Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Прадстаўнікі ГрДУ імя Янкі Купалы прымуць удзел у мерапрыемствах у рамках Тыдня моладзі\nПанядзелак, 21 Чэрвень 2021 10:55\nПрадстаўнікі ГрДУ імя Янкі Купалы прымуць удзел у мерапрыемствах у рамках Тыдня моладзі\nКожны дзень з 21 па 27 чэрвеня будзе напоўнены яркімі і цікавымі падзеямі.\nТыдзень моладзі аб'яўлена па ўсёй рэспубліцы, аднак менавіта ў Гродне - моладзевай сталіцы Беларусі - запланаваны найбольш маштабныя мерапрыемствы. На працягу тыдня маладыя людзі будуць дэманстраваць свае таленты, надаючы новы імпульс моладзевага руху горада і ўсяго рэгіёну. Пры гэтым мерапрыемствы кожнага дня будуць аб'яднаныя пэўнай тэматыкай.\nПанядзелак, 21 чэрвеня, - гэта дзень здароўя і спорту «ЗдОрава! Выдатна!». Маладыя людзі заклікаюць далучыцца да інтэрнэт-чэленджу «Народная зарадка». У гэты ж дзень у Гродне пройдзе рэспубліканскі забег «На старт, моладзь!».\n22 чэрвеня, у Дзень усенароднай памяці ахвяр Вялікай Айчыннай вайны, пройдуць шматлікія акцыі памяці аб героях, якія ўсталі на абарону Радзімы. Таксама на гэты дзень запланаваны моладзевы патрыятычны велапрабег з наведваннем месцаў воінскіх пахаванняў.\nТэматыка мерапрыемстваў, якія адбудуцца 23 чэрвеня, прысвечана захаванню сямейных каштоўнасцяў. Пройдзе абласны этап рэспубліканскага праекта «Уладар сяла-2021», а таксама адбудуцца мерапрыемствы маладзёжнага праекта БРСМ «# Разам з бацькамі» па добраўпарадкаванні дзіцячых дваровых пляцовак сіламі бацькоў і валанцёраў «Добрае сэрца».\nДнём дабра вырашылі абвясціць маладыя людзі бліжэйшы чацвер, 24 чэрвеня. У рамках дабрачыннай акцыі «Усе фарбы жыцця для цябе» моладзевыя творчыя калектывы і індывідуальныя выканаўцы рэгіёну наведаюць з выступамі дзіцячыя дамы, сацыяльна-педагагічныя цэнтры і школы-інтэрнаты.\n25 чэрвеня маладыя людзі прылучацца да працы. Рабяты добраўпарадкуюць высаджаныя сямейныя алеі, помнікі Вялікай Айчыннай вайны, высадзяць кветкі, прывядуць у парадак прыбярэжныя тэрыторыі азёр і рэк.\nУ суботу, 26 чэрвеня, пройдзе абласны тур фестывалю-конкурсу маладзёжнай творчасці «Агонь моладзевых талентаў» па адборы ўдзельнікаў на Дзень моладзі ў рамках XXX Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску». А 27 чэрвеня, у Дзень моладзі, прадстаўнікі студэнцкіх атрадаў прымуць удзел у рэспубліканскім адкрыцці працоўнага семестра ў Мінску.\nУсе мерапрыемствы ў рамках Тыдня моладзі праходзяць пад адзіным дэвізам «Час выбраў нас!».


Працэсія Божага Цела: тысячы каталікоў прайшлі па Мінску са святымі дарамі - 03.06.2019, Sputnik Беларусь\nПа ацэнцы настаяцеля Архікафедральнага касцёла Імя Найсвяцейшай Панны Марыі Юрыя, у бягучым годзе ў працэсіі ўзялі ўдзел не менш за восем тысяч чалавек. 03.06.2019, Sputnik Беларусь\nПа ацэнцы настаяцеля Архікафедральнага касцёла Імя Найсвяцейшай Панны Марыі Юрыя, у бягучым годзе ў працэсіі ўзялі ўдзел не менш за восем тысяч чалавек.\nТысячы беларускіх каталікоў узялі ўдзел у адной з самых прыгожых каталіцкіх працэсій - хрэсным ходзе са святымі дарамі, які прайшоў 2 чэрвеня па цэнтру Мінска.\nПрацэсія Божага Цела мае статус урачыстасці вышэйшай ступені ў іерархіі каталіцкіх святаў і адзначаецца ў пачатку чэрвеня. У ёй бярэ ўдзел усё вышэйшае духавенства Рыма-каталіцкай царквы Беларусі, шматлікія вернікі, а сапраўдным упрыгожваннем ходу з'яўляюцца апранутыя ў белае адзенне дзеці з каталіцкіх школ, а таксама тыя, хто ў гэты год упершыню прынялі Камунію. Колер іх вопраткі сімвалізуе чысціню душы і намераў.\nПрацэсія Божага цела лічыцца адной з найпрыгажэйшых у каталікоў - святары, якія ідуць наперадзе, нясуць дараносіцу, вернікі і ксяндзы - шматлікія харугвы з абліччамі Хрыста, Божай Маці, а таксама партрэты Папы Рымскага Яна Паўла Другога.\nТрадыцыйна падчас працэсіі Божага Цела каталікі патройваюць алтары пад адкрытым небам. У Мінску гэта алтар на Плошчы Перамогі ля Вечнага агню, на Кастрычніцкай плошчы, ля Чырвонага Касьцёла і на Плошчы свабоды.