Галоўная » Навіны беларускага замежжа » Другую ўстаўную грамату БНР пісалі пад дыктоўку ў Варшаве\nБеларусы Варшавы пазнаёміліся са зместам гістарычнага дакумента падчас агульнанацыянальнай дыктоўкі, якая ўжо дзясяты раз праходзіць у Міжнародны дзень роднай мовы. Працягвае паэтка і тэлевядоўца Валярына Кустава:\n– Мы пісалі Агульнанацыянальную беларускую дыктоўку. Гэта традыцыя, якая доўжыцца ўжо 10 гадоў. Уласна кажучы, сёння быў юбілей год. І акурат першая дыктоўка пісалася да 90-годдзя БНР. Такім чынам, гэтай дыктоўкай мы пачынаем марафон святкавання 100-годдзя БНР.\nСувязь паміж развіццём нацыянальнай культуры і дабрабытам насельніцтва тлумачыць прафесар гісторыі, выкладчык Варшаўскага Універсітэта Вячаслаў Швед:\n– Уся гісторыя розных краінаў, не толькі нашай, паказвае, што чым больш народ валодае мовай, карыстаецца ёй, тым больш ён узрастае ў сваёй культуры агульнай, а таксама эканамічнай, што звязана, канешне, і з побытам.\nТэкстам дыктоўкі была Другая ўстаўная грамата Выканаўчага камітэта Усебеларускага з‚езду, прынятая ў Менску 9-га сакавіка 1918 года. Менавіта гэты дакумент абвесціў паўстанне Беларускай Народнай Рэспублікі.


31 студзень 2020, 22:27\nЛюдзи святкуюць выхад з Эщразьвязу. Лёндан, 31 студзеня 2020\nПа гэтых тэмах у Праскім акцэнце спрачаюцца брытанскія беларусы: юрыст Мікола Пачкаеў і тэатральны рэжысэр Мікалай Халезін.\nНастроі не зьмяніліся ў тым сэнсе, што ранейшы востры падзел меркаваньняў захаваўся\n31 студзеня — гэта не апошняя кропка\nМожа аказацца, што тыя ўмовы, якія зможа забясьпечыць урад кансэрватараў, расчаруюць большасьць брытанцаў\nЯ задаваў пытаньне брытанскім дыпляматам — і адстаўным і дзейным: якой будзе далейшая зьнешняя палітыка Лёндану? Мне ніхто нічога ня змог адказаць\nУ мытным сэнсе Паўночная Ірляндыя застаецца часткай мытнай прасторы Эўразьвязу\nТое, што Джонсан — рашучы і эфэктыўны палітык, прызнаюць нават яго праціўнікі\nАдчуваньне, што ўсе проста змоўклі, ніхто больш не гаворыць пра Brexit\nBrexit — гэта анфіляда тупікоў\nМне здаецца, што краіна будзе імкліва правінцыялізавацца\nФормула, якая зацьверджаная адносна Паўночнай Ірляндыі, працаваць ня будзе\nБудуць посьпехі Brexit— Джонсана будуць услаўляць і ён будзе доўга кіраваць, ня будзе посьпехаў — яго могуць зламаць за месяц\n«Адчуваньне, што ўсе проста змоўклі»\nДракахруст: Сёньня Вялікабрытанія выходзіць з Эўрапейскага Зьвязу. Брытанскі парлямэнт і Эўрапарлямэнт ухвалілі пагадненьне аб Brexit. Засталіся ў мінулым спрэчкі, шматмесячны тупік, калі не праходзіла наагул ніякае рашэньне. Цяпер пастаўленая канчатковая кропка. Я прапаную пагаварыць пра тое, што будзе пасьля яе.\nНапачатку — пра цяперашнія народныя настроі ў Брытаніі. Што кажа ваш досьвед, камунікацыя з людзьмі, што паказваюць апытаньні — людзі задаволеныя тым, што кропка пастаўленая, што скончыўся працяглы пэрыяд няпэўнасьці?\nХалезін: Даволі дзіўная сытуацыя. Я чакаў розных рэакцыяў. Але ў выніку атрымалася ня так, як я ўяўляў. Адчуваньне, што ўсе проста змоўклі. Літаральна на працягу пары апошніх тыдняў. Ніхто не гаворыць больш пра Brexit.\nГэта асабліва дзіўна з улікам таго напалу, які быў. Я размаўляю з рознымі людзьмі — ад мастакоў да сантэхнікаў, але рэакцыя аднолькавая ва ўсіх. Нібыта ва ўсіх была нейкая хвароба, а зараз усе пра яе забылі. Ня тое каб вылячыліся ці стан здароўя пагоршыўся, пра яе проста забылі. Мне, як драматургу, гэта рэакцыя вельмі цікавая. І я ня вельмі ўяўляю, у што яна можа трансфармавацца.\nПачкаеў: Я часткова згодны з суразмоўцам. Людзі сапраўды не ўяўлялі сабе, наколькі гэта будзе складаны працэс. Ні прыхільнікі, ні праціўнікі Brexit гэтага не ўсьведамлялі.\nПра канчатковыя вынікі казаць асабліва падставаў няма. Але настроі не зьмяніліся ў тым сэнсе, што ранейшы востры падзел меркаваньняў захаваўся. Хіба тыя, хто ня меў пазыцыі, радыя таму, што нешта вырашылася, што няпэўнасьці стала менш.\nАле я не згаджуся з вамі, Юры, што пастаўленая канчатковая кропка. Пакуль узгодненыя толькі агульныя рамкі Brexit. Цяпер застаецца дамовіцца пра дэталі далейшых адносінаў з ЭЗ. І думаю, што гэтыя дэталі стануць прадметам вострай барацьбы.\nBrexit і пераходны пэрыяд: кропка ці шматкропʼе\nДракахруст: Вы, Мікола Пачкаеў, сказалі слова «дэталі». Паводле менавіта брытанскай прымаўцы ў дэталях і хаваецца дʼябал. Які дʼябал хаваецца ў дэталях Brexit?\nЗ 1 лютага пачнецца пераходны пэрыяд, які скончыцца 31 сьнежня сёлета. Да гэтага часу павіннае быць заключанае новае гандлёвае пагадненьне з ЭЗ. А там няма падводных камянёў, з пагадненьнем не паўторыцца пат апошніх гадоў, не ажыве ізноў прывід no deal Brexit (Brexit без пагадненьня)?\nПачкаеў: Я думаю, што і брытанскі і эўрапейскі бок зробяць усё, каб так не адбылося. Яны ўжо маюць кепскі досьвед апошняга году.\nАле з гэтым працэсам зьвязаная вялікая палітычная небясьпека. Можа аказацца, што тыя ўмовы, якія зможа забясьпечыць урад кансэрватараў, расчаруюць большасьць брытанцаў.\nБезумоўна, будуць расчараваныя праціўнікі Brexit. Але і прыхільнікі таксама. А назад уступіць у ЭЗ цяпер немагчыма, толькі паводле агульнай працэдуры. І гэта можа паглыбіць падзелы і напружанасьць у брытанскім грамадзтве.\nХалезін: Тут навідавоку дзіўная сыстэма тупікоў Brexit. Яны пераадольваюцца, але ніхто ня ведае, які тупік чакае нас за паваротам.\nГэта такая анфіляда тупікоў. Мы не маглі прадбачыць шэраг жахаў, якія адбыліся. Сёньня немагчыма прадказаць, якія меры трэба рабіць сёньня, каб прадухіліць праблемы, якія могуць узьнікнуць літаральна праз месяц.\nГэта першы выпадак выхаду з ЭЗ. Досьведу няма. І ніхто ня ведае, як гэта будзе працаваць.\nБыла абнародаваная лічба, колькі трэба прыняць новых законаў для самастойнага існаваньня. Гэта каля сотні тысячаў.\nДракахруст: Летась, калі прэмʼеркай была Тэрэза Мэй, пэсымісты казалі — нічога не атрымаецца, ніякага рашэньня ня будзе. Ну вось атрымалася. Народ сказаў сваё слова, падтрымаў кансэрватараў. Джонсан, як і абяцаў, здолеў дамовіцца з ЭЗ і пераканаць сваю партыю падтрымаць гэтую дамоўленасьць.\nМікола Пачкаеў, ці падзяляеце вы цяперашні алярмізм, маўляў, наперадзе ўсё роўна правал?\nПачкаеў: Я не чакаю катастрофы. Наконт велізарнай лічбы законаў, якія трэба прыняць — было прынятае рашэньне, што Вялікабрытанія проста пакідае існыя эўрапейскія нормы, мы абвяшчаем іх часткай нашага нацыянальнага права. Так што большасьць праблемаў мае рашэньні.\nУ брытанскай палітычнай культуры няма традыцыі мэтадычнай, паступовай працы. Яны шмат у чым пакладаюцца на шанцаваньне і талент — гэта па-брытанску, асабліва па-ангельску. Часам гэта працуе. Але мы тут маем справу з Эўразьвязам, які грунтуецца на кантынэнтальнай культуры. Таму тут адбываецца істотная ня толькі палітычная, але і культурная калізія.\nГэтыя пытаньні будуць вырашаныя. Але неідэальным спосабам. І гэта можа прывесьці да вялікага расчараваньня.\nЦі вернецца Лёндан да палітыкі «бліскучай ізаляцыі»?\nДракахруст: Якіх зьменаў у зьнешняй палітыцы Лёндану можна чакаць у сувязі з Brexit? Брытанія вяртаецца да палітыкі Splendid isolation (бліскучай ізаляцыі), у часы формулы лорда Пальмэрстона — У Англіі няма ні сталых саюзьнікаў, ні сталых ворагаў, у яе ёсьць толькі яе інтарэсы?\nХалезін: Так і будзе. Была прыгожая ілюстрацыя. Некалькі месяцаў таму дэлегацыя лейбарыстаў на чале з Джэрэмі Корбінам была ў Брусэлі. І там яго румынскі дэпутат Эўрапарлямэнту спытаў: А ты, уласна, хто?\nВось ілюстрацыя таго, што будзе адбывацца ў сфэры зьнешняй палітыкі.\nМне здаецца, што краіна будзе імкліва правінцыялізавацца.\nПачкаеў: Я задаваў пытаньне брытанскім дыпляматам — і адстаўным і дзейным: якой будзе далейшая зьнешняя палітыка Лёндану? Мне ніхто нічога ня змог адказаць. Доўгі час была агульнаэўрапейская зьнешняя палітыка.\nДыпляматычны істэблішмэнт наагул быў супраць Brexit. Раней Брытанія магла праводзіць свае інтарэсы праз агульную вагу ЭЗ. Зараз яна такую магчымасьць страціць.\nІзаляцыі я не чакаю. Проста жыцьцё вымушае Брытанію самастойна будаваць адносіны.\nНя выключана, што для Беларусі гэта будзе зручная магчымасьць пачаць выбудоўваць новыя асаблівыя адносіны.\nЦі стануць цаной Brexit Паўночная Ірляндыя і Шатляндыя?\nДракахруст: Шматпакутнае пагадненьне — deal — аб Brexit неяк урэгулявала статус Паўночнай Ірляндыі, што спараджала найбольш спрэчак. Наколькі дзейнай, рэалістычнай будзе гэтая формула? Ці не ўзарве яна мірныя пагадненьні па Паўночнай Ірляндыі?\nХалезін: Гэта самыя балючыя пытаньні — Паўночная Ірляндыя і Шатляндыя. І яны такімі і будуць у бліжэйшы час.\nНа мой погляд, формула, якая зацьверджаная адносна Паўночнай Ірляндыі, працаваць ня будзе. Задаволіць усіх немагчыма. «Адна краіна — дзьве сыстэмы» — гэта ня той варыянт, які можа працаваць у Вялікабрытаніі.\nГэта крыху падобна на статус Ганконгу ў Кітаі. Але з Ганконгам гэта схема была адпрацаваная на працягу стагодзьдзя. Аднак, гледзячы па апошніх хваляваньнях у Ганконгу, і там гэтая формула ня надта працуе.\nНядаўна групоўка, якая назвала сябе новай ІРА, разьмясьціла напярэдадні Brexit імітацыі выбуховых прыстасаваньняў.\nЗараз сытуацыя ўразьлівая. Могуць быць і мірныя дэманстрацыі і нават узброены канфлікт.\nПачкаеў: Шмат людзей не перакананыя, што гэтая формула будзе працаваць на практыцы. І Лёндан, і Брусэль пагадзіліся рабіць выгляд, што яны ў яе вераць. Лёндан быў не гатовы рызыкнуць мірнымі пагадненьнямі па Паўночнай Ірляндыі. Не ў апошнюю чаргу — і з прычыны ціску з Вашынгтону.\nУ мытным сэнсе Паўночная Ірляндыя застаецца часткай мытнай прасторы Эўразьвязу. І ў мытным сэнсе яна аддзяляецца ад ангельскай выспы.\nІ гэта створыць пэўную напружанасьць і можа спарадзіць новыя спрэчкі паміж Брытаніяй і Эўразьвязам.\nХацеў бы пару словаў пра Шатляндыю. Шатляндыя ня мае права абвясьціць новы рэфэрэндум і застацца ў ЭЗ. Падчас мінулага рэфэрэндуму ў Шатляндыі ЭЗ заявіў, што калі Шатляндыя выйдзе са складу Злучанага Каралеўства, яна мусіць далучацца да ЭЗ на агульных падставах, як, скажам, да гэтага імкнецца Ўкраіна.\nБрусэль тады патлумачыў, што Шатляндыя можа застацца ў ЭЗ толькі разам з Брытаніяй. Альбо ёй давядзецца ўступаць у яго.\nТады гэта быў адзін з фактараў, які паўплываў на вынік, на тое, што Шатляндыя не прагаласавала за незалежнасьць. Цяпер ад гэтай формулы адысьці яшчэ больш складана.\nДракахруст: У сярэдзіне студзеня прэмʼер Борыс Джонсан адмовіў у правядзеньні рэфэрэндуму аб незалежнасьці ў Шатляндыі. Гэта апошняе слова? Да канца пераходнага пэрыяду Шатляндыя можа дамагчыся рэфэрэндуму?\nПрэм'еры Вялікабрытаніі Борыс Джонсан і Шатляндыі Нікола Стэрджэн\nХалезін: На мой погляд, напружанасьць паміж Лёнданам і Эдынбургам будзе ўзмацняцца. У Шатляндыі ёсьць усё, каб паспрабаваць выйсьці. Шатляндцы кажуць, што рэфэрэндум аб незалежнасьці там быў да выхаду Брытаніі з ЭЗ. Цяпер новая палітычная рэальнасьць і варта спытаць народ, ці хоча ён уступіць у Эўразьвяз.\nУ шатляндцаў ёсьць лідэр — Нікола Стэрджэн. Гэта вельмі моцны палітык, якая ўвесь час атрымлівае велізарную народную падтрымку.\nГэтая праблема не рассмокчацца.\nЯкое месца ў брытанскай гісторыі зойме Борыс Джонсан — прэмʼер-Brexit?\nДракахруст: На ваш погляд, кім увойдзе ў брытанскую гісторыю Борыс Джонсан? Ці будуць яго прыгадваць, як аднаго з самых вялікіх лідэраў краіны, у адным шэрагу зь Пітам і Чэрчылем?\nПрэм'ер Борыс Джонсан выступае каля рэзыдэнцыі кіраўніка брытанскага ўраду на Даўнінг Стрыт, 10 у Лёндане\nПачкаеў: Ён атрымаў у вачах грамадзтва рэнамэ чалавека, які можа дасягнуць выніку, якога, напрыклад, не магла дамагчыся Тэрэза Мэй.\nЁн паказаў, што ён досыць эфэктыўны палітык.\nАле канчатковы прысуд гісторыя вынясе не цяпер, а праз пэўны час, калі будзе бачна, якія вынікі Brexit Ці ён здолее паставіць Брытанію ў больш выгоднае міжнароднае становішча — і эканамічна, і палітычна, ці зможа ён захаваць тэрытарыяльную цэласнасьць каралеўства?\nПакуль рана задаваць гэтыя пытаньні. Але тое, што ён рашучы і эфэктыўны палітык, прызнаюць нават яго праціўнікі.\nХалезін: Лёс Джонсана шчыльна зьвязаны з Brexit. Будуць посьпехі — яго будуць услаўляць і ён будзе доўга кіраваць, ня будзе посьпехаў — яго могуць зламаць за месяц.\nДжонсан сапраўды прадэманстраваў сваю рашучасьць, паказаў, што ён можа «рушыць сюжэт». Але пры гэтым ён столькі разоў хлусіў і яго столькі разоў на гэтым лавілі, што такой павагі, як да Чэрчыля, да яго ня можа быць апрыёры.\nЯму проста пашанцавала. Яго абралі таму, што ўсім надакучыў бясконцы Brexit, тое, што ўрад тры гады не працаваў, а толькі размаўляе пра Brexit. Па-другое, гэтыя выбары ня выйграў Джонсан, а прайграў Корбін, лідэр лейбарыстаў. Супраць Корбіна галасавалі нават левыя. Усіх палохаў яго антысэмітызм і палітычныя пазыцыі лявей за Леніна.


