Спампаваць Leet Liker Apk 2022 для Android [LeetLiker]\nСацыяльныя медыя практычна скарацілі свет у невялікую сетку, дзе мільёны людзей звязаны паміж сабой без якіх-небудзь расавых, нацыянальных, культурных ці іншых адрозненняў.\nТакім чынам, Facebook таксама з'яўляецца адным з такіх сайтаў сацыяльных сетак. У цяперашні час гэта лічыцца самай вялікай сеткай, якія калі-небудзь размяшчаюць больш за мільярд зарэгістраваных карыстальнікаў.\nПра Leet Liker\nТакім чынам, сённяшні артыкул таксама мае дачыненне да Facebook, таму што я падзяліўся дзіўным дадаткам пад назвай "Leet Liker"??.\nУ асноўным гэта дадатак для смартфонаў і планшэтаў Android, якое дазваляе карыстальнікам атрымліваць неабмежаваную колькасць лайкаў у FB на фотаздымках, відэа і статусах. Гэта вельмі падобна на вядомыя прыкладання Людзі памылак, Абграм і многае іншае.\nГэта свайго роду кібер Інструмент "Лайкер" для Android, які дае вам імгненныя і бясплатныя неабмежаваныя лайкі. Больш за тое, гэта адно з апошніх прыкладанняў, распрацаваных для такіх сэрвісаў.\nЯк мы ўсе ведаем, што мы любім усё больш і больш рэакцый і каментарыяў альбо лайкаў на нашы фота, відэа і іншыя статусы.\nТаму што гэта паказвае славу, а таксама падзяку ад каго-небудзь, асабліва з вашых сяброў, калег ці сям'і.\nІмя Літ Лайкер\nпамер 1.44 MB\nАбавязковы Android 4.0.3 і да\nАўто Liker для Facebook\nГэта дадатак Auto Liker для карыстальнікаў Facebook, якое распрацавана Leet Liker, каб забаўляць сваіх карыстальнікаў Android.\nАкрамя таго, ён можа даць вам больш за 250 рэакцый ФБ альбо адразу вы можаце сказаць лайкі, якія абсалютна рэальныя. Больш за тое, паводле афіцыйнага сайта прыкладання LeetLiker таксама можа даць вам падабаецца на сваіх старонках і ў групах паведамленняў.\nАднак ёсць адна дрэнная рэч у Leet Liker - гэта тое, што ён не працуе на большасці тэлефонаў. Таму што, калі вы адкрываеце прыкладанне, ён паказвае памылку, у якой гаворыцца, што «немагчыма ініцыялізаваць прыкладанне. Праверце падключэнне да Інтэрнэту/Wi-Fi і перазапусціце прыкладанне.\nКалі вы таксама сутыкнуліся з гэтай памылкай, гэта азначае, што яна не будзе працаваць на вашых тэлефонах, таму я рэкамендую вам выкарыстоўваць іншыя прыкладання FB Auto Liker. Аднак калі вы паспяхова запусціце прыкладанне, вы зможаце атрымліваць задавальненне, атрымліваючы некалькі бясплатных і сапраўдных сімпатый для ўсіх сацыяльных сайтаў.\nКалі вы ўсё яшчэ думаеце, што гэта будзе працаваць для вас, значыць, нічога страшнага і не ўзнікае ў спробе чаго-небудзь, як я ўжо сказаў, што гэта можа спрацаваць на некаторых андроідах. Такім чынам, я падаў спасылку для загрузкі прыкладання ў канцы артыкула.\nЯк спампаваць Leet Liker Apk\nУ канцы артыкула ёсць кнопка для загрузкі.\nНацісніце / націсніце на яго.\nАбярыце мэтавую тэчку, куды вы хочаце спампаваць файл.\nНацісніце добра ці працягвайце.\nПачакайце некалькі хвілін.\nЯк усталяваць Leet Liker?\nЗагрузіце апошнюю версію Apk of Leet з нашага сайта.\nПерайдзіце ў раздзел Налады> Бяспека.\nУключыце «˜Невядомыя крыніцы».\nВярнуцца да галоўнага меню.\nАдкрыць менеджэр файлаў.\nНацісніце / націсніце файл Apk прыкладання, якое вы загрузілі з нашага сайта.\nВыберыце опцыю «˜Усталяваць».\nТам мы можам налічыць мноства функцый, калі гаворка ідзе пра якія-небудзь інструменты падтрымкі сацыяльных медыя, але вось некаторыя асноўныя функцыі, якія я павінен высветліць для сваіх хлопцаў.\nВам не трэба плаціць за атрыманне падабанняў у вашых фота, відэа, старонках ці іншых публікацыях у групе.\nІмгненна дае вам падабаецца.\nАдразу можна атрымаць больш за 250 лайкаў.\nНіякіх усплываючых рэкламных аб'яў, так што вы можаце лёгка карыстацца ім без нязручнасцяў.\nХоць там вы можаце сутыкнуцца з памылкамі, калі ваша прылада не сумяшчальная.\nЧасам гэта працуе, а часам і выяўляецца памылка, як я дакладна згадаў у вышэйшым абзацы.\nВы можаце выпрабаваць прыкладанне самастойна, каб праверыць.\nЯк выкарыстоўваць Leet Liker?\nГэта вельмі проста, паколькі працуе як і іншыя прыкладанні Facebook Cyber Liker або Facebook Auto Liker. Але калі вы ўсё яшчэ не ведаеце, як яго выкарыстаць, то для вас я прадставіў пакрокавае кіраўніцтва, якое ніжэй, безумоўна, дапаможа вам зручна працаваць.\nСпачатку запампуйце і ўсталюйце прыкладанне.\nЗатым перайдзіце на свой Facebook і змяніце канфідэнцыяльнасць з налад.\nЗмяніце канфідэнцыяльнасць гэтай публікацыі з прыватнай на грамадскую, якая вам падабаецца (калі вашы публікацыі ўжо адкрытыя, то гэта нармальна).\nЗапусціце дадатак са свайго тэлефона зараз.\nЦяпер вы ўбачыце, што для вас ёсць магчымасць увайсці ў свой уліковы запіс Facebook.\nАтрымаць лагін, выкарыстоўваючы дадзеныя вашага ўліковага запісу.\nЗатым выберыце малюнак, відэа, старонку або статус, каб атрымаць лайкі.\nІ выберыце колькасць лайкаў, якія вы хочаце ў сваіх паведамленнях.\nЦяпер абярыце працяг.\nВы скончыце зараз.\nДля прыкладання няма такіх велізарных патрабаванняў, якія могуць вам спатрэбіцца мець на сваім тэлефоне. Таму што гэта сапраўды тое ж самае, што і любое іншае прыкладанне для Android, для якога патрэбныя некаторыя асноўныя функцыі, альбо вы можаце сказаць асноўныя функцыі тэлефона.\nТаму я звярнуў увагу на некаторыя важныя рэчы, якія могуць спатрэбіцца для запуску прыкладання на андроідавых мабільных тэлефонах. Таму, калі ласка, прытрымлівайцеся іх для лепшага вопыту.\nВам неабходна мець версію АС Android ад 3.1 і вышэй.\nЁмістасць аператыўнай памяці павінна складаць 1 ГБ.\nСтабільнае падключэнне да Інтэрнэт для рэгістрацыі і запуску аперацый прыкладання.\nВам трэба будзе апублікаваць вашу публікацыю, на якой вы хочаце атрымаць падабаецца Facebook.\nЦяпер я ўжо прадставіў усю магчымую інфармацыю адносна прыкладання, таму калі вы зацікаўлены ў загрузцы Leet Liker. Затым ісці наперад і захапіць файл Apk з кнопкі знізу.\nАднак мы не нясем адказнасці за тое, ці працуе гэта, ці не, таму што я ўжо дзяліўся з гэтай нагоды.\nПытанне 1. Ці бяспечны LeetLiker у выкарыстанні?\nАдк. Так, гэта бяспечна ва ўжыванні.\nQ 2. Што такое Leet Liker?\nАдк. Гэта інструмент, які прадастаўляе вам бясплатныя, неабмежаваныя і сапраўдныя Facebook Падабаецца на вашых фота, відэа, старонках і статусах.\nПытанне 3. Як выкарыстоўваць Leet Liker?\nАдк. праверце адказ у галоўным артыкуле, дзе я прывёў пакрокавае кіраўніцтва.\nПытанне 4. Як усталяваць LeetLiker?\nАдк. Я даў простае кіраўніцтва па яго ўсталёўцы на вашыя тэлефоны, якое вы можаце праверыць у галоўнай артыкуле. Ці вы можаце перайсці да змесціва і націснуць/пстрыкнуць на ”˜як усталяваць leetliker?\nПытанне 5. Чаму Leetliker не працуе?\nАдк. Большасць карыстальнікаў Android сутыкаюцца з гэтым пытаннем, таму існуе памылка, з-за якой вы можаце атрымаць дапамогу з афіцыйнага сайта або ўладальнікаў Leet Liker.\nкатэгорыі інструменты, прыкладання тэгі Літ Лайкер, Leet Liker Apk, LeetLiker, Інструмент "Лайкер" паведамленне навігацыі\nBugs Liker Apk спампаваць 2022 для Android [Auto Liker]\nWinning Eleven Apk Download 2022 для Android [Апошняе]


В Национальном художественном музее экспонируется портретная живопись Юрия Пискуна\nОпубликовано: 11.12.2020 14:05:22\nЮрый Піскун вядомы ў першую чаргу як даследчык старажытнабеларускага мастацтва і знаўца беларускага народнага і гістарычнага касцюма. Ён стварыў унікальныя ўборы для такіх знакамітых калектываў, як «Песняры», Дзяржаўны акадэмічны народны хор Беларусі, харэаграфічны ансамбль «Харошкі». Але не менш таленавітыя і яго жывапісныя работы. Палотны, якія прэзентуюць усе этапы творчасці мастака (з канца 1970-х гадоў да нашых дзён), зараз экспануюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі. Выстаўка «Твары родных людзей. Жывапіс Юрыя Піскуна» прымеркавана да 65-годдзя мастака і 40-годдзя яго творчай дзейнасці.\nНазва выставы невыпадковая. Як тлумачаць арганізатары, яна адлюстроўвае камерны характар экспазіцыі, дзе асноўнае месца займае партрэтны жывапіс, і адказвае творчым памкненням мастака. Яшчэ калі працаваў над дыпломнай работай, Юрый Піскун паставіў сабе за мэту «пісаць толькі тое, што ён добра ведае і любіць», — сваю родную вёску Ратуцічы, яе жыхароў, родных, блізкіх людзей… У сваіх партрэтах мастак імкнецца раскрыць унутраны свет чалавека, яго роздумы і клопаты, яго ўнікальную асобу. Цікава, што часта аўтар малюе знаёмых яму асоб не ў сучасным адзенні, а ў гістарычных строях, дызайн якіх распрацоўвае самастойна. Так праяўляецца Юрый Піскун як жывапісец і мастак па касцюме.\nПазнаёміцца з унікальнымі работамі Юрыя Аляксандравіча можна да 4 студзеня 2021 года.


Як (не) трэба спавядацца. Парады езуіта | Jezuity.by\nсак 18, 2020 | Паглыбленне |\nЧасам прасцей растлумачыць з’яву, сказаўшы, чым яна не з’яўляецца. Айцец-езуіт Роберт Вавер на сайце Варшаўскага санктуарыя Маці Божай Вастрабрамскай тлумачыць, што з’яўляецца споведдзю.\nНе бойся, дзіця\nСакрамант пакаяння і прымірэння — гэта сустрэча з любячым Богам, які даруе нам нашы грахі. Гэта аздараўленне душы і прыгода станаўлення ў праўдзе, якая вызваляе нас і вучыць пакоры і любові. Не мае значэння, наколькі дрэннымі мы з’яўляемся, у чым хочам прызнацца, ці як даўно не былі ў споведзі.\nІдучы да канфесіяналу, мы не павінны баяцца, што Бог не даруе нам самых цяжкіх грахоў, што на гэта не заслужылі. Наш Айцец хоча, каб мы спачатку справядліва асудзілі нашы дзеянні, думкі і занядбанні перад Яго абліччам, а потым прынялі Яго міласэрнае прабачэнне. Споведзь не для таго, каб Бог ведаў ад нас, што дрэннага мы зрабілі. Ён ужо гэта ведае. Падчас споведзі мы можам сказаць, што нам шкада і даведацца, што, нягледзячы на ўсе нашы грахі, Ён хоча быць з намі.\nУ прынцыпе, усё ОК\nМы не спавядаемся з праблем, якія ствараюць для нас іншыя людзі, або з чужых грахоў — за выключэннем таго, што мы падштурхнулі да іх. Таксама не спавядаемся са спакус і нячыстых думак, уяўленняў, успамін, эмоцый — калі толькі мы не здаліся ім ці не спакусіліся. Гэтак жа і з рассейваннем увагі на малітве і Імшы.\nСумненні ў веры таксама не грэх, калі мы не занядбоўваем пазнаванне веры розумам. Мы не спавядаемся з таго, што нам прыснілася.\nУ споведзі мы не кажам, што робім дабро і што мы, як правіла, добрыя людзі. Калі ў нас складаная жыццёвая сітуацыя — мы не звяртаемся за кансультацыяй і прафесійнай падтрымкай да духоўніка. У гэтым лепш дапамогуць людзі, якія нас лепш ведаюць або з’яўляюцца спецыялістамі ў гэтай галіне, напрыклад, сям’я, знаёмыя, лекары, тэрапеўты.\nКаб паспавядацца, патрэбны святар. Аднак не ён з’яўляецца асобай на першым плане. Натуральны сорам за нашы грахі і слабасці не павінен выклікаць страху. Айцец Роберт раіць практыкаваць сорам як частку пакуты за нашы грахі.\nПазбягайце абагульненняў, напрыклад, «зграшыў супраць запаведзяў 1, 4 і 9» або «прызнаюся ў граху ляноты і гневу» або «прапусціў святую Імшу». Грэх трэба называць па імені. Апішыце канкрэтныя сітуацыі, у якіх зграшылі — у прыватнасці, цяжкі грэх. Тады спаведнік будзе добра ведаць, пра што гаворыцца, і зможа даць адпаведныя парады. Аднак не спавядайцеся скрупулёзна, пазбягайце празмерна падрабязных апісанняў.\nНа споведзі не спрабуйце «схаваць» самы ганебны грэх цьмяным словам або так, каб не звярнуць на яго ўвагі. Зусім наадварот! Варта адзначыць, «гэта мая самая вялікая праблема» ці «мне больш за ўсё сорамна за гэты грэх».\nМы таксама не кажам: «можа, я быў нецярплівы», «можа, каго пакрыўдзіў». Гэта патрабуе лепшай падрыхтоўкі да споведзі і больш глыбокага вывучэння сумлення. Або я быў нецярплівы ў пэўнай сітуацыі, або не называю гэты грэх па імені «на ўсялякі выпадак».\nНават калі адзін грэх наносіць шкоду нашаму сумленню, нягледзячы ні на што, мы робім рахунак сумлення з усяго духоўнага жыцця. Адзін грэх, нават вельмі сур’ёзны, гэта не ўсё наша жыццё.\nРахунак сумлення трэба рабіць перад споведдзю, а не падчас яе. Аднак не бойцеся спытаць у духоўнага айца тое, што вам незразумела. Не будзем недаацэньваць сумневы.\nДавайце не будзем прызнавацца ў «грахах пакаленняў», бо адзіны грэх, які перадаецца з пакалення ў пакаленне, — гэта першародны, які адпускаецца падчас хросту. Таксама не трэба спавядацца ў грахах, якія ўжо вызнавалі на споведзі раней і былі нам адпушчаны.\n«Святая споведзь — гэта не ачышчэнне ад негатыўных успамінаў, не гумка для сцірання напісанага алоўкам. Наступствы грахоў, якія мы вызналі, могуць працягвацца ўсё жыццё. Трэба пакаяцца, а не спавядацца з іх зноў», — раіць езуіт.\nМы не спавядаемся з блюзнерства супраць Духа Святога, «якое ніколі не будзе даравана». Гэта грэх вечнага адмаўлення ад Божай любові, які ўчынілі паўшыя анёлы. Толькі істоты, якія маюць вольную волю і існуюць па-за часам, могуць вечна адмовіцца ў служэнні Богу, а чалавек не ў стане зрабіць выбар на цэлую вечнасць. Касцёл атрымаў уладу дараваць усе грахі, здзейсненыя чалавекам.\nКрыніца: Jak się (nie) spowiadać? Porady jezuity\nУпершыню апублікавана на Catholicnews.by\nPreviousНавэнна да святога Андрэя Баболі аб спыненні каранавірусу\nNextБолезнь, смерть и чудо исцеления в нарративе гродненских иезуитов во второй половине XVII века


