолькі аўтаномная асоба, якая мае крыніцу парадку ўнутры сябе, здольная супрацьстаяць уздзеянню дзяржаўнай прапаганды. Але ў Беларусі аўтаномныя асобы складаюць меншасць. Што тычыцца чалавека традыцыйнай культуры, дык яго толькі ўмоўна можна лічыць суб’ектам. Ён бачыць суб’ект звонку — у духах, багах, у высокіх сацыяльных інстанцыях (начальніках). Такі тып чалавека не мае патрэбы ў свабодзе. Максімальна камфортна ён адчувае сябе ва ўмовах знешняй рэгламентацыі.\nЛюбую спробу аслабіць дзяржаву чалавек традыцыйнай культуры ўспрымае як рух у кірунку хаосу. У чарговы раз працытую свайго любімага культуролага Ігара Якавенку: «Космас з’яўляецца эманацыяй Улады. Падданыя парадку, г.зн. космасу, не ствараюць. Падданыя, якія страцілі дабрадатную сувязь з Уладай, спараджаюць Хаос. Гэта як чалавек, які трапіў пад уладу Князя Цемры». Сучаснаму еўрапейскаму чалавеку такі ход думак невядомы. Ён самога сябе ўспрымае ў якасці галоўнай крыніцы парадку.\nЛітаральна на кожным кроку мы спатыкаемся аб прыклады ўтапічнай свядомасці. Як тут ні прыгадаць папулярнае сярод партыйнай апазіцыі сцверджанне, якое пачынаецца са словаў: «Калі на Плошчу выйдзе 200 тысяч чалавек...»


Мы рэканструявалі лагатыпы, якія маглі б пабачыць мінчукі і госці горада, калі б чэмпіянат свету па хакеі вырашылі ладзіць у Мінску ў 1950-1980-х.\nCityDog парыўся на паліцах бібліятэк, паглядзеў, як на вокладках кніг, у картах, на паштоўках у свой час абыгрываўся вобраз горада. І рэканструяваў некалькі лагатыпаў...\nКрыніца натхнення: История Минска. Институт истории (Академия наук БССР), Мн, 1957. Мастакі Ф. Навікоўскі, В. Харэўскі. Скан вокладкі адсюль (дзякуй Скрыпу).\nГісторыя да лагатыпа: у другой палове 50-х Мінск стаў горадам, пра які марыў таварыш Сталін. З горада "уездного типа, с кривыми узкими улочками" за дзесяцігоддзе ён ператварыўся ў сацыялістычны мегаполіс з вуліцамі "пошире и попрямее".\nКрыніца натхнення: Минск. Краткий СПРАВОЧНИК. Выд. "Полымя", Мн, 1967. Вокладка У. Ярмоленкі. Скан адсюль (c) А. Харашэўскі, У. Зелянкоў).\nПа Мінску гулялі нефармалы-бітнікі (праз год у іх быў першы фэст), на Нямізе пабудавалі Дом мадэляў, а па адрасе пр-т Леніна, 44 размясцілася легендарная "Вечерка". Горад на Нямізе ў свае 900 быў такім маладым, свабодным, сэксуальным! Не верыце – паглядзіце фільм "Любимая" з Віталём Саломіным, дзе Мінск не проста дэкарацыя – асобны герой.\nКрыніца натхнення: Минск – город-герой. Справочник. Выдавецтва БелСЭ, 1976. Афармленне В. Філімонава.\nГісторыя да лагатыпа: у 1974 Мінску прысвоена ганаровае званне "Горад-герой", другі ордэн Леніна і медаль "Залатая Зорка". Кажуць, Машэраў выпакутаваў гэтыя ўзнагароды для сталіцы БССР потам і крывёю.\nМінск часоў застою – ціхая гавань для адстаўных чынуш з усіх куткоў СССР. І горад Сонца для беларускіх вяскоўцаў. Горад-мільённік сёлета ўключыў в. Зялёны Луг у свае межы, а праз год пачне будаваць метро. Мясцовы завод "Гарызонт" выпускае з канвеера 3-мільённы тэлевізар – сімвал дабрабыту сярэднестатыстычнай сям’і.\nУ БССР – эра стабільнасці і дастатку з кілбасой па 2,20. Мінск – горад "у футляры": пануры і салідны, як сама савецкая ўлада.\nКрыніца натхнення: Мінск учора і сёння. Выдавецтва "Беларусь", Мн, 1988. Мастацкія рэдактары А.А. Бетанава, В.П. Курусь і Б.Е. Ярота.\nГісторыя лагатыпа: перабудова пачынаецца нават у Савецкай Беларусі, якая дагэтуль не дазваляла сабе адхіляцца ад цэнтральнай лініі партыі. Тэма адраджэння гістарычнай памяці становіцца для Мінска дамінантнай. У газеце "Літаратура і Мастацтва" выходзіць артыкул Пазняка і Шмыгава пра мінскае ўрочышча Курапаты. На Дзяды праходзіць шматтысячны мітынг-рэквіем, утвараецца "Мартыралог Беларусі" і БНФ. Мінчукі паспяхова адбіваюць нападкі ўладаў і будаўнікоў на Стары горад. Усё часцей чуецца прапанова вярнуць Мінску гістарычную назву Менск.\nУ сталічных кнігарнях папулярнасцю карыстаюцца фаліянты кшталту альбома Васіля Каляды "Мінск учора і сёння", дзе сабраныя мінскія фоты і паштоўкі розных эпох. Тыраж 60 000 разлятаецца – не спыняе нават кошт: амаль 11 рублёў. Ніхто не задумваецца, што гэта 6 кіло варанай кілбасы, – гістарычную памяць не праясі…\nМнога год таму назад...\nКалі б пры двары самага першага і самага лепшага з мінскіх губернатараў былі дэпартаменты маркетынгу, то Захар Карнееў і Карл Чапскі насілі б брэндзіраваныя майкі. Прынамсі, у нефармальнай абстаноўцы.\nЗахар Карнееў (губернатар Мінска з 1797 па 1808 гады, злева), хутчэй за ўсё, зацвердзіў бы такі класіцыстычны лагатып. Яго мы рэканструявалі па карце Мінскай губерніі 19 стагоддзя. Карл жа Чапскі (губернатар Мінска з 1890 па 1901 гады, справа) відавочна ацаніў бы такія модныя на пачатку 20 стагоддзя мадэрнавыя шрыфт і візуальнае рашэнне. Гэты лагатып мы рэканструявалі па паштоўцы таго часу.


З гэтым дзядзькам Адольфам у 55 гадоў здарыўся крызіс. Да крызісу ён жыў сабе ціха-мірна ў раённым гарадку на беразе Дняпра, меў кватэру, дачу, жонку, мапед і двое дзяцей, працаваў на камвольным камбінаце мастаком-афарміцелем: малякаў плакаты па тэхніцы бяспекі, розныя лозунгі-транспаранты, усялякія буклеты-лістоўкі, пісаў каліграфічным почыркам (пакуль не было камп’ютараў) прозвішчы і пасады на шыльдах для дзвярэй начальніцкіх кабінета... Więcej »\nНапрыканцы пяцідзесятых гадоў дваццатага стагоддзя польская народная ўлада імкнулася, каб дзеці, нават у беларускіх вёсках Падляшша не нараджаліся на запечку, а ў сапраўдных, чыстых радзільных дамах. З-за гэтай ініцыятывы я нарадзіўся ў мястэчку Гайнаўка, 2 снежня 1959 года, і пасля чатырох дзён вярнуўся ў бацькоўскі дом у Войнаўцы, дзе раней ніколі не быў. За Войнаўкай стаяла мяжа, а за мяжой рускія. Яны менавіта і прынеслі гэтую мяжу ... Więcej »\nДвухтомнік складае знакамітая паэма Адама Міцкевіча “Дзяды” і яе першы поўны пераклад на беларускую мову, зроблены ў 1994-1998 гадах і прымеркаваны да 200-годзьдзя Адама Міцкевіча. У ІІ томе зьмяшчаюцца “дрэздэнскія “Дзяды”, напісаныя Міцкевічам у 1832 годзе. Więcej »\nДвухтомнік складае знакамітая паэма Адама Міцкевіча “Дзяды” і яе першы поўны пераклад на беларускую мову, зроблены ў 1994-1998 гадах і прымеркаваны да 200-годзьдзя Адама Міцкевіча. У І томе зьмяшчаюцца “віленска-ковенскія “Дзяды” (баляда “Здань”, ІІ і ІV часткі), напісаныя ў 1820-1823 гг. і некаторыя сцэны І часткі, апублікаваныя пасьля сьмерці паэта. Więcej »\nДэбютаваў з вершамі ў 1950-я (студэнцкая газета «Беларускі універсітэт», газета «Чырвоная змена», часопіс «Маладосць»). Аўтар кніг вершаў і паэм «Песня пра хлеб» (1962), «Тры цішыні» (1966), «Чалавечы знак» (1968), «Выбранае» (1973), «З'яўленне» (1975), «Час першых зорак» (1976), «Ветрана» (1979), «Святло зямное» (1981). Паасобныя вершы пакладзены на музыку. Па паэме «Колькі лет, колькі зім!» пастаўлены тэлеспектакль (1980). Аўтар зборн... Więcej »\nУ кнігу вядомага беларускага паэта Анатоля Вярцінскага ўвайшлі тры п'есы: «Гефест — друг Праметэя», «Дзякуй, вялікі дзякуй!», «Скажы сваё імя, салдат». Першая з іх уводзіць чытача ў свет антычнай міфалогіі, другая напісана па матывах беларускіх народных казак і расказвае аб складанасці ўзаемаадносін паміж людзьмі, аб чалавечай дабраце. У трэцяй п'есе ў паэтычна-казачнай форме вырашаецца тэма гераічнага подзвігу савецкага народа ў гады В... Więcej »\n«Дзяньніца» ― беларуская газэта, заснаваная Зьмітром Жылуновічам у Пецярбургу ў 1916 року. Адноўленая ў 1918 року, стала першай савецкай газэтай на беларускай мове. Упершыню паўстала ў Петраградзе ў 1916 року, дзе існавала беларуская суполка ўцекачоў з акупаванай кайзэраўскай Нямеччынай тэрыторыі Беларусі. Выдавалася на ўласныя сродкі Зьмітра Жылуновіча. Выходзіла з кастрычніка па сьнежань 1916. Выхад аднавіўся з 1 сакавіка 1918 як друк... Więcej »


У Менску абмяркоўвалі праблему працаўладкавання людзей з інваліднасцю | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрадстаўнікі некамерцыйнага сектара, бізнес-структур і дзяржаўных органаў сёння ў Менску абмяркоўвалі праблему працаўладкавання людзей з інваліднасцю.\nПад час круглага стала «Працаўладкаванне без межаў» удзельнікі шукалі адказы, якім чынам дзяржава можа зрабіць сацыяльнае прадпрымальніцтва больш прывабным для бізнесу, а тым самым паўплываць на ўзнікненне новых працоўных месцаў менавіта для людзей з інваліднасцю.\nНа думку мадэратара мерапрыемства, прадстаўніка некамерцыйнай арганізацыі “АДБ Брусэль” Максіма Падбярозкіна, асноўная мэта дыскусіі была дасягнутая.\n— Людзі пачалі бачыць гэтую праблему больш шырока чым бачылі дагэтуль. Напрыклад некамерцыйныя арганізацыі бачылі гэтую праблему толькі з сацыяльнага гледзішча, а цяпер яны ўбачылі, што ёсць яшчэ і эканамічны пункт гледжання, што ёсць новы эканамічны інструмент па вырашэнні гэтай праблемы. У нас на ўзроўні закона няма пакуль сацыяльнага прадпрымальніцтва, а дзяржаўныя ўстановы і дзяржаўныя прадстаўнікі пра ўсё мяркуюць з гледзішча закона, то яны ўбачылі новыя перспектывы: што сацыяльнае прадпрымальніцтва таксама можа быць у нас у легальнай сферы.\nКруглы стол па тэме працаўладкавання людзей з інваліднасцю праходзіў у межах тыдня даступнасці, арганізаванага Офісам па правах людзей з інваліднасцю. Падчас тыдня ў розных гарадах Беларусі запланаваны шэраг мерапрыемстваў, у тым ліку інтэграцыйны форум у Віцебску і Жывая бібліятэка ў Берасці.


Фотасесія ў сене - Фотасесія 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Фотасесія 2017 ⇒ Фотасесія ў сене\nДынамічны рытм сучаснага жыцця пазбаўляе нас магчымасці прыслухацца да ўласных жаданняў. А бо для барацьбы з штодзённымі стрэсамі і праблемамі трэба так мала - апынуцца за горадам, у стозе сена, заплюшчыць вочы і атрымаць асалоду ад пахам травы, зямлі, паслухаць шолах лісця і спевы птушак. Фотасесія ў стозе сена - гэта той шчаслівы момант, які мы можам сабе падарыць.\nБясконцыя ідэі для фотасесіі на сене ў летні перыяд нам дорыць сама прырода. Яркае сонца, мяккасць духмянага сена, свежае паветра і пах разнатраўя - што яшчэ трэба для добрага настрою? На стозе можна ляжаць, сядзець, стаяць, скакаць. Нечаканыя эмоцыі і ўдалыя паставы нараджаюцца самі па сабе. У кожнага, хто фатаграфуецца на сенавале або ў стозе сена, у вачах можна ўбачыць вясёлыя іскры і радасную ўсмешку. Такая атмасфера нагадвае нам пра яднанне з прыродай, звычаі і лад жыцця нашых продкаў. Акрамя таго, вышкі ў нашым успрыманні трывала асацыюецца з любоўнымі раманамі, інтрыгамі і нават фантазіямі на сэксуальныя тэмы. Пры гэтым дзяўчына ў стозе сена можа выглядаць нявінна і пяшчотна. Якім чынам атмасфера адрыны злучае ў адно эмоцыі і пачуцці, якія цяжка сумясціць.\nПры арганізацыі фотасесіі на сене ў студыі ці на адкрытым прасторы важна асаблівую ўвагу надаць падбору адзення для мадэляў. Свабодныя кашулі, блузы, сарафаны і спадніцы, якія падкрэсліваюць прывабнасць жаночых формаў, павінны быць выкананы з натуральных светлых тканін. Што тычыцца макіяжу, то ён можа быць і натуральным, калі ўпор ў вобразе зроблены на жаноцкасць і яркім, калі мадэль хоча зрабіць акцэнт на сэксуальнасці.\nВышкі - выдатнае месца для правядзення вясельных і сямейных фотасесій, бо сена з’яўляецца не толькі сімвалам любові, але і дабрабыту, дастатку, супакаенне.\nКролики великаны (гиганты). Кролиководство в США Відэа.\nПапярэдні Тэкст Вобразы для фотасесіі цяжарных\nНаступная Артыкул Вобраз анёла для фотасесіі


