INVERTEBRADOS - crustáceos | misitio\nANIMAiS - INVERTEBRADOS - CRUSTÁCEOS\nDe qué hablan las\nOs crustáceos son incriblemente numerosos e diversos en formas, tamaños e hábitat. Actualmente hai máis de 60.000 especies descritas, pero estímase que aínda hai que descubrir entre 5 e 10 veces este número. Son os animais máis estendidos e abundantes en todos os océanos, aínda que tamén viven en augas salobres e doces, e mesmo en terra firme, coma a pulga de praia ou a cochinilla de mar (que podemos ver coa marea baixa). E todo isto sen ser nin sequera un filum biolóxico (coma as esponxas, equinodermos ou moluscos), senón unha subfamilia dentro da ampla familia de artrópodos, que tamén inclúe outras clases como insectos ou arácnidos. De feito, xunto aos seus parentes, os insectos, os crustáceos forman o 80% dos animais coñecidos, o que, a pesar do antropocentrismo, lévanos a definir a época na que vivimos como o período dos artrópodos (Hickman et al. 2009).\nA pesar desta enorme variedade, todos teñen certas características que os converten en crustáceos:\n- Teñen o corpo dividido en 3 partes: cabeza - tórax (que se pode fusionar nunha soa cuncha ou cefalotórax) - abdome, que se segmenta en anacos ou aneis máis pequenos, os metámeros (xeralmente teñen entre 16 e 20). Canto máis evoluciona o crustáceo, menos cantidade de metámeros ten.\n- Son os únicos artrópodos que teñen dous pares de antenas.\n- Ademais, o nome de crustáceos (de costra) indica outra das súas características, teñen un esqueleto de quitina externo e articulado, que periodicamente mudan a medida que medran. Cando se produce esta muda (écdise) son especialmente vulnerables, o que os move a esconderse en fendas ou enterrarse na area para protexerse ata que a nova cuncha gañe consistencia. Moitas funcións vitais están asociadas a esta mudanza, como a reprodución ou a alimentación.\n- Como artrópodos tamén teñen "patas articuladas", dúas en cada segmento ou parte do corpo (unha a cada lado), que poden dedicarse a diferentes funcións como a locomoción, a alimentación, a reprodución, a defensa,...\nA gran maioría son animais acuáticos, moitos deles, xeralmente os máis grandes, son bentónicos (viven no fondo mariño) como a nécora ou a centola, mentres que moitos outros, máis pequenos, forman parte do plancto mariño (flotando na columna de auga) coma o krill. Limitarémonos a falar duns poucos grupos, para facilitar a identificación e o coñecemento deses crustáceos que podemos atopar con máis frecuencia e facilidade, ou que nos poden resultar máis familiares:\nMUDA DUNHA CENTOLA\nDECÁPODOs, son os máis coñecidos, os caranguexos, os centolas, lumbrigantes, os camaróns... diferéncianse doutros crustáceos por teren unha cuncha que cobre e fusiona a parte dorsal nun cefalotórax e porque teñen tres pares de apéndices peludos na cabeza (maxilípodos, preto da boca) para manexar os alimentos e cinco pares de patas torácicas funcionais para a locomoción. O primeiro par de patas (ou máis) ten pinzas, que tamén usan en defensa, limpeza, alimentación,... Tamén teñen dous ollos compostos en pedúnculos que sobresaen da cabeza. Cada un deles está composto por centos de pequenos ollos que lles permiten percibir un campo visual moi amplo e ser especialmente sensibles á hora de detectar movementos ao seu redor.\nOs decápodos están situados nun grupo máis grande, os malacostráceos, neste tamén se inclúen isópodos, coma os piollos de mar e os mísidos, mini-camaróns nadadores que forman enxames visibles e serven de alimento a moitos animais, coma o cabalo do mar. Tamén pertencen aos malacostráceos os eufausiáceos, máis coñecidos como krill, cuxas concentracións xigantescas serven de alimento para as baleas, os tiburóns de balea, as focas, os pingüíns e as aves; ou os anfípodos, como as pulgas de praia que saltan ao solpor na beira do mar.\nCIRRÍPEDEs. Non o parece, pero os percebes ou o arneirón tamén son crustáceos. Son os únicos sésiles e pódense fixar a varias superficies. Péganse grazas a glándulas ou musculosos pés especiais, moi fortes, e teñen o seu corpo protexido por placas calcarias dispostas de xeito similar a unha pirámide. Estas placas pódense pechar hermeticamente, permitíndolles manter a humidade cando a marea está baixa e quedan ao descuberto, e ábrense para sacar as pequenas patas peludas (cirros), que estes estenden e recollen para capturar o alimento en suspensión.\nAo vivir ancorados, tiveron que modificar moito o seu corpo e por iso non se parecen a outros crustáceos. Cando as súas larvas están unidas á superficie onde medrarán, comezan a segregar as placas calcarias, perden os ollos e transforman as patas nadadoras en cirros peludos que lles permitan alimentarse. Son típicos de zonas intermareais e poden formar grandes extensións coloniais.\nCOPÉPODOs, aínda que só amosaremos un, non queremos deixar de mencionar os copépodos pola súa grande importancia ecolóxica, xa que son crustáceos moi pequenos que compoñen o zooplancto. Contribúen ao equilibrio mariño ao consumir unha grande cantidade de microalgas, á vez que serven de alimento para moitas especies mariñas.\nDECÁPODOs - cangreXos\nA centola, en cambio, presenta un corpo curto. O seu cacho é ovalado e alcanza os 35 cm sen contar as patas. Nel aparecen pequenas espiñas espalladas, e outras máis grandes no bordo que limita a parte dorsal e ventral, que van cara arriba (na centola mediterránea –Maja squinado– estas espiñas están dirixidas cara a adiante, sendo un dos criterios para diferencialas).\nA pesar do seu tamaño, non é fácil de ver debido ás súas artes da camuflaxe, dado que cobre a cuncha con algas, gorgonias, esponxas... e todo canto poida axudarlle a pasar desapercibida. Recolle directamente coas súas pinzas todo que poida tapala e vaino poñendo sobre o cacho.\nXunto coa centola, o lumbrigante (ou cereixo) é o crustáceo máis grande da nosa ría, co seu longo abdome pode chegar ata o medio metro de lonxitude. Ten un corpo alongado e cilíndrico. Destaca o seu primeiro par de patas coas tenaces, moi desenvolvidas (algo máis nos machos) e potentes. Cada unha das tenaces está especializada en diferentes funcións, polo que son diferentes entre elas: unha ten uns bordos internos rectos e lixeiramente serrados para manipular e cortar, mentres que a outra ten os bordos máis irregulares e con algúns dentes máis grandes para poder esmagar as cunchas das súas presas.\nA pinza trituradora normalmente é a esquerda, pero se a perde, a outra pinza convértese en trituradora e a pinza que rexenera é de corte, invertendo a lateralidade.\nA nécora (andarica ou cangrexo bruxa) tamén ten un corpo curto, co abdome dobrado debaixo do tórax e ten un tamaño medio, entre 15 - 20 cm. contando as patas. Presenta unha cor marrón clara con manchas azuis, pero recoñécese ao momento polos seus ollos vermellos.\nCoa cuncha aplanada, hexagonal e cuberta de pequenos pelos que lle dan un aspecto aveludado.\nO primeiro par de patas é máis ancho para formar as pinzas (algo máis grandes nos machos), os seguintes tres pares rematan nunha longa unlla que lles permite moverse sobre rochas e fondos. O último par é máis curto e plano porque o emprega como remo para nadar.\no apareamento dos lumbrigantes\nAliméntanse de algas, moluscos, pequenos peixes mortos e outros crustáceos, incluso da mesma especie, xa que teñen tendencias ao canibalismo.\nNormalmente as veremos moverse lateralmente, isto é porque son máis rápidas cara ao lado que de fronte. Ao anchear e acurtar a súa cuncha, estes decápodos desprazaron o seu centro de gravidade cara a adiante, facilitando estes movementos. De feito, os crustáceos "de cola curta", como o caranguexo ou a centola, son os mellor adaptados á vida do fondo.\nDe hábitos nocturnos, viven en fondos rochosos preto das costas, case sempre as atoparemos agochadas nas fendas, aínda que non é raro que se escondan baixo anémonas ou algas. Cando se senten ameazadas, erguen as pinzas como ameaza.\nPodemos atopalas practicamente en calquera punto do mergullo onde haxa rochas.\nO abdome, na parte ventral, é triangular nos machos e máis ancho e redondeado nas femias, xa que é onde levan os ovos.\nAntes do apareamento, os machos realizan un ritual de achegamento, acariñando e abrazando á femia, despois acóplanse ventre con ventre, procurando xeralmente intimidade entre as fendas das rochas.\nTamén é frecuente atopalas unha sobre a outra, mais esta é unha postura protectora.\nO primeiro par de patas é moi longo (máis longo que a lonxitude do corpo) e ten pinzas pequenas nos extremos. Os outros pares de patas rematan en unllas e permítelle moverse camiñando, é quen de facelo mesmo de cabeza para abaixo, aferrándose firmemente ás rochas.\nXeralmente aparéanse durante a primavera ou o outono, aproveitando a muda das femias (isto facilita a inseminación). Para isto, as centolas migran a maiores profundidades, xuntándose en grandes grupos, centoleiras ou tellos, facilitando así a protección das femias. É común que os polbos pasen por estes grupos esperando algún despiste que lles permita obter un gran botín.\nAparecen en fondos rochosos, a miúdo escondidas en fendas ou grandes buratos. Témolas por toda a ría, pero abundan en Cenoiros, pecios, Frapelo, Cabo de Mar ou A Furna.\nEste ten gran cantidade de pelos curvados espallados (coma se fosen anzois) que facilitan a fixación dese "mini-ecosistema" móbil. De feito, cando muda a cuncha, traslada con coidado as algas e outros animais para a súa nova carcasa. Baixo ese abrigo a coloración é avermellada ou alaranxada.\nA diferenza de moitos crustáceos, as súas antenas son pequenas e os seus ollos, retráctiles, están situados nos lados delas.\nNormalmente vive nos fondos rochosos, escondido en fendas e buratos, e ten unha coloración azul escura e marrón, con pintas brancas.\nDa cabeza saen dúas longas antenas (que alcanzan a mesma lonxitude que o seu corpo) que moven de forma independente para detectar o que hai ao seu redor e espantar aos depredadores. Son solitarios, territoriais e de hábitos nocturnos.\nPor ser de interese comercial, a súa esperanza de vida é moi reducida, mais en realidade son animais moi lonxevos, calcúlase que poden vivir ata 72 anos.\nPodemos velos en Cala do rei, Salgueirón, Cenoiros, Frapelo ou Illas Cíes. Por suposto, son cada vez máis escasos, por que será...\nO segundo e o terceiro par de patas tamén teñen pinzas pequenas, as outras utilízanas para desprazarse, o mesmo que a súa cola en forma de abanico, que lle permite propulsarse a rabexadas.