Паэзія Ванды Марцінш душ Рэйш дужа рэдкая, анамальная з’ява. Свае вершы Ванда Марцінш праз усё жыццё пісала “ў стол”, “для сябе”, “для душы”, пісала, арыентуючыся хіба на беларускую й замежную класіку. І гэтая “ізаляцыя” толькі пайшла ёй на карысць. Калі я ўпершыню прачытаў творы паэткі, мне здалося, што я чытаю нейкую “прапушчаную” старонку беларускай класікі. Здзівіла некранутая свежасць вершаў, жыццярадаснае, такое рэдкае ў наш час, ... Болей »


У Астравецкім раёне згарэў касцёл XVIII стагоддзя, у якім служыў паэт Казімір Сваяк | Каталіцкі Веснік\nРаніцай 6 чэрвеня ў вёсцы Клюшчаны Астравецкага раёна згарэў стары драўляны касцёл святога Яўхіма.\n«У шэсць гадзін раніцы чалавек, які жыве недалёка ад касцёла, пабачыў у вокнах касцёла агонь. Адразу выклікаў пажарных, яны хутка прыляцелі, але ўжо не было чаго ратаваць», — расказвае пчаляр Алесь Марозік, які жыве ў Клюшчанах.\nКасцёл святога Яўхіма пабудаваны ў 1726 годзе, быў зачынены ў 1948, але вернуты вернікам i адбудаваны ў 1990. У 1915-м невялікі прамежак часу тут служыў вядомы паэт, а таксама каталіцкі святар Казімір Сваяк.\n«Нічога не атрымалася ўратаваць. Толькі выцягнулі кнігу 1887 года з архівамі, але нават яна напалова згарэла», — працягвае Марозік.\nФота Алеся Марозіка\nПа непацверджанай інфармацыі, на месца здарэння прыязджаў старшыня Астравецкага райвыканкама Ігар Шалудзін.\nПрэс-сакратар Гродзенскага абласнога ўпраўлення па надзвычайных сітуацыях Наталля Жывалеўская пацвердзіла «НН», што касцёл згарэў «датла». Пакуль у МНС няма дакладнай інфармацыі, што сталася прычынай узгарання.\nІмшы ў клюшчанскім касцёле праходзілі штотыдзень, у нядзелі, на іх прыязджаў ксёндз з суседніх Міхалішак.\nКасцёл Клюшчаны пажар\t2017-06-06


Якія дрэвы і кусты нельга саджаць побач | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nШмат хто ведае, што некаторыя агародныя культуры нельга саджаць на суседніх градках. Скажам, бульба і таматы — дрэнныя суседзі, у іх агульныя шкоднікі і хваробы. А вось пра тое, што і ў садзе дзейнічаюць тыя ж правілы, ведаюць нямногія. Некаторыя віды дрэў і кустоў увогуле на дух не пераносяць адзін аднаго!\nПрычын антаганізму можа быць некалькі. Напрыклад, расліны адначасова спажываюць пажыўныя рэчывы, з-за чаго карысных элементаў не хапае абедзвюм. Або іх карані залягаюць на адной глыбіні і перашкаджаюць адзін аднаму расці. А бывае, што карэньчыкі аднаго з суседзяў вылучаюць шкодныя рэчывы, якія перашкаджаюць росту іншага.\nТаму, перш чым пасадзіць побач тыя ці іншыя расліны ў садзе, высветліце, ці падыходзяць яны адзін аднаму як суседзі.\nЯблыні любяць памідоры\nДобрыя суседзі. Яблыні — галоўныя пладовыя дрэвы ў нашых садах, яны займаюць вялікія плошчы, і пад імі заўсёды застаецца зямля, якая не выкарыстоўваецца. Для 6 — 10 сотак гэта злачынства! А каб прыствольныя колы не пуставалі, там можна пасадзіць календулу або кроп — яны адпуджваюць шматлікіх шкоднікаў.\nЗ паўднёвага боку пад яблынямі (і грушамі) можна вырошчваць скараспелыя таматы. Карысць тут двайная: памідоры адпуджваюць матылькоў пладажэрак, а вы зноў жа эканоміце плошчу.\nНекаторыя спецыялісты рэкамендуюць пасярэдзіне яблыневага саду пасадзіць… сасну ці лістоўніцу. Яны, кажуць, вельмі станоўча ўплываюць на рост пладовых дрэў.\nДрэнныя суседзі. Там, дзе растуць яблыні, — не месца рабіне! Пра тое, што для саду яна ўяўляе пагрозу, стала вядома ў пачатку XX стагоддзя. Гром грымнуў у Паўночнай Амерыцы, дзе каля садоў часцяком саджалі рабіну. І ў нейкі момант людзі заўважылі, што з кожным годам яблыкі станавіліся ўсё горш і горш — усе чарвівыя! А ў тых садах, дзе рабіны побач не было, такіх праблем не ўзнікала. Сталі высвятляць, у чым прычына, і выявілі, што плады пашкоджваюць вусені рабіннай молі.\nПаміж дрэвамі ў садзе карысна высаджваць расліны з рэзкім пахам: аніс, базілік, каляндру, мелісу, пятрушку, чабор, эстрагон. Яны адпуджваюць шматлікіх шкоднікаў і стрымліваюць распаўсюджванне хвароб.\nПарэчкі і цыбуля\nДобрыя суседзі. Паміж кустамі карысна пасадзіць цыбулю і пакінуць яе на зіму ў зямлі: гэта абароніць парэчкі ад пупышкавага кляшча. З чорнымі парэчкамі выдатна ладзіць бружмель (жимолость).\nДрэнныя суседзі. А вось чырвоныя парэчкі з чорнымі не ла-дзяць, хоць яны і сёстры. Маліны таксама дрэнныя суседкі. Яны, як вядома, распаўзаюцца ва ўсе бакі і, калі трапяць у пасадкі парэчак, пачнуць іх прыгнятаць.\nДобрыя суседзі. Агрэст ідэальна ўжываецца з чырвонымі парэчкамі.\nДрэнныя суседзі. А вось чорныя парэчкі для яго не падыхо-дзяць — яны абодва пашкоджваюцца агрэставай агнёўкай. Маліннік таксама не самы лепшы варыянт — па той жа прычыне, што і для парэчак.\nСаджаць яе лепш асобна ад іншых садовых раслін. У адваротным выпадку яна будзе адбіраць у суседзяў усю вільгаць, паколькі з’яўляецца вадахлёбкай. Да таго ж, яе параснік здольны задушыць любую нізкарослую культуру.\nДобрыя суседзі. Станоўчы ўплыў на вінаград аказваюць радыска і масляная рэдзька. Пятрушка аздараўлівае вінаграднікі, пашкоджаныя філаксерай.\nДрэнныя суседзі. Побач з вінаградам нельга саджаць капусту і агуркі — ліяна моцна прыгнятае гэтую гародніну.\nДобрыя суседзі. Абляпіха любіць, калі пад ёй растуць лекавыя травы, напрыклад, рамонак і мацярдушка (душица). Дарэчы, гэта вельмі зручна: з лісця абляпіхі, кветак рамонку і травы мацярдушкі можна заварваць выдатны вітамінавы чай!\nДрэнныя суседзі. Гэтая ягадная культура не любіць суседства малін, чорных парэчак і суніц — у іх карані знаходзяцца ў адным пласце, і яны будуць змагацца за ваду і харчаванне. І яшчэ абляпіха не пераносіць паслёнавых культур.\nСуніцы ад рэдзькі саладзейшыя\nДобрыя суседзі. На сунічныя плантацыі можна падсадзіць аксаміткі, салату, куставую фасолю, часнок і шпінат: яны станоўча ўплываюць на ягадныя градкі, а заадно дапамагаюць сэканоміць плошчу. Акрамя гэтага, суніцы можна спалучаць з цыбуляй, шніт-цыбуляй, радыскай і рэдзькай.\nПятрушка, падсеяная ў градкі з суніцамі, адпуджвае смаўжоў.\nДобра ўздзейнічаюць шалфей і агурочная трава.\nДрэнныя суседзі. Суніцы нельга саджаць ля бульбы, таматаў, агуркоў і капусты. У іх агульны шкоднік — нематода.\nКаля малін суніцам таксама не месца — і тую, і іншую культуру любіць малінава-сунічны даўганосік.\n.Нельга саджаць у садзе чаромху — на яе з усёй ваколіцы зляцяцца шклянніцы, якія потым перабяруцца на іншыя пладовыя і ягадныя расліны.\n.Глог (боярышник) прыцягвае на ўчастак шкоднікаў яблыні.\n.Крушына з’яўляецца расаднікам бакальчатай іржы.\n.Ні адна расліна не пераносіць суседства з фенхелем і ісопам, таму саджаць іх трэба ў самым далёкім кутку саду.\n← В Беларуси изменяются правила приема в учреждения высшего и среднего специального образования\nК энергии — с умом →


Людзі спяць менш, чым яны думаюць | Bigo man\n« Траціна смерцяў ад рака стала следствам шкодных звычак\nВыношванне сыноў станоўча ўплывае на разумовыя здольнасці маці »\nЛюдзі спяць менш, чым яны думаюць\nДаследаванне асаблівасцяў сну 669 дарослых ва ўзросце 38-50 гадоў паказала, што людзі спяць нашмат менш, чым яны павінны, і нават менш, чым яны думаюць. Таксама высветлілася, што чарнаскурыя спяць менш белых, мужчыны менш жанчын, а бедныя менш багатых.\nПра гэта паведамляе доктар Дыяна Лодердэйл з універсітэта Чыкага ў ліпеньскім нумары American Journal of Epidemiology.\nГэта было адным з першых маштабных даследаванняў, якое аб'ядноўвае вядзенне дзённікаў пра сон з нашэннем датчыка руху, які ўдзельнікі апранаюць на запясце як гадзіннік. Такім чынам, удалося зафіксаваць не толькі час, калі людзі кладуцца спаць і ўстаюць з ложка, але і колькі яны фактычна спалі, і калі заснулі.\nУдзельнікі насілі прылада і вялі дзённікі на працягу трох дзён і начэй. І хоць яны правялі ноччу ў ложку, у сярэднім, па 7,5 гадзіну., Па-сапраўднаму, як высветлілася, спалі яны, ізноў-ткі ў сярэднім, толькі 6,1 гадзіны.\nКаб заснуць, удзельнікам, у сярэднім, патрабавалася 22 хвіліны.\nШто ж тычыцца сярэдняй "эфектыўнасці сну" – часу сну, падзеленага на час, праведзенае ў ложку – то яна парадавала навукоўцаў, склаўшы 81%.\nБелыя жанчыны спалі даўжэй усіх – 6,7 гадзіны, а белыя мужчыны 6,1 гадзіны.\nЧорнаскурыя жанчыны спалі 5,9 гадзіны, а вось афра-амерыканскія мужчыны апынуліся самымі няўдачлівым – з 5,1 гадзіны і 73-працэнтнай "эфектыўнасцю сну".\n"Людзі не думаюць, што яны атрымліваюць дастаткова сну, і яны атрымліваюць менш сну, чым яны думаюць", – загадкава каментуе вынікі Дыяна Лодердэйл. "Паколькі мы ўсё больш даведваемся пра важнасці сну для здароўя, мы знаходзім сведчанні, што людзі, здаецца, спяць усё менш і менш", – зразумелей тлумачыць яна.\nТаксама высветлілася, што больш высокі даход звязаны з вялікай колькасцю сну, і што людзі элементарна не ведаюць, колькі яны спяць.


