З'явы Панны Марыі - праўда пра аб'яўленні Марыян\nМузыка - Корина Spatariu\nТэмы: "Звышнатуральнае", UFO\nСёння Каталіцкая царква з'ява з'явы Дзевы Марыі, плачу статуі, гаючыя крыніцы. Гэтыя месцы сталі месцам паломніцтва і наведалі мільёны вернікаў ва ўсім свеце. Мы не можам адмаўляць гэты факт, паколькі гэтыя з'явы на думку многіх людзей ва ўсім свеце. З цягам часу гэтыя адкрыцьця і цуды больш і больш інтэнсіўным, і плыць на свет у свеце.\nМы пастараемся ў гэтым артыкуле растлумачыць, што паходжанне з'явы Марыян, калі, вядома, Бог паслаў Марыі на сваё месца пакланення Богу, нашаму Садзецелю. Мы стараемся глядзець на Бібліі, Бог кажа нам, што пакланенне статуі, карціны і ідалапаклонства. Мы стараемся, каб даведацца, калі Біблія пацвярджае наяўнасць Панны Марыі сярод нас, ці, наадварот, выразна аспрэчвае гэты факт.\nДавайце паглядзім на Бібліі ў Старым Запавеце кажа нам, што другая запаведзь Божая.\nЗыход 20,4-6 - Не генерыраваць ідала ў выглядзе чаго-небудзь на небе ўгары, зямлі ўнізе, і што ў водах, якія знаходзяцца пад зямлёй. Не пакланяцца ім і служыць ім, бо Я Гасподзь, Бог твой, Бог руплівец. Пакаранні за віну бацькоў карае дзяцей да трэцяга і чацвёртага роду, якія ненавідзяць Мяне, і творыць міласьць да тысячы родаў тым, хто любіць Мяне і захоўваюць запаведзі Мае.\nКалі вы ўважліва прачыталі Другая запаведзь мы бачым, што выразна перасцерагае нас ад любові карцінамі і скульптурамі. Мы можам стварыць што-небудзь у форме ідалаў.\nГэтая запаведзь з Ватыкана, а адкінуць яго версіі і дадалі свае ўласныя. Любоў ёсць закон Божы застаецца ў сіле? Гэта, мабыць, занадта шмат чалавек, закон змены Царквы Божай?\nБібліі ў Новым Запавеце ясна гаворыцца, што закон Божы застаецца ў сіле, і ніхто не мае права выдаліць або дадаць адну літару.\nЛукі 16,17, - але хутчэй неба і зямля мінуцца, чым спыніць плаціць нейкі момант закон!\nМатфея 5,17-19 - "Не думайце, што Я прыйшоў парушыць закон ці прарокаў: Я прыйшоў не скасаваць, але выканаць іх праўду кажу вам: пакуль ня мінецца неба і зямля далёка не .. найменшае ліст, ні адна рыса з закона, пакуль не ўсё спраўдзілася. Любы ліквідуе адну з запаведзяў гэтых найменшых і навучыць людзей у Царства Нябеснае разглядаецца як найменшая. Але хто будзе выканана, і вучыў Царства Нябеснае будзе разглядацца як вялікі.\nРымска-Каталіцкай Царквы Божай наўмысна змяніў закон, каб апраўдаць іх Пісаньня вучэнні.\nУ Бібліі няма ні аднаго верша, які адзначыў, што варта пакланяцца Панне Марыі. Біблія толькі адзначыць, што Марыя была нявінніцай чалавечага пасярэднік паміж Богам нашым Творцам. Наадварот, Біблія ясна кажа, што адзіным пасярэднікам заўсёды і толькі Ісус Хрыстос.\n1 Цім 2,5 - адзіны Бог, адзіны і пасрэднік паміж Богам і людзьмі, Чалавек Хрыстос Ісус.\nІаана 14:6 - "Я ёсць Шлях, Праўда і Жыццё," Ісус адказваў. "Ніхто не прыходзіць да Айца, як толькі праз Мяне.\nДзеянні 4,12 - ні ў адным іншым няма выратавання - людзі ў свеце дадзена іншую назву, у якім мы павінны быць захаваныя! "\nЦяпер мы ведаем, біблейскія тлумачэння, адзіным пасярэднікам паміж Богам і людзьмі з'яўляецца Ісус Хрыстос. Як гэта магчыма, што мільёны вернікаў маліцца Панне Марыі, кланяючыся статуі і моліць аб дараваньні грахоў для сябе, нават для памерлага, які курчыцца ад болю на так званай царквы выдуманы чысцец?\nСябры смерці нічога, маці Ісуса Хрыста, Марыі спіць і чакае, як і ўсе смерці для другога прышэсця Госпада нашага Ісуса Хрыста. У Бібліі няма ні аднаго згадкі, што Марыя была, на неба, і быў пасярэднікам паміж чалавекам і Богам.\nПраца 7,9-10 - Як аблокі праходзяць міма і знікае, які падае ў магілу, тым больш выходзіць. Галоўная ніколі не вяртацца, ніколі не з'яўляюцца ў сваіх дамах.\nМалітвы да Марыі, розных святых, пакланенне статуям і выявы ідалаў. Гэта ідэальны спакушэння Сатаны, які падманвае мільёны вернікаў ва ўсім свеце. Гэта адзін з нядаўняй гісторыі падману ў канцы свету.\nЯ таксама хацеў бы адзначыць адну рэч, якой варта паглядзець. Вы чулі, як яна ўвесь час кажа кіраўнік Рымска-каталіцкай царквы тата? Тата пачаў казаць Святы бацька, Ваша Святасць. Нават сам тата кажа, што прадстаўніком Бога на зямлі. Біблія кажа нам, хто мае права на зварот бацькі. Ні адзін чалавек на гэтай зямлі мае права мець называецца Святы Айцец. Біблія кажа нам, што мы маем аднаго Айца Нябеснага.\nМатфея 23,8-12 - Але вы не кажаце рабін ", таму што ў вас ёсць адзін настаўнік, і вы ўсе браты. І ніхто на зямлі, то патэлефанаваць вам, бацька ", таму што ў вас ёсць бацька, які на нябёсах. Акрамя таго, не сказаць лідэраў ", таму што ў вас ёсць адзін лідэр, Месіі. Хто з вас больш, гэта будзе ваш слуга. Той, хто ўзвышае сябе, паніжаны будзе, а хто зневажае сябе будзе узвышаючыся. "\nВучэнне Рымска-каталіцкай царквы далёка не ясна ісціны Слова Божага. Можа быць, гэта будзе шакаваць вас, але сістэмы ў тым, што папскі звера, уяўляецца лічбай 666, якога Ян кажа ў Аб'яўленні. Гэтыя факты сышліся падрабязна ў наступных артыкулах.\nІсуса падчас яго жыцця ў многіх месцах выразна сказалі нам, адзін з якіх мы пакланяемся, служыць яму і хвала.\nЛукі 4,8 - Ісус адказаў: "Напісана:" Госпадзе, Божа мой, ты будзеш пакланяцца і служыць яму толькі адзін. "\nУ рэшце рэшт, мы аглядаемся назад, каб стары закон на гары Сінай, дзе Майсей атрымаў дзесяць запаведзяў.\nВы ведаеце гісторыю, калі Майсей узышоў на гару Сінай, дзе ён атрымаў Дзесяць Прыказаньняў? Нагадаем, гісторыя нязначна, што можна вылучыць, што здарылася з народам Ізраіля і зрабіў.\nМайсей узышоў на гару Сінай, дзе ўласнай рукой Божай піша Дзесяць Прыказаньняў. Пакуль Майсей пайшоў, народ Ізраіля наракалі Аарона, і прымусіў іх пабудаваць Бога ў выглядзе статуі. Ізраільцяне жылі ў Егіпце на працягу многіх гадоў у рабстве, так добра вядомы егіпецкі идолопоклоннический багоў.\nЗыход 32,4 - Дзесяць зь іх узяў золата, формы і кінулі ў выглядзе цяляці. І сказаў: "Гэта ваш бог, Ізраіль, які вывеў цябе зь Егіпта!"\nЗыход 32,7-8 - сказаў Гасподзь Майсею: "Я пайду народу Твайго, які Ты вывеў зь Егіпта, здзейсненае скрыўленне неўзабаве збіліся з шляху, які Я наказаў ім Ён кінуў цяля і пакланіліся! .. яго, прапанаваў яму і сказаў: "Гэта ваш бог, Ізраіль, які вывеў цябе зь Егіпта"\nГасподзь паслаў Майсея назад, калі Майсей убачыў заганнасць, вычварэньні, як народныя танцы Ізраіля ўзад і наперад вакол залатой статуэткі, і загарэўся гнеў разбіў каменныя пліты, якія Бог даў яму.\nЗыход 32,19-21 - Калі ён падышоў да лагера, ён убачыў цяля і скокі. Майсей запалаў. Пліты, якія былі ў яго руках, кінуў і разбіў іх пад onou горы. Тады ён узяў цяля, якое ён зрабіў, ён растаў у агні, здробненую ў парашок, раскіданыя па паверхні вады для піцця і даў сынам Ізраілевым. Тады Майсей сказаў Аарону: "Што гэтыя людзі рабілі вы прывесці іх у такое грэх?"\nУжо ў Старым Запавеце, мы можам ясна было, вынятыя з правядзення ізраільскага народа, якія пакланяюцца статуям, выдуманых багоў. Не атрымалася ідалапаклонства, якое выродлівыя да Бога. Такім чынам, мы даведацца з гэтай гісторыі, як Бог будуе да ідалапаклонства, ідалы ў выглядзе скульптур і карцін.\nЗвязаныя артыкулы з катэгорыі - "Звышнатуральнае", UFO\nШто такое НЛА і замежнікаў, якія з'яўляюцца?\nХто прышэльцамі і НЛА?Сёння многія людзі не разгледзеў пытанне аб тым, яны з'яўляюцца замежнікамі, але пытанне аб тым, хто яны ёсць.НЛА гэта рэальнасць, якая сыходзіць углыб гісторыі чалавецтва і сучасным свеце, ...\nШто такое спірытызм і акультызм?\nСпірытызм вучыць, што духі памерлых могуць зрабіць сувязь з людзьмі праз сродкі масавай інфармацыі. СМІ кажуць, пісьмо, маляванне, вылячэння і г.д.Згодна з Пісання, вядома, што "несмяротнай душы" не існуе, яны не ...\nКаб служыць майя, прызначаны канец святла да 2012 годзе?\nГэтае пытанне, безумоўна, аспрэчваць тых, хто клапоціцца аб гэтай праблеме. Мы павінны прызнаць, сілы, якія ў гэтым свеце. Гэта Бог - каханне, кіраўнік сусвету, але Люцыпар, які прыйшоў у нашу краіну ...\nЧаму эскалацыі звышнатуральных з'яў ва ўсім свеце?\nЎсім свеце эскалацыі розных паранармальныя з'яў, з'яў і спірытызм. Існуе ніякіх сумневаў, што яны не фікцыяй, але той факт, што людзі не ў стане растлумачыць. Некаторыя з іх мелі месца і ...\nІлжывы месія новага стагоддзя і Maitrea\n"Новы век" з гэтымі словамі, з 1984 года больш сустракаюцца ва ўсіх газетах і навінавых праграм. Чалавецтва прагне, таму што гэта ўжо не на зямлі ў нас. Што-то павінна адбыцца. Біблія ...\nШвартовки і буксіроўку ...\nТое, што ён ...\nЧаму эскалацыі звышнатуральных ...\nДушы, якія не ...\nBe.AmazingHope.net - З'явы Панны Марыі - праўда пра аб'яўленні Марыян


Сачыненне на тэму злачынства і пакаранне\n43972 чалавека прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\nЗлачынства і пакаранне Радзівона Раскольнікава (паводле рамана Ф. М. Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне»).\nРаман Ф. М. Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне» лічыцца адным з найбольш «праблемных» твораў сусветнай мастацкай літаратуры і характарызуецца асаблівай актуальнасцю. Раман быў напісаны ў канцы 60-х гг. XIX ст. і адбіў безвыходнасць ў жыцці многіх людзей, выявіў маральныя заганы грамадства, выклікаўшы жорсткія спрэчкі, якія працягваюцца і па гэты дзень. Твор пабачыла свет у гады найглыбокіх грамадскіх супярэчнасцяў, выкліканых няскончанасцю ліберальных рэформаў, рэзкай ломкай старога ладу жыцця, падзеннем маральнасці і маралі.\nГалоўны герой рамана — Радзівон Раскольнікаў — бедны студэнт Пецярбургскага універсітэта. У розуме Раскольнікава нараджаецца ідэя дзялення людзей на «звычайных» і «незвычайных». «Незвычайныя» людзі, лічыць Раскольнікаў, — гэта вялікія асобы, творцы гісторыі, якія ня спыняюцца ні перад чым дзеля ідэі. Дастаеўскі аказваецца прарокам, так як тэорыя Раскольнікава шмат у чым пераклікаецца з тэорыяй Богачалавека Ніцшэ, якая ўзнікла ўжо на рубяжы стагоддзяў. Такім чынам, мы ўжо не маем права назваць Раскольнікава псіхічна хворым чалавекам, і ідэя яго не выпадковая, а заканамерная і адпавядае павевам часу.\nДастаеўскі кажа пра тое, што падобнага роду ідэі могуць нарадзіцца толькі ў «нездаровым» грамадстве. У рамане сама асяроддзе, лад жыцця людзей становяцца прычынай нараджэння гэтай жудаснай тэорыі. Пецярбург параўноўваецца Дастаеўскім з домам без фортачак: усе загразлі ў распусце, пошласці, серада няўмольна зацягвае людзей, робіць іх альбо бесчалавечна жорсткімі, альбо зусім нямоглымі, у любы момант гатовымі здзейсніць самагубства.\nАпантаны страшнай ідэяй, Раскольнікаў вырашае праверыць сваю тэорыю на самім сабе, для чаго і надумала забойства старой-процентщицы. Аднак Раскольнікаў не ўлічвае той факт, што ў кожнага чалавека ёсць душа, маральны стрыжань, маральныя асновы, якія ў любы момант могуць «паўстаць» супраць разумовых высноваў і рашэнняў. У пачатку рамана «жывую», шчырую, супрацівяцца злу душу Раскольнікава душыць халодны, апантаны ідэяй розум, але ў канцы яго духоўны пачатак зноў «атрымлівае перамогу».\nПераступіўшы рысу, герой паўстае супраць сябе. Здзейсніўшы злачынства, ён парушае сувязь паміж сабой і навакольнымі людзьмі. Яму здаецца, што ўсе яго падазраюць, спрабуюць вывесці яго на «чыстую ваду». Раскольнікаў імкнецца быць дабрэй, больш шчыра з людзьмі, але апошнія яго не разумеюць, тым самым адштурхоўваючы яго. Ўнутры Раскольнікава бушуе барацьба паміж розумам і сэрцам, якая спараджае своеасаблівую душэўную хваробу.\nРаспавядаючы пра пакуты Радзівона Раскольнікава, Дастаеўскі выкладае чытачам сваю канцэпцыю «почвенничества», развівае «хрысціянскую» ідэю, паводле якой кожны чалавек павінен жыць па загадзе сваёй душы. Толькі дваццаць працэнтаў у чалавеку розуму, астатняе — душа, лічыць пісьменнік. Ні ў якім разе нельга ўступаць у канфлікт з самім сабой, пераступаць рысу маральнасці. Дастаеўскі лічыць, што трэба жыць па вечным хрысціянскім законам, верачы ў Бога, выконваючы запаведзі.\nГэтыя ідэі Дастаеўскі ўвасобіў у гераіні свайго рамана — Сонечке Мармеладовой. Менавіта вера дапамагае дзяўчыне выжыць у жудасных умовах. Ахвяруючы сабой, яна ратуе ад галоднай смерці сваю сям’ю, ідзе на панэль, забыўшыся аб сораме. Па-мойму, Сонечка — гэта ідэальная гераіня рамана, ўвасобіліся ў сабе любоў да ўсяго чалавецтва, яна — сімвал найвялікшага пакуты, глыбокай веры і праўдзівай бязгрэшнасці.\nРаскольнікаў шукае ў Сонечке саюзніцу па злачынстве, а яна ў ім — саюзніка па пакаранні. Толькі Сонечка па-сапраўднаму разумее Раскольнікава, дапамагае яму разабрацца ў сабе і ў навакольных, толькі ёй ён распавядае аб сваім страшным ўчынак. Можна нават сказаць, што менавіта Сонечка ратуе Раскольнікава, пераканаўшы яго прызнацца ў зробленым. Бо юрыдычная пакаранне — гэта толькі фармальнасць. Значна глыбей і мацней душэўныя пакуты чалавека, які здзейсніў злачынства. У гэтым-то і складаецца трагедыя Раскольнікава, яго пакаранне.\nНягледзячы на ўсю цяжкае і змрочнасць апавядання, раман сканчаецца досыць аптымістычна. На катарзе пачынаецца духоўнае адраджэнне Раскольнікава. Ён прызнае заганнасць сваёй ідэі, перад ім адкрываецца дарога ў светлую будучыню. Раскольнікаў зноў набывае сэнс жыцця.\nРаман Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне» паказвае маральныя і псіхалагічныя шуканні герояў, даказвае актуальнасць і жыццёвасць хрысціянскіх нормаў. Раман кажа пра неабходнасць паўнавартаснай маральнага жыцця. Глыбокі псіхалагізм і філасофская скіраванасць творы робяць яго незвычайна актуальным у наша «смутны» час, паказваючы шлях да адраджэння духоўных традыцый грамадства.\n61257 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\nЯк у рамане Выкрываецца тэорыя Раскольнікава? (Па рамана Ф.М.Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне»)\n«Пагарджаць суд людзей не цяжка, пагарджаць суд уласны — немагчыма. »(Паводле рамана Ф. М. Дастаеўскага» Злачынства і пакаранне «)\nЧалавечае заўсёды непазбежна павінна перамагчы (паводле рамана «Злачынства і пакаранне» Ф. М. Дастаеўскага)\nТэма падзення і духоўнага адраджэння чалавека ў творах Ф.М. Дастаеўскага (паводле рамана «Злачынства і пакаранне» або «Ідыёт»).\nТэорыя Раскольнікава і яе наступствы (па рамане Ф. М. Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне»)\nУ чым трагедыя Раскольнікава (паводле рамана Ф. М. Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне»)\n/ Складанні / Дастаеўскі Ф.М. / Злачынства і пакаранне / Злачынства і пакаранне Радзівона Раскольнікава (паводле рамана Ф. М. Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне»).


