Падзеі Стаўбцоўшчыны — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n22.06.2015 19.06.2015 Admin699Комментарии on Падзеі Стаўбцоўшчыны\nЯКІ ДЫВАН ДАСПАДОБЫ?\nУ магазіне «Гаспадарчыя тавары», што ў райцэнтры, адкрыўся новы аддзел дываноў і дывановых (ковровых) вырабаў.\nЯк многія новаўвядзенні раённага спажывецкага таварыства, і гэтае звязана з ініцыятывай рэарганізацыі існуючых будынкаў і памяшканняў. Магазін «Гаспадарчыя тавары», які быў адкрыты ў райцэнтры ў далёкім ужо 1983-м годзе, меў вялікія складскія памяшканні. Доўгі час іх не выкарыстоўвалі. Ініцыятыву начальніка аддзела прамысловых тавараў Лідзіі Далідовіч падтрымаў старшыня райспажыўтаварыства Віктар Галоўка. Былі задзейнічаны рэсурсы ведамаснай будаўнічай брыгады. З былога складскога памяшкання атрымаўся выдатны салон, прасторная светлая гандлёвая зала, дзе размясціўся прыгожы тавар – дываны. Каб гэтыя аб’ёмныя рэчы, якія заўсёды просяцца быць разгорнутымі ва ўсёй сваёй красе, былі даступныя для наведвальнікаў, закуплена гандлёвае абсталяванне.\nЯк расказвае Віктар Галоўка, рэканструкцыя і набыццё сучаснага абсталявання абышлося не так і дорага, а вынік – выдатны.\nПакупнікі, пэўна ж, ужо ацанілі новыя вітрыны. Нават калі пакупка і не плануецца, мала хто з наведвальнікаў пройдзе міма: абавязкова загляне ў гандлёвую залу, палюбуецца дывановымі вырабамі. Дызайнерскія распрацоўкі – сапраўдныя творы мастацтва, якія захапляюць колеравай гамай, адметным арнаментам, шыкоўнымі ўзорамі.\nКалі ж патрэбна зрабіць пакупку, вопытны прадавец Лілія Жук зверне ўвагу на новыя паступленні тавару, на мастацкія і спажывецкія якасці дывановых вырабаў. І варта прыслухацца да прадаўцоў. Дываны – элемент інтэр’ера, які нячаста мяняюць. Удала падабраны дыван візуальна аб’яднае розныя элементы мэблі і дэкору, гарманізуе іх і будзе радаваць вока прывабнасцю. У асартыменце спецыялізаванага аддзела шмат дыванкоў розных памераў і колераў для ваннай, калідора, пярэдняй, з моднымі ўзорамі і кампазіцыямі малюнкаў. Многімі пакупнікамі запатрабаваны дыванкі з геаметрычным арнаментам. Прадаўцы дапамогуць вызначыцца з выбарам, калі трэба – прымуць заказ па каталогу, давязуць патрэбны тавар. У спецыялізаванам аддзеле шырока прадстаўлена прадукцыя айчынных камбінатаў дывановых вырабаў – Віцебскага і Брэсцкага, а таксама расійскіх вытворцаў. Загадчыца магазіна Наталля Жук, у якой з работай у гандлі звязаны многія гады, выказвае радасць усяго свайго калектыву, дзе працуюць вопытныя прадаўцы – Вольга Канкаловіч, Вольга Лявончык, Раіса Яўсейчык, за такія добрыя пераўтварэнні.\n– Мы актыўна прымяняем практыку скідак і правядзення акцый, – звяртае ўвагу старшыня райспажыўтаварыства Віктар Галоўка. – Напрыканцы кожнага месяца праходзіць такая акцыя – патанненне на 15 працэнтаў тавару ў апошнюю гадзіну работы магазіна. Папулярнымі застаюцца акцыі для імяніннікаў, «Шанц». Пайшчыкі таксама могуць набыць тавар па льготных цэнах.\n– Акрамя таго, – дапаўняе кіраўніка начальнік аддзела прамысловых тавараў Лідзія Далідовіч, – пакупнік можа скарыстаць права набыць у нашых магазінах тавар з растэрміноўкай плацяжу на тры месяцы і на паўгода без працэнтаў з першачапачатковым узносам 20 працэнтаў ад кошту пакупкі, ці скарыстаць крэдыт на год пад 42 працэнты гадавых.\nНа здымках: вопытны прадавец Лілія Жук і загадчыца магазіна Наталля Жук заўсёды гатовы аказаць дапамогу пакупнікам; у новай гандлёвай зале.\n«ЮНАЦТВА» З ЧЭРВЕНЬСКІМІ РОСАМІ\nУ чэрвені на Стаўбцоўшчыне пачалі работу два студэнцкія атрады – педагагічны атрад імя Героя Савецкага Саюза У. З. Царука і сельскагаспадарчы атрад «Юнацтва».\nУ склад педатрада, які дзейнічае на базе аздараўленчага лагера «Нёман», увайшлі маладыя педагогі ўстаноў адукацыі і дашкольных устаноў раёна, цэнтра творчасці дзяцей і моладзі, дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы і іншыя. Узначаліць яго даверана настаўніку матэматыкі гімназіі № 1 Ірыне Чуйко, а быць намеснікам – калегу па гімназіі, настаўніку фізкультуры Яўгену Рымашэўскаму. Сёлета, у год 70-годдзя Вялікай Перамогі, маладзёжны атрад з іменем героя працуе з дзецьмі з асаблівым натхненнем і пачуццём адказнасці.\nСкладваецца ўсё добра і ў школьнікаў Дзераўнянскай школы – удзельнікаў сельскагаспадарчага атрада «Юнацтва», якім у мясцовай гаспадарцы даручылі выконваць работы па добраўпарадкаванні. Плён іх намаганняў заўважаюць многія і, зразумела, бачаць іх і чэрвеньскія росы.\nНОВАЯ ТЭХНІКА МЕЛІЯРАТАРАЎ\nСёлета Стаўбцоўскае прадпрыемства меліярацыйных сістэм абнавіла свой машынна-трактарны парк – набыло новы трактар «МТЗ-1221». Працуе на ім Дзмітрый Чэмка, які праводзіць на аб’ектах тэхнічныя работы – ворыва, дыскаванне глебы.\nНагадаем, што ў мінулым годзе прадпрыемства таксама зрабіла набытак, і даволі значны, – экскаватар ЭО-3223. Штурвал яго давераны аднаму з самых вопытных механізатараў ПМС Юрыю Качановічу. Трэба сказаць, што і сёлета ў інвестыцыйнай праграме прадпрыемства прадугледжаны ўкладанні ў тэхнічнае абнаўленне. Ёсць неабходнасць у набыцці аўтамабіля «МАЗ» (цягач).\nСПЕЕ СВАЯ ЯГАДА\nЗа пяць месяцаў бягучага года Стаўбцоўскім філіялам ААТ «Гарадзейскі цукровы камбінат» выраблена і рэалізавана 110 тон фруктова-ягадных напаўняльнікаў і 4,5 тоны сокаў і нектараў у асартыменце, 471 тона павідла. 60 працэнтаў прадукцыі рэалізавана на экспарт, у тым ліку ў Расійскую Федэрацыю для адной з федэральных сетак.\nЯк адзначае дырэктар філіяла Сяргей Прасмыцкі, сыравіны ў вытворцаў дастаткова, каб нарошчваць аб’ёмы. Увесну паспяхова пачаўся новы нарыхтоўчы сезон. Закуплена 900 тон бярозавага соку – гэта ў тры разы больш, чым летась. А неўзабаве пойдзе нарыхтоўка духмяных трускалак. У філіяла ёсць уласныя плантацыі гэтай і іншых ягад, а таксама яблыневы сад, ураджаі з якіх у першую чаргу запоўняць вытворчы канвеер.\nДВА МІЛЬЁНЫ НА РАБОТНІКА\nУ раённым аглядзе-конкурсе на лепшую арганізацыю работы па ахове працы сярод прамысловых прадпрыемстваў за 2014 год пераможцам названы Стаўбцоўскі доследны лясгас.\nДзякуючы сістэмнаму падыходу да арганізацыі аховы працы мінулы год прайшоў у лясгасе без вытворчых траўмаў і няшчасных выпадкаў. Гэта самы галоўны вынік для прадпрыемства, дзе масава прадстаўлены траўманебяспечныя прафесіі, такія, напрыклад, як вальшчык лесу. Летась на ахову працы выдаткавана больш за 900 мільёнаў рублёў, што ў пераразліку на аднаго работніка склала каля двух мільёнаў рублёў. За гэтыя сродкі набывалі спецадзенне, сродкі аховы, медыцынскія аптэчкі і т. п. Ва ўсіх лясніцтвах аформлены куткі аховы працы, а ў Акінчыцкім – дзейнічае клас па ахове працы, у якім праходзяць вучобу і здаюць экзамены па ахове працы прадстаўнікі розных прафесій, якія працуюць у лясгасе.\nПасля шостага тура першынства Мінскай вобласці стаўбцоўская каманда «Нёман-Агра» саступіла сваю пазіцыю лідара чэрвеньскай «Колас». Гэта вызначылася ў супрацьстаянні сапернікаў. На стадыёне ў Чэрвені мацнейшымі былі гаспадары, якія перамаглі з лікам 3:1. Такім чынам, у «Коласа» стала 13 ачкоў, у «Нёмана-Агра», ФК «Старыя Дарогі» і «Віліі» – па 12.\nВыходзіць, што пасля пераканаўчых перамог на сваім полі стаўбчане не лепшым чынам праяўляюць сябе ў гасцях. Праўда, дзеля справядлівасці трэба адзначыць, што і іншыя ўдзельнікі дома адчуваюць сябе значна лепш. Так і ў згаданым туры зафіксаваны перамогі з буйным лікам: Пухавіцкая «Зорка» адолела ФК «Капыль» – 7:0, ФК «Старыя Дарогі» разгромлены ДЮСШ-4 – 4:0. Аднак зразумела, што чэмпіёнам можа стаць калектыў, які выступае стабільна. А такое дасягаецца належнай падрыхтоўкай.\nДобрага адпачынку, хлопчыкі і дзяўчынкі!


Студэнты як крыніца аптымізму - Салiдарнасць\nГаліна Прыгара, Радыё Свабода\nАднак, разам з тым, кантакты з палітыкамі пацьвярджаюць больш глыбокае разуменьне на Захадзе спэцыфікі сытуацыі вакол Беларусі. “Сёньня ўжо мала каму трэба даказваць неабходнасьць абароны беларускай незалежнасьці і марнасьць спадзяваньняў на Маскву як на “дэмакратызатара” Беларусі,” – адзначыла Івонка Сурвілла.\nКарэктуе сваё стаўленьне, хаця і ня так хутка, як хацелася б, і кіраўніцтва Эўрапейскай камісіі. Па словах спадарыні Сурвіллы, далі плён і шчыльныя кантакты з палітыкамі Канады, якая цяпер непараўнальна больш актыўна выступае ў абарону дэмакратычных каштоўнасьцяў ў Беларусі.\nВячка Станкевіч прадставіў інфармацыю пра сустрэчы ў Дзярждэпартамэнце ЗША, а таксама пра падтрымку ініцыятывы былога амбасадара Дэвіда Суорца, які стварыў беларускі дасьледчы Цэнтар.\nУ сувязі з тым, што ў Беларусі ўлады пасьлядоўна выціскаюць беларускую мову са сфэры ўжытку, у тым ліку і з адукацыі, вырашана працягваць спрыяньне культурніцкім і адукацыйным праектам. Рада БНР будзе гэта рабіць сумесна зь беларускімі фондамі, якія ўтвораныя дыяспарай. Так, Фундацыя Орса-Рамана ў апошнія гады выдаткавала на адукацыйныя і выдавецкія праекты некалькі дзясяткаў тысяч даляраў. Кіраўніца Фонду, прафэсар Нью-Ёрскага ўнівэрсытэту Ала Орса-Рамана падзялілася сваімі ўражаньнямі пра нядаўнюю паездку на Беласточчыну.\nЗянон Пазьняк, які не зьяўляецца сябрам Рады БНР, але браў удзел у пасяджэньні, распавёў пра свае сустрэчы зь беларускімі студэнтамі ў Варшаве: “Калі ў каго і застаюцца пэсымістычныя прагнозы наконт Беларусі, пасьля гутарак з такімі хлопцамі і дзяўчатамі яны б зьніклі”.


крыжы | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: крыжы\nРаніцай 4 красавіка 2019 года ва урочышчы Курапаты пад Мінскам, у месцы загубы ахвяр палітычных рэпрэсій у 1930–1940-я гады, пачаўся дэмантаж і вываз крыжоў, якія былі ўсталяваныя грамадскасцю на працягу некалькіх гадоў. Дагэтуль невядома мэта гэтага… акту. Крыж для хрысціянаў з’яўляецца святым сімвалам пакуты і збаўчай смерці Госпада нашага Ісуса Хрыста. Для усіх людзей абсягу хрысціянскай цывілізацыі крыж з’яўляецца сімвалам ...\n“Б’юцца з крыжамі”. Андрусь Такінданг праспяваў у Курапатах (відэа)\nТвор стаў рэакцыяй на знос крыжоў ва ўрочышчы на месцы масавых расстрэлаў рэпрэсаваных. Вядомы беларускі музыка і мастак, каталіцкі вернік Андрусь Такінданг запісаў у Курапатах відэа з новай песняй. Твор стаў рэакцыяй на сумныя падзеі ва ўрочышчы Курапаты пад Мінскам, дзе знеслі 70 крыжоў, усталяваных грамадскасцю на месцы масавых расстрэлаў рэпрэсаваных. – І вось, думаеш сабе, рабіць рафінаваную, модную музыку, ...


Benoit Tessier / Panoramic\n30.11.2021 / 08:03\nФорвард ПСЖ і зборнай Аргенціны па футболе Ліянэль Месі атрымаў «Залаты мяч» — прыз найлепшаму футбалісту года паводле версіі французскага штотыднёвіка France Football.\nМесі стаў уладальнікам «Залатога мяча» ў рэкордны сёмы раз. Яшчэ пяць разоў гэтую ўзнагароду атрымліваў Крышціяну Раналду, па тры разы — Мішэль Плаціні, Марка ван Бастэн і Ёхан Кройф.\nЦырымонія прайшла ў парыжскім тэатры «Шатле». Там таксама абвясцілі ўладальніка жаночага «Залатога мяча». Узнагароду атрымала футбалістка Алексія Пуцельяс, якая выступае за «Барселону» і зборную Іспаніі.\nНовы прыз найлепшага форварда года выйграў Роберт Левандоўскі («Баварыя»). Прыз найлепшаму маладому гульцу года атрымаў паўабаронца «Барселоны» Педры, які 25 лістапада адзначыў 19-годдзе. Прэмію імя Льва Яшына — прыз найлепшаму варатару — уручылі італьянскаму футбалісту Джанлуіджы Данарума.\nУ 2020 годзе «Залаты мяч» упершыню з 1956 года не ўручалі з-за пандэміі каранавіруса.


