Беларусы звараць піва да 100-годдзя БНР | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларусы звараць піва да 100-годдзя БНР\nБровары з Беларусі, Чэхіі і Расеі звараць некалькі гатункаў піва спецыяльна да святкавання 100-годдзя абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі.\nГодам раней „Лідскае піва” выпусціла гатунак „Менскае 1918”, прысвечаны стварэнню першай беларускай нацыянальнай дзяржавы, у гэтым годзе далучыліся ўжо іншыя бровары.\nПраект ініцыяваў чэскі бровар First Order Brewing, адным з удзельнікаў якога з’яўляецца беларус Кірыл Якімовіч, які зварыў піва разам з расейскім броварам Selfmade Brewery, дзе працуе іншы беларус Аляксей Фадзеенка. Ідэю таксама падтрымалі беларускія вытворцы Blood Brothers Brewery і Taler, якія выпусцяць спецыяльныя гатункі піва. Святочнае піва падрыхтавала берасцейская піўная крама „Пан саладоўнік” – ім будуць частаваць пакупнікоў напярэдадні 25 сакавіка. Да праекта могуць далучыцца таксама іншыя бровары, проста прыдумаўшы рэцэпт, назву ці афармленне, натхнёныя гісторыяй 100-гадовай даўніны.\nГалоўнай падзеяй святкавання 100-годдзя БНР стане канцэрт у цэнтры Менска 25 сакавіка. Ён пачнецца а 14:00 на пляцоўцы каля Опернага тэатра.\nЛідскі бровар зварыў піва да 100-годдзя БНР


У беларускім футболе сексу няма | Новы Час\nУ гісторыі беларускага футбола не так шмат выказванняў, якія б вытрымалі выпрабаванне часам і заляглі ў летапіс у выглядзе мемаў — прыкмет эпохі.\n«Мы як маленькі сабачка, які сёння спрабаваў укусіць вялікага…» — казаў нямецкі трэнер зборнай Беларусі Бернд Штанге пасля паразы ад харватаў. «У нашым футболе працуюць ідыёты і бездары», — ёмістая цытата Анатоля Капскага, стваральніка барысаўскага БАТЭ, які заўчасна пайшоў з жыцця ў верасні 2018-га. «Нават калі сабраць у адным трэнеры ўсе лепшыя якасці ўсіх трэнераў свету, думаеце, за тры дні ён навучыць нашых футбалістаў гуляць?» — прысуд рэчаіснасці ад настаўніка зборнай Георгія Кандрацьева ўслед за чарговай журботнай няўдачай.\nСамалупцаванне — канешне, вялікая і запамінальная рэч, аднак не толькі ў ім спрактыкаваліся найлепшыя цыцэроны айчыннага футбола. Некалі той жа БАТЭ сенсацыйна перамог лонданскі «Арсенал», і не толькі справай, але і словам увайшоў у гісторыю Аляксей Бага. «Гэта было лепш, чым секс», — падзяліўся глыбока асабістымі адчуваннямі тагачасны камандор барысаўчан.\nАляксею Анатольевічу пашанцавала: заспеў, так бы мовіць, добрую патэнцыю і паспеў атрымаць задавальненне. На пачатку 2021-га даводзіцца канстатаваць: з сексам у беларускім футболе стала зусім кепска. Трагічны дыягназ наважыўся агучыць Ігар Гурыновіч — чэмпіён СССР-1982 у складзе мінскага «Дынама». «Варта прызнаць: сёння ў футболе мы — імпатэнты…» — гаротна вымавіў былы нападаючы, удараў якога баяліся ўсе савецкія брамнікі 80-х.\nВы, канешне ж, усё зразумелі, хаця пасля эпічнай паразы беларускай зборнай у Бельгіі мінула ўжо тры тыдні. Тры цяжкія тыдні, цягам якіх пра тыя 0:8 у Лёвене з’едліва ўзгадваюць усе каму не лянота. Час не ўладны над такімі гамерычнымі паданнямі, бо як жа — такой буйной няславы футбол Беларусі за 30 суверэнных гадоў яшчэ не ведаў.\nЗрэшты, усё аднойчы адбываецца ўпершыню, і рэдкія апалагеты сённяшняй зборнай кажуць, маўляў, з кім не бывае. Вунь, тыкаюць пальцам, у 2014-м бразільцы на хатнім чэмпіянаце свету зганьбіліся ў гульні з немцамі з лікам 1:7. Што ж тады чакаць ад беларусаў, у складзе якіх няма ні Нэймара, ні Каўціньё, ні Ферміна? Але ж аналогія крывадушная і кульгае на абедзве нагі. Бо адна справа раптоўны прыступ хваробы, ад чаго не застрахаваны ніхто — і што паспяхова лекуецца кваліфікаванай тэрапіяй. І іншая — хранічны дыягназ, да якога ўсё ішло, марудна, але няўхільна.\nПаказальная тут і рэакцыя. У Бразіліі пасля тых 1:7 быў усеагульны шок — людзі выйшлі на вуліцы і сям-там учынілі масавыя закалоты. У Беларусі бельгійскую немач зборнай праглынулі моўчкі. Бо позна піць баржомі, калі ныркі адказалі.\nУ «Тытанік» беларускі футбол ператварыўся не 24 сакавіка — да свайго заслужаннага дна мы ішлі шмат гадоў. Калі бяздушна развальвалі дзіцяча-юнацкі футбол. Калі зацята выбудоўвалі нейкую недасяжную, як кінгаўская Цёмная Вежа, піраміду — дзе развіццё тыпу ідзе ад нізоў і да вяршыні. Калі раздувалі да 16 каманд вышэйшую лігу, заплюшчваючы вочы на тое, што першай і другой лігам тых каманд крытычна бракуе. Калі бязглузда марнавалі дзяржаўныя грошы, выдаючы іх на заробкі (у «сытыя» гады, кажуць старажылы, 5000 долараў у месяц давалі нават у заштатным Бабруйску). Калі тузалі нацыянальную зборную пастаянным патрабаваннем выходзіць на топ-турніры, хаця ніякіх перадумоў для гэтага не прагледжвалася нават скрозь цэйсаўскую оптыку.\nЦяпер, калі ў футбольным цэху пачынаюць сваволіць, — ім могуць намякнуць на скарачэнне бюджэтнай падтрымкі. Калі прымаюцца рашэнні па легіянерскім ліміце ці забароне замежных трэніровачных збораў, то лепш прамаўчаць, чым запярэчыць. Калі ў вышэйшай лізе ўводзяць квоты на маладых гульцоў, то адзінае, што застаецца, — падпарадкавацца. Начальнік сказаў — падначалены выканаў.\nА тут яшчэ падаспела і новая стратэгія, пра якую мы ўжо неяк згадвалі, і цяпер, паводле кіраўнічай пастановы, беларускі футбол пойдзе наперад сямімільнымі крокамі. Як казаў булгакаўскі герой, прадрукаваў на паперы — і шабаш. Шкода, што бельгійцам пра гэта не распавядзеш. Так яны, можа б, менш здзекаваліся з прагрэсіўных супернікаў у тым чароўным матчы з васьмю забітымі мячамі.\nНатуральным наступствам гэтых цудоўных навацый стала тое, што кампетэнтнасць, падобна, больш не з’яўляецца галоўнай якасцю супрацоўніка футбольнай галіны. Зараз у фаворы лаяльнасць, уменне шчоўкаць абцасамі і глядзець ў рот непасрэднаму кіраўніку. Паводле гэтага прызначаюцца новыя менеджары і клеркі — і гэтак жа звальняюцца старыя, якія шмат пра сябе разумеюць і маюць уласнае меркаванне. Так зручней запрашаць трэнераў для розных зборных, бо калі ўзгадаць папярэдніх — Анатоля Байдачнага, таго ж Бернда Штанге, Аляксандра Хацкевіча — то яны былі надта самастойнымі, самі прымалі рашэнні і не стрымліваліся ў каментарах. Недапушчальная самадзейнасць у нашы складаныя часы і ў год народнага адзінства.\nНе дзіўна, што паступова добранадзейнасць стала важным крытэрыем і для гульцоў. У гэтым вам ніхто не прызнаецца, аднак цяжка патлумачыць нечым іншым адсутнасць ў спісе зборнай барысаўчаніна Станіслава Драгуна напрыканцы мінулага года.\nТак ці інакш, але ўжо на пачатку новага адборачнага цыкла ў нацыянальнай зборнай пануе туга-скруха. Трэнера Міхаіла Мархеля звольнілі, хай і быў ён зручны і маўклівы. Футбалісты наўрад ці з захапленнем чакаюць працягу кваліфікацыі. Інтымны дыягназ «Мы — імпатэнты» гне да зямлі і не разганяе кроў. Заўзятары на каманду даўно махнулі рукой.\nНяма сексу ў беларускім футболе. Бясплодныя глебы, як сказана ў тым жа рамане пра Цёмную Вежу.


Беларускія экспанаты ў Вільні па-за палітыкай\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Беларускія экспанаты ў Вільні па-за палітыкай\nНавукоўцы і грамадскія дзеячы абмеркавалі магчымасці аднаўлення Віленскага Беларускага музея імя Івана Луцкевіча, а ў віленскай Ратушы адбылося адкрыццё экспазіцыі з фондаў грамадскай арганізацыі з той жа назвай.\nНавукоўцы і грамадскія дзеячы абмеркавалі магчымасці аднаўлення Віленскага Беларускага музея імя Івана Луцкевіча, а ў віленскай Ратушы 5 красавіка адбылося адкрыццё экспазіцыі з фондаў грамадскай арганізацыі з такой самай назвай, якая збірае і захоўвае экспанаты і працягвае традыцыю музейнага збіральніцтва ў віленскім беларускім асяроддзі. Адна з заснавальнікаў сучаснага Музея Людвіка Кардзіс, якая апякуецца экспанатамі, распавядае: «Mэта выставы – прынамсі, адна з самых найпершых, — гэта падзяка тым людзям, якія ахвяравалі зборы сваіх блізкіх, падаравалі нашаму Музею. Гэта былі дарагія для іх, памятныя рэчы, яны разумелі іх каштоўнасць, але яны паверылі нам і перадалі гэтыя скарбы нашай грамадскай арганізацыі. Таму сёння са словамі шчырай падзякі я хачу ўзгадаць сп. Алёну Анішчык, удаву Аляксея Анішчыка, а таксама нявестку Адольфа Клімовіча Марыю Клімовіч, нявестку Янкі Багдановіча пані Рыту Багданавічэне, якая перадала нам яго калекцыю. Калі яе сын сказаў: «Мама, гэта ж нашага дзеда памяць, давай пакінем дома», яна сказала: «Не, сыне, гэта для іх больш патрэбна, чым каб проста было ў нас, яны ведаюць гэтую мову, гэта патрэбна для беларускага народа». Мы ўдзячныя спадарыні Ганне, дачцэ Тулейкаў, якая перадала ўсю бібліятэку сваіх бацькоў нам. Што да таго, якім мае быць Музей і што зроблена намі на сённяшні дзень. Беларускіх музеяў у Вільні павінна быць шмат, не адзін. Намі зроблена таксама нямала. Варта і памятаць, што рэчы, якія маюць музейную вартасць для беларусаў, мастацкія творы, выкупаюцца з Вільні, вывозяцца таксама, людзі набываюць іх і для прыватных калекцыяў».\n«Ад мінулага да сучаснага: Віленскі Беларускі музей імя Івана Луцкевіча» – такі круглы стол адбыўся ўчора ў Літоўскім эдукалагічным універсітэце, дзе на факультэце філалёгіі дзейнічае Цэнтар беларускай мовы, літаратуры і этнакультуры. Выкладчык беларускай літаратуры Алесь Адамковіч, аўтар гістарычнага і крыніцазнаўчага выдання «Беларусы ў Літве: учора і сёння», адзначыў пасля заканчэння круглага стала: «Чаго было сапраўды шмат, так гэта думак, меркаванняў, прапановаў. Уражвае аб’ём збораў калекцыі Луцкевіча, колькі ўсяго было сабрана і колькі ўсяго раскідана цяпер па розных краінах, у розных сховішчах. Але ў гэтай сітуацыі ёсць і плюс: дзякуючы гэтаму значна большая частка даследнікаў можа пазнаёміцца з гэтымі фондамі, і заняцца вывучэннем беларускай гісторыі, беларускай прысутнасці не толькі ўласна ў Вільні, але і ў свеце, фактычна, і ў самыя розныя перыяды. Я задаволены тым аб’ёмам, у якім існуе архіў Луцкевіча і той колькасцю даследнікаў, людзей, якія цікавяцца спадчынай архіваў і музея братоў Луцкевічаў. Галоўная думка, якая гучала сёння, – сёння рэстытуцыя немагчымая, але магчыма аднаўленне ў віртуальнай прасторы таго музея такім, якім ён быў». Ва ўніверсітэце адкрылася таксама фотавыстава Леаніда Касабуцкага «Бітва пры Дуброўне», а ў Ратушы ў часе імпрэзаў у памяць братоў Луцкевічаў прайшла прэзентацыя кнігі, прысвечанай Лявону Мурашку (1924–2009), культурнаму і грамадскаму дзеячу Літвы і беларускаму патрыёту. Вядомы оперны спявак Лявон Адамавіч Мурашка цягам апошніх гадоў жыцця быў прэзідэнтам Згуртавання беларускіх грамадскіх арганізацыяў Літвы. Яго жонка, Вікторыя Мурашкене напісала кнігу ўспамінаў аб ім, названую «Я не магу не любіць цябе». Адзін з арганізатараў імпрэзаў, амбасада Рэспублікі Беларусь у Літве, паведамляе, што гэтыя культурныя падзеі – частка мерапрыемстваў, прысвечаных 20-м угодкам усталявання дыпламатычных дачыненняў паміж дзвюма суседнімі краінамі пасля аднаўленьня незалежнасці. На цяперашні момант гэтыя дачыненні перажываюць чарговы крызіс. Дыпламаты краін Еўразвязу, у іх ліку і амбасадар Літвы, пакінулі Мінск напрыканцы лютага на знак салідарнасці з амбасадарам Польшчы і кіраўніком прадстаўніцтва Еўразвязу, якіх беларускі МЗС папрасіў пакінуць краіну.\nТаццяна Поклад, Радыё Свабода


Лукашэнка заявіў, што за ягонымі апанентамі стаяць «лялькаводы» ў Польшчы і Расеі\nЛукашэнка заявіў, што за ягонымі апанентамі стаяць «лялькаводы» з Польшчы і Расеі\nАляксандр Лукашэнка заявіў, што ва ўнутраныя справы Беларусі і перадвыбарчую гонку ідзе «ўмяшанне звонку». Пра гэта піша president.gov.by.\nЛукашэнка адзначыў, што цяпер у інтэрнэце актыўна распаўсюджваюцца «жудасныя фэйкі», з дапамогай якіх хочуць дыскрэдытаваць ўладу. У прыватнасці, кіраўнік дзяржавы пракаментаваў інфармацыю пра тое, што Віктар Лукашэнка нібыта мае рахункі ў Швейцарыі. Адпаведныя звесткі апублікаваў нядаўна тэлеграм-канал NEXTA.\n«Сёння мне далажылі (хоць гэта было даўно, ніхто не дакладваў), што ў аднаго з маіх сыноў у Швейцарыі $ 840 млн. Накіруйце туды па дыпламатычных каналах ліст: хто хоча забраць гэтыя грошы, хай неадкладна забярэ», – заявіў ён.\nЛукашэнка назваў гэтую інфармацыю фэйкам. «Людзі ж не разумеюць, што гэта такое. Такія фэйкі будуць пастаянна. І нам трэба гэта мець на ўвазе, з гэтым жыць і змагацца. Дарэчы, гэта падкідваецца структурамі «бабічэўскімі», незыгарамі» з Расеі, – дадаў ён. – Гэта не наша, гэта з Расеі ідзе інфармацыя. Потым яны перапросяць, здымуць. Але людзям тое ў мазгі ўжо ўкінулі гэта».\nТаксама Лукашэнка ўзгадаў флэшмоб, у якім сілавікі ананімна выказваліся супраць кіраўніка дзяржавы.\n«Па вайскоўцам нават. Кажуць, пасведчанне Службы бяспекі. Хтосьці сыходзіў і пасведчанне з сабой забраў, цяпер друкуе, што ён супраць улады. Гэта неверагодна, каб, звальняючыся са Службы бяспекі, чалавек хоць на гадзіну пакінуў у сябе пасведчанне. Ён спачатку здае зброю, пасведчанне, потым атрымлівае абыходны ліст і іншае, – адзначыў ён. – Людзі, асабліва моладзь, якія там сядзяць (у тэлеграм-каналах – заўв.), гэтага ж не разумеюць. І яны глядзяць: нават у Службе бяспекі супраць прэзідэнта. Вось такія фэйкі, і мы з гэтым павінны жыць. Але мы павінны трымаць галаву на плячах і людзям растлумачваць, што адбываецца».\nЛукашэнка заявіў, што апаненты ўлады паводзяць сябе несумленна.\n«Яны што, нас штурхаюць на несумленнасць такую, як яны сябе паводзяць? Ясна, што там за імі лялькаводы стаяць. Яны і з аднаго, і з другога боку. І ў Польшчы жывуць, і з Расеі падкідваюць. Мы пра гэта з прэзідэнтам Пуціным пагаворым у бліжэйшы час пры сустрэчы, але гэтая сітуацыя вельмі складаная. Ужываюцца самыя сучасныя фальшывыя тэхналогіі, ідзе ўмяшанне з-за мяжы ў нашы выбары, унутраныя справы», – кажа ён.\nСілавікі перайшлі на бок народу\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка апазіцыя Віктар Лукашэнка выбары ў Беларусі выбары-2020 заявы Лукашэнкі Польшча Расея фэйкі


