Родныя вобразы / В. Быкаў. «Тры словы нямых»\nТры словы нямых\nНарод быў нямы.\nЖыў на шырокай вялiкай высьпе сярод акiяну, нiякiх сувязяў зь iншымi выспамi ня меў i думаў, што ўсе астатнiя народы, якiя недзе жывуць, таксама нямыя. Зрэшты, мова ня дужа была i патрэбная нямым, – усё, чаго вымагалi гаспадарчыя, людзкiя ды сямейныя дачыненьнi, яны разумелi бяз мовы, па вачах, жэстах, рухах. Нiякай балбатнi ў вольны час не было, бо не было вольнага часу – усе працавалi ад начы да начы. Жылi небагата, але й не галадавалi, i калi не здаралася мору, эпiдэмii цi ўрагану, дык пачувалiся амаль шчасьлiвымi. На высьпе, воддаль ад цывiлiзацыi, валадарылi мiр i спакой. Войнаў людзi спрадвеку ня ведалi.\nПраўда, здаралiся выпадкi, якiя часам прымушалi людзей хвалявацца. Гэта калi на марскiм даляглядзе паказваўся вялiзны белы карабель, i зь яго на выспу ў затоцы высаджвалiся людзi. Тыя людзi былi незвычайныя. Усё ў iх было прыгожае ды разумнае – i твары, i вопратка, i начыньне. А галоўнае – яны ўмелi мовiць. Словы зь iхных вуснаў сыпалiся, бы соевыя бабы зь мяшка, i азначалi таемную сiлу, бо сьледам iшлi пэўныя дзеi i ўчынкi. Гэта было племя ГАВАРКIХ, вырашылi нямыя, бо ў iх нават прылады вымаўлялi словы – такiя маленькiя чорныя скрыначкi. Нямыя баялiся гэтых людзей, ды й паважалi таксама. Чужынцы ж, у сваю чаргу, не злавалiся на маўклiвых нямых -наадварот, усяляк давалi зразумець, што iхная немата iм падабаецца. Настолькi падабаецца, што аднойчы яны высадзiлiся на бераг i пачалi будаваць палац. Нямыя не пярэчылi – спакойнае, панылае жыцьцё на высьпе, лiчы, iм абрыдла.\nПалац быў збудаваны з каменю, шкла i мэталу, якiя прывезьлi на белым караблi. А разам прывезьлi i ўладу. Улада, сказалi гаваркiя, патрэбная для нямых, бо такiм чынам яны будуць далучаныя да найлепшых дабротаў цывiлiзацыi. Нямыя паставiлiся да таго з энтузiязмам – iм хацелася далучыцца да цывiлiзацыi. Некаторыя зь лiку самых разумных цi дужых пайшлi працаваць у палац, а таксама ў палiцыю i самакiраўнiцтва. Усё тое было патрэбна выключна дзеля iнтарэсаў нямых.\nПраўда, нямыя павiнны былi за тое плацiць. Была прывезена дамова пад назвай "Канстытуцыя", якая вызначала памер данiны i парадак яе спагнаньня. А таксама прадугледжвала iншыя абавязкi для нямых i прывiлеi для ўлады. Нямыя павiнны былi падпарадкоўвацца ўладзе, за што iм пакiдалася родная для iх немата. Увогуле яны былi задаволеныя, бо цалкам захоўвалiся традыцыi продкаў. Праўда, тыя, што былi пры ўладзе або ў палiцыi, хутка вывучылiся размаўляць з гаваркiмi – вядома ж, на iхнай, гаваркой мове. Iншыя былi вольныя ад тае вучобы. З часам, аднак, колькасьць прыўладных павялiчвалася, яны ўжо займелi i ўласны назоў – ГАРЫЗАНТАЛЬНIКI. Адпаведна павялiчвалiся памеры падаткаў, бо трэба ж было плацiць iм заробак.\nНямыя пачалi вохкаць i вахкаць, але маўчалi i неяк сплочвалi тыя падаткi. На бяду, у хуткiм часе стаўся недарод; як нямыя сплацiлi падаткi, самiм мала чаго засталося. Пад восень у паселiшчах нямых пачаўся голад. Вялiкiя групы iх прыходзiлi да брамы палацу i позiркамi ды гукамi прасiлi есьцi. Але есьцi iм не давалi. iхныя ж суродзiчы, што сталi прыслужнiкамi, адганялi iх ад брамы, некаторых нават пабiлi палкамi. Гэта былi першыя пабiтыя на высьпе людзi, i тое выклiкала гнеў. У паселiшчах на плошчах перад каменнымi iдаламi стаў зьбiрацца народ; узьнiмаючы ўгару рукi, людзi прасiлi заступiцца. Падобна, аднак, iдалы перасталi разумець нямых.\nА голад мiж тым рабiўся невыносны. Соя i кукурудза зусiм пагiнулi на палёх ад сьпёкi, дажджу не было зь вясны. Пад восень наляцеў ураган, якi бушаваў тры днi запар i залiў выспу так, што не засталося нi калiва. Пагiнула шмат жывёлы i людзей. А жывыя зноў пайшлi да палаца.\nУ той час да гаваркiх прыехаў з-за акiяну iх галоўны правiцель – Вялiкi Дэмагог. Гэта быў дужы, высокi мужчына з пагрозьлiвым позiркам i вялiкiм ротам, якi не зачыняўся нiколi. У першай жа сваёй прамове, сказанай у палацы, ён абвясьцiў, што ад сёньня краiна называецца Народная Дэмагогiя, пагражаў усiм непаслушэнцам карай, шчыроўцам абяцаў узнагароды, галоўнай зь якiх была прывiлея жыць. Прыкарытнiкi зьзялi ад шчасьця, вядома ж, у спадзеўцы зарабiць найбольшую з прывiлеяў.\nЖыць на высьпе рабiлася ўсё горш. Пасьля неўраджаю, голаду i ўрагану настаў мор. Нейкая злая пошасьць касiла нямых у iхных пальмавых паселiшчах, нават не было каму хаваць мерцьвякоў. Жывыя пачалi рабаваць мёртвых. Насьпяваў вялiкi маўклiвы бунт, – супраць палаца, палiцыi, гарызантальнiкаў i нават супраць iдалаў, якiя адвярнулiся ад нямых. Улады з дапамогай вялiзнае зграi прыкарытнiкаў, што ўжо збольшага навучылiся мове гаваркiх, старалiся не дапусьцiць гвалту. Дзясяткi iхных агiтатараў пешшу i на мулах хадзiлi й езьдзiлi па паселiшчах, угаворваючы нямых спадзявацца, трываць i маўчаць. Апошняе было самае важнае. Яшчэ нямым загадалi кожны дзень тры разы кланяцца ў бок палацу, палiцыянты сачылi, каб тое рабiлi па-шчырасьцi, а не прытворна. Тыя й старалiся рабiць па-шчырасьцi, але па-шчырасьцi кепска атрымлiвалася. Некаторыя з самых кемлiвых пачалi ўжо заўважаць сiлу, якая тоiцца ў слове прыгнятальнiкаў, i бясьсiльле ўласнае нематы. Адзiн зь iх, сапраўдны глуханямы, у часе ранiшнiх паклонаў на плошчы перастаў кланяцца i нешта бязладна загаманiў-залемантаваў да палiцыянтаў. Палiцыянты, вядома, такога непаслушэнства не маглi дапусьцiць i накiнулiся на яго з палкамi. Бiлi доўга й люта, глуханямы вырываўся й крычаў, ды марна. Пасьля раптам сьцiх, здалося, сканаў.\nЛя мерцьвяка сабралiся нямыя, хацелi несьцi яго ў халупу, ды палiцыянты стаялi абапал i не пушчалi людзей. Атмасфэра на плошчы стала напружанай, чуўся лямант i гвалт, плакалi жанкi. I тады раптам нябожчык ускочыў, мусiць, каб бегчы. Але палiцыянты яго ўхапiлi й зноў пачалi бiць. I менавiта ў такi момант, мабыць, канаючы, глуханямы выразна й гучна крыкнуў:\n- Каб вы здохлi!..\nУсе на плошчы зьнямелi, здранцьвелi, гул i лямант разам спынiўся. Жах узьвiўся ў паветры i ўразiў палiцыянтаў. Сьпярша тыя два, што трымалi глуханямога, а пасьля й яшчэ два побач, бы драўляныя чурбаны, упалi патылiцай аб зямлю й не кранулiся болей.\nТады людзi, гнаныя зьдзiўленьнем i жахам, кiнулiся да глуханямога, ды ён i сапраўды быў мёртвы. Яго аднесьлi ў халупу, i ён доўга ляжаў там непахаваны. Яго баялiся хаваць, бо адчулi ў iм вялiкую, непазнаную сiлу. Ад таго часу глуханямы стаўся першым апосталам нямога народу.\nТрагедыя ў паселiшчы стала такой ашаламляльнай, што нямыя на нейкi час забылiся пра ўсе няшчасьцi – голад, хваробы i ўраганы. I нават на белы палац. Усе думалi пра словы, якiя глуханямы панёс з сабой у магiлу. На нейкi час улады таксама прыцiхлi. Вялiкi Дэмагог, якi кожны дзень чытаў свае пагрозьлiвыя лiтаньнi, тры днi маўчаў. Пасьля зьявiўся ягоны ўказ, якiм навек забаранялася быццам бы паскудная мова нямых, а ягоныя гарызантальнiкi ў мэтах бясьпекi пераймяноўвалiся на ВЭРТЫКАЛЬНIКАЎ.\nДы, вiдаць, было позна. Старыя зь лiку нямых пачалi ўспамiнаць забытыя паданьнi яшчэ болей старых, якiя быццам бы сьведчылi, што й на высьпе некалi была мова. I нават прыпамiналi некаторыя словы, як напрыклад, СВАБОДА i ВОЛЯ. Некаторыя з выгнаных з палаца прыкарытнiкаў, што навучылiся там чытаць i пiсаць па-дэмагогаўску, займеўшы шмат вольнага часу, пачалi распрацоўваць мову нямых. Асаблiва ахвочай да таго стала моладзь. Мiнула паўгода, i ў паселiшчах ноччу, у полi цi ў моры на рыбным лове стала чуваць галасы. Нямыя пераставалi быць нямымi. Пад вялiкiм сакрэтам ад палiцыянтаў i вэртыкальнiкаў бераглi ў памяць тры словы глуханямога. Тых словаў баялiся, бы зараджанай зброi, ведаючы, што зараджаная зброя некалi страляе. Тое разумелi нямыя, прыкарытнiкi i ўсе гаваркiя. I апошнiя не драмалi. Побач з палацам была тэрмiнова збудавана турма, бы пчалiныя соты, разьдзеленая на цесныя каморкi, куды саджалi нямых, каб тыя не размаўлялi. Была створаная разгалiнаваная Служба Бясьпекi (СБ), што вэрбавала стукачоў. Стукачам плацiлi гарнец маiсу за кожны данос, – пры голадзе тое была немалая плата, i недахопу ў стукачах не адчувалася. Тым болей, што iхная праца мела зусiм легальны характар, i ўсе яны былi аб'яднаныя ў прафэсiйны Саюз Стукачоў (СС). Для далейшага дасканаленьня працы вэртыкальнiкаў апошнiя атрымалi новую геамэтрычную назву – ДЫЯГАНАЛЬНIКАЎ i пажыцьцёвы службовы статус. Палiцыянтам на 30 см. падаўжалiся баявыя бамбукавыя палкi i на 5 см. падымалiся тульлi фуражак, каб самыя недамеркi выглядалi ня горш за гiгантаў. На крэдыты мiжнародных банкаў была закуплена зброя масавага паражэньня i кампутарная тэхнiка. Для яе абслугоўваньня прыехалi кадры з былых сацкраiн, адкуль з прычыны тамтэйшае крызы пачалася няспынная выцечка навуковых мазгоў. Зухаватыя спэцыялiсты занялiся дасьледаваньнем апошняй у сьвеце недасьледаванай праблемы – узаемазалежнасьцi дэмагагiчнай улады i дзiкунскае мовы. На дзясятках эўрапейскiх, азiяцкiх, гiшпанскiх ды палiнезiйскiх мовах аналiзавалiся тры магiчныя словы, якiя забiлi чатырох палiцыянтаў. У той матэматычнай непрапарцыйнасьцi i палягала навуковая загадка веку.\nАднак мiнаў час, а вынiку тае працы не было нiякага. I тады Служба Бясьпекi Вялiкага Дэмагога (СБВД) дазналася, што тыя вучоныя розных навук ёсьць спрэс спэцыялiсты ў кантынэнтальных ракетах (СС-20) ды комлексах "Таполя". Разумеючы шмат чаго ва ўладзе i ракетах, яны амаль нiчога не разумелi ў мовах, тым болей, у мовах нямых. Раззлаваны Вялiкi Дэмагог прагнаў iх усiх з выспы, пакiнуўшы аднаго – самага шчырага маладога ракетчыка (якi ў тым i прызнаўся), каб ён служыў у якасьцi звычайнага шафёра – абы мець зарплату ў далярах. Праз год, аднак, высьветлiлася, што той ракетчык-шафёр зусiм не ракетчык i не шафёр, а кадравы палкоўнiк савецкага КГБ. Вялiкi Дэмагог уласнаручна адсек яму галаву.\nСярод нямых таксама знайшлiся разумныя людзi, да iх спакваля далучылiся некаторыя са звольненых за розныя правiнкi з палацу. Была складзена таемная да ўлады апазыцыя. Яна нарадзiла падпольны навукова-моўны гурток, якi заняўся вывучэньнем магчымасьцяў знакамiтага праклёну, – вядома ж, у мэтах зьнiшчэньня дэмагагiчнага рэжыму на высьпе. Было ўстаноўлена, што той, хто здольны з гiбельным для ўладаў наступствам выкрыкнуць тыя словы, сам абавязкова гiнуў. Цi, можа, тыя словы прыходзiлi да яго ў прадчуваньнi пагiбелi? У тым палягала галоўная для гуртка праблема. Ахвяраваць сабою гатовы быў шмат хто, але нiхто не хацеў ахвяраваць марна. Справа была дужа складаная, i гурткоўцы вырашылi ўдасканалiцца структурна. Найперш яны перайменавалi гурток у Калегiюм. Былi абраныя Генэральны Лiдэр (ГЛ), пяць Вiцэлiдэраў (ВЛ) i адзiнаццаць галоўных спэцыялiстаў (гс). Астатнiя сталi проста спэцыялiстамi (пс). Праўда, усе працавалi на заморскай мове, уласная знаходзiлася ў стане распрацоўкi. Справа ўскладнялася тым, што распрацоўшчыкi належалi да розных дыялектна-нямых групаў, i кожная зь iх настойвала на ўласным нямым дыялекце ў выглядзе пэўнага набору гукаў i жэстаў. Доўга спрачалiся. Была нават прапанова замест вiртуальнай праблемы мовы заняцца рэальнай распрацоўкай новага гатунку сорга. У вынiку Калегiюм раскалоўся на соргаўцаў i моўшчыкаў. Моўшчыкi, дзякаваць Богу, на той час заставалiся ў бальшынi.\nМенавiта з прапановы апошнiх на трэцi год было вырашана дзеля хутчэйшага посьпеху трохi зьмянiць парадак словаў у знакамiтым праклёне, бо вымаўленае глуханямым ня надта пасавала нацыянальнай традыцыi маўчаньня. Наадварот, яно разбурала тую традыцыю, што было надта непатрыятычна. Пасьля доўгага абмеркаваньня фраза загучала так: "Можа б, вы надумалiся крыху здохнуць?" Знайшоўся й ахвярнiк, якi, не марудзячы, выгукнуў яе перад палацам у твар самага лютага й ненавiснага афiцэра-палiцыянта. Але чамусьцi афiцэр ня ўпаў долу, а дастаў найноўшай мадыфiкацыi пiсталет i застрэлiў ахвярнiка. У Калегiюме ледзьве перажылi расчараваньне i зноў вырашылi зьмянiць парадак словаў. Важна было калi не панiшчыць палiцыянта, дык хоць бы зьберагчы жыцьцё чалавека – усё ж у Калегiюме былi гуманiсты. Магiчны праклён пабудавалi такiм чынам: "Будзьце ласкавы калi-небудзь памерцi". Натуральна, форма праклёну зьмянiлася, але сэнс застаўся ранейшы – гэта было важна. На фразу ўскладалася вялiкая надзея, i яна была хутка вымаўлена самым разумным i адукаваным чальцом Калегiюму. Але зноў сталася неспадзеўка – нiводзiн з прыгнятальнiкаў ня ўпаў i ахвярнiк ня быў забiты. Нават не атрымаў палкi. Увогуле ў Калегiюме тое спадабалася, бо чалавек уцалеў. Першы раз апэрацыя абышлася бяз стратаў i давала надзею. Яна была абвешчаная першай перамогай Калегiюму.\nЯк нi дзiўна, у палацы на тое нiяк не адрэагавалi. Паводле чутак, што рэдчас вынiкалi адтуль, з прычыны нямогласьцi Вялiкага Дэмагога, у якога ад перанапругi спаралiзавала язык, чакаўся прыезд Новага, Самага Вялiкага Дэмагога (НСВД), палiтыка яго ў моўнай праблеме пакуль заставалася невядомай. Як ён у хуткiм часе прыехаў, дык найперш зьмянiў статус Калегiюму – той набыў легiтымнасьць i пераймяноўваўся ў Акадэмiюм пры Новым Самым Вялiкiм Дэмагогу (АНСВД) з новай задачай: стварыць сапраўды народную мову – нямую па форме i дэмагагiчную па зьмесьце. Узрушаныя нечаканым клопатам чальцы Акадэмiюму паслалi НСВД пашыраны факс i паклялiся не шкадаваць сiлы для стварэньня мовы нямых. У хуткiм часе быў выдадзены канчатковы варыянт праклёну глуханямога, якi гучаў так: "Няхай здохне той, хто выступае супраць мовы народу". Права вызначыць злыдня, якому наканавана здохнуць, карэктна дэлегавалася Новаму Самаму Вялiкаму Дэмагогу.\nЗ нагоды гiстарычнай даты ўвечары над палацам, палiцэйскай казармай i турмой нямога рэжыму быў наладжаны сьвяточны фэервэрк.\nЗьбяднелы, апанураны, зьнявераны народ на высьпе памалу забыўся пра свайго глуханямога апостала i тры ягоныя словы. I зноў стаў нямы.\nТой раз – назаўжды.


