Аўстралія - Адпачынак, Курорты, Туры і Цэны, Гатэлі - Падарожжа ў Сеткі\nАўстралія - адзіная краіна свету, якая займае тэрыторыю цэлага аднайменнага мацерыка. У большасці людзей Аўстралія асацыюецца толькі з Опера-Хаўс ці крывава чырвоным Улуру. Але гэтыя збітыя вобразы даюць невялікае ўяўленне аб прыродных скарбах Аўстраліі і яе культурнай разнастайнасці. Аўстралія прапануе ўражанні на любы густ, пачынаючы ад неабжыты прастораў, Бар'ернага рыфа і яго астравоў, і заканчваючы касмапалітычным Сіднэем і самымі лепшымі ў свеце пляжамі. Неабсяжныя прасторы краіны, гібрыд старажытнай культуры мясцовых абарыгенаў і культуры новага свету - гэта тое, што робіць Аўстралію такі незвычайна прыцягальнай і стварае яе характар.\nАўстралія - мацярык ў Паўднёвым паўшар'і, а таксама незалежная дзяржава, афіцыйная назва якога - Аўстралійскі Саюз. У склад гэтай дзяржавы, акрамя самога мацерыка, уваходзяць о.Тасмания і іншыя выспы. Мацярык абмываецца водамі Ціхага акіяна на ўсходзе, Індыйскага акіяна - на захадзе і поўдні.\nАўстралія - самы маленькі з кантынентаў Зямлі, вылучаецца выключным своеасаблівасцю сваёй прыроды. Гэта мацярык рэліктаў, старажытных прыродных аб'ектаў і унікальнага жывёльнага свету. У рэльефе краіны захаваліся паверхні, не змяніліся з часоў троеснага перыяду, што звязана з уласцівымі толькі гэтаму мацерыка асаблівасцямі фарміравання рэльефу - з часу аддзялення ад праматерика Пангеи аўстралійская пліта дрэйфаваў на поўдзень практычна не падвяргаючыся ўздзеянню ніякіх тэктанічных катаклізмаў.\nПрырода старажытнага праматерика Аўстралія - таксама засталася амаль нязменнай ва ўмовах працяглай ізаляцыі ад іншых мацерыкоў і адсутнасці канкурэнцыі з боку "новых" відаў раслін і жывёл, т. к. Аўстралія аддзеленая ад іншых кантынентаў велічэзнымі акіянічнымі прасторамі.\nАўстралію доўгі час лічылі адной з самых урбанізаваных краін свету. У цяперашні час тыповы аўстраліец жыве ў прыгарадах пяці буйных гарадоў - Сіднэя, Мельбурна, Брысбена, Адэлаіда і Перт. Звыш 9,7 мл. чалавек, г.зн. больш за 60% насельніцтва краіны, пражывае ў гэтых пяці сталічных акругах, а з улікам неселения хутка развіваецца "Залатога берага" Квінслэнду на поўдзень ад Брысбена гэты паказчык узрастае да 65%.\nТуры, Прапановы Аўстралія\nСіднэй, па праве прызнаны адным з найпрыгажэйшых гарадоў свету - гэта самы касмапалітычным, самы вясёлы і самы прыгожы горад краіны. Горад быў заснаваны ў 1788 г. на беразе заліва Порт-Джэксон (першае еўрапейскае селішча ў Аўстраліі) і ўсяго за 200 з невялікім гадоў ператварыўся з маленькага пасёлка катаржан ў велізарны (у 4 разы больш Масквы пры насельніцтве за ўсё ў 4 млн. чалавек) ультрасучасны горад, беражліва захоўвае помнікі сваёй гісторыі.\nУнікальны кантраст хмарачосаў Сіці і старых будынкаў раёнаў Рокс і Кінг-Крос, сувенірных магазінаў у раёне Йоркс і Элізабэт, і азіяцкіх кварталаў Чайнатауна і Ліверпуль-стрыт, велізарных зялёных прастор паркаў і бульвараў, і суперсучасных будынкаў алімпійскіх збудаванняў Кронос-Хіл, Сідні Сьюпердом і Алімпік Стедиум ў раёне Хоумбуш, велічнай (і адной з самых вялікіх у свеце) бухты Сідні-Харбар і перакiнутага цераз яе унікальнага однопролетного моста Харбар-Брыдж даўжынёй у 503 метра. У час абеду на Сіднэйскай Вежы на Маркет-Стрыт, на вышыні 305 м., можна не толькі азнаёміцца з планіроўкай горада, але і пакаштаваць мноства аўстралійскіх і азіяцкіх страў, экзатычныя морапрадукты, мяса кенгуру і эму. На Оксфард-стрыт засяроджана мноства бараў і рэстаранаў, у раёне Дарлінг-Харбар - сотні галерэй, бараў, гатэляў і рэстаранаў, а на Джордж-стрыт і Маркет-стрыт - лепшыя гандлёвыя кропкі горада.\nТут жа можна прама ў межах горада пазагараць на раскошных пляжах Бонда (самы знакаміты пляж у краіне, яго залаты пясок цягнецца на кіламетр у даўжыню) і Мэнли, наведаць адзін з найбуйнейшых у свеце Сіднэйскі Акварыум у Дарлінг-Харбар або заапарк Торонга, у якім у 1916 упершыню ў свеце пачалі змяшчаць жывёл у натуральных умовах - у адкрытых вальерах, а таксама знакамітую Оперу - сімвал Сіднэя або высечаную ў скале яшчэ першым губернатарам горада назіральную пляцоўку "Крэсла спадарыні Макгуайр". Можна цэлы дзень правесці ў вялізным гандлёвым комплексе "Дом каралевы Вікторыі" або ў шыкоўным Каралеўскім Батанічным садзе, дзе сабрана шырокая калекцыя раслін з усяго свету.\nУ горадзе вялікая колькасць цікавых культурных аб'ектаў - знакаміты Сіднэйскі Музей Гісторыі і антрапалогіі Аўстраліі, Ваенна-мемарыяльная мастацкая галерэя, Нацыянальны Марскі музей (сапраўды цікавае месца - тут сабрана ўсё пра мора і плаўсродках - ад лодак абарыгенаў да лінкораў і дошак для серфінгу), Мастацкая галерэя Новага Паўднёвага Ўэльса, Музей прыкладнога мастацтва і навукі, адзін з самых "смелых" музеяў свету - Музей сучаснага мастацтва, Музей антычнасці Нікалсана, Парк Дзікіх Жывёл Аўстраліі і Гайд-Парк.\nАбавязкова наведайце набярэжную ў раёне Вулумулу і фабрыку апалаў, дзе можна не толькі даведацца ўсё пра гэтых дзіўных камянях, але і ўбачыць увесь працэс ператварэння несамавітай горнай пароды ў каштоўныя ўпрыгажэнні (Аўстралія вырабляе да 90% сусветнага аб'ёму апалаў). Там жа можна купіць самыя розныя ювелірныя ўпрыгажэнні з чорных апалаў, жэмчугу або каляровых алмазаў.\nУ наваколлях Перт цікава агледзець найбуйнейшыя ў свеце адкрытыя радовішчы золата і нікеля ў раёне Калгурли, а таксама руднікі найбуйнейшага ў свеце алмазоносного раёна Кімберлі. Гэта вобласць вялікіх рэк і пышнага пейзажу, мудрагелістай прыроды і рэліктавых раслін і жывёл. Кажуць, што найбольш характэрныя аўстралійскія пейзажы - чырвоная зямля, скалы, дрэвы і сінія нябёсы, сустракаюцца менавіта тут.\nДарвін - невялікі, але сучасны горад, цэнтр паўночных правінцый і галоўныя "вароты" краіны ў Паўднёва-Усходнюю Азію, размешчаны бліжэй да Джакарце чым да Сіднэю. У гэтым горадзе за кароткі тэрмін можна атрымаць столькі уражанняў і пазнаёміцца з такімі прыгажосцямі дзікай прыроды, якія наўрад ці можна знайсці дзе-то ў іншым месцы. У Парку Какаду (уключаны ў спіс Сусветнай Спадчыны ЮНЭСКА) на тэрыторыі унікальных прыродных ландшафтаў сабрана выдатная калекцыя дзікіх жывёл, флоры і прадстаўнікоў птушынага свету мацерыка, у Парку дзікіх жывёл Паўночных Тэрыторый ("Territory Wildlife Park"), разам з іншымі прадстаўнікамі аўстралійскай фаўны, можна пазнаёміцца з легендарнай аўстралійскай рыбай-гігантам "барраманди". У наваколлях Дарвіна размешчаны выдатныя паркі Личфилд і цясьнінах Кацярыны.\nАле галоўная славутасць Аўстраліі ўсё ж - цяглы ўздоўж усяго яе ўсходняга ўзбярэжжа Вялікі Бар'ерны рыф, які ўваходзіць у спіс Сусветнай Спадчыны ААН, з яго вядомымі на ўвесь свет каралавымі рыфамі і астравамі-курортамі Лайзард, Бедарра, Хайман, Хэмілтан і інш Гэта самая вялікая рыфавая сістэма ў свеце і самая вялікая структура, "створаная" жывымі арганізмамі планеты. На поўначы рыф фактычна непрерывен і размешчаны ўсяго ў 50 км. ад берага, на поўдні ён распадаецца на групы асобных рыфаў, у некаторых месцах адыходзячы ад берага на 300 км. Сотні і сотні выспаў выступаюць з марскіх глыбінь на паверхню, і толькі два дзесяткі з іх заселенасці. Вялікі Бар'ерны рыф - "падводная Мека" усіх аквалангістаў свету.\nВостраў Магнетик-Айлэнд з'яўляецца, напэўна, лепшым на Зямлі месцам для заняткаў дайвінгам і яхтингом. Тут цудоўныя пляжы з каралавага пяску, выдатныя гатэлі і практычна некранутая дзікая прырода - ёсць нават свая калонія каала.\nВостраў Лайзард-Айлэнд (Лизард) - адзін з самых эксклюзіўных курортаў у свеце. Гэта самы паўночны, самы вядомы, але таксама і вельмі дарагі курорт Бар'ернага рыфа. Затое гарантаваныя выключны камфорт, вытанчаная кухня, выдатныя пляжы, рыбная лоўля, хвацкі дайвінг (пахілы, манты, мурэны і т. д.), тэніс, круізы, паездкі да рыфаў, водныя лыжы, басейн, рэстараны і бары.\nЗапаведнік Wallgrove street - у 40 км на ўсход ад Сіднэя знаходзіцца запаведнік з дзікімі жывёламі. Вялікая калекцыя жывёл, якія жывуць у натуральных умовах. Дазволена кармленне кенгуру і фатаграфаванне з каалы.\nГлидсвуд (Gledswood), размешчаны ў 65 км да захаду ад Сіднэя, дазволяць Вам адчуць Аўстралію мінулага. Ўдыхнуць атмасферу каланіяльнага побыту. Вы ўбачыце стрыжку авечак, паказальныя выступы сабак па ахове авечак, навучыцеся кідаць бумеранг і ўчынеце шпацыр на конях.\nо.Фитцрой (Fitzroy Island) - маляўнічы Нацыянальны Парк з некранутымі лясамі, пагоркамі і беласнежнымі каралавымі пляжамі.\nПарк Dream World - цудоўныя атракцыёны, якія аднаўляюць дух старой Аўстраліі. Вы зможаце пагутарыць з кенгуру, страўсамі эму, патрымаць на руках чароўных мішак каала. Сеўшы на цягнік, Вы аб'едзе ўвесь парк, можаце адправіцца ў плаванне на старадаўнім параходзе ці адправіцеся ў падарожжа па паветранай дарозе. На тыгравае востраве Вы сустрэнеце сапраўдных бенгальскіх тыграў.\nПорт Дарлінг (Darling Harbour) - гэта сучасны цэнтр, размешчаны побач з портам. Цэнтр ўключае ў сябе Сіднэйскі акварыум з вялікай колькасцю разнастайных рыб і насельнікаў акіяна, тэатр Имакс, нацыянальны марскі музей, кітайскі сад, мноства рэстаранаў і крамаў. Нацыянальны марскі музей - гэта падводныя лодкі і розныя суда, якія знаходзяцца непасрэдна ў вадзе. Вы зможаце абследаваць іх самі і больш за тое паспрабаваць свае сілы ў кіраванні гэтым паруснікаў, вядома, з дапамогай інструктара.\nЗаапарк Таронга (Taronga Zoo) Заапарк знаходзіцца насупраць порта і змяшчае найбагатую калекцыю з разнастайных жывёл, як мясцовых, так і экзатычных. Спецыяльна адведзенае месца для Каала, з якімі Вы зможаце сфатаграфавацца.\nТэатр Имакс - свайго роду інтэрактыўнае шоў. Вялізны, верагодна, самы вялікі ў свеце экран, дазваляе не толькі ўбачыць, скажам, вывяржэнне вулкана, але і адчуць яго, за кошт розных аўдыёвізуальных эфектаў.\nРокс - квартал першых еўрапейскіх паселішчаў у Аўстраліі. Адноўленыя і адрэстаўраваныя дома таго часу, вулачкі, спецыялізаваныя крамачкі і, вядома, найстарэйшы ў Аўстраліі паб "Лорд Нэльсан".\nКаралеўскія батанічныя сады, раскінуўся на плошчы ў 30 гектар і напоўненыя дзіўнымі па прыгажосці раслінамі і кветкамі.\nБлакітныя Горы - гэта месца размешчана ўсяго ў 104 км у захаду ад Сіднэя. Ўражлівыя віды скал пад назвай Тры Сёстры - гіганцкіх каменных фармацый з легенд першабытнікаў. З шматлікіх назіральных пляцовак Вы ўбачыце Вялікі Аўстралійскі Каньён. Па самой стромкі чыгунцы, з вяршыні скалы Вы зможаце спусціцца ў эўкаліптавае лес і здзейсніць шпацыр да вадаспаду Катумба.\nКаралеўскі Каньён размешчаны ўсяго ў 323 км на захад ад Алісаў Спрынгс. Даўжыня Каньёна 2 км, а вышыня сцен, размаляваных у пастэльныя тоны дасягае 200 метраў. Тут жа знаходзіцца "закінуты горад" і "райскі сад" з іх пышнай расліннасцю.\nАйерс Рок (Ayers Rock) - у 450 км да паўднёва-ўсход знаходзіцца унікальнае па прыгажосці месца - Айерс Рок. Паўсюль у гэтым раёне сустракаецца мноства святых для першабытнікаў скалістых каменных фармацый. Адным з самых вядомых лічыцца Улуру - велізарная каменная глыба, самы вялікі маналіт ў свеце. Асабліва выдатна гэта месца падчас заходу і ўзыходу сонца. Зусім непадалёк можна размясціцца ў шыкоўным гатэлі, зробленым накшталт курорта.\nВостраў Грын (Green Island) - міжнародны курорт. Падводнае плаванне, плаванне з маскай і трубкай, прагулкі па дажджавым лесе-джунглях.\nВостраў Фицрой (Fitzroy Island) - гэта мноства тыпаў размяшчэння, уключаючы кемпінгі. Ідэальнае месца для сямейнага адпачынку. Вялікая разнастайнасць спартыўных забаў.\nВостраў Данко (Dunk Island) знакаміты сваімі дажджавымі лясамі і насялялымі ў іх рознакаляровымі птушкамі і матылькамі. Размяшчэнне вар'іруецца ад шыкоўных хацін, размешчаных прама на беразе да катэджаў у садках. Водныя віды спорту, катанне на конях, гольф.\nВостраў Бедарра (Bedarra Island) - эксклюзіўны і шыкоўны астравок. Не больш за 16 пар могуць знаходзіцца адначасова ў адным гатэлі. Забаронена для дзяцей маладзей 15 гадоў. Размяшчэнне на вілах. Тэніс, водныя віды спорту, вытанчаная кухня.\nВостраў Орфеус (Orpheus Island) - тут насяляюць дэльфіны, гіганцкія чарапахі, са жніўня па кастрычнік прыплываюць касаткі. Любыя водныя віды спорту. Не дазволена адпачываць з дзецьмі. Размяшчэнне ў бунгала і студыі, размешчаных прама на беразе.\nВостраў Хайман (Hayman Island) - адзін з самых вядомых у свеце і шыкоўных курортаў. Выдатная ежа, водныя віды спорту і элегантная атмасфера.\nВостраў Гамільтан (Hamilton Island) - гэта розныя тыпы размяшчэння. Для любога бюджэту. Водныя віды спорту, нацыянальны запаведнік, 10 рэстаранаў і многае іншае.\nВостраў Ліндэман Клаб мэд (Club Med Lindeman Island) - востраў на якім абгрунтаваўся ў Аўстраліі первый Клаб мэд. Вялікі выбар спартыўных забаў. Дэльфіны і касаткі.\nВостраў Брэмптон (Brampton Island) - рамантычны востраў, напоўнены жыццём джунгляў і лясоў. Кенгуру і іншыя жывёлы. Бунгала распладжу прама ў квітнеючым садзе. Разнастайныя віды спорту.\nВостраў Кеппель (Keppel Island) - больш за 40 відаў спартыўных забаў. Кіламетровыя пяшчаныя пляжы і ўтульныя смарагдавыя бухты. Ідэальнае месца для маладых.\nВостраў Херонее (Heron Island) - выдатны курортнае месца. Лічыцца адным з самых прыгожых і прывабных месцаў на зямлі для падводнага апускання. Востраў акружаны белымі пясчанымі пляжамі, празрыстымі водамі і акрамі бліскучых каралаў.\nВостраў Фрэйзер (Fraser Island) - самы вялікі пясчаны востраў. Выдатныя пяшчаныя выдмы і прэсныя азёры. Разнастайныя тыпы размяшчэння.\nСамае гарачае час года - з лістапада па студзень, у гэты час па ўсёй тэрыторыі краіны тэмпература складае ад 20 З да 32 З, а ў цэнтральных раёнах можа даходзіць і да +38-42 С. Пры гэтым ужо праз 1,5 - 2 гадзіны пасля заходу сонца, тэмпература можа апускацца на 10-12 С.\nУ краіне 3 гадзінных пояса. Час у Сіднэі апярэджвае маскоўскае зімой на 7 гадзін, летам - на 8. Акрамя таго, час мяняецца і ад штата да штату, дзе да пасавай часу часам дадаецца паўгадзіны.\nДзяржаўны мова - англійская.\nАўстралійскі даляр (AUD).\nАфармляецца ў тэрмін да трох тыдняў. Для атрымання візы неабходна падаць замежпаспарт, 1 анкету з фатаграфіяй, запрашэнне - прыватнае, турыстычнае або службовае, даведкі з працы з указаннем пасады, стажу, сукупнага месячнага даходу, медыцынская страхоўка на ўвесь час знаходжання ў краіне, доказы крэдытаздольнасці (дакументы, якія сведчаць аб наяўнасці у заяўніка уласнасці), дэкларацыя на вываз валюты і, калі з вамі ідуць дзеці, натарыяльна завераную згоду другога з бацькоў на вываз дзяцей. У адрозненне ад прыватнага і турыстычнага, паездка з дзецьмі па службовым запрашэнні абцяжараная.\nТыповыя тэрміны знаходжання ў краіне па турыстычным запрашэнні - да двух тыдняў, па прыватнаму - да аднаго месяца, па службовым - да трох месяцаў. Па прыватным і турыстычнаму запрашэнні магчымая выдача толькі аднаразовай візы, па службовым магчымая выдача мульцівізы для шматразовага ўезду ў краіну на працягу названага тэрміну. Консульскі збор складае 35 долараў ЗША.\nАмаль усе народныя святы адзначаюцца па бліжэйшых панядзелках, каб падоўжыць выхадныя дні:\n26 студзеня - Новы Год, Дзень Аўстраліі\n25 красавіка - Вялікдзень, Дзень Аўстраліі і Новай Зеландыі\nЧэрвень - Дзень нараджэння каралевы\nСнежань 26 - Каляды і Дзень падарункаў\nСіднейскі Фестываль (студзень) - галоўнае культурная падзея Аўстраліі, у рамках якога праходзіць мноства вулічных прадстаўленняў, абавязковыя прэм'еры ў Сіднэйскай оперы, грандыёзны ваенны парад і маштабныя пастаноўкі на тэму прыбыцця на мацярык першых пасяленцаў. Самы вялікі ў свеце фестываль сэксуальных меншасцяў - знакаміты "Мардзі Грасс", праходзіць у Сіднэі ў лютым.\nТрадыцыйны тэнісны турнір ATP "Австрэлиэн Опэн" праводзіцца ў Мельбурне ў канцы студзеня. Аўстралійскае Гран Пры сусветнага чэмпіянату ў гонках класа Формула-1 штогод праходзіць у лютым-сакавіку ў Мельбурне. "Австрэлиэн Інтэрнэшнл Эйршоу" - сусветна вядомы авіясалон, які праводзіцца штогод у лютым-сакавіку ў аэрапорце Авалон прадмесьці Мельбурна - Джилонга.\nСярод спартыўных спаборніцтваў вылучаецца Піўная Рэгата Дарвіна ў жніўні, калі праходзіць цэлы шэраг гонак "плаўсродкаў", пабудаваных цалкам з піўных бляшанак і бочак. Напярэдадні Дня Падзякі (снежань) праходзіць міжнародная яхтенных гонка Сіднэй - Хобарт, а 26 жніўня стартуе яхтенных рэгата вакол Аўстраліі. І практычна ўся жыццё ў краіне замірае ў перыяд правядзення Кубка Мельбурна па футболе (першы аўторак лістапада).\nКітайскі новы год адзначаецца па ўсёй Аўстраліі ў лютым. "Адэлаіда Артс фестывалі" праводзіцца ў пачатку сакавіка па цотных гадах. Па няцотных, у лютым, праходзіць "Вомаделейд" - фестываль музыкі і танца Адэлаіды. Мэльбурн праводзіць Фестываль Камедыі у лютым і неверагодна шумны і маляўнічы мельбурнскіх Міжнародны Фестываль у кастрычніку.\nТрадыцыйная кухня Аўстралія\nАўстралійская кухня - адна з найбольш разнастайных і "пярэстых" кухняў свету. Грунтуючыся на англа-ірландскіх традыцыях, яна ўвабрала ў сябе вялікую колькасць кулінарных прыёмаў азіяцкай кухні, асабліва японскай, кітайскай і малайскай.\nМясныя прадукты гуляюць ключавую ролю - нараўне з традыцыйным аўстралійскім стейк з крывёю, а таксама ягнятиной і свінінай разнастайных спосабаў падрыхтоўкі, шырока выкарыстоўваюцца мяса труса, кенгуру, страуса эму, кракадзіла, апосума ці "мясцовыя дэлікатэсы" з жукоў і лічынак "уитчетти".\nПапулярныя мясной пірог з пластовага тэсту - "пай", марынаваныя ялавічнае філе з кары-шпінатам і густым соусам "битрут", вялікі біфштэкс "капіталу", кенгуру ў соусе з "квандонг" ("дэсертны персік"), стравы з серыі "Буш Таккер "(на вуглях), кураняты" Мельбурн "пад падліўкай, біфштэкс з мяса кенгуру з грыбамі, а таксама салата з згорнутых трубачкамі тонкіх кавалачкаў вяндліны і азіяцкія" сатэ ". Вэнджаныя рабрынкі папулярныя нараўне з беконам або піцай, кітайскі смажаны рыс з курыцай ідзе ў дадатак да вострага супу "тым-ям", а міжземнаморская "долма" сустракаецца не радзей рускіх пельменяў. У якасці лёгкай закускі папулярныя "рол-сендвичи" - скручаныя ў рулет бутэрброды з разнастайнай начыннем, а таксама "вегемит" - густая цёмная маса з гародніны і тэсту, нашмароўваюць на хлеб.\nРыба, вустрыцы, мідыі, грабеньчыкі, васьміногі, крабы, крэветкі і іншыя разнастайныя морапрадукты таксама з'яўляюцца неад'емнай часткай аўстралійскага стала. Спосабаў іх падрыхтоўкі незлічонае мноства, але ўсё большую папулярнасць у гэтым сектары набываюць азіяцкія рэцэпты, калі прадукт спажываецца практычна сырым, альбо наадварот - праходзіць апрацоўку да поўнай непазнавальнасці, але абавязкова суправаджаецца хвацкім падліўкай або рысам.\nАўстралійскім нацыянальным стравай лічыцца барракуд (асабліва вылаўленая ў раёне Кліўленда), а таксама запечаная ў вуглях і травах фарэль, ласосевыя з Тасманіі і рыба "барраманди". Да рыбе або мяса часцей за ўсё падаюць "чатни" - рэзкую заправу з яблыкаў з даданнем імбіра, гваздзікі і віннага воцату.\nВыдатныя мясцовыя гародніна ідуць на падрыхтоўку разнастайных салатаў. А ўжо па колькасці садавіны і ягад на стале краіна відавочна ўваходзіць у лік сусветных лідэраў - ажына, ківі, манга, папая, личи, авакада, цытрусавыя і іншыя трапічныя фрукты не толькі спажываюцца як самастойны дэсерт, але і ўваходзяць як складнікі кампаненты ў многія стравы . Каля 20% з астралийских раслін ядомыя.\nШырока выкарыстоўваюцца экзатычныя мясцовыя гародніна і садавіна - "риберриз", насенне аўстралійскай акацыі, арэхі "баньян", лісце перцу, сліва-какаду і многае іншае.\nНацыянальнымі дэсертамі лічацца "Паўлава" - ківі з безэ і свежымі сліўкамі, абліты шакаладам і абсыпаны какосавай дробкай бісквіт "ламингтон", бісквіты Арнотта, а таксама "анцакс" - печыва з аўсяных шматкоў з какосавым арэхам.\nАўстралійскае віно не саступае па якасці лепшым еўрапейскім гатункам. Такія гатункі як "Семильон" з Хантэр-Велі, "Мушкат" і "Такай" з паўночна-усходу штата Вікторыя або "Эніс Лэйн" з Клэр-Велі, шырока папулярныя і ў свеце. З чырвоных вінаў добрыя "Кенгуру Ридж", "Шыразі", "Мерла", "Дарк Хорс", "Линдеманс", "Валентайн" і "Кабернэ". Папулярныя белыя "Шардоне", "Райн Рислинг", "Линдеманс", "Уайт Шарко", "Уайт Шыразі", "Рислинг Траминер", "Семильон Шардонне" і "Міранда". Піва таксама цудоўна і нават пастаўляецца ў многія краіны свету. Найбольш вядомыя гатункі "Боугз", "Вікторыя Биттер", "Карлтон Коулд", "Кэскейд", "Куперс", "Редбэк", "Свон", "Пауэрс", "Туиз", "Фостерс", "Форэкс" і інш . У многіх раёнах выпускаюць мясцовыя гатункі піва, нічым не саступае вядомым гандлёвым маркам.\nУ шматлікіх рэстаранах дзейнічае сістэма BYO (Bring Your Own - "прыносьце з сабою"), якая дазваляе праносіць сваю выпіўку, калі ў гэтай установе замоўлены вячэру або абед. Аб гэтым звычайна паведамляе буйная надпіс BYO на дзвярах або ў вітрыне рэстарана.\nДзейнічаюць абмежаванні на продаж алкаголю - толькі з панядзелка па суботу з 17:00 да поўначы (пэўны час розна ў розных штатах), і толькі асобам, якія дасягнулі 18 гадоў. Курэнне забаронена ў грамадскіх месцах, урадавых будынках, грамадскім транспарце і ўнутраных авіярэйсах.\nДзяржаўны лад Аўстралія\nФорма праўлення - канстытуцыйная манархія. Кіраўніком дзяржавы з'яўляецца Ангельская каралева, якую прадстаўляе генерал-губернатар. Заканадаўчым органам дзяржавы з'яўляецца Парламент, які складаецца з Сената і Палаты Прадстаўнікоў. Выканаўчая ўлада належыць Ураду, узначаленаму Прэм'ер-міністрам, які з'яўляецца лідэрам палітычнай партыі, якая набрала большасць галасоў у Палаце Прадстаўнікоў.\nНайбольшая колькасць вернікаў - каталікі.\nМытня ў Егіпце Аўстралія\nУ краіну нельга ўвозіць прадукты харчавання. Забаронена увозіць у краіну наркотыкі, стэроідныя прэпараты, халодная і агнястрэльная зброя, што ахоўваюцца расліны, жывёл і прадукты з іх. Любыя жывёлы, прадукты харчавання, расліны і вырабы з іх павінны быць задэкляраваў і падлягаць каранціннага кантролю. Абмежаванняў на ўвоз / вываз у Аўстралію любых валют у любых сумах не існуе.\nПры ўвозе наяўных грашовых знакаў, якія перавышаюць у суме эквівалент 5000 аўстралійскіх даляраў, іх неабходна ўказаць у дэкларацыі. Гэта правіла не распаўсюджваецца на трэвел-чэкі і крэдытныя карткі. Вандроўцы старэйшыя за 16 гадоў могуць бяспошлінна ўвезці ў краіну алкагольныя напоі - да 1 літра, тытунёвыя вырабы - да 250 грам.\nУ Аўстраліі самая пільная карантынная служба. Па прылёце ў аэрапорт вы і ваш багаж могуць быць опрыскать дэзінфікуе сродкам, якое адобрана СААЗ. Штраф за наўмысны правоз забароненых прадуктаў складае ад 32 да 5794 даляраў, або да 5 гадоў турмы. Пры выездзе з краіны кожны пасажыр старэйшыя за 12 гадоў плаціць падатак 27 аўстралійскіх даляраў.\nМедыцынская дапамога Аўстралія\nПры паездках у Аўстралію рэкамендуецца вакцынацыя дарослых і дзяцей, старэйшых за аднаго года супраць жоўтай ліхаманкі. Медыцынская страхоўка на час знаходжання ў Аўстраліі абавязковая.\nПрацоўны час Аўстралія\nКрамы працуюць з 09:00 да 17:00, па пятніцах яны зачыняюцца на гадзіну-два пазней, а некаторыя працуюць і да 9 вечара.\nБанкі працуюць з панядзелка па чацвер з 09:30 да 16:00 (да 17:00 па пятніцах), субота і нядзеля - выхадныя дні (у некаторых штатах працуюць у суботу раніцай).\nАгульнахарч - з 10 да 22 гадзін, але дзе-нідзе піцейныя ўстановы зачыняюцца толькі пасля сыходу апошняга наведвальніка. Можна расплачвацца з дапамогай крэдытных картак - у першую чаргу Visa і Mastercard, а таксама іншых major credit cards, якія паўсюдна прымаюцца. Абнаяўнівала грошы з картак не вельмі зручна: за гэтую паслугу бяруць 15%.\nПітная вада Аўстралія\nВадаправодная вада прыдатная для ўжывання.\nНапружанне ў электрасеткі - 240/250 вольт, пераменны ток частатой 50 герц; штэпсельныя разеткі маюць тры гнязда. Адаптары напругі і перахаднікі для ўключэння ў сетку могуць спатрэбіцца (іх можна набыць і ў Аўстраліі) для выкарыстання еўрапейскіх і азіяцкіх электрапрыбораў.\nУ кафэ і рэстаранах часцяком ўведзеныя абмежаванні на курэнне.\nЧаявыя распаўсюджаныя тут не так шырока, як у Еўропе. У рэстаране гасцінец не вышэй за 10% ад рахунку, ношчыка можна даць 1 даляр, таксісту пакідаюць дробязь.