Радзіна: КДБ угаворвае праз сваякоў, каб я вярнулася\nРадзіна: КДБ угаворвае праз сваякоў, каб я вярнулася 19\nРэдактарка сайта «Хартыя-97» Наталля Радзіна апошнія два гады вымушаная жыць за межамі Беларусі.\nЦяпер яна ў Варшаве, адкуль рэдагуе сайт.\nЗ Беларусі Радзіна з’ехала пасля прэзідэнцкіх выбараў-2010. Тады яна была затрыманая 19 снежня і прабыла ў турме КДБ «Амерыканцы» да 28 студзеня. Пасля гэтага Радзіна мусіла з’ехаць у Кобрын, дзе прапісаная.\n«Цяпер у КДБ выклікаюць маіх сваякоў. Не хачу казаць каго, але не тату з мамай. Просяць, каб пераканалі мяне вярнуцца на Радзіму. Кажуць: «Калі будзе весці сябе разважліва, то ўсё ў яе будзе добра». Пераконваць іх бессэнсоўна», — кажа Наталля Радзіна.\nРадзіна тлумачыць такую актывізацыю тым, што афіцыйнаму Мінску патрэбны «новы дыялог з Еўрасаюзам, новыя крэдыты».\nAljaxey / Адказаць\n3 онлайн-канфэрэнцыі на PC: 05.04.2013 12:52 Натальля Радзіна: «Даўгалецьце» дыктатуры ў Беларусі стала магчымым дзякуючы расейскай эканамічнай і палітычнай падтрымцы. Але варта таксама адзначыць, што за апошнія два гады пасьля падзей 19 сьнежня таваразварот Беларусі з Эўропай вырас у 2 разы. Патрэбная выпрацоўка Захадам выразнай стратэгіі ў дачыненьні да дыктатуры Лукашэнкі. Пакуль яе няма, Расея прадаўжае карміць Лукашэнку.______________________________________ то бок Наталля мяркуе, што калі ЕЗ увядзе эканамічныя санкцыі, то Пуцін перастане карміць Лукаэнку... цікава, адкуль такое меркаванне?\nSB / Адказаць\n08.04.2013 / 18:28\nСчас, как же, разбежалась, чтоб гэбнюкам было на кого спихнуть "умаление авторитета государственной власти"\n08.04.2013 / 18:32\nможа. ім патрэбны новыя ахвяры?


“Кожны эскіз - кавалак жыцця”. У Гродне адкрылі выставу да юбілею драмтэатра - Hrodna.life\nЧацвер, 19 ліпеня 2018, 02:32\n«Кожны эскіз — кавалак жыцця». У Гродне адкрылі выставу да юбілею драмтэатра\n12 кастрычніка 2017, 9:07\nБольш за 100 квадратных метраў другога паверху Драмтэатра цяпер выкарыстоўваюцца як пляцоўка для выставаў. Першая выстава прымеркавана для 70-годдзя драмтэатра і прысвечана мастацтву сцэнаграфіі. А з наступнага года гэтую прастору змогуць выкарыстоўваць гродзенскія мастакі.\n— Мы стварылі больш за 100 квадратных метраў выставачнай плошчы ў тэатры. Праект нашага будынку спецыфічны, і мы вырашылі, што менавіта паркет (так тэатралы называюць хол другога паверху драмтэатра — аўт.) можа быць месцам для выставы, дзе мы будзем размаўляць у асноўным пра тэатр, а ў перспектыве — і пра падзеі, якія адбываюцца ў горадзе, і пра нашых мастакоў, — кажа Ігар Гедзіч, дырэктар драмтэатра.\nДырэктар Драмтэатра Ігар Гедзіч\nАдкрыццё першай выставы, прымеркаванай да юбілею Драмтэатра, адбылося 11 кастрычніка. Яе стварылі галоўны мастак Таццяна Сакалоўская і мастак-пастаноўшчык Надзея Касперчык. Выстава прысвечана мастацтву сцэнаграфіі. Таццяна Сакалоўская кажа, што сцэнаграфічныя выставы нават па рэспубліканскіх мерках дастаткова рэдкая з’ява — праводзяцца толькі ў Мінску раз у тры гады.\n— Для нас гэта дастаткова рэдкі шанец расказаць гледачам пра сваю прафесію. Мастацтва сцэнаграфіі прасунулася на такі ўзровень, што неразрыўна звязана з рэжысурай і выразнай мяжы паміж гэтымі прафесіямі няма. Ёсць і другі момант: для нас гэта настальгія. Кожны эскіз — гэта прыемны ўспамін пра нейкі кавалак жыцця, — кажа галоўны мастак.\nгалоўны мастак Таццяна Сакалоўская і мастак-пастаноўшчык Надзея Касперчык\nНаведвальнікі выставы таксама змогуць панастальгіраваць, убачыўшы эскізы спектакляў, на якія яны хадзілі ў дзяцінстве. Таццяна Сакалоўская кажа, што ў эскізах можна пазнаць нават актораў, якія ўжо сышлі з жыцця. Бо мастак-пастаноўшчык, ведаючы размеркаванне роляў, міжволі малюе па адчуванням гэтага чалавека.\n— Выстава фармавалася як жывы арганізм і сама дыктавала, што ў ёй павінна быць. Часам хацелася ўспомніць пэўныя спектаклі, але рука не аднаўляла ўспаміны. Тое, што ўспомнілася, намалявалася і аднавілася, дайшло да вас, — кажа Таццяна.\n20 кастрычніка пройдзе тэатральны капуснік да 70-годдзя тэатру. Гледачы ўбачаць фрагменты спектакляў і выступы гасцей. Для тых, хто не зможа трапіць на вечар, запусцяць анлайн-трансляцыю.\nСцэнаграфія (тэатральна-дэкарацыйнае мастацтва) — від мастацкай творчасці, які займаецца афармленнем спектакля і стварэннем яго выяўленча-пластычнага вобразу, існуючага ў сцэнічным часе і прасторы.\nРасійскі бізнесовец выкупіў сядзібу на Гродзеншчыне, каб адкрыць там музей шляхты\nСярэдні заробак па Гродзеншчыне амаль за год вырас на 100 рублёў\nГосць першай «Карыснай Сустрэчы» — фатограф Аляксандр Саенка


Футбол. Кубак Беларусі. Анонс 1/8 фіналу: у бой уступаюць мацнейшыя\nФутбол. Кубак Беларусі. Анонс 1/8 фіналу: у бой уступаюць мацнейшыя\nАвтор:Леонид Ребковец; Источник: Спорт Беларуси, Август 24, 2013 12:20\nУ Кубку Беларусі настаў час сапраўды сур’ёзных сустрэч: слабейшыя каманды паступова адсеяліся, а ў справу ўжо ўступілі мацнейшыя каманды краіны. Праўда, ёсць адно выключэнне. У 1/16 фіналу “Полацк”, які зараз церпіць крушэнне і знаходзіцца на грані распаду, нечакана перамог пінскую “Волну” і выйшаў у наступную стадыю. Аднак стала вядома, што каманда ўсё ж працягне існаваць і, хутчэй за ўсё, аб’яднаецца з “Полацгазам”, які выступае ў першынстве Віцебскай вобласці. Па прычыне “перабудовы” “Полацка” і па прычыне таго, што “Мінск” працягвае ўдзельнічаць у Лізе Еўропы, кубкавы паядынак паміж гэтымі камандамі было вырашана перанесці на 7-га верасня. Астатнія ж матчы пройдуць у штатным рэжыме, 24-га і 25-га жніўня. Спецыяльна для вас мы падрыхтавалі анонс кожнай сустрэчы.\nПачнем з сустрэчы ў Мозыры, дзе мясцовы “Слуцк” згуляе з магілёўскім “Дняпром”. Гэтае супрацьстаянне павінна атрымацца цікавым і непрадказальным. У мазырскага клуба з’яўляецца цудоўная магчымасць праверыць свае сілы ў параўнанні з клубам вышэйшай лігі, што для яго зараз немалаважна: у дадзены момант “Слуцк” вядзе барацьбу за выхад у “вышку” і сустрэча з адным з прастаўнікоў гэтага дывізіёна павінна даць аб’ектыўную адзнаку сіле мазырскай дружыны. Што датычыцца “Дняпра”, то гэты клуб, напэўна, будзе спрабаваць прайсці як мага далей у Кубку, бо зачапіцца за жаданую “шасцёрку” яму не ўдалося. Таксама нельга адкідваць і варыянт, пры якім паядынак стане своеасаблівай рэпетыцыяй пераходных сустрэч: калі турнірнае становішча ў першай і вышэйшай лізе не зменіцца, то менавіта “Слуцк” і “Днепр” будуць змагацца за шчаслівы білет у вышэйшы дывізіён.\nЦікавы матч чакаецца і ў Гомелі, дзе аднайменная каманда будзе прымаць “Славію” з Мазыра. Нягледзячы на тое, што апошнія зараз замыкаюць турнірную табліцу вышэйшай лігі, у цяперашні час яны сталі набіраць нямала балаў, паступова скарачаючы перавес астатніх клубаў над імі. Таму лёгкай перамогі “Гомеля” чакаць не прыходзіцца, але фаварытам, бясспрэчна, будць гамяльчане.\nАдзіным матчам 1/8 фіналу, у якім адносіны будуць высвятляць клубы здругога па значнасці дывізіёна Беларусі, будзе супрацьстаянне “Гарадзея” – “Граніт”. У 1/16 фіналу мікашэвіцкая каманда паднесла сенсацыю, выбіўшы з розыгрышу наваполацкі “Нафтан”. Цяпер хвалявацца падапечным Валерыя Бохна не трэба: ужо сваім выхадам у наступную стадыю яны здзівілі краіну. Але жараб’ёўка была літасцівай для “Граніта”, і ў супернікі ім “падкінула” “Гарадзею”, а не, напрыклад, БАТЭ. У гэтым сезоне каманды ўжо сустракаліся ў рамках першай лігі. Той матч быў даволі цікавым і завяршыўся “міравой” з лікам 2:2. Што ж, чакаем чагосьці падобнага і ў кубкавай сустрэчы.\nУ Гродна, наадварот, сустрэнуцца дружыны, якія прадстаўляюць вышэйшы дывізіён: “Неман” прыме брэсцкае “Дынама». Апошні паядынак гэтых каманд завяршыўся нічыёй 1:1. Сустрэча пройдзе ў Гродна і пачнецца даволі позна – у 19:00. Мяркуючы аб’ектыўна, атрымаць перамогу і адпаведна выхад у наступную стадыю можа як гродзенскі, так і брэсцкі клуб. Але фаварытам сустрэчы можна лічыць “Неман”. Па-першае, каманда будзе іграць на сваім стадыёне, з падтрымкай сваіх аматараў. Ну, а па-другое, у гэтым чэмпіянаце падапечныя Сяргея Саладоўнікава выглядаюць значна лепш за дружыну Уладзіміра Курнёва і справядліва ўжо амаль забяспечылі сябе месца ў першай шасцёрцы.\nБарысаўскаму БАТЭ ў супернікі выпаў клуб больш сціплы, чым “Неману”. На сваім полі “жоўта-сінія” прымуць першалігавую “Смаргонь”, якая ў 1/16 фіналу на сваім полі разграміла “Ліду” з лікам 5:0. Дарэчы, гэтая каманда пачынала свой кубкавы шлях яшчэ ў 1/32 фіналу, таму атрымоўваецца, што падапечныя Паўла Бацюта прайшлі ўжо 2 стадыі. Барысаўчане ж свой удзел у Кубку Беларусі толькі пачынаюць. Можна толькі здагадвацца, як цяжка прыйдзецца “Смаргоні” ў гэтай сустрэчы. Пры падтрымцы родных заўзятараў падапечныя Віктара Ганчарэнка, гуляючы ў поўную сілу, могуць проста “разнесці” смаргонскую каманду!\nДалей пагаворым аб сустрэчы, якая пройдзе ў Жодзіна. Тут мясцовае “Тарпеда-БелАЗ” прыме лідара вышэйшага дывізіёна – “Шахцёр”. Пры пэўных абставінах, гэтая сустрэча можа прэтэндаваць на цэнтральную на дадзенай стадыі. У гэтым сезоне каманды ўжо паспелі згуляць паміж сабой два разы, прычым у кожнай сустрэчы мацнейшым быў салігорскі клуб. Шмат чаго будзе залежаць ад настрою падапечных Уладзіміра Жураўля. Як вы ведаеце, “лаўка” ў “Шахцёра” кароткая, таму амаль адны і тыя ж гульцы выходзяць у старце ў кожнай сустрэчы. Калі салігарчане зробяць стаўку на перамогу ў Чэмпіянаце, выстаўляючы на паядынкі Кубка не аптымальны састаў, то ў жодзінцаў могуць з’явіцца добрыя шанцы на праход далей. У любым выпадку, простага матча не трэба чакаць ні гаспадарам, ні гасцям, і для праходу далей трэба будзе прыкласці як мага больш намаганняў.\nУ Слуцку мясцовая каманда прыме магілёўскі “Днепр”. Нельга казаць, што сустрэча з магіляўчанамі будзе для “Слуцка” нейкім вызавам: яшчэ год таму назад падапечныя Юрыя Крата змагаліся з “Дняпром” у першай лізе. Адназначна сказаць, хто будзе фаварытам, нельга. На баку магіляўчан тое, што яны гуляюць у вышэйшым дывізіёне і атрымоўваюць добрую практыку. Слуцку ж могуць дапамагчы родныя трыбуны з сваімі аматарамі. Так што, заклікаем усіх случчан прыйсці на “Гарадскі” стадыён і падтрымаць сваю каманду ў такім няпростым паядынку!\nЯк вы ўжо зразумелі, усе сустрэчы 1/8 фіналу пройдуць за два дні. Агляды кожнай з іх вы зможаце знайсці на нашым партале champ.by.\nСуддзі:В.Севасцьянік(С. Гідрэвіч, Е.Юцэвіч).\nСуддзі:С.Цынкевіч(В. Малюцін, Е.Раманаў).\nСуддзі:І.Сафар’ян(Ю.Хомчанка, К. Пакулін).\nСуддзі:О.Мурашкевіч(С. Фірыновіч, А.Сладзінскі).\nСуддзі:Г.Ляўчук(А. Герасімук, О.Маслянка).\nСуддзі:І.Крук(А. Вашкевіч, А.Кавалёў)\nСуддзі:М.Лаўская(Г. Ігнацьеў, В. Фамін)\nТэги: "Гомель", "Динамо" Минск, БАТЭ, Белшина, Городея, Гранит, динамо брест, Днепр, Кубок Беларуси, Минск, Неман, Полацк, Славия, Слуцк, Сморгонь, Торпедо-Белаз, Шахтер