\nАсабліва прыгожымі з'яўляюцца тыя моманты працэсіі, калі дзеці падкідваюць уверх пялёсткі пунсовых руж у знак падзякі Госпаду.\nУ Мінску ўвесь шлях ад касцёла на Залатой Горцы да Плошчы свабоды (а гэта некалькі кіламетраў па цэнтры горада) вернікаў у мэтах бяспекі суправаджала міліцыя.\n© Sputnik / Анна НефедоваВернікі і святары неслі харугвы з абліччамі Хрыста, Дзевы Марыі, папы Рымскага Яна Паўла Другога.\nВернікі і святары неслі харугвы з абліччамі Хрыста, Дзевы Марыі, папы Рымскага Яна Паўла Другога.\n© Sputnik / Анна НефедоваПрацэсія Божага Цела мае статус урачыстасці вышэйшай ступені ў іерархіі каталіцкіх святаў.\nПрацэсія Божага Цела мае статус урачыстасці вышэйшай ступені ў іерархіі каталіцкіх святаў.\n© Sputnik / Анна НефедоваКаталіцкія дзеці заўсёды прымаюць удзел у працэсіях. Дзяўчынкі падчас шэсця панясуць асаблівы каталіцкі ружанец.\nКаталіцкія дзеці заўсёды прымаюць удзел у працэсіях. Дзяўчынкі падчас шэсця панясуць асаблівы каталіцкі ружанец.\n© Sputnik / Анна НефедоваУ Мінску было вельмі горача, святары хаваліся парасонамі ад пякучага сонца.\nУ Мінску было вельмі горача, святары хаваліся парасонамі ад пякучага сонца.\n© Sputnik / Анна НефедоваЮныя каталікі ідуць да абеліска Перамогі, дзе на час працэсіі Божага Цела ўсталявалі алтар.\nЮныя каталікі ідуць да абеліска Перамогі, дзе на час працэсіі Божага Цела ўсталявалі алтар.\n© Sputnik / Анна НефедоваПялёсткі руж, якія рассыпалі дзеці.\nПялёсткі руж, якія рассыпалі дзеці.\n© Sputnik / Анна НефедоваКаталіцкае духавенства моліцца на Плошчы Перамогі.\nКаталіцкае духавенства моліцца на Плошчы Перамогі.\n© Sputnik / Анна НефедоваЕпіскап Мінска-магілёўскай епархіі Юрый Касабуцкі.\nЕпіскап Мінска-магілёўскай епархіі Юрый Касабуцкі.\n© Sputnik / Анна НефедоваАлтар пад адкрытым небам быў усталяваны каля Чырвонага касцёла.\nАлтар пад адкрытым небам быў усталяваны каля Чырвонага касцёла.\n© Sputnik / Анна НефедоваКаля Чырвонага касцёла, дзе праз некалькі хвілін чакаюць проццессию, ідзе апошняя падрыхтоўка.\nКаля Чырвонага касцёла, дзе праз некалькі хвілін чакаюць проццессию, ідзе апошняя падрыхтоўка.\n© Sputnik / Анна НефедоваВернікі на Плошчы Незалежнасці з нецярпеннем чакалі ўдзельнікаў працэсіі.\nВернікі на Плошчы Незалежнасці з нецярпеннем чакалі ўдзельнікаў працэсіі.


Усвядоміць адказнасць перад будучыняй, думаць аб тым, што мы пакінем пасля сябе\n“Ад нашага выбару залежыць будучыня Беларусі”\n01.10.2015 13:01 Інфармацыйная гадзіна\nВыступленне Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі ў агульнай дыскусіі 70-й сесіі Генеральнай Асамблеі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый\n70 гадоў назад, пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, у чалавецтва з’явілася надзея на ўстанаўленне справядлівага светапарадку, заснаванага на ўсеагульным узаемаразуменні і супрацоўніцтве.\nАднак перыяд халоднай вайны, які настаў потым, зноў раскалоў свет на процістаячыя блокі. Пасля распаду Савецкага Саюза і сацыялістычнага лагера многім здавалася, што, нарэшце, знікнуць падставы для канфрантацыі дзяржаў і ваенных канфліктаў. На жаль, пакуль гэтыя надзеі не спраўджваюцца.\nСа шкадаваннем даводзіцца канстатаваць, што наш свет не стаў больш стабільным, прадказальным, камфортным для большасці жыхароў планеты, нягледзячы на вялікую работу і каласальныя намаганні па рэалізацыі маштабных планаў ААН.\nУчора (28 верасня. — Заўв. рэд.) на саміце мы зацвердзілі амбіцыйны парадак дня работы арганізацыі на найбліжэйшыя 15 гадоў.\nУ фокусе падагульняючага дакумента — пяць стратэгічных напрамкаў, якія маюць для ўсіх нас жыццёва важнае значэнне: людзі, планета, працвітанне, мір і партнёрства. Яны нарадзіліся не на пустым месцы, а сталі лагічным працягам намаганняў па рэалізацыі Мэт развіцця тысячагоддзя.