Пераўтварэнне Бурундзі франк (BIF) і нарвежская крона (NOK) - Калькулятар Курс валют пераўтварэнні\nБурундзі франк у NOK\nBIF у NOK - Бурундзі франк у нарвежская крона канвэртар валют\nНашы Бурундзі франк да нарвежская крона канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 12.08.2020. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад Бурундзі франк. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць нарвежская крона валюту па змаўчанні. Націсніце на нарвежская крона або Бурундзі франк, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБурундзі франк у нарвежская крона канвэртар валют\nКурсы валют Абноўлена: 12.08.2020 16:21\n0,00464 NOK (kr)\n1 BIF = 0,004635 NOK\n215,742748 BIF = 1 NOK\nЯкі бягучы курс абмену для Бурундзі франк у нарвежская крона?\nБурундзі франк курс у нарвежская крона = 0,00\nКанверсія BIF у нарвежская крона\nВы выбралі зыходную валюту BIF і мэтавую валюту нарвежская крона з сумай 1 BIF. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nBIF у NOK канвэртар валют\nБурундзі франк валюта ў Бурундзі. нарвежская крона валюта ў Нарвегія. Сімвал BIF з'яўляецца . Сімвал NOK з'яўляецца kr. Абменны курс для Бурундзі франк быў актуалізаваны August 13, 2020. Абменны курс валюты для нарвежская крона быў актуалізаваны August 13, 2020. Каэфіцыент BIF мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент NOK мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс Бурундзі франк у нарвежская крона = 0,00.\nkr 1 215.74\nkr 5 1,078.71\nkr 10 2,157.43\nkr 50 10,787.14\nkr 100 21,574.27\nkr 250 53,935.69\nkr 500 107,871.37\nkr 1000 215,742.75\nBIF у AUDBIF у BRLBIF у EURBIF у GBPBIF у IDRBIF у MXNBIF у SGDBIF у UAHBIF у USDBIF у VND


Забыты праект | Рекламная газета Полесский Курьер\n03.05.2018 23.05.2018 Дмитрий Полесский 345 Views\nСёлета спаўняюцца два дзяржаўныя юбілеі Беларусі. 100-годдзе абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі ўжо адзначылі 25 сакавіка, наперадзе яшчэ адзін юбілей — 100 год абвяшчэння Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Праз год споўніцца 100 гадоў з дня абвяшчэння Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Гэтае дзяржаўнае ўтварэнне, хаця і было рэалізаванае, але праіснавала крыху больш за год. Пасля чаго зноў паўстала БССР, якая ў 1991 годзе трансфармавалася ў сённяшнюю Рэспубліку Беларусь.\nАднак, існаваў яшчэ адзін цікавы дзяржаўны праект для пасляваеннай Беларусі. Калі б ён быў рэалізаваны, то Беларусь у сённяшнім свеце выглядала б інакш. І аўтарам гэтага маштабнага праекту, пра які адкрыта не пісалі ў прэсе, быў тагачасны савецкі лідар Іосіф Сталін. Як вядома, адразу пасля вайны толькі дзве савецкія рэспублікі — Беларусь і Украіна сталі краінамі-сузаснавальніцамі Арганізацыі аб’яднаных нацый. Зразумела, што гэта была ініцыятыва самога Сталіна. Без ягонага ведама кіраўніцтва саюзных рэспублік не пайшло б на падобны крок. Чаму толькі дзве рэспублікі? Чаму толькі Украіна і Беларусь?\nРэч у тым, што яшчэ ў 1944 годзе, калі ўжо акрэсліваліся рамкі канчатковых вынікаў Другой сусветнай вайны, і было зразумела, якія дзяржавы трапяць у сферу савецкага ўплыву, Сталін задумаў стварыць пасля перамогі над Германіяй самую вялікую краіну ў свеце, якая б аб’яднала ўсе славянскія дзяржавы. Проста далучыць да СССР еўрапейскія краіны, што трапілі ў сферу савецкага ўплыву, было немагчыма. З пункту гледжання Захаду гэта выглядала б адкрытай акупацыяй. Таму план быў наступны. Беларусь і Украіна – члены ААН, рэалізоўваюць сваё канстытуцыйнае права на выхад з СССР. Пасля чаго ўтвараюць канфедэратыўную дзяржаву разам з Польшчай, Чэхаславаччынай, Балгарыяй і Югаславіяй са сталіцай у Мінску. Праз нейкі час да канфедэрацыі далучаюцца Венгрыя, Румынія, Албанія, ГДР і СССР. Мінск стаўся б гэтакім аналагам сённяшняга Брусэлю – сталіцай сацыялістычнага Еўразвязу. Ясная рэч, што сацыялізм у ім быў бы з пазначкай “лайт”. З умоўнай шматпартыйнасцю, з дазволам на дробнае прыватнае прадпрымальніцтва, без асаблівага ўціску рэлігіі, як і было ў еўрапейскіх краінах сацыялістычнага лагеру за часамі існавання СССР.\nПра рэальнасць такога плана гаворыць хаця б тое, што яшчэ ў 1944 годзе Сталін стварае міністэрствы абароны Украіны і Беларусі. У рэспубліках пачынаецца фармаванне нацыянальных вайсковых частак, прычым назвы іх не павінны былі выклікаць непрыняцця ў іншых еўрапейскіх славянаў: дывізія імя Кастуся Каліноўскага, а ў яе складзе палкі Беластоцкі, Гродненскі, Навагрудскі. Актыўна пачалі прапагандаваць ідэі панславянізму, згодна з якімі ўсе славяне мусяць аб’яднацца.\nБеларусь, Мінск павінны былі стаць “вітрынай” новай дзяржавы, гэтакім узорам для пераймання. Сталіца Беларусі стала б цэнтрам культуры, мастацтва, эканомікі і палітыкі Усходняй Еўропы.\nСавецкі Саюз, або новая дзяржава з новай назвай, пазней бы ўсё адно распалася б, бо да гэтага прывялі б унутраныя, а не знешнія прычыны. Але ўжо напрацаваныя сувязі з Берлінам, Прагай, Варшавай, Будапештам аўтаматычна прывялі б Беларусь у Еўразвяз разам з іншымі краінамі Усходняй Еўропы.\nПраект так і не быў рэалізаваны. Часткова з-за смерці Іосіфа Сталіна, часткова з-за таго, што лідары Югаславіі і Балгарыі бачылі ў перспектыве свае сталіцы на чале новай дзяржавы. У любым выпадку гісторыя склалася так, як склалася. Амбіцыйны праект савецкага лідара так і застаўся праектам.\n← Папа-мама гусь\nСтупени здоровья для работающих →


Канвертаваць BlackCoins (BLC) і Катарскіх рыалаў (QAR) : Калькулятар абменнага курсу\nBlackCoin (BLC) і Катарскі рыял (QAR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта BlackCoin і Катарскі рыял пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад BlackCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Катарскі рыял валюты па змаўчанні. Націсніце на Катарскіх рыалаў або BlackCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe BlackCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Катарскі рыял гэта валюта, у Катар (Кантроль якасці, Як кажа). Катарскі рыял таксама вядомы як Катар рыял. Сімвал BLC можа быць запісаная BLC. Сімвал QAR можа быць запісаная QR. Катарскі рыял дзеліцца на 100 dirhams. Абменнага курсу the BlackCoin Апошняе абнаўленне 20 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Катарскі рыял Апошняе абнаўленне 20 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. BLC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. QAR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


10 студзень 2005, 12:42\nЯ знаходжуся на Кастрычніцкім пляцы ў Менску побач з “галоўнай елкай краіны”. Тут некалькі тысяч чалавек, і я бачу самотнага Дзеда Мароза.\n(Дзед Мароз: ) “Кожны кадр са мною каштуе тысячу, калі ласка”.\n(Карэспандэнт: ) “Чаго людзей няма?”\n(Дзед Мароз: ) “Запытайцеся ў іх”.\n(Карэспандэнт: ) “Чым цяперашняе сьвята тут на пляцы адрозьніваецца ад Дня Горада, напрыклад?”\n(Спадарыня: ) “Напэўна, такое самае”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы праваслаўная?”\n(Карэспандэнт: ) “А вы пасьціліся?”\n(Спадарыня: ) “Першы тыдзень – так. А пасьля – не”.\n(Пэнсіянэрка: ) “Была ў нас куцьця, усё, як належыць”.\n(Карэспандэнт: ) “Дзень Гораду больш значны за Каляды?”\n(Хлопец: ) “Мне падаецца, Дзень Горада, раз народу болей адпачывае”.\n(Другі хлопец: ) “Гледзячы для каго, можа, для вернікаў гэтае сьвята больш значнае”.\nНекаторыя прыйшлі зь півам, некаторыя з джын-тонікам, некаторыя з “шампанскім”. Традыцыйных ятак няшмат. Адно тры-чатыры, дзе прадаюцца чабурэкі-булачкі-цукеркі…\n(Дзяўчына: ) “На Дзень горада не было, бо я не адсюль, я зь Пінску. Тут больш ярчэй, агеньчыкаў болей, прыгажэй”.\nЗ рэпартажу вынікае, што атмасфэра ў цэнтры Менску была ня надта вясёлая. Прынамсі, пераднавагодняя і навагодняя сытуацыя значна перавышала па колькасьці людзей ў цэнтры.\nВыглядае, што большую частку сваіх фізычных, душэўных і фінансавых сродкаў менчукі выдаткавалі менавіта 31 сьнежня-1 студзеня. Калі ў Эўропе перад Калядамі гарады выміраюць, бо ўсе сядзяць за сталамі з традыцыйнымі поснымі стравамі, дык позна ўвечары 6 студзеня цэнтральныя менскія ўнівэрсамы поўніліся людзьмі, што закуплялі алькагольныя напоі ды далёка не посныя закускі. То бок, працягваўся Новы год.\nШто да Дня гораду, які я ўзяў за эталён, гэтае сьвята ў Менску ладзіцца звычайна зь вялікім размахам. А пра праваслаўныя Каляды ў Менску нагадвалі хіба расьцяжкі над праспэктам Скарыны з адпаведнымі віншаваньнямі. Праўда, сёлета людзей віншавалі ня дзіўным словам “Ражджаство”, а менавіта з “Калядамі”. Нават сьвяточная ілюмінацыя ў беларускай сталіцы застаецца аднолькавай, што на Дзень гораду, што на Першага траўня, што на Новы год, што на Каляды.


кіно Archives – Рэгіянальная газета\n02.02.2015 AЎТАР(Ы): Адзел інфармацыі\nУ “Радзіму” прыедуць аўтары фільма “Схватка”\n11 лютага а 14 гадзіне ў кінатэатры “Радзіма” адбудзецца творчая сустрэча з аўтарамі моладзевага вострасюжэтнага прыгодніцкага фільма “Схватка”.\n02.09.2014 AЎТАР(Ы): Ігар МАРОЗ\nЗноў пад Вілейкай здымаюць пра вайну (Відэа)\nУ 2005 годзе ў Красным Беражку здымалі фільм з удзелам Андрэя Паніна.\n23.05.2014 AЎТАР(Ы): Аддзел інфармацыі\nГэтыя фільмы можаце паглядзець у кінатэатры “Мір” у Вілейцы ў бліжэйшыя дні.\n21.05.2014 AЎТАР(Ы): Алесь ВЫСОЦКІ\nВілейка. Сёння запрацуе кінатэатр “Мір” – пакуль толькі малая зала\nСёння, 21 мая, у кінатэатры “Мір” пасля рамонту пачнуць паказваць кіно – пакуль толькі ў зале павышанай камфортнасці.\n12.08.2013 AЎТАР(Ы): Наталія ВАЛЫНЕЦ\n“Дзяржаўная граніца”: працяг будзе. На Смаргоншчыне здымаюць працяг савецкага серыяла\n30.09.2012 AЎТАР(Ы): Марыя СВІРЫДОВІЧ Ганна ФІЛІСТОВІЧ\nКінатэатр “Радзіма” адчыніўся пасля рэканструкцыі ў суботу, 22 верасня. Гэта была вельмі чаканая падзея для маладзечанскіх кінаманаў.\n11.09.2012 AЎТАР(Ы): Аляксандра ПАРАХНЯ\nЗапасайцеся поп-корнам! “Радзіма” пачне паказ 3D-фільмам\nМаладзечанскі кінатэатр “Радзіма” амаль гатовы да сустрэчы першых гледачоў. Як і планавалася, ўрачыстае адкрыццё пройдзе да пачатку выбараў – 21 ці 22 верасня. За два дні да гэтага будуць падпісаныя неабходныя дакументы аб уводзе будынка ў эксплуатацыю.\n07.06.2012 AЎТАР(Ы): Наша ніва паводле Мінск-навіны\n«Беларусьфільм» распачаў здымкі фэнтэзі «Кіндэр-Вілейскі прывід»\nУ цэнтры сюжэту — стварэнне «Дыснэйлэнда» ў Вілейскім раёне.\n30.11.2011 AЎТАР(Ы): Зоя ХРУЦКАЯ\n“Каханне не каханне” ў Маладзечне\nПрэм’ера фільма Андрыяна Барткевіча “Каханне не каханне” прайшла ў Палацы культуры ў панядзелак, 29 лістапада.\n25.11.2011 AЎТАР(Ы): Зоя ХРУЦКАЯ\nУдзельнікі тэатра “Метамарфозы” знялі фільм пра каханне. Яго прэм’ера адбудзецца на наступным тыдні. Жыхарам горада варта добра ўглядацца ў экран, там яны могуць убачыць сябе.\n07.06.2011 AЎТАР(Ы): Святлана ЦІШКО\nНавучэнцы вілейскага каледжа сталі кінаакцёрамі\nНавучэнцы Вілейскага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага каледжа 5-6 чэрвеня ўдзельнічалі ў здымках мастацкага фільма “Снайпер 2. Тунгус”.\nКіно будзе! Рамонт кінатэатра ідзе поўным ходам\nАмаль закончаны рамонт даху, зробленае ўцяпленне паловы будынка кінатэатра “Радзіма”. Але калі маладзечанскі глядач зможа наведаць “Радзіму” і які фільм пакажуць першым у абноўленым кінатэатры, пакуль невядома.\nПрэзентацыя трох краязнаўчых праектаў адбудзецца ў Вілейцы\nПрэзентацыя трох творчых праектаў пройдзе 6 сакавіка ў выставачнай зале імя Сілівановіча.\nУ Ашмянах адбылася прэм'ера фільма пра жыццё цыганоў Беларусі\nПрэм'ера дакументальнага фільма пра жыццё цыганскай дыяспары Беларусі, створанага на мінскай відэастудыі "Брэнтстар" рэжысёрам Міхаілам Мілашэўскім, адбылася 12 лютага ў Ашмянах.\n27.10.2010 AЎТАР(Ы): Зоя ХРУЦКАЯ