19 травень 2008, 19:35\nБеларускую атамную электрастанцыю плянуюць будаваць у Горацкім раёне, паблізу вёскі Кукшынава. Пра гэта заявіў старшыня Прэзыдыюму Нацыянальнай акадэміі навук Міхаіл Мясьніковіч.\nПаводле Мясьніковіча, ніякіх фактараў, якія маглі б перашкодзіць будаўніцтву АЭС на Кукшынаўскай пляцоўцы, не існуе. Вынікі досьледаў адмысловай камісіі дасланыя ва ўрад Беларусі, які мае прыняць канчатковае рашэньне.\nВёска Кукшынава знаходзіцца за 50 кілямэтраў ад Магілёва, за 14 — ад Горак і за 33 кілямэтры ад Шклову. Да беларуска-расейскай мяжы — 30 кілямэтраў.\nРаней вёска належала калгасу “Запаветы Ільіча”, цяпер — сельскагаспадарчаму прадпрыемству “Аўсянка”. Да цэнтральнай сядзібы, вёскі Аўсянка, — сямнаццаць кілямэтраў. За тры кілямэтры ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя “Зубры”.\nАдна з жыхарак вёскі Кукшынава Ларыса Фёдараўна, якая працуе паштаркай, кажа, што акрамя яе, у вёсцы больш няма працаўнікоў — усе пэнсіянэры і што вяскоўцы катэгарычна супраць будаўніцтва атамнай электрастанцыі:\n“Кажуць: старасьці дажылі, куды нам цяпер ехаць? Што гэта такое? Старасьці дажылі і памерці спакойна не дадуць. Усе супраць, каб тут будавалі атамную станцыю”.\nУсіх вяскоўцаў хвалюе, што зь імі будзе далей. Даведацца пра гэта яны зьбіраліся ў старшыні Магілёўскага аблвыканкаму Барыса Батуры, які летась быў у Кукшынаве. Чакалася, што нібыта наведаецца й прэм’ер-міністар Сяргей Сідорскі.\n“Летась, як яшчэ не пачыналі нічога тут, за нашымі дамамі намёты паставілі. Рыхтаваліся да праезду ягонага. Нас нават туды не падпусьцілі наагул. Тут ахоўвалася ўсё, і ніхто нават ня змог падыйсьці”, — кажа Ларыса Фёдараўна.\nСтаршыня Прэзыдыюму Нацыянальнай акадэміі навук Міхаіл Мясьніковіч у сваёй заяве пра абраньне пляцоўкі пад АЭС прызнаў, што для будаўніцтва ёсьць пэўныя абмежаваньні, аднак яны вырашацца правядзеньнем інжынэрных працаў.\nЗагадчык катэдры сельскагаспадарчай радыялёгіі Горацкай сельгасакадэміі Генадзь Чарнуха кажа, што абраная для будаўніцтва АЭС Кукшынаўская пляцоўка не адпавядае ўсім тэхналягічным патрабаваньням:\n“Для працы атамнай электрастанцыі патрабуецца вялікая колькасьць вады. Тое месца, якое называецца, — тут ні рэк, ні азёр дастаткова вялікіх няма. Іх тут наагул няма, адны ручаі цякуць”, — зазначае Генадзь Чарнуха.\nКукшынаўскі стараста Ўладзімер Скурыхін кажа, што ваду для патрэбаў атамнай электрастанцыі будуць нібыта браць з падземнага возера:\n“Яны ж правяралі, сьвідравалі. Казалі, што тут у нас падземнае возера. Тут вады шмат. Тут у нас крыніц шмат. Вось у нас рэчанька тут, яна ніколі не перасыхае.”\nУ вёску рэгулярна наведваюцца геадэзісты:\n“У нас тут іх мала. Калі тры, калі пяць, калі шэсьць з Гомеля, здаецца. Грунт дасьледуюць. У Горках, кажуць, дзевяціпавярховы дом будуюць для гэтых атамшчыкаў”.


Встать, суд идёт! — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n03.11.2015 shumilino198Комментарии on Встать, суд идёт!\nБ’е – значыць, любіць?\nВельмі цяжка ўсвядоміць гэту жыццёвую “праўду”. Для нашай рэчаіснасці насілле ў сям’і – настолькі прывычная справа, што проста становіцца страшна. У нас жа не прынята ўмешвацца ў праблемы суседзяў і нават блізкіх родных. Але калі замужняя жанчына пастаянна ходзіць “сіняя”, то ўсе разумеюць, што яна бітая мужам, а не на дзвярныя касякі без канца натыкаецца. Яе могуць пашкадаваць, маўляў, як гаротніцы не пашанцавала, могуць паплакаць з ёй разам. Але не больш.\nМы прымаем такую сітуацыю, як ёсць. Тым больш, што і самі жанчыны, як правіла, насуперак усім законам прыроды, адмаўляючы інстынкт самазахавання і ўсе іншыя інстынкты, забыўшыся на чалавечую годнасць, невядома на што спадзяюцца, настойліва працягваюць жыць з тыранамі і падстаўляць плечы пад іх кулак. Яны штодня падвяргаюць жыццё і здароўе сваё і сваіх дзяцей небяспецы. І толькі ў судзе ведаюць, чым гэта можа скончыцца.\nАдкрытае пасяджэнне суда, якое правяла ў актавай зале УП ЖКГ старшыня суда Шумілінскага раёна А. А. Сініцкая, раскрыла перад калегамі цёмную палову натуры рабочага Гарэліна. Многія былі здзіўлены, але так бывае даволі часта, калі на рабоце чалавек праяўляецца як сумленны, працавіты, адказны работнік, якому можна даверыць справу. Ён можа быць сціплым і нешматслоўным, можа выручыць, дапамагчы, заўжды выконвае свае абяцанні. А дома ён пераўтвараецца ў пачвару і, скінуўшы скуру авечкі, паўстае перад блізкімі “ва ўсёй красе.” І тут ужо нікому мала не падасца. Вялікай нагоды патрэсці жонку не трэба – яна заўжды знойдзецца, калі кулакі чэшуцца. Ну, а калі сапраўды “заслужыла”, дык і сам бог загадаў.\nЗатрымаўшыся на працы, Алена ўжо адчувала, чым гэта можа скончыцца. Разумеў гэта і сын-падлетак, які ў такіх сітуацыях звычайна выклікае на дапамогу бабулю з дзядулем. Гарэлін пасля “маленькай віна”, загадзя падрыхтаваўшы сабачы павадок (раптам спатрэбіцца), з нецярпеннем чакаў жончынага прыходу. Хаця тут трэба зрабіць агаворку на тое, што яшчэ летам гэта пара развялася. Суддзя тады мела сур’ёзную гутарку з мужчынам, які абяцаў кінуць піць, стаць “белым і пушыстым”. Ужо зразумела, што яму гэты крок так і не ўдалося зрабіць, і ён з задавальненнем працягваў псаваць жыццё ўжо былой жонцы: прывычка, што называецца, засталася.\nПрад’явіўшы жанчыне для парадку прывычныя прэтэнзіі, Гарэлін паваліў яе на канапу і стаў душыць тым самым сабачым павадком. Каб застацца ў жывых, Алена зрабіла выгляд, што страціла прытомнасць. І толькі тады мужчына адпусціў яе.\nГэтая пара пражыла ў шлюбе 15 год, і ўвесь час жанчына, па яе словах, спадзявалася, што ўсё яшчэ можа быць добра. Яна даравала пабоі і прыніжэнне, траціла сямейныя грошы на кадзіраванне мужа ад алкагалізму, дазваляла псаваць дзяцінства адзінаму сыну… І што ў выніку? Гарэлін быў прызнаны судом вінаватым у пагрозе забойствам пры наяўнасці падстаў апасацца яе здзяйснення і на падставе артыкула 186 Крымінальнага кодэкса яму было назначана пакаранне ў выглядзе штрафу ў даход дзяржавы ў памеры 50 базавых велічынь, а таксама прымусовае лячэнне ад алкагалізму.\nХочацца спадзявацца, што заплаціўшы за свой учынак 9 мільёнаў рублёў, Гарэлін неяк навучыцца стрымліваць свае кулакі. Толькі ні сына, ні жонкі побач з ім ужо не будзе. Жанчына заявіла, што ніякіх зносін з былым мужам мець больш не жадае.\nЗадушыць – не задушыць, задушыць – не задушыць…\nСам чорт нагу зломіць у сямейных узаемаадносінах некаторых пар. І толькі суддзя А. А. Сініцкая ўмее ўбачыць рэальную сітуацыю скрозь пыл слоў, прызнанняў і абвінавачванняў.\nСямейная пара Парасінскіх, сітуацыя па якой разглядалася на адкрытым выязным судовым пасяджэнні ў Лаўжанскім сельвыканкаме, некалькі год таму была пазбаўлена бацькоўскіх правоў (дарэчы, іх дачку ўжо ўдачарылі). Цяпер яны жывуць удваіх так, як захочуць. Не без бутэлькі, не без сварак, не без узаемных прэтэнзій. І ўсё б нічога, каб чарговая сямейная бойка не закончылася ў судзе.\nВарта заўважыць, што Парасінскі ўжо быў судзімы некалькі разоў, у тым ліку і за забойства сваёй маці. Пад якім наркозам істотна маладзейшая за яго дзяўчына вырашыла звязаць сябе законным шлюбам з такім чалавекам – загадка. Больш таго, нават той факт, што муж яе б’е, а ў гэты раз ледзь не задушыў, не перашкаджае жанчыне яго шкадаваць, прасіць не судзіць строга.\nНаогул, падалося, што абвінавачваемы ніяк не мог усвядоміць, што ён пераступіў закон. І сапраўды, нічога, што здарылася ў той вечар, не выходзіла за рамкі даўно прапісанага іхнім сямейным статутам фармату жыцця. Ды і сама жанчына расказвала пра здарэнне, як пра абыдзенны выпадак.\n…Некалькі дзён не начавала дома. Прыйшла. Прыбралася ў хаце. Пасварыліся. Пабіліся. Даў па галаве, заваліў на ложак і душыў. Ледзь вырвалася, заехаўшы яму ў пах. Пайшла пакурыла, падаіла карову. Спаць леглі… І каб цётка Парасінскай не выклікала міліцыю, на гэты выпадак яны, хутчэй за ўсё, ужо забыліся б.\nПарасінскаму быў вынесены такі ж прыгавор, як і Гарэліну – 9 мільёнаў і прымусовае лячэнне ад алкагалізму. Залу суда Парасінскія пакінулі разам з усмешкамі на тварах…\nАпошнім часам у судзе разглядаецца усё больш спраў па фактах сямейнага насілля, заўважыла Алена Аляксееўна Сініцкая. І далёка не ўсе яны заканчваюцца так, як у прыведзеных прыкладах. Часта бытавыя сваркі прыводзяць да цяжкіх цялесных пашкоджанняў ці нават смерці пацярпелага. Прычым, звярнула ўвагу Алена Аляксееўна, усё часцей на лаўцы падсудных аказваюцца жанчыны. І галоўная прычына такой сітуацыі – некантралюемае ўжыванне спіртнога.\nІмёны і прозвішчы герояў гэтых гісторый зменены. Але многія чытачы змогуць пазнаць у іх сваіх суседзяў, блізкіх, саміх сябе…\nТонкая работа Нины Семёновой


26 чэрвень 2020, 22:01 абноўлена 26 чэрвень 2020, 22:05\nУ Воршы затрымалі 28-гадовага мясцовага жыхара Аляксандра Андрэева.\nЯгоная жонка Паліна высьветліла, што яму інкрымінуюць адміністрацыйнае правапарушэньне, але якое, пакуль невядома. Яна мяркуе, што гэта ўдзел 19 чэрвеня ў «ланцугу салідарнасьці». Паводле яе, судзіць Аляксандра будуць пасьля выхадных. Цяпер ён у мясцовым ізалятары часовага ўтрыманьня.\nПаліна засталася адна з двума малымі дзецьмі. Кажа, што пакуль не асэнсавала таго, што адбылося з мужам. Разуменьне прыйдзе, як управіцца зь дзецьмі.\nПа словах Паліны, у траўні Аляксандар адседзеў у ізалятары 10 сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у сустрэчы з блогерам Сяргеем Ціханоўскім. У Аршанскім ізалятары ўжо адбывае 13-суткавае пакараньне актывіст АГП з суседняга райцэнтру Дуброўна Міхаіл Чамурака, таксама за «ланцуг салідарнасьці».\nАляксандар Андрэеў — стваральнік і адміністратар тэлеграм-каналу «Орша для жизни».\nУ Воршы а 21 гадзіне затрымалі чальца ініцыятыўнай групы Сьвятланы Ціханоўскай — Паўла Парфяненку. Пра гэта паведаміла Свабодзе жонка затрыманага Юлія. Паводле яе па Паўла прыехалі дамоў і цяпер ён у мясцовым ізалятары. Там прабудзе прынамсі да панядзелка.