«Фэст мары» перад пустой залай / Рэпартажы / BelMetal.org\n«Фэст мары» перад пустой залай\nАпублікавана 15 чэрвеня 2015, 11:01 у Рэпартажы\nМенская фармацыя ArtRock Studio, вядомая прывозам Майка Тэраны, сёлета зладзіла шматэтапны фестываль-конкурс, які акрэсьліла як «галоўную падзею лета». Штопятніцы 5-6 гуртоў у парку «Дрымлэнд» спаборнічаюць дзеля прызу — сертыфікату ў мільён рублёў на паслугі студыі-арганізатараў. Удзел для гуртоў платны.\nДля BelMetal непасрэдны інтарэс прадстаўляў адзін зь дзён — найболей «металёвы»: чатыры з шасьці — цяжкія гурты: Kliodna, Ivory, Endogenesis, Borealis. Кампанію складалі «9 Месяцев Весны» і «Удалённый доступ», заяўленых DSF вынікова не было. Дзень гэты значыўся як «Part 2» і праходзіў 12 чэрвеня.\nПачатак хоць і ссунуўся з шостай на сорак хвілін, гледачы так і ня йшлі. На момант выступу першага гурта перад сцэнай некалькі чалавек, сярод якіх і арганізатары, гуляліся ў фрысбі. «9 Месяцев Весны», справядліва кажучы, лабаюць спраўна і гучаць добра, але з тэкстамі нешта відавочна ня так. Апарат, дарэчы, выставілі вельмі файны. Ва ўмовах опэн-эйру граць на такім, мяркую, была адна асалода. Але перад кім граць?\nKliodna пераканалі ў тым, што нават на такім апараце можна запароць гітары ў кашу, заблытацца ў радыёсістэмах, з-за чаго сэт скарачаецца да ўсяго чатырох песень. Але гэтыя чатыры песьні былі выкананыя ўпэўнена і на добрым узроўні (калі не чапляцца да зьнешняга выгляду гурта, дзе харызматычны басіст усё яшчэ дамінуе на сцэне над астатнімі не такімі рухомымі і кідкімі музыкамі). Вакалістка выдае прыемны пастаўлены акадэмічны сьпеў, гітарысты наразаюць меладычныя салякі. Але нечага гэтай музыцы не хапае, нечага «чапляльнага». Наколькі ведаю, у праграме былі песьні з новага альбому. Спадзяюся, ён ужо ня выклікае водгукаў пра закос пад Nightwish.\nIvory гралі па-за конкурсам. Для іх, значыць, магчыма было і такое. Напэўна, з-за круцізны ад удзелу ў надыходзячым Metropolis Fest разам з Dream Theater і Leprous. Сапраўды, невыведныя шляхі… Бо ўзроўнем гурт ня вырас з далёкага 2009, калі грэлі «Эпидемию». Плоскі нецікавы псеўдапаўэрны вакал, які заглушае сабой увесь няўцямны хэві-метал. Спадзяюся, у кагосьці бамбане ад гэтых словаў, і да майго (а яно далёка ня толькі маё) меркаваньня гурт прыслухаецца.\n«Удалённый доступ» проста адмаўляюся каментаваць. Лепей будзе сказаць, што ў такіх стылях не разьбіраюся і нічога не разумею. Хлопцы шчыра абураліся на музыкаў, што сядзелі ў цяньку сваёй палаткі-грымёркі, лічачы іх гледачамі, якія ня маюць жаданьня прыходзіць пад сцэну ды танчыць пад «Аня помыла плиту» і іншы «пазітыўны панк-рок».\nEndogenesis — вось хто нарэшце сабраў які-ніякі натоўп. Магчыма, гэта з-за таго, што на свой дэбютны выступ гурт прывёў людзей, што сапраўды набылі квіткі (дарэчы, 50-60 тбр). Але прыйшлі да сцэны і калегі-музыкі іншых гуртоў. І назіралі без усякай іроніі. Ужо на наладцы і падрыхтоўцы да выступу клавішніца, разьмінаючыся фартэпіяннымі пасажамі, выпадкова апусьціла самаацэнку добрай палове беларускіх музыкаў :) З «гуртом праграмістаў» (натуральна, усе ўдзельнікі — прадстаўнікі гэтай паважанай прафесіі) мы пазнаёміліся якраз надоечы праз іхны сьвежы міні-альбом, які мы посьцілі ў сваім пабліку, і атрымалі добрае ўражаньне і цікавасьць да азнаямленьня ўжывую. Не падвялі. Прадставілі цікавую і насычаную музыку, складаную, але «музычную» ў сваёй ступені прагрэсіўнасьці. Трымаліся даволі ўпэўнена для сцэнічнага дэбюту. А выглядалі ў дакладнай адпаведнасьці са стэрэатыпам праграміста: гэта альбо валасата-барадатыя, альбо з кароткай прычоскай у акулярах — акурат як гітарыст, які ўвесь выступ сыпаў тэхнічнымі бездакорна выкананымі салякамі.\nEndogenesis — гэта, безумоўна, адкрыцьцё году на дадзены момант. Яны, уласна, і ўзялі прыз гэтага дню.\nBorealis даўно не выступалі і з гэтай нагоды таксама былі цікавымі. Узровень не згубілі, але і якасна новы не прадэманстравалі. Добра зайшла ангельскамоўная версія бадай візітовай «Сьнежань». Іхны выступ закрываў фестывальны дзень ужо пасьля заходу сонца, фатограф наш, на жаль, ня змог застацца, і шкада, бо не дарма ж вакалістка, традыцыйна, дзеля выступу пераапраналася ў сукенку і высокія абцасы :)\nУ плюсе, акрамя арганізатараў, засталіся пераможцы Endogenesis, якія ня толькі зладзілі сабе дэбютны выступ на добрым апараце, але і пакрылі ўзнос за ўдзел. Астатнія ж гурты, атрымліваецца, заплацілі па 500 тбр за гэткую «адкрытую рэпетыцыю». Ну і кажуць, што нармальна, што больш выступаць няма дзе. А галоўнае якраз што? Каб нармальна.\nАдное што хачу зазначыць, каб фэст наблізіць да лозунгу «галоўная падзея лета», можна было б зрабіць уваход вольным, як гэта было на той жа Emergenz'е з узносамі гуртоў. 60 тбр — гэта, канешне, адносна дробязі, але бясплатнае наведваньне Дрымлэнду (нават некалькі атракцыёнаў працавала) і сузіраньне канцэрту, паўтаруся, на нязвычна добрым апараце, сабрало б людзей куды болей, чым тыя "~70 па квітках у процівагу ~50 на папярэднім этапе", аб якіх урачыста паведамлялі аргі са сцэны.\nА пакуль гэта «фэст мары»… перад пустой залай, перад купкай сяброў і трох плюсаў на гурт. І перад такімі, як мы, што і ў гэтым фэсьце шукалі лепшае ад беларускай метал-сцэны, і знайшлі.\nФота: Stas Peshkur\n9 Месяцев Весны\n15 чэрвеня 2015, 12:57\nнешта мне дрэнна стала калi я фоткi «танцпляцу» убачыу.\nдобрыя, увогуле, гурты, але такая арганiзацыя фэсту гэта знявага для музыкау.\nцi рабiць канц добра, цi не рабiць увогуле.\nа гэта зноу такi — нервы, ГРОШЫ, ШМАТ ГРОШАЙ!!! — i у першую чаргу адказнасць.\n15 чэрвеня 2015, 19:27\nГлавное, организаторы довольны членскими взносами и будут практиковать дальше.\nЯ считаю, что желающих не убавится.\nКто же победит в соревновании пекаря и плотника?\nКакая разница — главное, что членский взнос уплочен.\nКто же придет на соревнование пекаря и плотника?\nКакая разница — членский взнос, Карл. Денги уже у нас, Карл.\n19 чэрвеня 2015, 12:42


Нацпаліцыя Украіны атрымала інфармацыю па справе Шарамета | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНацпаліцыя Украіны атрымала інфармацыю па справе Шарамета\nНацыянальная паліцыя Украіны атрымала інфармацыю бельгійскага выдання EUobserver пра тое, што Аляксандр Лукашэнка і КДБ Беларусі разглядалі варыянт забойства журналіста Паўла Шарамета. Пра гэта 4 студзеня паведаміла прэс-служба Нацпаліцыі.\n„У снежні 2020 года следства Нацпаліцыі атрымала з дапамогай Службы замежнай выведкі Украіны пэўную інфармацыю, якая прадстаўляе цікавасць у расследаванні падрыву журналіста Паўла Шарамета ў 2016 годзе. Дакументы і аўдыёзапісы, крайнія з якіх датаваныя 2012 годам, ужо паступілі ў распараджэнне следства і маюць цікавасць з пункту гледжання ўстанаўлення замоўцаў злачынства”, — гаворыцца ў паведамленні.\nАкрамя гэтага, распарадчыка інфармацыі, якая з’явілася, запрасілі „для правядзення неабходных следчых дзеянняў”.\n4 студзеня 2021 года бельгійскае выданне EUobserver апублікавала аўдыёзапісы размоў былога кіраўніка Камітэта дзяржбяспекі Беларусі Вадзіма Зайцава (2008-2012 гады), у якіх, у прыватнасці, абмяркоўвалася магчымасць забойства Шарамета. Як сцвярджае выданне, размовы запісваліся схаванай прыладай 11 красавіка 2012 года падчас інструктажу супрацоўнікаў Контртэрарыстычнага падраздзялення КДБ „Альфа” ў мінскім офісе Зайцава.\n„Мы павінны папрацаваць над Шараметам, які з’яўляецца вялікім галаўным болем… Мы закладзем [бомбу] і гэтак далей, і гэтага чортава пацука разнясе на чортавы кавалкі — ногі ў адзін бок, рукі — у іншы. Калі ж усё будзе [выглядаць] як па натуральных прычынах, то людзі не зразумеюць сігнал … прэзідэнт [Лукашэнка] чакае гэтых аперацый” , – цытуе Зайцава EUobserver.\nСценаграму размовы можна пачытаць тут.\nШарамет загінуў 20 ліпеня 2016 года ў Кіеве ў выніку падрыву машыны, якая належала сузаснавальніку выдання „Украінская праўда”, грамадзянскай жонцы журналіста Алёне Прытула. Пракуратура кваліфікавала інцыдэнт як наўмыснае забойства, здзейсненае спосабам, небяспечным для жыцця многіх людзей.\nЗ часам Кузьменка выпусцілі з СІЗА пад кругласутачны хатні арышт, Дугар — пад асабістае абавязацельства, Антоненка знаходзіцца пад вартай амаль год. Апошні раз меру стрымання для ўсіх траіх падоўжылі да 7 лютага.\nСледчыя лічаць, што выбухоўку пад аўтамабіль Шарамета закладвалі Кузьменка і Антоненка. Апошняга называлі арганізатарам злачыннай групы. Дугар нібыта займалася „выведкай”: шукала камеры відэаназірання на маршруце змоўшчыкаў.