\nТым не менш гэтыя намаганні выклікаюць супярэчлівыя пачуцці.\nТак, ёсць пэўныя зрухі ў змяншэнні глабальнага ўзроўню беднасці, павышэнні абароненасці і ўмацаванні здароўя маці і дзяцей, пашырэнні доступу да адукацыі. Але, гаворачы аб дасягненнях, мы вымушаны прызнаць, што якаснага прарыву ў жыцці чалавечай цывілізацыі так і не адбылося. Больш за тое, мы бачым, як сучасны свет захлістваюць усё новыя выклікі і абвастраюцца старыя праблемы.\nПрычым яны датычацца не адной сферы, а ўсіх найважнейшых напрамкаў жыццядзейнасці чалавецтва.\nПа-першае, сёння мы сутыкнуліся з зусім новымі геапалітычнымі рэаліямі і ваеннымі канфліктамі. Аб гэтым ужо многія прамоўцы гаварылі. Назіраецца беспрэцэдэнтная напружанасць у міжнародных адносінах. Усё выразней праяўляюцца пагрозы, на якія пакуль няма адказу.\nКанцэнтруючыся на спрэчках па другарадных пытаннях, супольнасць выпусціла з-пад увагі з’яўленне агрэсіўных тэрарыстычных глабальных груповак.\nУся сістэма міжнароднай бяспекі перажывае сур’ёзны крызіс. Страта ўзаемнага даверу паміж глабальнымі гульцамі, адсутнасць гатоўнасці да кампрамісаў, вяртанне да элементаў блокавага процістаяння, па сутнасці, паставілі свет на мяжу новай вайны.\nНе спыняюцца спробы навязаць пэўную мадэль развіцця іншым дзяржавам. Да чаго гэта прыводзіць?\nУ выніку знешняга ўмяшання, экспарту “каляровых рэвалюцый” і штучнай змены рэжымаў стабільныя раней краіны акунуліся ў хаос і анархію. Гэта ўсё прыкрываецца дэмакратыяй.\nЗамест абяцанай дэмакратыі і працвітання, людзі ў гэтых краінах перажываюць жудасныя пакуты і вымушаны ратавацца ўцёкамі. Натоўпы мігрантаў штурмуюць сёння Еўропу. І гэта таксама стала вострай міжнароднай праблемай.\nСёння мы ўсё ў большай ступені залежым адзін ад аднаго. Дзеянні адной дзяржавы закранаюць непасрэдна інтарэсы многіх іншых. Абароненых краін больш не існуе.\nМы павінны сумленна прызнаць: цяпер няма эфектыўнай сістэмы стрымліванняў і процівагі. Дзяржавы, якія прэтэндуюць на сусветнае лідарства, на жаль, не могуць пазбегнуць спакусы задзейнічаць сілу і эканамічны шантаж для забеспячэння сваіх уласных інтарэсаў. Свет небяспечна блізка падышоў да фактычнага адмаўлення ад замацаваных у Статуце ААН прынцыпаў міжнароднага права.\nТаму глыбока перакананы, што ў арганізацыі вельмі неабходна новая шырокая дыскусія аб прынцыпах будучага суіснавання дзяржаў і народаў. Аб гэтым я ўжо гаварыў, але хачу яшчэ раз падкрэсліць: арганізацыя не павінна ператварацца ў месца для ўзаемных абвінавачанняў і канфрантацыі дзяржаў.\nДыялогу няма альтэрнатывы! Нам не адысці ад калектыўнага вырашэння праблем.\nВядома, можна зноў набудаваць новых сцен, раздзяляльных ліній, але ад гэтага праблемы нікуды не знікнуць.\nДругое. Сур’ёзную небяспеку для стабільнасці свету ўяўляюць глабальныя эканамічныя пагрозы. Валютныя войны, санкцыі, перадзел сыравінных рынкаў, нядобрасумленная канкурэнцыя і іншыя негатыўныя з’явы абвастраюць сусветны крызіс.\nА спробы з боку шэрага вядучых дзяржаў вырашаць свае праблемы за кошт іншых краін таксама з’яўляюцца асновай для канфрантацыі і раз’яднанасці.\nВыхад з гэтага тупіка бачыцца адзін: усебаковае ўзаемадзеянне эканомік розных краін, пошук аптымальных шляхоў устойлівага развіцця для ўсёй сусветнай супольнасці, а не асобных краін. І вельмі важная пры гэтым падтрымка бедных і найбяднейшых дзяржаў.\nТолькі агульнымі намаганнямі мы зможам вывесці новую формулу ўсеагульнага ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва. Беларускі бок прапаноўвае, каб яго асновай стала ідэя інтэграцыі інтэграцый як найбольш актуальная тэндэнцыя сучаснага свету. Паглядзіце, колькі новых інтэграцыйных аб’яднанняў з’явілася за апошнія гады.\nІ сёння мы вядзём размову аб перспектывах узаемадзеяння Еўрапейскага і Еўразійскага эканамічных саюзаў, маштабным праекце Вялікага шаўковага шляху, стварэнні Трансціхаакіянскага партнёрства і Трансатлантычнай зоны свабоднага гандлю і дзясяткаў іншых.