Віктар Марціновіч: Майк Эрмантраўт, беларускі пісьменнік - Uperad\nHome » Культура » Віктар Марціновіч: Майк Эрмантраўт, беларускі пісьменнік\nPosted on 06/03/2016 by Інна Пракапеня in Культура, Меркаванні, Усе матэрыялы // 0 Comments\nТой, хто даглядзеў Breaking Bad да апошняй серыі пятага сезона, пагодзіцца, што найбольш абаяльным і ці не адзіным станоўчым героем у гэтым кінашэдэўры з’яўляецца былы паліцэйскі, а цяпер начальнік аховы сеткі Los Pollos Hermanos Майк. Ну, вы памятаеце – у Майка ўвесь час такі выгляд, быццам замест чарговай рэплікі (а гаворыць ён і ў Breaking Bad вельмі мала) ён адкусіць свайму суразмоўцу вуха, уважліва пражуе яго, сплюне і скажа: «Дык а дзе ўсё-такі твой квіток на паркоўку?» Ягоная пакручастая бія часткова раскрываецца ў спін-офе Better Call Saul, і мы бачым, што Майк – чалавек складанага лёсу, і ўсе шматзначныя паўзы перад тым, як ён вымаўляе аднаскладовыя рэплікі, маюць тлумачэнне.\nДык вось, мяне заўсёды цікавіла, што сталася б, калі б, замест таго каб «вырашаць пытанні», Майк Эрмантраўт на нейкім этапе свайго жыцця стаў на светлы бок сілы, увераваў бы і напісаў кнігу. Не перастаючы пры гэтым качацца.\nТак, сапраўды, лепшую прозу пішуць паэты. А найлепшую – не літаратары. Людзі, для якіх тэкст – не спаборніцтва за літаратурныя прэміі, не памнажэнне бібліятэчнай мудрасці, а выкладанне жыццёвага вопыту, якога, ва ўсёй ягонай разнастайнасці, у іх да халеры.\nДазвольце рэкамендаваць вам. Павал Ляхновіч.\nЯк паведамляе нам blurb побач з фотаздымкам, на якім аўтар выяўлены ці то з кракадзілам, ці то са шчупаком, па адукацыі Павал штурман. Служыў на Паўночным флоце, працаваў (і тут любы можа параўнаць стракатасць досведу Майка і Паўла!): трэнерам па кік-боксінгу і боксе, «выбівалам» у рэстаране», ён «будаваў лядовыя пераправы праз раку Об у Сібіры (Расія), на будоўлях у Варшаве, Салехардзе, пад Масквой». Нягледзячы на тое, што Павал – аўтар на гэты момант некалькіх кніг прозы і лаўрэат літаратурнай прэміі, ягоная проза – гэта не феномен le champ litteraire, атрыманы капіяваннем і ўзнаўленнем Джойса ды Кафкі, а вынік доўгага і поўнага падзеяў жыцця.\nТэксты з такой надзвычайнай канцэнтрацыяй сэнсу і глыбіні мог бы напісаць Майк. Калі б супакоіўся хутчэй, чым загінуў.\nЛяхновічаў «Зялёны дуб» адкрываецца аднайменнай аповесцю, у пачатку якой у галоўнага героя трапляе бліскавіца. Я называю гэта «аповесцю», хаця ў гэтым уступным тэксце толькі 45 старонак. І вось так тут усё сцісла, настолькі ж (па-Майкаваму!) нешматслоўна, што на адной старонцы адбываецца дзея, якая звычайна ў разрэджанай сучаснай прозе займае дзесяць старонак. Праз дзесяць старонак Ляхновіча ў цябе адчуванне, што ты прачытаў кнігу. Дачытаўшы кнігу, задумваешся так, быццам прайшоў праз поўны склад твораў нейкага класіка, з ягоным ліставаннем і публіцыстыкай.\nТаму гэты ўступны тэкст можна было б назваць і раманам – настолькі шмат у тых 45 старонках персанажаў, дынамікі, трансфармацый характараў. Тут ёсць нават марвелаўскі разварот у атрыманне звышздольнасцяў, афарбаваны хутчэй у вясёлыя колеры Deadpool, чым у патэтычную мелодыку Batman.\nВельмі цяжка распавядаць тэкстам пра тэкст і не спойлерыць сюжэт, але я паспрабую зрабіць так, каб ужо згаданай бліскавіцай усё і скончылася. Дык вось, я ніколі не бачыў, як у чалавека б’е маланка. І не ведаю нікога, хто бачыў. Аўтар, выглядае, апісвае досвед, які яму асабіста знаёмы, прычым не з медычных атласаў. Герой у момант сутыкнення з нябеснай стыхіяй толькі адзаймаўся падводным паляваннем, выйшаў з вады ў гідракасцюме. Калі доктар спрабуе зразумець, як і чаму герой застаўся жывы, высвятляецца адна тэхнічная акалічнасць, ведаць якую можа толькі той, хто сам шмат разоў ныраў. І пра гэтую – даволі смешную, дарэчы, – акалічнасць не прачытаеш нават на форумах падводнікаў, настолькі яна спецыфічная. Аўтар жа выкарыстоўвае яе як сюжэтаўтваральную дэталь. І гэта не «літаратура, вычытаная з літаратуры», гэта літаратура, вытрансляваная з жыццёвага вопыту.\nМенавіта такім і быў тэкст спрадвеку ад з’яўлення кнігі. Калі мудрыя людзі, у якіх ёсць крыху часу і жадання дзяліцца мудрасцю, сядалі і распавядалі, як збудаваны сусвет. Нагадаю, аўтарства сталася прафесіяй толькі ў сярэдзіне ХХ стагоддзя, тады ў літаратуру і напёрла розных выпадковых тэкстаплётаў, якія пра войны пісалі з энцыклапедый зброі, а пра каханне – з Шэкспіра.\nЛяхновіч піша так, як пісаў некалі Гамэр, у якога не было папярэднікаў. Пры гэтым літаратурных рэмінісцэнцый у «Зялёным дубе» хапае. Так, напрыклад, вельмі прыемна пачуць сярод дыялогаў суворых Ляхновічавых мужыкоў цытаты з Караткевіча ці пабачыць аўтарскае бачанне смерці Янкі Купалы. Але не гэта галоўнае тут. Галоўнае – вопыт. Які паведамляе, напрыклад, як можна сябе паводзіць, калі на раскопкі прыходзіць міліцыя і просіць перапісаць усіх удзельнікаў (у «Зялёным дубе» рашэнне прапануецца па-партызанску дасціпнае).\nКалі канчаеш аповесць і заглыбляешся ў апавяданні, узнікае ўражанне, што слухаеш гісторыі ноччу ля вогнішча, пасля поўнага прыгодаў дня.\nЛяхновічавы апавяданні інтанацыйна адрозныя ад «Зялёнага дуба». Яны дзеляцца на два тыпы: гісторыі з варажбой і чараўніцтвам і вясёлыя флоцкія ўспаміны. Першыя больш вартыя літаратурна, другія хочацца пераказваць, як пераказвалі некалі Зошчанку.\nПры гэтым найбольш грунтоўная з кароткіх навелаў, «Мімалётныя сустрэчы з этна-марскім пейзажам», спалучае ў сабе вартасці добрай літаратуры (напрыклад, ненавязлівую дыдактычнасць) з вясёлым расповедам пра армію.\n«Сустрэчы» – гэта гісторыя несавецкага лёсу за савецкім часам.\nПаўлаў наратар служыць у падводных войсках, вучыцца ў Баку, за вокнамі – глыбокі савок, тая самая безнадзейная эпоха, калі ў нас не было ўласнай дзяржавы і нават надзеі на ўласную дзяржаву, а носьбіты беларускай мовы з вёсак старанна хавалі гэтую мову, бо яна лічылася «сялянскай». Расказчык вандруе па Саюзе, служыць на флоце. І цікава не тое, з чым ён сутыкаецца, а тое, як ён рэагуе на тое, з чым сутыкаецца.\nНу вось, напрыклад, у савецкім Ерэване армяне, пабачыўшы ягоную форму, кажуць яму: «А добра вам японцы ў 1905 годзе наклалі». І герой здзіўляецца. Японцы? Беларусам? У 1905-м? І толькі потым разумее: «Я ж для іх як сімвал усяго расійскага флоту. Вертухай. Вось і атрымаў». Раней, яшчэ на вучобе, мічман абшнарвае ягоныя рэчы, выхоплівае з іх бацькаў сцізорык і выракае з пагардай: «Ужо нават бульбаны з нажамі ходзяць». І Паўлаў герой раптам адчувае крыўду нейкага зусім не савецкага гатунку: «Кальнула, як вострым, гэтае «нават». Нібыта адсарціравалі і паставілі ў самы кепскі гатунак… Я зразумеў так, што нож пры сабе мець нельга, а беларусу дык зусім нельга… Больш чым іншым нельга… Але не таму што ён самы небяспечны, а таму, што недастойны…».\nЦі, слухаючы, як ерэванцы запэўніваюць, што, маўляў, д’Артаньян меў армянскія карані, думае: а чаму беларусам бракуе вось гэткага нацыянальнага гонару?\nІ бачыш: СССР ніколі не быў той мармеладнай сям’ёй роўных, якой нам яго малявалі ў савецкай школе. Вопыт, апісаны ў (яўна аўтабіяграфічных!) ваенных апавяданнях Ляхновіча, – гэта вопыт чалавека, які асэнсоўвае сябе ў савецкай арміі беларусам менавіта пад ціскам уласнай адрознасці ад іншых. І гэта не проста цікава. Гэта – каштоўна.\nУ якой-небудзь іншай версіі Беларусі «Мімалётныя сустрэчы з этна-марскім пейзажам» давалі б чытаць у школе, каб выгадаваць сапраўдных патрыётаў. Але не тут і не сёння. Што праўда, усе кніжкі, якія нас сапраўды фармуюць, мы чытаем не са школьнай праграмы, а насуперак ёй.\n«Зялёны дуб» Паўла Ляхновіча можна спампаваць тут.


Беларуская мова. 9 клас. Дыктанты. Дойлідства беларускіх гарадоў\nДойлідства беларускіх гарадоў\nАрхітэктура і выяўленчае мастацтва Віцебшчыны — значная частка культурнай спадчыны Беларусі. На Віцебшчыне ўзніклі самабытныя архітэктурнамастацкія школы і стылёвыя кірункі, якія ўплывалі на развіццё мастацкай культуры Беларусі. Менавіта на Віцебшчыне з'явіліся першыя на тэрыторыі Беларусі гарады. Гэты край адыграў пэўную ролю ў фарміраванні і гісторыі першай усходнеславянскай дзяржавы — Кіеўскай Русі.\nПершым з беларускіх гарадоў заснаваны Полацк. 3 Полацкам звязана ўзнікненне на тэрыторыі Беларусі манументальнай архітэктуры. Тут у сярэдзіне адзінаццатага стагоддзя пабудаваны першы мураваны храм — Сафійскі сабор.\nУ дванаццатым стагоддзі, у перыяд найвышэйшага эканамічнага і палітычнага ўздыму Полацкага княства, сфарміравалася самастойная Полацкая школа дойлідства. Для яе характэрна выкарыстанне тэхнікі, пры якой стваралася двухколерная гама паверхні сцяны.\nПолацкая школа дойлідства, што склалася на аснове творчай перапрацоўкі антычнай архітэктуры Візантыі, атрымала ў дванаццатым стагоддзі выразна нацыянальныя рысы, мела самастойны творчы почырк. Яна зрабіла вялікі ўплыў на развіццё старажытнарускай архітэктуры. (138 слоў)\nПаводле кнігі «Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі».


La Guida Da Semalt: Найлепшы Слоўнік Condizioni Ogni Blogger Dovrebbe Sapere\nЦі хацелі вы калі-небудзь атрымаць спіс усіх асноўных умоў, якія павінен ведаць кожны блогер? Давайце разбярэмся, ёсць шмат чаго ведаць пра вядзенне блогаў і інтэрнэт-маркетынгу. Наяўнасць старонкі для даведкі было б вельмі зручна.\nНа шчасце для вас, гэта менавіта Эндру Дыхан, эксперт Semalt Digtal Services. Вы знойдзеце спіс агульных умоў вядзення блога, вызначаных і арганізаваных у алфавітным парадку для вашага зручнасці.\nAdSense: платформа даходаў на аснове рэкламы, якая належыць Google. Блогеры робяць грошы, калі людзі націскаюць на спасылкі AdSense у артыкулах і на аб'явах, размешчаных на сайтах і ў блогах.\nAdWords: яшчэ адно рэкламнае прыкладанне для стварэння грошай на Google, у якім блогеры і ўладальнікі сайтаў плацяць за клік па мэтавым ключавым слове.\nAlexa: гэта інструмент рэйтынгу сайта Amazon. Ён індэксуе сайты і дазваляе даведацца, якія з іх атрымліваюць найбольш трафіку. Кожнаму вэб-сайту прысвойваецца нумар на аснове сабранай інфармацыі. Чым ніжэйшы рэйтынг, тым больш папулярны сайт.\nЗваротныя спасылкі: гэта гіперспасылкі ў паведамленнях у блогах і на сайтах, якія спасылаюцца на аўтарытэтныя сайты. Google выкарыстоўвае зваротныя спасылкі, каб дапамагчы ранжыраваць вэб-старонкі.\nАптымізацыя пошукавых тэхналогій Blackhat: нядобрасумленныя метады прымяняюцца неэтычна для павышэння рэйтынгу ў Інтэрнэце. Сюды ўваходзяць нахмураныя прыёмы, такія як ўкідванне ключавых слоў у тэкст і выкарыстанне дзвярэй.\nБлог: раздзел, які рэгулярна абнаўляецца на сайце, які змяшчае актуальныя і цікавыя тэмы.\nДамен: гэта імя хаста сайта.\nКанал: гэта сродак для людзей, каб атрымліваць апошнія навіны з прыхільных сайтаў і блогаў. Два асноўныя фарматы падачы - RSS і Atom.\nGoogle Analytics: статыстычная платформа сайта Google. Дазваляе атрымліваць інфармацыю, якая тычыцца спецыфікі вашага сайта, напрыклад, колькасць трафіку, які паступае на ваш сайт.\nІндэкс-старонка: хатняя старонка блога або вэб-сайта.\nLinkbait: гэта фактар прыцягнення, які прымушае людзей націскаць на пэўныя паведамленні, відэа ці выявы.\nМета-тэгі: гэта проста тэгі HTML, якія паказваюць апісанне старонкі і ключавыя словы.\nНіша: звужаная тэма, на якую блогер можа засяродзіцца.\nPageRank: рэйтынг сайта альбо блога разлічваецца з выкарыстаннем алгарытмаў Google.\nПастаянная спасылка: URL пэўнай старонкі альбо паведамлення ў блогу.\nПаведамленне: асобныя артыкулы альбо запісы, якія складаюць сайт або блог.\nPro Blogger: чалавек, які атрымлівае даход у Інтэрнэце з дапамогай свайго блога (і) і таму лічыцца прафесійным блогерам, ён жа "блогерам".\nАптымізацыя пошукавых сістэм (SEO): метады, якія выкарыстоўваюцца для павелічэння рэйтынгаў на сайце арганічна, этычна зацверджаным чынам. Калі вэб-сайт або блог быў настроены для SEO, мы кажам, што ён цалкам аптымізаваны.\nСацыяльныя медыя: вэб-платформы, якія дазваляюць сацыяльнае ўзаемадзеянне паміж людзьмі. Сюды ўваходзяць платформы, такія як Facebook, LinkedIn, Google+, Instagram, Snapchat сярод іншых.\nПадпісчыкі: людзі, якія вырашылі зарэгістравацца на вашым сайце або блогу, каб атрымліваць рэгулярныя інфармацыйныя бюлетэні альбо абнаўленні па электроннай пошце.\nТэгі: ключавыя словы, якія палягчаюць людзям пошук таго, што ім трэба на вашым сайце.\nВірусны змест: папулярны кантэнт, няхай гэта будзе відэа, малюнкі ці публікацыі, якімі агульнымі людзьмі адкрыты за кароткі прамежак часу.\nVlogging: выкарыстанне відэа фармата для прасоўвання змесціва, якое звычайна інакш чытаецца ў паведамленнях блога.\nWordpress: вядучая платформа для блогаў у свеце.\nWordPress Plugin: Ёсць мноства убудоў, якія вырашаюць розныя праблемы. Кожны убудова - гэта раздзел кода, які можна ўбудаваць у ваш блог ці на ваш сайт.\nURL: абрэвіятура для Адзінага лакатара рэсурсаў. URL-адрасы - гэта спасылкі, якія прывядуць вас да пэўнай старонкі і разглядаюцца як адрасы для гэтых сайтаў альбо старонак.\nГэты спіс не з'яўляецца вычарпальным, але ён дае вам найбольш распаўсюджаныя ўмовы, якія вы сутыкаецеся, і самыя асноўныя ўмовы, якія павінен ведаць кожны блогер.