Прывятанне, сябры! Я паспрабую спарадкаваць свае думкі і паспрабаваць знайсці адказ на гэтае пытанне: «Што шукае пілігрым?». Каб зразумець, што спрабуе знайсці пілігрым, неабходна разабрацца, хто такі пілігрым? Самотная душа, якая шукае прытулку? Чалавек, які такім чынам атрымлівае і адчувае свабоду? Падарожнік, якому патрэбныя новыя ўражанні, новы погляд на рэчы, погляд іншых людзей, якія адрозніваюцца ад поглядаў на радзіме. Разуменне, што можна жыць інакш? Збірае сябе па часцінкам, дапаўняючы свой унутраны свет тым, чаго не хапае па яго адчуваннях.\nТыя ўражанні, што былі перажыты раней ужо не хвалююць яго, але застаюцца ў памяці. Чым больш яркіх думак і ўражанняў аддрукаваныя ў памяці, тым больш цікавы чалавек, у першую чаргу для самога сябе. А што ўяўляе сабой чалавек без багатай памяці, што ўяўляе сабой яго ўнутраны свет? Нічога. Пілігрым шукае сябе ў іншых месцах. Тое, што яму не чужа, то што становіцца яму родным, сваім, то што малюе яму яго ўяўленне і ўвасабляе гэта ў жыццё. Сховішча для вандроўніка. Кожны з нас хоча быць свайго роду пілігрымам, нехта ў рэальнасці ім станавіцца, а хтосьці ў душы захоўвае гэта жаданне. Кожны перажываў тое пачуццё, пры якім хочацца кінуць усё і з’ехаць. Далёка-далёка, хай нават ненадоўга. Некаторым людзям паездка ў іншую краіну або горад дапамагае забыць аб дрэнных думках, вырашыць праблемы. Знаходзячыся на іншай адлегласці, праблемы здаюцца цалкам развязальнымі. Пілігрым шукае свой спакой. Я на сябе гэта адчула. Змена становішча дае магчымасць усё бачыць па-іншаму, прыўносячы навізну ў думкі, новыя рашэнні.\nПілігрым-гэта той, хто хоча быць і па-за, і ўсярэдзіне сістэмы грамадства , адначасова або час ад часу. Усюды і нідзе, з усімі і ў самiм сябе. Пілігрым валодае пачуццём свабоды, цягай да пазнання, выбару. Часам шукае, нават, не толькі свабоду, але і залежнасць ад месца, якое ён аднойчы назаве “сваім” або «родным». Магчыма, уцякае ад адзіноты, знаходзячы яе зноў, але пры гэтым разумеючы, што гэта не адзінота, а проста стан душы, якое ў дадзены момант вельмі неабходны. Пілігрым-гэта чалавек, які страціў усё. Або чалавек, які набыў і вырашыў пры дапамозе гэтага даведацца больш аб свеце, прапусціць ўсе ўражанні, пазнання, праз прызму свайго ўспрымання. Бо нехта вывучае жыццё па крыніцах, кнігам, гэта значыць ўскосна, а хтосьці вывучае пры непасрэдным удзеле і атрыманні навочнага вопыту. Чаму пілігрым шукае сваю сутнасць у іншых і нават абсалютна чужых месцах? І чаму знаходзіць?\nДы таму што людзі ўсё тыя ж, людзі ў сваёй сутнасці не змяняюцца, для кагосьці прыцягальная ўлада, грошы, для кагосьці мастацтва, творчасць, каханне, жаданне, дапамога людзям, нават, калі гэта спалучаецца ўсе разам. Усё гэта выяўляецца ў дзеянні людзей, а гэтыя дзеянні знаходзяць адлюстраванне ў мастацтве, у справах, у зносінах, у матэрыяльнай і духоўнай культуры і г.д.\nТаму пілігрым заўсёды знаходзіць часцінку сябе і збірае свой вопыт, фармiруючы светапогляд, мудрасць, збірае свой свет як вялiкую складанную мазаіку. Пілігрым падарожнічаючы, бачыць зусім чужое, але пры гэтым можа прызнаць гэта сваім або зрабіць сваім. Чалавек фізічна не можа жыць вечна, але захаваць памяць аб мінулым можна і на духоўным узроўні, узбагачаючы свой унутраны свет. Можа пілігрым знойдзе сваё адлюстраванне ў мінулым? Бо, хто ведае, дзе былі яго продкі таго самага пілігрыма. Пакуль сам не ўбачыш і не даведаешся праўды, не спазнаеш, застанецца толькі памылковае прадстаўленне або меркаваннi аб краіне, аб месцы, пра культуру, пра жыццё людзей. Чаму аднаму чалавеку дрэнна ў пэўным месцы, а іншаму добра?\nКалi адзiн чалавек адчувае сябе сваім у гэтым месцы, то іншы адчувае сябе чужынцам. Калі ты ўсё бачыш сваімі ўласнымі вачыма, адчуваеш пэўныя пачуцці і эмоцыі ў адносінах да месца знаходжання і гэта значна больш сумленна і праўдзівей ў адносінах і да сябе, і да іншых. Часам варта вяртацца на адно і тое ж месца. Аднойчы я паехала ў курортны горад. Я яго ўяўляла сабе памылкова, калі я прыехала, то першае маё ўражанне было-расчараванне. Я прабыла там некаторы час і вырашыла, што больш у гэты горад ніколі не прыеду. Далей мiнуў год. Я пачала ўспамінаць аб гэтым горадзе і мне захацелася патрапiць туды яшчэ раз, я пачала сумаваць. Бо гэта было адзінае месца, куды я выехала ў першы раз. Калі я прыехала, я была шчаслівая, я была стомленая пасля дарогі, галодная, але калі я выйшла з цягніка, гэта ўсё не мела значэння. Я пачала падрабязней вывучаць гэты горад і для мяне ён стаў любімым горадам, сваім і родным. Мне хочацца туды вяртацца зноў і зноў. Там, як і ў любым горадзе ёсць свая ўнутраная атмасфера.\nА бывае наадварот, ты наведваеш прыгожае месца, якое табе першыя дні вельмі падабаецца, ты ў захапленні ад убачанага, а потым… Потым станавіцца сумна і ты разумееш, што гэта месца для цябе нічога не значыць. Яно пустое і ты яго не адчуваеш. Важны фактар ??месца-гэта людзі. Без іх усе гарады альбо тое, што ад іх засталося – нішто. Нават пасля таго як людзі пакідаюць месца, то усё роўна ты адчуваеш гэтых людзей на падсвядомасці, бо гэта яны пакінулі часцінку сябе, гэта яны пабудавалі месца, яны тут жылі. У адным месцы хочацца быць пабольш, а ў іншым ты ўжо пачынаеш сумаваць па хаце. У чужым або новым месцы, чалавек нікога не ведаючы можа не баяцца быць сапраўдным. Ён наведвае краiны, вескi, гарада, каб быць сабой. Гэтыя людзі не ведаюць яго. Пілігрым шукае ёмішча для сябе, тое месца, дзе ён зможа жыць і якое стане яго другім домам. Дзе ён зможа быць сапраўдным. Таксама пiлiгрым складвае свае уражанннi, пачуццi, веды, вопыт ў свой адзiны унутранны свет, працягваючы духоўнае жыцце, якая не пакiне сваю фiзiчную абалонку, пакуль унутранны свет не узбагацiцца да пэўнай меры.


Паўночная Карэя — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: Паўночная Карэя :\nПляменнік Кім Чэн Ына паступіў у парыжскі інстытут\nПляменнік кіраўніка Паўночнай Карэі Кім Чэн Ына адправіцца вучыцца ў прэстыжным парыжскім Інстытуце палітычных даследаванняў. 18-гадовы Кім Хан Соль, які вядомы ў тым ліку тым, што адгукаўся пра свайго дзядзю, як пра дыктатара, з пачатку навучальнага года будзе наведваць курс бакалаўрыяту, накіраваны на вывучэнне адносін паміж Еўропай і Азіяй.\nстудэнты, паўночная Карэя\nСтажыроўка студэнтаў за кошт дзяржавы: Беларусь на фоне сьвету\nМіністэрства адукацыі Беларусі заявіла на днях, што некалькі дзесяткаў беларускіх студэнтаў могуць атрымаць магчымасьць павучыцца за мяжой. Праўда, ня болей за год і толькі ў выпадку выканьня шматлікіх умоваў, сярод якіх навучаньне на бясплатных дзённых аддзяленьнях, сярэдніх бал, вышэйшы за восем, і добрыя водгукі кіраўніцтва ВНУ. Пры гэтым вучыцца за мяжой на бюджэтныя сродкі будуць толькі каля 50 беларускіх студэнтаў. Мы параўналі магчымасьці беларусаў і студэнтаў зь некаторых іншых краін па атрыманьні фінансаваньня дзеля навучаньня за мяжой.\nстудэнты, адукацыя, стажыроўкі, законы, Міністэрства адукацыі, клініка, Кувэйт, Расея, ЗША, Кітай, Украіна, Лібія, Паўночная Карэя\nУ Паўночнай Карэі зачыняць унівэрсытэты дзеля юбілею «вечнага прэзыдэнта»\nУлады Паўночнай Карэі вырашылі зачыніць усе ВНУ дзеля падрыхтоўкі да юбілею «вечнага прэзыдэнта» Кім Ір Сэна, які мусяць адсьвяткаваць праз год. Да гэтага часу ўсе студэнты краіны, акрамя выпускнікоў і замежнікаў, будуць працаваць у калгасах і на грандыёзных будоўлях.\nклініка, адукацыя, ВНУ, Паўночная Карэя, рэвалюцыя\nПаўночная Карэя папрасіла прабачэньня за навадненьне\nПразь пяць тыдняў пасьля таго, як Паўночная Карэя спусьціла сотні тон вады з адной са сваіх дамб на памежныя тэрыторыі капіталістычнай суседкі, Паўднёвая Карыя і сем’і шасьці загінуўшых яе грамадзян нарэшце атрымалі прабачэньні ад КНДР. Высьветлілася, што камуністы ратавалі сябе і суседзяў ад «яшчэ большай катастрофы».\nПаўночная Карэя, клініка, здарэньні\nУ Паўночнай Карэі выключаюць з ВНУ за паленьне\nУ сусьветны дзень адмовы ад паленьня Кім Чэн Ір загадаў адмаўляць абітурыентам, якія паляць, у залічэньні ў ВНУ. А тыя студэнты, у якіх будзе выяўленая нікатынавая залежнасьць - мусяць быць адлічаныя.\nклініка, цыгарэты, Паўночная Карэя, Кім Чэн Ір\nIn 0.0521 seconds.