Актывіст супраць газеты: суд позву не задаволіў | Новы Час\nАктывіст супраць газеты: суд позву не задаволіў\nСуд Савецкага раёна Мінска не задаволіў позву экс-прадпрымальніка Аляксандра Шыловіча да газеты «Советская Белоруссия». «Я ж змагаюся з уладамі. А гэта адна сістэма», — пракаментаваў рашэнне суда Аляксандр Шыловіч.\nГісторыя жыхара вёскі Падзерскія Агароднікі і дзяржаўнай газеты нагадвае серыял. Аляксандр Шыловіч звярнуўся ў рэдакцыю з лістом. У калісьці адным з лепшых калгасаў няма нармальных умоваў для жыцця: не працуюць клубы, лазні, млыны, водаправод. А звароты па набалелых праблемах мясцовыя ўлады ігнаруюць. Аўтар ліста прасіў газету разабрацца з безгаспадарчасцю і дапамагчы жыхарам.\n“Советская Белоруссия” адгукнулася. Гаспадарку на Случчыне наведаў тагачасны намеснік рэдактара Маліноўскі. Аднак ніякай дапамогі жыхары на дачакаліся. На гэты факт Аляксандр Шыловіч адрэагаваў другім лістом. У якім напісаў, што карэспандэнт “пайшоў на павадку ў жменькі бессаромных чыноўнікаў”, а сама газета “нават да бульварнай не дацягвае”.\nУ адказ на гэты ліст прыехаў журналіст “СБ” Віктар Панамароў. “Мяне паслалі раз і назаўсёды разабрацца з гэтай справай”, — заявіў ён. Так з’явіўся артыкул “Советы постороннего”. Пра добрага і “нават мяккага, чым часам варта было б” кіраўніка калгаса, пра небывалае за ўсе часы прыбаўленне жывёл у вазе, павелічэнне надояў малака і чэргі жадаючых уладкавацца на працу. А галоўнае, пра скандаліста Шыловіча, які не бачыць пазітыву, а робіць самарэкламу. Галоўная афіцыйная газета падала рэпутацыю Аляксандра Шыловіча ў непрыглядным святле.\nАдметна, што ўсё гэта адбывалася ў 2001 годзе. На пытанне, чаму толькі цяпер вырашыў судзіцца, Аляксандр Фёдаравіч адказаў, што зараз нават сляпому бачна, што меў рацыю ён, а не мясцовыя кіраўнікі. Працы няма, вёскі пусцеюць, закрываюцца крамы і школы.\nУ Агародніках зруйнавалі лазню і сад, у Вялікай Падзеры знеслі клуб, а потым фруктовыя дрэвы. Іх саджалі мясцовыя жыхары — кожнае прысвячалася камусьці з загінулых падчас вайны вяскоўцаў. У Бярозаўцы замест запусцелага клуба жыхары зладзілі царквушку. Збіраліся маліцца, да іх на выходных прыязджаў бацюшка. І гэты будынак таксама зруйнавалі. “Для ўлады няма нічога святога”, — лічыць Аляксандр Шыловіч.\nЁн звярнуўся у суд з позвай аб абароне гонару і годнасці. Мясцовыя жыхары выступілі ў судзе сведкамі. “Кіраўніцтва не любіць тых, хто праўду ў вочы кажа, — заявіла Святлана Арэшка. — Мы прыехалі падтрымаць чалавека. Бо як нейкая праблема — усе да яго. Завезці нябожчыка на могілкі, натачыць альбо адрамантаваць інструмент — заўсёды дапаможа”. “Ён мне пераварыў “Жыгулі”. Нічога не ўзяў”, — распавёў Аляксандр Курус.\nЗ кабінета суддзі Ларысы Тарчылінай сведкі выходзілі абураныя. Напрыклад, суддзю цікавіла, у якіх стасунках на дадзены момант знаходзіцца Шыловіч з былой жонкай. Альбо яна звярнулася да адной са сведак са словамі: “Вы як жанчына падзяліцеся чуткамі”. Падчас працэсу суддзя раптам узгадала, што ў яе яшчэ адна судовая справа. І абвясціла перапынак, кажа Аляксандр Шыловіч.\nНегатыўны вобраз Шыловіча, які толькі пра сябе дбае, журналіст “СБ” падаваў на падставе размовы тагачаснага старшыні калгаса Валерыя Пілецкага і “старасты вёскі В. Падзер, то бок старшыні камітэта грамадскага самакіравання Алены Паўлаўны Ломец”. “Ды ніякая яна ні стараста! Адкуль гэта ўзялі? Хто яе прызначыў?” — абурыўся Аляксандр Шыловіч.\nАднак у спекуляцыі, маніпуляцыі, дэмагогіі і некампетэнтнасці журналіст “СБ” абвінаваціў пазоўніка. “Гэта страшны чалавек. Яго нельга падпускаць да людзей “, — сказаў журналіст пра Шыловіча. “А прадстаўнік газеты Аляксей Шпілеўскі заявіў у спрэчках, што артыкул — гэта асабістае меркаванне карэспандэнта, — адзначыў Аляксандр Шыловіч. — Нічога сабе меркаванне! На ўсю краіну зняславіць!”\n“Замест таго, каб даць па руках і паставіць на месца зарваўшыхся мясцовых князькоў, чалавека абхаілі, — выказаўся старшыня Мінскай абласной арганізацыі БСДП (Грамада) Анатоль Юрэвіч, які жыве ў Казловічах. — Аляксандр спрабаваў штосьці зрабіць для людзей, захаваць сацыяльную інфраструктуру ў вёсках. А “СБ” стала на абарону ўладаў. Калісьці калгас імя Кірава быў мільянерам, грымеў на ўвесь Саюз. Давялі гаспадарку да ніткі. Развалілі кансервавы завод — ён выпускаў 23 найменні прадукцыі, якая ішла на экспарт. Вынішчаюць прыроду — з возера зрабілі звалку. Працы няма, людзі співаюцца ад безвыходнасці і незапатрабаванасці. Гэта катастрофа для ўсёй краіны. Дурні для ўлады выгадныя. Такое самавольства на месцах! Паспрабуй штосьці сказаць супраць — зжывуць са свету, пазбавяць працы. Рыба гніе з галавы. Гэта тэндэнцыя ўсёй дзяржавы”.\nДва гады Аляксандр Шыловіч браў у арэнду калгасны сад. Дагэтуль яблыкі проста прападалі. Аляксандр збіраў яблыкі і здаваў калгасу. Палову грошай за яблыкі калгас забіраў сабе. Са сваёй паловы Аляксандр аплочваў падаткі, транспартныя выдаткі, заробак людзям, якіх наймаў для збору яблык. Аднак потым кіраўнік ААТ “Казловічы-Агра” адмовіў у арэндзе.\n“Старшыня Пенязь сказаў: “Няхай лепш згніюць яблыкі, чым табе аддам”, — распавёў Аляксандр Шыловіч. — Сад вынішчылі. Яшчэ раней прасіў кіраўніцтва калгаса даць у арэнду лазню. “Не, ты будзеш нажывацца!”. Калі яна такая рэнтабельная, чаму ж калгас не нажываўся? Усё знішчаюць, але не даюць. Ім прасцей закапаць. Няма лазні — няма праблемы”.\n“А калі б Аляксандру здалі ў арэнду, зараз быў бы і сад, і працавала б лазня”, — кажа пра парадокс Анатоль Юрэвіч.\nІП Аляксандр Шыловіч зачыніў, зараз займаецца прыватнай гаспадаркай.\nРашэнне суда Савецкага раёна Мінска экс-прадпрымальнік збіраецца абскардзіць. А супрацоўнік “СБ” паабяцаў: “Я па гэтаму суду напішу другі артыкул!” Таму ў гісторыі рана ставіць кропку.\nАктывіст знайшоў да каго звяртацца, у "СБ"... І ў 2001 г. пра рэдактара гэтай газеты ўсё было ясна. Ён яшчэ ў 1980 г., калі быў проста карэспандэнтам, "біў ляжачага": http://belisrael.info/?p=3891 (гл. унізе).\nЧто тут думать...Правы селяне, а не проходимцы от газеты...Враньё всем уже надоело...Круговая порука вертикали...\nЧарнобыль як чырвоная ануча для ўлады\nУ Беларусі з'явяцца «чорныя спісы выбаршчыкаў»?


АБСЕ лічыць вызваленне Саўчанка складнікам выканання Мінскіх пагадненняў — прэс-сакратар | Новы Час\nПра гэта паведаміла на сваёй старонцы прэс-сакратар прадстаўніка Украіны ў Трохбаковай кантактнай групе другога прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы Дарка Оліфер.\nПаводле яе слоў, у рамках сённяшняга паседжання ў Мінску ТКГ па ўрэгуляванні канфлікту ў Данбасе былі заслуханы даклады каардынатараў рабочых падгруп па пытаннях бяспекі і эканамічных пытаннях.\n"У чарговы раз ўкраінская бок паставіў пытанне вызвалення ўкраінскіх закладнікаў і допуску да іх спецыялістаў Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа", — адзначыла Оліфер.\nЯна падкрэсліла, што прадстаўнікі МКЧК да гэтага часу не патрапілі да ваенных і грамадзянскіх людзей, якіх незаконна ўтрымліваюць на непадкантрольнай Украіне часткі Данбаса.\n"Асабліва востра стаяла пытанне вызвалення нашай лётчыцы Надзеі Саўчанка: гэта неад'емная складнік выканання Мінскіх пагадненняў. Гэта падкрэсліў і спецыяльны прадстаўнік дзейнага старшыні АБСЕ Марцін Сайдзік", —напісала яна.\nТаксама, па яе словах, эксперты місіі АБСЕ канстатуюць працяг правядзення вучэнняў з баявой стральбой на непадкантрольнай Украіне частцы Данбаса.\n"Падобныя вучэнні з'яўляецца прамым парушэннем дасягнутых на мінулым тыдні дамоўленасцей аб адмове ад правядзення вучэбных стрэльбаў ўздоўж лініі судакранання", — падкрэсліла прэс-сакратар прадстаўніка Украіны.


У пачатку вайны пагранічнікі першымі прынялі ўдар нямецкіх захопнікаў\nУ Брэсце жыве цэлая дынастыя пагранічнікаў, для якіх прыкладам паслужыў подзвіг іх сваяка - Героя Савецкага Саюза. Пад кіраўніцтвам Аляксея Лапаціна 13-я пагранічная застава Уладзіміра-Валынскага атрада ва Украіне пратрымалася 11 дзён. Сюжэт Вікторыі Патоні.\nУ пачатку вайны менавіта пагранічнікі першымі прынялі на сябе ўдар нямецка-фашысцкіх захопнікаў. На ўсім працягу межаў ад Белага мора да Чорнага аказвалі гераічнае супраціўленне, стрымлівалі праціўніка, сілы якога значна пераўзыходзілі. У Брэсце гэтым пунктам стаў Памежны востраў. Тут дагэтуль знаходзяць ладункі і асколкі ад снарадаў.\nАдным з першых у бой з немцамі ўступіў і асабісты састаў 13-й пагранічнай заставы Уладзіміра-Валынскага атрада на чале з лейтэнантам Аляксеем Лапаціным. На працягу 11 сутак байцы трымалі абарону, з акружэння атрымалася вывесці жанчын і дзяцей. Але ўсе пагранічнікі загінулі.\nВячаславу Лапаціну было ўсяго тры гады, калі не стала бацькі. Ён памятае як гарэла памежная вышка, як уцякалі на дзявяты дзень з часці, як дапамагалі добрыя людзі жыць далей... Ён беражліва захоўвае ацалелыя цудам фатаграфіі бацькі. Гаворыць, быць сынам аднаго з першых Герояў Савецкага Саюза - вялікі гонар і адказнасць. Пайсці па слядах бацькі вырашыў з дзяцінства. У біяграфіі - Сувораўскае вучылішча, розныя заставы і акругі, але 36 гадоў жыцця Вячаслаў Лапацін аддаў службе на брэсцкай зямлі.\nВячаслаў Лапацін, сын Героя Савецкага Саюза А. Лапаціна: Я быў у шматлікіх месцах, дзе ваявалі нашы воіны. Але асабліва мяне ўразіў подзвіг берасцейцаў у Брэсцкай крэпасці. Гэты помнік падобны помніку, які стаіць у сяле Скамарохі пагранічнікам 13-й пагранічнай заставы. Яны таксама годныя той увагі, славы. Бо ніводнай пагранічнай заставы не было, каб яна пратрымалася 11 сутак.\nГэтаму подзвігу пагранічнікаў пісьменнік Уладзімір Бяляеў прысвяціў аповесць Мяжа ў агні. Кніга для Лапаціных - сямейная рэліквія. Сёння ўжо праўнук загінуўшага лейтэнанта залічаны ў рады вартавых межаў.\nЛя помніка Героям граніц, жанчынам і дзецям у Брэсцкай крэпасці Вячаслаў Лапацін як сапраўдны афіцэр здымае фуражку. Схіляе галаву перад тымі, хто хоць і не дайшоў да Берліна, але, рызыкуючы жыццём, змагаўся за незалежнасць і свабоду.\nСёння Аляксандр Лукашэнка і Чан Дай Куанг правядуць перамовы\nУ сталічнай ратушы сустрэліся паўтары сотні аматараў гісторыі\nСерыя таварыскіх матчаў зборных Беларусі і Швейцарыі працягваецца


Даследуйце Лідс, Англія - World Tourism Portal\nДаследуйце Лідс, Англія\nАфіцыйныя турыстычныя сайты Лідса\nГлядзіце відэа пра Лідса\nГэта горад у Заходнім Ёркшыры, Англія. У Лідса ёсць адна з самых разнастайных эканомік усіх асноўных цэнтраў занятасці ў Вялікабрытаніі і назіраецца самы хуткі тэмп росту працоўных месцаў у прыватным сектары любога горада Вялікабрытаніі. Дасьледуйце Лідс, які паводле дасьледаваньняў сеткі глябалізацыі і сусьветных гарадоў адносіцца да гораду гама-сьвету. Лідс - культурнае, фінансавае і камерцыйнае сэрца гарадскога раёна Заходняга Ёркшыра. Лідс абслугоўваецца чатырма універсітэтамі і мае чацвёрты па колькасці студэнтаў у краіне і чацвёрты па велічыні гарадской эканомікі краіны.\nЛідс быў невялікім манастырскім мястэчкам у 13th стагоддзі, а ў 17th і 18th стагоддзях ён стаў галоўным цэнтрам па вытворчасці і гандлі поўсцю, а ў прамысловай рэвалюцыі - буйным млынавым горадам; шэрсць па-ранейшаму была дамінуючай прамысловасцю, але лён, машынабудаванне, ліцейная металургія, друкарня і іншыя галіны былі таксама важныя. З таго часу, як рынак у даліне ракі Эйр у 16-м стагоддзі, Лідс пашырыўся і паглынуў навакольныя вёскі, каб да сярэдзіны 20-га стагоддзя стаць шматлюдным гарадскім цэнтрам. Зараз ён знаходзіцца ў межах гарадскога раёна Заходні Ёркшыр, чацвёртага па колькасці насельніцтва гарадскога раёна Злучанага Каралеўства, з насельніцтвам 2.6 млн. Чалавек.\nСёння Лідс стаў найбуйнейшым прававым і фінансавым цэнтрам за межамі Лондан.\nНайбуйнейшымі падсектарамі з'яўляюцца машынабудаванне, паліграфія і выдавецкая дзейнасць, прадукты харчавання і напоі, хімікаты і медыцынскія тэхналогіі. Іншыя ключавыя сектары ўключаюць у сябе рознічны гандаль, адпачынак і эканоміку наведвальнікаў, будаўніцтва, творчай і лічбавай прамысловасці. У горадзе ўбачылі некалькі першых, у тым ліку найстарэйшы з захаваных у свеце фільм, Круглаватая садовая сцэна (1888) і вынаходніцтва газаванай вады 1767.\nСеткі грамадскага транспарту, чыгуначнага і аўтамабільнага зносін у рэгіёне сканцэнтраваны на Лідсе, а другая фаза хуткаснага 2 звяжа яго з Лонданам праз Іст-Мідлендс Хабанд Шэфілд Медоухол. У цяперашні час у Лідсе ёсць трэцяя загружаная чыгуначная станцыя і дзясяты ажыўлены аэрапорт на вуліцы Лондан.\nШырокая гандлёвая плошча Лідса вызначана як галоўны рэгіянальны гандлёвы цэнтр для ўсяго Ёркшыра і рэгіёну Хамбер, дзе ўтрымліваецца 5.5 мільёнаў чалавек, якія прапануюць выдаткаваць 1.93 мільярдаў фунтаў штогод.\nУ цэнтры горада ёсць шэраг крытых гандлёвых цэнтраў. Усяго ў рознічных крамах 1,000 прадстаўлена больш за ўсё з сумарнай плошчай 340,000 м2, у Лідскім цэнтры горада.\nУ цэнтры горада ёсць вялікая пешаходная зона. Briggate - галоўная гандлёвая вуліца, дзе можна знайсці шмат вядомых брытанскіх крам High Street. Шмат кампаній маюць некалькі крам у Цэнтральным Лідсе і больш шырокім горадзе. Квартал "Вікторыя" вядомы сваімі рознічнымі прадаўцамі элітнага класа і ўражлівай архітэктурай.\nУ Лідсскім раёне Churwell знаходзіцца гандлёвы цэнтр White Rose. У цэнтры ёсць больш за 80 вулічных крам 100, замацаваных Debenhams, Marks & Spencer, Primark і Sainsbury's. У некаторых крамах ёсць толькі іх лідскія таварыствы, якія не гандлююць у Цэнтральным Лідсе, такія як крама Disney і майстэрня Build-A-Bear. У шматлікіх вёсках, якія ўвайшлі ў склад акругі, і ў гарадах, якія былі ўключаны ў горад Лідс у 1974, ёсць дадатковыя гандлёвыя цэнтры.\nЛідс адлюстроўвае мноства прыродных і пабудаваных славутасцяў. Гарадскія паркі ў Круглэй і Храме ньюсам доўгі час належаць і падтрымліваюцца саветам на карысць плацельшчыкаў, а сярод адкрытых прастор у цэнтры Лідса - Плошча тысячагоддзя, Гарадская плошча, Паркавая плошча і Вікторыя-Сады. На апошнім месцы размешчаны цэнтральны гарадскі мемарыял вайны: у прыгарадах, гарадах і вёсках раёна ёсць іншыя мемарыяльныя помнікі 42.\nПабудаванае асяроддзе ахоплівае будынкі грамадзянскай гонару, як ратуша Морлі і трыо будынкаў Лідса, ратуша Лідса, абмен кукурузы і гарадскі музей Лідса. Два белыя будынкі на гарызонце Лідса - гэта будынак Паркінсана Лідскага універсітэта і Грамадзянская зала, а залатыя савы ўпрыгожваюць верхавіны двайных шпіляў апошняга.\nЛідс мае шмат вялікіх паркаў і адкрытых прастор. Парк Roundhay - самы буйны парк у горадзе і адзін з найбуйнейшых гарадскіх паркаў Еўропы. У парку больш за 2.8 км2 з паркавых участкаў, азёр, лясоў і садоў, якія належаць Лідскаму гарадскому савету. Іншыя паркі горада ўключаюць: парк Бекетт, парк Брамлі Фолл, Парк Крос-Флотс, Іст-Энд-Парк, Парк Голд-Экр, Парк Готс, сады і ўгоддзі Харэвуд-Хаус, Парк Хорфорта Холла, Парк Мідлівуд, Парк Мідлтан, Парк Потэрнеўтан, Парк Pudsey, Temple Newsam, Park Western Flatts і Woodhouse Moor. Існуе мноства меншых паркаў і абшараў, раскіданых па горадзе, што робіць Лідс адным з самых зялёных гарадоў Злучанага Каралеўства.\nУ Лідсе ёсць больш за музеі і галерэі 16, у тым ліку 9, якія вядуць савет.\nЛідс - фіялетавы сцяг, акрэдытаваны для пазначэння забаўляльнай, разнастайнай, бяспечнай і прыемнай ночы.\nЛідс - чацвёрты па колькасці студэнтаў у краіне (больш за 200,000), і таму з'яўляецца адным з гарачых кропак у Вялікабрытаніі для начнога жыцця. Ёсць вялікая колькасць пабаў, бараў, начных клубаў і рэстаранаў, а таксама мноства пляцовак пад жывую музыку. Увесь спектр густаў музыкі прадугледжаны ў Лідсе.\nУ Лідсе ёсць добра наладжаная сцэна начнога жыцця ЛГБТ +, размешчаная пераважна ў квартале Свабоды на Ніжнім Брыггейце. "Нью-Пенні" - адно з самых працяглых месцаў правядзення ЛГБТ + месцаў у Вялікабрытаніі і найстарэйшы гей-бар Лідса.\nПапулярныя раёны для начнога жыцця ў Лідсе ўключаюць Call Lane, Briggate і Arena Arena. На плошчы Тысячагоддзя расце забаўляльны раён, які забяспечвае наведванне студэнтаў і выхадных.\nЁркшыр мае цудоўную гісторыю сапраўднага элю, але некалькі бараў каля чыгуначнай станцыі зліваюць традыцыйныя піва з сучасным барам. Папулярныя бары, такія як The Hop, The Cross Keys і The Brewery Tap. У Лідсе таксама праводзіцца штогадовы Лідскі міжнародны фестываль піва, які ладзіцца ў ратушы Лідса кожны верасень.