БЕЛАРУСЬ ПАЛОХАЕ КРАІНЫ-КАНДЫДАТЫ НА ДАЛУЧЭНЬНЕ ДА ЭЎРАЗЬВЯЗУ ВЯЛІКІМІ СТРАТАМІ\nКіраўнік беларускай дэлегацыі на перамовах у Вільні, намесьнік міністра замежных справаў Аляксандар Міхневіч тлумачыць сутнасьць праблемы на прыкладзе Польшчы.\n(Міхневіч: ) "Сёньня мы пастаўляем калійных угнаеньняў у Польшчу на 60 мільёнаў даляраў. Калі ня зможам больш іх туды пастаўляць – якая альтэрнатыва у польскіх фэрмэраў? Яна толькі адна – купляць угнаеньні ў рамках Эўразьвязу, якія прыкладна на 50-60 даляраў даражэй, чым нашыя. Аднак у кампэнсацыйных мерах, якія прадугледжвае Эўразьвяз адносна сельскай гаспадаркі Польшчы, гэтая сума не прадугледжаная. Гэта азначае, што ўмовы гаспадараньня польскіх фэрмэраў пагоршацца і іхная прадукцыя будзе яшчэ менш канкурэтаздольнай у Эўропе. Пра гэта трэба думаць, і гэта мусіць выклікаць трывогу ня толькі ў нас, але і ў палякаў".\nЦяпер на рынках Эўразьвязу існуюць абмежаваньні ў колькасных памерах для паставак пяці відаў беларускай прадукцыі. Акрамя калійных угнаеньняў, гэта карбамід, карбамідна-аміячная сумесь, хімічны джут, хімічныя валокны. Згодна з умовамі ўступленьня ў Эўразьвяз, санкцыі аўтаматычна пераносяцца і на новыя краіны, што далучаюцца да зьвязу.\nШто ў гэтых умовах будуць рабіць суседзі Беларусі? На гэтае пытаньне па тэлефоне зь Вільні адказвае дарадца дэпартамэнту эканомікі Міністэрства замежных справаў Літвы спадар Яблонскас:\n(Яблонскас: ) "Я хацеў бы адзначыць, што мы з Эўразьвязам цалкам узгаднілі так званы 26 разьдзел "Зьнешнія адносіны", у якім гаворыцца, што Літва цалкам далучаецца да той палітыкі зьнешняга гандлю, якую Эўразьвяз ужо мае з так званымі трэцімі краінамі. Я думаю, што ніякіх выключэньняў увогуле не існуе. А ёсьць адзіны эўрапейскі рынак. І на ім выключэньняў проста не існуе".\nБеларусь актыўна спрабуе зьвярнуць увагу эўрапейцаў на гэтае пытаньне. Аляксандар Міхневіч паведаміў, у прыватнасьці, што Беларусь не абмяжоўваецца непасрэднымі перамовамі з краінамі-кандыдатамі на далучэньне да Эўразьвязу. Усе матэрыялы накіроўваюцца у Брусэль, маўляў, вазьміце пад увагу, што пашырэньне Эўразьвязу можа прынесьці страты вашым будучым партнэрам. Пры гэтым Менск разьлічвае знайсьці новыя альтэрнатыўныя рынкі для сваіх тавараў. Днямі зьявілася інфармацыя, што Беларусь прапаноўвае пашырыць продаж калійных угнаеньняў Кітаю. І Пекін, быццам, згодны на гэта. Але адна справа – давезьці груз да суседняй Польшчы, і зусім іншая – да Кітаю. Выдаткі на транспарт узрастаюць у некалькі разоў, і гэтыя страты панясе найперш Беларусь.


Прадпрымальнікі патрабуюць ад праваахоўных органаў спыніць перасьлед актывістаў прадпрымальніцкага руху\n12 сакавік 2005, 19:27\nМіхал Стэльмак, Менск Беларускія прадпрымальнікі, якія бяруць удзел у агульнанацыянальным страйку, лічаць крымінальную справу лідэра грамадзкага аб’яднаньня “Пэрспэктыва” Анатоля Шумчанкі сфальшаванай і патрабуюць ягонага неадкладнага вызваленьня. Нагадаем, удзельнікі акцыі пратэсту, распачатай 1 сакавіка, дамагаюцца адмены падатку на дабаўленую вартасьць.\nАбвінавачаньне старшыні “Пэрспэктывы” ў крымінальным злачынстве было сёньня разгледжана актывістамі гэтага грамадзкага аб’яднаньня. Як паведаміў намесьнік старшыні “Пэрспэктывы” Аляксандар Лапотка, паплечнікі лідэра прадпрымальнікаў лічаць здарэньне з Шумчанкам правакацыяй:\n(Лапотка: ) “Рэакцыя адназначная – поўнае абурэньне. Гэта ўсё “падстава”. Мы ведаем, што Анатоль і пальцам ніводнага чалавека не пакрыўдзіў фізычна. Усе ўжо даведаліся пра гэта. Прадпрымальнікі краіны абураюцца. Людзі будуць рыхтаваць супраць гэтага акцыі пратэсту”.\nСплянаванай акцыяй з палітычным падтэкстам лічыць абвінавачаньне старшыні “Пэрспэктывы” лідэр лепельскіх прадпрымальнікаў Алег Тычына:\n(Тычына: ) “Маё меркаваньне, што Шумчанку трымаюць не таму, што ён зьбіў сукамерніка. Гэта сыгнал тым лідэрам, якія паспрабуюць вывесьці сваіх людзей 25 сакавіка а 15-й гадзіне на Кастрычніцкую плошчу. І ў першую чаргу гэта тычыцца Андрэя Клімава”.\n12 сакавіка ў Барысаве адбыўся шматсоценны агульнагарадзкі сход прадпрымальнікаў, якія былі паінфармаваныя пра сытуацыю з Анатолем Шумчанкам. Вось што паведаміў на гэты конт лідэр мясцовай суполкі “Пэрспэктывы” Віктар Гарбачоў:\n(Гарбачоў: ) “Людзі ў шоку, і пасьля таго, што адбылося, сказалі, што нам нельга пакідаць у бядзе сваіх лідэраў. Трэба працягваць змагацца. Людзі яшчэ раз пераканаліся, што дзяржава і ўлады хлусяць. Вядуць падпольнае, тайнае змаганьне па развале ўсіх арганізацыяў і па зьнішчэньні лідэраў”.\nПаводле Гарбачова, сёньня ж барысаўскія прадпрымальнікі зьвярнуліся да прадстаўнікоў праваахоўных органаў з патрабаваньнем спыніць перасьлед актывістаў прадпрымальніцкага руху, прадстаўнікоў дэмакратычных арганізацыяў. Сход бізнэсоўцаў гэтага горада таксама прыняў рашэньне пра працяг страйку, які доўжыцца ўжо 12 дзён.\nСёньня ж працягвалі агульнанацыянальную акцыю пратэсту і прадпрымальнікі шмат якіх іншых рэгіёнаў.


Берасце: замест акцыі супраць будаўніцтва заводу – свята МНС. Школьнікаў абавязалі прыйсці\nСустрэча незадаволеных берасцеўцаў з уладамі і бізнесоўцамі, што будуюць акумулятарны завод. Люты 2018. Фота mediabrest.by\nНеабыякавыя берасцейцы паставілі ўладам ультыматум: калі не спыніцца будаўніцтва акумулятарнага заводу, мы выйдзем на плошчу. Улады людзей пачулі і вырашылі першымі заняць плошчу. Заўтра, 25 лютага, там пройдзе свята МНС.\nУ школах Берасця настаўнікам і бацькам дзяцей перадаюць наступныя паведамленні на паперцы:\n«Паважаныя класныя кіраўнікі, у нядзелю ў 13.00 трэба папрасіць, каб навучэнцы прыехалі з бацькамі на плошчу Леніна (3 дзіцяці з класа) там будзе паказальнае выступленне МНС».\n«2 сям’і (бацька + дзіця) плошча Леніна, свята МНС быць абавязкова. Адзначыцца, па прыбыцці сфатаграфавацца».\nЯшчэ тыдзень таму падобнага мерапрыемства ў плане гарадской адміністрацыі не было, але сёння на сайце абласнога ўпраўлення МНС зʼявілася такая інфармацыя:\n«На свята, прымеркаваная да Дня абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, запрашае Берасцейскае абласное ўпраўленне МНС. Яно адбудзецца ў нядзелю, 25 лютага, а 13 гадзіне на плошчы Леніна ў Берасці. Ратавальнікі ў ходзе паказальных выступаў прадэманструюць свае баявыя магчымасці, гатоўнасць да ліквідацыі надзвычайных сітуацый. У рамках акцыі «Бяспека – у кожны дом!». Любы ахвотны зможа паўдзельнічаць у тэматычных конкурсах і віктарынах, атрымаць кансультацыю па пытаннях бяспекі жыццядзейнасці»\nБерасцейскія ўлады і раней ладзілі свае мерапрыемствы, калі існавала пагроза, што на плошчу выйдуць незадаволеныя грамадзяне. Гэтак, у 2011 годзе падчас маўклівых акцый на плошчы Леніна адбываліся спартовыя святы, а амаль год таму, у разгар акцыяў «недармаедаў» улады праводзілі дзіцячае свята.\nЖыхары Берасця і бліжэйшых населеных пунктаў збіраліся пратэставаць супраць будаўніцтва акумулятарнага заводу – яны баяцца небяспечных выкідаў ад яго ў навакольнае асяроддзе. Улады ж не бачаць у гэтым праблемы, і адказваюць берасцейцам, што завод усё адно будзе пабудаваны.\nУ прыватнасці пра намер выйсці на плошчу заявіў актывіст АГП Аляксандр Кабанаў, які пасля атрымаў папярэджанне ад пракуратуры, і мясцовы блогер Сяргей Пятрухін.\nЖурналістам «Белсату» са сваіх крыніцаў стала вядома, што актывісты падалі пазоў супраць кампаніі «iPower» якая будуе акумулятарны завод. Паседжанне адбудзецца 27 лютага ў судзе Маскоўскага раёну Берасця.\nТэгі: акцыі пратэсту, Берасце, МНС, экалогія


25 жнівень 2017, 17:08\n«Тэрміновая ініцыятыва выкліканая пагрозай незалежнасьці Беларусі ў сувязі з расейскімі вайсковымі вучэньнямі „Захад-2017“ на тэрыторыі нашай краіны і неабходнасьцю абмеркаваць лёс і будучыню Радзімы», — напісана на сайце партыі.\nНамесьнік старшыні Партыі БНФ Рыгор Кастусёў выступіў са зваротам да арганізатараў Асамблеі патрыятычных сілаў, у якім адзначыў, што пытаньне, якое плянуецца вынесьці на разгляд асамблеі, «закранае сэрцы ўсіх неабыякавых грамадзян»:\n«Бо сытуацыя, што склалася ў Беларусі ў сувязі з агрэсіўнымі дзеяньнямі Расеі, увядзеньнем ёй вялікай колькасьці свайго войска і вайсковай тэхнікі на тэрыторыю нашай дзяржавы, патрабуе тэрміновай выпрацоўкі грамадзкай пазыцыі, агульнай канцэпцыі патрыятычных структур».\nПалітык заявіў, што перад пагрозай страты незалежнасьці Беларусі нацыянальна-патрыятычным сілам трэба аб’ядноўвацца, пераадольваць існуючыя супярэчнасьці.\nКастусёў прапанаваў падчас асамблеі прыняць зварот да кіраўніцтва Беларусі і грамадзкасьці, каб правесьці агульнанацыянальную дыктоўку па беларускай мове. Прымеркаваць яе да Дня беларускага пісьменства 3 верасьня ў Полацку, прысьвечанага 500-годзьдзю беларускага кнігадрукаваньня.\nТаксама заклікаць усе нацыянальна-патрыятычныя сілы краіны, усіх неабыякавых людзей да арганізацыі і правядзеньня па ўсёй краіне масавых пікетаў супраць вучэньняў «Захад-2017».\nПалітык лічыць неабходным, каб удзельнікі асамблеі прынялі заяву супраць правядзеньня на тэрыторыі Беларусі вайсковых вучэньняў Захад-2017. Кастусёў гатовы агучыць гэтыя прапановы на асамблеі.\nСтаршыня інфармацыйнай камісіі КХП БНФ Валеры Буйвал ня стаў камэнтаваць заяву Кастусёва. Ён сказаў карэспандэнту Свабоды, што ідзе «нармальная падрыхтоўка легальнай акцыі». Да ўдзельнікаў зьвернецца старшыня КХП БНФ Зянон Пазьняк.\n«Усё гэта будзе мець сьвяточную афарбоўку. Мы сьвяткуем 26-ю гадавіну аднаўленьня незалежнасьці нашай краіны, павінна панаваць сьветлая, сьвяточная атмасфэра», — сказаў Буйвал.\nЯкая будзе прынята заява па выніках асамблеі, будуць вырашаць самі ўдзельнікі.\n«Гэта сама па сабе дэмакратычная інстытуцыя — асамблея», — сказаў Буйвал.\nЗаля, у якой пройдзе мерапрыемства, зьмяшчае каля 300 чалавек. Асамблея пачнецца а 16 гадзіне.\n«Усіх запрашаем», — дадаў Буйвал.