Лепшае Безыгольная Injector - Кітай Шаньдун Zhongbaokang Медыцынскага\nТэрмін пастаўкі: У 2 -х тыдняў\nАб'ём паставак: 1000 шт ў месяц\nZBK само сабой інжэктар складаецца з двух частак\n1, гэтая частка ўключае ў сябе стэрыльны аднаразовы адаптар напаўнення і аднаразовага выкарыстання аднаразовага выкарыстання стэрыльныя 0,3 мл градуяваны шпрыц непатрэбнай (ампулы). Яны з'яўляюцца асновай і наймення асновы Залішне інжэктара.\n2, гэтая частка ўключае ў сябе інжэктар і скід станцыі і забяспечвае парашок для ін'екцый\nСтруктура кожнай часткі\n1.sterile аднаразовага запаўнення адаптар: каўпачок, трымальнік іголкі і іголкі трубкі.\n2.Disposable аднаразовага прымянення стэрыльныя шпрыцы Залішне: Бочка, плунжерная і стрыжня бар.\n3.Injector: фарсунка корпус, бяспечны замак звонку кольцы, бяспечны замак ўнутранага кальца і спускавы кручок.\n4.Reset станцыя: ціск верхняя вечка, скід бара, скід трымальніка станцыі.\nПрынцып эксплуатацыйнае прадукту\nСамо сабой інжэктар ўяўляе сабой прылада для ін'екцыі пад ціскам і не мае патрэбы ў іголку падчас ін'екцый. Дзякуючы выкарыстанне супер моцнай спецыяльнай спружыны, каб сфармаваць высокі ціск, пад гэтым ціскам, вадкае лекавы сродак будзе праходзіць праз адтуліну вельмі тонкае і вырабляе вадкі паток, які пранікае ў скуру і развеяць ў падскурны пласт з дапамогай іголкі шпрыца.\n1.Eliminate ін'екцыйнага боль.\n2.Eliminate праколванне захворванне выклікана іголкай.\n3.No перакрыжаванага забруджвання.\n4.No Мазалі, прыпухласць, сіняк і нагнаенне.\n6.No патрэбна прамыванне і простая ў абарачэнне; невялікі памер і лёгка насіць з сабой; Амбліопія пацыент таксама можа выкарыстоўваць яго.\nПрымяненне прадукту Увядзенне\nЗабеспячэнне якасці прадукцыі\nНаша кампанія прайшла ISO9001, ISO013485 міжнароднага сертыфіката якасці і міжнародны экалагічны сертыфікат ISO14001.\nКампанія мае фізічныя, хімічныя, біялагічныя лабараторыі і буйнамаштабнае абсталяванне для стэрылізацыі, каб забяспечыць прадукты пирогенов, токсіко-бясплатна. У нас таксама ёсць узор пакоя, каб забяспечыць якасць прадукцыі.\nАбслугоўванне і абавязацельствы\nThe Излишен Injector вытворчасці Shandong Zhongbaokang медыцынскіх інструментаў Co., Ltd строга выпрабаванае, наладзіць і праверыць , каб забяспечыць добрае якасць прадукцыі. Калі ёсць які - то збой у працэсе выкарыстання або праблемы якасці, калі ласка , патэлефануеце ў наш аддзел маркетынгу і патрабуюць рамонту, тэлефон нумар складае + 86-0533-8688533.\nУрачыстае абяцанне: наше Інжэктар і скід станцыі мае адзін год гарантыйны тэрмін з даты пакупкі і FillingAdaptor і Залішне шпрыцы (ампула) мае два гады гарантыйны тэрмін з даты стэрылізацыі.\nПапярэдні: Ўліванні з дакладным фільтрам і адзін Spike\nДалей: напаўненне адаптар\nмедыцынскі Залішне Injector\nМезотерапія Ін'екцыі Gun\nБезыгольная инъектор для інсуліну


Ці даваў дазвол патрыярх Кірыл на візыт Лукашэнкі ў Ватыкан?\n22 красавік 2009, 22:20\nАляксандар Лукашэнка наведае Ватыкан, дзе магчымая яго сустрэча з папам Бэнэдыктам XVI. Як гэтыя пляны зьвязаныя з нядаўнімі сустрэчамі Аляксандра Лукашэнкі з патрыярхам Маскоўскім і Ўсяя Русі Кірылам і арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусэвічам? Наколькі царкоўная палітыка беларускай улады важная для беларускага грамадзтва, для праваслаўнай Расеі і каталіцка-пратэстанцкага Захаду?\nУдзельнікі: палітоляг, рэдактар Інтэрнэт-парталу “Царква” Наталка Васілевіч, аглядальнік газэты “Наша ніва” Сяргей Богдан, і філёзаф-дамініканец брат Пётра Рудкоўскі.\nДракахруст: Напярэдадні праваслаўнага Вялікадня зьявіліся паведамленьні, што Аляксандар Лукашэнка накіроўваецца з візытам у Рым і ў Ватыкан, пры гэтым ня выключаная ягоная сустрэча з папам Рымскім Бенэдыктам XVI. Пакуль дакладнага пацьвярджэньня таго, што рымскі пантыфік прыме беларускага прэзыдэнта няма, але гэта ўяўляецца даволі імаверным. Пётра Рудкоўскі, на ваш погляд, што азначае такая ініцыятыва афіцыйнага Менску?\nРудкоўскі: У палітычным аспэкце праэўрапейскага курсу Беларусі гэта выглядае даволі натуральным. А калі ўзяць пад увагу тое, што Ватыкан – даволі нетыповая дзяржава, цэнтар хутчэй духоўны і рэлігійны, чым палітычны суб'ект, то гэта ідзе ў накірунку нармалізацыі стасункаў паміж беларускай дзяржавай і каталіцкім касьцёлам у Беларусі.\nДракахруст: 10 красавіка адбылася першая афіцыйная сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з новым патрыярхам Маскоўскім і Ўсяя Русі Кірылам. А літаральна празь некалькі дзён кіраўнік Беларусі сустрэўся ў Менску з арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусэвічам. І раней Лукашэнка неаднаразова сустракаўся з папярэднікам патрыярха, былі яго сустрэчы з кіраўнікамі беларускага касьцёлу. Але каб сустрэчы адбываліся вось так, фактычна адна за адной – такога, здаецца, не было. Можа, гэта зьвязана менавіта зь меркаваным візытам кіраўніка Беларусі ў Ватыкан, можа, Лукашэнка неяк узгадняў з патрыярхам Кірылам сваю паездку да папы, нават дазволу прасіў, калі так можна сказаць?\nРудкоўскі: Ясна, што з патрыярхам трэба было абмеркаваць гэтую ідэю, прадставіць гэта ў адпаведным сьвятле, патлумачыць, што гэта ня ёсьць разарваньнем братэрскіх сувязяў з праваслаўем і з Расеяй у прыватнасьці. Гэта было адной з галоўных задач гэтай сустрэчы.\nДракахруст: Наталка Васілевіч, а ці згодны вы з такой трактоўкай – што Лукашэнка езьдзіў да патрыярха, каб папрасіць дазволу на сустрэчу з папам?\nН.Васілевіч: Лукашэнка, калі сапраўды ён у Ватыкан паедзе, проста падставіць патрыярха\nВасілевіч: Мне здаецца, нельга казаць пра тое, што на гэтай сустрэчы абмяркоўвалася магчымая паездка Лукашэнкі ў Ватыкан. Тым больш малаімаверна, што Лукашэнка прасіў дазволу ці блаславеньня на гэтую паездку. Так выглядае, што Лукашэнка, калі сапраўды ён у Ватыкан паедзе, то проста падставіць патрыярха. У цяперашніх умовах відавочна, што калі сустрэча Лукашэнкі з папам адбудзецца, то яго папярэдняя сустрэча з патрыярхам будзе выглядаць так, што патрыярх нібыта ўхваліў такую паездку беларускага кіраўніка ў Ватыкан. У чым я вельмі сумняюся.\nДракахруст: Сяргей Богдан, а на ваш погляд, у чым была мэта сустрэчы Лукашэнкі з патрыярхам? Можа тое быў проста жэст ветлівасьці – усё ж паводле статыстыкі каля 80% беларусаў адносяць сябе да Рускай Праваслаўнай царквы. Дык сустрэча кіраўніка беларусаў з першагіерархам гэтай царквы – здаецца, справа цалкам натуральная?\nС.Богдан: Зараз ёсьць афіцыйная ідэалёгія беларускай дзяржаўнасьці і яе трэба прывязаць да нечага больш унівэрсальнага\nБогдан: Я б зьвярнуў увагу на такую асаблівасьць беларускай унутранай і зьнешняй палітыкі, як роля самога прэзыдэнта. У краіне, дзе рашэньні ў рэшце рэшт прымаюцца адной асобай, усе ірацыянальныя матывы, густы, парывы гэтай асобы набываюць найвялікшае палітычнае значэньне. Я думаю, што візыт папы Рымскага ў Беларусь, пытаньне пераемніка мітрапаліта Філарэта, пра што гаварылі многія назіральнікі, безумоўна, маглі абмяркоўвацца.\nАле інтэнсіўнасьць такіх кантактаў – магчыма, проста вынік ірацыянальных матываў Лукашэнкі, які спрабуе ўхапіцца за нейкую ідэалёгію. У яго, вядома, ёсьць свая пэўная ідэалёгія , але яна ня ёсьць унівэрсальнай. Яму трэба яе прывязаць да нечага. Раней была прывязана да марксізму-ленінізму. Зараз ёсьць афіцыйная ідэалёгія беларускай дзяржаўнасьці, і яе трэба прывязаць да нечага больш унівэрсальнага. Таму мы зноў пачулі рыторыку пра цэнтар славянскай цывілізацыі.\nДракахруст: Наталка, вось я паглядзеў, што расейскія прэзыдэнты сустракаліся з рымскім пантыфікам даволі часта: Барыс Ельцын наносіў візыт папу Яну Паўлу ІІ двойчы – у 1991-м і ў 1998-м, Уладзімер Пуцін сустракаўся зь Янам Паўлам ІІ таксама двойчы – у 2000-м і ў 2003-м гадох, а ў 2007 годзе адбыўся візыт у Ватыкан і сустрэча прэзыдэнта Расеі зь цяперашнім папам Бэнэдыктам XVI. А вось Лукашэнка, кіраўнік краіны, у якой каталікоў, паводле розных ацэнак ад 10 да 20% – за амаль 15 гадоў свайго кіраваньня не сустракаўся з рымскім пантыфікам ніколі. Чаму?\nВасілевіч: Для Лукашэнкі візыт у Ватыкан ня быў актуальны. Магчыма цяпер, пасьля таго, як адбыўся візыт кардынала Бэртонэ, калі пачалі на такім больш-менш высокім узроўні наладжвацца кантакты паміж Ватыканам і Беларусьсю, такі візыт стаў магчымым. Мяне насьцярожвае тое, што хаця і магчыма, што такі візыт абмяркоўваўся на сустрэчы Лукашэнкі з кіраўніком беларускай каталіцкай царквы арцыбіскупам Кандрусэвічам, але ў любым выпадку інфармацыя пра гэты візыт пратачылася за такі кароткі прамежак часу – за 10 дзён. Звычайна такія сустрэчы рыхтуюцца нашмат загадзя. Нешта тут такое не зусім правільна, нават не ў традыцыі эўрапейскай дыпляматыі.\nДракахруст: Пётра, а на ваш погляд якімі маглі быць тэмы размоваў паміж Лукашэнкам і патрыярхам?\nП.Рудкоўскі: Адной з тэмаў гэтай працяглай размовы Лукашэнкі з патрыярхам была патрэба выспавядацца як за Ўсходняе партнэрства, гэтак і за так званую эўрапэізацыю Беларусі\nРудкоўскі: Я думаю, што адной з тэмаў гэтай працяглай размовы Лукашэнкі з патрыярхам была патрэба выспавядацца за як Усходняе партнэрства, гэтак і за так званую эўрапэізацыю Беларусі. Я б зьвярнуў увагу на тое, што маскоўскі патрыярх традыцыйна выконвае ролю сымбалю праваслаўнай агульнарускай прасторы. Лукашэнка таксама традыцыйна лічыцца адным з найвялікшых прамотараў беларуска-расейскага братэрства. І тут паўсталі даволі вострыя пытаньні, якія насьцярожылі як расейскую ўладу, гэтак і праваслаўных гіерархаў. Гэта так званы празаходні вэктар беларускай палітыкі. Гэта, я мяркую, было адной з тэмаў іх размоваў.\nТаксама, напэўна, размова ішла пра праваслаўна-каталіцкія стасункі. Маю ўвагу прыцягнула выказваньне спадара Лукашэнкі, што патрыярх Кірыл аказаўся "незашораным" чаловекам у гэтых пытаньнях, што ён адкрыты на дыялёг з каталіцтвам. Можна меркаваць, што адсутнасьць агрэсіўнага стаўленьня з боку патрыярхіі да каталіцкага касьцёлу была ўспрынятая Лукашэнкам з пэўнай палёгкай. Мяркую, што ў межах гэтай эўрапеізацыі Лукашэнку таксама важнае пацяпленьне стасункаў з каталіцкай царквой, магчыма, прыезд папы Рымскага і магчыма, як бы гэта ні гучала фантастычна, сустрэча патрыярха з папам Рымскім менавіта ў Беларусі.\nДракахруст: Вось Пётра зьвярнуў увагу на словы беларускага кіраўніка наконт “незашоранасьці” новага першагіерарха РПЦ. Можа, сапраўды стаўленьне Рускай Праваслаўнай царквы да стасункаў з каталіцызмам мяняецца з прыходам патрыярха Кірыла?\nН.Васілевіч: Адна з самых галоўных тэзаў, якую агучыў патрыярх Кірыл - гэта тое, што Беларусь зьяўляецца "кананічнай тэрыторыяй" маскоўскага патрыярхату\nВасілевіч: Трэба ведаць патрыярха Кірыла з тых часоў, калі ён быў яшчэ мітрапалітам Кірылам, каб разумець, якую палітыку ён будзе праводзіць З аднаго боку ён заўсёды быў адкрыты на дыялёг з каталікамі, але гэта больш адбывалася ў кантэксьце адстойваньня традыцыйных хрысьціянскіх каштоўнасьцяў. А што тычыцца цяперашняй сустрэчы патрыярха з Лукашэнкам, то адна з самых галоўных тэзаў, якую агучыў патрыярх Кірыл – гэта тое, што Беларусь зьяўляецца "кананічнай тэрыторыяй" маскоўскага патрыярхату. І зараз мы бачым, што новы старшыня аддзелу зьнешніх царкоўных сувязяў епіскап Іларыён (Алфееў) дазваляе сабе больш жорстка ставіць пытаньні аб стасунках з каталіцкай царквой. Гэта гучыць прыкладна так: мы заўсёды гатовыя на кантакт з каталіцкай царквой, калі выканаюцца пэўныя ўмовы, якія мы ставім, у тым ліку так званы празэлітызм, у тым ліку грэка-каталіцкая царква. Але гэтыя пытаньні невырашальныя, каталікі ня могуць адмовіцца ад місіянэрскай дзейнасьці на "кананічнай тэрыторыі" РПЦ, яны ня могуць зьліквідаваць грэка-каталіцкую царкву. І таму гэтая адкрытасьць мае ў сябе прэтэнзію, разам з гатоўнасьцю да дыялёгу вылучаюцца і пэўныя ўмовы дыялёгу. Патрыярх Кірыл – чалавек вельмі разумны, вельмі адукаваны, і ён заўсёды ведае, што ён робіць, ён ніколі не дазваляе сабе голай рыторыкі.\nМне здаецца, што таму прэзыдэнту Лукашэнку і прасьцей зь ім кантактаваць, чым з мітрапалітам Філарэтам, які больш разважае ў багаслоўскім стылі, паўнамёкі робіць. Патрыярх Кірыл заўсёды гаворыць тое, што ён думае і чаго ён чакае ад суразмоўца. Так што казаць пра тое, што прэзыдэнт Лукашэнка можа нейкім чынам вырашыць канфліктныя пытаньні паміж каталіцкай і праваслаўнай цэрквамі, стаць пасярэднікам паміж імі, мне здаецца, не выпадае.\nДракахруст: Наталка, а я вось ізноў да візытаў расейскіх прэзыдэнтаў у Ватыкан. Ну, езьдзілі ў Ватыкан і езьдзілі, магчыма і неяк узгаднялі гэтыя візыты з патрыярхіяй. Можа, усё ж і Лукашэнка заручыўся хаця б згодай патрыярха Кірыла?\nН.Васілевіч: Патрыярх Кірыл ня мог бы дазволіць сустрэчы Лукашэнкі з папам\nВасілевіч: Калі гэта былі візыты расейскіх прэзыдэнтаў, то гэта была адна сытуацыя. Гэта не азначала, што Расея зьбіраецца мяняць сваю палітычную сыстэму, гэта былі жэсты ветлівасьці. Візыт Лукашэнкі да папы будзе выглядаць, як здрада праваслаўнай цывілізацыі ці па меншай меры здрада праваслаўнай ідэнтычнасьці. І менавіта з-за таго, што ў Беларусі жыве шмат каталікоў, і беларуская каталіцкая царква мае вялікі ўплыў, у тым ліку і цывілізацыйны.\nІ патрыярх Кірыл ня мог бы гэтай сустрэчы дазволіць. А калі б гаворка пра такі візыт падчас сустрэчы з Лукашэнкам ішла, то патрыярх бы ўжо выказаўся. Цяпер, калі абнародаваная інфармацыя, што Лукашэнка едзе ў Ватыкан, атрымліваецца, што Лукашэнка абвёў патрыярха Кірыла вакол пальца. Ён мала таго, што едзе ў Ватыкан, ён сканструяваў сытуацыю, з якой вынікае, што патрыярх Кірыл яго сам на гэтую паездку блаславіў. І тыя абвінавачваньні, якія часта вылучаюцца на адрас патрыярха Кірыла, што быццам бы ён пракаталіцкі, што ён філакатолік, што ён ледзь ня вунію з Ватыканам хоча зьдзейсьніць, гэтым нібыта дазволам ці баславеньнем Лукашэнкі, спраўдзіліся. Вельмі непрыгожа атрымалася ўсё гэта.\nДракахруст: Хрыстос казаў : “Царства маё – не ад сьвету гэтага”. Уплыў, нават ўлада царквы, калі можна так сказаць, таксама, але яна мае і сьвецкае вымярэньне. На ваш погляд, наколькі вось такія сустрэчы спрыяюць аўтарытэту сьвецкай беларускай улады і ў беларускім грамадзтве, і за мяжой, скажам, у праваслаўнай Расеі і на каталіцка-пратэстанцкім Захадзе? Ці рэлігійнасьць беларусаў – рэч даволі ўяўная, а міжнародная палітыка і пагатоў кіруецца зусім не рэлігійнымі імпэратывамі?\nРудкоўскі: Важным фактарам зьяўляецца патрэба ў нейкай маральна-духоўнай легітымізацыі беларускага рэжыму ў сытуацыі, калі цывілізаваны сьвет ня надта кантактуе зь ім. У гэтай сытуацыі легітымізацыя з боку царквы мае сваё значэньне.\nДракахруст: Пётра, ну а калі разважаць вельмі па-сьвецку, калі не казаць цынічна: ва Ўсходняе партнэрства і без візыту папы Беларусь запрашаюць, а ў ЭЗ пры цяперашнім стане беларускіх справаў і з візытам папы ў Беларусь не запросяць.\nРудкоўскі: Зразумела, што ні візыт папы, ні візыт патрыярха не з'яўляецца панацэяй ад усялякіх палітычных праблемаў. Але гэта адзін з тых момантаў, які дазваляе легітымізаваць сябе як у сваёй краіне, так і ў шырэйшым сьвеце.\nС.Богдан: Калі Лукашэнка здолее палепшыць стасункі з Ватыканам, ён пазбавіцца ад скуры апошняга савецкага прэзыдэнта на абшарах былога СССР, а таксама ад вобразу прарасейскага лідэра\nБогдан: Сустрэчы гэтыя плён для беларускай улады мець будуць і ва ўнутранай, і ў зьнешняй палітыцы. Што тычыцца ўнутранай палітыкі , то большасьць беларусаў не зьяўляюцца ў строгім сэнсе слова вернікамі, магчыма, нават у культурным сэнсе іх праваслаўе зьяўляецца дастаткова няўцямным і не да канца засвоеным. Але гэтыя людзі асацыююць сябе з такім інстытутам, як праваслаўная царква, не канкрэтызуючы нават, што яны маюць на ўвазе пад царквой, як інстытутам, і пад праваслаўем, як дактрынай. Тут пытаньне толькі ў самой ідэнтыфікацыі. Але пры гэтым варта заўважыць, што большасьць насельніцтва Беларусі ўсё ж такі схільная зважаць на такія рэчы. Таму для рэжыму Лукашэнкі вельмі істотна абаперціся на такія магутныя тутэйшыя традыцыі, як праваслаўе і каталіцтва. Ня будзем спрачацца, наколькі гэтыя дзьве канфэсіі трывалыя ў сьвядомасьці людзей, магчыма, гэта сапраўды больш ідэнтыфікацыі, як я казаў, але гэтыя традыцыі існуюць, гэта своеасаблівыя арыенціры ў культурным полі нашай краіны. І любы беларускі рэжым, які хоча стабільнасьці, мусіць на гэта зважаць, мусіць свае дзеяньні ў палітычным полі ўзгадняць з гэтай рэлігійнай "маркіроўкай".\nШто тычыцца зьнешняй палітыкі, то я не пагаджуся з вашым, Юры, меркаваньнем, што, маўляў, нас ужо і без прыезду папы запрашаюць ва Ўсходняе партнэрства. Усё ж такі ўплыў Ватыкану, уплыў хрысьціянскай традыцыі ў эўрапейскай палітыцы існуе. Такі крок дазволіць Лукашэнку перапазыцыянаваць сябе ў Эўропе. Зараз ён застаецца ў скуры апошняга савецкага дыктатара, чалавека, які сумуе дагэтуль па СССР. І ў эўрапейскім палітычным клюбе ён будзе выглядаць, як нейкая экзотыка. Але калі ён здолее палепшыць стасункі з Ватыканам, палагодзіць усе пытаньне з візытам папы, то гэта дазволіць зьмяніць яму свой імідж, гэта будзе істотны прарыў – ён адначасова пазбавіцца ад скуры апошняга савецкага прэзыдэнта на абшарах былога СССР, а таксама ад вобразу прарасейскага лідэра.\nДракахруст: Наталка, а на ваш погляд, наколькі гэтыя рэлігійныя ідэнтыфікацыя ці вера глыбока матывуе паводзіны людзей, наколькі гэтыя манэўры ў той ці іншы бок могуць уплываць на беларускае грамадзтва , на Расею і на Захад?\nВось зараз Сяргей намаляваў сцэнар пераходу Лукашэнкі на эўрапейскія рэйкі. А як гэта, на ваш погляд, будзе ўспрымацца ў Расеі? Цяперашняе збліжэньне Беларусі з Эўропай успрымаецца больш у палітычных каардынатах. А ці можа так атрымацца, што тая зьмена іміджу, якую абмаляваў Сяргей, паставіць на Лукашэнку кляймо здрадніка, у тым ліку і рэлігійнага?\nН.Васілевіч: Лукашэнка спрабуе згуляць на эўрапеізацыі без эўрапеізацыі, на лібэралізацыі без лібэралізацыі, на візыце папы без візыту папы\nВасілевіч: Я думаю, што вы слушна сказалі, што гэта менавіта манэўры, што тычыцца як палітычнай, гэтак і рэлігійнай сфэры. Калі мы паглядзім на гэтую зьмену рэек на Эўропу, то гэта ня больш чым гульня. Лукашэнка – хлус, ён вельмі добра ўмее рабіць выгляд. Ён зараз апынуўся ў сытуацыі паміж двух агнёў і ніяк ня можа выбраць, які накірунак – і цывілізацыйны, і рэлігійны – ён бачыць для Беларусі. Столькі было размоваў пра эўрапеізацыю і лібэралізацыю, але на самой справе чым больш размоваў было, тым менш мы бачылі рэальнага выніку. Сапраўды некаторыя крокі былі зробленыя, але мы ня можам сказаць, што сутнасна нешта памянялася ў беларускай палітычнай сытуацыі.\nЛетась, калі прыехаў кардынал Бэртонэ, было шмат размоваў пра паварот да каталікоў, было шмат чаканьняў, што сытуацыя сутнасна памяняецца. Але мы бачым, што сытуацыя мала ў чым зьмянілася: ксяндзы, якія маюць замежнае грамадзянства, высылаюцца, што тычыцца будаўніцтва храмаў для каталікоў, то гэта было зроблена для выгляду ў вельмі малой ступені.\nАбяцанкі Лукашэнкі застаюцца ня выкананымі. Такую ж гульню ён вядзе і адносна Расеі і праваслаўнай царквы. Ён баіцца, што некаторыя яго крокі ў бок каталіцкай царквы і Эўропы могуць быць успрынятыя як здрадніцкія, таму ён спрабуе згуляць на ўсходнім "фронце" супакоіць Крэмль, РПЦ, што ён – сябра Расеі і праваслаўнай царквы. Мне здаецца, што для Лукашэнкі і візыт папы ня вельмі важны. Нейкія сутнасныя рэчы – для яго гэта эфэмэрны фантом, на якім ён проста спрабуе згуляць. Згуляць на эўрапеізацыі без эўрапеізацыі, на лібэралізацыі без лібэралізацыі, на візыце папы без візыту папы. Для яго важны толькі ягоны імідж.


