«Генпракуратура завяршае праверку абставінаў падачы Саннікавым прашэння аб памілаванні»\nhttps://spring96.org/be/news/51042 2012 2012-03-21T20:51:21+0300 2012-03-21T20:51:21+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nЯк паведамляе сайт Генпракуратуры, правяраюцца заявы, што прагучалі ў СМІ з боку асобных асоб, пра тое, што Саннікавым — «які адбывае пакаранне за арганізацыю масавых беспарадкаў, якія суправаджаліся пагромамі, гвалтам і знішчэннем маёмасці» — прашэнне аб памілаванні напісана нібыта пад ціскам».\n«Зараз матэрыялы старанна вывучаюцца. Пасля іх абагульнення і падрыхтоўкі адпаведнага заключэння яны будуць накіраваныя ў камісію па памілаванні пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, якая разгледзіць іх у адпаведнасці з рэгламентам работы», — гаворыцца ў паведамленні.\nНагадаем, Андрэй Саннікаў прысуджаны да пяці гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму па абвінавачванні ў арганізацыі масавых беспарадкаў 19 сьнежня 2010 года.\nУ канцы студзеня 2012 года стала вядома, што ён напісаў прашэнне аб памілаванні.\nПа словах жонкі палітыка Ірыны Халіп, яно было напісана яшчэ 20 лістапада 2011 года пад катаваннямі. Аднак у МУС сцвярджаюць, што Саннікаў напісаў прашэнне 23 снежня, і 23 студзеня яно было перададзена ў аддзел па пытаннях грамадзянства і памілавання Адміністрацыі прэзідэнта.\n21.03.2012 Тэгі: скаргі, палітвязьні, сілавыя структуры


Моцны таксікоз пры цяжарнасці\nНават самую доўгачаканую цяжарнасць могуць суправаджаць непрыемныя праявы, часам даволі пакутлівыя для жанчыны. Яшчэ дзесяць гадоў таму лекары лічылі моцны таксікоз пры цяжарнасці выключэннем з правілаў, аргументуючы тым, што цяжарнасць здаровай жанчыны павінна працякаць без асаблівых складанасцяў. Але навука не стаіць на месцы і сучасныя медыкі не гэтак катэгарычныя. Як правіла, моцны таксікоз назіраецца ў многіх будучых матуль, прычым на розных тэрмінах цяжарнасці.\nВіды і прычыны моцнага таксікозу\nНа ранніх тэрмінах цяжарнасці, звычайна пасля 6-8 тыдні, жанчыну можа турбаваць млоснасць, ваніты, агульная слабасць, санлівасць. Такі стан можа доўжыцца да 12-15 тыдня і ёсць прыкметай ранняга таксікозу. Акрамя паказаных сімптомаў характэрнымі таксама з'яўляюцца галавакружэнне, непераноснасць пахаў і некаторых прадуктаў. Назіраюцца змены і з боку нервовай сістэмы - цяжарная жанчына становіцца раздражняльнай, крыўдлівасць, з непрадказальнай рэакцыяй на розныя падзеі.\nВельмі моцны таксікоз выяўляецца ў ванітах больш за 5 раз у суткі, моцнай млоснасці на працягу дня, а не толькі з раніцы, частых галавакружэннях, агульнай слабасці арганізма. Таксама пры моцным таксікозе будучыя мамы могуць адчуваць цяжар у страўніку, спазмы, пякотку.\nАднак якім бы пакутлівым ня быў моцны таксікоз пры цяжарнасці на ранніх тэрмінах, ён лічыцца хутчэй нормай, чым паталогіяй і звычайна не нясе пагрозы для дзіцяці. Значна больш небяспечны для плёну і цяжэй пераносіцца будучай мамай позні таксікоз, або гестоз. Як правіла, позні таксікоз выяўляецца ў другой палове цяжарнасці ці нават у апошнім трыместры.\nАсноўнымі прыкметамі гестоз з'яўляюцца моцныя ацёкі, раптоўныя галаўныя болі, падвышаны артэрыяльны ціск, курчы. Пры моцна выяўленых праявах позняга таксікозу неабходна стацыянарнае лячэнне.\nНягледзячы на ўсебаковае вывучэнне моцнага таксікозу пры цяжарнасці, прычыны яго да канца не высветлены. Самі акушэры-гінеколагі выказваюць розныя, часам супярэчлівыя думкі.\nАле ўсё ж можна выкласці некалькі найбольш верагодных прычын таго, чаму моцны таксікоз ўзнікае ў многіх жанчын:\nСпадчыннасць - многія лекары паказваюць на тое, што жанчыны, маці якіх цяжка пераносілі цяжарнасць, самі пакутуюць ад моцнага таксікозу.\nХранічныя захворванні печані, страўнікава-кішачнага гасцінца, бронх і лёгкіх ў цяжарнай жанчыны могуць быць верагоднай прычынай выяўленага таксікозу.\nВельмі моцны таксікоз пры цяжарнасці могуць правакаваць адмоўныя эмоцыі, якія адчувае будучая мама. Перажыванні, стрэсы, страхі, недасыпанне з'яўляюцца вельмі непажаданымі і згубна ўплываюць не толькі на жанчыну, але і на будучага малога.\nЎзрост будучай маці. Некаторыя лекары адносяць у групу рызыкі жанчын, хто зацяжарылі да 17 або пасля 35 гадоў, калі тлумачыў гэта тым, што моцны таксікоз пры цяжарнасці ў такіх пацыентак назіраецца ў некалькі разоў часцей, чым у астатніх патэнцыйных мам.\nМетады, якія дапамагаюць пазбавіцца ад моцнага таксікозу\nШматлікіх жанчын, якіх змучыў моцны таксікоз, цікавіць, што рабіць і якія метады існуюць для палягчэння гэтага непрыемнага стану. Існуе мноства спосабаў, як пазбавіцца ад моцнага таксікозу. Сярод іх ёсць як медыкаментозныя метады лячэння, якія прызначае толькі лекар, так і проста правераныя будучымі мамамі сродкі, якія палягчаюць стан пры моцным таксікозе.\nРазгледзім самыя дзейсныя спосабы, як змагацца з моцным таксікозам:\nпры млоснасці па раніцах добра дапамагае, не ўстаючы з ложка, з'есці трохі несалодка печыва, сухарык ці кавалачак яблыка;\nнесалодкі зялёны чай з лімонам адразу пасля абуджэння таксама выдатны сродак пры моцным таксікозе;\nна працягу дня ежу трэба прымаць невялікімі порцыямі, так як пераяданне правакуе ваніты;\nпры моцнай млоснасці добрым сродкам з'яўляецца імбірны чай - кавалачак свежага кораня імбіра пакласці ў кубак з гарачым напоем і даць настаяцца некалькі хвілін;\nмята таксама з'яўляецца выдатным сродкам, што дапамагае пры моцным таксікозе - некалькі лісцікаў заварваюць кіпенем, настойваюць і п'юць пры моцных прыступах ваніт;\nварта павялічыць колькасць выпіваемой вадкасці, асабліва негазаванай мінеральнай вады;\nрэгулярныя прагулкі на свежым паветры і праветрыванне пакоя;\nімкнуцца не карыстацца духамі з рэзкім пахам, пазбягаць парфумерных крам і аддзелаў бытавой хіміі;\nпазбягаць стрэсаў, недасыпання, дрэннага харчавання і празмерных фізічных нагрузак.\nУніверсальнага метаду барацьбы з моцным таксікозам пры цяжарнасці не існуе. Кожная жанчына сама падбірае сабе падыходнае сродак, якое дапамагае ёй лепш за ўсё. Проста варта памятаць, што ўсе непрыемныя прыкметы таксікозу хутка знікнуць, а ў вашым жыцці адбудзецца доўгачаканае цуд - вы станеце мамай.\nПершае варушэнне плёну пры цяжарнасці\nЧаму цяжарным нельга загараць?\n17 тыдзень цяжарнасці - адчуванні\nЯкую ваду лепш піць?\nМузей васковых фігур Грэвен\nВіды тэмпераменту чалавека\nЯк змагацца з лянотай, апатыяй і прокрастинацией?\nЯкі прынтэр выбраць для дома?\nЯк рыхтаваць каралеўскія крэветкі?\nГарбуз з апельсінам на зіму\nЯк уладкаваць кухню?\nЖанчына-Стралец, мужчына-Рыбы - сумяшчальнасць\nМікрафон для кампутара


Бронзавы леў з Канаў – за рэклямную акцыю "Свабода слова для Беларусі"\n21 чэрвень 2006, 12:29\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Акцыя “Свабода слова для Беларусі”, якую мінулай восеньню наладзіла польская філія аўтарытэтнай праваабарончай арганізацыі “Міжнародная амністыя”, ўзнагароджаная Бронзавым львом на фэстывалі міжнароднай рэклямы ў Канах.\nАкцыя “Свабода слова ў Беларусі” палягала ў тым, што летась у лістападзе зь ініцыятывы Міжнароднай амністыі два вядучых польскіх штодзёньнікі „Gazeta Wyborcza” i „Rzeczpospolita” выйшлі з амаль цалкам закрэсьленымі тэкстамі на першых старонках – так, паводле аўтараў ідэі, выглядалі б гэтыя газэты пасьля працы беларускіх цэнзараў.\nГэтаксама выглядалі і старонкі некалькіх вядучых інфармацыйных інтэрнэт-парталаў і радыёстанцыяў.\nДа таго ж на вуліцах польскіх гарадоў былі разьвешаныя 30 тысячаў плякатаў са здымкамі вядомых беларускіх журналістаў і грамадзкіх дзеячоў, якім скотчам заклеілі вусны.\nАкцыя была настолькі заўважнай, што пра яе ў Польшчы памятаюць дагэтуль. А рашэньне журы фэстывалю міжнароднай рэклямы ў Канах яшчэ раз нагадала польскай і міжнароднай грамадзкасьці пра сытуацыю са свабодай слова ў Беларусі.\n(Панэк: ) “Гэтая ўзнагарода – гэта перадусім узнагарода сьвету рэклямы і даецца за прафэсіяналізм у гэтай галіне. Але ў дадзеным выпадку ўсе памятаюць і ведаюць, што гаворка ідзе пра Беларусь. Я цешуся перадусім з таго, што рэклямны сьвет даведаўся больш пра сытуацыю ў Беларусі, бо, магчыма, што некаторыя і ня ведалі, што там адбываецца. Я спадзяюся, што гэта не апошняя такая кампанія. Наша арганізацыя ахвотна будзе браць удзел у падобных акцыях”, – заявіла прадстаўнічка Міжнароднай амністыі Мірэла Панэк.\nДля Міжнароднай амністыі кампанію “Свабода слова для Беларусі” падрыхтавала фірма “Saatchi & Saatchi Poland”. Паводле словаў кіраўніка фірмы Марка Жалэндзёўскага, найбольш удалай часткай кампаніі было тое, што да яе пагадзіліся далучыцца дзьве вядучыя польскія газэты, а таксама ўдалае супрацоўніцтва розных мэдыяў.