\nКалі нам удасца пазбегнуць непатрэбнага і небяспечнага проціборства інтэграцыйных мадэлей, дабіцца іх сумяшчальнасці, узаемадапаўняльнасці, то ў ідэале мы здольны стварыць сусветную інтэграцыйную структуру, якая ахоплівала б усю нашу планету, трывала злучала розныя рэгіёны і цэлыя кантыненты. У такой парадыгме маглі б мірна суіснаваць розныя нацыі і дзяржавы, аб’яднаныя агульнай мэтай прагрэсу і працвітання.\nКаштоўнасць інтэграцыйнага працэсу — у яго дэмакратычнасці. Ён у вядомым сэнсе ўраўноўвае шансы ўсіх удзельнікаў, дае магчымасць невялікім і сярэднім дзяржавам раскрыцца.\nГалоўная ўмова інтэграцыі — узаемная выгада. Імкненне ж атрымаць хуткацечныя аднабаковыя перавагі — вось у чым корань зла.\nТрэба ўсвядоміць адказнасць перад будучыняй, думаць аб тым, што мы пакінем пасля сябе.\nНельга забываць, што крайняя беднасць у асобных рэгіёнах планеты, сацыяльнае расслаенне ўнутры грамадства, дыспрапорцыі паміж дзяржавамі, адсутнасць перспектыў, перш за ўсё ў моладзі, — гэта пажыўнае асяроддзе для міжнароднага тэрарызму і арганізаванай злачыннасці.\nТрэці блок глабальных пагроз, якія выклікаюць трывогу, — у сацыяльнай, гуманітарнай і экалагічнай сферы.\nАпошнім часам пад гучныя заклікі да максімальнай свабоды ў шэрагу краін выпрабоўваюцца на трываласць асноўныя ўстоі чалавечага грамадства: сям’я і маральнасць.\nБезадказныя сацыяльныя ідэі могуць прывесці да новага расколу паміж рознымі культурамі, выклікаць жорсткае рэлігійнае непрыманне, міжнацыянальныя канфлікты. Ці задумваюцца аб наступствах сваіх слоў і дзеянняў “сацыяльныя наватары”?\nТакія ж эгаістычныя падыходы характэрны і адносна навакольнага асяроддзя.\nУжо шмат гадоў міжнародная супольнасць не можа знайсці адказу на выклікі змянення клімату. Многія перакладаюць адказнасць на іншых, на наступныя пакаленні.\nЗадумваючыся над такімі праблемамі, нельга не прыйсці да адной думкі. Відаць, што глыбінная крыніца гэтых крызісаў і пагроз адна: штучны культ індывідуальных правоў і свабод чалавека на шкоду грамадскім інтарэсам.\nПрыкрываючыся лозунгам правоў чалавека, апраўдваюцца звяржэнне ўрадаў, разбурэнне дзяржаў і войны за рэсурсы. Насаджаюцца метады хаосу і анархіі. Культывуюцца драпежніцкае стаўленне да прыроды і імкненне да нажывы.\nГэта прыводзіць да дэградацыі свядомасці людзей, калі нечыя недарэчныя жаданні ўзводзяцца ў норму.\nТакія падыходы даюць зялёнае святло разлажэнню грамадства, разбурэнню маральных устояў і каштоўнасцей чалавецтва. Знікае мяжа паміж дабром і злом.\nБеларусь не прэтэндуе на веданне гатовых рэцэптаў таго, як вырашыць гэтыя праблемы. Але мы шчыра верым, што адказ ляжыць у плоскасці тых ідэй, якія былі прапанаваны свету заснавальнікамі ААН 70 гадоў назад. У першую чаргу размова павінна ісці пра безумоўнае асуджэнне насілля.\nВойны не павінны быць інструментам высвятлення адносін паміж дзяржавамі. “Мір нельга ўтрымаць сілай, міру можна дабіцца толькі праз разуменне”, — казаў мудры Эйнштэйн. З гэтым цяжка паспрачацца.\nТолькі праз самаабмежаванні можна забяспечыць дабрабыт і абарону для ўсіх: і моцных, і слабых. Гэта і ёсць сутнасць міжнароднага права, якое з’яўляецца адзінай альтэрнатывай “закону джунгляў”.\nБеларусь заўсёды будзе падтрымліваць любыя намаганні і ініцыятывы па ўмацаванні сістэмы міжнароднага права. Гэта найважнейшы прыярытэт нашай знешняй палітыкі.\nАднак аднаго міжнароднага права для забеспячэння міру і бяспекі на планеце недастаткова. Неабходна на нацыянальным узроўні стварыць дастойныя ўмовы жыцця для кожнай канкрэтнай асобы.\nГлыбока перакананы, што адэкватна справіцца з гэтай задачай можа толькі моцная дзяржава.\nПарадаксальна, але ў XXI стагоддзе чалавецтва ўступіла з вялікай колькасцю слабых і малаэфектыўных дзяржаў. Што такое слабая дзяржава? Гэта адсутнасць законнасці, адсутнасць стабільнасці, страшэнная няроўнасць і крайняя беднасць, адсутнасць матывацыі і здаровай маралі ў моладзі.