Загадкі беларускай гісторыі Айчынныя войны Беларусі\nУ Беларусі афіцыйна называюцца айчыннымі дзве расейскія вайны: з Францыяй у 1812-м і савецка-нямецкая 1941-45. Аднак, паводле даследаванняў беларускіх гісторыкаў, для нашага народу гэтыя войны ніяк нельга назваць айчыннымі.\nУ 1812-м беларусы ваявалі з абодвух бакоў, прычым у Напалеона нашых добраахвотнікаў было болей. У Другую сусветную вайну бальшыня беларусаў змагалася не за савецкую айчыну, а за выжыванне паміж нямецкімі акупантамі і савецкімі ды польскімі партызанамі. А якія войны ў гісторыі Беларусі можна назваць айчыннымі?\nТэгі: вайна, вайна 1812, Вялікая Айчынная вайна, Гісторыя Беларусі, гісторыя БССР, Загадкі беларускай гісторыі, Рэч Паспалітая\nЗагадкі беларускай гісторыіНавошта Масква ваявала з Магілёвам?\nЗагадкі беларускай гісторыіВёска Гарывада і змаганне за беларускую нафту\nЗагадкі беларускай гісторыіТаямніцы Пагошчы – вёскі з 1000-гадовай гісторыяй\nЗагадкі беларускай гісторыіШто аматары падземных скарбаў знаходзяць у Беларусі?\nЗагадкі беларускай гісторыіКультура Менску XIX ст. Пачаткі беларускай інтэлігенцыі\nЗагадкі беларускай гісторыі7 тыс. год таму ля Рэчыцы бурліла жыццё\nЗагадкі беларускай гісторыіБраслаў – фарпост першай беларускай дзяржавы


БЕЛАРУСКІЯ ЎЛАДЫ ГАТОВЫЯ АБМЯРКОЎВАЦЬ ПЫТАНЬНЕ ПРА КНГ АБСЭ ТОЛЬКІ НА ПАСЕДЖАНЬНІ СТАЛАЙ РАДЫ АБСЭ Ў ВЕНЕ\nСёньня Аляксандар Сычоў, які ў Міністэрстве замежных справаў адказвае за зносіны Беларусі зь міжнароднымі арганізацыямі, на сваёй прэсавай канфэрэнцыі сказаў, што беларускі бок чакае рэакцыі АБСЭ на сваю прапанову. Сутнасьць беларускага падыходу ў тым, што пытаньне пра Кансультацыйна-назіральную групу трэба разгледзець на паседжаньні Сталага камітэту АБСЭ ў Вене. Паводле спадара Сычова, пазыцыя Беларусі перададзеная ў сталіцу Аўстрыі і застаецца нязьменнай:\n(Сычоў: ) “Я яшчэ раз хачу пацьвердзіць нашую зацікаўленасьць у наладжваньні канструктыўных адносінаў з Арганізацыяй Бясьпекі і Супрацоўніцтва ў Эўропе. Мы гатовыя сёньня абмяркоўваць сытуацыю вакол КНГ АБСЭ ў рамках Сталай рады. І адпаведна чакаем рэакцыі на нашыя прапановы”.\nШто тычыцца АБСЭ, дык Вена прапануе, каб Беларусь спачатку прыняла новага кіраўніка КНГ АБСЭ амбасадара Гайкена і ўжо зь ім абмяркоўвала ўсе пытаньні.\nГалоўнай жа тэмай сёньняшняй прэсавай канфэрэнцыі быў камэнтар МЗС да дакладу Дзярждэпартамэнту ЗША аб правах чалавека ў 2001 годзе. На думку Аляксандра Сычова, “аўтарам дакладу ў той частцы, што тычыцца Беларусі, не ўдалося пазьбегнуць тэндэнцыйнасьці й няпэўнасьці фактаў”. Камэнтар ёсьць на афіцыйным сайце МЗСу і займае аж 49 старонак. Намесьнік міністра сказаў, што гэты дакумэнт ужо перададзены і амбасадару Злучаных Штатаў Амэрыкі ў Беларусі Майклу Козаку.\nМіж тым, ня выключана, што ў хуткім часе Аляксандар Сычоў зможа выказаць свае меркаваньні непасрэдна Дзярждэпартамэнту. Ва ўладных кабінэтах у Менску кажуць пра тое, што менавіта ён узначаліць беларускую амбасаду ў Вашынгтоне, адкуль ужо даволі даўно зьехаў Валеры Цапкала. Я спытаўся сёньня ў намесьніка міністра, наколькі гэта праўдападобна. Адказ Аляксандра Сычова быў наступным:\n(Сычоў: ) “Мне, вядома, вельмі складана камэнтаваць гэтае пытаньне, паколькі, я скажу, я зыходжу ў сваёй дыпляматычнай практыцы з таго, што ніколі ня трэба адмаўляцца ад тых пасадаў, што табе не прапаноўваюць. Так што, пажывем — пабачым”.


Аўстралія — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: Аўстралія :\nАўстралійцы Curse ov Dialect з канцэртам у Менску\nУнікальны этна-псыха-гіп-гоп праект Curse ov Dialect зладзіць канцэрт у Менску ў межах свайго эўрапейскага туру. Дзякуючы разнастайнаму паходжаньню – мальтыйскае, македонскае, індыйскае, маёры і пакістанскае – іх музыка ўяўляе сабой неаднароднае спляценьне культураў. Палітычныя тэксты, востры стыль і ўнікальныя музычныя матывы 16 верасьня ў Night Star.\nмузыка, канцэрты, Curse ov Dialect, Аўстралія, BOpromo\nНавучаньне робіць людзей маладзейшымі і дабрэйшымі\nАсабліва, калі ім 86 год. Вучыцца ніколі ня позна – такое меркаваньне ўласьціва самым розным людзям па ўсім сьвеце. Найбольшую цікаўнасьць сярод іх прадстаўляюць навучэнцы школаў ды ўнівэрсытэтаў, якія знаходзяцца на пэнсіі.\nнавучаньне, Аўстралія, людзі


У многіх краінах ізноў расце колькасць выпадкаў каронавіруса – RH.by\n«Анёлы» набылі новы беспілотнік. Ён ужо дапамагае шукаць людзей\nУ многіх краінах ізноў расце колькасць выпадкаў каронавіруса\nЯк толькі свет спадзяецца, што перамога над пандэміяй блізка, зноў назіраецца рост захворванняў.\nМінулым летам некаторыя палітыкі меркавалі, што каронавірус хутка будзе падаўлены, аднак увосень пачалася другая хваля, якая ахапіла Еўропу і ЗША.\nЗатым, калі пачаліся праграмы вакцынацыі, з’явіліся мутацыі каронавіруса, якія могуць зніжаць эфектыўнасць вакцын.\nНа сёння ў Еўропе пачынаецца трэцяя хваля кавіду, якая вымушае ўрады краін зноў уводзіць абмежаванні. Францыя ўжо ўвяла каранцін на месяц, пра лакдаўн таксама задумваецца Германія, паведамляе The Economist.\nНядаўні рост выпадкаў захворвання выклікае трывогу ў свеце. У перыяд з 11 студзеня да 20 лютага пандэмія ішла на спад, аднак з таго часу паказчыкі выраслі на 30%.\nСамы высокі рост захворванняў назіраецца ва Усходняй Еўропе. У Эстоніі і Чэхіі штодзень фіксуецца больш за сто новых выпадкаў на 100 тысяч чалавек. У ЕС у сярэднім гэты паказчык складае 31 выпадак на 100 тысяч жыхароў, што прыблізна супадае з пікам у студзені.\nРост захворванняў таксама назіраецца ў Лацінскай Амерыцы, дзе з лютага ён павялічыўся ажно на трэць.\nЭксперты вылучаюць як мінімум дзве галоўныя прычыны, якія абумовілі трэцюю хвалю. Першая з іх — змены ў паводзінах людзей, якія паслабілі сваю пільнасць пасля пачатку масавай вакцынацыі. Аднак звесткі аб мабільнасці ад Google паказваюць, што колькасць людзей у грамадскіх месцах, дзе хутчэй за ўсё распаўсюджваецца кавід, застаецца прыкладна на адным і тым жа ўзроўні з кастрычніка 2020 года.\nТаму навукоўцы схіляюцца да другой прычыны — распаўсюджванне новых, больш заразных варыянтаў. Адзін з іх — брытанскі штам, выяўлены ў снежні, які лічыцца больш заразным на 30%. Нягледзячы на абмежаванні, вірус распаўсюдзіўся ў Чэхіі, дзе з таго часу складае 80% усіх захворванняў у краіне. У Францыі 60% пацыентаў хварэюць на гэты штам.\nЯшчэ больш трывожным з’яўляецца паўднёваафрыканскі штам, які лепш ухіляецца ад антыцел, што арганізм выпрацоўвае пасля вакцынацыі. На яго долю прыходзіцца 5% захворванняў у Францыі і 8% у Бельгіі.\nКраіны, якім удалося хутка правесці вакцынацыю, пазбеглі рэзкага росту колькасці выпадкаў захворвання. У Вялікабрытаніі амаль палова дарослага насельніцтва атрымала як мінімум адну прышчэпку. У ЗША дзве трэці людзей, старэйшых за 65, ужо атрымалі вакцыну.\nУ ЕС кампанія вакцынацыі адстае ад ЗША. Толькі 11% дарослага насельніцтва атрымала вакцыну.\nПапярэдні артыкул«Заахвочванні ў расійскія ВНУ – яшчэ адзін крок інтэграцыі»\nНаступны артыкулАд 1 мая пенсіянерам будзе зніжка на праезд у электрычцы


Галоўная ➠ Розны ➠ Страх перадаецца ад чалавека да чалавеку на генетычным узроўні\nАпублікавана 08.04.2015 15:20\nУ працэсе ажыццяўлення эксперыментаў навуковыя работнікі даказалі, што страх можа генетычна перадавацца ад чалавека да чалавека.\nДа Такой высновы спецыялісты зрабілі пасля рэалізацыі некалькіх даследаванняў.\nПа словах медыкаў, у праектах прымалі ўдзел лабараторныя грызуны. Высветлілася, што фобіі перадаюцца на генетычным узроўні. Падчас правядзення выпрабаванняў спецыялісты прывучылі мышэй негатыўна рэагаваць на пэўны пах.\nНават праз якое-то час, жывёлы, учуўшы гэты пах, трэсьліся ад страху. Медыкі былі ўпэўненыя, што нашчадства падыспытных не стане рэагаваць на раздражняльнік. Аднак, малыя грызуноў дэманстравалі такую ж рэакцыю на пах, як і іх бацькі. Такім чынам, страх можа перадавацца на генетычным шляхам.\nСпецыялісты паведамілі, што ў ДНК нашчадкаў не было знойдзена ніякіх змяненняў, таму перадача фобій паміж пакаленнямі адбываецца даволі дзіўным чынам. Эксперты мяркуюць, што такім жа метадам страх можа перадавацца ад чалавека да чалавека.\nЖыхары вялікабрытаніі працуюць даўжэй, але горш за іншых людзей


АДНОСНА ПРЫЧАСЬЦЯ СЬВЯТЫХ ХРЫСТОВЫХ ТАЙНАЎ – ПАЧЭСНАГА ЦЕЛА І КРЫВІ ГОСПАДА НАШАГА ІСУСА ХРЫСТА\nСьвятое Прычасьце – гэта одно з 7-мі Таемстваў Сьвятой Хрыстовай Царквы, якое вымагае асаблівай да яго падрыхтоўкі. Як і іншыя 6 Таемстваў, Прычасьце Пачэснага Цела і Крыві было ўсталявана Самым Госпадам нашым Ісусам Хрыстом. Гэта адбылося падчас Апошняй Вячэры, традыцыйна называнай Патаемнай. Сьвятое Евангельле паводле Мацьвея распавядае пра гэта наступнае: “Калі яны (Апосталы і вучні Хрыстовыя) елі, узяў Ісус хлеб, і дабраславіў, і па... Болей »\nПарк – месца ў горадзе ( і не абавязкова ў горадзе), дзе растуць дрэвы, дзе любяць адпачываць гараджане. Вуліцы парку называюцца алейкамі. Тут цішыня і спакой, нетаропкасьць і раўнавага. Звычайна ў парках ёсьць нейкі вадаёмчык, каб людзі маглі кінуць хлеб падплываючым качкам. Парк – гэта лавачкі ля алеек, пары закаханых на лавачках, нейкае кустоўе, каб прыхаваць ад староньніх вачэй фрагмэнты гарадскога інтыму (і не толькі). Парк – гэта ... Болей »\nЗборнік складзены з апавяданняў здольных маладых літаратараў — Адама Глобуса, Максіма Клімковіча, Уладзіміра Сцяпана, Міраслава Шайбака. Запрашаем чытачоў сваёю ўвагаю падтрымаць новае пакаленне творчай моладзі. Болей »


Год малой Радзімы “З цябе, мой край, пачынаецца Беларусь” | Могилевский профессиональный электротехнический колледж\nГлавная » Наши новости » Год малой Радзімы “З цябе, мой край, пачынаецца Беларусь”\nДа мерапрыемства была падгатавана мультымедыйная прэзентацыя, якая вылучыла асноўныя біяграфічныя звесткі аб кампазітары, яго жыццёвы і творчы шлях.\nНапрыканцы музычнага часа навучэнцы і бібліятэкары дружна заспявалі знакамітую песню. Шчыра і пяшчотна прагучала ў нашым выкананні“Бывайце здаровы!”.\nБібліятэка каледжа гатуецца да адкрыцця інфармацыйнага міні-праекта, прысвечанага Году малой Радзімы “З цябе, мой край, пачынаецца Беларусь”.\nЛюбоў да Айчыны, гонар за сваю зямлю не ўзнікаюць самі па сабе, а выхоўваюцца. Адным з вядучых фактараў фарміравання гістарычнай і патрыятычнай свядомасці навучэнцаў нашага каледжа з’яўляецца краязнаўства. Яно звязана з тым, што краязнаўчая адукацыя і выхаванне набывае вядучую ролю ў вырашэнні задач патрыятычнага і маральнага станаўлення асобы. Пашырэнне ведаў аб сваім краі, яго гісторыі, развіццё інтарэса да мінулага і цяперашняга ажыццяўляецца ўсімі формамі і метадамі бібліятэчнай работы.\nНа працягу года, у рамках рэаліцацыі міні-праекта, запланаваны краязнаўчыя часы, віртуальныя вандроўкі па мясцінах роднага краю, урокі краязнаўства, кніжныя выставы да значных дат у гісторыі роднага краю і да юбілеяў пісьменнікаў-землякоў.\nТак сама ў бібліятэцы пачынае здзейснівацца інтэрактыўная гульня-прысутнасць “Адкуль Я”