ХТО КЛАПОЦІЦЦА ПРА ЗДАРОЎЕ ЧАРНОБЫЛЬСКІХ ДЗЯЦЕЙ?\nМіхал Стэльмак, Гомельская вобласьць\n18 год таму адказ на пытаньне, ці пагражае радыяцыя здароўю, асабліва дзіцячаму, падзяліў мэдыкаў на дзьве катэгорыі. Аптымісты заклікалі не драматызаваць сытуацыі і не правакаваць радыяфобіі ў жыхароў “чарнобыльскай зоны”. Паводле ж пэсымістаў, беларусам трэба глянуць праўдзе ў вочы і выпрацаваць меры для захаваньня здароўя. У ліку пэсымістаў была і дзіцячая лекарка, заснавальніца вядомай грамадзкай арганізацыі Беларускі камітэт “Дзеці Чарнобылю” Тамара Белавокая.\n(Белавокая: ) “За гэтыя 18 гадоў колькасьць праблемаў вырасьла, і вельмі значна. Хоць сёньня кажуць, што ў тых раёнах як бы ўжо й не жывуць дзеці Чарнобылю, бо сёньняшнія дзеці нарадзіліся пасьля Чарнобылю, але Чарнобыль на іх адбіваецца вельмі значна”.\nНапярэдадні чарговых угодкаў катастрофы на ЧАЭС з удзелам Беларускага камітэту “Дзеці Чарнобылю” была праведзеная працяглая экспэдыцыя, якую ладзіла Арганізацыя Аб’яднаных Нацыяў. Былі дасьледаваныя шэсьць раёнаў Беларусі, якія ў 1986 годзе густа пасыпала чарнобыльскім попелам: Веткаўскі й Хвойніцкі на Гомельшчыне, Слаўгарадзкі й Дрыбінскі на Магілёўшчыне, Столінскі на Берасьцейшчыне і Валожынскі – на Меншчыне. Вынікі гэтага дасьледаваньня несуцяшальныя. Паўсюль здароўе дзяцей мае адну і тую ж тэндэнцыю, сьцьвярджае спадарыня Белавокая:\n(Белавокая: ) “Рэзка цяпер растуць хваробы, найперш анкалягічныя – за конт таго, што там асноўнымі прадуктамі харчаваньня застаюцца прадукты са сваіх прысядзібных дзялянак. І гэтыя прадукты забруджаныя: дзе адным цэзіем, а дзе і стронцыем. Хваробы найперш паражаюць сыстэмы вывядзеньня. Вельмі шмат захворваньняў страўнікавага тракту, мочавыдзяляльнай сыстэмы. Яны нарастаюць катастрафічна”.\nБрагіншчына. Мястэчка Новая Ёлча знаходзіцца на самым поўдні раёну –мяжуе з Украінай. Адсюль да АЭС, як кажуць, рукой падаць. Тацяна Катлабай працуе тут лекарам у мясцовай амбуляторыі. Працуе ўсе 18 гадоў, якія мінулі пасьля выбуху на рэактары чацьвертага блёку. На яе вачох тамтэйшыя дзеткі гадаваліся, можна сказаць, ва ўмовах “натуральнага экспэрымэнту”. Вось як спадарыня Катлабай ацэньвае яго вынікі:\n(Катлабай: ) “Вядома, я не скажу, што нашы дзеці абсалютна здаровыя. Ёсьць хранічныя хворыя. Ёсьць тыя, хто праходзіць дыспансэрны нагляд. У гэтых дзяцей зьніжаны імунітэт. Так, яны больш схільныя да прастудных захворваньняў, у многіх – сардэчна-судзінныя хваробы. Ёсьць дзеці, у якіх павялічана шчытападобная залоза. У нас усё жыцьцё была зона, эндэмічна неспрыяльная што да ёду, але ўсе гэтыя фактары, хоць і яе ў масавым парадку, але яны ёсьць”.\nНепадалёк ад Брагіна месьціцца вёска Дублін. Ёсьць тут школа, у якой 64 вучні. Апроч дублінцаў, таксама дзеці з навакольных паселішчаў Валахоўшчыны, Юркавічаў. Тацяна Вароненка выкладае тут матэматыку. Прыехала сюды працаваць неўзабаве пасьля чарнобыльскага выбуху і з таго часу не пакідае Брагіншчыны. Пра здароўе школьнікаў выказалася гэткім чынам:\n(Вароненка: ) “Хваліцца, вядома, няма чым. Здароўе кволае ў дзяцей. Хварэюць часта. Ровень радыяцыі павялічаны ўва ўсіх. У некаторых у некалькі разоў большы за дапушчальны. Практычна ў нас няма здаровых дзяцей”.\nПаводле мэдычнай статыстыкі, за пасьлячарнобыльскі час у пяцьдзясят разоў, напрыклад, павялічылася колькасьць злаякасных захворваньняў і захворваньняў нэрвовай сыстэмы, на парадак вырасьлі інфэкцыйныя, псыхічныя хваробы, захворваньні крыві і органаў дыханьня.\nРадыяцыя ў арганізм насельніка зоны паступае, як вядома, двума шляхамі – праз паветра і зь ежай. Прычым, паводле спэцыялістаў, асноўную долю радыянуклідаў – да 80-90% – тыя ж дзеці з забруджаных тэрыторыяў набіраюць сёньня з харчаваньня.\nГаворыць лекарка Тацяна Катлабай:\n(Катлабай: ) “Ёсьць у нас дзеці, у сем’ях якіх малако забруджанае. Дык яны маюць павышаны ровень радыянуклідаў. Гэта сем’і, якія маюць малы дастатак. На сёньняшні дзень ежа – дары лесу ў асноўным. Ёсьць такія дзеці, зьбіраюць грыбы. І дзесьці ў зоне іхныя бацькі накасілі сена. У нас гэта забараняецца, але гэта робіцца, бо не хапае ворыва. А яшчэ косяць на няўдобіцах – бліжэй, вядома, да зоны”.\nЦяперашнія сацыяльна-эканамічныя праблемы ўскладнілі жыцьцё ва ўмовах радыяцыі ня толькі жыхарам Брагіншчыны. Падобная сытуацыя, паводле Тамары Белавокай, назіраецца і ў іншых чарнобыльскіх раёнах:\n(Белавокая: ) “Калі мы паспрабуем параўнаць з 1986 годам, дык ува ўсіх гэтых раёнах эканоміка пайшла ўніз. Апроч гэтага, беспрацоўе, нястача працоўных месцаў. Людзі ня могуць своечасова атрымаць заробак і нешта купіць для сваіх дзяцей. Ну, і сацыяльна-бытавыя ўмовы значна пагоршалі. У 1986-87 гадах тыя ж лазьні былі ў кожным калгасе. На сёньняшні дзень там і гэтага няма”.\nАктыўнае згортваньне чарнобыльскіх праграм пачалося дзесяць гадоў таму –пасьля прыходу да ўлады Аляксандра Лукашэнкі. Ад новай палітыкі церпяць ня толькі дарослыя, але й дзеці. Скарачэньне фінансавых рэсурсаў на мінімізацыю наступстваў катастрофы на ЧАЭС павялічвае рызыку радыяцыйнага заражэньня. Гаворыць завуч школы ў Дубліне Брагінскага раёну Аляксандр Калясан:\n(Калясан: ) “Вось жа ў нас у школе быў цэнтар. Цяпер ён зачынены часова. Мясцовы цэнтар радыяцыйнага кантролю, у якім правяралі прадукты харчаваньня. Але нешта там зь фінансаваньнем адбылося, і яго часова зачынілі. Пажадана, каб чыстыя прадукты харчаваньня да нас завозіліся. Таму што не зусім добра ў нас забесьпячэньне працуе”.\nАбвешчаная ўладамі палітыка так званай рэабілітацыі чарнобыльскіх тэрыторыяў пакуль што засталася на паперы. У рэальнасьці ніякіх практычных захадаў для паляпшэньня жыцьця насельнікаў забруджаных тэрыторыяў “вэртыкаль” ня робіць. Як вынік, паводле спадарыні Белавокай, дарослыя й дзеці, што жывуць у зоне, знаходзяцца цяпер у глыбокай дэпрэсіі\n(Белавокая: ) “Многія адчуваюць сябе пакінутымі. Як сказалі нам у адным з калгасаў: “Што вы ў нас пытаецеся? Пра што ідзе гаворка? Мы,” – кажуць сяляне, – “наагул для ўсіх быдла, якое тут пакінутае. У найлепшым выпадку на нас можна нейкія досьледы ставіць. А што далей будзе з намі?”\nПраблема выжываньня, такім чынам, сёньня цалкам ускладзена на саміх людзей. Каб адбіцца ад змрочных думак, многія зь іх лічаць за лепшае жыць ілюзіямі. Маўляў, нічога не здарылася: Чарнобыль – гэта фантом… Псыхалягічнае самааздараўленьне, лічыць настаўніца геаграфіі Ялчанскай школы Брагінскага раёну Ганна Бельчанка, мае вялізнае значэньне. Асабліва для дзяцей. Аднак гэтаму, на жаль, не аддаюць належнай увагі. І малыя застаюцца пакінутымі. Пра радыяцыйную небясьпеку чулі шмат, толькі ж усё тое пускаюць міма вушэй.\n(Бельчанка: ) “Фактычна жыцьцё рухаецца бязь зьменаў, мне здаецца. Як было раней, так і засталося. Вядуць такі лад жыцьця, як і раней”.\n(Карэспандэнт: ) “Як дзеці праводзяць лета?”\n(Бельчанка: ) “А лета на Дняпры. У нас жа побач Дняпро. У лес ходзяць. Многія, вядома, хаця не дазволена, але ходзяць у лес і зьбіраюць грыбы. Грыбы й ягады, нягледзячы на тое, што ровень забрудненьня перавышае норму. Таму што радыяцыя нябачная. А жыцьцё патрабуе свайго. Дзіця расьце. Дзеці прыродай дыхаюць і з прыродай сябруюць. Таму што нікуды не падзенесься – чалавек ад прыроды неаддзельны”.\nНатуральны радыяцыйны экспэрымэнт для паўмільёна беларускіх дзяцей працягваецца і праз 18 гадоў пасьля Чарнобылю. І гэта пры тым, што мэдычная статыстыка выразна адлюстроўвае шкоднасьць радыяцыйнага ўзьдзеяньня. Паўтары тысячы юных насельнікаў зоны сталі з гэтай прычыны інвалідамі Чарнобылю. Заўтра ўсе яны будуць дарослымі. Стануць рэпрадукцыйнай часткай беларускай нацыі. Народзіцца новае пакаленьне. Здаровае? Наўрад ці. Паводле адмыслоўцаў, каб папраўдзе мінімізаваць наступствы катастрофы, трэба ня згортваць чарнобыльскія праграмы, а пашыраць іх. Мэдычныя, сацыяльныя, эканамічныя. Трэба, каб клопат пра дзяцей Чарнобылю быў не адзін раз на год – 26 красавіка, а стаў у краіне штодзённай нормай жыцьця грамадзтва і дзейнасьці ўладаў.


Пробашч парафіі святога Валянціна пра святога, свята, валянцінкі і каханне | Krynica.info\n– Хто такі святы Валянцін? Што пра яго вядома?\n– Гэта біскуп, які жыў у трэцім стагоддзі. Існуе некалькі легендаў пра яго. Тая, што мне найбольш падабаецца і якой мне хочацца верыць, паведамляе, што ён быў біскупам Тэрні ў Італіі. І рымскі імператар выдаў загад, які забараняў маладым людзям жаніцца, каб яны маглі ўдзельнічаць ў шматлікіх вайсковых паходах. А святы Валянцін таемна ад цэзара ўсё ж такі людзей жаніў. І за гэта ён панёс мучаніцкую смерць, бо абараняў Евангелле любові. Знаходзячыся ў турме, святы Валянцін яшчэ ўчыніў некалькі цудаў. Напрыклад, ён ацаліў дачку аднаго з ахоўнікаў. Таксама ёсць сведчанні, што біскуп ацаляў хворых на эпілепсію. Наогул жа звестак пра яго вельмі мала.\n– Як вы ставіцеся да камерцыяналізацыі дня святога Валянціна?\n– Да камерцыяналізацыі я стаўлюся адмоўна, але сама ідэя таго, што святы Валянцін з’яўляецца заступнікам закаханых, а яго імя асацыюецца з каханнем, нядрэнная. І тое, што ён шлюбаваў закаханых, гэта знак таго, што Бог бласлаўляе любоў. Іншая справа, што ў нашы часы, асабліва пасля сэксуальнай рэвалюцыі, справа кахання была зведзена да ўзроўню ніжэйшых інстынктаў. І часта ёсць злоўжыванне паняццем кахання ў бок павышанага эратызму. І ўсе гэтыя сэрцы, якія паўсюль распаўсюджваюцца, ператвараюць каханне, груба кажучы, на папсу.\n– А якім вы бачыце сапраўдны сэнс свята?\n– Тое, чаму вучыў святы Валянцін, будучы біскупам, будучы ў першую чаргу хрысціянінам, – гэта тое, каб каханне паміж мужчынам і жанчынай адкрывалася праз прызму Евангелля, праз прызму той любові, якую Хрыстос мае да Царквы. Паводле хрысціянскага навучання, каханне паміж мужчынам і жанчынай з’яўляецца адлюстраваннем таго, як Хрыстос любіць Царкву. У апостала Паўла ёсць такі выраз: “Мужы, любіце сваіх жонак, як і Хрыстос палюбіў Царкву”. І на гэтыя хрысціянскія ідэі любові, кахання святы Валянцін і звяртае найбольшую ўвагу. У свеце ёсць вельмі шмат вобразаў таго, што такое любоў, што такое каханне, і святы Валянцін якраз хоча паказаць любоў такой, якой яе паказвае Хрыстос. Бо Валянцін – гэта ў першую чаргу хрысціянін. І ў такім разе гэтае каханне сапраўды з’яўляецца бяспечным, сапраўды плённым, бо вядзе чалавека да шчасця. Бо скрыўленыя вобразы кахання раней ці пазней прывядуць чалавека ў лепшым выпадку да расчаравання, а ў горшым – да бяды. Таму варта звярнуць увагу на тое, як пра каханне гаворыць Валянцін як хрысціянін, як біскуп.\n– Як бы вы параілі святкаваць гэты дзень?\n– Я думаю, варта ў гэты дзень са сваім каханым чалавекам, мужам ці жонкай – другой палоўкай – прыйсці ў касцёл. Для жанатых гэта добры момант нанова прызнацца ў каханні, каб яшчэ раз перад Богам, перад алтаром аднавіць абяцанні сужэнства, якія былі складзеныя ў дзень шлюбу. Абяцанні вернасці і адданасці.\n– Ці былі такія выпадкі, каб людзі адмыслова прыязджалі на шлюб менавіта ў вашу парафію?\n– Не, пакуль такіх выпадкаў не было. Наогул, нашая парафія малавядомая, кажучы па-сучаснаму, яна малараспіяраная ў гэтым кірунку. Але было б добра, калі б людзі пачалі прыязджаць. Тым не менш, апошнім часам у Смалявічах з’явілася традыцыя, што маладажоны едуць ускладаць кветкі не да Леніна, а да помніка святому Валянціну, які стаіць на тэрыторыі касцёла.\n13.02.2015 Інтэрв'ю| Тэгі: каталікі, Навіна дня, рэлігія, святы, Смалявічы


Марш суседзяў ды «ілжывая таямніца». Як прайшоў 113-ы дзень пратэстаў у Беларусі\n29 лістапада ў Беларусі было 113-м днём паслявыбарных пратэстаў. Штодзённыя акцыі розных маштабаў працягваюцца ў краіне з 9 жніўня.\nАбвешчаны на сёння Марш суседзяў, як і мінулаю нядзеляю, прайшоў у абноўленым фармаце – замест таго каб сабрацца ў цэнтры гарадоў, дэманстранты хадзілі калонамі па сваіх раёнах. Апроч Менску, акцыі адбыліся таксама ў Берасці, Горадні, Заслаўі, Бабруйску, Магілёве, Віцебску, Жодзіне, Смалявічах, Дзяржынску, Бараўлянах, Радашковічах, Ляхавічах, іншых гарадах і пасёлках.\nТолькі ў розных мікрараёнах Менску налічылі не менш за 60 шэсцяў пратэсту. Найбольшыя з іх прайшлі ў Дамброўцы, на вуліцах Жыновіча-Матусевіча, на Паўднёвым Захадзе, ва Уруччы і на Партызанскім праспекце.\nСілавікі разганялі і затрымлівалі людзей, але шэсці ўтвараліся зноў, часам на суседніх вуліцах. Падчас разгону некаторых жорстка білі, у некалькіх выпадках сілавікі ўжылі газ, у Бараўлянах – святлошумавыя гранаты, былі чуваць стрэлы ў Зялёным Бары і Уруччы. Але людзі не заўсёды разыходзіліся ды адбівалі затрыманых.\nНовыя акцыі адбыліся ўжо ўвечары.\nЛанцуг салідарнасці ўвечары 29 лістапада ў Менску. Фота: чытачы belsat.eu\nНа гэты час праваабаронцам вядомыя прозвішчы 360-і затрыманых. Сярод іх сябра Каардынацыйнай рады Дзмітрый Крук, дырэктарка праваабарончай арганізацыі Lawtrend Вольга Смалянка ды іншыя.\nЗатрымлівалі таксама журналістаў. У Берасці затрымалі журналіста «Брестской газеты» і TUT.BY Станіслава Коршунава, а таксама кіраўніка мясцовай філіі Беларускай асацыяцыі журналістаў Максіма Хлябца. У Менску ж былі затрыманыя журналістка газеты «Новы Час» Яна Трусіла і журналістка-фрылансер Іна Дабратвор.\nБольшая частка затрыманых у Менску, таксама затрымлівалі ў Ляхавічах, Жодзіне, Бараўлянах, Лясным, Віцебску, Горадні, Лідзе.\nНягледзячы на шматлікія звесткі пра тое, што ў крыві забітага Рамана Бандарэнкі не было знойдзена алкаголю, Генеральная пракуратура Беларусі працягвае сцвярджаць адваротнае.\n«Лекар Арцём Сарокін, паддаўшыся ўгаворам Барысевіч [журналістка TUT.by Кацярына Барысевіч. – Рэд. Belsat.eu], перадаў ёй звесткі, якія складаюць медычную таямніцу. Пры гэтым, не пераканаўшыся і не праверыўшы дакладнасць інфармацыі, паведаміў ілжывыя звесткі аб адсутнасці ў арганізме Бандарэнкі алкаголю. У сваю чаргу Барысевіч паведаміла грамадскасці недакладную інфармацыю, распаўсюдзіўшы яе пры дапамозе сеткі Інтэрнэт», – заявіла начальніца аддзелу інфармацыі Генпракуратуры Анжаліка Курчак, тлумачачы крымінальныя справы супраць доктара і журналісткі.\nПры гэтым крымінальнай справы за забойства Рамана Бандарэнкі дагэтуль не распачалі.\nГрамадскасць падазрае ў датычнасці да забойства старшыню Федэрацыі хакею Беларусі Дзмітрыя Баскава і ягонага сябра Дзмітрыя Шакуту.\nІ сёння на сцяне дому, які, як мяркуецца нядаўна набыў Баскаў, з’явіўся надпіс «Не даруем».\nТэгі: выбары-2020 Дзмітрый Баскаў затрыманні марш суседзяў Менск пратэсты Раман Бандарэнка


Рэфармаваннем Украіны будуць займацца новыя іншаземцы\nУ склад новага ўраду Украіны ўвайшла каманда заходніх рэфарматараў.\nДарадцамі ў пытаннях рэформаў ва Украіне стала каманда еўрапейскіх экспертаў на чале з былым віцэ-прэмʼерам Славакіі Іванам Міклашам (на фота) і польскім эканамістам Лешакам Бальцэровічам (аўтар польскай «шокавай тэрапіі»).\nУ 2004 годзе ўплывовы часопіс «Euromoney» назваў славацкага рэфарматара самым лепшым міністрам фінансаў у свеце. Яго аўтарству прыпісваецца шэраг праведзеных у Славакіі рэформаў, якія дазволілі краіне стаць паўнавартасным членам ЕЗ. Яго рэформы былі непапулярнымі, але эфектыўнымі.\nТэгі: Міхэіл Саакашвілі, Украіна-ЕЗ