Канвертаваць DiamondCoinss (DMD) і Мексіканскае песа (MXN) : Калькулятар абменнага курсу\nDiamondCoins (DMD) і Мексіканскае песа (MXN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nDiamondCoins (DMD) і Стары мексіканскі песа (MXP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта DiamondCoins і Мексіканскае песа пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 28 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад DiamondCoins. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Мексіканскае песа валюты па змаўчанні. Націсніце на Мексіканскае песа або DiamondCoinss канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe DiamondCoins гэта валюта, у ні ў адной краіне. Мексіканскае песа гэта валюта, у Мексіка (MX, MEX). Сімвал DMD можа быць запісаная DMD. Сімвал MXN можа быць запісаная Mex$. Мексіканскае песа дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу the DiamondCoins Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Мексіканскае песа Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. DMD каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. MXN каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Да пасяўной – з адказнасцю — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nДа пасяўной – з адказнасцю\n09.04.2020 09.04.2020 administrator632\nПасяўная кампанія ўпэўнена набліжаецца да свайго завяршэння.\nКожныя дзесяць дзён у раёне падводзяць прамежкавы вынік спаборніцтваў на вясновай сяўбе. Яны праходзяць па двух напрамках: падрыхтоўка глебы; сеў яравых, зерневых і зернабабовых культур.\nПа выніках пасяўной кампаніі на гэтым тыдні адным з лепшых стаў працаўнік гаспадаркі ААТ “Граніт-Агра” Пётр Паршук. На трактары John Deere з сеялкай Gaspardo ён засеяў 450 гектараў.\nЗ гэтай нагоды Пятра Пятровіча прыехаў павіншаваць і ўручыць падарунак старшыня райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Уладзімір Казак. Ён пажадаў механізатару далейшых працоўных поспехаў, бо галоўная работа яшчэ наперадзе – трэба вырасціць і сабраць багаты ўраджай.\nМеханізатар Пётр Паршук сваю справу выконвае якасна, з пачуццём вялікай адказнасці. Уладкаваўся ў гаспадарку ў 1985 годзе і з той пары ўжо 35 гадоў працуе на зямлі. За гэты час дасканала асвоіў шмат тэхнікі, набыў дастатковы вопыт працы на палях.\nУладзімір Казак адзначыў, што гранітаўцы адны з першых завяршылі пасяўную і прыйшлі на дапамогу КСУП “Слава працы”. Для таго, каб укласціся ў запланаваныя тэрміны, працаваць павінна зладжаная каманда сапраўдных прафесіяналаў.\nДарэчы, з 25 сакавіка па 25 красавіка на Дзятлаўшчыне праходзіць месячнік па ахове працы. Упраўленне сельскай гаспадаркі сумесна з прадстаўнікамі прафсаюза работнікаў АПК у час вяснова-палявых работ праводзяць кантроль за станам аховы працы і прафілактыцы вытворчага траўматызму на сельгаспрадпрыемствах раёна.