\nO seu ritual de apareamento é todo un espectáculo, recomendamos esta ligazón para unha información máis detallada\nÉ un pequeno decápodo, de entre 5 e 10 cm, incluíndo as súas patas, delgadas e longas. O par anterior son as tenaces, máis desenvolvidas e de aspecto avultado.\nA súa cuncha ten forma de pera, estreita na cabeza e de cor marrón claro. É frecuente que lle medren na cuncha pequenos animais como as esponxas e tamén algas. Isto axúdao a camuflarse aínda máis.\nO caranguexo araña fantasma tamén é coñecido como o caranguexo das anemones, dado que a maioría das veces atoparémolo agochado baixo os tentáculos das anemones comúns. Normalmente atoparemos un ou dous por anémona, pero é posible que ás veces se acumulen máis, como cando nunha mesma anémona se refuxia a femia coas súas crías.\nOutro caranguexo típico da nosa ría é o boi, aínda que non o atopamos tan a miúdo coma os outros.\nTen un corpo moi compacto, cunha cobertura grosa e aplanada, duns 20 cm. de ancho, da que saen as patas. O primeiro par son pinzas robustas e potentes coas que se defende e ataca ás súas presas. Como no lumbrigante, as pinzas son diferentes entre si e, mentres que a dereita utilízaa para triturar, a esquerda é algo máis fina e úsaa para cortar. As outras patas son peludas e rematan nunha unlla negra, polo que se usan para a locomoción.\nA parte dorsal da cuncha e as patas teñen unha cor caramelo, e a parte ventral é máis branca. A cuncha adoita ser lisa, a miúdo cun fino xaspeado branco, e non adoita presentar outras formas de vida sobre él.\nPequeno caranguexo nadador, cunha coiraza de apenas 5 cm de ancho, que atoparemos preto da superficie (é posible que nos acompañe mentres facemos a parada da seguridade).\nA súa coiraza é semellante á das nécoras, aplanada e con forma de hexágono irregular, pero de cor avermellada e sen aspecto aveludado.\nO primeiro par de patas remata en pinzas e os outros están aplanados para facilitar a natación, especialmente o último par de patas, que teñen forma de remo e que move facendo oitos para nadar.\nÉ moi curioso, non dubidará en achegarse e, mesmo é posible que se lle ofrecemos a man, pouse nela.\nAtoparémolo, especialmente no verán, momento no que se poden formar grandes grupos espallados.\nPoden aparecer en puntos de mergullo pouco profundos, como en Viños (Illas Cíes), pero é máis común atopalos na superficie de puntos máis profundos e afastados da costa, como a zona próxima ás Illas Estelas.\nFrapelo, Os Zenoiros o Cabo de mar son buenos lugares para encontrar alguno.\nDebido aos seus hábitos nocturnos, durante o día atoparémolo agochado nas fendas, a miúdo preto dos congros e dos xastres.\nOs cangrexos fíxanse nas anemones coas patas traseiras e, mentres lles dan acubillo, levan a cabo tarefas de limpeza. Os machos son máis viaxeiros e a miúdo móvense de noite de anemone en anemone visitando ás femias, que son fértiles ao longo de todo o ano. Tamén é normal atopalos en grandes algas pardas (especialmente pola noite) e en cavidades nas que hai congros ocultos.\nA pesar do seu pequeno tamaño, cando se senten ameazados, "enfróntanse" ao mergullador, levantando as pinzas.\nPodemos velos en calquera punto onde haxa anemones comúns, é dicir, en moitas partes da ría. Destacamos as Illas Cíes, A Furna e Cala do Rei.\nO santiaguiño amosa un vistoso abdome longo que se enrosca ao final, con cores laranxas e azuis vivas sobre unha base marrón escura.\nIdentifícase facilmente porque ten antenas modificadas en forma de pas, que se estenden como láminas na parte dianteira da cabeza.\nBaixo elas están escondidas algunhas das patas, pequenas e delgadas. Todas rematan en unlla, agás o quinto par de patas das femias, que ten unha pequena pinza.\nO corpo no seu conxunto adquire unha forma rectangular e mide uns 12-15 cm.\nOs seus ollos chaman a atención, son como dúas pequenas perlas colocadas sobre pedúnculos laranxas e están moi separados entre si.\nA pesar da súa abundancia, é o grande descoñecido dos decápodos, probablemente porque non ten interese comercial. O xastre, ou moucho bravo, vive en augas pouco profundas nas fendas das rochas.\nMide entre 10-15 cm (contando as pinzas) e o seu corpo é aplanado e ovalado.\nTen unha cuncha longa e vistosa dun laranxa intenso case vermello, con liñas transversais irregulares de cor azul eléctrico (que tamén rodean os ollos).\nTen varias espiñas, especialmente na cabeza e as patas. Dos cinco pares de patas, o par anterior está máis desenvolvido e ten a forma de pinzas alongadas, e o último par, arredor da cola, son patas máis curtas, delgadas e difíciles de ver. Son todas peludas e permítenlle moverse.\nNa ría tamén atopamos o xastre negro, moi similar ao anterior pero con menos espiñas e dunha cor marrón escura e uniforme, con pintas redondeadas nas pinzas.\nEste xastre é máis pequeno, uns 7 cm, e as súas pinzas son máis estreitas e pequenas que no seu parente espiñento. Tampouco ten as patas tan peludas e adoita atoparse a menor profundidade.\nCando miramos os xastres parece que só teñen 4 pares de patas, mais teñen cinco, como todos os crustáceos, o que acontece é que o último par está moi minguado e agochado baixo o repregado abdome. Utilízano para limpar a cavidade branquial.\nÉ moito menos abundante que o moucho bravo e, ademais, adoita expoñerse menos, permanecendo na parte inferior das fendas.\nPódense atopar exemplares en lugares como A Furna, ou tamén en Punta Pereiras e Viños (nas illas Cíes). Todos estes son puntos pouco profundos con áreas de múltiples buratos en fondos rochosos.\nXunto aos pequenos ollos, saen dúas antenas delgadas, e o seu corpo aplanado pode "enroscarse" na parte traseira, de xeito que o abdome queda repregado.\nÉ asustadiza e pode facer movementos moi rápidos para ocultarse.\nPodemos atopar xastres en calquera punto da ría onde teñan rochas para esconderse, sendo especialmente abundante nos Cenoiros, Frapelo, Cabo de Mar ou as Illas Cíes.\nAtópanse en fendas e cavidades, especialmente colocados de cabeza nas paredes superiores. Asustan con facilidade e logo, impulsados pola súa poderosa cola en forma de abanico, escapan rapidamente dun salto.\nAs características do santiaguiño convérteno nun animal fermoso e buscado, pero é bastante escaso na ría, apenas conseguimos atopalos en contadas ocasións, en lugares moi diferentes, sempre ben agochados e esquivos. Hai que mirar na parte superior dos buratos e covas e ter coidado de non asustalos coa luz das lanternas.\nCaranguexo entre 2 e 7 cm de longo e de cor marrón avermellada. Ten os tres primeiros pares de patas altamente desenvolvidas para desprazarse, especialmente o primeiro: un par de pinzas que sobresaen da cuncha na que vive como se fosen luvas de boxeo (unha máis grande ca outra). Estas, ademais de ter funcións na alimentación, permiten pechar a entrada da súa gorida cando se sente en perigo.\nTeñen un abdome brando e asimétrico, que "retorcen" para introducilo nas cunchas baleiras de gasterópodo das que se apropian para vivir. Debido a este modo de vida, os dous últimos pares de patas son moi reducidos e úsaos para aferrarse á súa cuncha. O último par tamén lle permite realizar tarefas de limpeza nas branquias.\nPequeno caranguexo de patas longas que normalmente pasa desapercibido, dado que se camufla adherindo ao seu corpo case todo o que ten ao seu alcance.\nXeralmente cóbrese coas algas que o rodean nos lugares onde vive, camuflándose perfectamente, o que lle dá o nome común de fantasma.\nPara acentuar aínda máis as súas habilidades na arte da fuga, é de tamaño pequeno, entre 3 e 5 cm de ancho total, e é capaz de simular os movementos das algas, deixándose mexer polas correntes.\nTamén é común que se "pregue" nunha bola e se deixe levar pola corrente.\nTamén coñecido como cangrexo corredor, pola súa velocidade ao desprazase, ou cangrexo de rocha, por ser onde adoita vivir. Os queimacasas son propios da zona intermareal, aparecendo case sempre en fendas ou zonas de rochas que quedan ao descuberto cando a baixa a marea.\nIdentifícase rapidamente pola súa cuncha cuadrangular e aplanada (aproximadamente 4 cm de ancho) e polas grandes e fortes pinzas do seu primeiro par de patas en comparación co resto do corpo.\nA cuncha presenta un fermoso debuxo con múltiples e finas liñas escuras no bordo e manchas irregulares na parte central. Presenta unha riscada horizontal de cor avermellada xusto no centro.\nVisto desde diante, destacan os seus ollos, moi elevados nos pedúnculos, que adoitan ter unhas manchas vermellas.\nA zona da boca adquire tonalidades azuladas ou granates dependendo da cor base de cada exemplar.\nAtoparémolos en zonas intermareais.\nA tonalidade de fondo varía do ocre ao gris claro, mentres que os debuxos adoitan ser de cor verde ou marrón escuro. As patas poden adoptar tons máis avermellados, mesmo granates, especialmente as pinzas.\nCon moita paciencia podemos tentar atopar un ollo ou antena na foto superior, o que nos dá unha idea do difícil que é recoñecer a este experto do disfrace no seu hábitat natural.\nNormalmente vive en fondos areosos e de zostera marina. Podemos atopalos en puntos pouco profundos onde haxa algas en abundancia, A Furna ou Areamilla. Tamén poden aparecer na zona intermareal.\nBaixo ese disfrace perfecto, digno do espía de Xulio César en Astérix e Obélix, escóndese un corpo esvelto, normalmente de cor marrón claro formado por unha cuncha triangular (con cara apuntada) e patas moi desenvolvidas e delgadas.\nViven en fondos areosos, a miúdo preto da zona de rochas.\nPodemos atopalos en calquera punto de mergullo. Algunhas zonas pouco profundas da costa norte, como Cala do rei, Areamilla ou A Furna son bos lugares para observalos.\nA pesar do seu nome e do seu gusto por encerrarse nunha cuncha allea, este caranguexo mantén moitas relacións. Na súa cuncha podemos atopar desde hidrozoos de caranguexo a sobre todo a chamada anémona capa (Adamsia palliata).\nO normal é que busquen e habiten unha cuncha nova cando a súa xa é demasiado pequena. Pero mudarse non sempre é fácil e ás veces resulta difícil atopar unha casa a medida. Cando a cuncha que atopan é demasiado grande, algúns agardan por outro caranguexo máis grande para faceren o intercambio e tomar así a súa nova cuncha.\nEste fenómeno, levado a unha longa lista de espera para conseguir un novo fogar, reflíctese neste fragmento de Life Story (BBC).\ndiapositivas de cangreXos\nAs relacións de simbiose, nas que dous ou máis animais diferentes se benefician mutuamente para facilitar a súa supervivencia, son moi comúns no medio mariño. Os crustáceos son especialmente dados a ter este tipo de relacións.