Што цікавіць Пецімат? | zviazda.by\nГолас Радзімы » Таленты » Што цікавіць Пецімат?\nШто цікавіць Пецімат?\nВядомая ў Чачні паэтэса пашырае беларускую паэзію сярод сваіх землякоў\nПецімат Петрымава — паэтэса, перакладчыца, галоўны рэдактар перакладнога чачэнскага часопіса “Гоч”. А гэтае літаратурна-мастацкае выданне перажывае цяпер “другое нараджэнне”. І ў значнай ступені той няпросты працэс адбываецца дзякуючы спадарыні Пецімат. Часопіс, вобразна кажучы, і трымаецца на яе плячах. Відаць па ўсім, на плячах зусім не кволых.\nУ ранейшых нумарах “Гоча” былі змешчаны пераклады беларускай паэзіі. У прыватнасці, “Санеты” Янкі Купалы. Іх на чачэнскую мову пераклаў Адам Ахматукаеў. “Ведаю, што праца далёка не выпадковая для нашага дасведчанага і аўтарытэтнага перакладчыка, — расказвае спадарыня Пецімат. — Па-першае, Адам Ахматукаеў не адзін год займаецца перакладчыцкай працай. Па-другое, паэт вельмі ўважлівы менавіта да беларускай літаратуры…” І я ведаю: Адам Ахматукаеў працаваў над “Санетамі” настойліва, з перакананнем, што ў купалаўскіх творах сабраны ўсе краскі, фарбы сусветнай паэзіі. А кансультантамі ў працы для чачэнскага майстра слова выступілі супрацоўнікі мінскага Купалаўскага музея. Перш-наперш — дырэктарка музея, дасведчаны купалазнаўца Алена Раманаўна Ляшковіч.\nНадрукавана ў часопісе “Гоч” і вялікая падборка вершаў народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна. І ўжо рыхтуецца новы “беларускі выпуск” перакладнога выдання. Пецімат Петрымава такім чынам разглядае, вось так асэнсоўвае творчы праект: “Сёння ў нас беларускае мастацкае слова займае ўсё болей трывалыя пазіцыі, усё шырэй гучыць са старонак розных перыядычных выданняў. Таму спрыяюць і Адам Ахматукаеў, і Лула Куні, і Руслан Кадзімаў… Раней неяк было, што асноўны акцэнт рабіўся на класічную рускую паэзію. А яшчэ нашы нацыянальныя перакладчыкі ўважліва ставіліся да паэзіі розных народаў Каўказа. Найперш — Дагестана, Кабардзіна-Балкарыі. Шмат мы заўжды перакладалі Расула Гамзатава… Чаму сённяшнія арыенціры скіраваны да беларускай паэзіі — як да класічных твораў, так і да твораў сучаснікаў? Бо краіна Беларусь становіцца ўсё болей цікавай, прыцягальнай. Вы заяўляеце ўсё болей розных грамадскіх праектаў, сусветнага гучання ініцыятыў. Вы як ніхто іншы дэкларуеце ідэі міралюбства, добрасуседства. І ўзнікае жаданне зазірнуць у ваш літаратурны, мастацкі, гуманітарны свет”.\n1072 Дзе «губляюцца» работнікі для АПК?\n406 У гарах Сванеціі пацярпела грамадзянка Беларусі, дзве беларускі загінулі


Гі дэ Мапасан. Хрышчэнне\n- Трохі каньяку, доктар?\nСтары марскі лекар падаў кілішак і сачыў, як той напаўняўся прыгожым, у залатых праменьчыках пітвом.\nПасля ён падняў яго да вачэй, нахіліў да святла, панюхаў, узяў на язык некалькі кропель і доўга смакаваў іх у сасмаглым роце, а потым сказаў:\n- О! Чароўная атрута! Ці нават вабны забойца, хітры і падступны душагуб!\nВы ж не ведаеце, што гэта такое. Хоць і чыталі выдатную кнігу «Пастка», але ў адрозненне ад мяне не бачылі, як спірт знішчыў цэлае племя дзікуноў - маленькае негрыцянскае каралеўства; яно загінула праз спірт, прывезены ў круглабокіх бочках, якія рыжабародыя ангельскія маракі кацілі па сходах на бераг з нявіннымі лагоднымі ўсмешкамі.\nПачакайце, я бачыў, на свае вочы бачыў, як спірт стаў прычынай трагедыі, вельмі дзіўнай і дужа балючай, якая адбылася зусім недалёка адсюль - у брэтонскай вёсачцы ў наваколлі Пон-ль'Абэ.\nАдзін год я не працаваў і адпачываў у сялянскай хаце, якая засталася мне ад бацькі. Вы ведаеце гэты плоскі бераг, дзе ўдзень і ўночы ў калючых нізкіх уцёсніках шалёна вые вецер, а вялізныя камяні, колішнія багі, трывожна і насцярожана прылеглі-паснулі на зямлі. Мне ўвесь час здаецца, што вось-вось гэтыя гранітныя волаты ажывуць і павольнай хадою рушаць па палях і лугах або распрастаюць свае шырокія крылы і паляцяць у рай да святароў-друідаў.\nМора абдымае і сціскае небакрай, б'ецца аб чорныя ў белых кудлах пены рыфы, падобныя на сабак, якія чакаюць рыбакоў.\nА людзі выходзяць у гэтае жудаснае мора, і яно перакульвае іх лодкі ўдарамі зялёнага хрыбта і праглынае, як таблеткі. Штодзень і штоночы адплываюць яны на сваіх трухлых чаўнах, смелыя, узбуджаныя і п'яныя. Але яны вельмі часта бываюць нападпітку. «Як пляшка поўная, - кажуць яны, - бачыш рыф, а як пустая - дык не бачыш».\nЗавітайце ў іхнія халупы. Вы ніколі не застанеце там бацькі. Спытайце ў жанчыны, што сталася з мужам, - яна пакажа на змрочнае мора, якое раве і плюецца белай слінай на ўсё ўзбярэжжа. Ён не вярнуўся ў той дзень, калі хапіў лішку. Старэйшы сын таксама. Засталіся яшчэ чацвёра светлавалосых моцных дзецюкоў. Неўзабаве іх чарга.\nЖыў я, значыць, у сваёй сялянскай хатцы каля Пон-ль'Абэ рэзам са слугой - былым мараком і сям'ёй брэтонцаў - мужчына працаваў садоўнікам, а жонка і швагерка прыглядалі ў хаце, калі мяне не было.\nІ ў той год пад каляды ў іх нарадзіўся хлопчык.\nБацька папрасіў мяне быць хросным. Я не змог адмовіцца, і ён пазычыў у мяне дзесяць франкаў на царкоўныя выдаткі - так ён сказаў.\nХрышчэнне назначылі на 2 студзеня. Ужо тыдзень, як зямля здранцвела пад сіняватым цвёрдым цаліком, што акрыў увесь гэты плоскі нізкі абшар, за якім чарнела мора і зводдаль было відаць, як яно дыхала, выгінала спіну, кацілася імклівымі хвалямі, быццам прагнула кінуцца на свайго нерухомага суседа, які здаваўся мёртвым, бо ляжаў спакойны, белы і настылы.\nА дзевятай раніцы да мяне прыйшлі бацька Керандэк са швагеркай - доўгай худой Кермаган - і нянькай, якая ў коўдры несла дзіця.\nМы рушылі да царквы. Мароз стаяў такі, што ад яго трашчалі камяні-дальмены, і цела ледзь не трэскалася ад яго калючых укусаў. А я думаў пра беднае немаўля, якое неслі наперадзе, і казаў сабе, што брэтонцаў выкавалі з жалеза, калі іх дзеці ад нараджэння могуць трываць гэтакія прагулкі.\nМы падышлі да царквы, але дзверы былі зачыненыя.\nТады нянька прысела на тумбу каля ганка і ўзялася расхутваць дзіця. Спачатку я падумаў, што хлопчык абрабіўся, але яго, беднага, збіраліся выставіць зусім голага на люты мароз. Абураны такой неасцярожнасцю, я не вытрываў:\n- Вы што, з глузду з'ехалі? Вы ж заб'яце яго!\nЖанчына цвёрда сказала: «Ды не, вашэці, ён мусіць чакаць Божаньку зусім голы».\nБацька з цёткай спакойна пазіралі на гэта. Такі звычай. Паруш яго, і дзіцяці не будзе шчасця ў жыцці. Я абураўся, крычаў на мужа, пагражаў пайсці дадому і нават спрабаваў сілай адабраць немаўля. Усё было дарэмна. Нянька па снезе шпарка ўцякала ад мяне, а хлопчыкава цельца рабілася фіялетавае.\nЯ сабраўся пайсці прэч ад гэтага быдла, калі заўважыў на дарозе з вёскі плябана, рызніка і вясковага хлопчыка-служку.\nЯ падбег да іх і пачаў абурацца. Плябан зусім не здзівіўся, не прыспешыў, ступаў нетаропка. Ён адказаў:\n- Нічога не зробіш, пане. Такі звычай. Усе так робяць, і я не магу нічога змяніць.\n- Ды ідзіце вы хоць бы хутчэй, - крыкнуў я.\nТак ён зайшоў у рызніцу, а мы засталіся на цвінтары. Я вельмі пакутаваў ад дзіцячага ляманту - малое аж заходзілася ад марозных апёкаў.\nДзверы нарэшце расчыніліся. Мы ўвайшлі, але дзіця заставалася голае ўсю цырымонію.\nЯна цягнулася доўга. Плябан - святая чарапаха - бязладна вавуліў лацінскія словы, паважна і нетаропка ступаючы па халодных плітах, а яго белы ўбор, які ён надзеў, каб у імя бязлітаснага жорсткага Бога прымусіць пруцянець ад холаду кавалачак чалавечай плоці, ледзяніў мне сэрца.\nНарэшце гэтае доўгае хрышчэнне скончылася, і нянька зноў укруціла ў доўгую коўдру змерзлага хлопчыка, які пранізліва вішчаў ад болю.\n- Зайдзіце, калі ласка, распісацца ў рэестры.\nЯ павярнуўся да садоўніка:\n- А цяпер ляціце дамоў і адразу сагрэйце дзіця.\nІ я даў яшчэ некалькі парад, каб пазбегнуць, калі не позна, запалення лёгкіх.\nБацька паабяцаў зрабіць усё як трэба і пайшоў разам са швагеркай і нянькай. А мы з плябанам зайшлі ў рызніцу.\nКалі я распісаўся, ён папрасіў пяць франкаў на выдаткі.\nЯ, канечне, адмовіўся, бо ўжо даваў дзесяць франкаў бацьку. Плябан гразіў парваць пасведчанне і скасаваць хрышчэнне. А я палохаў яго пракурорам рэспублікі.\nМы доўга спрачаліся, я нарэшце заплаціў.\nДома я адразу пабег глядзець, ці ўсё было ў парадку. Кінуўся да Керандэк, але бацька, швагерка і нянька яшчэ не вярнуліся.\nПарадзіха самотна трэслася ад холаду ў сваім ложку, была галодная, бо суткі як не ела.\n- Дзе ж, халера, яны падзеліся? - спытаў я.\nЖанчына без усякага подзвігу і злосці адказала:\n- Мусіць, зайшлі недзе выпіць. Такі звычай.\nТут я прыгадаў свае дзесяць франкаў, пазычаныя на царкву і прапітыя ў карчме.\nЯ загадаў прынесці маці булёну і добра напаліць у каміне. Занепакоены і злы, я паабяцаў сабе прагнаць гэтых нягоднікаў і са страхам падумаў пра лёс беднага хлапчаняці.\nА шостай вечара яны яшчэ не вярнуліся. Загадаўшы слузе дачакацца іх, я лёг спаць. Заснуў адразу, бо сплю як сапраўдны марак. На золку мяне разбудзіў слуга, які прынёс цёплай вады галіцца.\nЯ спытаўся ў яго, як толькі расплюшчыў вочы:\n- О! Пане, ён вярнуўся апоўначы п'яны як гразь. Кермаган з нянькай таксама. Веру, што яны начавалі ў канаве, а малое памерла, яны і не заўважылі.\n- Дзіця памерла?\n- Памерла, пане. Яны паказалі яго маці Керандэк. Тая ў слёзы. І яе напаілі, каб суцешыць.\n- Як гэта, напаілі?\n- Так, пане. Але пра ўсё я даведаўся раніцай, толькі цяпер. Як у мужа не засталося ні гарэлкі, ні грошай, ён наліў бензіну з лямпы, што дала ім вашэці; яны выпілі на чацвярых колькі там заставалася ад літра. Ды так насцябаліся, што парадзіха цяпер ляжыць хворая.\nЯ паспешліва адзеўся, схапіў кій, прагнучы забіць усю гэту нелюдзь, і кінуўся да садоўніка.\nАтручаная бензінам, Керандэк канала побач з сінім трупікам свайго дзіцяці.\nМуж, нянька і швагерка храплі проста на зямлі.\nЯ быў пры жанчыне, пакуль яна апоўдні не памерла.\nСтары доктар змоўк. Ён зноў узяў бутэльку, наліў сабе яшчэ, паглядзеў, як празрыстае пітво ззяе ў святле і робіцца сокам з расплаўленых тапазаў, і адным глытком каўтнуў гарачую, атрутную вадкасць.


Помнік - Экскурсіі Мінск Беларусь\nПомнік - збудаванне, прызначанае для ўвекавечання людзей, падзей, аб'ектаў, жывёл, а таксама літаратурных і кінематаграфічных персанажаў і інш. Вылучаюць такія віды помнікаў як скульптурная група, статуя, бюст, пліта з рэльефам або надпісам, трыумфальная арка, калона, абеліск. Нярэдка ў якасці помнікаў ўсталёўваюць тэхнічныя прылады, часцей за ўсё - транспарт (паравозы, аўтамабілі, танкі, гарматы і г. д.).\nПравобразам помнікаў былі старажытныя пахавальныя комплексы. Першыя паўнавартасныя помнікі з'явіліся ў Старажытным Рыме (статуі імператараў, мемарыяльныя аркі і калоны).\nНа тэрыторыі Беларусі пасля Вялікай Айчыннай вайны з'явілася мноства мемарыялаў і помнікаў салдатам і партызанам, героям СССР, якія загінулі ў час вайны.


26.10.2021 / 16:21\nЯгор Марціновіч з СІЗА: У камеры — 19 чалавек, няма чым дыхаць Калі ласка, пішыце нашаніўцам!\nЯгор просіць родных перадаць парады па методыках, як дыхаць, калі не хапае паветра. І папярэджвае, што ў такіх умовах не мае сілаў падрабязна адказваць на лісты.\nАдміністрацыі СІЗА вядома аб праблеме з вентыляцыяй у камеры.\nНават за кратамі Ягор стараецца падбадзёрыць людзей на волі. Паглядзіце, якія кранальныя лісты ён піша сваёй жонцы, з якой яны разам 13 год, яшчэ са студэнцкіх часоў.\nЧалавек неверагоднай энергіі, галоўны рэдактар «Нашай Нівы» Ягор Марціновіч быў затрыманы 8 ліпеня. Лісты — гэта самае важнае, што ёсць сёння ў нас ад іх. І ў іх ад нас. Пачытайце вытрымкі з лістоў Ягора калегам.