Пілуюць Севастопальскі парк » UDF.BY | Новости Беларуси\nПілуюць Севастопальскі парк\nmilinkevich.org, "Радыё Свабода"\nУлады не адмовіліся ад намераў забудаваць паркавую зону ў цэнтры Мінска. Як паведаміла жыхарка раёна Валянціна Палікарпаўна, праз Севастопальскі парк да пляцовак, дзе маюць намер распачаць будаўніцтва, праводзяць новую цеплатрасу.\n– Усё гэта робіцца пад выглядам рэканструкцыі. Будаўнікі шчыруюць і ні ад каго не хаваюцца. Прывезлі новыя трубы. Актыўна капаюць траншэю, на шляху якой усё нішчаць. Ужо спілавана каля 50 вялізных дрэваў! – абураецца неабыякавая да лёсу парка жанчына.\nЗнішчаныя пяцідзесяціметровыя клёны таполі, бярозы. Паводле плану, на этапе будаўніцтва цеплатрасы высекуць 113 дрэваў.\nУ дэтальным плане пакуль жылыя будынкі не паказваюць. Але маштабы будаўніцтва інфраструктуры, якое распачалося на мінулым тыдні, сведчаць, што запланаваная вельмі грунтоўная забудова парку.\nНамаганнямі грамадскай актывісткі зараз ўдалося часова прыпыніць працы. Прадстаўнікі Камітэта дзяржкантролю зрабілі будаўнікам такое прадпісанне. Працы прыпыненыя, пакуль будзе праводзіцца праверка.\n– Мы прыйшлі на прыём да намесніцы старшыні КДК і заявілі, што гэтага так не пакінем, дойдзем хоць да прэзідэнта. У нас няма іншага выйсця, бо пракуратура бяздзейнічае, на ўсе нашы звароты дасылаючы адпіскі, – кажа Валянціна Палікарпаўна.\nРух "За Свабоду" падтрымлівае жыхароў у намаганнях абараніць парк і аказвае магчымую інфармацыйную і юрыдычную дапамогу грамадскім актывістам.\n– Мы будзем і надалей дапамагаць мясцовым жыхарам у адстойванні іх законных патрабаванняў, арганізацыйна і юрыдычна суправаджаць мясцовых актывістаў. Мы спадзяемся на тое, што ўлады прыслухаюцца да меркавання людзей і спыняць гэтае беззаконне, – кажа актывіст Руху, эколаг Юрась Меляшкевіч.\nНагадаем, змаганне жыхароў супраць незаконнай забудовы ландшафтна-рэкрэацыйнай водаахоўнай зоны доўжыцца амаль дзесяць год. Людзі звярталіся па дапамогу ў Адміністрацыю прэзідэнта, Камітэт дзяржкантролю, Мінпрыроды, Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва, але істотных вынікаў гэта не дало. Летась у чэрвені мясцовая ўлада арганізавала сход грамадзян нібыта для абмеркавання праблемы, на якім прадстаўнікі раённай адміністрацыі пераконвалі прысутных у неабходнасці "добраўпарадкаваць" парк. У выніку рэалізацыі запланаваных працаў частка парка будзе высечана.На гэтым месцы з'явяцца жылы дом, грамадскія туалеты, рэстаран, кафэ, адміністрацыйны будынак з паркінгам на 600 аўтамабіляў.\nПаводле праціўнікаў рэканструкцыі парка, пры рэалізацыі зацверджанага Мінгарвыканкамам плана добраўпарадкавання будуць ссечаныя больш за паўтары тысячы дрэваў. Названы план прадугледжвае таксама закрыццё васьмі свідравінаў водазабору "Зеляноўка", якія забяспечваюць жыхароў раёна артэзіянскай вадой – на думку многіх, найлепшай у Мінску.\nПра пагрозу знішчэння Севастопальскага парку і зачыненне водазабору праінфармаваныя міжнародныя структуры. Сваю заклапочанасць пра лёс свідравінаў пітной вады ўжо выказаў Сусветны банк.\nНапомнім, у 1995 годзе ў парку спрабавалі пабудаваць хрысьціянска-эвангелічны цэнтар, затым пачаць будоўлю элітных дамоў, але жыхары раёну, праводзячы кампаніі ў абарону парку, не дазволілі ажыцьцявіць тыя намеры.


Вядучы метадыст Віцебскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Андрэй Струнчанка паведамляе, што “ў Ноўкінскай дзіцячай школе мастацтваў (Віцебскі раён) дзейнічае ансамбль народных інструментаў “Віцебскі сувенір”. Калектыў створаны ў 2007 годзе па ініцыятыве Аляксандра Паўлава, які і стаў яго кіраўніком”. У складзе ансамбля — настаўнікі ДШМ. У чэрвені “Віцебскі сувенір” прадставіў Віцебшчыну на Міжнародным музычным фестывалі імя Міхаіла Глінкі, прысвечаным 212-годдзю з дня нараджэння рускага кампазітара. Фэст адбыўся ў сяле Наваспаскае на Смаленшчыне. Але асноўная сцэна для “сувеніраўцаў” — у аддаленых вёсках роднага раёна. Калектыў пастаянна выступае перад жыхарамі Замасточча, Сасноўкі, Скрыдлева і іншых. У творчай звязцы з ансамблем працуе дзіцячы аркестр народных інструментаў “Вясёлы музыкант”.\nМастак Анатоль Концуб падарыў Бабруйскаму мастацкаму музею свой альбом “Анатоль Концуб. Жывапіс. Кераміка”. Пра гэта піша навуковы супрацоўнік установы Ала Мальцава: “Музей прапанаваў наведвальнікам відэапрэзентацыю гэтай кнігі. Так нарадзіўся праект “Грані творчасці”. Такая прэзентацыя адбылася ва ўстанове ўпершыню. Да падзеі мастак падрыхтаваў шэраг новых жывапісных работ пад назвай “Вандроўка з анёлам”.\nА вось паведамленне з далёкага Іркуцка. Кіраўнік тамтэйшага Беларускага маладзёжнага клуба “Крывічы” Алег Рудакоў паведамляе пра тое, як на беразе Ангары прайшло Купалле, у якім бралі ўдзел ці не трыста чалавек. “Актывісты клуба, — сцвярджае Алег, — старанна рыхтаваліся. Наш ансамбль аўтэнтычнага спеву развучыў больш за трыццаць купальскіх песень. Дзве гадзіны інтэрактыву скончыліся пошукамі папараць-кветкі”.\nКупальскую тэму працягвае ўсё той жа Андрэй Струнчанка. Ягоны расповед — пра свята, што адбылося ў вёсцы Доўжа Віцебскага раёна і скончылася купальскім вогнішчам ды этнадыскатэкай.\nАкцыя “Падаруй бібліятэцы кнігу” — у цэнтры ліста Валянціны Расошанка, бібліятэкара Светлагорскай раённай дзіцячай бібліятэкі. “Акцыя стартавала ў маі, — паведамляе работнік культуры, — а скончыцца ў Дзень бібліятэк, 15 верасня. Ідэю падхапілі людзі розных узростаў і прафесій”. У ліку першых адгукнуліся члены дабрачыннай грамадскай арганізацыі “Лайанс-клуб “Светлагорск”. Падаравана ўжо тысяча кніг. Гэта гістарычныя і так званыя жаночыя раманы, дэтэктывы, фантастыка, мастацкія творы беларускіх і рускіх класікаў, кнігі па псіхалогіі, умацаванні здароўя, для паляўнічых і рыбаловаў, для тых, хто займаецца хэнд-мэйдам. На кожнай кнізе пазначана прозвішча дарыльшчыка. З гэтых выданняў арганізавана спецыяльная выстава.\nЧарговы праект — Маларыцкай ЦБС. У райбібліятэцы дзейнічае выстава “Магія любві і агню”. Гэта частка арт-праекта “Свет захапленняў”, распачатага ўстановай больш за чатыры гады таму. Максім Бескаравайны — каваль, больш за дваццаць работ якога прэзентуецца ў чытальнай зале. Пра гэта паведамляе наш сталы аўтар Мікалай Навумчык.\nУ Лішкаўскай сельскай бібліятэцы (Бераставіцкі раён) прайшла патрыятычна-выхаваўчая гульня “Пазнай Беларусь — і ты яе палюбіш”. Ва ўстанову прыйшлі падлеткі з бацькамі ды бабулямі і выправіліся ў віртуальную вандроўку па Беларусі. Гаворка ішла пра зямлю, мову, незалежнасць. Ліст пра тое даслала бібліятэкар установы Зоя Хлебнікава.\nВядучы метадыст аддзела народнай творчасці Іўеўскага цэнтра культуры і вольнага часу Ірына Капуста распавядае пра конкурс на лепшы касцюм садавіны і гародніны. Адбыўся ён на свяце горада. Цэнтр культуры і вольнага часу арганізаваў конкурс разам з установамі адукацыі раённага цэнтра.\nУ Струбніцкай сельскай бібліятэцы Мастоўскага раёна прайшло свята “Беларуская цацка”. Бібліятэкар установы Сняжана Чарніцкая піша: “Дзед Міхед і бабуля Гануля прадэманстравалі саламяных конікаў, свістулькі з дрэва, лялькі з тканіны, саломы, дрэва і паперы, а таксама — саламянага павука, дамавікоў з лёну. І не проста прадэманстравалі, але і распавялі пра ролю лялькі ў сямейных ды каляндарных абрадах”.\nГарадскі парк Ліды стаў цэнтрам акцыі “BOOK street: кніжная вуліца ў парку”. Загадчык аддзела бібліятэчнага маркетынгу Лідскай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы Дар’я Марцінкевіч зазначае, што асаблівай папулярнасцю карысталася творчая майстэрня “Казачная птушка”. Тут можна было паспрабаваць сілы ў выкананні папяровай пластыкі. Працавалі кніжныя выставы, а яшчэ — фотастудыя “Я і літаратурны герой”.\nВывучэннем гісторыі Гомельшчыны даўно і плённа займаюцца краязнавец Аляксандр Патапаў і журналіст Мікалай Шуканаў са Жлобіна. Яны сумесна напісалі некалькі кніг. А днямі пабачыла свет новае выданне — “Доўск і Стары Крыўск: летапіс часу”. Міхась Сліва паведамляе, што кніжны праект быў рэалізаваны пад патранатам аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Рагачоўскага райвыканкама і за кошт еўрасаюзаўскага гранта па стварэнні эфектыўных умоў культурных і інфармацыйных паслуг для сельскага насельніцтва “Свет інфармацыі, культуры і творчасці — для ўсіх”.\nВіцебскі абласны метадычны цэнтр народнай творчасці прэзентуе свае праекты, што будуць рэалізаваны ў рамках XXV Міжнароднага фестывалю мастацтваў “Славянскі базар у Віцебску”. 14 ліпеня на плошчы Свабоды прайшоў конкурс духавой музыкі “Віват, аркестр-2016!”, 15 ліпеня — свята-конкурс народнага касцюма “Сцяжкі майстэрства-2016”. Тэатралізаваныя пляцоўкі гарадскіх і раённых брэндаў Віцебшчыны і рэспублікі дзейнічаюць да 18 ліпеня. А сёння, 16 ліпеня, пройдзе канцэрт брэндаў. У выхадныя дні на тэрыторыі Віцебскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці плануецца конкурс майстроў па лозапляценні “Лазовы прут”. Удзел бяруць больш за трыццаць майстроў з усёй Беларусі са сваімі вучнямі. 18 ліпеня закрываецца Нацыянальная выстава наіўнага мастацтва, прысвечаная 120-годдзю з дня нараджэння Алены Кіш. Выстава дзейнічае ў трох залах: у Абласным метадычным цэнтры народнай творчасці, Абласным краязнаўчым музеі, Доме кіно. Тут размешчаны работы 69 аўтараў.\nТаццяна Маляўка паведамляе: “У Цэнтральнай раённай бібліятэцы створаны літаратурна-краязнаўчы пакой “Ганцавіччына літаратурная”. Тут прадстаўлена творчасць літаратараў-землякоў, тых пісьменнікаў, якія тут працавалі. На кніжных паліцах вы знойдзеце творы Аляксандра Сержпутоўскага, Якуба Коласа, Васіля Праскурава, Міхася Рудкоўскага, Івана Кірэйчыка, Алеся Каско… Апрача кніг ёсць тут рукапісы, фотаздымкі, асабістыя рэчы. У пакоі ладзяцца вечарыны, для школьнікаў праводзяцца экскурсіі”. Установа — у пастаянным творчым пошуку. Вынікі яго — красамоўныя: выстава “Самая старая рэч у маёй сям’і”, створаная з дапамогай чытачоў; бібліякавярня “Адпачываем з кнігай”, арганізаваная ў літаратурна-краязнаўчым пакоі, дзе бібліятэкар-афіцыянтка прапануе вам меню з самых “смачных” кніг…\nНаступны год для Полацка знамянальны выключнымі падзеямі: 1155-годдзем горада і 500-годдзем беларускага кнігадрукавання. Пра творчыя праекты з гэтай нагоды распавядае прэс-служба мясцовага райвыканкама. Распачатая з мая акцыя ”Полацк вачыма дзяцей, ці Горад у мініяцюры” завершыцца ў верасні 2017-га. За гэты час будуць створаны макеты самых пазнавальных аб’ектаў старажытнага горада. Удзельнікі праекта — школьнікі і студэнты Полаччыны. Архітэктура ў мініяцюры будзе дэманстравацца падчас святкавання Дня беларускага пісьменства на вулічнай пляцоўцы.\nЧэмпіянаты і экафэсты па зборы ягад і грыбоў — брэнд Полацкага раёна. “Лацкія чарніцы” — спаборніцтвы на хуткасць ягаднага збору (задзейнічана больш за 120 каманд), чарнічны бодзі-арт, шматметровы пірог сяброўства — далёка не ўсе складнікі свята, што прайшло на плошчы Францыска Скарыны.\nВядучы метадыст Шчучынскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці Алена Барэль распавядае, як у аграгарадку Дзембрава прайшло фальклорнае свята “Паміж намі, суседзямі”. Мясцовы сельскі клуб фальклору, якім кіруе Алена Аліхвер, запрасіў да сябе гасцей з Каменскага, Навадворскага ДК, Астрынскага дома культуры і тэатральнай творчасці, суседзяў з Індуры. Падворкі прэзентавалі нацыянальную кухню. Выступалі фальклорныя калектывы. Фінальны канцэрт прэзентаваў аўтэнтычную творчасць гасцей.\nІ напрыканцы — пра свята “Стану песняй у народзе…”, прымеркаванае да 140-годдзя з дня нараджэння Алаізы Пашкевіч (Цёткі). У Шчучынскай райбібліятэцы, якая носіць імя згаданай пісьменніцы, 15 ліпеня працавала паэтычная гасцёўня. У райцэнтры адбылася сустрэча з пісьменнікамі. Ля помніка Алаізе Пашкевіч, непадалёк ад РЦК, была наладжана літаратурна-паэтычная кампазіцыя “Кветкі любімай паэтэсе…” А ля магілы пісьменніцы ў вёсцы Стары Двор прайшоў мітынг. Работнікі культуры арганізавалі святочную праграму і ў гарадскім пасёлку Астрыно.