\nUn dos casos máis rechamantes é o establecido polo cangrexo ermitán de Prideaux e a anémona capa (Adamsia palliata). É unha relación tan común que a presenza desta anémona nesta especie de ermitán é un criterio usado para a súa identificación.\nEsta fermosa e pequena anémona (branca con puntos de cor rosa intenso) ponse sobre a cuncha do cangrexo e segrega unha substancia quitinosa que fai que a cuncha estire a medida que ela e o caranguexo medran. Daquela, aínda que medre, non precisa mudar de casa.\nÁs veces a anémona manta medra tanto que a cuncha acaba por disolverse de tanto estirar, sendo a quitina segregada a que forma a "nova cuncha" do cangrexo.\nMentres que o cangrexo aporta á anémona a capacidade de movemento, a anémona, cos seus tentáculos urticantes, é un bo motivo para que os depredadores se manteñan afastados. A anémona capa, ademais, ten outra vantaxe extra, cando se sente molestada expulsa algúns pegañentos filamentos brancos ou violetas (acontios), que completan a defensa da parella.\nO agradecemento do ermitán ás veces pode ir aínda máis lonxe, tense rexistrado casos nos que o cangrexo pon parte da comida que consegue na boca da anémona para compartir o botín.\nDECÁPODOs - gambas\nOs camaróns teñen un abdome longo pero pequeno (de 4 a 7 cm) e adoitan atoparse en grupos (ás veces moi numerosos) que asoman curiosos nas entradas das fendas.\nÉ frecuente que, se vemos un grupo de camaróns nun destes buratos, un pouco máis abaixo haxa algún congro, xa que tenden a vivir en simbiose con eles.\nTamén podemos atopar, eso si, con moita sorte, esta pequena e fermosa limpadora que parece propia das augas tropicais. De apenas 2 cm, ten o corpo transparente, con algunhas manchas rosas rodeadas de azul intenso aliñadas ao longo do seu abdome. A cabeza está adornada con multitude de pequenos puntos de cores (amarelo, azul, vermello, branco ...) e as patas teñen franxas azuladas ou violáceas.\ngamba das anemones\nGamba dos crinoideos\nOutra pequena delicatessen de gambas ocultas noutros animais é a chamada gamba dos crinoideos, que camúflase á perfección imitando cores destes.\nSon gambas pequenas, de ata 3cm.\nO corpo é transparente, pero sobre el as liñas vermellas e brancas esténdense lonxitudinalmente polo dorso e outras máis pequenas saen cara á zona ventral.\nComo o seu nome indica, a coloración é moi variable, pero case sempre moi vistosa. Normalmente depende de onde a atopemos. Cando viven en zonas de plantas de zostera adquiren verdes brillantes, mentres que se as atopamos en gorgonias a súa cor será vermella intensa.\nO mesmo que as gambas das anemones, buscan a protección dos seus anfitrións e aproveitan as partículas que captan os crinoideos para alimentarse.\nNon son fáciles de atopar, en parte polo seu pequeno tamaño e grande camuflaxe, mais tamén porque os crinoideos do Atlántico non son abundantes e adoitan esconderse en fendas nas partes inferiores das rochas.\nSe queremos probar sorte, os puntos de mergullo das Illas Cíes son un bo lugar para buscalas\nHai máis especies dentro do xénero Hippolyte, como a Hippolyte varians o gamba camaleón, que frecuentan algunhas esponxas ramificadas ou as gorgonias.\nSon pequenos camaróns moi estilizados e caracterízanse por unha xiba que lles dá un aspecto arqueado.\nDe apenas 1 ou 2 cm e cun corpo curto, ancho e arqueado. A súa coloración é transparente con manchas, franxas ou pintas verdes, vermellas ou brancas (dependendo moito da especie, alimentación e xénero).\nComún en lugares das Illas Cíes con pouca profundidade, como o illote de Viños ou Fornos.\nOs dous primeiros pares de patas rematan en pinzas, sendo o segundo máis grande que o primeiro.\nAdemais desta especie, hai 3 especies máis de Periclimenes, todas moi similares pero que presentan variacións nas cores/debuxos, así como na súa distribución.\nToda unha explosión de cor en miniatura que con sorte poderemos atopar nas Illas Cíes e Cabo Home, buscando pacientemente entre os tentáculos das anemones comúns.\nAínda que adoitan pasar desapercibidas, en realidade hai moitas especies de gambas que viven na nosa ría.\nUn exemplo son os Eualus sp. moi comúns nas fendas de puntos pouco profundos, xeralmente formando grupos dispersos duns 10 exemplares sobre esponxas, briozoos ou ascidias.\nXeralmente viven en augas pouco profundas, mesmo podemos atopalos nas pozas intermareais, e é unha das poucas gambas que están activas polo día. Mesmo é posible que nos amordiquen os pés se nos paramos nunha charca.\nDiferénciase doutros camaróns similares nas franxas granates que acompañan as amarelas nas súas patas e en que o seu rostro (apéndice apuntado que sae entre os ollos) supera en lonxitude as placas que sobresaen baixo os ollos (escafocerito).\nEn calquera punto de mergullo, abundan nas Illas Cíes, A Furna, Cabo de Mar ou nos Cenoiros, case sempre custodiando cavidades.\nO congro proporciona protección e restos de comida, mentres que os pequenos camaróns teñen o “encargo” de mantelo limpo. De feito, ás veces, cando nos achegamos demasiado, fannos fronte erguendo o corpo ou mesmo saltando sobre o mergullador.\nAliméntase de pequenos animais, vivos ou mortos, e de restos orgánicos, pero, se é necesario, poden chegar a comerse uns aos outros.\nSon moi rechamantes polas súas cores, o corpo é case transparente e presenta franxas transversais granates e pequenas pintas brancas. As súas pequenas patas alternan franxas de cor amarela e granate.\nAs mysis son gambas moi pequenas (de menos de 2 cm) e transparentes, pero é posible velas grazas a que sempre van en grupos densos formando enxames.\nDentro dos crustáceos pertencen aos misidáceos, que se caracterizan por teren os órganos sensoriais do equilibrio na súa pequena cola en forma de abanico.\nHai adaptacións aínda máis curiosas. Un dos crustáceos comúns nas nosas augas é a chamada gamba fantasma ou o gamba esqueleto, pero son tan abundantes como invisibles.\nO de “fantasma” non é casual, o seu tamaño diminuto, entre 5 e 10 mm, e a súa delgada e transparente anatomía, fan que sexan seres case imperceptibles. Poden presentar diferentes cores dependendo da súa dieta.\nAs femias pódense distinguir polo peto que teñen na zona ventral, onde levarán ovos e criarán pequenas larvas durante os primeiros estadios da súa vida.\nHai moitos tipos de Mysis, algúns, van en grandes grupos, outros son máis solitarios. Poden frecuentar as áreas de anémonas ou as de zostera dependendo da especie, e hai algunhas que mudan de forma voluntaria a cor do seu corpo para camuflarse (Mysis camaleón).\nPódense ver en moitos, xeralmente en zonas pouco profundas. Son visitantes habituais das Illas Cíes, A furna ou Cala do rei.\nDesprázanse por impulsos, coma se saltasen na columna de auga e, cando se senten ameazadas, é habitual que se escondan nos tentáculos das anemones comunes.\nIsto acontece a miúdo, dado que forman parte da dieta de moitos peixes, sendo especialmente cobizados polos cabaliños do mar e os peixes pipa.\nPero, curiosamente, e a diferenza doutros animais que usan anémonas para camuflarse, as Mysis non son inmunes ás súas picaduras, polo que ao tentar agocharse entre os tentáculos, deben evitar o contacto con eles para non danarse.\nPoden estar en calquera lugar con esponxas, briozoos ou cnidarios, pero apenas se ven. Aguzando a vista poderemos detectar algún exemplar grande en superficies que contrasten a súa cor, como a pel negra dos carallotes.\nParece que a súa abundancia varía segundo as estacións. O seu ciclo de vida é moi curto (meses), pero a súa importancia ecolóxica é moi grande, dado que, mentres se alimentan de detritos (contribúen á limpeza da auga) e son peza clave na cadea trófica, sendo alimento de moitos animais.\nDe feito, é moi común que aparezan no primeiro plano das fotos que tomamos e non nos decatamos ata que as vemos na pantalla do ordenador na casa.\nNun extremo do seu corpo fino e cilíndrico destacan a cabeza avultada e dous pares de antenas (o primeiro par moito máis longo). Tamén teñen dous pares de pinzas, pero destaca un máis desenvolvido e robusto, especialmente nos machos.\nNormalmente adoptan unha postura ergueita, que lembra a barbantesa, e non é raro que se observas unha gamba fantasma nunha foto, aparezan máis ao seu redor.\ndiapositivas de gambas\nlicencia para nadar\nAs gambas teñen un longo abdome, pero, a diferenza doutros parentes, teñen corpos máis pequenos e patas ciliadas (pleópodos) que, xunto cos rápidos movementos das colas, permítelles nadar activamente. O lumbrigante, o langostino ou os santiaguiños desenvolveron un abdome longo máis groso e robusto, xa que se adaptaron á vida reptando no fondo e non son tan bos nadadores.\nAdemais, as gambas nadadoras dispoñen de dúas estruturas anatómicas especiais para a natación que se perderon ou reduciron noutros crustáceos non nadadores. Unha grande escama entre as antenas (escafocerito) que lle serve de timón para equilibrar, e algunhas escamas extra na cola (urópodos) que lle dan forma de abanico e permiten a propulsión.\nOutro cirrípede moi coñecido é o percebe. O seu corpo está formado por unha dura unlla branca con placas calcarias e un pé carnoso de cor escura. O pedúnculo carnoso (ausente no arneirón) permítelle pegarse firmemente ás rochas para que non o leve a corrente.\nA parte da unlla é móbil, permitindo que as placas se separen para que saian as pequenas patas peludas coas que enganchan o alimento ou, durante a reprodución, para poder estender o seu longo pene (maior que a lonxitude do seu corpo). Este flexible aparato reproductor (presente en todos os percebes, xa que son hermafroditas) exponse a ser arrincado pola corrente cando busca fecundar aos percebes próximos. Pero isto non é un problema, pois os percebes son quen de rexenerar o seu pene.\nCando se reproducen, atravesan unha fase inicial da larva nadadora, que se comunica quimicamente cos seus conxéneres adultos co fin de localizar as rochas máis axeitadas para agarrarse. Entón, cando alguén colle percebes (labor só permitida aos percebeiros legais), debe deixar exemplares na rocha, se non o fixera así non habería animais que enviaran estes sinais e nesa rocha xa non volverían crecer máis percebes.\nA súa captura indiscriminada durante décadas reduciu moito a súa presenza nas nosas costas, deixando actualmente estas tarefas exclusivamente a profesionais que seguen plans de explotación organizados para conseguir certa sustentabilidade. Como nas zonas costeiras apenas quedan, están en lugares de difícil acceso e por iso o perigo ao que están expostas as persoas que se dedican á súa extracción.