Шкода і спосабы абароны вулляў ад кляшча варроа - Іншы - 2019\nСімптомы і шкоду захворвання\nЯк вызначыць наяўнасць кляшча ў вуллях\nМетады барацьбы з кляшчом\nВідэа: How to make stress your friend | Kelly McGonigal (Чэрвень 2019).\nварроатозом - захворванне, выкліканае актыўнасцю кляшча Varroa, з'яўляецца самым небяспечным для медоносных пчол. Клешч варроа паразітуе не толькі на працоўных пчолах, але і на матках, трутняў і нават лічынках. Сілкуючыся іх гемолимфой, шкоднік аслабляе і губіць насякомых. Пры заражэнні кляшчом лічынак нараджаюцца дэфектыўныя і нежыццяздольныя асобіны, што ў выніку прыводзіць да гібелі пчалінага сямейства. Змагацца з хваробай няпроста, таму вельмі важна здолець вызначыць сімптомы заражэння і своечасова прыняць адпаведныя меры.\nНебяспека для пчолы прадстаўляюць толькі самкі кляшча Varroa. Мужчынскія асобіны ніякага шкоды не нясуць - пасля апладнення самкі яны гінуць. Паразітуе дзейнасць самак цесна звязана з жыццёвым цыклам пчалінай сям'і - у гэтым складаецца асаблівасць размнажэння шкодніка.\nАплодненыя самкі адшукваюць у вуллях 8-9-дзённы пчаліны расплод, і адкладаюць у гэтыя вочкі па 4-8 яек. У запячатаных вочках яйкі праходзяць свой поўны развівае цыкл, які складаецца ўсяго з 2-3 дзён. Прыкладна за 2 дні з яек ўжо з'яўляюцца лічынкі кляшча, якія пачынаюць паразітаваць на Лялькі, выклікаючы розныя дэфекты ў іх развіцці. Клешч ў дарослых пчол звычайна прымацоўваецца на брушку, галаве, у падставы крылаў.\nСамка кляшча Varroa жыве каля года. Вонкава яна паходу на маленечкага краба памерам 1,1-1,5 мм. Яе цела круглявае, карычневага афарбоўкі, панцыр злёгку калматы, па баках размешчана некалькі пар ножак, на галаве колючы ротавай апарат, якім шкоднік высмоктвае так званую кроў (гемолимфу) з казуркі. Самцы меншага памеру, чым самкі, іх цела белае і мяккае, а працягласць жыцця складае ўсяго 15-20 дзён.\nНа сённяшні дзень, напэўна, няма пчаляра, які б не сутыкаўся з варроатозом. Гэтая праблема з'яўляецца адной з самых распаўсюджаных у зямецтве, і ў некаторых гаспадарках носіць эпідэмічны характар. Праблема звязаная не толькі з вельмі хуткім развіваюцца цыклам паразітаў, але і з варыятыўнасцю спосабаў заражэння, якіх нямала.\nСамы распаўсюджаны спосаб - заражэнне ад хворай асобіны, а здарыцца гэта можа ў наступных выпадках:\nпры кантакце здаровых насякомых з хворымі;\nпры куплі новай сям'і ў пчаляра, ня ажыццяўляе кантролю над здароўем сваіх падапечных;\nкалі пчолы блукаюць - такое звычайна здараецца з маладымі пчоламі, якія пры першым аблёце не могуць знайсці сваё жыллё, і трапляюць у чужое;\nпры переставленные рамкі з заражаным расплодам ў здаровую сям'ю;\nпраз пчалінае крадзеж (разрабаваньне кармавых запасаў больш моцнымі пчалінымі сем мі);\nпраз старыя рамкі і іншае абсталяванне;\nад трутня падчас вылету на шлюбны палёт;\nад падсадной маткі, заражанай абцугамі.\nУ зімовы перыяд абцугі, якія жывуць у вуллях, не актыўныя, паколькі ў гэты час няма пчалінага расплоду. Паразіты проста жывуць на пчолах - на адной асобіны можа адначасова знаходзіцца да 7 кляшчоў, і чакаюць пачатку вясны, каб пачаць новы цыкл свайго размнажэння.\nЗ пачаткам расплоду паразіт адкладае ў соты з лічынкамі некалькі (4-8 яек), з якіх неўзабаве з'яўляецца адзін самец і новыя самкі. Праз прыкладна тыдзень гэты самец апладняе сясцёр, пасля чаго яны пакідаюць вочкі і зноў пачынаюць яйцекладку.\nУлічваючы такую высокую актыўнасць паразіта, зямец павінен як мага раней прыняць меры па выратаванні пчалінага сямейства, але для гэтага неабходна здолець вызначыць хваробу на ранняй стадыі. У пачатку заражэння кляшчом пчолы пачынаюць паводзіць сябе незвычайна, яны становяцца неспакойнымі, раздражнёнымі (кусаюцца), могуць аслабнуць, або, наадварот, накідвацца на ежу, зніжаецца іх прадуктыўнасць.\nПра тое, што хвароба знаходзіцца ў стадыі актыўнага развіцця, можна меркаваць па наступных сімптомаў:\nз'яўленню ў вуллях непаўнавартасных або выродлівых асобін - можа змяняцца памер або форма цяля;\nпчолы не могуць змагацца з ворагамі і паўнавартасна збіраць нектар, пра што можна здагадацца па зніжэнні колькасці мёду;\nпрыпыняецца размножаны іі, расплод адсутнічае, па прычыне таго, што трутні не здольныя апладняць матак;\nзімой заражаныя казуркі гінуць ад холаду.\nНаколькі моцную небяспеку ўяўляе клешч варроа для пчол, залежыць ад стадыі і цяжару плыні захворвання. Калі на целе пчолы жыве ўсяго адзін клешч, то казурка будзе аслабленым і няздольным паўнавартасна збіраць пылок. Калі паразітаў больш, то пачынаюцца ўжо паталагічныя працэсы, якія праяўляюцца ў поўнай слабасці і дыстрафічных зменах цела.\nТрутні і працоўныя пчолы не могуць лётаць і выкормліваць расплод, памяншаюцца памеры насякомых, у трутняў памяншаецца брушка. Здзіўленая кляшчом лічынка нараджаецца дробнай, без крылаў, у яе адзначаецца недахоп тлушчаў і вавёрка, таму неўзабаве казурка памірае.\nАкрамя высмоктвання гемолимфы, які прыводзіць да поўнага знясілення пчолы, клешч можа заразіць казурка рознымі вірусамі, якія прыводзяць не толькі да дэфармацыі цела, але і да поўнага паралічу. Такая клінічная карціна можа доўжыцца некалькі гадоў. У завяршальную стадыю варроатозом ўступае праз 3-4 гады пасля заражэння. Да гэтага часу, як правіла, змяніць сітуацыю ўжо немагчыма, паколькі заражэнне больш чым 20% насякомых непазбежна вядзе да гібелі сямейства.\nКаб звесці да мінімуму, ці хаця б паменшыць страты, які наносіцца кляшчом, вуллі неабходна перыядычна аглядаць. Увесну варта звярнуць увагу на расплод, ці няма на лічынках дробных карычневых бляшак. Таксама трэба пераканацца, што пчолы спакойныя, здаровыя, у іх цэлыя крылы (абкусаныя з'яўляюцца прыкметай хваробы), і ў вуллі няма загінулых асобін.\nАкрамя гэтага, варта агледзець прастору вакол вулля і побач з ім. Моцна заражаных лялячак пчолы выкідваюць, і іх можна знайсці непадалёк. Паколькі хворыя пчолы ядуць больш звычайнага, то і адходаў пакідаюць больш. Каб гэта высветліць, стаіць на дно вулля заслаць чысты белы ліст, на якім могуць апынуцца не толькі адкіды жыццядзейнасці, але і самі кляшчы.\nЛячыць варроатозом можна некалькімі спосабамі, у залежнасці ад пераваг і магчымасцяў пчаляра. Умоўна ўсе методыкі падзяляюць на тры асноўныя групы:\nмеханічныя (тэрмакамеры, дымавыя гарматы, пласціны, папяровыя палоскі);\nпрыродныя, яны ж народныя (эфірныя алею, адвары лекавых траў, шчаўевая і мурашыная кіслата);\nхімічныя - мяркуюць прымяненне прэпаратаў акарицидного кантактнага дзеяння (Варота, Фумисан, Апифит, Бипин, Тактин) і іншыя.\nБольшасць пчаляроў пазбаўляюцца ад кляшчоў натуральнымі (прыроднымі) або механічнымі спосабамі. Самыя смелыя змяшчаюць пчолак на 15 хвілін у спецыяльную тэрмакамеру з тэмпературай 47 ° C. У такіх умовах кляшчы гінуць, аднак разам з імі могуць загінуць і аслабленыя асобіны, таму спачатку трэба ацаніць усе рызыкі гэтага мерапрыемства. Ёсць і тыя, хто проста выразаюць трутневый расплод, бо менавіта ў ім засяроджана найбольшая колькасць паразітаў.\nНа думку вопытных пчаляроў, дымавыя гарматы з'яўляюцца самым простым і эфектыўным спосабам барацьбы з Varroa. Дым павінен быць асаблівым, якi пах такімі рэчывамі, якіх клешч не пераносіць. Звычайна выкарыстоўваюць стары палатно, змазаны пропалісам, сухую дубовую кару ці лісце багуна, піжмы. У заражаныя вуллі пасля папярэдняй уборкі змяшчаюць дымавую гармату з цьмеюць матэрыяламі, а праз 30 хвілін на дне ўжо бачныя загінулыя кляшчы.\nУ спецыялізаваных крамах можна набыць больш сучасны прататып дымавой гарматы - агрэгат "Варомор", а таксама пласціны і палоскі, прасякнутыя асаблівым рэчывам - формицидом, тленне якога прыводзіць да гібелі кляшчоў. Папяровыя палоскі або пласцінкі проста падпальваюцца і змяшчаюцца ў вуллі. Такая апрацоўка вельмі эфектыўная восенню, перад зімоўкі насякомых. Асаблівым попытам у пчаляроў карыстаюцца пласціны Фумисан, Апимол і Апимол -Т, Полисан.\nЗ народных сродкаў часта выкарыстоўваюцца эфірныя алею (піхтавае, кропавай), водар якіх не падабаецца кляшча, адвары горкай травы: піжмы, святаянніка, палыну, хваёвых нырак. Лічыцца, што паразіты не пераносяць кіслату і горыч, таму калі ў падкорм, закладваліся на зіму, дадаць адвар горкай травы, то кроў насякомых стане горкай, і абцугі не стануць ёю харчавацца. Таксама можна ў сіропе праварыць горкі струковы перац - пчолам такі густ падабаецца, а абцугі яго не выносяць.\nПакупныя прэпараты па хуткасці дзеянні пераўзыходзяць усе вышэйапісаныя метады, але не варта забываць, што гэта, усё ж такі, хімія, якая не з'яўляецца карыснай для медоносных насякомых. Калі выбар упаў менавіта на хімічныя прэпараты, то варта памятаць, што клешч вельмі хутка прывыкае да дзейнага рэчыву, таму кожны раз трэба выкарыстоўваць новы прэпарат. Сярод акарицидов найбольш эфектыўным лічыцца прэпарат Бипин-Т, апрацоўка якіх праводзіцца строга ў адпаведнасці з інструкцыяй.\nПаколькі пазбавіцца ад варроатозом вельмі складана, то трэба прыкласці ўсе намаганні да таго, каб прадухіліць трапленне паразітаў у вулей. У гэтым могуць дапамагчы наступныя меры прафілактыкі:\nразмяшчэнне вулляў паблізу такой травы і кветак як мята, мацярдушка, піжма, чабор, лаванда, аксаміткі, палын, ядловец, бузіна або пасадка гэтых раслін у месцах ўладкавання пчальнікоў - многім шкодным казуркам, у тым ліку кляшчоў, не падабаецца іх спецыфічны водар;\nвыкарыстанне падкормак з даданнем прафілактычных агентаў: БАДаў, акарицидов (тымол);\nсвоечасовая чыстка вулляў ад біялагічных рэшткаў пасля расплоду, а таксама іншага смецця;\nправядзенне дэзінфекцыі ў вуллях як мінімум два разы на год (вясна і восень);\nрэгулярная замена адпрацаванага абсталявання і інвентара;\nўборка тэрыторыі пчальніка ад лішняй расліннасці, пустазелля, смецця.\nАсаблівая ўвага варта надаць павышэнню імунітэту насякомых. Для гэтай мэты можна выкарыстоўваць падкормкі з іглічным настоем, ці апрацоўваць пчаліныя сем'і перад зімоўкі і ў перыяды пікавай актыўнасці кляшча прэпаратам Эндоглюкин. Паколькі паразітуе дзейнасць варроа прыводзіць да значнага зніжэння бялку ў пчаліным арганізме, то неабходна прыняць усе меры, каб вывесьці кляшча да зімы - інакш пчолкі наўрад ці перажывуць гэты халодны перыяд.\nЗ гэтага відэа вы даведаецеся пра тое, як выглядае клешч варроа, які атакуе пчол.


Мальмфрыда — згодна з сагамі («Круг Зямны», «Гнілая скура», «Сага пра Кнютлінгаў»), дачка конунга Гардарыкі па імі Харальд (Мсціслава Вялікага) і Крысціны Шведскай. У старажытнарускіх крыніцах не згадваецца; невядома і яе славянскае імя. Яна была ў шлюбе за двума скандынаўскімі манархамі.\nПершы шлюб (каля 1111) з нарвежскім каралём Сігурдам I Крыжаком апісваецца як нешчаслівы. Іх адзіная дачка, Крыстэн, стала маці караля Магнуса V (кіраваў у 1161-84). Пасля разводу з Сігурдам (пра які згадвае Сноры) Мальмфрыда з'ехала ў Данію, дзе выйшла замуж (1133) за каралевіча, які неўзабаве ўзыйшоў на прастол пад імем Эрыка II. Захавалася яго грамата Лундскаму сабору, у якім ён называе жонку ўнучкай шведскага караля.\nГісторыкі прыпісваюць Мальмфрыдзе арганізацыю шлюбу паміж яе пасербам, нарвежскім каралём Магнусам IV, і дачкой сястры — дацкай прынцэсай Крысцін Кнудсдотэр. Пасля забойства Эрыка ў 1137 годзе яе лёс невядомы.\nФонд сярэдневяковай генеалогіі\nМальмфрыда Інфармацыю Аб\nМальмфрыда beatiful post thanks!\nМальмфрыда Вы праглядаеце суб'ект\nМальмфрыда што, Мальмфрыда хто, Мальмфрыда апісанне


Жыхар Масквы палысеў ад кепскіх навінаў на «Яндэксе»\nПрычынна-следчая сувязь паміж алапецыяй і негатыўнымі навінамі пакуль не даказаная. Фота: Валер Шарыфулін / ТАСС\nАле суд не задаволіў пазоў мужчыны да папулярнага агрэгатара.\nХамоўніцкі суд Масквы адмовіў у пазове прадпрымальніка Рамана Масленнікава, які патрабаваў ад «Яндэкса» 1 млн рублёў кампенсацыі за маральную шкоду ад негатыўных загалоўкаў навінаў на старонцы «Яндэкса».\nПадчас паседжання адвакат пазоўніка прасіў абавязаць «Яндэкс» мадэраваць навіны ды правяраць адпаведнасць іх загалоўкаў зместу.\n«Раман бачыў блок негатыўных загалоўкаў, і гэта адмоўна адбівалася на ягоным псіхалагічным здароўі. Пасля ў яго пачалі выпадаць валасы. Ён звярнуўся да медыкаў, якія ўсталявалі, што гэта адбылося ў выніку стрэсу і нервовага напружання, атрыманага перадусім ад навінавага агрэгатара», – сказаў адвакат.\nБок адказчыка не пагадзіўся з пазіцыяй пазоўніка.\n«Сувязь паміж навінамі і хваробай не даказаная. Мы бачым толькі заключэнне (пра захворванне) лекара-спецыяліста. Не пададзена аніякіх доказаў, што шкода нанесеная непасрэдна адказчыкам», – адзначыў прадстаўнік «Яндэкса».\nТэгі: журналістыка, інфармацыя, Масква, суды