Медалі згубілі, грошай зарабілі… Пра што гаварылі спартыўныя чыноўнікі? | Брестский Курьер\nМедалі згубілі, грошай зарабілі… Пра што гаварылі спартыўныя чыноўнікі?\nЗ вуснаў розных чыноўнікаў ведамства зляталі супярэчлівыя ацэнкі развіцця фізкультурна-спартыўнай і турыстычнай галіны ў мінулым годзе. Агульную скруху, напрыклад, выклікаў той факт, што Брэсцкая вобласць, па сутнасці, праваліла асноўны паказчык эфектыўнасці працы спартовых устаноў: мы ажно на шостым месцы па ўнёску ў фарміраванне нацыянальнай зборнай для ўдзелу ў міжнародных спаборніцтвах. Перадапошняя наша вобласць і ў яшчэ адным важным пункце — падрыхтоўцы майстроў спорту. Асабліва адчувальнае змяншэнне выніковасці ў лічбах, якія адлюстроўваюць колькасць падрыхтаваных майстроў спорту міжнароднага класа (усяго 4 чалавекі на фоне 13-ці ў 2011-м).\nТакі рэгрэс трэнеры звязваюць у тым ліку са змяншэннем фінансавання спорту. Пра гэта прынамсі казаў дзяржаўны трэнер па лёгкай атлетыцы Віктар Селівонік. Цікава, што недабор медалёў ён патлумачыў арыштам галоўнага трэнера і ўрача нацыянальнай зборнай, якія адзіныя ведалі, як падрыхтаваць спартсменаў. А вось Віталь Богдан выказаў крыўду як прадстаўнік Школы вышэйшага спартыўнага майстэрства, дзе заробак некантрактніка не даходзіць і да паўтара мільёнаў рублёў. Пры гэтым няма фармакалагізацыі і вітамінізацыі, адсутнічаюць датацыі на спартыўнае абмундзіраванне.\nЗатое вобласць стала лідарам, і гэта адзначыў прадстаўнік дэпартаменту спорту і турызму Вадзім Кармазін, па расходах на фізічную культуру і спорт: пры плане 0,5 базавай велічыні на жыхара ў нас патрацілі 1,5 базавай. Добра гэта ці дрэнна — тут могуць быць розныя меркаванні, у залежнасці ад асабістых прыярытэтаў.\nБюджэт і небюджэт\nХоць спартсмены і скардзяцца на дрэннае фінансаванне, сума, якая пайшла на фізкультуру і спорт у мінулым годзе, у выніку апынулася ўнушальнай — 226,4 млрд.руб. З іх толькі 41,4 млрд.руб. установы, падведамасныя ўпраўленню, зарабілі самастойна, астатняе прыйшло з дзяржаўнага бюджэту.\nУ сувязі з гэтым з трыбуны гаварылася пра неабходнасць павелічэння сродкаў, атрыманых ад пазабюджэтнай дзейнасці. Першы намеснік начальніка ўпраўлення Васіль Ляшчынскі агучыў і план на гэты год — 130% ад мінулага.\nЗаўважым, што грошы цяпер зарабляюць не толькі ўстановы кшталту спартыўных комплексаў, але і аддзелы фізічнай культуры і спорту гар- і райвыканкамаў, 6 апошніх з якіх у мінулым годзе былі зарэгістраваныя ў якасці юрыдычных асоб. З ліку спартыўных устаноў больш за ўсё грошай зарабілі ЦАР па веславанні (7,1 млрд.руб.), ЦАР па водных відах спорту (6,4 млрд.руб.) і СК “Брэсцкі” (5,1 млрд.руб). У прыклад ставілася і работа “Закрытага плавальнага басейна” камунальнага прадпрыемства, які ўвогуле працуе без бюджэтных датацый з рэнтабельнасцю 5,9% пры штаце 39 чалавек.\nАднак агульная сітуацыя пакуль не з’яўляецца надта аптымістычнай, паколькі ў вобласці ёсць шэраг аб’ектаў, што працуюць у паўсілы. Найбольш выразныя прыклады — гэта лядовы палац і басейн у Івацэвічах, спорткомплексы ў Жабінцы і Тамашоўцы.\nТурысты нас не цікавяць\nТакую выснову можна зрабіць з даклада намесніка начальніка ўпраўлення Мікалая Глушэні. Здаецца, і выканала Берасцейшчына даведзены з Мінска план па даходах, зарабіўшы 18,4 млн.даляраў, аднак удзельная вага нашай турыстыкі ў агульным аб’ёме краіны — усяго 9%. Гэта і зразумела, тлумачаць самі чыноўнікі, пры такой яўнай недастатковасці гасцініц і аб’ектаў прыдарожнага сервісу. Абсалютна справядліва крытыкуюць службоўцы сябе і за адсутнасць інфармацыйнага забеспячэння турыстычнай сферы. “Неабходна навесці парадак на сайтах гар- і райвыканкамаў, дзе ў лепшым выпадку ёсць пералік аграсядзіб. Адсутнічае інфармацыя аб аб’ектах, падзеях, маршрутах”, — зазначыў Мікалай Глушэня. Тым не менш наша вобласць займае другое месца па экспарце турыстычных паслуг, саступаючы толькі Мінскай. Выходзіць, турысты едуць сюды не дзякуючы, а насуперак.\nЗаўвагі пад апладысменты\nНекалькі істотных праблем у спартыўнай сферы ўзняў дырэктар вучэльні алімпійскага рэзерву Юрый Піцерскі. Па-першае, гэта незапатрабаванасць выпускнікоў установы, у якіх дзяржава спачатку ўкладае вялізныя грошы, а пасля пакідае на волю лёсу. Часткова вырашэнне праблемы дырэктар бачыць у дамове з БрДУ імя Пушкіна, куды студэнтаў маглі б прымаць на другі курс. Аднак паклапаціцца пра выпускнікоў-спартсменаў, па меркаванні Піцерскага, мусіць і ШВСМ, якая дагэтуль асаблівай цікавасці да іх не выказвала.\nАле самае галоўнае, што хвалюе кіраўніка вучэльні, — гэта тое, што ён вымушаны вялізныя сродкі плаціць за арэнду спартыўных пляцовак для арганізацыі трэніровак. “Жыхары Брэсцкай вобласці за права трэніравацца на аб’ектах Брэсцкай вобласці, каб пасля выступаць на спаборніцтвах за Брэсцкую вобласць, павінны заплаціць Брэсцкай вобласці грашыма, якія ім дала Брэсцкая вобласць”, — гэтая фраза Юрыя Піцерскага проста ўзарвала залу апладысментамі.\nУ цэлым калегія выглядала досыць канструктыўнай, а вось пытанне, якое няўлоўна прысутнічала ды ўсебаковага разгляду не атрымала, — рэарганізацыя спартыўных школ (яе чакаюць ужо ў гэтым годзе). Відаць, нічога дакладнага пра гэта ніхто не ведае, бо гаварылі толькі пра неабходнасць скарачаць штаты, адмаўляцца ад сумяшчальнікаў і павялічыць нагрузку трэнераў. Што ж атрымаецца ў рэальнасці, паглядзім восенню, з пачаткам новага навучальнага года.\nСледующая статья В «боях без правил» нужно нестандартно мыслить\nПредыдущая статья Победная поступь БГК продолжалась в течение всей зимы


09:35 01.07.2016 (абноўлена 12:19 01.07.2016)\nМінск, 1 ліп — Sputnik. Беларусы ўжо могуць здымаць новыя грошы ў беларускіх банкаматах, паведамляе Sputnik.\nЧастка банкаў рэспублікі аднавілі сваю працу зранку 1 ліпеня. Насуперак чаканням, банкаўскага калапсу не здарылася — усё карткі ўжо працуюць, як і частка банкаўскіх аддзяленняў.\nУ банкаматах з новымі грашыма на экране размешчана адпаведная інфармацыя. Банкноты старога ўзору зняць у іх немагчыма.\nSputnik зняў новыя грошы — 15 рублёў (150 тысяч ранейшых).\nНовыя грошы ёсць ужо ў 30% беларускіх банкаматаў\nАдразу кідаецца ў вочы новы фармат банкнот — па памеры яны адрозніваюцца ад старых. Таксама ў новых грошай дзіўны пах. У чэках банкамата ўжо паказваюць новы код валюты — BYN.\nДэнамінацыя беларускага рубля адбылася 1 ліпеня: банкноты ўзору 2000 году, якія знаходзяцца ў звароце, будуць паступова заменены на банкноты і манеты узору 2009 года ў суадносінах 10 тысяч да аднаго.\n17:12 17.06.2021 (абноўлена 16:32 17.06.2021)\nУ другім сэце беларуска саступала саперніцы з лікам 3:5, але затым выйграла чатыры геймы запар.\nМІНСК, 17 чэр – Sputnik. Экс-першая ракетка свету беларуска Вікторыя Азаранка (№16 у рэйтынгу WTA) выйшла ў 1/4 фіналу тэніснага турніру ў Берліне, паведамляе Sputnik.\nСёння беларуска правяла матч 1/8 фіналу супраць немкі Ангелікі Кербер (27). Азаранка перамагла з лікам 6:3, 7:5. Саперніцы правялі на корце 1 гадзіну 22 хвіліны.\nЗа выхад у паўфінал Азаранка пазмагаецца з мацнейшай у пары Караліна Плішкава (Чэхія, 10) - Джэсіка Пегула (ЗША, 26).\nНапярэдадні выступленне на турніры завяршыла беларуска Арына Сабаленка (4). Першая ракетка Беларусі саступіла амерыканцы Мэдысан Кіз (28) - 4:6, 6:1, 5:7.\nСёння вечарам Азаранка і Сабаленка ў чвэрцьфінале парнага разраду сустрэнуцца з харвацка-амерыканскай парай Петра Марціч / Шэлбі Роджэрс.\nБерлін, турнір, Вікторыя Азаранка


Беларуская прамысловасьць у мінусе\n17 студзень 2014, 11:49\nІндэкс прамысловай вытворчасьці Беларусі ў 2013 годзе параўнальна з 2012 годам склаў 95,2%.\nТакія дадзеныя зьявіліся сёньня на афіцыйным сайце Нацыянальнага статыстычнага камітэту Беларусі.\n«Гэта азначае, што вытворчасьць прамысловасьці летась скарацілася на 4,8%,— тлумачыць сытуацыю кіраўнік фонду Мізэса Яраслаў Раманчук. — Урад плянаваў мець па выніках году плюс 8-10%. А калі насамрэч атрымаўся мінус амаль на 5%, то гэта сьведчыць пра тое, што ва ўрадзе ня ведаюць, як сапраўды працуе эканоміка.\nДа агульнага спаду найперш прычыніліся нафтаперапрацоўка, калійныя ўгнаеньні, МАЗы, трактары, БелАЗы... Можна казаць, што тая мадэль эканомікі, якая пануе ў Беларусі, дала вялікі збой.\nНаагул лічбы Нацстату даюць падставы для развагаў. Напрыклад, павялічылі экспарт і выйшлі на добрыя пазыцыі нашы малочнікі. Але разам з тым надоі кароў зьменшыліся. І тут ўзьнікае такая загадка: альбо беларусы сталі меней ужываць малочнай прадукцыі, альбо гэта зьвязана з кантрабандай? Такія падазрэньні наконт беларусаў публічна агучваў спадар Анішчанка, калі ён галоўным расейскім „шлагбаўмам“. Значна падрасла летась вытворчасьць мэблі. Крыху пайшлі ўверх вытворцы мясной прадукцыі.\nА на мінусавым полюсе — грузавікі, трактары, цягачы, калійныя ўгнаеньні, нафтапрадукты. А гэта прыкладна 80% ўсяго беларускага экспарту. І каляі яны „прасядаюць“, то фактычна „прасядае“ уся беларуская эканоміка».\nДынаміка агульнага аб'ёму прамысловай вытворчасьці


Амбіцыйныя арлы вяртаюцца з гарачых краін у Беларусь\nАмбіцыйныя арлы вяртаюцца з цёплых краін у Беларусь\nУ Беларусі яшчэ стаялі лютыя маразы, але белавежскія арлы, якія зімуюць за тысячу кіламетраў адсюль, пачулі вясну і рушылі на поўнач. 14.03.2018, Sputnik Беларусь\nахова птушак бацькаўшчыны, беларусь, прырода, галоўнае, навіны\n11:24 14.03.2018 (абноўлена: 21:20 14.03.2018)\n© PixabayАрол, архіўнае фота\nУ Беларусі яшчэ стаялі лютыя маразы, але белавежскія арлы, якія зімуюць за тысячу кіламетраў адсюль, пачулі вясну і рушылі на поўнач.\nМІНСК, 14 сак — Sputnik. Арлы і падворлікі з Белавежскай пушчы пачалі вяртацца з паўднёвых краін, куды яны адляталі на зімоўку, паведамілі ў грамадскай арганізацыі "Ахова птушак Бацькаўшчыны" (АПБ).\nХутка вясна: першыя жаўрукі прыляцелі ў Беларусь\n8 сакавіка 2018, 14:05\nВясновая міграцыя птушак у гэтым годзе пачалася пазней, чым звычайна, з-за зацяжнога зімовага надвор'я і моцных маразоў у трэцяй дэкадзе лютага. Нягледзячы на такі характар надвор'я, самыя амбіцыйныя прадстаўнікі птушак задоўга да каляндарнай вясны адчулі наступ цяпла і адправіліся на радзіму. Беларускія арнітолагі вядуць назіранне за міграцыяй акальцаваных арлоў.\n"Лідарам вясновага міграцыйнага марафону стала самка вялікага падворліка з Белавежскай пушчы Альжуся. Яшчэ 26 лютага, калі ў Беларусі яшчэ стаялі моцныя маразы, яна пакінула ўзбярэжжы Іанічнага мора ў Заходняй Грэцыі", — распавялі Sputnik у аўторак арнітолагі.\nПа іх словах, ужо 3 сакавіка амбіцыйная Альжуся перасекла мяжу з Балгарыяй і пераначавала на паўночным баку заснежаных гор.\nДатчыкі паказалі, што птушка ляцела на радзіму ў рэжыме "адзін дзень палёту — два дні адпачынку", сказалі ў АПБ, удакладніўшы, што ўжо праз шэсць сутак яна перасекла мяжу Румыніі, а 11 сакавіка ўвечары пераначавала каля ўкраінскай мяжы.\n"Хоць і ляціць яна нашмат павольней, чым увосень, з дня на дзень яна павінна даляцець да роднай Белавежскай пушчы", — сказалі суразмоўцы Sputnik.\nПа словах арнітолагаў, услед за Альжусяй вяртаецца ў Беларусь самец з буйнога лесабалотнага заказніка "Стары Жадзень" па мянушцы Блонд, які зімаваў у Паўночнай Грэцыі. У бліжэйшыя дні чакаюць вяртання яшчэ адной самкі арла Дзянісы, якая зімавала на Балканах.\nПа словах арнітолагаў, аднымі з першых у Беларусь вясной вяртаюцца з зімоўкі шпакі і жаўрукі, гусі, яны праводзяць зіму ў Паўднёвай Еўропе і Паўночнай Афрыцы.\nУвесну праз Беларусь ляцяць птушкі, якія зімавалі ў Бельгіі, Германіі, Італіі, Францыі, Іспаніі, на Міжземнаморскім узбярэжжы, краінах Паўночнай Афрыкі. У рэспубліку на гнездзішча і праз яе тэрыторыю ляціць больш за 90 відаў вадаплаўных і каляводных птушак: гусі, качкі, гагары, бакланы, буслы, чаплі, журавы, чайкі і кулікі.


Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін | mediakritika.by\nНягледзячы на анлайн-фармат падзеі, арганізатары кінафестывалю беларускага дакументальнага кіно прынялі рашэнне аб яго пераносе. Пра гэта паведаміў аглядальніцы Reform.by кіраўнік BelarusDocs, рэжысёр Алесь Лапо.\n— Рашэнне аб пераносе фестывалю прынятае на 100%, — прызнаецца заснавальнік і дырэктар фэсту. — Учора мы параіліся з камандай і вырашылі перанесці BelarusDocs на няпэўны тэрмін. Хоць у нас і ўсё гатова, як кажуць, бяры ды запускай. І толькі ўчора мы разаслалі анонсы ў СМІ.\nАлесь Лапо не адмаўляе, што на такі крок яго падштурхнулі апошнія навіны ў краіне і клопат пра каманду. Толькі ўчора беларускі рэжысёр вярнуўся з расійскага фестывалю «Артдокфест», дзе дэманстравалася яго карціна «Усе мерапрыемствы згодна з планам».\n— Вярнуўся ў даволі добрым настроі, а тут такое. Прачытаў пра спыненне ўжо і анлайн-версіі праекта «Машына дышит, а я — нет», пра затрыманне арганізатараў выставы пра медыкаў. Цяжка гэта ўсё. Тым больш у мяне ёсць перацярогі па адной кінастужцы ў нашай праграме, — зазначае дакументаліст. — Калі б рабіў фестываль адзін, я бы не спыніўся. Але паколькі BelarusDocs — справа калектыўная, прыйшлося прыняць даволі няпростае рашэнне.\nBelarusDocs-2021 мусіў быў адбыцца на сайце кінападзеі з 13 па 19 красавіка. Акцэнт у праграме чацвёртага анлайн-фестывалю дакументальнага кіно тэматычна быў зроблены на пытаннях правоў чалавека. У яго конкурсе заяўленыя стужкі беларускіх дакументалістаў: Галіны Адамовіч, Любові Зямцовай, Максіма Шведа, Веранікі Ніканавай, Дар’і Юркевіч і Юліі Шатун. Новую дату фестывалю арганізатары паведамяць на афіцыйным сайце і на старонках у сацсетках.\n— У бліжэйшай перспектыве планую зрабіць серыю публікацый пра беларускае дакументальнае кіно 2010-х, каб зарыентаваць аўдыторыю BelarusDocs, на якія фільмы дзесяцігоддзя варта звярнуць асаблівую ўвагу, — кажа Алесь Лапо. — Гэтае дзесяцігоддзе — увогуле, шмат у чым пераломны час для айчыннай дакументалістыкі, і хацелася б пэўныя тэндэнцыі яе развіцця акрэсліць.\nДар'я Амяльковіч, Reform.by\nВыберите оценкуGive Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін 1/5Give Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін 2/5Give Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін 3/5Give Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін 4/5Give Фестываль BelarusDocs пераносіцца на нявызначаны тэрмін 5/5


Чаму апазіцыю не пусцілі ў выбарчыя камісіі?\nПраваабаронцы называюць афіцыйныя прычыны абсурднымі.\n“Напрыклад, у Магілёве ні ў водную выбарчую камісію не трапіў ніводзін прадстаўнік дэмакратычных сілаў, хаця вылучаліся ў гэтыя камісіі не менш за 200 чалавек, – канстатуе праваабаронца Уладзь Лабковіч. – Гэта сведчыць, што ўлады, сапраўды як і заўсёды, цалкам узялі пад кантроль участковыя камісіі”.\nНаяўнасць ва ўчастковых камісіях сваіх прадстаўнікоў важная для апазіцыі, бо менавіта тут лічаць галасы выбарнікаў ды існуюць найбольшыя магчымасці для фальсіфікацыяў. Праваабаронцы робяць высновы, што ўчастковыя камісіі сфармаваныя зыходзячы выключна з інтарэсаў дзейснай улады.\nАдмову на ўваходжанне ў выбарчыя камісіі атрымаў і шэраг вядомых дзеячаў дэмакратычнай супольнасці. Афіцыйныя прычыны, як мяркуе Уладзь Лабковіч, абсалютна абсурдныя. “Напрыклад, спадарыні Людміле Гразновай было адмоўлена з той прычыны, што яна раней выступала на мітынгах. Алесь Лагвінец, прадстаўнік Партыі БНФ, прадставіў 210 подпісаў за вылучэнне яго ў камісію, хоць паводле заканадаўства дастаткова і дзесяці, але яго таксама не ўключылі ў камісію з-за таго, што ён быў сябрам адной з ініцыятыўных групаў кандыдатаў”. Пры гэтым, адзначае праваабаронца, такія акалічнасці не ўплывалі на ўваходжанне ў склад камісіяў тых, хто збіраў подпісы за Аляксандра Лукашэнку.


З вершамі (і віртуальна – з самой паэтэсай) Оксаны Шалак мяне пазнаёміў беларускі паэт, перакладчык Сяргей Панізьнік. У Сяргея Сцяпанавіча за плячыма – чатыры гады ўкраінскага, львоўскага жыцця (1963 – 1967 гады). Нарадзілася Оксана Іванаўна ў сяле Алянёўка Магілёў-Падольскага раёна Вінніцкай вобласці – 14 студзеня 1966 года.…\nДа юбілею класіка беларускай літаратуры Уладзіміра Караткевіча прымеркаваны самыя розныя мерапрыемствы. І не толькі ў Беларусі, але і ва Украіне. Уладзімір Сямёнавіч разам з сям’ёю патрапіў у Кіеў у 1944 годзе, вяртаючыся з эвакуацыі. А ў 1949 годзе паступіў на рускае аддзяленне філалагічнага факультэта Кіеўскага дзяржаўнага ўніверсітэта…


Паэт Юрка Голуб (нарадзіўся ў 1947 г., жыве і працуе ў Гродне), аўтар кніг «Гром на зялёнае голле», «Дрэва навальніцы», «Незабыўнае поле», «Помню пра цябе», мае свой творчы голас, сваю манеру пісьма. Арыгінальныя па думцы і на выкананні, насычаныя нечаканымі метафарамі і параўнаннямі, яго вершы хвалююць, запамінаюцца. У новай кнізе паэта «Сын небасхілу» чытач знойдзе канкрэтныя зямныя рэаліі, убачыць постаці сваіх папярэднікаў і сучасні... Więcej »\nУ Віцебскім абласным судзе 17 снежня пачаліся спрэчкі па крымінальнай справе былога старшыні Шумілінскага райвыканкама Аляксандра Снарава. Большую частку пасяджэння заняло выступлене пракурора. Нагадаем, што экс-старшыню Шумілінскага райвыканкама абвінавачваюць ва ўхіленні ад пагашэння крэдыторскай запазычанасці; злоўжыванні ўладай або службовымі паўнамоцтвамі; перавышэнні ўлады або службовых паўнамоцтваў; службовым падлогу з мэтай скаж... Więcej »\nПа выніках галасавання ў Палату прадстаўнікоў сёмага склікання па Гарадоцкай акрузе пераможцам зацверджаны праўладны кандыдат. 18 лістапада падведзены вынікі працы участковых камісій па Гарадоцкай выбарчай акрузе №21. Прапанавана лічыць дэпутам Палякову Ірыну, 4 сакавіка 1979 года нараджэння, старшыню Віцебскай раённай прафсаюзнай арганізацыі Беларускага прафесійнага саюза работнікаў аграпрамысловага комплексу, якая пражывае ў в. Пад... Więcej »\nУ наступным годзе ўлады возьмуцца “падымаць” 31 адсталы па сацыяльна-эканамічнаму развіццю раён у Беларусі. Сярод іх запланаваны і Шумілінскі раён. Улады абяцаюць падняць узровень жыцця адстаючых па сацыяльнаэканамічнаму развіццю раёнаў. На іх тэрыторыі пражывае амаль 600 тысяч чалавек. Гэта прадугледжана пастановай Саўміна № 689 ад 9 кастрычніка. Як паведамляюць ва ўрадзе, у большасці раёнаў, якія адносяць да адсталым, няма буйных вытв... Więcej »\nНа Шуміліншчыне, як і па ўсёй краіне пачаўся сезон восеньскіх кірмашоў. У мінулую суботу на цэнтральнай плошчы шумілінцы ад самага ранку наведвалі гандлёвыя рады з гароднінай і зернем, мяса-малочнай прадукцыяй, мёдам і яйкамі, саджанцамі пладовых дрэў і ягадных кустоў, бялізнай, абуткам і будаўнічымі матэрыяламі. Кожны год запар цэнтральная плошча горпасёлка Шуміліна традыцыйна збірае працаўнікоў раённых сельгасарганізацый, гаспадароў у... Więcej »\nГрант у 10 тысяч долараў на добраўпарадкаванне двара дома па Юбілейнай, 75 атрымалі актывісты экалагічнага руху Шумілінскага раёна «ЭкаБума». Перадусім грамадскае аб’яднане па са-дзейнічанні ўстойліваму развіццю шумілінскага рэгіёна «ЭкаБум» паўдзельнічала ў конкурсе міні-праектаў «Тандэм – v». Прынамсі, гэты праект рэалізуецца Еўрапейскай Асацыяцыяй мясцовай дэмакратыі – ALDA з удзелам асветніцкага грамадскага аб’яднання «Фонд імя Льва... Więcej »\n«Прасіў не надакучаць з указам прэзідэнта». У чым абвінавачваюць былога старшыню Шумілінскага райвыканкама. Віцебскі абласны суд разглядае крымінальную справу ў дачыненні да 53-гадовага экс-старшыні Шумілінскага райвыканкама Аляксандра Снарава – яго абвінавачваюць па пяці карупцыйных артыкулах. На паседжанні 3 верасня сведкі расказвалі, як чыноўнік незаконна купляў службовы аўтамабіль. Старшынёй Шумілінскага райвыканкама Аляксандр Сна... Więcej »


Уладзімір Някляеў: Пасланне Паўла ці юбілей за кратамі — Говори правду!\n24 апреля 2013 drako\nЗ гэтай нагоды Уладзімір Някляеў піша:\n«Павел Вінаградаў, якому 24 красавіка 25 гадоў, сустракае свой першы юбілей у вязніцы.\nЁн у чым-небудзь вінаваты?…\nСуткі ў нас нібы ўжо і не лічацца пакараннем. Наадварот ¾ як бы нават актам гуманізму. Скажыце, маўляў, дзякуй, што дванаццаццю гадамі не пакаралі…\nАле Паўла Вінаградава каралі не толькі суткамі. У маі 2008 года яму прысудзілі два гады, у маі 2011 — чатыры. Разам з усімі суткамі — гэта амаль сем гадоў турмы з дваццаці пяці гадоў жыцця… Дзякуй Богу, што не ўсе адсядзеў.\nЁн і ў судах усміхаецца, гледзячы на міліцыянтаў, якія сведчаць, што ён лаяўся, біўся і ледзь іх не скалечыў, на пракурораў, якія з пальцаў высмоктваюць абвінавачванні, на суддзяў, якія, пацеючы, зачытваюць не імі напісаныя прыгаворы. Неяк я спытаў: “Ты ўсміхаешся, бо адчуваеш сябе вышэй за іх?” Ён адказаў: “Не. Я ўяўляю сябе на месцы кожнага з іх — і мне смешна”.\nУ яго абаяльная ўсмешка — у кампаніі “Гавары праўду” ён самы ўсмешлівы. Ён добразычлівы. Ён гатовы ў любую хвіліну любому прыйсці на дапамогу, ён адкрыты для дабра, а над ім чыняць і чыняць суды.\nЁсць такая рэч у чалавеку: адчуванне ўласнай годнасці. Рэдкае ў нашай краіне ў наш час адчуванне. І ўсё ж яно ёсць, і менавіта яно ¾ падмурак, на якім стаіць чалавек у змаганні за свае ідэалы, перакананні. На гэтым падмурку ён можа стаяць з некім, а можа і адзін.\nЯк Сяргей Каваленка са сцягам за волю, як Генік Лойка з расцяжкай за родную мову, як Алесь Пушкін з асвечаным партрэтам змагара за Беларусь. І на сцягах, і на расцяжках, і на партрэтах, якія яны ўздымаюць, напісана: “За нашу і вашу годнасць!” Менавіта за гэта сённяшняя ўлада, якая падгрэбла да сябе ўсіх нягоднікаў, чыніць і чыніць над імі суды.\nПавел Вінаградаў на гэтых судах усміхаецца…»\nНа сайце НН Пятро Садоўскі ў артыкуле “Videor egro sum…” згадвае “адліжныя 60-я, калі мінскія студэнты штурмавалі Дом афіцэраў, ламаючы дзверы, каб трапіць на забароненую 13-ю сімфонію Шастаковіча”\nНякляеў не едзе ў Лондан.