Культура - Што можа фестываль?\nЗасталося не так шмат часу да таго моманту, калі Гродна прыме IX Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур. Гэтая іміджавая падзея заўсёды прыцягвала і прыцягвае да сябе ўвагу не толькі жыхароў нашай краіны, а і шматлікіх замежных гасцей - дыпламатаў, журналістаў, турыстаў...\nЦікавасць да фэсту год пры годзе расце. І не толькі таму, што ў ім прымаюць удзел прадстаўнікі амаль усіх нацыянальнасцей, якія пражываюць на Беларусі. Многія замежныя госці прыязджаюць cюды, каб вывучыць паспяховы вопыт работы нашай дзяржавы ў сферы міжэтнічных зносін.\nПра падрыхтоўку да правядзення маштабнага форуму, метадычную падтрымку нацыянальных супольнасцей, перспектывы міжэтнічнага ўзаемадзеяння ў Беларусі, а таксама наладжванне сувязей з беларусамі замежжа, карэспандэнт "К" распытаў дырэктара Рэспубліканскага цэнтра нацыянальных культур Міхаіла РЫБАКОВА.\n- Калі весці гаворку пра фестываль, што адбудзецца летам у Гродне, дык хачу засяродзіць увагу вось на якім моманце. Сярод прадстаўнікоў нацыянальных супольнасцей Беларусі існуе меркаванне, што без падобнага мерапрыемства ім не ўдалося б у такой ступені захаваць сваю нацыянальна-культурную спадчыну. Бо наш фэст адрозніваецца ад іншых падобных святаў за мяжой не толькі маштабамі, працягласцю і вялікай колькасцю ўдзельнікаў, але і той дзяржаўнай падтрымкай, якая яму аказваецца.\nШто да сёлетняга форуму, дык з верасня па снежань 2011-га ў краіне прайшлі абласныя і Мінскі гарадскі адборачныя туры фестывалю. У іх прымалі ўдзел прыкладна дзве з паловай тысячы канкурсантаў 33 нацыянальнасцей, што пражываюць на Беларусі. Рэспубліканскае журы адабрала 800 чалавек, якія і будуць удзельнічаць у заключным этапе фэсту, што пройдзе ў Гродне. У праграме свята, па традыцыі, запланаваны танцы, спевы, чытанне вершаў, гульні, дэгустацыя нацыянальных страў і многае іншае.\n- З якімі праблемамі даводзіцца сутыкацца пры правядзенні такога значнага і маштабнага форуму?\n- Самы вялікі клопат - забяспечыць жыллём усіх удзельнікаў. На жаль, у Гродне не так ужо і шмат гасцініц, месцаў для начлегу, таму гэтая праблема застаецца актуальнай сёння. Многія замежныя госці просяць запрашальнікі на гэтае мерапрыемства, але мы з-за названай прычыны часам вымушаны ім у гэтым адмаўляць. Яшчэ адна праблема - у тым, што ў Гродне пакуль няма вялікай прыстасаванай сцэнічнай пляцоўкі для выступлення падобнай колькасці ўдзельнікаў. Цяпер гарадскія ўлады будуюць у горадзе амфітэатр прыкладна на тысячу глядацкіх месцаў, каб вырашыць пытанне.\n- У час правядзення адборачных тураў у рэгіёнах, наколькі мне вядома, даволі часта ўзнікае патрэба ў метадычнай падтрымцы з боку Цэнтра...\n- Так, сапраўды, мы пакуль не ў стане забяспечыць напрацоўкамі ўсе патрэбы рэгіёнаў. Аднак, да прыкладу, нядаўна (з дапамогай прыватнай фірмы) разаслалі ў абласныя цэнтры дыскі, на якіх запісана шэсць фільмаў пра розныя нацыянальныя супольнасці: рускіх, палякаў, яўрэяўі, літоўцаў, татараў і цыганоў. Плануем самастойна рыхтаваць разнастайную метадычную літаратуру і перадаваць яе ў рэгіёны. З часам абавязкова наладзім выхад метадычнага весніка, каб рассылаць яго тым, хто мае цікавасць да нацыянальна-культурнай тэматыкі. А таксама стараемся больш шырока выкарыстоўваць магчымасці Інтэрнэта і размяшчаць на сайце ўсю інфармацыю.\n- Тады, пэўна, варта задумацца і пра стварэнне ў сценах РЦНК бібліятэкі, а таксама прапаноўваць кнігі на сайце?\n- Так. Цяпер, дзякуючы фінансавай падтрымцы Міністэрства культуры, у будынку Цэнтра ідуць пэўныя рамонтныя работы. Пасля іх завяршэння адно з памяшканняў будзе прыстасавана пад бібліятэку. Прычым у ёй прадставім не толькі кнігі ці часопісы, а і ўсю наяўную гукавую і відэаінфармацыю па нацыянальных супольнасцях Беларусі і суайчынніках за мяжой. Натуральна, частка запісаў будзе змешчана і на нашым сайце. Акрамя таго, каб палепшыць сувязь з рэгіёнамі, плануем ладзіць выязныя мерапрыемствы, калі зможам кансультаваць, ладзіць майстар-класы, прадстаўляць свае напрацоўкі.\n- Наколькі сёння рэальная і дзейсная дапамога Рэспубліканскага цэнтра суполкам?\n- Як вядома, пры РЦНК дзейнічае Кансультацыйны савет нацыянальных супольнасцей. На пасяджэннях гэтай арганізацыі іх прадстаўнікі вырашаюць праблемныя пытанні, плануюць і рэалізуюць сумесныя праекты. Менавіта дзякуючы дзейнасці Савета мы атрымалі зніжаную арэндную стаўку для памяшканняў, дзе размяшчаюцца 42 грамадскія аб'яднанні, што існуюць цяпер на Беларусі: на сёння яна складае 0,1 еўра за квадратны метр. Гэта нашмат менш, чым плацяць іншыя арганізацыі як дзяржаўнай, так і прыватнай формаў уласнасці. Зазначу і тое, што на базе РЦНК рэгулярна праходзяць сумесныя мерапрыемствы з культурнымі цэнтрамі іншых краін.\n- Міністэрства культуры надае сёння самую пільную ўвагу фарміраванню станоўчага іміджа Беларусі за мяжой і папулярызацыі айчыннай культуры ў іншых краінах... Зразумела, гэтую рэпрэзентацыю магчыма рабіць праз нашых суайчыннікаў, якія жывуць за мяжой...\n- Каб актывізаваць дадзеную дзейнасць, мы выступілі з прапановай аб заснаванні конкурсу на лепшы праект па папулярызацыі Беларусі за мяжой. Хочам задзейнічаць вопыт, напрацоўкі і ўвесь патэнцыял нашых суайчыннікаў, якія ўжо сёння дэманструюць найлепшыя дасягненні, культуру і мову беларускага народа. А тыя арганізацыі, што перамогуць у запланаваным конкурсе, атрымаюць каштоўныя падарункі, нацыянальныя касцюмы ды інструменты для калектываў, кнігі, аўдыя- і відэазапісы пра нашу краіну, каб і надалей развіваць сваю дзейнасць на карысць Беларусі. Пагадзіцеся, вельмі важная дакладная і праўдзівая інфармацыя пра нашу дзяржаву ў іншых краінах свету. І данесці яе найлепш змогуць якраз-такі суайчыннікі.\nМы заўсёды імкнёмся да таго, каб зрабіць нашы кантакты больш цеснымі і плённымі. Так, пачалі прыцягваць суайчыннікаў за мяжой да ўязнога турызму ў нашу краіну. У рамках конкурсу Нацыянальнага агенцтва па турызме "Спазнай Беларусь", што адбыўся летась, мы заснавалі два прызы і ўручылі іх тым арганізацыям, якія паспрыялі павелічэнню турыстычнага прытоку беларусаў і гасцей з замежжа у нашу краіну. У намінацыі "За папулярызацыю ўязнога турызму" перамаглі Асацыяцыя беларусаў Эстоніі і адна з польскіх турфірм.\nДадам, што ў рэгіёнах пастаянна ідзе супрацоўніцтва з суайчыннікамі і ў эканамічным плане. Напрыклад, бізнесмен з Новасібірска пабудаваў у сваёй роднай вёсцы, што ў Кобрынскім раёне, тэнісны корт, адрэстаўраваў царкву, дапамог бібліятэцы і школе. І падобныя прыклады можна прыводзіць па ўсіх абласцях. А яшчэ пры непасрэднай падтрымцы дыяспар некаторыя рэгіёны Беларусі выйшлі на эканамічнае супрацоўніцтва з іншымі краінамі свету. Напрыклад, Гомель і Сургут сталі гарадамі-пабрацімамі дзякуючы высілкам грамадскага аб'яднання "Беларусы Югры" - гэта адна з самых буйных арганізацый беларусаў у замежжы і наогул адно з найвялікшых згуртаванняў прадстаўнікоў нацыянальных супольнасцей Сібіры. Таму супрацоўніцтва з нашымі суайчыннікамі за мяжой абавязкова будзем працягваць і надалей.


Ці цэнім сваю жамчужыну? — Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\nГлавная/Общество/Дзе жывем - парадак навядзем/Ці цэнім сваю жамчужыну?\nСамым папулярным месцам адпачынку ў летнюю спякоту для жыхароў Лунінеччыны і некаторых іншых рэгіёнаў краіны, штогод становіцца сапраўдная жамчужына нашага краю – возера Белае. Мы з задавальненнем плаваем у яго празрыстых водах, карыстаемся прахалодай яго лясістых берагоў. З кожным разам яно аддае нам часцінку сябе, забіраючы стому і даючы моц. А што ўзамен прапануем мы?\nПа-сапраўднаму адчуць, якім багаццем валодаем і наколькі яго цэнім, дапамог рэйд, праведзены ў Дзень Незалежнасці спецыялістам раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і навакольнага асяроддзя Мікалаем Ванюком і ўрачом-гігіеністам РЦГіЭ Ігарам Круглічам. Варта заўважыць, што дзень выдаўся не зусім характэрным для тых, што стаялі на працягу апошняй паловы чэрвеня. Гарачыню, якая панавала зранку, пасля абеду змяніў лівень. Таму частка адпачываючых, як толькі на небе паявіліся хмары, паспяшалася дамоў. Амаль сотню аўтамабіляў налічылі на дарозе, вядучай ад возера да трасы М-10. А вось і знак, нагадваючы, што наперадзе – Рэспубліканскі біялагічны заказнік «Лунінскі». А гэта значыць, рух па-за дарог механічнага транспарту і стаянка аўтамабіляў, у не прызначаных для гэтых мэт месцах, забаронены. Тым больш, што сапраўдную перашкоду бяспечна рухацца тэхніцы ўяўлялі шырокія і даволі частыя барозны, узараныя трактарам вакол возера.\nНа справе ж, аўтамабілі стаялі паўсюдна. Мікалай Ванюк высвятляў уладальнікаў, растлумачваў ім правілы паводзін на тэрыторыі заказніка і прапаноўваў адагнаць тэхніку на стаянкі. Усе з разуменнем падпарадкоўваліся спецыялісту, як толькі чулі, што штраф за такое парушэнне складае не менш як 8 базавых велічынь.\nБыло прыемна пазнаёміцца з маладымі людзьмі, якія адпачывалі, заняўшы сабе месца ў невялікім доміку. Жыхары Лунінеччыны – Лена, Саша, Крысціна і Юрый свой аўтамабіль прыпаркавалі на пад’ездзе і цяпер з цікавасцю назіралі за тым, што адбывалася на беразе. Непадалёк ад іх стаяла некалькі аўтамабіляў, якія належалі ўдзельнікам рэспубліканскага злёту радыёаматараў. Калі пацікавіліся, чаму прыпаркаваліся тут, адзін з вадзіцеляў заўважыў: «Мы не ведалі, што ўезд на тэрыторыю возера забаронены. Яшчэ на пад’ездзе ўбачылі, што тут знаходзіцца шмат тэхнікі, вырашылі, што і нам можна. Да таго ж, вароты былі расчынены, нас ніхто не спыняў».\nНа пытанне Мікалая Ванюка, ці бачылі яны знак, устаноўлены на ўездзе, зноў спаслаліся на аўтамабілі мясцовых жыхароў. А гэта значыць, што прыклад паводзін на возеры іншагароднім паказваюць менавіта нашы землякі.\nЯшчэ адно парушэнне, якое выявілася ў час рэйду, – непатушанае вогнішча. Яно гарэла пры адсутнасці адпачываючых, а побач стаяла пластыкавая ёмістасць з вадой. Так і не знайшоўшы гаспадароў кастра, Мікалай Ванюк патушыў яго.\nЛітаральна праз некалькі дзясяткаў метраў назіралі жывы прыклад таго, што можа здарыцца, калі агонь пакінуць без нагляду: з ачага па сухой траве ён перакінуўся на дрэва. Дзякуй Богу, хтосьці заўважыў, патушылі… Пасля ўбачанага, а месцы раскладання вогнішчаў былі нярэдкімі і на супрацьлеглым баку возера, прыемна ўра-зіла спецыяльна падрыхтаваная гандлёвая плошча прыватнага прадпрымальніка Мікалая Бабіча, з ларком і столікамі, а таксама пляцоўкай для прыгатавання шашлыкоў. Людзі, здаецца, яшчэ не ведаюць, што тут можна бясплатна карыстацца шампурамі і мангаламі, а за грошы купіць вуголле і мяса для шашлыка.\nШто датычыла смецця, то яго тут хапала. Праўда, у асноўным сабранае ў пакеты і кінутае каля бліжэйшага з кантэйнераў, у той час, як на спецыяльнай пляцоўцы вялізная металічная скрыня стаяла паўпустая. Дарэчы, чамусьці пуставала кантэйнерная пляцоўка на тэрыторыі былой турыстычнай базы: ні скрыняў, ні смецця. Сёй-той з адпачываючых рэшткі ад пікнікоў згружаў у закінуты калодзеж. Па словах прыватнага прадпрымальніка Ігара Вароніча, які вядзе тут свой “курортны бізнес”, некалькі разоў на тыдзень смецце адсюль вывозіцца.\nНепрыемна ўразіла панарама, што адкрылася, калі крыху прайшлі па свежавытаптанай траве ўглыб лесу: вялізны мурашнік літаральна прыціснуты нядаўна выгружанай тут сумессю з сухой травы, шышак і сасновых іголак. Як расказалі сведкі, гэта “пагаспадарнічалі” камунальнікі, якія паленаваліся знайсці больш падыходзячае месца для складзіравання прыродных адходаў, маўляў, такое смецце мурашкам не пашкодзіць.\nРэйд вакол возера выявіў і яшчэ адну праблему – недастатковаць туалетаў, што вельмі негатыўна адлюстроў-ваецца як на прыродзе, так і на настроі адпачываючых. А іх, нягледзячы нават на чарговы “захад” непагадзі, заставалася на Белым возеры яшчэ многа. Людзі загаралі на сонцы, смажылі шашлыкі, купаліся і плавалі. Раз-пораз на воднай акваторыі паказвалася лодка з выратавальнікамі…\nПакідаючы берагі, падумалася: няма пакуль у нашага возера адпавядаючага яму абрамлення ў выглядзе добраўпарадкаванай тэрыторыі і годнай арганізацыі адпачынку. Нават нягледзячы на пастаянныя дзяжурствы прадстаўнікоў адпаведных службаў і праводзімыя імі прафілактычныя размовы, многія не разумеюць, што сваімі дзеяннямі губяць сваю жамчужыну.


ГалоўнаяАпостальская СталіцаКасцёл у БеларусіКанферэнцыя БіскупаўЛітургіяБібліятэкаДля СМІМультымедыяСэрвіс.БеларусьВатыканЗамежжаАнонсыПубліцыстычны раздзелІнтэрв'юСпецпраектыАрхіўСтруктураСвяты АйцецРымская курыяНунцыятураСтатыстыка Каталіцкага КасцёлаДзейнасць Каталіцкага КасцёлаДыяцэзііНавучальныя ўстановыМанаскія супольнасціРухі і супольнасці свецкіхМас-медыяГісторыяСвятыяСанктуарыіСтруктура КанферэнцыіБіскупыДакументыБібліятэка ККББCredoЛітургічны годАбавязковыя святыЛітургічны каляндарЛекцыянарыйРазважанні над Божым словамСвятыяМалітвыСвятое ПісаннеКнігіДакументыІнтэрв'юГамілііВыступленніСлоўнікКантактыПадпіскаФотаматэрыялыФотаАўдыёВідэаВідэа-onlineСферычныя панарамыПаштоўкіСпасылкіПошукRSS-стужкіСкарбонкаДапаможам патрабуючымМапа сайтаДашлі навінуЦэтлікіКантакты\tБразільская фабрыка штодзень друкуе 18 тысяч асобнікаў Бібліі\t07.03.2017 09:16\tБіблейскае таварыства Бразіліі друкуе ў дзень 18 600 асобнікаў Бібліі на асноўных мовах краін Лацінскай Амерыкі і на некалькіх бразільскіх дыялектах.\nПра гэта са спасылкай на Impacto Evangelistico паведаямляе rublev.com.Cамая буйная фабрыка, якая займаецца вытворчасцю Біблій у Лацінскай Амерыцы, размешчана ў бразільскім горадзе Баруры ў правінцыі Сан-Паўлу. Летась тут было выпушчана 6,8 мільёнаў Бібліі і Новага Запавету. Як працуе фабрыка? На фабрыцы плошчай у шэсць тысяч квадратных метраў працуе ўсяго 200 чалавек. Амаль увесь працэс аўтаматызаваны. Прынтары друкуюць больш за 768 старонак у гадзіну (!). У сярэднім адна Біблія налічвае каля 1 200 старонак. Тут друкуюць Бібліі на 30 мовах, уключаючы англійскую, іспанскую, партугальскую, французскую, арабскую, іўрыт і дыялет ёруба, на якім размаўляюць у Афрыцы, а таксама асноўныя бразільскія дыялекты.Як адзначае партал, нягледзячы на тое, што з пераходам большасці людзей на смартфоны хрысціянскі выдавецкі бізнес перажывае крызіс, попыт на друкаваныя выданні ў Лацінскай Амерыцы расце.20 працэнтаў прадукцыі фабрыкі ў Баруры экспартуецца ў больш чым 100 краін свету, астатняе раскупляюць у Бразіліі, дзе вялікім попытам карыстаюцца менавіта Бібліі на мясцовых дыялектах.Хрысціянства — буйнейшая рэлігія ў краіне. У 2010-м годзе ў Бразіліі жыў 181 мільён хрысціян, якія складалі 91 працэнт жыхароў гэтай краіны і большасць замежнікаў. Каталіцтва тут вызнаюць 123 мільёны чалавек. Паводле rublev.com (IL)


Дзяржаўная ўстанова культуры "Бераставіцкая раённая бібліятэка імя В.М.Кавалеўскага": 14.02.2019г. Акцыя-віншаванне “Валянцінка”\n14.02.2019г. Акцыя-віншаванне “Валянцінка”\nУ Дзень святога Валянціна 14 лютага работнікі раённай бібліятэкі імя В.М. Кавалеўскага правялі акцыю-віншаванне “Валянцінка”. Бібліятэкары наведалі тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва і павіншавалі наведвальнікаў аддзяленняў дзённага прабывання інвалідаў і дзённага прабывання грамадзян пажылога ўзросту са святам усіх закаханых - Днём святога Валянціна, пажадалі ўсім здароўя, радасці і цяпла.\nКожны наведвальнік атрымаў святочную валянцінку – маленькую паштоўку-сюрпрыз у выгдядзе сэрца. Акцыя плаўна перайшла ў сардэчную і цёплую гутарку аб адным з самых старэйшых святаў, якое прысвячаецца галоўнаму цуду на свеце – каханню, і адзначаецца ўжо 16 стагоддзяў. Пажылыя людзі з задавальненнем паслухалі гісторыю аб святым Валянціне і ўзнікненні свята ўсіх закаханых.