Інгрэдыент Гласарый Падрыхтоўка ежы Пытанні і адказы\nКалі вы часты госць на гэты сайт, то вы ведаеце, што трус з'яўляецца адным з маіх любімых гульняў мяса. Мала таго, што яго далікатны густ пара добра з садавінай і соусамі, але трусік таксама з'яўляецца адным з самага здаровага мяса вы можаце з'есці. Галоўны кухар трусік, як нанава смачнай альтэрнатыва таварных мяса, але гэта не зусім трапіла ў супермаркеты яшчэ, і таму вам трэба загадаць трусік ад мясніка (калі ёсць) або ў Інтэрнэце. Я даследаваў цэлы шэраг інтэрнэт-прадаўцоў мяса, і гэты сьпіс уключае ў сябе самае лепшае.\nImage © Экзатычныя мясапрадукты ЗША\nЯкі знаходзіцца ва ўласнасці сям'і Маркса Фуджы, безумоўна, лепшы трусік вы можаце купіць. Іх мясістыя трусы важаць у 3 да 3-1 / 2 фунтаў і прыгожа апрацаваны. Маркс Foods мае вялікі пералік усіх мяса, птушак і арганічныя гародніна, а таму, што яны ў першую чаргу прадаюць вытанчаныя рэстараны, вы можаце купіць толькі трусік з Маркса Foods навалам. Пстрыкніце тут прачытаць больш падрабязны агляд Маркса Foods. Настойліва рэкамендуецца\nImage © Nicky ЗША\nNicky ЗША, размешчаныя ў горадзе Портленд, штат Арэгон, спецыялізуюцца на мясе і мясе дзічыны гадуецца ў Ціхаакіянскім Паўночна-Захадзе. Гэта даччыная кампанія, Nicky Farms, з'яўляецца сямейны і вельмі актыўна ўдзельнічаюць у перапрацоўцы мяса, у прыватнасці, у забеспячэнні іх ўстойлівага гаспадаркі практыкі гуманнага і адказнага жывёлагадоўлі. Nicky Farms прапануе шырокі спектр высакаякасных мясных і мяса дзічыны, у тым ліку жабы, алігатара і кенгуру. Усе іх трусы важаць ад 2-1 / 2 і 3 фунта. Вы таксама можаце набыць трусік жывот, пярэднія канечнасці, сёдлаў і «тэндэры» оптам па разумных цэнах. Вельмі рэкамендуецца.\nPrairie Harvest, размешчаны ў Спиарфиш, Паўднёвая Дакота, з'яўляецца спецыяльнасць мяса кампанія, якая ганарыцца тым, што не толькі на высокую якасць іх мяса, але і на іх найвышэйшай разделке. Prairie Harvest служыць у першую чаргу высокага класа рэстаранаў, але таксама будзе прадаваць для шырокай публікі. Яны крыніца мяса дзічыны з розных мясцовых ферм. Prairie Harvest атрымлівае іх трусік з Аёвы. Як звычайна з іншымі інтэрнэт-крыніц мяса, іх прадукцыя пастаўляецца ў сухі лёд для дастаўкі ў два дні. Prairie Harvest мае цудоўныя прадукты для шырокай публікі, але цэнаўтварэнне лепш для прафесійных кухараў. рэкамендуемы\nМалюнак © д'Артаньян\nД'Артаньян, які базуецца ў Нью-Ёрку, славіцца сваёй найвышэйшай фуа-гра (і Блэр фуа-гра), але яны таксама маюць шырокі выбар гульнявога мяса. Крыніцы д'Артаньяна гуманна паднялі трусік з кааператыва мясцовых штата Нью-Ёрк ферм. Гэта самы дарагі з усіх сайтаў, якія я даследаваў. Там мала сумненняў у тым, што якасць д'Артаньяна з'яўляецца цудоўным, але яны, безумоўна, пераацэненымі.\nIgourmet.com першапачаткова пачаўся ў 1997 годзе як інтэрнэт-рэсурс для сыроў і вытанчаных страў, але з тых часоў вырас і пашырыўся, каб ўключаць у сябе мяса, птушку і мяса дзічыны. Сайт вельмі зручна, і ў кожнай катэгорыі, ёсць рэцэпты для прадуктаў, прапанаваных. Выбар Igourmet.com для гульні мяса не гэтак шырокі, як іншыя вэб-сайты - і яны як ні дзіўна, ўключаюць слімак ў гульні мясной катэгорыі - але тое, што яны маюць выдатнае якасць. Іх Аёва паднялі трусоў 2-1 / 2 фунтаў на дваіх у пакеце, плюс дастаўка. Паколькі Igourmet.com прапануе так шмат прадуктаў, яны, безумоўна, варта паглядзець. рэкамендуемы\nЯкія Sunchokes? А яны, як тапінамбур?\nЧаста задаюць пытанні аб кушэтцы\nШто Герметычная Крэветка?\nБезлепковый Летні дэсерт Рэцэпты\nЯк Blanch і замарозіць каляровую капусту\nКласічны іспанскі Сангрия Рэцэпт\nКрок-Pot® BBQ Pit канкуруючымі