Вызначаны пераможцы паўфіналу конкурсу «Еўразійскія лічбавыя платформы» ў Рэспубліцы Беларусь\nПераможцамі беларускага паўфіналу штогадовага Міжнароднага конкурсу інавацыйных праектаў «Еўразійскія лічбавыя платформы» сталі чатыры распрацоўкі. Гэта лічбавая сістэма ранняй дыягностыкі захворванняў лёгкіх «Лёгкае дыханне», рашэнне для спрашчэння экспартна-імпартных разлікаў і прыцягнення фінансавання «Еўразійская факторынгавая платформа», сістэма сертыфікацыі тавараў, паслуг, працэсаў «СертЧэйн» і праект «ПР Адукацыя», закліканы фарміраваць у дзяцей устойлівую звычку да працэсу навучання.\nПаўфінал конкурсу адбыўся 16–17 мая на XXV Міжнародным форуме па iнфармацыйна-камунiкацыйных тэхналогіях TIБO-2018.\nАдкрываючы паўфінал, член Калегіі (міністр) па ўнутраных рынках, інфарматызацыі, iнфармацыйна-камунiкацыйных тэхналогіях Еўразійскай эканамічнай камісіі (ЕЭК) Карынэ Мiнасян пажадала ўсім удзельнікам конкурсу захаваць веру ў ідэі, якія яны заклалі ў свае праекты, і выказала ўпэўненасць, што гэта абавязкова прывядзе да дасягнення пастаўленых мэтаў.\nУдзел у конкурсе «Еўразійскія лічбавыя платформы» прынялі 29 кампаній з Рэспублікі Беларусь. 25 праектаў выйшлі ў адборачны тур, 11 – у паўфінал. Ацэньвалі заяўкі больш за 100 членаў Экспертнай пляцоўкі і журы конкурсу – венчурныя інвестары, лічбавыя візіянеры, прадстаўнікі навукі і бізнэсу па пытаннях лічбавай эканомікі, чыноўнікі з усіх краін Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС), прадстаўнікі ЕЭК. Па выніках гэтай экспертнай работы пераможцамі па Рэспубліцы Беларусь былі прызнаныя праекты «Лёгкае дыханне», «Еўразійская факторынгавая платформа», «СертЧэйн» і «ПР Адукацыя».\nПраект «Лёгкае дыханне» накіраваны на стварэнне лічбавай платформы для масавай дыстанцыйнай дыягностыкі лёгкіх. Ён прадугледжвае вытворчасць тэлемедыцынскіх гаджэтаў для камфортнага даследавання вентыляцыі і крывацёку лёгкіх, стварэнне мабільных прыкладанняў для візуалізацыі і тэлетрансляцыі персанальных дадзеных, праектаванне сеткі лічбавых платформаў для масавага збору і апрацоўкі дадзеных па рэгіёнах ЕАЭС, арганізацыю web-сэрвісу па аказанні кансультацый і медыцынскай дапамогі. У ліку бліжэйшых задач кіраўнік праекта, к.т.н. Валянцін Ярмалінскi бачыць стварэнне пульмагаджэта з функцыямі web-камунікацыі (Bluetooth, WiFi, iOT) і галасавога памочніка, распрацоўку алгарытмаў і праграм аўтаматычнай апрацоўкі і інтэрпрэтацыі электрафізіялагічных сігналаў.\nПраект «Еўразійская факторынгавая платформа» прадугледжвае стварэнне лічбавай інтэграцыйнай платформы развіцця і фінансавання ўзаемнага гандлю дзяржаў-членаў ЕАЭС. Рашэнне забяспечвае поўны цыкл і нагляд за ўсімi стадыямi лічбавай здзелкі паміж пастаўшчыком і пакупніком, падтрымлівае як унутраны, так і трансгранічны факторынг, паскарае аперацыі, зніжае рызыкі пастаўшчыкоў і дазваляе ім хутка папаўняць абаротны капітал. Заснавальнік праекта, к.э.н. Васіль Вуглоў адзначыў, што «Еўразійская факторынгавая платформа» не накіравана на атрыманне прыбытку: у якасці крыніцы даходаў для падтрымання яе працы і развіцця прадугледжваецца камісія ў 0,03% з кожнай транзакцыі.\nПраект «СертЧэйн» уяўляе сабой web-платформу для хуткай сертыфікацыі прадуктаў, паслуг і працэсаў з інтэграцыяй у блокчэйн для абароны сапраўднасці, захоўвання і выключэння падробкі сертыфікатаў. Ён прадугледжвае інтэграцыю працэсаў сертыфікацыі з ланцужкамі паставак, забяспечвае ўзаемадзеянне рэгулятараў і суб'ектаў гаспадарання. Праект рэалізуецца камандай кампаніі «Ізі-Штандарт», у якой – пяцігадовы вопыт еўразійскай і міжнароднай сертыфікацыі. Па словах CEO праекта Андрэя Цыгана, новая платформа «СертЧэйн» цяпер знаходзіцца ў стадыі распрацоўкі і тэстыравання. За 2018 год у яе плануецца ўцягнуць не менш за 70 пілотных праектаў, 100 аўдытараў і 30 сертыфікавальных органаў.\nПраект «ПР Адукацыя» ўяўляе сабой вытворчасць «разумных планшэтаў», якія дазваляюць фарміраваць у дзіцяці ўстойлівую звычку да працэсу навучання, абараніць ад неспрыяльнага ўплыву інтэрнэту і паклапаціцца пра дзіцячае здароўе. Кожны планшэт пры дапамозе нейронавых сетак, штучнага інтэлекту і праграмы распазнання асоб усталёўвае ўзрост, пол, эмоцыі дзіцяці, вызначае цікавасць, якую яно праяўляе да кантэнту, і дазваляе аптымальна падбіраць і фільтраваць яго. Пры гэтым кантралюецца бяспечная дыстанцыя прагляду, забяспечваюцца дыстанцыйнае кіраванне і маніторынг дзеянняў дзіцяці бацькамі. Як паведаміў сузаснавальнік праекту Сяргей Кур'ян, да цяперашняга часу падпісана 15 пагадненняў аб намерах набыць 5000 планшэтаў. Першую партыю планшэтаў мяркуецца выпусціць у другім квартале 2018 года.\nПераможцы паўфіналу змогуць прыняць удзел у фінале конкурсу, які адбудзецца ў канцы кастрычніка ў рамках Міжнароднага выставачнага форуму «Еўразійскi тыдзень» у Ерэване.\nШтогадовы Міжнародны конкурс інавацыйных праектаў «Еўразійскія лічбавыя платформы» арганізаваны Еўразійскай эканамічнай камісіяй. Ён закліканы выявіць кампаніі і праекты, здольныя ўнесці значны ўклад у развіццё лічбавага асяроддзя ўзаемадзеяння на аснове інтэграванай інфармацыйнай сістэмы ЕАЭС з улікам рэалізацыі Асноўных напрамкаў лічбавага парадка Саюза. На ўдзел у конкурсе ўжо пададзена больш за 250 заявак з усіх краін ЕАЭС. Паўфіналы праходзяць на вядучых дзелавых форумах у кожнай з дзяржаў-членаў.


Адышоў у вечнасць тата дыякана Міколы Гракава Валерый\nКурыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі са смуткам паведамляе, што раніцай 29 кастрычніка на 82-м годзе зямнога жыцця адышоў у вечнасць Валерый Гракаў , тата дыякана Міколы Гракава, супрацоўніка парталу Catholic . by .\nАдышоў у вечнасць бацька кс. Канстанціна Цыбульскага MSF\nКурыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 14 кастрычніка адышоў у вечнасць Мар’ян Цыбульскі — бацька ксяндза Канстанціна Цыбульскага MSF, вікарыя парафіі св. Ганны ў Дзяржынску (Стаўбцоўскі дэканат).\nАдышоў у вечнасць бацька ксяндза Станіслава Пытэля CSMA\nКурыя Гродзенскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 1 кастрычніка ва ўзросце 91 года адышоў у вечнасць Ян Пытэль , бацька ксяндза Станіслава Пытэля CSMA, пробашча парафіі святога Яна Хрысціцеля ў Васілішках (Шчучынскі дэканат).\nКурыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 17 верасня ва ўзросце 82 гадоў адышоў у вечнасць Міхаіл Лазар — бацька ксяндза Уладзіслава Лазара, пробашча парафіі святых Апосталаў Пятра і Паўла ў в. Камень Валожынскага дэканата.\nАдышоў у вечнасць тата ксяндза Станіслава Лабана\nКурыя Гродзенскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 15 верасня на 80-м годзе жыцця адышоў у вечнасць Станіслаў Лабан , тата ксяндза Станіслава Лабана, пробашча парафіі святога Яна Хрысціцеля ў Беняконях (Радунскі дэканат).\nАдышоў у вечнасць тата сястры Мірыям Трацяк SSND\nЗаконная супольнасць Сясцёр школьных Нотр-Дам у Беларусі са смуткам паведамляе, што 12 верасня ва ўзросце 74-х гадоў адышоў у вечнасць Антоній Трацяк , тата с. Мірыям Трацяк SSND, якая нясе служэнне пры парафіі Перамянення Пана ў Вялікай Бераставіцы (Гродзенская дыяцэзія).\nАдышоў у вечнасць тата айца Паўла Германа OCD\nСупольнасць айцоў кармэлітаў у Беларусі са смуткам паведамляе, што 10 верасня пасля цяжкай хваробы адышоў у вечнасць Юзаф Герман , тата айца Паўла Германа OCD.\nАдышоў у вечнасць бацька кс. Алега Шпеця\nКурыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі і супольнасць ксяндзоў хрыстусоўцаў у Беларусі са смуткам паведамляюць, што 26 ліпеня ва ўзросце 65 гадоў адышоў у вечнасць Чэслаў Шпець — бацька кс. Алега Шпеця SChr, пробашча парафіі св. Яна Евангеліста і св. Максімільяна Кольбэ ў Мінску.\nАдышла ў вечнасць маці кс. Яна Раманчука\nКурыя Гродзенскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 28 чэрвеня адышла ў вечнасць Ірэна Раманчук , маці кс. Яна Раманчука.\nАдышоў у вечнасць бацька кс. Казіміра Енджэйчака OMI\nКурыя Гродзенскай дыяцэзіі і супольнасць ксяндзоў Місіянераў аблатаў са смуткам паведамляюць, што 13 чэрвеня адышоў у вечнасць Юзаф Енджэйчак , бацька кс. Казіміра Енджэйчака OMI, пробашча парафіі Перамянення Пана ў Селіванаўцах (Сапоцкінскі дэканат, Гродзенская дыяцэзія).\nАдышоў у вечнасць а. Томаш Лях OFMConv\n4 чэрвеня ў Непакалянаве (Польшча) на 94-м годзе жыцця адышоў у вечнасць а. Томаш Лях OFMConv, які 15 гадоў служыў на Беларусі.\nАдышоў у вечнасць кс. прэлат Міраслаў Скачыляс\nКурыя Віцебскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 28 мая ва ўзросце 63 гадоў пасля працяглай хваробы адышоў у вечнасць кс. прэлат Міраслаў Скачыляс , святар Влацлаўскай дыяцэзіі (Польшча), які доўгі час працаваў у Віцебскай дыяцэзіі на розных адказных пасадах.\nАдышла ў вечнасць маці а. Валерыя Шэйгерэвіча, фрацішканіна, і сястры Антоніі Шэйгерэвіч, назарэтанкі\nКурыя Гродзенскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што 27 мая адышла ў вечнасць Лілія Шэйгерэвіч , маці а. Валерыя Шэйгерэвіча OFMСonv, пробашча парафіі Найсвяцейшай Тройцы і св. Францішка Асізскага ў Свіслачы (Бераставіцкі дэканат), і сястры Антоніі Шэйгерэвіч CSFN.\nАдышла ў вечнасць маці а. Станіслава Станеўскага, рэдэмптарыста\nСупольнасць Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля ў Беларусі і Курыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі са смуткам паведамляюць, што 26 мая на 80-м годзе жыцця адышла ў вечнасць Галіна Станеўская , маці а. Станіслава Станеўскага CSsR, пробашча парафіі Маці Божай Ларэтанскай у Мінску (м-н Сокал).


