Vullisterreinoudit: AfriForum bekommerd oor resultate - AfriForum\nAfriForum het vandag die organisasie se jaarlikse vullisterreinouditverslag bekendgestel nadat vullisterreine in dorpe/stede waar AfriForum se takke geleë is, vroeër vanjaar geoudit is. Dié verslag gaan met Barbara Creecy, Minister van Omgewingsake, bespreek word en ook aan die Groen Skerpioene oorhandig word vir verdere ondersoek, aangesien slegs 17% (24 van 135) van dié terreine aan die minimum vereistes van die Wet op Nasionale Omgewingsbestuur: Vullis (Wet no. 59 van 2008) voldoen.\nKragtens die wetgewing moet ’n vullisterrein aan bepaalde vereistes voldoen. ’n Lys met 33 vrae is saamgestel met hierdie minimum vereistes as riglyn en dié vrae is gebruik om die vullisterreinoudit te doen.\n“Die swak persentasie kan toegeskryf word aan verskeie probleme wat by munisipaliteite ondervind word wat dan lei tot die swak en onwettige bestuur van ons vullisterreine. Wanbesteding van fondse, swak instandhouding en ’n gebrek aan bekwame personeel is maar ’n paar van die probleme wat ons daagliks ondervind. Die grootste uitdaging is dat daar amptenare in munisipaliteite is wat weet hul swak bestuur hou geen gevolge vir hulle in nie. Dit is kommerwekkend om te weet die meerderheid vullisterreine in Suid-Afrika voldoen nie eens aan die minimum vereistes nie,” sê Lambert de Klerk, bestuurder van Omgewingsake by AfriForum.\nAfriForum is ook bewus daarvan dat sommige vullisterreine gesluit het en dat daar nie beoog word om nuwe terreine te vestig om die voriges te vervang nie (bv. in Pretoria). Dit beteken dus daar gaan ’n toename wees in die hoeveelheid afval wat op die oorblywende terreine gestort word. Dit wek kommer omdat dié terreine ook nou vinniger gaan vol raak en moet sluit.\n“Ná afloop van 2019 se vullisterreinoudit is daar met Creecy vergader en ons beoog om dit vanjaar weer te doen om vullisterreine te identifiseer wat ons in samewerking met die regering wil herstel en, waar moontlik, ook ’n openbare-privaat-vennootskap (OPV) kan laat ondergaan.”\nAfriForum gaan vir 2021 ’n nuwe ouditvraelys ontwerp sodat oorlaaistasies ook geoudit word, omdat baie van die oorlaaistasies in munisipaliteite in ’n haglike toestand is.\nPas volhoubare druk toe via die afvalmoniteringskomitee om seker te maak die doelwitte wat gestel is, word bereik.\nDe Klerk sê verder daar is alternatiewe oplossings vir munisipaliteite om vullis beter te bestuur en om selfs ’n groter bydrae tot gemeenskappe te maak. “Daar is verskeie oplossings wat daartoe kan bydra dat slegs onbruikbare vullis op terreine beland, soos onder meer die afval-tot-energie-beginsel, ekoblokke, OPV, asook die voorbeeld wat gevolg is om plastiekpaaie te bou, soos in Jeffreysbaai.”\nNoord-Kaap 15 0 15\nNoordwes 18 2 16\nOos-Kaap 6 1 5\nVrystaat 25 0 25\nWes-Kaap 19 8 11\nNasionale totaal 135 24 111\nLees die ouditverslag hier.\nPost Tags:\t#AfriForum#Groen Skerpioene#vullisterreine#vullisterreinouditverslag


Toupé or not Toupé? | My Kop Op 'n Blok!\nPosted by: mykopop | Donderdag 13 September 2007\nOp die aand van Pavarotti se dood het ons geliefde ou nuusleser se haardos vir ons bietjie anders gelyk, en ek het gou die DVD-opnemer gaan aansit om ‘n skoot daarvan te kry. As dit nie daarvoor was nie, sou ek heel waarskynlik nie die foto’s van Pavarotti gekry het nie.\nEk plaas hierdie foto glad nie om Riaan Cruywagen te beledig of te affronteer nie, dis sy goeie reg om ‘n haarstuk te dra, veral in sy posisie. Ek wil dit net gebruik om die vraag te stel: Is dit reg vir ‘n man om sy bles of sy grys hare weg te steek? Ek persoonlik sal nie, maar tog, soos ek gesê het, het ek niks daarteen dat Riaan dit doen nie. Dis heelwaarskynlik vir ons baie aangenamer om in hom vas te kyk met sy haarstuk as met ‘n bles. Ek hoor graag ander opinies.\nEk het baie respek vir Riaan, na al die jare bly hy maar ons almal se gunsteling nuusleser.\nRiaan is ook bekend as Haas Das\nEk het gehoor hy is ‘n goeie orrelis\nHy is op WikiPedia\nHy is in Oktober 1945 gebore en is dus amper 62. Koester die rukkie wat hy nog die nuus gaan lees – daar sal nooit weer so ‘n Afrikaanse nuusleser wees nie!\n« My 9/11 Paspoort\nRiaan is cool.