Уладзімір Карпаў. Пачуты стогн. Спроба уявіць імгненне. Апавяданне\nПачуты стогн. Спроба уявіць імгненне. Апавяданне\nНяўжо, калі я збочыў у руіны, ён шыбануў у мяне каменем? Ад злосці. Ад таго, што падвялі нервы. А мо проста, каб абваліць на зямлю... Глядзі, Валодзя! Глядзі! І давай за вугал вунь той шалудзівай каробкі. Ну! Ну!\nЁн, вядома, віжаваў даўно. Мо з самага ранку. І тады, калі я адпраўляў людзей у атрад. І тады, калі грузавік паехаў і я ішоў у аптэку... Ай-яй! Там жа ў падвале — пашпарты, шрыфт, медыкаменты... З лішкам хопіць, каб павесілі і Юрку, і яго любоў...\nА гэты, безумоўна, выявіў сябе толькі, калі спалохаўся, што можа ўпусціць мяне. Калі здалі нервы ў сволачы!\nХто ён? Немец? Сынок белагвардзейца? Наш бобік? І як высачыў? Зноў нешта не дагледзелі? Ці зноў здрада?\nСтоп! Думай, Валодзя! Можа, ён яшчэ не паведаміў пра грузавік, і пагоні не паслалі. Можа, не ўправіўся перадаць і пра аптэку...\nІсай Казінец смяяўся, калі гаварылі, што ёсць прадчуванне. А яно ёсць... Як ён зваў мяне? Тузенбахам. Чэхаўскім Тузенбахам. Не! Гэта я казаў, што стараюся над Тузенбаха... Кпіў па-сяброўску і Гена. О як добра было б, каб ты, мой Гена, пачуў мяне зараз! Аднакашнік ты мой, друг ты мой!..\nЦі не занадта мы рызыкавалі? Ці не занадта былі захоплены адным? Штодзень. З самага пачатку.\nПомніш прыёмнік? Помніш, што ў квартале немцы не жылі, і яго адключылі ад электрасеткі? І ўжо тады прыходзілася ісці напрапалую — поначы праводзіць лінію, падключаць да радыёзаводскай. Сваю лінію! Пад носам у немцаў! А прыёмнік дзе схавалі? Пад этажэркай! Завесіўшы шторкаю. І слухалі, запісвалі, лежачы на падлозе. Во канспірацыя!\nСтоп! І ці не хітрыш ты трошачкі сам з сабою, Валодзя? Каб падбадзёрыцца? «Цэ ж було та за вадою пішло»,— як кажа мама... Бедная мама! Ці не давядзецца і ёй зноў мучыцца, як тады, калі нашы палеглі пад бамбёжкай ля Замбрава?.. Не, не! Хаваць сябе рана... А вось азірнуцца назад не шкодзіць. Той не чалавек, хто адно ацэньвае другіх. А раптам бяда пачынаецца з цябе самога?\nНу, ну!.. Успамінай, Валодзя! Разбірайся. Прыйшлі Воранавы. Так? Два Міхалы — сын і бацька. Ты іх таксама ведаеш, Гена. Электраманцёр і начальнік друкарскага цэха. З’явілася «хатняя друкарня» на Рымарнай. Сыпанулі лістоўкі, зводкі Саўінфармбюро... харчовыя карткі для падпольшчыкаў. Як мае быць...\nАле і гэта не газетныя габарыты... Як і чакалі, знайшліся яшчэ хлопцы... Свірыдаў, Барыс Пупок... Эх, Барыс, Барыс! Недарма ты быў чорны, як жук. Ён з Ліды, Гена. Як пачалася вайна, адразу рвануў на ўсход, але пад Мінскам перанялі. Загналі ў Драздоўскі лагер, адтуль — у турму. А калі спатрэбіліся паліграфісты, перавялі ў друкарню. Жыў у пакойчыку, побач з ратацыйным цэхам,— ні рабочы, ні вязень. Нават пасмейваўся з сябе і з усіх... Не, Валодзя, і тут, здаецца, усё ў парадку...\nПраўда, далей пайшло больш складанае. Адкрыліся дзве магчымасці. Мы яшчэ спрачаліся з табой, Гена, калі ты прыдыбаў з Дзяржынска. Помніш праблему? Пашыраць «хатнюю друкарню» і тым часам ствараць рэзервовую або, як прапанаваў Воранаў-старэйшы, набіраць газету ў Доме друку, а друкаваць у яго дома. Успомніў? Камітэт схіліўся на апошняе — так было хутчэй.\nБо сапраўды — як ты будзеш чакаць, калі навокал гарлапаняць, агатукаюць і немцы і іх падпявалы. Самым ходкім словам зрабілі «капут».\nДа таго ж уначы вахманы стаялі толькі ля брамы і галоўнага ўвахода. Унутры Дом друку не ахоўвалі. Праўда, на другім паверсе жыў шэф з сям’ёю. На чацвёртым — чорнарабочыя — палонныя і вартавыя. Але ж ты ведаеш, што за махіна гэты Дом. Так што пры пэўных захадах набор начамі можна рабіць. Асабліва — у зацішным складзіку для шрыфтоў... Ну і рушыла... У домік Воранавых, як па канвееру, пайшлі гранкі, заціскачкі, вярстаткі, друкарская фарба, ручныя валікі, папера. Нават перавалачны пункт арганізавалі...\nА як працавалася! Любата! Невядома адкуль і сілы браліся. Гадзінамі з навушнікамі сядзеў. Паверыш на руцэ ад пісання аж мускул развіўся. Паміж вялікім і ўказальным пальцамі. Як жаўлак які... Сустракаўся, вядома, і з партызанскімі сувязнымі. Апытваў,— пакуль прасіцца не пачыналі. Цэлы стосік блакноцікаў спісаў.\nАднак, відаць, як з вады, побач вырастала і бяда.\nНе, Валодзя, гэта не камень. Далей ты, мабыць, не пабяжыш... Прытуліся да сцяны. Плечуком. І думай, думай! Толькі так можна перамагчы слабасць. Трымайся, думай і сачы. У цябе, хутчэй за ўсё, астаецца адно — сустрэцца з ім твар у твар і страляць. Ён, безумоўна, паявіцца неўзабаве...\nПэўна, з тых, што наняліся нядаўна. Бач, як старанна вёў... Баязлівы да здрады, такі пасля часцей са скуры лезе, каб выслужыцца. І не толькі таму, што баіцца новых гаспадароў. Знарок распальвае сябе. Шалее, каб сцвердзіць сваю здатнасць ва ўласных вачах...\nПамятаеш метамарфозу «тройцы» з Ваеннага савета, з якой напрадвесні пачаўся правал?\nАмбіцыя, бравада. «Не хавацца, а ваяваць трэба!..» Дзейнічалі, нібыта гулялі ў вайну і ваенных. Нарады, дзяжурствы ў штабе, загады... О, як шалеў, Гена, Казінец, калі даведаўся аб правале! «Засыпаліся, сукіны сыны!..» А як праваліліся, ураз скіслі. Пачалі тыцкаць пальцамі адзін на аднаго, а потым і на другіх... Выдалі Зайца, Сямёнава... Душа аж шчыміць ад агіды. І бадай, не менш, чым ад небяспекі, што насунулася вось цяпер на нас...\nУспомні Жудро, Сашу Макарэнку. Камісара «Чатырыста пятага»! Прымчаў з лесу, каб ратаваць нас. Да іх, аказваецца, таксама дапяў адзін з «тройцы» — паслала СД. І калі паднаціснулі на яго — укленчыў, прызнаўся, назваў астатніх.\nДругая такая ж ануча — адкуль толькі спрыт узяўся! — прывяла эсдэкаўцаў на кватэру да Жудро. Перш чым страляць у замкнутыя дзверы, пераконвала: «Васёк, адчыні, свае! Саша, скажы там яму...»\nДругі паверх, адзіныя дзверы... Скакалі ў акно. Саша звіхнуў нагу. І можна ўявіць, як ён адступаў, як адстрэльваўся?! Цалюсеньку Добу валялася цела на вуліцы. Чакалі — а раптам хтось прыйдзе, а раптам хтось будзе бедаваць... Жудро ж пашэнціла больш — Саша адцягнуў увагу на сябе. Але пры перастрэлцы ў пакоі паранілі і Васю. Праўда, мама з сяброўкамі схавала ў надзейным месцы, ды высветлілася — раны цяжкія. І хоць было позна, пераправілі ў бальніцу. Але і туды, ужо да мёртвага, прывяла ануча сваіх гаспадароў. Во якая актыўнасць у такіх!..\nОх, як балюча! Як шкада!.. І, можа, зараз мацней, ніж калі на Нямізе, слухаў маму, якая прынесла гэтую горкую навіну. Можа, нават мацней, чым і тады, калі, шукаючы слоў, пісаў пра іхнюю гібель, бегаў па сваёй каморцы, як апантаны. Бо цяпер, апрача ўсяго, абурае: гінуць самыя лепшыя! А такая вось дрэнь пакуль што жыве. І калі б выбавіўся адсюль, запатрабаваў бы... Прасіў бы... Пад сонцам не павінна быць поскудзі. Барацьба ідзе ў імя светлага! І нам наканавана не толькі ваяваць з чужынцамі, а і вынішчаць дзікае мяса...»\nА дзе ж выжлятнік? Схаваўся і пільнуе? Няўжо аказаўся хітрэйшы і разгадаў мой план? Незразумела толькі, чаму не свістаў дасюль? Пэўна, меркаваў: у паніцы нараблю глупстваў, кінуся хавацца куды да сваіх... Няўцям было, што могуць памагчы і руіны... Але чаму не свішча ён зараз? Спадзяецца справіцца сам? Не хоча дзяліць славы?.. Ну, ладна, пабачым...\nОх, як горна!.. У аблаву трапіў і тата... Не ўбярог і яго. А гэта ж нядаўна адпраўляў чарговую партыю за Дзяржынск. Падбіраў, думаў пра кожнага, а пра тату і не ўспомніў... Эх, Валодзя, Валодзя! І толькі цяпер прыгадаў, што твар у яго ўжо бялеў ад старасці... і занадта многія ведалі яго ў горадзе...\nІ знаеш, Гена, як атрымалася? Мы сядзелі за банкетным сталом, а эсдэкаўцы якраз у гэтую хвіліну цягнулі яго ў машыну... Жарты, анекдоты. Мурлыкалі «Заповіт», «Орленка», а яго мардавалі ў засценку. Раніцою слухалі па радыё святочную перадачу з Масквы, калектыўна запісвалі першамайскі загад, а ён, непрытомны, распластаны валяўся на голых нарах.\nДобра, хоць у барацьбе свае законы. Кроў, пралітая за справядлівую справу, мацуе яе. А той, хто загінуў...\nЁн жа астаецца сумленнем, дарадцам жывых. У гэтым, пэўна, і зарука, што ўсё рухаецца наперад.\nІ, прызнаюся, калі гарком даручыў пісаць ліст Цэнтральнаму Камітэту, гэта толькі і суцяшала мяне. Помніш, калі ты зайшоў якраз?\nПомніш, як прысягалі мы тады ад імя мінчан, што беларускі народ быў і астаецца верным дружбе савецкіх народаў? Ён ганарыцца працай сваіх пабрацімаў у тыле, іхняй мужнасцю на фронце. Запэўнівалі — і там, на свабоднай зямлі, яны могуць ганарыцца нашай барацьбою. Успаміналі Жудро, Макарэнку... І зноў прысягалі: мы з гонарам пройдзем праз нягоды. Так было, так будзе!..\nІ хоць набліжаўся новы жахлівы дзень — калі ў скверах і на рыначных плошчах зноў наважылі вешаць нашых, пачалі збіраць подпісы. Тысячы подпісаў. І сабралі...\n— Стоп!.. Але не — і тут, па-мойму, усё ў парадку. Інакш нельга было...\nАднак чаму так ляцяць думкі? Чаму падкошваюцца ногі? Цягне зямля? Руіны быццам хістаюцца і сонца пячэ ў вочы? Касматае, сляпучае!.. Трымайся, трымайся, Валодзя, чаго б гэта ні каштавала. Бо як жа іначай ты дастанеш з кішэні пісталет? Як будзеш страляць, калі бахнешся на зямлю? Ты ж абавязкова тады на міг зробішся бездапаможным. А потым... калі нават і ўдасца выцягнуць «ТТ», шпік — гэта відаць па ўсім! — проста наступіць на тваю руку. Нябось, вышкаляны, стараецца. А раз наступіць — ты ў ягонай уладзе. А самае крыўднае — не абясшкодзіш ужо...\nПачакай, што я хацеў дадумаць? Дзе пралік? Хто мог прадаць?.. Што нам трэба зыначыць?..\nТак, так... Возьмем зноў хоць бы «Звёздачку». Праўда, гарком прыспяшаў мяне. Але ж усё ішло па плану.\nУхвалілі назву. Законнік Вася Жудро яшчэ раней абгрунтаваў: «Правільна — «Звязда»! Хай свеціць, як і дасюль».\nІ выйшла ж. Убачыла свет. Назва... каб мацней біліся сэрцы, набраная даваенным шрыфтам. Побач: «Таварышы! З сённяшняга дня... пішыце!..» О-о! Затым — перадавая «Шырэй барацьбу!», «Весткі з франтоў», «Партызанскія навіны». І, само сабой, гумар — жывём і не кашляем!..\nДа скону не забудзецца ноч, калі вычытваў карэктуру... Да скону?!. Мама плакала ад радасці і гладзіла мяне, як барадатае дзіва... Хлопцы абдымалі...\nАле навошта, як і раней, за мной аставаўся Дзяржынск?.. Каб быў у гушчы падзей. Хоць... Цяпер ужо можна і тут прызнацца... Я любіў гэтую «нагрузку». Колькі мне? Дваццаць пяць. Не так ужо многа. Але я... маладзеў, Гена!..\nКалі я апошні раз пабываў у нашым Дзяржынску? У пачатку месяца? Так? І верыш, выбраўшыся з мінскіх руін, захмялеў. Над галавой — неба, хмурынкі. На край свету полем крочаць слупы. У жылах прыдарожных бяроз — сок. Вунь, бачыш, у адной надсеклі камель і між карэнняў, прыкрыўшы яловай лапкаю, паставілі вышчарблены гляк... А за бярозамі? Прасторы адкрытай вады. І там, дзе мелка,— лотаць. Жоўтыя кветкі, бы матылі, якія вось-вось успырхнуць. Праўда ж? Праз дзень-два ўзарвуцца набрынялыя пупышкі, зеленаватае воблака ахіне дрэвы, і па пералесках пакоціцца зялёны шум.\nКаюся, Гена, каюся! Я нахлябтаўся тады чужога халоднага соку... Нават збочыў з дарогі да пянька. Сядзеў, аслеплены навакольным святлом, аглушаны птушыным шчэбетам. Песціўся, пакуль не спахапіўся і не прымусіў сябе прагаласаваць. Ехаў далей, прызнаюся толькі цяпер, у кузаве з веснушкаватым вахманам.\nАле што са мною? Я і зараз, здаецца, п'янею і... падаю. Падаю, Гена! Потарч, не заплюшчваючы вачэй... І чаму няма болю? Толькі гарачым абдало грудзі... Ці магу я хоць варушыцца?\nСтоп, Валодзя! Сачы, сачы!.. І не забывайся на тое адно, што асталося... Бо факт — вінаваты хтось з тых, каго адправілі ў лес. Прывёў за сабою хвост або выдаў. Дый сам ты, Валодзя, дапусціў памылку. Стаяў, назіраў збоку, ці ўсё будзе добра, а потым расчуліўся — памахаў таварышам у грузавіку. О, як трэба, канечне трэба перадаць гэта ў гарком!.. Няхай робяць вывады. Мы яўна пагарджаем небяспекай, празмерна давяраем... І гэта, калі супроць нас цэлая вымуштраваная плойма.\nХоць... Пачакай!.. Глядзі праўдзе ў вочы!..\nЦі мог уратавацца, скажам, Сямёнаў-Жук? Мог. Калі яны з’явіліся ля брамы, ён ужо бег па калідоры.\nСпагадлівая суседка, схапіўшы за руку, уцягнула яго да сябе. З тайніка ён вылез, калі ўзнятая ў доме калатня ўжо кончылася... Ды не сцярпеў — захацелася паглядзець з-за фіранкі ў акно. Глянуў — і сустрэўся позіркам з эсэсманам, які клыпаў па тратуары ззаду ўсіх.\nА Ісай? Сам Слаўка — заўсёды сабраны як спружына? Разважлівейшы з разважлівых. Хіба яму было ўвязвацца ў бяду з Ляляй? Або ісці на яўку з партызанскаю правадніцаю, калі ў горадзе аблавы і павальныя арышты? Калі, наадварот, трэба было стаіцца, як патрабаваў ад другіх. А вось узяў дый пайшоў... А галоўнае — адчыніў брамку, падняўся на ганак, не выслаўшы наперад сувязную, якая была з ім... І ступіў ужо не ў сенцы, а ў турэмны засценак...\nА Пупок?.. Хіба цяжка было здагадацца, што калі «Звязда» трапіць у СД, адтуль адразу ж рынуцца ў Дом друку? Праўда, выручыў шэф. Успомніў? Цаніў Пупка за спрыт — той умеў набіраць і па-беларуску і па-нямецку. Выратаваў! Ды не ад выпадку, не ад сябе... Калі назаўтра яго таварышка па падполлю праз дзірку ў плоце вывела Пупка на Ціхую вуліцу, ён успомніў, што без пінжака... Во не было б большай бяды! Але як ні маліла жанчына, не паслухаўся — вярнуўся. І, вядома, улез у нерат... А падрыхтоўка паўстання? У ёй жа — наша сіла і наша слабасць...\nШто гэта? Пралікі? Ліхацтва? Безадказнасць? Магчыма... Але ці не вярней, Валодзя, што гэта — барацьба. Яе эпізоды. Сведчанне — чалавек перад усім створаны для працы, а не вайны. Ён жыве мірам. І калі ваюе, дык дзеля таго ж міру... Хіба мы не вучыліся ваяваць? І кожны раз нанава?..\nДзяржынск!.. Няўжо ўсё гэта было, Гена? Былі чырвоны гальштук, камсамольская работа, інстытут журналістыкі, дружба з табою?..\nШто ты робіш цяпер, кіжавец мой? Рыхтуеш лістоўку? Панёсся на веласіпедзе ў нядаўна створаны атрад? Ма-лай-чына!.. Калі я стараўся ўявіць сабе чыстую цягавітую сям’ю, я ўспамінаў вашу. Чэснае партыйнае. Надта ўжо лёгка дыхалася ў вас, хораша думалася, і самому карцела быць лепшым. Недарма мой сын — твой цёзка. Недарма навокал цябе згуртаваліся хлопцы са «Штампоўшчыка». Урастай, урастай, Гена, у рабочых! Яны падкажуць, як і што рабіць. А калі прыйдзецца туга, схаваюць... Помніш, як яны слухалі расказ пра падзеі ў Мінску? Як пасля ў вашым садзе дзівіліся на зорнае неба, пачуўшы гул Іл-4, што ішлі на бамбёжку?\nА помніш, як ахала твая маці?.. «Валодзечка» ды «Валодзечка!» «Прагаладаўся, канечне, галубок!» Як абняла, пацягнула да стала, кпіла з вусаў, з бародкі, якія адпусціў. Як бедавала, даведаўшыся пра ліха з татам. Супакойвала — усё будзе гаразд...\nМяне заўсёды інтрыгавала ў казках, як, жадаючы даведацца, ці далёка пагоня, уцекачы кідаюцца на зямлю і прыпадаюць да яе вухам. Неяк здарылася, што я не правяраў, чуваць так што-небудзь ці не. Слухаў, як гудуць тэлефонныя слупы, як дрыжаць і гудуць рэйкі, калі набліжаецца цягнік, а зямлю не слухаў. Цяпер жа хочаш не хочаш — слухай. І дзіва!.. Я выразна чую крокі! Нехта бяжыць да мяне. Аж спатыкаецца. Бліжэй, бліжэй... Нават не адзін. А два, тры. З розных бакоў. Хтось з іх, безумоўна,— той. Хто астатнія? Сябры? Ворагі? І каторы падбяжыць першы?..\nНе, навошта ашукваць сябе? Хто б яны ні былі, ратунку, Валодзя, няма. Помніш, казаў Казінец: «Можаш — змагайся! Не можаш — не брудзь у сабе чалавечае,— памірай».\nАле цяжка прыняць адзіноту і цемру. Нялёгка развітвацца з сябрамі. З сонцам! Пад ім і боль не боль... Крыўдна: ёсць... былі яшчэ сілы. Душа прагне змагацца. Мрояцца кнігі, напісаныя сумленна, душой... Горка: новае гора дабавіцца маме. Страціла дачку, унукаў... На дарогах вайны загубілася мая Ліда з Генкам. Закатавалі ў засценках тату. Пагналі ў Германію брата. Гіну і я... Адна астаецца! З вялікай сям’і!.. Шкада, што не твая будзе і «Звёздачка»...\nНе, Гена, мы ўсё-такі былі часам наіўныя. Але... Але не ведаю, ці зрабілі б мы больш, каб былі іншыя.