Беларускія музыкі прэзентавалі песню пра вайну – на трох мовах (аўдыё)\nЛідары гуртоў «Naka», «Серебряная свадьба» і «Sounduk» запісалі сумесную песню на трох мовах – расейскай, украінскай і беларускай пра вайну побач і вайну ўнутры.\nCловы і музыку да трэку «Про любовь/Про любов/Пра любоў» напісала Наста Шпакоўская. Яна прапанавала Свеце Бень з «Серебряной свадьбы» і Ганне Хітрык з гурту «Sounduk» выканаць яе разам. На партале tuzin.fm адбылася прэм’ера твору.\n«Сярод маіх сяброў і тыя, хто жыве ў Данецку, і тыя, хто жыве ў Львове, і тыя, хто ратуе дзяцей і старых у Антрацыце, калі прывозіць гуманітарную дапамогу пад абстрэлам з абодвух бакоў, і тыя, хто змагаецца ў «Айдары». І кожны свята верыць у тое, што робіць. А я веру, што хоць якая вайна – дзярмо і аніводным сваім словам або справай не хачу садзейнічаць яе распальванню», – сказала Святалана Бень.\nГанна Хітрык зазначыла, што «гэта пяшчотная, але зусім не дзявочая песня».\nНеўзабаве музыкі плануюць прэзентаваць кліп на кампазіцыю.


Гімн: «Une Seule Nuit (L'Hymne de la victoire)»\nПрэм'ер-міністр Поль-Анры Сандаага Даміба (в.а.)\nБольшая частка тэрыторыі — хвалістае плато Мосі (вышыня 200—500 м), на якім узвышаюцца асобныя ўзгоркі вышынёй да 750 м. Маюцца невялікія паклады марганцавых руд, золата, цынку, фасфарытаў, медзі, нікелю, тытану.\nУ XIX стагоддзі пачалося пранікненне французаў. З 1904 па 1919 год Верхняя Вольта (так па прычыне знаходжання у верхнім цячэнні вытокаў ракі Вольта краіну назвалі каланізатары) ўваходзіла ў склад французскай калоніі Верхні Сенегал — Нігер (або Французская Заходняя Афрыка), затым была выдзеленая ў асобную калонію. У 1947 годзе створана «Афрыканскае дэмакратычнае аб’яднанне», акое ўзначаліў Морыс Ямеага. У 1958 годзе Верхняя Вольта набывае аўтаномію. У 1960 Верхняя Вольта атрымліва незалежнасць, а Ямеага становіцца першым прэзідэнтам.\nДзяржаву ўзначальвае прэзідэнт, які абіраецца на пяцігадовы тэрмін. Урад ачольвае прэм’ер-міністр. Заканадаўчы орган — дзвюхпалатная Нацыянальная Асамблея. Па выніках выбараў 29 лістапада 2015 г. найбуйнейшая партыя з тых, што прадстаўлены ў парламенце — Народны рух за прагрэс (55 дэпутатаў), другая — Саюз за прагрэс і рэформы (33 дэпутаты) і трэцяя — Кангрэс за дэмакратыю і прагрэс (18 дэпутатаў). У парламенце прадстаўлены яшчэ 11 партый (ад 5 да 1 дэпутата).\nНасельніцтва належыць да дзвюх этнічных груп: гур (уключае мосі, буйнейшы народ краіны, 48 %, а таксама народы сісала, боба і інш.), і мандэ. У краіне размаўляюць на 69 тубыльскіх мовах, таму дзяржаўная мова — французская. Рэлігійны склад: 61,5 % — мусульмане, каталікі — 23,3 %, пратэстанты — 6,5 %, прадстаўнікі традыцыйных верванняў — 7,8 %.\nАсноўная экспартная культура — бавоўна. Таксама вырошчваюцца арахіс, алейная пальма, сорга, кукуруза. Гадуюцца авечкі і козы. Вядзецца здабыча золата і цынку. Буркіна-Фасо — чацвёрты ў Афрыцы вытворца золата. Апрацоўчай прамысловасць прадстаўлена вырабам напояў, апрацоўкай бавоўны. Чатыры пятых буркінійскага экспарту ў 2016 годзе склалі золата (58 %), цынк і бавоўна У канцы лістапада 2017 дала ток сонечная электрастанцыя магутнасцю 33 МВт у Загтулі, недалёка ад Уагадугу. На той момант гэта быў самы вялікі аб’ект сонечнай энергетыкі ў Заходняй Афрыцы\nБуркіна-Фасо з’яўляецца адной з вядучых афрыканскіх краін у галіне кінематографа. Ідрыс Уэдраага з фільмам «Закон» (1990) стаў адзіным (на 2016 год) афрыканскім рэжысёрам, хто атрымаў Гран-пры Канскага кінафестывалю. У краіне кожны няцотны год праводзіцца «Фестываль кіно і тэлебачання краін Афрыкі» ў Уагадугу.\nНайбольш папулярным відам спорту ў Буркіна-Фасо з’яўляецца футбол. Зборная Буркіна-Фасо па футболе ніколі не прабівалася на Чэмпіянат свету, але на афрыканскім ўзроўні з канца 1990-х года выступае даволі паспяхова. Асноўныя поспехі прыйшліся на 2010-я: выхад у фінал Кубка афрыканскіх нацый 2013 года, дзе буркінійцы саступілі зборнай Нігерыі (0:1); трэцяе месца на КАН было здабыта ў 2017, хоць ад выхаду ў фінал зборную аддзяліў адзін паспяховы 11-метровы стрэл. Лідарамі зборнай у XXI стагоддзі з’яўляліся і застаюцца такімі гульцы як Жанатан Пітруапа, Мумунь Дага, Шарль Кабарэ, Ален Траарэ. Героямі Кубка Афрыканскіх нацый 2017 сталі Арыстыд Бансэ і Прэджус Накульма, якія падхапілі буркінійскі сцяг з рук траўмаванага Пітруапы. Амаль усе вядучыя буркінійскія гульцы атрымалі футбольную адукацыю ў французскіх клубах.\nНа тэрыторыі краіны праходзіць штогадовая міжнародная велагонка Тур ёй Фасо, якая з’яўляецца афрыканскім аналагам Тур дэ Франс.\nДабрацца да сталіцы Буркіна-Фасо — Уагадугу — можна праз сталіцы еўрапейскіх дзяржаў. Найбольш інтэнсіўная авіясувязь з Парыжам. Для ўезду ў Буркіна-Фасо абавязковыя: кароткатэрміновая віза (можна аформіць у аэрапорце Уагадугу на тэрмін да трох месяцаў) або доўгатэрміновая віза (афармляецца ва Упраўленні іміграцыйнага кантролю Міністэрства бяспекі на тэрмін да аднаго года). Абавязкова прышчэпка супраць жоўтай ліхаманкі, настойліва рэкамендуюцца прышчэпкі супраць дыфтэрыі, слупняку, поліяміэліту, менінгіту А і C, тыфу, гепатыту А і B. Па прыбыцці ў краіну мэтазгодна звязацца з консульскай установай сваёй краіны (для грамадзян Беларусі гэта консульства Расіі ў Рэспубліцы Кот-д’Івуар) з тым, каб атрымаць рэкамендацыі па нормах асабістай бяспекі з улікам асаблівасцей унутранай сітуацыі ў краіне. Абмежаванняў на ўвоз і вываз замежнай і мясцовай валюты няма. Пры вывазе з краіны прадметаў старажытнасці патрабуецца дазвол Савета па ахове нацыянальных і культурных помнікаў.\n↑ Дадзеныя Нацыянальнага інстытута статыстыкі і дэмаграфіі (фр.)\n↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 https://www.cia.gov/library/publications/resources/the-world-factbook/geos/uv.html Архівавана 15 чэрвеня 2019.\nСайт урада Буркіна-Фасо (фр.)\nСайт прэзідэнта Архівавана 16 лютага 2009. (фр.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Буркіна-Фасо&oldid=4119310"\nАпошнія змены 13 мая 2022 а 12:00\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:00, 13 мая 2022.


Артэфакты англійскага тэатра “Ліцэум” знойдзеныя у Беларусі | Брестский Курьер\nАртэфакты англійскага тэатра “Ліцэум” знойдзеныя у Беларусі\nШто і казаць, дзе тая няблізкая Англія, а дзе Заходняя Беларусь? Няўжо англійскія артысты былі тут з гастролямі? Малаверагодна. Але паненка, якая жыла у фальварку Шалічы і пра якую кажуць мясцовыя людзі, што яна прапіла ўсе свае грошы, напэўна, з’яўлялася фанаткай тэатру, аб чым відавочна сведчаць два знойдзеныя мною медальёны.\nНа адным з іх мужчына з доўгай вузкай бародкай і пышнай шавялюрай, прыплюснутай яўрэйскім чэпчыкам. Вакол партрэта надпіс “Mr. HENRY IRVING AS SHYLOK”. На другім медальёнчыку выява маладой жанчыны. На яе плечы накінута вопратка з вялікім каўняром, а на шыі віднеюцца маністы. Вакол выявы надпіс “MISS ELLEN TERRY AS BEATRICE”. Спачатку я падумаў аб прадстаўніках якой-небудзь рэлігійнай секты, але інтэрнэт паказаў, што гэта вельмі вядомыя артысты англійскага тэатру.\nСапраўднае імя Ірвінга – Джон Генры Бродрыбб. Ён быў не толькі акторам, але і рэжысёрам спектакляў. Як кажа сам пра сябе: “Тое, што я дасягнуў як актор вялікае дзіва, бо мае ногі, мой голас,- усё было супраць мяне. Для актора, які мае праблему пры хадзьбе, ня можа казаць, і не мае выразнага твару, я дасягнуў многага.” Гэтае выказваньне далёка не гульня, бо вядома, што некалькі гадоў Ірвінг лячыўся ад заікання, і ўсё жыццё пакутаваў ад хваробы ног, ну а ягоны твар мы і цяпер можам бачыць на шматлікіх фотаздымках ды малюнках. Творчасць Генры не забытая грамадзянамі Англіі і яму усталяваны помнік перад Нацыянальнай Партрэтнай Галерэяй у Лондане.\nНа другім пасярэбраным медальёне з бронзы з чатырмя вушкамі для мацавання іншых медальёнаў выява місс Элен Тэры ў ролі Беатрычы. Ейныя бацька і маці былі акторамі, і яна сама на тэатральнай сцэне з 9 гадоў. Як паведамляюць тагачасныя крытыкі, была здатнай ды выконвала галоўныя ролі у п’есах У.Шэкспіра.\nЭлен была пастяннай партнёршай Ірвінга па тэатры, (нават хадзілі чуткi, што двое пазашлюбных дзетак былі ад яго,) і толькі пасля яго смерці выконвае роль ледзі Сесіліі ў п’есе Бернарда Шоу, прысвечанай менавіта ёй.\nЯк бачым, мне трапіліся медальёны галоўных актораў у ролях з розных спектакляў. Калі ж маглі быць створаны гэтыя медальёны? Калі глядзець па сыграным спектаклям, дык не раней чым у 1879 годзе, таму што тады быў пастаўлены спектакль паводле п’есы Шэкспіра “Гандляр Венецыі”, у якой галоўную роль Шылока зыграў Ірвінг, а місс Тэры выконвала роль Порція. Гэты спектакль іграўся на падмостках 250 разоў.\nМіс Элен Тэры абазначана на медальёне ў ролі Беатрычы. Гэта спектакль паводле п’есы В.Шэкспіра”Многа шуму з нічога”. Генры Ірвінг выконваў тут галоўную роль Бэнедыкта.\nАле паколькі на медальёне Ірвінга перад іменем стаіць удакладненьне “Mr”, можна больш дакладна даціраваць знаходку. Яно не сведчыць аб рыцарскім тытуле, які каралева Вікторыя дала Генры за заслугі ў тэатральным мастацтве ў 1894 ці ў 1895 годзе, значыць, медальёны для падвескі былі выраблены не пазьней за 1894 год. Рыцарскі тытул дае права на паважны зварот (SIR) і калі б медальён быў зроблены пасля нададзенага тытула на ім абавязкова не прамінулі б змясціць такі зварот.\nЦяжка з упэўненасьцю адказаць, хто быў мастаком медальёнаў, і ў якой краіне яны маглі быць зробленымі. Гэта магла быць як сам Англія, так і Амерыка, у якую тэатр здзесніў 8 гастроляў. І па падліках місс Элен тэатр прабыў там у суме 6 гадоў. Тым больш што ў сваіх успамінах “Гісторыя майго жыцьця” Элен Тэры ўзгадвае сяброўства з некаторымі амерыканскімі мастакамі.\nЦікава, што на тэрыторыі сучаснай Беларусі жылі людзі, якія ведалі пра гэтых англійскіх артыстаў, і нават трацілі грошы на артэфакты, якія і мяне спарушылі да азнаямленьня з тагачасным тэатральным жыццём Англіі.\nПчаляр-паэт Мікола ПАПЕКА\nСледующая статья РАСПРАВИЛА ПЛЕЧИ В АМЕРИКЕ дочь фармацевта из Брест-Литовска\nПредыдущая статья Войной украденное детство