29 люты 2020, 16:22\nПадрыхтоўка да падпісаньня пагадненьня паміж ЗША і рухам «Талібан», Доха, 29 лютага 2020 году\nЗША, афганскія ўлады і радыкальны рух «Талібан» падпісалі ў сталіцы Катару Досе пагадненьне аб вывадзе амэрыканскіх войскаў з Афганістану і запуску ў краіне мірнага працэсу. На цырымоніі падпісаньня прысутнічалі прэзыдэнт Афганістану Ашраф Гані, кіраўнік Пэнтагону Марк Эспер, дзяржаўны сакратар ЗША Майк Пампэо, генэральны сакратар NATO Енс Столтэнбэрг.\nПадпісаны дакумэнт — вынік перамоваў, якія Злучаныя Штаты і талібы вялі ад кастрычніка 2018 году. Згодна з дамоўленасьцямі, вайскоўцы ЗША і краін NATO маюць пакінуць Афганістан на працягу 14 месяцаў пры ўмове выкананьня талібамі сваіх абавязаньняў. Цяпер у Афганістане дысьлякуецца да 13 тысяч амэрыканскіх салдатаў. Мяркуецца, што на працягу 135 дзён пасьля падпісаньня пагадненьня іх колькасьць будзе скарочаная да 8600, піша Reuters.\nПрэзыдэнт Афганістану ў сваім выступе перад падпісаньнем пагадненьня выказаў надзею, што дамоўленасьці ЗША і «Талібану» прывядуць да сталага замірэньня.\nУ сваю чаргу Майк Пампэо заклікаў талібаў стрымаць абяцаньне і спыніць кантакты з тэрарыстычнымі групоўкамі «Аль-Каіда» і «Ісламская дзяржава».\nЛідэр талібаў Абдул Гані Барадар паабяцаў, што рух будзе прытрымлівацца дасягнутых дамоўленасьцяў, і заклікаў да разьвіцьця ў Афганістане сыстэмы кіраваньня, якая адпавядае нормам ісламу.\nРаней меркавалася, што цырымонія падпісаньня дамовы адбудзецца ў пачатку верасьня 2019 году. Аднак пасьля гібелі ў выніку тэракту ў Кабуле амэрыканскага салдата прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп адмовіўся ад перамоваў з талібамі. Перамоўны працэс аднавіўся празь некалькі месяцаў.\nЗША ўвялі войскі ў Афганістан пасьля тэрактаў 11 верасьня 2001 году. Рашэньне было падтрыманае блізкімі саюзьнікамі Вашынгтону. Афіцыйна абвешчанай мэтай вайны было зьнішчэнне вайсковай структуры «Аль-Каіды» і пазбаўленьне гэтай тэрарыстычнай арганізацыі пазыцый у Афганістане шляхам адхіленьня ад улады ў Кабуле руху «Талібан». Цяпер пад кантролем талібаў застаецца больш за палову тэрыторыі Афганістану.


Пра «Ізгой-адзін: Звёздные войны. Гісторыі »і ўменне прызнаць відавочнае - Пра кіно\nТакі падыход здаецца не надта справядлівым, што скажаце? Напрыклад, ён не пакінуў шанцаў Фрэдзі Кругеру, і адзін з самых харызматычных мярзотнікаў не ўвайшоў нават у першую дзясятку. Толькі таму, што арудаваў выключна ў адным гарадку. Зрэшты, і шырокамаштабная чалавеканенавісніцкая дзейнасць - накшталт той, што разгарнула «Скайнет» - не давала персанажу ніякай гарантыі. У выніку нават у мразей накшталт Т-800 або Т-1000 першае месца так і засталося ў марах.\nА ведаеце, хто перамог? Дарт Вейдер. Я сур'ёзна. Галоўнакамандуючы Імперскай войскам і флотам, а заадно самы стыльны хлопец ва ўсёй далёкай-далёкай галактыцы. Аўтары таго телерейтинга вырашылі, што астатнія злыдні пасуюць перад Сілай вялікага сітхаў.\nЯно-то, можа, і так, але ж Вейдер цалкам не страшны. Нават не ўяўляю, наколькі трэба пранікнуцца атмасферай «Зорных войнаў», каб спалохацца гэтага пластыкавага бліскучага балвана. О, ён умее душыць на адлегласці? Здольны без доўгіх абмеркаванняў знішчаць цэлыя планеты? Ну і што? Ўсяго адна вынаходлівая выхадка, якую доктар Лектер ўчыніў з тварам Мейсона Вёрджера, назаўжды затыкае рот цёмным лорду і ўсім яго імпэрскім амбіцыям.\nІ гэта нармальна, бо Дарт Вейдер антыгерой, а не злыдзень ў чыстым выглядзе. Ён чалавек вельмі складанага лёсу, яго нельга проста баяцца або ненавідзець. Дакладней, нельга было ўсе гэтыя доўгія гады. А зараз ужо можна, таму што прыйшоў рэжысёр Гарэт Эдвардс, паглядзеў на ўсю гэтую пластыкавую ідылію і ад душы патаптаўся па ёй сваімі вайсковымі ботамі. Потым сабраў аскепкі і акуратна склеіў іх назад. Па памяці.\nПамяць у містэра Эдвардса апынулася проста-такі фатаграфічнай. Яна дазволіла яму да дробязяў ўзнавіць тую своеасаблівую атмасферу класічнай трылогіі, за якую фанаты так любяць «Звёздные войны». І нават больш: у свет далёкага будучага, як яго прадстаўлялі ў 70-х, Эдвардс удыхнуў новае жыццё. Некаторыя дэталі сталі яшчэ больш выразнымі, намёкі на ўжо вядомыя падзеі - яшчэ больш злавеснымі.\nІ самае галоўнае: героі ў Гарэт Эдвардса перасталі быць пластыкавымі балванамі. Ці не занадта змяніўшыся вонкава, яны вельмі моцна памяняліся ўнутрана; характары ключавых персанажаў сталі складаней, а статысты перасталі, нарэшце, выглядаць, як бескарысны зброд. Лепш за ўсё гэта бачна па шматлікіх батальных сцэн - і ў такія моманты імперскія штурмавікі, напрыклад, адыгрываюцца за ўсе гады зняважыць. Зараз гэта сапраўдныя салдаты, жорсткія і выканаўчыя.\nІ гэта нармальна, таму што вакол вайна, дзеці. Містэр Эдвардс скарыстаўся усімі сваімі паўнамоцтвамі рэжысёра, які здымае спін-оф каласальнай эпапеі. Пакінуўшы прыхільнікам абалонку іх каханага глянцавіты-пластмасавага свету, ён паклаў пад яе сур'ёзную і вельмі змрочную гісторыю пра барацьбу і выжыванні. Толькі цяпер, на восьмым па ліку фільме, «Зорныя войны» - гэта сапраўды кіно пра вайну. Тут няма месца жалю і міласэрнасці; забі, памры - але дамажыся свайго.\nІ я зноў вярнуся да Дарт Вейдер, таму што ў новым кантэксце гэты персанаж стаў па-сапраўднаму жудасным. Яго экранны час - усяго нічога, але гэтыя крыхі ўядаецца ў свядомасць гледача, як іржа. Гэта ўжо не вывесці нічым. Раней мы з вамі маглі паціскаць плячыма, гледзячы на старыя эпізоды і дзівячыся, як гэтага хлопца наогул хтосьці баіцца; але цяпер такія размовы не маюць сэнсу. Ва ўмовах вайны Гарэт Эдвардса Цёмны Лорд няўлоўна змяніўся. У ім не засталося нічога чалавечага; зараз гэта бяздушнае цэнтр Сілы, здольнае здзейсніць такое, ад чаго званітуе нават хаджалага мясніка.\nІ калі б толькі ён. У «Изгое-адзін» хапае зладзеяў - дзякуй прыгожага сцэнарысту Тоні Гилрою. Ёсць, скажам, дырэктар Кренник - яго грае цудоўны Бэн Мендэльсон. Гэта ўжо нягоднік іншай фармацыі; бязлітасны палітык-крючкотворов, не які баіцца ў выпадку чаго асабіста памыцца ў крыві ворага. Так, падобных персанажаў у кіно заўсёды хапала, але запаміналіся адзінкі. Герой Мендэльсона - з такіх.\nЗрэшты, у ваенным кіно нават умоўна добрыя хлопцы могуць быць тымі яшчэ мудак. Што рабіць, цяжкія часы патрабуюць цяжкіх рашэнняў. На фоне іншых характараў у гэтым сэнсе моцна вылучаецца Са Геррера. І хай ён на правільным баку, яго метады выклікаюць вялікія пытанні. Да таго ж ён зусім вар'ят - гэта лёгка счытваецца дзякуючы бліскучай гульні Форэст Уітакер.\nАле, вядома, ёсць і героі, чый станоўчы статус не выклікае сумненняў. Да нашага з вамі шчасце, гэтыя ролі дасталіся выдатным акцёрам - хаця патрабавалася ад іх усяго-то не бесить сваім выглядам. Фелісіці Джонс з гэтым яе упартым падбароддзем. Дыега Месяц з вачыма, у якіх патанула не адна жанчына. Рыз Ахмед, нібы толькі што перажыў нервовы зрыў. Доні Ен як новае ўвасабленне джэдая. І вядома, Мадс Миккельсен, якому, як і заўсёды, нават слова не патрэбныя. Усе гэтыя, а з імі многія іншыя зрабілі сваю працу так выдатна, як ніхто ад іх і не чакаў. Гэта сапраўды сімпатычныя персанажы, кожны з якіх маментальна набярыце ў глядацкае прытомнасць. І расставацца з імі вельмі цяжка.\nАле давядзецца, бо гэта нават не новы эпізод сагі. Тут пабочная гісторыя, самастойная, паўнавартасная і завершаная. І калі яна і мела патрэбу ў нейкім працягу, то яго ўжо даўным-даўно знялі. Такі падыход у дачыненні да старажытнай «зорнай» серыі, якая ўсё ніяк не скончыцца, выглядае свежа і ў меншай ступені сумленна.\nІ вось яшчэ што. Некалькі гадоў таму Гарэт Эдвардс зняў «Гадзіла» - адну з горшых стужак сярод тых, што я глядзеў . Той фільм мне так не спадабаўся, што я пры ўсякім зручным выпадку стараўся яго штурхнуць побольнее.\nМістэр Эдвардс. Я прашу ў вас прабачэння. Сёння вы знялі адзін з лепшых фільмаў - сярод тых, што я глядзеў. «Ізгой-адзін: Звёздные войны. Гісторыі »- гэта не проста оммаж класічнай трылогіі, у якой поўна фанатаў, і якая, тым не менш, падабаецца далёка не ўсім. Ваша карціна - гэта самастойны твор, бездакорнае ў тэхнічным і стылявым дачыненні. Гэта фільм для ўсіх і кожнага, а не толькі для арміі прыхільнікаў. І, відавочна, гэта лепшае, што можна было зрабіць з гэтай серыяй.\nДзякуй, містэр Эдвардс.\nСпадабаўся водгук? Падзяліцеся ў сацсетках, а заадно п ередайте Гарэт Эдвардсу, хай таксама пачытае. Я шмат яму завінаваціўся.\n«Ізгой-адзін. Зорныя вайны: Гісторыі » Бэн Мендэльсон Гарэт Эдвардс Джымі Смітам Дыега Месяц Доні Ен Мадс Миккельсен Рыз Ахмед Тоні Гилрой Фелісіці Джонс Форэст Уітакер\nТобі Кеббелл Скарлет Ёхансан Віёла Дэвіс Оскар Айзек «Бёрдмэн» Мэттью Вунь «Барвовы пік» Квенцін Таранціна Сэм Уортынгтан Пол Радд Джына Кара Андрэй Курэйчык «007: Спектр» Харысан Форд «Эверэст» Брэндан Глісан Клінт Мэнселл Майкл Б. Джордан Дэйв Батыста «Чалавек- мурашка » « Гараскоп на поспех » « Драпежнік » « Доктар Стрэндж » « Зорныя вайны: Абуджэнне Сілы » « Цудоўная сямёрка » Уілам Дэфо Джэніфер Лоуренс Цім Рот Майкл Кітан Марго Робі « Вялікі ураўняльнікаў » Расэл Кроў Уладзімір Машкоў Роланд Эммеріх « Крид: Спадчына Рокі » Джэйк Джы лленхол «Атрад самагубцаў» Чэнінг Тейтум «Фантастычная чацвёрка» «Ведзьма з Блэр: Новая кіраўнік» «Kingsman: Сакрэтная служба» Джэйсан Момо Роберт Даўні малодшы «яна» Гарэт Эдвардс Disney Элізабэт Дебики «Ровер» Демиан Бишир «Разлом Сан-Андрэас» « навіны з планеты Марс » Януш Камінскі Пенелопа Крус Раян Гослінг « гмах » « Шпіён » Мэт Рыўз « Джон Уік » Брэдлі Купер Патрык Уілсан Сільвестр Сталонэ Мадс Миккельсен Марк Райлэнс Антуан Фукуа Пол Беттани Аннабеллой Уоліс Эндзі Сёркис « Людзі Ікс: Апакаліпсіс » Джон Бернтал « прэч » « Экіпаж » Дэвід Эйе Роберт Дэ Ніра Джэйн Голдман «Кніга джунгляў» Кім Дружынін Андрэй Золотарев Том Хэнкс «Агенты А.Н.К.Л.» Курт Расэл Шарлто Коплі Джэрэмі Пивен «Тэрмінатар: Генезіс» Вінг Реймс Шэйн Блэк Даніла Казлоўскі «Варкрафт» Дарыюш Вольскі Адам МакКей Рэбека Фергюсон Ханс Цымер «Новая эра Z» «Заклён 2» Генры Кавилл Алісія Викандер «Кловерфилд 10» Дон Чидл Бенісіа дэль Тора «Мабільнік» Крыс Эванс Киллиан Мёрфі Тэрэза Палмер «Вялікая гульня» Юэл Киннаман «стажоры» Нікалас Холт «Робат па імі Чаппи » Эн Хэтэуэй « Марсіянін » Робін Райт Х'ю Джэкман « Цуд на Гудзон » Джэйсан Кларк Джон Майкл Макдон Сіена Мілер Дэні Вільнёў Illumination Entertainment Форэст Уітакер « Паляўнічыя за прывідамі » « Трансформеры » « Галаваломка » « Фарсаж 7 » Джэймс Ван Дж. К. Сіманс Энтані Макі Святаслаў Подгаевский Кэры Фішэр Донал Глісан Венсан Кассель « вельмі дзіўныя справы » Фрэнсіс МакДорманд Джон Гудман Раян Рейнольдс « Няхай жыве Цэзар! » Крыстафер Нолан Эд Харыс Марцін Фрыман Джэйсан Стейтэм Уіл Сміт Элісан Толман Олдэн Эренрайк « Джэйсан Борн » Эмілія Кларк « Вар'яцкі Макс: Дарога лютасьці » Фелісіці Джонс Дж Ерема Айронс Він Дызель Майкл Бэй «Забойца» «Дзень незалежнасці: Адраджэнне» Тэнди Ньютан «Браты з Гримсби» Колін Ферт Том Хиддлстон «Па меркаваннях сумлення» Мэл Гібсан Брэд Піт Дын Девлін Мануэль Рульфо Лі Бён Хон «Фарго» Дыяна Кругер Ен Макшэйн « першы помсьнік: Супрацьстаянне » Крыстафэр Ламберт Кевін Діллон « Прагулка » Пол Верховен Гільерма дэль Тора Марк Стронг Дэвід Тьюлис Франсуа Дам'ен Сайман Пегг « Антураж » Шая ЛаБаф Джарэд Лета « Дэдпул » « Интерстеллар » Марк Хэмилл Тыльда Суінтан Стывен Спілберг Эмануэль Любецкі Энтані Х пкинс «Ідзі і глядзі» Вудзі Харрельсон Рыз Ахмед Нік Пиццолатто Бэн Уитли «Суцэльнаметалічная абалонка» Нік Офферман Гай Рычы «Міньён» Дуэйн Джонсан «Агідная васьмёрка» Джоні Дэп Алехандро Гансалес Іньярыту Пол Дуль Элем Клімаў Мэттью Маконахі Пётр Фёдараў Том Холанд "Прыбыццё» Крыс О'Дауд Рыдлі Скот Арнольд Шварцэнэгер Стывен Лэнг Марк Уолберг «Місія невыканальная: Племя ізгояў» Галь Гадот Аляксандр Скарсгард Кіану Рыўз Майкл Фассбендер Розамунд Пайк браты Коэн Бенедыкт Камбербэтч Тоні Гилрой Грант Хеслов «Слаўныя пар і » Бэтмен Джон Спэйтс « Тэрмінатар » « Вострыя брылі » « Бэтмэн: Забойная жарт » Гай Пірс « І згасае святло » Сігурні Уівер Джон Фавро Эрык Хайссерер Джон Бойега Хэйлі Беннетт Элізабэт Олсен Джош Бролін Джэрэмі Рэннера Крыс Хемсворт Джон Логан Sony Pictures Entertainment Білі Боб Торнтон «Дуэлянт» Руперт Фрэнд «Ледакол» Наташа Брайер Marvel «Фокус» Джуд Лоў Джым Стёрджесс Джэймс Макэвой «28 панфиловцев» Джудзі Дэнч Адам Драйвер Роўз Бірн Крыстафер Маккуорри Бэн Аффлек «Стрынгер» «Свет Юрскага перыяду» Клінт Іствуд Уолтон Гоггинс Калеб Лэндру Джонс Вінс Д'Онофрио «Свет Дзікага Захаду» Майкл Пенья Крыстоф Вальц Том Хардзі «Бабадук» Лоўрэнс Кэздан DC Comics Меліса Макарці «Пікавая дама: Чёрный абрад» Леанарда Ды Капрыа Стывен Кінг Эмілі Блант «ГараШ» Рэйф Файнс Джай Кортні Дензел Вашынгтон Сэмюэл Л. Джэксан «Гульня на паніжэнне» «Атака тытанаў. Фільм першы: Жорсткі свет » Дж. Дж. Абрамс « З машыны » Чиветел Эджиофор Мэт Дэйман М. Найт Шьямалан Гэры Олдман Армі Хамер Дэйзі Рыдлі « Неонавы дэман » Адам Скот Джордж Клуні « Вар'яцкі спецназ » Крыс Прэтт Шарліз Тэрон « Снайпер » « Ня дыхай » Аляксандр Яцэнка Том Круз Тэса Томпсан Дрю Годдард Ігар хрыпуноў Мэттью Модайн Крыстафер Меледандри