Беларусь вачыма амерыканца\n19.08.2009 / 14:41\nБеларусь вачыма амерыканца 14\nБеларусь моцна памянялася за апошнія гады. Піша Янка Запруднік.\nФота Ірыны Мірскай.\nЗь Нью‑Джэрзі ў менскі гатэль\nУдзел у сёлетнім Пятым зьезьдзе Згуртаваньня беларусаў сьвету «Бацькаўшчына» мы з жонкай пастанавілі спалучыць з пашыранымі адведкамі сваякоў і сяброў. Ляцець у Беларусь думалі спачатку нямецкай Люфтганзай, але, параўнаўшы цану, выбралі польскі ЛЁТ. Заашчаджаныя 600 даляраў дадаліся ў Беларусі да грашовых падарункаў і ахвяраваньняў.\nАдным з галоўных клопатаў перад ад’ездам было, як спрасьціць па прыезьдзе ў Беларусь дурацкую цяганіну з рэгістраваньнем у паліцыі свайго побыту? Пастанавілі гэтым разам затрымацца першы дзень у гатэлі, спадзяючыся, што гатэльная адміністрацыя возьме на сябе гэтую прыкрую для нас фармальнасьць.\nЗ дапамогай дзелавых спадарынь з «Бацькаўшчыны» замовілі сабе пакой у гатэлі «Мінск», які лічыцца ў сталіцы другім паводле камфорту месцам для турыстаў.\nПра якасьць гатэлю павінна была сьведчыць цана за ноч — 224 даляры.\nІ так, з затоеным дыханьнем выправіліся ў дарогу. У Варшаве пераселі з большага амэрыканскага боінгу на меншы. Пасажыраў у ім, на дзіва, было даволі шмат. Побач са мной аказалася былая мянчанка, якая ехала з Канады. Вязла да бацькоў трое сваіх дзяцей на лета. Казала, робіць гэтак ужо каторы год. Дарэчы, і ў Амэрыцы бачым такое самае: маладыя новапрыбылыя сем’і завозяць дзяцей налета да бацькоў у Беларусь. Каштуе таньней, чымся пасылаць іх на месцы ў дзіцячыя садкі ці летнія лягеры. Дый дзядам прыемнасьць.\nПасьля новага, размашыстага й люднага варшаўскага аэрапорту менскі выглядае сіратліва й запушчана.\nПерад кантрольнай паліцыйнай будкай чакала нас жанчына з блянкамі абавязковай мэдычнай страхоўкі на час побыту. Заплацілі па 18 даляраў ад асобы. Тут жа ляжалі на стале сьлепаватыя фармулярчыкі, для Рэспублікі Беларусь і Расійскай Фэдэрацыі. На кожнай палавіне фармулярчыка сьмеху вартая пячатка ‑‑ «Выдается бесплатно». Напружваючы зрок, трэба было два разы выпісаць мікраскапічнымі літарамі й лічбамі: імя, імя па бацьку, прозьвішча, нумар пашпарту, нумар візы, калі прыехаў, якія мясьціны наведеш, якімі справамі будзеш займацца, калі выедзеш, подпіс. Уяжджаеш у царства бюракратыі…\nГатэль «Мінск» хваліцца чатырма зоркамі.\nАдчыненае акно адразу ж дало знаць пра адсутнасьць кандыцыянера. Не пабачыў я ў пакоі таксама ані гадзіньніка ані лішняй падушкі (стандартныя рэчы ў амэрыканскіх гатэлях і матэлях).\nЗатое ўмывальня аказалася на ўзроўні. І гатэльнымі лэптопамі, як мне ветліва паясьніў швайцар, можна карыстацца задарма.\nМы былі ўражаныя малой колькасьцю гасьцей, прычым неэўрапейскага выгляду — ні то арабы ні то людзі з Цэнтральнай Азіі.\nМенская «Сталіца», або Shopping Mall\nГадоў чатыры таму пад плошчай Незалежнасьці мы зьведалі пачатак гандлёвага цэнтру, так званай «Сталіцы». Захацелася пабачыць яе цяпер ‑‑ паглядзець, што там новага. А новага шмат, хоць для нас яно адначасна й старое, бо ў Амэрыцы поўна падобных гандлёвых цэнтраў (shopping malls). Тое, што мы бачылі раней на адным паверсе, разраслося й паглыбілася да трох узроўняў. Крамы самага рознага тыпу, ад ювэлірных і касмэтычных да спажывецкіх супэрмаркетаў. На рэклямных плякатах, вывесках і налепках поўна замежных, найбольш англамоўных тэрмінаў. Сваім кліматам, праўда, «сталічныя» калідоры не дацягнулі яшчэ да заходняга ўзроўню: паветра цеплавата душнае, ахаладжэньне маюць толькі некаторыя магазыны, дый тое кволае.\nКрамы напоўненыя вельмі падобнымі таварамі што й у Амэрыцы. Мода на крыклівую дэманстрацыю голага жаноцкага цела відавочная і на манэкенах, і на дзяўчатах, што зайздросна ўглядаюцца ў вітрыны. У модах выразна лідзіруе слабейшы пол. Мужыкі плятуцца далёка ззаду: прыкладам, шорты ў шырокі ўжытак яшчэ не ўвайшлі. Іх носяць пакуль што нешматлікія энтузіясты навізны.\nАд каго «атрымалі» сувэрэнітэт?\nНа самой плошчы Незалежнасьці коратка перад нашым прыездам закончылі ўсталёўваць вялікі круглы фантан‑помнік, цэнтрам якога сталася манумэнтальная скульптура трох буслоў ‑‑ сымбаль Беларусі, ‑‑ што ўздымаюцца ў неба. На мармуровай абводцы — шчыт з напісам:\nПЛОШЧА НЕЗАЛЕЖНАСЦІ НАЗВАНА Ў ГОНАР\nРЭКАНСТРУЯВАНА Ў 2003‑2006 ГАДАХ\nАдразу ж зьвяртае на сябе ўвагу фальсыфікат пра «атрыманьне» сувэрэнітэту. Ад каго гэта Беларусь «атрымала» яго?\nАгульна ж ведама, што сувэрэнітэт быў абвешчаны.\nУ выніку гучных сутычак паміж беларускімі патрыётамі, якіх згуртаваў БНФ, і прамаскоўскімі камуністамі. Пераробка абвешчаньня на «атрыманне» — гэта ня толькі зацямняньне гістарычнага факту, але й сьведчаньне пра камплекс нацыянальнай непоўнавартаснасьці на дзяржаўным узроўні, камплекс запалоханасьці перад усходнім мядзьведзем.\nМенск у дзень нашага прыезду (30 чэрвеня) быў прыбраны да адзначэньня 3 ліпеня «Дня незалежнасьці Рэспублікі Беларусь (Дня Рэспублікі)». На галоўных будынках і вуліцах красаваліся сьвяточныя плякаты й расьцяжкі. Некаторыя зь іх беларускамоўныя. Улада выдзяляе пры такіх нагодах невялікую дозу беларушчыны, прызначэньне якое, як некаторыя думаюць, падвойнае: 1. спатоліць крыху галодную душу айчынных нацыяналістаў і 2. паказаць настырліваму імпэрскаму суседу, што, калі б справа дайшла да кулакоў, дык тады магло б і порахам запахнуць: «Вы што, хочаце яшчэ адну Чачню?!…»\nСьвяткаваньне Дня Рэспублікі было спалучана з 65‑мі ўгодкамі вызваленьня Менску ад немцаў. Вялікі парад (штосьці накшталт паўночнакарэйскага) з дэманстрацыяй ваеннага патэнцыялу Рэспублікі (у часе якога Лукашэнка трымаў каля сябе свайго малога сынка ў вайсковай, як і ён сам, уніформе) меў на мэце прадэманстраваць каштоўнасьць сувэрэнітэту, ваенную абароназдольнасьць ды стаўку на моладзь і спорт.\nЗ паказанага на афіцыйным тэлебачаньні рэпартажу пра сьвяткаваньне Дня Рэспублікі найбольш неверагоднай дэтальлю прагучэў урывак беларускамоўнай песьні ў выкананьні жаўнерскага хору ‑‑ пра гатовасьць адважна бараніць Радзіму ад ворага.\nБудаўніцтва ў Менску, у тым ліку жыльлёвае (кажуць, зь немалым удзелам маскоўскага капіталу) ідзе размашыста. Фасады шматкватэрных гмахаў у 15‑20 паверхаў, размаляваныя ў лагодныя тоны, упрыгожваюць гарызонты сталічнага Менску.\nДарэчы, у сталіцы можна пабачыць нарэшце грамадзкія туалеты, да якіх накіроўваюць вулічныя знакі «WC» са стрэлкай. Трэба дадаць тут, што ў прыватных рэстаранах зьвявіліся таксама зусім прыстойныя прыбіральні. Прыватнікі дбаюць пра кліентаў.\nАдведзіны бацькаўшчыны — гэта сустрэчы з жывымі й зь мёртвымі. Нас, жывых, цягне да магіл ня толькі ў простым сэнсе, але і ў пераносным. Гэты апошні мамэнт пранікліва падкрэсьліў незабыўны Караткевіч: «Дзяды з магіл жыцьцём дыхнулі…» Магілам прычашчаемся, імі спаталяем душу, у іх шукаем сувязі зь вечнасьцю. Бо мы ж і зьяўляемся замагільным жыцьцём нашых продкаў, нашых папярэднікаў.\nАд’яжджючы ў дарогу, мы з Надзяй дамовіліся зьведаць у Менску дзьве магілы: Івана Мележа (за ягоныя «Людзі на балоце») і Генадзя Кісялёва (за «Пачынальнікаў» ды шмат чаго іншага).\nУдалося пабыць толькі на магіле апошняга, пакланіцца, выказаць спачуваньне жонцы Яніне Міхайлаўнай. Паклалі на жоўтым пяску букецік васількоў. У нас у Амэрыцы іх гадуюць таксама, але беларускія зырчэйшыя, больш сінія.\nГенадзь, пра якога ў славутай сатырычнай паэме «Сказ пра Лысую гару» зычліва сказана «Генус Кротус Кісялёў», быў, як расказала нам жонка, няўрымсьлівым працаголікам да самага апошняга канца: дактароў не прызнаваў, ледзь трымаючыся на нагах, ён думаў аб адным: як кінуць яшчэ жменю сьвятла ў цёмную мінуўшчыну Краіны, каб гісторыяй прасьвятліць затуманеную сучаснасьць.\nТам, дзе мы былі, расейшчына гучыць паўсюль на вуліцах і ў публічных месцах. А ў Менску ‑‑ зь невялікім выняткамі ў мэтро ды на некаторых шыльдах і плякатах. А ў правінцыі й гэтага ня відаць. Тым ня менш, у нашым пасьлядоўным карыстаньні беларускай мовай, мы не напаткаліся на грубіянскую рэакцыю тыпу «говори на человеческом языке» — што здаралася гадоў восем‑дзесяць раней. Пасьлядоўная абарона роднай мовы сябрамі й прыхільнікамі ТБМ, ТБШ і БНФ, асабліва маладымі актывістамі, у спалучэньні з аказійным выкарыстоўваньнем яе некаторымі афіцыйнымі асобамі,\nпрывучае русафілаў да спакайнейшай рэакцыі на беларускамоўныя звароты да іх. Злагоджваюць варожую рэакцыю на беларушчыну й канфлікты паміж Менскам ды Масквой, у якіх нацыянальная мова становіцца псыхалягічным фактарам абароны.\nЗ другога боку, сярод паспалітага люду ўсё яшчэ пераважае пагляд на беларускую мову як на каштоўнасьць непрагматычную, не для практычнага ўжытку. Родная мова — свайго роду шкатулка за шклом, этнаграфічная акраса, гістарычная спадчына на ствяточны дзень. Што да ўраду, дык ён ведае, што гэта адначасна й нацыяналістычны рэсурс, які трымае ў запасе, каб выкарыстаць пры неабходнасьці.\nЯк і ў Амэрыцы — толькі ня так часта — можна пабачыць на менскіх вуліцах людзей з бутэлечнай вады ў руцэ. Беларусь, як ведама, багатая на крыніцы чыстае вады, на падземныя воды ўнікальнай якасьці. Здавалася б, каму як не айчыннай прамысловасьці выкарыстоўваць гэтыя запасы. Таму было дзіўна прачытаць на бутэлечцы, што ваду беларусам прадае… амэрыканская Кока Кола. Хоць, калі падумаеш, дзівіцца тут няма чаму: прадпрымальніцтва ў краіне пакутліва церпіць, з аднаго боку, ад дыктату й чыноўніцкай самаволі, а з другога ‑‑ ад розных дэфіцытаў: дэфіцыту капіталу, тэхналягічных ведаў, практычнага заканадаўства, разумнай адміністрацыі. Усе гэтыя й падобныя нястачы наглядна сьведчаць, між іншага, пра вялікі патэнцыял, які тоіцца ў заходнім вэктары вонкавай палітыкі.\nБеларускі ўрад глядзіць на замежных турыстаў як на багатую крыніцу валюты. Таму кідае за сабой, каб знайсьці перад сабой. У турыстычную інфарструктуру ўкладаюцца вялікія сродкі на рэстаўрацыю замкаў, палацаў і сядзібаў, на добраўпарадкаваньне іхнага навакольля, пад’ездных дарог, рэстаранаў і гатэльна‑матэльнай абслугі. Аб тым, што турызм можа стацца дойнай каровай, сьведчаць пачатыя нядаўна арышты кіраўнікоў некаторых турбізнэсаў, западозраных ва ўтойваньні міліённых прыбыткаў.\nГаспадары дзяржаўнага бюджэту бачаць крыклівую дыспрапорцыю ў параўнаньні з суседзяміі: у Беларусі ў 2008 годзе пабывала 91 тысяча турыстаў, а ў Літве — чатыры з палавінаю міліёны! Якія вялікія прыбыткі можна было б мець, калі б…. і г.д.\nЗразумела, каб прывабіць турыстаў, трэба мець куды больш, чымся гістарычныя помнікі.\nУ першую чаргу патрэбны гатэльныя выгады каля ўсіх тых адбудоўваных гістарычных мясьцін. Штосьці накшталт таго, з чым мы азнаёміліся ў маім родным Міры.\nЗатрымаліся мы ў ім на добрую параду нашай прыяцелькі‑мянчанкі, якая тут нядаўна пабыла. Гэта невялікі прыватны дом, перароблены з жылой драўлянай хаты на дзьвюхкватэрны матэлік. Стаіць ён на стратэгічным месцы, каля самага замку. Бязь люксусу, але й без складанасьцяў з туалетам і бягучай вадой, у тым ліку гарачай.\nДамова ‑‑ дзьве поўнафарматныя старонкі, сьпісаныя густым шрыфтам. Загаловак: «Типовой договор на оказание услуг в сфере агроэкотуризма». У ім ‑‑ 17 пунктаў з падпунктамі й падзагалоўкамі: «прадмет дамовы»; «правы й абавязкі бакоў»; «якасьць і аб’ём паслугаў у сфэры аграэкатурызму»; «цэны й парадак разьлікаў»; «адказнасьць бакоў»; «заключныя палажэньні»; «рэквізыты й подпісы бакоў».\nСп. Пасілаў, названы ў дамове «выканальнікам», забавязваўся даваць нам паслугі «ў мэтах адпачынку, аздараўленьня, азнаямленьня з прыродным патэнцыялам, нацыянальнымі й культурнымі традыцыямі ў абыйме і на ўмовах прадугледжаных дадзенай дамовай». Заплаціўшы яму поўную суму за два дні побыту (80 даляраў), мы атрымалі ключы ад пакою й ад хаты (другая кватэра была незанятая), ды больш гаспадара й ня бачылі. Былі поўнасьцяй свабодныя, з чаго вельмі цешыліся.\nНам як замежным турыстам, не без дапамогі родзічаў (якім і за гэта падзяка), быў дадзены пэрсанальны тур Мірскога замку й ягонага навакольля. Рэстаўрацыя йдзе поўным ходам. Апрача ўсяго іншага, у замку ўладжваюць 16 люксусных апартамэнтаў. Тут і высокаякасная мэбля бабруйскага вырабу (яшчэ ў плястыковым абкрыцьці), і першаклясныя люстры айчыннай вытворчасьці, і італьянская кераміка, і нямецкая электроніка, і шпалеры ў кожным пакоі асобнага дызайну. Маладыя мастакі зь менскай акадэміі мастацтваў пазалочваюць і размалёўваюць столі. Вышліфоўваюцца балюстрады. Закроеная прасторная канфэрэнц‑заля з будкамі для перакладнікаў.\nШлях зь Менску на Жыткавічы, мінаючы Слуцак і Салігорск, пралёг даволі гладка, прычым дае магчымасьць набыць сэзонныя дары лясоў. У нашым выпадку гэта былі лісічкі й ягады, зь якімі сядзяць паабапал дарогі руплівыя шукальнікі лішняга рубля або й адзінага для іх скупога заробку.\nУ Жыткавічах адведалі, кажучы трапным мясцовым словам, клады (могілкі). За чатыры гады магіл прыбыло вунь аж колькі. Агледзіш помнікі, пераважна з партрэтамі нябожчыкаў, і жахаешся ад факту, што бальшыня іх памерлі ў зусім не старым веку. Сапраўдная пандэмія перадчаснай сьмерці, якая шмат кажа пра эканоміку краіны, палітыку, мэдыцыну ды стыль жыцьця.\nСам горад ня шмат зьмяніўся за прамінулыя чатыры гады. Заасфальтавалі збольшага яшчэ пару вуліцаў, а рэшта ляжыць далей з выбоінамі ды вадзянымі ямамі. Гэта не перашкаджае некаторым вар’ятам за рулём шугаць на шалёнай хуткасьці каля пешаходаў. Я ледзь‑ледзь не паплаціўся, калі ня жыцьцём, дык паламанымі касьцямі.\nГосьці з Амэрыкі ў Жыткавічах бываюць ня часта. Таму нашым прыездам зацікавіліся карэспандэнты зь мясцовае радыёстанцыі й газэты «Новае Палесьсе». Прагаварылі больш за гадзіну і пра дадатнае і пра адмоўнае, у тым ліку пра адзін прыкры мамэнт для кожнага беларуса, якому баліць зьнявага роднае мовы. У той час якраз быў пачаўшыся віцебскі «Славянскі базар». На адкрыцьці яго прэзыдэнт Лукашэнка, для якога славянскасьць не ўключае ў сябе беларускай мовы, прамаўляў, як заўсёды, на мове «старэйшага брата». Гэты моўны сэрвілізм беларускага прэзыдэнта быў маніфэстацыйна падкрэсьлены ўкраінскім дыпляматам, які спачатку прывітаў гасьцей па‑беларуску, а пасьля на сваёй роднай славянскай мове прачытаў прывітаньне ад прэзыдэнта Ўкраіны.\nМаўчаньне маіх суразмоўцаў было шматмоўным…\nУ жыцьці чалавека, а яшчэ больш у жыцьці народу, рэлігія — надзвычай важны фактар. Палітыкі й царкоўныя дзеячы выдатна разумеюць узьдзейваньне рэлігіі на грамадзтва. Дзеля гэтага якраз беларускі ўрад адмаўляе ў рэгістрацыі некаторым рэлігійным суполкам, забараняе абмяркоўваньне ў падкантрольным друку пытаньня аўтакефаліі.\nУ тураўскай і жыткавіцкай цэрквах я пацікавіўся лістоўкамі, якія ляжаць ля ўваходу задарма для кожнага, хто хоча пачытаць. Чатыры зь іх ананімныя (тры на чатырох старонках часапіснага фармату, адна — на дзьвюх): «Православный листок», «Глас православия», «Православный набат» і «Русь Святая, Единая и Неделимая!!!» Хто іх напісаў, дзе яны выдрукаваныя, ведае хіба толькі царкоўны клір. Каб зрабіць з набожнага чытача пашыральніка гэтай літаратуры, на адной зь іх зазначана: «Листовка содержит цитаты из Священного Писания, поэтому не допустимо использовать ее в бытовых целях, а тем более выбрасывать».\nЗьмест? Усяго не перакажаш. Але пра агульны кірунак і эмацыянальны тон разважаньняў даволі паказальна сьведчаць некаторыя падзагалоўкі ды выказваньні. Гэтак, адна зь іх дае «Перечень деятельных служителей нечистой силы на территории Руси».\nДругая, пасьля гістэрычных антысэміцкіх выпадаў і юдафобіі, абвяшчае: «Основные планы сионистов сбываются. Страна разрушается, народ аболванен и управляем ими. Но не сломлен дух истинно русских людей. Главные битвы за Русь и русский народ — впереди». І канцоўка: «Русичи, перед нами стоит выбор: Православие или смерть!»\nУ трэцяй падаюцца «аргумэнты» і спасылкі на Сьвятое Пісьмо супраць сучаснай жаночай моды зь перасьцярогай, што «сьвецкая мода вядзе да захворваньняў». І гэтак:\n«За нашэньне портак — у жанчыны бываюць цяжкія роды, дзеці нараджаюцца зь фізычнымі й спыхічнымі адхіленьнямі…\n«За карыстаньне касмэтыкай — у жанчыны зьяўляюцца захворваньні жывата, печані, кішэчніка, а таксама горла й вачэй».\nЧацьвертая ананімка заяўляе, што гэта яшчэ Бісмарк [другая палавіна ХІХ стагодзьдзя — Я.З.] у змаганьні з Расеяй «прыдумаў» Украіну. А сёньня? «Сегодня Западная и Южная Русь [чытай: Беларусь і Ўкраіна — Я.З.] вновь эпицентр геополитики, центр окончательного решения (уничтожения) славянского вопроса. Миллионы долларов направляются на противодействие естественному процессу интеграции славян».\nПятая лістоўка беларускамоўная. Гэтая ўжо з «пашпартам»: «Па благаславенні Яго Высокапрэасвяшчэнства, Высокапрэасвяшчэннейшага Гурыя, Архіепіскапа Навагрудскага і Лідскага, Намесніка Свята‑Успенскай Жыровіцкай Абіцелі». Зьмест яе — паэма пад заг. «Стагоддзяў жырандоля», расейскамоўны тэкст якое быў знойдзены ў архіве Жыровіцкага манастыра. Чатыры старонкі густога друку. Пераклад зрабіў, нябожчык ужо, Алег Лойка ў 2006 годзе.\nЗьезд беларусаў. «Бацькаўшчына» ў добрых руках\nЗь вялікімі перашкодамі арганізатарам Пятага зьезду Згуртаваньня беларусаў сьвету «Бацькаўшчына» ўдалося правесьці 18—19 ліпеня свой шточатырохгадовы форум. Больш за 300 дэлегатаў з 23‑х краін запоўнілі залю Нямецкага адукацыйнага цэнтру, так званага «і‑бэ‑бэ» (ІВВ). Цэнтар гэты, як аказалася, стаўся адзіным магчымым месцам у цэлым горадзе, бо больш як у 20 іншых будынках, куды зьвярталіся арганізатары, раптам пачаліся «рамонты». Гульня ката (з націскам на якім хочаце складзе) з мышкай.\nПасьля ўрачыстых акордаў гімну «Бацькаўшчыны» прагучэлі прывітальныя словы Старшыні Рады БНР Івонкі Сурвіллы. Чысьцюсенькай беларускай мовай прывітаў удзельнікаў зьезду пасол Швэцыі. А далей пайшлі прамовы, даклады, выступы.\nГалоўнай навіной сёлетняга зьезду быў удзел у ім урадавых прадстаўнікоў высокага рангу. Міністар культуры Павел Латушка выступіў з даўгаватай прамовай, якая была бесьперашкодна выслухана (аспрэчваньне сказанага міністрам крытыкі зробяць асобна). Камэнтатары будуць узважваць, ці гэта яшчэ адзін лібэралізацыйны крок улады, ці затуманьваньне вачэй і задурманьваньне мазгоў.\nПаседжаньне Вялікай Рады «Бацькаўшчыны» напярэдадні зьезду, на якім была аднадушна выказаная дадатная ацэнка працы кіраўніцтва арганізацыі, прадэманстравала,\nшто на чале згуртаваньня стаяць дзьве разумныя й працавітыя маладыя жанчыны, Алена Макоўская й Ніна Шыдлоўская. Абраньне іх за кіраўнічак на наступны пэрыяд — зарука, што «Бацькаўшчына» будзе й надалей у надзейных руках.\nУ Івянцы а. Віктар Перагудаў і вернікі даравалі нам нашае гадзіннае спазьненьне. Адслужылі малебен. Па‑беларуску. Завяршылі супольна адсьпяванай малітвай «Магутны Божа». Зрабілі на памяць здымак ахвяраванай намі Троіцкай іконы.\nКалі гаворыш у Беларусі з кім‑небудзь, хто прыехаў з Расеі або з Прыбалтыкі ці з Украіны, чуеш пахвалу беларускім дарогам і краявідам, а таксама менскім вуліцам. І насамрэч, першы выгляд галоўных шляхоў, навакольля й вуліц, нават правінцыйных гарадоў, сьведчыць пра выразныя зьмены на лепшае. Але, калі пераказваеш гэтае ўражаньне мясцоваму жыхару, чуеш (а пасьля й сам бачыш) шмат довадаў пра жывучасьць старога савецкага занядбаньня. І сапраўды, каб пераканацца ў слушнасьці такіх выказваньняў, ня трэба нават ехаць у правінцыю. Хопіць у Менску зыйсьці ўбок з праспэкту Незалежнасьці за будынак Акадэміі Навук, каб пабачыць неахайны пабіты ямамі завулак. Мала таго, тут жа побач стаіць музэй імя Якуба Коласа. Дык што ўжо гаварыць пра жыткавіцкія вуліцы!\nПрыгнечаны настрой людзей трапна абагульніў удумлівы Анатоль Вярцінскі ў вершы «Не ад таго мой сум…»:\nА колькі іх, гаротных тых маршчын, На твары зьнепакоенай Айчыны!.. Для суму майго — важкія прычыны, І мала так для радасьці прычын.\nНа сьветлавой банкаўскай рэкляме ў менскім мэтро высьветліваецца скарбонка ў форме сьвінкі з надпісам, што, маўляў, мы для вашых паслугаў. Мая спадарожніца, увагу якой я зьвярнуў на сьвінку, рэкнула: «Так з намі й абыходзяцца».\nМалады фэрмэр падсумаваў бясконцае й безвыніковае абіваньне казённых парогаў, каб паставіць як‑небудзь на ногі сваю гаспадарку:\n«На Захадзе ўлады стараюцца, каб не было бедных людзей, у нас — каб не было багатых».\nБяжыць празь беларускую мяжу сабака з Украіны — худы, галодны, шэрсьць аблезлая.\n— У Беларусь, — адказвае, — там лепш кормяць.\nНа пытаньне памежніка «А чго ж гэта ты назад чэшаш?» сабака адказвае:\n— Кормяць то там лепш, але гаўкаць не даюць.\nЧым вымярыць удачу падарожжа?\nЧым вымярыць удачу падарожжа? А тым, што ў дарозе не хварэлі. Што шмат каго пабачылі, шмат што зразумелі. Вытрымалі нарузку сустрэч, адведак і застольляў. Нічога не згубілі й не забыліся. І ўсіх абнадзеілі, што, калі Бог паможа, дык яшчэ раз пабачымся. Можа…\n19.08.2009 / 15:10\nрэдактару "Запах сьвежа апрацаванага дрэва" можа ўсетакі "Пах сьвежа апрацаванага дрэва"\n19.08.2009 / 19:33\n"Абраньне іх за кіраўнічак на наступны пэрыяд — зарука, што «Бацькаўшчына» будзе й надалей у надзейных руках." Я-я, фольксваген.\n19.08.2009 / 20:52\nzzz, пах сьвежа апрацаванай драўнiны, а ня дрэва.