Год рэпрэсій у Беларусі | Новы Час\nГод рэпрэсій у Беларусі\nЗаява Нарвежскага Хельсінкскага камітэту\nОсла, 19 снежня 2011 года\n19 снежня 2010 года мы сталі сведкамі мірных сходаў тысяч грамадзян у знак пратэсту супраць прыгнёту і скрадзеных прэзідэнцкіх выбараў. У тую ноч, калі сотні пратэстуючых былі арыштаваны паліцэйскімі сіламі, усе надзеі на прагрэс пахіснуліся. Кандыдаты ў прэзідэнты, лідары апазіцыі, лідары грамадзянскай супольнасці былі сагнаныя ў аўтазакі і звезеныя ў турмы, людзей збівалі без разбору.\nПрайшоў год, а беларусы ўсё яшчэ бядуюць.\nАлесь Бяляцкі, лідар праваабарончага цэнтра “Вясна, які на працягу многіх гадоў дапамагаў ахвярам рэжыму, аказаўся асуджаным да чатырох з паловай гадоў пазбаўлення волі строгага рэжыму. Кандыдаты ў прэзідэнты Андрэй Саннікаў і Мікалай Статкевіч, сябра каманды Саннікава Зміцер Бандарэнка знаходзяцца ў турме. Эдуард Лобаў, Зміцер Дашкевіч і Павел Севярынец былі асуджаныя да доўгіх тэрмінаў турэмнага зняволення. Яны хацелі служыць і спрыяць развіццю беларускага грамадства. За гэта яны былі кінутыя ў турмы пасля 19 снежня 2010 года.\n— Бадай, ніколі не было лепшай магчымасці ўплываць на гэтую краіну, — кажа Б'ёрн Энгесланд, генеральны сакратар Нарвежскага Хельсінкскага камітэта. — Ніколі раней беларускі лідар не сутыкаўся з такім моцным эканамічным крызісам, як сённяшні калапс валюты, востры недахоп матэрыяльных і памяншэнне валютных рэзерваў. Павышэнне ўціску апазіцыйна настроеных грамадзян ёсць прыкмета таго, што ён адчувае сябе неабароненым. Тым не менш, еўрапейскія краіны і інстытуты не ў стане ўзгадніць адзіную эфектыўную палітыку ў дачыненні да Беларусі. Патрэба зрабіць гэта стаіць вельмі востра. Мы лічым, што Нарвегія таксама магла б адыграць больш актыўную ролю ў гэтых намаганнях.\nРэпрэсіі супраць дэмакратыі ў Беларусі з 19 снежня мінулага года былі беспрэцэдэнтнымі нават для Беларусі. Кантроль над грамадствам стаў больш жорсткім. Працягваюцца затрыманні і запалохванні людзей, кантроль службаў бяспекі ўзмоцнены. Незалежныя сродкі масавай інфармацыі знаходзяцца пад пагрозай закрыцця, штрафаў або крымінальнага пераследу. Абаронцы лідараў апазіцыі былі пазбаўлены адвакацкай ліцэнзіі. АБСЕ і спецыяльным дакладчыкам устаноў па правах чалавека, побач з міжнароднымі праваабронцамі, было адмоўлена ва ўездзе у краіну.\nУ беларускіх турмах на палітычных зняволеных аказваецца псіхалагічны ціск, здароўе некалькіх зняволеных пагоршылася. Мы вельмі занепакоеныя здароўем Андрэя Саннікава і Змітра Бандарэнкі, а таксама здароўем Дашкевіча і Бяляцкага. Яны жывуць у вельмі дрэнных умовах, да іх абмежаваны доступ родных і адвакатаў. Прадпрымальнік Мікалай Аўтуховіч ужо доўгі час з’яўляецца палітычным зняволеным, толькі што ён прыпыніў галадоўку.\nАляксандру Лукашэнку нельга дазваляць працягваць пагражаць беларускаму народу.\nРэжым працягвае саджаць у турмы тых, што выступаюць супраць Лукашэнкі. Асуджаныя "анархісты" Мікалай Дзядок, Аляксандр Францкевіч і Ігар Аліневіч. Яшчэ трое — Яўген Васьковіч, Арцём Пракапенка і Павел Сырамалотаў — былі асуджаныя да сямі гадоў турэмнага зняволення за дробнае хуліганства, пры сур'ёзных парушэннях вядзення суда.\nБеларусь — апошняя краіна ў Еўропе, што выконвае смяротныя прысуды. 30 лістапада Дзмітрый Канавалаў і Уладзіслаў Кавалёў былі асуджаны на смяротнае пакаранне за выбух у метро ў красавіку 2011 года. Ёсць падставы меркаваць, што гэтыя людзі падвергліся несправядліваму суду, дзе было недастаткова доказаў іх віны. Пытанне смяротнага пакарання стала набалелым. Экзекуцыя ў Беларусі павінна быць адменена.\nУлады Беларусі робяць усё магчымае для падрыву дзейнасці грамадзянскай супольнасці. На працягу дзесяці гадоў беларускае заканадаўства і іншыя абмежавальныя меры паступова вымусілі многія НДА сысці ў падполле.\nЗусім нядаўна прававыя абмежаванні сталі яшчэ больш жорсткімі. Беларусь з’яўляецца часткай Еўропы, і тое, што адбываецца зараз у Беларусі, — гэта злачынства супраць агульнаеўрапейскіх каштоўнасцяў. Тым не менш, мы ўпэўненыя, што гэта можа змяніцца вельмі хутка.\nНарвегія і аб'яднаная Еўропа павіны патрабаваць безумоўнага вызвалення ўсіх палітвязняў і аднаўлення ўсіх грамадзянскіх правоў, і, у якасці ўмоваў працягу дыялогу з Лукашэнкам і яго рэжымам, спынення далейшых арыштаў і пераследу праваабаронцаў і актывістаў;\n— актывізаваць супрацоўніцтва з беларускай грамадзянскай супольнасцю і апазіцыйнымі сіламі і працаваць толькі з імі, пакуль не будуць вызваленыя ўсе палітвязні;\n— дзяржавы і праваабарончыя інстытуты павінны аб'яднаць свае сілы для выпрацоўкі стратэгіі ў падтрымку дэмакратыі ў Беларусі і павялічыць ціск на цяперашні рэжым. Дакладчыкі Асамблеі і Савета Еўропы, сумесна з Упраўленнем Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека, спецыяльных дакладчыкаў і рабочых груп, а таксама ПА АБСЕ могуць удзельнічаць у рэгулярным супрацоўніцтве па сітуацыі ў Беларусі;\n— мы падтрымліваем санкцыі ў дачыненні да Беларусі і заклікаем еўрапейскія дзяржавы павялічыць колькасць санкцый у дачыненні да дзяржаўных прадпрыемстваў, і перастаць прыкідвацца, што гэта звычайны бізнэс. Міжнародны Валютны Фонд не павінен прапаноўваць Лукашэнку якой-небудзь дапамогі.\nБудзьце гатовыя да зменаў — яны непазбежна прыходзяць — і не пакідайце надзеі.


Catholic.by - Асцярожна — дзеці! Размаўляем з падлеткам «пра гэта»\n23.02.2012 15:47 Наталля Станкевіч / Catholic.by\nЧасам бацькі на пытанне аб тым, ці размаўлялі яны з дзіцём-падлеткам аб палавым сталенні і тым, што з ім звязана: сексе, мастурбацыі, магчымасці цяжарнасці, палавых інфекцыях, адказных паводзінах, аб тым, як сціпла апранацца, — сарамліва апускаюць вочы, чырванеюць і няўпэўнена адказваюць нешта кшталту: «А што, патрэбна?..» Некаторыя дадаюць: «Дык яны і без нас усё ведаюць!» А часам сустракаеш і такую фармулёўку: «Што вы! У нас добрая веруючая сям’я! Як жа можна казаць аб такіх рэчах!..»\nГэтыя бацькоўскія воклічы ілюструюць тры асноўныя праблемы, якія сустракаюцца ў сем’ях у сувязі з палавым сталеннем дзяцей і якія ўмоўна можна назваць так:\n1. сцяна маўчання вакол «далікатнай тэмы»;\n2. выхаванне вуліцай (тэлевізарам, Інтэрнэтам);\n3. «У хрысціянскіх сем’ях сексу няма!»\nПершыя дзве з іх цесна звязаныя: калі дома тэма палавога сталення байкатуецца — а для падлеткаў яна адна з найважнейшых! — яны знойдуць інфармацыю ў іншым месцы: у сяброў, у Інтэрнэце, з фільмаў, ток-шоў і г.д. І калі потым бацькі даведаюцца, у якой менавіта форме дзіця пра гэта пачула, — застанецца толькі хапацца за галаву…\nЧаста маўчанне дарослых з’яўляецца вынікам іх інфантыльнай пазіцыі, заснаванай на аксіёме «секс — гэта дрэнна». А раз дрэнна, брудна — то нельга пра яго размаўляць. Часта бацькам проста сорамна размаўляць з дзецьмі на гэтыя тэмы, і гэты сорам робіць іх бездапаможнымі перад зменамі ў жыцці дзіцяці. Я ўзгадваю эпізод з нейкага фільма, дзе бацька якраз сабраўся паразмаўляць з сынам (гадоў 16) на сексуальную тэму. І вось які атрымаўся дыялог:\nТата: Сынок, ты ведаеш, табе ўжо 16, хутка прыйдзе той час, калі ты ўступіш у той запаведны сад, у якім пазнаеш…\nСын (відавочна нудзіцца): Тата, калі ты пра секс, дык я ўжо ўсё ведаю.\nТата (разгублена): Так?..\nСын (звысоку, як да дзіцятка): Так, тата, так…\nЖадаю вам, шаноўныя бацькі, ніколі не апынуцца на месцы гэтага бездапаможнага бацькі!\nСпецыфічная сітуацыя часам узнікае ў веруючых сем’ях, дзе аксіёма «секс — гэта дрэнна» нараджаецца не адкуль-небудзь, а з веры, дакладней, з вольнай інтэрпрэтацыі Божага слова канкрэтнымі людзьмі — бацькамі. Часам яны імкнуцца зрабіць выгляд, што ў іх сям’і сексуальных адносінаў няма наогул. Дзецям у адказ на «складаныя» пытанні спачатку апавядаецца байка пра бусла і капусту, а потым на гэтую тэму наогул наступае маўчанне. Бачачы такіх «стэрыльных» бацькоў, дзіця, а потым падлетак, успрымае невербальны «сігнал»: толькі грэшныя, дрэнныя людзі маюць сексуальныя жаданні! І ўсё б нічога, калі б у пэўным узросце тыя самыя жаданні не абрынуліся на самога падлетка, а разам з імі — пачуцці сораму, віны, сваёй грахоўнасці, навязлівыя страхі пекла (бо, канешне ж, Бог не пацерпіць у сваім Валадарстве такога мега-грэшніка!), адзінота (бо, зразумела, гэта я адзін маю такія жаданні!), страх раскрыцця (калі хтосьці даведаецца аб маіх жаданнях — усе адвернуцца ад мяне!), страх і пазбяганне споведзі («як жа я ТАКОЕ раскажу ксяндзу?!») і г.д. Будучы нявырашанымі, усе гэтыя эмоцыі расхістваюць псіхічны свет дзіцяці, які, як мы памятаем з папярэдняй размовы, і так перажывае цяжкія часы, і могуць прыводзіць да неўрозаў, эмацыйных зрываў і іншых хваравітых станаў.\nНельга забывацца, у той жа час, і пра супрацьлеглую тэндэнцыю: калі сям’я аб сексуальнасці маўчыць, то свет аб ёй крычыць, і ў вельмі вычварнай форме, і ад бацькоў залежыць, у якім выглядзе іх дзеці даведаюцца аб гэтым баку жыцця.\nТакім чынам, калі падобная размова так ці інакш падаецца неабходнай, было б добра ведаць, якім чынам яе правесці. У гэтым нам могуць дапамагчы некалькі простых парадаў.\nХто павінен размаўляць?\nНайлепшы варыянт: з хлопцам — бацька, з дзяўчынай — маці. Калі ў сям’і няма бацькі — маці можа папрасіць аб размове іншага дарослага мужчыну, якому давярае і яна, і дзіця, напрыклад, хроснага бацьку. Сітуацыя, калі маці размаўляе з сынам, — найменей спрыяльная, але калі іначай не атрымліваецца — усё роўна лепей гаварыць аб гэтым, чым абысці маўчаннем.\nЯк і аб чым размаўляць?\nА) Перш за ўсё трэба памятаць, што станаўленне хлопцам (дзяўчынай) — гэта працэс, які ахоплівае болей пытанняў, чым непасрэдна сексуальныя зносіны. Дзіцяці ў раннім падлеткавым узросце важна патлумачыць, якія змены адбываюцца ў ягоным целе. Важна, напрыклад, расказаць дзяўчынцы аб месячных, падкрэсліўшы, што гэта нармальна, што гэта пачатак пераўтварэння яе ў дзяўчыну і што такім чынам арганізм сігналізуе аб тым, што дзяўчына ўжо можа нарадзіць дзіця.\nБ) Тэмы сексуальных зносінаў таксама важна не абмінаць, і размаўляць аб гэтым варта шчыра, але і не «размалёўваючы» ўсіх фізіялагічных падрабязнасцяў. Насамрэч, значна больш важным будзе, калі вы шчыра раскажаце свайму сыну (дачцэ) аб сваіх пачуццях, звязаных з ягоным сталеннем, аб сваіх страхах і надзеях. Ю. Б. Гіпенрэйтэр у сваёй кнізе «Працягваем размаўляць з дзіцём. Так?» кажа аб найважнейшай ролі шчырасці ў гэтай размове: калі, напрыклад, вы баіцеся, што дзіця з-за нейкай ракавой памылкі зацяжарыць — скажыце аб гэтым сваім страху! Дзіця ўжо павінна ведаць (калі не ведала дагэтуль!), што секс і нараджэнне дзіцяці сцісла звязаны між сабою. Больш за тое: цяпер, калі дзіця пасталела, і тое, і другое становяцца вынікам ягонага выбару, і гэта вельмі важны момант. Цяпер яно можа і нават павінна абіраць, як яму жыць, і ведаць, што ад гэтага выбару можа залежаць не толькі яго ўласнае жыццё, але і жыццё магчымага дзіцятка.\nВ) У веруючых сем’ях размова аб сексуальнасці, безумоўна, не можа абмінуць тэму Божых запаведзяў. Менавіта яны з’яўляюцца падмуркам для адказнага, сціплага і чыстага жыцця чалавека. Менавіта яны з’яўляюцца таксама адказам на шматлікія пытанні кшталту «чаму нельга?». Варта казаць дзіцяці аб тым, што ўсе абмежаванні Бог увёў не для таго, каб зрабіць жыццё больш складаным, а наадварот — толькі дзеля бязмежнай любові да нас. Калі б нашая натура не была сапсавана грахом, мы не мелі б патрэбы ў запаведзях: жыццё, згоднае з імі, было б для нас натуральным і не патрабавала б яшчэ і славеснага пацверджання.\nГ) Варта памятаць, што найважнейшым спосабам выхавання дзіцяці з’яўляецца прыклад бацькоў. Таму калі тое, што вы будзеце казаць на тэму сексуальнасці, будзе разыходзіцца з тым, што дзіця бачыць у паўсядзённым жыцці, — такая размова прынясе шкоду, а не карысць.\nЯкой жа павінна быць правільная, дарослая пазіцыя бацькоў у дачыненні да сексуальнасці?\nПершае і галоўнае: сексуальнасць і сексуальныя зносіны — гэта вялікі і прыгожы дар, які двое дарослых людзей могуць прынесці адно аднаму. У гэтым няма нічога бруднага ці грахоўнага — гэта акт аддання сябе іншаму, праява даверу і любові.\nПа-другое: сексуальным зносінам ёсць сваё месца і час: яны магчымыя і набываюць вышэйапісаную прыгажосць і чыстасць ТОЛЬКІ ў рамках сужэнства, асвечанага Богам. Менавіта Божае благаслаўленне і ласка, якія сыходзяць на сужэнцаў падчас сакрамэнту шлюбу, надаюць сексуальным адносінам іх глыбокі духоўны сэнс і тым адрозніваюць іх ад жывёльнага акту.\nПа-трэцяе: сексуальная сфера ў чалавека вельмі паранена (як, зрэшты, і ўся чалавечая прырода пасля першароднага граху). Спакусам супраць запаведзі «не чужалож» і «не пажадай жонкі бліжняга свайго» вельмі цяжка супрацьстаяць, тым больш што яны знаходзяць моцны водгук у нашым целе. Таму д’ябал вельмі часта карыстаецца з нашай слабасці менавіта ў гэтай сферы — а потым яшчэ віртуозна грае на нашым сораме, пачуцці віны, злосці на саміх сябе і г.д. Таму вельмі важна ўдзяляць асаблівую ўвагу чыстасці менавіта ў гэтай сферы і імкнуцца як мага болей пазбягаць тут нагоды да граху.\nЧацвёртае (асабліва важна для веруючых бацькоў): нават калі ў дзіцяці-падлетка здарыўся грэх супраць шостай і дзевятай запаведзі, гэта не значыць, што Бог пазбавіў яго сваёй любові! А раз сам Бог не адвярнуўся ад яго — не варта гэтага рабіць і нам. Нашае прыняцце і любоў да дзіцяці будзе тым падмуркам, на якім яно зможа паўстаць з граху. І наадварот — менавіта наш прыклад павінен стаць для дзіцяці адлюстраваннем Божай любові і вернасці: калі бацькі не адвярнуліся ад мяне, то Бог тым больш мне прабачыць. А з такой пазіцыяй значна лягчэй вызнаць свой грэх на споведзі.\nРазмаўляючы аб падлеткавай сексуальнасці, напэўна, нельга не сказаць некалькі словаў аб мастурбацыі, бо менавіта гэты грэх з’яўляецца найбольш распаўсюджаным сярод падлеткаў.\nПункты гледжання на гэтую з’яву ў хрысціянскім асяроддзі амаль дыяметральна супрацьлеглыя. Так, некаторыя пратэстанцкія канфесіі наогул не лічаць гэта грахом, пры ўмове, што акт мастурбацыі не суправаджаецца грэшнымі думкамі ці праглядам парнаграфіі: у гэтым выпадку, па іх меркаванні, мастурбацыя з’яўляецца чыста фізіялагічнай праявай і становіцца на адзін прыступак з задавальненнем голаду, смагі, стомы і г.д.\nХаця католікі не могуць пагадзіцца з такой пазіцыяй, памятаючы, што ў Каталіцкім Касцёле мастурбацыя лічыцца грахом, усё ж незразумела і іншая крайнасць, якая сустракаецца ў асобных прадстаўнікоў розных хрысціянскіх канфесій. Яна складзена з уяўлення аб мастурбацыі не проста як аб граху, а як аб амаль што галоўным і самым страшным граху, які толькі можа здзейсніць чалавек. У выніку да бацькоў-хрысціянаў кіруюцца парады, якія разыходзяцца са здаровым сэнсам, напрыклад, такая (вычытала на адным з пратэстанцкіх сайтаў): «хрысціянскія бацькі маюць абавязак сачыць, каб, пачынаючы ад падлеткавага ўзросту, дзяўчынкі ў іх сем’ях мелі як мага больш доўгія пазногці на руках, бо, маючы доўгія пазногці, немагчыма займацца мастурбацыяй. Найбольш пабожныя бацькі нават выплачваюць дзяўчынкам нейкую суму кішэнных грошай за кожны міліметр даўжыні пазногцяў». Як кажуць, no comment.\nМне падаецца, што да мастурбацыі, як і ў адносінах да іншых грахоў супраць шостай і дзевятай запаведзяў, бацькам можна і нават варта сфарміраваць усё той жа здаровы, дарослы падыход, які выключае як занадта мяккую пазіцыю, так і істэрыку вакол гэтай праблемы.\nГэты падыход мог бы ўключаць такія элементы.\nПа-першае, трэба памятаць, што Касцёл лічыць мастурбацыю грахом, і таму менавіта як грэх яна павінна быць прадстаўлена ў размове з падлеткам.\nПа-другое, з іншага боку, бацькам (і падлеткам таксама! ) варта ведаць, што навязлівая мастурбацыя (кожны дзень ці па некалькі разоў за дзень) часта з’яўляецца сімптомам псіхалагічнай няўтульнасці чалавека. Памятаеце, калі ў адным з папярэдніх артыкулаў мы разважалі аб дзіцячай мастурбацыі, мы казалі аб тым, што яна нясе вельмі важную псіхалагічную функцыю — супакойваць дзіця, здымаць эмацыйнае напружанне.У падлеткавым узросце да справы далучыліся гармоны і звязаная з імі магчымасць атрымання фізіялагічнай разрадкі, але псіхалагічная сутнасць мастурбацыі застаецца прыкладна той самай: калі падлетак часта займаецца гэтым — гэта сведчанне таго, што ў яго існуюць унутраныя крыніцы трывогі, страха, няўпэўненасці ў сабе ці іншых непрыемных, цяжкіх эмоцый, якія ён не можа разрадзіць іншымі спосабамі — напрыклад, праз шчырую, даверлівую размову з бацькамі.\nРазглядаючы сітуацыю з гэтага пункту гледжання, становіцца відавочным, што сарамаціць ці караць падлетка з мэтаю прымусіць яго спыніць заняткі мастурбацыяй — гэта тое ж самае, што тушыць агонь бензінам, дадаючы паліва ў ягонае ўнутранае полымя цяжкіх эмоцый.\nІ таму — трэці элемент дарослай пазіцыі, які, дарэчы, ужо быў агучаны: ніякае падзенне і ніякі грэх, у тым ліку і мастурбацыя, не можа адкінуць чалавека ад Божай любові пры ўмове, што чалавек імкнецца паўстаць са сваёй слабасці. Бог загадаў нам прабачаць семдзесят сем разоў, а гэта значыць — заўсёды. Менавіта так паступае і Ён сам. Таму нашай задачай з’яўляецца толькі дапамагчы чалавеку не страціць гэтай апоры прыняцця і любові, на якой ён мог бы зноў і зноў уставаць.\nКрыху, мабыць, сімвалічна, што гэты артыкул выходзіць на пачатку Вялікага посту — часу асаблівага дзеяння Божай ласкі ў жыцці кожнага чалавека. Кожнага Бог запрашае прыйсці да Яго, кожнаму абяцае сваю моц і дапамогу. Гэта вельмі важны шанец для ўсіх, хто хоча, акрамя іншага, аднавіць сваю чыстасць і тым самым зрабіць яшчэ адзін крок да Міласэрнага Айца.