Тыдзень пад знакам Змітра Дашкевіча\nhttps://spring96.org/be/news/17592 2007 2007-07-19T10:45:11+0300 2007-07-19T10:45:11+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУчора адбылася прэс-канферэнцыя ў офісе партыі БНФ, прысвечаная Зміцеру Дашкевічу. Як паведамілі кіраўнікі рэспубліканскай праваабарончай арганізацыі «Беларускі Хельсінкскі камітэт» і «Праваабарончага альянсу”, гэтыя аб’яднаньні звярнуліся ў Чырвоны Крыж з просьбай у рамках кампетэнцыі гэтай арганізацыі дамагчыся захавання правоў палітзняволенага Змітра Дашкевіча.\nА сёньня, 19 ліпеня, стартуе аўтапрабег салідарнасьці, прымеркаваны да дня народзінаў зьняволенага лідэра Маладога Фронту Зьмітра Дашкевіча. Як паведамляе прэсавая служба “Маладога фронту”, аб 11-й гадзіне ад аўтобуснай станцыі «Дружная» аўтамабілі накіруюцца праз гарады, дзе зараз адбываецца крымінальны перасьлед актывістаў Маладога Фронту. У акцыі плануюць браць удзел дзясяткі актывістаў і вядомых палітыкаў, сярод якіх Павал Севярынец, Іна Кулей, Барыс Гарэцкі. Удзельнікі аўтапрабегу маюць намер праехаць праз Баранавічы, Нясьвіж, Салігорск, Магілеў і фінішыраваць пад сьценамі Шклоўскай калоніі.\nДэмакратычная моладзь напрацягу тыдня рыхтавала і адпраўляла паштоўкі-віншаваньні на адрас зняволенага лідэра. А актывісты “малодафронтаўцы” падпісалі калектыўнае віншаваньне з днём народзінаў, якое плануюць перадаць Змітру Дашкевічу\n19.07.2007 Тэгі: акцыі, палітвязьні, апазіцыя, пенітэнцыярная сістэма


Першы беларускі рок-фестываль прайшоў пад Мінскам (фотарэпартаж) | Новы Час\nАўтар фота: Мікіта Паўлаў\nУ музеі народнай архітэктуры і побыту 30 чэрвеня усе жадаючыя маглі патанцаваць пад беларускі рок на фестывалі «Наш дзень». Строчыцы пераўтварыліся пры гэтым на адзін дзень у пляцоўку, дзе беларус у поўнай ступені мог адчуць сябе беларусам.\nАрганізатары прадставілі самую разнастайную палітру беларускіх рок-гуртоў. На адной сцэне выступілі беларускія мэтры, такія як Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч, Крама, B:N, так і адносна новыя гурты — The Superbullz, Akute, Nizkiz, Dzieciuki, Дай дарогу. Нягледзячы на шквалісты вецер, госці фэсту актыўна танцавалі пад свае ўлюблёныя гурты.\nАўтар фота: Вікторыя Чаплева\n«Крама» зрабіла невялікі экскурс у гісторыю гурта, сыграўшы кампазіцыі з розных часоў.\nПубліку ўразіў новы гурт The Superbullz. Сярод іншых ён запомніўся гасцям непадобнасцю да іншых гуртоў. «Добры Мятальчык», — так кортка маглі ахарактарызаваць гурт наведвальнікі.\nАўтар фота: Вікторыя Чаплева\nАкрамя музычнай зоны, на фэсце былі зоны розных забаў і актыўнасцяў. Напрыклад, можна было пастраляць з луку ці наведаць міні-цір. А прыйшоўшы на фэст, можна было прайсці і квэст Quvalda, ці згуляць у футбол.\nУразіла тое, што акрамя забаўляльных зон, прысутнічалі таксама і зоны сацыяльных актыўнасцяў. Там можна было дадвеацца пра тыя беларускія праекты, пра якія раней нават не чуў. Напрыклад, можна было паглядзець, як адбываюцца раскопкі на трыторыі Крэўскага замку, давеацца, дзе ў Мінску можна вывучыць ісландскую мову. Таксама наведвальнікі маглі «паламаць» сабе галаву і папрыдумваць наватворы з часткай «аду», а ўзамен атрымаць паштоўку з цытатай пра адукацыю. Можна было дадвеацца больш пра дабарчынныя праекты, якія існуюць у Мінску ці далучыцца да дапамогі бяздомным жывёлам.\nПрыемна было таксама і тое, што фестываль цалкам быў адаптаваны да сямейнага адпачнку. Так, на фэсце было шмат дзіцячых зон: дзеткі маглі маляваць, скокаць на батутах і іншых дзіцячых атракцыёнах.\nА разнастайнасць і арыгінальнасць беларускай кухні дапамагла Строчыцам стаць месцам сустрэч з сябрамі, пляцоўкай для прагляду тэнісу і зонай адпачынку ад актыўных і драйвовых танцаў.\nНаталья, та что с лукам\nА как можно фото скачать.\nПэўна, толькі захоўваючы па адным фота.


БелаПАН. У АБСЕ спадзяюцца на безадкладную сустрэчу кантактнай групы па Украіне\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2014/12/27/749588_749589/\nДата раздрукоўкі: 22.02.2020 15:09\n27.12.2014 11:31 Палітыка\nУ АБСЕ спадзяюцца на безадкладную сустрэчу кантактнай групы па Украіне\nМінск, 27 снежня. Старшыня АБСЕ, міністр замежных спраў Швейцарыі Дзідзье Буркхальтэр спадзяецца, што наступная сустрэча трохбаковай кантактнай групы Украіна — Расія — АБСЕ з удзелам прадстаўнікоў "пэўных рэгіёнаў Данецка і Луганска" адбудзецца без лішніх затрымак. Пра гэта гаворыцца ў заяве, распаўсюджанай прэс-службай АБСЕ позна вечарам 26 снежня.\nЯк вынікае з заявы, на 26 снежня было запланавана пасяджэнне групы ў працяг сустрэчы, якая адбылася ў Мінску ў мінулую сераду.\nМэта сустрэч 24 і 26 снежня, узгодненых прэзідэнтамі Украіны, Расіі, Германіі і Францыі падчас тэлефоннай гутаркі ў пачатку гэтага тыдня, заключалася ў тым, каб прасунуцца наперад у чатырох галінах: спыненне агню і адвод узбраенняў; вызваленне заложнікаў і асоб, якія незаконна ўтрымліваюцца; дастаўка гуманітарнай дапамогі, а таксама некаторыя эканамічныя пытанні.\nНа сустрэчы ў Мінску 24 снежня трохбаковая кантактная група і прадстаўнікі Данецка і Луганска абмеркавалі ўсе гэтыя пытанні ў межах падрыхтоўкі да сустрэчы 26 снежня.\nБуркхальтэр вітаў навіны, што ўказваюць на прагрэс у справе вызвалення заложнікаў і асоб, якія незаконна ўтрымліваюцца.\nСтаршыня АБСЕ падкрэсліў, што падпісаныя ў Мінску 5 і 19 верасня мірны пратакол і мемарандум працягваюць заставацца асновай і арыенцірам для мірнага ўрэгулявання канфлікту ва ўсходняй Украіне і павінны быць поўнасцю і добрасумленна выкананы ўсімі ўдзельнікамі. Ён таксама адзначыў, што адной з найважнейшых папярэдніх умоў для ўрэгулявання ваенных, палітычных, эканамічных і сацыяльных аспектаў канфлікту з'яўляецца выкананне ўсіх пунктаў мінскіх дамоўленасцяў.\nБуркхальтэр заклікаў усе бакі "падвоіць намаганні" для пошуку вырашэння пытанняў па дастаўцы гуманітарнай дапамогі ў пацярпелыя ад вайны рэгіёны Украіны. Усе ўдзельнікі перамоў абавязаныя прыкласці ўсе намаганні для выканання рэжыму спынення агню, каб пазбегнуць далейшых ахвяр, гаворыцца ў заяве старшыні АБСЕ.\nЧаму запланаваная на 26 снежня сустрэча не адбылася, у заяве не тлумачыцца.\nНагадаем, пасяджэнне кантактнай групы па ўрэгуляванні сітуацыі ў Данбасе 24 снежня доўжылася больш за пяць гадзін. У ім удзельнічалі афіцыйны прадстаўнік дзейнага старшыні АБСЕ па пытаннях урэгулявання сітуацыі ва Украіне Адэльхейд Тальявіні і былы прэзідэнт Украіны Леанід Кучма, пасол Расіі ў Кіеве Міхаіл Зурабаў і прадстаўнікі сепаратыстаў з так званых луганскай і данецкай народных рэспублік (ЛНР і ДНР) — Уладзіслаў Дзяйнега і Дзяніс Пушылін. Удзельнікі сустрэчы не сталі сустракацца з прэсай.\nПаводле адрывістых неафіцыйных звестак з розных крыніц, гаворка ў Мінску ў мінулую сераду ішла ў першую чаргу пра абмен усімі палоннымі і ўсталяванне лініі размежавання паміж варожымі бакамі. Паведамлялася таксама, што па пытанні выканання мінскіх пратакола і мемарандума застаюцца значныя рознагалоссі.\nПрадстаўнік ДНР у кантактнай групе Дзяніс Пушылін у эфіры тэлеканала "Россия 24" 26 снежня паведаміў таксама, што дасягнута пэўнае прасоўванне па праблеме эканамічнай блакады Данбаса, але дакументы пакуль не падпісаныя. "Захады гэтыя вызначаны, але я не буду цяпер і не маю права іх выдаваць, пакуль яны не выкананыя ці не падпісаныя адпаведныя дакументы. Тым не менш, па шэрагу момантаў ёсць пэўны рух наперад", — сказаў Пушылін. Дата чарговых перамоў пакуль невядомая.\nСубота, 22 Люты 2020, 15:09