21.08.2020 / 10:45\nСупрацоўнік «Рашы Тудэй» Прыдыбайла з'явіўся каля БТ, калі пайшлі чуткі пра завоз работнікаў з Расіі. Хто гэта? 13\n«Наша Ніва» паведамляла ў сваім тэлеграм-канале пра магчымы завоз кадраў з Расіі на месцы забастоўшчыкаў у Белтэлерадыёкампаніі.\nУ прыватнасці, у сценах установы быў заўважаны грамадзянін Расіі Канстанцін Прыдыбайла — у мінулым беларускі журналіст, які цяпер працуе ў структуры расійскага прапагандысцкага канала «Раша Тудэй».\nНа пытанне пра сваю датычнасць да фармавання новай каманды БТ Канстанцін адказаў «НН» расплывіста: «Збольшага так. Людзі звальняюцца, трэба камусьці працаваць. Шукаюць па ўсім рынку, у тым ліку і ў Расіі. Я працаваў на «БТ» у некаторых СМІ Расіі, і цяпер заходзіў да калег, і гэтую тэму (пра кадры — «НН») мы таксама абмяркоўвалі».\nХто ж такі Канстанцін Прыдыбайла?\nДаўно жыве на дзве краіны\nКанстанцін нарадзіўся ў Варкуце, да 2006 года жыў у Іжэўску. Пасля разам з сям’ёй пераехаў на гістарычную радзіму бацькоў у Гомельскую вобласць. Скончыў БДУ па спецыяльнасці «Сацыяльная псіхалогія».\nСам сябе называе «нахабнікам» і «інтэрнэт-залежным». Спрабаваў весці свой ютуб-блог, мужчынскую калонку ў часопісе «Горад жанчын».\nКар’еру ў журналістыцы пачынаў на радыё, пасля прайшоў кастынг і вёў «Добрай раніцы, Беларусь» на Беларусь-1. Потым яго пацягнула на геаграфічную радзіму — у Расію.\nСпачатку Канстанцін уладкаваўся намеснікам галоўнага рэдактара на рэгіянальны канал Life78 — гэта філіял разгалінаванай структуры таблоіда Lifenews. Медыя ўляпалася ў гучны скандал, калі пасля гутаркі з карэспандэнтам выдання скончыла жыццё самагубствам дачка віцэ-спікера парламента Санкт-Пецярбурга.\nНе прапрацаваўшы ў Расіі і два гады, Прыдыбайла заявіў, што зноў плануе вярнуцца на «Беларусь-1». Хадзілі чуткі, што ён хоча запусціць гучны праект і стаць шоўменам накшталт Івана Урганта.\nАле нешта не склалася зноў: на гэта месца ўзялі Яўгена Перліна, а Прыдыбайла зноў паехаў у Расію.\nСпачатку быў намеснікам галоўнага рэдактара на «Радыё Камсамольская праўда». Сёння ж ён у шэрагах карэспандэнтаў Russia Today. У гэты момант асвятляе для канала тэму беларускіх выбараў і іх наступстваў.\n«Пуцін круты. Лукашэнка таксама круты», — напісаў ён 9 жніўня. Праз некалькі гадзін яго затрымалі амапаўцы, але неўзабаве адпусцілі.\nфота з фэйсбука Канстанціна Прыдыбайлы\nКрытыкуе ўсё беларуска-апазіцыйнае, падлашчваецца да Салаўёва\nДа асвятлення журналістам падзей з Беларусі ёсць шмат пытанняў.\nТак, у сваіх рэпартажах для RT, Канстанцін рэгулярна дазваляе сабе зневажальна адгукацца пра апазіцыю і яе лідараў. У адным са стрымаў ён называе Марыю Калеснікаву «гнусной сукой, которая перестала попадать в его сексуальный коридор». Пра ўвесь аб'яднаны штаб раней выказваўся, што гэта толькі прыгожая карцінка, з якой пасля будзе «дупа».\nНе абыходзіць увагай ён і былых калег: звольненых з ТБ вядучых — Яўгена Перліна і Уладзіміра Бурко ў каментах для шоу Уладзіміра Салаўёва «Полный контакт» ён прама называе «переобувшимися в полете». На погляд Прыдыбайлы, яны сышлі з тэлебачання толькі дзеля таго, каб іх працягвалі клікаць на карпаратывы.\nПасля дзяржаўнага мерапрыемства ў Кіеўскім скверы, на якім дыджэі ўключылі «Перамен» Цоя, Прыдыбайла падтрымліваў менавіта пазіцыю кіраўніка адміністрацыі Цэнтральнага раёна Змітра Пятрушы, які выклікаў на дыджэяў міліцыю. Называў чыноўніка героем. Таксама ён — работнік замежнага медыя — выступае за тое, каб усе замежныя СМІ працавалі ў Беларусі з пазнакай «зроблена за мяжой», каб прыбраць з краіны не пажаданых «замежных агентаў».\nУ сваіх допісах Прыдыбайла захапляецца Уладзімірам Салаўёвым і ў прынцыпе рэспектуе рускаму міру. Але нават працуючы з Расіі, пастаянна знаходзіць час, каб ачарніць ці насаліць беларусам, якія нейкім чынам адыходзяць ад лукашэнкаўскай палітыкі ці выступаюць за нацыянальныя каштоўнасці.\nТак, менавіта Прыдыбайла ў свой час напісаў заяву ў падатковую інспекцыю на палітычнага блогера Эдуарда Пальчыса, калі той пачаў збіраць сродкі на свой сайт 1863x.com. Праходзіўся па адзнаках Ганны Смілевіч, напісаў скаргу ў Мінінфарм на kyky.org.\n09.09.1988 / 23:29\nчамадан вакзал варкута\n01.01.1994 / 00:51\nМожа я не праў, але было лепей, калі на БТ працавалі беларусы. Не было гэткай жорсткай прапаганды як зараз. Зараз ідзе звычайнае разжыганне розні паміж беларусамі.\nВыбачайце за трасянку.\n26.12.1981 / 21:11\n⤷ Пятроўскі Яўген,\nкалі брахло - то няважна, беларускае яно ці рускае, ці польскае...