Вячаслаў Швед. “Праўдзівае адлюстраванне горада…” - harodnia.com - гісторыя і архітэктура Гродна\nМы можам нават удакладніць, што купіў яго У.В.Стасаў – вядомы рускі мастацкі і музычны крытык. Ён першым увёў гравюру Цюндта ў навуковы абарот, выкарыстаўшы яе ў артыкуле аб праваслаўных царквах у Заходняй Pacii XVI стагоддзя.\nЭстамп, пра які пісаў П.Дзікаў, быў памешчаны ў раму і меў паясняльны тэкст па-нямецку. Сярод іншага там было напісана: "А тое, што тут адлюстравана, адбывалася ў ліпені месяцы 1567 года. Намалявана яно Гансам Адэльгаўзерам і награвіравана Мацвеем Цюндтом Нюрэмбергскім грамадзянінам у 1568 г.". Ганс або Ян Адэльгаўзер – нямецкі мастак, які ў гэты час жыў і працаваў у Польшчы. Вядома толькі адна яго карціна "Выгляд Гродна з выяздам пасольстваў падчас сейма ў Гродна ў 1567 г.". Адэльгаўзер быў сведкаю намаляванай ім падзеі. Мацвей (Матэуш, Маціас) Цюндт (1498-1586) – вядомы нюрнбергскі мастак, залатых спраў майстар, картограф, гравёр. Акрамя гравюры, зробленай па малюнку Адэльгаўзера "Праўдзівае адлюстраванне Гродна ў Літве", вядомы яго гравіраваныя партрэты, гравюры з выглядамі гарадоў і карт Мальты, Венгрыі, Бельгіі, Фландрыі, Кіпра.\nКалі ж і з якой нагоды ўзніклі малюнак, а потым гравюра? На першым плане яе вы бачыце Занёманскую частку горада, запруджаную людзьмі ў войскавых строях і з ваенным рыштункам на конях. Не, гэта не насельніцтва Гродна высыпала на вуліцу. Справа ў іншым. Вы – сведкі сустрэчы 24 ліпеня 1567 г. пасольства Маскоўскага княства да вялікага князя літоўскага і караля полькага Сігізмунда Аўгуста. Каралеўскі маршалак Іван Валовіч і галава маскоўскага пасольства Фёдар Іванавіч Колычаў (Разумны) падаюць адзін аднаму рукі. Паслухаем, што яны гавораць, калі ўжо сышлі з коней пасля невялікай спрэчкі аб тым, хто павінен гэта зрабіць першым (для стварэння каларыту захаваем мову арыгінала):\nВаловіч: "Великий государь Жигимонд Август..., ведая Вас брата своего Ивана Васильевича Всея Руси и Великого Князя Московского великих послов, послал нас вас встретити и двор указати, где вам стояти и до подворья вас проводити".\nКавалак моста праз Нёман\nКолычаў: "Государь наш Царь и Великий Князь Государя вашего послов жалует на встречу к ним, поклон приказывает и о здоровьи вспросити велит. А нас Государь Ваш тем обезчестил – поклона не приказал и о здоровье нас вспросите не велел".\nВаловіч: "Мы ваши речи донесем до Государя своего".\nЗатым маскоўскае пасольства было размешчана на Зарэцкім пасадзе – дзесяць двароў пад вартаю ў дзень і ноч, каб ніхто не змог з іх выйсці.\nІшла вядомая Лівонская вайна (1558-1583 гг.), у якой Іван IV імкнуўся "прасячы акно ў Еўропу". У сярэдзіне 1560-х гадоў у абоіх ваюючых бакоў узніклі імкненні скончыць вайну мірам. У чэрвені 1565 г. польска-літоўскае пасольства пабывала ў рускага цара, але перамовы скончыліся беспаспяхова, таму што Іван IV не хацеў вяртаць Полацк. Ён паабяцаў прыслаць сваё пасольства ў Польшчу. Вось яно і прыехала ў ліпені 1567 года ў Горадзен, дзе ў гэты час праходзіў сейм.\n26 ліпеня маскоўскія паслы, а акрамя Колычава, гэта яшчэ полацкі намеснік Рыгор Іванавіч Нагі, дзяк Васілій Якаўлевіч Шчалкалаў і дваране – усіх 1200 чалавек, былі ў караля "на пасольстве". На гравюры відаць як яны ідуць праз мост да Сігізмунда Аўгуста. Царскія пасланцы хацелі прымусіць яго ўступіць Маскоўскаму княству Полацк, прызнаць царскі тытул маскоўскага князя, заключыць перамір'е, выдаць збегчага ў ВКЛ князя Андрэя Курбскага, дазволіць праезд рускіх купцоў Глядава і Кіткова праз Польшчу ў Царград, Александрыю, на Сінай і "ва Святую Гару". Перамір'е было заключана, але з астатнімі ўмовамі польска-літоўскія паслы пагадзіцца не маглі.\nСустрэча дзяка Колычава з Астафіем Валовічам\nНа гравюры відаць таксама, што ў Горадзен прыехалі і іншыя паслы. Адэльгаўзер, каб адзначыць гэты факт, зрабіў памылку, намаляваўшы іх прыезд і сустрэчу адначасова з маскоўскім пасольствам. На самой справе было інакш: раней усіх прыбылі маскоўцы (яны намаляваны ўнізе карціны), за імі – пасланцы турэцкага султана Сулеймана II (у крайнім левым вуглу), а потым ужо – татарскага хана Даўлет-Гірэя і Валахіі (на правам беразе ракі).\nДругой важнай тэмай Гарадзенскага сейма была падрыхтоўка да канчатковага аб'яднання Вялікага княства Літоўскага і Каралеўства Польскага. Пасля таго, як Іван IV стаў Жахлівым і ўвёў апрычніну, Маскоўскае княства перастала вабіць беларуска-літоўскую шляхту, як альтэрнатыва Польшчы ў гэтым пытанні. Тайныя перамовы шляхты ВКЛ з рускімі пасламі, якія маглі мець месца ў Горадзене (не здарма ж так сцераглі ліцвіны рускія двары), відаць, ўпэўнілі ў неабходнасці ўніі з Польскай дзяржавай. Што і было зроблена на вядомым Люблінскім сейме 1568-1569 г.г.\nА цяпер зноў вернемся да гравюры, бо яна з' яўляецца гістарычнай крыніцай не толькі па палітычнай гісторыі Гродна. Больш 420 гадоў нясе яна нам інфармацыю аб розных сферах жыцця сярэднявечага горада: ягонай планіроўцы, развіцці гаспадаркі, энтаграфіі, ландшафце, архітэктуры.\nСпачатку агульныя назіранні. Уверсе гравюры знаходзіцца надпіс на лацінскай мове "Vera designatio urbis in Littavia Grodnae", што ў перакладзе на беларускую мову азначае: "Праўдзівае адлюстраванне горада ў Літве Гродна". Побач, у цэнтры, мы бачым герб, які падтрымліваюць лятучыя анелы. Але гэта не гарадскі герб, а цэлая калекцыя гербаў: Каралеўства Польскага (арол), ВКЛ ("Пагоня"), г.Навагрудка (святы Гаврыіл з вагаю і мячом), Боны Сфорцы (змяя). Злева, у картушы, прысвячэнне па-нямец ку: "Яснавельможнаму і ўсемагутнаму Гасудару Сігізмунду Аўгусту, Каралю Польскаму і Вялікаму князю Літоўскаму, наследнаму правіцелю Расіі і Прусіі, майму міласціваму Пану". Справа, у картушы, надпіс па-нямецку гучыць: "Праўдзівае адлюстраванне горада Гродна ў Літве. Там яго Польская Каралеўская Высокасць трымала сейм...".\nГеорг Браўн у сваёй шырокавядомай працы "Гарады зямнога свету", выдадзенай у 1617 г., напісаў пра Горадзен, дзе ён пабываў папскім легатам наступнае: "Пасля Вільні, другі па важнасці горад у Літве ёсць Гродна, на р.Кронон, ныне называемай Ніему. Горад гэты пабудаваны часткова на гары, часткова ў даліне, па звычаю краіны. У ім вельмі мала дамоў, якія цягнуліся б запар, шчыльна пабудаваныя адзін да аднаго, мала дамоў цягляных, больш збітых проста з барвеняў. Горад не акружаны сцяною, не ўмацаваны, без брамы і без крэпасных сцен...".\nУсё гэта мы бачым на гравюры Цюндта. Паглядзіце на раку. Прачытайце дзве яе назвы. Заадно заўважце, што Адэльгаўзер двойчы памыліўся: рака цячэ не ў той бок, ды яшчэ і падзяляе Каложскую і Замкавую горы (а на самай справе гэта робіць Гараднічанка). Па Кронану-Нёману плыве лодка с пасажырамі. На правым беразе мыюць і сушаць скуры гарбары. Можна ўбачыць таксама хатнюю жывёлу (кароў, коней, сабак) і птушку (пеўня з курамі).\nГорад размяркаваўся на двух берагах ракі. Звязаны яны былі драўляным мастом, які меў пяць пралётаў. Памост умацоўваўся на гораднях і не меў бакавых агароджаў. 3 боку Старога замка знаходзілася чатырохкутная брама, дзе ажыццяўляўся збор маставога мыта. Бераг каля яе абведзены паўкальцом кароткіх паляў.\nНа вуліцах прадмесця стаяць у нацыянальнай вопратцы гарадзенцы. Паказаны жылыя дамы – у асноўным чатырохкутныя драўляныя пабудовы з двухскатнымі дахамі, з акенцамі амаль пад дахам. Уваход быў у тарцах, зрэдку ў бакавых сценах. Над ім часта рабілі прамавугольныя або круглыя аконныя праёмы, невялікія аднаскатныя навесы. Верагодна, пад жыллё выкарыстоўвалі і паддашак, які асвятляўся круглымі або паўкруглымі вокнамі ў тарцавых шчытах і слухавымі вокнамі ў даху. Пераважалі дамы з курнымі печамі, але былі і з дымаходамі. Існавалі рознага роду прыбудоўкі. Дамы намаляваны жывапіснымі групамі. Паміж дамамі відаць праходы ў двары, парою аформленыя арачнымі праёмамі і навесамі. На левым беразе Нёмана ёсць пабудовы "прускага мура" – драўлянага каркаса з цагляным, або глінабітным запаўненнем.\nА цяпер злева направа паглядзім, што было на правым беразе Нёмана. Каложская царква – пра яе вы ўжо чыталі асобны аповяд, таму звернем увагу, што мастак даў яе некалькі схематычна. Каля царквы вы бачыце праваслаўныя могілкі. Тут быў пахаваны Богуш Багуговіч, які ў пачатку XVI стагоддзя аднаўляў Каложу.\nАсаблівую ўвагу прыцягвае Стары замак часоў Вітаўта. У 80-90-я гады XIV стагоддзя ён быў перабудаваны з камення і цэглы. Замак абведзены мурам, які мае з боку Нёмана 120 метраў даўжыні, ля Гараднічанкі – каля 90 метраў, а з боку горада – з двух частак па 46 і 24 метра. Таўшчыня сцен да 2,5-3 метраў. На гравюры паказана 4 вежы, якія захаваліся да сярэдзіны XVI ст., а першапачаткова іх было 5: адна круглая каля брамы (вы яе ўжо ведаеце) і 4 квадратовыя 12x12 метраў. Жылы дом князя быў аднапавярховым і меў памеры 45x15 метраў.\nНа суседнім узвышшы намаляваны руіны мураваных сцен Ніжняга замка. А вялікі будынак – гэта так званы "Каралеўскі дом", пабудаваны каля сярэдзіны XV стагоддзя. Паблізу мы бачым помнік гарадзенскай школы дойлідства – Прачысценскую царкву. Яна знаходзілася на Падзамчышчы, але Адэльгаўзер сказіў перспектыву і вывеў царкву на адну лінію з замкам.\nПравей стаіць Фарны касцёл. Гэта не сённяшні Фарны (паезуіцкі) касцёл, а былая Фара Вітаўта, пабудаваная да 1389 г. з дрэва, а з 1586-1587 гг. – з цэглы. Падмуркі яе вы можаце паглядзець у невялікім скверыку каля Палаца тэкстыльшчыкаў. Названы касцёл – самы стары каталіцкі храм у Гродне.\nПобач намалявана ратуша, якая знаходзілася на гарадскім рынку. Спачатку яна была драўлянай, а ў першай чвэрці XIX ст. была пабудавана цалкам з каменяў. Гэта быў двухпавярховы будынак. На першым паверсе знаходзіліся "жыллё або каморы для падстрыгання сукна", на другім – службовыя памяшканні магістрата. Наверсе была зроблена вялікая тэраса.\nСправа ад ратушы мы бачым Сімеонаўскую царкву – мураваны прамавугольны ў плане трохнефавы храм. Незвычайным было тое, што яна не мела алтарнай абсіды. Далей на ўзвышшы – два паралельных доўгіх будынка пад высокімі двусхільнымі дахамі. Гэта каралеўскія канюшні. Амаль на самым краю гравюры намалявана шыбеніца – "месца, дзе караюць злачынцаў" (так напісана ў прывілеі на магдэбурскае права 1496 г.). Яна знаходзілася за ўсходняй ускраінай горада, каля гарадскога лугу. Адэльгаўзер намаляваў, як па дарозе коннікі гоняць да шыбеніцы злачынцу.\nГэтую выяву можна павялічыць, націснуўшы на спасылку\nНа Падоле, недалёка ад Нёмана, стаіць яшчэ адна драўляная царква. Належала яна цэху гарадзенскіх гарбароў і называлася Праўдзівага Крыжа (Честного Креста). Упершыню ў дакументах царква ўзгадваецца каля 1480 г. Асаблівасцю яе была цэнтрычна-ярусная кампазіцыя, у якой кожны ўступны ярус быў меншым за папярэдні. Царква завершана купалам, над першым ярусам зроблена галерэя. Своеасаблівымі былі вокны – руглыя, з вялікай колькасцю шкельцаў.\nВось мы і даведаліся, што намаляваў Адэльгаўзер і выгравіраваў Цюндт. Іх праца на працягу каля 450 гадоў была ўзорам для наступных выданняў гравюр горада Гродна. Першымі паслядоўнікамі сталі Георг Браўн (мы яго цытавалі) і Франц Гогенберг. У шасцітомнай працы "Гарады зямнога свету" (1572- 1618 гг.), у другім томе пад назваю "Аб самых галоўных усяго свету гарадах" (кніга 2) Браўн змясціў акварэльны афорт Гродна, зроблены Гогенбергам па гравюры Цюндта.\nЗзаду гэтай новай гравюры быў даволі значны надпіс, але мы працытуем толькі невялікі кавалачак: "Літва – вялізная краіна, якая мяжуе з Польшчай, багністая, лясістая; сталіца яе Вільна, епіскапскі горад, такі ж па велічыні, як і Кракаў з усімі прадмесцямі. Нешмат яму ўступае горад Гродна на рацэ Кронан, цяпер называемая Нёман, размеркаваны, па звычаям гэтай краіны, часткаю на пагорках, часткаю на раўніне..."\nКапіравалі гравюру Цюндта і іншыя майстры ў самых розных варыянтах: з пасольствамі і без іх, нават апускалі Каложу і каралеўскі палац. У такіх выглядах гравюра з'яўлялася ў творах А.Альбіцыўса (1608 г.), Ф.Валегіта (1610 г.), Г.Бодэнэра і іншых.\nМы, сённяшнія гродзенцы, дзякуючы ім, маем магчымасць убачыць выяву нашага горада XVI ст. і параўнаць яе з рэальнасцю.\nЗ кнігі “Горадзен”. Гродна, 1996\n/Вячаслаў Швед. “Праўдзівае адлюстраванне горада…”