Quercus pontica — Вікіпедыя\nВід: Quercus pontica\nQuércus póntica — лістападнае дрэва або куст, від роду Дуб (Quercus) сямейства Букавыя (Fagaceae). Гэты від уваходзіць у секцыю Mesobalanus.\nВідавы эпітэт лац.: ponticapontica дадзены па адным з месцаў вырастання і месца яго апісання — Пантыйскаму хрыбту.\nВысокі хмызняк ці невялікае дрэва, якое дасягае 3-5 метраў у вышыню, са ствалом, галінаваным ад аснавання, пакрытым гладкай шэрай карой, у старых асобнікаў неглыбока парэпаным.\nПупышкі шырокаавальныя або амаль круглявыя, да 3 см даўжынёй, з кіляватай, буровата-жоўтай, па краі вузкаперапончатай лускай. Гадавалыя галінкі голыя, чырванавата-бурыя, з дробнымі белымі чачавічкамі.\nХвосцікі 1-1,5 см даўжынёй. Прылісткі хутка ападаюць. Лісце шчыльнае, буйное, 10-20 см даўжынёй (у рэдкіх выпадках да 35 см) і 4-10 і да 15 см шырынёй, суцэльнае, эліптычнае або шырока-авальна-яйкападобнае, ля аснавання звужанае і клінаватае, на вяршыні прывостранае, па баках з загнутымі наперад, тупаватымі або завостранымі, невялікімі зубцамі па 15-30 з кожнага боку, зверху бліскучае, цёмна-зялёнае, голае, знізу больш бледнае, з густым вельмі тонкім апушэннем. Маладое лісце пакрыта пушком, які з часам знікае.\nМужчынскія кветкі да 10 см даўжынёй, з валасістым амаль чорным стрыжнем; калякветнікі падзеленыя да паловы на трохкутныя долі. Цвіце ў маі — чэрвені.\nЖалуды адзінкавыя або па 2-5, на кароткіх, тоўстых пладаносах, шырокаавальныя, да 3 см даўжынёй і 2 см шырынёй, светла-бурыя; плюска сподачкападобная, акружае жолуд да¼; лускі яе даволі буйныя, падоўжана-авальныя або трохкутныя, верхнія амаль ланцэтныя, уздутыя, з прыціснутымі кончыкамі, густа-шэра-апушаныя.\nВід апісаны з Пантыйскага хрыбта ў раёне Рызе.\nУ натуральных умовах расце ў гарах Заходняга Закаўказзя і на паўночным усходзе Турцыі.\nДрэвы растуць на вышыні 1 300-2 100 метраў над узроўнем мора, часта з'яўляючыся складовай часткай горнага крывалесся, пераважна на гліністай глебе, часам на вапняковых хрыбтах, у лясной і субальпійскай зонах, да мяжы лесу. Сустракаецца Заходнім Закаўказзе, на поўдзень ад басейна ракі Бзыб і ў Турцыі — у Паўночна-Заходняй Анатолі (горы Лузістана і Пантыйскі хрыбет).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Quercus_pontica&oldid=3430718"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:04, 27 жніўня 2019.


НАМ ЁСЦЬ З КАГО РАБІЦЬ ЖЫЦЦЁ…\nГлавная/НАМ ЁСЦЬ З КАГО РАБІЦЬ ЖЫЦЦЁ…\nШануючы кожнага сталага чалавека, з асаблівай павагай адношуся да ветэранаў Вялікай Айчыннай.\nЗ кожным днём іх усё менш застаецца побач з намі. Так важна паспець распытаць аб мінулым, падзякаваць за перамогу, пажадаць добрага самаадчування! Выпадкова адкрыўшы сямейны альбом, убачыла фотаздымак адной з даўніх урачыстасцей на 9 мая, дзе адлюстраваны і мой дзядуля. Нядаўна яго не стала… Змахнуўшы слязінку, уважліва ўглядалася ў маладыя, але пазнаваемыя твары аднавяскоўцаў, якіх ведала ўжо старымі. І захацелася наведаць былога франтавіка, які ў мірны час шмат год працаваў у нашай гаспадарцы. Маё жаданне падзяліла дачка Юля.\nРазам завіталі ў дом да Івана Лявонавіча Гушчэні. З якой радаснай усмешкай сустрэў гаспадар нечаканых гасцей! Папрасіла, каб расказаў пра вайну. І ўразілася, наколькі “свежымі” былі ўспаміны. Былы франтавік помніў кожны свой бой, кожны крок (якіх чатыры – да смерці, як у песні). Ён зноў і зноў перажываў гібель кожнага аднапалчаніна; цярпеў ад ран, якія не спыняліся балець; молада распрамляўся з адчуваннем былых баявых поспехаў. І было так зразумела, што ў самых цяжкіх выпрабаваннях не пахіснуцца нашчадкі, якім належыць быць годнымі той Вялікай Перамогі.\nЗ зычаннямі здароўя і моцы духу развіталіся з ветэранам вайны, уносячы ў душы захапленне іканастасам узнагарод абаронцы Айчыны на яго парадным пінжаку…\nДРУГАЯ НІЧЫЯ ЗАПАР\nСВЯТЛО, ЦЯПЛО, ПАРАДАК І ВЕРА Ў ЗАЎТРАШНІ ДЗЕНЬ