Сродкі для хатняга ламінавання валасоў - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nСродкі для хатняга ламінавання валасоў\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Сродкі для хатняга ламінавання валасоў\nУсе мы хочам выглядаць прывабна - гэта факт. Але што зробіш, калі прырода, на жаль не дасканалая?\nУсё вельмі проста - трэба спрабаваць спрачацца! На шчасце, касметычная прамысловасць сёння гатовая дапамагчы кожнаму жанчынай стаць бліжэй на шляху да ідэалу.\nНапрыклад, раней так апрацоўваць валасы можна было толькі ў салонах прыгажосці.\nЦяпер жа, не трэба збіраць кучу грошай на наведванне спецыяліста. Цяпер можна набыць сродкі для хатняга ламінавання валасоў. Калі патрэніравацца, то працэдуру з поспехам можна замяніць, выкарыстоўваючы яе замест салоннай. І тады можна хоць рабіць начос на галаве - валасы будуць ідэальнымі.\nШто ўяўляе сабой працэдура?\nГэта нанясенне на валасы спецыяльнага складу, дзякуючы чаму яны становяцца здаровымі і бліскучымі на выгляд, а акрамя таго - яны сапраўды абаронены ад неспрыяльнага ўздзеяння навакольнага асяроддзя. Калі вы не падумалі да таго, як зрабіць хімічную завіўку дома, то ламініраванне прывядзе вашы валасы ў парадак пасля «хіміі».\nЯк выкарыстоўваюць сродкі для хатняга ламінавання валасоў? (Зрэшты, іх дзеянне мала адрозніваецца ад працэдуры у майстры).\nГаючы, які складаецца з комплексу вітамінаў і пажыўных рэчываў склад сродку наносяць на валасы прыкладна на паўгадзіны. За гэты час лускавінкі ў структуры воласа выпрямляются, прастора паміж імі запаўняецца пратэінам, яны пакрываюцца ахоўнай плёнкай. І ўсё - зараз спакойна можна плесці косы ў хатніх умовах!\nСёння найбольш папулярнымі сродкамі для хатняга аднаўлення структуы валасоў спецыялісты называюць прадукты некалькіх вытворцаў прафесійнай касметыкі.\nЛамініраванне Sebastian - Laminates Cellophanes. Гэта сродак дае вам вялікую палітру сродкаў фарбавальніка. То ёсць шанец атрымаць больш яркія і насычаны колер, чым быў дагэтуль.\nЛаминированиеPaul Mitchell - INK Works Clear. Лічыцца адным з самых папулярных прадуктаў для хатняга ламінавання. І эфект бачны адразу, і лячэнне валасоў аказваецца актыўнае.\nЛамініраванне Hair Company. У аснове - двухфазны працэс ламінавання. Ёсць гарачая і халодная фаза.\nСродкі для хатняга лячэння валасоў - выдатная падтрымка вашым валасам!\nЛамініраванне валасоў у хатніх умовах Відэа.\nПапярэдні Тэкст Зімовы догляд за скурай: супраць сухасці\nНаступная Артыкул Канчыта Вурст - гераіня здымкі Карла Лагерфельда


16 жнівень 2016, 20:25\nСтаршыня ЦВК Лідзія Ярмошына заявіла, што не разумее, навошта сацыяльныя сеткі патрэбныя наагул і апазыцыйным палітыкам у прыватнасьці. Якая эфэктыўнасьць сацыяльных сетак як сродку палітычнай камунікацыі?\nДракахруст: Выступаючы па БТ, старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына, выказалася наконт сацыяльных сетак і палітычнай камунікацыі ў іх: «Вось я, напрыклад, зусім не ўяўляю, навошта патрэбныя сацыяльныя сеткі. Зусім не разумею. Я лічу, што зь сябрамі трэба камунікаваць асабіста або праз тэлефон. Я не разумею: як можна гутарыць у перапісцы? Як можна выхваляцца фатаграфіямі перад незнаёмымі людзьмі? Таму для мяне гэта ўяўляецца як нешта бессэнсоўнае, надуманае».\nЯрмошына адзначыла, што шырока сацыяльныя сеткі выкарыстоўваюць апазыцыйныя палітыкі:\n«Астатнія — можа, у меншай ступені, — працягвала яна. — Але давайце ня будзем забываць, што тыя, хто ідзе ў дэпутаты, вельмі вялікая частка — гэта людзі, якім за сорак ужо, а можа, нават і за пяцьдзясят. Яны проста ня вельмі прывучаныя».\nМожна, зразумела, пасьмяяцца над старамоднасьцю старшыні ЦВК. Але насамрэч тут два моманты, два пытаньні — першае: наколькі сапраўды сацыяльныя сеткі распаўсюджаныя і ўплывовыя ў Беларусі, і другое: у якой ступені яны ўплываюць на тых, хто імі не карыстаецца.\nПаводле дасьледаваньняў за месяц, 2.5 млн беларусаў карыстаюцца Вконтакте, 1.2 млн «Одноклассниками», каля мільёну — Фэйсбукам. Аўдыторыі моцна перакрыжоўваюцца, 80% карыстальнікаў «Одноклассниками» і 66% аўдыторыі ФБ — гэта і карыстальнікі «Вконтакте» таксама.\n2.5 млн беларусаў карыстаюцца Вконтакте, 1.2 млн «Одноклассниками», каля мільёну — Фэйсбукам. Аўдыторыі моцна перакрыжоўваюцца, 80% карыстальнікаў «Одноклассниками» і 66% аўдыторыі ФБ — гэта і карыстальнікі «Вконтакте» таксама.\nНаконт узростаў спадарыня Ярмошына мае рацыю толькі часткова: сапраўды, моладзь карыстаецца сацсеткамі часьцей за старэйшае пакаленьне, але перавага больш выразная на аўдыторыі «Вконтакте», у той жа час карыстальнікаў ФБ сярод моладзі ў краіне 180 тысячаў, сярод узроставай кагорты 45-54 гадоў — 170 тысячаў.\nАўдыторыя сацыяльных сетак нераўнамерна разьмеркаваная па краіне: адзін сталічны рэгіён дае 43%, самы не сацсетачны — Магілёўшчына, на якую прыпадае толькі 7% аўдыторыі.\n2.5 мільёна адной аўдыторыі ВК, каля 3-3.5 мільёна агулам — гэта поўкраіны. І гэта далёка ня толькі сталічная моладзь.\nШто да ўплыву — гэта даволі складанае пытаньне. Зразумела, для нас бачная частка грамадзкай рэакцыі — гэта менавіта сацсеткі. Скажам, тая ж рэакцыя на падзеньне кожуху рэактара на АЭС віравала менавіта ў іх. Але так выглядае, што ад іх ды ад СМІ яна распаўсюдзілася, перакінулася і на «маўклівую большасьць», прынамсі, на маўклівую ў сацыяльных сетках.\nАле можна казаць і пра спэцыфічнасьць аўдыторыі сацсетак. Прынамсі, аўдыторыя ФБ больш крытычна ставіцца да ўладаў, больш па-праэўрапейску настроеная. Так што да пэўнай ступені рэакцыя сацсетак на тыя ці іншыя падзеі — гэта варэньне ў сваім катле.\nДа таго ж, калі казаць пра палітычную камунікацыю, то сацыяльныя сеткі і сапраўды часам выступаюць сродкам выпуску пары — горача абмеркаваў нешта ў ФБ, скінуў рэжым там, дык і ці варта рабіць нешта ў рэале? Самі апазыцыйныя палітыкі кажуць, што ў масавым маштабе ўсё ж больш дзейсная старамодная наўпроставая камунікацыя.\nНапэўна, настане дзень, калі і Ярмошына завядзе сабе акаўнт у сацсетках. Але ёсьць падазрэньне, што Ярмошына і ў Фэйсбуку застанецца Ярмошынай.\nНу, а другі цікавы момант — рэакцыя самой Ярмошынай. Яна — не сялянка з пачатковай адукацыяй. Буйны чыноўнік. У яе рэакцыі відавочны культурны разрыў — яна ня супраць сетак, ня кажа, што гэта кепска. Проста не яе, іншы культурны код. Але наўрад ці яна б казала так, калі б не адчувала, што такіх, як яна, насамрэч мільёны. І яны маюць значэньне.\nХаця ў пэрспэктыве, з улікам тэмпаў росту аўдыторыі сацсетак, можна меркаваць, што зь імі на працягу нейкіх 10 гадоў адбудзецца тое ж, што адбылося з мабільнікамі і адбываецца з інтэрнэтам. Напачатку — раскоша, цацка для нямногіх абраных, зараз мабільнікі, прынамсі, маюць усе.\nГэта новы сьвет. І неабавязкова зусім іншы. З інтэрнэтам, дарэчы, таксама назіралася падобная зьява: калі карыстальнікаў было мала, іх палітычныя погляды істотна адрозьніваліся ад поглядаў іншых у бок большай крытычнасьці. Расла доля карыстальнікаў — згладжваліся адрозьненьні.\nТак што, напэўна, настане дзень, калі і Ярмошына завядзе сабе акаўнт у сацсетках. Як пісаў гуру СМІ Маршал Маклюэн: мэдыя — гэта і ёсьць пасланьне, тэхналёгіі мяняюць сьвет. Але ёсьць падазрэньне, што Ярмошына і ў Фэйсбуку застанецца Ярмошынай.\nКарбалевіч: Калі тэлебачаньне стала важнейшым чыньнікам палітычнага жыцьця, гэта зрабіла пераварот у палітычных тэхналёгіях, стварыла новыя магчымасьці стварэньня палітычнага вобразу і, адпаведна, пэўныя небясьпекі. Выкажу гіпотэзу: калі б Сталін жыў у эпоху тэлебачаньня, зь яго наўрад ці ўдалося б стварыць вобраз геніяльнага палітыка, бо ён быў абсалютна нетэлегенічны. То бок, для кожнай эпохі сродкаў масавай камунікацыі — свой вобраз палітыка.\nАсноўны электарат існага рэжыму не жыве ў сацыяльных сетках. Ён жыве ў тэлевізары.\nЭпоха сацыяльных сетак дыктуе палітыкам свае правілы паводзінаў. Палітыкі павінны ісьці туды, дзе іх электарат. Калі казаць пра сёньняшнюю беларускую ўладу, то я разумею, чаму Ярмошына так зьдзекліва выказваецца наконт сацыяльных сетак, чаму Лукашэнка называе інтэрнэт ня йнакш, як «памыйка». Бо асноўны электарат існага рэжыму не жыве ў сацыяльных сетках. Ён жыве ў тэлевізары. Адсюль і адпаведныя паводзіны.\nІншая сытуацыя з беларускай апазыцыяй. Доўгі час апазыцыйныя лідэры тлумачылі свае невысокія рэйтынгі тым, што нас, маўляў, не пускаюць на тэлевізію. І гэта часткова было праўдай.\nАле цяпер, у эпоху інтэрнэту, сытуацыя памянялася. Асноўная частка апазыцыйнага электарату жыве ў сацыяльных сетках. Але на рэйтынгах апазыцыйных лідэраў гэта адбілася нязначна. Дакладней, сказаць, ніяк не адбілася. Доля людзей у грамадзтве, якая падтрымлівае апазыцыю, практычна не зьмянілася ў параўнаньні з даінтэрнэтнай эпохай.\nВось, напрыклад, Анатоль Лябедзька, здаецца, актыўнічае ў Фэйсбуку, на іншых пляцоўках больш за іншых палітыкаў. Здаецца, кожны дзень паведамляе нешта вострае і нават крэатыўнае. Аднак на ягоным рэйтынгу гэта ніяк не адбіваецца.\nЦыганкоў: Чаму праўладныя палітыкі ня йдуць у сацыяльныя сеткі? Таму што ім гэта ня трэба, бо яны фактычна не зьяўляюцца палітыкамі. Яны зьяўляюцца прызначэнцамі ад улады, адпаведна іх не турбуе, што пра іх скажуць у сацыяльных сетках, наколькі шмат там яны здабудуць новых прыхільнікаў, калі ім гэтыя прыхільнікі па сутнасьці непатрэбныя.\nПраўладныя палітыкі ня йдуць у сацыяльныя сеткі, таму што ім гэта ня трэба, бо яны фактычна не зьяўляюцца палітыкамі. Яны зьяўляюцца прызначэнцамі ад улады,\nДа таго ж, сацыяльныя сеткі — рэч двусечная: тут ёсьць і рэзкія рэплікі, і крытыка, і канкурэнцыя, тут трэба праяўляць сябе зь лепшага, крэатыўнага боку. Ня кожны гэта можа, ня кожнаму падабаецца атрыманьне крытычных заўвагаў і нэгатыўнай рэакцыі.\nАле да гонару апазыцыйных палітыкаў варта сказаць, што ўсе яны прысутнічаюць у Фэйсбуку з той ці іншай ступеньню актыўнасьці, і гэта стварае зручны момант для іх камунікацыі як з насельніцтвам, гэтак і з журналістамі.\nРаней, калі нейкая падзея адбывалася з тым ці іншым палітыкам, журналісты павінны былі тэлефанаваць яму, цяпер ён на месцы падзеі можа напісаць у сацыяльную сетку, і гэта спрашчае інфармацыйнае паведамленьне пра падзею.\nЗьявіліся ў сацыяльных сетках некаторыя праўладныя палітолягі, але сярод дэпутатаў палаты прадстаўнікоў гэта проста лічаныя адзінкі. Яны калі і ёсьць, то ў такіх сетках, як «Одноклассники», дзе няма палітыкі, а выстаўляюць свае дзіцячыя фатаграфіі. Гэта паказвае, што яны не зьяўляюцца палітыкамі і тымі людзьмі, якіх хвалюе папулярнасьць сярод сваіх выбарцаў.