\nDo mesmo xeito que o arneirón, son típicas da zona intermareal, pero o percebe non se adhire a tantas superficies, prefire as rochas nas zonas de batente (que lle proporcionan máis alimento), para as que está perfectamente adaptado para vivir.\nEstes cirrípedes son un clásico nas nosas costas. Agárranse e esténdense, formando densas e numerosas colonias. Rochas, barcos, cordas, peiraos... mesmo animais, como mexillóns, baleas ou centolas, calquera cousa serve para que establezan a súa residencia.\nSon de tamaño pequeno, entre 0,5 e 3 cm, e teñen unha cuncha en forma de volcán cun "cráter" de placas calcarias que actúan coma unha mandíbula. As placas ábrense para dar paso aos cirros ou pequenos apéndices peludos que captan o alimento e que son, en realidade, seis pares de patas adaptadas para tal fin.\nSon típicos da zona intermareal, pero poden aparecer a máis profundidade, polo que tamén se poden ver no mergullo.\nCando se atopan en profundidade adoitan aparecer envoltos en esponxas ou outros animais cos que viven compartindo a rocha, e o único que vemos son os seus cirros, saíndo unha e outra vez.\nTamén poden aparecer pegados ás cunchas de moluscos, polo que algúns bos lugares para atopalos son Frapelo ou Cabo de Mar, debido á alta concentración de mexillóns. Abundarán nas Illas Cíes e outros puntos pouco profundos, camuflados entre as esponxas.\nAo igual ca as cochinillas de mar (que se poden ver nas rochas da praia cando está baixa a marea e quedan ao descuberto), os piollos do mar son isópodos.\nTeñen un corpo aplanado, formado por placas transversais e miden entre 1 e 4 cm. De cor marrón claro, o corpo encolle na cabeza e na parte traseira.\nTeñen sete pares de patas transformadas en garras, que non lles permiten moverse pero si enganchar os peixes. Perforan a pel coas unllas destes apéndices bucais adaptados\nAparecen sobre unha grande variedade de peixes, sendo especialmente común atopalos en lábridos (maragotas, serráns, farros,...), case sempre en zonas próximas á cabeza.\nOutros crustáceos moi numerosos son os copépodos, aínda que, polo seu pequeno tamaño son pouco coñecidos.\nNon obstante, o seu papel ecolóxico é moi importante, xa que son unha parte clave da cadea trófica. Constitúen o principal compoñente do zooplancto (parte animal do plancto), que serve de alimento a moitas especies.\nAlgúns copépodos viven libremente, nadando, e pódense ver especialmente nas inmersións nocturnas cando achéganse a moreas á luz da lanterna que os atrae. Outros, viven parasitando, como este animal minúsculo (1-2 mm.) que vive sobre as lesmas de mar. Adoita asentarse sobre as ceratas do lombo ou ao redor das branquias e aliméntase de secrecións ou restos de pel da lesma, adquirindo a súa coloración.\npiollo de mar\nO corpo dos machos consta só dunha parte redonda, mais as femias mostran dúas filas que sobresaen para levar os ovos, dándolles o aspecto de cabeza de coello.\nAínda que poidan parecer excepcionais, son abundantes e atoparémolos con frecuencia sobre os nudibranquios. Por suposto, teremos que esperar a chegar a casa para velos nas fotos, xa que a primeira vista apenas parecen grans de area no corpo dos seus anfitrións.\nAsí que, para atopalos, teremos que fotografar nudibranquios.\nComo algúns peixes, son hermafroditas secuenciais, nacidas como machos e transfórmanse en femias. Por iso, os exemplares máis grandes e anchos son femias (á esquerda na foto), mentres que os machos son máis pequenos e estreitos (dereita).\nNormalmente non abandonan o seu anfitrión, xa que dificilmente poden desprazarse por si mesmos, polo que aproveitan a aparición doutros preeiros cando o seu "peixe morre" para ser "acollido" por outro peixe.\nHai outra especie de piollo, Anilocra physodes, que tende a engancharse nos lados e á cola de peixes coma o sargo.\nEstes animais peculiares tamén son artrópodos, coma os crustáceos, pero pertencen a un grupo diferente, o dos quelicerados, e dentro deste grupo aos picnogónidos, moi similares aos arácnidos.\nOs quelicerados caracterízanse por ter un par de pinzas na parte dianteira (quelíceros) en lugar de antenas e oito patas que usan para desprazarse. En concreto, a araña de mar ten un corpo moi delgado, con patas moi longas en proporción ao tamaño total. Son tan delgadas que cando levan os ovos, tarefa que asumen os machos, teñen que facelo sosténdoos na parte exterior do seu corpo.\nAs especies que viven en zonas pouco profundas son de pequeno tamaño, como a Endeis spinosa da foto, de apenas un centímetro, pero nas áreas abisais poden medir máis de medio metro de lonxitude. Debido ao pequeno tamaño e a delgadeza do seu corpo, teremos que aguzar a vista para atopalas. A súa dieta baseada en organismos pegados ás rochas, como esponxas, cnidarios ou briozoos, danos unha pista importante para saber onde mirar.\nlumbrigante, nécora, camarón ...\nmoscas, bolboretas, formigas ...\narañas, arañas de mar (picnogónidos), cangrexo ferradura\ncempés, milpés ...\n- seguiR con más INVERTEBRADOS: moluscos -\nTodas as fotografías, textos e vídeos pertenecen ás autoras e están protexidos pola Ley de Propiedade Intelectual. Non se permite o seu uso non autorizado.


O DOMINGO DIA 13 CELÉBRASE A XIII FEIRA DO MEL E DOS PRODUTOS ECOLÓXICOS, NO RECINTO DO TRECE\nConsulte aquí o programa de actividades deste evento.\nNarón, 10 de Outubro de 2013.- O vindeiro domingo 13 de outubro celebrarase a 13ª edición da Feira do Mel e dos Produtos Ecolóxicos, no Recinto Feiral do Trece, en Sedes. Terá lugar en horario de mañá (de 10 a 14 horas) e de tarde (de 16 a 19 horas).\nO evento foi presentado hoxe en rolda de prensa polos concelleiros de Feiras e Mercados (Mª del Mar Gómez), Medio Ambiente (Manuel Ramos), Ensino e Bibliotecas (Mª del Carmen Espada) e o responsable da Asociación Galega de Apicultura (AGA) en Ferrolterra, Rafael Díaz.\nO programa de actividades inclúe a exposición e venta de meles artesanais da bisbarra e produtos ecolóxicos, talleres divulgativos, degustación gratuita de mel con queixo e pan ecolóxico, e sorteo entre os asistentes de 13 cestas con produtos da feira.\nHaberá 10 postos de apicultores, e outros 13 postos de produtores ecolóxicos (que ofrecerán legumes, hortalizas, froita e cosmética ecolóxica), procedentes de diferentes puntos de Galicia. Ademáis, ofrecerase degustación de queixo, mel e pan ecolóxico, e realizaranse dous talleres específicos sobre a Mel:\n-Obradoiro de procesado da mel (demostración en vivo do proceso de fabricación do mel).\n-Obradoiro de moldeado de cera (realizaranse velas e outras figuras a partires do mel).\nAdemáis, como principal novidade este ano realizaranse dous Obradoiros sobre Rosalía de Castro, coincidindo co 150 aniversario da publicación de Cantares Galegos, que está considerada coma unha das obras fundamentais no rexurdir da literatura galega . Estes talleres están organizados pola Concellería de Educación, a través do Servizo de Normalización Lingüística, e diríxense fundamentalmente a rapaces e rapazas de Educación Primaria e Secundaria.\nTerán lugar na Feira do Trece no seguinte horario:\nDe 10.00 a 14.00Obradoiro Chapando a Rosalía\nDe 16.00 a 18.00Obradoiro Renova a camisola con Rosalía\nDe 18.00 a 19.00A paisaxe de Rosalía.\n\tChapando a Rosalía\nÉ un obradoiro de lectura de poemas de Rosalía e realización de chapas. Farase unha lectura de poemas escollidos de Cantares Gallegos e tras comentalos brevemente animaremos a que cada quen escolla un ou varios versos. Os versos escollidos serán os que, xunto cun debuxo da autora que eles deberán colorear, aparecerá no resultado final. Finalmente cada quen levará para a súa casa a chapa coa figura de Rosalía e o verso que elixiu.\n\tRenova a camisola con Rosalía de Castro\nÉ un obradoiro de pintura e creatividade literaria sobre camisolas. Cada participante debe crear un lema para a súa camisola, guiándose por sinxelos xogos de escrita creativa que poden variar en función da idade das e dos participantes: creación de acrósticos a partir do nome da autora, reelaboración de versos a partir de parellas de palabras escollidas ao chou,… O lema escribirase sobre a parte posterior da camisola.\nCréase un deseño para plasmar na parte de diante da camisola. Este deseño pode estar inspirado no lema ou ben pode usarse unha plantilla coa propia figura da autora.\nPara estas actividades pídese que as e os participantes acheguen as súas vellas camisolas, pois aprovéitase para introducir conceptos arredor da reutilización de obxectos cotiáns. Non obstante, achegaranse camisolas a aquelas crianzas que non dispoñan dalgunha axeitada para a actividade.\n\tA paisaxe de Rosalía\nÉ un obradoiro de narración oral para rapazada de Primaria que inventa as aventuras e trasnadas da pequena Rosalía a partir dos poemas de Cantares Galegos e presenta o contorno natural e patrimonial onde transcorreu a súa infancia.\nNunha calorosa tarde de últimos do verán, a nena Rosalía escapa da casa de Ortoño para se ir bañar no río. Adormecerá e sorprenderaa a noite soa e fóra da casa. No camiño de volta atoparase con diferentes personaxes extraídos das páxinas de Cantares, que obstaculizarán ou axudarán o seu camiño de regreso.\nEsta narración precisa da implicación activa da audiencia na resolución dunha serie de probas que se lle presentan á protagonista, pero que en realidade deberá ser o público quen resolva para que a historia poida continuar. Esas probas consisten en elaborar rimas, facer debuxos ou resolver adiviñas,…\nParalelamente, AGA Ferrolterra organiza, en colaboración coa Concellería de Medio Ambiente de Narón, unhas Xornadas Técnicas sobre Apicultura Sostible no salón de actos da Biblioteca Municipal de O Alto.\n-Martes 15 outubro (de 19 a 21 horas). Xesús Asorey Martínez, Biólogo compostelán especializado en apicultura. "Calendario apícola. Tarefas do apicultor ao longo do ano".\n-Xoves 17 outubro (de 19 a 21 horas). Rafael Díaz Nieto, Delegado na bisbarra de AGA. "As abellas como bioindicadores da saúde do medioambiente. Plaguicidas eo seu efecto nocivo nas abellas e na saúde humana e chegada da vespa velutina".\n-Sábado 19 outubro (de 11 a 13 horas). Juan J. Lastra Menéndez, catedrático do Departamento de Bioloxía e Sistemas da Universidade de Oviedo. "Flora de interés apícola". Este experto de botánica apícola fará unha amplía exposición da nosa flora.