Канвертаваць Argentums (ARG) і Counterpartys (ZCP) : Калькулятар абменнага курсу\nArgentum (ARG) і Counterparty (ZCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Argentum і Counterparty пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 7 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Argentum. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Counterparty валюты па змаўчанні. Націсніце на Counterpartys або Argentums канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Argentum гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Counterparty гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал ARG можа быць запісаная ARG. Сімвал ZCP можа быць запісаная ZCP. Абменнага курсу the Argentum Апошняе абнаўленне 21 кастрычнік 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Counterparty Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. ARG каэфіцыент мае 1 ўважаецца лічбаў. ZCP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


У Віцебскім раёне правялі «спэцапэрацыю», каб актывістка БХД ня стала старастай вёскі - Віцебская вясна\n«Стараста вёскі ўжо па ўзросьце была вымушаная пакінуць сваю пасаду. Прызначылі перавыбары на 24 кастрычніка. Перад тым старшыня сельсавету Раіса Ярошкіна паведаміла мне, каб я пра гэтую пасаду нават ня марыла, бо ў яе ёсьць “свой чалавек”. Нейкім чынам даведаўшыся, што 21 кастрычніка мяне ў вёсцы ня будзе, напярэдадні тэрмінова вяскоўцы, за выключэньнем некаторых актывістаў, былі апавешчаныя па тэлефоне аб пераносе сходу менавіта на 21-га. Сход адбыўся, старасту абралі. Вельмі добры чалавек, але зусім безыніцыятыўны, які ніколі нікуды не хадзіў і ня пойдзе, абы ціха... На пытаньні незапрошаных, чаму запрасілі ня ўсіх, ёсьць і іншыя кандыдатуры, адмахнуліся: маўляў, вы занадта шумныя, ад вас толькі непакой», – распавяла падрабязнасьці «спэцапэрацыі» актывістка.\n«Калі ж гэта скончыцца? Калі ж ужо перастануць прапіхваць прызначэнцаў? Што за стаўленьне да людзей? Хочаце спакою? Дык рабіце тое, што павінны рабіць па абавязках, клапаціцеся пра людзей! А пакуль ня будзе вам спакою! Гэта я вам абяцаю», – падкрэсьліла Алена Янушкоўская.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « СК: Расейскі бацюшка вэрбаваў у Віцебску дзяўчат для прастытуцыі\tКафэ ў Віцебску папярэдзіла кліентаў: «Калі плаціць у нас карткай, будзе даражэй!» »


Разам мы — моцныя. Які павінен быць адказ на санкцыі? | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Разам мы — моцныя. Які павінен быць адказ на санкцыі?\nУ аўторак форум «Адзіная Беларусь» дайшоў да Магілёва. Як адзначыў перад пачаткам сустрэчы дэкан факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, старшыня грамадскага таварыства «Веды» Вадзім Гігін, такая форма зарадзілася менавіта па ініцыятыве рэгіёнаў. У перыяд гадавіны з моманту правядзення прэзідэнцкіх выбараў — 9 жніўня і да 17 верасня — Дня народнага адзінства было прынята рашэнне аб’ехаць рэгіёны і пагутарыць з палітычным актывам абласцей.\n— Хочацца пагутарыць з людзьмі, якія актыўна ўцягнутыя ў грамадскія працэсы, лідарамі грамадскага меркавання, прадстаўнікамі працоўных калектываў, арганізацый, прадпрыемстваў, усімі тымі, хто перажыў удар леташняга жніўня, — паведаміў вядомы палітолаг. — Самае галоўнае — пачуць водгук ад саміх людзей па найважнейшых пытаннях — канстытуцыйнай рэформе, палітычнай трансфармацыі, нашых адносінах з Расійскай Федэрацыяй, пазіцыі Беларусі ў свеце. У кожным рэгіёне ёсць свая спецыфіка, нехта больш увагі ўдзяляе партыйнаму будаўніцтву, моладзі, прадпрымальніцтву. Пытаюцца пра сэнс і значнасць свята 17 верасня. Але агульны пасыл — захаванне незалежнасці, суверэнітэту краіны. Чалавек з рэгіёна, ведаючы падзеі на месцах, можа падказаць рашэнні, якія не бачныя з Мінска.\nУ дыялогу ўзялі ўдзел вядучыя эксперты ў сацыяльнай сферы, палітыцы, эканоміцы — Аляксей Дзермант, Аляксандр Шпакоўскі, Аляксей Аўдонін, Анастасія Баброва. Палітычны аглядальнік Аляксей Дзермант нагадаў пра неабходнасць захавання духоўных каштоўнасцяў.\n— Прэзідэнт сказаў, што Беларусь гатовая стаць фарпостам новай Еўразіі, — напомніў ён. — Мне здаецца, што ён зрабіў гэта невыпадкова, добра разумеючы, што «водападзел» з Заходняй Еўропай вельмі сур’ёзны і фундаментальны. Мы бачым, якую яны занялі ў каштоўнасцях незразумелую і непрымальную для нас пазіцыю. Гэта апраўданне нацыяналізму і неанацызму, прымяншэнне сямейных каштоўнасцяў і агрэсіўнае навязванне нам іншых. У гэтым сэнсе мінулы год быў павучальны для нас. Мы ўбачылі, што маглі страціць.\nСанкцыі, якімі нас пужаюць, можна перажыць, хоць лёгка не будзе. Прадстаўнікам органаў мясцовай улады і ідэолагам неабходна аб’ектыўна ацэньваць сітуацыю з санкцыямі, таму што людзі будуць задаваць пытанні і на іх трэба адказваць, працягнуў палітолаг Аляксандр Шпакоўскі.\n— Санкцыі ўжо аказваюць негатыўнае ўздзеянне на краіну. Але ў нас ёсць усе шанцы яго мінімізаваць, — лічыць ён.\nНамеснік старшыні Магілёўскага аблвыканкама Руслан Страхар звярнуў увагу на неабходнасць больш асцярожна ўводзіць контрсанкцыі.\n— Летась Магілёўская вобласць адзіная ў краіне спрацавала з плюсам і дала аб’ём валавога рэгіянальнага прадукту ў памеры 100,9 %. Гэтыя тэндэнцыі працягваліся і сёлета. Калі б не санкцыйныя меры, рост быў бы яшчэ больш адчувальны. За сем месяцаў гэтага года эканоміка прырасла да 102 %. За паўгода рост экспарту склаў 134 %, пры гэтым у Еўрасаюз — да 170 %, — паведаміў ён. — І мы працягваем паляпшаць сваё сальда. Санкцыі ўскосна ўплываюць і на нашы прадпрыемствы. Яны шукаюць контрагентаў, магчымасці забраць валюту праз іншыя банкі. Нам было чым ганарыцца, былі пэўныя напрацоўкі і мы ўпэўнена глядзелі наперад, але санкцыі ўнясуць пэўны дысбаланс. Цяпер на ўзроўні ўрада разглядаецца пытанне аб прыняцці контрсанкцый. Мне здаецца, трэба вельмі асцярожна дзейнічаць у гэтым кірунку. У нас на тэрыторыі вобласці працуюць прадпрыемствы з замежным капіталам, дзе ўжо беларускі дырэктар, тысячны беларускі калектыў, якія забяспечваюць валютны прыток у краіну. Мы бачым, што асобныя рашэнні могуць пагоршыць іх стан. Гэта ўплывае на нашу эканоміку і дабрабыт людзей. Дзесьці ўжо павінны скарачаць чацвёртую змену, каб не вымывалася абаротка. Гэта вельмі далікатнае пытанне. Мы ўжо звярнуліся ва ўрад з прапановай больш абдумана адносіцца да рэзкіх санкцый у адказ.\n— Контрсанкцыі трэба ўводзіць так, каб самому сабе нагу не адпілаваць, — пагадзіўся Аляксандр Шпакоўскі. — Не трэба рабіць гэта так, як Літва, якая імкнецца спадабацца заходнім партнёрам, хоць ўнутры самой краіны абстаноўка вельмі нестабільныя.\nРэдактара медыяхолдынга «Бабруйскае жыццё» Мікалая Сілкова цікавіла пытанне, як працаваць ва ўмовах агрэсіўных выпадкаў ў інтэрнэце.\n— Трэба адносіцца да інтэрнэта як да альтэрнатыўнага канала сувязі і данясення інфармацыі, — параіў аналітык Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў Аляксей Аўдонін. — Сучасныя тэхналогіі дазваляюць мець бесправадны інтэрнэт, які адключыць немагчыма. Змагаццца з гэтым вельмі дорага. Расійскі вопыт — працаваць непасрэдна з аўдыторыяй, так званае лінейнае распаўсюджванне інфармацыі. Мы павінны ісці ў масы. Альтэрнатывы «народнікам» пакуль няма. Змагацца з дыверсіямі ў сферы інфармацыйных тэхналогій выключна забароннымі метадамі нельга. Газеты павінны скласці канкурэнцыю і ўплываць на аўдыторыю. Трэба выдзеліць тыя сродкі масавай інфармацыі, якія будуць аб’ядноўваць вакол сябе калектывы.\nЭксперты таксама абмяняліся думкамі па канстытуцыйных пытаннях, наконт стварэння партый, аб’яднання грамадскасці.


пахуданне\t 14 красавіка 2016\nMilene Pavorô - гэта мянушка Milene Uehara, якая працуе ў SBT у розных праграмах і спецыяльных кадрах. Нядаўна яна ўдзельнічала ў дыеце па праграме Эліяна, якая стала вядомай як дыета Павора. З хуткім вынікам гэтай дыеты не прыйшлося доўга прыцягваць увагу і быць паспяховым. Таму глядзіце ніжэй, якія меры засцярогі і карысць трэба выконваць пры выкананні гэтай дыеты.\nЯкія меры засцярогі прымаюцца пры дыеце Павора?\nПаколькі гэта вельмі абмежавальная дыета, вельмі важна, каб гэтая дыета выконвалася толькі ў пазначаны час, які складае 72 гадзіны. Перавышэнне гэтай мяжы прымусіць арганізм зразумець зніжэнне калорый як пагрозу і паменшыць абмен рэчываў як спосаб "выжывання".\nУ выніку ў вас будзе менш энергіі, нораў, вы нават можаце пацярпець ад адваротнага эфекту і ў выніку набярэце вагу.\nАкрамя таго, захаванне гэтай дыеты на працягу доўгага часу можа прывесці да недаядання і анеміі, што значна пагоршыць здароўе. Ваша скура стане менш здаровай, валасы і пазногці стануць слабейшымі, а настрой зменіцца ў горшы бок, калі вы будзеце працягваць выкарыстоўваць гэтую дыету.\nАкрамя таго, рэкамендуецца наладзіць і адаптаваць дадзеную дыету такім спецыялістам, як дыетолаг.\nУ чым карысць дыеты Pavorô?\nКалі вы правільна выконваеце сыход, вы атрымаеце магчымасць карыстацца перавагамі гэтага тыпу дыеты, якія ўключаюць у сябе:\nЗдуты выгляд праз кароткі час\nАдной з асноўных характарыстык дыеты Паваро з'яўляецца тое, што гэта дыета дэтакс-тыпу, гэта значыць дыета, якая дапамагае арганізму выводзіць таксіны.\nУ выніку праз 72 гадзіны ваша цела набудзе азызласць, забяспечваючы прыгажэйшы і здаровы сілуэт. Выкарыстоўваць гэтую дыету можна нават у надзвычайных сітуацыях, напрыклад, на вечарыне ці мерапрыемстве.\nХуткая страта вымярэнняў\nПамяншэнне ацёкаў і назапашванне і затрымка вадкасці ў арганізме прымусіць вас выключыць некаторыя меры, асабліва ў такіх стратэгічных галінах, як талія.\nУ выніку такая дыета спрыяе хуткай страце мер, не чакаючы выніку. Звярніце ўвагу, што такая страта вымярэнняў звязана з вывядзеннем вадкасці, а не з вылучэннем тлушчу.\nвы не будзеце галодныя\nНаколькі абмежавана дыета, дыета не азначае, што вам трэба галадаць, каб атрымаць чаканыя вынікі. На самай справе адбываецца тое, што вам пачынаюць есці функцыянальную ежу, але ўсё роўна есці цалкам.\nЗ гэтым вы не будзеце пакутаваць на працягу 3 дзён, каб надаць свайму целе новы выгляд, бо вы ўсё роўна будзеце добра харчавацца.\nДыета Pavorô - гэта магчымасць для тых, хто шукае кароткую дыету з хуткім эфектам, якая прыводзіць да памяншэння ўздуцці жывата і эфектыўнай страты мер, не галадаючы. Важна толькі доўга не прытрымлівацца гэтай дыеты і спадзявацца на дыетолага, каб атрымаць асалоду ад усіх гэтых пераваг.