Гуляць дык гуляць! Як у Беларусі ў 92-м святкавалі Дзень Незалежнасці | Новы Час\nЯк вядома, у гэты дзень у 1990 годзе Вярхоўны Савет 12 склікання зацвердзіў адпаведную Дэкларацыю. Але толькі са знікненнем СССР было магчыма казаць пра паўнавартасную незалежнасць. Беларусь упершыню мусіла адзначыць свята ў якасці самастойнай дзяржавы. І гэта было цалкам мэтазгодна. Нягледзячы на ўнутрыпалітычныя і эканамічныя цяжкасці рэспубліка ўпэўнена крочыла на замежным накірунку. Напярэдадні Дня Незалежнасці Беларусь прызналі 56 краінаў свету. Актыўна адчынялі свае дзверы замежныя пасольствы, Мінск наведвалі аўтарытэтныя еўрапейскія лідары. Так, у ліпені 1992 года ў Беларусь завітаў румынскі герой рэвалюцыі 1989 года Іон Іліеску.\nПадрыхтоўка да свята пачалася за 20 дзён. 7 ліпеня 1992 года старшыня Вярхоўнага Савета Станіслаў Шушкевіч падпісаў распараджэнне (№210-136), паводле якога павінен быў быць падрыхтаваны адпаведны план. Ужо 9 ліпеня 1992 года начальнік упраўлення па справах сацыяльна-культурнага комплексу кіраўніцтва справамі Савета Міністраў Пётр Кішкурна і загадчык аддзела арганізацыйна-савецкай работы і мясцовага самакіравання кіраўніцтва справамі Савета Міністраў Анатоль Шчарбакоў склалі на імя старшыні Савета Міністраў Вячаслава Кебіча дакладную запіску №12/138.\nСтаніслаў Шушкевіч на «прамой лініі» з чытачамі «Звязды», 25 ліпеня 1992 года. Крыніца: Звязда, ліпень 1992 года.\nПаводле запіскі, напярэдадні свята (23 альбо 24 ліпеня) у будынку Белдзяржфілармоніі планавалася правесці ўрачыстае паседжанне з удзелам кіраўнікоў краіны, прадстаўнікоў творчай інтэлігенцыі, працоўных калектываў, моладзі і інш.\n27 ліпеня да помнікаў і абеліскаў, Кургана Славы планавалася ўскласці кветкі, вянкі, гірлянды, правесці ганаровую вахту памяці. За тры-чатыры дні да свята мусілі быць вывешаны дзяржаўныя сцягі і транспаранты.\nНа ўсіх пляцоўках планавалася арганізаваць выступы народных дэпутатаў, творчай інтэлігенцыі. Напярэдадні і ў дзень свята ў гарадах і вёсках павінны былі прайсці святочныя вечары, сходы, народныя гулянні, «маніфестацыі грамадзян».\nЗа кожным ведамствам замацоўваўся адказны ўчастак працы. Так, міністэрства інфармацыі (Анатоль Бутэвіч) павінна было забяспечыць прамую трансляцыю ўрачыстасцяў. Шэф КДБ Эдуард Шыркоўскі, міністр унутраных спраў Уладзімір Ягораў і міністр аховы здароўя Васіль Казакоў адказвалі за грамадскую бяспеку, супрацьпажарную бяспеку і медыцынскае абслугоўванне, а міністр гандлю Валянцін Байдак — за арганізацыю гандлёвых кропак і святочных кірмашоў.\nЗа падрыхтоўку Мінска да свята адказваў старшыня гарвыканкома Аляксандр Герасіменка.\nУ Мінску і ў абласных цэнтрах быў запланаваны святочны салют. Аднак у мэтах эканоміі сродкаў абмежаваліся феерверкам у сталіцы і ў Брэсцкай крэпасці. Адпаведны загад (№73) 17 ліпеня 1992 года падпісаў міністр абароны Павел Казлоўскі.\nШто адбывалася на вуліцах? Сведчыць …Карлюкевіч!\nСамо святкаванне пачалося ўжо 26 ліпеня, калі на стадыёне вайсковага гарадка «Уручча» былі арганізаваны ваенныя і спартыўныя спаборніцтвы, у тым ліку і з удзелам верталётчыкаў і парашутыстаў. Непасрэдным сведкам таго стаў сённяшні міністр інфармацыі Аляксандр Карлюкевіч — на той час капітан і карэспандэнт вайсковай газеты «Во славу Родины». Карлюкевіч настолькі быў у захапленні ад свята ва Уруччы, што неўзабаве прысвяціў гэтай падзеі цэлую калонку пад назвай «Незалежнасць у святочным убранні»: «Мастацкая праграма свята была напоўнена сапраўдным беларускім каларытам, фарбамі духоўнасці і братэрскай еднасці народаў, якім выпала разам жыць на Беларусі».\nУ калоне 27 ліпеня 1992 года (злева направа): першы намеснік старшыні Вярхоўнага Савета Вячаслаў Кузняцоў (ў цёмных акулярах), старшыня камісіі Вярхоўнага Савета па нацыянальнай бяспецы, абароне і барацьбе са злачыннасцю Мечыслаў Грыб, намеснік старшыні Вярхоўнага Савета Васіль Шаладонаў і старшыня Вярхоўнага Савета Станіслаў Шушкевіч. Крыніца: «Советская Белоруссия», ліпень 1992 года.\nАсноўным месцам ускладання кветак і вянкоў стаў абеліск на сталічнай пл. Перамогі. Працэдура распачалася дакладна 27 ліпеня ў 9:30, калі загучалі песні, прысвечаныя Беларусі. Затым на працягу 9:55-10:00 адбывалася пастраенне ўскладальнікаў.\nКузняцоў, Шушкевіч, Шаладаноў Грыб на пл. Перамогі ў Мінску, 27 ліпеня 1992 года. Крыніца: «Народная газета», ліпень 1992 года.\nЗ боку праспекта Францыска Скарыны да абеліску ішлі прадстаўнікі Вярхоўнага Савета і Савета Міністраў, Рэспубліканскага Савета арганізацыі ветэранаў, міністэрства абароны, Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў, Мінскага абласнога Савета народных дэпутатаў, епархіі, прафсаюзаў; з вуліцы Захарава — прадстаўнікі Заводскага, Ленінскага і Партызанскага раёнаў; з вуліцы Кісялёва — прадстаўнікі Маскоўскага, Кастрычніцкага і Фрунзенскага раёнаў; з боку пл. Якуба Коласа — прадстаўнікі Першамайскага, Савецкага, і Цэнтральнага раёнаў.\nВячаслаў Кузняцоў, першы намеснік старшыні Савета Міністраў Міхаіл Мясніковіч, Станіслаў Шушкевіч, Мечыслаў Грыб, міністр абароны Павел Казлоўскі і ягоны першы намеснік Анатоль Кастэнка на пл. Перамогі ў Мінску, 27 ліпеня 1992 года. Крыніца: «Народная газета», ліпень 1992 года\nУ 10:00–10:10 пад аркестр міністэрства абароны адбылося ўскладанне. Далей (10:10–10:11) — хвіліна маўчання, а таксама Дзяржаўны гімн і вайсковы рытуал ганаровай варты (10:11–10:15)\nВянкі і кветкі таксама былі ўскладзены на Кургане Славы і ў Курапатах.\nДзень Незалежнасці святкавалі ў сталічным скверы ля помніку Янкі Купалы і паміналі ў Курапатах, Крыніца: «Звязда», ліпень 1992 года.\nЗаўсёды існуе альтэрнатыва\nУласнае шэсце і мітынг ля сталічнага помніка Янку Купалу арганізавала апазіцыя, у прыватнасці, БНФ і іншыя партыі і рухі. Там луналі такія лозунгі: «Рэферэндум — святло ў канцы тунэля» (маецца на ўвазе рэферэндум па датэрміновым роспуску Вярхоўнага Савета, ініцыяваны БНФ), «Беларускаму войску — беларускіх генералаў і афіцэраў», «Нарабаваныя Масквой і Варшавай нацыянальныя скарбы — на Беларусь».\nШэсце 27 ліпеня 1992 года, арганізаванае БНФ. Словы на лозунгу хутка сталі крылатымі. Крыніца: «Народная газета», ліпень 1992 года.\nЯўген Лугін крычаў: «Далоў чырвоных памешчыкаў!» (24 красавіка 1992 года дэпутат Лукашэнка назваў сябе менавіта так).\nШто адбылося ў філармоніі? Сцэнар ад Маслюка\nМерапрыемствы ў філармоніі былі распрацаваны вядомым рэжысёрам і лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі Валерыем Маслюком. На франтоне будынку філармоніі быў размешчаны надпіс: «27 ліпеня — Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь» і Дзяржаўны герб «Пагоня». У фае філармоніі арганізатары зладзілі выстаўку карцін (Еўфрасіння Полацкая, Мікола Гусоўскі, Францыск Скарына і Кастусь Каліноўскі).\nУ 17 гадзін перад гледачамі адчынілася заслона і ў сцэнавай прасторы можна было ўбачыць саламянае сонца з гербамі абласных гарадоў (Мінск – у цэнтры). З дынаміку паліліся словы Уладзіміра Караткевіча: «Над усёй нашай краінай буслы. Іх многія і многія тысячы: хто лічыў? Зямлю нашу Беларусь можна назваць краінай пад белымі крыламі».\nУрачысты вечар вялі Зінаіда Бандарэнка і Уладзімір Шаліхін.\nВядучая: «Зямля пад белымі крыламі…»\nВядучая: «Сёння ў цябе, Радзіма, вялікае свята — Дзень Незалежнасці».\nВядучы: «Пакутлівым, балючым шляхам мы ішлі да гэтага дня: праз гора, рабства, галоту і прымусы».\nЗатым выступіў Станіслаў Шушкевіч, а пасля — Дзяржаўны хор імя Цітовіча («Журавы на Палессе ляцяць») і фальклорна-харэаграфічны ансамбль «Харошкі».\nПасля выступіў украінскі пасол (Украіна — першая краіна, якая адкрыла пасольства ў Беларусі) Уладзімір Жаліба, які казаў казаў пра каштоўнасць незалежнасці і агульную бяду беларускага і ўкраінскага народаў — Чарнобыль.\nУладзімір Жэліба і Станістаў Шушкевіч. Побач — міністр замежных спраў Беларусі Пётр Краўчанка. Крыніца: «Народная газета», ліпень 1992 года.\nПерад гледачамі таксама выступілі Іаганас Рэгенбрэхт, першы сакратар пасольства ФРГ, Леанід Сушчэня, прэзідэнт Акадэміі Навук і легендарная Стэфанія Станюта.\nГледачоў парадавалі фальклорны ансамбль «Свята», ансамбль «Крупіцкія музыкі», Дзяржаўны хор народных інструментаў. Шквал апладысментаў сарваў выступ маленькіх: удзельнікі гістарычна-бытавога ансамбля танца Рэспубліканскага цэнтра эстэтычнага выхавання дзяцей выканалі знакаміты менуэт.\nНа заканчэнне ў выканні Анатоля Ярмоленкі прагучала песня на словы Ніла Гілевіча «Шлях да Беларусі».\nАнатоль Ярмоленка. Крыніца: «Звязда», ліпень 1992 года\nХто прысутнічаў у філармоніі? Канешне, гэта былі высокія госці. Кіраўнікі краіны і 94 народных дэпутата (будучы прэзідэнт Лукашэнка адсутнічаў), кіраўнікі абласнога і раённага ўзроўню, дыпламатычныя прадстаўнікі (Балгарыя, ФРГ, Індыя, Італія, Кітай, Польшча, Румынія, ЗША, Турцыя, Францыя, Украіна; цікава, што Расія адсутнічала). Прысутнічаў і былы старшыня Вярхоўнага Савета Мікалай Дземянцей, які быў пазначаны як … пенсіянер! Гэта было не зусім справядліва, бо Мікалай Іванавіч на той час афіцыйна ўзначальваў парламенцкую Канстытуцыйную камісію, якая рыхтавала праект галоўнага дакумента краіны.\nПрысутнічалі пісьменнікі, паэты, прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі: Максім Танк, Адам Мальдзіс, Вольга Іпатава, Пімен Панчанка, Васіль Быкаў, Генадзь Бураўкін, Аляксандр Бяляцкі, Аляксандр Кішчанка (аўтар знакамітага габелену з выявай Лукашэнкі), Міхаіл Савіцкі, Барыс Святлоў (нядаўні міністр культуры).\nБылі прадстаўнікі і рэлігійных канфесій: Уладзіслаў Завальнюк, настаяцель Чырвонага касцёла, баптысты, евангелісты, адвентысты сёмага дня, іудзеі, мусульмане.\nПрысутнічалі лідары палітычных партый і рухаў: Анатоль Астапенка (Нацыянальна-дэмакратычная партыя Беларусі), Вінцук Вячорка (БНФ), Аляксандр Дабравольскі (Аб’яднаная дэмакратычная партыя Беларусі), Анатоль Лашкевіч (Партыя камуністаў Беларусі), Сямён Шарэцкі (Аб’яднаная аграрна-дэмакратычная партыя), Леанід Школьнікаў (Рух за дэмакратыю, сацыяльны прагрэс і справядлівасць), Яўген Лугін (Беларуская сялянская партыя).\nПрафсаюзы прадстаўлялі Генадзь Быкаў (Свабодны прафсаюз Беларусі), Уладзімір Ганчарык (Савет Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі), Сяргей Пякарскі (прафсаюз авіядыспетчараў), Іван Юргевіч (незалежны прафсаюз гарнякоў; 17 сакавіка 1992 года парламенцкая большасць адмовілася даць яму слова ў Вярхоўным Савеце).\nБылі прадстаўлены і нацыянальна-культурныя аб’яднанні палякаў, татараў, немцаў, яўрэяў, азербайджанцаў. Ад імя «рускага свету» выступаў Мікалай Сяргееў — будучы кіраўнік Славянскага Сабора «Белая Русь».\nУзброеныя Сілы прадстаўлялі Казлоўскі, ягоны першы намеснік Анатоль Кастэнка, начальнік Генштаба Мікалай Чуркін, галоўны пагранічнік Яўген Бачароў. Акадэмію Навук — Радзім Гарэцкі, Міхаіл Касцюк, Георгій Штыхаў і інш.\nПрысутнічалі пасланцы моладзі і дзетак: Аляксандр Фядута — першы сакратар Саюза моладзі Беларусі, Ігар Касцевіч — Беларуская асацыяцыя скаўтаў, Уладзімір Ліпскі — прэзідэнт Беларускага дзіцячага фонда і інш.\nНе абышлося і без ганаровых грамадзянаў Мінска: кампазітар Уладзімір Алоўнікаў, адна з забойцаў Вільгельма Кубэ Марыя Осіпава, легендарны спартсмен Аляксандр Мядзведзь, які запальваў алімпійскі агонь у Мінску падчас футбольнага турніру ў ліпені 1980 года ў рамках савецкай XXII-й Алімпіяды.\nДзяржаўныя мужы і прэса\nСтаршыня Савета Міністраў Вячаслаў Кебіч фактычна самаўхіліўся ад публічнага святкавання, так што парадам кіраваў Шушкевіч. Старшыня Вярхоўнага Савета даваў інтэрв’ю, выказваў сваю думку аб перспектывах Беларусі. Найбольш рэзананснай стала «прамая лінія» Шушкевіча з чытачамі «Звязды», надрукаваная 25 ліпеня 1992 года. Задаваліся самыя розныя пытання: цэны, пенсіі, расійскае войска ў Беларусі, праблема мовы і г.д.\nМінск падчас святкавання Дня Незалежнасці, 27 ліпеня 1992 года. Крыніца: «Народная газета», ліпень 1992 года\nКанстанцін Дамарад, старшыня Савета партызанскага руху Мінскай вобласці лічыў, што трэба вынесці пытанне аб адмене пастановы Вярхоўнага Савета ад 25 жніўня 1991 года аб часовым прыпыненні дзейнасці КПСС-КПБ на Беларусі. Шушкевіч адказаў адмоўна, аднак, як вядома, камуністам удалося давесці справу да канца.\nЗ усіх СМІ найбольш удала і крэатыўна Дзень Незалежасці (у нумары за 25 ліпеня) падало выданне міністэрства абароны «Во славу Родины». Так, на першай старонцы яно размясціла інтэрв’ю з вядомым юрыстам Язэпам Юхо (гутарыў Карлюкевіч). Паважаны вучоны заявіў, што мы дрэнна ведаем сваю гісторыю і распавёў цікавыя звесткі з гісторыі славутага Вялікага княства Літоўскага.\nГазета таксама распачала рубрыку «Беларусь: архівы часу». Першым у гэтай рубрыцы стаў старажытны вольны Полацк.\nВельмі цікавай (канешне, на узроўні таго часу) апынулася рубрыка «Аномалия», цалкам прысвечаная Беларусі. Гаворка там ішла пра беларускія пушчы і запаведнікі, пра тое, як на Беларусь падалі метэарыты і аб тым, што беларуская зямля не такая бедная: айчынныя геолагі могуць здабываць 10 тыс. тон бурштыну на год і істотна папоўніць залаты запас краіны.\nШэраг кіраўнікоў іншых краін даслалі свае прывітанні Беларусі. Барыс Ельцын, напрыклад, пажадаў сяброўскаму беларускаму народу поспехаў ня нялёгкім шляху рэформ. Дабрабыту і працвітання Беларусі пажадалі лідары Кітая (Ян Шанкунь), Украіны (Леанід Краўчук), Арменіі (Лявон Тэр-Петрасян), Малдовы (Мірча Снегур; у ліпені 1992 года прэс-служба Вярхоўнага Савета асудзіла плёткі наконт таго, што беларуская армія будзе ўведзена ў Прыднястроўе) і інш.\n«Чтоб не горел наш дом…». Евангелле ад Якубовіча\nПадрыхтоўка да Дня Незалежнасці і ягонае святкаванне праходзіла ва ўмовах, калі Беларусь ахапілі пажары (гарэла тэрыторыя каля 5 тыс. га лясоў, тарфянікаў і сенажацяў). 22 ліпеня Савет Міністраў нават звярнуўся да насельніцтва з адмысловым зваротам, у якім грамадзяне заклікаліся да пільнага абыходжання з агнём: «Сёння дастаткова невялікай іскрынкі, кінутага незатушанага недакурка, каб здарылася непапраўнае».\nСвяточны феерверк у Мінску 27 ліпеня 1992 года. Крыніца: «Звязда», ліпень 1992 года.\nБылы кіраўнік урада Вячаслаў Кебіч у сваіх мемуарах «Искушение властью» ўзгадвае цэлыя згарэлыя вёскі.\nНекаторыя журналісты надалі пажарам палітычны падтэкст. Адзін іх — былы шматгадовы галоўны рэдактар прэзідэнцкай «Советской Белоруссии» Павел Якубовіч, які тады працаваў у «Народнай газеце». У адным з нумароў гэтага выдання Вярхоўнага Савета напярэдадні Дня Незалежнасці-92 Павел Ізотавіч адзначыўся опусам пад назвай «Лесные пожары как зеркало нашей жизни», дзе паставіў такое пытанне: ці можна Беларусь назваць сапраўды незалежнай краінай, калі яна не ў стане патушыць пажары. Якубовіч абрынуўся на дзяржаўныя сімвалы, кажучы, што яны нібыта не спрыяюць кансалідацыі грамадства. Выказаўся ён і наконт будучага гімна, выступіў супраць «Магутнага Божа» Наталлі Арсенневаў: маўляў, пакуль ў Хатыні стаіць помнік Камінскаму, а ў Жодзіне — Купрыянавай, «гимн на слова Арсеньевой вряд ли будет органичным и святым для всех».\n«Магутны Божа», «Маладая Беларусь» і «Паланэз» Агінскага\nПраблема з сімволікай і «палітычная алергія» Алега Трусава\nГэта сапраўды было так. Рэспубліканскія і асабліва мясцовыя ўлады часта парушалі адпаведнае заканадаўства: падчас урачыстых мерапрыемстваў вывешвалі чырвоныя сцягі і чамусьці «забываліся» пра бел-чырвона-белыя. Выправіць сітуацыю павінна была створаная ў чэрвені 1992 года камісія па забеспячэнні адзінай палітыкі выкарыстання дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь. Яе ўзначаліў народны дэпутат Алег Трусаў, які звярнуў увагу на тое, што 1 і 9 мая 1992 года на будынку Мінскага трактарнага завода быў вывешаны толькі чырвоны сцяг. Трусаў адправіў запыт у пракуратуру, ў якім папярэджваў, каб такая сітуацыя не паўтарылася 27 ліпеня. Такі запыт камуністычная газета «Мы и время» расцаніла як «политический донос» і назвала яго «политической аллергией».\nДэпутацкі запыт Алега Трусава наконт таго, чаму на будынку МТЗ 1 і 9 мая 1992 года быў вывешаны чырвоны, а не дзяржаўны бел-чырвона-белы сцяг. Крыніца: «Мы и время», июль 1992 года.\n14 ліпеня 1992 года памёр вядомы літаратар Аляксей Карпюк, а 22 ліпеня пайшоў з жыцця акцёр Здіслаў Стома. 25 ліпеня скончыў зямны шлях народны дэпутат Беларусі, дырэктар легендарнага БЕЛАЗа Дзмітрый Сыракваш.\n«Первым делом, первым делом самолёты…» і верталёты\nНапярэдадні і ў час Дня Незалежнасці здарыліся гісторыі з самалётам і верталётам. Адна трагічная: 24 ліпеня над Гомелем загарэўся самалёт ТУ-22. Лётчыкі змаглі павярнуць машыну ад Новабеліцкага раёна Гомеля. Аднак інструктар, 39-гадовы падпалкоўнік Віктар Оськін не змог катапульціравацца (астатнія два члены экіпажа катапульціраваліся на мінімальнай вышыні). У гэтым сэнсе герой Беларусі Уладзімр Карват быў не першым у гісторыі незалежнай Беларусі, хто цаной уласнага жыцця выратаваў іншых.\nДругая гісторыя — больш камічная, але паўтараецца ў выглядзе фарсу. Чытачы, напэўна, памятаюць гісторыю са шведскім самалётам 4 ліпеня 2014 года і плюшавым дэсантам. Амаль такая ж сітуацыя, але без дэсанту, адбылася 27 ліпеня 1992 года: у 16 гадзін 11 хвілін у мінскім аэрапорту прызямліўся прыватны верталёт з прадстаўнікамі польскай фірмы «Алсі», якая займалася вытворчасцю газавага абсталявання. Сустрэча была запланавана «Белгазтэхнікай», але палякі незаконна перасеклі мяжу ў раёне населенага пункта Сувалкі (Літва). Палякі ляцелі з Беластоку і павінны былі зрабіць прамежкавую пасадку ў Вільнюсе. Аднак часу не хапала, таму яны і пайшлі на парушэнне.\nМалюнак да Дня Незалежнасці ад камуністычнай газеты. «Поджигатели войны» Ельцын, Краўчук, Шушкевіч. Крыніца: «Мы и время», июль 1992 года.\nУ беларускіх СМІ з’явіліся непрыемныя пытанні: ці ёсць у суверэннай Беларусі дзяржаўныя межы, як і кім яны ахоўваюцца.\nГэтую рэзанансную справу на кантроль узяў КДБ.\nЯк у правінцыі? У Брэсце «дзядзька Ленін упаў на калені».\nРэгіёны адзначылі Дзень Незалежнасці амаль па адзінай схеме: ускладанне кветак да помнікаў і абеліскаў і народныя гулянні.\nМелі месца прыклады пэўнага крэатыву. У Ашмянах адбыліся спаборніцтвы па картынгу. Шклоўская цэнтральная бібліятэка арганізавала газетна-часопісную выставу з трох раздзелаў: «Мінулае, далёкае і блізкае», «Сілуэты продкаў», «Дзень сённяшні».\nДзяржаўнае выданне «Кобрынскі веснік» на першай старонцы нумара, прысвечанага Дню Незалежнасці, размясціла словы са знакамітага «Ваяцкага марша»: «Няхай жыве магутны, смелы, наш беларускi вольны дух», а таксама вытрымкі з Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце.\nМаладыя воіны Кобрынскага ваеннага гарнізона 27 ліпеня 1992 года. Ці вярнуцца тыя часы, калі нашы хлопцы будуць прысягаць краіне пад бел-чырвона-белым сцягам? Крыніца: Кобрынскі веснік, ліпень 1992 года.\nВясёлая гісторыя адбылася ў Брэсце. Вечарам 27 ліпеня 1992 года на мясцовай плошчы Леніна выступаў шэраг спевакоў, у тым ліку і малады выканаўца з Лунінецкага раёна Валерый Пазнякевіч. Хлопчык сам сачыніў цудоўныя словы:\nНяхай дзень ахінае плечы\nІ хінецца да зорак вечнасць.\nБеларусі матыў спрадвечны —\nАднак калі хлопчык заспяваў пра тое, што «дзядзька Ленін упаў на калені», на плошчы пачаўся нечаканы вэрхал. «Верныя ленінцы» пажадалі высветліць адносіны, але сітуацыю ўдалося нармалізаваць.\nP.S. Той Дзень Незалежнасці нельга параўноўваць з сённяшнім 3 ліпеня: маштаб і грошы зусім іншыя. Але якая радасць святкаваць апошні пад металашукальнікамі і пад дуламі аўтаматаў?