Гісторыя першая. Руйнаванне генія\nЧаму так сталася, што дыскі беларускага генія шырока выдаваліся фірмамі грамзапісу Нямеччыны, Чэхаславаччыны, Польшчы, Канады, а на Радзіме пра іх нават згадкі не было? Дый самое імя таго, кім маглі ганарыцца, мы нават не ведалі.\nГэта не віна, а бяда. А мо нават і пакаранне за тое, што мы, насуперак волі паэта, "аддалі сваю святыню псам". Праўда, не без супраціву.\nНапачатку 80-х я прыйшоў у маладзёжны друк Беларусі з дыпломам музычнага крытыка. І паколькі татальны прэсінг кампартыі не даваў тады шырока разгарнуць прапаганду нацыянальнага шоў-бізнэсу, пошукі сваіх рок-зорак даводзілася разбаўляць зваротам да класікі. Гэта была бяспройгрышная тэма: паколькі класіка - гэта святое, да таго ж праверанае часам, тагачасная цэнзура нават не кранала такіх матэрыялаў.\nІ вось улетку 1985 года мы падрыхтавалі кампілятыўную публікацыю (паводле артыкулаў з літоўскай, чэскай, польскай прэсы, залітаванай ужо цэнзарамі падсавецкіх рэжымаў) пра жыццё і творчасць Міхася Забэйды-Суміцкага. Якое ж было здзіўленне, калі набраны ўжо матэрыял быў зняты з газетнай паласы. Галоўліт вынес катэгарычнае табу: для Беларусі гэта ня пойдзе.\nГісторыя забароненай публікацыі - і якой: не пра скандальныя рок-гурты, а пра сусветную славутасць - мела такі розгалас у колах беларускай інтэлегенцыі, што неўзабаве я даведаўся, што гэта быў не адзінкавы выпадак. На той час ужо справіў "шуфлядную дзесяцігодку" арыгінальны артыкул Сяргея Панізьніка пра Міхася Забэйду-Суміцкага. Вядомы беларускі паэт яшчэ ўлетку 1975 года быў у Празе - месцы апошняга прытулку геніяльнага спевака - і асабіста сустракаўся з яшчэ жывым Міхасём Забэйдам-Суміцкім.\nПройдзе яшчэ пяць гадоў, і толькі 2 чэрвеня 1990 года нам удаецца апуб-лікаваць тыя архіўныя нататкі ў музычным дадатку да "Чырвонай змены" -- "Нотны аркуш". Публікацыя прысвячалася 90-годдзю з дня народзінаў спевака і мела загалоўкам сымбалічную цытату з ягонай споведзі - "Адгукніцеся, пакуль жыву".\nНе адгукнуліся! Незадоўга перад тым, 22 снежня 1988 года у тым жа "Нотным аркушы" да сёмай гадавіны з дня смерці генія праскочыла праз цэнзарскае сіта рэцэнзія на выдадзены польскай фірмай "Muza" грунтоўны збор Забэйдавай спадчыны "Беларускія песні" ў акампанімэнце аркестру Эдварда Цюкшы. Публікацыя аказалася скандальнай, бо зруйнавала звыклы чужынскі мур вакол беларускай класікі. І быў працяг.\nГісторыя другая. Станаўленне генія\nМіхась нарадзіўся 14 чэрвеня 1900 года на памежжы Берасцейшчыны і Гарадзеншчыны -- ў вёсцы Несцяравічы Ваўкавыскага павету. Двайное прозвішча ў яго ад бацькі -- Івана Андрэевіча Забэйды з вёскі Несцяравічы, і маці -- Аляксандры Феліксаўны Суміцкай з вёскі Шэйпічы. Пасля школы ў Галоўчыцах ён паступае ў Маладэчанскую настаўніцкую семінарыю, але першая сусветная вайна прыносіць у гэтую беларускую сям'ю нязвыклае дагэтуль паняцце - бежанцы.\n1915 год - гэта пакутная дарога на ўсход, у глыб загніваючай ужо імпэрыі: Мінск, Смаленск, Тамбоўшчына, Пенза, Алтай. Яны шукалі паратунку ад агню чалавечага самавынішчэння , а трапілі толькі з вайны імпэрыялістычнай у вайну грамадзянскую, якая выпхнула будучага беларускага генія аж у далёкую Маньчжурыю.\nЗразумела, для самавызнычэння юнай асобы час і ўмовы аж занадта неспрыяльныя. Ён яшчэ не паспеў адчуць у сабе Музыкі боскі дар, таму наступная навучальная ўстанова -- Харбінскі універсітэт, хоць ужо ёсць вопыт і пяяння ў дзіцячых хорах, і самастойнага авалодвання музычнымі інструментамі (скрыпка, гітара, мандаліна, балалайка, губны гармонік).\nЦікава, што абедзьве стыхіі - навука і музыка - паспяхова развіваліся ў душы Забэйды -- Суміцкага, што нядзіўна для Богам пазначанага чалавека. Але надыходзіць час Сыбару. Яму прапаноўваюць аспірантуру ў Харбіне, а ён едзе ў Харбінскую оперу, салістам. Гэты выбар аказаўся лёсавызначальным: абранае рэчышча раскрыла ў ім сапраўднага генія.\nПоспехі ў Харбінскім опэрным тэатры (М. Забэйда-Суміцкі выступаў на ягонай сцэне ў 15 ролях) дазваляюць пашырыць кругагляд маладога даравання. І, натуральна, ён трапляе ў сталіцу сусьветнай оперы - Мілан. Акурат тут, у тэатры "La Skala", ён знаёміцца з Собінавым, упершыню чуе Шаляпіна, вучыцца ў Фэрнанда Карпі.\nЁн толькі чуў на пакутных дарогах бежанства, што ягоная радзіма - Беларусь - абвесціла сваю незалежнасць (1918). Але калі ў 1935 годзе ён зноў становіцца перад кардынальным выбарам -- сусветныя бадзянні славутай зоркі або сыноўскае адчуванне радзімы-маці, - пытанне вяртання на радзіму вырашае ўжо іншая дзяржава. Польшча.\nІ Польшча дае дазвол. М. Забэйда-Суміцкі выступае ў беларускіх гарадох (Ружаны, Беласток, Баранавічы, Берасьце, Горадня), па ўсёй Польшчы (Варшава, Познань) і далей, шырэй - Літва, Латвія, Чэхаславаччына …\n"Спявак сусветнага маштабу", "сакавіты і гнуткі голас, віртуознае майстэрства", "талент проста непераўзыйдзены"… - стракацела захопленымі водгукамі абазнаная чэская прэса. А рэпертуар М. Забэйды-Суміцкага на той час ужо складала і сусветная класіка (Моцарт, Шуберт, Бетховен, Чайкоўскі, Манюшка), і творы чэскіх кампазітараў (Дворжак, Новак, Сметана), і сваіх суайчыннікаў (Галкоўскі, Аладаў, Туранкоў, Чуркін), і беларускі ды украінскі фальклёр. Ён спяваў на дзесяці мовах свету, сярод якіх родная займала прыярытэтнае мейсца. Забэйда-Суміцкі сваім талентам прымушаў захапляцца ёю дасціпных еўрапэйскіх адмыслоўцаў прафесійнага спеву. "Толькі такі мастак - артыст, як Забэйда-Суміцкі патрапіў вывесці беларускую народную песню ў шырокі культурны свет," -- пісаў яшчэ ў 1937 годзе ў заходнебеларускім часопісе "Калосьсе" знакаміты Рыгор Шырма.\nЁн так і не згадзіўся прыняць савецкае грамадзянства, хоць марыў пра Беларусь. Мо патыхала мерцвячынай Савецкая Беларусь, якая захаплялася ягонымі спевамі, але сама ўжо забылася на родную песню. Забылася настолькі, што па сканчэнні тае адлігі дазволіла сцерці з сваёй памяці і гэтак славутае імя. Забэйда-Суміцкі памёр у Празе 21 снежня 1981 года, і на гэта не адгукнулася ніводная газета БССР.\nГісторыя трэцяя. Захаванне генія\nЯ прыйшоў у гэты свет свядома ўжо пасля таго хрушчоўскага раю, калі Савецкая Беларусь, згубіўшы нагавіцы (а ня толькі вопратку душы), неслася да камунізму. Што мог я ведаць пра Забэйду-Суміцкага, каб дастойна ўшанаваць яго ў сваёй душы: агульнасаюзная фірма гуказапісу «Мелодия» не выпусціла ніводнай кружэлкі хоць з адной ягонай песняй (ён жа быў і кампазытарам), а менскі "Сталінскі райпромкамбінат" які выпускаў тут кружэлкі раней, тыражаваў прадукцыю новых гаспадароў Беларусі (Кравцова, Лядова, Силантьева, Петрова і г.д.) Але першае прафесійнае спатканне з забаронай, якая ляжала на лёсе генія ў гэтай краіне, дало мне накірунак пошуку.\nБліжэйшы горад, дзе захаваліся сляды Забэйды-Суміцкага - польскі цяпер Беласток. Там, у галоўнай управе БГКТ, я і знайшоў першы дыск, дзе славуты тэнар спявае ў суправаджэнні аркестра (MUZA, 1965). Адрэцэнзаваўшы яго ў "Нотным Аркушы" N 125 (22.12.1988), я атрымаў шмат водгукаў, а сярод іх была і інфармацыя з Канады пра тое, што лонгплэй Забэйды-Суміцкага выдавала ў 60-х гадах яшчэ й тамтэйшая фірма "Pahonia-records". Гэта было, бадай, самае дыхтоўнае выданне - з выдатным гукам, у зграбнай кардонавай вокладцы.\nЧас ішоў, а гісторыя адкрыцця свайго Забэйды-Суміцкага не сканчалася. У пачатку 90-х малады бізнэсмен, заснавальнік і выдавец газеты "Беларускі калекцыянэр" пачуўшы Забэйду ў маім гіт-парадзе радыё "СВАБОДА" (1 мейсца песні "Малады дубочак" у табліцы N20 за чэрвень 1993 года Уладзімер Цярохін, прапанаваў пазнаёміцца з ягоным зборам дыскарарытэтаў. Аказваецца сам Міхась Забэйда-Суміцкі прэзентаваў самому Уладзімеру Караткевічу, а той - Станіславу Цярохіну, з рук якога спадчыну ўжо ўзяў сын Уладзімір, два выданні Забэйдавых спеваў ад чэшскіх фірм ("SUPRAFON", 1968). Адзін з іх (фармату grand) утрымлівае 6 гішпанскіх і 6 беларускіх народных песень, а другі (фармату giant) складаецца з 17 беларускіх песень і рамансаў, дзе захаваны таксама ўласны твор спевака на вершы Максіма Танка. На абодвух гэтых кружэлках нашаму земляку акампануе чэскі піяніст Альфрэд Голечак.\nГэта той нацыянальны скарб, да якога беларусы ў апошнюю чаргу падыйшлі, калі яго ўшанаваў ужо ўвесь свет. Не адгукнуліся, пакуль жыў, дык адгукніцеся, пакуль жывеце вы. Такія песні здольны вярнуць нам адчуваньне народа.\nВітаўт Мартыненка, музычны крытык


Што беларускае войска можа супрацьпаставіць расейскаму танку «Армата»?\n09 травень 2015, 14:02\nПасьля зьяўленьня на рэпэтыцыі вайсковага параду ў Маскве новага расейскага танку «Армата» вайсковыя экспэрты задумаліся, што яму можна супрацьпаставіць.\nПершая дэманстрацыя танка «Армата» на Чырвонай плошчы не абышлася без казусу: танк заглох і прастаяў да канца рэпэтыцыі насупроць маўзалею Леніна. Як напісаў у інтэрнэце адзін з кіраўнікоў Уралвагонзаводу, дзе вырабляюць «Армату», танк не зламаўся, а проста танкіст-кіроўца, якому не хапіла навыкаў, «не справіўся з хваляваньнем». Пасьля рэпэтыцыі «Армата», ў якую забраўся прадстаўнік заводу, сваёй хадой усё ж выехала з плошчы.\n«Не варта засяроджвацца на недахопах, танк яшчэ сыры, ўсякае можа быць. Але насамрэч гэта рэвалюцыйнае слова ў вайсковай тэхніцы і ўсім трэба шукаць адказы на гэты выклік Расеі, ў тым ліку і Беларусі», — мяркуе незалежны вайсковы аглядальнік Аляксандр Алесін.\nУ чым на ягоную думку рэвалюцыйнасьць «Арматы»?\n«У тым, што гэта прынцыпова новае пакаленьне танкаў. Ужо шмат десяцігодзьдзяў нічога прынцыпова новага ў танкабудаўніцтве не было, усе цяперашнія танкі родам адтуль — з 40-ых гадоў мінулага стагодзьдзя, калі з’явіўся наш Т-34. Прынцып адзін і той жа з невялікімі варыянтамі: экіпаж ў башні разам з пушкай і боекапмлектам. Пры патрапленьні снараду ці ракеты боекамплект дэтаніруе, ад экіпажу не застаецца нават пылу. А ў „Армаце“ экіпаж знаходзіцца ўнізе, ў корпусе, прычым абаронены цітанавай капсулай, а башня ненаселеная, там як раней гармата, снарады, але кіраўніцтва агнём ідзе дыстанцыйна. Пры патрапленьні варожага зараду ў башню і дэтанацыі боекамплекту ён ўзрываецца, але экіпаж застаецца жывы. Да таго ж сам танк абаронены комплексам актыўнай абароны — гэта калі адмысловыя ракеты на каманду радару сустракаюць і зьнішчаюць усё, ляціць ў танк. Што гэта мяняе? Найперш, захоўвае экіпаж, а гэта спэцыялісты. Цяпер жа танкісты — гэта фактычна сьмяротнікі, жыцьцё танка ў сучасным баі разьлічанае на 5 хвілін, хто як лічыць, але прыкладна гэтак. А таксама новы танк мяняе сутнасьць боя — для ужываньня такога танку з куды большым рэсурсам жыцьцяздольнасьці з’яўляюцца новыя пэрспэктывы цжываньня гэтага віду зброі. Ёсьць меркаваньне, што „Армата“ — гэта ўжо ня проста танк, а плятформа, на якую можна будзе усталёўваць што заўгодна, кажуць і пра дыстанцыйнае выкарыстаньне такой зброі.»\nІнцыдэнт з «Арматай» на Чырвонай плошчы выклікаў вялікую цікаўнасьць да гэтага танку. У тым ліку ў інтэрнэце на падставе фотаздымкаў новага расейскага танку ўдзельнікі форумаў пачалі абмяркоўваць яго баявыя здольнасьці і магчымыя балючыя месцы. Некаторыя назвалі «Армату» «вядром з балтамі» на той падставе, што башня танку ім падалася слаба абароненай, а разьлік толькі на актыўную абарону недастатковым. Маўляў, нават з крупнакалібернага кулямёту можна будзе патрапіць ў башню і вывесьці танк з ліку баявых. Ці можна лічыць гэтыя заўвагі слушнымі?\nАляксандр Алесін: «Меркаваць па фотаздымках пра таўшчыню брані башні я б не стаў. З заяўленых характарыстык „Арматы“ ягоная вага ў 48-50 тон пры такіх памерах — гэта прыкладна як важыць танк Т-90. Гэта кажа пра тое, што колькасьць жалеза ў ім вялікая. І гэта зразумела, бо тая ж башня, ў якой цяпер няма людзей, можа цалкам складацца з брані і механізмаў. Вуглы башні ня толькі дастатковыя для адбіцьця снарадаў, але па ім я не выключаю, што башня выкананя з элемэнтамі „стэлс“ — то бок башня можа быць з лакацыйнай незаўважнасьцю».\nАсноўнымі танкамі на ўзбраеньні у Беларусі цяпер ёсьць танкі Т-72 Б і Т-72 БМ, якіх, паводле крыніцаў у інтэрнэце, каля 1,5 тысячы. Гэтыя танкі сярэдзіны 80-ых гадоў мінулага стагодзя лічацца яшчэ сучаснамі баявымі машынамі, але ці змогуць яны супрацьстаяць «Армаце» і падобным мадэлям, якія непазьбежна з’явяцца і на Захадзе? Аляксандр Алесін мяркуе, што цяпер сіл для барацьбы з такімі танкамі ў Беларусі няма.\n«Змагацца нам з „Арматай“ немагчыма, тут мы адразу прайграем. Узяць хаця б яе пушку, калі ўлічваць заяўленыя парамэтры. Паколькі ў башні „Арматы“ няма людзей, то снарад у яе можа быць вельмі даўгі. А чым даўжэйшы падкаліберны снарад, тым ён лягчэй прабівае браню. Умоўна кажучы, калі ён даўгі як ігла, гэта\nЗмагацца нам з „Арматай“ немагчыма, тут мы адразу прайграем\nнайлепшы варыянт для прабіваньня брані танка праціўніка. У нас у танках Т-72 Б і Т-72 БМ падкаліберны снарад кароткі. Ён і цяпер не прабівае браню нямецкіх навейшых „Леапардаў“, амерыканскіх, французкіх танкаў. А нашу браню такая пушка, як заўлены ў „Армаце“, праб’е лёгка. Ды і па ўсіх іншых паказчыках гэты танк, як кажуць, на галаву вышэй».\nПаводле адмыслоўцаў, са з’яўленьнем «Арматы» ў расейскай арміі пачнецца новая гонка танкавых ўзбраеньняў у сьвеце, ў якой перамагаць будуць тэхналягічна перадавыя краіны.\nШто рабіць такой краіне як Беларусь, калі яна вырашае, што ёй трэба мець абарону ад падобнай зброі?\nАляксндр Алесін: «Што можна супрацьпаставіць падобным танкам? Па-першае, мінна-выбуховыя загароджваньні і моцная артылерыя. Сыстэмы агня „Смерч“, „Ураган“. Таксама — штурмавая авіяцыя з адмысловымі баепрыпасамі, бо браня такіх танкаў зьверху будзе слабейшай. Супраць танкавымі бомбамі і кіруемымі ракетамі ёсьць шанец патрапіць і ў такія танкі і нават іх зьнішчыць. Гэта з таго, што ёсьць ўжо цяпер. Але можна падумаць і пра новыя сродкі паражэньня і абароны. Улічваючы асаблівасьці коммплекса актыўнай абароны „Арматы“ магчыма распрацаваць такія снарады супроць яе, якія будуць ўтрымліваць адну фальшывую баявую частку. Каб яе сыстэма спрацоўвала на фальшыўку, а сапраўды зарад праскокваў і патрапляў у цэль. Такі тандэмны баепрыпас можа быць. Дарэчы, над такімі баепрыпасамі ў сьвеце ўжо думаюць. Мяркую, механізмы зарадкі пушкі і кіраваньня башняй ў „Арматы“ будуць дастаткова адчувальнымі што да прамых патрапленьняў ў браню. У такім выпадку танк захавае рухомасьць, але яго башня можа „зламацца“ і гэта таксама посьпех. І яшчэ я б падумаў пра тое, як звычайнай зброяй зьнішчаць антэны і радары, якіх шмат на башні банка, і такім чынам яго „асьляпляць“. Карацей, ваенным мужам ёсьць над чым падумаць. Пакуль пра гэта асабліва не клапаціліся, але цяпер прыйдзецца. Справа ў тым, што паводле досьведу Ўкраіны гібрыдная вайна можа ўзьнікнуць дзе заўгодна і ў гэты ачаг хлыне таксама цяжкае ўзбраеньне, ў тым ліку танкі. Да гэтага трэба рыхтавацца».