\nМы ў Беларусі гэта вельмі добра разумеем. На працягу апошніх двух дзесяцігоддзяў мы мэтанакіравана будавалі суверэнную дзяржаву з сацыяльна арыентаванай эканомікай. Удзялялі і прадаўжаем удзяляць самую пільную ўвагу ўмацаванню сям’і і самарэалізацыі моладзі.\nСкажу сумленна: нас вельмі хвалююць працэсы разбурэння традыцыйнай сям’і, што адбываюцца ў шэрагу краін.\nАсабліва не падабаецца, калі нам прапаноўваюць прызнаць пэўныя адступленні ад норм маралі і розныя сацыяльныя “навацыі” ў якасці натуральных. Не хачу паглыбляцца ў гэтую праблему, баюся ўвязнуць і потым быць залішне раскрытыкаваным, але так і хочацца пры гэтым спытаць: а дзяцей хто нараджаць будзе? Мы зробім усё, што ад нас залежыць, каб нашы ўнукі, праўнукі і іх нашчадкі захавалі прынятыя народам маральныя каштоўнасці, добрыя традыцыі духоўнасці і культуры.\nМагу запэўніць усіх, што анархіі, беззаконню і насіллю ніколі не будзе месца на беларускай зямлі — ні пад якімі лозунгамі, у тым ліку дэмакратыі.\nМы даволі моцныя і ўпэўненыя ў сабе, каб не дапусціць іх прыходу да нас звонку!\nСтабільная Беларусь па-ранейшаму будзе заставацца донарам рэгіянальнай і міжнароднай бяспекі.\nМы маем намер будаваць роўныя, узаемавыгадныя і паважлівыя адносіны з усімі краінамі свету.\nДля нас уяўляе асаблівую каштоўнасць добрасуседства і ўзаемадапамога, таму мы імкнёмся сёння да мірнага ўрэгулявання крызісу ў брацкай Украіне і ў іншых гарачых кропках планеты.\nБеларусь прадоўжыць актыўную работу па процідзеянні агульным глабальным праблемам, перш за ўсё ў рамках міжнародных арганізацый.\nТакія арганізацыі маюць вялікі вопыт і магчымасці.\nБеларусь можа прапанаваць міжнароднай супольнасці свой вопыт, няхай невялікі, вырашэння шэрага праблем, такіх як, напрыклад, чарнобыльская катастрофа і яе пераадоленне, выкараненне гандлю людзьмі.\nАсэнсоўваючы нацыянальны вопыт развіцця, хочацца зрабіць наступны вывад. Толькі саюз моцных, адказных і эфектыўных дзяржаў, аб’яднаных сістэмай міжнароднага права, здольны адэкватна процістаяць сучасным глабальным выклікам і пагрозам. І тут, несумненна, вельмі важная роля нашай арганізацыі.\nУ гэтыя дні даводзіцца чуць нямала крытыкі ў адрас ААН. Рэспубліка Беларусь, безумоўна, падзяляе галоўны пасыл аб тым, што арганізацыя не можа быць застылай, яна павінна ісці ў нагу з часам. Але самае галоўнае, рэфармуючы любую структуру, — не выкінуць бы галоўнае, у гэтым выпадку забяспечыць непарушнасць мэт і прынцыпаў Статута ААН.\nРазам з тым важна разумець, што ААН, як я ўжо неаднаразова гаварыў, — гэта ўсе мы, і ад таго, наколькі ўзгоднена і канструктыўна мы будзем дзейнічаць, залежыць дабрабыт сусветнай супольнасці.\nМенш за ўсё я хачу, каб мае словы з гэтай трыбуны ў другі дзень яшчэ раз прагучалі па-прарочы, але сёння нельга пазбавіцца адчування, што ў свеце маячыць прывід чарговага вялікага канфлікту, калі не вайны.\nНам нельга дапускаць, каб гэты злавесны прывід стаў явай! Вось мы сабраліся сёння, учора абмяркоўвалі вельмі важную праблему, намецілі Праграму развіцця Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, але я ўжо гаварыў: для вельмі многіх, для мільёнаў жыхароў нашай планеты гэта гучыць — устойлівае развіццё — па-кашчунску, таму што яны паміраюць кожны дзень, паміраюць дзеці, паміраюць старыя. І нам сёння сабрацца б і прыняць толькі адно рашэнне — пакончыць з войнамі і канфліктамі, хаця б з тымі, якія сёння разгарэліся і бушуюць на нашай планеце.\nНа заканчэнне свайго выступлення прывяду цытату вялікага чалавека — Нэльсана Мандэлы. Гэты нязломны змагар за справядлівасць у свеце, звяртаючыся да сучаснікаў, сказаў: “Часам на пакаленне выпадае доля стаць вялікім. Вы можаце стаць гэтым пакаленнем”.\nВельмі спадзяюся, што такая доля выпадзе менавіта нашаму пакаленню. Я веру, што мы знойдзем у сабе сілы і разважлівасць зрабіць усё, каб змяніць свет да лепшага. Іншага не дадзена.\nАляксандр ЛукашэнкавыступленнеГенеральная Асамблея Арганізацыі Аб’яднаных НацыйПрэзідэнт Беларусі