Гродна прыме фінал Кубка Беларусі па футболе\n08:58 23.03.2017 (абноўлена 09:31 23.03.2017)\nАрэна, на якой пройдзе вырашальны паядынак, месціць 8,5 тысяч заўзятараў.\nМІНСК, 23 сак — Sputnik. Фінальны паядынак Кубка Беларусі па футболе ўпершыню пройдзе ў Гродне, паведамілі ў прэс-службе Асацыяцыі "Беларуская федэрацыя футбола" (АБФФ).\n"Вырашальны паядынак другога па значнасці клубнага турніру краіны адбудзецца 28 мая на стадыёне ЦСК "Нёман" у Гродне", — распавялі ў АБФФ.\nФутбол: новы лагатып чэмпіянату Беларусі-2017\nМатч пройдзе 28 траўня.\nУ красавіку пройдуць паўфінальныя сустрэчы. Так, у Слуцку мясцовы аднайменны клуб прыме салігорскі "Шахцёр" 5 красавіка, у гэты ж дзень брэсцкае "Дынама" згуляе супраць барысаўскага БАТЭ. Паядынкі ў адказ пройдуць 26 красавіка.\nНагадаем, у мінулым годзе фінал Кубка адбыўся ў Брэсце. Перамогу тады святкаваў "Тарпеда-БелАЗ" (Жодзіна), які абыграў БАТЭ ў серыі пасляматчавых пенальці (3:2).\nДа гэтага вырашальны паядынак 21 раз прымаў Мінск, па адным разе Віцебск, Гомель, Барысаў і Жодзіна.\nфутбол, Кубак Беларуси па футболе, АБФФ, Гродна


Разрыў у заробках беларусаў і беларусак падвоіўся за «пяцігодку»\n21 чэрвень 2016, 17:26\nЦяпер мужчыны атрымліваюць на чвэрць больш за жанчын у Беларусі, але міністарка працы кажа, што «ў нас няма праблемаў».\nУ Беларусі разрыў у заробках мужчын і жанчын, паводле зьвестак міністра працы Марʼяны Шчоткінай, складае каля 24%, перадае БелаПАН. У сьнежні 2010 году паводле зьвестак Белстату гэты разрыў складаў амаль удвая меней — 13,1%.\nНа думку Шчоткінай, разрыў у заробках зьвязаны з тым, што жанчыны меней занятыя ў сфэрах з высокай зарплатай:\n«Ні для каго не сакрэт, што ў асноўным настаўнікі, лекары, работнікі культуры гэта жанчыны, а гэта бюджэтная сфэра, — казала міністарка. — Праблемы роўнасьці павінны ўспрымацца ў кантэксьце агульных сацыяльна-эканамічных праблемаў, а ня як праблемы жанчын. У нас няма праблемаў, мы проста за рэалізацыю магчымасьцяў».\nБеларусь мае 28 пазыцыю сярод 187 краінаў сьвету ў індэксе гендэрнай роўнасьці. Сярод дзяржаўных службоўцаў жанчыны складаюць 71%, у вышэйшых органах заканадаўчай, выканаўчай і судовай улады жанчын 55%, у Палаце прадстаўнікоў жанчын каля 29%.\nСама Марыяна Шчоткіна кіравала перадвыбарчым штабам Аляксандра Лукашэнкі падчас мінулых выбараў. Паводле аналізу «Нашай Нівы», яе катэдж у Драздах можа каштаваць каля 1 млн даляраў альбо 184 гады працы на сярэднюю беларускую зарплату.\nАктывіста кампаніі «Гавары праўду» аднавілі на працы\nМіжнародная арганізацыя працы заклікала Беларусь пазбавіцца ад прымусовай працы


Караткевіч у Смалявічах, Лукашэнка — у Сочы, Улаховіч — на БТ\n18 верасень 2015, 16:30\nАгітацыйная кампанія на выбарах прэзыдэнта актыўнасьцю не адрозьніваецца. Агляд карэспандэнта Свабоды.\nВыбарчы штаб Тацяны Караткевіч сёньня прааналізаваў яе першы тэлезварот да выбарцаў. Мікалай Улаховіч прысьвяціў дзень падрыхтоўцы свайго выступу, які пачнецца ў 19.30 на тэлеканале «Беларусь 1». Сяргей Гайдукевіч разьмяркоўваў свае агітацыйныя матэрыялы паміж рэгіёнамі. Аляксандар Лукашэнка па-ранейшаму ў Расеі.\nДзьмітрыеў: Сьвятло ў тэлестудыі БТ выставілі не на карысьць Караткевіч\nТацяна Караткевіч сёньня паехала ў Смалявічы, Жодзіна і Барысаў. А перад ад’ездам штаб кандыдаткі правёў разбор яе ўчорашняга тэлевізійнага выступу, — сказаў Свабодзе кіраўнік выбарчага штабу Караткевіч Андрэй Дзьмітрыеў:\n«Тацяна проста малайчына. Усім відавочны яе рост як палітыка. І мы гэтым вельмі ганарымся. Некаторыя кажуць, што ў яе выступе не было нейкіх такіх яскравых прыкладаў, пра якія б пасьля ўвесь дзень размаўлялі. Але мы ў першым выступе спэцыяльна не рабілі шмат яскравых вызначэньняў. Там было некалькі цытатаў — і пра шок без тэрапіі, і пра жабракоў-мільянэраў, і пра тое, што Лукашэнка стаміўся...\nАднак наша задача палягала ў тым, каб у людзей зьявілася адчуваньне, што яны слухаюць менавіта праграму. І каб яна не была перакрэсьленая нейкай кідкай цытатай, якая ў межах гэтай стратэгіі была б недарэчнай. Каб у людзей зьявілася адчуваньне, што ёсьць чалавек, які разумее праблемы. І які разумее, што трэба рабіць. Мы гэтага дасягнулі. Таму і лічым учорашні выступ вельмі ўдалым.\nНам было ўчора вельмі прыкра пабачыць, што на тэлебачаньні ўзьнікла праблема з асьвятленьнем для Тацяны. Сьвятло ў студыі было вельмі кепскае. І гэта заўважылі шмат людзей. Ну нельга так падсьвечваць кандыдата. Таму мы, безумоўна, наступным разам возьмем з сабой спэцыяліста, каб сьвятло было выстаўлена на карысьць Тацяны».\nУлаховіч пацее на тэкстам выступу па БТ\nСёньня месца Караткевіч у студыі «Беларусь 1» зойме старшыня Беларускай патрыятычнай партыі, «народны атаман» Мікалай Улаховіч. Ён кажа, што выступы папярэднікаў прымушаюць яго папацець над тэкстам:\n«Я спрабую напісаць сваю прамову для тэлебачаньня. Спрабую з мукамі. Вось паслухаў свайго сябра Гайдукевіча. Я яго лічу сябрам. Паколькі мы абодва — афіцэры, а ня спарынг-партнэры, як часам пра нас абодвух кажуць. Я яго паслухаў, і цяпер думаю — а як я выступлю? Я ня думаю, што змагу так прыгожа, як ён. Я, шчыра кажучы, думаю пра сябе, што я ў чымсьці грубаваты і вуглаваты».\nГайдукевіч прывёз 2 машыны з улёткамі\nСяргей Гайдукевіч сёньня займаўся разьмеркаваньнем сваіх агітацыйных матэрыялаў. Дзьве машыны з улёткамі і каляндарыкамі прывезьлі сёньня з друкарні ў офіс Лібэральна-дэмакратычнай партыі Беларусі, кажа першы намесьнік старшыні партыі Алег Гайдукевіч:\n«Сёньня ў нас праходзіць пасяджэньне выбарчага штабу з удзелам прадстаўнікоў рэгіянальных структур. Агітацыйныя матэрыялы раздадзім ім. І з гэтых выходных пачынаем пікеты ва ўсіх гарадах, дзе мы гэта заплянавалі. У нас дзьве машыны ўлётак, каляндарыкаў.\nМы значна папоўнілі свой выбарчы фонд. Толькі ўчора атрымалі 40 мільёнаў. І гэта будзе працягвацца і надалей. Хто дае грошы, мы дакладна ня ведаем. Усё гэта робіцца выключна праз банк. Хтосьці зь сябраў партыі кажа, што паклаў пэўную суму, а хтосьці кладзе грошы і ня кажа пра гэта».\nАсабісты фінансавы фонд на гэтых выбарах не павінен перавышаць 9000 базавых велічыняў (адна базавая цяпер — 180 000 беларускіх рублёў). Гэта ў тры разы больш параўнальна з выбарамі кіраўніка дзяржавы ў 2010 годзе.\nАляксандар Лукашэнка сёньня ў Сочы ўдзельнічае ў расейска-беларускім форуме рэгіёнаў, дзе правёў сустрэчу з расейскім прэзыдэнтам Уладзімерам Пуціным.\nУлаховіч — настаўніцам: «Рускасьць — аснова нашай нацыі»


Каля 130 тыс. білетаў прададзена на II Еўрапейскія гульні\nСпорт 05.06.2019 | 12:42\n5 чэрвеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. На II Еўрапейскія гульні прададзена каля 130 тыс. білетаў. З агульнай колькасці балельшчыкаў, якія маюць намер наведаць спаборніцтвы, госці з-за мяжы складаюць 10-15 працэнтаў, паведаміла карэспандэнту БЕЛТА вядучы спецыяліст па маркетынгу фонду "Дырэкцыя II Еўрапейскіх гульняў" Наталля Новік.\nНайбольш актыўныя пакупнікі - расіяне, але, як адзначылі ў дырэкцыі, чакаюцца госці з Блізкага Усходу, Азіі, Паўночнай Амерыкі, Афрыкі і Аўстраліі.\nКупіць білеты на II Еўрапейскія гульні можна на сайце minsk2019.ticketpro.by, у сетцы партнёрскіх кас білетнага аператара на тэрыторыі Беларусі і ў больш як 300 пунктах продажу па ўсёй краіне ва ўсіх абласных гарадах і раённых цэнтрах.\nДырэкцыя таксама падрыхтавала спецыяльны відэаролік, у якім падрабязна расказваецца, як стаць уладальнікам білетаў на розныя спаборніцтвы - пакупнік патраціць мінімум часу.\nАкрамя таго, білеты можна набыць па безнаяўным разліку. Для гэтага трэба аформіць заяўку на фірменным бланку, што змяшчае рэквізіты, кантактны нумар тэлефона і e-mail для зваротнай сувязі, і адправіць яе па факсе 8-017-392-67-70 або на e-mail: minsk2019@ticketpro.by.\nДля куплі білетаў можна скарыстацца і паслугамі афіцыйных тураператараў II Еўрапейскіх гульняў: www.lcc-vsglobal.com і www.otpusk.by. Супрацоўнікі гэтых арганізацый дапамогуць з браніраваннем турыстычных пуцёвак і білетаў на спартыўныя мерапрыемствы гульняў, а таксама транспарту, пражывання і забаўляльных паслуг у Мінску і рэгіёнах.\nНа кожнай спартыўнай арэне маючага адбыцца спартыўнага форуму будуць працаваць касы.\nII Еўрапейскія гульні пройдуць у Мінску з 21 па 30 чэрвеня. Цырымонія адкрыцця спартыўнага форуму адбудзецца 21 чэрвеня на мінскім стадыёне "Дынама" з удзелам сусветна вядомай опернай спявачкі Ганны Нятрэбка і Дзімаша Кудайбергена, які заваяваў сваімі вакальнымі данымі паклоннікаў ад Кітая да Вялікабрытаніі.\nПершыя ўзнагароды Еўрапейскіх гульняў у Мінску будуць разыграны 22 чэрвеня ў спартыўнай акрабатыцы, велашасэ, мастацкай гімнастыцы, дзюдо, стамба, стральбе з лука і кулявой стральбе.-0-


★Линсей★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Линсей. Значэнне імя Линсей. Линсей значэнне імя. Паходжанне імя Линсей. Таямніца імя Линсей. Тлумачэнне імя Линсей. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Линсей\nУ імя Линсей існуе некалькі варыянтаў:\nЛинсей - у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nЛинсей - у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nЛинсей, у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nКраткое значение имени Линсей.\nЗначэння мужчынскага імя Линсей пакуль няма.\nКраткие формы имени Линсей:\nИнтерпретация значения букв имени Линсей.\nЛітара Л ў імя Линсей: тонкае ўспрыманне прыгажосці, артыстычныя (мастацкія) таленты, імкненне падзяліцца ведамі і адчуваннямі з партнёрам. Папярэджанне свайму ўладальніку не марнаваць жыццё марна, знайсці сваё сапраўднае прызначэнне.\nЛітара Н ў імя Линсей: знак пратэсту, унутраная сіла не прымаць усе запар, без разбору, востры крытычны розум, цікавасць да здароўя. Руплівы працаўнік, але не пераносіць "мартышчынай працы".\nЛітара С ў імя Линсей: здаровы сэнс, імкненне да трываламу становішчу і матэрыяльнай забяспечанасці; ў раздражненні - ўладарнасць і капрызнасць. Чалавеку важна знайсці свой уласны шлях у жыцці.\nЛітара Е ў імя Линсей: патрэба да самавыяўлення, абмену ідэямі, схільнасць выступаць у ролі пасярэдніка, праніклівасць дзякуючы ўменню ўваходзіць у свет таемных сіл. Магчымая балбатлівасць.\nЛітара Й ў імя Линсей: тонкая духоўнасць, адчувальнасць, дабрыня, любоў да свету. Вонкава чалавек паказвае практычнасць як шырму для ўтойвання рамантычнай мяккай натуры.\nЛинсей, у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nЗначэння жаночага імя Линсей пакуль няма.