Іван Грамовіч. Чырвоны колер\nНаколькі мая памяць можа паглыбіцца ва ўспаміны, то першы раз чырвоны сцяг я ўбачыў над нашым пасёлкам, які знаходзіўся за паўкіламетра ад сяла. Каб малому ўгледзець што-небудзь цікавае, я мусіў тэпаць пеша праз агарод, аж на ўзгорак, адкуль віднеліся сады і хаты, вынесеныя на роўнае поле. І ўбачыў.\nТам, на ўскраі пасёлка — выглядала гэта вышэй за сады і стрэхі будынкаў,— на высознай жэрдцы трапяталася нешта чырвонага колеру. Нібы хустка. Вецер яе калыхаў, і чырвань узрывалася полымем. Сцяг!\nЯ чуў, як аб ім гаварылі ўсе дарослыя, але зразумець сутнасць усяго яшчэ тады не мог. Стаяў і доўга любаваўся рэдкім відовішчам чырвонага колеру. Адчуваў: там нешта незвычайнае, якое ўсіх узрушыла. Яно здалёк, нібыта агонь, палымнее.\n— Што гэта? — запытаўся я ў дзеда.\n— Землямер,— адказаў дзед.— Прыехаў людзям надзяляць панскую зямлю.\nХто такі землямер, каму надзяляць? — гэта ўжо былі іншыя пытанні. Не помню, можа, я і цікавіўся, прыставаў да дзеда, але ведаю, што вярнуўся ў хату і ўваччу, асабліва ў змрочнай хаце, усё трапятаўся сцяг чырвонага колеру, які зрокава запаў у маю дзіцячую душу.\n...І яшчэ. Помніцца восень. Надышло Кастрычніцкае свята.\nЯ бягу на той самы ўзгорак, адкуль усё бачна наўкол. Усе блізкія і далёкія вёскі. І суседні саўгас за ракой.\nУ саўгасе на пляцы відаць рабочыя. Раніца. Яны збіраюцца ісці на дэманстрацыю. З нашай вёскі не хадзілі натоўпам на святочны мітынг. Хадзілі паасобку, па два, па тры чалавекі. Асабліва маладыя. А ў саўгасе хадзілі калонай. Сабраўшыся і параўняўшыся ў шарэнгі, рабочыя са сцягам наперадзе выпраўляліся ў дарогу. Яны ішлі тры кіламетры па гасцінцы туды, дзе знаходзіўся сельскі Савет. Там збіраліся ўсе з сёлаў, хутароў і засценкаў.\nЯкое гэта было цікавае відовішча! Дэманстрацыя! Слова новае, цікавае...\nДэманстранты спачатку выходзілі ў прысады на алею, абсаджаную клёнамі, каб ісці на гасцінец. Лісце на клёнах ужо асыпалася. Між голых дрэў сям-там — залатыя лапінкі. Прыемна малому наглядаць, як са сцягамі рухаюцца людзі.\nЯк толькі яны скіроўвалі на прамы гасцінец, палотнішчы іх сцягоў разгортваліся на ўсю шырыню. Пачынала гучаць песня. Яна чулася па ўсёй ваколіцы.\nРабочыя рухаліся дарогай, якая пралегла на пагорку, уздоўж рэчышча Пцічы, а наша вёска знаходзілася ля рэчкі, на гэтым баку, унізе. І я ўяўляў сабе гасцінец вышэй, як на гары. Бо туды, за гару, летнім вечарам хавалася сонца. І вось цяпер, асеннім ранкам, я назіраў на гасцінцы густы натоўп людзей. Са сцягамі, з паходнай песняй. Слоў не разабраць, але яна маршавая. Крочыла людская калона. То знікне ў лагчыне, то зноў пакажацца на грэбені. Над чорным саўгасным ворывам, палымнеючы, плывуць чырвоныя сцягі. Яны не маглі схавацца за гару. Яны рухаліся над полем.\nЯ доўга чакаў, пакуль дэманстрацыя не знікне за краем вёскі, дзе быў сельсавет... Сцягі! Песні! Пабег бы за імі туды, куды ўсе пайшлі, куды крочылі так урачыста, ды старэйшыя не пускалі — малы.\n— У цябе яшчэ ногі дробненькім крокам бегаюць. Падрасці крыху.\nІ я марыў пра тую пару, якая калі-небудзь настане. Я чакаў, я спрабаваў шпарчэй бегаць. Можа, не столькі бегаць, колькі шырока ступаць. Крок у крок, як у шарэнзе.\nУ нашай вёсцы адкрылася школа. Школа прынесла новае жыццё. Навучыўся чытаць. Зразумеў, што такое Кастрычнік і чырвоны сцяг. Я ўжо не толькі ведаў, але мог многае расказаць пра чалавека таго, што на партрэце,— з усмешкай, з вусамі, з бародкай і высокім чалом на вялікай галаве.\n— Уладзімір Ільіч Ленін.\nЦяпер на Кастрычніцкае свята, на Першамай у доме, дзе арандавала памяшканне школа, мы вывешвалі чырвоныя сцягі — сімвал рэвалюцыі. А вялікі сцяг з залатымі літарамі, назвай нашай пачатковай школы, мы неслі на мітынг, як і рабочыя саўгаса.\nЯк мне хацелася ўзняць над сабою дрэўка сцяга і пайсці на святочны мітынг. Але заўсёды знаходзіліся вучні, якія лічыліся старэйшымі, яны, бач, дужэйшыя, большыя... Зноў мне трэба было, як казаў дзед, чакаць, расці, даганяць старэйшых па вучобе.\nКалі ж даводзілася раўняцца ў вучнёўскай калоне, я прыладжваўся побач са сцяганосцам наперадзе, а нада мной трапятаўся на ветры сцяг. Тады мне было радасна і святочна.\n...Ніколі не забудуся, як я дэкламаваў верш на ўроку. Наш настаўнік даў нам заданне: вывучыць на памяць верш Міхася Чарота «Ваш сцяг абаронім».\nЯ вывучыў. Ці сядзеў над кнігай-чытанкай, ці хадзіў у дрывотнік, куды мяне пасылалі па дровы, я паўтараў яго сам сабе. Кожнае слова гэтага верша было прачула напісана, пранікала да самай душы. Я ўяўляў напісанае паэтам. Прыйшоў у школу. Сеў за парту. Сяджу і дрыжу. Верш узрушваў усё ў маёй душы.\nКалі дайшла да мяне чарга — настаўнік выклікаў усіх: ці ведаеш урок,— я ўстаў і ўсхвалявана вымавіў:\n— Эм Чарот... «Ваш сцяг абаронім»!\n— Міхась Чарот,— паправіў настаўнік.— «Ваш сцяг абаронім».\nЯ паўтарыў, што сказаў настаўнік, але ад гэтай заўвагі мой запал узрушанасці не патух.\n— Памяці пецярбургскіх рабочых,— сказаў я,— расстраляных 9 студзеня 1905 года.\nНе, не знікла мая ўзбуджанасць, якая з гневам і злосцю збіралася дома за ўчарашні і сённяшні дзень. Мяне ўсяго калаціла, а словы — я іх адразу запомніў на памяць,— яны гучалі, як крык:\nІ цяпер нібы енкі чуваць\nБедных матак галодных дзяцей,\nЯк цар рускі загад даў страляць\nЛя палаца рабочых людзей...\nНастаўнік падышоў да парты і выслухаў мяне да апошняга радка. Я закончыў:\nА мы песню спяём вам свабоды\nГучна так, каб пачулі ў зямлі,\nШто ваш сцяг абароняць народы,\nЗа які ў барацьбе вы ляглі.\n— Добра,— сказаў настаўнік і паўтарыў: — Добра!\nА калі скончыўся ўрок, ён паклікаў да свайго стала і адзін на адзін, быццам па сакрэту, запытаў:\n— Ты ведаеш, што на Першамай тут, у нашым памяшканні, будзе вечар вясковай самадзейнасці. Будуць ставіць спектакль... Чуў?\n— Чуў,— адказаў я.\n— А што, калі на канцэрце ты прадэкламуеш перад бацькамі верш Міхася Чарота? Асмелішся са сцэны? Будзе шмат людзей, не зблытаеш, не спалохаешся перад вялікім натоўпам?\n— Не спалохаюся,— адказаў я.\nЧаго палохацца? Я не зблытаўся і не спалохаўся ў школе. Але хвалявацца — хваляваўся. Прысутнічалі ўсе з дому. Прыйшлі дарослыя з усяго сяла, некаторыя з суседніх вёсак. Прысутнічаў дзядзька Нарановіч з саўгаса.\nСцэну ў школе зрабілі самі, з дошак. Шырму з посцілак, якія прынеслі дзяўчаты. Я сядзеў за посцілкамі ў куточку, дзе мяне пасадзіў настаўнік, і прыслухоўваўся, як усё гучней і гучней гудзе памяшканне. Назбіралася людзей поўны будынак.\nНастаўнік наш пачаў вечар прамовай. Ён гаварыў пра міжнародны дзень працоўных — Першае мая. Мне толькі відаць былі партрэт Леніна і чырвоны сцяг каля партрэта. А больш мяне нічога і не вабіла. Я рыхтаваў свой верш перад выхадам у невядомасць.\nНарэшце настаўнік падышоў і запытаў, ці гатовы я выйсці на сцэну. Я матнуў галавой: «Гатовы».\nМноства людзей, мноства вачэй, святло дзвюх лямпаў крышку збянтэжыла мяне. На момант. Моцна стала біцца сэрца. Але гэта няблага. Бо ў маіх думках якраз былі словы пра сцяг, які вісеў тут жа, на сцэне. Мой голас вырваўся з грудзей і дзесьці знік пад столлю, над галовамі прысутных. Я дэкламаваў, як у класе. І гэта павінны былі адчуць усе ў зале.\nКроў лілася ракою тады\n(Бо тырану было яшчэ мала...)\nТой крыві засталіся сляды —\nСцяг працоўных яна фарбавала...\nЯ паказаў рукой на чырвоны сцяг.\nКалі скончыў, пачуліся воплескі. Доўгія воплескі. Настаўнік падышоў да мяне ў куток, шапнуў, каб я выйшаў яшчэ раз на сярэдзіну сцэны, але я ўпёрся і зусім збянтэжыўся...\nПасля гэтага вечара я стаў піянерам-ленінцам. А даваў прысягу ў саўгасным клубе, куды я хадзіў ужо самастойна ў вольны час. Там мяне прынялі. У саўгасе была і піянерская і камсамольская арганізацыі.\nПомню, калі мне важаты атрада Мікола завязваў на шыю чырвоны гальштук, камуніст-будзёнавец дзядзька Нарановіч сказаў:\n— А цяпер, каб весялей было хадзіць на зборы атрада, падбяры сабе таварышаў... Стварыце на сяле піянерскае звяно. Спадзяюся, што ты здужаеш быць важатым звяна.\nНарановіч — сакратар партыйнай ячэйкі саўгаса. Добры дзядзька. Ён ваяваў за Савецкую ўладу на франтах, узнагароджаны ордэнам баявога Чырвонага Сцяга. Гэта ён параіў мне спачатку запісацца чытачом у саўгасную бібліятэку, а потым уступіць у піянеры.\nЯкое шчасце напаўняла мяне, калі я з чырвоным гальштукам на грудзях ішоў па вёсцы!\nТолькі не ўсім гэта, відаць, падабалася. Яўхім Свігач з густой шырокай барадой, заўважыўшы мяне — ён сядзеў на вуліцы са старымі мужчынамі, яны курылі на лаўцы,— кіўнуў піпкай у мой бок і сказаў:\n— Бач ты! Ужо і ў нас на сяле з’явіліся саўхозскія клапы.\nДзядзька Свігач — гэта той вясковец, якому калісьці землямер не прырэзаў панскай зямлі. У яго сваёй — хоць урабі! — хапала. І гэта ж яго пляменнік, Косця, заўсёды са мною задзіраўся, біўся, хаўрусаваў з Грышкам Бародкам і з Астапам Анэціным.\nЗвяно ахвотнікаў у піянеры неўзабаве арганізавалася. Мне настаўнік памог. Запісаліся такія ж падлеткі, як і я, найбольш дзяўчаткі: Насця Антонава, Саша Рыгорава, Антаніна Піліпава, Люба Хведарава і Пеця Піліпаў. Вось і ўсё звяно.\nПасля хатняй работы, пасля таго як падрыхтуем урокі, мы збіраліся на зборы. Месца збораў — у школе. Кожны збор — па загадзя запланаванаму парадку дня. Важаты атрада Мікола яго зацвердзіў. Пытанні былі, напрыклад: «Нашы поспехі і адставанні ў вучобе», «Аб дапамозе па гаспадарцы хворай цётцы Матруне»... Розныя былі павесткі. Калі набліжаліся рэвалюцыйныя святы, зборы адбываліся амаль кожны дзень.\nМы дзяжурылі каля сцяга школы. Спявалі гімн каля яго. Ішлі са сцягам на дэманстрацыю.\nЗбіралася, вядома, звяно надвячоркам. Калі час дазваляў. І аднойчы заседзеліся ў класе позна. Чагосьці доўга спрачаліся, нешта абмяркоўвалі, а нас падпільнавала кампанія Грышкі Бародкі. Шарая гадзіна — яе пара. Мы і не заўважылі, як сцямнела.\nГаворым так і раптам чуем на вуліцы свіст. Мы здагадаліся, хто гэта. Так умеў свістаць толькі Грышка Бародка.\nДзяўчаты ўсхапіліся і хутчэй уцякаць. Я, як важаты звяна, кажу:\n— Спакойна! Не бойцеся, будзем разыходзіцца арганізавана.\nЯ выходзіў са школы апошні. Мне трэба было замкнуць дзверы і аднесці настаўніку ключ.\nГрышкавы хлопцы распрануліся (верасень ужо стаяў на дварэ). Яны тых, хто выходзіў са школы, світамі білі па нагах. З размаху, моўчкі, ціха, не падымаючы шуму. Чаго заседзеліся позна?..\nУзняўся піск, крык...\nЯ, вядома, стараўся быць спакойным. Хоць адчуваў, што на мяне замахваецца Косця, трымаючы ў руках сваю вопратку. Ну, бі! Бі па нагах! Я знарок на ганку шырока расставіў ногі, каб не паваліцца. Я не баяўся ўдару. Нават світкі Астапа Анэцінага. Мне здавалася, што Грышка Бародка не зачэпіць мяне. І ён не зачапіў... Вось Косця?.. Я толькі не разлічыў, што ў Косцевай вопратцы ў кішэню ўкладзены быў камень... Удар потым доўга балеў. І пакінуў знак.\nНе ўсім падабаўся чырвоны колер.\nПомню, Яўхім Свігач, седзячы на бервяне, з люлькай, калі я праходзіў па вуліцы, паклікаў:\n— Ну, падыдзі сюды! Пакажы гальштук!\nМне не хацелася падыходзіць... Але падышоў.\n— Чаго ты баішся? — памяркоўна загаварыў ён.— Не ўкушу... Вельмі ўжо трасешся, каб не пакамячыць шматок гэтай тканіны...\nРудымі, закуранымі ад люлькі пальцамі з рыжымі пазногцямі ён узяў пунсовы ражок гальштука. Пацёр яго, нібыта хацеў навобмацак паспрабаваць моц матэрыі або расцерці, як махру для люлькі... Ці што ён хацеў?..\nУ грудзях Яўхіма нешта сіпела...\nА я сабе думаў: ці можна так пачуць матэрыю гальштука? Ну ён, гальштук, вядома, сатканы, як і кожная матэрыя. Як і сцяг, сатканы з такой матэрыі. Але ж не ў тым сэнс. Іх аб’ядноўвае адзін чырвоны колер. А ў ім — думкі і пачуцці ўсіх людзей, асабліва майго сэрца.


dataset - як параўнаць дзве групы - Пытанне\ndataset distance statistics\nяк параўнаць дзве групы\nМне трэба параўнаць дзве групы людзей, дзе незалежная зменная, якія маюць вышэйшую адукацыю, і залежнай пераменнай з'яўляецца прыбытак.\nПраблема заключаецца ў тым, што калі я дзялю ўсё насельніцтва даследаванні на дзве групы, адзін з іх мае больш людзей трэскам, так што сярэдняе значэнне залежыць ад памеру кожнай групы і кошту выкідаў.\nЯк я магу прадэманстраваць або не прыняць тэорыю, якія маюць вышэйшую адукацыю сярод насельніцтва даследаванні, забяспечвае лепшы прыбытак?\nдададзена 15 жнівень 2017 у 07:58 аўтар ulitosCoder\nУ залежнасці ад складанасці вы хацелі б пайсці. Медыяна з'яўляецца добрай мерай для збавення ад выкідаў, але калі вы хочаце быць вельмі тэхнічнымі, вы заўсёды можаце зрабіць алгарытм EM en.wikipedia.org/wiki/…\nдададзена 16 жнівень 2017 у 12:22, аўтар Landmaster, крыніца\nДзякуй, мы спачатку трэба толькі нешта простае, у будучыні мы, магчыма, спатрэбіцца нешта больш разгорнуты\nдададзена 17 жнівень 2017 у 07:58, аўтар ulitosCoder, крыніца\nЯ мяркую, што вы выконваеце незалежныя выбаркі Ст'юдэнту. Тое, што Ns адрозніваюцца не абавязкова з'яўляецца праблемай - сярэдняе з'яўляецца несмещенной ацэнкай - але толькі наколькі розныя памеры выбаркі? Як вы апісалі, вы, верагодна, парушае аднастайнасць дысперсіі здагадкі.\nT-тэсты, як правіла, даволі ўстойлівы да гэтага парушэння, але вы маглі б разгледзець пытанне аб якім-астанцы лячэння і/або з дапамогай непараметрического тэсту.\nдададзена 17 жнівень 2017 у 09:08 аўтар nmorell\nВы маеце на ўвазе, што я мог бы запусціць Ст'юдэнту паміж ўзорамі двух груп? Верагодна, гэта можа спрацаваць. Я хацеў бы бачыць некаторыя прыклады.\nдададзена 22 жнівень 2017 у 03:30, аўтар ulitosCoder, крыніца


Канчатковы дызайн ZTE Axon 9 Pro ўжо раскрыты Androidsis\nНекалькі дзён таму было пацверджана, што ZTE будзе на IFA 2018. Кітайскі брэнд прадставіць свой новы тэлефон Axon 9 на мерапрыемстве ў Берліне. Хоць гэтая мадэль не адзіная, якую мы сустракаем у гэтым асартыменце, бо анансавана новая мадэль. Гэта Axon 9 Pro, які таксама плануецца прадставіць у канцы гэтага месяца жніўня.\nНовая мадэль, якую фірма ўжо зарэгістравала некалькі месяцаў таму. Цяпер мы ўжо паміж намі канчатковы дызайн гэтага ZTE Axon 9 Pro. Дзякуючы гэтым малюнкам мы бачым, што падрыхтавала для нас гэтая мадэль.\nМы бачым, што брэнд абраў тэлефон з выемкай, як гэта прынята для кітайскіх брэндаў. Мы стаім раней вялікая выемка, якая дзіўна дамінуе на экране З прылады. Дызайн, часткова натхнёны iPhone X.\nНа задняй панэлі ZTE Axon 9 Pro мы знаходзім падвойную камеру, які быў размешчаны вертыкальна. Пад камерамі мы знаходзім святлодыёдную ўспышку. Акрамя таго, датчык адбіткаў пальцаў прылады таксама чакае нас ззаду. Звычайна дызайн, якога мы шмат бачым на рынку.\nШто тычыцца тэхнічных характарыстык, пра гэтую прыладу пакуль нічога не вядома. З таго часу, як кампанія зарэгістравала гэты ZTE Axon 9 Pro, прайшлі месяцы, але на дадзены момант ніякіх падрабязнасцей пра яго не паступала. Такім чынам, нам здаецца, што нам давядзецца пачакаць да яго прэзентацыі, каб атрымаць дадзеныя.\nДобрая частка заключаецца ў тым, што вам не трэба чакаць занадта доўга, пакуль гэты ZTE Axon 9 Pro прыйдзе, як і чакаецца будзе прадстаўлена пазней у гэтым месяцы. Такім чынам, наступны тыдзень павінен стаць афіцыйным. Мы чакаем пацверджання ад кампаніі.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » ZTE » Раскрыты канчатковы дызайн ZTE Axon 9 Pro