Канвертаваць Isracoins (ISR) і Унцый паладыю (XPD) : Калькулятар абменнага курсу\nIsracoin (ISR) і Унцый паладыю (XPD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Isracoin і Унцый паладыю пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 снежань 2017.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Isracoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Унцый паладыю валюты па змаўчанні. Націсніце на Унцый паладыю або Isracoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Isracoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал ISR можа быць запісаная ISR. Сімвал XPD можа быць запісаная Pd Oz. Абменнага курсу the Isracoin Апошняе абнаўленне 12 травень 2016 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Унцый паладыю Апошняе абнаўленне 13 снежань 2017 ад Bloomberg. ISR каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў. XPD каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


05.04.2020 / 17:41 1\nRRF / EUROPA PRESS\nАгульная колькасць памерлых ад COVID-19 у Іспаніі — 12 418 чалавек, а агульная колькасць пацверджаных выпадкаў заражэння — 130 759.\nПрэм'ер-міністр Пэдра Санчэс напярэдадні заявіў, што краіна «блізкая да праходжання піку захворвання» каранавірусам.\nСанчэс аб'явіў аб працягу каранціну да 25 красавіка, заявіўшы, што гэтыя меры ратуюць жыцця, і дадатковыя два тыдні каранціну палегчаць працу службы аховы здароўя.\nУ Літве агучылі варыянты адкрыцця мяжы для беларусаў\nБожа баранi,Божа баранi нас...\n«Людзі выйдуць на Плошчы ў кожным абласным і раённым цэнтры»: Ціханоўскі агучыў план на 9 жніўня 30\nВарона пераводзіла вожыка цераз дарогу? Не, яна выбірала сабе абед ВІДЭА 3\nГаласаванне на «Анлайнеры»: за Бабарыку 58%, за Лукашэнку — 3% 51\nГайдукевіч: Ціханоўскі — гэта Шарыкаў, а Бабарыка проста ўсіх купляе 31\nІзноў сотні людзей у чарзе, каб паставіць подпісы за Ціханоўскую. На гэты раз у Баранавічах 21\nУ Слаўгарадзе на пажары загінула пенсіянерка\nСіноптыкі: 27 мая — да +23\nЦіханоўскі пакуль не мае яснага плана на дзень выбараў 23\n«Я быў у шоку, калі Святлана падала дакументы на рэгістрацыю». Сяргей Ціханоўскі пра жонку, апазіцыю і планы на 9 жніўня 42\nБылы палітвязень Арцём Дубскі расказаў, як дабіўся беларусізацыі пашпартнага напісання свайго імені 6


«Ну, цяпер мы ажылі. Гэта ж якая нагрузка была – пятнаццаць ручных доек...»\nОпубликовано: 07.09.2013 20:10:35\nУСЁ больш аблягчаецца праца аператараў машыннага даення на грамадскіх малочна-таварных фермах. Механічнае даільнае вядро замянілі малакаправоды, даільныя залы і нават робаты. А вось на ўласным падворку сялян усё засталося па-ранейшаму: як даілі сто і дзвесце год таму карову ўручную ў звычайнае вядро, так і дояць сёння. Над гэтым задумаліся ў Глыбоцкім раёне. Па ініцыятыве старшыні райвыканкама Алега Морхата ААТ «Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат» ў канцы мінулага года набыў дзве электрадаілкі: для Галіны Сыцік з аграгарадка Азярцы і Вольгі Лабецкай з хутара Целяшы, якія трымаюць па пяць кароў. Сёлета такія ж апараты атрымалі яшчэ і жыхарка Азярцоў Васіліса Дайлідзёнак, і Франц Кухцінскі з вёскі Сорыкі. Гэту дабрачынную і важную акцыю падрабязна асвятляла «Белорусская нива», слушна паставіўшы пытанне, што і іншым раёнам не грэх было б пайсці па шляху глыбачан. Першымі на яго адклікнуліся суседзі. Па хадайніцтву старшыні Шаркаўшчынскага раённага Савета дэпутатаў Уладзіміра Шпяца Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат нядаўна набыў электрадаілку для Венедзікта КАЗАРЭВІЧА з аграгарадка Вялікае Сяло, які гадуе пяць кароў і прадаў летась 22903 кілаграмы малака. Пашпарт апарата ва ўрачыстай абстаноўцы ўручыў шчасліўцу старшыня райвыканкама Мікалай Баговіч.\nЯк глыбоцкія, шаркаўшчынскія ўлады і газета «Белорусская нива» аб`ядналі свае намаганні на матывацыі ў развіцці падсобных гаспадарак\n«Дзякуй першай настаўніцы Вользе Іванаўне!»\nНапэўна, нельга перадаць словамі тое, што тварылася ў душы Венедзікта Казарэвіча пасля такога нечаканага падарунка. Ён па-гаспадарску, яшчэ ў фае Дома Саветаў, агледзеў навінку і даў вышэйшую ацэнку:\n— Ну, цяпер мы ажылі!.. — і пасля паўзы патлумачыў. — Гэта ж для жонкі, Антаніны Уладзіміраўны, якая нагрузка была. Здаецца, па тры разы на дзень падаі ўручную: тры ды на пяць, атрымліваецца пятнаццаць доек. У нашы пенсіённыя гады даволі адчувальна. А цяпер можна і аб большым малочным статку падумаць!\nЯк выявілася потым, даенне кароў было сапраўды самым вузкім месцам у падсобнай гаспадарцы Казарэвічаў. Шэсць гектараў зямлі цалкам хапае, каб забяспечыць рагуль кармамі. Скасіць траву, згрэбці і нават зрулоніць сена заўсёды дапамагае тэхнікай начальнік участка «Вялікае Сяло» Вячаслаў Пярхальскі, дэпутат раённага Савета, вельмі ўважлівы, добразычлівы да патрэб людзей чалавек. Да таго ж у самога Казарэвіча ёсць міні-трактар, але ён, звычайна, задзейнічаны на дробных работах.\nНе было праблемы і тады, калі выпала неабходнасць замяніць карову. Звярнуўся ў ААТ «Шаркаўшчынскі агратэхсэрвіс», і яго дырэктар Аляксандр Варона адразу ж вырашыў пытанне.\nМаглі б, як бывае месцамі, узнікнуць цяжкасці з радоўкай. Паспрабуй адбыць таму ж Казарэвічу пяць дзён запар за пяць кароў. Амаль цэлы тыдзень. Аднак і тут абышлося. Вясковы статак выпасваюць пастаянныя пастухі. Плата за адну карову — усяго 60 тысяч у месяц. Улічваючы, што Венедзікт за продаж малака дзяржаве атрымлівае да 6 мільёнаў рублёў у месяц, — гэта дробязь.\nУвогуле ж, калі зайшла размова аб прыбытку, то рагаты статак здорава дапамагае жыць:\n— Нам бы, канечне, хапіла і пенсіі, — разважае Казарэвіч. — Я атрымліваю больш двух мільёнаў, жонка таксама каля гэтага. Але ж і лішні рубель не перашкаджае. Ёсць магчымасць трохі дапамагчы і дзецям з унукамі.\nВенедзікт Казарэвіч сам з Вялікага Сяла. Да пенсіі працаваў у мясцовай гаспадарцы механізатрам, вадзіцелем і не шкадуе, што лёс склаўся менавіта так. Што нікуды не паехаў, а застаўся ў роднай вёсцы.\nА ўдзячны ён за гэта сваёй першай настаўніцы Вользе Зуй:\n— Вольга Іванаўна вучыла нас у пачатковых класах, — прыгадвае ён. — У самае сэрца клаліся яе словы, што нічога няма даражэй роднай зямлі. Яна і прыгалубіць, і абдорыць, і ў бядзе падтрымае. У восем год я ўжо зарабіў першыя два працадні за падбор каласкоў на полі...\nІ нічога няма дзіўнага ў тым, што па шляху бацькі пайшлі і дзеці. Сын Аляксандр таксама не здрадзіў малой радзіме — стаў будаўніком. А вось дачка Вольга набыла спецыяльнасць заатэхніка-селекцыянера, жыве ў аграгарадку Навасельцы і таксама гадуе кароў у падсобнай гаспадарцы. Ажно двух!\nЯе дачка Аня пойдзе сёлета ў першы клас. Улічваючы занятасць дачкі і тое, што дзяўчынку ў школу трэба вазіць у Шаркаўшчыну, дзед забірае ўнучку да сябе. Школа ад яго дома ў Вялікім Сяле ўсяго за паўсотні метраў. Ну а сырадой паспрыяе здароўю ўнучкі!\n«МалТрансЭкспрэс» шыбуе на хутар\nУсё малако з падсобных гаспадарак ў Шаркаўшчынскім раёне збіраюць індывідуальныя прадпрымальнікі і прыватнае ганд- лёвае ўнітарнае прадпрыемства «МалТрансЭкспрэс». Аб апошняй і расказ яе дырэктара Віктара Шарыпы:\n— Сам я родам з Шаркаўшчыны. Закончыў мінскі энергетычны тэхнікум. Працаваў інспектарам дзяржнагляду ў Міністэрстве па надзвычайных сітуацыях, а таксама ў раённых электрасетках. Потым, тры гады таму назад, у мяне ўзнікла думка заняцца прадпрымальніцтвам, менавіта зборам малака ў насельніцтва. І не аднаму, а ўтварыць фірму. Гэтай задумкай падзяліўся са старшынёй райсавета Уладзімірам Шпяцом. Ён мяне падтрымаў:\n— Давай, паспрабуй!\nНапачатку ў мяне было толькі дзве машыны і першым вадзіцелем стаў мой сусед Пётр Аляхновіч. Пачынаў я з Більдзюжскага сельскага Савета. Далей — болей. Уключыў ў сваю зону абслугоўвання Валожынскі, Германавіцкі і Станіславоўскі сельскія Саветы свайго раёна, а таксама Ахрэмаўскі і Плюскі — Браслаўскага.\nЦяпер прадпрыемства мае 10 аўтамабіляў: 6 заняты штодзённа на зборы малака і 4 — у гаражах, на падстрахоўцы. Калі якая машына выйдзе са строю, то на яе замену тут жа выйдзе спраўная. Больш таго, мы выручаем сваім транспартам і індывідуальных прадпрымальнікаў, калі ў іх узнікаюць праблемы.\nУ штаце фірмы — 11 чалавек. Акрамя вадзіцеляў, ёсць яшчэ бухгалтар, механік, лабарант.\nАб лабараторыі трэба расказаць больш падрабязна. Яна мае ўсе неабходныя прыборы для праверкі малака. Гэта «Экамілк» і «Лактан». Цяпер набываем яшчэ адзін, «Фермер», бо аналізаў даводзіцца рабіць вельмі шмат. Напрыклад, на тлустасць малака мы бяром кожныя 10 дзён не толькі ў абед, але і раніцой. Выдаём вынікі за 4 гадзіны. У дзень паступае да сотні званкоў ад здатчыкаў. Людзі цікавяцца і працуюць над якасцю малака, якое мы здаём вышэйшым гатункам. У нашай камп’ютарнай базе ёсць усе малаказдатчыкі, а іх амаль пад тысячу.\nАдна машына за дзень робіць максімальны круг у 300 кіламетраў, мінімальны — 140. Збіраем малако, у адрозненні ад іншых, двойчы ў дзень — раніцою і ў абед. Дабіраемся да самых аддаленых вёсак і хутароў, дзе ёсць хаця б адзін малаказдатчык. Магу назваць такіх: Яўген Марозаў з вёскі Чарнічкі, Іосіф Заблоцкі з Краснага, Галіна Пятрашка з Барка і шмат іншых. Для нас рэйсы гэтыя стратныя. Бывае, як у вёску Чуйкі, адхіленне ад асноўнага маршруту ажно сем кіламетраў. І гэта, каб забраць малако ад адной каровы. Болей спалім гаручага, чым заробім. Але іначай нельга. Мы зацікаўлены, каб людзі трымалі больш кароў і здавалі болей малака. Разлічваемся мы за яго сваечасова, кожную дзесяцідзёнку. Адзіная праблема — раздаць грошы. Для гэтага ўкараняем плацёжныя пласцікавыя карткі. Моладзь ідзе на гэта ахвотна, а вось старэйшаму пакаленню, асабліва бабулям, падавай толькі наяўныя. Мы ідзём насустрач здатчыкам і выконваем ўсе іх пажаданні.\nУ заключэнне хацелася б падзякаваць кіраўніцтву раёна, дарожным службам, што ў належным парадку падтрымліваюць дарогі. Ці б мы даехалі зімой да кожнага хутара, калі б не расчышчалі іх ад снегу?...\nКазарэвічу «дыхаюць» у спіну\nТрэба па справядлівасці сказаць, што Шаркаўшчынскі раён у «эстафеце» па электрадаілках стаў зусім невыпадкова. Тут удзяляецца не проста вялікая, а паўсядзённая ўвага падсобным гаспадаркам. І калі дзе-нідзе ківаюць, што, маўляў, насельніцтва старэе, жывёлу трымаць адмаўляецца, а моладзь не жадае абцяжарваць сябе клопатамі, то тут на такія заявы глядзяць скептычна. Чаго толькі каштуе раённы конкурс сярод маладых сем’яў, якія маюць падсобныя гаспадаркі. У конкурсе ўдзельнічаюць звыш сотні пачынаючых гаспадароў. Кожны дзясяты атрымлівае ў падарунак «жывы прыз» — цяля.\nУ падсобных гаспадарках налічваецца 1822 каровы. Як паведаў старшыня райсавета Уладзімір Шпец, створаны ўсе ўмовы для ўтрымання жывёлы.\nПа-першае, выпасы. Яны выдзяляюцца асобна. Кожную вясну падкормліваюцца мінеральнымі ўгнаеннямі, летам — падкошваюцца. На кожны выпас дастаўляецца ў бочцы вада.\nПа-другое, сама пасьба. Акрамя таго, што на кожны гурт выдзелены электрапастухі, ёсць і пастаянныя людзі, як і на грамадскім статку, якія займаюцца доглядам жывёлы. Яны атрымліваюць зарплату, сацыяльна абаронены.\nЗняты ўсе праблемы, па словах старшыні райсавета, і з назапашваннем кармоў для жывёлы на зімоўку. Усім дадзены добрыя сенакосы, выдзяляецца неабходная тэхніка для ўборкі траў.\nІ, нарэшце, закуп малака. Больш няма ніякіх калёс, як было раней. Усё на сябе ўзялі індывідуальныя прадпрымальнікі і прадпрыемства «МалТрансЭкспрэс».\nА таму радуюць і вынікі. У 2012 годзе ў раёне на карову закуплена 3932 кілаграмы малака. Плюс да папярэдняга года — ажно 732 кілаграмы. Гэта адзін з лепшых паказчыкаў у вобласці.\nУладзімір Шпец удзячны кіраўніцтву ААТ «Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат», асабіста яго генеральнаму дырэктару Валерыю Дулінскаму, за набытую электрадаілку для падсобнай гаспадаркі Венедзікта Казарэвіча.\nДля больш поўнай інфармацыі дададзім, што ў Венедзікта на атрыманне апарата былі і сур’ёзныя канкурэнты. Святлана Шчабол з вёскі Юзэфова таго ж Германавіцкага сельскага Савета ад чатырох кароў прадала летась 22680 кілаграмаў малака, а Ірына Морхат з Лужкоў Лужкоўскага сельскага Савета — 22286 кілаграмаў ад трох кароў. У апошняй надой ад каровы склаў 7428 кілаграмаў!\nБудзем спадзявацца, што гэтыя малаказдатчыкі, а таксама ў іншых раёнах, у недалёкай будучыні абавязкова атрымаюць электрадаілкі.


https://spring96.org/be/news/96503 2020 2020-04-10T14:21:00+0300 2020-04-10T14:21:00+0300 2020-04-14T11:24:46+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/dziadok_kalia_suda.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ актывіста і блогера Мікалая Дзядка ўзялі тлумачэнні у судзе Маскоўскага раёна горада Мінска. Раней ён напісаў заяву аб прыцягненні да адміністрацыйнай адказнасці Юліі Бушляковай за тое, што тая давала ілжывыя сведчанні супраць яго на судзе. Яна сцвярджала, што бачыла Дзядка адразу пасля нанясення надпіса пра міліцыянтаў на сцяне інтэрната №1 "МАПІД". Аднак, як высветлілася, у гэты час Дзядок быў у Польшчы.\nМікалай Дзядок паясніў сакратарцы суда, якая брала ў яго тлумачэнні, што падтрымлівае свае заяўленыя патрабаванні.\n“Аднак сакратарка суда пыталася, чаму раптам я вырашыў, што тлумачэнні Бушляковай заведама ілжывыя”, — распавёў “Вясне” Мікалай Дзядок.\nАктывіст спаслаўся на тое, што суд Маскоўскага раёна вярнуў справу на дапрацоўку, а РУУС прызнаў, што адміністрацыйнага правапарушэння не было. Акрамя гэтага, Дзядок успомніў, як падчас суда Бушлякова нават пасля прадастаўлення ім штампа ў пашпарце аб выяздзе за мяжу працягнула сцвярджаць аб тым, што каля будынку інтэрната быў менавіта ён.\n“Сакратарка, здаецца, спрабавала мяне схіліць у той бок, што “Бушлякова памылялася”. Ёсць уражанне, што ім проста не ахвота разбірацца з гэтым”, — заключыў Мікалай Дзядок.\n10.04.2020 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед, скаргі, сілавыя структуры