Дзіця маніпулюе дарослымі - што рабіць, калі дзіця - маніпулятар? - Сям’я і дзеці 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Сям’я і дзеці 2017 ⇒ Дзіця маніпулюе дарослымі - што рабіць, калі дзіця - маніпулятар?\nАб дзіцячых дэманстратыўных істэрыку многія мамы ведаюць не па чутках. Вядома, гаворка не ідзе пра сітуацыю, калі маляня хварэе, засмучаны ці проста засумаваў па родных ўвазе. Мы гаворым пра маленькіх маніпулятары і пра тое, што рабіць бацькам, «загнаным у кут».\nЧытайце таксама: Капрызы ў дзяцей - як з імі змагацца?\nСамыя любімыя прыёмы дзяцей-маніпулятараў\nШто рабіць, калі дзіця маніпулюе бацькамі?\nПамылкі бацькоў у зносінах з дзецьмі-маніпулятарамі\nСамыя любімыя прыёмы дзяцей-маніпулятараў - з дапамогай чаго дзіця маніпулюе дарослымі?\nНе ўсім дзецям уласціва ладзіць маніпуляцыі-істэрыкі. Як правіла, толькі тым дзецям, якія прывыклі быць цэнтрам увагі і атрымліваць усё, што хочацца, на сподачку.\nЧытайце таксама: выхаваць паслухмянага дзіцяці - 7 бацькоўскіх сакрэтаў.\nВыяўляецца такая істэрыка заўсёды бурна, і многія бацькі вымушаныя ісці на кампраміс ці ўвогуле здавацца і саступаць. Асабліва, калі справа адбываецца на публіцы.\nТакім чынам, у якім выглядзе звычайна выяўляецца «тэрарызм» маленькіх маніпулятараў?\nГіперактыўнасць (не блытаць з гіперактыўнасцю, выкліканай псіхалагічнымі прычынамі)\nДзіця ператвараецца ў «рэактыўны самалёт»: залазіць у кожную тумбачку, лётае па кватэры, усё перакідае, тупае ножкамі, крычыць і інш. Увогуле, чым больш шуму, тым лепш. І нават мамчын крык - гэта ўжо ўвага. А далей можна прад’яўляць патрабаванні, таму што мама зробіць усё, каб дзіця не плакаў »і супакоілася.\nДэманстратыўная няўважлівасць і несамастойнасць\nДзіця выдатна ўмее чысціць зубы, прычэсвацца, завязваць шнуркі, збіраць цацкі. Але перад мамай ён разыгрывае бездапаможнага маляняці, катэгарычна не жадаючы што-небудзь рабіць ці робячы гэта знарок павольна. Гэта - адна з самых «папулярных» маніпуляцый, прычына якой - у гиперопеки бацькоў.\nТаксама распаўсюджаная дзіцячая хітрасць: мама з жахам глядзіць на нагрэты на батарэі градуснік, тэрмінова ўкладвае ў ложак, корміць смачным варэннем і чытае казкі, не адыходзячы ні на крок ад «прыхварэла» дзіця ў жонкі. Або зацеловывают лёгкую драпіну на ножцы дзіцяці і нясе яго 2 км на руках, таму што "не магу ісці, балюча, ножкі стаміліся і пр.».\nКаб маляню не прыйшлося падманваць вас, надавайце ёй больш часу. Калі дзіця адчувае, што яго любяць, што ён важны, то неабходнасць у такіх спектаклях для яго проста адпадае. Небяспечная сітуацыя можа скласціся, калі такія прадстаўлення заахвочваць - аднойчы дзіця сапраўды можа нанесці сабе траўму, каб на яго, нарэшце, звярнулі ўвагу.\nШто рабіць? Адразу звяртайцеся да ўрача, ледзь дзіця заяўляе аб сваёй хваробы або траўмы (не блытайце лекарамі, а менавіта звяртайцеся). Дзеці лекараў і ўколы не любяць, таму «хітры план» адразу раскрыецца. Або своечасова i стане пролеченный хвароба.\nВельмі эфектыўны метад, асабліва, калі яго прымяняць на публіцы. Там ужо мама дакладна не зможа ні ў чым адмовіць, таму што пабаіцца асуджэння мінакоў. Так што смела падаем на зямлю, грукаемся ножкамі, крычым, лаемся «ты мяне не любіш!» І пр. Калі вам гэта сітуацыя знаёмая, значыць - ваша дзіця ўжо засвоіў правіла, што «мамай можна кіраваць з дапамогай істэрык».\n«Гэта не я вінаваты!»\nГэта кошка, брат, сусед, аднакласнік і пр. Перакладанне віны на іншага дзіця спрабуе пазбегнуць пакарання. У будучыні гэта можа пазбавіць дзіцяці яго сяброў і элементарнай павагі. Таму ніколі не крычыце і ня лайце дзіцяці за правіны і свавольствы. Хай маляня будзе ўпэўнены, што вам ён можа прызнацца ва ўсім. Тады і страху перад пакараннем у яго не будзе. А пасля таго, як прызнаецца, абавязкова пахваліце дзіцяці за яго сумленнасць і спакойна растлумачце, чаму яго выхадка - гэта нядобра.\nІ ўсё гэта дзеля таго, каб збылося жаданне аб чарговай партыі мыльных бурбалак, яшчэ адной ляльцы, марозіве пасярод зімы і інш.\nНе звяртайце ўвагу на паводзіны свайго маленькага маніпулятара, будзьце цьвёрдыя і спакойныя. Калі «гледачы» не рэагуюць, то акцёру прыйдзецца сысці са сцэны і заняцца чымсьці больш карысным.\nМаніпуляцыі дзіцяці - гэта не проста «выматывания нерваў» бацькам, гэта яшчэ і вельмі сур’ёзная негатыўная ўстаноўка на будучыню для дзіцяці. Таму вучыцеся размаўляць з дзіцем так, каб яму не даводзілася звяртацца да маніпуляцый.\nА калі гэта ўжо адбылося вынішчаюць адразу, каб маніпуляцыяў не ператварыліся ў звычку і лад жыцця.\nЧытайце таксама: Тыпы адносін бацькоў з дзецьмі - з іх у Вашай сям’і?\nШто рабіць, калі дзіця маніпулюе бацькамі - вучымся утаймоўваць маленькага маніпулятара!\nДзiця стала зладзіў вам істэрыку ў грамадскім месцы?\nІгнаруйце гэтую істэрыку. Адыдзіце ў бок, дэманстратыўна адцягніцеся на што-небудзь ці адкруціце чым-небудзь дзіцяці, каб ён забыўся пра сваю істэрыку. Паддаўшыся на маніпуляцыю адзін раз, вы будзеце асуджаныя змагацца з істэрыкамі пастаянна.\nДзіця зладзіў істэрыку дома?\nУ першую чаргу, папытаеце родичей- «гледачоў» выйсці з пакоя, або самі выйдзіце разам з дзіцем. Ўнутрана зьбярэцеся, палічыце да 10, строга, спакойна і ўпэўнена растлумачыце дзіцяці, чаму ня можа зрабіць так, як ён патрабуе. Як бы дзіця не крычаў, ні істэрыі - не паддавайцеся на правакацыі, не адступайцеся ад свайго патрабавання. Ледзь малы супакоіцца, абніміце яго, скажыце, як моцна яго любіце, і растлумачце - чаму такое яго паводзіны недапушчальна. Істэрыка паўтарылася? Паўтарыце ўвесь цыкл нанова. Толькі калі маляня зразумее, што істэрыкай нічога не дамагчыся, ён перастане іх выкарыстоўваць.\n«Я хачу, хачу, хачу... »\nВядомы прыём дзяцей, каб ціснуць на бацькоў і зрабіць па-свойму насуперак усяму. Стойце на сваім. Ваша «мантра» павінна быць нязменнай - «спачатку ўрокі, потым кампутар» або «спачатку прыбраць цацкі, потым на арэлі».\nКалі дзіця працягвае на вас ціснуць істэрыкай або іншымі метадамі маніпуляцыі, і вы ў пакаранне забаранілі яму кампутар на 3 дні - трымайцеся гэтыя 3 дні, нягледзячы ні на што. Калі вы здасцеся - лічыце, што бітва прайграна. Дзіця павінна ведаць, што ваша слова і пазіцыя - жалезныя.\nХлусня і маленькая хлусня «выратаванне»\nПадтрымлівайце з дзіцем даверлівыя адносіны. Дзіця павінен вам давяраць на 100 працэнтаў, дзіця не меў вас баяцца. Толькі тады маленькая і вялікая хлусня дзіцяці (у любых мэтах) абміне вас бокам.\nПаводзіны на злосць маме\nДэманстратыўна непрыбраныя цацкі, ігнараванне вашых просьбаў, пазней вяртанне дадому пры вашай просьбе «быць у 8!» І інш. Так дзіця выказвае свой пратэст і паказвае, што ён у гэтай «бітвы» атрымаў верх. НЕ Буян, не крычыце, ня лайцеся - гэта бескарысна. Пачніце з размовы па душах. Не дапамагло - ўключаем абмежаванні на тэлефон, кампутар, прагулкі і інш. Ізноў дарма? Мяняйце метад зносін з дзіцем: захопіце яго новым хобі, знайдзіце для яго заняткі па інтарэсах, праводзіце з ім максімальна шмат часу. Шукайце падыход да свайго дзіцяці, адсякаючы метад бізуна і перніка канструктыўнага дыялогу і кампрамісу.\n«Аддайце мой кампутар! Не буду рабіць урокі! Не буду мыцца! Хачу кампутар, і ўсё! »\nСітуацыя, напэўна, многім знаёмая (у розных варыяцыях, але для сучасных дзяцей, на жаль, становіцца досыць частай). Што рабіць? Будзьце хітрэй. Хай дзіця найграўшыся, а ноччу спакойна прыбярыце тэхніку і схавайце (дайце на захоўванне суседзям). Затым скажыце дзіцяці, што кампутар зламаўся, і яго давялося адвезці ў рамонт. Рамонт, як вядома, доўжыцца вельмі доўга. А вы за гэты час можаце паспець пераключыць увагу дзіцяці на больш рэальныя заняткі.\nМалы перакладае вас і суседзяў крыкамі, дрыгаў ножкамі, катаецца па падлозе і кідаецца цацкамі?\nВазьміце яго на ручкі, адкрыйце фортку і разам з малым дэманаў на вуліцу гэтых подлых «капризиков». Дзіцяці гульня спадабаецца, а істэрыка пройдзе сама. Адцягнуць ад істэрыкі маляняці значна прасцей, чым падлетка. І менавіта ў гэтым узросце трэба замацоўваць у дзіцяці ісціну - «капрызамі і істэрыкамі нічога не дамагчыся».\nГульня на пачуццях бацькоў або эмацыйны шантаж\nЗвычайна гэта ставіцца да падлеткаў. Падлетак ўсім сваім выглядам паказвае, што калі мама (тата) не выканае яго патрабаванні, то падлетку стане дрэнна, сумна, балюча і наогул «жыццё скончылася, мяне ніхто не разумее, я нікому тут не патрэбны». Задайцеся пытаннем - стане сапраўды ваша дзіця больш шчаслівым, калі вы пойдзеце на саступкі? І не ўвойдзе ў звычку ў вашага дзіцяці? І не паўплываюць вашыя саступкі на станаўленне дзіцяці як члена грамадства? Ваша задача - данесці да дзіцяці, што жыццё - не толькі "хачу", але і "трэба". Заўсёды даводзіцца чымсьці паступацца, чым шукаць кампраміс, з чым мірыцца. І чым раней дзіця зразумее, тым лягчэй яму будзе адаптавацца ва ўжо дарослай жыцця.\n«Ты разбураеш маё жыццё!», «Мне няма сэнсу жыць, калі вы мяне не разумееце!» - Гэта ўжо больш сур’ёзны шантаж, і ігнараваць яго нельга\nКалі дзіця кідаецца такімі словамі, таму што вы не пусцілі яго на лаўку ў двары да сяброў і прымусілі рабіць урокі - станьце на сваім. Спачатку ўрокі, потым сябры. Калі сітуацыя сапраўды сур’ёзная, то дазвольце дзіцяці паступіць, як ён хоча. Дайце яму волю. І будзьце побач (псіхалагічна), каб паспець яго падтрымаць, калі ён будзе «падаць». Часам прасцей даць дзіцяці здзейсніць памылку, чым даказаць яму, што ён не мае рацыю.\nДзіця дэманстратыўна отстраняется\nНа кантакт не ідзе, размаўляць не хоча, зачыняецца ў пакоі і інш. Гэта таксама адна з дзіцячых стратэгій-маніпуляцый, якая патрабуе рашэння. Перш за ўсё, усталюйце прычыну такіх паводзін дзіцяці. Цалкам магчыма, што сітуацыя сур’ёзная, чым вам здаецца. Калі сур’ёзных прычын няма, і дзіця проста выкарыстоўвае такі метад «прэсінгу», дайце яму магчымасць «ігнараваць» вас роўна столькі, наколькі хопіць яго цярпення. Прадэманструйце, што ніякія эмоцыі, прыёмы і маніпуляцыі не адмяняюць абавязкі дзіцяці - прыбраць за сабой, памыцца, зрабіць урокі, прыйсці своечасова і інш.\nПамылкі бацькоў у зносінах з дзецьмі-маніпулятарамі - чаго нельга рабіць і казаць?\nЦі не запускайце сітуацыю. Вучыце дзіцяці дамаўляцца і шукаць кампраміс, не маюць яго маніпулятыўны паводзіны.\nНе абвінавачваюць сябе за «калянасць», калі дзіця плача пасярод вуліцы, не атрымаўшы чарговую партыю машынак. Гэта не жорсткасць - гэта частка выхаваўчага працэсу.\nНЕ лайцеся, не крычыце, і ні ў якім разе не ўжывайце фізічную сілу - ніякіх плескачоў, падпатыльнікаў і ляманту «ну я щаз табе!». Спакой і ўпэўненасць - вашы галоўныя інструменты выхавання ў дадзенай сітуацыі.\nКалі істэрыка паўтараецца, значыць, ўгаворы не дзейнічаюць - выявіце цвёрдасць. Момант ісціны не заўсёды прыемны, і малы павiнен гэта зразумець і запомніць.\nНе чытайце доўгіх лекцый аб «добра і дрэнна». Цвёрда заявеце пра сваю пазіцыю, выразна сфармулюйце прычыну адмовы ў патрабаванні дзіцяці і трымайцеся абранага шляху.\nНе дапускайце сітуацыі, калі дзіця пасля сваркі засынае, так і не памірыўшыся з вамі. Класціся спаць і ісці ў школу дзіця павінна ў стане абсалютнага спакою і ўсведамлення, што мама яго любіць, і ўсё добра.\nНе патрабуйце ад дзіцяці таго, чаго самі не ў стане зрабіць. Калі вы паліце - не патрабуйце падлетка кінуць паліць. Калі вы не асабліва любіце займацца ўборкай, не патрабуйце ад дзіцяці прыбіраць цацкі. Вучыце дзіцяці на сваім прыкладзе.\nНе абмяжоўвайце дзіцяці ва ўсім і ўся. Прадастаўляць яму хаця б невялікую свабоду выбару. Напрыклад, якую кофтачку ён хоча апрануць, гарнір хоча на абед, куды ён хоча пайсці і г.д.\nНе дазваляйце дзіцяці ігнараваць вашыя ўласныя патрэбы. Прывучайце яго лічыцца з вашымі патрэбамі і жаданнямі. І з жаданнямі дзіцяці таксама старайцеся лічыцца.\nІ галоўнае - не ігнаруйце дзіцяці. Пасля таго, як інцыдэнт вычарпаны, абавязкова пацалуйце дзіцяці і абніміце. Пазначыўшы мяжы паводзінаў для дзіцяці, не выдаляцца ад яго!\nЦі даводзілася Вам шукаць падыход да дзіцяці-маніпулятар? Падзяліцеся сваім бацькоўскім вопытам у каментарах ніжэй!\nТоп-5 памылак бацькоў - дзіця пачынае маніпуляваць - все буде добре - выпуск 296 -28.11.2013 Відэа.\nПапярэдні Тэкст Ікаўка ў нованароджаных\nНаступная Артыкул Грамадзянскі шлюб. Ці ёсць шчасце?\nЯк падцягнуць грудзі з дапамогай практыкаванняў


Дом згарэў, а страхоўку атрымаць – праблема / Ганцевичи. Газета «Ганцавiцкi час». Новости, реклама, происшествия\n22:53 06 июня\nБез жылля і нават без абутку застаўся пенсіянер Рыгор Дулік з вёскі Любашава пасля пажару, які здарыўся ў панядзелак 22 красавіка. Ад дома засталіся толькі абгарэлыя сцены і для пражывання ён зусім не прыдатны. Редактировать\nДом згарэў, а страхоўку атрымаць – праблема / Фото: Пётр Гузаеўскі\nІнфармацыя аб пажары паступіла пасля 18 гадзін. Праз некалькі хвілін журналіст “ГЧ” быў на месцы. Полымя шугала так, што маглі загарэцца два суседскія дамы. У людскім натоўпе, які сабраўся на пажары, некаторыя прысутныя абураліся, што адна пажарная машына вельмі хутка выліла воду і паехала запраўляцца, а іншыя яшчэ не падаспелі.\nЯк высветлілася пазней, машыны былі задзейнічаны на іншых пажарах. Супрацоўнік Ганцавіцкага РАНС прасіў людзей прынесці вёдры, каб паліваць суседнія хаты: на адной з іх ад высокай тэмпературы ўжо плавілася пластыкавая абшыўка каля страхі. Але большасць прысутных не зрушыліся з месца, глядзелі на палаючую хату, здымалі пажар на мабільнікі. Толькі некалькі чалавек пабеглі і пачалі вёдрамі насіць з калодзежа ваду і заліваць полымя.\nКанешне, іх старанні былі малаэфектыўнымі, але, паліваючы сцены дамоў, яны выйгралі хоць некалькі хвілін да прыезду пажарных. На тушэнне пажару прыехалі чатыры пажарныя машыны: з Люсіна, Ганцавіч, Галынкі (Клецкі раён), Тальмінавіч (Ляхавіцкі раён). І хутка пажар быў ліквідаваны.\nРыгор Дулік босы, у шкарпэтках, хадзіў па дарозе, глядзеў, як дагарае хата, і прыгаворваў:\n“Вось дзе мне зараз жыць? Босы застаўся, туфлі і вопратка згарэлі. У чым ёсць выскачыў з хаты, бо ў сярэдзіне яе ўсё гарэла”.\nЁн сказаў, што ўзгаранне пайшло ад тэлевізара. Па словах вяскоўцаў, Рыгор з суседам у той самы дзень нешта адзначалі і выпівалі. Хата належала яго пляменніку Ігару Дуліку, які прытуліў дзядзьку, і была застрахавана. Але на другі дзень, калі ўласнік дома звярнуўся за афармленнем страхоўкі, узніклі праблемы.\nПа словах Ігара Аляксандравіча, у страхавой кампаніі “Белдзяржстрах” адказалі, што страхавой выплаты не будзе, бо Любашаўскі сельвыканкам выдаў даведку, што дом нежылы.\n“Як гэта нежылы!? – абурыўся Ігар Дулік. – Усе гады я спраўна плаціў падаткі на нерухомасць, на зямлю, страхоўку, і тут рэзка дом стаў нежылым?”\nКанешне, з такім ходам справы Ігар Аляксандравіч мірыцца не стаў і ў сераду напісаў заяву ў Любашаўскі сельсавет, каб выдалі даведкі, колькі ён заплаціў падаткаў за зямлю і за жылы дом. Пасля таго, як ён звярнуўся асабіста, яму выдалі даведку, што дом «не заселены на пастаяннай аснове і выкарыстоўваўся для часовага пражывання».\nІгар Аляксандравіч таксама звярнуўся ў “Белдзяржстрах”, каб там пацвердзілі і выдалі копіі плацёжных дакументаў абавязковага страхавання. Дырэктар “Белдзяржстраху” Сяргей Віннік паабяцаў разабрацца.\nПа словах І. Дуліка, у Любашаўскім сельсавеце ўзнік канфлікт. Калі ён прыйшоў з просьбай, каб выдалі даведку, якая адпавядае фактычным абставінам, работнік сельвыканкама выклікала міліцыю за тое, што яго сябра вёў відэазапіс. Калі вярстаўся нумар, участковы міліцыянер якраз разбіраўся з гэтай справай. Уладзімір Занька, сябра Ігара Дуліка, паведаміў пра гэта «ГЧ».\n«Сельсавет – гэта грамадскае месца, а старшыня сельсавета – дэпутат, дзейнасць якога па законе галосная і адкрытая. І здзіўляе тое, што мясцовая ўлада хаваецца ад людзей і нечага баіцца», – сказаў Уладзімір.\nЯк і чым закончыцца справа, паведамім пазней.\nПожар в деревне Любашево уничтожил жилой дом (видео)\nПожар произошёл 22 апреля после 18 часов в деревянном доме в котором проживал местный житель. Он успел выбежать из дома.\nПроисшествия и криминал 2139 23.04\nКакой урон нанесли пожары в Ганцевичском районе (видео)\nПервыми в апрельские дни наступившее потепление ощутили ганцевичские спасатели, которые то и дело выезжают ликвидировать пожары в населенных пунктах района. Ни дня не проходит, чтобы где-то не горело: только во вторник, 9 апреля, спасатели выезжали на тушение пожаров трижды.\nПроисшествия и криминал 1570 22.04\nПроисшествия и криминал 996 06.06


09 жнівень 2020, 11:30\nСьвятлана Ціханоўская ў мэтах бясьпекі ўвечары 8 жніўня пакінула сваю кватэру\nВосем чалавек з каманды кандыдаткі ў прэзыдэнты Сьвятланы Ціханоўскай затрымалі 8 і 9 жніўня. Некаторых зь іх ужо асудзілі на «суткі», што прад’яўляюць астатнім — пакуль невядома.\nЯк апавяла Tut.by прэс-сакратарка штабу Ганна Красуліна, на раніцу 9 жніўня затрыманыя:\nНачальніца штабу і давераная асоба Ціханоўская Марыя Мароз (цяпер на Акрэсьціна),\nДавераныя асобы Ціханоўскай Алег Маісееў,\nАндрэй Смалянчук (асудзілі на 15 сутак арышту).\nДзьмітры Ціт (Горадня) не выходзіць на сувязь,\nПавал Мялькоўскі (Горадня) асуджаны на 5 сутак арышту, яго машыну са 100 тысячамі ўлётак канфіскавалі,\nАнтон Сташэўскі, затрыманы 8 жніўня, перавялі ў Сьледчы камітэт.\n«На жаль, пра многіх зь іх мы ня можам атрымаць далейшую інфармацыю — дзе яны знаходзяцца, што ім прадʼявілі і гэтак далей», — адзначылі ў штабе.\nСама кандыдатка Сьвятлана Ціханоўская ўвечары 8 жніўня ў мэтах бясьпекі пакінула сваю кватэру. Перад гэтым пад домам Ціханоўскай стаялі супрацоўнікі ў цывільным і падʼехаў мікрааўтобус.