\nOor die algemeen dink ek nie mans hoef hulle bles weg te steek nie.\nBy: idiwidi on Vrydag 14 September 2007\nEk hou van Riaan…met sy donkerhare…ek kan hom nie met grys hare sien nie…ook nie met ‘n bles nie!! Hy IS cool….:)) en oor die algemeen, ek het niks daarteen as mans dit doen nie, as vrouens wil/kan, waarom nie hulle ook nie…:)\nBy: Nikita1 on Vrydag 14 September 2007\nOns is so gewoond aan Riaan met sy toupé dat ek my hom nie kan voorstel daar sonder nie. My pa was bles en my man is bles so dis nie vir my snaaks nie. Maar nee, dit lyk nie goed as ‘n man ‘n toupé dra nie en dit lyk ook nie vir my goed as ‘n man sy hare pikswart kleur nie. Dit lyk egter vir my nie sleg as jongerige mans met ligte hare vir hulle ligstrepies insit nie want dis nie so opvallend nie en “enhance” nogal hulle “looks”.\nBy: kaalvoetkind on Vrydag 14 September 2007\nHaha. Ek lag nou nog daarvoor. Maar ek het gesien sy hare het die res van die week steeds so gelyk. Dis seker maar ‘n nuwe pryk wat nie so lekker werk nie.\nBy: Tharina on Vrydag 14 September 2007\nEk het geen probleem as ‘n man iets aan sy ‘probleem’ doen nie. Hoekom mag vrouens, maar mans mag nie?\nBy: Roer on Vrydag 14 September 2007


PressReader - Kuier: 2017-06-28 - Sokkerspeler rig jongmense af in dié sport en oor die lewe\nSokkerspeler rig jongmense af in dié sport en oor die lewe\nHy wou net ’n professionele sokkerspeler wees, maar God het ander planne met sy lewe gehad. Vandag rig hy jongmense af in sport én die lewe en glo dít is sy eintlike roeping!\nKuier - 2017-06-28 - Inhound - DEUR dawid yzelle\nPay it forward . . . Dis mos daai ding van vir iemand anders ook gee van dít waarmee jy self geseën word. Roberto Mathys (30) doen presies dit, en in sy geval is dit die liefde en aanvaarding van sy pa wat hy aangee aan mense wat nie so gelukkig soos hy was om ’n goeie pa te hê nie. En dít is ’n groot geskenk in ’n wêreld waar so baie kinders sonder ’n pa grootword.\nRoberto, wat tans op Caledon in die Overberg woon, is ’n talentvolle sokkerspeler en ’n lid van Ambassadors Football SA, ’n organisasie sonder winsmotief wat sokker gebruik om jongmense te leer hoe om die lewe se uitdagings te hanteer.\nHy het in ’n sportmal-huis grootgeword, vertel hy, waar die hele gesin belanggestel het in rugby, krieket en gholf. In gr. 11 is Roberto gekies om vir die sokkerklub Santos in Lansdowne, Kaapstad, te speel en hy het vas geglo sy big break het gekom.\n“Ek was 16 jaar oud toe ek gekies is om vir die klub se akademiespan te speel en is ’n kontrak van twee jaar aangebied.”\nHy het gedink sy droom om ’n professionele sportman te word, het waar geword. Maar so eenvoudig was dit nie, want dit was maar net die begin van die paadjie wat hy eintlik bedoel was om te loop, glo Roberto.“Ek het gedink al wat ek moes doen, was om hard te werk. En dis presies\nwat ek vir twee jaar lank gedoen het. Ek het nie ’n oefensessie gemis nie en elke kans wat ek gekry het, aangegryp. Maar ná twee jaar was ek net gefrustreerd. Daar is baie beloftes aan my gemaak waarvan niks gekom het nie, en ek het die mense wat dié leë beloftes gemaak het die skuld gegee vir my frustrasie. Ek was ook ongelukkig omdat ek van my familie af moes wegtrek om by die akademie aan te sluit.”\nNadat sy kontrak verstryk het, moes hy besluit wat hy volgende gaan doen. Hy het toe gekies om aan te hou sokker speel, maar net vir die lekker daarvan.\n“Dit was nie ’n maklike besluit nie, want ek het eintlik maar my droom (om ’n professionele sokkerspeler te word) opgegee. Maar as ek vandag terugkyk op dié besluit, glo ek dit het my gehelp om my lewe anders te leef. Vandag kyk ek met ander oë na die sportwêreld.\n“Ek glo ek is vandag in ’n posisie om jong spelers te waarsku oor die gevare van professionele sport en hoe om die teleurstellings te hanteer, iets waaroor niemand ooit praat wanneer jy as jong speler ’n loopbaan probeer bou nie.”\nDie standvastigheid waarmee Roberto grootgeword het, het hom in dié tyd gehelp om die regte keuses te maak. Hy sê hy het in ’n huis grootgeword waar die deur altyd vir hom en sy vriende oop was.