Год, прожитый не зря » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nГод, пражыты недарэмна\nВалянціна Аляксеева, загадчыца ДС №3 г. Міёры:\nНа працягу года мне шанцавала на добрых і спагадлівых людзей. Для сям'і 2013 стаў юбілейным: адзначылі 45-годдзе мужа і 20-годдзе дачкі Дар'і, якая радавала сваімі поспехамі ў вучобе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў.\nКожны дзень, кожную хвіліначку калектыў нашага дзіцячага сада турбуецца пра малышоў, каб час, праведзены з намі, быў карысным і запамінальным. У 2013 годзе сталі працаваць па новай вучэбнай праграме дашкольнай адукацыі. Прынялі ўдзел у абласным конкурсе "Прадметна-развіваючае асяроддзе ранняга ўзросту". Прыемна, што ў групах дзякуючы аддзелу адукацыі, спорту і турызму замянілі вокны. І ўвогуле, ганаруся сваім старанным калектывам.\nАд 2014 года чакаю прыемных перамен да лепшага, у прыватнасці — павышэння сацыяльнага статусу супрацоўнікаў устаноў дашкольнай адукацыі.\nЖадаю ўсім, каб жыццё, якое падобна на навагоднюю гірлянду, пералівалася толькі яркімі агеньчыкамі і несла сваю прыгажосць людзям праз прыемныя падзеі і добрыя навіны, моцнае здароўе і поспехі ва ўсіх справах і пачынаннях. А аганькі з праблемамі і сумненнямі няхай патухнуць у старым годзе!\nПётр Ціхановіч, старшыня Туркоўскага сельвыканкама:\nДля маёй сям'і 2013 год выдаўся добрым. Сярод радасных падзей—наваселле ў старэйшага сына і яго жаніцьба.\nУ прафесійным плане ўдалося зрабіць нямала важных спраў. Прыведзены ў парадак абеліск у Дрыгучах. На тэрыторыі ля яго з'явіліся новыя кветнікі, пліткай выкладзена дарожка. Атрымалася акуратна і прыгожа. У гэтай справе дапамаглі работнікі РБД КУП "Міёрскі рамонтнік". Сіламі жыхароў вёсак Галінова, Масцішча абгароджаны могілкі ў Алешчанцах. Новае аблічча набыла вёска Гараўцы, якую былі апанаваўшы пустазелле і баршчэўнік. Дзякуючы спонсарскай падтрымцы ААТ "Туркова" выправіць сітуацыю дапамагло Міёрскае ПМС. Выдзелены меліяратарамі трактар-карчавальнік пазбавіў тэрыторыю ля фермы ад непатрэбнай расліннасці, кустоў, пнёў да самай дарогі. Зямлю ўзаралі, атрымалася прыгожае чыстае роўнае поле. Цяпер тут будзе расці толькі трава на сена.\nСпадзяюся, што ў 2014 годзе не ўзнікне невырашальных пытанняў. Адной з галоўных задач сельсавета застанецца праца на карысць людзям. Чым больш добрых спраў — тым лепшы настрой у акружаючых.\nГанна Мельнікава, настаўніца:\nШмат прыемных уражанняў і ўспамінаў звязана з дзецьмі. У Новапагосцкай школе працую другі год і пастаянна адчуваю ўвагу і прызнанне сваіх вучняў. Летам упершыню прымала экзамен па рускай мове ў 9-м класе. Вельмі хвалявалася! Дзеці добра вытрымалі іспыт, пацвердзілі свае гадавыя адзнакі. Запомніўся адпачынак на Важы падчас палатачнага лагера, які летам дзейнічаў пры школе.\nУ гэтым годзе пачала весці гурток "Рытміка і танцы". Танцуем і з маленькімі дзецьмі, і са старшакласнікамі.\nУ новым годзе планую перабрацца з вёскі ў невялікі гарадок. Мару пра ўласную сям'ю і дзяцей, адпачынак на моры.\nІна Сіповіч, метадыст раённага аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама:\n2013 год прайшоў на аптымістычнай ноце і быў напоўнены невялікімі, але прыемнымі падзеямі. Набылі з мужам новую машыну, цудоўна адпачылі ў Крыме. Удавалася ўсюды паспяваць і нават прысвячаць нямала часу любімаму занятку — рыбалцы. Сёлета мяне напаткала вялікая ўдача—злавіла трохкілаграмовага ляшча.\nЯшчэ змяніла месца працы. Раней выкладала матэматыку ў Даўгінаўскай СШ, цяпер — метадыст аддзела адукацыі, спорту і турызму па выхаваўчай рабоце. Новыя абавязкі — новыя задачы і клопаты, з якімі стараюся спраўляцца.\nНа будучы год планаў вялікіх не будую. Абы былі здаровыя блізкія, тады ўсё складзецца найлепшым чынам.\nАляксандр Казіміравіч Шокель, дырэктар ААТ "Туркова":\nДля мяне 2013 год азначаны дзвюма падзеямі. Адна з іх адбылася 14 студзеня — мяне прызначылі дырэктарам сельгаставарыства. Да гэтага я працаваў начальнікам цэха на камбікормавым заводзе і меў куды больш вузкія абавязкі. У адначассе давялося стаць шырокапрофільным спецыялістам і заняцца вырашэннем паўсядзённых задач, якіх зашмат. Не менш значымая і другая падзея, якая адбылася вясной, і ў адрозненне ад першай прынесла толькі станоўчыя эмоцыі і хваляванні: 9 красавіка папоўнілася мая сям'я — нарадзіўся Ягорка.\nКалектыў нядрэнна спрацаваў у гэтым годзе. Не буду загружаць шматлікімі вытворчымі паказчыкамі. Лічу, што найбольш яскравым пацвярджэннем выніковай працы з'яўляецца рэнтабельнасць вытворчасці, а яна за студзень-кастрычнік склала 17,6%. Мы атрымалі прыбытак ад рэалізацыі ў 3 мільярды 745 мільёнаў рублёў. Найбольш грошай дало малако, якое стараемся па максімуму прадаваць гатункам экстра, што значна павялічвае выручку. Аднак ёсць праблемы па МТФ "Гаравыя", дзе прадукцыя не заўсёды адпавядае найвышэйшай якасці па "саматыцы". А таму толькі 74,2% ад агульнага аб'ёму рэалізаванай таварыствам прадукцыі залічана гатункам экстра. Вытворчасць мяса, збожжа, рапсу таксама былі прыбытковымі, але яны істотна нашу "казну" не папоўнілі.\nАд новага года чакаю, зразумела, найперш эканамічнай і фінансавай стабільнасці. А яшчэ хочацца, каб вясковыя людзі мелі больш вольнага часу, каб у кожным доме былі лад, згода, дабрабыт, каб нікога не падводзіла здароўе, каб сонца песціла пасевы і наліваўся колас. Ведаеце, можна многага хацець і нічога не мець — няхай жа будзе наадварот.\nРуслан Карпуць, галоўны спецыяліст упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне насельніцтва:\nУ асабістым, для мяне 2013 год значны. У Дзень абароны дзяцей, 1 чэрвеня, нарадзіўся сын. Гэта другое дзіця ў нашай сям'і, старэйшы — таксама хлопчык.\nА вось у рабоце, на жаль, не ўсе запамінальныя падзеі аказаліся пазітыўнымі. Ёсць і негатыўныя моманты. Сёлета ў раёне здарыўся выпадак траўматызму на вытворчасці. У будучым годзе трэба зрабіць усё магчымае, каб не дапусціць такіх няшчасцяў. Пэўнае месца ў рабоце будзе нададзена прафілактыцы, на будынку аўтастанцыі ўстанавілі тэматычны банер.\nАд новага года чакаем толькі добрых, шчаслівых дзён з добрымі падзеямі. Ёсць спадзяванне, што нарэшце дабудуем уласны дом і справім наваселле. Самае галоўнае — быць здаровымі.\n» "В гости к Деду Морозу"


Аблога Канстанцінопаля (1203) — Вікіпедыя\nАблога Канстанцінопаля (1203)\n(Пасля перасылкі з Аблога Канстанцінопаля, 1203)\nАблога Канстанцінопаля (1203) пачалася 11 ліпеня 1203 г. крыжакамі 4-га крыжовага паходу, якія пад відам узнаўлення на стальцы скінутага імператара Ісака II Ангела высадзіліся на еўрапейскім беразе Басфора.\nАсноўны канфлікт: Чацвёрты крыжовы паход\nКарта Канстанцінопаля ў эпоху Візантыі\n11 ліпеня—1 жніўня 1203\nКанстанцінопаль, Візантыйская імперыя\nАляксей IV Ангел заняў візантыйскі трон\nВізантыйская імперыя Крыжаносцы\n15 000 чал. і 20 караблёў Крыжаносцы: 10 000 чал.\nВенецыянцы: 10 000 чал. і 210 караблёў\nПасля ўзяцця Задара войска крыжакоў пад ціскам Венецыі і сваіх лідараў — Баніфацыя Манферацкага, Людовіка дэ Блуа і Гуга IV дэ Сен-Поля — змяніла маршрут экспедыцыі, заключыўшы пагадненне з людзьмі Філіпа Швабскага, які прадстаўляў інтарэсы царэвіча Аляксея, сына Ісаака II. Замест Святой зямлі было вырашана адправіцца аднаўляць на троне зрынутага імператара. Вестка аб гэтай угодзе выклікала моцную незадаволенасць, і частка пілігрымаў на чале з Сімонам дэ Манфорам, Гуга IV і Ангеранам дэ Бовам пакінула армію і адправілася на Усход самастойна.\nНа наступны дзень яны авалодалі Галацкай вежай і ўвялі свае караблі ў Залаты Рог. З 7 па 16 ліпеня крыжакі адбілі некалькі спроб візантыйцаў знішчыць крыжацкі флот. 17 ліпеня французы з сушы, а венецыянцы дожа Энрыка Дандала з боку Залатога Рога распачалі штурм горада, авалодаўшы шэрагам умацаванняў. Аднак, з-за моцнага супраціву гарнізона, гэты поспех не быў развіты, і крыжакі былі змушаныя адступіць. Разам з тым, імператар Аляксей III не асмеліўся ўступіць з праціўнікам у палявую бітву і ўначы ўцёк з горада. На стальцы былі адноўленыя Ісак II і яго сын Аляксей IV, якія сталі марыянеткамі крыжакоў.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Аблога_Канстанцінопаля_(1203)&oldid=3810730"\nАпошнія змены 11 сакавіка 2021 а 00:23\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:23, 11 сакавіка 2021.