Бабруйск: пра праверку адносна распаўсюду “Новага часу” Бузінаеў даведаўся пост-фактум (дакументы)\nhttps://spring96.org/be/news/71316 2014 2014-05-29T12:29:51+0300 2014-05-29T12:29:51+0300 2014-05-29T12:29:51+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/buzinaeu-viktar-babrujsk.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСтаршыня бабруйскай суполкі АГП Віктар Бузінаеў атрымаў па пошце дакументы з УУС ад маёра міліцыі Сяргея Рудзько і начальніка упраўлення УУС Аляксандра Васільева. З іх актывіст даведаўся, што па факце распаўсюду газеты "Новы Час" http://spring96.org/be/news/70924 была праведзена праверка. Але адміністрацыйная справа была спынена "ў сувязі з адсутнасцю ў Вашых (Бузінаева) дзеяннях складу адміністрацыйнага парушэння, прадугледжанага ч. 2 артыкула 22.9 КаАП РБ", - гаварыцца ў лісце Васільева.\n-Вельмі цікавы выпадак, бо я нават не ведаў, што па нейкіх маіх дзеяннях праводзіцца праверка, - здзіўляецца Віктар Бузінаеў. - Калі б не гэты ліст, я б і не здагадаўся, што маёр Рудзько працягвае сачыць за маім жыццём.\nЦікава, што ў паперах з міліцыі датай раздачы газет называецца 8-е, а не 7-е траўня. У пастанове Сяргея Рудзько пазначана, што менавіта "8 траўня 2014 года ў УУС Бабруйскага гарвыканкама паступіла інфармацыя аб тым, што на цэнтральным рынку грамадзянінам Бузінаевым распаўсюджваліся газеты "Новы Час". Падчас адпрацоўкі тэрыторыі рынка і прылеглай тэрыторыі фактаў распаўюду газеты "Новы Час" выяўлена не было". І тут жа чамусьці сцвярджаецца, што ў УУС на гэтую тэму ўсё ж "не паступала якой-небудзь інфармацыі". Далей паведамляецца, што выявіць парушэнне заканадаўства было немагчымым з-за адсутнасці асобніка выдання, якое распаўсюджвалася. І, такім чынам, віна Бузінаева не даказана.\nУ лісце начальніка ўпраўлення УУС актывісту прапануецца ў любы працоўны дзень азнаёміцца з матэрыяламі справы. Таксама яму нагадваюць, што ён можа абскардзіць рашэнне правяраючых у УУС Магілёўскага аблвыканкама і судзе.\n29.05.2014 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, апазіцыя


Мастацтва - Венецыянскае вяртанне цела\nУ суправаджальных тэкстах — выкладзеная куратаркай выставы Аленай Джэўна гісторыя пра знаходку ў 2008 годзе каля берагоў Усходняй Афрыкі пацярпелага крушэнне карабля «Неверагодны», што належаў Сіфу Аматану Другому, вызваленаму рабу з Анціохіі і надзвычай паспяховаму калекцыянеру антычнасці, які жыў паміж І і ІІ стагоддзямі нашай эры. Знойдзеную калекцыю твораў, сабраную Аматанам, а таксама іх музейныя копіі і рэканструкцыі прапанавалі ўвазе сучасных гледачоў. На вялізных каляровых фота — сцэны пад’ёму «раней невядомых здабытых шэдэўраў» з марскога дна. Праўдзівасці дзевяцігадовай аперацыі па вяртанні артэфактаў да святла сонца і выставачных сафітаў павінна надаць жывапісная энтрапія іх паверхняў — акупаваных караламі, актыніямі ды іншымі падводнымі істотамі. Прыгожая і паэтычная казка! Што з таго, што ў выніку мы бачым скразныя запазычанасці з гісторыі мастацтва — палепшаныя класічныя іміджы з мастацкай і папулярнай культур? Скульптуры багоў і фараонаў падазрона нагадваюць сучасных галівудскіх зорак. Мульцяшныя трансформеры разам з Маўглі і мядзведзем Балу суседнічаюць з багіняй Калі, Пратэем і Будай. Па сутнасці, перад намі вольны дыснееўскі пераказ сусветнай міфалогіі, і выявы самога Уолта Дыснея з Мікі Маўсам пад цяжарам рознакаляровых каралаў тут яўна не выпадковыя.\nГлупствам выглядаюць намаганні шматлікіх крытыкаў падлавіць Хёрста на сімуляцыі і падмане. Як можа мастацкая рэчаіснасць быць рэальнай? Значэнне маюць толькі пераканальнасць і захапляльнасць унікальнага свету, створанага мастаком. Магчыма, мазаічнасць, цытатнасць і пэўная «шызоіднасць» Хёрставага сусвету даюць нагоды для папрокаў, але ж наш час «постпраўды» менавіта такі.\nМегаламаніякальнасць і перабольшанасць — больш рэлевантныя прэтэнзіі. Адчуваецца нейкая празмернасць, бо калі наведванне першага палаца выклікае захапленне, то пасля другога нараджаецца стомленасць ад звышякаснай візуальнай раскошы. Характэрная для Хёрста серыйнасць (калі адзін і той жа экспанат існуе ў некалькіх іпастасях: напрыклад, мармуры, бронзе і пластыку) нагадвае навязлівае «выкарыстанне механізму сopy/paste» — паводле трапнай заўвагі аднаго з арт-журналістаў. Гэта выглядае марнаваннем рэсурсаў і сілаў, але мае сваю камерцыйную логіку. І тут трэба згадаць, што абодва гмахі з экспанатамі належаць Франсуа Піно — даўняму сябру і партнёру Хёрста, уладальніку аўкцыённага дому Christie’s. Сам Піно з гонарам кажа аб унікальнай дапамозе ягоных інстытуцый «увасобіць мастакоўскую мару настолькі вар’яцкай, як яна ёсць».\nПытанне ў іншым: ці ёсць заслуга мастака ва ўвасабленні ўсёй гэтай пышнасці рукамі незлічонай колькасці памагатых? Несумненна ёсць. Акрамя таго, што выстава перфектна адлюстроўвае аўтарскую візію, ім патрачаныя велізарныя высілкі і фінансы на рэалізацыю праекта. Маштаб экспазіцый і дасканаласць экспанатаў падкрэсліваюць фінансаваёмістасць мастацтва. Нездарма Марцін Бецэна, выканаўчы дырэктар абодвух венецыянскіх палаца Піно, услед за Жоржам Батаем цытуе Уільяма Блэйка: «Багацце — гэта прыгажосць». У гэтым сэнсе «Скарбы» — недасягальна прыгожыя. Пераўзысці іх немагчыма, бо колькасць укладзеных Хёрстам грошай папросту нерэальная для любой сучаснай выставы любога мастака.\nІ ўсё ж такі — дзе мы і дзе Хёрст? На першы позірк здаецца, што айчынны скульптурны дыскурс не мае кропак перасячэння з Хёрставым апафеозам гарганцюізму — вагавыя катэгорыі непараўнальныя. Часам мы маем нахабства сцвярджаць, што «захоўваем традыцыі класічнага мастацтва». Дасканаласць «зробленасці» Хёрставых статуй, выдатнае выкарыстанне матэрыялаў і тэхналогій паказвае, што на самой справе мы захоўваем нягеглую спадчыну сацыялістычнага рэалізму з яе спрошчанасцю, абумоўленай прыматам ідэалагічнай карыснасці і жорсткімі дэдлайнамі.\nЗ аднаго боку, Хёрст паказвае выключна прафесійна-выдаскаленую фігуратыўнасць — што нам зразумела, але амаль недасягальна, зыходзячы з вышэйназваных прычын. З іншага — разнастайнасць скульптурных матэрыялаў і выкшталцоную дакладнасць іх выкарыстання — нешта нашай скульптуры абсалютна не ўласцівае. На жаль.\nІ яшчэ мы бачым амаль узорную комплекснасць падачы. Выдатная кантэкстуалізацыя датычная месцаў экспанавання і медыя, полісемантычнасць, інспіратыўнасць-цытатнасць — усё гэта робіць праект уражальна цэльным.\nМы марым пра прыход арт-рынку — і вось перад намі прыклад рэалізаванай камерцыйнай кар’еры творцы, што дасягнуў вяршынь арт-рыначнага Алімпу. Стратэгіі, выкарыстаныя Хёрстам, працуюць. Асабліва тут, на венецыянскай біенальнай глебе, якая перадусім камерцыйны рухавік, што дадае нулікі да коштаў твораў. Прыкра: у нашым сумным айчынным досведзе венецыянскіх рэпрэзентацый камерцыйны складнік пакуль адсутнічае. Тутэйшым аматарам капіталізму ёсць чаму павучыцца ў Хёрста і яго каманды.\nВакол Хёрста — на розных лакацыях — вялікая колькасць прыкладаў мастакоўскай працы з чалавечым целам. У касцёле Сан-Самуэле побач з Палаца Грасэ зрываецца ў бездань натуралізму мой улюбёны канадскі скульптар Эван Пэні, майстэрню якога колькі гадоў таму я наведваў у Таронта. Пабачаныя там сіліконавыя фігуры і партрэты балансавалі на мяжы рэальнага і скажонага. Сёння звышрэальнасць яго чалавечых паверхняў канфліктуе з формай скульптур, што звычайна нагадваюць фрагменты трупаў. Але наяўнасць Эвана ў Венецыі сведчыць пра пастаянства камерцыйнага поспеху яго прац.\nУ парку Марынарэсы — больш гуманная версія гіперрэалізму. Кэрал Феерман кранальна ідэалізуе дзяўчат у купальных касцюмах і шапачках. Заплюшчаныя вочы, кроплі сіліконавай вады на пластыкавай скуры паказваюць, што па шляху мімезісу можна крочыць значна далей, чым мы маглі сабе ўявіць.\nНепадалёк ад палаца Пунта дэла Дагана, у нацыянальным павільёне Гранады марскія стварэнні таксама атакуюць статуі. У параўнанні з Хёрстам гэта выглядае каментарыямі да сказанага ім — насамрэч першароднае і натуральнае падводнае мастацтва яго калегі. «Іва Кусто Арт-свету» скульптара і фатографа Джэйсана Тэйлара — заснавальніка шэрагу падводных скульптурных паркаў і музеяў у розных частках свету. У гранадскім павільёне яго аблепленыя натуральнай акіянскай фаўнай скульптуры дзяцей невядома чаму афарбаваны ў белы колер — колер «кастрыраванай» антычнай скульптуры таго часу, калі яна лічылася белай і прыўкраснай. І тут, заступіўшы на тэрыторыю мастацтва галерэй і салонаў, сапраўднасць здаецца штучна ў параўнанні з рознакаляровай і пераканаўчай штучнасцю Хёрста. Напэўна, пад вадой скульптура Тэйлара глядзіцца больш годна, але, каб адчуць гэта, трэба мець смеласць нырнуць з аквалангам.\nВодная вандроўка па Гранд-канале ад Палаца Грасі за мост Рэальта прыводзіць да дзвюх белых гігантычных рук аўтарства Ларэнца Куіна, што падпіраюць будынак гатэля, рэпрэзентуючы цела (Венецыі?), схаванае пад вадой. І эканомію рэсурсаў і высілкаў — бо, каб стварыць нешта манументальнае, не абавязкова напіхваць два палацы прадметамі мастацтва.\nШматкроць сустракаюцца трансфармаваныя целы — ад іншапланецян да, напэўна, ахвяр генетычных эксперыментаў. Бачна, што пры выхадзе за межы рэальнага цела творцам часта дапамагае камп’ютар.\nЗразумела, сучасныя венецыянскія экспазіцыі ўлічваюць целы іх наведвальнікаў. Паказальны ў гэтым сэнсе Германскі павільён, які атрымаў «Залатога льва». Там калектыўнае цела гледача ўступае ў камунікацыю з целамі перформераў і становіцца паўнавартаснай часткай дзеі. Дарэчы, шмат мастакоў выкарысталі свае ўласныя целы ў перформансах. Целы салідарнасці і дапамогі выбудоўваюцца ў праектах, скіраваных на людзей з асаблівымі патрэбамі.\nІ тым не менш адчувальна, што магчымасці цялеснай рэпрэзентацыі далёка не вычарпаныя. А пакуль — менавіта так асэнсоўваецца цела сучаснасці ў сёлетняй біенальнай Венецыі. Мастацкае і не толькі.


1. На трэці дзень Эстэр адзелася па-царску. І стала яна на ўнутраным двары царскага дома, перад домам цара; а цар сядзеў тады на царскім троне сваім, у царскім доме, проста і насупраць уваходу ў дом. Калі цар убачыў царыцу Эстэр, якая стаяла на двары, яна знайшла міласьць у вачах яго.\n2. І працягнуў цар да Эстэры залаты скіпетр, які быў у руцэ ў яго, і падышла Эстэр і дакранулася да канца скіпетра.\n3. І сказаў ёй цар: што табе, царыца Эстэр, і якая просьба твая? Нават да паўцарства будзе дадзена табе.\n4. І сказала Эстэр: калі цару заўгодна, хай прыйдзе цар з Аманам сёньня на гасьціну, якую я прыгатвала яму.\n5. І сказаў цар: схадзеце хутчэй па Амана, каб зрабіў па слове Эстэры. І прыйшоў цар з Аманам на гасьціну, якую прыгатавала Эстэр.\n6. І сказаў цар Эстэры пры піцьці віна: якое жаданьне тваё? яно будзе задаволена; і якая просьба твая? хоць бы да паўцарства, яна будзе выканана.\n7. І адказвала Эстэр і сказала: вось маё жаданьне і мая просьба:\n8. калі я знайшла добрую волю ў вачах цара, і калі цару заўгодна задаволіць жаданьне маё і выканаць просьбу маю, дык хай цар з Аманам прыйдзе на гасьціну, якую я прыгатую ім, і заўтра я выканаю слова цара.\n9. І выйшаў Аман у той дзень вясёлы і дабрадушны. І калі ўбачыў Аман Мардахэя каля брамы царскае, і той ня ўстаў і зь месца не скрануўся перад ім, тады напоўніўся Аман гневам на Мардахэя.\n10. Аднак жа сьцярпеў Аман. А калі прыйшоў у дом свой, дык паслаў паклікаць сяброў сваіх і Зэрэш, жонку сваю.\n11. І расказваў ім Аман пра вялікае багацьце сваё і пра мноства сыноў сваіх іпра ўсё тое, як узьвялічыў яго цар і як узьнёс над князямі і слугамі царскімі.\n12. І сказаў Аман: ды і царыца Эстэр нікога не паклікала з царом на гасьціну, якую яна прыгатавала, акрамя мяне; так і назаўтра я кліканы да яе з царом.\n13. Але ўсяго гэтага ня досыць мне, пакуль я бачу Мардахэя Юдэя, як ён сядзіць каля брамы царскай.\n14. І сказала яму Зэрэш, жонка ягоная, і ўсе сябры ягоныя: хай падрыхтуюць дрэва вышынёю ў пяцьдзясят локцяў, і раніцай скажы цару, каб павесілі Мардахэя на ім, і тады весела ідзі на гасьціну з царом. І спадабалася гэта слова Аману, іён падрыхтаваў дрэва.