Навіны за 4 лютага 2004\n04.02.2004 Габрэйскія арганізацыі расцэньваюць ліквідацыю Міжнароднага гуманітарнага інстытуту, у якой на катэдры юдаікі рыхтавалі спэцыялістаў у галіне габрэйскай культуры, дыскрымінацыяй паводле нацыянальнай прыкметы.\n04.02.2004 Нумар недзяржаўнай газэты "Вольнае Глыбокае" быў сцэнзураваны кіраўніцтвам друкарні ў Маладэчне (Радыё Свабода).\nНумар недзяржаўнай газэты "Вольнае Глыбокае" быў сцэнзураваны кіраўніцтвам друкарні ў Маладэчне (Радыё Свабода).\n04.02.2004 22 студзеня cваякі зьніклых зьвярталіся ў КГБ з заявай аб завядзеньні крымінальнай справы супраць шэрагу службовых асобаў. Закон патрабуе ад супрацоўнікаў КГБ не пазьней як праз 10 дзён адказаць на заяву аб узбуджэньні крымінальнай справы. КГБ Беларусі не даў адказу ў вызначаны законам тэрмін (паводле Радыё Cвабода)\n22 студзеня cваякі зьніклых зьвярталіся ў КГБ з заявай аб завядзеньні крымінальнай справы супраць шэрагу службовых асобаў. Закон патрабуе ад супрацоўнікаў КГБ не пазьней як праз 10 дзён адказаць на заяву аб узбуджэньні крымінальнай справы. КГБ Беларусі не даў адказу ў вызначаны законам тэрмін (паводле Радыё Cвабода)


З любоўю і пяшчотай | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nЗ любоўю і пяшчотай\n09.11.2018 11 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nЯкім цудоўным быў сёлета Дзень маці ў Астроўскім сельскім доме культуры! Для мам арганізавалі “салодкі” стол. Спонсарам гэтага мерапрыемства выступіла ААТ “Нясвіж-скія Астроўкі”. А яго дырэктар Васіль Халопіца таксама прысутнічаў у зале. Трэба сказаць, што Васіль Мікалаевіч вельмі цэніць мясцовых артыстаў. Ён быў разам з усімі на канцэрце і ў Дзень пажылых людзей. А наша вакальная група “Спатканне” выступала ў новых сцэнічных касцюмах, набытых сёлета за сродкі сельгаспрадпрыемства.\nБог не абдзяліў талентамі нашых землякоў. Хораша спяваюць Святлана Майсейчык, Алена Ройка, Святлана Цімафейчык, Зінаіда Валочнік, Вера Андрэева, Аляксандр Сукала, Алеся і Аляксандр Баранавы. Актыўныя ўдзельнікі канцэртаў — настаўніцы Астроўскай СШ Іна Акулава, Марына Кунік і Галіна Кішко. Дачка Галіны Кішко, 11-класніца Ірына, таксама прыгожа спявае, і сын, трэцякласнік Пашка, з чатырох гадоў на сцэне. Ідэйным натхняльнікам творчых людзей з’яўляецца мастацкі кіраўнік СДК Таццяна Гунько. І не толькі песні можна пачуць са сцэны, а і пабачыць розныя тэатралізаваныя пастаноўкі.\nДарослыя абавязкова ўключаюць у канцэрты выступленне дзяцей. Тыя са сцэны віншавалі матуль са святам, прыпаднеслі ім падарункі.\nПяшчотныя, кранальныя песні, іх высокапрафесійнае выкананне нікога не па-кінулі раўнадушным. На вачах многіх гледачоў былі бачны слёзы. Такія мерапрыемствы напаўняюць душу лёгкай радасцю, святлом, спакоем, яны аб’ядноўваюць людзей у адзіную сям’ю.\n← Усё залежыць ад нас саміх\nОсеннее оздоровление →\nВ Несвиже прошло традиционное крещенское купание 822 просмотра


На Буйніцкім полі дадзены афіцыйны старт трэцяму працоўнаму семестру | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » На Буйніцкім полі дадзены афіцыйны старт трэцяму працоўнаму семестру\nСёння ў Магілёве ўрачыста адкрыўся працоўны семестр-2022. Удел у ім узяў кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Ігар Сергеенка. Мерапрыемства рэспубліканскага маштабу пачалося з ускладання кветак на тэрыторыі мемарыяльнага комплексу абаронцам Магілёва «Буйніцкае поле».\n- Вельмі знамянальна, что гэта мерапрыемства праходзіць на сімвалічным для кожнага беларуса месцы, — адзначыў у сваёй прамове Ігар Сергеенка. — Тут у далёкім чэрвені 41-га года на месяц было прыпынена імклівае наступленне ворага. Менавіта тут адбылося першае баявое хрышчэнне многіх падраздзяленняў Чырвонай арміі, іх подзвіг апісаў у кнізе «Жывыя і мёртвыя» вядомы савецкі пісьменнік Канстанцін Сіманаў. Прах пісьменніка быў развеены над гэтым полем. Гэта было яго жаданне. Глыбока сімвалічна і тое, што ўчора Прэзідэнт нашай краіны падпісаў Указ, у адпаведнасці з якім, па ініцыятыве БРСМ, ударнай маладзёжнай будоўляй 2022 года Гістарычнай памяці аб’яўлена пляцоўка мемарыяльнага комплекса «Хатынь».\nКіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта адзначыў, што традыцыі будатрадаўскага руху развіваюцца ў нашай краіне з далёкіх часоў, праз студэнцкія атрады прайшлі тысячы хлопцаў і дзяўчат, усе яны атрымалі сур’ёзную працоўную закалку. Менавіта дзякуючы ініцыятыве Прэзідэнта ў 2005 годзе традыцыі студэнцкага будатрадаўскага руху былі адноўлены ў Беларусі. І з кожным годам работа студэнцкіх атрадаў набірае моц. Калі ў 1981-м годзе 950 студэнцкіх атрадаў аб’ядноўвалі 25 тысяч маладых людзей, то летась было ўжо 2400 атрадаў і 35 тысяч удзельнікаў.\n- Сёлета дадаткова па ініцыятыве моладзі будзе створана яшчэ 5 тысяч працоўных месцаў, — падкрэсліў Ігар Сергеенка. — Да вядомых будоўляў і аб’ектаў такіх як працоўныя праекты «Атлант», «Горад маладосці» у Астраўцы і іншых дададуцца новыя — «Трактарабудаўнік», «Аўтазаводзец», з’явяцца атрады па ініцыятыве Беларускай чыгункі, на ніве адукацыі, у медыцынскай сферы. Вашы рукі патрэбны таксама ў аграрнай галіне, на будоўлі — паўсюль.\nКіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта заклікаў цаніць гэты час і працаваць на карысць краіне.\n- Цаніце гэты час, працуйце з поўнай аддачай сіл. Гэта магчымасць праверыць сябе, атрымаць вопыт, заработаць першыя грошы. Гэта абстаноўка, атмасфера сплочвае ўсіх, — резюмаваў ён.\nБайцы, камандзіры, камісары студэнцкіх атрадаў, кіраўнікі працоўных праектаў, ветэраны будатрадаўскага руху, ганаровыя госці — у сённяшнім мерапрыемстве задзейнічана больш за паўтысячы прадстаўнікоў студатрадаўскага руху з усіх куткоў краіны. Цэнтральная падзея — урачыстая цэрымонія ўручэння зводным атрадам кіраўнікамі органаў дзяржулады, міністэрстваў і ведамстваў працоўных пуцёвак для работы на абласных і рэспубліканскіх будоўлях.\nУ сёлетнім працоўным семестры плануецца рэалізаваць шмат працоўных праектаў. Статус абласных маладзёжных будоўляў прысвоены такім аб’ектам як будаўніцтва свінанагадоўчага комплексу на 24 тысячы галоў у Пінскім раёне, палігона цвёрдых бытавых адходаў у Оршы, узвядзенне інфекцыйнага корпусу на тэрыторыі Магілёўскай бальніцы № 1 і іншым.


Дыета пры язвавай хваробы 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nПры язвавай хваробы страўніка і дванаццаціперснай кішкі дыету рэкамендуецца выконваць пастаянна. Правільнае харчаванне пры дадзеным захворванні з'яўляецца не толькі адным з эфектыўных спосабаў прафілактыкі абвастрэнняў, але і прызначаецца з лячэбнай мэтай пры пагаршэнні стану. Падчас абвастрэнняў язвавай хваробы абмежаванняў у прадуктах становіцца даволі шмат, але без захавання строгай дыеты эфектыўнасць лячэння значна зніжаецца.\nДыета пры абвастрэнні язвавай хваробы\nУ перыяд абвастрэння язвавай хваробы варта аддаваць перавагу суфле, паравы амлет, паразварваныя кашам, пюрэ з нятлустай рыбы і мяса.\nПры абвастрэнні язвавай хваробы ежа павінна прымацца маленькімі порцыямі кожныя 2-3 гадзіны ў вадкім або пюреобразном выглядзе. Нельга дапускаць наступу пачуцця голаду. Дазваляецца ёсць паразварваныя кашы, яйкі ў выглядзе паравых амлетаў, паравыя суфле або пюрэ з дыетычных гатункаў рыбы і мяса. Пры нармальнай пераноснасці варта выпіваць некалькі шклянак малака (2,5-3,2% тлустасці) у дзень, дадаваць яго ў гарбату. Піць карысна кісялі, адвар шыпшынніка, нямоцны чорная гарбата з малаком або сліўкамі.Колькасць паваранай солі не павінна перавышаць 10 г у суткі.\nПры суціхання абвастрэння дыета паступова пашыраецца. З мяса і рыбы дазваляецца рыхтаваць паравыя катлеты, тэфтэлі, кнелі. У рацыён водзяцца працёртыя агароднінныя і крупяныя супы, сухары з пшанічнага хлеба. Вяртанне да паўнавартаснага дыеце павінна адбывацца паступова.\nДля атрымання ўсёабдымных рэкамендацый па правільным харчаванні пры язвавай хваробы трэба звярнуцца да ўрача-дыетолага. Таксама азнаёміць пацыента з прынцыпамі дыеты можа урач-гастраэнтэролаг або тэрапеўт.\n← Антифосфолипидный сіндром: дыягностыка і лячэнне