10 студзень 2005, 11:01\nЗгодна з законам, вылучэньне патэнцыйных кандыдатаў пачалося 9 студзеня. Так атрымалася, што першы дзень выбарчай кампаніі патрапіў на выходны дзень, і, наколькі мне вядома, ніхто з патэнцыйных кандыдатаў учора афармленьнем свайго вылучэньня не займаўся. Да таго ж, згодна з заканадаўствам, падаць заяўку можна да 7 лютага ўключна, так што час яшчэ ёсьць.\nЗ другога боку, губляць яго марна неразумна. Вось чаму, Валеры Фралоў мае намер ужо сёньня наведаць акруговую выбарчую камісію. І ўжо вядома, што ён ня будзе адзіным прэтэндэнтам на мандат парлямэнтара. У гэтай жа акрузе балятуецца намесьнік старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Яраслаў Раманчук. Свайго кандыдата зьбіраецца вылучаць партыя Станіслава Шушкевіча – магчыма, ім будзе Валянцін Аскірка, які вылучаўся ў гэтай акрузе ўвосень. А Партыя БНФ ужо абвясьціла, што 15 студзеня яна правядзе пазачарговы зьезд, у папярэднім парадку дня якога адзінае пытаньне – вылучэньне свайго кандыдата (верагодна, ім будзе Сяргей Антусевіч) на выбары. Вось ужо, як мінімум, 4 дэмакратычных кандыдаты. А яшчэ ж будуць кандыдаты ад улады. Так што кампанія зьбіраецца вялікая.\nПраўдападобна, што ў 52-й акрузе паўторыцца сытуацыя восеньскіх выбараў, калі ў некаторых акругах за адзін мандат спаборнічалі некалькі дэмакратычных кандыдатаў. Ці не азначае гэта, што апазыцыя зноў наступае на адны й тыя ж граблі?\nАдносна гэтага ёсьць дзьве процілеглыя думкі. Адна група палітыкаў лічыць, што абавязкова патрэбна вызначыцца з адзіным кандыдатам у акрузе. І вось як абгрунтоўвае такі падыход першы намесьнік старшыні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада) Ўладзімер Нісьцюк (сябрам гэтай партыі зьяўляецца і Валеры Фралоў):\n(Нісьцюк: ) “Гэтая акруга стане тым крышталём, у якім бачны ўсе праблемы беларускай палітычнай апазыцыі. Размовы й перамовы будуць весьціся, але тое, што туды кожны хоча сваю нагу паставіць, замест таго каб дамовіцца і вылучыць адзінага кандыдата і нешта там зрабіць. Якія надзеі могуць быць цяпер на тое, што будзе адзіны кандыдат на прэзыдэнта, калі мы ня можам з трох чалавек вылучыць адзінага кандыдата на акругу?! Вось у чым пытаньне. Гэта як раз дэманстрацыя няздольнасьці дамаўляцца, дэманстрацыя таго, што кожны цягне коўдру на сябе. І калі кандыдаты не дамовяцца, не распрацуюць адзінага сцэнара, больш весьці размову пра тое, што можна абраць адзінага кандыдата на прэзыдэнты, нельга. Гэта будзе цынічна, а з пункту гледжаньня выбарчай тэхнікі – бессэнсоўна”.\nТыя ж палітыкі, якія лічаць, што ў 52-й акрузе трэба вылучаць усіх жадаючых прэтэндэнтаў з дэмакратычнага лягеру, сыходзяць з таго, што вынік выбараў у акрузе вядомы загадзя – улады любымі шляхамі правядуць у парлямэнтары свайго кандыдата. Таму разьлічваць на перамогу тут апрыёры немагчыма. Калі сыходзіць з гэтага, то тады чым больш прэтэндэнтаў ад апазыцыі, тым лепш, паколькі чым больш будзе ініцыятыўных групаў, тым больш насельніцтва яны ахопяць сваёй агітацыяй. І вось што гаворыць з гэтай нагоды Яраслаў Раманчук, які зьбіраецца балятавацца ў 52-й акрузе:\n(Раманчук: ) “З майго пункту гледжаньня, я ня буду канкураваць тут з маімі калегамі й сябрамі з дэмакратычнага лягеру. Безумоўна, асноўная мэта ўдзелу ў гэтай кампаніі – гэта кантакт з людзьмі, правядзеньне спатканьняў, стварэньне пазытыўнага іміджу апазыцыі. І я не буду зьвяртаць увагу на тое, будуць здымаць мяне з выбарчай гонкі ці не, будуць перашкаджаць ці не. У мяне ёсьць вельмі моцная каманда, зь якой мы пойдзем на гэтую кампанію”.\nНа здымку: Валер Фралоў


Главная | Библиопалитра | Літаратурны каляндар | Пісьменнікі-юбіляры-2017 | Пташнікаў Іван\n85 гадоў з дня нараджэння\nІван Мікалаевіч Пташнікаў (1932-2016) – беларускі пісьменнік. Нарадзіўся 7 кастрычніка ў вёсцы Задроздзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці.\nСкончыўшы ў 1951 годзе Плешчаніцкую беларускую сярэднюю школу, Пташнікаў паступіў у Беларускі тэатральны інстытут на акцёра. Але не вучыўся, вярнуўся дамоў.\nУ 1952 годзе паступіў на аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Скончыў у 1957 годзе. Працаваў у Дзяржаўным выдавецтве БССР (1957-1958), часопісах «Маладосць» (1958-1962), «Полымя» (1962-1995).\nУ 1957 годзе, калі Іван Пташнікаў быў яшчэ студэнтам апошняга курса, у часопісе «Полымя» была надрукавана аповесць «Чачык». Менавіта з гэтай аповесці пачынаецца яго творчая біяграфія.\nПасля з’яўляюцца іншыя новыя творы пісьменніка. Яны склалі першую кнігу апавяданняў і аповесцей «Зерне падае не на камень» (1959).\nТворчасць Івана Пташнікава – гэта творчасць аднаго з самых таленавітых і яркіх прадстаўнікоў свайго пакалення, пакалення дзяцей вайны. Чароўны свет прыроды, жыццё людзей, іх праца, побыт, узаемаадносіны, іх барацьба за незалежнасць і аднаўленне роднага краю, іх мужнасць і шчодрасць душы – усё гэта фарміравала духоўны свет пісьменніка, яго творчую натуру.\nАсаблівае месца ў творах Івана Пташнікава займае тэма вайны.\nАпавяданні «Алёшка», «Алені», «Бежанка», «Эфка» пра падлеткаў, якія сталелі ў выпрабаваннях вайны і першых пасляваенных гадоў.\nУ аснову аповесці «Тартак» (1967) пакладзены канкрэтны фактычны матэрыял: тpaгiчны лёc вёcкi Дaльвa, якaя былa cпaлeнa фашыстамі разам з людзьмі зa cyвязь яe жыxapoў з пapтызaнaмi. Трагедыя Дальвы, паводле слоў пісьменніка, «гэта трагедыя беларускай вёскі 1943 года». Паводле сцэнарыя аўтара ў 1973 годзе зняты аднайменны фільм на Беларускім тэлебачанні.\nАповесць «Найдорф» (1975, Дзяржаўная прэмія Беларусі імя Я. Коласа ў 1978 годзе) прысвечана апошнім дням, нават гадзінам вайны, вайны партызанскай, і першым дням міру на гэтай зямлі. Вярнуліся з лесу людзі. Але нялёгка пакінуць аўтамат і ўзяцца за плуг. Гэта быў час асаблівага драматызму, пераход чалавека, грамадства ў новы стан. Асноўныя падзеі твора звязаны з вобразамі герояў – сярэдніх гадоў селяніна Яхрэма Жаваранка і зусім яшчэ маладога хлопца Алёшы. Сюжэт разгортваецца вакол іх жыццёвых лёсаў.\nТэма беларускай вёскі 1960-80-х гадоў, духоўны свет селяніна-працаўніка, яго сувязь з зямлёю і прыродай адлюстравана ў раманах «Мсціжы» (1970) і «Алімпіяда» (1985).\nЧытайце кнігі Івана Пташнікава ў нашых бібліятэках


Што стрымлівае ўлады Беларусі ад прыняцьця станоўчага рашэньня па праблеме адмены сьмяротнага пакараньня? | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nШто стрымлівае ўлады Беларусі ад прыняцьця станоўчага рашэньня па праблеме адмены сьмяротнага пакараньня?\nКіраўніцтва Беларусі дэманстратыўна не жадае рабіць крокі насустрач Еўропе ў пытаньні адмены сьмяротнага пакараньня ці ўвядзеньня мараторыя на яго выкананьне. Пры гэтым, вышэйшыя чыноўнікі неаднаразова заяўлялі, што час нібыта сасьпеў, аднак замест кроку наперад робіцца два назад. Чаму? Каб падкрэсліць сваю непахіснасьць, цьвердасьць у прыманьні ўласных рашэньняў, а не з улікам аказваемага ціску.\n1 чэрвеня ў ЗАГСе Салігорска маці расстралянага Андрэя Жука Святлане Жук выдалі пасьведчаньне пра сьмерць сына. Пазначаная дата – 18 сакавіка, у графе “прычына сьмерці” – прочырк. Каб атрымаць афіцыйную інфармацыю пра выкананьне сьмяротнага прысуду, жанчыне прыйшлося доўгі час абіваць парогі розных дзяржустановаў, ды безвынікова.\nСьвятлана Міхайлаўна так і не дачакалася адказу з МУС на свой запыт на імя міністра, накіраваны яшчэ напачатку красавіка. Яна прасіла пацьвердзіць факт расстрэлу сына, паведаміць дату і месца пахаваньня, а таксама патлумачыць прычыны прывядзеньня ў выкананьне сьмяротнага прысуду насуперак патрабаваньням Камітэту ААН па правах чалавека. Але што яны ёй адкажуць – усё зьдзейсьнена згодна з заканадаўствам?! Не, бо і нацыянальнае, і міжнароднае заканадаўства Рэспубліка Беларусь у дадзеным выпадку парушыла. Папросяць прабачэньня? Такое і ўявіць сабе цяжка! Прасьцей маўчаць…альбо пераводзіць стрэлкі з аднаго ведамства на другое. Выключная мера пакараньня, ахвярай якой сталі Андрэй Жук разам з Васілём Юзэпчуком, разыграная ў вялікай палітычнай гульні. Таксама сьмяротнае пакараньне тут выступае як дэманстрацыя жорсткасьці і справядлівасьці дзяржавы.\n“Я шмат чытала пра выкананьне прысудаў у Беларусі і іншых постсавецкіх краінах, як гэта адбывалася ў савецкія часы. Страшна… што невядома, дзе пахаваны мой сын, што не выдаюць цела… крыўдна, што не змагла развітацца, абняць яго ў апошні раз…”, - гэта словы маці, сын якой зьдзейсьніў злачынства. Але дзяржава пакарала не толькі Андрэя Жука, дзяржава таксама пакарала і яго родных, не даўшы магчымасьці правесьці ў апошні шлях блізкага ім чалавека.\nТая сакрэтнасьць, якая створана вакол вынясеньня сьмяротных прысудаў і іх выкананьня, супярэчыць здароваму сэнсу. Уся афіцыйная інфармацыі з’яўляецца недаступнай. На гэтую акалічнасьць асабліва зьвяртаюць увагу прадстаўнікі міжнароднай праваабарончай арганізацыі Amnesty International. “Адна з праблемаў – гэта менавіта пакуты, якія сьмяротная кара прыносіць сваякам вязьняў. Паводле рашэньня КПЧ ААН, прынятага ў 1999 годзе, сакрэтнасьць, якой акутана сьмяротнае пакараньне ў Беларусі, на самой справе, у дачыненьні да сваякоў прыроўніваецца да катаваньняў. Яны не могуць разьвітацца з родным чалавекам, не атрымаюць яго цела і нават яго рэчы, не будуць ведаць, дзе ён пахаваны”, – адзначае эксьперт па Беларусі Хэза Макгіл.\nПрадстаўнікі кампаніі “Праваабаронцы супраць сьмяротнага пакараньня”, якая праводзіцца ў Беларусі з 2009 году, у сваю чаргу 12 траўня зьвярнуліся з адпаведнымі запытамі пра колькасьць вынесеных і выкананых сьмяротных прысудаў з 1990 па 2009 год да міністра унутраных справаў, Генеральнага пракурора і Старшыні Вярхоўнага Суду. “Пералічаныя дзяржустановы адказалі, што не могуць прадставіць такія зьвесткі і параілі зьвярнуцца ў Міністэрства юстыцыі. Мы накіравалі запыт у Мінюст, але адказу пакуль не атрымалі”, - распавяла каардынатар кампаніі Ірына Тоўсцік.\nІнфармацыйная кампанія БелаПАН напрыканцы траўня агучыла колькасьць выкананых у Беларусі з 1985 году сьмяротных прысудаў – 299. У сваіх падліках журналісты кіраваліся інфармацыяй, здабытай уласнымі намаганьнямі, а таксама зьвесткамі Amnesty International.\nФактычна на пачатку сваёй незалежнасьці беларуская дзяржава пераклала адказнасьць за вырашэньне праблемы сьмяротнага пакараньня на народныя плечы. Пытаньне “Ці падтрымліваеце Вы адмену сьмяротнай кары ў Рэспубліцы Беларусь?” Аляксандр Рыгоравіч вынес на рэферэндум 1996 году.\nМіж тым, пад час рэферэндуму грамадзянам краіны прапаноўвалася адказаць на 7 (!) пытаньняў. З улікам складанасьці фармулёвак, узроўнем прававой культуры і інфармаванасьці насельніцтва некаторыя з пытаньняў падаваліся дастаткова складанымі. І навошта ўвогуле было пытацца ў бабулек (і не толькі бабулек, але больш нікога крыўдзіць не буду): “Ці згодны Вы, што фінансаваньне ўсіх галінаў улады мусіць ажыцьцяўляцца галосна і толькі з дзяржаўнага бюджэту?” А дзеля таго, каб задурыць мазгі і прыняць новую рэдакцыю Канстытуцыі, якая надавала неабмежаваную ўладу прэзідэнту Беларусі. Гэта, насамрэч, было тады галоўным! Так яно і атрымалася.\nПа заключэньню БХК рэфэрэндум быў праведзены са шматлікі парушэньнямі, якія не дазвалялі лічыць яго легітымным, а вынікі сапраўднымі. “9 лістапада 1996 г., г.зн. за два тыдня да рэферэндуму, пачалося народнае галасаваньне без апублікаваньня канчатковых тэкстаў зьменаў і дадаткаў да Канстытуцыі. І толькі 12-га лістапада выйшаў чатырохмільённым накладам прэзідэнцкі праект Канстытуцыі. Альтэрнатыўны праект Канстытуцыі, вынесены на рэферэндум депутатамі Вярхоўнага Савету, быў апублікаваны толькі 21 лістапада і азнаёміцца з ім выбаршчыкі практычна не мелі магчымасьці”.\nШто ж тычыцца пытаньня сьмяротнага пакараньня, то выносіць яго на рэферэндум увогуле недарэчна – гэта мусіць быць воля дзяржавы. Як вядома, іншыя краіны Еўрасаюзу кіраваліся менавіта такім прынцыпам, бо людзьмі кіруюць у першую чаргу ўсё ж пачуцьці, эмоцыі.\n“Ні ў адной краіне сьвету сьмяротнае пакараньне не было ўведзена па выніках рэферэндуму. Гэта вельмі дзіўна. І ўвогуле немагчыма ў гэтым пытаньні спасылацца толькі на меркаваньне людзей. Людзі часта абараняюць сьмяротнае пакараньне, таму што ў іх існуе памылковае ўяўленьне аб тым, што гэта самы просты спосаб змагацца са злачыннасьцю. Але пакараньне сьмерцю ў краіне толькі спрыяе жорсткасьці паміж людзьмі, таму што гэта ўзаконеная помста. А ўрад павінен дзейнічаць не з помсты, а з правасудзьдзя”, – упэўнена прадстаўніца міжнароднай праваабарончай арганізацыі Amnesty International, эксьперт па Беларусі Хэза Макгіл.\nАмбасадар Францыі ў Рэспубліцы Беларусь Мішэль Рэнеры выказаў меркаваньне, што рэферэндум не зьяўляецца вышэйшым выражэньнем дэмакратыі. “Бо вельмі многія тэмы з тых, што выносяцца на рэферэндум, занадта маштабныя і складаныя, каб звычайны грамадзянін быў дастаткова дасьведчаны і меў свой пункт гледжаньня, які можна было б выказаць падчас рэферэндуму”.\nСп. Рэнеры згодны з тым, што рэакцыяй чалавека, які згубіў свайго роднага ці блізкага, можа быць жаданьне адпомсьціць. “Аднак гэта зусім не прычына дзеля таго, каб помста стала легальнай нормай у сучаснай заканадаўчай сістэме. Парламентары дзеля таго і абіраюцца, каб цьвяроза прааналізаваць сітуацыю і дазволіць закону ўзяць вяршыньства над эмоцыямі. Менавіта па гэтай прычыне ў Францыі падобнага роду пытаньні разглядае парламент на рэгулярных паседжаньнях на працягу году,” – сьцьвярджае амбасадар.\nРулявы выбірае іншы накірунак\nНасамрэч, беларускія ўлады ўсё добра разумеюць, але гавораць адно і тое ж: сьмяротнае пакараньне – мера часовая і ў персьпектыве будзе адменена. Яны робяць выгляд, што вывучаюць “шматбаковую і надзвычай складаную” праблему, вырашэньне якой залежыць ад розных фактараў – эканамiчных, палiтычных умоваў, крымiнагеннай сiтуацыi, духоўна-маральнага і рэлiгiйнага асьпектаў.\nУ 2002 годзе напярэдадні правядзеньня парламенцкiх слуханьняў на тэму «Палiтыка-прававыя праблемы адмены сьмяротнага пакараньня ў Рэспублiцы Беларусь» у газеце “Звязда” дукавалася інтервію з намесьнiкам Старшыні Палаты прадстаўнiкоў Нацыянальнага сходу Рэспублiкi Беларусь Уладзiмiрам Канаплёвым. Ён яшчэ тады зазначыў, што зьнешнепалiтычны асьпект праблемы (адмена сьмяротнага пакараньня як адна з умоваў уступленьня дзяржавы ў Савет Еўропы) не можа i не павiнен быць рашаючым пры вызначэньнi пазiцыi па гэтаму пытаньню.\nСп. Канаплёў ведаў, што нават у такой краiне як Францыя выкарыстаньне сьмяротнага пакараньня было забаронена валявым рашэньнем прэзiдэнта Мiтэрана, у той час як большасьць насельнiцтва выказалася за яго захаваньне. “Можна не сумнявацца, што сьмяротнае пакараньне ў персьпектыве будзе адменена ў Беларусi. Аднак гэта трэба зрабiць так, каб у далейшым аб гэтым не шкадаваць, – канстатаваў сп. Канаплёў.\nІ вось ўжо каторы год цягнецца валакіта. Прынцыповая пазіцыя Захаду не знаходзіць водгуку ў беларускага кіраўніцтва. Патрабаваньне далучыцца да адмены сьмяротнай кары сьледам за іншымі народамі Еўропы прагучала ў лістападзе 2006 году як адна з 12 умоваў ЕС. Летам 2009 году Парламенцкая Асамблея Савета Еўропы прыняла рашэньне вярнуць Беларусі статус сьпецзапрошанага, прыпынены з 1997 году, толькі пасля ўвядзеньня мараторыя на сьмяротнае пакараньне. Акрамя гэтага ўвядзеньне мараторыя зьяўляецца адной з умоваў адмены візвых санкцыяў у дачыненьні да высокіх беларускіх чыноўнікаў, якія ЕС працягнуў да кастрычніка 2010 году.\nТым часам у адказ гучаць усё тыя ж словы – вывучаем, дасьледуем і г.д., ніякіх рэальных крокаў няма, акрамя стварэньня летась рабочай парламенцкай групы па вывучэньню магчымасьці ўвядзеньня мараторыя на сьмяротнае пакараньне. Вынікі яе працы грамадзкасьці невядомыя. Старшыня камісіі па заканадаўству і судова-прававым пытаньням Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Мікалай Самасейка заявіў, што пры пры прыняцьці рашэньня, зьвязанага з выкарыстаньнем сьмяротнай кары, павінны ўлічвацца ўсе фактары: палітычная воля, міжнародныя дамовы, грамадзкая думка. "Меркаваньне Еўрасаюзу будзе ўлічвацца, але не стане вызначальным", - падкрэсьліў ён.\nХіба нельга было за столькі гадоў вывучыць праблематыку, міжнародную практыку і г.д.? Вядома, можна, калі б была адмашка самага галоўнага прыхільніка захаваньня выключнай меры пакараньня. Але Лукашэнка так апроста не здаецца! І мае на гэта свае прычыны – ён не жадае рабіць яўных саступак, па-першае, і чакае зручнага моманту, па-другое.\nУпартае нежаданьне ўраду Беларусі вырашыць праблему сьмяротнага пакараньня кіраўнік Праваабарончага цэнтру “Вясна”, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі правоў чалавека (FIDH) Алесь Бяляцкі зьвязвае з ідэалагічнымі перакананьямі і псіхалагічнымі асаблівасьцямі прэзідэнта краіны. На думку праваабаронцы, акрамя фактару повязі з рэферэндумам 1996 году, дзе сьмяротнае пакараньне было "прычэпным вагончыкам, які фактычна завуаляваў больш істотныя для беларускіх уладаў пытаньні", у дадзенай сітуацыі на першы план выходзяць не рацыянальныя тлумачэньні, а больш са сьферы ідэалогіі, са сьферы асабістых прыхільнасьцяў і пачуцьцяў кіраўніка дзяржавы.\n“Мне падаецца, што сёньняшнее кіраўніцтва Беларусі бачыць у адмене сьмяротнага пакараньня больш страту ідэалагічнага парадку, бо яно ўвайшло ў пералік такіх пэўных ідэалагемаў, якія паказваюць людзям фармат гэтай улады і фармат адносінаў да злачынстваў. Гэта такі ясны пасыл, зразумелы для простых людзей, што мы жорстка змагаемся са злачынцамі і мы не дадзім ім ніякага дараваньня. Пасыл, які пайшоў, мабыць, яшчэ са сталінскіх часоў. Гэтае шырокамаштабнае змаганьне з ворагамі народу зараз, у рэшце рэшт, перайшло ў змаганьне са злачынцамі, але тым ня менш сувязь для мяне тут відавочная. Адным словам, – рэзюміраваў Алесь Бяляцкі – гэтая ідэалагема знаходзіцца ў базе прыярытэтаў сёньняшняй улады нараўне з чырвона-зялёным сьцягам, гімнам, савецкімі назвамі вуліц, таму Лукашэнку так цяжка адмовіцца ад сьмяротнага пакараньня”.\nЛідэр АГП Анатоль Лябедзька лічыць, што беларускія ўлады хочуць, каб перад імі ніхто ніколі ня ставіў ніякіх пытаньняў. “Ня хочуць браць на сябе ніякіх абавязкаў. Хочуць нешта атрымліваць, а ўзамен не даваць нічога. Фактар, хутчэй за ўсё, псіхалагічны – ня хоча Лукашэнка пераходзіць бар’ер, які ён не пераходзіў 15 гадоў”, – мяркуе апазіцыйны палітык.\nПалітолаг, аналітык Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў (BISS) Дзяніс Мельянцоў мяркуе, што беларускі бок не жадае рабіць саступку ў гэтам пытаньні, бо асьцерагаецца, што такі крок будзе ўспрыняты ў Брусэлі і іншых заходніх палітычных цэнтрах як слабасьць, і яшчэ горш, калі гэтак будзе думаць беларускі электарат і беларуская наменклатура”. Да таго ж, на думку аналітыка, паўнавартаснае сяброўства ў Савеце Еўропы не зьяўляецца прыярытэтам і жаданай мэтай беларускіх уладаў, а дзеля атрыманьня статусу сьпецыяльна запрошанага адмена сьмяротнага пакараньня ўспрымаецца кіраўніцтвам краіны як занадта вялікая саступка. “Тым больш, што паляпшэньне іміджу краіны ўжо пасьпяхова рэалізавана праз іншыя інструменты – Ўсходняе партнёрства і дыялог з ЕС у цэлым. – адзначае Мельянцоў. – Таму сьмяротнае пакараньне, як важнае для еўрапейскага гарамадзкага меркаваньня пытаньне, застаецца тым "таварам", які можна будзе больш выгодна "прадаць" у больш спрыяльнай для беларускага кіраўніцтва сітуацыі”.