20 сакавік 2009, 00:27\nСёньня Аляксандар Лукашэнка выправіўся з працоўным візытам у Маскву. Ужо звыкла ў паездцы яго суправаджае 5-гадовы сын Мікалай, пра чыё існаваньне грамадзкасьць даведалася год таму, у часе красавіцкага суботніка. Да гэтага, цягам сакавіка, бацька і сын ужо двойчы траплялі ў аб’ектывы камэраў — у Сэрбіі і Армэніі. Якімі дыпляматычнымі пратаколамі кіруецца беларускі лідэр, ставячы ў няёмкае становішча замежных калегаў?\nСюрпрызы для афіцыйных асобаў, якія сустракаюць высокага беларускага госьця, пачынаюцца ўжо ад трапу Лукашэнкавага самалёта. Летась не маглі схаваць замяшаньня кіргіскія чыноўнікі, якія віталі Аляксандра Лукашэнку на саміце кіраўнікоў СНД у Бішкеку: замест аднаго меркаванага Лукашэнкі борт пакінулі адразу два. Яшчэ большая разгубленасьць, мяркуючы з навінных кадраў, зьявілася на тварах гаспадароў, калі прэзыдэнт пачаў прадстаўляць ім малога Міколку. Пасьля таго Мікалай Аляксандравіч стаў частым госьцем тэлеэкранаў: вось ён на Алімпіядзе ў Пэкіне, вось у копіі формы Галоўнакамандуючага бярэ ўдзел у вайсковых манэўрах, вось назірае, як выбіраюць беларускіх прыгажуняў.\nАляксандар і Мікола Лукашэнкі ў ерэванскім аэрапорце\nСёлета Міколка скарыў новую вышыню — пачаў браць удзел у сустрэчах на вышэйшым узроўні. Тыдзень таму перамовы з прэзыдэнтам Армэніі Сержам Саргсянам абодва Лукашэнкі вялі, седзячы ў адным крэсьле. Ці будзе сёньня дапушчаны Міколка ў працоўныя апартамэнты прэзыдэнта Расеі Дзьмітрыя Мядзьведзева — пакуль невядома, аднак на лётнішчы ён ужо паручкаўся зь Дзяржаўным сакратаром “саюзнай дзяржавы” Паўлам Барадзіным.\nУвогуле візыт кіраўніка адной дзяржавы ў іншую рэгулюецца дыпляматычнымі пратаколамі, якія абумоўліваюць фармат візыту, колькасны склад дэлегацыі і, натуральна, прысутнасьць сваякоў. Як правіла, выключэньне робіцца для першай лэдзі, якая можа суправаджаць мужа. Звычайна яе прысутнасьць у полі зроку абмяжоўваецца праходам ад трапу па дывановай дарожцы і далейшым удзелам у нейкіх неафіцыйных мерапрыемствах. Дзяцей лідэры (прынамсі эўрапейскія) на паказ не выводзяць.\nАдзін зь першых дыпляматаў незалежнай Беларусі, колішні беларускі амбасадар у Нямеччыне Пятро Садоўскі лічыць, што ў дадзеным выпадку ні пра які пратакол няма і гаворкі. Да месца казаць пра пэўны палітэс — гэткае выключэньне з правілаў, якое могуць дазволіць госьцю кіраўнікі пэўных краінаў. Аднак злоўжываць гасьціннасьцю, на думку спадара Садоўскага, амаральна:\n“Я лічу, што гэта хвароба, што гэта проста дэзарыентаваная асоба. У чалавека абсалютна адсутнічае сыстэмнае стаўленьне да жанчын, да сям’і. Гэта асоба разбураная. Калі ён едзе на Ўсход, дык яшчэ можна дапусьціць, што там які-небудзь Хайле Сэласіе са сваім насьледным прынцам на публіцы можа зьявіцца. Такое, памятаю, мы бачылі ў савецкі час. Але ўсё гэта анамалія. Бо гэта жудасна і вельмі ненавісна да дзіцяці. Трэба ж разумець, што дзіця павінна спаць, у дзіцяці павінны быць свае эмоцыі, свае гульні. А тое, што адбываецца, гэта проста жорстка. Можна жартаваць, маўляў, едзе да Мядзьведзева, узяў з сабой дзіцёнка — ох, можа той пашкадуе: прыехаў адзінокі бацька, дам яму грошай ці яшчэ што. Можна сказаць і так, але проста гэта фантасмагорыя, гэта чорт ведае што. Гэта зьдзек. Я ня ведаю, у які час мы жывём і што робіць царква, якая маўчыць. Я ня ведаю”.\nКолішні начальнік Галоўнага дзяржаўна-прававога ўпраўленьня Адміністрацыі прэзыдэнта Аляксандар Пласкавіцкі таксама кажа, што ніякія пратакольныя рамкі ў выпадку з замежнымі візытамі Лукашэнкам не вытрымліваюцца. Аднак рэагаваць ці не рэагаваць на эскорт у выглядзе ягонага сына — справа перадусім таго боку, які прымае беларускага кіраўніка. Спадзявацца ж, што нехта з бліжэйшага атачэньня Лукашэнкі зробіць яму заўвагу наконт маральна-этычных нормаў паводзінаў, не выпадае — ніхто не сьпяшаецца падпісаць сабе прысуд:\n“Ён сябе так паставіў, што заўвагі зрабіліся немагчымымі. Але думаю, што гэта ня самая важкая праблема; ягоная амаральнасьць праяўляецца ў першую чаргу ня ў гэтым, гэта так, дробны факт. Калі нейкая асоба ўпэўнілася, што ёй усё дазволена, то яна і робіць, што хоча. А ад тых, хто робіць заўвагі, Лукашэнка даўно пазбавіўся, амаль на самым пачатку. Усё зьмянілася, калі ня стала побач Ганчара, Булахава, Сініцына. Не засталося нікога, хто адважыўся б рабіць яму заўвагі”.\nКарэспандэнт: “Але як патлумачыць пазыцыю іншага боку, асабліва калі на высокім узроўні праходзяць сустрэчы? Як можна зразумець таго ж прэзыдэнта Армэніі, які бачыць перад сабой такую пару?”\nКраіну ён кантралюе, і калі размаўляць зь Беларусьсю, гэта значыць — размаўляць зь ім. І можна дараваць такое парушэньне дыпляматычнага пратаколу.\n“Ну, сьмяюцца ўсе, гэта ж вядома ўсім. Але ж не надаюць гэтаму вялікай вагі. Гэта журналісты надалі гэтаму вагу, якой гэты ўчынак не заслугоўвае. Да таго ж — кіраўнікам іншых дзяржаў з кім яшчэ размаўляць, як ня зь ім? Краіну ён кантралюе, і калі размаўляць зь Беларусьсю, гэта значыць — размаўляць зь ім. І можна дараваць такое парушэньне дыпляматычнага пратаколу. Шмат якія лідэры ў апошні час узялі за нейкі крытэрый добрых паводзінаў прыходзіць з сабакамі, катамі, птушкамі. Чаму б не прыходзіць пасьля гэтага з сынам?”\nАктыўнае прасоўваньне Лукашэнкам малодшага сына шмат хто схільны ўспрымаць як “акучваньне” глебы пад свайго палітычнага спадкаемца. Праўда, да прэзыдэнцкага ўзросту Міколку расьці яшчэ 30 гадоў, што, у сваю чаргу, спараджае размовы пра магчымасьць “сьвецкай манархіі” ў Беларусі. Аляксандар Лукашэнка па выніках рэфэрэндуму ўжо атрымаў магчымасьць быць прэзыдэнтам неабмежаваную колькасьць тэрмінаў, таму тэхналягічна можа выпеставаць сабе спадкаемца. Дый сам Лукашэнка намёкамі даваў зразумець, што ставіць не на старэйшых Віктара і Дзьмітрыя, а на маленькага — “унікальнага чалавека”, канкрэтызаваў ён.\nПраўда, кансультант у інфармацыйных стратэгіях, уладальнік піяр-агенцтва ў Кіеве Міхаіл Падаляк, пяць гадоў таму дэпартаваны зь Беларусі за “стварэньне пагрозы нацыянальнай бясьпецы”, падобную верагоднасьць лічыць моцна перабольшанай:\n“Ня думаю, што гэта поўная аналёгія, у гэтым выпадку гаворка хутчэй пра хваробу. Я на гэта зь іншага боку глядзеў бы. Гэта не аналёгія, ён проста кампэнсуе сваё няўдалае дзяцінства. Ён быў байструк у поўным сэнсе, то бок яго штурхалі, білі, зьдзекаваліся. І вось ён хоча гэтаму, таксама фармальна байструку, незаконна народжанаму сыну, даць тое, чаго сам у дзяцінстве не атрымліваў. Гэта такі яскрава акрэсьлены фрэйдысцкі комплекс, тут нічога няма незвычайнага і тым больш манархічнага. Проста чалавек свае дзіцячыя страхі, комплексы такім чынам кампэнсуе, рэалізуе. З гэтага сьцябацца трэба, а не ўспрымаць сур’ёзна. А то гляджу, што многія да гэтага сур’ёзна ставяцца, маўляў, вось, спадкаемца. Які спадкаемца? Гэта як цацка, гэткі слонік хатні. Раніцай прачынаецца, садзіць перад сабой, як цацку, і пачынае прыдумляць, куды б гэтую цацку яшчэ прыткнуць”.\nЗа год, што Міколка суправаджае бацьку, у полі зроку ніводнага разу ня трапіла ягоная маці. Хоць фармальна Лукашэнка застаецца ў шлюбе з Галінай Радзівонаўнай, якая пасьля абраньня мужа прэзыдэнтам адмовілася пераяжджаць у сталіцу, аднак сам Лукашэнка прызнаўся: маці ягонага малодшага сына — лекарка. Мэтадам дэдукцыі журналісты вылічылі, што гэта Ірына Абельская, колішняя асабістая лекарка прэзыдэнта, пэўны час кіраўніца так званай “лечкамісіі”. Аднак некалькі гадоў таму Абельская была пазбаўленая ўсіх пасадаў, і цяпер пра яе ролю ў жыцьці Лукашэнкаў вядома толькі праз чуткі.


БХК – НДА | Беларускі Хельсінкскі Камітэт\nБХК – НДА\n#database #сумесныя даклады ў міжнародныя механізмы #сумесная дапамога мэтавым групам #human rights based approach\nМы дапамагаем грамадскім арганізацыям і ініцыятывам дадаць аспект правоў чалавека ў сваю працу.\nДля юрыстаў і менеджэраў НДА мы распрацавалі спецыяльны пашукавік па стандартах правоў чалавека. Гэты рэсурс эканоміць час і дазваляе хутка зарыентавацца ў міжнародных стандартах правоў чалавека па ключавых запытах.\nДапамагае хутка нарасціць пачатковую экспертызу па неабходным аспекце правоў чалавека.\nДапамагае менеджэрам праектаў зарыентавацца ў парадку дня правоў чалавека датычна Беларусі.\n#сумесныя даклады ў міжнародныя механізмы\nУ індывідуальным парадку мы кансультуем па пытаннях выкарыстання міжнародных праваабарончых механізмаў (напрыклад, Камітэта ААН па эканамічных, сацыяльных і культурных правах, Камітэта па правах дзіцяці).\nМы каардынуем падрыхтоўку і падачу некаторых сумесных дакладаў. Увага! Па запатрабаванні ініцыятыва можа застацца ананімнай!\nСвоечасова паведамляем ініцыятывам аб магчымасцях міжнародных праваабарончых механізмаў, якія адкрываюцца (напрыклад, аб пачатку збору механізмам інфармацыі).\n#сумесная дапамога мэтавым групам\nМагчымы розныя індывідуальныя сцэнары ўзаемадзеяння. Часцей за ўсё мы дапамагаем распрацоўваць алгарытмы па абароне правоў мэтавых груп НДА. Прыклады такой супрацы: алгарытм "Як атрымаць доступ да крымінальных спраў і матэрыялаў рэпрэсаваных сваякоў", "Як змагацца з булінгам ва ўстановах адукацыі" і г.д.\n#human rights based approach\nМы навучаем спецыялістаў НДА і дапамагаем ім дадаць тэхналогію human rights based approach у праектную і арганізацыйную дзейнасць.\nКансультуем пры распрацоўцы ўнутранных палітык.\nУносім экспертны ўклад у распрацоўку навучальных матэрыялаў і праграм.\n#адмысловая рассылка для ініцыятыў і НДА (падпішыцесь тут)\n*Таксама БХК робіць свой унёсак у развіццё, умацаванне і падвышэнне ролі грамадзянскай супольнасці ў Беларусі, удзельнічае ў дзейнасці Асамблеі неўрадавых дэмакратычных арганізацый Беларусі і ў працы розных пляцовак і форумаў сектара.