CIXUG | Presentación de candidaturas ao premio ao mellor proxecto universitario con licenza libre\nÁbrese o prazo de presentación de candidaturas ata o día 2 de outubro\nO acto de resolución do premio será o vindeiro 22 de outubro\n1. Inscribir o proxecto na forxa de mancomún no tópico “Concursos > Premio ao mellor PFC con Software Libre > 2021”\n2. Entregar unha memoria (máximo 10 páxinas) explicativa dos aspectos específicos do Software Libre e actividade pública do proxecto. A memoria deberá publicarse na sección Documentos do proxecto na Forxa\n3. Darse de alta na lista de correo do premio onde se resolverán todas as dúbidas que poidan ter os participantes, así como se realizará a coordinación do acto de resolución do premio.\n4. Cubrir o formulario de inscrición\nEste premio ten por obxectivo non só recompensar a un proxecto tecnicamente bo, senón a un bo proxecto baseado en software libre. Os criterios de valoración que terá en conta o xurado á hora de tomar a súa decisión son os seguintes aspectos:\n• Nivel de actividade pública do traballo. Valorarase a publicación continúa do traballo, ben sexa utilizando as listas de correo dun proxecto existente, as da forxa de mancomun.gal ou calquera outro medio web, coma por exemplo blogs persoais; a colaboración con outros proxectos de software libre, a creación de comunidade, etc.\n• Uso adecuado dunha licenza libre: valorarase a correcta elección dunha licenza libre e posterior aplicación da mesma ao código do proxecto.\n• Calidade do proxecto: deseño e implementación.\nAdemais, este premio vese ampliado cun segundo premio de 750€ grazas á colaboración da asociación GPUL.


Compra vivenda usada\nEspazosCarn�sEmpregoParticipaci�nSexualidadeVivendaAluguerCompraConceptos previosA hipotecaCompra vivenda usadaCompra vivenda novaDesgravaci�ns fiscaisAxudas e subvenci�nsEnderezos de intereseTaboleiro de anuncios Lecer e tempo libreEducaci�nConvocatoriasComun�cate\n♦ Precaucións previas\n♦ O contrato de opción de compra e as arras ou sinal\n♦ O contrato privado de compra\n♦ A escritura pública\n♦ Trámites posteriores Precauci�ns previas\nNon nos importa ser pesados: debes visitar varias veces a vivenda para comprobar o estado real do inmoble. Situación xurídica\nConsulta sempre o Rexistro da Propiedade. Solicita unha nota simple informativa que che indicará cuestións tan importantes como quen é titular da vivenda; se esta se encontra ou non libre de cargas e gravames, como pode ser un embargo ou unha hipoteca; superficie da vivenda... Situación económica\nÉ imprescindible solicitarlle ao vendedor o último recibo do IBI e o último recibo de pago da cota da comunidade de propietarios, ou certificado do presidente da comunidade de veciños para comprobar que a vivenda está ao corrente das obrigas económicas que recaen sobre ela. para saber máis→ ↑volver O contrato de opci�n de compra e as arras ou sinal\nUnha vez que atopaches unha vivenda e xa comprobaches que todo está ben, é o momento de empezar a "asinar". Como o normal é que necesites un tempo para xestionar a hipoteca, o máis seguro é que asines un contrato que che garanta que a vivenda non vai ser vendida a outro antes de asinar a escritura pública de compravenda. Aínda que existen varias opcións, o habitual é: Asinar un contrato de opción de compra, polo que o vendedor quede obrigado, durante o tempo que se pacte, a non dispoñer da vivenda e a manter a oferta nas condicións que se acorden. Só xera obrigas para o vendedor, e o habitual é que o comprador pague un prezo polo dereito a comprar a vivenda (á que normalmente se chama prima).\nO máis frecuente é asinar un contrato privado de compra con entrega dun sinal a conta do prezo. Pero, unha vez máis, coidado co que asinas! porque hai dous tipos de arras ou sinal: As arras de desestimento: teñen a vantaxe de que che permiten "arrepentirte", pero iso si, perdendo o importe do sinal. Se o que se arrepinte é o vendedor está obrigado a devolverche o dobre da cantidade entregada.\nAs arras confirmatorias: utilízaas só se é a casa dos teus soños e xa sabes que che van conceder a hipoteca porque a compra queda definitivamente pactada e tanto comprador como vendedor poden obrigarse a cumprir o asinado. para saber máis ↑volver Contrato privado de compravenda Contrato privado de compravenda A sinatura dun contrato privado obrigará aos que o asinaron e aos seus herdeiros, de maneira que ambas as partes deberán cumprir o que asinaron. Non obstante, o contrato privado non é válido fronte a terceiros alleos a el. Convén saber que non serás propietario da casa ata que cha "entreguen", e considérase entregada a casa cando che dean as chaves ou ben se outorgue a escritura pública, salvo pacto en contrario. O contrato de compravenda debe conter as seguintes cláusulas: Identificación do vendedor e do comprador; identificación do inmoble, os datos rexistrais, a súa descrición e localización, referencia catastral e as cargas que o gravan; obrigas económicas da vivenda; obxecto do contrato (opción de compra, compravenda); prezo, forma de pago, e garantías pola parte do prezo aprazado. De existir préstamo hipotecario, as súas condicións no caso de subrogación nel por parte do comprador, repartición dos gastos; momento da entrega das chaves; prazo para outorgar escritura pública; efectos da resolución do contrato, ou do incumprimento das obrigas das partes (é neste apartado onde se adoita incluír a cláusula de arras ou sinal); data e sinatura dos contratantes. De todos os xeitos, se queres estar seguro de que mentres tramitas a hipoteca a casa non é vendida ou hipotecada, podes pedir no Rexistro da Propiedade un certificado de información continuada, polo que durante un prazo de 10 días comunicaranche todas as modificacións rexistrais da vivenda que vai mercar. ↑volver A sinatura da escritura p�blica\nUnha vez que a entidade financeira autorizou a operación do teu préstamo hipotecario, é o momento de ir ao notario para o outorgamento da escritura pública de compravenda e a sinatura da hipoteca.\nO notario, que tamén terá solicitado a información rexistral por fax, primeiro lerache o contrato de compravenda e logo procederase á súa sinatura. Unha vez outorgada a escritura de compravenda, lerase a escritura do préstamo hipotecario que asinará o comprador e o representante da entidade financeira. Insistimos en que, se non se entende algo, sempre hai que preguntar. Ademais é conveniente ler os contratos antes de ir ao notario.\npara saber máis→ ↑Volver Gastos compra vivenda usada\nOs gastos da compravenda son independentes dos gastos do préstamo hipotecario que normalmente se solicita para comprar unha vivenda. En xeral, calcula para estes gastos un 10% do prezo da vivenda. Será válido calquera acordo para a distribución dos gastos entre os intervenientes, aínda que, no caso de que non exista acordo expreso, aplicarase o establecido na lei.\nQue gastos corren a cargo do comprador?\n• Gastos de notaría: segundo o Código Civil, o vendedor debe facerse cargo da matriz da escritura (orixinal) e o comprador está obrigado ao pago das copias. Na práctica, normalmente é o comprador quen asume todos os gastos de notaría. Os gastos de notaría calcúlanse sobre o valor escriturado da vivenda, sobre o que se aplica un arancel.\n• Gastos de rexistro: tamén se calculan aplicando un arancel sobre o valor escriturado da vivenda.\n• Imposto sobre Transmisións Patrimoniais: é un imposto estatal que grava, entre outros actos, as segundas e posteriores transmisións de vivenda. A xestión correspóndelles ás comunidades autónomas, por iso o tipo de gravame varía segundo a comunidade autónoma. En Galicia os tipos de gravame son os seguintes: - O 7% calculado sobre o valor real do ben. - O 4% no caso de familias numerosas. A suma de patrimonio de todos os membros non poderá superar os 400.000 euros, máis 50.000 adicionais por cada membro superior ao mínimo para obter a consideración de familia numerosa. - 4% no caso de que a vivenda vaia constituír o domicilio habitual dunha persoa discapacitada física, psíquica ou sensorial cun grao de minusvalía igual ou superior ao 65%.• Gastos de xestión: como xa che comentamos no apartado correspondente, se contrataches unha hipoteca, o banco encargarase de todos os trámites posteriores á venda, polos que cobrará os correspondentes gastos de xestoría.\n• E, se contrataches unha hipoteca, terás que pagar o imposto de actos xurídicos documentados.\nQue gastos corren a cargo do vendedor? • Gastos de notaría correspondentes á matriz (orixinal) da escritura de compravenda.\n• Imposto sobre o Incremento de Valor dos Terreos de Natureza Urbana: (o que normalmente se coñece como "plusvalía"), gravame que é fixado por cada Concello segundo uns máximos e uns mínimos fixados por lei. É un imposto autoliquidable, e hai que presentar a autoliquidación no Concello nun prazo de 30 días dende a sinatura da escritura.\n• Gastos de cancelación de cargas anteriores: o vendedor está obrigado a pagar todas as cargas que tivese a vivenda con anterioridade á compravenda, tanto económicas como rexistrais, salvo se se pacta que o comprador se subrogue nun préstamo hipotecario que grava o predio.\npara saber máis→ ↑volver\nTr�mites posteriores � venda\nSe solicitaches unha hipoteca, será a xestoría que contrata o banco a encargada de realizalos. Os teus papeis van seguir a seguinte ruta:\nPago do Imposto de Transmisións. Pago do Imposto de Actos Xurídicos Documentados. Inscrición no Rexistro da Propiedade. Para a inscrición da compravenda e do préstamo hipotecario necesítase copia auténtica da compravenda e a carta de pago dos impostos. Cumpridos os trámites anteriores hai que actualizar no Centro de Xestión Catastral a titularidade do predio. O vendedor deberá pagar o Imposto Sobre o Incremento do Valor dos Terreos (a plusvalía), e acudir ao Concello antes de 30 días para o seu aboamento. Simulación e autoliquidación do Imposto Incremento do Valor dos Terreos