Ветэран сельскай гаспадаркі Аляксандра Камель: "Працавала я не дзеля ўзнагарод. Хацела, каб людзі нашы больш зараблялі, жылі неяк ямчэй" - Раённы веснік (Червень)\n03.11.2020 04.11.2020 Игорь Адамович463Комментарии on Ветэран сельскай гаспадаркі Аляксандра Камель: «Працавала я не дзеля ўзнагарод. Хацела, каб людзі нашы больш зараблялі, жылі неяк ямчэй»\nСціплая сялянская хата жыхаркі вёскі Новы Будкаў Аляксандры Барысаўны Камель звычайна ажывае людской гаманою ў выхадныя, калі да яе прыязджаюць са сталіцы дзеці, унукі, праўнукі. Але на мінулым тыдні такім днём стаў аўторак. Родныя сабраліся за святочным сталом, каб павіншаваць матулю, бабулю і прабабулю з васьмідзесяцігоддзем. Таксама завітала да юбіляркі з кветкамі і падарункамі старшыня Чэрвеньскага райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Ларыса Ефіменка.\nВіншуючы ветэрана сельскай гаспадаркі, прафсаюзны лідар шчыра падзякавала ёй за руплівую працу, якой жанчына аддала больш за сорак гадоў жыцця.\nЮбілярку віншуе старшыня райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Ларыса Ефіменка\nКалі Аляксандра Барысаўна пачула, што пра яе хочуць напісаць у “раёнцы”, якую яна ўвесь час выпісвае і прачытвае ад першай да апошняй старонкі, то спачатку разгубілася, а потым сабралася з думкамі і пачала нетаропкі расповед:\n– Ну, што казаць? Сама я – тутэйшая, з суседняй вёскі Чырвоная Слабада. Там нарадзілася, там вучылася, там пачынала працаваць даяркай, потым – загадчыцай фермы. Адтуль і замуж пайшла ў Новы Будкаў. Мой будучы муж Іван малако на машыне з фермы забіраў, так і пазнаёміліся. Траіх дзяцей з ім выгадавалі. Зараз у Мінску ўсе жывуць: старэйшы, Сяргей, працуе слесарам, Саша – інкасатарам, а дачка Таня – выхавальніцай у дзіцячым садку. Маю шэсць унукаў і восем праўнукаў. Унукі разумныя ўсе: ёсць юрысты, праграмісты, урачы, настаўнікі… З мужам мы 37 гадкоў пражылі, і ўжо 23 гады, як яго няма. Вунь, пазірае з партрэта на сцяне… Харошы быў чалавек, гаспадар. Каб не яго дапамога і падтрымка дома, то наўрад ці я доўга пабыла б пры пасадзе.\nА зямлю я любіла змалку. Марыла стаць аграномам, але выйшла так, што не толькі гэтую навуку давялося спасцігаць. У 1967 годзе прызначылі мяне начальнікам участка саўгаса “Ляды” (потым стаў калгасам “Прамень”). Па тэрыторыі гэты ўчастак сам быў, як невялікі калгас: Чырвоная Слабада, Мехаўка, Малінаўка, Новы Будкаў, Задабрычча – з усімі фермамі і палеткамі. Завочна скончыла тэхнікум па падрыхтоўцы кіраўніцкіх кадраў калгасаў і саўгасаў у Сенніцы. Тры гады ездзіла на сесіі, здавала экзамены. Накіроўвалі мяне і ў Горкі, у сельгасакадэмію. Але ўжо замуж пайшла, дзеці з’явіліся. Не да вучобы было.\nПрацавалі мы цяжка. Гэта не тое, што сёння – усё механізаванае. Тады сена, салому ўручную грузілі. Шмат сеялі буракоў, а бульбы накопвалі і буртавалі больш як па 1200 тон. І трактары ж былі не такія магутныя, як зараз: “Т-40” цягаў два плугі, “МТЗ” – тры. Але ніводзін лапік зямлі не пуставаў. Кароў было багата, свіней, коней. Быкі на адкорме стаялі, дык па кілаграму прывагаў давалі, бо харчоў хапала: па тры кілаграмы мукі ў кармушку ім сыпалі, караняплоды, сілас.\nУ дэкрэтных адпачынках я, лічы, амаль што не была. У адпачынак таксама ніколі не хадзіла: брала кампенсацыю. 36 гадоў адпрацавала начальнікам участка, з іх дзевяць – пасля таго, як на пенсію пайшла. Уставала заўсёды ў чатыры гадзіны раніцы. Трэба было і па гаспадарцы ўправіцца, і ў лес у ягады-грыбы паспець збегаць, пакуль на нарад… Я яшчэ не так даўно сваю гаспадарку кінула: мела паўтара гектара зямлі, карову, каня, шмат свіней трымала.\nАляксандра Барысаўна Камель з сынам, дачкой, нявесткай, унукамі і праўнучкамі\nКалі гаворка заходзіць пра найбольш памятныя моманты з працоўнага жыцця, Аляксандра Барысаўна найперш згадвае, як была зусім яшчэ маладзенькай, крыху больш за дваццаць, загадчыцай фермы і выступала перад вялікай аўдыторыяй на злёце перадавікоў у сталічным Палацы прафсаюзаў. А яшчэ – пра тое, як першы сакратар Мінскага абкама партыі Іван Палякоў двойчы, у 1975 і 1976 гадах, уручаў ён ордэны Працоўнай славы 2-й і 3-й ступеняў. Гэтымі дзяржаўнымі ўзнагародамі Аляксандру Камель адзначылі “за поспехі, дасягнутыя ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве, і праяўленую працоўную доблесць у выкананні народнагаспадарчых планаў і прынятых абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве прадуктаў земляробства і жывёлагадоўлі”.\n– Прыемна было, канешне, – гаворыць Аляксандра Барысаўна. – Але працавала я не дзеля ўзнагарод. Хацела, каб людзі нашы больш зараблялі, жылі неяк ямчэй. Старалася нікога не крыўдзіць. Вяскоўцы потым казалі: “Табе, Барысаўна, трэба помнік пры жыцці паставіць”. А я адно жартавала: “Не трэба пры жыцці.\nПрыйдзе час, паставяць”.\nЯ ўжо, дзеткі, і адпрацавала і пражыла, дай Бог кожнаму. Гэта маладыя будуць да ста дваццаці гадоў жыць, бо медыцына зараз, паказваюць па тэлевізары, далёка наперад прасунулася…\nПра што яшчэ ўзгадвала наша юбілярка? Пра тое, як яе “службовым транспартам” быў запрэжаны ў брычку конь Горды; як давала ў каршэнь трактарыстам, калі не слухаліся; як шыла па 60 навалачак і раздавала, а зараз перадала машынку ў спадчыну ўнучцы.\nА яшчэ Аляксандра Барысаўна прызналася: ёй дужа баліць, што некаторыя палеткі на тэрыторыі ўчастка, якім яна калісьці кіравала, пазарасталі хмызняком. Маўляў, мо, і не трэба сёння столькі зямлі гаспадарцы, бо ўраджаі зараз зусім іншыя, багацейшыя, а ўсё адно шкада, што яе ніхто не апрацоўвае…\nЗ Новага Будкава мы вярталіся, калі на вёску і наваколле пачаў апускацца ціхі восеньскі надвячорак. За вакном машыны праплывалі палі і пералескі, шырокія гоні малой радзімы Аляксандры Камель. Роднай зямлі, адданасць і любоў да якой яна пранесла праз восем дзесяцігоддзяў.\nНяхай яе вясковы раман не сканчаецца яшчэ доўга-доўга.\nЦІ ХАТЫ, ЦІ КВАТЭРЫ — БРУДУ ПА САМЫЯ ДЗВЕРЫ…\nСВЯТА ВЁСКІ Ў ЛЮБІШЫНА


Любоў Лунёва пра Шушкевіча: Вялікі чалавек без аніякай пыхі\n04.05.2022 / 10:37\n«Светлы, цудоўны, разумны, годны… І гэтых словаў мала, каб сказаць пра гэтага вялікага чалавека. Станіслаў Станіслававіч Шушкевіч для мяне асабістая гісторыя. Незакончаная, на жаль». Піша журналістка Любоў Лунёва.\nВедаеце, ён неяк у размове сказаў пра Пуціна, што той нуль. Як ты яго не ўпрыгожвай, якія легенды пра яго не складай, але ён пустэча. І таму не цікавы нікому.\nАле гэтыя шэрыя троечнікі, калі раптам дарываюцца да ўлады, становяцца небяспечнымі людзьмі. Чым прымітыўнейшыя, тым небяспечнейшыя. І дадаў: «Вось Ельцын быў асобай, а гэты на яго фоне — шэрая мыш».\nАсоба з вялікай літары і сам Станіслаў Станіслававіч. А які ён быў цікавы суразмоўца і як ён распавядаў пра тое, што любіць, што і ты пачынаеш гэта любіць. Як ён ганяў па гэтых дарогах Амерыкі, што і табе хацелася за стырно і адчуць тую асалоду ад вольнага паветра.\nЁн жа ведаў, што ўпісаў сваё імя ў гісторыю, але ніколі ніякай пыхі.\nНеяк мы ездзілі ў Беласток на «Народны альбом». Паездка была цудоўная, мы былі побач і туды, і назад. У нас была зноў бутэлька тэкілы і мы жартавалі, выпівалі крыху і закусвалі тым, што набылі ў краме на выездзе з горада.\nНа нейкай запраўцы, пачалі выходзіць з аўтобуса і кіроўца мне кажа: «Слухайце, а той мужык, што з вамі сядзіць, так падобны на Шушкевіча. Можа, ён яго сваяк?». Кажу: «Ды гэта ён сам і ёсць». У таго ажно перахапіла дыханне: «Сам Шушкевіч?!! У гэтым вось аўтобусе?!!»\nПраз пару хвілін падышлі да мяне з напарнікам і запытваюць: «А вы можаце яго папрасіць аўтограф? Гэта ж не сэлфі. Можа, пагодзіцца?» Кажу: «Ды ідзіце за мной».\nПадышлі, кажу: «Станіслаў Станіслававіч, вось тут кіроўцы нашага аўтобуса саромеюцца самі вас папрасіць сфатаграфавацца з імі». А тыя спалохана: «Ды не! Што вы, мы разумеем, нам бы аўтограф». І тады ён усміхнуўся і кажа: «Ды, калі ласка, а я ўжо думаў сфатаграфавацца з вамі. Ну, калі вы не хочаце…» Тыя не маглі паверыць. Сфатаграфаваліся. Былі шчаслівыя. Сказалі, што не чакалі, што ён так вось проста ў такім звычайным аўтобусе. Відаць, думалі, што такая асоба мусіць перасоўвацца толькі з аховай у браніраваным люксе.\nІ падчас апытання як мінімум 80% мінакоў у Мінску на пытанне: «Каго б вы хацелі бачыць на пасадзе прэзыдэнта з палітыкаў, якіх ведаеце?», называлі Шушкевіча.\nСтаніслаў Станіслававіч, для мяне асабіста заўсёды будзе тым чалавекам і тым мужчынам, да планкі якога наўрад ці хто дацягнецца.\nЯ ніколі не дарую гэтаму рэжыму тое, што ён не даваў яму нармальна жыць і тое, што не дае і цяпер з ім годна развітацца. Але чаго чакаць ад гэтых шэрых мышэй…


Вузел праходу праз дах - Блог пра рамонт\nСучасныя дахавыя канструкцыі выкарыстоўваюцца не толькі для абароны будынкаў ад рознага роду кліматычных уздзеянняў (ападкаў, ветру, спёкі і холаду), але і з'яўляюцца месцам высновы вонкі каналаў і шахт рознага функцыянальнага прызначэння. Праз дах жылых і прамысловых будынкаў, як правіла, праходзяць вентыляцыйныя каналы, коміны, а таксама выцяжкі, антэнныя кабеля і іншыя камунікацыі. Для афармлення месцаў вываду іх вонкі выкарыстоўваецца спецыяльны канструктыўны элемент, так званы вузел праходу праз дах (скарочана - УП).\nАсноўнае прызначэнне вузла праходу складаецца ў канструктыўным афармленні вывадных каналаў з адначасовай іх герметызацыяй, якая выключае трапленне ўнутр будынка ападкаў, а таксама смецця і старонніх прадметаў.\nВузлы, фармаваныя на участках выхаду вентыляцыйных шахт праз дах, часцей за ўсё мантуюцца ў спецыяльных жалезабетонных шклянках ці ж размяшчаюцца непасрэдна на яе апорных элементах (кроквах).\nДля розных тыпаў дахаў, істотна адрозніваюцца па сваёй канструкцыі, павінны выбірацца адпаведныя віды прахадных вузлоў. Пры гэтым прымяненне УП таго ці іншага віду, як правіла, не ўвязваецца з класам мантаванай вентыляцыі, г.зн. ён можа ўбудоўвацца як у натуральныя, так і ў прымусовыя (выцяжныя) сістэмы.\nУ залежнасці ад тыпу дахавай канструкцыі, а таксама ад выгляду вентыляцыйнай сістэмы, крапежнае падстава вузла праходу праз дах (шклянка) можа мець розныя памеры і форму. Яно можа быць прастакутным, квадратным, круглым або авальным у залежнасці ад абрысаў оформляемого скразнога адтуліны. Пры мантажы такой шклянку проста насаджваецца на металічную трубу зададзенага дыяметра, якая вырабляецца з ліставога металу таўшчынёй не менш за 1 мм.\nУся атрыманая канструкцыя замацоўваецца затым непасрэдна на даху або на спецыяльным падставе, выкананым у выглядзе жалезабетоннага шклянкі. Для замацавання вузлоў праходу вентыляцыі на такім шклянцы, які дазваляе разгрузіць дахавую канструкцыю ад залішняй нагрузкі, выкарыстоўваюцца спецыяльныя анкерных балты.\nДадзеныя для праектавання УП\nДадзеныя для праектавання вузла і выбар яго разнавіднасці вызначаюцца з улікам наступных фактараў:\nкут нахілу пахілу;\nвелічыня ветравой і снеговой нагрузкі ў дадзеным рэгіёне;\nматэрыял і таўшчыня паддашкавага перакрыцця;\nвыгляд дахавага матэрыялу, які выкарыстоўваецца для закрыцця даху.\nКалі перакрыцце верхняга паверха дома выканана з жалезабетонных пліт - у апошніх павінны быць загадзя падрыхтаваны адтуліны адпаведнага памеру і формы, узмоцненыя шклянкамі з маналітнага бетону. Вузел праходу праз перакрыцце, вырабленае ў выглядзе палегчанага металічнага каркаса, афармляецца аналагічным чынам, з той толькі розніцай, што шклянкі пад трубы робяцца з металу. Выбар памераў і формы шклянкі ў любым выпадку павінен вырабляцца яшчэ на стадыі падрыхтоўкі праекта будынка.\nПры правядзенні разлікаў вузла ў першую чаргу павінен ўлічвацца кут нахілу пахілу з папраўкай на снеговую і ветравое нагрузкі. У рэгіёнах з частымі ападкамі варта ўлічваць тое, што ў зімовы час вага назапашанага на даху снегу можа дасягаць значных велічынь; пры гэтым ён можа перакрываць як вузлы праходу праз дах, так і каналы яе вентыляцыі.\nПры разліку нагрузак на УП таксама павінна ўлічвацца магчымасць ўздзеяння на яго снежных мас, абвіслымі з даху падчас вясновых адліг (пры гэтым абавязкова прымаецца пад увагу якасць паверхні дахавага матэрыялу).\nУ будаўніцтве часцей за ўсё выкарыстоўваюцца наступныя віды элементаў праводкі:\nпрылады з клапанам, кіраваным ўручную;\nвузлы з клапанам, кіраваным аўтаматычна;\nпрахадныя вузлы без клапана.\nВузлы, абсталяваныя ручнымі клапанамі, адрозніваюцца такімі выдатнымі ўласцівасцямі, як прастата эксплуатацыі і эфектыўнасць. У адрозненне ад іх у механічны клапан ўбудоўваецца адмысловы кіраўнік механізм, які дазваляе адкрываць і зачыняць яго аўтаматычна.\nБесклапанный вузлы маюць пастаяннае паведамленне з вонкавым прасторай і выкарыстоўваюцца часцей за ўсё ў каналах тыпу паветравода, якія патрабуюць бесперапыннага прытоку свежага паветра.\nАдзначым таксама, што памеры УП для арганізацыі вентыляцыі ўкладваюцца ў лінейку значэнняў, якія адрозніваюцца літаральна на некалькіх міліметраў, што дазваляе выкарыстоўваць на практыцы мноства іх разнавіднасцяў.\nАсаблівасці УП для комінаў\nАсаблівы падыход да ўладкавання прахадных вузлоў, якія выкарыстоўваюцца для вываду коміна на дах будынка, тлумачыцца неабходнасцю выканання патрабаванняў пажарнай бяспекі. І сапраўды, у працэсе эксплуатацыі вывадны патрубок моцна награваецца ад печкавых газаў, што не выключае магчымасць узгарання прымыкаюць да яго лёгкаўзгаральных матэрыялаў.\nУ сувязі з гэтым да мантажу УП у гэтым выпадку прад'яўляюцца такія патрабаванні:\nПры афармленні вузла паміж дымоходной трубой і элементамі даху неабходна прадугледзець невялікі зазор, памер якога вызначаецца дзеючымі будаўнічымі нормамі.\nПажаранебяспечны ўчастак павінен быць пракладзены якім-небудзь тэрмаўстойлівыя матэрыялам, ён павінен выключаць магчымасць запальвання (азбестам, напрыклад).\nНа участках праходу коміна праз дахавае пакрыццё павінны выкарыстоўвацца спецыяльныя палукашка з ацынкаванага металу, якія забяспечваюць атрыманне зазору, які запаўняецца шклаватай або іншым вогнеахоўнага матэрыялам.\nБольш просты варыянт выканання праходу праз дах мяркуе ўладкаванне спецыяльнай спадніцы, якая дазваляе атрымаць зазор неабходнай велічыні паміж вывадны трубой і адтулінай ў дахавым матэрыяле. Наяўнасць такога зазору акрамя абароны ад узгарання дазваляе кампенсаваць тэмпературны пашырэнне сценак Дымоходная канала пры іх награванні.\nУ цяперашні час акрамя тыпавых вузлоў праходу ў будаўніцтве ўсё часцей ужываецца больш простая іх мадыфікацыя, выкананая ў выглядзе універсальнага кальцавога ўшчыльняльніка. Адрозненне гэтага элемента ад іншых УП складаецца ў тым, што яго дапускаецца ўсталёўваць на адтулінах практычна любога дыяметра (з дапамогай універсальнага ўшчыльняльніка атрымоўваецца герметызаваць праходы дыяметрам ад 3-х да 60-ці см). Пры гэтым эфектыўнасць яго прымянення не звязаная з выглядам дахавага матэрыялу, гэта значыць такія ўшчыльняльнікі забяспечваюць надзейную герметызацыю ўсіх вядомых ахоўных пакрыццяў.\nДзякуючы сваёй конусападобнай форме гэтыя вырабы могуць выкарыстоўвацца на скатных дахах практычна любога ўхілу, а іх эластычнасць дазваляе надзейна праводзіць ўшчыльнення на хвалевых паверхнях з профнасціл або шыферу, напрыклад, якія ўкладваюцца з адвольным крокам.\nВырабы гэтага класа вырабляюцца з высакаякаснага сілікону, які забяспечвае магчымасць іх працы ў шырокім дыяпазоне тэмператур (ад -74 да + 260 ° C).\nДа пераваг такіх ўшчыльняльнікаў варта аднесці тое, што сілікон добра захоўвае свае ўласцівасці ва ўмовах уздзеяння на яго агрэсіўных асяроддзяў і мае вялікія тэрміны службы ў параўнанні са звычайнай гумай.\nАсаблівасці мантажу універсальнага ўшчыльняльніка\nПры выбары прыдатнага універсальнага ўшчыльняльніка варта зыходзіць з таго, што для забеспячэння герметычнасці праходу працоўны памер мантаванага кольца павінен быць крыху менш дыяметра трубы (прыкладна на 20%).\nДля выгоды мантажу ўшчыльняльніка лішні матэрыял з кальца проста зразаецца. Шчыльнае прылеганія мантаванага вырабы да паверхні даху па ўсім профілі забяспечваецца за кошт надзейнага абціснутых яго фланца, выкананага з выкарыстаннем спецыяльнага мантажнага інструмента.\nПаверхню трубы апрацоўваецца загадзя падрыхтаваным мыльным растворам, якія забяспечваюць лёгкасць пасадкі ўшчыльняльніка.\nПасля надзейнай герметызацыі стыку з дапамогай адмысловага складу ўшчыльняльнік замацоўваецца на паверхні даху з дапамогай саморезов падыходнага памеру, ўкручваць па акружнасці з крокам парадку 35 мм.\nУніверсальны ўшчыльняльнік карыстаецца падвышаным попытам як у прафесійных будаўнікоў, так і ў прыватнікаў, што тлумачыцца прастатой яго мантажу і высокім якасцю герметызацыі.\nУ заключэнне адзначым, што пры арганізацыі тыпавых вузлоў праходу вентыляцыі або коміна праз мяккі дах замест цвёрдага шрубавага мацавання могуць выкарыстоўвацца спецыяльныя клеевые сумесі і бітумныя масцікі, якія спалучаюць у сабе крапежныя і ізалявальныя ўласцівасці. Правілы прымянення гэтых складаў вызначаюцца фірмай-вытворцам і мяркуюць сумяшчальнасць розных іх выглядаў адзін з адным (пры ўмове, што пры змешванні яны не будуць разбурацца і вылучаць якіх-небудзь хімічна актыўных рэчываў).\nГлядзіце, як мантуецца ўшчыльняльнік Майстар Флэш:


Як здымаюць фільм да юбілею беларускай міліцыі\nФільм, які мае рабочую назву "Міліцыя ў асобах", будзе складацца з 8 серый па 26 хвілін.\nАпоўдні, лёгкі марозік і дробны снег. Уздоўж вуліцы - адной з нямногіх, што захаваліся ў старым цэнтры Мінска амаль у нязменным выглядзе - ідуць чырвонаармеец, самавіты мужчына ў паліто і прывабная паненка з кардонкай для капелюшоў. Ля вітрыны мануфактурнай крамы прыпынілася нейкая архаічная фурманка. Словам, пераследуе адчуванне, нібыта ты выпадкова праваліўся ў глыбіню гісторыі гадоў гэтак на сто.\n- Самае цікавае - штурм будынка паліцыяй, страляніну, біццё вокнаў - вы ўжо прапусцілі, - гавораць нам пры сустрэчы. - Сёння, бачыце, будзе абрабаванне.\n- Нічога, - пагаджаемся, - нам і абрабаванне падыдзе.\nГэты дыялог, што нагадвае збоку злёт аўтараў дэтэктыўных раманаў, - насамрэч звычайная справа для здымачнай пляцоўкі, дзе творчая каманда Агенцтва тэленавін пры падтрымцы Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі ўжо не першы тыдзень працуе над тэлевізійным праектам да 100-годдзя беларускай міліцыі. Фільм, які мае рабочую назву "Міліцыя ў асобах", будзе складацца з 8 серый па 26 хвілін, дзе знойдзецца месца для мастацкай рэканструкцыі гучных крымінальных спраў, экранізацыі лёсаў адметных асоб, успамінаў сведкаў і ўдзельнікаў, а таксама для архіўных кадраў і сучаснай хронікі. Таму назваць гэты шматсерыйны праект выключна дакументальным фільмам не выпадае, наогул адназначна назваць ягоны жанр няпроста, але тэлевізійнікі запэўніваюць: будзе цікава і ўражліва. "Звязда", скарыстаўшыся момантам, зазірнула па той бок экрана і падгледзела некаторыя інтрыгі сюжэта.\n- Канцэпцыя кожнай асобнай серыі пабудавана на трох гісторыях, звязаных з пэўным перыядам станаўлення беларускай міліцыі, - пакуль аператар "прыстрэльваецца", праводзіць для нас інфармацыйны лікбез адзін са сцэнарыстаў праекта Руслан ТУРКОЎ. - Напрыклад, першая серыя, аўтарам якой я непасрэдна з'яўляюся, ахоплівае перыяд з 1917 года да пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Тут мы ўзгадваем, па-першае, пра нараджэнне беларускай міліцыі наогул - калі на пасаду кіраўніка Мінскай гарадской міліцыі прыйшоў Міхаіл Фрунзэ. Раскрыю сакрэт: мы нават вялі перамовы з дачкой і ўнукам Фрунзэ, каб аздобіць сухія факты жывымі ўспамінамі. Але, на жаль, сваякі спаслаліся на яе нямогласць і агульны стан здароўя (дачцэ Фрунзэ ўжо за 90 год. - Аўт.), таму сустрэцца з ёй не ўдалося. Другая гісторыя датычыцца вядомага ў сваіх колах начальніка крымінальнага вышуку Ільюкевіча, які, уявіце, праслужыў на сваім месцы пры трох уладах - царскай, польскай і савецкай, і паўсюдна быў запатрабаваны як выдатны прафесіянал. Трэцяя частка распавядзе пра лёс кіраўніка крымінальнага вышуку Чэрыкаўскага павета Міхайлоўскага - малады хлопец, якому было ўсяго 24 гады, распачаў непрымірымую барацьбу з бандытамі. Тыя выманілі яго ў глухія мясціны, забіўшы вясковага школьнага настаўніка; Міхайлоўскі паехаў расследаваць гэту справу, але трапіў у засаду, яго катавалі і застрэлілі, забраўшы дакументы і нават вопратку, каб скарыстаць яе надалей, калі спатрэбіцца прыкрыццё, - але неўзабаве злачынцы былі знойдзены і затрыманы. Паралельна з гэтымі трыма гісторыямі мы раскажам пра бытавы бок жыцця першых беларускіх міліцыянераў: якое ў іх было абмундзіраванне і зброя, як ставілася да іх звычайнае, грамадзянскае насельніцтва, якой наогул была сітуацыя ў краіне... Але цалкам змест серыі расказваць не буду, бо вам потым глядзець будзе нецікава.\nУласна, сёння ў Верхнім горадзе, у сэрцы Мінска, здымаецца рэканструкцыя нашумелага рабавання 1920 года, якое даследаваў вядомы беларускі сышчык Аляксандр Ільюкевіч. Злачынства было адначасова геніяльна простым і дзерзкім: напачатку лютага на Саборнай плошчы злодзеі абрабавалі мануфактурную краму "Оксенкруг", куды праніклі праз будынак былога Камерцыйнага банка, прабіўшы адтуліну ў сцяне, а ўкрадзенае тут жа, сярод белага дня, вынеслі на падводу пад відам грузчыкаў і з'ехалі... Ільюкевіч, дарэчы, даверыўшыся ўласнаму вопыту ды інтуіцыі і супаставіўшы факты, раскрыў гэта злачынства на працягу некалькіх дзён і выкрыў банду заезджых рабаўнікоў. У нашым жа выпадку бягучы лістапад паспяхова спраўляецца з "роляй" былога лютага: завею забяспечвае дым-машына, Музычны завулак паказвае сваю гістарычную тоеснасць пачатку ХХ стагоддзя, а маладыя беларускія акцёры ўвасабляюць тагачасных гараджан, патрульных міліцыянераў і ўласна бандыцкую хеўру, якая нетаропка грузіць на фурманку загадкавыя цюкі і пакункі.\n- Ці многа ва ўсім, што ўбачаць гледачы на экране, будзе мастацкай выдумкі, або, наадварот, вы імкнуліся да дакументальнай дакладнасці? - уражаная абсалютна паўсядзённым выглядам "бандытаў", распытваю сцэнарыста.\n- Падрыхтоўчы перыяд быў вельмі складаны, шмат чаго давялося ўзгадняць з гісторыкамі Акадэміі МУС, шукаць у Нацыянальным гістарычным архіве, у музеі МУС, штосьці разведваць у інтэрнэце, прычым значная колькасць знойдзеных дакументаў супярэчылі адзін аднаму - даводзілася супастаўляць, пераправяраць па некалькі разоў. Каб не дапусціць "ляпаў" і пралікаў, надавалі вялікую ўвагу дэталям: напрыклад, я ведаю, што мануфактурная крама гандлюе тканінамі - але на ўсякі выпадак перачытаў шмат дадатковай літаратуры, перагледзеў дакументальныя фільмы: ці на самай справе прадавалася толькі сукно, альбо можна было і тытунь набыць ці яшчэ нешта, ці выкарыстоўваўся ў назве крамы "ять" - аказваецца, ужо не, і гэтак далей. "Пералапацілі" процьму інфармацыі, і ўсё адно застаўся вялізны некрануты пласт... Натуральна, па магчымасці мы стараліся ўплятаць у фільм не толькі дакументальныя рэчы і расказы гісторыкаў - чым бліжэй да нашых дзён, тым больш будзе сведкаў тых ці іншых падзей. А дзе захоўваюцца "белыя плямы", там, абапіраючыся на факты, штосьці і дадумваем. Шчыра кажучы, калі сваю частку сцэнарыя я аддаваў на ўзгадненне гісторыкам і кансультантам МУС, то вельмі хваляваўся, што ўсё будзе выкраслена і парэзана. Але паправілі яны ў выніку толькі ўласныя інтэрв'ю.\nПакуль мы абмяркоўваем праект, "рабаванне" паўтараецца. Гэта ў кіно падобныя рэчы адбываюцца імкліва - крадзяжы, пагоні, перастрэлкі, а на самай справе здымачны працэс - справа працяглая, можа спатрэбіцца і два, і пяць, і восем дубляў адной і той жа сцэны з розных ракурсаў, пакуль вынік не задаволіць рэжысёра Марыю Жукаву. "Во праца ў людзей: пагрузіў - разгрузіў, пагрузіў - разгрузіў, і так да вечара", - спачувальна адзначаюць будаўнікі, якія працуюць у адным з суседніх дамоў. Але ніхто з "гараджан" і "бандытаў" не скардзіцца, хоць мароз адчувальна прыхоплівае пальцы і шчокі. Прычына такой цярплівасці хутка робіцца зразумелай: рэжысёр абвяшчае, што сцэна знятая, і амаль ўсіх адпускае на абед.\nЦяпер у працу ўключаюцца іншыя акцёры - "шпік", "патрульныя" і спакойная кабылка, якой трэба выканаць ролю "міліцэйскага транспарту". ...Трэба бачыць твары мінчан, якім насустрач па брукаванцы імкліва скача вершнік у старым шынялі ды з вінтоўкай! "Гэта ж кіно?" - асцярожна ўдакладняюць у нас дзяўчаты, па выгляду студэнткі. - "Гэта жыццё!" - запэўнівае памочнік рэжысёра і гучна просіць усіх ісці па супрацьлеглым баку вуліцы, каб не трапіць "на вочы" тэлекамеры. Тым часам сышчык, гэткі піжоністы беларускі Пуаро (між іншым, мяркуючы па фота, вельмі падобны на свайго прататыпа Ільюкевіча), распытвае вершніка, ці бачыў той штосьці падазронае, і, атрымаўшы адмоўны адказ, ідзе ўніз па вуліцы - думу думаць. Пра што думае? Гэта, на жаль, нават для журналістаў пакуль што застаецца па-за кадрам.\nАкрамя Верхняга горада, у фільм трапіла сталічная вуліца Карла Маркса, дзе ў 1917-м размяшчаўся будынак паліцыі, а ў нашы дні адбываўся яго тэлевізійны "штурм", інтэр'еры гатэля "Мінск", Строчыцы (Музей народнай архітэктуры і побыту), дзе здымалася гісторыя забойства Міхайлоўскага, чыгуначны вакзал Брэста, які ў 1941 годзе разам з вайскоўцамі абаранялі міліцыянеры, і шмат чаго яшчэ. Аўтары праекта абяцаюць не абмінуць увагай ніводны значны эпізод гісторыі, ад пасляваеннага разгулу бандытызму да аварыі на Чарнобыльскай АЭС і гучных спраў нашых дзён.\n9 лістапада канал "Беларусь 1" паказаў спецыяльны рэпартаж - "Гісторыя міліцыі - у асобах. Фільм пра фільм", дзе сцэнарысты, рэжысёры, аператары, карэспандэнты Агенцтва тэленавін і прадстаўнікі МУС расказалі, якім абяцае стаць гэты маштабны тэлепраект. Сам жа фільм з'явіцца на тэлеэкранах у студзені 2017 года і фінішуе 4 сакавіка, у Дзень міліцыі.\nМіністэрства ўнутраных спраў значна дапамагае ў рабоце: у здымках задзейнічаны курсанты Акадэміі МУС, з музейных запаснікаў прывозяць абмундзіраванне і захаваныя "рэчдоказы" крымінальных спраў. Каманда Агенцтва тэленавін, са свайго боку, імкнецца зрабіць як мага больш рэалістычнай і відовішчнай мастацкую рэканструкцыю: падбірае натурныя пляцоўкі і інтэр'еры для здымак, скарыстоўвае сучасную тэхніку (наваколле ў Строчыцах здымалі з дапамогай квадракоптара), падбірае для кожнага персанажа максімальна падобных акцёраў (з акцёра Алега Коца, кажуць, атрымаўся выліты Фрунзэ).