У Сухопальскім сельсавеце кожны год зносіцца паўтара дзясятка дамоў | zviazda.by\nХатняя старонка » У Сухопальскім сельсавеце кожны год зносіцца паўтара дзясятка дамоў\nУ склад Сухопальскага сельсавета ўваходзяць 28 населеных пунктаў. Па стане на пачатак гэтага года ў 923 вясковых хатах ніхто не жыве. Больш за тры гады пустуюць 210 дамоў. Работы ў плане скарачэння колькасці пустых і старых дамоў у выканкаме хапае. Напрыклад, летась знеслі 14 старых і трухлявых дамоў, з пачатку гэтага года вызваліліся ўжо чатыры пляцы пад былымі пабудовамі і сядзібамі.\nПошукі, суды, перапіска\nТэрыторыя адміністрацыйнай адзінкі даволі вялікая. Тут размяшчаюцца землі трох гаспадарак: ААТ «Мурава», ААТ «Роўбіцкае», вытворчы ўчастак ААТ «Жураўлінае». І хоць побач з Сухопалем, Роўбіцкам, іншымі населенымі пунктамі праходзіць аб'язная дарога вакол Белавежскай пушчы, тутэйшая нерухомасць асаблівым попытам не карыстаецца. У асобных вёсках дамы аддаюць за паўтары—дзве тысячы долараў у эквіваленце, але пакупнікі ў чэргі выстройваюцца. На рыначны кошт уплывае аддаленасць ад буйных гарадоў.\nВарта адзначыць, што вялікая колькасць дамоў падтрымліваецца ў адносным парадку нашчадкамі былых гаспадароў і выкарыстоўваецца ў летні перыяд для адпачынку ці агародніцтва. Але даволі многа такіх, якія з гадамі пачынаюць разбурацца, прыходзяць у заняпад і становяцца клопатам мясцовай улады.\nСтаршыня Сухопальскага сельскага Савета Міхаіл МАРТЫНАЎ гаворыць, што знайсці магчымых нашчадкаў часта становіцца задачай вельмі складанай:\n— Накіроўваем запыты ў розныя інстанцыі. Пры гэтым яшчэ трэба ведаць, кампетэнтныя ўстановы якой краіны давядзецца турбаваць. Раней моладзь, як вядома, раз'язджалася па ўсёй былой вялікай краіне. Цяпер дзеці і ўнукі ўласнікаў дамоў жывуць у розных кутках блізкага, а часам і далёкага замежжа. Таму здараецца, што найлепшай крыніцай інфармацыі становяцца вясковыя старажылы. Ну, а знайшоўшы нашчадкаў, адразу ладзім перапіску. Часам у ёй і вырашаецца лёс будынка. Бо патэнцыяльны ўласнік, бывае, лічыць за лепшае пісьмова адмовіцца ад пабудовы і тым самым пазбегнуць дадатковых праблем.\nНекаторыя спадчыннікі самі разбіраюць былыя дзедаўскія дамы, іншы раз знаходзяць магчымасць прадаць пабудовы юрыдычнай асобе пад знос на дровы. Але найбольш старых дамоў ідзе пад знос пасля адпаведнага рашэння суда. Сельвыканкам накіроўвае дакументы ў суд з просьбай прызнаць дом безгаспадарчым. Пасля шэрагу неабходных юрыдычных фармальнасцяў такое рашэнне прымаецца, і дом пераходзіць ва ўласнасць мясцовага органа ўлады.\nЗямля — у севазварот\nМенавіта з прымяненнем вышэйапісанай працэдуры былі знесены тры жылыя дамы ў вёсцы Грыневічы. Туды і накіроўваемся са старшынёй сельскага Савета Міхаілам Мартынавым. «Усе выдаткі па ліквідацыі былых пабудоў узяло на сябе сельгаспрадпрыемства «Мурава» — расказвае Міхаіл Яўгенавіч. Самі каробкі дамоў разабралі яшчэ зімой. З надыходам вясны пляцоўку канчаткова расчысцілі, правялі рэкультывацыю зямлі, падрыхтавалі глебу і пасеялі кукурузу. Такім чынам, у севазварот гаспадаркі ўведзены ладны кавалак зямлі.\nДамы пад нумарамі 9, 11, 13 стаялі на адной вуліцы адзін за адным. Таму вызваліўся ўчастак зямлі, які можна апрацоўваць любой габарытнай тэхнікай. А гэта для гаспадаркі выгадна. У пачатку вуліцы застаўся адзін дом, які таксама мае не вельмі прывабны выгляд. З яго гаспадарамі зараз вядуцца перамовы.\n— Справа ў тым, што ёсць законная гаспадыня гэтага дома. Хоць яна жыве ў дзяцей ужо добры дзясятак гадоў, але пакуль не дае згоду на знос пабудовы. Яно і зразумела, — разважае кіраўнік мясцовай улады. — Мы не можам прыспешваць у такім выпадку. Добра разумеем, як некалі ўзводзілі дамы вясковыя жыхары, як у многім сабе адмаўлялі пры гэтым. А цяпер пусціць сваю былую хаціну пад бульдозер, у якім бы стане яна ні была, не кожны адважыцца. Таму і чакаем. Хоць падчас апошняй тэлефоннай гутаркі пенсіянерка сказала, што неўзабаве дзеці збяруцца, і на сямейнай нарадзе будуць вырашаць пытанне пра лёс гэтай хаты. Можа, захочуць аднавіць бацькоўскую сядзібу. Іх права, толькі давядзецца рукі прыкласці.\nКаб у Хвалаве хаты хвалілі\nТак і хацелася заклікаць асобных нашчадкаў жылых дамоў з вёскі Хвалава прыкласці рукі да дома, дзе, скажам, пакасілася, а ў асобных месцах і зусім абвалілася агароджа. Пры гэтым сам дом выглядае цалкам нармальна: прасторны, з вялікімі вокнамі, узведзены, як тут кажуць, з пушчанскай драўніны. Магчыма, спадчыннікі жывуць недзе далёка. Бывае і такое.\nХвалава — даволі вялікая вёска. Некалі была трэцяя сярод сельскіх населеных пунктаў былога Шарашэўскага раёна па колькасці жыхароў. Цяпер палова, калі не больш, дамоў пустыя. У вёсцы зачынілі апошні аб'ект інфраструктуры — магазін. Праўда, некаторыя нашчадкі падтрымліваюць хаты ў належным стане, гэта адразу заўважна. Ёсць і такія дамы, што ў чарзе на знос.\nЯк бы ні было шкада, а зносіць старыя дамы даводзіцца. І работа гэтая не танная. Вядома, тых грошай, што выдзяляюцца з бюджэту, не хапае, асабліва калі гаворка ідзе пра такі сельсавет, як Сухопальскі, дзе колькасць пустых дамоў параўнальная з іх колькасцю ва ўсім, напрыклад, Клецкім раёне. Таму мясцовая ўлада выйсце бачыць у супрацоўніцтве з сельгасарганізацыямі. Паводле слоў старшыні сельскага Савета, асабліва плённай атрымліваецца сумесная работа з ААТ «Мурава». У кіраўніцтва гаспадаркі ёсць свая тактыка работы з такімі дамамі. Лепшыя з іх, найперш на цэнтральнай сядзібе, сельгаспрадпрыемства купляе, праводзіць рэканструкцыю і выдзяляе сваім работнікам, якія стаяць у чарзе на паляпшэнне жыллёвых умоў. Ну а тыя, што размешчаны ў населеных пунктах без інфраструктуры і выразных перспектыў, зносяць, а ўчасткі ўводзяць у севазварот. Вядуць гэтую работу і іншыя сельгаспрадпрыемствы. Драўніну выкарыстоўваюць для ўласных кацельных на цвёрдым паліве.\nСёлета па сельсавеце запланавана знесці 16 дамоў. Старшыня сельвыканкама Міхаіл Мартынаў лічыць вельмі патрэбным указ, падпісаны ў канцы сакавіка, які датычыцца ўдасканалення работы з пустымі дамамі ў сельскай мясцовасці. Цяпер будзе прасцей надаць новае жыццё многім вясковым будынкам. Бо зносяцца толькі тыя з іх, якія не маюць ніякай перспектывы ды псуюць знешні выгляд населеных пунктаў. Калі трухлявых збудаванняў стане менш, вёска будзе выглядаць больш прывабна, тады хутчэй знойдуцца ахвотныя набыць домік, які можна прывесці ў парадак і скарыстаць сабе на радасць.\nЗагаловак у газеце: Дзе дом стаяў — расце кукуруза\n5235 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі\n2457 Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета


Міхась Зарэцкі. Ноччу\nВесела ў млыне...\n- Тах-тах-тах-тах... - выразна лапеча латак...\n- Ж-ж-ж-ж... - працавіта ўтораць яму жорны...\nСцены дрыжаць. У іх глухім ледзь чутным дрыжэнні чуецца змаганне з магутнай сілай...\nУсе зыкі тонуць у няўпынным шуме вады на коле. Нейкай адвечнай, бесканцовай і даўно знаёмай песняй выдае гэты шум. І ўрачыстае жыццё і глыбокі спакой чуецца ў гэтай песні. Пад яе лад душа чалавека то абураецца бадзёрым рухам жыцця, то засцілаецца салодка-аксамітавай пялёнкай смутку і пачынае плаўка калыхацца ў зялёным моры ўспамінаў... І шум вады тады смела ўваходзіць у нутро чалавека, пранікае ў самыя патаемныя куткі і зліваецца з песняй душы ў ядыную дзіўную гармонію. Потым ураз вылятае, спуджаны прачнуўшымся розумам, і зноў гудзіць здалёк, зноў завець да бурлівага жыцця.\nЛедзь дачакаўся Мікіта свайго чароду. Ён ужо блізка што дзесяты раз прыязджае на млын пасля таго, як яшчэ тыдзень таму назад прывёз сюды тры апошніх мяшкі збожжа. І немаведама адкуль панабралася столькі завозу. Пакуль змелеш, дык папакутуеш так, што век будзеш помніць... Але, дзякуй Богу, дачакаўся... Ужо з паўгадзіны, як Мікітава збожжа сыпецца з каша на жорны і адтуль белай, мяккай мукой злятае ўніз, якраз у рукі гаспадару... А той спрытна, з асобым гаспадарскім смакам заграбае яе ў чарпак і беражліва ўсыпае ў мех.\nНу й меле!.. Недарма даў прудніку паўфунта табакі... Яно можна б было і чвэрткай абысціся, але - няхай сабе: апошняе мліва, дык шкадаваць не варта. Затое жа і пусціў дык у самы раз. Мука - што пух, аж люба заграбаць яе... Але й млын наладзіўся, дый вады, мусіць, досыць: сыпець так, што ледзь справішся адграбаць.\nМікіту неяк аж шкода было, што шыбка мелецца... Хацелася, каб як даўжэй цягнулася мліва; здавалася, што ад гэтага прыбавіцца белай, пухавай мучыцы...\nТрэба было толькі зірнуць у гэты час на Мікіту, на яго шчырую працу, на міну, з якой ён усыпаў у мех муку, каб адразу згадаць, што дзеецца ў яго сярэдзіне.\nА там было свята цэлае. У гэты час Мікіта забыўся аба ўсім чыста на свеце і ўвесь аддаўся пачуццю поўнага здаволення... Дый як жа ж! Сколькі працы трэба было яму палажыць, сколькі гора, трывог перажыць, каб убачыць перад сабой гэтую беленькую мучыцу, гэты пачатак і канец усяго ў жыцці селяніна!.. Дык і не дзіва, што ён глядзеў на яе, як на сваё роднае дзіцё, і з асаблівай уцехай песціў яе сваімі рукамі, загадзя разважаючы, як ён прывязець яе ў двор, паставіць у запеччы і будзе спакойна чакаць вясны.\nСёлета Мікіту пашанцавала. Урадзіла зусім добра, і хаця зямлі ў яго лічылася ўсяго дзесяцін са тры, дый няўдоб'я парадкам, а ўсё ж як-ніяк, а коп 40 жыта нажаў ды ярыны блізка каля гэтага... Праўда, прыйшлося троху адсыпаць у казну, але што ж зробіш: і гэта трэба... Ды ўсё роўна хапіла пуню паставіць, справіць тое-сёе, а цяпер змеле, то да новага й на спажытак хопіць...\nПерад вачмі Мікіты паплылі прыгожыя, светлыя малюнкі будучага. Ён ужо, як наяву, бачыў сябе заможным гаспадаром, з добра наладжанай гаспадаркай, з поўным свірнам, з цэлым стадам жывёлы...\nМарылася яму нешта й зусім салодкае, аб чым ён неяк не то саромеўся, не то баяўся мысліць: гэта тое, што, можа, праз колькі месяцаў дасць яму яго маладая, ненаглядная Арынка...\nПа Мікітаваму твару сама сабой пацягнулася давольная ўсмешка...\n- Памажы Божа!..\nМікіта, здрыгануўшыся, абярнуўся... А бадай ты згарэў!.. Каго толькі не жадаў пабачыць Мікіта ў гэтую часінку, дык гэта Ягора Даўгога... А ён, як здань якая, стаяў ужо ззаду і ўсміхаўся нейкай дурной і разам хітрай усмешкай. Ой, гэта яго ўсмешка!.. І брыдка і жудасна ад яе робіцца. Вочы сабачыя бегаюць па баках, што мышкі, быццам баяцца сустракацца з чужым поглядам. А вусны неяк хваравіта скрыўлены і быццам гавораць з зларадствам:\n- Усё знаю, мой міленькі, усё... Усе думкі твае бачу...\nСам даўгі, сутулаваты, галава маленькая... На галаве шапка зухавата закінута на патыліцу, полы кароткага кажушка расхінуты... Стаіць: рукі ў кішэні, ногі расставіўшы. Увесь выгляд даець уражанне чалавека, здольнага на ўсё...\nМікіта заўсёды баяўся Ягора і, як толькі мог, стараўся з ім не спатыкацца. Дый не толькі Мікіта, а блізка што ўсе добрыя людзі не надта любілі з ім дзела мець. Пра яго хадзілі ўсялякія чуткі. Казалі, што ён не спыніцца нават перад тым, каб чалавека загубіць. А што ўкрасці ці ашукаць каго сярод белага дня, дык пра гэта й гаварыць не прыходзіцца... І ніякім парадкам не можна было аслабаніцца ад яго. Яго й забіралі ўжо колькі разоў, і судзілі, і ў вастрог садзілі, - усё роўна выкруціцца і праз месяц-другі вернецца ў двор. У жаўнеры былі ўзялі - і адтуль вырабіўся...\nПрысутнасць Ягора нейкім цяжарам лягла на Мікіту. Увесь яго добры настрой ураз разляцеўся, змяніўшыся прыкрай нялоўкасцю.\nЯгор падышоў, пашчупаў муку...\n- Мякка... Адно жыта?..\n- Адно... Тры мяшэчкі наскроб... думаю да новага абысціся...\nВусны міжвольна злажыліся ў нейкую дурную, ліслівую ўсмешку... аж самому брыдка стала...\n- Падатак здаў?\n- А толькі надоечы авёс адвёз... бульба яшчэ асталася...\nЯгор пачаў закурваць. Нялоўкасць павялічвалася. Толькі шум вады мякчыў яе троху, запаўняючы пустату...\n- Кажуць, Мікіта, ты пачаў разжывацца патроху? А?..\n- Якое там!.. Перабіваюся як-колечы...\n- Пуня пудоў у дваццаць увайшла?..\n- Добры будынак... учора бачыў праязджаючы...\nМікіту як бы хто скрабануў за сэрца... Ужо... Ужо людзі пачалі зайздросціць... Пачалі ўжо лічыць ягонае дабро... І Ягор нават зацікавіўся. Ой, гэта цікавасць да дабра не давядзець!..\nТым часам Ягор сказаў яшчэ колькі слоў, пакруціўся каля Мікіты і, усміхаючыся сваёй звычайнай усмешкай, узняўся на другі паверх...\nМікіта зноў застаўся адзін. Адразу ён пачуў вялікае палягчэнне, як бы яго аслабанілі ад цяжкай носкі. Жэсты яго зноў атрымалі сваю даўнейшую спрытнасць і акругласць, а ў галаве зноў паволі заварушыліся думкі аб будучыні. Але думкі гэтыя не былі ўжо такімі згоднымі і вальготнымі, як раней. Ад сустрэчы з Ягорам засталося на душы нешта смутнае, прыкрае... Нейкая няясная трывога, страх невядома чаго... Гутарка з гэтым чалавекам кранула новыя струны ў душы. Мікіта сцяміў, што людзі пачынаюць з зайздрасцю пазіраць на яго жыццё, і думка аб гэтым псавала ўсё хараство малюнкаў будучага, дадавала к ім шмат чорнага колеру. Толькі створыць ён у сваім ваабражэнні лагодны абраз, як адкульсьці з глыбіні з болем высачыцца кропля гаркаты і разбавіць салодкасць прыгожых мар... А тут раптам пракоціцца й зусім выразная хваля трывогі, звязаная з таёмнай асобай Ягора, і дапаследку папсуець настрой, навек ахвоту адаб'ець мысліць...\nЯк адмалоў Мікіта, было за поўнач. Ён завязаў мяшкі, падвёў к дзвярам сваю кабылку і ўзняўся на гару, каб гукнуць каго памагчы мяшкі ўскласці.\nНавярху было таксама, як унізу, - прыцемна. Гарэла капцілка. Свет ад яе, хмурны і брудны, дрыжэў смутнымі плямамі на бліжэйшых рэчах, зліваючыся далей у густую цемру. Гэты дрыжачы свет, дрыжэнне самога млына і няўпыннае лапатанне латака - усё гэта злучалася ў адну згодную гармонію.\nКаля жорнаў згуртавалася колькі мужчын. Пасярод стары пруднік з піпкай у зубах сядзеў на мяшку. Ён упёрся вачыма ў зямлю і зважна слухаў гаворку, зрэдку ківаючы кудлатай галавой. Апавядаў штось Ягор, а ўсе слухалі і час ад часу рагаталі ўгодлівым смехам...\nМікіта звярнуўся да мужчын:\n- Браткі, адвярніцеся хто на часінку памагчы мяшкі ўскінуць!..\n- Ужо едзеш? Ладна, пойдзем... Там і мой мяшок возьмеш... усё роўна міма ехаць...\nНе ўпадабаўся Мікіту гэткі зварот дзела. Не хацелася яму дапамогі Ягоравай. Але нічога не зробіш: не адмаўляцца ж...\nСышлі ўніз, усклалі мяшкі на санкі. Мікіта перавязаў воз вяроўкай, сам сеў наверх і ўзяў лейцы...\nШчыра рванула застоіўшаяся кабылка, палазы зарыпелі і пасунуліся па гладкай зімовай дарозе... Ягор, хістаючыся на хаду ўзад і ўперад сваёй нязграбнай фігурай, пайшоў адзаду.\nПакуль ехалі местам, Мікіта нават і не прыкмячаў, што пагода змянілася. Праўда, снег сыпаўся з неба, і досыць часты, а часамі з-за вугла і вецер дзьмухаў сярдзіта, але самае пекла пачалося толькі тады, як праехалі рагатку і апынуліся ў белым, бяскрайным полі. Тагды толькі Мікіта ўзняў каўнер у сваім кажушку і глыбей насунуў шапку, бо сівер, не шкадуючы, пачаў сцебацца проста ў твар цэлымі жменямі жорсткага, халоднага снегу.\nУсё навокал заслалася снегавым туманам, і як ні стараўся Мікіта разглядзець дарогу, далей дугі нічога не бачыў: толькі балюча рэзала вочы злая завіруха... Напаследак ён папусціў лейцы, павярнуўся бокам да сустрэчнага ветру і сеў нерухома, злажыўшы рукі і сагнуўшыся ў крук. Кабылка, адгадваючы дарогу, паўзла ціхім марудным крокам... А адзаду Ягор, таксама сагнуўшыся і сашчапіўшы рукі, тапіўся ў снягу і то даганяў, то блізка што зусім хаваўся ў шэрай імгле...\nУ Мікіты цяпер было пачуццё, што ў малога дзіцяці, каторае, туляючыся да чаго-небудзь, заб'ецца галавой у падушку... Пачуццё асобнасці ад усяго надворнага, ад усяго, што дзеецца навокал, моцнае ўглыбенне ў самога сябе, нейкае здаволенне і прыемная свядомасць свайго існавання. Мікіта як перастаў кіраваць, як звінуўся ў камок і аддаў сябе на ўладу завірухі, дык адразу і пачуў, што холад, імгла і шум ветру, панаваўшыя вакол, неяк абхінулі яго і захавалі ад усяго-ўсяго, што ёсць на свеце. У душы стварылася становішча ледзь падобнае да сну, нават думкі абвалакліся лёгкай пялёнкай туману... Толькі, як успамінаў пра Ягора, вяртаўся да яву. Непрыемна было чуваць яго прысутнасць адзаду, а найгорш - нялоўка было, што не пазваў сесці, шкадуючы кабылку. Мо раззлаваўся?.. Але ж і сапраўды цяжка! Чатыры мяшкі, сам, ды яшчэ бездарожжа такое...\nУехалі ў лес... Яшчэ вярсты дзве лесам, дый хутар Ягораў, а там недалёчка й Крыніцы, Мікітава вёска...\nЛесам было зацішней і дарога лепшая. Кабыла прыбавіла шагу, турбуючыся да цёплага хлеву. Разам і Мікіту захацелася як барзджэй дабрацца дахаты... Азалеў увесь, дый спалох нейкі апанаваў: Ягора страшна... Яшчэ як толькі выехалі, заварушылася апаска. Сталі ўспамінацца розныя апавяданні пра Ягоравы чыннасці, пра яго смеласць і рашымасць, пра тое, як ён блізка што сярод белага дня рабаваў і губіў людзей, пра тое, як ён з спрытнасцю д'ябла выкручваўся з самых крытычных становішч. І мозг прарэзвала вострая трывожная думка, што Ягор замысліў што-небудзь і дзеля гэтага толькі прылучыўся да яго...\nПакуль ехалі полем, гэтая думка разбаўлялася ў агульным пачуцці Мікіты, пакрывалася агульным уражаннем завірухі. Цяпер жа, разам з тым як ціша і жудасць ледзь абудзілі яго і вярнулі да звычайнага душэўнага становішча, гэта думка раптам узмацнела да таго, што ўсяго Мікіту агарнула страхам. Страх гэты ўсё рос і пашыраўся і напаследак дасягнуў таго, што Мікіта не мог нават абярнуцца назад... Яму ўсё здавалася, што Ягор насцігае яго, што ён ужо нарыхтаваўся, каб ударыць. Па спіне прыкрай хваляй перабягаюць мурашкі, а неслухмяныя зубы пачыналі дробна тарабаніць. Душу ахапляла моцнае, пякучае жаданне хутчэй выбрацца з гэтага страшэннага лесу. А пагнаць кабылу не важыўся, баючыся, каб не выявіць перад Ягорам свайго страху...\nА ў гэты час дзесь угары па густых макушках хвой бегаў шалёны вецер і, як п'яны мужык сваю жонку, бязлітасна тармашыў, тузаў і рваў пышныя галіны. Макушкі стагналі і ўздыхалі. Цяжкая пакута, глыбокая скарга чувалася ў іх голасе. І здавалася, што ўгары дзеецца штось таёмнае, вялікае і страшэннае, да чаго з ціхай урачыстай увагай прыслухоўваюцца задумённыя камлі дрэў...\nЯк выехалі з лесу, Ягор дагнаў Мікіту...\n- Паганяй ты! - гукнуў над самым вухам...\nГолас яго, знецікі спалохаўшы Мікіту, потым супакоіў яго.\nМікіта адразу чагось пачуў, што небяспека мінулася, і ён адказаў Ягору з павялічанай вясёласцю:\n- Паспеем!.. Недалечка ўжо...\nІ, памаўчаўшы, дадаў, перамагаючы вецер:\n- Ну і пагодка, няхай бы яна згарэла!..\nХутка цёмнай плямай паказаўся направа ад дарогі Ягораў хутар. Мікіту неспакой узяў... Хутчэй бы ўжо скінуць гэты няшчасны Ягораў мех, мінуць хутар... Там ужо з спакойным сэрцам спакваля дабраўся б як і дахаты. От толькі б пазбыцца гэтай прыкрай, цяжкай прысутнасці за плячыма страшнога чалавека!..\nЧым бліжэй пад'язджалі, тым нецярплівей шморгаў Мікіта лейцамі... Яшчэ колькі часінак - і ўсё будзе добра, усё страшное застанецца адзаду, быццам і не было яго...\nПад'ехалі... Ягор пайшоў адчыніць бакоўку, а Мікіта ўзяўся за мех... Павярнуў, прыладзіў і стаў чакаць Ягора. А той нешта забавіўся: пэўна, у хату зайшоўся. Мікіту ўраз прадставілася свая хата разам з жонкай Арынай, смачнай вячэрай і цёплай пасцеллю. Эх, хутчэй бы даехаць!.. Ад нецярпення аж нагамі затупаў...\nЯк ужо добра надакучыла Мікіту чакаць, бакоўка ляпнула, і паказалася фігура Ягора.\n- Чаго марудзіў? - гукнуў Мікіта.\nЯгор не адказаў... Мо за ветрам не пачуў...\n- Мусіць, у хату заходзіў?..\nЗноў не адказаў... Цяпер ужо напэўна пачуў: блізка... Сунецца моўчкі - роўна, паволі, як таёмная здань...\nІ тут раптам спалох, востры страшэнны спалох, не той прыкры і цягучы, што быў у лесе, а балючы, агнявы страх смерці - блізкай, немінучай - працяў Мікіту. Ён пачуў, што ў асобе Ягора на яго насоўваецца сама смерць - страшная, няшчадная. З кожным крокам Ягора быццам нейкая сіла прыціскала яго да зямлі, адбірала астатнія сілы. Хацеў крыкнуць - не здолеў: бы язык адняло... Дрыжучы, трымаўся за воз і чакаў...\nА Ягор ішоў... Роўна, спакойна, як ідзець час... Падышоў і ўзняў руку...\nСуха і каротка ляснуў пісталет... Вецер падхапіў зык і разам з смяротным гвалтам чалавека захінуў у шэры снегавы абрус і аднёс некуды далёка ў неба...\nНе спалася ў гэтую ноч Арыне... Толькі звечара заснула трохі, а потым разбудзіла шалёная завіруха... Гудзіць каля вуглоў, стукае ў дзверы, нібы дабіваючыся ў хату, нецярпліва бразгае аконнымі шыбамі. Быццам нячыстая сіла акружыла хату і круціцца вакол, шукае шчэлак, каб пралезці ўсярэдзіну... І плача і стогне ад злосці...\nАрына моцна ўкрылася, прытулілася к сцяне, бы малое дзіцё к матчыным грудзям, і моўчкі слухае... Слухае зыкі шалёнай завірухі. І здаецца, чуець яна нейчыя ўрачыстыя, пабедныя спевы, нейчыя стогны і скаргі, нейкі д'ябальскі смех... Часамі выяўна заплача дзіцё пад акном, заплача і сціхне, згінуўшы ў пякельнай чарноце ночы...\nЧасамі чалавечы гоман вылучыцца з мора зыкаў, полаз заскрыпіць, конь засапець... І здасца Арыне, што прыехаў яе Мікіта... Заб'ецца радасцю сэрца, адразу пачуецца блізасць любага. Адляціць страх, а разам з ім адсунуцца кудысь удаль зыкі нягоды, згубяць сваю жыццёвасць і яскравасць... Узварухнецца Арына, уздымецца на ложку і прыслухваецца к начы, шукаючы яшчэ знаёмых, жаданых зыкаў, каб пайсці адчыніць свайму гаспадару...\nДарма!.. Толькі плача і смяецца ночная цемра... Абраз Мікіты адлятае кудысь далёка і смутнее, акружаны снегавой хмарай... А завіруха зноў падыходзіць, зноў завінаецца каля вуглоў, зноў ахапляе і напаўняе сэрца страхам і жудасцю. Арына кутаецца ў коўдру і прыціскаецца к сцяне ўсім сваім дрыжачым целам...\nК ранню заснула Арына. Дый то не сон быў, а так нейкае забыццё. І ў сне Арына перажывала ўсё тое, што й наяву. Таксама гудзела нягода, толькі трымала яна нейкія выразныя формы, звінаючыся ў страшэнную здань, якая насоўвалася і пагражала... Спалох і жудасць прыкрай хваляй перабягалі па целу... А Мікіта кожную часінку пад'язджаў к двару. Пад'едзе - і зноў нейкай сілай аднясецца далёка назад... Зноў пад'едзе - і зноў аднясецца. І хочацца Арыне затрымаць яго, імкнецца яна да яго, а страшэнная здань стаіць на дарозе, расставіўшы рукі, і смяецца... Строіць страшэнную міну...\nЯк прачнулася Арына, па хаце ўжо расплыўся бледны свет рання. На дварэ сціхла. Пасля ночнага шуму гэтая ціш здавалася нават незвычайнай, вялікшай, чымся заўсёды. Быццам адпачывае ўсё - чыста ад шалёных ночных скокаў...\nДзянны свет адразу адагнаў ад Арыны ўсе ночныя мары і вярнуў яе да звычайнага гаспадарскага настрою. Апрануўшыся, яна зараз жа пачала затапліваць печку, спяшаючыся, каб барзджэй скончыць і пайсці на змену Мікіту.\nСягоння ізноў не змалоў... Божухна-бацюхна! Што гэта за парадкі! Цэлы тыдзень бегае, як сабака. Чакае-чакае... Учора, ад'язджаючы, казаў, што ўжо канешне змеле, аж вось як змалоў... Але хутчэй трэба спраўляцца: можа, яму й адвярнуцца нельга, каб паснедаць...\nАрына вытапіла печку, дала скаціне і, апрануўшы старэнькі кажушок, пабегла на млын.\nМікітаву кабылку знайшлі на той бок места... Хвёдар Куксянок ішоў з вакзала пасля дзяжурства і ўбачыў яе ў баку ад дарогі ў хмызняку. Паглядзеў спачатку навокал, ці не відна гаспадара, гукнуў разы са два, а потым сеў ды паехаў... Падумаў, што збегла з млыну, а як з Мікітам жыў добра, то й рашыў адвесці яе яму...\nНа млыне не было ўжо нікога. Вада сышла, і сяляне разышліся па дварах.\n- Ага!.. Пайшоў, значыцца, дамоў: думае - дадому ўцякла, - сказаў сам сабе Хвёдар і ўвайшоў у маленькую пруднікаву хатку, што стаяла поплеч з млыном...\nПруднік сядзеў на лаве й плёў лапаць. Каля печы бразгала качэргамі яго старая жонка. Апрача іх у хаце сядзеў яшчэ нейкі незнаёмы мужчына і пыхкаў піпкай. У хаце было цёмна і дымна...\nХвёдар увайшоў, прывітаўся і стаў закурваць...\n- Што гэта, - адазваўся да яго пруднік. - У панядзелак змалоў, а сёння зноў прыехаў?.. Хаця б млыну пашкадаваў...\n- Хіба толькі з млівам сюды заязджацца можна?.. А мо я ў госці к табе прыехаў...\n- У госці... хм...\n- Мікіта змалоў ці не?\n- Які Мікіта?..\n- Што ты, Мікіты нашага не знаеш? Міхальчонак...\n- А... Змалоў... Яшчэ ўчора звечару... А што?\n- Ды вось кабылу ягоную знайшоў на дарозе... Збегла, мусіць... Аж там за местам у хмызняку па снягу блуталася...\nПруднік узняў галаву...\n- З возам?..\n- Ды не, парожняя...\n- Парожняя? Дык як жа ж гэта?\n- Хіба з двара ўцякла, бо адсюль ён з возам паехаў... Як змалоў, дык і забраўся адразу...\n- Вось дык Мікіта!.. Пэўна, з Арынай сваёй доўга вітаўся, што кабылу з двара пусціў...\nІ Хвёдар весела зарагатаў... Закурыў яшчэ раз ды і ўзяўся за шапку...\n- Э, пачакай, - нібы ўспомніўшы штось, затрымаў яго пруднік. - Ён жа ж, ведаеш, з гэтым забойцам паехаў, з Ягорам Даўгім... Каб не здарылася з ім чаго часам?..\nПруднік павёў па ўсіх сваім поглядам, у якім чыталася: - Ага, гэтага вы не падумалі! - і спыніўся на незнаёмым мужчыне... Той пачуў патрэбнасць адказаць і гукнуў няшчырым тонам:\n- Так... Ад гэтага ўсяго можна дачакацца...\n- Ну, ладна... Адно з двух: або Ягор забіў, або... жонка пацалавала... Бывайце здаровы!..\nІ Хвёдар пайшоў з хаты. А за ім пруднік:\n- Хутчэй жа едзь, ды калі што - збірай народ ды проста да яго... па свежаму следу...\n- Добра, добра! - крыкнуў Хвёдар, ускочыў у санкі і паехаў.\nХаця ён і не паказваў віду, але сам надта ўстурбаваўся, бо добра знаў Мікіту і знаў, што ён не кіне каня абы-як. Пэўна, сапраўды здарылася што... І Хвёдар шыбчэй пагнаў кабылу... Толькі выехаў ён за места, як спаткаў Арыну, Мікітаву жонку.\nАрына адразу пазнала сваю кабылу і міжвольна прыбавіла шагу... Ахапіла радасць і жаданне хутчэйшай сустрэчы... Але як прыкмеціла, што ўпоражні едзе Мікіта, крыху пасмутнела, а як убачыла, што гэта зусім не Мікіта, нават спынілася, задзіўленая і спалоханая... У прадчуванні чагось нядобрага сэрца закалацілася ў грудзёх, як злоўленая птушка...\n- Мікіта ў дварэ? - яшчэ здалёку запытаўся Хвёдар.\n- Не, - адказала Арына. А ў самой аж дыхаць заняло...\n- Ну дык сядай хутчэй, ды паедзем да вёскі: нешта благое здарылася...\nВостры, агнявы жаль сціснуў Арыніны грудзі. Неяк разам міганула перад вачыма ўсё добрае, прыгожае, што было ў жыцці... Міганула і здалося навекі згубленым... Пуста стала ўсярэдзіне...\nСела на санкі, нічога не разумеючы і, як малое дзіцё, слухаючы Хвёдара... Махінальна ўхапілася рукамі за розвалі, як ірванула пад Хвёдаравай пугай кабыла, і сядзела, бы непрытомная, упёршыся вачыма ў белую даль... Так і ехала да самай вёскі і толькі, як убачыла жоўтыя вакеніцы свае хаткі - пачула, як нясмела, быццам пужаючыся, стала ўздымацца з самага дна душы ружовая хмурыначка надзеі...\nНевыразная, неасазнаная, без аніякіх формаў - яна радзілася ў сэрцы, каб хаця трохі падтрымаць агоньчык жыцця, каб хоць трохі працягнуць яго абарваную нітку...\nІ Арына ахамянулася... Свядомасць вярнулася да яе, а разам з ёй - маланкай асвяцілася ўсё, што толькі што здарылася, і яе сярпом разанула па сэрцу страшэннай праўдай... Загаласіла баба на ўсю вёску...\nНе лёгка ўдалося Хвёдару ўзварушыць сялян. Ён і прасіў, і маліў, і лаяўся, і пагражаў - нічога не памагала... Вядома, нікому не хацелася залазіць у гэтую гісторыю, бо чапацца з Ягорам было не надта прыемна. І кожны - ці тым, ці другім адгаварваўся, каб не йсці за панятога. Толькі як пільна ўзяўся вясковы стараста ды яшчэ з маладых хто-колечы прылучыўся - згадзіліся мужыкі і цэлай грамадой пасунуліся к Ягораваму хутару, а хлапца Міхалку паслалі ў воласць...\nІдучы гаманілі... Успаміналі ўсе благія чыннасці Ягоравы і ўсё болей і болей загараліся злосцю і рашымасцю раз назаўсёды кончыць з гэтым злодзеем. Што Мікіту спарадчыў Ягор - у гэтым аніхто не сумляваўся, але што спыняла ўсіх, дык гэта добра вядомая хітрасць Ягорава... Напэўна, ужо ён абрабіў усё дзела гладка і схаваў канцы ў ваду. Цяпер мо сядзіць спакойна ды смяецца ім насустрэчу... І ўсе дзівіліся яго смеласці, адчайнасці. Гэта ж трэба: сеў пры ўсіх і паехаў, а тагды... Не, хіба сам чорт толькі мог рашыцца на гэткую штуку!..\nТак разважалі ідучы сяляне, і, разам з непамернай злосцю на забойцу, у іх раджалася апаска, што дарма толькі сходзяць, што пасмяецца толькі над імі Ягор. Слядоў пакуль што няма ніякіх... Кабылу знайшлі дзесь аж за местам, а што з млыну ўмясцёх паехаў - дык гэтага яшчэ мала...\nЯгора ў дварэ не было. Жонка яго, высокая худая кабеціна, сказала, што пайшоў на места. Калі вернецца - не ведае. Мужыкі пастаялі, пакурылі, перакінуліся парай слоў - і не ведалі, што рабіць... На іх задзіўлена пазіралі з пяколку Ягоравы дзеці - хлопчык з дзяўчынкай, - а на печы недавольна нешта мармытала старая матка. Сама гаспадыня, быццам і не прыкмячаючы нічога, сядзела на лаве і круціла верацяно.\nПастаяўшы яшчэ троху і пашаптаўшыся, мужыкі выйшлі на двор. З апушчанымі галовамі пачалі хадзіць па двару, вакол хаты. Абхадзілі - не знайшлі нічога... Пастаялі на дварэ, параіліся, што рабіць... Не прыдумалі нічога і пайшлі за вороты к гасцінцу. Там да самай дарогі толькі й відна было тых слядоў, што самі яны нарабілі. Усё было завеена, пахавана пад пялёнкай свежага снегу...\nСтыдна і абідна рабілася... А злосць усё расла. І найгорш было тое, што не на кім было спагнаць гэтую злосць. Як назло, і жонка Ягорава - хоць бы слаўцом кранула: маўчыць, нібы не бачыць нічога й не разумее...\nУжо ладзіліся вярнуцца ў двор сяляне, як Пятрок Маркаў, што пільней за ўсіх прыглядаўся да зямлі, закрычаў:\n- Э! Хадзіце-тку хутчэй сюды!..\nУсе акружылі Пётру. Там, дзе павінна была быць зваротка з гасцінцу на Ягораў двор, ветрам здула снег, з-пад каторага ўсё больш і больш паказвалася свежай чырвонай крыві...\nПотым загаманілі сяляне... Гэта ўжо быў не той нясмелы гоман, што чуваўся за часінку перад тым. У гэтым магутным гомане чувалася помста, помста не толькі за Мікіту, а за ўсё, што перацярпелі ад гэтага паганага чалавека...\nЦяпер гуртам ізноў пасыпалі ў хату... Падступілі к Ягоравай жонцы... Хвёдар перад усімі...\n- Што з Мікітам зрабілі?..\n- З Мікітам? З якім Мікітам?..\n- А!.. Не ведаеш!.. Нечага нявінёнтка корчыць!.. Годзе ўжо вам кроў нашу піць!.. Гавары, дзе Мікіту дзелі?\n- Дадушы, нічога не знаю... Каб мне так сонца не ўбачыць... Каб мае дзеткі так жывыя былі, як нічога не чула й не бачыла...\nІ пайшла клясціся... Яе тонкі скавытлівы голас як пугай праразаў густую грамаду мужчынскіх гукаў... Дзеці пачалі плакаць...\nА мужыкі не адступалі... Павялі туды, дзе чырвоная кроў сведчыла аб страшэннай дзеі...\nЗбялела баба, здрыганулася, як убачыла кроў. Быццам нейкая сіла таўкала яе ад таго месца... Адвярнулася, глядзела ўбок і ўсё лапатала:\n- Дадушы, нічога не ведаю... Можа, скаціна скалечылася ці што якое... Мала хто тут па гасцінцу ездзіць... Якое наша дзела...\nІ пайшла, і пайшла...\nМужыкі сперш наступалі на яе, крычалі, пагражалі, а потым убачылі, што не даб'ешся ад яе аніякага толку, толькі дарма час патраціш...\n- Ды на якое ліха яна нам здалася! - сказаў Лявон. - Што нам за карысць - з бабай вазіцца. Усё роўна - дзела яснае... Трэба цяпер яшчэ каму ў воласць пабегчы, пазваць міліцыю... дый заарыштаваць яго тут на месцы...\nЛявон лічыўся чалавекам разумным, і к яго голасу заўсёды прыслухваліся сяляне. Зараз жа ўсе пакінулі бабу і сталі радзіцца, што рабіць далей...\nПятрок не згаджаўся з Лявонам.\n- Эт, міліцыя, - гаварыў ён. - Ведаем мы гэтую міліцыю! Так табе яна й кінецца... Мо ён раней за нас ужо пабыў там дый падмазаў, дзе трэба. Міліцыя... Як на мой розум - пачакаць яго тутака ды паказаць яму такую міліцыю, каб ён помніў!..\n- Кінь плявузгаць! - перапыніў Лявон. - Гэткім парадкам ты пападзеш сам у такую кашу, што не надта скора вывернешся... А што міліцыя? Дык хіба мы не знойдзем на яе ўлады? Трэба толькі самім узяцца за гэта, дык тады - хочаш не хочаш, а будзеш рабіць так, як па закону паложана. Сляды пэўныя - чаго ж тут яшчэ...\nСяляне пачалі спрачацца. Але прылучыліся да Лявона і вымаглі таго, каб зараз жа паведаміць міліцыю і перадаць справу ў рукі ўлады; другія, больш гарачыя, праглі папрабаваць моц сваіх кулакоў, паквітацца з Ягорам сваім парадкам...\nНемаведама чым бы кончылася спрэчка сялян, каб адно нечаканае здарэнне не падмацавала Лявонаву старану.\nЯкраз у самы разгар справы прыбег Хвёдараў брат Ігнатка і прынёс на першы погляд зусім глупасную рэч - старэнькую паркалёвую хусцінку. Знайшоў ён яе, як выявілася з яго апавядання, на Мікітавых санках у саломе... А бабы ў адзін голас сказалі, што не адзін раз яны бачылі яе ў Ягоравай жонкі. Хусціна была задзелана ў крыві...\n- Гэта ён завязаў, пэўна, каб кроў не цякла... слядоў каб не засталося... Што ж ён зрабіў з ім, злодзей?..\nІ мужыкі пачалі будаваць дагадкі аб тым, што адбылося ў гэтую ноч. Аднак цяпер ужо ўсе згадзіліся з прапановай Лявона, бо пэўныя былі, што цяпер ужо не выкруціцца Ягор, куды б ён ні кінуўся... Толькі пастанавілі пакінуць у Ягоравай хаце колькі чалавек, каб затрымалі Ягора, як прыйдзе, і не пускалі нікуды да прыезду міліцыі.\nНарод разышоўся. Асталіся толькі тры мужчыны з Петраком на чале.\nЦераз якіх паўгадзіны прыйшоў і Ягор. Па слядах, што нарабілі сяляне вакол хаты, ён, пэўне, адразу згадаў, у чым справа... Увайшоў у хату, прывітаўся і сеў на лаве...\nАдразу нешта цяжкое павісла ў паветры. Хаця гаварылі аб самых звычайных рэчах, але галасы зычэлі неяк глуха, сур'ёзна і зважна. Чувалася, што пад звычайнымі словамі хаваюцца зусім не звычайныя думкі, што ў кожнай галаве ў гэты час ідзець свая асобная ўпартая работа, не маючая аніякага звязку з тэмамі гутаркі... Твары сялян былі сур'ёзныя, нават урачыстыя трохі; па твару Ягора поўзала яго звычайная ўсмешка...\nПасядзеўшы троху і пагаманіўшы, Ягор узняўся.\n- Ну, вы сядзіце, грэйцеся, а мне трэба схадзіць у адно месца...\nПятрок загарадзіў дарогу...\n- Не, пачакай...\nСказаў гэта спакойна і ціха, нават цішэй, чымся гаварыў дагэтуль... Але ў ціхім голасе чувалася моцнае абурэнне. Чувалася й тое, што Пятрок сумысля дадае троху драматызму ў свае дзеянні, што ён троху «грае ролю» і што яму гэта надта падабаецца...\n- Пусці! - таксама ціха гукнуў Ягор.\n- Пусці, табе кажу! - загвалтаваў Ягор.\n- Супакойся!.. Сядзь, пасядзі!..\n- А гэтага не хочаш?..\nУ руцэ заблішчэў пісталет... Пятрок перш здрыгануўся, потым пастаяў троху, гледзячы проста ў твар Ягору, адышоўся і сеў на лаве...\n- Ладна!.. Усё роўна - дарога табе адна!\n- Пабачым! - сказаў Ягор і шчэз за дзвярмі.\nВыбегшы з хаты, Ягор пашыбаваў у воласць, каб папярэдзіць небяспеку, але на паўдарозе спаткаўся з міліцыяй, якая яго й заарыштавала...\nУся акруга вольна ўздыхнула, як пранесліся чуткі аб тым, што забралі Ягора... Некаторыя, праўда, і каркалі, што хутка выкруціцца і вернецца на гора добрым людзям, але крынічане казалі, што зробяць усё, што толькі магчыма, а Ягора захаваюць туды, куды трэба...\nА Мікіту цераз тыдзень знайшлі з прастрэленай галавой у раву, недалёка ад таго месца, дзе Хвёдар злавіў ягоную кабылу...