Вось ён стаіць, прыгажун, пасярод палянкі, а побач з ім зграйкай сабраліся яго субраты. Але не спяшаецеся да яго ісці, гэты грыб не разнастаіць меню, хоць выглядае ён ужо балюча прывабна - яркая чырвоная капялюшык ў белы гарох, белая спадніца і какетлівая ножка. Мухамор - прадстаўнік самых атрутных грыбоў на зямлі. Аднак дзякуючы вялікай колькасці знойдзеных хімічных рэчываў і злучэнняў ён валодае побач лячэбных уласцівасцяў.\nНастойка з мухамора на гарэлцы, прымяненне\nЗ мухамора рыхтуюць разнастайныя настойкі і мазі. Іх выкарыстоўваюць для лячэння ракавых пухлін, рэўматоідных артрытаў, астэахандрозу, цягліцавых боляў, скурных захворванняў, гнойных ран, захворванняў шчытападобнай залозы. Таксама ўжываюць пры розных хваробах нервовай сістэмы, у іх ліку: склероз, эпілепсія, курчы і паралічы, старэчыя захворвання. Часта настойку мухамора выкарыстоўваюць для лячэння гінекалагічных захворванняў: міёмы, фібромы, клімакс у цяжкай стадыі і г.д.\nЯк прыгатаваць настойку мухамора\nІснуе некалькі рэцэптаў прыгатавання настойкі.\n1. 50-працэнтная настойка рыхтуецца з свежых грыбоў, выкарыстоўваюць толькі капялюшыкі, ножкі выкідваюць або засушвала, з іх потым можна зрабіць мазь. Мухаморы пакідаюць на адзін дзень у памяшканні, даюць ім трохі падсохнуць. Затым счышчаюць бруд, не мыюць, наразаюць невялікімі кавалачкамі. Атрыманае сыравіну узважваюць на вагах. Змяшчаюць у прыдатную ёмістасць і заліваюць добрай гарэлкай у суадносінах адзін да аднаго, ня па аб'ёме, а па вазе. Слоік накрываюць вечкам і прыбіраюць у цёмны прахалоднае месца, напрыклад, у склеп, на адзін месяц і дзесяць дзён. У працэсе гарэлка афарбоўваецца ў чырвоны колер. Пасля настойку працаджваюць, а самі грыбы адціскаюць. Сродак разліваюць па невялікіх ёмістасцям і захоўваюць у прахалодным месцы. Выціскання не выкідваюць, а пакідаюць у банку, іх потым ужываюць для кампрэсаў.\nТакая настойка з мухамора на гарэлцы (прымяненне з крайняй асцярогай!) Разведзеная гарэлкай для дасягнення патрэбнай канцэнтрацыі. Так, для атрымання 25-працэнтнай настойкі да адной частцы лекі дадаюць адну частку алкаголю.\n2. Настойку можна вырабіць і па іншым рэцэпце. Збіраюць 3-4 грыба, здымаюць капялюшыкі, абтрасацца ад смецця і лісця. Некрупной размалывают, змяшчаюць у падлогу-літровы слоік і заліваюць даверху гарэлкай. Сумесь прыбіраюць у склеп або іншае цёмны і прахалоднае месца на адзін месяц. Пасля працаджваюць, разліваюць па маленькіх слоічак. Выціскання, як і ў першым рэцэпце, не выкідваюць. Аднак у гэтага метаду ёсць адзін мінус - невядомае адсоткавыя суадносіны. Хоць дадзеная настойка з мухамора на гарэлцы прымяненне атрымала для разнастайных растирок, кампрэсаў і можа быць выкарыстана для лячэння ран, але ў тэрапіі анкалагічных захворванняў яе лепш не выкарыстоўваць.\n3. Калі сродак спатрэбілася зімой, то яго можна прыгатаваць з сушеных грыбоў. Для гэтага бяруць тры сталовыя лыжкі сухога сыравіны (капялюшыкі, ножкі), змяшчаюць у банку з цёмнага шкла і заліваюць бутэлькай гарэлкі. Пакідаюць на тры тыдні. Настойка з мухамора на гарэлцы прымяненне атрымала ў якасці антыдэпрэсанту і для ўзняцця тонусу. Пачынаюць з 1-2 кропель, каб праверыць, ці няма алергічных рэакцый. Затым пераходзяць на 10 кропель, а пасля - па 20 капель на чарку вады раніцай, у абед і ўвечары. Курс лячэння праводзяць не часцей за адзін раз у год. Адной бутэлькі хапае на ўвесь курс.\nСтарадаўнія спосабы прыгатавання настойкі\nЁсць вельмі цікавы спосаб падрыхтоўкі настойкі мухамора на гарэлцы. Бяруць свежыя грыбы, чысцяць іх ад зямлі і лісця, дробна наразаюць, шчыльна набіваюць ў бутлю і зачыняюць вечкам. Яе закопваюць на месяц у зямлю на глыбіню 0,5-1 метра. Пасля атрыманую вадкасць сцэджваюць ў асобную ёмістасць і разводзяць гарэлкай, спіртам або самагонкай у суадносінах адзін да аднаго. Варта папярэдзіць, што ў дадзенага зелля пах вельмі рэзкі і спецыфічны.\nУ некаторых выпадках настойку мухамора на гарэлцы рыхтуюць гэтак жа, як у папярэднім рэцэпце, толькі закопваюць яе не ў зямлю, а ў гной. Трымаюць яе там ад 9 дзён да 2 месяцаў, затым разводзяць гарэлкай у суадносінах адзін да аднаго.\nНастойка мухамора на гарэлцы ўжыванне для суставаў атрымала яшчэ з даўніх часоў. Ад артрыту, артрозу, рэўматызму, астэахандрозу дапаможа кампрэс з гарэлкавым настоем. Чысты кавалак тканіны змочваюць у ім і накладваюць на балючае месца. Па-над накрываюць поліэтыленам або спецыяльнай паперай, заматывают цёплай хусткай або шалікам.\nКалі артрытам або артрозаў здзіўленыя суставы рук, то ў настойцы змочваюць баваўняныя пальчаткі і апранаюць іх на рукі. Затым на іх нацягваюць поліэтыленавыя пакеты ці пальчаткі, і зверху рукавіцы. Пакідаюць у першым і ў другім выпадку кампрэс на ноч.\nПры падвышаным ціску, клімаксе, калі кампрэсы проціпаказаныя, хворыя месцы проста змазваюць настойкай без прагравання. У такіх выпадках ужываецца раніцай і ўвечары настойка мухамора на гарэлцы. Прымяненне вонкава недапушчальна, калі паверхня скуры пашкоджана, ёсць драпіны ці апёкі. У гэтых выпадках лепш скарыстацца чыстым сокам мухамораў.\nПры запаленчых працэсах у суставах рэкамендуецца выкарыстоўваць настойку не толькі вонкава, але і ўнутр. Пачынаюць з адной кроплі і паступова дзень за днём даводзяць дозу да 20, дадаючы ў кожны прыём па адной кроплі. 10 дзён п'юць па 20, а затым зніжаюць паступова да адной кроплі за прыём. Ўжываюць гарэлачны настой тры разы на дзень за 10-15 хвілін да ежы. Лечацца так каля месяца.\nНастойка мухамора на гарэлцы: прымяненне пры мастапатыі\nДля лячэння мастапатыі выкарыстоўваецца 50-працэнтная настойка мухамора. Яе прыём пачынаюць з 1-3 кропель, паступова павялічваючы дозу на адну кроплю. Даводзяць да 20 кропель за раз, затым пачынаюць зніжаць, прыбіраючы па адной кроплі. Перад выкарыстаннем такога метаду лепш пракансультавацца са сваім які лечыць лекарам.\nНастойка мухамора пры астме\nНекаторыя знахары раяць ужываць 25-працэнтную настойку пры астме. Рабіць гэта трэба з асцярожнасцю, пачынаць з адной кроплі на кавалачак цукру і пад язык, каб праверыць рэакцыю арганізма. Прымаецца па 3-5 кропель пад мову два разы на дзень настойка мухамора на гарэлцы. Прымяненне пры астме адбываецца па схеме, прапанаванай вышэй. Аднак перад выкарыстаннем дадзенага сродкі лепш пракансультавацца з лекарам.\nНастойка мухамора пры анкалагічных захворваннях\nПры ракавых пухлінах таксама выкарыстоўваюць гарэлкавую настойку мухамора. Навукова не даказана карысць ад яе прымянення, аднак і ніхто не абверг гэтага.\nПасля ўжывання настойкі адчуваецца прыліў сіл, павышаецца фізічная і разумовая актыўнасць, адступае боль. На апошняй стадыі хвораму так неабходна адчуць паляпшэнне, і мухаморнай сродак дазваляе гэта зрабіць. Ўжываць яго пачынаюць з адной кроплі і даводзяць да 20, а затым дозу зніжаюць, кожны раз памяншаючы на адну кроплю. Робяць перапынак у сем дзён і лячэнне аднаўляюць. Праводзяць тры курсы.\nДадзенае лячэнне можна спалучаць з прыёмам муміё або настойкі пропалісу раніцай нашча ў чарцы вады па 20-30 кропель.\nНа выязваўленнямі месцы і пухліны прыкладваюць вытрымкі з грыбоў, што засталіся пасля настойкі. Заварочваюць іх у марлю і змяшчаюць на балючае месца, пакідаюць на пару гадзін. Можна прыкладваць бінты, змочаныя ў настойцы, пакідаючы на здзіўленым месцы да поўнага высыхання.\nНекаторыя хворыя на рак, якім лекары не пакінулі надзеі, пачынаюць прыём настойкі мухамора з паловы чайнай лыжкі два разы на дзень і даводзяць гэтую колькасць да сталовай лыжкі. Ўжываюць сродак каля месяца, затым робяць перапынак у 10-15 дзён і працягваюць лячэнне.\nПры лячэнні рака настойкай мухамора ніхто не дасць гарантыі, што адбудзецца поўнае вылячэнне. Аднак яна дазволіць палепшыць агульнае самаадчуванне, надасць бадзёрасці і сілы для далейшай барацьбы з гэтай страшнай хваробай.\nНастойка мухамора пры кісце\nУ дадзеным выпадку таксама выкарыстоўваецца настойка мухамора на гарэлцы. Прымяненне пры кісце яечнікаў любога тыпу адбываецца па адной схеме. Яе прымаюць покапельно, пачынаючы з адной кроплі, разведзенай у чарцы цёплай вады. Штодня павялічваюць дозу на адну кроплю, давёўшы яе да 20 кропель у суткі. Калі раптам на адной з доз стане дрэнна, напрыклад, пры прыёме 11-12 кропель, то зніжаюць на адну кроплю і п'юць лекі ў гэтым колькасці, пакуль стан не нармалізуецца. Затым дозу зноў пачынаюць павялічваць у тым жа парадку, што і раней. Па дасягненні дозы 20 кропель колькасць настойкі пачынаюць зніжаць паступова да 1 кроплі. Пасля робяць перапынак на 10-15 дзён і аднаўляюць курс лячэння. Пры такім спосабе настойка мухамора на гарэлцы (ужыванне ўнутр адзін раз у суткі) выкарыстоўваецца на ноч.\nУсім зразумела, што павінна выкарыстоўвацца з асцярожнасцю і сапраўды па схеме настойка мухамора на гарэлцы. Прымяненне, тэрмін захоўвання яе залежаць ад захворвання. Так, пры анкалагічных захворваннях пажадана ўжываць свежае лекі, якое прастаяла ў халадзільніку не больш за паўгода. А вось для вонкавага ўжывання сродак можа захоўвацца ў прахалодным месцы крыху больш за трох гадоў.\nСамаробныя настойкі ў абавязковым парадку трэба маркіраваць, прастаўленая на бутэлечках даты вырабу. Захоўваюць лекі удалечыні ад цікаўных вачэй, таксама на яго трэба прыляпіць застрашвалую налепку з надпісам «ЯД». Не рэкамендуецца пакідаць лекі, якое прастаяла на паліцы больш за сем гадоў, бо ў ім практычна не засталося ніякіх гаючых уласцівасцяў. Хоць пакінуты спірт можна выкарыстоўваць для вырабу новай партыі настоек.\nЗвычайная чарэшня: карысныя ўласцівасці і супрацьпаказанні\nАчышчальныя гарбата - лечым сябе самі\nГразевы вулкан Тамані Тиздар\nБолі ў вобласці печані


Залаты скарб з Горадні ацанілі амаль на 20 тысяч даляраў\n08 чэрвень 2018, 14:53\nСкарб, знойдзены ў Горадні\nСкарб з залатых манэт, упрыгожаньняў і зубных каронак, які будаўнік знайшоў у Горадні падчас рэканструкцыі старога дома, ацанілі больш як у 19 400 даляраў. Калі ўлады нададуць скарбу статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці, то чвэрць сумы атрымае будаўнік.\nАцэнку рабіла камісія з трох чалавек: старшыня горадзенскага нумізматычнага таварыства Віктар Какарэка, галоўны спэцыяліст па стаматалёгіі горадзенскага абласнога шпіталя Міхал Сагайдак і адмысловец па каштоўных камянях.\n«Вызначалі калекцыянэры, якія цямяць у нумізматыцы, стала езьдзяць на сустрэчы калекцыянэраў у Менск, Польшчу, Літву, ведаюць рыначныя кошты», — сказаў Віктар Какарэка.\nЁн патлумачыў, што скарб ацэньвалі па рэальным калекцыйным або рыначным кошце. Ён вышэйшы за скупачны кошт, калі б зьвярталі ўвагу толькі на вагу мэталу. Экспэрты ўлічвалі, наколькі рэдкая манэта, якія на ёй пашкоджаньні, які наклад манэты, наколькі яна папулярная сярод нумізматаў.\n«Там ёсьць вельмі цікавы дукат. Але вага ў яго меншая. Нехта абрэзаў ад яго недзе чвэрць. Нібыта манэта старая, рэдкая, але мы яе ацанілі ўсяго ў 200 даляраў. Нас цікавіла ня толькі вага, але і выгляд, наколькі манэта памятая, пакусаная», — сказаў калекцыянэр.\nЦяпер далейшы лёс скарбу залежыць ад уладаў. Калі яму на абласным узроўні, а потым і ў Мінкульце вырашаць надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці, то па законе палова яго кошту належыць дзяржаве, чвэрць — уласьніку будынка, а рэшта — чалавеку, які знайшоў скарб. Самі залатыя вырабы, імаверна, застануцца ў Горадзенскім гісторыка-археалягічным музэі, як і ранейшыя каштоўныя знаходкі.\nБудаўнік Уладзімер Страковіч, які знайшоў скарб\nАдмыслоўцы кажуць, што іншы варыянт малаверагодны, бо інакш давядзецца ўсё золата аддаць уласьніку будынка як некаштоўнае.\nСкарб знайшоў будаўнік Уладзімер Страковіч, працуючы на доме на тэрыторыі былога гета ў Горадні ў красавіку. Пад цэглай у мэталічнай скрыні з-пад польскага тытуню ляжалі 23 залатыя манэты, 11 пярсьцёнкаў, ланцужкі, завушніца, абрэзаны мэдаль, зьліткі золата, зубныя плёмбы. Зьверху ўсё было прыкрыта паперкамі для ўшчыльненьня. Агульная вага скарбу — больш за 400 грамаў. Каму належала золата, дакладна невядома. На думку гісторыкаў, хутчэй за ўсё яго схавалі габрэі падчас вайны.\nУ адноўленым доме плянуюць адчыніць мэдычны цэнтар.\nДосьвед папярэдняга горадзенскага скарбу, знойдзенага на вуліцы Антонава два гады таму, таксама пры рэканструкцыі старога дома, даў добры прыклад. Тады будаўнікі ня ўтоілі знаходку, дзяржава выплаціла ім належную суму, а ўласьнік будынка сваю долю аддаў на дабрачыннасьць.\nДом, дзе схавалі золата


01 студзень 2018, 20:38\nНовыя палажэньні вызначаюць правілы прыёму іншаземцаў для выкананьня сэзонных і кароткатэрміновых прац у Польшчы. Яны накіраваны на прадухіленьне злоўжываньняў пры працаўладкаваньні іншаземцаў на аснове запрашэньняў ад польскіх працадаўцаў, нягледзячы на адсутнасьць магчымасьці і намеру працадаўцы наймаць іншаземцаў на працу.\nЗьмены зьвязаны з тым, што многія іншаземцы не працуюць у Польшчы, але накіроўваюцца ў іншыя краіны Эўразьвязу, маючы запрашэньні польскіх працадаўцаў. Польскія запрашэньні іншаземцы выкарыстоўваюць для атрыманьня польскай візы, каб знаходзіцца ў Шэнгенскай зоне 90 дзён.\nТэрмін знаходжаньня сэзонных работнікаў, якія зьбіраюцца працаваць у сфэры сельскай гаспадаркі, садоўніцтва і турызму, павялічаны да 270 дзён (у іншых сфэрах — 180 дзён) на працягу году, а збор за рэгістрацыю зьніжаны да 30 злотых (раней было 100 злотых).\nСпрошчаная працэдура працаўладкаваньня дазваляе грамадзянам СНД працаваць да шасьці месяцаў у 12-месячны пэрыяд без атрыманьня дазволу на працу.\nЗьмены ў польскім заканадаўстве датычацца грамадзян Армэніі, Беларусі, Грузіі, Малдовы, Расеі і Ўкраіны.\nСпрошчаная працэдура працаўладкаваньня («заяўная працэдура») дазваляе грамадзянам СНД працаваць да шасьці месяцаў у 12-месячны пэрыяд без атрыманьня дазволу на працу.\nПрацэдура складаецца з рэгістрацыі ва ўправе працы павету заявы працадаўцы аб намеры даручыць іншаземцу выкананьне працы той або іншай працы. Рэгістрацыя заявы бясплатная.\nПасьля рэгістрацыі арыгінал заявы перадаецца іншаземцу для атрыманьня візы на ўезд у Польшчу для працы (альбо дазволу на знаходжаньне ў Польшчы, калі іншаземец ўжо знаходзіцца ў краіне).