Ірына Відава: Такіх мужчын, як Алег Молчан, адзін на мільён | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Ірына Відава: Такіх мужчын, як Алег Молчан, адзін на мільён\n«Сакрэт шчасця» — так называўся юбілейны канцэрт спявачкі Ірыны Відавай. Гэта не проста прыгожая назва. Яна сапраўды свяцілася ад шчасця ўсе 26 гадоў сумеснага жыцця з кампазітарам Алегам Молчанам. А калі ён захварэў, не адыходзіла ад мужа ні на крок. Ірына Відава-Молчан расказала пра тое, што цяпер дапамагае ёй жыць.\n— Раскажыце, як вы пазнаёміліся з Алегам?\n— Я вучылася ў Беларускім дзяржаўным педуніверсітэце на музычна-педагагічным факультэце і пачынала сама складаць песні, спяваць. Патрэбна была аранжыроўка для песні. Пыталася ў знаёмых, да каго можна звярнуцца. Мне кажуць, маўляў, у «Песнярах» ёсць Алег Молчан. Шчыра, я здзівілася. «Песняроў» лічыла небажыхарамі, і сітуацыя, што музыкант такога ансамбля выконвае замовы маладых артыстаў, здавалася па меншай меры дзіўнай. Я прыйшла, мы пагаварылі. Алег ужо тады пакарыў мяне сваім абаяннем, усмешкай. Ён вырашыў паказаць мне свае творы і ўключыў запіс песні «Маргарыта». Вось тут я закахалася ў яго і як у музыканта.\n— Гэта легенда або праўда, што з дня знаёмства вы не расставаліся?\n— Як бацькі ўспрынялі вашы адносіны?\n— Добра. Яны адразу адчулі, што Алег вельмі надзейны чалавек. І не памыліліся.\n— Алег Молчан не адразу пачаў пісаць для вас песні. Не было крыўдна?\n— Канешне, не. Тое, што мы з Алегам адразу сышліся, гэта былі, перш за ўсё, адносіны мужчыны і жанчыны. І мяне гэта задавальняла, таму што такіх мужчын адзін на мільён. Песні я і сама тады пісала. Кожны з нас быў самадастатковы як творчы чалавек, таму нам і было цікава разам. Але калі Алег падарыў мне першую песню, я ў той жа момант адмовілася ад сваіх кампазітарскіх амбіцый, таму што песні Алега лепшыя. Алег заўсёды ведаў сабе цану і перш чым пачаць пісаць для мяне, прыглядаўся, наколькі я сур'ёзны чалавек, для мяне творчасць — лад жыцця ці так, забаўка. У выніку ў нас атрымаўся выдатны тандэм — Алег пісаў музыку, я — словы да многіх нашых песень.\n— У 90-я гады вы выступалі не толькі на канцэртных пляцоўках, але і ў начных клубах Масквы і Мінска. Норавы там былі яшчэ тыя. Не баяліся?\n— Ніякіх эксцэсаў, на шчасце, не прыгадаю. Напэўна, таму што Алег заўсёды прысутнічаў на маіх выступленнях. У гэтым ён увесь — заўсёды клапаціўся пра сваіх блізкіх. Нават калі захварэў, задоўга да сакраментальнай фразы прафесара: «Прыводзьце ў парадак свае справы», Алег паклапаціўся аб маёй будучыні, перадаўшы аўтарскія правы на ўсе свае творы.\n— Часам вас называюць спявачкай Ірынай Відавай, часам — жонкай Молчана, а бывала і так, што «Алег Молчан — яе муж». А вам як больш падабаецца? І хто быў галоўны ў сям'і?\n— Усё мае права на жыццё. Я ганарылася, калі мяне называлі яго жонкай, Алег ганарыўся, калі яго называлі маім мужам. Мне спадабалася, як вы, яшчэ не ведаючы, што ў мяне падвойнае прозвішча, файлы з нашымі агульнымі з Алегам інтэрв'ю падпісвалі «Молчаны». Так больш ніхто нас не называў. Думаю, галоўнага ў сям'і ў нас не было. Мы ўсё разам вырашалі, нават дыхалі ва ўнісон. Кажуць, нельга растварацца ў іншым чалавеку, ні да чаго добрага гэта не прывядзе. Напэўна, гэта праўда, калі раствараецца толькі хтосьці адзін. А мне здаецца, мы не проста растварыліся адно ў адным, мы сталі адным цэлым. У нас на ўсё супадалі погляды, нам падабалася адно і тое ж. Пры гэтым нам ніколі не было сумна і тым больш нецікава адно з адным.\n— Уласна, таму зараз вы і працягваеце тое, што рабіў Алег у галіне абароны аўтарскіх правоў, і з'яўляецеся выконваючай абавязкі старшыні Аўтарскага савета НЦІУ і членам прэзідыума Еўразійскай канфедэрацыі таварыстваў праваўладальнікаў (ЕАКТП)?\n— Для многіх гэта быў сюрпрыз. Некаторыя людзі чамусьці думалі, што я з Молчанам проста так, для прыгажосці. На самай справе, мы ўсё абмяркоўвалі, я дапамагала Алегу. Неяк адразу так атрымалася, што на міжнародных канферэнцыях па аўтарскім праве мы выступалі кожны са сваёй тэмай і там мяне сапраўды ніхто не ўспрымаў як жонку, якая прыехала за кампанію з мужам. Алег зрабіў вельмі шмат для абароны аўтарскіх правоў кампазітараў, і я не хачу, каб уся гэтая тытанічная праца знікла з яго адыходам з жыцця, таму працягваю яго справу.\n— Калісьці Алег казаў мне, што цяжка знайсці жанчыну, гатовую на тое, каб частку заробленых грошай інвеставаць у творчасць, а вы пагадзіліся.\n— Таму што я — артыстка і выдатна разумею, якія ў нас выдаткі. Мы ў чымсьці, і часам нават шмат у чым, сабе адмаўлялі, усе грошы ўкладвалі ў творчасць. З часам у нас з'явілася свая студыя, спачатку прасцейшая, а потым абсталяваная па апошнім слове тэхнікі.\n— Ірына, а як вы спраўляліся з бытавымі клопатамі? Чула, быццам бы Алег быў вельмі пераборлівы ў ежы.\n— Неяк лёгка ў нас атрымлівалася. А што датычыцца ежы, то, па-першае, ён любіў добрую кухню, па-другое, для яго была важная эстэтыка. Незадоўга да яго сыходу я зразумела, у чым справа. Аказваецца, па лініі бацькі яго прадзед — граф. А даведаліся мы пра гэта ад сваячкі Алега, якая працуе ў РНПЦ анкалогіі і радыяцыйнай медыцыны імя Аляксандрава. Яна знайшла ў сямейным архіве старыя дакументы.\n— Не раз чула, як музыканты казалі, што «Молчан умее знайсці грошы». І нават зайздрослівую фразу: «Молчан — вельмі багаты чалавек».\n— Алег умеў зарабляць. Умеў знаходзіць партнёраў для правядзення канцэртаў. Але калі ў 90-я бізнесмены лёгка зараблялі і некаторыя лёгка расставаліся з грашыма, то ўжо даўно ўсё не так. «Вельмі багаты» — гэта гледзячы з кім і з чым параўноўваць. Наша сям'я добра забяспечаная, у тым ліку таму, што мы абодва працавалі. І ведаеце, Алег заўсёды з задавальненнем траціў грошы, не быў прагным чалавекам. Адносна фінансаў у нас такая філасофія: чым лягчэй выдаткоўваеш, тым больш зарабляеш.\n— Упершыню анкапацыентам Алег стаў у 2009 годзе. Як вы рэагавалі на дыягназ?\n— Мы не вельмі разумелі, наколькі ўсё гэта сур'ёзна, таму што ніхто даступна не растлумачыў, як гэта небяспечна. Больш за тое, у 2012 годзе Алега знялі з уліку. Праз чатыры гады хвароба вярнулася, амаль тры гады Алег змог пратрымацца дзякуючы таргетным прэпаратам. Молчан вельмі дзейны чалавек, ён актыўна і дысцыплінавана лячыўся, не ўпаў у роспач. Прызнаюся, што і горшыя сцэнарыі мы абмяркоўвалі, але не хацелі ў іх верыць. Менавіта за гэтыя, як аказалася, апошнія гады ён правёў свае аўтарскія канцэрты, напісаў цудоўныя песні. Нават вясной мінулага года, калі хвароба ўчапілася ў яго мёртвай хваткай, ён не здаваўся.\n— Апошнія пяць месяцаў жыцця мужа вы былі з ім неадлучна. Палата ў Бараўлянах стала вашым вымушаным домам, які Алег называў жартам піянерскім лагерам.\n— Не ўяўляю, як можна было па-іншаму. Упэўнена, калі чалавек хварэе, яму важна, каб побач былі самыя блізкія. І мне так было спакайней. За гэты час я ні разу не засталася начаваць дома, старалася не адлучацца нават па нейкіх справах.\n— Не ўсе людзі могуць прыняць такую хваробу, жыць годна, не раззлаваўшыся на ўвесь свет: чаму гэта са мной адбываецца. Алег жа проста бездакорна прайшоў гэты шлях.\n— Ён годна прайшоў усё жыццё. Гэта чалавек, які ніколі не шукаў, хто вінаваты, а рабіў сваю справу, падтрымліваў тых, хто слабейшы. У Бараўляны да нас пастаянна прыходзілі сябры, калегі. І нават знаходзячыся там, ён папросту мог удакладніць у кагосьці, ці патрэбна дапамога.\n— Як вам удалося выехаць на лячэнне ў Жэневу?\n— Гэта было няпроста, і да сённяшняга дня мне здаецца, што мы спазніліся. Людзі памыляюцца, калі думаюць: ёсць грошы, можна ехаць лячыцца за мяжу. Замежныя лекары вельмі ўважліва вывучаюць медыцынскую дакументацыю, якую ім рыхтуюць нашы спецыялісты. Усё лета мы не маглі з'ехаць менавіта таму, што замежнікаў не задавальнялі вынікі абследаванняў, аналізаў. А грошы былі: усе выдаткі ўзяла на сябе ЕАКТП.\nНават калі мы прыехалі, амаль тыдзень жылі ў гатэлі, яшчэ на месцы Алега даабследавалі. Прагноз лекараў быў 50 на 50. Яны казалі, што для свайго стану Алег трымаецца вельмі добра, адзначалі яго моцную прагу да жыцця. У медыцынскай справаздачы швейцарскі доктар падкрэсліў: «Мяне вельмі ўразіў яго добры агульны настрой, нягледзячы на доўгую гісторыю прагрэсуючай меланомы».\nА 12 кастрычніка Алег кажа мне: «Ірачка, у нас жа дзень вяселля, паехалі на экскурсію». І мы здзейснілі аўтамабільнае падарожжа па Жэневе. У гэтым горадзе знаходзіцца штаб-кватэра Сусветнай арганізацыі інтэлектуальнай уласнасці, і ў той час там ужо былі дакументы на прадстаўленне Алега да ўзнагароджання залатым медалём САІУ.\nУ клініцы Алег адразу ўлюбіў у сябе ўвесь персанал. Калі медыкі даведаліся, што месье Молчан — кампазітар, яны знайшлі яго музыку на YouTube. Вельмі рада, што апошнія дні Алег пражыў у такой камфортнай і прыемнай абстаноўцы. У швейцарскіх лекараў мне спадабаліся два «залатыя правілы»: пацыент не павінен адчуваць боль, родных трэба інфармаваць пра ўсё ў максімальна даступнай і далікатнай форме. Таксама доктар у той жа справаздачы адзначыў, што «лячэнне спадара Молчана, несумненна, было палегчана прысутнасцю яго жонкі, якая аказвала яму пастаянную падтрымку. Гэта было вельмі важна для яго апошніх дзён». Мне няцяжка было яго даглядаць. Хвароба ўсё роўна яго не перамагла: за дзень да смерці ён стаяў на трэнажоры, па-ранейшаму жартаваў, абмяркоўваў планы.\n— Ірына, як вам удалося так сябе трымаць у руках, самой арганізаваць пахаванне?\n— Разумела, што на мне вялікая адказнасць, трэба было годна яго праводзіць. Нягледзячы на тое, што ён памёр у суботу, тэлефанавала з Жэневы, і шмат пытанняў атрымалася ўладзіць дыстанцыйна. Не люблю публічных слёз. Так склалася, што мы з Алегам тры разы развітваліся: у 2009-м, 2016 годзе і незадоўга да смерці. Кожны раз ён казаў пра тое, што нельга ўпадаць у дэпрэсію, у слёзы. Трэба працягваць жыць і працаваць. Для мяне зараз самая важная праца — зрабіць усё для таго, каб людзі памяталі кампазітара Алега Молчана, каб гучала яго цудоўная музыка. Менавіта гэта дапамагае мне жыць, напаўняе сэнсам кожны дзень. А што датычыцца слёз, то не такая ўжо я жалезная. Вядома, плакала. Я магла выйсці на пяць хвілін з палаты, выцерці слёзы і вярнуцца з усмешкай. Ведаю, што Алегу мае слёзы не дапамаглі б, а толькі знервавалі.\n— За гэты год вам удалося зрабіць неверагодна шмат. Прайшлі два канцэрты да 55-гадовага юбілею кампазітара, створаны яго сайт. Пра апошнія падзеі раскажыце самі.\n— У мінулую нядзелю ў Белдзяржфілармоніі прайшоў канцэрт памяці Алега Молчана «Там, высока». Праграму я склала так, каб паказаць усе грані яго таленту: прагучалі не толькі любімыя песні, але і харавыя творы, фартэпіянныя п'есы. У канцэрце адбылося сем прэм'ер! Алег яшчэ ўлетку працаваў, пісаў музыку. І сёння хачу сказаць дзякуй публіцы, якая сабралася, нягледзячы ні на што, ушанавала памяць кампазітара і вельмі цёпла прымала ўсіх артыстаў.\nУ дзень смерці Алега, 26 кастрычніка, на доме, у якім прайшлі яго дашкольныя гады, адкрылі мемарыяльную дошку. Гэта работа творчага тандэма скульптараў Вольгі Нячай і Сяргея Аганава. Яны вельмі дакладна і далікатна ўвасобілі ў бронзе вобраз Алега Молчана.\n— Чаму вы абралі дом, дзе ён нарадзіўся, а не той, дзе жыў апошнія гады?\n— Ён вельмі любіў нашу кватэру ў Пакроўскім квартале і ўвесь гэты зручны і камфортны раён. Але я абрала вуліцу Ракаўскую, таму што там фарміраваўся яго характар. Ён наогул любіў тую частку горада, дзе Ракаўская, Траецкае, плошча Свабоды. Да таго ж, гэта цяпер папулярныя турыстычныя месцы, а я хачу, каб Алега памятала як мага больш людзей.\nФота з асабістага архіва Ірыны Відавай-Молчан\n11297 Лета выходзіць на фінішную прамую! Чаго чакаць ад надвор'я ў жніўні? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n5272 «Ураджайны» тэст\n3854 Як цікавасць да гісторыі свайго роду дапамагла прадпрымальніку стварыць новую турыстычную тэхналогію\n3786 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n2967 На адным дыханні. Што адбываецца ў пульманалагічным аддзяленні, дзе лечаць хворых на COVІD-19\n2743 Ежа па-іншаму: што б такога з'есці, калі сам не ведаеш, чаго хочаш?\n2466 Рэгістрацыйныя карткі для таксістаў\n1867 Каварны і смяротны вірус: гепатыт варта трымаць пад кантролем\n1482 Шэсць тактычных напрамкаў — Лукашэнка расказаў аб спробах расхістаць беларускае грамадства\n1320 Калі абрываць кветкі на таматах


Галоўная ➠ Інструмент ➠ Для чаго патрэбен электраінструмент\nСпачатку гэта былі каменьчыкі і палкі, якія з цягам часу ператварылася ў больш універсальныя і камфортныя прылады працы. Ішло час, сродкі знаходзяцца пад рукой раўнамерна замяняліся больш дасканалымі, але рэальны пераварот у сферы падручных інструментаў наступіў пасля вынаходкі электрычнасці. Электраінструмент ўжываецца, фактычна, ва ўсіх галінах чалавечай дзейнасці, дзе трэба ручное выкананне механічных аперацый.\nПрымяненне ў электроинструменте малагабарытных, масіўных электрарухавікоў дазваляе выпускаць вялікі асартымент прадуктаў бытавога прызначэння. Гэта электрадрыля, электрорубанки, электроотвертки, электролобзики, электрычнай пілы, бмв, свідравальныя станкі і амаль усе іншае. Прагрэс у галіне распрацоўкі сверхтехнологичного электраінструмента прывеў да стварэння унікальных па сваіх тэхнічных рысах вырабаў. У продажы можна адшукаць мадэлі, фактычна, хоць якога матываванага прызначэння, з рознымі параметрамі і спажыванай магутнасцю. Наменклатура электраінструмента бытавога і праф прызначэння пастаянна пашыраецца, што дазваляе знізіць працаемкасць, або адмяніць цяжкі ручная праца цалкам.\nПрычым электраінструмент не толькі толькі на фізічным узроўні спрашчае тэхналагічны працэс, але такая праца будзе выканана нашмат лепш і жвавей. Да прыкладу, падчас мантажу шматузроўневага столі з гіпсакардону, выраўноўвання падлогі фанернымі лістамі неподменный інструмент – электродрель. Падправіць затупившееся зубіла, завастрыць ножык, нажніцы, свердзела дапаможа заточный станок, а электроотвертка альбо шуруповерт дапаможа вывярнуць упарты саморез без рызыкі разбурыць мэбля. У любым хатнім справе, будзь то будаўніцтва або рамонт, прымяненне электраінструмента дае магчымасць пазбегнуць праблем, якія перашкаджаюць творчаму працэсу і паніжаюць агульную прадукцыйнасць працы.\nПры выбары электраінструмента нярэдка з'яўляецца праблема, мадэль якога вытворцы набыць? Практыка паказвае, што калі плануецца яго насычанае ўкараненне ў праф мэтах, то лепш атрымліваць дарагую і больш дабраякасную прадукцыю вядомых вытворцаў. Калі электраінструмент набываецца для хатняга выкарыстання, то можна арыентавацца на сярэдні цэнавай спектр. У дадзеным выпадку надзейнасць інструмента будзе некалькі ніжэй, але цалкам дастатковай для аматарскіх мэт. Адзінае, чаго варта пазбягаць, гэта куплі вырабаў ніжэйшага коштавага спектру. Ніякая кошт не апраўдае горыч засмучэнні ад жвавай паломкі і няўдалай пакупкі.