20.07.2011 | Arche.by\nДэпутацкі маразм на моўным грунце ў Беларусі\nАдэпты ідэалогіі «рускага свету», як «рэгіянал» Калеснічэнка, або мэр Адэсы, Кастусёў часта спрабуюць выдаваць сваю русіфікатарскую дзейнасць, як барацьбу за «раўнапраўе моваў». Маўляў, глядзіце: зараз у Адэсе ўсе школы дзвюхмоўныя - ...\nАкцэнты расставіла пракуратура\nНачальнік аддзела пракуратуры Гарадзенскай вобласці Уладзімір Сымановіч у эфіры абласнога тэлебачання дае прававу ацэнку дзеянняў удзельнікаў "так званых маўклівых пратэстаў". RegionGrodno\nДабрачынны марафон «Ад сэрца да сэрца»\nДабрачынны фонд дапамогі дзецям сіротам і дзецям, якія засталіся без апекі бацькоў «Ад сэрца да сэрца», і Беларускі добраахвотніцкі рух «Валанцёр» у Рэспубліцы Беларусь www.pomogi.okis.ru 23 ліпеня ў гандлёвым цэнтры «Globo» і гандлёвым ...\n«Паляванне на дзівосы» з Кацяй Севасцянавай. Новы сезон (відэа)\n«Паляванне на дзівосы» вяртаецца з адпачынку і адкрывае новы сезон. Праграма выйшла ў эфір у чэрвені 2010 г. Тады новы вакацыйны праект «Белсату» апавядаў, як адпачыць у Беларусі з карысцю для здароўя ...\nУ ізалятары стукачы працуюць за зарплату. Гэта значыць прыходзяць на працу "пасядзець" некалькі сутак, потым да хаты. Потым ізноў пасядзець. Потым ізноў да хаты. А там і зарплату атрымоўваць пара. Унутрыкамерная ...\nРыгор Васілевіч заявіў, што на несанкцыянаваных акцыях працаўнікі органаў унутраных справаў мусяць быць у форме і не перашкаджаць журналістам. На прэсавай канферэнцыі 20 ліпеня ў Менску генеральны пракурор Беларусі Рыгор Васілевіч ...\nКрэатыўная рэклама: вазьмі бігмак у аўтазак\nБольшасць рэкламы ў Беларусі – проста замежныя версіі, перакладзеныя на рускую мову. Аднак падзеі ў краіне – валютны крызіс, дэвальвацыя і разгоны акцыяў пратэсту – даюць магчымасць пакрэатывіць. (Фота) - Калі так падумаць, то ў ...\nЧаму расейцы «разлюбілі» беларусаў?\nПа выніках сацыялагічнага апытання, праведзенага расейскім Фондам «Грамадская думка», у пяцёрку краінаў, якія, на думку расейцаў, чымсьці для іх небяспечныя, упершыню ў гісторыі патрапіла Беларусь. Чаму грамадзяне РФ нас разлюбілі? У расейцаў, ...\nКанец «беларускай мадэлі»\nКіраваная дыктатарам Лукашэнкам эканоміка Беларусі блізкая да краху - жадання дапамагаць бязвыплатна, падобна, няма і ў Расеі, піша сталы каментатар Frankfurter Allgemeine Zeitung Райнгард Вэзэр. Рашэнне прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі зафіксаваць кошты на ...\nЦярністы шлях да адзінага курсу\nЗразумелая справа, у цяперашняй сітуацыі цалкам могуць атрымліваць звышпрыбыткі «прыдворныя» фірмы. Калі яны маюць магчымасць купляць даляр ЗША за Br 5 тыс., а прадаваць за Br 7-8 тыс., то каментары залішнія. Асобныя ...


Гулец у Макао здолеў добра зарабіць, імітуючы інвестыцыі ў казіно\nГулец Макао зарабіў 100 тысяч даляраў з дапамогай фіктыўных інвестыцый у VIP-зала\nВялікі скандал разгарэўся ў Макао ў сакавіку 2017 года. Чарговы спрытны аферыст знайшоў вельмі цікавы спосаб, як абдурыць няўдачлівых турыстаў. Заўзяты гулец здолеў выманіць з двух жанчын суму каля 100 000 даляраў пад выглядам інвесціравання ў VIP зала фешэнебельнага казіно.\nАзіяцкі Астап Бэндэр\nУсходняя сталіца рызыкі поўніцца разнастайнымі ашуканцамі. Яны перыядычна дзівяць уяўленне грамадскасці сваімі мудрагелістымі афёра. Адным з такіх азіяцкіх Астапа Бэндэра стаў 52-х гадовы аматар рызыкі з Макао. Яго план здаецца не надта эфектным, але ён прынёс немалыя плады свайму стваральніку.\nЯк абдурыць турыста?\nПраваахоўным органам да гэтага часу не верыцца, што махляр змог рэалізаваць гэтак просты і найлепшы метад адурачваньнем кліентаў казіно. У якасці ахвяр аферыст абраў двух забяспечаных жанчын, што прыехалі адпачыць і пацешыцца ў азартныя цэнтры свету.\nПажылы рэспектабельны мужчына прадставіўся мэнэджэрам казіно і прапанаваў ім атрымаць долю ад выручкі. Ён запрасіў іх у VIP зону аднаго з самых прывабных гульнявых устаноў, распісаў, якія выгоды чакаюць інвестараў і прапанаваў зрабіць ўклад так бы мовіць «не адыходзячы ад касы». Жанчыны на здзіўленне лёгка пагадзіліся.Прайдзісвет нават атрымалася пераканаць іх пакласці сродкі на спецыяльны рахунак і пачакаць з афармленнем ўсіх неабходных дакументаў.\nНа раніцу наступнага дня перспектыўныя инвесторши выявілі, што грошы з рахунку ў VIP зале зніклі разам з «мэнэджэрам казіно». Яны забілі трывогу і паднялі на вушы мясцовае аддзяленне паліцыі. Аказалася, што аферыст з'яўляўся даўнім гульцом клуба і меў у ім свой рахунак, на які і перакладалі грошы няўдачлівыя турысткі. Ён зняў грошы адразу, як толькі жанчыны пакінулі ўстанову, і адправіўся марнаваць іх у іншым казіно. Злавіць прахвоста удалося пры спробе выезду іх ігральнай зоны. Аднак у гульца на рахунку ўжо не было сродкаў – ён прайграў практычна ўсе ў шэрагу іншых азартных клубаў.\nГульнявой аўтамат слот Lucky Rose Deluxe – Шчаслівая Ружа делюкс\nBreak Away (Адрыў)\nГульнявой аўтамат слот Robin Hood Shifting Riches – Робін Гуд онлайн


Увечары 6 сьнежьня агенцыя "Interfax" паведаміла аб адстаўцы памочніка Аляксандра Лукашэнкі Міхала Сазонава.\nСёньня ўвесь вечар я спрабаваў даведацца, наколькі адпавядае рэчаіснасьці паведамленьне "Interfax".\nСакратарка Сазонава магла толькі паведаміць – у панядзелак з самае раніцы ейны шэф патэлефаніў і сказаў, што сёньня яго на працы ня будзе ўвесь дзень. Рэфэрэнт Сазонава Алена Шніткова паўтарыла яе словы.\nЯна дадала, што ў адміністрацыі ўвогуле ходзяць чуткі аб адстаўцы, але без непасрэднай размовы з шэфам яна ня можа ўпэўнена іх падцьвердзіць або адвергнуць.\nПаводле яшчэ аднае крыніцы ў адміністрацыі прэзыдэнта, заява Сазонава аб адстаўцы Лукашэнкам падпісаная, але самаго ўказу яшчэ няма, паколькі напрыканцы працоўнага дню было яшчэ невядома, зь якой фармўлёўкаю яго вызваляць – або паводле ўласнага жаданьня, або з-за стану здароўя.\nАкрамя таго, паводле гэтага чалавека, на стале ў Лукашэнкі ляжаць заявы аб звальненьні паводле ўласнага жаданьня памочніка Лукашэнкі Каралёва, які займаецца пратаколам і міжнароднымі справамі, старшыні Дзяржтэлерадыё Кісяля і ўсіх намесьнікаў Ціцянкова.\nШто тычыцца сп. Сазонава, дык варта нагадаць – ягоная палітычная кар'ера пачалася на пачатку 1994 году, калі ён працаваў у апараце Міністэрства нутраных справаў – Сазонаў перадаваў матэрыялы для антыкарупцыйнае камісіі на чале з Лукашэнкам, а потым і кандыдату ў прэзыдэнты Лукашэнку.\nСазонаў, калі ягонае кіраўніцтва даведалася пра шчыльныя кантакты свайго падначаленага, быў звольнены са службы. Ён пачаў працаваць у перадвыбарным штабе Лукашэнкі, і пасьля перамогі на выбарах быў прызначаны першым намесьнікам Сініцына – тагачаснага кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнта.\nПасьля трох гадоў працы Сазонаў моцна захварэў, яму зрабілі складаную апэрацыю ў Нямеччыне. На працу ён вярнуўся толькі 23 сьнежня 1998 году ў якасьці памочніка Лукашэнкі.\nЯму адразу акрэсьлілі канкрэтную дзялянку працы – падрыхтоўка беларуска-расейскае дамовы аб стварэньні агульнай дзяржавы. Сазонава прызначылі намесьнікам кіраўніка рабочае групы ад Беларусі.\nМенавіта ён вёў усю чарнавую работу ў гэтым пытаньні. Ён быў упэўнены, што робіць важную і неабходную справу й пад час спрэчак, якія паўставалі ў перапынках пасяджэньняў экспэртаў у мас-мэдыя заўжды спрабаваў даказаць, што беларуска-расейская дамова адпавядае ўсім эўрапейскім стандартам. Ужо пасьля вяртаньня са Стамбульскага саміту Сазонаў езьдзіў у Маскву дзеля вырашэньня апошніх пытаньняў аб дамове.\nЧарговы этап у кар'еры Сазонава пачаўся ўвосені, калі Лукашэнка прызначыў яго кіраўніком групы экспэртаў ад урадавага боку на перамовах з апазыцыяй.\nЯк іхны непасрэдны ўдзельнік, магу зазначыць, што Сазонаў разумеў неабходнасьць хоць мінімальнага, але ўсё ж допуску апазыцыі да дзяржаўных СМІ. Ягоны подпіс быў пастаўлены пад пратаколам пагадненьня, якога дасягнулі бакі. Але Лукашэнка, верагодна, палічыў, што ягоны памочнік пайшоў на празьмерныя саступкі апазыцыі.\nСазонаў фактычна вымушаны быў дэзавуяваць пратакол. І зрабіў гэта не з ўласнага жаданьня.\nБеларуская тэлевізія, падкантрольныя газэты пачалі шалёны наступ на пратакол экспэртаў у СМІ. Было бачна, што Сазонаў не чакаў такога павароту падзеяў.\nАпошні раз, а гэта было 30 лістапада, ён паведаміў кіраўніку групы АБСЭ ў Менску спадару Віку, што без атрыманьня інструкцыяў ад Лукашэнкі працягваць кансультацыі няма сэнсу. Пасьля пайшлі чуткі пра ягоную адстаўку…


Скарбы нацыі: фотаэкскурсія па Беларускім музеі ў Лондане - Новости - Туризм и Отдых\nГэта музей для сваіх. Сюды не прадаюць квіткоў, у турыстычных бюро няма яго рэкламак. Хутчэй, гэта калекцыя, выстаўленая з прэзентацыйнымі мэтамі: пабачыўшы яе, кожны зразумее, што за край — Беларусь. Асабліва калі экскурсаводам — сам айцец Надсан\nГэта музей для сваіх. Сюды не прадаюць квіткоў, у турыстычных бюро няма яго рэкламак. Хутчэй, гэта калекцыя, выстаўленая з прэзентацыйнымі мэтамі: пабачыўшы яе, кожны зразумее, што за край — Беларусь. Асабліва калі экскурсаводам — сам айцец Надсан, паведамляе «Наша Нiва». Гэты музей месціцца ў адным з дамоў сядзібы Беларускага рэлігійнага і культурнага цэнтра імя святога Кірылы Тураўскага. Музей займае другі паверх. У тым самым доме з рыпучымі лесвіцамі на першым паверсе змяшчаецца бібліятэка імя Францішка Скарыны. Тамсама жыве і апостальскі візітатар для беларусаў замежжа, айцец Аляксандр Надсан.


У МЕНСКУ І БАРАНАВІЧАХ ПЕРАСЬЛЕДУЮЦЬ АКТЫВІСТАЎ ПРАДПРЫМАЛЬНІЦКАГА СТРАЙКУ\nМенская пракуратура разглядае зараз скаргу прадпрымальніка Валерыя Нікалайчука. Актывіст прадпрымальніцкага руху, які браў сёлета ў Менску ўдзел ва ўсіх акцыях пратэсту, у тым ліку ва ўсебеларускім страйку, 13 кастрычніка быў затрыманы міліцыянтамі на працоўным месцы на рынку “Дынама”. Вось што ён распавёў нашаму радыё:\n(Нікалайчук: ) “Пачапілі кайданкі й павялі. Жонку таксама цягнуць, яна крычыць. Зацягнулі нас у дзяжурны пакой. Адзін зь міліцыянтаў падбягае да мяне, выхоплівае пісталет і крычыць:”Я цябе зараз застрэлю!” Мне інкрымінуюць незаконныя валютныя апэрацыі і дробнае хуліганства — супраціў міліцыі. Хаця ў пратаколах няма гаворкі пра валюту.\nМіліцыянты распранулі да бялізны жонку — шукалі грошы. Гэта было жахліва. У мяне ў кішэні знайшлі ўлётку пра пікет супраць касавых апаратаў ля “Паркінгу”. Міліцэйскі начальнік быў задаволены. Затым мяне адвезьлі ў будынак па вуліцы Леніна, 13. Зачынілі ў камэру, я там суткі адседзеў”.\nРазам з жонкай Ірынай яны прайшлі мэдэкспэртызу і накіравалі скаргу ў сталічную пракуратуру.\nУ пракуратуры Баранавічаў знаходзіцца скарга яшчэ адной ахвяры гвалтоўных дзеяньняў — аднаго зь лідэраў мясцовых прадпрымальнікаў Яўгена Віньніка. Ён паведаміў нашаму радыё, што пацярпеў у самы разгар усебеларускага страйку:\n(Віньнік: ) “4 кастрычніка а 8-й вечара да мяне ў кватэру прыйшлі двое. А затым яшчэ адзін чалавек, яны мяне зьбілі, а затым абакралі. Гэта былі бандыты з банды Панаса, якая дзейнічае ў Баранавічах. Асобы, што зьдзейсьнілі на мяне напад, устаноўленыя. Але яны дагэтуль на волі. Ніякіх дзеяньняў у дачыненьні да іх не праводзіцца. Я пісаў скаргі ў пракуратуру, што гэтыя факты баранавіцкай міліцыяй ня расьсьледуюцца”.\nСёньня факты гвалту ў дачыненьні да актывістаў прадпрымальніцкага руху Нікалайчука і Віньніка абмяркоўваліся ў Менску на паседжаньні каардынацыйнага камітэту Аб’яднанай рады прадпрымальнікаў. Было вырашана зьвярнуцца з адкрытым лістом да генэральнага пракурора Віктара Шэймана і міністра ўнутраных справаў Уладзімера Навумава. Вось што зазначыў на гэты конт нашаму радыё каардынатар рады Анатоль Шумчанка:\n(Шумчанка: ) “Пасьля страйку пачаўся перасьлед актывістаў Аб’яднанай рады. Мы лічым гэта недапушчальным і зьвяртаемся па абарону нашых людзей да кіраўнікоў праваахоўчых структураў. Супрацоўнікі міліцыі, якія дапусьцілі гэтае беззаконьне, павінныя быць пакараныя”.\nПра намер абараняць актыўных удзельнікаў прадпрымальніцкіх акцыяў пратэсту заявіў і Беларускі страйкавы камітэт прадпрымальнікаў.