02 сьнежань 2018, 09:00\nПа выніках галасаваньня на музычным партале TuzinFM найлепшым альбомам восені-2018 стаў «Беларускі альбом» расейскай сьпявачкі Мілы Ражковай — амаль двухразовая перавага над канкурэнтамі.\nГэта першы выпадак, калі на вяршыню беларускага чарту трапіла паўнавартасная праграма замежнага артыста. Карэспандэнт Свабоды распытаў маскоўскую выканаўцу, як яна натхнілася беларускай мовай і музычнай культурай.\nЦі стала для Мілы Ражковай нечаканасьцю абвяшчэньне «Беларускага альбома» найлепшым па выніках восеньскай галасаванкі на партале TuzinFM? І ці не хацела б яна зладзіць у Беларусі вялікі канцэрт?\nЖаночая частка «Божьей коровки»


Catholic.by - «Прымаць Марыю як сваю духоўную Маці»: фігура Маці Божай Фацімскай вырушыла ў перэгрынацыю з мінскай архікатэдры (+фотарэпартаж)\n«Прымаць Марыю як сваю духоўную Маці»: фігура Маці Божай Фацімскай вырушыла ў перэгрынацыю з мінскай архікатэдры (+фотарэпартаж)\n16 кастрычніка фігура Маці Божай Фацімскай вырушыла з мінскага архікатэдральнага касцёла ў перэгрынацыю па парафіях Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, а затым і іншых дыяцэзій. У архікатэдры фігура, якую Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч благаславіў у Фаціме, знаходзілася з 13 кастрычніка.\nАрцыбіскуп Кандрусевіч адзначыў у гаміліі на святой Імшы, што літургічныя чытанні гэтай нядзелі нагадваюць аб малітоўным чуванні.\n«Таксама і Хрыстус заклікае нас быць пастаяннымі ў малітве, — заўважыў іерарх, каментуючы чытанне Евангелля. — Калі несправядлівы суддзя станоўча адказаў на просьбу ўдавы, то як жа ў значна большай меры Бог адкажа нам, калі будзем пастаянна маліцца».\nПа словах арцыпастыра, у кожнай справе, «каб дасягнуць поспеху, патрэбна пастаянства ў працы»; «патрэбна таксама і супрацоўніцтва з Богам, найперш пастаянная малітва».\n«Сёння, калі фігура Маці Божай Фацімскай адпраўляецца ў перэгрынацыю па нашых парафіях, мы павінны ўспомніць пра заклік Марыі ў далёкім 1917 г. да малітвы і навяртання. Людзі не паслухалі Яе, і сталася трагедыя – пераслед веры. Аднак падчас яго Марыя была з намі са сваім заклікам і дадзенай надзеяй, што Яе Беззаганнае Сэрца затрыумфуе і наша краіна навернецца.\nДоўгія тры пакаленні нашы продкі і многія з нас жылі гэтым фацімскім пасланнем. Гэта быў час пастаяннай і трывалай малітвы з надзеяй, что станецца цуд і мы атрымаем свабоду веравызнання», — сказаў Мітрапаліт.\n«Удзячныя Богу і Марыі, мы распачынаем вялікую перэгрынацыю фацімскай фігуры па нашых парафіях. Перэгрынацыя павінна стаць дыяцэзіяльнымі рэкалекцыямі і часам адраджэння і ўмацавання веры. Фігура была асвячана ў Фаціме ў Капліцы аб’яўленняў. Дзякуючы гэтаму мы маем цесную і непасрэдную лучнасць са святым месцам, адкуль Марыя дала нам надзею, якую мы павінны выкарыстаць», — дадаў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\n«У добры шлях, Марыя! Ідзі да свайго люду, які на пастаяннай малітве мужна зносіў цяжкасці ганенняў і сёння змагаецца з выклікамі секулярнага часу. Ідзі і ўмацоўвай нашу веру. Ідзі і нясі нам новую надзею ў змроку яе занядбання. Ідзі і ўмацоўвай нашу любоў, бо толькі яна творчая.\nА ты, верны Божы народ, сустракай Яе з малітвай і трывай на ёй. Прымай Марыю як сваю духоўную Маці, якая ў кожную хвіліну спяшаецца да цябе з дапамогай, бо Яна — найкарацейшы шлях да Езуса, адзінага Збаўцы свету, у якім наша надзея і перамога», — заключыў арцыпастыр.\nНа заканчэнне святой Імшы Мітрапаліт падзякаваў усім, хто дапамог у арганізацыі перэгрынацыі: ксяндзу Антонію Клімантовічу, які прывёз фігуру з Фацімы, кс. Яну Крэмісу за падрыхтаваныя матэрыялы перэгрынацыі і выдавецтву "Пра Хрыста", у асобе спадарыні Аліне Новікавай, за іх выданне. Пасля свайго падарожжа па Беларусі фігура Маці Божай Фацімскай 13 кастрычніка 2017 года вернецца ў мінскую архікатэдру і будзе змешчана ў бочным алтарым, які змайструюць да 100-годдзя фацімскіх аб’яўленняў.\nРасклад перэгрынацыі фігуры Маці Божай Фацімскай па парафіях Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі>>>


Пяць рублёў да чырвонца\nБеларускі рубель працягвае здаваць пазіцыі адносна долара. Камерцыйныя банкі не спяшаюцца падвышаць курсу – чакаюць турыстаў, якія прывязуць валюту на чэмпіянат свету па хакеі.\nЦягам апошніх месяцаў афіцыйны курс долара вырас на 20–30 рублёў. Аднак псіхалагічны бар’ер – 10 тыс. – прайсці будзе няцяжка, долар працягне рост, тлумачыць finance.tut.by фінансавы аналітык «Alpari» Вадзім Іосуб.\nНа час чэмпіянату свету па хакеі рост курсу крыху запаволіцца, мяркуе аналітык «Forex Club» у Беларусі Валерый Палхоўскі. «Камерцыйныя банкі не спяшаюцца павышаць свій курс у абменных пунктах, бо чакаюць росту прапановы наяўнай валюты ў Менску. Ім было б выгадна задаволіць гэтую прапанову па больш нізкім курсе. А пасля чэмпіянату, напэўна, усё стане на свае месцы, і паслабленне беларускага рубля працягнецца», – адзначае Валерый Палхоўскі, дадаючы, што Нацбанк будзе надалей праводзіць палітыку кантраляванай дэвальвацыі.


Цары каляды ў Семежава\nПятрок в Шипиловичах\n«Брязгун» в Норках\nЖивут на островах в Кудричах\n«Валун кратаць» в Кременце\n«Голубая криница» в Клинах\nШаповальство в Покутье\nБортничество в Дзержинске\n«Колядные цари» в Семежава\n«Кота печь» в Скирмантово\n«Коники» в Давид-Городке\n«Тянуть Коляду на дуба» в Новинах\n«Стрэчанне» в Новом Полесье\n«Сороки» в Валавске\n«Стрилка» в Бездеже\n«Юрьевский хоровод» в Погосте\nКотчинская кадриль в Больших Озерках\n«Заплетание березы» в Лобковичах\n«Вождение куста» в Меркуловичах\nПоклонение чудотворной иконе Божией Матери в Будславе\n«Зажинки» в Радзяловичах\n«Проводы русалки» в Великом Бору\n«Прысмакі» в Мотоле\nТкачество в Доропеевичах\n«Калядныя цары» в Семежава\nКапыльскі аграгарадок Семежава, куды завітаў у чарговую вандроўку, збірае ў калядныя дні аматараў народных традыцый. Яны едуць, каб паглядзець і паўдзельнічаць у цікавым абрадзе, які штогод ладзіцца 13 студзеня. Карані яго вядуць у пачатак мінулага стагоддзя, калі ў мястэчку стаяла царскае войска. Зімовым часам вайскоўцы дзеля забавы пераапраналіся ў цароў, сялян, казачных герояў і цешылі народ гумарыстычнымі выступленнямі. Гаспадары адорвалі іх пачастункамі.\nКалі ваенныя пакінулі вёску, тутэйшыя падхапілі і дапоўнілі дзеянне святкавання. Назвалі абрад «Калядныя цары». З часам ён заціх, а затым і знік. Чвэрць стагоддзя таму завядзёнку аднавілі.\nДырэктар Цэнтра культуры і адпачынку Таццяна Шаура і мастацкі кіраўнік Юлія Стрэлкіна, з якімі сустрэўся, расказалі, як распытвалі ў старажылаў пра абрад. Каб займець пастаянныя касцюмы для ўдзельнікаў, зладзілі фестываль, на які запрасілі кіраўнікоў грамадскага аб'яднання «Адпачынак у вёсцы». Сталічныя госці дапамаглі сродкамі на пашыў касцюмаў. «Каляднымі царамі» ў святочны вечар становяцца тутэйшыя мужчыны. Яны пераапранаюцца ў белыя строі, на грудзях крыж-накрыж мацуюць чырвоныя семежаўскія паясы з традыцыйным арнаментам. На галовах — высокія шапкі, упрыгожаныя рознакаляровымі стужкамі. Акрамя галоўных герояў дзеяння Максіміляна і Мамая, гурт дапаўняюць Дзед і Баба, Лекар, Музыка, Барабаншчык, Механоша і іншыя персанажы. Як толькі звечарэе, яны адпраўляюцца ад Дома культуры па аграгарадку. Крочаць ад падворка да падворка і разыгрываюць гісторыка-рэлігійную драму «Цар Максімілян» з «батальнымі» сцэнамі, сакрэтамі народнага лячэння. Калі зусім сцямнее, успыхваюць паходні і шэсце працягваецца.\nПрава стаць "калядным царом" сёлета атрымаў сталічны студэнт Ігар Рамашка, які на свята прыехаў дамоў. Разам з ім у царскіх строях будуць віншаваць землякоў аграном гаспадаркі Яўген Ігнатчык, будаўнікі Уладзімір Літвін і Аляксандр Парчанаў, жывёлавод Аляксей Шашноў, слесар Яўген Кухарэнка, механізатар Сяргей Кіеня. Акрамя дарослых у абрадзе ўдзельнічае і дзіцячы гурт, дзе роля "каляднага цара" выпала дзесяцікласніку Міхаілу Брагіну. У святочны дзень аграгарадок чакае замежных гасцей, мінчан, жыхароў райцэнтра, навакольных вёсак.\nУ начальніка аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Капыльскага райвыканкама Ларысы Юхо пацікавіўся пра перспектывы Семежава. Ларыса Міхайлаўна ўпэўнена, што ўключэнне аграгарадка ў Дзяржаўную праграму развіцця малых населеных пунктаў дасць плён.\nПлануецца будаўніцтва жылля. Узводзіцца мураваная царква. Прыходам кіруе айцец Павел Брагін. Прыехаў ён з Літвы і застаўся тут. З матушкай Анжэлай выхоўваюць пяцярых дзяцей. Дзяржава фінансава дапамагла шматдзетнай сям'і пабудаваць дом. Моладзь купляе старыя дамы і ўзводзіць на іх месцы катэджы. За мінулы год абноўлена восем пабудоў. Пашыраецца, прыгажэе аграгарадок будучага, дзе ўмеюць шанаваць старыя звычаі.\nФота Наталлi Дабрабыт\nВидэа Паўла Кузьмiна i Сяргея Дужа\nУ Семежаве гасцей народнага абраду "Калядныя цары", які ўключаны ў спіс нематэрыяльных культурных каштоўнасцей ЮНЕСКА, частуюць прыгатаванымі па спецыяльных рэцэптах юхай, мачанкай, блінамі, саладухай, варэнікамі і бульбяным пюрэ, запраўленымі макам, аўсяным кісялём, бураковым квасам, клінковым сырам, запечанымі яблыкамі. Аддзел культуры Капыльскага райвыканкама выдаў для турыстаў буклет з апісаннем прыгатавання такіх страў.\nГасцей чакаюць і ў раённым Цэнтры ткацтва, куды прывяла мяне вандроўка. У светлых пакоях былога калгаснага музея ўстаноўлена шэсць драўляных станкоў, на якіх вырабляюцца посцілкі, ручнікі, сурвэткі, абрусы. Кожны жадаючы пад наглядам вопытных майстроў можа праверыць і свае здольнасці.\nКіраўнік цэнтра Таццяна Волкава ўзгадала, як шукалі па вёсках кросны. Два станкі атрымалі ад жыхароў Семежава. Яшчэ два купілі ў суседняй вёсцы Праснакі і два заказалі ў старадарожскіх майстроў. За чатырнаццаць гадоў дзейнасці званне народных атрымалі сем майстрых. На нашых вачах адна з іх — Вера Нікалаевіч — стварала за кроснамі чарговы шэдэўр. За суседнім станком мудрагеліла над узорам пояса Наталля Сафронава, якая працуе тут майстрам-метадыстам. Ткацтвам захапіла свайго сына Данілу. Юнак сёлета заканчвае сярэднюю школу. Хочацца спадзявацца, што не расстанецца з унікальным заняццем. Пяцёра хлопчыкаў і дзевяць дзяўчынак у гуртку ткачоў.\nЛоўка вырабляе паясы дзесяцігадовы сын дырэктара цэнтра Раман Волкаў. Летась ён стаў лаўрэатам рэспубліканскага фестывалю рамёстваў "Вясновы букет".\nГонар Семежава — Герой Беларусі Міхаіл Высоцкі, імя якога прысвоена вучэбна-педагагічнаму комплексу дзіцячы сад — сярэдняя школа. У родным доме слыннага земляка дзесяць гадоў таму адчыніўся музей. На ўрачыстасць прыязджаў Міхаіл Сцяпанавіч. Цікава было пазнаёміцца ў музеі з жыццёвым шляхам сялянскага сына, які ўзняўся да сусветных вяршынь славы.\nПаўстагоддзя ён працаваў на Мінскім аўтазаводзе. Пад яго кіраўніцтвам створана сямейства аўтамабіляў МАЗ. Практычную дзейнасць Міхаіл Сцяпанавіч спалучаў з навуковай. Абараніў кандыдацкую і доктарскую дысертацыі. З 1992 па 1997 год працаваў віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук. Кіраваў навуковымі ўстановамі машынабудавання. Яго імя ўнесена ў спіс 5000 выбітных навукоўцаў ХХ стагоддзя.\nКопыльский район, Минская область\nЕсли вам понравился наш проект - расскажите об этом в социальных сетях!\n© Издательский дом "Беларусь сегодня", 2018 год


«Дзень гневу»: каля Вярхоўнай Рады Украіны ўзарвалася баявая граната (+18)\nУ інтэрнэце з’явілася відэа, на якім зафіксаваны момант выбуху гранаты каля будынку Вярхоўнай рады ў Кіеве. Начальнік кіеўскай міліцыі паведаміў, што чалавека, які кінуў гранату, затрымалі.\nУ выніку здарэння пацярпелі каля 90 асобаў. Адзін праваахоўнік загінуў ад кулявога ранення ў сэрца. Хлопцу было 25 гадоў. Пра гэта паведаміў сакратар камітэта па пытаннях заканадаўчага забеспячэння работы праваахоўных органаў Украіны Антон Герашчанка. 3 праваахоўнікі знаходзяцца ў крытычным стане.\nСёння дэпутаты ўкраінскага парламенту ўхвалілі ў першым чытанні прэзідэнцкі праект Закона аб унясенні зменаў у Канстытуцыю, які прадугледжвае дэцэнтралізацыю ўлады. Пратэстоўцы назвалі сваю акцыю «Днём гневу» і патрабуюць ад дэпутатаў не галасаваць за прэзідэнцкі праект.\nМіністр унутраных спраў Украіны Арсен Авакаў вінаваціць ва ўсім Алега Цягнібока, які з’яўляецца лідарам праварадыкальнай партыі «Свабода».\n«Сама ўлада сумесна з прарасейскім «Апазіцыйным блокам» справакавала ўкраінцаў да пратэсту, паставіўшы ў парадак дня парламента і прагаласаваўшы ў першым чытанні за змены ў Канстытуцыі Украіны, якія замацоўваюць асаблівы статус Данбасу і з’яўляюцца капітуляцыяй перад Крамлём», – гаворыцца ў заяве прэс-службы партыі «Свабода».\nСярод галоўных новаўвядзенняў, якія прапануюцца ў законапраекце:\nфінансавая дэцэнтралізацыя рэгіёнаў\nувядзенне інстытуту прэфектаў (заменяць кіраўнікоў адміністрацыяў)\nувядзенне права прэзідэнта распускаць мясцовыя саветы\nасаблівы статус некаторых раёнаў Данецкай і Луганскай абласцей\nСёлета кіраўнік Украіны Пётр Парашэнка паабяцаў, што Данбас не атрымае асаблівы статус. Украінскі лідар зрабіў такое абяцанне нягледзячы на тое, што «асаблівы статус» Данбасу прапісаны ў менскіх пагадненнях, падпісаных з прадстаўнікамі ЛНР і ДНР.