Вучэбна-навуковая лабараторыя беларускага фальклору БДУ - 6.08.2014 - Дзённік Зубок\nВы тут:Галоўная Дзённікі практыкі Каляндар ФП 6.08.2014 - Дзённік Зубок\nСёння сёмы дзень маёй практыкі. Здавалася, што ўжо трошкі засталося, але гэта не так. Мяне нават ахапіў нейкі адчай, бо ў вёску паеду толькі праз тыдзень, а інфарманты мне патрэбны зараз.\nМне вельмі пашанцавала, што мая матуля дала мне каштоўную параду: схадзіць да нашай суседкі Веркі. Ідэя мне гэта спадабалася, але нешта мне страшна было. Папрасіла маці, каб яна схадзіла да яе.\nВось заходзіць да мяне ў пакой Вера Фёдараўна. Яна, як мне здаецца, рада мяне бачыць. Мы трошкі паразмаўлялі пра навіны з яе жыцця, пра маю вучобу. Яна зразумела, што практыка-гэта вельмі важна для меня і з радасцю дапамагла мне.\nПачакай крышку, Алеська, пайду вазьму свае запісы\nДобра,добра, буду чакаць.\nАдразу я заўважыла нейкае засмучэнне на твары нашай Веркі. Як пазней высвятлілася, яна не верыла ў тое, што яе веды могуць быць карыснымі.\nДоўгая Вера Фёдараўна (1958 г.н., бел., сярэдне-спецыяльнаяадукацыя, нар. у Гомельская вобласць, Жыткавіцкі раён, в. Юркевічы, пераехала ў г.Бабруйск у 1976 г.).\n39. Ад ангіны.\nВот загавор ат ангіны. Тоже загаварівалі ангіну, когда вот начінается ангіна і уже горло красное, так говорят:“Первым разочком,Божым часочком,Прачыста Божа матка,пособ,помогі рабе Божай (Веры),ангіны ўгавары. Цябе тут не бываць, красной крові не піць, белой косці не ломіць, агнём не паліць, холодом не холодзіць. Ідзі туда, дзе сонца не свеціць і вецер не вее”. І так пофторяць 3 раза. Ілі еслі вот не помогает,напрімер, ну 9 раз. Лечыцца лібо 3 раза лібо 9 раз.\nЗаўвага: рытуальна-магічная сфера фальклору. Замова супраць хвароб.\n40. Ад іспуга.\nЕшо ў нас у дзярэўні лечылі іспуг…іспуг. Первым разочком Божым часочком,Прачыста Божа Матка,пособ, помогі рабе Божай Веры,іспуг угавары. Заре заранічкі, божыя памачнічкі,памагалі людзям,памагайце і нам. На море стаял прэстол,там гарэлі свечы, там Божая Маці Марыя лячыла рабе Божай Веры іспуг : агнены, вадзяны, панскі, цыганскі, мужчынскі, жаночы, хлапечы, дзявочы, конскі, кароўскі, гусіны, курыны, птушыны, змяіны, мышыны. Во імя Айца і Сына і Святога Духа. Амінь. (І так тоже лечыцца 9 раз).\nЗаўвагі: рытуальна-магічная сфера фальклору. Замова супраць хвароб.\n41. “Мая ўнучка залатая…”\nМая ўнучка залатая,\nМая ўнучка дарагая.\nЯ цебя люблю,люблю\nІ цебя благаслаўлю.\nТолько ты не плач, не плач,\nЯ куплю цебе калач.\nБаю баюшкі баю,\nЗаўвага: дзіцячы фальклор- калыханка.\n42. “Бай бай,нада спаць…”\nБай бай,нада спаць,\nУсе прыйшлі ўнучка качаць.\nДай мне сон,сладкій сон,\nДай несушка мне падушку.\nВсе к Багданушке прідут,\nПа падарачку дадут.\nА как станет дремать,\nСтанем двері запірать.\nЗаўвага : дзіцячы фальклор- калыханка\nНу вот у нас у дзерэўні лечылі людзей. Адна жэншчына лечыла ат удара так: “Удар-гаспадар,па касцях не хадзі, касцей не ламі, агнём не палі, холодом не холадзі. Будуць мёртвыя ўставаць, на перадпятамі ступаць і абед гатаваць. На мінуўшы час,Рабе Божай (Веры) на паправу.\nЗаўвага: рытуальна-магічная сфера фальклору- замовы супраць хвароб.\nНу как вот мне цёця мая расказвала, ей сейчас 82 года тоже. Ну Юркевічі, чего назваліЮркевічі. Вот…Да это не во время, наверно, войны. Это ж во время гражданской войны вот оніваяваліібыўтакой Юркевіч фамілія,быўі ён асвабадзіл эту деревню. І вот в честь его названа деревня.\nЗаўвага: няказкавая проза- легендарная проза- тапанімічныя легенды.\n- Якія вы ведаеце прыкметы і перасцярогі, звязаныя з царкоўнымі святамі?\n- Ну вот я раділась 27 сентября это …в этот…это в Здвіжэнне Гасподне,в этот день нельзя ходіть в лес, патаму шта в лесу собіраются змеі в кучы, в кучы собіраюца. Ну уже іхній сход і оні уже тогда решают,кому у землю пойті,а кому же оні,оні не возьмут этага змея ілі ужа ілі кого…. В этот день ні в коем случае ходіть в лес нельзя,ну это точно,это уже точно доказано.\nЗаўвага: каляндарна-святочная проза – уяўленні пра свята Уздзвіжанне.\n46. “Не хадзіце дзеўкі рано замуж…”\nНе хадзіце,дзеўкі,рано замуж,\nНа вас шчэ прыйдзе та пора.\nЯ маладою вышла замуж,\nЦепер я знаю,шо то беда.\nЗамуж выйці - трэба знаці:\nПозно легці,рано встаць,\nХату падмесці, вады прынесці,\nШчэ й да худобы падайці.\nЗашла я ў хату - дзетачкі плачуць,\nТэ хочэ есці, тэ – спаці.\nА мой міленькі лежыць п’яненькі,\nШчэ й кажа й піва прынесі.\nЗашла я ў півнушку, піва купіла,\nЗ нізкім паклонам пріподнесла.\nТакі была я шчасліва я,\nЯк шчэ я мужа не мала.\nЯк я мужа не мала\nЗаўвага: пазаабрадавая лірыка- сямейныя песні\nЗаўвага інфарманта: не мала – не мела.\n47. “Ой,я прымак…”\nОй,я гора знаю.\nДа й спаці лягаю.\nЦвіце, цвіце чарамшына,\nЯгадак не мае.\nА хто ў прымах не бываў,\nТой гора не знае.\nЯк паехаў прымачэнька\nУ поле раці,\nДай не дала яму цёшча\nХлеба солі взяці.\nА кто ў прымах не бываў,\nЕдзе, едзе прымачэнька,\nНа дудачцы свішчэ.\nХавай цёшча хлеб ды сала,\nНе паспеў жа прымачэнька\nДы ў хату ўлезці,\nЗагадала яму цёшча\nНесці свінням есці.\nПаздыхалі б твае свіння,\nКаб хата згарэла.\nЯк мне гэта прымацкое жыццё надаела.\nЗаўвагі: пазаабрадавая лірыка– бытавыя песні - прымацкая песня.\n48. “Ой,бяроза кучарава…”\nПакуль замуж я не йшла,\nС хлопцамі гуляла.\nА як замуж я пайшла,\nТут я гора ўзнала.\nНоч’ю звёзды я шчытала,\nДа абеда спала.\nТут я сваё горе ўзнала,\nКругом хаты ўцякала.\nЗаўвагі: пазаабрадавая лірыка – бытавыя песні - сямейная песня.\n49. Прыйшой Пятрок- упаў лісток, прыйшой Ілля – упала два.\nЗаўвага: малы жанр беларускага фальклору- прыкмета.\n50. Прыйшоў Ілля – нарабіў гнілля.\n51.Што забаранялася рабіць цяжарнай жанчыне?Чаму?\nНельзя пераступаць правады і вяровкі - дзіцё запутаецца ў сваёй пупавіне.\nНельзя семечкі плевать – дзіцё будзе слюнявае.\nНельзя ў заборе ў дырку пролезать, бо дзіцю будет сложно радзіцца.\nНельзя прісутствовать во время пожара.\nНельзя пінать ногамі жівотных, бо ребёнок будет з шэрстью.\nЗаўвага: радзінна-хрэсьбінная проза – засцярогі цяжарным жанчынам.\n52. Кроу жылле жалеззе венне маць.\nЗаўвага:малы жанр беларускага фальклору - жартоўны праклён.\n53. Дзяркач табе у плечы.\nЗаўвага: Заўвага: малы жанр беларускага фальклору - жартоўны праклён.


10 верасень 2021, 14:40\nАляксандар Лукашэнка і Ўладзімір Пуцін на сустрэчы ў Крамлі. Масква, 9 верасьня 2021 году.\nРасейскі публіцыст Леанід Радзіхоўскі тлумачыць сутнасьць васальных адносінаў Менску і Масквы, заяўляе, што «патрабаваньне» Крамля аб транзыце ўлады ў Беларусі ад пачатку было падманам, і робіць прагноз, што Лукашэнка паспрабуе зрабіць усё, каб нікуды не сыходзіць.\nМагчымасьць «блуду» з Захадам і вечных намёкаў Пуціну, што «калі ты ня будзеш плаціць, то я пайду на Захад» ужо скасаваная.\nПуцін заўжды будзе дапамагаць Лукашэнку, тут у яго варыянтаў няма.\nКалі Пуцін перастае плаціць, то вельмі можа быць, што Лукашэнку скінуць.\nКрах Лукашэнкі — гэта псыхалягічная катастрофа для Пуціна.\nЛукашэнка зробіць усё магчымае, каб свае абяцаньні ня выканаць і нікуды не сыходзіць.\n— На прэсавай канфэрэнцыі пасьля сустрэчы 9 верасьня Пуцін і Лукашэнка імкнуліся дэманстраваць максымальную еднасьць і згоду. З другога боку, калі яны абвясьцілі, што дасягнулі пагадненьня па ўсіх дарожных мапах, чаму б і не падпісаць іх урачыста ўжо ў гэты ж дзень, акурат напярэдадні парлямэнцкіх выбараў у Расеі?\n— Зразумела, што ня ўсё яны там узгаднілі. Вы правільна кажаце, што калі яны дэманструюць загадкавае адзінства і братэрства, то чаму б не падпісаць?\nГэта ўвогуле нейкая дзіўная гісторыя. У кастрычніку Лукашэнка шосты раз за год прыедзе ў Расею, гэта варта кнігі рэкордаў Гінэса, ды і ў іхных стасунках ніколі такога не было. Лукашэнка езьдзіць прасіць грошы — гэта адзіная мэта «братэрскіх візытаў». На гэты раз ён выпрасіў прымальныя цэны на газ і трошкі грошай — але нашмат меней, чым хацеў.\nЗразумець хімію іхных адносінаў я не магу. Цалкам магчыма, што Пуціну дастаўляе задавальненьне прымушаць Лукашэнку прыніжацца, канькаць, поўзаць. А можа, і наадварот — яго раздражняюць гэтыя візыты, але ён ня можа іх пазбавіцца.\nШто тычыцца гэтых «дарожных мапаў», то гэта ўсё ні аб чым. Тая ж пустапарожняя балбатня, як і ўся гэтая «саюзная дзяржава».\nМагчымыя два станы. Першы. Дзяржава А зьяўляецца васалам дзяржавы Б, палітычна падпарадкоўваецца і атрымлівае грошы. Варыянт другі. Дзяржава А ліквідуецца і ўваходзіць у склад дзяржавы Б. Гэта ня пройдзе, гэта немагчыма, гэта не патрэбна ані Пуціну, ані Лукашэнку.\nЗастаецца першы варыянт — Беларусь зьяўляецца васалам Расеі. Яна заўсёды і паўсюль палітычна падтрымлівае Расею, выказвае бясконцую любоў і адданасьць, дэманструе, што яна большая Расея за саму Расею, бярэ ўсе мэмы антызаходняй прапаганды, іх узмацняе і лямантуе, што абараняе Расею ад полчышчаў NATO. За гэта Пуцін дае пэўныя падачкі.\n— Стасункі «васал і сюзэрэн» не заўсёды прадугледжваюць адназначную рабскую залежнасьць, гэта балянс залежнасьцяў і інтарэсаў. Гэта змаганьне за даўжыню павадка. Ці лічыце вы, што зараз павадок у Лукашэнкі памяншаецца?\n— Вядома, павадок памяншаецца. Лукашэнку не прызнаюць на Захадзе. Таму магчымасьць «блуду» з Захадам і вечных намёкаў Пуціну, што «калі ты ня будзеш плаціць, то я пайду на Захад» ужо скасаваная. Больш за тое, калі ня будзе прамога паліцэйскага і палітычнага «даху» ад Расеі, то ягонае становішча будзе вельмі хісткім.\nВядома, беларускія сілавікі ня маюць патрэбы прасіць дазволу ў Масквы, каб кагосьці хапаць і арыштоўваць. Але вага загадаў Лукашэнкі, калі яны падмацаваныя аўтарытэтам маскоўскага «даху» — гэта адно. А калі такога «даху» няма — гэта зусім іншае. Таму для Лукашэнкі жыцьцёва важны расейскі «дах». Пры тым гэта такі своеасаблівы дах, які не забірае грошы, а наадварот, дае.\nШто канкрэтна азначае скарачэньне павадка. Тут важныя дзьве рэчы. Па-першае, прызнаньне Крыму неад’емнай часткай Расеі, для Пуціна гэта было б вельмі прыемна. Годзе языком балбатаць. Але не, не ідзе на гэта Лукашэнка, выкручваецца, але не ідзе. Думаю, не ідзе на гэта, каб было далей чым таргавацца.\nДругая тэма больш важная для Беларусі — эканамічная. У цэлым беларуская эканоміка не канкурэнтаздольная. Але ёсьць асобныя «смачныя кавалкі», якія Пуцін хацеў бы набыць ва ўласнасьць расейскіх кампаніяў. Лукашэнка і на гэта не ідзе, бо ў яго кулацкі інстынкт, ён лічыць усю Беларусь сваёй уласнасьцю і аддаваць яе свайму братану, нават свайму «даху» ён не жадае.\n— Наконт «смачных» прадпрыемстваў сытуацыя мяняецца. І «Беларуськалій» і нафтаперапрацоўчыя заводы цяпер трапляць пад амэрыканскія і эўрапейскія санкцыі, таму страчваюць сваю прывабнасьць, становяцца таксычнымі. Некаторыя беларускія аналітыкі акурат у гэтым і бачаць сэнс заходніх санкцыяў — што падтрымка Беларусі становіцца надта дарагой рэччу для Расеі. Што будзе рабіць Пуцін, калі эканоміка Беларусі пачне завальвацца ад санкцыяў?\n— Сапраўды, гэта вельмі цікавае пытаньне. Купляць сабе праблемы, набываць прадпрыемствы, якія трапілі пад санкцыі, невялікая радасьць.\nШто тычыцца дапамогі — Пуцін заўжды будзе дапамагаць Лукашэнку, тут у яго варыянтаў няма. Прычынаў для гэтага некалькі.\nПершая — традыцыя. Лукашэнка «запісаны» за Пуціным, як Асэтыя, ці Данбас. Гэта тэрыторыя, якую Расея «апякае». Для чаго гэта робіцца? Бо калі хоць адну з гэтых тэрыторыяў Пуцін адпусьціць, то гэта ўдар па ягоным іміджы і амбіцыях. Узяўся — трымай.\nДругое. Адпусьціць Беларусь — палітычна гэта азначае страціць адзінага 100-працэнтнага васала на міжнароднай сцэне. Што б ні было, Беларусь заўсёды галасуе за Расею.\nТрэцяе — кантраст. Пакуль Лукашэнка на троне, Пуцін ня самы горшы дыктатар у Эўропе. Лукашэнка і ва ўладзе даўжэй знаходзіцца. У Беларусі значна больш жорсткая і бязьлітасная дыктатура, і на гэтым фоне Пуцін выглядае ня самым кепскім.\nІ самае галоўнае. Калі Пуцін перастае плаціць, то вельмі верагодна, што Лукашэнку скінуць. Усе ягоныя сілавікі разумеюць, што, пакуль яго падтрымлівае Расея, ён застанецца дыктатарам і ты можаш спакойна выконваць ягоныя загады. А калі ён адзін, заўтра яго скінуць і ты будзеш адказваць за выкананьне ягоных злачынных загадаў.\nТаму калі Расея перастане дапамагаць, то вельмі імаверна, што наступіць раскол у сілавых элітах і Лукашэнку канец. Але крах Лукашэнкі — гэта псыхалягічная катастрофа для Пуціна.\nУрэшце, чаму Пуцін так напружваўся, калі быў кіеўскі Майдан? Халера зь ім, з гэтым Януковічам, патрэбен ён табе, як леташні сьнег. Брыдкі тып. З таго моманту, як Януковіч уцёк у Расею, Пуцін яго ня тое што ні разу не прыняў — ні разу галавы ў ягоны бок не павярнуў. Няма такога чалавека для яго. Але Майдан у Пуціна выклікаў выбух шаленства. Чаму? Бо жахлівы прыклад. У першыя дні Майдану многія ў Расеі на яго глядзелі так: «Яны гоняць карупцыянэраў, хабарнікаў — малайцы хлопцы». Потым ужо падключылася прапаганда і стаўленьне да Майдану зьмянілася.\nТое самае ў Беларусі: патэнцыйная адстаўка Лукашэнкі — гэта званок для Пуціна пра тое, што ён наступны.\n— Яшчэ падчас першай сустрэчы Пуціна і Лукашэнкі — пасьля жніўня 2020-га — у Сочы ў верасьні 2020-га было аб’яўлена, што вынікам сустрэчы будзе транзыт улады ў Беларусі як спосаб разьвязаць палітычны крызіс. З таго часу некаторыя аналітыкі сталі даказваць, што Масква хоча зьмены ўлады ў Беларусі, каб замест Лукашэнкі прыйшоў больш прадказальны палітычны расклад. Але з кожнай сустрэчай Пуціна і Лукашэнкі тэма транзыту зусім адыходзіла, і на апошняй сустрэчы Пуцін, наадварот, сказаў, што ў Беларусі сытуацыя стабілізавалася. Маўляў, ніякага транзыту ўлады і ня трэба, забудзьце. Па-вашаму, гэта ад пачатку быў падман з боку Крамля, ці Масква сапраўды хацела, каб Лукашэнка сышоў? І што сам Лукашэнка цяпер будзе рабіць са сваімі шматлікімі абяцаньнямі пра канстытуцыйную рэформу ў Беларусі?\n— Што тычыцца Расеі, то гэта была хлусьня ад самога пачатку. Яшчэ раз паўтаруся — Пуціну не патрэбна Беларусь без Лукашэнкі. Яму патрэбна захаваньне статус-кво. Ніякі дыктатар, старэючы, не жадае ніякіх пераменаў, і ў жыцьцёвым сэнсе, і ў палітычным.\nНавошта Пуціну адстаўка Лукашэнкі? Каб паказаць народу Расеі, што пад уплывам народных пратэстаў дыктатар сыходзіць? Не, яму трэба паказаць супрацьлеглае: што дыктатар застанецца, а пратэстоўцаў будуць саджаць на вялікія тэрміны. Толькі намаганьнямі Масквы Лукашэнка і ўседзеў на сваім месцы.\nШто тычыцца майго прагнозу наконт таго, ці сыдзе Лукашэнка ў выніку «канстытуцыйнай рэформы», то я лічу, што ён неяк выкруціцца і нікуды сыходзіць ня будзе. Каму ён можа ўладу перадаць? Сыну? Бо гэта адзіная гарантыя, што яго не пасадзяць у турму ў Беларусі. Як любы дыктатар Лукашэнка нікому ня верыць. Нават ня ў сэнсе здрады — наўрад ці сын яму здрадзіць. Проста — «слабы, не пацягне».\nМне здаецца, што Лукашэнка зробіць усё магчымае, каб свае абяцаньні ня выканаць і каб нікуды не сыходзіць. Але тое, што Масква зробіць усё магчымае, каб яго захаваць — гэта факт. Усе разумеюць, што пасьля ягонага сыходу ўся сыстэма ў Беларусі абваліцца. Актыўная частка грамадзтва яўна настроена ісьці на Захад, і так ці іначай у краіне будзе зусім іншая палітыка. І, паўтаруся, для Пуціна галоўнае — захаваць дыктатара як сымбаль таго, што дыктатура — гэта навечна.