Смаката з залатой даёначкі: сырнікі вараныя, масліцам краплёныя - 11.06.2016, Sputnik Беларусь\nІдучы па малако, мы наўрад ці будзем прасіць духа крамы падказаць, у якім пакеце – самае смачнае, або дзе ляжыць свежы сырок. А на вёсцы і цяпер некаторыя... 11.06.2016, Sputnik Беларусь\nЛарыса Мятлеўская, Sputnik.Напрыклад такія: "Добры вечар, скацінка, прыйшла к табе хазяечка з залатой даёначкай, з шоўкавай цадзілачкай. Маць Прачыстая цябе даіла, а хазяечку малачком надзяліла, жоўтым масліцам і харошай смятанкай. Ні сваімы думамі, а гасподнімы словамы, дай, Госпадзі, на помач".Ну як, скажыце, пасля такіх слоў карова можа адмовіць сваёй любай гаспадыні ў малацэ? Ці не праз гэтыя чароўныя словы малако з-пад каровы на вёсцы заўсёды такое смачнае?Працягваючы гатаваць малочныя стравы, прапаную зрабіць таплёнае масла і сырнікі па старажытным рэцэптам беларускіх гаспадынь.Усё згодна правілаў!Ці ведаеце вы, што з глыбокай старажытнасці для Беларусі характэрна наступная паслядоўнасць апрацоўкі малака: Адпор дэфіцытуТой, хто жыў у СССР, добра памятае часы, калі ў крамах знікалі звыклыя прадукты: перад Новым годам, да прыкладу, знікаў маянез — і гэта вымушала рабіць соус для любімай усімі салаты "Аліўе" у хатніх умовах.Са сметанковым маслам перыядычна адбывалася такая ж гісторыя. Таму некаторыя гараджане прыстасаваліся вырабляць масла самастойна. Для гэтага трэба было наліць смятану ў вялікі слоік і трэсці яго — пакуль не саб'ецца масла або не адваляцца рукі. Дарэчы, з крамнай смятаны масла не саб'еш, лепш купіць яе ў фермераў на кірмашы.Свежае масліца Прабабуля міксера ў помач!Але гэта навейшая гісторыя, а вось даўней масла збівалі ў місцы, карыстаючыся драўлянай лыжкай. Пасля вынайшлі маслабойкі поршневага тыпу, якія ў вёсках захаваліся да сёння. Гэтай, можна сказаць, "прабабуляй" сучаснага міксера я карысталася яшчэ некалькі год таму, калі мае бацькі, з'ехаўшы жыць на вёску, завялі гаспадарку з казіным статкам. Малака было даволі, і бабуліна маслабойка не сумавала на паліцы ў клеці.  Збітае масла добра прамывалі ў халоднай вадзе, расціраючы шырокай драўлянай лыжкай датуль, пакуль вада не станавілася празрыстай. Гэта рабілася дзеля таго, каб цалкам выдаліць маслёнку з масла.сВЕЖАЕ МАСЛАКаб масла доўга захоўвалася, яго салілі буйной соллю і ператоплівалі. Правільна прыгатаванае таплёнае масла не псавалася чатыры гады! На таплёным масле смажылі, запраўлялі ім кашы і бульбу, стравы з локшынаў і гароху, дадавалі ў цеста. Сто пяцьдзесят гадоў таму таплёнае масла рабілі так.Таплёнае маслаУзяць 500г масла, 1л вады, сольНаліць у рондаль гарачую ваду, пакласці туды масла і, увесь час мяшаючы, грэць на малым агні. Рабіць гэта лепей на пліце. Як толькі масла растопіцца, зняць рондаль з агню і астудзіць.Калі масла добра застыне, каля сценкі рондаля ў масле зрабіць маленькую дзірку і праз яе зліць ваду. Яна будзе амаль белага колеру — гэта значыць, што ў масле мелася шмат малочных часцінак. Каб яно ачысцілася цалкам, варку трэба паўтарыць тры ці чатыры разы.Каб масла лепей захоўвалася, яго соляць па смаку і зліваюць у слоікі. Калі масла не шмат, яго можна не саліць. Захоўваюць у халодным месцы.Сырнікі вараныяСпатрэбіцца 0,5 кг тварагу, 6 яек, 3 — 4 ст лыжкі смятаны, 120 г мукі, 2-3 ст лыжкі масла, соль.Сырнікі смажаныя з сочывам Расцерці свежы (не перагрэты) тварог, дадаўшы па адным яйкі, некалькі лыжак не ўкісшай смятаны.Пасаліць і дасыпаць патроху столькі мукі, каб маса раскачвалася на стальніцы. Калі ў масе зусім не застанецца камякоў тварагу і яна стане пульхнай, пасыпаць стальніцу мукой, зрабіць валікі, сплюснуць іх, намеціць тыльным бокам нажа роўныя кавалачкі, пакроіць наўскос і апусціць у падсолены кіпень. Калі сырнікі ўсплывуць, адцадзіць на друшлак і падаць залітыя растопленым маслам.Калі тварог перагрэць у печы ці духоўцы,  ён становіцца сухім і цвёрдым, дрэнна расціраецца і для гэтых сырнікаў робіцца не прыдатным.Сырнікі вараныя запечаныяУзяць 0,5 кг тварагу, 6 яек, 3 — 4 ст лыжкі смятаны, 100 г разынак, 120 г мукі, 50 г масла, 1 ст лыжка цукру, шчапоць солі, 2 — 3 сухарыкі пшанічнай булкі.Расцерці свежы тварог з цукрам і соллю, дадаючы па адным яйкі, некалькі лыжак смятаны і разынкі. Напрыканцы дасыпаць патроху столькі мукі, каб маса раскачвалася на стальніцы. Вымешаць масу да пульхнсці, пасыпаць стальніцу мукой, зрабіць валікі, намеціць тыльным бокам нажа роўныя кавалачкі, скачаць з іх галушачкі і апусціць у падсолены кіпень.  Калі сырнікі ўсплывуць, адцадзіць іх на друшлак, скласці ў вышмараваны маслам і абсыпаны цёртымі сухарыкамі рондаль. Пакрапіць маслам і ўставіць у печ або духоўку — запякацца да ўтварэння румянай скарыначкі хвілін на двадцаць, у залежнасці ад гарачыні ў духоўцы ці печы.Смачна есці!\nнацыянальная кухня, ларыса мятлеўская, беларусь, спадчына\n14:01 11.06.2016 (абноўлена: 17:49 13.06.2016)\n© PixabayХлеб з маслам i зелянiнай\nІдучы па малако, мы наўрад ці будзем прасіць духа крамы падказаць, у якім пакеце – самае смачнае, або дзе ляжыць свежы сырок. А на вёсцы і цяпер некаторыя гаспадыні дзеля добрага ўдою не толькі пестуюць сваю кароўку, але і прамаўляюць старажытныя замовы.\nНапрыклад такія: "Добры вечар, скацінка, прыйшла к табе хазяечка з залатой даёначкай, з шоўкавай цадзілачкай. Маць Прачыстая цябе даіла, а хазяечку малачком надзяліла, жоўтым масліцам і харошай смятанкай. Ні сваімы думамі, а гасподнімы словамы, дай, Госпадзі, на помач".\nНу як, скажыце, пасля такіх слоў карова можа адмовіць сваёй любай гаспадыні ў малацэ? Ці не праз гэтыя чароўныя словы малако з-пад каровы на вёсцы заўсёды такое смачнае?\nПрацягваючы гатаваць малочныя стравы, прапаную зрабіць таплёнае масла і сырнікі па старажытным рэцэптам беларускіх гаспадынь.\nУсё згодна правілаў!\nЦі ведаеце вы, што з глыбокай старажытнасці для Беларусі характэрна наступная паслядоўнасць апрацоўкі малака:\nзакісленне без дадавання закваскі;\nздыманне з закісшага малака смятаны;\nзбіванне масла са смятаны;\nперапрацоўка кіслага малака ў тварог.\nТой, хто жыў у СССР, добра памятае часы, калі ў крамах знікалі звыклыя прадукты: перад Новым годам, да прыкладу, знікаў маянез — і гэта вымушала рабіць соус для любімай усімі салаты "Аліўе" у хатніх умовах.\nСа сметанковым маслам перыядычна адбывалася такая ж гісторыя. Таму некаторыя гараджане прыстасаваліся вырабляць масла самастойна. Для гэтага трэба было наліць смятану ў вялікі слоік і трэсці яго — пакуль не саб'ецца масла або не адваляцца рукі. Дарэчы, з крамнай смятаны масла не саб'еш, лепш купіць яе ў фермераў на кірмашы.\nПрабабуля міксера ў помач!\nАле гэта навейшая гісторыя, а вось даўней масла збівалі ў місцы, карыстаючыся драўлянай лыжкай. Пасля вынайшлі маслабойкі поршневага тыпу, якія ў вёсках захаваліся да сёння. Гэтай, можна сказаць, "прабабуляй" сучаснага міксера я карысталася яшчэ некалькі год таму, калі мае бацькі, з'ехаўшы жыць на вёску, завялі гаспадарку з казіным статкам. Малака было даволі, і бабуліна маслабойка не сумавала на паліцы ў клеці.\nЗбітае масла добра прамывалі ў халоднай вадзе, расціраючы шырокай драўлянай лыжкай датуль, пакуль вада не станавілася празрыстай. Гэта рабілася дзеля таго, каб цалкам выдаліць маслёнку з масла.\nКаб масла доўга захоўвалася, яго салілі буйной соллю і ператоплівалі. Правільна прыгатаванае таплёнае масла не псавалася чатыры гады! На таплёным масле смажылі, запраўлялі ім кашы і бульбу, стравы з локшынаў і гароху, дадавалі ў цеста. Сто пяцьдзесят гадоў таму таплёнае масла рабілі так.\nУзяць 500г масла, 1л вады, соль\nНаліць у рондаль гарачую ваду, пакласці туды масла і, увесь час мяшаючы, грэць на малым агні. Рабіць гэта лепей на пліце. Як толькі масла растопіцца, зняць рондаль з агню і астудзіць.\nКалі масла добра застыне, каля сценкі рондаля ў масле зрабіць маленькую дзірку і праз яе зліць ваду. Яна будзе амаль белага колеру — гэта значыць, што ў масле мелася шмат малочных часцінак. Каб яно ачысцілася цалкам, варку трэба паўтарыць тры ці чатыры разы.\nСпатрэбіцца 0,5 кг тварагу, 6 яек, 3 — 4 ст лыжкі смятаны, 120 г мукі, 2-3 ст лыжкі масла, соль.\nСырнікі смажаныя з сочывам\nРасцерці свежы (не перагрэты) тварог, дадаўшы па адным яйкі, некалькі лыжак не ўкісшай смятаны.\nПасаліць і дасыпаць патроху столькі мукі, каб маса раскачвалася на стальніцы. Калі ў масе зусім не застанецца камякоў тварагу і яна стане пульхнай, пасыпаць стальніцу мукой, зрабіць валікі, сплюснуць іх, намеціць тыльным бокам нажа роўныя кавалачкі, пакроіць наўскос і апусціць у падсолены кіпень. Калі сырнікі ўсплывуць, адцадзіць на друшлак і падаць залітыя растопленым маслам.\nКалі тварог перагрэць у печы ці духоўцы, ён становіцца сухім і цвёрдым, дрэнна расціраецца і для гэтых сырнікаў робіцца не прыдатным.\nУзяць 0,5 кг тварагу, 6 яек, 3 — 4 ст лыжкі смятаны, 100 г разынак, 120 г мукі, 50 г масла, 1 ст лыжка цукру, шчапоць солі, 2 — 3 сухарыкі пшанічнай булкі.\nРасцерці свежы тварог з цукрам і соллю, дадаючы па адным яйкі, некалькі лыжак смятаны і разынкі. Напрыканцы дасыпаць патроху столькі мукі, каб маса раскачвалася на стальніцы. Вымешаць масу да пульхнсці, пасыпаць стальніцу мукой, зрабіць валікі, намеціць тыльным бокам нажа роўныя кавалачкі, скачаць з іх галушачкі і апусціць у падсолены кіпень.\nКалі сырнікі ўсплывуць, адцадзіць іх на друшлак, скласці ў вышмараваны маслам і абсыпаны цёртымі сухарыкамі рондаль. Пакрапіць маслам і ўставіць у печ або духоўку — запякацца да ўтварэння румянай скарыначкі хвілін на двадцаць, у залежнасці ад гарачыні ў духоўцы ці печы.


вялікі пеніс, инсайдерская информация: читать абсолютно всем!\nУ гэтым раздзеле прадстаўлена інфармацыя пра прадукты павелічэння пеніса і чаму некаторыя прадукты працуюць, а іншыя не.\nТаксама выказана здагадка, што лекар павінен рэкамендаваць адзін прадукт над іншым. Магчыма, вы заўважылі, што няма дакладнага спісу прадуктаў. Калі вас цікавяць прадукты павелічэння пеніса, гэта раздзел для вас. Ёсць больш за 2000 прадуктаў для павелічэння пеніса. Я дадаў раздзел, які дасць вам усю неабходную інфармацыю аб эфектыўнасці прадуктаў. Я таксама пералічыў прадукты ў раздзеле з найбольш інфармацыяй пра тое, наколькі яны эфектыўныя. Я таксама дадаў апісанні прадуктаў і выявы.\nГэтая старонка змяшчае прадукты, якія прайшлі праверку на эфектыўнасць. Я не правяраў усе вырабы, але тыя, якія правяраюцца, ад вытворцаў, якія правялі шырокае тэставанне. Я імкнуся да таго, каб гэтая старонка была ў курсе новых і захапляльных прадуктаў павелічэння пеніса. У раздзелы ніжэй я ўключыў спасылкі на дадатковую інфармацыю пра кожны прадукт. Вы можаце перайсці на мой сайт для атрымання дадатковай інфармацыі. Націсніце тут: Рост пеніса, павелічэнне пеніса і прадукты павелічэння пеніса. Колькі іх? Ну, гэта залежыць ад таго, наколькі вялікі ваш пеніс? Я здагадваюся пра 10 цаляў? Можа, яшчэ больш? Я не эксперт, але я здагадваюся, што калі вам трэба 6 футаў, вы, верагодна, большыя за мяне! Памер пеніса адрозніваецца ад іншых частак цела і правільным чынам.\nКалі мы лічым, што шматлікія водгукі, якія вядомыя ў цяперашні час, многія энтузіясты змогуць павял...


Якасны сянаж – залог высокіх надояў | Щучинская районная газета Дзяннiца\nГлавная » Якасны сянаж – залог высокіх надояў\n– Сёлета нам прадстаіць скасіць травы на плошчы 3300 гектараў, першым укосам неабходна нарыхтаваць 28 тысяч тон сенажу, – гаворыць галоўны аграном ААТ “АграГЖС” Леанід Леанідавіч Ушкевіч. – Каб зрабіць гэта ў аптымальныя тэрміны, задзейнічалі каля 20 адзінак тэхнікі, у тым ліку чатыры кормаўборачныя камбайны, столькі ж грабель, варушылку.\nПадвяленую зялёную масу да сянажных траншэй аператыўна дастаўляюць восем грузавых аўто. “Флагманамі” на адвозцы з’яўляюцца вадзіцелі Аляксандр Станіслававіч Курыла, Павел Уладзіслававіч Мікша, Уладзімір Леанідавіч Цывінскі і Мар’ян Іосіфавіч Новік. На іх раўняюцца астатнія.\nТрамбоўка сенажу ў гаспадарцы арганізавана ў дзве змены. Днём зялёную масу раўнамерна разраўноўваюць па сянажнай траншэі пры дапамозе магутных “Амкадораў” механізатары Іван Іванавіч Анюськевіч і Віктар Вітольдавіч Карповіч. Ноччу іх падмяняюць трактарысты Аляксей Пятровіч Серыкаў і Аляксей Аляксандравіч Габец, якія працуюць па чарзе. У суткі мясцовыя аграрыі закладваюць да 300 тон сенажу.\n– На працу ў ААТ “АграГЖС” я ўладкаваўся ў лістападзе мінулага года, – гаворыць Віктар Вітольдавіч Карповіч. – Гаспадарка адразу выдзеліла аднапакаёвую кватэру, куды мы з жонкай і пераехалі. Мне даверылі кіраваць “Амкадорам”, на якім спачатку грузіў арганіку, кармы, а сёння трамбую сянаж. Працаваць даводзіцца амаль увесь светлавы дзень. Гаспадарка паклапацілася, каб усе, хто заняты на нарыхтоўцы кармоў, былі забяспечаны двухразовым гарачым харчаваннем. Прычым, плацім мы за гэту паслугу толькі 50% ад рэальнага кошту, астатнія выдаткі бярэ на сябе сельгаспрадпрыемства.\nАсаблівая ўвага ў ААТ “АграГЖС” надаецца строгаму выкананню ўсіх тэхналагічных патрабаванняў пры закладцы сенажу. Спецыялісты пільна сочаць за ўтрыманнем вільгаці ў зялёнай масе, замяраюць яе тэмпературу, дабаўляюць кансервант. Усе сянажныя траншэі тут накрываюць спецыяльнай плёнкай, каб не дапусціць намакання і гніення кармоў.\nДарэчы, на 9 чэрвеня мясцовыя аграрыі ўжо заклалі 3600 тон сенажу, што складае 13% да плана. Калі надвор’е будзе спрыяць, першы ўкос у гаспадарцы завершаць да канца месяца.