Ці можна забіваць немаўлят, пакуль яны яшчэ не маюць самасвядомасці? Некаторыя біяэтыкі лічаць, што так\n03.06.2018 / 14:28\nЦі можна забіваць немаўлят, пакуль яны яшчэ не маюць самасвядомасці? Некаторыя біяэтыкі лічаць, што так Абмяркоўвайце! 60\nПіша філосаф Пётра Рудкоўскі.\nУ верасні 2016 у Мачулішчах, што ў Менскай вобласці, жанчына нарадзіла дзіця і выкінула яго ў смеццеправод з сёмага паверха. Суседзі былі шакаваныя, грамадская думка не хавала абурэння, а следства выставіла жанчыне абвінавачанне ў замаху на забойства, здзейсненым з асаблівай жорсткасцю. У аснове такой рэакцыі на ўчынак жанчыны ляжыць шырока распаўсюджанае перакананне, што забіванне немаўлят, незалежна ад абставінаў і матываў, заўжды з'яўляецца злачынствам.\nЗ такім перакананнем нязгодны некаторыя спецыялісты па біяэтыцы. У лютым 2012 года акадэмічны часопіс Journal of Medical Ethics апублікаваў артыкул Альберта Джубіліні і Франчэскі Мінэрвы пад назвай «Пасляродавы аборт: чаму немаўля павінна жыць?» Пасляродавы аборт — гэта не што іншае, як забіццё нованароджанага дзіцяці. На думку аўтараў, бацькі павінны атрымаць права свабодна прымаць рашэнне, ці пакінуць немаўля пры жыцці, ці не. Прадбачачы натуральнае пярэчанне: «Але ж гэта чалавек», аўтары спасылаюцца на практыку абортаў, у ходзе якіх таксама забіваецца чалавечая істота. «Маральны статус дзіця-немаўляці з'яўляецца такім самым, што статус эмбрыёна — у тым сэнсе, што і дзіця, і эмбрыён не валодаюць характарыстыкамі, якія дазволілі б прадстаўляць ім права на жыццё» — паясняюць яны. «Як эмбрыён, так і нованароджанае дзіця — гэта чалавечыя істоты і патэнцыйныя асобы, але ніводзін з іх не з'яўляецца асобай у сэнсе маральнага суб'екта з правам на жыццё».\nАзнаёміўшыся з гэтай аргументацыяй, няцяжка здагадацца, чаму ў назву артыкула быў вынесены такі спецыфічны тэрмін-наватвор: «пасляродавы аборт» (after-birth abortion). Як самі аўтары паясняюць: «…каб падкрэсліць, што маральны статус нованароджанага чалавека параўнальны з маральным статусам эмбрыёна». У звязку з гэтым, «тое, што мы называем «пасляродавым абортам», павінна быць дапушчальна ва ўсіх выпадках, калі дапушчальны «дародавы аборт»».\nАртыкул, хоць быў апублікаваны ў вузкаспецыялізаваным акадэмічным часопісе, выклікаў шырокі рэзананс. Не толькі на аўтараў, але таксама на рэдакцыю часопіса абрынулася хваля крытыкі з розных бакоў. На пэўным этапе ў палеміку ўступіў рэдактар часопіса Джуліян Савулеску (каторы сам з'яўляецца прафесарам біяэтыкі). У інтэрв’ю для брытанскага The Telegraph у дужа эмацыйнай форме ён заявіў, што рэакцыя на артыкул пра «пасляродавы аборт» — гэта атака на акадэмічную свабоду і ўвогуле свабоду слова. Найбольш зацятых крытыкаў ён назваў «фанатыкамі, якія замахваюцца на фундаментальныя каштоўнасці ліберальнага грамадства. (…) Гэта адна з самых небяспечных тэндэнцыяў, што прыводзіць да самасуду і генацыду», — наракаў Савулеску.\nА што з сутнасцю справы: немаўляты маюць права на жыццё ці не? У блогу, які вядзецца ад імя рэдакцыі Journal of Medical Ethics, Савулеску напісаў тэкст «У абарону публікацыі «Пасляродавы аборт», у якім ён падкрэслівае, што «аргументы на карысць права на забіванне нованароджаных не з'яўляюцца новымі». Мінэрва і Джубіліні папросту працягваюць пэўную традыцыю. Навізна іхняга падыходу палягае толькі ў тым, што яны паказваюць, якім чынам даўно выпрацаваныя аргументы можна дапасаваць да «мацярынскіх і сямейных інтарэсаў». Ад сябе дадамо, што публікацыя артыкула Джубіліні і Мінэрвы — не першы раз, калі часопіс Journal of Medical Ethics даваў права голасу прыхільнікам права на забойства немаўлят. Прыкладам, у 1986 годзе часопіс апублікаваў тэкст пад амаль ідэнтычнай назвай «Ці немаўля павінна жыць? Праблема немаўлят-інвалідаў» — гэта была ўхвальная рэцэнзія на кнігу Хельгі Кусэ і Пітэра Сінгера, у якой аўтары пастулявалі права на забойства цяжка хворых немаўлят.\nКалі Джуліян Савулеску казаў, што ідэя забівання немаўлят не новая, то ведаў, што казаў. І справа тут не ў тым, што ў Старажытнай Грэцыі або ў дамадэрнай Японіі гэта практыкавалася. Гаворка тут ідзе пра тое, што гэтая ідэя не новая для заходняга акадэмічнага асяроддзя. Канцэпцыя «права на забойства немаўлят» пачала распрацоўвацца ўжо ў 70-я гады ў цеснай повязі з канцэпцыяй «права на аборт». Важнай фігурай у гэтым плане быў (і ў нейкай ступені надалей ёсць) Майкл Тулей, прафесар Прынстанскага ўніверсітэта. У 1972 годзе ён апублікаваў артыкул «Аборт і забойства немаўлят», які шмат разоў перавыдаваўся ў акадэмічных выданнях (апошні раз у 2011 годзе).\nМайкл Тулей перакананы, што паўсюдны супраціў адносна забівання немаўлят — гэта выключна прадукт ірацыянальных эмоцый, якім часам таксама паддаюцца навукоўцы і філосафы. «Пытанне забойства немаўлят цікавае таксама па прычыне эмоцый, якія яно выклікае. Тыповая рэакцыя на забойства немаўлят нагадвае (…) рэакцыю мінулых пакаленняў на мастурбацыю або аральны сэкс», — піша аўтар. Рацыянальны падыход, на яго думку, наступны. «Арганізм набывае права да жыцця толькі тады, калі пачынае ўспрымаць сябе як суб'ект бесперапыннага досведу і іншых ментальных станаў і пры гэтым сам усведамляе, што з'яўляецца такой бесперапыннай істотай». Эмбрыён і немаўля не спаўняюць гэтага крытэру. У звязку з гэтым забарона пазбаўляць іх жыцця — гэта папросту адно з ірацыянальных табу, якое неапраўдана абмяжоўвае чалавечую свабоду.\nУ 80-я гады на гарызонце так званай ліберальнай біяэтыкі ўзышла новая зорка, якая засвяціла нашмат ярчэй і шырэй, чым усе папярэднія зоркі — Пітэр Сінгер, прафесар Прынстанскага ўніверсітэта (ЗША) і Універсітэта Мельбурна (Аўстралія), вегетарыянец, актывіст па змаганні з беднасцю і паслядоўны абаронца права на аборты і забойства немаўлят. Рэктар Прынстанскага ўніверсітэта аднойчы сцвердзіў, што прафесар Сінгер — найбольш уплывовы спасярод этыкаў, якія жывуць на гэты момант. У сваёй манументальнай працы «Практычная этыка», якая ўпершыню была выдадзена ў 1979 годзе і перавыдавалася шмат разоў, гэты ўплывовы этык цвердзіў: «Чалавечыя немаўляты не нараджаюцца са самасвядомасцю і няздольны зразумець, што яны існуюць у часе. Яны — не асобы». У звязку з гэтым, «жыццё нованароджанага мае меншую каштоўнасць, чым жыццё [дарослай] свінні, сабакі або шымпанзэ». У другім выданні гэтай працы прафесар удакладніў сваю пазіцыю: «Сабакі, каты або дэльфіны з'яўляюцца асобамі, тады як эмбрыёны, нованароджаныя і некаторыя ахвяры хваробы Альцгеймера — не».\nДля Сінгера, гэтаксама як і для Майкла Тулея ці Альберта Джубіліні, відавочна, што жыццё чалавека пачынаецца з моманту зачацця. У святле сучаснай эмбрыялогіі гэты факт немагчыма адпрэчыць. Але гэта не значыць — падкрэсліваюць яны, — што аборты або забіванне немаўлят з'яўляюцца немаральнымі. Чалавечыя эмбрыёны і немаўляты можна забіваць нягледзячы на тое, што яны — людзі. «Скажам так: калі людзі знаходзяцца на такім нізкім інтэлектуальным узроўні, што нават не ўсведамляюць саміх сябе, то мы не маем абавязку падтрымліваць іх пры жыцці», — сказаў Сінгер у інтэрв’ю для нямецкай газеты Der Spiegel у лістападзе 2001 года.\nУ звязку з гэтым паўстае практычная прапанова, якую Сінгер агучвае ў Практычнай этыцы: пасля нараджэння дзіцяці бацькі павінны мець чатыры тыдні (28 дзён), каб, скансультаваўшыся са спецыялістамі, прыняць рашэнне, ці пакінуць дзіця пры жыцці, ці забіць яго. Дзейнічае тут тая самая логіка, што і ў выпадку абортаў: «Я ўжо паказаў, — піша Сінгер, — што жыццё [чалавечага] эмбрыёна мае не большую вартасць, чым жыццё жывёліны з падобным узроўнем рацыянальнасці, самасвядомасці, здольнасці адчуваць і гэтак далей, і што паколькі ніводзін эмбрыён не з'яўляецца асобай, то ніводзін эмбрыён не мае такога ж права да жыцця, што і асоба. А цяпер мы павінны прыняць той факт, што ўсе гэтыя аргументы тычацца нованароджанага дзіцяці не ў меншай ступені, чым эмбрыёна. Дзіця ва ўзросце аднаго тыдня не з'яўляецца рацыянальнай і самасвядомай істотай».\nЯк бачым, меў рацыю праф. Джуліян Савулеску, што пастуляванне «права на забіванне немаўлят» не ёсць нечым новым. Гэты пастулат з'явіўся ў 70-я гады ўвадначас з пастулатам права на аборт, і аргументацыя на карысць першага фактычна супадае з аргументацыяй на карысць другога. Супадае таксама і рыторыка: як права на аборт, так і права на забойства немаўлят прэзентуецца як элемент ліберальнай этыкі, а адмаўленне гэтага права — як прадукт кансерватызму мыслення і зняволення рэлігійнымі догмамі.\nНе супала, аднак, палітычна-заканадаўчая практыка. За апошнія паўстагоддзя большасць партый заходняга свету паступова перайшлі на бок падтрымкі так званага права на аборт, але пакуль што ніводная партыя не рызыкнула прасоўваць права на забіванне немаўлят (калі не лічыць падтрымку эўтаназіі для смяротна хворых дзяцей у Бельгіі і Нідэрландах). Не ведаем, аднак, у якім кірунку павернецца палітычная практыка ў будучыні. Хто ведае, можа, тая жанчына з Мачулішчаў, якая выкінула сваё дзіця ў смеццеправод, праз нейкі час стане для кагосьці новай іконай барацьбы за свабоду — свабоду ад нежаданых немаўлят.\nЯкая лухта. Чалавек на любым этапе чалавек. Можа лепш пенсианерау якую пишуць такую безглуздзицу таго. Ён ужо пажыу и карысци ниякай не прыносиць. У Беларусау была такая традыцыя сваих сваих старых рыдлёукай.\nln / Адказаць\nНейкі жах. Жудасныя, антычалавечыя думкі\nЦалкам згодны з аўтарамі, якія лічаць нармальным гэтае права. Калі ж дзіця цяжка хворае, то гэта мусіць быць АБАВЯЗАК бацькоў - усыпіць дзіця, бо толькі аднавіўшы НАТУРАЛЬНЫ АДБОР чалавецтва здольнае выжыць і не дэградаваць канчаткова (пачатковыя рысы дэградацыі бачныя паўсюль і гэта вынік таго, што медыкі ратуюць усіх, парушаючы натуральны адбор). Выводзячы моцныя пароды коней, альбо пшаніцы людзі баяцца зрабіць тое самае ў адносінах да сябе. А гэта значыць выміранне...


Рэкі раёна – раўнінныя малыя рэкі, якія працякаюць ў адносна неглыбокіх далінах са спадзістымі схіламі. Яны маюць звілістыя рэчышчы з чаргаваннем плёсаў і перакатаў, невялікія нахілы воднай паверхні, павольнае цячэнне. За вытокі рэк звычайна прымаюць месцы, з якіх паяўляецца пастаяннае рэчышча патоку; гэта найчасцей крыніцы, балоты. У раёне значную частку складаюць рэкі, якія выцякаюць з азёр або цякуць праз іх, напрыклад, Аржаніца праз\nвозера Чачалеўскае, Дабрылаўка праз Пятроўскае, Мнюта з возера\nНахілы рэк раёна вагаюцца ў межах 0, 5 - 3, 10/00. Сярэднія скорасці цячэння невялікія. Найбольшая скорасць назіраецца ў час разводдзя і павадкаў, а найменшая – у межань. Па гідралагічнаму рэжыму рэкі раёна адносяцца да\nЗаходнядзвінскага гідралагічнага раёна. Асноўная крыніца жыўлення рэк – атмасферныя ападкі. Для рэжыму рэк характэрна выразнае веснавое разводдзе і параўнальна ўстойлівыя летне-асенняя і зімовая межані, якія часам парушаюцца паводкамі ад дажджоў летам і ў час адліг зімой.\nУ раённым цэнтры г. Глыбокае шмат азёр. Аб прычынах іх утварэння разважае А.А.Тарыкаў "Двухкіламетровая рака паміж азёрамі Крывое і Глыбокае (Кагальнае, раён Пескаваткі) у эпоху неаліта была даволі шырокай (150-200 м) і злучала два вялікіх возеры. З аднаго пазней утварыліся сучасныя Ластавіцкае, Арэхаўскае і Крывое, з другога – Вялікае (Беразвецкае), Глыбокае (Кагальнае), Бяглец, Падлазнае (Падлужнае), Мушкат і Забельскае. К нашаму часу рака выпрацавала 25-мятровы каньён з дзесяткам ступеняў рачных тэрас. Моцна адрозніваецца цяпер ад сваёй прарадзіцельніцы магутнасцю воднага патока, які цячэ ў рэчышчы 5-мятровай шырыні”. Гэтай ракой з’яўляецца буйнейшая рака Глыбоччыны – Бярозаўка (Бярэжвіца), правы прыток ракі Дзісны (басейн Заходняй Дзвіны). Пачынаецца яна маленькім ручаём з балоцістай мясціны на ўсход ад вёскі Абруб, працякае праз азёры Ластавіцкае, Крывое, Кагальнае, Вялікае, Падлазнае па мясцовасці з ухілам воднай паверхні 0,7%, упадае ў Дзісну за 4 км ніжэй г.п. Шаркаўшчына з сярэнегадавым расходам вады 4, 6 м/сек. Рачная даліна ад 0,5 да 3 км, рэчышча звілістае, шырынёй 14-16 метраў у верхнім цячэнні, 20-30 метраў – у ніжнім. У межах адрогаў Свянцянскіх град рака працякае ў вузкай даліне са стромкімі берагамі, выходзячы на Полацкую раўніну даліна становіцца шырэйшай, а берагі яе спадзістымі. Асноўнымі прытокамі Бярозаўкі з’яўляюцца Аржаніца і Маргва (злева), Дабрылаўка і Стуканаўка (справа).


Многія з вас напэўна ўжо бачылі рэкламу, у якой стройная і прыгожая Ксенія Барадзіна ў абліпальных панадлівыя формы сукенка п'е спецыяльны кавы і запэўнівае, што гэта і ёсць сакрэт яе складнасці і квітнеючай вонкавага выгляду. Што ж гэта такое? Можа быць, гэта чарговы рэкламны трук? Многія жанчыны ўжо спакусіліся і ўслед за вядомай тэлевядучай ўжываюць гэты прадукт з мэтай пахудання. Давайце разбярэмся, ці сапраўды гэты напой дапамагае скінуць вагу. Як кава «Худнеем за тыдзень», водгукі пра які прыведзены ў гэтым артыкуле, можа спрыяць памяншэнню тлушчавых адкладаў? Зазірнем у яго склад, паслухаем меркаванні спажыўцоў і зробім сваю выснову аб яго эфектыўнасці.\nЯк схуднець з кавы?\nЧаму Фірма «Леова» абрала кавы для таго, што вырабіць жиросжигающий прадукт? Аказваецца, што гэты напой сам па сабе спрыяе пахуданню. Бо ў яго складзе маецца мноства розных прыродных рэчываў, якія паскараюць абмен рэчываў у нашым арганізме. Таму кава «Леова» ( «Худнеем за тыдзень») дзейнічае адразу ў некалькіх кірунках. З аднаго боку, працуюць яго натуральныя кампаненты, з другога боку - інгрэдыенты, дададзеныя ў яго вытворцам для ўзмацнення эфекту. А вось пра тое, што менавіта ўваходзіць у склад дадзенага прадукту, будзе расказана ніжэй.\nІснуе дзве разнавіднасці каву ў праграме пахудання кампаніі ад «Леова». Склад іх прыкладна аднолькавы. Розніца складаецца толькі ў тым, што ў «Капучына», акрамя асноўных кампанентаў, уваходзяць раслінныя сліўкі і фруктоза. У жиросжигающий кавы «Худнеем за тыдзень», водгукі аб якім можна пачуць сёння паўсюль, гэтыя інгрэдыенты не ўключаны. Ён рэкамендуецца людзям, якія не пераносіць дадзеныя кампаненты. А вось асноўны склад абодвух відаў напою:\nНатуральны кавы. Павышае жыццёвы тонус, спрыяе прыліву сіл, добра зніжае апетыт.\nБромелайн - усім вядомы цуд-фермент высокай актыўнасці, які спрыяе лепшаму засваенню бялковай ежы, які перашкаджае адкладу тлушчаў у праблемных месцах.\nХрому пиколинат. Зніжае цягу да салодкім і мучным страў.\nЭкстракт гарцинии камбоджыйскага. Блакуе пераўтварэнне незапатрабаванай энергіі ў тлушч.\nСпецыі: карыца, імбір, куркума, кардамон. Зніжаюць узровень цукру ў крыві, узмацняюць вылучэнне страўнікавага соку, спрыяюць лепшаму страваванню, надаюць кавы «Худнеем за тыдзень» (водгукі паспрабавалі кажуць і пра яго нядрэнным гусце) арыгінальны рэзкі водар.\nЛ-карнитин. Паскарае працэсы расшчаплення тлушчаў.\nВітамін С. З'яўляецца добра вядомым антыаксідантам, якія ўдзельнічаюць у акісляльных абменных працэсах. Абараняе клеткі ад свабодных радыкалаў.\nІнулін. Прытупляе пачуццё голаду, каталізуе абмен рэчываў у клетках.\nДзеянне на наш арганізм такога напою, як жиросжигающий кавы «Худнеем за тыдзень», абумоўлена ўваходзяць у яго склад кампанентамі. Увогуле ж можна сказаць, што дадзены прадукт паскарае абмен рэчываў у тканінах, зніжае апетыт, перашкаджаюць адукацыі тлушчавых навал. Акрамя таго, ён надае энергію на ўвесь дзень і падтрымлівае працаздольнасць на высокім узроўні.\nТакім чынам, мы прыйшлі да высновы аб тым, што кава «Худнеем за тыдзень», водгукі пра які ў асноўным станоўчыя, сапраўды спрыяе скіданьня лішняга вагі.\nБег для пахудання: водгукі, парады, рэкамендацыі\nКа-32 (верталёт). Характарыстыка і фота\nДзе ўжываецца электрарухавік - прыклады. прымяненне электрарухавікоў\nМедыкамент «Цефтазидим». Інструкцыя па ўжыванні