El PP denuncia que el bigobierno “de forma indiscriminada” ponen atrancos a las empresas para presentar telemáticamente documentación de plicas - Grupo Municipal Partido Popular de Lugo\nEl PP denuncia que el bigobierno “de forma indiscriminada” ponen atrancos a las empresas para presentar telemáticamente documentación de plicas\nBy ppdelugo3 junio, 2020Economía, Servizos xerais, transparencia\nLa concejal popular Sagrario Sánchez subraya que “en un momento tan complicado como este, con la crisis sanitaria que vivimos, la administración más cercana debe facilitar, y tener un mismo criterio para la tramitación de todas las contrataciones ”\nO Partido Popular critica que o goberno do PSOE e BNG “sen criterio algún” inclúa nas plicas dalgúns contratos das últimas semanas “un engadido ” no que di que as empresas non poden presentar as súas ofertas por medios electrónicos. Para Sagrario Sánchez “é grave” que aos interesados só se lles permita facer este trámite de forma presencial e, por riba, en plena pandemia. A popular considera anacrónica esta prohibición “moi alonxada da nova realidade dunha sociedade que tende a dixitalizar todos os procesos administrativos”.\nA concelleira popular explicou como nos pregos de contratación das dúas últimas xuntas de goberno obsérvanse outras “incongruencias” e tomando como base catro exemplos, indica que “no único que coinciden é que, en todos eles, o goberno local non les permite presentar documentación por medios electrónicos. A sorpresa chega cando en dous dos pregos (reparación de avarías na rede de abastecemento e contrato de conservación de vías urbanas) especifícase que se pode entregar a documentación non só no rexistro municipal, senón tamén nas oficinas de Correos, mentres que, noutros (contratación dun vehículo de mando e comunicación para servizo de prevención de incendios e contratación da obra do edificio impulso verde) tan só se admiten ofertas no rexistro xeral do concello.\nSagrario Sánchez reclama ao goberno local “un criterio único para evitar arbitrariedades” e lamenta que non se facilite a todas as empresas e autónomos a participación, neste tipo de contratacións, privándolles dun maior abanico de posibilidades para rexistrar as súas ofertas.\nOs populares dan conta do caos que existe na administración electrónica municipal, calificando de “madurez dixital infantil” o nivel tecnolóxico que hai no Concello de Lugo”. De feito, nos propios pregos que se analizaron reflíctese o fracaso rotundo da implantación da tramitación electrónica, cando se afirma que, neste momento, está “en período de implantación dunha plataforma de licitación electrónica”.\nSagrario Sánchez pide celeridade na implantación da e-administración e lamenta “o tempo perdido dos últimos 20 anos nesta materia pese a que tiveron a un director xeral de novas tecnoloxías no que os socialistas gastaron 148.000 euros, a razón de 48.000 € anuais ”. A popular concluíu manifestando que “polo ben dos lucenses esperemos que o bigoberno recupere o tempo perdido”.


A lactación protexe ás nais de infartos cerebrais – Xornal Galego Noticias de Galicia en Galego Xornal Galicia – Galego\nA lactación protexe ás nais de infartos cerebrais\nEstudos determinaron que a lactación materna non só é moi beneficiosa para os bebés, senón que tamén reduce o risco que a nai sufra dun accidente cerebrovascular no período postmenopáusicas.\nLisette T. Jacobson, autora principal do estudo, e profesora asistente do departamento de Medicamento Preventivo e Saúde Pública na Escola de Medicamento da Universidade de Kansas Wichita nos Estados Unidos, sinala, que as conclusións deste estudo apuntan aos beneficios da lactación materna en enfermidades cardíacas e outros factores de risco cardiovasculares.\nPara iso, analizáronse os datos de 80.191 participantes no estudo observacional “Women´s Health Initiativa”, entre os anos 1993 e 1998. A análise destaca que todas as mulleres tiveran un ou máis fillos, e o 58% aleitou algunha vez; a idade media de 63,7 anos e o período de seguimento é de 12,6 anos.\nDespois de axustar os factores de risco de ictus non modificables coa idade e os antecedentes familiares, logrouse determinar que o risco de accidente cerebrovascular entre as mulleres que aos seus bebés foi en media dun 23% máis baixo en todas as mulleres, sendo 48% menor en mulleres negras, 32% máis baixo en mulleres hispanas, o 21% máis baixo en mulleres brancas e un 19% máis baixo en mulleres que aleitara até 6 meses. Mentres máis longa é o tempo de lactación maior é a redución do risco.\nJacobson, indica, que o estudo “non abordou se as diferenzas racionais ou étnicas na lactación contribúen ás disparidades no risco de accidente cerebrovascular. Unha investigación adicional debe considerar o grao e que a lactación podería alteral as diferenzas raciais ? étnicas no risco de accidente cerebrovascular”.\nÉ importante resaltar que o estudo foi observacional, polo que non se logrou establecer unha relación causa e efecto entre a lactación materna e o menor risco de accidente cerebrovascular, polo que é posible que exista outra característica distinta e indeterminada entre as mulleres que aleitan e as que non o fan, sexan o factor que modifica o risco.\nPrevious Post Previous post: Toxinas vexetais que resultan saudables para o noso cerebro\nNext Post Next post: Plantas medicinais voltan ser estudadas polos científicos\nA sanidade galega é a terceira peor valorada de España\nXornal Galego Setembro 20, 2018 Setembro 15, 2018 Leave a reply\nSergas e sindicatos acordan o establecemento da carreira profesional en todas as categorías\nXornal Galego Xullo 9, 2018 Xullo 9, 2018 Leave a reply


Froitas secas paira decorar e aromatizar | Consumer\nFroitas secas paira decorar e aromatizar\nAs froitas paira secar deben ter certa consistencia, como as mazás, as laranxas ou os pexegos\nOs produtos naturais son elementos sinxelos e moi recorridos en decoración e en todo tipo de manualidades. É o caso das froitas secas, moi útiles paira ornamentar un vaso, centro de mesa ou botes de cociña, e que tamén se empregan paira aromatizar armarios ou baños. O truco paira un bo traballo é que teñan certa consistencia, como as mazás, as laranxas ou os pexegos.\nComo secar a froita paira decorar\nA técnica de secado da froita é bastante sinxela e na súa realización pódese involucrar aos máis pequenos da casa.\nPaira empezar, débense elixir froitas como mazás, laranxas, pexegos ou pementos, así como calquera outra que teña certa consistencia.\nA continuación, córtase a froita en rodajas finas de entre 5 e 8 milímetros. Sempre sen pelar e sen quitarlle o corazón, aínda que tamén se pode deixar a peza de froita enteira.\nVértense varias cucharadas de sal nun recipiente con auga e colócanse nel as rodajas de froita. Esta mestura mantense durante 10 minutos paira impedir que a froita perda cor ao oxidarse.\nPaira acelerar o proceso de secado das froitas, pódese recorrer ao microondas\nTranscorridos dez minutos, sácanse as rodajas da froita paira secalas. Paira eliminar o exceso de humidade, a mellor opción é utilizar un papel absorbente de cociña. Una vez secas, colócanse en bandexas separadas por tipo de froitas e déixanse secar ao sol. Ao cabo de tres días, a froita estará lista paira decorar calquera obxecto.\nPaira acelerar o secado das pezas, pódese recorrer ao microondas. Este proceso tamén é sinxelo. Tras deixar a remollo a froita en auga e sal, colócase nunha bandexa paira microondas, cun papel absorbente entre esta e as rodajas. A continuación, introdúcese a bandexa no microondas a máxima potencia e, transcorridos tres minutos, retírase a bandexa do forno, cámbiase o papel absorbente por outro seco e limpo, e introdúcese de novo no microondas. Este proceso débese repetir ata que o papel quede seco.\nUn popurrí de froitos cítricos\nAs peles secas dos cítricos utilizáronse durante séculos paira facer bouquets ou popurrís. Laranxas, limóns e limas son as froitas máis apreciadas paira estes mesteres, aínda que tamén se pode probar, dado o seu intenso aroma, coa pel de mandarinas clementinas.\nPaira un popurrí de cheiro intenso pódese empregar pel de laranxa amarga\nAs cores frescas, verdes, alaranxados e albaricoque dos cítricos logran mesturas atractivas se se combinan con flores e madeiras. Tamén se poden utilizar paira facer pomanders ou pelotas aromáticas, que se colgan en armarios ou nas vigas do teito.\nPaira un popurrí de cheiro intenso, emprégase pel de laranxa amarga. Os froitos pélanse en tiras longas e estreitas, paira logo secarse nun forno quente. Una vez secas, córtanse en pequenos anacos ou se trituran, en función do aspecto que se queira dar á mestura.\nfrutas-gl manualidades-gl popurrí-gl


Viveiro, 9 de xuño de 2022. A alcaldesa de Viveiro, María Loureiro, recibiu na tarde de onte ao equipo de cadetes do Viveiro C.F. e aos cadetes do S.D. Viveiro na sala multiusos do Concello de Viveiro. A rexedora entregoulles un pequeno detalle aos equipos e aos xogadores polos éxitos obtidos na presente tempada.\nPola súa banda, os cadetes do Viveiro C.F. gañaron a Liga Galega da súa categoría, logrando así o ascenso á División de Honor. Doutra banda, os cadetes do S.D. Viveiro gañaron a Liga Provincial, conseguido así unha praza na Liga Galega para a vindeira tempada.\n“Os éxitos deportivos dos nosos equipos son un orgullo para todo Viveiro. Dende o goberno local seguiremos apoiando ós deportistas locais, especialmente nas categorías de menores”, subliñou a alcaldesa de Viveiro, María Loureiro.