“Вольны Хор”: Усведамляем, што могуць пасадзіць, але бяздзейнічаць немагчыма. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n– “Вольны Хор” арганізаваўся адразу пасля выбараў. Да яго далучаліся розныя людзі, спачатку супрацоўнікі Філармоніі, а пасля і іншыя музыкі. І вельмі аператыўна, літаральна 12 ці 13 жніўня, мы арганізавалі першую акцыю. Каб падтрымаць людзей.\n– Колькі вас было напачатку?\n– Шмат. У тэлеграм-чаце было каля 300 чалавек. Зараз хваля спала, засталіся толькі людзі, адданыя справе па-сапраўднаму.\n– Пра ўсё дамаўляецеся там жа?\n– Раней так. Зараз чаты выдаленыя, бо ўдзельнікаў прэсавалі. Пачалі абмяркоўваць планы асабіста. Хоць і гэта не надта ратуе…\n– Што для цябе – галоўная рухальная сіла? Пра што ты думаеш, калі вырашаеш, спяваць сёння з Хорам, альбо не?\n– Пра тое, што трэба змагацца. Любым чынам. Кожны на сваім месцы. Мы ўсведамляем, што мы ўсе ў любым выпадку сядзем. Але жыць у нашых сённяшніх рэаліях немагчыма. І галоўнае пакаранне ў нашай краіне для музыканта – гэта пакінуць яго працу з яго ж заробкам. Таму мы за перамены. Дзеля гэтых перамен і выступаем.\n– Як людзі рэагуюць на вашыя перфомансы?\n– Зазвычай станоўча.\n– Шмат людзей спыняецца?\n– Амаль не спыняюцца.\n– Дзе і калі была самая неадназначная рэакцыя?\n– Падчас выступу ў Вялікім тэатры. У некалькіх чалавек. Яны лаяліся.\n– Ты іх можаш апраўдаць?\n– Натуральна, пры жаданні ўсё можна апраўдаць. Тут пытанне асабістага выбару. То бок гэтыя людзі альбо жывуць у нейкай сваёй рэчаіснасці, альбо яны саўдзельнікі гэтай іншай рэчаіснасці. Альбо проста недалёкія. Так, людзі, якія наведваюць оперны тэатр, таксама могуць быць досыць недалёкімі. І гэта наша віна, супрацоўнікаў культуры. Але зараз мы актыўна рэабілітуемся.\n– Вы адчуваеце розніцу паміж выступамі ў звыклай зале і ў такіх “нефарматных” мясцінах? Ці складана сабраць, арганізаваць удзельнікаў у другім выпадку?\n– Нескладана. Людзі, якія прыходзяць на такія імпрэзы, самі дакладна ведаюць, што яны павінны рабіць. Першы час для іх гэта было чымсьці неверагодным. Ды і людзі рэагавалі актыўна. А цяпер ужо амаль як праца.\n– Дарэчы, падчас выступаў вы заўважаеце, што адбываецца звонку? Маўляў, ага, тут АМАП, трэба быць больш асцярожнымі…\n– Ну, які АМАП можа быць у гандлёвым цэнтры?.. Наадварот, людзі падтрымліваюць…\n– А ахова?\n– Ахова першы час ніяк не рэагавала. А вось зараз, пасля апошняга разу, выклікала АМАП.\n– Дарэчы, ваш жа дырыжор быў у касцюме АМАПаўца…\n– Так. Мы наогул заўсёды імкнуліся крэатыўна падыходзіць да касцюмаў. Але па праўдзе самы галоўны атрыбут касцюму – маска. Але бачыш, яна ўжо не дапамагае....\n– У чым плюс і ў чым мінус “Вольнага Хора”?\n– Мінусаў няма. Хто б мог уявіць, што хор як з'ява можа быць карыснай і неяк уплываць на агульны грамадскі працэс? Для большасці хор – гэта наогул нешта незразумелае. Але зараз мы бачым, што ў плане мастацтва гэта рэальная моц! Хор з народам! І ён зойме сваё ганаровае месца. Па радыё будзе круціцца.\n– З якім рэпертуарам?\n– З абсалютна любым. Тут пытанне не ў гучанні, а ў падачы. Таму што калі гучанне накіравана на змаганне, то яно рокавае ў любым выпадку. Нават хор. Бо можа Барыс Грабеншчыкоў жа сабе дазволіць спяваць пад флейту – і гэта лічыцца рок-музыкай. Тое ж і Хор. Галоўнае – што і дзеля чаго спяваеш. Думаю, многія захочуць і па радыё пачуць гэтыя песні. Яны нагадаюць пра важныя падзеі, а гэта галоўнае.\n– А свой сённяшні рэпертуар для выступаў вы неяк абмяжоўваеце?\n– Зараз у нас музыка рэвалюцыйная ва ўсіх сэнсах. Ад “Магутнага Божа” да “Перемен” Цоя. А пасля нашай перамогі “Вольны Хор” можа заспяваць усё, што заўгодна. Ён заслужыў гэта. Спяваць што заўгодна, калі заўгодна, і пры гэтым зарабляць.\n– Дарэчы, а наколькі складана “Перемен” пакласці на выкананне хорам?\n– Нічога складанага. Дасведчаны аранжыроўчшык лёгка справіцца з такой задачай.\n– У вас ладзяцца рэпетыцыі?\n– Так. У нас нават некалькі складаў “Вольнага Хора”. Ёсць прафесійны склад, ёсць аматарскі. Прафесійны склад запісваецца нават, ужо і збор ёсць.\n– У вас жа ў Хоры не толькі мужчыны, але і дзяўчаты, якія схільныя больш востра на ўсё рэагаваць. Ім калі-небудзь было страшна падчас выступлення?\n– Не толькі ім – мужчынам таксама страшна. Усе мы чакаем, пакуль па нас прыйдуць. Некаторыя ўжо дачакаліся. Але што рабіць? Справа ў тым, што так, як яно цяпер, быць не павінна. Смелыя людзі думаюць пра будучыню. Страх і пераадольваецца такім чынам. Мы гэта робім дзеля будучыні народа. Але і сваю будучыню ніхто не адмяняў. Гэта ўжо не гульня. Гэта сапраўдная барацьба за сябе. Музыкі ў нашай краіне ў фінансавым плане – самая нізкая каста. Яна нават ніжэйшая за прыбіральшчыкаў. Якім бы таленавітым ты не быў, але штомесяц думаеш, як да наступнага заробку дажыць. Ёсць выключэнні, але іх мала. Асноўная частка музычнай грамады (я маю на ўвазе харавікоў і дырыжораў) апошнія 5 год зарабляе не ў Беларусі, а ў Еўропе. Каб мець свой хор, патрэбныя грошы. А грошай няма і не будзе. Няма спонсарства, няма падтрымкі. Бо людзі баяцца паказаць свой бізнэс, каб у іх яго не адабралі. У той час як дзяржкультура не здольная зразумець і прафінансаваць тое, што насамрэч патрэбна. Павінны быць іншыя варыянты падтрымкі. А няма фінансаў – няма нічога. Усе ж дарослыя людзі. У Новай Беларусі, я думаю, усё гэта будзе куды прасцей.\n– Зараз той час, калі многія музыкі выступаюць у дварах. Вы таксама там з'яўляліся?\n– Так. Але я думаю, хутка надыдзе наступны этап. Трэба мяняць. Мы павінны таксама быць гнуткімі. Нас пэўны час не чапалі – і мы зрабілі ўсё, што змаглі. А цяпер пачалі – і, напэўна, трэба неяк іначай усё рабіць. Але “Вольны Хор” як творчая адзінка нікуды не знікне, гэта факт.\nЯ насамрэч думаю, што наш Хор зойме сваё месца ў культуры Новай Беларусі. Альбо будзе традыцыяй, напамінам, што былі часы, калі гэта было актуальна. На сёння музыка Беларусі мае два адценні: першы – ніякі, другі – рокавы. Хор – рокавая музыка, музыка барацьбы. Мастацтва з народам! Гэта самае галоўнае. І заўтра, калі ўсё зменіцца, народ прыгадае, што мы былі з ім. А іншае мастацва сыдзе.\n– У цябе ёсць які-небудзь прагноз для Беларусі?\n– Я вяду сваю вайну з 2006 года. Але зараз пытанне не ў гэтым. Месяц, паўгода, год… гэта не важна. Самае важнае – што людзі сталі салідарнымі. Наладжаныя сувязі, кантактаванне. То-бок актыўны чалавек, які проста сядзіць дома і глядзіць тэлевізар, выпадзе. Бо калі ўсё зменіцца, будуць іншыя адносіны паміж людзьмі. І тыя людзі, якія цяпер салідарныя, якія дапамагаюць, аб'ядноўваюцца, яны заўтра будуць паспяховымі і будуць кіраваць краінай.\nГутарыла Марына Савіцкая, для Tuzim FM\n2557 / 3\n!OUT: Port Mone — зь лесам на «Ты» (аўдыё/відэа)\nos / адказаць\n08.11.2020 / 22:17\n"– У вас жа ў Хоры не толькі мужчыны, але і дзяўчаты, якія схільныя больш востра на ўсё рэагаваць. Ім калі-небудзь было страшна падчас выступлення?"\nУважаемая Марына Савіцкая, вам не стыдно? транслировать такие сексисткие стереотипы, особенно после той роли, которую женщины играют в протесте?


дыетычныя бліны - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ дыетычныя бліны\nТрадыцыйныя бліны - сытны і каларыйны прадукт, і многія людзі, асабліва дзяўчыны худнеюць, баяцца рыхтаваць і ўжываць іх у ежу. А дарэмна, бо калі змяніць агульнапрыняты склад інгрэдыентаў, то выпечка застанецца такой жа смачнай, пажыўнай, але ўжо стане дыетычнай. Сёння я раскажу, як зрабіць дыетычныя бліны па некалькіх рэцэптах для разнастайнасці твайго рацыёну.\nБліны кефірныя без цукру\nГэты рэцэпт, мабыць, адзін з самых простых - дыетычнае бліны атрымаюцца пяшчотнымі, а іх падрыхтоўка не зойме шмат часу. Мінімум інгрэдыентаў забяспечваюць мінімум калорый у кожнай порцыі, і не трэба доўга важдацца з тэстам.\nабястлушчаны кефір - 1 поўны шклянку;\nмука пшанічная - 6-7 сталовых лыжак з горкай;\nсоль і цукру па гусце;\nраслінны алей для змазвання патэльні.\nЗьмяшаем ўсе інгрэдыенты ў глыбокай місцы. Змешваем да таго часу, пакуль не разаб’юцца усе камячкі мукі, калі яны з’явіліся. Усе, цеста гатова!\nВыпякаць такія бліны трэба сапраўды гэтак жа, як і простыя бліны. Трохі распаленую патэльню вышмараваць алеем, выліць порцыю тэсту і патрымаць блін па 20-30 секунд пропекание з кожнага боку.\nПадаваць дыетычнае бліны можна з ёгуртам мінімальнай тлустасці або фруктовым пюрэ.\nКалі ты не ведаеш, дзе ўзяць аўсяную муку, то прыгатуй яе самастойна з аўсяных шматкоў (нават таго ж геркулеса). Да таго ж кошт аўсяных шматкоў будзе крыху ніжэй, чым ўжо намалацілі мукі. Я засынаю геркулес ў кавамолку - адна хвіліна, і муку ідэальнага памолу гатовая.\nмалако - палова шклянкі (прыкладна 100 мл)\nмука аўсяная - 2 сталовыя лыжкі (або паўшклянкі аўсяных шматкоў)\nраслінны алей - 2 сталовыя лыжкі;\nцукровы пясок - палова сталовай лыжкі.\nУ гэтым рэцэпце асаблівую ўвагу трэба надаць ўзбівання тэсту. Рыхтуем яго ў наступным парадку:\nСпачатку ўзбіваем міксерам (відэльцам або венцам) яйкі, а не аддзяляючы бялкі ад жаўтка.\nДалей, паступова уліваючы ўсё малако, мы не перастаем ўзбіваць цеста і даводзім яго да аднароднай кансістэнцыі.\nЎмешваецца муку, цукровы пясок, палову алею і соль. Працягваем ўзбіваць да тых часоў, пакуль не пераканаемся ў адсутнасць камячкоў аўсянай мукі. Гатовае цеста павінна нагадваць вадкую каштарыс. Калі яно атрымалася занадта вадкім, дадайце трохі мукі, густым - малака.\nПерад выпяканнем дай тэсту настаяцца каля паўгадзіны ў халадзільніку.\nЦяпер можна прыступіць да выпечцы. Змяшаць цеста яшчэ раз, падрыхтуем раслінны алей у кубку (для змазвання патэльні) і павараную сіліконавую пэндзаль (кавалак белага хлеба).\nВыпякаюць дыетычнае аўсяныя бліны на распаленай патэльні, гэтак жа як і звычайныя, з двух бакоў па 30-40 секунд. Перад кожным змазваецца патэльню алеем (проста ліць алей нельга!).\nУліць малако, старанна ўзбіць.\nДля таго каб не страціць сэнс падрыхтоўкі гэтых бліноў (не дадаць каларыйнасці) я выкарыстоўваю ў якасці падліўкі фруктовае пюрэ або ёгурт самай нізкай тлустасці. І гэтыя прадукты выдатна адцяняюць густ аўсяных шматкоў.\nБліны без дадання яек\nГэты рэцэпт - проста знаходка для тых, хто сядзіць на дыеце. Спячы такія дыетычныя бліны - гэта тое ж самае, што і падмануць свой арганізм. Накшталт і выпечка, але нічога каларыйнасць ў ёй няма.\nвада кіпячоная (!) астуджаная - 2 шклянкі;\nмука пшанічная - 10 сталовых лыжак з горкай;\nкрупы манная - 15 сталовыя лыжкі з горкай;\nвоцат (гарбатная лыжка) і харчовая сода ці Пякарскі парашок (2 гр).\nЗамясіць цеста. У глыбокую міску выліваем ваду і дадаем да яе палову расліннага алею, цукровы пясок, соль і Пякарскі парашок (або соду гашаную воцатам).\nУ асобным посудзе змешваем пшанічную муку і вабіка і дадамо гэтую сумесь у цеста, увесь час памешваючы. Навошта патрэбна манныя крупы? У гэтым рэцэпце яна мае ролю яек, бо зусім абыйсціся без злучнага не атрымаецца. А змешвання мукі і круп дапаможа дамагчыся раўнамернасці размеркавання манкі ў цесце.\nЦяпер дамо тэсту настаяцца і можна прыступаць да выпечцы бліноў.\nНа распаленую патэльню роўным вельмі тонкім пластом выліваем порцыю тэсту (лепш половничком), чакаем 20-30 секунд, перагортваем блін і чакаем яшчэ столькі ж. Не забудзь змазваць патэльню раслінным алеем перад нанясеннем кожнай порцыі тэсту.\nУ якасці падліўкі перад падачай можна нацерці на дробнай тарцы яблык кіслае, або ўзяць ўжо гатовае фруктовае пюрэ.\nБліны на мінеральнай вадзе\nГэты рэцэпт падыдзе як для тых, хто сочыць за сваёй фігурай, так і для тых, хто не пераносіць каровін бялок. Працэс падрыхтоўкі пачынаецца з вымешивания тэсту.\nмінеральная вада - 1 шклянка (200-250 мл)\nмука пшанічная - 10 сталовых лыжак з горкай (каля 200 грам);\nяйкі - 2 штукі (толькі вавёркі!);\nмёд - 1 гарбатная лыжка;\nУ глыбокую міску выліць усю мінеральную ваду і дадаем да яе муку (лепш папярэдне просеять), мёд і палову прыгатаванага расліннага алею. Старанна вымесіць цеста. Важна! Мёд абавязкова павінен быць вадкім. Калі ён густоватая, то спачатку раскладзі яго ў той жа мінеральнай вадзіцы.\nДадамо пену ўзбітых з соллю яечных бялкоў, яшчэ раз старанна ўсё змяшаць. Камячкоў мукі быць не павінна!\nЗараз трэба даць тэсту трохі настаяцца 15 хвілін будзе цалкам дастаткова.\nПрыступім да выпяканні. Патэльню з гладкім дном трэба распаліць і вышмараваць алеем з дапамогай пэндзля (або хлеба). Выпякаць бліны трэба вельмі хутка, не больш за 30-40 секунд з кожнага боку. Дзякуючы мінеральнай вадзе на іх паверхні будуць утварацца прыгожыя ажурныя дзірачкі.\nЗ чым падаваць такія дыетычныя бліны? Калі вам ці членам вашай сям’і нельга малочны бялок падавай іх з тым жа мёдам або фруктовым пюрэ (можна самастойна прыгатаваць пюрэ падобную кашыцу з свежага яблыка, стратай яго на дробнай тарцы).\nПаспрабуй прыгатаваць дыетычныя бліны хаця б па адным з гэтых рэцэптаў, і ты ўбачыш, што іх густ ані не саступае бліноў, прыгатаваным па стандартнай «каларыйным» рэцэпце. А незвычайныя інгрэдыенты унясуць у знаёмы густ своеасаблівую адметнасць.\nПапярэдні Тэкст Баклажаны тушеные з гароднінай - рэцэпты прыгатавання ў мультиварке або духоўцы, фота і відэа\nНаступная Артыкул Як справіцца з справамі\nФасоны жаночых сукенак\nДызайн маленькай кватэры-студыі\nФутравая накідка на плечы\n7 спосабаў нейтралізаваць крытыку\nМакіяж ў стылі Меган Фокс\n15 новых адкрыццяў пра сэкс\nЯк сціраць паліто ваўняная\nАўсянка на сняданак для пахудання