Свет захапленняў | ДЯТЛОВЩИНА\nАД ШКОЛЫ МАСТАЦТВАЎ ДА ТЭАТРАЛЬНАЙ СТУДЫІ\nСвет захапленняў Вольгі Іода, вучаніцы СШ №3 горада Дзятлава, даволі вялікі. Гэта і заняткі ўдзіцячай школе мастацтваў, наведванне тэатральнай студыі “Мелодыя душы”, занятасць у тэатры мыльных пузыроў, спевы. Акрамя гэтага, Вольга нядаўна пачала наведваць студыю цыркавога майстэрства і акрабатыкі. Ёсць і мары - асвоіць каратэ.\nДзіцячую школу мастацтваў Вольга наведвае восьмы год. Яна іграе на балалайцы і фартэпіяна, рыхтуецца паступіць у Лідскі музычны каледж. Як лічыць дзяўчына, гэта яе прызванне. Магчыма, яно і так - у Вольгі абсалютны слых. А яшчэ — някепскія вакальныя дадзеныя. Песня Юліі Праскураковай "Голас” у выкананні Вольгі гучыць даволі напеўна. У планах дзяўчыны — выканаць песню пра Асоль, а таксама сыграць якую-небудзь камедыйную ролю.\nНАШ ПРЫЗЁР РЭСПУБЛІКАНСКАЙ “АРХНАВАЦЫІ”\nБагатая на таленты зямля дзятлаўская, і ў гэтым не перастаюць пераконваць нашы школьнікі. Адзін з іх, вучань Вензавецкага дзіцячага сада-сярэдняй школы Ігар Крывулька, стаў прызёрам рэспубліканскага конкурсу “АрхНавацыя-2013”, аб’яўленым Міністэрствам архітэктуры Рэспублікі Беларусь.\nТворчае спаборніцтва мела на мэце павысіць у падрастаючага пакалення цікавасць да архітэктуры роднага краю і праходзіла ў намінацыях “Жывапіс”, “Графіка”, “Мастацкая фатаграфія”, “Архітэктурнае макеціраванне”. Дзеці ва ўзросце ад 4 да 16 гадоў працавалі па тэмах “Архітэктурная гармонія Беларусі: ад вытокаў да сучаснасці”, “Вуліца майго дзяцінства” і “Архітэктурныя фантазіі”. Згодна з рэспубліканскай прэсай, у конкурсе ўдзельнічалі больш за 200 работ.\nМАЛЕНЬКІ – ДРОБНЫ – МІКРАСКАПІЧНЫ…\nКожнае дзіця асаблівае па-свойму. Маленькі чалавек валодае цэлым цудоўным светам, пра які мы, дарослыя, праз сваю сур’ёзнасць і дзелавітасць, на жаль, забыліся. У дзяцінстве найлепш засвойваюцца новыя здольнасці і адкрываюцца незвычайныя таленты.\nГалоўнае захапленне вучаніцы чацвёртага класа Дзятлаўскай школы №3 Насці Ванчук – лепка з пластыліну, якой яна пачала займацца яшчэ ў дашкольным узросце. Аднак у хобі яе не ўсё так проста, як можа падацца на першы погляд. Тое, што лепіць Насця, можна назваць ювелірнай работай, настолькі дробныя і далікатныя яе вырабы. Самыя маленькія з іх не дасягаюць і сантыметра, вялікія – каля трох.\nНа хатнім століку красуецца цэлая імправізаваная выстава, якую варта разгледзець крыху падрабязней. Цэнтральнае месца займаюць сабакі розных пародаў і колераў. Сама Насця называе іх усе і дадае крыху сумна, што сабака – гэта даўняя мара.


„Белгазпрамбанк” ноччу заблакаваў, а раніцай аднавіў валютныя аперацыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Белгазпрамбанк”, якім з панядзелка кіруе часовая адміністрацыя Нацыянальнага банка, ноччу прыпыняў валютныя аперацыі па сваіх картах, а раніцай іх разблакаваў.\nУ прэс-службе „Белгазпрамбанка” БелаПАН не змаглі паведаміць аб прычынах такіх рашэнняў.\nУ паведамленні банка гаварылася, што з 23.00 16 чэрвеня часовы прыпыняліся валютныя аперацыі з выкарыстаннем карт банка, у тым ліку зняцце наяўнай замежнай валюты на тэрыторыі краіны, а таксама ўнясенне наяўных беларускіх рублёў на бягучы рахунак, адкрыты ў замежнай валюце.\nБезнаяўныя аперацыі ў замежнай валюце, якія ажыццяўляюцца на тэрыторыі з выкарыстаннем карт „Белгазпрамбанка”, таксама былі ноччу заблакаваныя.\nРаніцай 17 чэрвеня „Белгазпрамбанк” паведаміў пра аднаўленне пералічаных аперацый з выкарыстаннем карт банка.\nБелаПАН накіраваў запыты да акцыянераў беларускага банка, у расейскія кампаніі „Газпром” і „Газпрамбанк”, з просьбай патлумачыць прычыны гэтых падзей.\nЯк паведамлялася, у мінулую нядзелю Нацбанк прыняў рашэнне аб увядзенні часовай адміністрацыі ў „Белгазпрамбанку” „з мэтай абароны інтарэсаў укладчыкаў і крэдытораў” і „недапушчэння пагаршэння” фінансавага стану камерцыйнага банка.\nПадставай для ўвядзення часовай адміністрацыі сталі крымінальныя справы, якія Камітэт дзяржкантролю распачаў у сувязі, як сцвярджалася, з выяўленымі фактамі ўхілення ад выплаты падаткаў і легалізацыі сродкаў, атрыманых злачынным шляхам.\nНа чале часовай адміністрацыі па кіраванні ААТ „Белгазпрамбанк” стала экс-кіраўнік Нацбанка Надзея Ермакова. Паўнамоцтвы праўлення ААТ „Белгазпрамбанк” на перыяд дзеяння часовай адміністрацыі па кіраванні банкам прыпыненыя.\nЯк паведамлялася, былы старшыня праўлення „Белгазпрамбанка” Віктар Бабарыка прыняў рашэнне балатавацца ў прэзідэнты. 11 чэрвеня ў галаўным офісе „Белгазпрамбанка” праходзіў вобшук у межах крымінальнай справы па ўхіленні ад выплаты падаткаў і легалізацыі сродкаў, атрыманых незаконным шляхам. 12 чэрвеня з’явілася неафіцыйная інфармацыя, што Нацбанк мяняе кіраўніцтва банка.\nУласнікі „Белгазпрамбанка” — расейскія кампаніі „Газпром” і „Газпрамбанк” — вечарам 12 чэрвеня рэзка асудзілі дзеянні беларускіх уладаў. Яны назвалі незаконнымі дзеянні па прызначэнні беларускімі ўладамі в.а. старшыні праўлення і в.а. намесніка старшыні праўлення ААТ „Белгазпрамбанк”. „Гэтыя прызначэнні суправаджаліся затрыманнем паўнамоцных членаў праўлення „Белгазпрамбанка” праваахоўнымі органамі Рэспублікі Беларусь”, — падкрэсліваецца ў сумеснай заяве „Газпрома” і „Газпрамбанка”.\nАкцыянеры ААТ „Белгазпрамбанк” збіраюцца „дабівацца абароны сваіх правоў і законных інтарэсаў усімі даступнымі прававымі сродкамі, а таксама прымаюць усе магчымыя меры для аховы інтарэсаў кліентаў і забеспячэння фінансавай стабільнасці банка”, падкрэсліваецца ў сумеснай заяве „Газпрома” і „Газпрамбанка”.


"Фіят Крома": тэхнічныя характарыстыкі першага і другога пакалення\n«Фіят Крома» - гэта аўтамабіль, гісторыя якога пачынаецца ў 80-х гадах мінулага стагоддзя. У тыя часы новенькую 5-дзвярную практычную мадэль патэнцыйныя пакупнікі ацанілі па вартасці. Яна спалучала ў сабе нямала добрых якасцяў, галоўныя з якіх - прастор і зручнасць.\n«Фіят Крома» адразу прапаноўваўся ў некалькіх варыянтах выканання. А адрозніваліся яны рухавікамі. Самы магутны сілавы агрэгат першых гадоў - гэта 2-літровы 155-моцны бензінавы матор. Але, апроч яго, прапаноўвалася яшчэ 5 рухавікоў, якія працуюць на гэтым паліве. З іх - чатыры двухлітровых. Быў варыянт на 90, 120, 115 і 150 л. с. І яшчэ адзін - 1.6-літровы, на 83 л. с. Таксама былі мадэлі з дызельным агрэгатаў на 75 "коней» (аб'ём складаў 2.5 л) і на 100 л. с. (Турбадызель, 2.45 л).\nУ 1988 годзе пачаў функцыянаваць новы завод «Фіят», абсталяваны новым сучасным абсталяваннем. Не дзіўна, што мадэльны шэраг было вырашана пашырыць. З'явіўся новы «Фіят Крома» - з 92-моцным турбадызелем, у якога была сістэма прамога ўпырску паліва. Мадэль, між іншым, увайшла ў гісторыю ў якасці першай серыйнай машыны, абсталяванай падобным рухавіком.\nУвесну 1989-га «Фіят Крома» змяніўся. Змяніўся кузаў, салон, а яшчэ рэформы закранулі рухавікі. Магутнасць 1.6-літровага, бензінавага, ненашмат павялічылі - да 85 л. с. Астатнія агрэгаты, аб'ём якіх складаў 2 л, таксама сталі выпрацоўваць больш «коней». А, калі быць дакладней, 100, 115, 120, 150 і 158 л. с. Турбодизельный 2.5-літровы агрэгат зараз мог пахваліцца магутнасцю ў 118 л. с.\nДалей, у пачатку 1991 года, з'явілася турбодизельная навінка. А менавіта - 1.9 VNT-Турба. Магутнасць дадзенага матора склала 94 л. с. У снежні 1992-га мадэльны шэраг рухавікоў папоўніў 16-затамкавы 2-літровы агрэгат на 140 л. с. А ў 1993-м з'явіўся 162-моцны, аб'ёмам у 2.5 л.\nУвогуле, як можна бачыць, вытворцаў моцна хвалявала, што менавіта стаіць пад капотамі іх аўтамабіляў. Мабыць, менавіта па гэтай прычыне аўтамабіль «Фіят Крома» заваяваў давер. Таму што гэтая машына сапраўды карысталася папулярнасцю і куплялася многімі.\nУ 1996 годзе аўтамабіль «Фіят Крома» перастаў выпускацца. Усяго было выпушчана і прададзена 450 тыс. Машын.\nАле ў 2005-м італьянскі канцэрн прадставіў увазе публіцы навінку. Гэта было другое пакаленне мадэлі Croma. Практычна праз дзесяць гадоў, фірма вырашыла вярнуцца ў еўрапейскі сегмент Е. І ў навінкі сапраўды былі ўсе якасці, дзякуючы якім яна заваявала папулярнасць зноў.\nГэтую мадэль праектавалі на скарочанай платформе, ўзятай ад аўтамабіля Opel Signum. У дадзенага среднеразмерного ўніверсала колавая база роўная 2700 мм. Яе адрознівае скарочаны задняя навісь, стойкі «Макферсон» спераду і шматрычагавая канструкцыя ззаду. У даўжыню навінка дасягае 4.75 м, у шырыню - 1.77 м, а ў вышыню - 1.6 метра.\nДызайн атрымаўся вельмі ўдалым: просты, але, у той жа час, элегантны. Асабліва радуе выразны «погляд» фар і храмаваная радыятарная рашотка.\nУ навінкі камфартабельны, эрганамічны і практычны салон. Усярэдзіне прасторна, так што месца хопіць для кіроўцы і чатырох пасажыраў. Заднія сядзення, дарэчы, можна складаць і рухаць наперад ці назад - па-за залежнасці адзін ад аднаго, так як яны паасобныя.\nАснашчэнне у другога пакалення «Фіят» годнае: 7 падушак бяспекі, ES, ABS, кандыцыянер, сферычныя бакавыя шкла, ксеноновая оптыка, круіз кантроль, аўдыёсістэма з 8 дынамікамі і мноства розных іншых выгод.\nТэхнічныя асаблівасці другога пакалення\nШто яшчэ можна расказаць пра мадэль сярэдзіны 2000-х? Гэта ў тэхнічным плане цалкам новы «Фіят Крома». 154 конскія сілы - ужо не мяжа. Самы магутны рухавік мадэльнага шэрагу мог выпрацоўваць 200 л. с. А найменш магутнай версіяй з'яўляўся 1.8-літровы 130-моцны агрэгат. Быў яшчэ бензінавы матор на 150 л. с. (2.2 літра). Але асноўны акцэнт распрацоўшчыкі зрабілі на турбадызелі. Прапаноўвалася ўстаноўка - 1,9 л R4 8V (магутнасць складала 120 л. С.) І 1,9 л R4 16V (150 «коней»). Карысталіся папулярнасцю абодва варыянту мадэлі «Фіят Крома». 2.0-літровых версій не было, толькі 1.9 і 2.2. І, вядома, праславуты флагманскі 200-моцны матор, яго аб'ём складаў 2.4 літра. Дарэчы, былі версіі як з 6-дыяпазоне механікай, так і з 6-хуткасным аўтаматам. Тое, які менавіта варыянт набываць, вырашаў пакупнік. На кожны рухавік «Фіят Крома» магла быць усталяваная механічная або аўтаматычная скрынка перадач.\nСамае галоўнае - тое, што гэтая мадэль атрымала пяць зорак па праходжанні выпрабаванняў EuroNCAP. Па надзейнасці дадзены аўтамабіль стаіць па суседстве з БМВ трэцяй серыі і «Пасат».\nУ 2008-м мадэль зведала яшчэ адзін рэстайлінг. Змянілася толькі знешнасць - тэхнічныя характарыстыкі засталіся ранейшымі.\nНа жаль, у Расію пастаўлялі толькі адзін варыянт аўтамабіля - з 4-цыліндравым 2.2-літровым 147-моцным рухавіком.\nНямецкія маркі аўтамабіляў - якасць і надзейнасць у асобе аўтапрама Германіі\nНастройка сігналізацыі «Старлайн». Інструкцыя па эксплуатацыі аўтасігналізацыі «Старлайн»\nЮрый Красножан. Усё самае цікавае пра вядомага расійскім трэнеры\nМ. А. Булгакаў. Біяграфія таленавітага пісьменніка\nДекупаж бутэлькі сваімі рукамі\n10 простых практыкаванняў, каб умацаваць сілу волі\nЛейкамія - гэта страшна? Прыкметы захворвання і прычыны ўзнікнення\nЗорная біяграфія: Эрыка Герцег, шлях у "ВІА Гру"