Паданні нашага краю | Дятлово - мой виртуальный город\nНепадалёку ад вёсак Дукрава і Студзераўшчына (Студзяроўшчына), у густым яловым лесе між пагоркамі, затаіліся капцы ранне-сярэднявечнага могільніка. Яны вышынёю пад два-тры метры і шырынёю да дзесяці-пятнаццаці, з глыбокімі раўкамі вакол паўсфераў. Паблізу іх узвышаецца крутая гара Калечая. На вяршыні гары невялікая пляцоўка. Людзі гавораць, што на гары нельга пасвіць жывёлу, таму што жывёла калечыцца. Гара – самая высокая ў акрузе, пляцоўка на яе вяршыні быццам разраўнаваная. Не выключна, што ў далёкі-далёкі час было тут капішча.\nНазва вёскі Студзераўшчына незвычайная. Корань “студ-” стражытнага паходжання, ад слова “стод”. З цягам часу літара “о” перайшла ў літару “у”. У мовах інда-еўрапейскіх народаў зафіксавана два значэнні слова “стод”: “ідал” і “слуп, калона”. На абшарах Дзятлаўскага раёна, здаўна заселеных балтамі, а потым славянамі, у назвах вёсак, мясцовасцяў каля свяцілішчаў адлюстравалася іх гістарычнае мінулае. У назве вёскі Дукрава корань “дукра-” у перакладзе з літоўскай тлумачыцца як “дзяўчына”. У славян гэтак жа зафіксаваны назвы святых гор, якія змяшчаюць у сваёй аснове слова “дзявочая” і вытворныя ад яго. Існаванне на невялікай тэрыторыі назваў Дукрава і Студзераўшчына (Студзяроўшчына), у значэнні курганнага могільніка на схілах Калечай гары і падання пра гару яскрава сведчыць аб магчымым знаходжанні на ёй у даўнейшы час язычніцкага свяцілішча.\nКаля вёскі Саннікі (Санюкі) знаходзіцца старажытнае гарадзішча. Яно завецца “талерка”. На вяршыні ўзгорка, дзе заканчвае свой узлёт стромкі схіл, ёсць пляцоўка, па перыметры якой можна бачыць невысокі вал. Хутчэй за ўсё, выгляд пляцоўкі і даў назву гарадзішчу. Вучоныя лічаць, што на пляцоўцы жыхары навакольных вёсак выконвалі ў старажытнасці рытуальныя абрады дахрысціянскіх вераванняў.\nРазмешчана гарадзішча на прыгожым месцы. З поўначы ад яго падножжа ўздымаюцца ступенямі ўзараныя пагоркі. З поўдня, уздоўж ручая Івязянка, утульна раскінулася вёска. Далей за вёскаю небакрай засланілі парослыя лесам узвышшы.\nСярод мясцовага люду бытуе легенда, што даўным-даўно на пляцоўцы ўзвышша стаяла царква. Прайшло шмат гадоў. Царквы не стала, але ў народзе захавалася пра яе памяць, і людзі хадзілі на гару маліцца. Аднаго разу сялянка пайшла на ўзвышша, каб памаліцца Богу, наракаючы яму на цяжкую долю. І толькі пачала свой малебен, як убачыла ланцуг на зямлі. Звёны ланцуга знікалі ў зямлі. Пацягнула жанчына за ланцуг, вызваліла з зямлі трохі звёнаў. Пацягнула яшчэ – з зямлі паказаўся вялікі крыж. Але як ні намагалася выцягнуць увесь крыж, сілы ў яе не ставала. Пачала клікаць дапамогу:\n– Людзі, дапамажыце мне выцягнуць мой крыж!\nІ толькі вымавіла гэтыя словы, як у адзін момант зніклі і крыж, і ланцуг.\nУ легенды глыбокі сэнс. Кожны павінен несці свой крыж – які б ён ні быў. Ніхто не зробіць за цябе гэтага. У кожнага – свой крыж, свой лёс.\nКалі ехаць па новай дарозе ад Дзятлава да Раготна, можна ўбачыць супраць вёскі Змяёўцы невялікую лагчыну. Па лагчыне між узгоркаў цячэ ручай. Ручай аброс дрэўцамі, хмызняком. Узгорак на правым беразе ўзараны. На левым беразе растуць невысокія галінастыя сосны. З гэтага ўзлеску ўвечары часта чуваць куванне зязюлі. Каля соснаў відаць парослыя травой каменныя падмуркі колішняга хутара. Даўно не жывуць тут людзі, а месца і цяпер завецца Румы.\nПаводле падання, на правабярэжжы калісьці стаяла царква. А потым царква правалілася скрозь зямлю. У гістарычнай літаратуры з такімі паданнямі звязаны месцазнаходжанні археалагічных помнікаў. Аднаго разу ў зарослым дзірваном хмызняку быў знойдзены камень-валун з ледзь прыкметнымі паглыбленнямі, якія надавалі яму абрысы чалавечага твару. Магчыма гэта быў дахрысціянскі бажок. Год праляжаў камень на двары ў Змяёўцах.\nА ў наступнае лета, на май, лінуў небывалай моцы лівень. За дзве гадзіны ручаі ператварыліся ў рэкі. На схілах узараных узвышшаў вада прамыла равы. На тым месцы, дзе летась ляжаў валун, утварыўся раўчук глыбінёю да пояса. У двух месцах на сценах раўчука, на глыбіні з паўметра, заўважылі абпаленыя колатыя камяні, вугалькі. Знаходкі вельмі нагадвалі запаўненне капцоў тых мясцін, дзе жылі балты і славяне. Моцны пласт пяску зверху сведчыў пра старажытнае паходжанне знойдзеных рэшткаў. Тады і адкрылася разгадка месца Румы. Сляды кастрышчаў, апрацаваны валун і легенда пра царкву даюць падставу лічыць, што тут у старажытнасці існавала паганскае капішча. Адсюль пачынаўся і ручай, а паводле гістарычных звестак, балты і славяне пакланяліся крыніцам.\nЦяпер Румскі камень можна ўбачыць на двары перад Дзятлаўскім музеем.\nП. РУСАЎ, археолаг.


30 сакавік 2015, 15:58\nЦі існуе сёньня пагроза беларускай незалежнасьці? Ад каго ці ад чаго яна паходзіць? З такімі пытаньнямі наш карэспандэнт зьвяртаўся да гарадзенцаў.\nЦі існуе сёньня пагроза беларускай незалежнасьці? Разважаюць гарадзенцы\nХлопец: «Не, нічога нам не пагражае. Па-першае, мы ў цэнтры Эўропы і праз нас праходзяць усе шляхі і камунікацыі. А па-другое, мы сябруем з Расеяй, а на сусьветнай арэне Расея сёньня мае сваю вагу...»\nСпадар: «Як бы гэта правільна патлумачыць? Калі казаць па-простаму: у нас „усё схвачана“, гэта значыць — усё кантралюецца. Калі параўноўваць сытуацыю зь іншымі краінамі, то ў некаторых стала так горача, бо ў іх было зашмат бандытаў на кожным рагу, а ў нас ён адзін...»\nСпадар: «Сур’ёзнай пагрозы ня бачу. Ня ведаю чаму. Магчыма, наша Горадня — спакайнейшы горад, магчыма, у Менску гэта адчуваецца па-іншаму. Ёсьць, вядома, складанасьці і з Расеяй, і з Украінай, з краінамі Захаду. Але пагрозы пакуль не адчуваецца».\nХлопец: «На маю думку, на нас ніхто не нападзе. Але чаму так — патлумачыць не магу. Хоць тое, што цяпер адбываецца ва Ўкраіне, сьведчыць пра тое, што ніхто ня ведае, як там будзе далей...»\nДзяўчына: «Я лічу, што Беларусь застанецца надалей незалежнай краінай і ў яе няма такіх пагрозаў. Мы не канфліктуем зь іншымі краінамі, праводзім міралюбівую палітыку і ў той самы час імкнёмся адстойваць сваю пазыцыю. Таму я лічу, што нам нічога не пагражае».\nЕйная сяброўка: «Я цалкам з гэтым згодная, і мне нават няма чаго дадаць».\nСпадар: «Я думаю, што пагроза яшчэ існуе, і прычым адкуль заўгодна. Тая самая Амэрыка можа напасьці, бо яна паўсюль лезе. Я бачу, як гэта адбываецца ва Ўкраіне. А таму войска трэба трымаць на вышыні».\nСпадар: «Думаю, што такое нам не пагражае. У Беларусі ўсё ціха і спакойна і нават не адчуваецца ніякай небясьпекі...»\n«Калі Пуціна не спыніць, ён пойдзе далей» — апытаньне ў Гомелі