«Ідзе пазіцыйная вайна на знясіленне». Размова з Дзмітрыем Шчыгельскім пра падпольны рух «Супраціў»\nПра стварэнне падпольнага руху «Супраціў» абвесцілі яшчэ ў траўні, аднак аб’яднанне дасюль застаецца загадкаваю з’явай: у публічнай прасторы пра яго дзейнасць інфармацыі няшмат, а лідары і актывісты захоўваюць поўную ананімнасць. Чым займаецца «Супраціў»? Што гэта за аб’яднанне, на якіх прынцыпах заснаванае і якія метады гатовае выкарыстоўваць?\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар. Фота: Аліса Ганчар / Белсат\n30 траўня хакерская групоўка «Кіберпартызаны», суполкі «Буслы ляцяць» і «Дружыны народнай самаабароны» абвесцілі пра стварэнне аб’яднання «Супраціў». У маніфесце руху адзначаюць, што яго мэта – зрынуць рэжым Лукашэнкі, захаваць незалежнасць і тэрытарыяльную цэласнасць Беларусі, а таксама вярнуцца да дэмакратычных прынцыпаў кіравання і законнасці. «Супраціў» настойвае на тым, што беларусы маюць права на паўстанне супраць тыраніі.\nСтруктуры, якія ўваходзяць у рух «Супраціў», дзеюць на ўмовах поўнай ананімнасці. Толькі два чалавекі гатовыя рэпрэзентоўваць аб’яднанне ў публічнай прасторы – псіхіятр і грамадскі дзеяч Дзмітрый Шчыгельскі (прадстаўнік у палітычных пытаннях) і былы амапавец Павел Кулажанка (прадстаўнік у пытаннях тактыкі супраціву). Абодва цяпер жывуць у ЗША.\n«Кіберпартызаны» набылі шырокую вядомасць, у тым ліку за мяжою, зладзіўшы самую маштабную кібератаку ў гісторыі Беларусі (аперацыя «Спякота»). А вось дзейнасць суполак «Буслы ляцяць» (трохі больш за 9300 падпісантаў у Telegram) і «ДНС» (каля 4100) значна менш вядомая. У сваіх каналах яны публікуюць навучальныя ролікі ды інструкцыі пра тактыку самаабароны, заклікаюць рыхтавацца да моманту X, бяруць на сябе адказнасць за правядзенне лакальных пратэставых акцыяў, у тым ліку ў фармаце дробных дыверсіяў (напрыклад, знішчэнне камераў відэаназірання).\nАперацыя «Спякота», аб’яднанне «Супраціў» і момант X. Што трэба ведаць пра «Кіберпартызанаў»\nПра дзейнасць, мэты і прынцыпы падпольнага руху «Супраціў» belsat.eu пагутарыў з палітычным прадстаўніком аб’яднання Дзмітрыем Шчыгельскім.\n– Што сёння ўяўляе сабою «Супраціў»? Гэта правобраз палітычнай партыі, партызанскі атрад ці проста група аднадумцаў?\n– Найперш гэта людзі ў Беларусі, якія дзеюць і якія змагаюцца з рэжымам унутры Беларусі. Нашая агульная, не толькі сябраў арганізацыі, але і ўсіх грамадзянаў краіны, праблема можа быць развязаная толькі ў Беларусі. Усе, хто за яе межамі, могуць выконваць толькі сэрвісныя і дапаможныя функцыі, у адносінах да тых, хто ўнутры краіны.\nКароткі і просты адказ на вашае пытанне: «Супраціў» – гэта рух, які нічым якасна не адрозніваецца ад формаў абʼяднання людзей у іншых краінах і ў іншы час, якія трапілі ў такую сітуацыю. Калі ўсе законныя магчымасці абараніць свае правы і свабоды вычарпаныя (а сітуацыя ў Беларусі сёння менавіта такая), застаецца просты выбар: зʼехаць, змірыцца, стаць калабарантам ці супраціўляцца і змагацца за свае правы любымі метадамі.\nУ такой сітуацыі, практычна перад тым жа выбарам былі нашыя продкі ў перыяд акупацыі Беларусі падчас Другой сусветнай вайны, французы ў той жа перыяд. Палякі, якія знайшлі ў сабе сілы і рашучасць супраціўляцца ў Арміі Краёвай або пазней, стварыўшы «Салідарнасць», і ўрэшце, хай не так лёгка і хутка, але ўсё ж дамагліся для сябе свабоды, незалежнасці і павагі ўласных правоў.\n– Маніфест «Супраціву» быў апублікаваны 30 траўня, але дасюль ваш рух застаецца малавядомым. Чым сёння займаецца «Супраціў»?\n– Калі б мы лічылі, што вядомасць – асноўны крытэр эфектыўнасці ў барацьбе з рэжымам Лукашэнкі, то мы засяродзіліся б на генераванні інфанагодаў. У нас жа трошкі іншы погляд і ацэнка фактараў, што вызначаюць эфектыўнасць.\nУлічваючы спецыфіку нашых умоваў, далёка не ўсе нашыя дзеянні могуць быць публічнымі. Асноўным для нас ёсць нанясенне максімальнай шкоды рэжыму, уздзеянне на асабісты склад карнікаў, атрыманне доказаў зробленых імі злачынстваў.\nСамае галоўнае – стварыць структураваную арганізацыю, здольную дзеяць унутры краіны ды ў выпадку ўзнікнення рэвалюцыйнай сітуацыі быць гатовай і здольнай выкарыстоўваць яе для зрынання тырана.\nА справаздачу пра дзейнасць арганізацыі можна знайсці ў інтэрнэце. На гэты момант усе акцыі, праведзеныя «Супрацівам», цалкам адпавядаюць крытэрам негвалтоўнага супраціву.\n– Паводле якога прынцыпу «Буслы ляцяць», «Кіберпартызаны» і «ДНС» аб’ядналіся? І ці плануеце пашыраць рух?\n– Прынцып абʼяднання – агульнае разуменне ды ацэнка сітуацыі, метадаў барацьбы. Прызнанне таго факту, што ніякая легальная палітычная, грамадская, журналісцкая дзейнасць, якая ўспрымаецца рэжымам як некантраляваная, сёння немагчымая.\nАдпаведна, існуюць толькі дзве лагічныя стратэгіі дзеянняў. Першая – гэта супраціў у тых умовах, якія ёсць. Актыўнае выкарыстанне метадаў канспірацыі, дзеянняў і жыцця ў падполлі. Другая – лагічная, але непрымальная для нас стратэгія: гэта пачатак перамоваў пра капітуляцыю, спроба выгандляваць нейкія паблажкі, змякчэнні, асабістыя прэферэнцыі і гэтак далей. З гэтаю задачаю выдатна спраўляецца Круглы стол дэмакратычных сілаў, створаны Васкрасенскім.\nМы гатовыя да любых кантактаў з любымі сіламі, групамі, проста людзьмі. Больш за тое, пашырэнне і стварэнне адзінага фронту супраціву, на наш погляд, – гэта найлепшае, што могуць зрабіць грамадзяне, каб наблізіць свабоду і зрынанне дыктатара.\n– Усе тры арганізацыі, якія ўваходзяць у «Супраціў», дзеюць ананімна. Гэта можна зразумець. Але ў такой сітуацыі заўсёды ўзнікае пытанне даверу. Асабіста вы знаёмыя з лідарамі гэтых арганізацыяў? І як здарылася, што менавіта вы іх рэпрэзентуеце?\n– Я не сумняваюся, што гэтае інтэрв’ю, калі яно будзе апублікаванае, уважлівым чынам прачытаюць аналітыкі ды аператыўныя супрацоўнікі спецслужбаў тырана. Прымаючы пад увагу гэта, я спадзяюся, што чытачы і вы зразумееце, чаму я не стану адказваць на гэтае пытанне.\n– Хто з публічных персонаў можа падтрымаць сваім аўтарытэтам дзейнасць «Супраціву»? Ёсць уражанне, што палітычныя і грамадскія лідары стараюцца трымаць дыстанцыю ў дачыненні вашага руху.\n– Наколькі мне вядома, найбольш актыўная, рашучая, кампетэнтная, паслядоўная, а, адпаведна, і найбольш небяспечная для рэжыму частка той групы, якую вы ахарактарызавалі як публічных персонаў, сядзіць у турме. Многія трапілі туды яшчэ да выбараў. Магчымасці іх публічнасці вельмі абмежаваныя гэтай акалічнасцю. Я не стану называць прозвішчаў, але ведаючы шмат каго асабіста, упэўнены, што як мінімум частка з іх, калі б яны былі на волі, не толькі б падтрымалі, але і далучыліся.\nЛічыць тых, хто на волі, але застаецца ў Беларусі, цалкам свабоднымі ў выказваннях я б таксама не стаў. Я асабіста супраць таго, каб такія людзі публічна падтрымлівалі рух. Для іх гэта практычна з верагоднасцю на 100 % будзе азначаць арышт і зняволенне. Піяр – гэта, вядома, добра і важна, але бяспека, жыццё, здароўе і свабода людзей значна важнейшыя, з нашага пункту гледжання.\nКалі ж казаць пра тых, хто ў эміграцыі, то іхная рэакцыя на смерць Віталя Шышова, колькасць аховы, што мы можам бачыць, дазваляюць выказаць здагадку, што яны асцерагаюцца за сваё жыццё нават за межамі Беларусі. З улікам таго ўзроўню гвалту, які дэманструе рэжым, мы па-чалавечы разумеем і не асуджаем імкнення ўстрымацца ад выказванняў на некаторыя тэмы, што найбольш раздражняюць дыктатара.\n– У вашым маніфесце гаворыцца пра тое, што рух пачынае барацьбу з рэжымам Лукашэнкі «любымі даступнымі метадамі да поўнага разгрому ворага». Фармулёўка «любыя метады» выглядае даволі злавесна. Ці існуюць дзеянні, якія «Супраціў» лічыць катэгарычна непрымальнымі і ніколі на іх не пойдзе?\n– На гэты момант ні адна з праведзеных акцыяў не выходзіла за межы метадаў негвалтоўнага супраціву. Тэрор, які выкарыстоўвае рэжым, фактычна не абмежаваны нічым. На ваш погляд: ці існуе ў ахвяры тэрору, гвалту, злачынства, якое доўжыцца, права на самаабарону? Ці мае права аказаць супраціў жанчына, якую гвалцяць? Ці гэта таксама гучыць «даволі злавесна»? Фактычна рэжым Лукашэнкі працягвае гвалтаваць цэлы народ, прычым не толькі ягонае цела, але і душу.\n– У Плане перамогі ёсць заклік «сфармаваць палітычны суб’ект, здольны неадкладна прыняць часовую ўладу з моманту перамогі і да новых, свабодных і дэмакратычных выбараў». Якім вы бачыце гэты субʼект?\n– У ідэале такім субʼектам мы бачым БНФ 2.0. То бок агульны фронт праціўнікаў дыктатуры, максімальна шырокі, які складаецца з усіх партыяў і рухаў, сфармаваны на раўнапраўнай аснове з гарызантальным прынцыпам сувязі і камунікацыі. Увайсці туды павінны (могуць) усе тыя, каго не задавальняе жыццё ва ўмовах дыктатуры. Мы разглядаем гэты шлях як ідэальны, менавіта ён, паводле нашай ацэнкі, здольны максімальна наблізіць перамогу над рэжымам. Існуюць і іншыя сцэнары, якія будуць больш доўгімі ў часе рэалізацыі, але магчымымі ў выпадку, калі не ўдасца зрэалізаваць умоўны ідэальны.\n– Якімі мусяць быць першыя дзеянні часовага ўраду пасля падзення рэжыму Лукашэнкі?\n– Наколькі мне вядома, практычна ўва ўсіх апазіцыйных сілаў у нашай краіне ёсць дастаткова яснае разуменне задачаў, мэтаў і метадаў працы на гэты перыяд. У істотных, стратэгічных пытаннях нашае бачанне такога этапу адрозніваецца ад іншых у некалькіх аспектах.\nКДБ накіраваў у ЗША, Літву і Украіну запыты на экстрадыцыю фігурантаў справы аб падрыхтоўцы «перавароту»\nПа-першае, мы сумняваемся, што для правядзення сапраўды свабодных і празрыстых выбараў, якія б адпавядалі хаця б мінімальным стандартам, будзе дастаткова тэрміну 6 месяцаў. Да гэтага варта імкнуцца, аднак разумеючы, што гэта хутчэй ідэальны, а не рэалістычны паказнік.\nПа-другое, варта разумець, што супрацьстаянне перайшло ў зацяжную фазу, фактычна паміж рэжымам і народам ідзе пазіцыйная вайна на знясіленне. Гэта значыць, што стан эканомікі ў момант падзення рэжыму, хутчэй за ўсё, будзе досыць дрэнны. Захады для стабілізацыі ды стварэння ўмоваў для росту эканомікі давядзецца рабіць практычна неадкладна. Незалежна ад таго, хто прыйдзе да ўлады, які будзе склад часовага ўраду, гэты комплекс праблемаў немагчыма будзе проста ўзяць і адкласці «да выбараў». Я не стану цяпер падрабязна апісваць усіх магчымых рашэнняў, але мы лічым абсалютна неабходным абвесціць амністыю капіталаў, каб перадухіліць яго вывад з краіны, што можа яшчэ больш пагоршыць сітуацыю. Надзеі на тое, што «Еўропа нам дапаможа» або «Захад нам дапаможа» як на ўніверсальны адказ, мы лічым крыху наіўнымі.\nПа-трэцяе, прынцыповым ёсць, з нашага пункту гледжання, пытанне правядзення выбараў ва Устаноўчы сход і арганізацыі яго працы. Сёння практычна ўся сістэма кіравання – гэта бязмежная ўлада Лукашэнкі, таму Беларусь трэба перазаснаваць як краіну. Гэта патрабуе напісання і прыняцця новай Канстытуцыі. А новую Канстытуцыю павінен пісаць і прымаць толькі і выключна Устаноўчы сход.\n– Офіс Святланы Ціханоўскай або НАУ, на ваш погляд, могуць узяць на сябе функцыі часовай улады?\n– Любы лідар, партыя, сіла або рух пасля сыходу Лукашэнкі, нават калі яны змогуць узяць уладу, будуць мець усяго дзве магчымасці.\nПершая – увайсці ў змову з наменклатураю, плоць ад плоці не проста рэжыму, але ў значнай ступені асабіста дыктатара. Гэта будзе азначаць курс на захаванне дыктатуры і лукашызму: без Лукашэнкі сістэма застанецца, зменіцца толькі прозвішча дыктатара на ўмоўнага Бульбашэнку.\nДругая магчымасць – гэта праводзіць рэформы, будаваць дэмакратычную дзяржаву. Гэта будзе практычна немагчыма без вельмі шырокай кааліцыі – калі не з усімі, то з вельмі значнаю часткаю тых сілаў, якія цяпер у апазіцыі. І рэч нават не ў поглядах, перакананнях, каштоўнасцях, партыйнай прыналежнасці і гэтак далей. А ў простым, практычным факце таго, што ні адна з вышэй пералічаных сілаў не мае дастатковага кадравага рэзерву, каб замясціць хоць бы самыя крытычна важныя пасады ў дзяржаве.\nПры любым варыянце развіцця падзеяў усё роўна давядзецца або дамаўляцца, або захаваць дыктатуру.\nРадыкалізм з удзелам КДБ. Што не так з афіцыйнай версіяй «справы ОГСБ»\nЗдымак вокладкі: Аліса Ганчар / Белсат\nТэгі: Дзмітрый Шчыгельскі дыктатура ў Беларусі кіберпартызаны Павел Кулажанка падполле рух Супраціў супраціў