12.02.2019 11:16 Інфармацыйная гадзіна\nСтаўка на развіццё ў Беларусі спорту і правядзенне ў краіне буйных міжнародных спартыўных спаборніцтваў прыносіць дывідэнды. Упэўненасць у гэтым, адказваючы на пытанні журналістаў, выказаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў час спартыўнага свята “Мінская лыжня — 2019”.\n“Яна не суразмерныя дывідэнды прыносіць, а празмерныя дывідэнды. Зразумела, гэта ўсё акупляецца”, — сказаў кіраўнік дзяржавы.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што ў першую чаргу размова ідзе аб фарміраванні іміджу краіны. “За гэта — імідж краіны, піяр сапраўдны — цяпер плацяць сотні мільёнаў долараў”, — адзначыў ён.\nПрэзідэнт у якасці прыкладу прывёў праведзены нядаўна ў Мінску чэмпіянат Еўропы па фігурным катанні, удзельнікі якога змаглі ацаніць гасціннасць і прыгажосць Беларусі нават у зімовы час. “Справа не ў гэтых капейках, якія мы затрацім. Хоць і гэта важна, і ў стратах мы ніколі не былі”, — звярнуў увагу кіраўнік дзяржавы.\nГаворачы аб маючых адбыцца ў Беларусі міжнародных спартыўных форумах, Аляксандр Лукашэнка адзначыў не толькі II Еўрапейскія гульні, але і лёгкаатлетычны матч паміж камандамі Еўропы і ЗША. “Я марыў аб гэтым, прасіў кіраўніка міжнароднай федэрацыі лёгкай атлетыкі прывезці нам матч Еўропа — ЗША. Вы ўяўляеце, якое гэта будзе свята. Гэта не ніжэй за ўзровень, чым Еўрапейскія гульні”, — упэўнены беларускі лідар.\n“Таму тое, што да нас едуць людзі, што яны ад’язджаюць адсюль з добрым настроем, што захоплены нашай краінай, згадзіцеся, гэта нават не сотні мільёнаў долараў. Гэта ўжо мільярды. Гэта інвестыцыі, можа, не ў нас з вамі, але для нашых дзяцей і ўнукаў гэта вялікі фундамент. Няхай толькі яны гэтым скарыстаюцца. Таму не шкадуйце грошай на тое, каб запрасіць да сябе гасцей”, — рэзюмаваў Аляксандр Лукашэнка.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заклікаў больш актыўна займацца лыжным спортам.\n“Бегайце на лыжах. Больш эфектыўнага, чым заняткі лыжамі, няма нічога, гэта прыгажосць і здароўе”, — сказаў кіраўнік дзяржавы. Аляксандр Лукашэнка падзяліўся, што з дзяцінства любіў бегаць на лыжах. “А зараз я проста абавязаны гэта рабіць, каб іншыя прытрымліваліся прыкладу, на лыжах бегалі”, — сказаў ён.\nАдказваючы на пытанне аб тым, ці прыйшлося мяняць прэзідэнту што-небудзь у сваім распарадку дня пры спартыўнай падрыхтоўцы да “Мінскай лыжні”, ён падкрэсліў, што практычна нічога не мяняў, але давялося адмяніць хакей у апошнія два тыдні і займаліся толькі лыжамі.\n“Вам дзякуй, што прыйшлі, бегайце на лыжах. Гэта я кажу не як прэзідэнт, а як звычайны чалавек, які бегае з дзяцінства на лыжах. Эфектыўней лыж, асабліва для дзяўчынак, няма нічога. Гэта прыгажосць, гэта здароўе, гэта работа ўсіх мышцаў. Лыжы — гэта вялікая справа”, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\nПры гэтым ён звярнуў увагу на значнасць асабістага прыкладу: “Навучыцеся вы — будуць бегаць і вашы дзеці”. Аляксандр Лукашэнка дадаў, што ў яго лыжамі захапляюцца як малодшы сын, так і старэйшыя сыны. Таму асабісты прыклад вельмі важны.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка лічыць недастаткова актыўным развіццё ў краіне масавага спорту, асабліва сярод моладзі і навучэнцаў.\n“Прымушаю кіраўніка Адміністрацыі, а яна ўвесь народ, асабліва школы, — бегаць на трасе. Хіба гэта нармальна: лыжы дай, скажы, што гэта добра, а потым яшчэ за руку цягні на трасу? Я не разумею, што за бацькі? Дзяцей трэба абавязкова выхоўваць у гэтым плане. Менш хварэць будуць. Гэта факт”, — сказаў кіраўнік дзяржавы.\n“Таму цяпер арганізуем спаборніцтвы па школах, УВА. І спытаем з рэктара і выкладчыкаў, дырэктараў школ, чаму яны не цягнуць на трасы, на лыжню дзетак. У савецкі час не давядзі Бог не выканаць у школе праграму па лыжах”, — адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nЁн падзяліўся ўспамінамі і пра свае дзіцячыя гады: “Памятаю, мне далі са школы дадому лыжы. Я іх нёс тры кіламетры перад сабой. Быў рады, што ў рукі ўзяў лыжы. Але ў нас жа цяпер магчымасці якія!”\nУ Беларусі да наступнай зімы наладзяць вытворчасць добрых айчынных лыж, якія можна будзе выкарыстоўваць для масавага спорту і падрыхтоўкі спартсменаў, а для атлетаў топ-узроўню будзе закупляцца экіпіроўка асноўных сусветных вытворцаў, заявіў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\n“Я вам абяцаю, што ў нас будуць добрыя лыжы. Вядома, для такога ўзроўню, як Даша Домрачава або Надзя Скардзіна, мы будзем выбіраць з соцень пар вядучых лыжных фірм адны лыжы, — сказаў кіраўнік дзяржавы. — Гэта не так проста стварыць лыжы і дацягнуцца да самай верхатуры. Я такую задачу перад спецыялістамі не стаўлю. Нам патрэбны лыжы для таго, каб падрыхтаваць спартсмена. А падрыхтаваўшы яго, тым больш вялікага, мы купім і тысячу пар, і выберам лепшыя”.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што стварэнне добрай айчыннай вытворчасці з’яўляецца толькі пытаннем часу: “Час — гэта адзін год. Да наступнай зімы мы будзем мець добрыя лыжы”. “Чаравікі зрабілі, палкі зрабілі, усё зрабілі. “Марка” мне перадала чаравікі — выдатныя. Першыя я забракаваў. Другую пару перадалі — выдатныя. Трымаюць добра лыжы. Малайцы! Лыжы для пачынаючых ёсць. Але нам патрэбны сярэднія і крыху вышэйшыя за сярэдні ўзровень, каб падрыхтаваць спартсменаў. Мы гэтыя лыжы зробім. А пакуль закупілі — тое, што мы не можам рабіць. Ужо забяспечылі ўсіх”, — расказаў беларускі лідар.\nГаворачы аб падборы лыж для спартсменаў, Прэзідэнт адзначыў, што для выступленняў на вышэйшым узроўні не падыдзе любая пара нават вытворцы з сусветным імем: “Вы не думайце, што Домрачава бяжыць… Гэта з тысячы пар яна выбрала адну”.\nАляксандр Лукашэнка і сам сутыкнуўся з тым, як можа быць няпроста падабраць лыжы менавіта пад сябе. Ён летам папрасіў вырабіць лыжы ў вядомага вытворцы “Фішэр”, і спецыялісты ў агульнай колькасці прыкладна з дзясятка прадастаўленых пар выбралі толькі адну. “І тое гавораць: гэта лепшыя, але не самыя добрыя, — прывёў прыклад кіраўнік дзяржавы. — Вельмі адчуваю, калі лыжы добрыя або дрэнныя”.\n“Сёння выйшаў на гэтых “Фішэрах”. Яны не ідуць. Давялося “Расіньёль” (таксама вядомы лыжны брэнд. — Заўв. БелТА.). Я рэдка на іх бегаю наогул”, — дадаў беларускі лідар.\nМінская лыжня — 2019Прэзідэнт Беларусі


Супраць пажараў разам\nСупраць пажараў разам07.07.2018\nЗа апошнія пяць гадоў у Беларусі здарылася 30792 пажара. У выніку якіх загінула 3126 чалавек, у тым ліку 58 дзяцей. У 98% выпадках пажары ўзнікаюць па віне саміх людзей.\nЗгадзіцеся, гэтыя лічбы вымушаюць задумацца і звярнуць увагу на тое, як можна палепшыць супрацьпажарную сітуацыю ў нашай краіне. Гучыць, канешне, занадта глабальна. Але можна пачаць з сябе, з сваёй сям’і, з блізкіх людзей. А яшчэ лепш пачаць з устаноўкі аўтаномнага пажарнага апавяшчальніка. Нагадаю, што дзейнічае «Рэспубліканская комплексная праграма сацыяльнай падтрымкі сталых людзей, ветэранаў і асоб, пацярпелых ад наступстваў вайны», па якой пажарныя апавяшчальнікі бясплатна ўстанаўліваюцца ў кватэрах інвалідаў, ветэранаў працы, мнагадзетных сямей. Таму разам з члэнам РДГА «БДПТ» (Беларускае добраахвотнае пажарнае таварыства) Васілём Кастэнка мы наведалі мнагадзетную сям’ю Качанавых.\nМаладыя бацькі выхоўваюць чатырох дзяцей. Самай старэйшай – 10 гадоў, сярэдняму хлопчыку – 3 і двайняткам па 2 гады. Зразумела, узрост такі, што патрэбна вока ды вока. Напрыклад, пакуль маці выйшла на некалькі хвілін, каб вынесці смецце, лічыце, што маленькія ў небяспецы: запалкі, пліта, электрычныя прыборы… Няшчасны выпадак можа здарыцца толькі па неразуменню дзіцяці. Ён жа не ведае, што чайнік на пліце з кіпятком.\n– Нам патрэбна аб’ядноўваць намаганні людзей па пажарна-выратавальнай справе. Трэба дзяліцца ведамі па папярэджанні пажараў у кватэрах, расказваць, што неабходна рабіць, калі ўзнік пажар, – гаворыць Васіль Кастэнка.\nГэта зараз нам падаецца: а навошта мне гэта, на месцы з’арыентуюся? А калі здараецца няшчасце, як паказвае вопыт, большасць людзей губляюцца, пачынаюць панікаваць. Эмоцыі перамагаюць, і чалавек гіне з-за сваёй недасведчанасці.\nТаму Васіль Уладзіміравіч заклікае ўсіх уступаць у рады добраахвотнікаў, камунікаваць, шукаць падзвіжнікаў, дзяліцца вопытам. Бо разам лягчэй уплываць на супрацьпажарную абстаноўку.\n– У Мінску за мінулы год, Слава Богу, ні воднай гібелі дзіцяці ў пажары, – прыводзе лічбы Васіль Кастэнка. – Таму чым больш добраахвотнікаў у краіне, тым менш народа гіне ў агні.\nУстанаўліваць аўтаномны пажарны апавяшчальнік у ідэале патрэбна ў кожным пакоі, але, на жаль, столькі апавяшчальнікаў няма. У сям’і Качанавых шукаем самае небяспечнае месца, каб патокі дыму, калі што, прыцягнула з усіх памяшканняў. Вырашылі, што каля выхаду з залы – аптымальнае месца. Прычым апавяшчальнік мацуецца толькі да столі (потолок).\nУстанаўлівае рабочы па комплексным абслугоўванні УП “ЖЭУ № 2” Першамайскага раёна, добраахвотнік Дзмітрый Казарыцкі. Справа дзесяці хвілін, затое сям’я будзе адчуваць сябе больш упэўнена ў супрацьпажарным плане. Між іншым, супрацоўнікі ЖЭУ, члены пярвічнай арганізацыі праводзяць супрацьпажарны інструктаж, асабліва гэта датычыцца асацыяльных катэгорый грамадзян, абследуюць паддашкі і падвалы.\nВасіль Уладзіміравіч уручыў сям’е Качанавых лістоўкі з карыснай інфармацыяй па папярэджанні пажараў, нагадаў парадак дзеянняў пры ўзнікненні пажара і парадак эвакуацыі.\nНасамрэч, немала людзей ратуецца дзякуючы менавіта пажарным апавяшчальнікам. А значыць, прафілактыка – напэўна, адна з нямногіх рэальных панацэй ад пажарных бед.\nКарыспандэнт газэты “Вместе” Ганна ЯКІМОВІЧ


Глей — Вікіпедыя\nГлей, буза́, мул — тонказярністая мяккая горная парода з сумесі мінеральных і арганічных рэчываў, якія адкладаюцца на дне вадасцёкаў і вадаёмаў.\nГлей у прыродных умовах знаходзіцца ў цякучым стане, пры высушванні набывае ўласцівасці цвёрдага цела. Утрымлівае вялікую колькасць вельмі дробных фракцый: ад 30 % да 50 % часціц маюць памер меншы за 0,01 мм.\nНа дне мораў і кантынентальных вадаёмаў (азёр, сажалак) распаўсюджаны глеі, якія складаюцца з тонказярністых прадуктаў разбурэння горных парод (тэрыгенны, гліністы, вапняны глей) і з мікраскапічных ракавін ці шкілетных рэшткаў марскіх арганізмаў (глобігерынавы, дыяматавы, радыёлярыевы глей). Вылучаюць глеі, узбагачаныя вулканічным попелам (вулканічны глей).\nЧасам глей узбагачаны арганічным рэчывам (сапрапель), раскладанне якога выклікае серавадароднае заражэнне ці развіццё гніластных працэсаў (гнілы глей).\nГлей з'яўляецца пачатковай стадыяй фарміравання звязаных асадкавых парод.\nГлей выкарыстоўваецца ў сельскай гаспадарцы ў якасці ўгнаення ці ў кампоставых кучах. Пэўныя віды глею (азёрны, сажалкавы, лагунны) ужываюць і ў якасці мінеральнай прыкормкі хатніх жывёл, а таксама ў медыцыне ў гразелячэнні.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Глей\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Глей&oldid=2858708"\nАпошнія змены 23 верасня 2017 а 17:38\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:38, 23 верасня 2017.