Ізраіль Басаў. "Рытм горада".\nА мастак моўчкі паціскаў плячыма — і працаваў. Працаваў “для сябе”, укладаючы ў палатно свой сум, няпростыя развагі, перажыванні. Гутарыў з палатном як з жывой істотай, справядліва мяркуючы, што гэта ягоны адзіны сябар, якому можна давяраць. Можна сказаць, ён быў не для грошай народжаны…\nАднойчы журналістка Нінэль Зітарава з Таліна, незадоўга да смерці мастака, сказала яму: “Я думаю, хутка пачнецца цікавасць да сапраўднага жывапісу”, — маючы на ўвазе і мастацтва Басава. І вось што ён адказаў: “Не ведаю. У нас пакуль усё спакойна. На пачатку 1960-х выставілі дзве мае работы. Здаецца, яны ў беларускім музеі. У тыя гады з’явілася надзея. Дый маладзейшы я быў, гэта таксама важна. Потым хутка ўсё скончылася. Я ўвесь час баяўся ўсяго. Рэпрэсій? Не, я іх пазбегнуў. Але страх быў заўсёды, усе гады. Потым стаў раздумваць пра ад’езд. Не атрымалася. Мабыць, так Нябёсы распарадзіліся… У кожнага свой лёс. А зараз ужо… Не, паміраць лепш на радзіме…”\nА я вось што думаю. Усё раўнапраўна перад абліччам Памяці, але не таму, што яна капрызлівая ды непераборлівая, а таму, што стварае свае ўласныя “час — прастору”: не гістарычныя ці сацыяльныя, але — быційныя. Час таму і бессмяротны, што існуе дзякуючы паўтаральнасці ўраўнаваных у правах адвечных матываў ды сюжэтаў, зачынаў і развязак, прыліваў ды адліваў, дзякуючы сваёй працяглай несупыннасці. Гэты кругабег часу, які настолькі па-майстэрску перадаў Басаў, адважна змяніў звыклае рэчышча рэтра-жывапісу сацрэалізму і нагадаў мне пра незвычайную моц названага віду мастацтва, здольнага ўрэчаісніць бесцялеснае, матэрыялізаваць эфемернае, уваскрасіць страчанае.\nЯ не люблю прылічваць мастакоў да якога-небудзь “-ізму”, як гэта часцяком робяць крытыкі, бо творчасць па-сапраўднаму вялікага майстра, як правіла, не ўкладваецца ў рамкі пэўнага кірунку. Басаў ніколі не лічыў сябе, так бы мовіць, “авангардыстам”, “вынаходнікам новай стылістыкі”, чалавекам “андэграўнда”. Ён быў па-за межамі ўсіх “-ізмаў”: быў індывідуальнасцю. Лічыў сябе “мастаком наогул”. У нейкія часы, калі я бачыў яго за працай у майстэрні, ён здаваўся мне добрым Чортам, які адсёк сабе хвост, каб аблягчыць шлях у прастору, і нішто не магло перашкодзіць яму хадзіць па зямлі, адрывацца ад яе ды ўзлятаць, каб лепш убачыць складанае і драматычнае ў жыцці ды чалавеку. Для мяне Басаў быў шмат у чым добрым Чортам, які метафарычна адлюстроўваў барацьбу дабра са злом, сумнае каханне, неспакойнае мацярынства, кубістычны дом-каробку, у якім няма цеплыні, вуліцу, дзе рэдка можна сустрэць вясёлага чалавека…\nСам Басаў і яго работы заўсёды былі мне вельмі сімпатычныя. Варта было паназіраць за ягонай працай. Адразу станавілася зразумела: сапраўдны мастак, які валодаў вялікім творчым патэнцыялам, праводзіў каласальную ўнутраную работу, якая дазваляла яму вырашаць усё больш складаныя пластычныя і вобразныя задачы. Ён не мог працаваць стыхійна, спантанна, хаця па натуры быў імпульсіўным, але на людзях гэта імкнуўся хаваць. Ён меў глыбока ўсвядомлены падыход да вырашэння кожнай задачы, якая была перад ім у пэўнай карціне. Рэальныя архітэктурныя дэталі-прататыпы паўстаюць пагружанымі ў пазачасавую застылую прастору, выклікаючы сюррэалістычнае ўражанне. А калі ў дадзенай прасторы з’яўляецца персанаж (альбо некалькі), гэтае ўражанне яшчэ больш узмацняе настрой адчужанасці чалавека ад урбаністычнай “прыроды”, настрой адчувальнай трывогі, дыскамфорту, безнадзейнасці.\nДля мяне загадка, як Басаў мог узгадняць на палатне момант імправізацыі і аналітычнасць, канструктыўную заканамернасць, і тое, як яму ўдавалася ўтаймаваць розумам свой стыхійны, схаваны глыбока ўнутры душы, тэмперамент. На падобныя пытанні ён не адказваў, паціскаючы плячыма: маўляў, не ведаю, усё — адтуль, з Нябёс…\nАпошнім разам я бачыў Басава ў Саюзе мастакоў — незадоўга да ягонай смерці, прыкладна ў чэрвені ці ліпені 1994 года. Хворы, знясілены, ён усё ж захоўваў надзею на тое, што хутка адбудзецца яго выстаўка ў Маскве, узгадваў нашыя даўнія сустрэчы ў майстэрні ды на вяселлі яго сына Мацвея, прадаўжальніка справы бацькі, куды я ў свой час быў запрошаны. Калі мы пазнаёміліся, мне было 25, а Ізраілю — больш за 45… Але розніцы ў гадах мы не адчувалі, заўсёды былі на “ты”…\nСпадчына Басава — з’ява выключная. Памятаю, яго майстэрня на адной з мансард дома № 18 па тагачасным Ленінскім праспекце была напоўнена карцінамі і малюнкамі з такімі выразнымі колеравымі ды вобразна-кампазіцыйнымі варыяцыямі, што ўсё гэта прыводзіла ў захапленне. Такая энергія колеру, здольнага падпарадкаваць сабе ўсю майстэрню, падуладная толькі вялікаму майстру. Але дэкаратыўныя якасці твораў, якімі б высокімі і дасканалымі яны ні былі, з’яўляюцца “мовай” паэтычнага свету мастака.\nШмат важнага здолеў сказаць Басаў на гэтай мове. Прычым — ад лірычнага, суб’ектыўнага ўспрыняцця жывапісу да шырыні абагульненняў, манументальнасці, нават да эпасу. Я думаў раней, што ён — “сумны лірык” паводле прызвання, сузіральнік, лірык філасофскага складу, аўтар колеравых споведзяў, у якіх пануе тонка выказанае асабістае пачуццё. Але толькі потым зразумеў, што майстар не абмяжоўваўся стыхійным перажываннем, а ішоў ад яго да шырока ўзятага метафізічнага адлюстравання жыцця планеты. Чамусьці многія кажуць, што ён быў “ізгоем”, мала каго пускаў у сваю майстэрню. Не зусім так. Ён заўсёды, у любы час, сустракаў як дарагіх гасцей калег-мастакоў, якія хацелі пабачыць яго новыя творы. І заўсёды цікавіўся ўсім, што робіцца ў мастакоўскім “каралеўстве крывых люстэрак”. Але сам нікуды не ўлазіў — ні ў мастакоўскія групоўкі, ні ў дыскусіі ды абмеркаванні выставак, ні ў “разборкі” паміж “правільнымі” “рэалістамі” і далёкімі ад нас “фармалістамі”…\nЁн мне шмат распавядаў пра сваё дзяцінства ў родным Мсціславе, пра тое, як да вайны гадоў пяць уколваў рэтушорам фатаграфіі ў арцелі “Шлях Кастрычніка”. Марыў паступіць у Віцебскае мастацкае вучылішча, дзе раней вучыўся яго брат Беніямін, але на ўступных экзаменах праваліўся з-за недахопу школьнай адукацыі. А потым — вайна… Эвакуацыя ў горад Янгіюль (Узбекістан); вайсковая служба ў працоўнай арміі ў горадзе Паўлаўскі Пасад Маскоўскай вобласці; летам 1943-га — дэмабілізацыя з-за хваробы і вяртанне ў Янгіюль, дзе Басаў працаваў сцэнографам-выканаўцам у драматычным тэатры… Пасля вызвалення Мсціслава разам з бацькамі вярнуўся на радзіму. Потым яны пераехалі ў Мінск, дзе абсталяваліся ў бараку на вуліцы Чырвонаармейскай. А яшчэ Ізраіль Мацвеевіч расказваў мне, як вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы (разам з Л.Шчамялёвым, М.Савіцкім, В.Грамыкам, Г.Паплаўскім, М.Данцыгам, У.Мінейкам), адкуль яго ледзь не выключылі за “касмапалітызм”, хаця ён і не ведаў тады значэння гэтага слова. На агульным сходзе амаль усе вучні выступілі ў ягоную абарону, і нават прадстаўнік НКУС, які прысутнічаў на тым сходзе, таксама нечакана падтрымаў Басава...\nУ 1953 годзе ён упершыню прыняў удзел у рэспубліканскай выстаўцы, а ў 1993-м — у апошняй, групавой. Некаторыя творы пры жыцці Басава таксама экспанаваліся: акрамя Беларусі, у Расіі, Літве, Італіі, Казахстане, Англіі ды Украіне. Але гаворкі ў Праўленні саюза мастакоў БССР наконт персанальнай выстаўкі члена творчага саюза Ізраіля Басава, хаця б у гады ягоных “круглых” юбілеяў, пачынаючы з 1968-га, ніколі не вялося. Аднак работ, што знаходзіліся ў майстэрні мастака ў тыя гады, хапіла б не на адну вялікую выстаўку… Памятаю, у 1978-м, з нагоды свайго 60-годдзя, мастак пісаў такую заяву на імя тагачаснага кіраўніка творчага Саюза Віктара Грамыкі, але на прэзідыуме просьбу адхілілі… Як тут не ўспомніць французскага паэта Жэашэна дзю Беле, які яшчэ ў XVI стагоддзі сказаў: “Ацэнку сваёй працы чакай ад нашчадкаў — непрадузятых, бесстаронніх і свабодных ад нядобразычлівасці ды зайздрасці”…\nЁн любіў Рэмбранта і Жоржа Руо, Ван Гога і Пікаса, Матыса і Сезана, Рублёва і Феафана Грэка, асабліва — Роберта Фалька і Аляксандра Тышлера, сярод беларусаў — жывапіс Леаніда Шчамялёва, Аляксандра Кішчанкі, Альгерда Малішэўскага, свайго першага настаўніка Віталя Цвіркі… Мог гадзінамі слухаць Грыга, Баха, Шастаковіча, Альфрэда Шнітке і працаваць пад іх музыку…\nАднак асновы мастакоўскага ладу палотнаў Басава вызначаліся не традыцыямі, не ўплывамі, а характарам яго светаадчування. Нават да свайго старэйшага брата, вядомага маскоўскага мастака-графіка Беніяміна Басава, ён быў зусім не падобны па адчуванні графічнай лініі або пластычнай вобразнасці.\nУ ягоным мастацтве адсутнічае ўсялякая, так бы мовіць, адпаведнасць. Басаўскія асацыятыўныя паралелі маюць нібыта музычны характар. Абапіраючыся на свае пачуцці, жывапісец ішоў да жывапісна-пластычных канцэпцый, выкарыстоўваючы рэчавыя матывы як першасны матэрыял для стварэння вобраза. Самі падобныя матывы мелі толькі дапаможны характар — як словы пры выказванні думкі. Безумоўна, гэтыя “словы”-дэталі пазнаваліся ў творах Басава, выява чыталася выразна. Але мастак не дамагаўся строгай дакладнасці натуры, не арыентаваўся на прататыпы. Інакш кажучы, у творах Басава — не столькі колер натуры, колькі — колер трывожнага вобраза.\nСпалучэнне лірыкі і драматычнай эпічнасці ўключала яшчэ адну рысу басаўскага пластычнага свету. На большасці карцін адлюстравана штосьці трывалае, пастаяннае, устойлівае — свайго кшталту ўлонне жыцця. Але тут жа бачны бег штодзённасці, адчуваецца канфлікт чалавека і горада, чалавека і сусвету, чалавека і часу, чалавека і прыроды. Словам, метафізічны жывапіс, які нечым аддалена нагадваў пластычныя опусы Джорджа дэ Кірыка.…\nАдзінота — яшчэ адна сталая тэма жывапісу Басава. Адзінота, самота ў розных праявах — яна не толькі там, дзе паказаны адзін чалавек (“Да досвітку”, “Дзяўчынка з гета”, “Мелодыя”, “Горад”, “Дамы і дрэвы”), але і там, дзе — двое (“Светлы ранак”, “Спатканне”, “Залаты горад”, “Пацалунак”, “Дзве жанчыны”, “Гутарка”, “Развітанне”, “Трывожная размова”).\nКарціна “Бег”, якую мастак пісаў амаль два гады, — кульмінацыя гэтага канфлікту: чалавек, што вечна бяжыць, не здольны вырвацца з замкнёнага кола… І наступныя палотны — “У дарозе”, “Дзяўчына ў чырвоным”, “Тройца”, “Вялікі горад” — таксама пра гэта: пра немагчымасць знайсці сваю дарогу, свой фініш — вечны шлях, які не мае канца. Хіба ж усё заканчваецца разам са спыненнем сэрца?..\nАле гэта ўжо па-за мяжой чалавечай, мастакоўскай свядомасці. Як і той “Чырвоны пейзаж” — крывавы след-іерогліф пэндзля на золаце духоўнага Сусвету… Або “Танец” — апошняя спроба спыніць імгненне паміж жыццём і нябытам, танец — у прадчуванні Вечнасці…