27.08.2020 13:30 Практыкум\nПершы ўрок “Я вырас тут, і край мне гэты дарагі” (6 клас)\nТаццяна УЛЬЯНАВА, настаўніца Даўжанскай сярэдняй школы Віцебскага раёна.\nМэта — мяркуеца, што напрыканцы ўрока вучні змогуць выказаць свае адносіны да дасягненняў малой радзімы ў розных сферах жыцця, ацаніць уклад землякоў у развіццё эканомікі, культуры, спорта, навукі Рэспублікі Беларусь.\nстварыць умовы для выхаваня ў вучняў пачуцця гонару за краіну ў цэлым і малую радзіму ў прыватнасці, павагі да беларускага народа, яго дасягненняў;\nсадзейнічаць выхаванню ў шасцікласнікаў грамадзянскай адказнасці і патрыятызму, фарміраванню актыўнай грамадзянскай пазіцыі і творчай актыўнасці;\nсадзейнічаць развіццю навыкаў працаваць у калектыве, несці ўзаемную адказнасць за вынікі працы.\nАбсталяванне: шыльды з назвамі каманд-удзельнікаў, шыльда “Журы”; набор картак з пытаннямі, набор картак-адказаў, набор фішак, магніты; мультымедыйная ўстаноўка, відэазапіс песні “Паланэз Агінскага” ў выкананні беларускага дзяржаўнага ансамбля “Песняры” (выступленне на Міжнародным фестывалі “Славянскі базар — 2014”); на класнай дошцы размешчана карта-контур Беларусі, малюнак дрэва “Мінулае-сучаснае-будучыня”, гульнёвае табло, рознакаляровыя кляновыя лісцікі для правядзення рэфлексіі.\nНастаўнік:Добры дзень, дарагія дзеці, паважаныя госці! Школьны званок паклікаў усіх нас на першы ў гэтым навучальным годзе ўрок, які будзе праходзіць у форме гульні-віктарыны. А чаму ён будзе прысвечаны, вам трэба будзе вызначыць. (Перад кожнай камандай на стале ляжаць палоскі паперы з тэкстам, з іх неабходна сабраць чатырохрадкоўе. Пасля выканання задання вучні чытаюць атрыманыя вершы).\nРодимый край! Тобою я живу.\nГде б ни был я — с неутомимой жаждой.\nНастаўнік: Пра што ж мы будзем з вамі гаварыць на ўроку? (Адказы вучняў).Сапраўды, наш першы ўрок прысвечаны нашай Радзіме, дакладней, нашай малой радзіме: “Я вырас тут, і край мне гэты дарагі”. Наша краіна, наша Радзіма — Беларусь — вельмі прыгожая і багатая. А што кожны з вас лічыць сваёй малой радзімай? Што значыць “мая”? Што значыць “малая”? Што значыць “радзіма”?\n(Прыкладныя адказы вучняў: МА — таму што тут мая сям’я, мой дом, мая вуліца, мая школа… МАЛАЯ — таму што гэта маленькая часцінка маёй неаб’емнай краіны… РАДЗІМА — таму што тут жывуць родныя майму сэрцу людзі…)\nНастаўнік: Правільна, чалавек лічыць сваёй малой радзімай вёску ці горад, у якім жыве; дом, дзе нарадзіўся; дрэўца каля роднага парога; месца, дзе жылі яго продкі. Гэта і ёсць радзіма, гэта значыць роднае месца.\nНастаўнік: А ці добра мы ведаем наш родны край? Бо без мінулага немагчыма ні сучаснае, ні будучае. Мінулае — гэта пачатак, а сучаснае і будучае — яго працяг.Мінулае — гэта карані, сучаснае — гэта дрэва, а будучае — яго плады. І як дрэва і плады не могуць без карэння, так сучаснае і будучае немагчымы без мінулага, без памяці, без спадчыны.\nСённяшняя гульня-віктарына прысвечана нашай малой радзіме — Віцебшчыне.\nНа свете не найдётся места краше того,\nГде вьётся лентою Двина.\n(На класнай дошцы размешчана карта Рэспублікі Беларусь. Выходзяць трое вучняў).\n1 вучань: Віцебская вобласць размешчана на паўночным усходзе Беларусі і мяжуе з Літвой, Латвіяй і Расіяй (паказвае на карце). Прырода шчодра надарыла Віцебшчыну лясамі (32% тэрыторыі), цудоўнай мазаікай азёр і рэк (больш за 600). Гонарам нашай зямлі з’яўляюцца нацыянальныя паркі “Браслаўскія азёры” і Бярэзінскі біясферны запаведнік” (паказвае на карце), якія не маюць аналагаў у Еўропе. На тэрыторыі вобласці знаходзіцца шэраг заказнікаў рэспубліканскага значэння, ахоўваецца больш за 40 помнікаў прыроды.\n2 вучань: На віцебскай зямлі размешчаны старажытныя гарады Беларусі (паказвае на карце) Полацк, Віцебск, Орша. З Віцебшчынай звязаны жыццё і творчасць вядомых асветнікаў і дзеячаў культуры: Ефрасінні Полацкай, Сімяона Полацкага, Францыска Скарыны, мастакоў Марка Шагала, Ільі Рэпіна, Казіміра Малевіча, Юдэля Пэна, пісьменнікаў Івана Буніна, Янкі Купалы, Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча\n3 вучань:Буйнейшыя прадпрыемствы Віцебскай вобласці: ААТ “Нафтан”, ААТ “Віцязь”, холдзінг “Беларуская гарбарна-абутковая кампанія “Марка”, кандытарская фабрыка “Віцьба”, ТАА “Рубікон”, РУВГП “Аршанскі ільнокамбінат” ААТ ”Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат”, Беларуска-германскае СП “Белвест”, Лукомльская ГРЭС.\nНастаўнік:Сёння ў гульні ўдзельнічаюць 2 каманды. Пытанні віктарыны раздзелены на 2 сектары па 4 пытанні ў кожным, якія маюць цэннасць ад 1 да 4 балаў. Каманды па чарзе выбіраюць пытанні, адказвае адзін чалавек з каманды. На абдумванне даецца 1 хвіліна. Калі каманда не дае правільнага адказу, то на пытанне можа адказаць другая каманда. За кожны правільны адказ каманда атрымлівае фішку, на якой указаны кошт пытання. Дадаткова кожная каманда можа атрымаць 1 бал, калі раскажа пра чалавека, падзею, славутасць, пра якія ідзе размова ў адказе. А вызначыць пераможцу нам дапаможа журы (прадстаўляе членаў журы).\nIII. Правядзенне гульні-віктарыны.\n(На класнай дошцы размешчана гульнёвае табло. Пасля правільнага адказу на пытанне ў адпаведную ячэйку прымацоўваецца карцінка-адказ).\nГісторыя Віцебскага краю.\n1 — 974. Пра што вам гаворыць гэта дата? (Дата заснавання горада Віцебска)\n2 — Гэты таленавіты чалавек, які пісаў вершы, займаўся графікай і ілюстрацыяй выданняў, стварыў унікальныя мазаікі і фрэскі, нарадзіўся ў 1887 годзе ў мястэчку Лёзна. Але сусветную славу і прызнанне прынёс яму жывапіс, яго карціны “Прогулка”, “Полёт”, “Дзень Нараджэння”, “Я і мая вёска”. Назавіце гэтага чалавека. (Марк Шагал)\n3 — Вялікая Айчынная вайна паступова адыходзіць у мінулае, становіцца старонкамі ў падручніку гісторыі. Але чалавек да тых пор чалавек, пакуль памятае.Таму мы зноў і зноў вяртаемся да падзей далёкіх ваенных гадоў і захоўваем памяць пра тых, хто прынёс свабоду на беларускую зямлю. У горадзе Віцебску на плошчы Перамогі 30 чэрвеня 1974 года ў гонар 30-годдзя вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і ў гонар 1000-годдзя заснавання горада адкрыты мемарыяльны комплекс “Тры штыка”. А што яны сімвалізуюць? (“Воіны”, “Партызаны”, “Падпольшчыкі”)\n4 — Ён камандзір партызанскага атрада, арганізаванага ў чэрвені 1941 года з рабочых фабрыкі в. Пудаць, які дзейнічаў паміж Суражам і Усвятамі; з красавіка 1942 года — камандзір 1-й Беларускай партызанскай брыгады. Партызаны арганізоўвалі засады у накірунку Сураж — Усвяты — Веліж, у выніку якіх нямецкія акупанты аб’явілі раён дзейнасці атрада “зонай партызан” і беспаспяхова спрабавалі ліквідаваць яе. Назавіце партызанскі псеўданім гэтага чалавека. (Бацька Мінай)\nВядомыя вучоныя-ураджэнцы Віцебскай вобласці\n1 — Першая ў свеце жанчына-прафесар матэматыкі. З’яўляецца прадстаўніцай беларускага шляхецкага роду. Дзяцінства правяла ў маёнтку Палібіна Віцебскай губерні. Яе працы прысвечаны матэматычнаму аналізу, механіцы і астраноміі. (Соф’я Кавалеўская)\n2 — Авіяканструктар, вынаходца, адзін са стваральнікаў рэактыўнай і звышгукавой авіяцыі, аўтар паўсотні арыгінальных канструкцый самалётаў, больш за трыццаць з якіх былі пабудаваны і выпрабаваны. Нарадзіўся ў 1985 г. у г. Глыбокае Віцебскай вобласці. Знакаміты самалёт “Су” — яго дзецішча. (Павел Сухі)\n3 — Ёсць сярод нашых землякоў Нобелеўскі лаўрэат (званне прысвоена ў 2000 годзе). З яго вынаходніцтвамі мы сутыкаемся кожны дзень. Работа кампакт-дыскаў і дыскаводаў сучасных камп’ютараў была б немагчыма без яго ўдзелу. Светлафоры, мабільныя тэлефоны, аўтамабільныя фары, абсталяванне ў супермаркетах — у іх выкарыстоўваюцца адкрыцці гэтага беларуса. Назавіце яго. (Жарэс Іванавіч Алфёраў)\n4 — Ваенны інжынер арміі Вялікага княства Літоўскага нарадзіўся ў мястэчку Дуброўна Віцебскай вобласці. Тэарэтык артылерыі. Аўтар кнігі “Вялікае майстэрства артылерыі» (1650), вынаходца прататыпа шматступеннай ракеты. Па яго кнізе вучыліся Ньютан, Пётр I і Напалеон. Бацька рускай касманаўтыкі Цыялкоўскі рабіў спасылку на яго ў сваіх працах. Амерыканскае касмічнае агенцтва НАСА называе яго адным з заснавальнікаў усёй ракетнай тэхнікі. (Казімір Семяновіч)\nЯкую расліну называюць “паўночны шоўк”, “залатое руно” Беларусі. Зараз яго вырошчваюць на тэрыторыі 45-50 тысяч гектараў. Яе выява на Дзяржаўным гербе Рэспублікі Беларусь. (Лён)\nНазавіце самую буйную і цяжкую жывёлу на еўрапейскім кантыненце. Вучоныя мяркуюць, што некалі яны засялялі ўсю Еўропу. На тэрыторыі Віцебскай вобласці яе можна сустрэць у Бярэзінскім біясферным запаведніку. (Зубр)\nРадовішча гэтага карыснага выкапня знаходзіцца ў гарадскім пасёлку Руба, размешчаным на берагах Заходняй Дзвіны за 18 кіламетраў ад Віцебска. Яно складаецца з некалькіх участкаў. Самы вядомы кар’ер — “Гралева” — адзінае у рэспубліцы месца яго здабычы. Пра які карысны выкапень ідзе размова? (Даламіт)\nВіцебская вобласць уваходзіць у еўрарэгіён “Азёрны край”. Тут налічваецца больш за 2,8 тысячазёр. У мікрараёне нашай школы размешчана 5 з іх. На азёрах можна сустрэць расліну, занесеную ў Чырвоную кнігу Беларусі, якую продкі славян лічылі магутнай і называлі “адалень-трава”. Лісце і кветкі яе зашывалі ў маленькія мяшэчкі-ладанкі і бралі з сабой у падарожжа, спадзеючыся, што яна прынясе ўдачу і выратуе ад бед і няшчасцяў. А як называем мы гэту расліну? (Гарлачык белы)\n1.Гэты від транспарта ўпершыню ў Беларусі быў пушчаны ў маі 1898 года ў Віцебску. Менавіта ён стаў першым гарадскім транспартам і з’яўляўся галоўным на працягу некалькіх дзясяткаў гадоў. У Маскве гэты від транспарта стаў выкарыстоўвацца толькі праз год, а ў Санкт-Пецярбурзе — праз 9 гадоў. Пра які від транспарта ідзе размова? (Трамвай)\n2 . Гэта зборная назва адразу некалькіх рэактыўных установак часоў Вялікай Айчыннай вайны. Іх залпавы агонь — адзін з найбольш пазнаваемых сімвалаў Вялікай Айчыннай вайны. Па сваёй папулярнасці яны мала ў чым уступаюць танку Т-34 ці аўтамату ППШ. Назавіце гэтыя рэактыўныя ўстаноўкі. (“Кацюшы”)\n3. На тэрыторыі Віцебскай вобласці налічваецца 18 мемарыяльных лятальных апаратаў — 13 самалётаў і 5 верталётаў. А якому роду войск устаноўлены помнік у горадзе Гарадку Віцебскай вобласці? (Помнік прысвечаны воінам-танкістам, якія прымалі ўдзел у Гарадоцкай наступальнай аперацыі)\n4. Адзін з буйнейшых заводаў Віцебска быў заснаваны ў 1976 годзе. Сваю першую прадукцыю выпусціў ў 1978 годзе. У тым жа годзе пачаў выпускаць лічбавыя вылічальныя машыны для станкоў з праграмным кіраваннем. Акрамя асноўнай прадукцыі на прадпрыемстве вырабляюць бытавую тэхніку, медыцынскае абсталяванне, мэблю, будаўнічыя матэрыялы, супрацьпажарную тэхніку. Назавіце асноўную прадукцыю гэтага прадпрыемства (тэлевізары “Віцязь”).\n(Капітаны каманд здаюць журы заработаныя фішкі. Журы падводзіць вынікі гульні-віктарыны, узнагароджвае пераможцаў)\nНастаўнік: Наш урок падыходзіць да заканчэння. Я хачу вам пажадаць, каб вы старанна вучыліся і працавалі, любілі нашу краіну, сваімі справамі ўпрыгожвалі сваю малую радзіму. Памятайце, вы будучае нашай краіны. У нашага сімвалічнага дрэва зараз з’явіцца крона. (Па перыметру класнай дошкі развешаны кляновыя лісцікі, на якіх зроблены запісы: на зялёным — “Мая Радзіма — гэта…”, на жоўтым — “Я люблю свой край за тое, што…”, на белым — “Сёння для працвітання маёй радзімы я…”, на аранжавым — “Я хачу, каб мая Радзіма была…”, на чырвоным — “Калі я стану дарослым, то абавязкова…”. Вучні дапісваюць незакончаныя сказы, зачытваюць іх і прымацоўваюць лісцікі на галінах да намаляванага на дошцы дрэва).\nНастаўнік: “Я вырас тут, і край мне гэты дарагі”. Гэта пра прыхільнасць чалавека да месца, дзе ён нарадзіўся, дзе рос, дзе знайшоў сяброў” пра паважлівыя адносіны да людзей, іх звычаяў і традыцый. У кожнага з вас свая дарога ў жыцці, свой шлях, але няхай у сэрцы кожнага з вас жыве любоў да роднай зямлі, роднага краю, роднай вёскі, вуліцы, на якой вы жывяце, школе, у якой вучыцеся, любоў да малой радзімы.\nЯ з тых краёў, куды буслы вяртаюцца,\nЯ з тых палёў, дзе кветак — не злічыць,\nЯ з тых бароў, што песняй адгукаюцца,\nЯ з той зямлі, што ўбачыў — не забыць.\nНапрыканцы ўрока гучыць песня Міхаіла Клеафаса Агінскага. Прадзед Агінскага быў ваяводам у Віцебску, дом Агінскіх размяшчаўся на тэрыторыі Ніжняга замка (тэрыторыя пачатку вуліцы Фрунзэ; на гэтым месцы была першая гарадская электрастанцыя). Па волі лёсу ён быў вымушаны пакінуць Радзіму. Але кожны чалавек, дзе б ён ні быў, думкамі, сэрцам вяртаецца на малую радзіму. Выконвае “Паланэз Агінскага” ВІА “Песняры”\n(Гучыць песня “Паланэз Агінскага” ў выкананні беларускага дзяржаўнага ансамбля “Песняры”)\nПершы ўрокТаццяна УЛЬЯНАВА


Аўстралія. Канстытуцыю перапішуць пад абарыгенаў | Новы Час\nРашэнне парламента адназначна гістарычнае, паколькі надае абарыгенам (зараз па ўсёй краіне іх каля 450 тысяч) права патрабаваць кампенсацыі за тое, што нарабілі каланізатары за апошнія 200 гадоў. Нагадаем, што следствам каланіяльнай палітыкі стала скарачэнне колькасці тубыльцаў з 750 тысяч (1788 год — пачатак каланізацыі) да 31 тысячы (1911 год).\nІніцыятары папраўкі (Зялёныя і лейбарысты) кажуць, што позна ці рана белыя жыхары Аўстраліі, каб захаваць маральныя прынцыпы, павінны былі пайсці на гэты крок. Іх праціўнікі са стану кансерватараў непакояцца, што цяпер абарыгены са спасылкай на закон будуць намагацца ўзняць свой сацыяльны статус, напрыклад, атрымаць вялікую квоту ў парламенце і г.д. Дарэчы, да 1967 года абарыгены ўвогуле не мелі грамадзянскіх правоў.


Пытаньне, прыдуманае элітай\nСябра Партыі БНФ Аляксей Янукевіч, які балятуецца ў дэпутаты Менгарсавету, 23 лютага распаўсюдзіў у сваёй акрузе беларускамоўныя ўлёткі-віншаваньні, на адваротным баку якіх намалявана, як завязваць гальштук. У Менску па-беларуску зьвярталіся да выбарцаў толькі прадстаўнікі БНФ. Іншыя дэмакратычныя кандыдаты (ад АГП, «Народнай Грамады») агітавалі па-расейску. Іншы раз гэта глядзелася ненатуральна — як у выпадку гісторыка Ніны Стужынскай, дасьледніцы Слуцкага збройнага чыну, ці Сяргея Чыслава, арганізатара патрыятычнага выхаваньня моладзі. Вынік аднолькавы: апазыцыйныя кандыдаты ў Менску сабралі ад 20 да 35% галасоў, незалежна ад мовы і партыйнасьці.\nАлесь Міхалевіч (Мар’іна Горка, БНФ): «Для народу пытаньня, якою моваю да яго гавораць, не існуе. Гэтае пытаньне прыдумала сабе эліта. Народу важна, хто гаворыць, што гаворыць і як гаворыць. А якою моваю — няважна». А.Міхалевіч сабраў 76% галасоў. Мовай ягонай агітацыі была беларуская.\nУ Магілёве па-беларуску вялі агітацыю сябра БНФ Рыгор Костусеў, а таксама прадстаўнік Свабоднага прафсаюзу Аляксей Паўлоўскі. А вось сябра БНФ Зьміцер Салаўёў выпусьціў расейскамоўныя ўлёткі. У іх тэксьце кідаецца ў вочы слова «дабрабыт». Дзякуючы гэтаму акцэнту ці не, але ён выйшаў у другі тур.\nСярод дэмакратычных кандыдатаў Віцебску па-беларуску вялі агітацыю сябры БНФ Уладзіслаў Токараў, Кастусь Смолікаў і Віктар Шляхцін. Беспартыйныя Яраслаў Манцэвіч і Тацяна Севярынец (сястра лідэра «Маладога фронту») надрукавалі два варыянты ўлётак — па-беларуску і па-расейску. А кандыдат ад БНФ Хрыстафор Жаляпаў, які выйшаў у другі тур, вёў агітацыю выключна моваю «міжнацыянальных зносін».\nУ Воршы па-беларуску агітаваў за сябе толькі дырэктар школы №22, сябра незарэгістраванай АСДП Юры Нагорны.\nУ Глыбокім па-беларуску вядуць агітацыю рэдактар газэты «Вольнае Глыбокае» Ўладзімер Скрабатун, а таксама сябры БСДП (НГ) Зьміцер Курцэвіч і Юлія Бука. Сымптаматычна, што кіраўнік «Народнай Грамады» Мікола Статкевіч на пачатку кампаніі гаварыў, што партыйная стратэгія — агітаваць па-расейску, «каб быць бліжэйшымі да выбарцаў». Глыбачане, як бачым, маюць свае падыходы.\nУ Берасьці ўсе кандыдаты ад БНФ (Васіль Барболін, Ніна Давыдоўская, Яўген Бяласін, Уладзімер Красько, Сяржук Бахун) аднадушна друкуюць улёткі й гутараць з выбарцамі беларускай мовай. Апрача іх, па-беларуску там не агітаваў ніхто.\nУ Горадні сябра БНФ і кіраўнік Незалежнага прафсаюзу аб’яднаньня «Азот» Сяргей Антусевіч вядзе агітацыю па-расейску. Беларускай мовай з усіх кандыдатаў у дэпутаты карысталіся толькі ягоныя аднапартыйцы Валер Кісель і Вадзім Саранчукоў. Працэнтавыя вынікі С.Антусевіча і В.Кісяля прыкладна аднолькавыя — 33 і 35%. Праўда, С.Антусевіч выйшаў у другі тур, бо ў ягонай акрузе было больш за 2 кандыдаты, а выбары ў акрузе, дзе В.Кісель падзяліў сымпатыі зь міліцэйскім начальнікам, не адбыліся.\nУ Слоніме ў дэпутаты балятаваліся два прадстаўнікі БНФ — Алесь Масюк і Іван Шэга, якія агітавалі выбарцаў па-беларуску. Малады А.Масюк набраў 24% галасоў, а І.Шэга перамог ды стаў дэпутатам.\nУ Маладэчне, Валожыне і шэрагу іншых заходнебеларускіх гарадоў прадстаўнікі намэнклятуры выдавалі свае агітацыйныя матэрыялы па-беларуску. І выйгралі. У той жа час былі цэлыя раёны як на Захадзе, так і на Ўсходзе Беларусі, дзе беларускай мовай не карысталіся кандыдаты ні ад уладаў, ні ад апазыцыі. Так было ў Мастох, Мсьціславе.\nПарадаксальна, што па-расейску часам агітавалі нават тыя, хто ў прыватным жыцьці беларускамоўны. Але галасоў гэта ім не дадавала. Выбарцы зьвярталі больш увагі на біяграфію, рэпутацыю і аблічча кандыдата.\nМікола Бугай, Адам Воршыч