Пагранічнікі новага папаўнення прынялi Ваенную прысягу\n14 снежня падчас ўсіх воінскіх часцях органаў пагранічнай службы больш за 1800 навабранцаў прысягнулі на вернасць беларускаму народу. Падчас прызыву ў першую чаргу звярталася ўвага на моладзь, якая атрымала грамадзянскія спецыяльнасці, характэрныя для пагранічнай службы.\nЗ 20-га лістапада новае папаўненне пачало засваенне пачатковай ваеннай падрыхтоўкі, сродкаў сувязі, тапаграфіі, тактыкі пагранслужбы, агнявой падрыхтоўкі і іншых профільных дысцыплін.\nУ дзень прысягі да 198 навабранцаў Смаргонскай пагранічнай групы ўжо з 7 гадзін раніцы пачалі прыязджаць сваякі і блізкія. Перад правядзеннем ўрачыстага рытуалу камандзіры распавялі гасцям пра ўмовы пражывання салдат, распарадак дня, харчаванне і іх далейшую службу.\nУдзел ва ўрачыстым мерапрыемстве прынялі Старшыня Дзяржпагранкамітэта генерал-маёр Анатоль Лапо, намеснік старшыні Смаргонскага райвыканкама Генадзь Бычко, старшыня Смаргонскай гарадской арганізацыі ГА “Беларускі саюз ветэранаў органаў пагранічнай службы” падпалкоўнік запасу Міхаіл Сеглюк, кіраўнік аддзела па ўзаемадзеянні паміж Беларускай праваслаўнай царквой і ўзброенымі сіламі, настаяцель храма Архістратыга Міхаіла бацька Валянцін, сваякі і сябры навабранцаў.\nЗвяртаючыся да маладых абаронцаў рубяжоў Беларусі, Анатоль Лапо адзначыў: “Кожнаму з вас трэба будзе ўжо з заўтрашняга дня напружана працаваць для асваення ваеннай спецыяльнасці, а па прыбыцці ў падраздзялення – ўдасканальвацца і станавіцца сапраўднымі спецыялістамі пагранічнай службы”. Кіраўнік пагранічнага ведамства пажадаў маладым пагранічнікам моцнага здароўя, добрага настрою і поспехаў у нялёгкай, але ганаровай справе – ахове Дзяржаўнай граніцы Рэспублікі Беларусь.\nПасля прыняцця прысягі яшчэ месяц салдаты будуць навучацца па агульнай спецыяльнасці – інспектар пагранслужбы. Наступным этапам стане атрыманне профільных ведаў па кіналогіі, інжынернаму забеспячэнню, кіраванні аўтатранспартам і іншых напрамках службы. Затым салдат размяркуюць на пагранзаставы, дзе яны пачнуць да ахове дзяржаўнай граніцы.