Хартыя_ 4 снежня 2021, Субота, 17:32\n10 чэрвеня Еўрапейскі парламент ухваліў рэзалюцыю аб Беларусі, у якой ідзе гаворка не толькі пра эканамічныя санкцыі, але і пра адключэнне банкаў ад сістэмы SWIFT. Сайт Charter97.org пагаварыў пра гэта з экс-кіраўніком Нацбанка Беларусі Станіславам Багданкевічам.\n- Наколькі моцным будзе ўдар па рэжыме і фінансавай сістэме, калі адключаць SWIFT?\n- Вядома будзе, але не смяротны. Рэч у тым, што і без SWIFT разлікі банкаў ішлі, проста яны былі больш павольнымі. Яны вяліся на працягу дзён, тыдняў, а з дапамогай SWIFT на працягу хвілін, таму будзе вяртанне ў мінулае, але сказаць, што гэта спыніць усю эканоміку - перабольшанне. Я маю на ўвазе, што разлікі паміж банкамі можна і на машыне вазіць у выглядзе паперак. Спыніць эканоміку немагчыма, але пагоршыць яе функцыянаванне - безумоўна. Усё ж такі цяпер 21-е стагоддзе, і гэта будзе балюча для эканомікі, будзе зніжэнне яе тэмпаў, але сказаць, што рэжым падзе праз гэтага - нельга.\nГэтую таталітарную і фашысцкую ўладу можна зняць толькі з дапамогай сваіх сіл. Дастаткова было спыніць заводы, фабрыкі, пачаць усеагульны страйк, але гэта залежыць ад беларускага народа, а не ад ЗША, Нямеччыны ці яшчэ каго. Трэба наракаць толькі на сябе.\n- Як менавіта адключэнне ад SWIFT прыпыніць беларускую эканоміку?\n- Будзе рэцэсія, зніжэнне валавога прадукту на нейкі перыяд, але і іншыя санкцыі ў гэтым плане працуюць. Скажам, калі перастануць купляць нашы тавары ў Еўрапейскім Звязе, перанакіраваць можна на В'етнам, Інданэзію, Кітай, але гэта патрабуе намаганняў, часу і прывядзе да істотных выдаткаў. У выніку гэта прывядзе да адставання ва ўзроўні жыцця, а мы і так сёння знаходзімся ў Еўропе на апошніх месцах. Яшчэ будзем ніжэй на 2-3 адсоткавыя пункты. Аднак гэта ўсё не развяжа нашыя праблемы, толькі беларускі народ зменіць сітуацыю, калі пачне страйкі.\n- З'явілася паведамленне аб тым, што аплатная сістэма Payoneer перастала выводзіць сродкі на карты беларускіх банкаў, таму што яны знаходзяцца ў санкцыйным спісе. Наколькі небяспечная для банкаў адмова міжнародных аплатных сістэм супрацоўнічаць з імі?\n- Гэта пагаршае эканамічную сітуацыю, узровень жыцця ў Беларусі, але, на жаль, не вядзе да аўтаматычнай змены рэжыму. Змена рэжыму залежыць ад волі беларускага народа, а не ад вонкавых сіл, якія абцяжарваюць разлікі паміж суб'ектамі гаспадаркі, запавольваюць паступленне сродкаў за прададзеную прадукцыю і гэтак далей. Так, гэта ўсё пагаршае сітуацыю, пра гэта мы гаворым шмат гадоў, калі дачыненні з цывілізаваным светам не могуць адбывацца. Мы адстаём у заробках ад Літвы ў два з паловай разы. Літва з менш чым 3-ма мільёнамі насельніцтва мае 60 мільярдаў даляраў валавога прадукту, Беларусь таксама мае 60 мільярдаў, але з 9-ю мільёнамі. Гэтыя адставання звязанае з тым, што ў нас дыктатарскі і аўтарытарны рэжым, які займаецца ручным кіраваннем эканомікай. Больш за тое, кадры не самыя прафесійныя ва ўладзе.\nАгулам гэта вядзе да адставання ў валавым прадукце, у сярэднім заробку і пенсіі. Мы адстаём літаральна ад усіх. Нас дагналі, што называецца, самыя адсталыя краіны Еўропы. Ужо нават Украіна ў заробку практычна здагнала Беларусь, хоць яны адставалі ад нас. Паводле ўзроўню мінімальнага заробку мы знаходзімся ў канцы еўрапейскага спісу. Мы ўжо ніжэй за Албанію і Украіну, а гэтыя санкцыі яшчэ больш пагоршаць становішча, але, на жаль, без паўстання сітуацыя ў Беларусі не палепшыцца.\n- Што адбываецца ў выпадку такіх санкцый супраць фінансавай сістэмы з нацыянальнай валютай?\n- Вельмі шмат чыннікаў уплываюць на нацыянальную валюту, у тым ліку і санкцыі. Я глядзеў на статыстыку гандлю на Беларускай валютна-фондавай біржы. Упалі абароты ў далярах, але павысіліся ў рублях, гэта значыць стабільнасць даляра і нават яго пэўнае падзенне кошту звязаны з тым, што гандаль з Еўропай памяншаецца, але павялічваецца з Расеяй. Для нас гэта наогул нявыгадна. Гэта парадокс. Чаму ў нас не дэвальвуецца рубель? Абароты зніжаюцца на біржы, попыт на даляр у эканоміцы падае. Праз пагаршэнне стасункаў з Еўропай вымушана павялічваюцца гандлёвыя сувязі з Расеяй і з Усходам агулам. Такі нявыгадны парадокс, але нельга спыняць змаганне з дыктатарам праз гэта. Трэба працягваць барацьбу за дэмакратыю.\nНаш палітычны і эканамічны крызіс можна развязаць праз выбары. Што тут такога? Правесці новыя выбары, з нармальным падлікам галасоў, з аднаўленнем сродкаў масавай інфармацыі, з допускам годных кандыдатаў. Тады і развяжуцца праблемы. Я гляджу гутарку Байдэна з Пуціным пра Беларусь. Як развязаць праблему ў Беларусі? Правесці сумленныя выбары! Пад кантролем Расеі і ЗША, бо няма даверу да той улады, якая праводзіць выбары ў Беларусі. Нашы праблемы можна развязаць, калі ў нас будзе легітымная ўлада, якая скасуе гэтыя драконаўскія законы, рэпрэсіўныя ў дачыненні да беларускага народу. У нас парушаецца і Канстытуцыя. Там напісана, што ў нас можна хадзіць на мірныя дэманстрацыі, а ў іншым законе пішацца, што патрабуецца дазвол, які павінен быць выдадзены гэтай жа уладай.\nНядаўна я прачытаў інфармацыю ад лідара «Аб'яднанай грамадзянскай партыі» пра ўмовы ў турме. Гэта абсалютна дзікія і фашысцкія ўмовы ўтрымання беларусаў, якія былі пасаджаныя на 15 ці 30 дзён. Самы сапраўдны фашызм. Як развязаць гэтую праблему? Правесці выбары і абраць новую цывілізаваную ўладу.\nНапраўду эканамічныя санкцыі карысныя ў тым плане, што пагаршаюць сітуацыю і падахвочваюць ператварацца з насельніцтва ў грамадзян Беларусі, якія развязваюць праблемы сваёй дзяржавы.\n- Што трэба зрабіць беларусам, каб наблізіць перамогу?\n- Правесці ўсеагульны страйк. Для гэтага трэба саспець беларусам. Так, часова трэба пагоршыць ўзровень жыцця, не атрымаюць людзі заробак. Ну і што? Бульба ёсць, надзелы ёсць, жыць можна. Праз месяц усё наладзіцца і паступова мы выперадзім Польшчу, Літву, краіны Балтыі, станем Швайцарыяй ў сярэдзіне Еўропы, але для гэтага трэба часова нечым ахвяраваць.\n30.11 Хакеры здабылі цікавую інфармацыю пра Віктара Лукашэнку 213,874\n28.11 Мігрантаў пачалі рассяляць па дамах і кватэрах «ябацек» 161,420\n29.11 Лукашэнка прыйшоў у Мінабароны з «блазенскімі» пагонамі 99,066\n1.12 Польскі прымежны горад абстралялі з тэрыторыі Беларусі 98,220


Давыд Гарадзенскі – абаронца праваслаўя ці правадыр язычнікаў? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ сувязі з планамі адміністрацыі Гародні ўсталяваць манумент у гонар выбітнай гістарычнай асобы, гарадзенскага кашталяна – Давыда Гарадзенскага, грамадскасць горада атрымала магчымасць абмеркаваць вынік конкурсу скульптараў, якія прапанавалі свае ўвасаблення вобраза вядомага палкаводца.\nАбраны варыянт спадабаўся далёка не ўсім і не змог перамагчы ў галасаваннях арганізаваных у інтэрнэце. Падобная сітуацыя цалкам натуральная, бо гаворка ідзе пра твор мастацтва, а ў розных людзей, як вядома, могуць быць вельмі розныя погляды на мастацкую творчасць. Праз некаторы час пасля апублікавання вынікаў галасавання адмысловай камісіі, якая выбірала лепшы праект помніка, была створана электронная петыцыя з просьбай перагледзець вынікі конкурсу. Пасля прачытання тэксту петыцыі можна зрабіць выснову, што аўтар незадаволены, перш за ўсё, недастатковай, на яго думку, дэманстрацыяй праваслаўных атрыбутаў, якія павінны стварыць вобраз Давыда – абаронцы праваслаўя. Але ці ёсць падставы на самай справе лічыць ім гарадзенскага палкаводца?\nПра жыццё Давыда Гарадзенскага вядома мала, ні адной яго выявы не знойдзена. У шматлікіх крыніцах гаворыцца пра яго паходжанне ад пскоўскага князя Даўмонта, які перайшоў з паганства ў хрысціянства і быў абвешчаны праваслаўнай царквой святым. Гэтая здагадка не мае ніякіх сур’ёзных падстаў і грунтуецца на згадванні княскага тытула Давыда пскавічамi. Натуральна, з гэтага не вынікае, што Давыд быў менавіта пскоўскія князем, больш за тое, вельмі сумнеўна, каб начальнік гарадзенскага замка Давыд, з’яўляўся князем аддаленага Пскова. Гарадзенскі каштэлян служыў вялікаму князю літоўскаму Гедыміну і праявіў сябе на гэтай службе адораным палкаводцам. У многіх артыкулах гаворыцца нават, што ён не пацярпеў ні аднаго паражэння ад крыжакоў, што, праўда, не адпавядае гістарычнай хроніцы. Тым не менш, Давыд сапраўды прыносіў немалы ўрон крыжакам і змагаўся супраць іх вельмі эфектыўна. У сваіх набегах на зямлі рыцараў, ён па сведчанні вельмi каштоўнага, сучаснага Давыду, дакумента – Хронікі Прусіі Пятра з Дусбурга, забіваў святароў і рабаваў царкоўную маёмасць, а акрамя таго, у адпаведнасці са звычайнай ваеннай практыкай таго часу, адводзіў у палон жыхароў атакаванай зямлі. Хроніка згадвае блюзнерскае стаўленне атрадаў Давыда да хрысціянскіх святыняў. Для саміх крыжакоў Давыд быў правадыром войска язычнікаў. У войску Гедыміна, узначаленым Давыдам, безумоўна было мноства язычнікаў з балцкіх плямёнаў. Такім чынам, можна сцвярджаць, што з’яўляючыся буйным феадалам ВКЛ, Давыд вёў войны супраць робячых замахi на ўладанні яго сюзерэна – вялікага князя Гедыміна, крыжакоў, выкарыстоўваючы тактыку рабаўніцкіх набегаў, аналагічную іх уласнай. Пры гэтым летапісныя крыніцы не даюць ніякіх сур’ёзных падстаў лічыць Давыда ідэйным абаронцам хрысціянства і ўжо тым больш праваслаўя. Існуе нават меркаванне, што Давыд быў паганцам, што, зрэшты, не пацвярджаецца крыніцамі, тады як згадка ў летапісах хрысціянскага імя паказвае на хрысціянскае хрышчэнне князя.\nАкрамя таго, маладарэчным ўяўляецца і выкарыстанне гербу Гародні з аленем Св. Губерта, якi быў даны гораду толькі ў XVI стагоддзі, больш чым праз 200 гадоў пасля падзей з удзелам Давыда.\nУ выніку, можна сказаць аб тым, што прадстаўленне Давыда Гарадзенскага ў якасці абаронцы праваслаўя не адпавядае гістарычным дакументам. Давыд доблесна абараняў землі ВКЛ, частку насельніцтва якога складалі хрысціяне, але няма ніякіх падстаў лічыць, што ён кіраваўся пры гэтым рэлігійнымі меркаваннямі. У гісторыі беларускіх зямель вядомыя сапраўдныя абаронцы праваслаўя, а вось ператварэнне жорсткага і небяспечнага ваяра ў абаронцу царквы, на падставе яго хрысціянскага імя і меркаванага паходжання ад праваслаўнага святога – па меншай меры сумніўны крок. Помнік выдатнаму палкаводцу ВКЛ не мае патрэбы ні ў якіх рэлігійных матывах, якія лепш выкарыстаць у помніках царкоўным дзеячам.


ДЗЕДАВІЦА - МІКОЛА\nПанядзелак, 20.09.2021, 03:04\nПерсанаж беларускага фальклору. Прататыпам яго з’яўляецца хрысціянскі святы Мікалай Мірлікійскі (Мікалай Цудатворац, Мікалай Угоднік). Згодна з хрысціянскай агіяграфіяй, жыў у IV ст. і быў выбраны епіскапам малаазіяцкага горада Мір у вобласці Лікія (адсюль і азначэнне “Мірлікійскі”).\nМногія з цудаў гэтага святога былі прысвечаны выратаванню мараплавальнікаў, тапельцаў, а таксама вызваленню вязняў і палонных. У славянскіх народаў, і ў беларусаў, М. пасля прыняцця хрысціянства часткова замяніў Вялесак. У кашубаў Nikolaj называецца лясны дух, які задае загадкі тым, хто заблудзіўся (хто адгадае, таго выводзіць на дарогу, а не адгадаўшы прадаюць душу чорту).\nНа сувязь з дэманічнымі персанажамі паказвае кульгавасць ці слепата М. Сярод усходніх славянаў вядомыя ўяўленні пра М. Дуплянскага, які жыве ў дупле ў лесе і звязаны з Лесуном і з паляваннем. Характэрны звычай завівання “бародкі” М. (“Міколіна бародка”, “ бародка Мікуле”), які паходзіць ад старажытных уяўленняў пра завіванне барады Вялеса – Воласа. Мікольскія цэрквы ў Сярэднявеччы нярэдка ставіліся на месцы ранейшых свяцілішчаў Вялеса.\nНа Волатавым полі пад Ноўгарадам Вялікім, дзе, згодна з паданнем, стаяў ідал Вялеса, пазней была пабудавана Мікольская царква. Польскі гісторык Ян. Ласіцкі, які ў канцы XVI ст. жыў у Беларусі, адзначаў, што ў праваслаўным набажэнстве важнейшае месца займаюць малітвы да Божай Маці і святога Мікалая.\nЯк падкрэсліваў згаданы аўтар, у час набажэнства святар меў звычай зачытваць з кніг урывак пра святога Мікалая, якога ўшаноўваюць як “нейкагабога – заступніка”. Паводле Ласіцкага, “ у храмах ніякіх статуй яны не ўшаноўваюць, але выявам святога Мікалая і Панны Марыі прыносяць у дар нейкія срэбныя рэчы”.\nДзяцей таксама было прынята навучаць малітвам у гонар гэтых святых. Абразы святога Мікалая былі ва ўсіх дамах. Яму ж маліліся і за памерлых. З усіх хрысціянскіх (праваслаўных і каталіцкіх) храмаў і манастыроў XII – XVII стст. у Беларусі, паводле некаторых падлікаў, каля чвэрці было прысвечана св. М. і столькі ж Маці Божай.\nУ беларускім фальклоры М. выступае як заступнік земляроба, клапоціцца пра ўраджай, хоць часамі можа быць і помслівым. Ён аглядае пасевы і папраўляе іх пасля зімы. Свята ў гонар М. адзначалі двойчы: вясновы, або летні (цёплы), М., які святкаваўся толькі праваслаўнымі 22 мая (н. ст.), і зімовы – адзначаўся каталікамі і праваслаўнымі (6/19 снежня).\nАпошняя дата (“Мікалайкі”) шырока святкуецца ў Польшчы. Напярэдадні і вяснавога, і зімовага М. адзначалі прысвятак Міколінага бацькі. На веснавога М. упершыню пасля зімы выводзілі коней на начлег, балявалі з гэтай нагоды і выконвалі розныя магічныя абрады па ахове конскага статка ад псавання. Пастухі – начлежнікі ўсю ноч з 8 на 9 мая не павінны былі спаць, каб ведзьмакі ці іншыя злыя сілы не ўчынілі коням шкоды.\nІ Мікола зімовы, і Мікола летні як бы адкрывалі кожны свій сезон: “Мікола – сапраўдная зіма, Мікола – сапраўднае лета”. Ды зноў жа, надвор’е, якое год на год не прыпадае, уносіла папраўкі ў народныя назіранні, і часам, ашукаўшыся, казалі: “Ніводнаму Міколе не вер ніколі”. Затрымка зімы на Міколу была знакам, што маразы прыдуць няскора і наагул уся зіма будзе бяспутная.\nМікола – зімовы быў далучаны земляробам дабудзенных гаспадарчых разлікаў і прагнозаў: “Беражы сена ад Міколы і да Міколы і не бойся зімы ніколі”, - гарантавала прыказка, адзначыўшы прыблізна, колькі трэба трымаць у хляве жывёлу. Стан надвор’я ў гэты дзень арыентаваў селяніна на пачатак веснавой сяўбы, на плён у полі: “Калі іней будзе раней, чым 19 снежня, то трэба сеяць ранні ячмень, калі пазней 19 снежня – позні”; “Іней, які пакрывае дрэвы на Міколу, прадказвае добры ўраджай ільну”.\nЯзычніцкія перажыткі ў кульце святога М. характэрныя і для іншых народаў Еўропы. На зімовага М. у Верхняй Аўстрыі млынары (апекуном якіх лічыўся гэты святы) кідалі ў ваду ежу і старое адзенне, каб ладзіць з вадзяніком. Палякі ў ахвяру св. Мікалаю прыносілі курэй. Св. Мікалай (Санта – Клаўс, Клаус, Нікель) – галоўны персанаж жартоўна – урачыстай працэсіі, якая наладжвалася ў Міколін дзень у каталіцкіх землях Германіі і ў суседніх краінах.\nУ той жа час у нямецкіх павер’ях Nickel – ліхі дух. Згодна з паведамленнямі еўрапейскіх падарожнікаў XVII ст., рускія лічылі, што “калі Бог памрэ, св. Мікалай зойме яго месца”. Гэты святы лічыўся правадніком душаў памерлых на той свет. У Расіі быў звычай прыносіць М. у ахвяру быка. На Украіне яго называлі “гаспадаром ваўкоў”, а ў Расіі лічылі звязаным з мядзведзямі і змеямі.\nЦікава, што румыны мядзведзя іншасказальна клікалі “брат мікалай” (frate Nicolae). У некаторых мясцінах Расіі культ св. Міколы зліўся з рэліктамі паганскіх мядзведжых культаў.\nСтарадаўняе каляндарна – абрадавае свята. Вядомы два М.: веснавы, або цёплы (святкавалася 9 мая с. ст.) і зімовы ( 6 снежня с. ст.), т. зв. мікольшчына. Паводле нар. вераванняў, М. выступае заступнікам земляроба), клапоціцца пра ўраджай. Ён ходзіць па лясах, аглядае пасевы, папраўляе іх пасля зімы: “дзе вымакла – там падсушыць, дзе высахла – там падмочыць”.\nНа веснавога М. ўпершыню пасля зімы выводзілі коней на начлег. Пры гетым начлежнікі ладзілі балёк і рабілі розныя магічныя захады, накіраваныя на забеспячэнне конскага статку ад псавання. Пастухам – начлежнікам належала ўсю ноч з 8-га на 9-е мая не спаць, пільнаваць, каб злыя сілы (ведзьмакі) не ўчынілі коням якой – небудзь шкоды.\nЛічылася, калі на М. жывёла наесца ў полі дасыта, то травы хопіць ёй на ўсё лета. У старажытнасці напяредадні веснавога М. адзначаўся прысвятак Міколін бацька. Царква прымеркавала да старажытнай, земларобчай ы сваёй аснове ўрачыстасці, свята ў гонар Міколы – цудатворца.