Што цікавага паглядзець у музеі міліцыі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Што цікавага паглядзець у музеі міліцыі\nШто цікавага паглядзець у музеі міліцыі\nПра якія злачынствы ў 1930-я гаварыла ўся краіна? Хто з супрацоўнікаў міліцыі паўтарыў подзвіг абаронцаў Брэсцкай крэпасці? Чаму Беларусь лічылася эксперыментальнай пляцоўкай усяго СССР? Для чаго ў Мінску з'явіўся верталётны ўзвод? Адказы на гэтыя і многія іншыя пытанні можна знайсці ў музеі міліцыі. Напярэдадні прафесійнага свята абаронцаў правапарадку мы пачыналі расказваць аб гэтай найцікавейшай экспазіцыі. Зараз — яшчэ больш невядомых, уражвальных фактаў.\nПра іх пісала «Звязда»\nУ 1921 годзе ў Мінску адкрываецца школа міліцыі, якая атрымлівае імя Міхаіла Васілевіча Фрунзэ. Будынак, у якім яна размяшчалася, добра захаваўся, ён знаходзіцца насупраць сучаснай Акадэміі МУС. Каб паступіць у школу міліцыі, чалавек павінен быў быць старэйшым за 21 год, але маладзейшым за 30, фізічна цалкам здаровым, бегла чытаць і пісаць па-руску і па-беларуску і ведаць чатыры арыфметычныя дзеянні цэлымі лічбамі.\nЗараз адной з найвышэйшых узнагарод у сістэме МУС з'яўляецца знак «Ганаровы супрацоўнік МУС», яго «папярэднікам» з 1927 года быў сярэбраны значок, які ўручаўся «Пачэснаму міліцыянеру». Узнагароджвалі ім тых, хто дамогся высокіх вынікаў у барацьбе са злачыннасцю або раскрыў сур'ёзнае злачынства. Адно з іх было выяўлена ў 1937 годзе супрацоўнікамі толькі створанага аддзела па барацьбе з крадзяжом сацыялістычнай уласнасці і спекуляцыяй. Яно было звязана з будаўніцтвам Вялікага тэатра оперы і балета. У 1937 годзе будынак павінен быў выглядаць прыблізна так, як сёння. Але воблік у яго быў крыху іншы, паколькі не хапіла грошай, каб дамагчыся прыгажосці, якая ёсць цяпер. Супрацоўнікамі міліцыі было ўстаноўлена, што шкода, прычыненая групай раскрадальнікаў дзяржаўных сродкаў, якія арудавалі ў Беларускім прамыслова-будаўнічым трэсце, па адной толькі будоўлі Вялікага тэатра склала 1 мільён 811 тысяч дзяржаўных сродкаў, што пры пераліку на сучасныя грошы роўна прыблізна 2 мільёнам беларускіх рублёў.\nУ газеце «Звязда» быў надрукаваны артыкул «Справа групы былых будаўнікоў Вялікага тэатра оперы і балета», у якім былі пералічаныя не толькі прозвішчы вінаватых і іх пасады, у дужках таксама пазначаўся род заняткаў іх бацькоў.\nУ 1931 годзе ўніфікаваная форма для супрацоўнікаў міліцыі ўводзіцца ва ўсім Савецкім Саюзе. Да яе прыкладаўся галаўны ўбор з двума сіметрычнымі брылямі, дзякуючы чаму ён атрымаў у народзе мянушку «Вітаю і бывай». Праўда, гэтыя галаўныя ўборы ў асноўным выкарыстоўвалі супрацоўнікі аддзела рэгулявання дарожнага руху, або Дзяржаўтаінспекцыі, як бы іх назвалі сёння, астатнія насілі звычайныя фуражкі. У 1936 годзе ў міліцыі ўводзяцца персанальныя званні. Спецыяльныя званні для асоб начальніцкага складу з'яўляліся пажыццёвымі. Пазбаўленне такога звання магло адбыцца толькі па прыгаворы суда.\n22 чэрвеня 1941 года пачалася Вялікая Айчынная вайна. Першымі, хто сустрэў нямецка-фашысцкіх захопнікаў, былі абаронцы Брэсцкай крэпасці. Там жа быў раскватараваны 132-і батальён канвойных войскаў НКВД. Адзін з байцоў гэтага батальёна, 18-гадовы Фёдар Рабаў, двойчы ратаваў жыццё зампаліта Брэсцкай крэпасці, але ў чарговай атацы загінуў сам. Ён быў пасмяротна ўдастоены ордэна Айчыннай вайны, а яго імя навечна занесена ў спіс асабовага складу батальёна. Сёння батальёна не існуе — яго пераемніцай стала вайсковая часць № 5526 унутраных войскаў, якая дыслакуецца ў Брэсце, але імя Фёдара Рабава па-ранейшаму занесена ў спіс асабовага складу.\nДа абароны Брэсцкай крэпасці прыраўноўваецца і подзвіг абаронцаў Брэсцкага вакзала. Гэта буйны чыгуначны вузел, завалодаць якім захопнікам было неабходна. Супрацоўнікі міліцыі добра гэта разумелі і трымалі абарону практычна два тыдні, пры тым, што падвалы вакзала, з якіх яны адстрэльваліся, затапляліся вадой. Калі захопнікі зразумелі, што вада на міліцыянераў не дзейнічае, яны пачалі зганяць да вакзала машыны з брудам з усяго Брэста. Сёння на будынку вакзала ўстаноўлена мемарыяльная дошка, прысвечаная яго абаронцам.\nТэрыторыя Беларусі была памежнай зонай усяго Саюза. Таму ў першыя ж дні вайны тут пачынаюць высаджвацца парашутна-дэсантныя войскі, дыверсанты праціўніка. Для таго каб з імі змагацца, у беларускіх гарадах з'яўляюцца знішчальныя батальёны. Ствараліся яны з супрацоўнікаў міліцыі, дзяржбяспекі і ваеннаслужачых войскаў НКУС. Акрамя таго, з 2 ліпеня 1941 года да іх абавязкаў дадаецца дапамога ў эвакуацыі насельніцтва і маёмасці, ахова асабліва важных аб'ектаў, такіх як фабрыкі і заводы.\nУжо восенню 1941-га на аснове знішчальных батальёнаў пачынаюць фарміравацца партызанскія атрады. Гэта сведчыць аб тым, што на тэрыторыі Беларусі не было практычна ніводнага партызанскага атрада, у склад якога не ўваходзілі б супрацоўнікі міліцыі. Напрыклад, партызанскай заставай у Капыльскім раёне кіраваў Вікенцій Драздовіч. Да вайны ён быў начальнікам пашпартнага стала ў Копылі. Паблізу ад заставы адбыўся знакаміты Лаўскі бой. За чатыры гадзіны 18 байцоў заставы адбілі восем нямецкіх нападаў. Але, на жаль, усе яны загінулі. На месцы бою ўсталяваны абеліск. Пасля вайны знакаміты беларускі мастак Міхаіл Савіцкі прысвяціў гэтай падзеі карціну, якая ў арыгінале называецца «18». Сёння яна знаходзіцца ў партызанскай зале Музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. У 1965 годзе Вікенцію Драздовічу было пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. За гісторыю вайны ўсяго дзевяці супрацоўнікам міліцыі было прысвоена гэта высокае званне, яшчэ чацвёра сталі поўнымі кавалерамі ордэна Вайсковай Славы, што лічыцца раўназначным.\nУ 1944 годзе Беларусь была вызвалена ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Пачаўся наступны няпросты этап у жыцці краіны — аднаўленне разбураных гарадоў і вёсак. Напрыклад, Мінск быў знішчаны на 88 %. Гаворка ішла пра тое, каб горад наогул не аднаўляць, а перанесці сталіцу ў Магілёў. Але ёсць дзве версіі, чаму Мінск усё ж такі застаўся нашай сталіцай. Першая, што праз яго праязджаў Сталін і сказаў: «Добры горад, трэба аднавіць». І другая, больш жыццёвая версія, што жонкі савецкіх кіраўнікоў папросту адмовіліся пераязджаць.\nАдна з супрацоўніц пасляваеннай міліцыі — Эра Багдановіч, начальнік следчых аддзелаў горада Мінска, адразу пасля вайны разам з мужам, ваенным пракурорам, прыняла ўдзел у Нюрнбергскім працэсе. Працавала яна на пасадзе супрацоўніка дакументальнай часткі. Цікава, што за ўдзел у працэсе ёй была падораная пішучая машынка «Алімпія», да якой прыкладалася пасведчанне, што яна мае права везці гэты падарунак у Савецкі Саюз. Падчас канцэрта да 100-годдзя беларускай міліцыі аркестр унутраных войскаў выканаў нумар «Сола для пішучай машынкі з аркестрам». На сцэне з'явілася тая самая «Алімпія» з багатай гісторыяй. Дарэчы, яна да сённяшняга дня вельмі добра працуе.\nНельга сказаць, што з заканчэннем вайны сітуацыя ў краіне стабілізавалася. Першы пасляваенны час характарызаваўся ўсплёскам бандытызму. Большая частка бандаў дзейнічала на тэрыторыі Заходняй Беларусі, працягвалася гэта да 1953 года — толькі тады знікла апошняя. Банды даходзілі колькасцю да 200 чалавек. Супрацоўнікі міліцыі з імі актыўна змагаліся, нярэдка і цаной уласнага жыцця.\nУзначаліў вайну з бандытызмам першы пасляваенны народны камісар, а потым і міністр унутраных спраў — Сяргей Савіч Бельчанка. Барэльеф з яго выявай сёння размешчаны на будынку міністэрства. А ў экспазіцыі музея прадстаўлена пісьмовая прылада, якая была яму падорана ў гонар вызвалення Мінска ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.\nПаколькі горад быў сур'ёзна разбураны, праехаць на машыне па ім было праблематычна, таму ў Мінску з'яўляецца конная дывізія. Узначальвае яе ваенны кавалерыст — Леў Гінзбург. Ад пасады кіраўніка ён доўга адмаўляўся. Але яго ўсё ж угаварылі, а калі ў сталіцы з'явіўся матарызаваны дывізіён, узначаліў і яго. Пасля выхаду на пенсію Леў Гінзбург ужо не мог не ўдзельнічаць у дапамозе сталічнай міліцыі, таму нават у сталым узросце заставаўся дружыннікам.\nЭксперыменты і феномены\nКажуць пра тое, што пачынаючы з 1960-х БССР была эксперыментальнай пляцоўкай для Савецкага Саюза. Усе новаўвядзенні, якія планавалі распаўсюдзіць на велізарную краіну, для пачатку правяралі на нашай тэрыторыі. Такі вопыт быў праведзены ў 1970-я гады і пасля атрымаў назву «Мінскі феномен». Нават калі вуліца была пустой, пешаходы цярпліва чакалі зялёнага сігналу святлафора, перасякалі праезную частку толькі па «зебры». Такога эфекту, як кажуць ветэраны ДАІ горада, дамагліся дзякуючы шчыльнай працы з прафсаюзнымі арганізацыямі, з усімі буйнымі прадпрыемствамі. Калі пешаход, ды і любы іншы ўдзельнік дарожнага руху, парушаў ПДР, па месцы працы накіроўваўся адпаведны ліст. Вынікам мог стаць, напрыклад, перанос водпуску з лета на зіму. Ці была яшчэ адна папулярная мера: пуцёўку ў санаторый маглі перадаць іншаму, больш дысцыплінаванаму на дарозе чалавеку. Акрамя таго, на паліграфкамбінаце імя Я. Коласа ўсталявалі бягучы радок, з дапамогай якой паведамляліся дадзеныя аб аварыйнасці. Падчас футбольных матчаў на стадыёне «Дынама», якія былі надзвычай папулярныя, таксама размяшчалася інфармацыя са зводак. На праблемных скрыжаваннях дзяжурылі інспектары з мегафонамі, якія заклікалі выконваць ПДР. Яны таксама паведамлялі пра апошнія выпадкі, часам нават называлі прозвішча меркаванага вінаватага ў аварыі і яго месца працы.\nУ горадзе ўсталявалі каля дзвюх тысяч агароджаў, на вуліцах дзяжурылі дружыннікі. Мінск сталі называць горадам заходняй культуры, сюды прыязджалі з усяго СССР — пераймаць вопыт.\nУ 1986 годзе адбывалася аварыя на Чарнобыльскай АЭС. Каля 11 тысяч супрацоўнікаў міліцыі ўдзельнічалі ў ліквідацыі яе наступстваў. Сярод іх і прадстаўнікі ваенізаванай пажарнай аховы, якая тады ўваходзіла ў склад ведамства. Міліцыянеры займаліся дэзактывацыяй транспарту, арганізацыяй прапускнога рэжыму. На іх жа плечы легла адна з самых складаных задач — эвакуацыя насельніцтва. Неабходна было людзей, якія не адчувалі праяў радыяцыі, прымусіць пакінуць усё і з'ехаць у невядомым кірунку. Яшчэ адной важнай старонкай у гісторыі беларускай міліцыі стала выкананне інтэрнацыянальнага абавязку. Так, міліцыянеры ў якасці ваенных саветнікаў выязджалі ў Афганістан, дзе дапамагалі арганізаваць сваю міліцыю, якая атрымала назву «царандой». У 1989 годзе зводны атрад выехаў у Арменію, дзе адбылося маштабнае землетрасенне — неабходна было дапамагчы падтрымліваць грамадскі парадак.\nЗначным момантам у гісторыі міліцэйскага ведамства стала і Алімпіяда-80. Зводны дзясяты атрад займаўся аховай алімпійскіх аб'ектаў у Маскве. Не абышоў алімпійскі рух і беларускую сталіцу: у Мінску на стадыёне «Дынама» праходзілі адборачныя матчы па футболе, таму алімпійскі агонь пабываў тут таксама. Акрамя таго, дзякуючы Алімпіядзе-80\nва УУС Мінскай вобласці быў створаны асобны дывізіён дарожна-патрульнай службы ДАІ, у складзе якога ўтварылі ўзвод суправаджэння партыйна-ўрадавых і іншых дэлегацый, а таксама верталётны ўзвод. Сёння эскартаваннем высокіх замежных гасцей займаецца спецпадраздзяленне «Страла», якое ў гэтым годзе адзначыла свой 25-гадовы юбілей. Калі з афіцыйным візітам у Беларусь прыязджае прэзідэнт ці прэм'ер-міністр замежнай дзяржавы, яго суправаджаюць дзевяць або сем матацыклаў адпаведна. Спачатку супрацоўнікі падраздзялення ездзілі на матацыклах «Урал», але ўжо ў 1994 годзе для матацыклетнага эскорту былі закуплены мадэлі маркі BMW. Тады ж змянілі і форму — яна стала зялёнага колеру. Першым, каго ў 1994 годзе сустрэлі на новых матацыклах і ў новай форме, быў Прэзідэнт ЗША Біл Клінтан. Зараз супрацоўнікі спецпадраздзялення ездзяць на матацыклах Yаmаhа.\nЗагаловак у газеце: Пішучая машынка з сакрэтам