В Ушачах прошла весенняя ярмарка — Ушачи. Газета Патриот. Ушачский район\n17.04.2019 patriot50Комментарии on В Ушачах прошла весенняя ярмарка\nКірмаш на цэнтральнай плошчы гарпасёлка 13 красавіка сабраў нямала гандляроў і пакупнікоў. Торбы і цэлыя мяхі развозілі на машынах і веласіпедах, цягнулі ў руках і на плячах – наколькі дазвалялі магчымасці кашалькоў і фізічных сіл.\n“Хітом” продажу традыцыйна стала зерне. Машыны з гэтым таварам некаторыя падпільноўвалі з сямі гадзін, а каб аказацца ў ліку першых пакупнікоў, суправаджалі праз плошчу, хіба што не ўхапіўшыся за барты. Не было яшчэ і дзевяці (у гэты час кірмаш павінен быў толькі пачынацца!), калі КУСГП “Глыбачаны” распрадала ўвесь яравы ячмень па 18 і авёс па 14 рублёў за мяшок. “Трымаем немалую гаспадарку, таму без зерня не абысціся, – падзяліліся з намі Аліна Пятроўна Пшэвальская і Павел Пятровіч Прашковіч. – Набылі сёння шэсць мяхоў – цяпер пра корм для каня, курэй, індакачак, іншай жыўнасці можна не хвалявацца”.\nНа “ўра” разыходзіўся ячмень па 50 капеек за кілаграм і ў ААТ “Агра-Селішча”. Праўда, цэлай машыны ледзь хапіла, каб задаволіць запыты ўсіх пакупнікоў – бралі ў большасці сваёй па цэнтнеры-два. Своеасаблівым рэкардсменам у гэтым сэнсе аказалася сям’я Брыкун. “10 мяхоў – гэта толькі дадатак да вырашчанага ўласнымі сіламі летась, – зазначыла гаспадыня Наталля Адамаўна. – Трэба ж карміць трох бычкоў, ды і пасеяць нешта!”\nБойка ішоў гандаль і ў іншых сельгаспрадпрыемстваў раёна. Так, напрыклад, ААТ “Ільюшынскі” рэалізаваў машыну збожжа ў мяшках, а гэта звыш 4 тон, літаральна за 30 хвілін – асаблівым попытам карыстаўся ячмень па 45 капеек за кілаграм, бралі і пшаніцу за 50. Непадалёк чакаў новых гаспадароў і “жывы” тавар – бычкоў ад ільюшынцаў куплялі нават не па адной галаве.\nШырокі асартымент прадукцыі прадставіла ААТ “Дземенец”. Акрамя ячменю па 20 рублёў за мяшок гаспадарка рэалізоўвала грэчку – як для ўжывання, так і для пасеву, насенне канюшыны, райграсу. КУСГП “Вялікадолецкае” прапаноўвала пшаніцу і ячмень па 51 і 44 капейкі за кілаграм, а “Маяк-Ушацкі” – арганіку па 15 рублёў за тону. У гэты кошт, дарэчы, уваходзіла і дастаўка па раёне – такой прапановай скарысталіся жыхары райцэнтра, Градзянца і некаторых іншых населеных пунктаў.\nПа запрашэнні раённага кіраўніцтва ўпершыню завіталі на Ушаччыну прадстаўнікі адной з чашніцкіх сялянска-фермерскіх гаспадарак. На “ўра” тут разыходзілася бульба сартоў “Скарб” і “Вектар”, танныя капуста, морква, буракі, яблыкі. Самым дапытлівым фермер Ф.Казлоўскі даваў карысныя парады па вырошчванні агародніны. Адзінае, пра што шкадаваў мужчына, – пра невялікую колькасць прывезенай прадукцыі.\nУ вялікім асартыменце былі мясныя і кандытарскія вырабы, агародніна, насенне і іншае ў палатках райспажыўтаварыства, якое таксама прапаноўвала ўдзельнікам кірмашу прысесці за столікі, адпачыць. Папулярнасцю карысталася і паслуга дастаўкі набытых тавараў дамоў, прычым не толькі па гарпасёлку, але і за яго межы.\nПрываблівалі пакупнікоў Ушацкі раён газазабеспячэння – з грунтам, а таксама лясгас – з лазневымі і гаспадарчымі венікамі, туямі, мёдам. Пітомнікі з Лепельскага і Пастаўскага раёнаў прапаноўвалі садаводам саджанцы пладовых дрэў. Беларускі каларыт кірмашу традыцыйна надавала сумесная кропка Дома рамёстваў і народнага клуба майстроў і самадзейных мастакоў “Адраджэнне” – і сёлета яна вабіла золатам саламяных сувеніраў, фарбамі вырабаў ручной работы. Святочнага ж настрою ўдзельнікам кірмашу дадала насычаная канцэртная праграма, наладжаная работнікамі культуры.\nМемориальный комплекс «Прорыв» в числе финалистов конкурса «Семь чудес Беларуси»


Сербахарвацкая Вікіпедыя — Вікіпедыя\nСербахарвацкая Вікіпедыя (сербахарв.: Srpskohrvatska Wikipedija, Харватасербская вікіпедыя, сербахарв.: hrvatskosrpska Wikipedija) — раздзел Вікіпедыі на сербахарвацкай мове, мове былой Югаславіі.\n4 643 519\n41 232 312\nСербахарвацкая Вікіпедыя на Вікісховішчы\nНа ліпень 2014 года змяшчае 201 000 артыкулаў.\nУ адрозненне ад Сербскай Вікіпедыі, гэты раздзел не ўтрымлівае сістэм пераўтварэння тэксту — тэкст бачны ў тым алфавіце, у якім быў уведзены. Аўтары самі выбіраюць, пісаць артыкул на кірыліцы ці на лацініцы, а ў апошнім выпадку прытрымвацца сербскай ці харвацкай арфаграфіі.\nПадобнае «двухмоўе» прыкметна і на галоўнай старонцы, і ў афармленні нацыянальнага вэб-інтэрфейсу (надпісы на кірыліцы і лацінцы дублююць адзін аднаго), і нават у датах (назвы месяцаў адначасова прыведзены ў дзвюх версіях: славянскія (харвацкія) лацінкай, і лацінскія (сербскія) кірыліцай).\nАктыўнасць у раздзеле непрапарцыйна малая колькасці ўдзельнікаў, і значная частка яе зводзіцца да ўзгадненняў розных варыянтаў арфаграфіі ў назвах артыкулаў (стварэнне перанакіраванняў і г. д.).\nСербахарвацкая Вікіпедыя была заснавана амаль адначасова з сербскай, харвацкай і баснійскай. Мэтазгоднасць стварэння гэтага раздзела з самага пачатку ставілася пад сумнеў, аднак на той момант раздзел было вырашана ўсёткі развіваць.\nТым не менш, раздзел моцна адстаў у сваім развіцці ад трох больш «спецыфічных», якія выкарыстоўваюць больш вузейшую норму мовы і, магчыма, арыентаваных нацыянальна. Сербахарвацкі раздзел быў зачынены на кароткі час напачатку 2005 года як неактыўны..\n7 кастрычніка 2005 года — 1000 артыкулаў.\n22 ліпеня 2006 года — 5 тыс. артыкулаў.\n10 красавіка 2007 года — 10 тыс. артыкулаў.\n4 лістапада 2008 года — 20 тыс. артыкулаў.\n8 лістапада 2011 года — 50 тыс. артыкулаў.\n4 ліпеня 2012 года — 60 тыс. артыкулаў.\n↑ Актуальная статыстыка: sh:Special:Statistics\nСербахарвацкая Вікіпедыя (галоўная старонка)\nСербская Вікіпедыя (галоўная старонка)\nVecernji.hr: Wikipedia na mala vrata uvodi srpsko-hrvatski jezik Архівавана 14 жніўня 2009. (харв.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сербахарвацкая_Вікіпедыя&oldid=4025078"\nАпошнія змены 20 студзеня 2022 а 04:39


07 кастрычнік 2017, 20:41\nМіністар замежных спраў Беларусі Уладзімер Макей выступіў у Менску 6 кастрычніка на першай канфэрэнцыі ганаровых консулаў Беларусі.\n«Мы ніколі не маем намеру пачынаць вайну ў адносінах да некага. Мы не хочам разьмяшчаць у сябе дадатковыя нейкія замежныя вайсковыя базы, бо разумеем, што гэта будзе выкарыстана нашымі партнэрамі па той бок мяжы для адэкватнага адказу, і гэта прывядзе да нагнятаньня напружанасьці. Мы не хочам быць крыніцай напружанасьці».\n«Беларусь зьяўляецца адзінай краінай на постсавецкай прасторы, якая ня мела і, я ўпэўнены, ня будзе мець ніякіх узброеных канфліктаў».\n«Мы не зьбіраемся і надалей прадʼяўляць нікому ніякіх прэтэнзій — ні тэрытарыяльных, ні іншых».\n«Я чытаў шмат яго (кангрэсмэна Сьміта, аўтара прынятага ў Кангрэсе ЗША Закона аб дэмакратыі ў Беларусі, які ўводзіць шэраг абмежавальных захадаў) інтэрвію пасьля гэтай сустрэчы (з Аляксандрам Лукашэнкам), пасьля візыту ў Беларусь. Цяпер меркаваньне гэтага кангрэсмэна, як і многіх яго калег, сурʼёзна памянялася. Зьмянілася ў лепшы бок. Мы не кажам, што яно стала ідэальным, што ўсе праблемы зьнятыя. Але важна абʼектыўна паглядзець на рэчы і прызнаць гэтую абʼектыўнасьць. Прызнаць, што вельмі многае зроблена і робіцца ў Беларусі ў лепшы бок».\n«Мы ні ў якай меры не зьбіраемся разрываць нашы саюзьніцкія адносіны з Расеяй. Мы зьбіраемся іх ўмацоўваць. Але мы імкнёмся адначасова мець добрыя адносіны з Эўрапейскім зьвязам, які зьяўляецца другім па значнасьці нашым гандлёва-эканамічным партнэрам».\n«Мы не зьбіраемся сябраваць зь некім за кошт некага ці супраць каго-небудзь».\n«Складаная формула, але сутнасьць палягае ў тым, што мы хочам мець не адну «падушку бясьпекі», а шмат «падушак бясьпекі».\n"І сёньня, якія б інсынуацыі не запускаліся адносна Беларускай атамнай станцыі з падачы, у першую чаргу, палітычна ангажаваных колаў Літвы,байкоту «станцыі не атрымліваецца, нават з боку самых бліжэйшых саюзьнікаў Вільні».\n«Беларусь — гэта не крыніца нейкай нестабільнасьці, нейкіх праблем у нашым рэгіёне, ды і ў сьвеце ў цэлым. Беларусь — донар бясьпекі ў сваім рэгіёне».\n«Нельга далей жыць у сьвеце, дзе пануе канфрантацыйная рыторыка».


09:22 24.05.2019 (абноўлена 09:26 24.05.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nОрдэн уручаюць у тым ліку за ўмацаванне міжнароднага аўтарытэту Расіі.\nМІНСК, 24 мая - Sputnik. Галоўны рэдактар МІА "Россия сегодня", RT і Sputnik Маргарыта Сіманьян была ўзнагароджана ордэнам Аляксандра Неўскага.\nУзнагароду медыяменеджару ўручыў прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін. Сваю прамову Сіманьян пачала з фразы "Служу Расіі".\n"Дзякуй за гэтую галоўную ўзнагароду ў жыцці, якім з'яўляецца гэтая магчымасць, гэтая гонар служыць сваёй радзіме", - сказала Сіманьян, прымаючы ўзнагароду.\nОрдэн Аляксандра Неўскага ўручаюць расійскім грамадзянам, якія займаюць пасады на дзяржаўнай службе, за асаблівыя асабістыя заслугі перад Айчынай. У тым ліку ордэн ўручаюць за ўмацаванне міжнароднага аўтарытэту Расіі.\nАкрамя ордэна Сіманьян атрымала з рук прэзідэнта Расійскай Федэрацыі букет ружаў.\nНапярэдадні Пуцін уручыў ў Крамлі ўзнагароды выдатным расіянам. Звяртаючыся да лаўрэатаў, ён падзякаваў ім за працу і высокія дасягненні, за вернасць Расіі, за неабыякавы творчы і спагадлівы ўдзел у жыцці краіны.\n"Сваімі прарыўнымі ідэямі і бліскучымі здзяйсненнямі вы робіце вялікі ўнёсак у яе развіццё, у наш агульны прагрэсіўны рух наперад. Прыкладам свайго жыцця натхняеце дамагацца большага мільёны людзей, працаваць дзеля дабрабыту Айчыны", - сказаў Пуцін на цырымоніі.\nПрэзідэнт таксама ўзнагародзіў ордэнам Аляксандра Неўскага старшыню савета дырэктараў ПАО "Магнітагорскі металургічны камбінат", які 52 гады прапрацаваў на прадпрыемстве. Ордэнам Аляксандра Неўскага былі ганараваныя мастак Сяргей Андрыяка, старшыня тэлерадыёкампаніі "Мір" Радзік Батыршын.\nВысокую ўзнагароду таксама прысудзілі беларусу - касманаўту Алегу Навіцкаму. Ён быў узнагароджаны ордэнам "За заслугі перад Бацькаўшчынай" IV ступені.\nМаргарыта Сіманьян, Уладзімір Пуцін, Расія