35 гадоў таму на экраны выйшаў «Жорсткі раманс» | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Тэлетыдзень » 35 гадоў таму на экраны выйшаў «Жорсткі раманс»\n35 гадоў таму на экраны выйшаў «Жорсткі раманс»\nДвухсерыйную драму Эльдара Разанава цяпер называюць найлепшай экранізацыяй п'есы Аляксандра Астроўскага. Але спачатку выбар рэжысёра, вядомага сваімі камедыйнымі работамі, многіх здзівіў, а першыя рэцэнзіі наогул былі разгромныя. Затое ў 1985-м кінастужка «Жорсткі раманс» зрабіла фурор на міжнародным кінафестывалі ў Індыі, прадстаўляла СССР на фестывалі ў Таронта, стала «Фільмам года» паводле апытання часопіса «Савецкі экран» і прынесла Мікіту Міхалкову званне найлепшага акцёра года.\n...Гісторыю пра беспасажніцу Ларысу Агудалаву, якую многія кавалеры хацелі б мець у каханках, але ніхто не жадае ўзяць жонкай, і якая ад безвыходнасці прымае прапанову дробнага пыхлівага чыноўніка Карандышава, у Расіі пераносілі на экран двойчы, таксама паставілі аднайменны балет і оперу. Таму Разанаў загадзя ведаў, што ягоны — трэці па ліку — фільм будзе называцца інакш. З'яўляючыся вялікім прыхільнікам рамансаў, ён сам падбіраў іх для карціны — і знайшоў не ў старых рускіх песенніках, а ў вершах Ахмадулінай, Цвятаевай і нават у Рэдзьярда Кіплінга, чый пераклад «Цыганскай сцежкі» ператварыўся ў «Калматага чмяля». Яшчэ адзін верш — «Я, нібы матылёк, да агню...» — Эльдар Аляксандравіч напісаў сам.\nЁн бачыў у галоўных мужчынскіх ролях выключна Мікіту Міхалкова і Андрэя Мягкова — і, толькі заручыўшыся іх згодай, «прабіў» дазвол у Дзяржкіно.\nЗдымкі ж праходзілі ў Кастраме. «Быў выбар — здымаць у Кастраме ці Суздалі, — згадваў рэжысёр у сваёй кнізе «Непадведзеныя вынікі», — але мне хацелася паказаць прыгажосць і прастору Волгі, перадаць настрой, які я помніў хлопчыкам. Я здымаў шляхецкую карціну, а ў Суздалі яна атрымалася б купецкая». Будынак мясцовага тэатра лялек ператварыўся ў чыгуначны вакзал, дзе з помпай сустракаюць Паратава, а «Ластаўку» «сыграў» стары колавы параход «Спартак», прычым здымкі праходзілі і падчас звычайнага рэйса, для чаго пасажыраў угаварылі вызваліць частку палубы. І канешне, уражвае сама Волга — яе неабсяжныя прасторы, мяккія восеньскія пейзажы і сапраўдны густы туман, у якім здымалі фінал карціны.\nМікіта Міхалкоў настолькі ўжыўся ў ролю разгульнага пана і судаўладальніка Паратава, што насамрэч ладзіў для партнёраў па фільме рэгулярныя банкеты з тымі ж артыстамі-цыганамі, якія спявалі і танцавалі ў кадры. А аднойчы, калі акцёрам затрымалі зарплату, кажуць, здабыў ліцэнзію, выправіўся на паляванне ў кастрамскія лясы і потым карміў здымачную групу медзвяжацінай.\nА вось Андрэй Мягкоў на здымках ледзь не загінуў. Падчас эпізоду, дзе ягоны герой хоча вярнуць Ларысу і плыве на лодцы да «Ластаўкі», акцёр сядзеў спінай да парахода і не заўважыў, што лодка падышла надта блізка, — яна перакулілася, а ў варонку ад кола парахода зацягнула Мягкова... Здымачная група паспела толькі ахнуць. Нейкім цудам акцёр не толькі выплыў, але нават не атрымаў сур'ёзных траўмаў.\nШто да Ларысы Гузеевай, то з дэбютанткай рэжысёр нямала памучыўся, каб ператварыць дзяўчыну-хіпі ў даверліва-безабаронную, рамантычную паненку. «Голасам» экраннай Ларысы — бо ў самой юнай актрысы была выразная арэнбургская гаворка — сталі Ганна Камянкова і Валянціна Панамарова, якой няпроста было перайсці ад цыганскіх песень і джазу на сур'ёзныя тэксты. Да таго ж яе імя не ўказалі ў цітрах, і артыстка на доўгі час пакрыўдзілася на рэжысёра — пры гэтым рамансы ў яе выкананні вокамгненна сталі папулярныя і выйшлі асобнай пласцінкай.\n«Ва ўсякага свой густ: адзін любіць кавун, а другі — свіны храсток».\n«Што ж вы маўчалі, што ў вас каньяк ёсць? Столькі часу змарнавана!»\n«Хіба можна ў наш час камусьці давяраць? Распрануць тут жа!»\n«Ёсць межы, за якія асуджэнне не пераходзіць».\n«Дык не даставайся ж ты нікому!»\nЗагаловак у газеце: Палёт чмяля над Волгай\n813 На Гродзеншчыне некалькі гадоў існаваў эксклаў Літвы. Але незразумела, што было потым\n515 Выпускныя вечары пройдуць 10–11 чэрвеня\n340 Дванаццаць на адну: хто прадставіць Беларусь на "Еўрабачанні—2020"?\n327 Скрыпач-віртуоз Арцём Шышкоў: Конкурсы — гэта, у першую чаргу, бізнес


Рубон (баскетбольны клюб) — Вікіпэдыя\nРубон (баскетбольны клюб)\n(2011 — цяпер)\nВіцебскі цэнтральны спартовы комплекс\n«Рубон» — беларускі баскетбольны клюб зь Віцебску, што выступае ў найвышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.\n1.3 Вонкавыя спасылкі\nМужчынскі баскетбольны клюб быў заснаваны летам 1995 году, калі дзякуючы фінансавай падтрымцы Яўгена Шаракова і яго фірмы «Шыком» каманда з аднайменным назовам прыняла ўдзел у турніры «Спалдзінг» у Менску. Ідэйным натхняльнікам і галоўным трэнэрам стаў заслужаны трэнэр Рэспублікі Беларусь Дзьмітры Рыбакоў. Каманда заняла 2-е месца, пасьля чаго было вырашана захаваць яе і ператварыць у прафэсійны клюб.\nУ сэзоне 1995/96 каманда атрымала ліцэнзію ад Беларускай фэдэрацыі баскетболу і стала сталым удзельнікам найвышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі па баскетболе. Кіраваць камандай працягнуў Дзьмітры Рыбакоў. Ужо праз два гады пасьля заснаваньня (сэзон 1997/98) каманда стала срэбраным прызэрам чэмпіянату Беларусі.\nПрактычна з самага заснаваньня спонсарамі сталі кампанія «КіС» і Віцебскае аддзяленьне «Беларускай чыгункі», таму ў розны час віцябляне выступалі пад назвамі «Шыкам-Лякаматыў» і «Лякаматыў-КіС».\nУ 2000-я гады Дзьмітры Рыбакоў працягваў заставацца дырэктарам і галоўным трэнэрам, але фактычна гульнёй каманды кіравалі старэйшыя трэнэры Аляксандар Гуляеў (2001—2006), Сяргей Махон (2006—2008) і Руслан Байдакоў (2008—2009), а ў сэзоне 2004/2005 у якасьці кансультанта ў камандзе працаваў самы тытуляваны беларускі трэнэр Аляксандар Барысаў. У гэтыя гады каманда выйгравала срэбраныя (2003/2004) і бронзавыя (2004/2005) мэдалі чэмпіянату Беларусі.\nЗ 2009 году галоўным трэнэрам зьяўляецца Руслан Байдакоў — выхаванец віцебскага баскетболу, пераможца моладзевага чэмпіянату Эўропы 1994 году, які гуляў за беларускія, расейскія, польскія і нямецкія клюбы, які кіраваў юніёрскай, моладзевай і нацыянальнай зборнымі Беларусі.\nНапачатку сэзону 2011/12 было вырашана зьмяніць назву каманды. Пасла шэрагу кансультацыяў з прадстаўнікамі віцебскіх СМІ і заўзятарамі была абараная назва «Рубон».\nСрэбраны прызэр Чэмпіянату Беларусі: 1997/1998, 2003/2004.\nБронзавы прызэр Чэмпіянату Беларусі: 2004/2005.\nФіналіст Кубку Беларусі: 1999, 2004, 2006, 2010.\n^ Баскетбольны клуб «Лакаматыў-КіС» перайменавалі ў «Рубон»\nБК «Рубон» на сайце Беларускай фэдэрацыі баскетболу(недаступная спасылка)\nБК «Рубон» на сайце eurobasket.com\nБК «Рубон» на сайце vk.com\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Рубон_(баскетбольны_клюб)&oldid=2188088»\nБаскетбольныя клюбы Беларусі\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 студзеня 2021 году ў 18:02.


Як будуць сьвяткаваць Новы год беларускія дзеці?\n21 сьнежань 2004, 12:49\nІна Студзінская, Менск 21 сьнежня ў Беларусі стартавала навагодняя дабрачынная акцыя “Нашы дзеці”, падчас якой кіраўнікі дзяржаўных структур наведаюць дзіцячыя дамы, школы-інтэрнаты, сацыяльныя прытулкі, дзіцячыя шпіталі, прывязуць у падшэфныя ўстановы падарункі. А 29 сьнежня ў сталічным Палацы Рэспублікі адбудзецца “прэзыдэнцкая ёлка”, куды запрошаныя пераможцы алімпіядаў, выдатнікі, актывісты, дзеці-інваліды, сіроты, якія атрымаюць падарункі ад кіраўніка дзяржавы. За чый кошт атрымаюць навагоднія падарункі ўсе астатнія дзеці краіны?\nТыя часы, калі ўсе дзеці за кошт прафсаюзаў і ў дзіцячых садках, і школах, і на працы ў мамы і таты атрымоўвалі салодкія гасьцінцы, даўно мінулі. У школах і дзіцячых садках падарункі выключна за кошт бацькоў, а на працы таты і мамы – у залежнасьці ад заможнасьці прафсаюзнай арганізацыі, калі яна ёсьць, ці ад шчодрасьці гаспадара фірмы. Але прафсаюзы звычайна абмяжоўваюць узрост дзяцей, якія атрымаюць бясплатныя падарункі, да 10-12 гадоў. Гаворыць прэсавы сакратар Фэдэрацыі прафсаюзаў Беларусі Ірына Каганец:\n(Каганец: ) “Гэта ўсё вырашаюць на прадпрыемствах, да якога ўзросту. Калі ў прадпрыемства і ў прафсаюза прадпрыемства ёсьць сродкі, на некаторых прадпрыемствах і супрацоўнікам дораць добрыя падарункі, на некаторых узрост вызначаюць, гэта справа індывідуальная. Дырэктывы ніякай не існуе”.\nСёлета па загаду кіраўніка дзяржавы ў дзіцячых садках забаронена запрашаць артыстаў ці наагул мужчынаў на ролю Дзеда Мароза. Прапанавана абыходзіцца ўласнымі талентамі. Адказная чыноўніца Менгарвыканкаму перакананая, што “не згуляюць артысты лепш за саміх супрацоўнікаў. Ну і што, што ў садках адны жанчыны працуюць? З жанчынаў таксама добрыя Дзяды Марозы атрымаюцца. А той, хто рызыкне парушыць гэты загад, будзе мець вялікія праблемы”.\nНатуральна, супрацоўнікі дзіцячых садкоў не рызыкуюць парушыць загад і самі апранаюцца Дзядамі Марозамі – ці ўгаворваюць бацькоў. Так, адна мая знаёмая, у якой сын ходзіць у дзіцячы садок, будзе на навагоднім “ранішніку” Бабай Ягой. Падарункі дзеткам у садках – таксама за кошт бацькоў. Як гэта звычайна робіцца і ў якую суму абыходзіцца, распавяла мне адна маці:\n(Спадарыня: ) “Бацькі зьбіраюць грошы, потым нейкага аднаго накіроўваюць, ён закупае падарункі для ўсіх дзетак. Пра бясплатныя падарункі, канешне, гаворкі не ідзе”.\n(Карэспандэнтка: ) “Вы самі вырашаеце, па колькі вы зьбіраецеся, што ў гэтых падарунках будзе?”\n(Спадарыня: ) “Так, бацькоўскі камітэт вырашае гэтыя пытаньні. Звычайна гэта цукеркі, нейкія цацкі, кніжкі”.\n(Карэспандэнтка: ) “У якую суму абыходзіцца дзіцячы Новы год?\n(Спадарыня: ) “У 10-20 даляраў як мінімум”.\nТое самае і ў школе. Бацькі зьбіраюць грошы на падарункі. Калі ёсьць энтузіясты сярод іх, то яны самі ставяць зь дзецьмі нейкае тэатралізаванае відовішча ў клясе. Навагоднія балі з касьцюмамі цяпер рэдкасьць.\nА ў якую прыкладна суму абыходзіцца бацькам Новы год для школьніка? У гімназіі, дзе вучыцца мой сын, зьбіралі па 22 тысячы на падарунак і яшчэ па 13 тысяч на відовішча ў кавярні. Плюс яшчэ 20 тысяч на пачастунак – так званы “салодкі стол”. Такім чынам, прыкладна ў 25 даляраў.\nШто да забаўляльных мерапрыемстваў падчас вакацыяў, то ў Палацах культуры, тэатрах, у Палацы моладзі таксама будуць тэатралізаваныя відовішчы, але, як правіла, платныя. Кошты білетаў – ад 10 тысяч і вышэй. Так што пазабаўляць дзіця ў сьвята абыдзецца нятанна.\nА вось у Фонда “Дзецям Чарнобыля” усе мерапрыемствы сапраўды дабрачынныя. Будзе арганізавана шмат акцыяў – для пажылых адзінокіх людзей, дзяўчат, якія вызваліліся з калёніяў, для інвалідаў-калясачнікаў з падарункамі, Дзедам Марозам і Сьнягуркай. І па-ранейшаму чарнобыльскія дзеткі падчас зімовых вакацыяў паедуць на аздараўленьне ў Нямеччыну. (Каробкіна: ) “У нас едзе некалькі груп у Дрэздэн, у пансыянаты “Фолькэнсдорф” і “Хартэнштайн”. Для дзяцей будзе арганізаваны асаблівы адпачынак з падарункамі, з каляднай праграмай. Едзе каля 200 дзетак з Брагінскага раёну”.\nНягледзячы на пажаданьні першай асобы дзяржавы, каб беларускія дзеці аздараўляліся на радзіме, Фонд працягвае дабрачынныя праграмы. Італьянскія партнэры з Асацыяцыі “Ля Рондзі” сабралі больш за 2 тысячы подпісаў італійскіх сем''яў, якія і надалей гатовыя запрашаць дзетак зь Беларусі. Ідуць лісты-пратэсты з Канады, ЗША, Нямеччыны – людзі хочуць дапамагаць чарнобыльскім дзецям...


Падача дакументаў у ВНУ на бюджэт завершыцца ўжо ў панядзелак\n14:50 16.07.2017 (абноўлена 14:13 17.07.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nУ абітурыентаў застаецца крыху часу на тое, каб вызначыцца са сваёй будучай прафесіяй.\nМІНСК, 16 ліп — Sputnik. Падача дакументаў на бюджэтную форму навучання ў беларускія вышэйшыя навучальныя ўстановы завершыцца ў будучы панядзелак, нагадалі Sputnik у Мінадукацыі.\nПадача дакументаў на бюджэт пачалася 12 ліпеня і працягваецца да 17 ліпеня ўключна. Абітурыенты большасці ВНУ маюць магчымасць сачыць анлайн за ходам падачы і глядзець, дзе захоўваецца невысокі конкурс і прахадныя балы.\nТрадыцыйна абітурыенты з самымі высокімі баламі па выніках цэнтралізаванага тэставання і сярэдняга бала атэстата выбіраюць спецыяльнасці, звязаныя з юрыспрудэнцыяй і міжнароднымі адносінамі, а таксама замежнымі мовамі — у прыватнасці, усходнімі.\nДакументы можна падаваць толькі ў адну ВНУ, аднак да вечара панядзелка абітурыенты яшчэ могуць паспець перанесці іх на іншую спецыяльнасць ці ў іншую навучальную ўстанову.\nПрахадныя балы і конкурсы будуць вядомыя толькі пасля залічэння абітурыентаў на першы курс — гэта значыць на працягу наступнага тыдня.\nПрыём дакументаў на платную форму атрымання вышэйшай адукацыі ў большасці ВНУ будзе доўжыцца да 4 жніўня.\nАбітурыенты, ВНУ, Міністэрства адукацыі РБ, Беларусь