PayPal прадставіць новы дызайн у бліжэйшыя тыдні | Androidsis\nPayPal - гэта плацежны дадатак, найбольш вядомы карыстальнікам, хаця з цягам часу з'явіліся новыя метады. Па гэтай прычыне ў дадатак былі ўведзены новыя функцыі і ўдасканаленні, каб захаваць сваё пануючае становішча. Цяпер прыкладанне абвяшчае аб змене дызайну, што з'яўляецца першым крокам да больш радыкальных змен.\nТак як дызайн PayPal будзе цалкам зменены, альбо, па меншай меры, гэта планы кампаніі. І гэта новае абнаўленне - гэта першы крок у гэтым працэсе. Першыя змены ўжо бачныя.\nАбнаўленне новым дызайнам Ён ужо разгорнуты толькі для карыстальнікаў Android. У iOS пакуль нічога не вядома. Цалкам верагодна, што вы яго ўжо атрымалі, інакш афіцыйнае прыбыццё не зойме занадта шмат часу. Першае важнае змяненне для прыкладання з пункту гледжання дызайну.\nАсноўныя змены, якія ўносяцца ў дадатак PayPal, - гэта больш чысты і візуальны дызайн. Візуальна гэта некалькі прасцей, акрамя таго, што дазваляе карыстальнікам больш зручна перамяшчацца па ім. Акрамя таго, каб мець магчымасць прасцей бачыць баланс, аперацыі, якія мы праводзілі, і апавяшчэнні. Усё больш пад рукой.\nТакім чынам, кіраванне нашымі грашыма, плацяжы і аперацыі, якія мы праводзім з PayPal, цяпер некалькі прасцей. Дзякуючы зменам, якія, не будучы радыкальнымі, вельмі прыкметныя і забяспечваюць лепшы карыстацкі досвед. Больш за тое, мы можам наладзіць спіс кантактаў пры дапамозе якіх трэба адпраўляць альбо прасіць грошы.\nУжо ёсць некаторыя рынкі, на якіх гэты новы дызайн у PayPal з'яўляецца афіцыйным, толькі на Android. У наступныя тыдні усе карыстальнікі, якія карыстаюцца дадаткам, павінны атрымаць абнаўленне з гэтым дызайнам. Што вы думаеце пра гэтыя змены?\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прыкладанні для Android » PayPal абнаўляе дызайн свайго прыкладання


ФОТА СЯРГЕЯ ШЭЛЕГ\n11-гадовая мянчанка Марыям Абдэлькадэр стала адной з пераможцаў расейскага шоу «Голос. Дети» і атрымала сертыфікат на 1 млн расейскіх рублёў (15,5 тысячы даляраў). Агенцтва «Минск-новости» высветліла, як дзяўчынка распарадзіцца гэтай сумай.\n- Я ўжо вырашыла, - адказала дзяўчынка журналісту. - Частка грошай пойдзе на новы iPhone, бесправадныя навушнікі, горны ровар, бо мой дзіцячы зламаўся. Таксама мы з бацькамі хочам купіць лецішча ў Белавежскай пушчы, дзе жывуць дзядуля і бабуля. А яшчэ я хутка з'язджаю на 2 месяцы ў Катар да бацькоў бацькі. Там мне абяцалі зладзіць райскія вакацыі.\nМарыям нарадзілася ў 2008 годзе. Перад выступам на сляпых праслухоўваннях яна распавяла, што яе бацька, лекар-кардыёлаг паводле прафесіі, родам з Эрытрэі, мама, якая зараз з'яўляецца хатняй гаспадыняй, - з Польшчы.\nМарыям стала адной з пераможцаў шоу праз скандал. 26 красавіка «Первый канал» паказаў у жывым эфіры фінал конкурсу «Голос. Дети». Пераможцам у выніку галасавання гледачоў стала 10-гадовая дачка спявачкі Алсу і бізнэсмэна Яна Абрамава Мікелла. За званне пераможцы сезона з Абрамавай змагаліся Ержан Максім і Валерый Кузакоў. Абрамаву падтрымалі 56,5% тых, хто прагаласаваў, і такі высокі вынік, нехарактэрны для мінулых сезонаў, выклікаў шырокі грамадскі рэзананс.\nУ той жа дзень крыніцы РБК на «Первом канале» і ў «Красном квадрате» (кампанія-вытворца шоў) распавялі аб анамальных прыкметах галасавання на карысць аднаго з удзельнікаў. Тэлеканал пачаў афіцыйную праверку, да якой прыцягнуў кампанію Group-IB, якая спецыялізуецца на прадухіленні кібератак і правядзенні лічбавых расследаванняў.\nПрамежкавыя вынікі праверкі выявілі факт масіраванай аўтаматызаванай адпраўкі СМС на кароткі нумар на карысць аднаго з удзельнікаў праекта «Голос. Дети». У выніку «Первый канал» прыняў рашэнне ануляваць вынік фіналу шостага сезона праекта «Голос. Дети» і падрыхтаваць спецыяльны выпуск праекта «Голос. Дети», які выйшаў у жывым эфіры 24 траўня.\nПадчас эфіру гендырэктар Первого канала Канстанцін Эрнст узнагародзіў усіх дзевяцярых фіналістаў шоў (у тым ліку Мікеллу Абрамаву і мянчанку Марыям Абдэлькадэр) статуэткамі пераможцаў. Кожны з іх атрымаў па мільёну расейскіх рублёў.\nЭрнст пацвердзіў умяшанне ў вынікі галасавання ў ануляваным фінале.\n- Усе маглі адчуваць сябе падманутымі. Мы дакладна сябе адчувалі падманутымі. <...> Мы не ведаем, хто гэта зрабіў і з якіх меркаванняў. Але падманутымі аказаліся ўсе... Галоўнае, дзеці.\n16.01 Польскі эксперт: У нафтавым канфлікце Лукашэнка зрабіў стратэгічную памылку 54,578\n22.01 Беларускія банкі ўводзяць «драконаўскія» камісіі за плацяжы гатоўкай у касах 51,220


Жыхарка Менску Лаіса Даўтаева, чачэнка па нацыянальнасці, адказала на пытаньні нашага аўтара Алега Грузьдзіловіча, што датычылі цяперашняе сытуацыі ў Чачні. Лаіса Даўтаева, якая не зьяўляецца прыхільніцаю курсу на незалежнасць Чачні, абураецца вайсковай акцыяй супраць Грознага і забойствамі мірных жыхароў Чачні ды выказваецца за тое, каб быў знойдзены мірны шлях вырашэньня канфлікту на яе радзіме.\nЛаіса Даўтаева жыве ў Менску трэці год. З Чачні яна зьехала пасьля першае чачэнскае вайны, але ў Грозным яшчэ да кастрычніку жылі яе маці й пяць сёстраў. Да кастрычніку яна, па-сутнасці, ня ведала, што зь імі. Потым прыйшоў ліст зь Інгушэтыі, куды Даўтаевы зьбеглі ад бамбёжак Грознага. І зноў ледзь не на два месяцы маўчаньне, якое сёньня абарваў тэлефонны званок зь Інгушэціі. Лаіса Даўтаева распавядае:\n(Даўтаева: ) "Вы ведаеце, не далей як сёньня раніцай званіла мая мама. Два месяца назад я атправіла тэлеграму і ніякіх вестак ня мела, апрача таго, што мая пляменньніца напісала, што дом ужо разбамбілі, яны даўно выехалі ў Інгушэтыю, жывуцць там у жахлівых умовах, у вагонах… Божа мой, не магу без хваляваньня казаць. Маму параніла, гэта яшчэ да таго, як гаварылі, што ідзе так званае выштурхоўваньне баевікоў з паселішчаў у горы. Мы жывем у цэнтры Грознага. Пляменьніца піша, што тады яшчэ, 20 кастрычніка, патрапіла ў наш дом ракета "зямля-зямля", маму параніла, шэсьць асколкаў, ледзь яе завезьлі там да Інгушэтыі. Жахлівая сытуацыя там".\nАдная зь сёстраў Лаісы інвалід зь дзяцінства. Пад час першае чачэнскае вайны яна трапіла пад налёт расейскіх самалётаў і з тых часоў у яе разьвілася эпілепсія. Перасоўвацца яна можа толькі на інваліднай калясцы, але й гэты від транспарту для яе зараз толькі мара: надоечы салдаты проста зьнішчылі яе каляску – расстралялі з аўтаматаў. Гэта было ўжо ў Інгушэтыі.\nВосемь пляменьнікаў, сёстры, параненая маці, паводле словаў Лаісы, цяпер фактычна паміраюць ад голаду й холаду. Гуманітарная катастрофа, аб якой у сьвеце кажуць у будучым часе, для Даўтаевых – ужо сёньняшнія рэаліі.\n(Даўтаева: ) "Тое, што мы на сёньняшні дзень бачым па тэлевізары – ніякага клопату аб уцекачах… Калі былі падзеі ў Косаве, там разьбівалі нейкія лягеры, а тут ніякай падтрымкі абсалютна…\nМама ў такім адчаі, абсалютна. Сёньня пазваніла, спытала, калі яны прыедуць сюды, на якіх правах яны тут будуць знаходзіцца, самі разумееце, як да чачэнцаў адносяцца…"\n(Карэспандэнт: ) "У Беларусі гэта адчуваецца?"\n(Даўтаева: ) "Не, я гэтага не адчуваю. Быў выпадак, калі таксіст сказаў, што нібыта ягоны сябар ваяваў там і ведае нашых, як ён сказаў, зьвераў. Мне было вельмі балюча, я намагалася нешта растлумачыць, але пасьля зразумела, што гэта марна".\n(Карэспандэнт: ) "Зараз ідзе барацьба. Масхадаў і тыя, хто яго падтрымлівае, змагаюцца за сувэрэнітэт? З чым ідзе барацьба?"\n(Даўтаева: ) "Не, зараз гэта не барацьба за незалежнасьць. Наш народў практычна апынуўся ў закладніках, а цяпер і Масхадаў іх закладнік, цяпер і яму ў гэтай сытуацыі складана, бо ён зьвязаны і па руках і па нагах, і ён ня можа нічога зрабіць. Бо тыя ўсе адваявалі так званую свабоду, і як ён зараз можа мець права голасу. Яны ўсе ваявалі, і Басаеў, і Радуеў, І гелаеў, і ўсе гэтыя баевікі…"\nГэта была Лаіса Даўтаева, чачэнка па нацыянальнасьці, родныя якой зараз застаюцца ў Грозным і ў лягеры для ўцекачоў з Чачні ў Інгушэтыі.


Калі збываюцца мары… — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nУ рады юных выратавальнікаў Кацярына патрапіла выпадкова: настаўніца фізікі прапанавала ёй прыняць удзел у гульні клуба вясёлых і знаходлівых, якую праводзіў раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях. Запрашэнне яна прыняла без ахвоты, аднак мудры педагог параіла: “А ты паспрабуй!” І хто б тады мог падумаць, што гэтыя словы для маладой асобы будуць лёсавызначальнымі?!\nНа працягу трох гадоў К. Бацян стала адной з самых актыўных членаў аб’яднання. Прымала ўдзел ва ўсіх мерапрыемствах: акцыях, турыстычных злётах, спаборніцтвах па пажарным спорце і інш. “Мне вельмі падабаецца дапамагаць людзям, – расказвае дзяўчына. – І зараз, калі я іду па горадзе, а малодшыя школьнікі пры сустрэчы ўслед кажуць: “Во, я яе ведаю!..”, на сэрцы робіцца так прыемна ад таго, што ты камусьці можаш быць карысным”.\nУзнагарода ад раённай улады аказалася для дзяўчыны прыемнай нечаканасцю. “Я надзвычай рада і ўдзячна ўсім!” – усхвалявана прызналася яна. Яшчэ большыя эмоцыі адчула выпускніца, калі ўсё-такі была залічана на першы курс факультэта папярэджання і ліквідацыі надзвычайных сітуацый універсітэта грамадзянскай абароны (былы камандна-інжынерны інстытут Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь), з чым мы яе шчыра віншуем!


Канвертаваць Папуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Zeitcoins (ZTC) : Калькулятар абменнага курсу\nПапуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Zeitcoin (ZTC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Папуа-Новая Гвінея Кіна і Zeitcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 30 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Папуа-Новая Гвінея Кіна. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Zeitcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Zeitcoins або Папуа-Новая Гвінея Кіна канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПапуа-Новая Гвінея Кіна гэта валюта, у Папуа-Новая Гвінея (PG, PNG). The Zeitcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал PGK можа быць запісаная K. Сімвал ZTC можа быць запісаная ZTC. Папуа-Новая Гвінея Кіна дзеліцца на 100 toeas. Абменнага курсу Папуа-Новая Гвінея Кіна Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Zeitcoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. PGK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. ZTC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


У Буда-Кашалёўскім раёне памёр 14-гадовы школьнік. 21.by\n12.09.2019 16:35 — Разное | Euroradio\nУ вёсцы Мікалаеўка ў Буда-Кашалёўскім раёне памёр 14-гадовы вучань мясцовай сярэдняй школы. Хлопец адчуў сябе дрэнна і страціў прытомнасць на перапынку паміж трэцім і чацвёртым урокамі. Настаўнікі адразу выклікалі хуткую і аказалі яму першую медыцынскую дапамогу. Па дарозе ў бальніцу школьнік памёр.\nСледчыя аглядаюць месца здарэння і высвятляюць абставіны здарэння, піша budakosh.by. Па факце смерці школьніка прызначаная судова-медыцынская экспертыза. Начальнік раённага аддзела Следчага камітэта Юрый Герц паведаміў, што следчыя апытваюць аднакласнікаў памерлага і супрацоўнікаў школы.\nbudakosh.by У вёсцы Мікалаеўка ў Буда-Кашалёўскім раёне памёр 14-гадовы вучань мясцовай сярэдняй школы. Хлопец адчуў сябе дрэнна і страціў прытомнасць на перапынку...