Desambiguación : "DDR" refírese aquí. Se está a buscar outros significados, consulte DDR (desambiguación) .\nAlemaña Oriental (RDA)\nAlemán , sorabo\nBerlín Oriental [DDR 1] (1.279.212 hab. / 1989  )\nEstado democrático (de iure) (1949-1968) \nEstado socialista dun partido (1968-1989)\nEstado socialista multipartidista (1989-1990) \nRepública Parlamentaria Federal (1949-1952) [DDR 2]\nRepública parlamentaria (1952-1960) [DDR 3]\nRepública Directorial (1960-1990)\nPresidente da República (ata 1960 ),\nPresidentes do Consello de Estado ( 1960 - 1990 )\nPresidentes do Consello\n7 de outubro de 1949 con Wilhelm Pieck\nGuerra Fría , proclamación da constitución\n3 de outubro de 1990 con Sabine Bergmann-Pohl\nCaída do muro de Berlín , tratado sobre o estado final de Alemaña , pacto de unificación do 31 de agosto de 1990\nNordeste de Alemaña\n108 179 km² en 1949\n16 675 000 en 1988\nUnión Soviética (35.000 millóns de marcas en 1978 )\nProdutos mecánicos (55%)\nLuteranismo , ateísmo \nA República Democrática Alemá ( RDA ) ( alemán : Deutsche Demokratische Republik , abreviado a DDR ), comúnmente chamada Alemaña Oriental ou Alemaña Oriental ( Ostdeutschland ), foi un estado socialista que existiu desde 1949 ata 1990 no territorio correspondente á ocupación alemá zona asignada á Unión Soviética ao final da Segunda Guerra Mundial .\nCreada en contraste coa República Federal de Alemaña (tamén coñecida como Alemaña Occidental ), que naceu das outras tres zonas de ocupación, a RDA formou parte do Pacto de Varsovia e do Comecon .\nA capital estaba situada no sector oriental de Berlín .\n2 Orde política\n3 Xeografía antropoxénica\n4 Forzas armadas e policiais\n6 Televisión e radio\n7 O problema da expatriación\n10 A RDA na memoria dos alemáns do leste\n12.1 Filmografía en lingua alemá\n12.2 Filmografía en italiano\n12.3 Filmografía en inglés\nMesmo tema en detalle: Historia da República Democrática Alemá .\nA RDA foi proclamada no sector soviético de Berlín o 7 de outubro de 1949 , trala proclamación da República Federal de Alemaña polo Bloque Occidental uns meses despois do remate do Bloque de Berlín implantado polos soviéticos , estas dúas proclamas marcaron o comezo da división de Alemaña. En 1953, unha revolta iniciada polas demandas económicas dos traballadores intentou derrocar ao goberno comunista, que con todo permaneceu firmemente no seu lugar. En 1957 a RDA foi formalmente recoñecida pola URSS e declarada plenamente soberana, pero as tropas soviéticas permaneceron alí, segundo os acordos da Conferencia de Potsdam , motivando a súa presenza como protección da nación da ameaza dos Estados Unidos durante a Guerra Fría .\nA RDA uniuse ao Pacto de Varsovia desde 1956 . Foi admitida na ONU xunto con Alemaña Occidental só o 18 de setembro de 1973 .\nAta os anos setenta , na Alemaña Occidental a RDA denominábase Mitteldeutschland [ sen fonte ] ("Alemaña central"), xa que o termo " Alemaña Oriental " designaba as rexións de Prusia Oriental , Pomerania e Silesia , anexas aos estados de Polonia e URSS despois da Segunda Guerra Mundial . A RDA tamén se refería a miúdo como "SBZ" ( Sowjetische Besatzungszone , " zona de ocupación soviética ").\nCo ascenso ao poder de Erich Honecker e a elección case simultánea como chanceler de Willy Brandt na Alemaña Occidental , comezou un período de achegamento entre as dúas Alemañas ( Ostpolitik ) coa creación de representacións diplomáticas permanentes e con visitas oficiais de xefes de estado e primeiros ministros, incluído o do primeiro ministro italiano Bettino Craxi . O seu sucesor Helmut Schmidt continuou a Ostpolitik nunha medida moito máis limitada e cesou por completo co ascenso ao poder do conservador Helmut Kohl .\nDespois da apertura das fronteiras entre Hungría e Austria (11 de setembro de 1989 ) e a posterior caída do muro de Berlín seguida de eleccións libres,  reuniuse coa Alemaña Occidental o 3 de outubro de 1990 na actual Alemaña .\nDe feito, desde o 9 de novembro de 1989 o Muro de Berlín , erixido polo goberno comunista en 1961 para evitar as masivas transferencias a Occidente dos seus cidadáns, que se movían coa esperanza de obter mellores condicións de vida, poderían atravesarse por primeira vez sen perigo .\nO mesmo tema en detalle: Política da República Democrática Alemá .\nA orde da Alemaña Oriental foi en parte similar á dos outros estados socialistas, pero caracterizada por especificidades significativas determinadas polo contexto alemán e pola forma en que se orixinou o estado. \nA posición dominante no sistema político confiouse ao Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED, Partido Socialista Unificado de Alemaña ), formado pola fusión forzada dos comunistas do KPD cos socialistas do SPD , co obxectivo de construír unha sociedade sen clases. . Non obstante, este partido, ao contrario do que sucedeu noutros réximes comunistas, non viu atribuído pola Constitución o papel de partido líder. Non foi o único partido admitido. Á SED uníronse de feito outros catro partidos: os demócratas cristiáns da Unión Demócrata Cristiá , os agrarios doPartido Demócrata Rural , os Demócratas Liberais do Partido Liberal Democrático de Alemaña e os Demócratas Nacionais do Partido Demócrata Nacional .\nO papel destes catro partidos era agrupar ás pequenas clases burguesas e campesiñas arredor do proxecto político obreiro da SED. Por exemplo, un deputado da CDU ocupou a presidencia do Parlamento durante máis de sete anos; un funcionario do partido presidiu durante anos o Tribunal Superior. Reunidos na fronte nacional , os cinco partidos controlaban todos os aspectos da vida política, económica e social, central e local do país.\nA Constitución,  aprobada o 30 de maio de 1949 e entrada en vigor o 7 de outubro do mesmo ano, estableceu un Parlamento cun bicameralismo imperfecto dividido entre o Volkskammer (Casa do Pobo), composto por 400 membros elixidos cada 4 anos, que era o poder lexislativo e o Länderkammer (Cámara dos Länder ), que ten unha función de asesoramento e veto en asuntos relacionados co Land . Seis anos despois da transformación da Terra en Bezirk ( 1952 ), distritos provinciais sometidos a un control moito máis estreito por parte do poder central, o Länderkammer foi abolido e o Parlamento converteuse en unicameral.\nAs eleccións para o Volkskammer celebráronse sobre a base da lista única elaborada polo Congreso da Fronte Nacional. A subdivisión de escanos parlamentarios foi prefixada, sobre a base dun concepto segundo o cal os deputados non representaban ao pobo, como na tradición occidental, porque tiñan un mandato político expresado polos cidadáns votantes, senón porque reflectían socialmente o número peso das clases constituíntes. 'electorado.  Polo tanto, o SED asignouse de oficio o 25% dos escanos parlamentarios, os outros catro partidos o 10,4% cada un, os sindicatos (FDGB) o 13,4%, o 8% tanto á organización xuvenil da Mocidade Alemá Libre (FDJ) como a Asociación Democrática de Mulleres (DFD), mentres que os escanos restantes eran prerrogativa da Unión de Asociacións Culturais, composta por artistas, científicos e académicos.\nOs poderes do xefe de Estado pertencían ao Staatsrat , o Consello de Estado , un órgano de xestión política composto por 24 membros dos que dependían o Consello de Ministros e o Consello de Defensa Nacional. A función hexemónica do SED manifestouse nun Dereito de Directiva practicamente vinculante do Politbüro do partido cara ao Staatsrat e sobre todo na unificación habitual na mesma persoa dos despachos de secretario xeral do SED, presidente do Staatsrat e Presidente do Consello de Defensa, que en situacións de emerxencia podería, entre outras cousas, emitir disposicións e leis sen autorización parlamentaria.\nO mesmo tema en detalle: divisións administrativas de Alemaña Oriental .\nOs 15 Bezirk (distritos) de 1952 a 1990\nAs fronteiras dos cinco Länder do sector soviético en 1947 (seccións roxas) e os Länder reconstituídos pola RDA en 1990 (seccións vermellas)\nBerlín, 7 de outubro de 1989: desfile de celebración do 40 aniversario do nacemento da RDA, ademais de Honecker , presidente da RDA e outros dignatarios alemáns, Jaruzelski , Ceaușescu e Gorbačëv están presentes no escenario\nBerlín, 4 de novembro de 1989: manifestación popular pola democracia e un novo goberno\nAdministrativamente, a Alemaña Oriental dividiuse, de 1952 a 1990 , en 14 distritos ( Bezirke ): Rostock , Schwerin , Neubrandenburg , Magdeburgo , Potsdam , Frankfurt no Oder , Halle , Leipzig , Cottbus , Erfurt , Gera , Suhl , Karl-Marx- Stadt e Dresde . A capital era Berlín Leste .\nIniciais do autor\nForzas armadas e policiais\nO mesmo tema en detalle: Nationale Volksarmee , Stasi e Volkspolizei .\nAs forzas armadas da RDA tomaron o nome de Nationale Volksarmee , mentres que as da policía Volkspolizei . Despois, houbo a Stasi , o segredo policía política , así como unha intelixencia e contra- espionaxe da axencia.\nA poboación de Alemaña Oriental era claramente inferior á de Alemaña Occidental, tamén debido ao seu menor tamaño (aproximadamente 2/5). A urbanización foi moi pronunciada, dado que o 72% dos habitantes vivían en centros con máis de 2.000 habitantes (o 21% en centros con máis de 100.000 habitantes).\nAs principais cidades, ademais de Berlín Leste (1 088 000 habitantes en 1990), foron Leipzig (581 000 habitantes en 1990), Dresde (504 000 habitantes en 1990), Halle , Erfurt , Jena , Rostock e Karl-Marx-Stadt .\nO idioma oficial era o alemán . Ademais, había un serbio minoría lingüística recoñecidos e protexidos por lei.\nA nivel relixioso, como nos outros estados socialistas, o ateísmo estatal non se profesaba por lei, senón só un estado fortemente laico e confesional; aínda que non hai ningunha política antirrelixiosa oficial, houbo en certos períodos unha certa atención e difusión do ateísmo por parte das institucións culturais públicas.  O protestantismo nunca se estorbou especialmente e o catolicismo foi declarado compatible coa construción do socialismo, mentres houbo friccións entre o goberno da RDA e a igrexa católica .  O goberno comunista reconstruíu moitos edificios de culto destruídos durante a Segunda Guerra Mundial, como a catedral luterana de Berlín .\nEntre o 46% e o 59% dos cidadáns alemáns do territorio da RDA (os dous que vivían baixo a RDA e os seus fillos) decláranse ateos e o 72% decláranse irrelixiosos. Segundo moitos estudos e censos, a antiga Alemaña Oriental é a macrorrexión máis atea do mundo.  \nO mesmo tema en detalle: a censura na República Democrática Alemá .