Культура - Птах адляцеў...\nМайстар напісаў у адным з апавяданняў: “...тут жыло сваё рэха — дзень і ноч, зіму і лета, і больш за ўсё ўвосень...” Цяпер, калі не стала Івана Пташнікава, асабліва тужліва і разам з тым магутна загучала тое рэха з яго твораў і жыцця. Рэха ягонага творчага таленту, рэха, якое будзе суправаджаць кожнага, хто дакранецца да яскравага слова пісьменніка. Яно, гэтае рэха, не змоўкне, бо Іван Мікалаевіч уклаў у кожны свой твор тую шчымлівую любоў да роднай зямлі, напоўніў кожную літарку захапленнем існым, прыродай і чалавекам вёскі. Майстар запусціў “сваё рэха” ў Вечнасць, і яно не аціхне. Светлая памяць Птаху, які адляцеў у вырай…


Ці знікнуць у краіне дармаеды? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАдзін з актывістаў прафсаюзнага незалежнага руху Аляксандр Бухвостаў распавядае ці вырашыць дэкрэт „Аб прадухіленні сацыяльнага ўтрыманства” праблему дармаедаў.\nНагадаем, Аляксандр Лукашэнка 2 красавіка падпісаў дэкрэт № 3 „Аб прадухіленні сацыяльнага ўтрыманства”.\nДэкрэтам вызначаецца абавязак грамадзян Рэспублікі Беларусь, замежных грамадзян і асоб без грамадзянства, што пастаянна пражываюць на тэрыторыі краіны, якія не ўдзельнічалі ў фінансаванні дзяржаўных расходаў ці якія ўдзельнічалі ў такім фінансаванні менш як 183 каляндарных дзён у мінулым годзе, па выплаце збору ў памеры 20 базавых велічынь (сёння — 3 млн. 600 тыс. беларускіх рублёў).\nАляксандр Бухвостаў: Я лічу, што дэкрэт не вырашыць праблему ў цэлым. Найперш дзяржава павінна стварыць рабочыя месцы, каб людзі мелі магчымасць рэалізоўваць свае магчымасці і свае надзеі. Некаторыя таму і не шукаюць працу, бо не могуць яе знайсці. Асабліва ў рэгіёнах, дзе беспрацоўе асабліва яскрава праяўляецца. У мяне адзін знаёмы з невялікага гарадка абышоў усе прадпрыемствы, якія выставілі ў цэнтрах занятасці свае вакантныя месцы. Але ў выніку вакансій ужо не аказалася, многія прадпрыемствы наадварот спыняюць працу ці пераходзяць на няпоўны працоўны тыдзень. Таму з’яўленне дакумента ў сёняшняй крызіснай сітуацыі наогул лічыцца нейкім абсурдам. У гісторыі ўжо былі прыклады, калі дармаедаў вясялілі на “101-ы кіламетр”, гэта ўсё атавізмы мінулага. Уявіце, што чалавек не зможа знайсці за паўгода работу, якая яму даспадобы? У чым яго віна? Гэтае пытанне вельмі далікатнае, а тут, як бачна, згрэблі ўсіх у кучу. І тых, хто ніколі не працаваў, і тых, хто не працуе па нейкіх абставінах…\nРР: Але ж чыноўнікі кажуць так: хто хоча працаваць – той і працу знойдзе. Ці вы не згодны з гэтым?\nАляксандр Бухвостаў: Калі за месяц чалавек атрымае мільён ці два, то што гэта за праца? І я разумею тых, хто не хоча атрымоўваць такі заробак і ніколі на яго не пойдзе. Хіба за такія грошы магчыма ўтрымліваць сям’ю? Працоўнае месца – гэта калі ты атрымоўваеш хаця б сярэдні заробак па краіне. Чыноўнікі наогул абяцалі народу, што ў 2015 году ўсе будуць атрымоўваць у сярэднім каля тысячы даляраў. І дзе гэты заробак? Няма. Затое з’явіўся падатак з беспрацоўных.\nРР: Вы лічыце, што людзі не павінны плаціць падаткі?\nАляксандр Бухвостаў: Павінны, але з нармальнага заробку. Акрамя таго, калі той жа “дармаед” купляе нешта ў магазіне, ён ужо плаціць краіне падаткі… Падаткі – гэта добра. Але ў краіне павінна быць інвестыцыйная праграма стварэння новых працоўных месцаў і сістэма перакваліфікацыі на новыя працоўныя месцы. Так, як гэта робіцца на Захадзе. Да слова, там дапамога па беспрацоўю непараўнальная з нашай. І гэта – сацыяльная палітыка. У нас жа чалавека хочуць прымусіць працаваць, не ствараючы пры гэтым прыдатных для працы ўмоў і прыстойнага заробку.