Абмежаванні ўвялі ўжо ў чатырох абласцях рэспублікі - Мінскай, Гродзенскай, Гомельскай і Брэсцкай. 28.07.2020, Sputnik Беларусь\nАбмежаванні ўвялі ўжо ў чатырох абласцях рэспублікі - Мінскай, Гродзенскай, Гомельскай і Брэсцкай.\nМІНСК, 28 ліп - Sputnik. Забароны на наведванне лясоў дзейнічаюць у 30 раёнах Беларусі з-за павышанага ўзроўню пажаранебяспекі, такія дадзеныя ўтрымлівае карта забаронаў і абмежаванняў на наведванне лясоў на сайце Міністэрства лясной гаспадаркі.\nПа стане на раніцу аўторка, абмежаванні ўвялі ў чатырох раёнах рэспублікі. У лясы нельга хадзіць у некаторых раёнах Мінскай, Гродзенскай, Гомельскай і Брэсцкай абласцей.\nТак, на Міншчыне забарона дзейнічае ў адным раёне - Стаўбцоўскім. На Гарадзеншчыне наведваць лясы нельга ў 15 раёнах з 17. Абмежаванні не дзейнічаюць толькі ў Астравецкім і Іўеўскім раёнах.\nНа Гомельшчыне забароны захаваліся ў дзевяці раёнах: Жлобінскім, Кармянскім, Чачэрскім, Веткаўскім, Калінкавіцкім, Рэчыцкім, Гомельскім, Добрушскім і Брагінскім.\nНа Брэстчыне абмежаванні ўвялі ў пяці раёнах. Сярод іх - Баранавіцкі, Івацэвіцкі, Бярозаўскі, Іванаўскі і Пінскі раёны.\nУ якіх раёнах лясы патрапілі пад забарону, можна адсочваць з дапамогай інтэрактыўнай карты Мінлясгаса. Дадзеныя абнаўляюцца ў рэжыме анлайн кругласутачна.\nНагадаем, парушэнне забароны на наведванне лясоў або патрабаванняў пажарнай бяспекі, якое не пацягнула прычынення шкоды, можа карацца папярэджаннем або штрафам да 25 базавых велічынь (да 675 рублёў). У выпадку калі парушэнне пацягнула знішчэнне або пашкоджанне лесу, парушальніку пагражае штраф ад 25 да 50 базавых велічынь (ад 675 да 1350 рублёў).


Грымнула ў Маскве — адгукнулася ў Менску | Народная Воля\nМЗС Беларусі высьвятляе, ці ёсьць сярод пацярпелых беларускія грамадзяне. Тым часам менская міліцыя да асаблівага распараджэньня пераведзеная на ўзмоцнены рэжым службы.\nУ амбасадзе Беларусі ў Маскве паведамілі, што сярод супрацоўнікаў прадстаўніцтва пацярпелых няма, а дыпмісія працуе ў штатным рэжыме. Ці не апынуліся ў зоне выбухаў грамадзяне Беларусі,– супрацоўнікі амбасады зараз высьвятляюць. У сьпісе пацярпелых, апублікаваным на сайце Міністэрства надзвычайных сытуацый Расеі, фігуруюць грамадзяне Малайзіі, Філіпінаў ды іншых дзяржаваў. Пра Беларусь згадак няма.


У гаспадарчай практыцы часам узнікае неабходнасць арганізаваць сумесны бізнес, але пры гэтым кожны іх удзельнікаў ужо з'яўляецца індывідуальным прадпрымальнікам або ўяўляе арганізацыю. У гэтым выпадку на дапамогу прыходзіць такая форма супрацоўніцтва, як простае таварыства. Пры гэтым юрыдычная асоба не ўтворыцца, аднак удзельнікі, як і ў грамадствах, аб'ядноўваюць ўклады, а затым імкнуцца сумесна дасягнуць пастаўленай мэты.\nЗразумела, што такая фармацыя павінна мець свае асаблівасці, як у юрыдычным, так і ў падатковым плане. Коратка спынімся на іх.\nПачаць варта з таго, што простае таварыства можа быць сфармавана толькі камерцыйнымі структурамі ці індывідуальнымі прадпрымальнікамі. Ўзаемаадносіны ж сярод удзельнікаў гэтай супольнасці будуюцца на аснове спецыяльнага дагавора. Гэты дакумент вельмі моцна адрозніваецца і ад звычайных камерцыйных пагадненняў, дзе кожны бок мае на сваю выгаду, і ад устаноўчых дамоваў таварыстваў. Тут ўдзельнікі, па-першае, маюць агульны эканамічны інтарэс і ўзгодненую мэта, па-другое, аб'ядноўваюць ўклады, не ствараючы юрыдычная асоба.\nАкрамя таго, простае таварыства не можа мець афіцыйнай назвы. Калі ж якое-небудзь сімвалічнае найменне яму ўсё ж такі будзе прысвоена, то ўжываць яго ўсё роўна няма дзе. Гэта становішча ў поўнай меры адносіцца да друку таварыствы і штампам.\nТаварыства гэта можа кіравацца трыма спосабамі:\n- кожны ўдзельнік кіруе працай ад імя сваіх таварышаў;\n- кіраванне вядзецца сумесна, кожны раз прымаецца рашэнне калегіяльна;\n- кіраванне можна ажыццяўляць праз упаўнаважаных асоб, якія дзейнічаюць на аснове даверанасці.\nЗ практыкі вядома, што перавага аддаецца звычайна трэцяга варыянту, прычым прынцып дэлегавання абавязкаў звычайна замацоўваецца ў першапачатковым пагадненні. Аднак ёсць магчымасць прызначыць упаўнаважанага і на аснове вуснай дамоўленасці.\nНатуральна, дагавор можа і скасоўваецца. Прычын для гэтага існуе мноства - ад неплацежаздольнасці аднаго таварыша да дасягнення супольнасцю вызначанай мэты. Калі са складу выходзіць адзін удзельнік, то проста таварыскасць можа і не расфарміроўваюць: проста мяняюцца долі і перазаключаюцца дагавор. Калі ж завяршэнне работы ўзгоднена ўсімі бакамі, то назапашанае маёмасць дзеліцца, а далей кожны дае справаздачу асобна. Калі няма агульных абавязацельстваў перад іншымі асобамі, то паведамляць нікога не трэба.\nХарактэрна, што якая б падатковая сістэма не выкарыстоўвалася кожным таварышам, вядзенне агульнай ўліку павінна ажыццяўляцца толькі на аснове агульнага рэжыму падаткаабкладання. А ўлічваючы, што простае таварыства - гэта ўсё ж такі не юрыдычная асоба, то падатак на прыбытак плаціцца кожным удзельнікам фарміравання. Сама ж прыбытак, якая ўтвараецца ў выніку дзейнасці, павінна размяркоўвацца прапарцыйна ўкладах, калi iншае не агаворана ў дагаворы. А вось страты не размяркоўваюцца і не дапамогуць у памяншэнні падатковай базы.\nБухулік агульнай маёмасці і аперацый можа весці адзін іх удзельнікаў, але абавязкова - расійскае юрыдычная асоба.\nСамае складанае пытанне падобных утварэньняў - гэта адказнасць таварышаў. Тут законам вызначана два варыянты. Калі простае таварыства стваралася для ажыццяўлення камерцыйнай дзейнасці, то адказнасць будзе салідарнай. Прычым прычына ўзнікнення абавязацельстваў зусім няважная. Калі ж прадпрымальніцкія мэты не маюцца на ўвазе, то кожны будзе адказваць па ўсіх абавязацельствах у адпаведнасці з памерамі укладаў. Натуральна, могуць быць нюансы і пры кожным варыянце.\nЯк правільна сфармуляваць жаданне і якія спосабы існуюць?\nЗнак якасці СССР на таварах і яго гісторыя\nЯкія грыбы бываюць па ўласцівасцях і характарыстыках\nДисторсия шыйнага аддзела хрыбетніка: апісанне, прычыны і лячэнне\n«Інстытуцыі» Гая. Агульная характарыстыка і гісторыя ўзнікнення\nШакаладныя цукеркі сваімі рукамі. Як прыгатаваць шакаладныя цукеркі ў хатніх умовах\nЗамак Рагна дзе знаходзіцца? Цікавыя факты і фота\nНавагодні макіяж. Парады для яркіх дзяўчат


Культура - Бліжэй да роднай зямлі\nПаводле завядзёнкі, можна было б абвясціць наступны тур сярод трох згаданых праектаў, але было вырашана гэтага не рабіць. Калектыву спадара Міско, у які ўваходзяць скульптары Сяргей Логвін і Уладзімір Піпін, архітэктары Уладзімір Архангельскі і Аляксандр Кабрусёў, даручана далейшая праца над помнікам.\nНа думку Аляксандра Шапо, сёння ёсць тэндэнцыя паскоранай працы над манументамі, у адрозненне ад савецкіх часоў, калі конкурсныя эпапеі маглі доўжыцца дзесяцігоддзямі. І пры належным фінансаванні, помнік у Стоўбцах у скверы на вуліцы Цэнтральнай можа з’явіцца даволі хутка. Спадар Аляксандр лічыць, што спаборніцтва было сумленным, і журы зрабіла правільны выбар.\nКіраўнік калектыву пераможцаў не хавае сваёй радасці — бо, па ягоных словах, канкурыраваць давялося з моцнымі супернікамі, якія прадставілі на конкурс вельмі цікавыя прапановы. Спадар Міско спадзяецца, што некаторыя з іх з часам будуць рэалізаваныя таксама, бо тэма Коласавай спадчыны неабсяжная, і знакі ўшанавання памяці Песняра будуць усталёўвацца і надалей. І не толькі ў нашай краіне.\nІван Міско бачыць Коласа паэтам “ад роднае зямлі” (паводле яго радкоў), таму і робіць помнік не на высокім пастаменце, а блізкім да глебы. Якуб Колас гартае рукапіс, і аркушы разлятаюцца як птушкі…\nНа мінскім помніку Коласу работы Заіра Азгура з’акцэнтавана ўвага на рамантызме паэзіі і сацыяльнасці прозы Песняра. Помнік, які мае паўстаць у Стоўбцах, паводле аўтарскай задумы, прадставіць Коласа як асобу, чыя творчасць непарыўна знітавана з родным краем, і нават канкрэтным месцам на карце Беларусі. Ведаючы творчы патэнцыял самога Івана Акімавіча і яго суаўтараў, можна не сумнявацца, што Стоўбцы атрымаюць аб’ект, які стане адным з сімвалаў горада.


23 верасень 2009, 15:58\n“17 верасьня 1939 году войскі СССР без абвяшчэньня вайны зьдзейсьнілі агрэсію супраць Рэчы Паспалітай, парушаючы яе сувэрэнітэт і ігнаруючы нормы міжнароднага права. (…) Польшча стала ахвярай двух таталітарных рэжымаў — нацызму і камунізму”, — гаворыцца ў прынятай рэзалюцыі.\nУ тэксьце дакумэнту адзначаецца, што “ўварваньне Чырвонай Арміі адкрыла чарговы трагічны разьдзел гісторыі Польшчы і ўсёй Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы”, перадае РИА Новости.\n“Польскі лёс напаткаў многія іншыя народы Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропы. Сувэрэнітэт страцілі Літва, Латвія і Эстонія, навісла пагроза над тэрытарыяльнай цэласнасьцю і сувэрэнітэтам Фінляндыі і Румыніі”.\nУ заключнай частцы дакумэнту адзначаецца, што Сэйм Польшчы “стаіць на пазыцыі, што польска-расійскае прымірэньне патрабуе павагі да гістарычнай праўды”.\n“Яе (праўду) нельга замоўчваць, ёю нельга маніпуляваць. Сэйм Рэчы Паспалітай асуджае ўсялякія спробы фальсыфікацыі гісторыі і зьвяртаецца да ўсіх людзей добрай волі ў Расійскай Фэдэрацыі з заклікам аб сумесных, салідарных дзеяньнях па апублікаваньні і асуджэньні злачынстваў часоў сталінізму”, — гаворыцца ў рэзалюцыі.\nСэйм Польшчы прыняў дакумэнт праз аклямацыю, без дэбатаў і галасаваньня.\nУ момант прыняцьця рэзалюцыі ў зале пасяджэньняў Сэйму на бальконе знаходзіліся сям'і палякаў, расстраляных у Катыні ў 1940 годзе. Дэпутаты віталі сем’і катынскіх ахвяраў стоячы.\nСьпікер парлямэнту Браніслаў Камароўскі адзначыў, што Сэйм у прынятай рэзалюцыі выказаў “агульным голасам тое, што думае, што адчувае”.


23.09.2019 / 09:31\nСцэнарыст Крэйг Мэйзін, атрымаўшы статуэтку, заявіў, што прысвячае яе ўсім ахвярам катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.\nСерыял кампаніі HBO «Чарнобыль», які апавядае пра падзеі 1986 года на Чарнобыльскай АЭС, атрымаў тры ўзнагароды на цырымоніі ўручэння ўзнагарод у галіне тэлебачання «Эмі» ў Лос-Анджэлесе.\nУ прыватнасці, ён быў прызнаны найлепшым міні-серыялам года, абышоўшы ў гэтай намінацыі ў тым ліку «Уцёкі з турмы Дандэмора», а таксама «Вострыя прадметы».\nТаксама ўзнагароды атрымалі рэжысёр серыяла Ёхан Рэнка і сцэнарыст Крэйг Мэйзін, паведамляе Hollywood Reporter.\nМэйзін, атрымаўшы статуэтку, заявіў, што прысвячае яе ўсім ахвярам катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.\nПрыз за найлепшую жаночую ролю атрымала брытанка Джодзі Комер, якая сыграла ў серыяле «Забіваючы Еву», які абыйшоў у тым ліку Эмілію Кларк («Гульня тронаў») і Робін Райт («Картачны домік»).\nУзнагароду за найлепшую мужчынскую ролю атрымаў Білі Портер («Поза»), які апярэдзіў Кіта Харынгтана ( «Гульня прастолаў»), Боба Одэнкерка («Лепш тэлефануйце Солу»).\nГалоўным фаварытам цырымоніі першапачаткова быў серыял «Гульня прастолаў», які прэтэндаваў на ўзнагароды ў 14 намінацыях. У выніку яму дасталася «Эмі» за найлепшы драматычны серыял. Найлепшым камедыйным серыялам стаў серыял «Дрэнь» (Fleabag).


Канвертаваць Кубінскіх канверсоўных песа (CUC) і Joulecoins (XJO) : Калькулятар абменнага курсу\nКубінскі канверсоўнай песа (CUC) і Joulecoin (XJO) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кубінскі канверсоўнай песа і Joulecoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кубінскі канверсоўнай песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Joulecoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Joulecoins або Кубінскіх канверсоўных песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКубінскіх канверсоўных песа гэта валюта, у Куба (CU, CUB). The Joulecoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал XJO можа быць запісаная XJO. Абменнага курсу кубінскіх канверсоўных песа Апошняе абнаўленне 21 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Joulecoin Апошняе абнаўленне 17 красавік 2019 ад coinmarketcap.com. CUC каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XJO каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.