Выказванне гэта сведчыць, што мелі рацыю даследчыкі, якія, выяўляючы змястоўнасць паэтычных твораў Багдано-віча, разглядалі элементы іх структуры на розных узроўнях, у тым ліку і на сацыяльным, у сувязі з кругам грамадзян-скіх ідэй паэта. Моцна развітае эстэтычнае мысленне Багда-новіча патрабуе таго, каб пры аналізе яго творчасці ўлічва-лася самарэфлексія паэта на самыя розныя жыццёвыя з'явы, да якіх сам ён звычайна падыходзіў дыялектычна, што пацвяоджаецца ў адносінах да яго твора «Страцім-лебедзь». Верш-прытча на тэму біблейскага міфа — толькі адна з варыяцый творчага ўвасаблення жыццёвага зместу (вайна, гібель мільёнаў і асабісты лёс Багдановіча ў дадзе-ным выпадку), адпаведная форма выказвання, якую паэт выбраў з многіх іншых.\nДля паэта ў множнасці верагоднага выбару фармальных кампанентаў у паэзіі (няхай гэта рыфма або ідэя) ляжыць прынцып найлепшага, што было вядома яшчэ філосафам Старажытнай Індыі ". Трымаючыся гэтага прынцыпу, сапраўдны паэт не абмяжоўваецца выпадковым і недаскана-лым у мастацкім творы.\nЯк вядома, да фальклорных вытокаў М. Багдановіч звярнуўся не выпадкова і разглядаў засваенне здэбыткаў народнай творчасці як адну з важнейшых задач на шляху развіцця беларускай літаратуры. Разам з тым ён не пера-большваў значэння фальклору, маючы на ўвазе абмежава-насць тых яго сродкаў выразнасці, якія новая паэзія можа арганічна засвоіць на новай ступені развіцця.\nТакім чынам, і выбар сюжэта і формы верша-прытчы з яго поліметрычнасцю і неабавязковасцю рыфмоўкі (замест яе фіксаваная інтанацыя), і круг ідэй, якія вызначаны ўжо самой традыцыйнасцю міфалагічных вобразаў, выкарыста-ных паэтам,— не што іншае, як вынік матываваных і накі-раваных намаганняў.\nМастацкае мысленне знаходзіць непрыгоднымі для ўва-саблення сэнсу часам вельмі вялікую колькасць узнікаючых образаў і адиаведных ім слоў з усёй разнастайнасцю іх значэнняў — сімвалічных, сігніфікатыўных, а іменна — зна-чэнняў слова як лексемы (signification) i экстэнцыяльных значэнняў, якое слова набывае ў дадзеным кантэксце яго |моўнага ўжывання (ekstension). Часцей за ўсё гэтыя вобра-зы ўзнікаюць у працэсе творчасці, але не задавальняюць паэта з прычыны сваёй экспрэсіўнай абмежаванасці, што вымушае яго шукаць іншыя сродкі ўвасаблення да таго часу, пакуль не будзе знойдзена адзінае, найлепшае. Па сутнасці гэта сведчыць аб эстэтычнай неадназначнасці паэтычнай умкі і эмоцыі.\nДарэчы, эстэтычная неадназначнасць паэтычнай думкі, яўляючыся выключна каштоўнай якасцю, у той жа час прыводзіць да таго, што ў крытыцы і літаратуразнаўчых працах складваецца даволі супярэчлівая карціна пры ацэн-цы адных і тых жа мастацкіх твораў. Прыклады да сказана-га можна знайсці і ў даволі шырокай крытычнай і даследчай ^ітаратуры, прысвечанай творчасці Багдановіча. У дадзеным выпадку гэта дазваляе прасачыць асаблівасці эстэтычнага ўспрымання і творчасці ў цэ\_ым і асобных яго твораў.\nСуадносіны рацыянальнага і эмацыянальнага пачаткаў яаэзіі ў эстэтычным успрыманні аб'ектывуюцца, што выяў-ляецца звычайна ў выказваннях ацэначнага характеру.\nПаспрабуем у сувязі з акрэсленай вышэй мэтай праана-лізаваць выказванні некаторых даследчыкаў аб вершы-прытчы Багдановіча «Страцім-лебедзь». М- Грынчык, на-прыклад, пісаў наступнае: «Зразумела, што з прычыны ;няспеласці светапогляду Багдановіч не мог узняцца да ўзроўню і сілы горкаўскага рэвалюцыйнага адмаўлення рэ-чаіснасці. Вось чаму сцвярджальны пафас паэмы «Страцім-лебедзь» носіць адценне пэўнай неакрэсленасці і трагізму. Іменна ў няяснасці рэвалюцыйнай перспектывы для аўтара трэба шукаць вытокі той пасіўнай самаахвярнасці, што пера-важае ў заключнай частцы паэмы:\nПацямнела ў яго вачах,


Apple Music, уся ваша музыка ў адным месцы - # WWDC15 | Applelised | Я з Mac\nApple Music, уся ваша музыка ў адным месцы - # WWDC15\nApplelised | | Apple Music, навіны\nяблык абвешчана сёння Apple Music, інтуітыўна зразумелая праграма, якая спалучае ў сабе лепшыя спосабы атрымліваць асалоду ад музыкі, сабраныя ў адным месцы.\n1 Apple Music тут. Усе спосабы атрымліваць асалоду ад музыкі. Сабраліся там жа\n1.4 Цэны і даступнасць\nApple Music тут. Усе спосабы атрымліваць асалоду ад музыкі. Сабраліся там жа\nApple Music - гэта рэвалюцыйны сэрвіс для струменевай перадачы музыкі, Наватарская глабальная радыёстанцыя Apple з кругласутачным праграмаваннем і выдатным новым носьбітам інфармацыі для аматараў музыкі з любімымі выканаўцамі. Apple Music аб'ядноўвае самую вялікую і поўную музычную калекцыю на планеце з веданнем лепшых спецыялістаў у гэтай галіне, якія запраграмавалі плэйлісты для тэлефонаў iPhone, iPad, iPod touch, Mac, PC, Apple TV і Android (*). Apple Music будзе даступная з 30 чэрвеня ў больш чым 100 краінах.\nМы любім музыку, і з новым сэрвісам Apple Music усе аматары маюць неверагодны досвед у рукахсказаў Эдзі Кью, старэйшы віцэ-прэзідэнт Apple па праграмным забеспячэнні і паслугах у Інтэрнэце. Усе спосабы атрымліваць асалоду ад музыкі аб'яднаны ў адно прыкладанне, якое прапануе рэвалюцыйную паслугу струменевай перадачы, сусветнае радыё ў прамым эфіры і захапляльны сродак для сувязі прыхільнікаў з мастакамі.\nApple Music стане велізарнай пераменай для прыхільнікаў і выканаўцаў- сказаў Джымі Йовін. Музыка ў Інтэрнэце стала велізарным беспарадкам праграм, паслуг і вэб-сайтаў. Apple Music аб'ядноўвае лепшыя функцыі, каб прапанаваць усім аматарам музыкі надзвычайны досвед.\nApple Music з'яўляецца рэвалюцыйным струменевым сэрвісам і дадаткам, які змяшчае ўвесь каталог Apple Music пад рукой карыстальніка на яго любімых прыладах. Пачынаючы з музыкі, якую вы ўжо ведаеце - альбо з крамы iTunes, альбо з кампакт-дыскаў - зараз яго дыскатэка сабрана разам з каталогам Apple Music, які ўключае больш за 30 мільёны песень. Карыстальнік можа трансляваць любую песню, альбом альбо спіс прайгравання. Ці яшчэ лепш, вы можаце дазволіць Apple Music зрабі гэта за яго.\nУсе Графікі Apple Music іх аб’ядноўвае адно: яны вельмі ўдала падабраныя. Apple наняла лепшых сусветных музычных экспертаў, каб скласці ідэальныя спісы прайгравання на аснове пераваг карыстальнікаў, і вынікі паляпшаюцца па меры таго, як гучыць больш музыкі. Раздзел "Для вас" у Apple Music забяспечвае асвяжальную сумесь альбомаў, новых рэлізаў і спісаў прайгравання, усё гэта настроена для кожнага карыстальніка.\nУ дадатак да выбару чалавека, Siri таксама дапамагае атрымліваць асалоду ад лепшай музыкі і атрымлівайце задавальненне ад Apple Music. Можна сказаць, што Siri сыграе лепшыя песні 1994 года, лепшую песню з галінак ФКА альбо нумар 1 у лютым 2011 года.\nўдары 1Першая жывая радыёстанцыя Apple, прысвечаная выключна музыцы і культуры, будзе транслявацца ў прамым эфіры больш чым у 100 краінах. Beats 1 прапануе бесперапынны радыёпрацэс ад уплывовых ды-джэяў Зейна Лоў з Лос-Анджэлеса, Эбра Дардэна з Нью-Ёрка і Джулі Адзенуга з Лондана. Слухачы па ўсім свеце будуць адначасова чуць аднолькавыя якасныя праграмы. У захапляльных шоу "Beats 1" будуць прадстаўлены эксклюзіўныя інтэрв'ю, госці і лепшае з сучаснай музыкі.\nApple таксама звярнулася да выбару чалавека, каб перапрацаваць радыё. Apple Music Radio прапануе станцыі, створаныя аднымі з лепшых ды-джэяў свету. Новыя станцыі ўключаюць самыя разнастайныя жанры, такія як інды-рок, класіка, фолк і фанк, усе яны выбраны з вялікім майстэрствам. Удзельнікі могуць прапускаць столькі трэкаў, колькі ім падабаецца, таму ім не трэба дакранацца да цыферблата, каб мяняць песні.\nМастакі і фанаты зараз маюць неверагодны спосаб непасрэднага ўзаемадзеяння Apple Music з падключаць. З дапамогай гэтай паслугі, Выканаўцы могуць дзяліцца тэкстамі песень, фатаграфіямі за кулісамі, відэа ці нават выпускаць сваю апошнюю песню непасрэдна для прыхільнікаў з вашага iPhone. Прыхільнікі могуць каментаваць альбо падабаць любыя паведамленні выканаўцаў і дзяліцца імі з паведамленнямі, Facebook, Twitter ці электроннай поштай. І калі карыстальнік нешта каментуе, мастак можа адказаць непасрэдна.\nПа стане на 30 чэрвеняаматары музыкі па ўсім свеце змогуць атрымліваць асалоду ад бясплатна гэтай паслугі на працягу 3 месяцаў, і тады абаненцкая плата будзе $ 9,99 у месяц у ЗША, таксама будзе сямейны план для да шасці карыстальнікаў, даступны толькі Даляр ЗША 14,99 у месяц у ЗША.\nПатрабуецца першапачатковая рэгістрацыя. Па заканчэнні пробнага перыяду падпіска будзе аўтаматычна падоўжана, а спосаб аплаты будзе спаганяцца штомесяц, пакуль аўтаматычнае падаўжэнне не будзе адменена ў наладах уліковага запісу. Сямейны план патрабуе iCloud Family Sharing. Больш падрабязную інфармацыю можна знайсці на сайце www.apple.com/es/icloud/family-sharing.\n* Apple Music Ён будзе даступны для iPhone, iPad, iPod touch, Mac і ПК з 30 чэрвеня. Apple Music ідзе ў Тэлефоны Apple TV і Android гэтай восенню.\nКРЫНІЦА | дыск. Apple Press\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » прадукты кампаніі Apple » Apple Music » Apple Music, уся ваша музыка ў адным месцы - # WWDC15\nMetal мае зорны выгляд у OS X El Capitan


НА ПОЛАЧЧЫНЕ РАСТУЦЬ ШЫХТЫ СВАБОДНАГА ПРАФСАЮЗУ\nПаказальнай у гэтым пляне выглядае сытуацыя на наваполацкай цеплаэлектрацэнтралі, дзе за апошнія тры тыдні суполка Свабоднага прафсаюзу папоўнілася 50-цю новымі чальцамі.\nСуполка была арганізаваная два гады таму і адразу ж выявіла актыўнасьць у пляне змаганьня за правы працоўных. Скажам, мінулым летам, калі пачаліся затрымкі з выплатай заробкаў і адпускных, яна зьвярнулася з патрабаваньнем выплаціць людзям заробленыя імі грошы непасрэдна ва ўрад.\nТакая актыўная пазыцыя не засталася незаўважаная і сёньня, калі афіцыйныя прафсаюзы выглядаюць дэмаралізаванымі, а цеплаэлектрацэнтраль, па сьведчаньні ўладаў, мусібыць акцыянаваная, энэргетыкі бачаць сваіх абаронцаў менавіта ў асобе Свабодных прафсаюзаў. Зрэшты, дамо слова старшыні прафсуполкі Вадзіму Духаменку:\n(Духаменка: ) «Практычна кожны дзень прымаем заявы аб прыёме ў нашую арганізацыю. І гэта зьвязана ня толькі зь ціскам уладаў на афіцыйны прафсаюз. Папросту людзі ўбачылі альтэрнатыву, убачылі прафсаюз, які спрабуе абараняць правы сваіх сябраў, які ня мае чынавенскай прафсаюзнай адміністрацыі і кіраўнікі якой стаяць ля станкоў і турбінаў. Наагул, толькі прафсаюз, створаны зьнізу, мае шанцы займець аўтарытэт сярод рабочых. Створаныя зьверху «зубатаўскія» прафсаюзы такіх шанцаў ня маюць, а таму за намі будучыня».\nДарэчы сказаць, у сытуацыі дзяржаўнага прэсынгу на прафсаюзы, Свабодны прафсаюз, што дзее на Полаччыне, заняў прынцыповую пазыцыю: нічога не прасіць ва ўладаў, а дамагацца сваіх правоў судовым парадкам. Так, сябры прафсаюзу адмовіліся ўдзельнічаць у гарадзкім прафсаюзным сходзе, што адбыўся днямі ў Наваполацку і дзе быў прыняты чарговы зварот да ўраду з просьбаю скасаваць пастанову, што забараняе безнаяўнае пералічэньне прафсаюзных складак.\nПа сьведчаньні старшыні рэгіянальнай арганізацыі Свабоднага прафсаюзу Ўладзімера Антановіча, пісаць падобныя чалабітныя няма сэнсу. Пагатоў, іх апошнім часам паслана ў Менск не адзін дзясятак; з просьбаю скасаваць згаданую пастанову зьвярнуўся нават кіраўнік абласной «вэртыкалі» спадар Андрэйчанка, але ў Менску на ўсе гэтыя звароты аніяк не рэагуюць.


Зянон Пазьняк. ДОБРАЯ ФАТАГРАФІЯ.: “У прыродзе няма нічога прыгажэйшага за жанчыну”\nЗ. Пазьняк: Я ня маю вялікай магчымасьці глядзець фотаальбомы, якія там выходяць. Толькі тое, што ёсьць у Інтэрнэце. Безумоўна, ёсьць добрыя фатографы, якія робяць цікавыя фатаграфіі. Са старых імён я б адзначыў Анатоля Кляшчука. Гэта фатограф з глыбокім пранікненьнем у драматызм падзей. Гэта вельмі сур’ёзны беларускі падыход да жыцьця. Трошкі менш цяпер бачна Сяргея Грыца. Гэта фатограф на мяжы папараццы. У яго вельмі вострыя назіраньні, як мала ў каго. З маладзейшых – Віктар Драчоў. У яго ёсьць нядрэнныя фота, якія адлюстроўваюць рэжым, людзей. Сацыяльныя здымкі з пранікненьнем, з пазыцыяй, з павагай да чалавека. Таксама Антон Матолька. Ёсьць шмат розных фатографаў, якія здымаюць, ці то дэманстрацыі, ці то падзеі, але ў яго ёсьць асэнсаваньне. Я бачу, як ён хоча ўбачыць за нейкай зьявай падтэкст. У мастацтве вельмі важна выявіць сутнасьць рэчы. У яго гэта ёсьць. Вельмі цікавая яго серыя “Паляваньне на людзей”. Ён вельмі выразна зьняў, як банда ў чорным нападае на людзей і хапае. Гэта зьнята вельмі вобразна. Я называю гэта “ўсё ў адным”, калі ў адной фатаграфіі адлюстраваная цэлая эпоха. Матолька адлюстраваў у гэтай сэрыі цэлую зьяву. Таксама цікавыя здымкі робіць Васіль Федасенка. Мне запомнілася яго адна фатаграфія “Ўсяночная ў царкве”, дзе пры сьвятле сьвечак за сталом, дзе сьвенцяць яйкі – стаяць людзі. Гэта зборны вобраз Беларусі, харошай і сьветлай. Сама ўсяночная сабрала такіх людзей. Вельмі прасьветлены здымак. Цёмны фатограф гэтага б не заўважыў. У здольнага фатографа можа быць шмат няўдач, але адзін здымак ён павінен зрабіць. Каб выявіць жыцьцё духа праз чалавека – трэба быць чалавеказнаўцам, псіхолягам. Выявіць жыцьцё можна праз банальную рэч, празь яе падтэкст. Але каб зразумець такі здымак – трэба быць эстытэчна падрыхтаваным. Многія выдатныя мастакі маюць трагедыю – іх не разумеюць. І не таму што ён у гэтым вінаваты, проста людзі жывуць у іншых эстытэчных стэрэатыпах, альбо ўвогуле іх не маюць. Зь цягам часу, калі адкрываецца новы сьвет, яго прызанаюць. Мастацтва – гэта жывая зьява й з боку гледача й фатографа. Гэта агульная творчасць – і ўспрыняцьце й фатаграфаваньне.\nГутыраў Дзьмітры Гурневіч, Польскае радыё.\nPosted by hurnievic at 3:24 AM