30 лістапада будуць судзіць Тацяну Севярынец і Ірыну Яскевіч\nhttps://spring96.org/be/news/47662 2011 2011-11-24T16:29:37+0300 2011-11-24T16:29:37+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/sieviarynec-jaskievich.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСупрацоўнікі міліцыі лічаць народны сход несанкцыянаванай акцыяй. Пра гэта было напісана ў першых пратаколах, складзеных на Ірыну Яскевіч і Тацяну Севярынец яшчэ 26 кастрычніка – амаль праз два тыдні пасля імпрэзы. Аднак суддзя Кастрычніцкага райсуду Іна Грабоўская адмовілася разглядаць гэтыя дакументы і адправіла іх “на дапрацоўку”, не ўбачыўшы ў матэрыялах справы складу правапарушэння.\nПратаколы перапісалі наноў, аднак сутнасць засталася тая самая – нібыта актывісткі парушылі заканадаўства пра правядзенне масавых вулічных акцый. Ірына Яскевіч і Тацяна Севярынец з пазіцыяй міліцыянтаў не згодныя: калі на іх складалі адміністрацыйныя пратаколы, то яны тлумачылі міліцыянтам, што сходы не рэгламэнтуюцца іншым законам – адмыслова пра сходы грамадзянаў, ня якія не трэба браць дазвол ва ўладаў.\nСуддзі Іне Грабоўскай давядзецца разглядаць новыя пратаколы 30 лістапада а 16-й гадзіне.\n24.11.2011 Тэгі: суды, свабода мірных сходаў


«Вечна юны, як наша зямля...» Пра Максіма Багдановіча.\nСяргей ЧЫГРЫН - супрацоўнік Слонімскай раённай газеты «Слонімскі веснік». Роднае слова 1996 г.?\n«Вечна юны, як наша зямля...»\nСцэнарый сустрэчы-гутаркі для вучняў старэйшых класаў\nПакой абсталяваны выявамі Максіма Багдановіча, «Пагоні» і віленскай Вострай Брамы, плакатам са словамі Ул. Караткевіча:\nМы нясем цябе ц сэрцы праз дым.\nСустрэчу вядзе настаўнік (прамоўца):\n—\tШто такое для нас, беларусаў, імя Максіма Багдановіча? Мы прызвычаіліся чуць: нашы класікі — гэта Янка Купала і Якуб Колас. Але імя Багдановіча стаіць поруч з імі, бо ён — адзін з трох волатаў новай беларускай літаратуры.\nСвядомае імкненне да адраджэння сусветнай славы беларускага прыгожага пісьменства кіравала паэтам. На працягу двух апошніх стагоддзяў наш народ фактычна быў пазбаўлены ўласнай інтэлігенцыі, гістарычнай памяці.\n«Тутэйшымі» звалі сябе нашыя сяляне. «Грубай і мужыцкай» польскія і рускія эксплуататары называлі нашую беларускую, нашую родную мову...\n(Чытаецца верш «Народ, Беларускі Народ! » )\n—\tМаксім Багдановіч нарадзіўся ў Мінску, дом гэты стаяў каля цяперашняга сувораўскага вучылішча, у Траецкім прадмесці. Бацька, Адам Ягоравіч, тады працаваў у вучэльні і займаўся старажытным беларускім фальклорам, вывучаў язычніцкія міфы.\nУ пяць гадоў Максім церпіць гора: памірае маці, горача любімая сынам. Бацька пераязджае ў Расію, у Ніжні Ноўгарад. Якія ж таемныя струны душы павінны былі стала гучаць, каб вырас з адарванага фізічна і духоўна ад Беларусі хлопчыка вялікі беларускі паэт!? Бо нават бацька казаў юнаму Максіму: «Нашто табе гэтая беларусіка? Правінцыялізм». Але зборнікі беларускіх песень і казак, бацькавы зборнікі, супярэчылі ягоным словам. I Максім вывучаў па іх родную мову... Першыя беларускія вершы ён піша ў адзінаццацігадовым узросце. Рвецца на Радзіму, але бацька пасылае яго лячыцца ў Башкірыю. Толькі ў 1911. г. пашчасціла Максіму ступіць на родную зямлю,-' пачуць жывую беларускую мову. Тут ён быў вельмі лагодна сустрэты змагарамі за беларускую справу і сябрамі, бо яго ўжо добра ведалі па вершах, што ўжо друкаваліся на старонках «Нашай Нівы». Імкнучыся ўявіць сабе Радзіму, Багдановіч малюе краявіды, беларускую прыроду, выліваючы ў вершах тугу.\n(Адзін з вучняў чытае верш «Краю мой родны, як выкляты богам».)\n— Народ без гістарычнай памяці перастае быць народам. Максім, жывучы на чужыне, добра гэта разумеў. Ён чытаў пра нашу гісторыю вельмі шмат. I, натуральна, марыў пра той час, калі Грунвальдская перамога, мужныя беларускія рыцары, колішняя магутная Беларуска-Літоўская дзяржава будуць клікаць сучаснікаў на здзяйсненні ў імя Айчыны.\nА шмат у каго з сучаснікаў складвалася ўражанне, што беларускае — гэта толькі вясковае. За два стагоддзі чужаземных уплываў вышэйшыя класы здрадзілі Радзіме, парабіўшыся палякамі або рускімі. Толькі просты, сярмяжны народ рупна захаваў сваю еднасць і мудрасць — у постаці мовы з яе прыказкамі, фальклору з яго легендамі. Таму і былі нашы новыя песняры — Францішак Багушэвіч і Янка Купала— паэтамі «вясковымі». Але ж горад, гарадская культура — неад’емная частка нармальнага жыцця нацыі. Максім упершыню ў новай беларускай літаратуры піша нізку вершаў пра беларускі горад.