\nA televisión e a radio da RDA estaban controladas polo estado. Rundfunk der DDR (Radiodifusión da RDA) foi o órgano de radiodifusión oficial desde 1952 ata a reunificación alemá. A instalación tiña a súa sede na Funkhaus Nalepastraße, en Berlín Oriental . Deutscher Fernsehfunk (DFF), coñecido como Fernsehen der DDR ou DDR-FS entre 1972 e 1990, é a emisora de televisión estatal desde 1952.\nGran parte da RDA (a excepción de Dresde, a illa de Rügen e a desembocadura do Oder) podería con todo recibir as canles de televisión públicas do Oeste ARD e ZDF .\nO DT64 foi un emblema radiofónico da cultura dos mozos da antiga Alemaña Oriental, nacido no 64 durante a reunión da xuventude libre alemá no histórico campamento de verán Deutschlandrtreffen der Jugenddiede de grupos musicais tamén procedentes de Occidente. emitido só durante 99 horas, durante o festival, pero debido ao gran éxito confirmouse como emisora fixa. A DT64 foi frecuentemente atacada polas figuras políticas máis influentes da época. A pesar diso, a emisora continuou emitindo os seus contidos ata 1991 subvencionados polo estado e de xeito autónomo ata 1993, o anuncio do peche da radio produciu protestas tan animadas que o final do DT64 atrasouse dous anos. DT64 deu voz ao desexo de cambio de miles de alemáns, os seus programas eran un espazo no que as novas xeracións da época da RDA (República Democrática Alemá) se recoñecían e escoitaban a súa música favorita.\nNon obstante, a compañía discográfica estatal , a única que non permitiu importar LPs e casetes estranxeiros, foi o Amiga, controlado directamente por Rundfunk der DDR . Ademais da produción discográfica interna, especialmente a música clásica e a música pop cantada só en alemán, o Amiga tamén imprimiu discos de famosos artistas e bandas estranxeiras, sempre baixo licenza, como The Beatles , Pink Floyd , ABBA e Amanda Lear . Famosos son os gravados Amiga dos discos de grupos que non pertencen á RDA, cortados (de tres discos orixinais o Amiga obtivo un único produto comercial). Os artistas pop máis valorados da RDA tamén se ofreceron para o mercado discográfico de Alemaña Occidental a través das impresións de Pool Record, unha filial de Teldec (Telefunken-Decca Alemaña Occidental). O Amiga aínda existe hoxe en día pero foi privatizado en 1992, pertence ao grupo discográfico BMG (Bertelsmann Music Group) que reeditou case todos os álbums de música da RDA en formato CD nos últimos anos.\nO problema da expatriación\nO mesmo tema en detalle: fronteira entre Alemaña Oriental e Alemaña Occidental .\nXa poucos anos despois do establecemento do réxime, Alemaña Oriental foi afectada por un importante fluxo migratorio cara a Alemaña Occidental. En 1961, polo tanto, o SED pechou as fronteiras coa RFA e construíu o muro de Berlín , para evitar a emigración á parte occidental da cidade. A arte. O 10 da Constitución, que garantía o dereito de expatriación, foi abrogado, mentres que a expatriación pasou a denominarse "fuxida da República" e inseríuse, como novo caso do código penal, no mesmo apartado relativo aos delitos contra o Estado. Os gardas fronteirizos ( Grenztruppen der DDR ) recibiron a orde de arrestar a calquera que, sen autorización, intentase cruzar a fronteira.\nFormalmente, a expatriación non estaba absolutamente prohibida. En primeiro lugar, o impedimento afectaba só ás fronteiras terrestres con Alemaña Occidental e ás fronteiras marítimas no Báltico con Dinamarca e Suecia . Pola contra, foi posible expatriar aos estados do Pacto de Varsovia, tamén porque cada un deles adoptou a prohibición da expatriación aos estados occidentais. Os xubilados poderían viaxar a Occidente para pasar as vacacións ou coñecer parentes. Aqueles que querían marchar do país para marchar ao estranxeiro atoparon moitos máis obstáculos: de feito, era necesario presentar unha solicitude específica ao Ministerio de Asuntos Exteriores, cuxa aprobación foi moi difícil. Ademais, os que presentaron a solicitude arriscáronse a ser incluídos nas listas de sospeitosos da policía secreta, a Stasi ( Staatssicherheit ). Repetilo varias veces, en caso de non resposta ou logo de denegación, tamén podería levar a prisión.\nO peche das fronteiras durou ata 1989 . A principios de ano, nada suxeriu a abolición da prohibición de expatriación: a pesar do glasnost ' iniciado polo presidente soviético Mikhail Gorbachev , o presidente da Alemaña Oriental, Erich Honecker, declarou que o muro dividiría Berlín durante outros 100 anos, mantendo o réxime firmemente no totalitario. posicións. Pero ao mesmo tempo Hungría decidiu abrir as fronteiras con Austria : isto permitiu aos cidadáns da RDA chegar á RFA, pasando por Checoslovaquia , Hungría e Austria. Así foi como a RDA viuse obrigada a derrogar a prohibición de expatriación e permitir que o muro fose demolido o 9 de novembro.\nInauguración do monumento Karl Marx en Karl -Marx-Stadt, hoxe Chemnitz, o 9 de outubro de 1971.\nO mesmo tema en detalle: Economía da República Democrática Alemá .\nNa RDA, o control do réxime sobre a economía foi quizais o máis forte de todos os outros países do Pacto de Varsovia. Fronte a un país devastado pola Segunda Guerra Mundial, o SED conseguiu desde finais dos anos corenta crear un sistema económico altamente industrializado e competitivo. A agricultura autosuficiente, unha industria química e siderúrxica desenvolvida nunha zona rica en lignito e potasa , un sistema de estradas e ferrocarril, aínda que limitado en termos absolutos, en calquera caso superior ao dos países irmáns, fixo da RDA a flor no principios dos anos sesenta.A coroa industrializada do mundo comunista e a máis avanzada economicamente.\nO dereito ao traballo estaba recollido na lei. Para conseguilo, foi o Estado o que creou emprego. A maioría da xente traballaba en empresas ou consorcios estatais. Os salarios e salarios non eran iguais para todos, pero as diferenzas eran mínimas. Un vendedor gañaba 600-800 marcos ao mes, e un enxeñeiro un máximo de 1200 marcos. Algúns artesáns gañaban máis que as persoas con título. O sistema escolar (como o sanitario) era gratuíto para toda a poboación: isto significaba que todos os nenos tiñan a oportunidade de ir á gardería. As nais tiñan dereito a recibir unha axuda por maternidade entre seis semanas antes do nacemento e seis semanas despois do parto. Os pisos tiñan alugueres accesibles para todos, pero sobre todo non sufriron aumentos durante décadas. Un apartamento de catro habitacións custou 94,80 marcos, incluído o custo da calefacción. De media, un metro cadrado ao mes custaba 1 marca. Non obstante, houbo algúns inconvenientes, como o feito de que a calidade da construción era baixa e o mantemento deficiente. A situación era diferente para os condominios reservados ás familias de altas figuras políticas. A asignación dos pisos fíxoa a administración municipal en función da situación familiar. Os estudantes case nunca recibiron o seu propio apartamento pero vivían nunha vivenda compartida. Co matrimonio, unha parella tiña dereito a ter un apartamento, máis pequeno por primeira vez, máis grande despois.\nNon obstante, o nivel de benestar da poboación estaba moi por baixo do da RFA e quizais foi este enfrontamento cos "curmáns" de Occidente o que levou aos líderes orientais a reforzar o seu control sobre o panorama económico. Nun primeiro momento a brecha entre as dúas Xermanías atribuíase á enorme débeda que a RDA tiña coa URSS por axuda á reconstrución. Pero xa en 1969 , fronte a un aterrador déficit público, o Estado non foi capaz de modernizar a economía ás necesidades reais da poboación. O resultado foi unha crise de bens de consumo, así como o atraso que xerou na economía da Alemaña Oriental a ausencia de competencia entre as empresas. Por exemplo, os cidadáns tiveron que esperar anos antes de comprar coches, que só puideron ser os Trabants (hoxe convertéronse en auténticos artigos de coleccionista para os entusiastas dos automóbiles), os Wartburg e algúns outros modelos. O tempo de espera para un coche pode incluso superar os 10 anos.  \nEn ocasións reitérase un alto ingreso per cápita en Alemaña Oriental; segundo unha fonte de información italiana, en 1987 serían 7.180 dólares fronte aos 6390 dólares de Italia.  Esta comparación, con todo, baséase na paridade coa marca occidental, mentres que ao tipo de cambio a moeda non convertible obtivo en media o 20% do valor nominal ao longo dos anos. O valor de compra tampouco é directamente comparable, xa que por unha banda subvencionáronse moitos prezos ao consumidor, por outra banda moitos produtos non se puideron mercar coa moeda oficial. Un índice bastante preciso é o Richtungskoeffizient , adoptado pola propia RDA para contabilizar internamente o comercio cos estados occidentais, que alcanzou un factor de 1: 4,4 en 1988. \nA disparidade económica entre as dúas Alemañas mantívose patente incluso despois da unificación. A pesar das políticas do goberno federal a favor dos antigos territorios da RDA, estes últimos seguen sendo a zona menos avanzada economicamente do país na actualidade.\nO mesmo tema en detalle: DDR-Oberliga .\nA mellor liga de fútbol da Alemaña Oriental foi a DDR-Oberliga , creada en 1948 e suprimida en 1991 .\nA RDA na memoria dos alemáns orientais\nO mesmo tema en detalle: Ostalgie .\nEn 2006 abriu en Berlín o Museo DDR , un museo interactivo que fala da vida política, cultural e cotiá da RDA .\nNa RDA promociuse e regulouse a cultura e a educación segundo a doutrina estatal. A constitución de 1968 propagou unha cultura socialista, unha vida culturalmente rica para os traballadores e un estreito vínculo entre os artistas e a vida da xente. "A cultura do corpo, o deporte e o turismo son elementos da cultura socialista dedicados a un pleno desenvolvemento físico e espiritual dos cidadáns".\nO teatro e o cabaré estaban estendidos na RDA e había unha escena cultural activa en Berlín . O famoso Semper Oper en Dresde , destruído durante a Segunda Guerra Mundial , reabriuse en 1985. O Friedrichstadt-Palast de Berlín foi o último gran edificio cultural que se erixiu na RDA.\nCuriosa da cultura da RDA é a existencia dun amplo espectro de bandas de rock alemás. A súa gama vai desde o declarado "rock estatal" como o dos Puhdy a grupos musicais máis críticos como Tilly e Renft. Algunhas formacións como Karat ou City tamén celebraron éxitos internacionais.\nMesmo tema en detalle: Cociña da República Democrática Alemá .\nFilmografía en lingua alemá\nFillos de Golzow (Die Kinder von Golzow) (1961)