\nSy pa, Christopher (59), het ook daarin geglo dat ’n mens ’n verskil in jou gemeenskap moet maak. Op Saldanha aan die Weskus waar Roberto grootgeword het, het sy pa dit wat hy vir sy seun wou leer, self uitgeleef. Roberto onthou:“Hy was ’n leier wat sy leierskap so uitgeleef het dat die mense om hom by hom kon leer en self leiers kon word. Ek onthou hoe ons saam buurtwag-patrollie gedoen het. Van twee- tot vieruur in die oggend! Dit was vir my baie opwindend om saam met my pa uit te gaan, ons elkeen met ’n knuppel en ’n flitslig!”\nIn sy pa se voetspore\nOor die impak wat sy pa op sy lewe gehad het, sê Roberto:“Ek het eendag ’n pastoor hoor sê:‘Jou aardse pa is ’n voorbeeld van jou hemelse Pa.’Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek sê nie my pa is perfek nie, maar sy liefde en harde werk het die fondasie gelê vir my geloof in God. Hy het my toegelaat om foute te maak sodat ek daaruit kon leer, en my gedissiplineer wanneer dit nodig was. Maar een van die grootste lesse wat ek by my pa geleer het, is om altyd opreg te wees, te luister na raad en om altyd bereid te wees om ander te help.”\nHier is dit ook nie net geval van ’n seun wat na sy pa luister nie, maar ook ’n pa wat sy seun se raad vra, iets wat vir Roberto baie beteken:“Wanneer laas het jy gehoor van ’n pa wat sy seun se raad vra én bereid is om daarna te luister?”\nNadat sy kontrak met Santos verstryk het, het Roberto tyd in Amerika, Kanada en Mosambiek deurgebring. In dié tyd het hy besef dat hy ’n verskil in jongmense se lewe wil maak. Maar ook dit het nie sommer net so gebeur nie, want terug in Suid-Afrika het hy nog nie geweet presies hóé hy dit gaan doen nie.\n“Ek het as ’n verkoopsverteenwoordiger gewerk, dataverwerking gedoen; ek was ’n jack of all trades. Al hierdie random werke het my help groei, maar ook gewys hoe desperaat ek was – desperaat vir geld en desperaat om te weet presies wat God my geroep het om te doen, en waar ek dit moet doen.”\nIn 2011 kry Roberto toe die kans om saam met die mediese studente van die Universiteit van Stellenbosch op ’n uitreik na Msinga in KwaZulu-Natal te gaan, al was hy nie self ’n mediese student nie en kon hy nie betaal om saam te gaan nie. In die vyf jaar wat hy jaarliks aan dié uitreik deelgeneem het, het sy werk onder jongmense vorm aangeneem.“In 2013 was ek tydens die uitreik die span se‘pa’. Dit was ’n wonderlike geleentheid om sewentig jong mans en vroue te lei en te bedien (met die Woord). Ek het ook besluit om ’n pad met twintig van dié studente te stap. Ek het ’n mediese student gedate en verstaan hoeveel druk daar op mediese studente is.”\nMet die hulp van sy meisie, Lynn – met wie hy intussen getrou het – het hy na die studente se probleme geluister en soms ook raad gegee waar hy kon.“Ek wil graag glo dat ek ’n verskil gemaak het,”sê hy.\nSedert 2015 is Roberto deel van die span van Ambassadors Football, ’n organisasie wat sokker gebruik om jongmense – en veral seuns en meisies wat sonder ’n pa grootword – Christelike beginsels te leer en hoe om hulle plek in die samelewing vol te staan. Ambassadors het ook ’n bediening by Drakenstein-gevangenis by die Paarl, waar gevangenes deel kan word van Ambassadors se Hope Academy, wat hulle help om ná hul vrylating weer in die wêreld buite die tronk aan te pas en selfs ’n verskil in hul gemeenskap te maak.\nEn wat is Roberto se boodskap aan pa’s in Suid-Afrika?“Wees eerlik en oop met jou kinders. Stap die pad saam met hulle. Fathers need to step up. Speel met jou kinders, gaan kyk as hulle by die skool deelneem aan aktiwiteite en vertel elke dag vir hulle hoe lief jy vir hulle is en dat jy trots is op hulle. Dieselfde geld vir jou vrou. Vat haar uit op dates, koop vir haar blomme en sê elke dag vir haar hoe belangrik sy vir jou is. ’n Ma hou die gesin bymekaar, maar ’n pa gee die leiding. Lei jou gesin met liefde en blydskap.”\nHy is self nog nie ’n pa nie, maar hy wil sy kinders eendag leer om Jesus lief te hê, sê Roberto.“Ek wil hê my kinders moet die liefde van Korintiërs 13 uitleef sodat ander dit ook kan beleef.”\nEk was desperaat om te weet presies wat God my geroep het om te doen en waar ek dit moet doen. Roberto Mathys\nBO: Roberto Mathys (30) van Caledon rig jongmense af in sokker en leer ook vir hulle belangrike lewensvaardighede.