Брыльянты для дэклярацыі\n09 красавік 2015, 14:18\nАсобы, якія ўваходзяць у кадравыя рэестры прэзыдэнта і ўраду Беларусі, будуць запаўняць спэцыяльныя дэклярацыі аб сваім прыбытку і маёмасьці.\nІм давядзецца даваць адказы на некалькі дадатковых пытаньняў — напрыклад, ці маюць яны ва ўласнасьці творы мастацтва і ювэлірныя каштоўнасьці. Таксама прыйдзецца даваць зьвесткі пра арганізацыі, сярод заснавальнікаў якіх знаходзяцца родныя і блізкія такіх асобаў. Прычым памылка ў адказах не павінна перавышаць 10% кошту той ці іншай маёмасьці. Інакш запаўняльніка дэклярацыі могуць прыцягнуць да крымінальнай адказнасьці за наўмыснае скажэньне дакумэнтаў.\nГэтыя новыя для беларускага заканадаўства нормы закладзеныя ў закон «Аб барацьбе з карупцыяй», які 9 красавіка ў першым чытаньні прыняла Палата прадстаўнікоў.\nСярод навэлаў антыкарупцыйнага заканадаўства — пагроза для чыноўнікаў пазбавіць іх пэнсіі дзяржслужачага, калі іх зловяць на карупцыйных справах. У такіх выпадках чыноўнік будзе атрымліваць звычайную пэнсію. Калі ж на карупцыі зловяць, напрыклад, памежніка, то, нягледзячы на ягонае канкрэтнае вайсковае званьне, даплата за выслугу гадоў пры афармленьні пэнсіі будзе для яго разьлічвацца па шкале радавога.\nЯшчэ адна навацыя — пад дзеяньне антыкарупцыйнага закону цяпер будуць падпадаць чальцы дзяржаўных камісіяў, якія займаюцца закупкамі і тэндэрамі. Раней асабістай адказнасьці за злоўжываньні тут не было, а ўсё апраўдвалася калектыўным рашэньнем. Між тым, паводле афіцыйнай статыстыкі, толькі ў 2014 годзе было 444 тысячы працэдураў дзяржзакупак. Агульны кошт іх склаў каля 45 трыльёнаў рублёў. І гэта трэцяя па колькасьці расходная частка дзяржбюджэту. Таму тут і прадугледжваецца індывідуальная адказнасьць.\nКалі названыя нормы фактычна не дыскутаваліся, то дзьве навэлы выклікалі гарачую палеміку. Першая тычыцца «пажыцьцёвай», як сказаў генэральны пракурор Беларусі Аляксандар Канюк, забароны для чыноўнікаў, якіх асудзілі за карупцыю, пасьля выхаду на волю зноў займаць кіраўнічыя пасады. А менавіта такая норма ўводзіцца ў заканадаўства.\nАдзін з дэпутатаў, зьвяртаючыся да генпракурора, прывёў такі прыклад:\n«Старшыня калгасу ўзяў крэдыт пад будучы ўраджай. Крэдыт не вярнуў. Гэта можна падвесьці пад карупцыю. Старшыню пакаралі. Дык ён цяпер што, ужо ніколі ня будзе на кіраўнічай пасадзе? Дзе ж тады мы набяромся кіраўнічых кадраў?»\nНа гэта Аляксандар Канюк адказаў, што нястача кадраў — не падстава адмаўляцца ад такой прававой нормы. Ён сказаў, што вяртаньне на кіраўнічыя пасады ня будзе цяпер магчымым і для тых, хто кампэнсаваў дзяржаве фінансавыя страты:\n«Гэта наша ноў-хаў. І на яго трэба ісьці».\nЯшчэ адной праблемай для дыскусіі стала плянаваная ў мэтах барацьбы з карупцыяй забарона працы аднаго блізкага сваяка пад непасрэдным кіраўніцтвам другога. І зноў у Авальнай залі прагучаў прыклад:\n«У раённай бальніцы працуе галоўны ўрач. А ягоная жонка ў гэтай жа бальніцы — загадчыца аддзяленьня. Дык ім што, цяпер нельга будзе працаваць разам?»\nНа гэта генпракурор прапанаваў пашукаць адказ падчас падрыхтоўкі законапраекту да другога чытаньня.\nСпадзяваньні на дадатковы валютны пірог ня спраўдзяцца, — Манёнак


Температура:от 2°C до 4°CОблачность:ПасмурноВлажность:79%\nУ Аршанскім раёне на фініш выходзяць работы па...\nПонедельник, 17.06.2019 14:34 | Рубрика: Сельское хозяйство\nКаб паспець укласціся ў адпаведныя агратэхнічныя тэрміны,тут працуюць ўвесь светлавы дзень.Сярод рабочых адчуваецца і камандны дух, і жаданне адзін аднаму дапамагчы, патрымаць.\nНа полі – прыемны водар свежаскошанай травы. Гучна гудзе трактар. Механізатар Уладзімір Казарын спяшаецца ў спякотнага надвор’я выхапіць па максімуму зялёнага “золата”. Сцвярджае, што вельмі гарачы чэрвень без дажджоў не шкадуе травы ні кроплі – высушвае іх у самага карэння. Таму на сёлетняй касьбе нельга марудзіць з працэсам нарыхтоўкі – усё трэба рабіць аператыўна.\nУладзімір Міхайлавіч у “Роскім Сяльцы” працуе ужо больш за 20 гадоў. Неаднаразова быў на п’едэстале гонару ў раёне на ўборцы льну, вораве. Ён увесь час заняты на ўсіх цыклах сельскагаспадарчых работ. Вясной – гэта пасяўная кампанія, затым заступае на касьбу першага, другога ўкосу, а не паспее дух перавесці, набрацца новых сіл, як і жніво падыходзіць. Вось так і круціцца кола аграрыя да позняй восені.\nНа здымку: механізатар ААТ “Роскі Сялец” Уладімір Казарын.\n#экономика #сельское хозяйство #кормозаготовка #оршанский район


У Віцебску зноў затрымалі Барыса Хамайду | Новы Час\nУ Віцебску зноў затрымалі Барыса Хамайду\nМіліцыя забірае ў яго беларускія кнігі, якія ён распаўсюджваў каля так званага «сіняга дома», піша «Радыё Рацыя».\nУ райаддзеле міліцыі Чыгуначнага раёна найстарэйшаму віцебскаму апазіцыянеру паведамілі, што будуць правяраць выданні на «экстрэмізм». Затрыманне адбылося каля поўдня ў цэнтры Віцебска каля дома №28 па вуліцы Леніна. На тым самым месцы, куды распаўсюднік беларускага друку прыходзіць штодня.\nНа думку Барыса Хамайды, усё робіцца дзеля таго, каб ён не выходзіў да людзей і не прапагандаваў беларушчыну:\n— Напачатку забіралі сімволіку, бел-чырвона-белы парасон. І нарэшце я дачакаўся: забіраюць беларускамоўную літаратуру. Кажуць, што ў ёй нібыта ёсць фашыстоўская сімволіка, і кнігі забіраюць для вывучэння. Я пытаюся, ці доўга будуць вывучаць. Адказваюць, што будзе нейкая экспертыза, можа, месяц, можа, паўгода, можа, год.\n Барыс Хамайда і яго «выспа свабоды» ў цэнтры Віцебска даўно сталі гарадской славутасцю. Апазіцыянер пачаў выходзіць на гэтае месца яшчэ напрыканцы 1980-х гадоў, даўней тут ладзіліся пікеты, тут можна было набыць незалежную прэсу. «Працоўнае месца» распаўсюдніка аздаблялі бел-чырвона-белы парасон і вышыванкі. Усё гэта было канфіскавана цягам апошняга года. Але Барыс Хамайда кажа, што не пакіне гэтае месца, нават калі ў яго канфіскуюць усё да рэшты: ён будзе прыходзіць сюды з раскладным крэслам і проста размаўляць з людзьмі.\n21-гадовая віцяблянка атрымала вялікі штраф за «дэструктыўны» надпіс «3%»\nУ Віцебску затрыманы актывіст Уладзімір Булаўскі\nВіцебскі актывіст Барыс Хамайда адмовіўся плаціць за ўтрыманне ў ІЧУ


Як зрабіць пастаянны IP?\nКампутары, Інфармацыйныя тэхналогіі\nЧасам узнікае неабходнасць ва ўсталёўцы пастаяннага IP-адрасы. Менавіта ў такіх выпадках многіх і цікавіць пытанне: як зрабіць пастаянны IP? У вырашэнні гэтай праблемы няма асаблівай таямніцы, бо існуе спосаб, які не дазваляе вашаму адрасе дынамічна змяняцца. Давайце разбярэмся.\nЯк зрабіць свой IP пастаянным?\nДавайце спачатку разбярэмся з простым варыянтам. У ніжнім куце справа свайго працоўнага стала, дзе сабраны ўсе скрытыя значкі, неабходна знайсці індыкатар падлучэння да сеткі. Адкрыйце яго з дапамогай падвойнага кліку. Пасля таго, як адкрыецца спецыяльнае акно, наперад вамі з'явіцца некалькі параметраў. Вы павінны запісаць параметр IP-адрас на лісток, а потым перайсці да ўкладцы «Агульныя». У самым акне неабходна адшукаць кнопку «Уласцівасці», клікнуць па ёй. У спісе параметраў варта знайсці радок, якая змяшчае надпіс "пратакол інтэрнэту (TCP / IP)", для гэтага радка неабходна прапісаць той адрас, які вы раней запісалі. Ва ўсіх запытах сістэмы варта націснуць «Ок». Злучэнне з інтэрнэтам перапыніцца на некалькі секунд, а потым зноў адновіцца. Пасля такіх маніпуляцый IP-адрас прылады стане пастаянным.\nВы можаце выкарыстоўваць спецыяльны сэрвіс пад назвай no-ip.com. Цалкам заканамерна выказаць здагадку, што ў выніку заключэння з гэтым сэрвісам дагавора, ваш адрас перастане быць бачным у сеткі. Аднак дадзенае прапанова па большай частцы арыентавана на бізнес-рэсурсы, а таксама на рэсурсы, якія маюць патрэбу ў пастаянным сеткавым адрасе. Дадзены сэрвіс дае магчымасць звароту да вашага прыладзе не па яго IP-адрасе, а па ўнікальным імя. Пры дапамозе адмысловага DNS сервера гэтае імя будзе пераўтворана ў IP-адрас. Дадзенае DNS імя для вашага кампутара будзе заставацца сталым, але пры гэтым яго сеткавы адрас працягне змяняцца, як і раней. Атрымліваецца, што сетка будзе звяртацца да кампутара заўсёды аднолькава. Давайце падрабязней разбярэмся з тым, як зрабіць пастаянны IP?\nДля пачатку варта перайсці на www.no-ip.com. Там вам патрабуецца знайсці радок no-ip free, а ў ёй клікнуць па кнопцы "learn more". Перад вамі падасца новая старонка, дзе патрабуецца націснуць на "Sign up now". Затым перад вамі з'явіцца набор спецыяльных палёў, якія варта запомніць. Тут вы павінны ўвесці свае дадзеныя, такія як імя, прозвішча, электронны адрас, пароль і яго паўтор, а таксама іншую неабходную інфармацыю. Пасля дадзенай працэдуры перад вамі адкрыецца старонка, з яе вы павінны спампаваць прыкладанне Windows Dinamic Update client, якое дапаможа зрабіць пастаянны IP. Для запампоўкі вы павінны націснуць "download". На адрас вашай названай электроннай пошты вам абавязкова прыйдзе ліст, дзе будзе прадстаўлена спасылка, патрабуецца пацвердзіць рэгістрацыю. Пасля таго як вы пяройдзеце па ёй, вы будзеце зарэгістраваныя афіцыйна.\nАле рэгістрацыя - гэта яшчэ не ўсё, што неабходна зрабіць, калі вам цікава, як зрабіць пастаянны IP. Зараз варта ўсталяваць праграму, якая была вамі запампаваная з дадзенага сайта. Пасля запуску прыкладання варта паказаць у ім ваш пароль і адрас пошты, названыя раней. Потым вам варта абраць асаблівую даменнае імя. Для гэтага зноў варта перайсці на сайт. На сайце павінны ўвайсці ў рахунак. Пасля ўваходу і выбару ўкладкі "your no-ip", перад вамі паўстане набор спасылак. Цяпер вы павінны выбраць "Hosts / Redirects", а потым націснуць "Add". Далей вы апынецеся на старонцы, дзе можна абраць даменнае імя. Вы павінны запоўніць усе палі: Hostname - тут можна ўвесці адвольную слова, якое складаецца з лацінскіх літар. Далей Host type - вы павінны выбраць DNS Host (A). Пасля націску на "Create host" вы можаце перайсці ў ваша прыкладанне. Там варта абраць "refresh host list". У акне адлюструецца інфармацыя пра тое, якое DNS імя было абрана. Вы можаце зрабіць функцыянаванне праграмы больш зручным, калі трохі яе наладзіце. У меню "options" можна ўключыць перамыкачы насупраць "run on startup", а таксама "run as system service", што дазволіць праграме запускацца разам з сістэмай.\nЯк бачыце, няма нічога складанага ў тым, каб зрабіць для сябе статычны IP-адрас, варта толькі крыху папрацаваць.\nТры спосабу, як прыбраць рэкламу\nЁмістасць DVD-дыска інфармацыйная\nІнфармацыя: вызначэнне паняцця, значэнне, сфера прымянення\nІнфармацыя - гэта галоўная каштоўнасць нашага свету\nШто такое білінг\nГрыбковыя захворванні: асаблівасці прафілактыкі і лячэння\nЛекавае забеспячэнне насельніцтва. Бясплатныя лекі. Сетка сацыяльных аптэк\nЯк выяўляецца ларынгіт ў дзіцяці. Сімптомы, лячэнне\nВакуумная бомба: разбуральная моц без радыяцыйнага заражэння\n"Креон 10000" для груднічка. Водгукі аб "креон 10000"\n«Таёта Саксид»: усё самае цікавае аб лёгкай браняванай машыне японскай вытворчасці\nСтаматолаг-артапед - гэта хто?\nХвалюючае пытанне: ці можна гуляць з дзіцем пры кашлю?\nАўтасігналізацыі "Старлайн". перавага выбару\nБранская вобласць, санаторый "Снежка". Дзіцячыя санаторыі Бранскай вобласці. Санаторый "Снежка", Бранская вобласць - фота\nТатарская арнамент як праява культуры\nЯк правільна карміць нованароджанага