Канвертаваць Новыя ізраільскія шекелей (ILS) і Мексіканскае песа (MXN) : Калькулятар абменнага курсу\nНовыя ізраільскія шекелі (ILS) і Мексіканскае песа (MXN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nНовыя ізраільскія шекелі (ILS) і Стары мексіканскі песа (MXP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Новыя ізраільскія шекелі і Мексіканскае песа пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 28 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Новыя ізраільскія шекелі. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Мексіканскае песа валюты па змаўчанні. Націсніце на Мексіканскае песа або Новыя ізраільскія шекелей канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nНовыя ізраільскія шекелей гэта валюта, у Ізраіль (Ілінойс, ISR). Мексіканскае песа гэта валюта, у Мексіка (MX, MEX). Новыя ізраільскія шекелей таксама вядомы як Ізраільскія Sheqel. Сімвал ILS можа быць запісаная NIS. Сімвал MXN можа быць запісаная Mex$. Новыя ізраільскія шекелей дзеліцца на 100 new agorot. Мексіканскае песа дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Новыя ізраільскія шекелей Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Мексіканскае песа Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. ILS каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. MXN каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Беларусы Варшавы зладзілі альтэрнатыўнае галасаванне\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Беларусы Варшавы зладзілі альтэрнатыўнае галасаванне\nДата публікацыі: 24.09.2012\nКрыніца: Бларускі дом у Варшаве\n23 верасня, у дзень парламенцкіх "выбараў", беларусы Варшавы зладзілі пікет каля беларускай амбасады ў Варшаве.\nПікет распачаўся а 8 раніцы і быў прысвечаны байкоту парламенцкіх "выбараў" у Беларусі.\nАктывісты, якія прыйшлі да беларускай амбасады, трымалі нацыянальныя бел-чырвона-белыя сцягі, расцяжку "Байкот дыктатуры" і партрэты палітвязняў. Прысутныя заклікалі да байкоту парламенцкіх выбараў і прапаноўвалі паўдзельнічаць у альтэрнатыўным галасаванні. У бюлетэні можна было прагаласаваць за свабоду, незалежнасць і дэмакратыю ў Беларусі.\nАдзін з арганізатараў акцыі, кіраўнік Беларускага Дома ў Варшаве Зміцер Бародка адзначыў:\n- Амбасада Беларусі сёння з'яўляецца выбарчым участкам. Мы прыйшлі сюды, каб заявіць аб тым, што ў Беларусі няма выбараў. Мы выступаем за байкот парламенцкіх выбараў як першы крок да агульнанацыянальнай кампаніі байкоту дыктатуры.\nЗвычайныя беларусы, якія прыйшлі галасаваць, з ахвотай узялі ўдзел у альтэрнатыўных выбарах і падтрымалі пікетчыкаў. Яны скардзіліся, што ў пакоі для галасавання была схаваная відэакамера, што парушае права на тайнае галасаванне.\nЗміцер Бародка адзначыў, што галасуюць на выбарчым участку ў Варшаве пераважна самі супрацоўнікі амбасады.\n- У асноўным гэта супрацоўнікі амбасады, якія выходзяць з аднаго боку амбасады, ідуць у аддзяленне кансуляту, дзе месціцца выбарчы ўчастак, і галасуюць. Я магу сказаць, што паводле спісаў тых, хто прагаласаваў на сённяшні момант (з улікам датэрміновага галасавання), на 12 гадзін у амбасадзе прагаласавала каля 50 чалавек. Але ад 8 да 12 гадзіны мы налічылі каля 15 чалавек, якія прыйшлі на галасаванне. Каля паловы з іх - супрацоўнікі амбасады, якія прыехалі на мікрааўтобусе з дыпламатычнымі нумарамі.\nАктывісты адзначылі вялікую цікавасць польскіх СМІ да акцыі і падтрымку звычайных палякаў.\n- Што цікава, супрацоўнікі беларускага дзяржаўнага тэлебачання, якія здымалі выбары ў амбасадзе, таксама ўзялі ўдзел у нашым альтэрнатыўным галасаванні. Таксама мы адчулі падтрымку ад звычайных жыхароў Варшавы, якія падыходзілі да нас або ў знак салідарнасці сігналілі, праязджаючы міма амбасады, - пракаментаваў адзін з удзельнікаў акцыі.\nНа заканчэнне акцыі Зміцер Бародка аб'явіў, што байкот выбараў адбыўся.\n- Мы бачым, як мала беларусаў Варшавы прыйшло на выбарчы ўчастак у амбасадзе. Гэта азначае, што ўсё больш людзей разумее, што ў Беларусі няма выбараў.


28 сакавік 2017, 18:23\n25 сакавіка 2017 году. Менск\nПатрэбы ўладнай вэртыкалі і, найперш, яе кіраўніка прымушаюць сотні і тысячы людзей ісьці на крымінальнае злачынства — ілжэсьведчаньне.\nПрычым гэта ня толькі крымінальнае злачынства. Гэта яшчэ і парушэньне аднаго зь дзесяці Хрыстовых прыказаньняў — дзявятага. Яно фармулюецца так: «Не складай ілжывага сьведчаньня на блізкага свайго», або папросту «Ня сьведчы фальшыва». І гэта сьмяротны грэх, бо ў хрысьціянстве той грэх сьмяротны, на які чалавек ідзе сьвядома.\nУсё гэта паказвае, наколькі ў нашым грамадзтве занядбаныя маральныя каштоўнасьці. А маўчаньне самай вялікай і распаўсюджанай у нас царквы — Праваслаўнай — яшчэ больш паглыбляе гэтую маральную яму.\nЗрэшты, грэх — справа асабістая. І вырашаць яе людзі павінны асабіста, паводле ўласнага жаданьня або нежаданьня.\nІншая справа — грамадзка-палітычная значэньне ілжэсьведчаньняў і маральны распад грамадзтва. Ці можа іх спыніць? Думаю, што можна. Ну калі не зусім, то, прынамсі, вельмі істотна.\nЦяпер насьпеў час стварыць Грамадзкую камісію нацыянальнай памяці, якая б занялася акуратнай фіксацыяй імёнаў ілжэсьведкаў, а таксама судзьдзяў і пракурораў, якія на падставе ілжэсьведчаньняў адпраўляюць людзей за краты.\nЧас, адпушчаны на існаваньне аўтарытарнага рэжыму, меншае, і ня важна, колькі ён яшчэ пратрымаецца — канец усё роўна непазьбежны. І тыя маладыя міліцыянты, якія дажывуць да пэнсіі, абавязкова дажывуць і да грамадзкага або крымінальнага суду над імі.\nСтрах страціць высокія вайсковыя пэнсіі і прывілеі можа ўжо сёньня спыніць на парозе суду шмат каго з тых, хто прыйшоў туды расказаць пра мацюкі затрыманага і жорстка зьбітага апазыцыянэра.\nЯ пішу гэта з поўным усьведамленьнем таго, што справядлівасьць у нашай частцы Эўропы раней ці пазьней пераможа. Прыклад даюць былыя сацыялістычныя краіны, напрыклад, Польшча і Чэхія.\nЛюстрацыя партыйных функцыянэраў, пазбаўленьне высокіх вайсковых пэнсіяў былых афіцэраў дзяржаўнай бясьпекі і шматлікія суды над катамі, арганізатарамі катаваньняў, пракурорамі і судзьдзямі даюць майму перакананьню надзейныя падставы. Ніколі не забуду, як з экрана тэлевізара ў 2008 годзе на мяне глядзела 87-гадовая Людміла Брожава-Полэднава, якая ў 1950 годзе была дзяржаўным абвінаваўцам на працэсе супраць чэскай дысыдэнткі Мілады Горакавай, асуджанай на сьмерць. Брожавай далі спачатку 8 гадоў, яна падала апэляцыю, спасылаючыся на здароўе, але не дапамагло — ёй усё ж далі шэсьць гадоў турмы.\nНашы суседзі палякі стварылі Польскі інстытут нацыянальнай памяці, які дагэтуль перасьледуе камуністычных злачынцаў. Пры Юшчанку стварылі такі інстытут і ўкраінцы. Пры Януковічу Інстытут зачынілі, але ад 2014 году яго дзейнасьць зноў адноўлена.\nЯ веру, што будзе такі інстытут і ў Беларусі. Яго створаць на базе Грамадзкай камісіі нацыянальнай памяці. І я веру, што той інстытут не забудзе нікога з тых, хто сёньня расказвае на судах пра мацюкі з вуснаў інтэлігентных людзей і пра самазьбіцьцё апазыцыянэраў «галавой аб машыну».


Сусветны турыстычны форум-2020 пройдзе ў Ісламабадзе, Пакістан\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Галоўныя навіны падарожжаў » Сусветны турыстычны форум-2020 пройдзе ў Ісламабадзе, Пакістан\nНавіны асацыяцый • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Урадавыя навіны • індустрыя гасціннасці • Навіны галіновай сустрэчы • сустрэчы • навіны • Апошнія навіны Пакістана • Людзі • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада\nУ сталіцы Пакістана Ісламабадзе пройдзе Сусветны турыстычны форум 2020, а больш за 1,000 замежных наведвальнікаў прымуць удзел у пяцідзённым мерапрыемстве Дыспетчарскае бюро навін (DND) Пра гэта паведамляе інфармагенцтва.\nУ сувязі з гэтым у пятніцу ў Ісламабадзе адбылася сустрэча прэм'ер-міністра Пакістана Імрана Хана з дэлегацыяй Сусветны турыстычны форумна чале з прэзідэнтам Выканаўчага савета форуму Булутам Багчы.\nСтаршыня Пакістанская карпарацыя развіцця турызму (PTDC) На сустрэчы таксама прысутнічаў Саід Зульфікар Абас Бухары.\nСтаршыня PTDC праінфармаваў удзельнікаў сустрэчы аб ініцыятывах па развіцці турызму ў Пакістане.\nНа сустрэчы было вырашана, што Пакістан прыме Сусветны турыстычны форум-2020, які будзе доўжыцца пяць дзён.\nУ сваім выступленні прэм'ер-міністр заявіў, што папярэднія ўрады не звярталі ўвагі на турызм; аднак дзеючы ўрад прыкладае ўсе намаганні для прасоўвання турызму ў краіне.\nПрэм'ер-міністр заявіў, што ў краіне ёсць вялікі патэнцыял у розных сферах турызму, які выкарыстоўваецца.\nІмран Хан паведаміў, што ў васьмі прыбярэжных раёнах Белуджыстана будзе распрацавана восем новых турыстычных курортаў. Ён сказаў, што для прасоўвання турызму неабходна забяспечыць прыродную прыгажосць, сацыяльныя каштоўнасці і ахову навакольнага асяроддзя.


Адна з найстарэйшых устаноў адукацыі раёна адкрыла свае дзверы для вучняў — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nАдукацыя Важное Факты, падзеi, людзi\n04.09.2020 04.09.2020 admin751Комментарии on Адна з найстарэйшых устаноў адукацыі раёна адкрыла свае дзверы для вучняў\nПраляцелі летнія канікулы. Дзеці адпачылі, набраліся сіл і гатовы да новага навучальнага года, сустрэчы з сябрамі, настаўнікамі. У Дзень ведаў прыветна адкрыла дзверы адна з найстарэйшых устаноў адукацыі раёна – Старасвержанская сярэдняя школа. Традыцыйна ў школьным двары ўсе сабраліся на святочную лінейку. У прысутных быў узрушаны настрой. Але асаблівай гэтая лінейка была для першакласнікаў і вучняў 11 класа. З вялікай радасцю ўсіх прывітала дырэктар установы адукацыі, сапраўдны прафесіянал Ніна Аляшкевіч. Яна выказала словы віншавання з пачаткам новага навучальнага года, падзякавала спонсарам школы і бацькам за дапамогу ў падрыхтоўцы ўстановы да сустрэчы вучняў. Дарэчы, іх будзе навучацца 137. Першы званок давалі 16 першакласнікаў і 10 выпускнікоў.\nЦікава было паслухаць пасля лінейкі думкі прысутных аб новым навучальным годзе, даведацца, з якім настроем яны прыйшлі і чаго чакаюць.\nНіна Аляшкевіч, дырэктар ДУА «Старасвержанская СШ»:\n— Першага верасня – гэта пачатак цікавай дарогі ў краіну ведаў. Вельмі прыемна сустрэць вучняў і іх бацькоў пасля летняга адпачынку, бачыць іх усмешкі і цудоўны настрой. Хочацца, каб гэты навучальны год быў бяспечны, мірны і клапатлівы, напоўнены новымі цікавымі справамі і задумамі. Наш педагагічны калектыў творчы, згуртаваны, працаздольны. Гэта дапаможа выхоўваць у вучняў патрыятызм, дабрыню, любоў да Радзімы, прывіваць ім хрысціянскія традыцыі, накіроўваць іх на новыя дасягненні. А для гэтага ва ўстанове адукацыі створаны ўсе неабходныя ўмовы. Вучням жадаю ўдачы, аптымізму, актыўнасці, а нашай школе – яшчэ больш квітнець і дасягаць творчых поспехаў.\nНаталля Клаўшун, настаўніца пачатковых класаў:\n— Сёлета на мяне ўскладзена вялікая адказнасць. Я сустрэла і прыняла ў нашу школьную сям’ю першакласнікаў. Для іх пачынаецца сур’ёзны перыяд, і мая галоўная задача – дапамагчы ім адаптавацца ў новым асяроддзі, выхаваць іх сапраўднымі грамадзянамі нашай краіны, навучыць любіць малую радзіму і ганарыцца ёю. Вельмі важна прывучыць учарашніх дашкалят да дысцыпліны, парадку, школьнага рэжыму, прывіць ім навыкі самаабслугоўвання, павагу да школьных традыцый. Бачна, што ўсе яны працаздольныя, камунікабельныя, актыўныя. Хочацца пажадаць сваім вучням, каб яны з радасцю ішлі ў школу, каб усе вучэбныя прадметы лёгка засвойваліся.\nАнтон Яромін, вучань 11 класа:\n— Сённяшняя лінейка для мяне асаблівая. Я вучань выпускнога класа. Ішоў у школу адначасова і з радасцю, і з хваляваннем. З радасцю – ад таго, што чакала сустрэча з сябрамі, настаўнікамі, а з хваляваннем – ад таго, што наперадзе вельмі адказны і клапатлівы перыяд, падрыхтоўка да выпускных экзаменаў. Усведамляю, што вельмі хутка наступіць час, калі пара будзе развітвацца з дзяцінствам і крочыць у дарослае жыццё, дзе ўсе рашэнні давядзецца прымаць самастойна. Настройваюся сур’ёзна працаваць, каб паступіць у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Мару стаць дызайнерам. Жадаю ўсім сваім сябрам поспехаў у вучобе, дасягнення пастаўленых мэт і ўдачы.\nАлеся Гелейша, маці чацвёртакласніка:\n— Новы навучальны год – гэта новыя пачынанні, новыя веды, задачы, дасягненні. Мой сын сёлета перайшоў у чацвёрты клас. Мы ганарымся ім. Ён выдатнік, займаецца спортам, любіць удзельнічаць у розных конкурсах і алімпіядах. Думаю, гэты навучальны год будзе даволі напружаным, таму што заканчваецца пачатковая школа, наперадзе – сярэднія класы. Зразумела, што і нам, і сыну працаваць прыйдзецца шмат, але спадзяёмся, што гэтая праца дасць плён. Жадаем усім дзецям нашага класа паспяховага навучальнага года, цікавасці да вучобы. Няхай і далей у класе будуць такія сяброўскія адносіны і ўзаемавыручка, што з першых дзён у школе прывівае ім іх настаўніца.\nВольга Васільева, фота аўтара