\n(Чытаецца верш «Вулкі Вільні зіяюць і гулка грымяць!..»)\nБлішчаць вокны, ліхтарні ў гары зіхгацяць,\nI гараць аганьком вочы змучаных твараў!\nЦыферблат — пільны сведка мінулых учынкаў.\nЦіша тут. Маўчаліва ўсталі — і сняць\nУ небе купалы, брамы, байніцы і шпіцы;\nГук хады адзінокай здалёку чуваць,\nУспамяні, маё сэрца, даўнейшыя дні!\nПа загаду бурмістра усё, як належа,\nВарта вулкай прайшла... I не спім мы адны —\n—\tВільня — сталіца Вялікага княства Літоўскага, сведка былой магутнасці — натхняла нашага паэта на стварэнне вершаў пра гісторыю. Ад Усяслава і Ізяслава, герояў «Слова», да прыгожага Слуцка — такі дыяпазон мінуўшчыны ў цыкле «Старая Беларусь» Максіма Багдановіча.\n(Адзін з вучняў чытае верш «Песня пра князя Ізяслава Полацкага».)\nАдняў славу ў свайго\nДзеда, у Ізяслава,\nI улёгСя нерухома\nНа траве крывавай\nПад чырвонымі сваімі\nУвесь іссечаны, ізбіты\nУсхапіў ён тую славу\nI прад смерцю кажа:\n«Скрыдлы птах тваю дружыну\nI звяры кроў палізалі...»\nУ баі крывавым\nНе было ні Усевалода,\nI жалобна, сумна трубы\n—\tФранцішак Скарына першы ў свеце пераклаў Біблію на нацыянальную мову і выдаў яе. Пісьмовых дакументаў беларускай старажытнасці не менш, чым у якога іншага славянскага народа. Выдатны знаўца чалавечага характару, Багдановіч умеў ужывацца ў вобраз прадстаўніка кожнай эпохі, перадаваць подых часу. Асабліва балюча ўспрымаў паэт разрыў паміж патрыятычным ідэалам мінуўшчыны і ягонай сучаснасцю. Заклік, крык душы адданага патрыёта гучыць, ірвецца, б’ецца новым рытмам у адным з лепшых вершаў «Пагоня».\n(Чытаецца верш «Пагоня».)\nЗа краіну радзімую жах,—\nЗа тваімі дзяцьмі у здагон,\nПаказваюцца выявы старажытнага сімвала Беларусі XII—XVIII стст.— , герб «Пагоня» і Вострая Брама. Даюцца неабходныя вытлумачэнні.\n—\tВерш «Слуцкія ткачыхі» Максім Багдановіч напісаў пад уражаннем пабачаных у музеі Івана Луцкевіча слаўных расшытых слуцкіх паясоў, у выраб якіх была ўкладзена старанная праца людзей.\n(Гучыць песня «Слуцкія ткачыхі», пажадана ў выкананні Міхася Забэйды-Суміцкага.)\nПасля настаўніку (прамоўцу) можна : крыху расказаць пра гэтага спевака. Прапаную некалькі выданняў, дзе можна прачытаць пра М. Забэйду-Суміцкага:\nСяргей Панізнік. Міхал Забэйда-Суміцкі / / Беларуская мова і літаратура ў школе. 1990. М 6.— С. 65.\nБарыс Сачанка. Сняцца сны аб Беларусі.— Мн., 1990.— С. 14—21.\nДзіяна Чаркасава. Заставаўся беларусам / / Голас Радзімы. 1989. М 6, 7.\nСяргей Грахоўскі. Поклонитесь родной земле / / Знамя юности. 1989. 22 лют.\nМікола Плавінскі. Беларускі салавей / / Віцебскі рабочы. 1988. 11 чэрв.\nЗоська Верас. Песняй нёс радасць / / Зара камунізму (Пружаны). 1988. 14 чэрв.\n—\tШто датычыць лірыкі кахання, то яна ў Максіма Багдановіча самая' светлая, дасканалая, прыгожая і непераўзыдзеная.\n(Гучыць песня «Вераніка» ў выкананні ансамбля «Песняры». Можна праслухаць і песню «Маладыя гады» ў выкананні М. Забэйды-Суміцкага.)\n—\tМаксім Багдановіч вырашыў для сябе, што жыццё ён прысвеціць павышэнню аўтарытэту беларускай літаратуры. Яго вершам, дзе кожнае слоўца выверана, уласцівая надзвычайная музыкальнасць. I дагэтуль найпрыгажэйшым застаецца яго раманс «Зорка Венера» (музыка С. Рак-Міхайлоўскага).\n(Гучыць песня «Зорка Венера» ў выкананні Данчыка. Пасля песні - невялікі расповед пра спевака):\n—\tУ 1989 г. у Беларусі ўпершыню гасцяваў Данчык — амерыканскі спявак беларускага паходжання Багдан Андрусішын. Ягоныя бацькі падчас апошняй вайны былі вывезены ў Германію. Багдан нарадзіўся ў ЗША, жыве ў Ню-Ерку. Яму 33 гады. 3 маленства гаворыць па-беларуску, спявае народныя песні і песні сучасных беларускіх кампазітараў. У Амерыцы выйшла некалькі ягоных пласцінак з запісамі беларускіх песень і песень іншых на- родаў свету.\n(Пасля расповеду пра Данчыка чытаецца верш «Эмігранцкая песня».)\nЕсць на свеце такія бадзягі,\nШто не вераць ні ў бога, ні ў чорта.\nІм прыемны стракатыя сцягі\nI няма ім каго тут пакінуць,\nБо нікога на свеце не маюць.\nУсё ім роўна: ці жыць, ці загінуць,—\nДы зазнаць там і шчасце і гора,\nI загінуць у хвалях салёных\nБелапеннага сіняга мора.\nАле мы — не таго мы шукаем,\nI агні партавыя Лібавы.\n—\tЗусім маладым памёр вялікі паэт Максім Багдановіч. Ён пакінуў пасля сябе адзіную кніжку вершаў «Вянок», якая нібы асвятляла яго апошнія дні на чужыне.\nГучыць верш «У краіне светлай...»:\nЗачытваюцца і каменціруюцца радкі Уладзіміра Караткевіча пра Максіма Багдановіча.\nНязгаснаю зоркай ты ў небе Радзімы навекі «...Вечна юны, як наша зямля»