Decembro | 2012 | Mirando polo noso\nO capitalismo castizo\nPublicado o 31 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nO modelo económico da dereita española non foi nunca, nomeadamente, o do emprendemento, a eficiencia e a libre concorrencia. Máis ben o que o distinguiu ten sido a confusión entre Poder político e oligarquía económica. O que un bo amigo de meu chama “o capitalismo castizo de BOE”. Exemplos na historia témolos a eito, entre eles o monopolio de petróleos de Calvo Sotelo, ou a privatización das empresas públicas do binomio Aznar-Rato nos anos 90 do século pasado. É ese capitalismo ineficiente que prioriza Rexistradores da Propiedade, basculeiros e listeiros a respecto dos investigadores, científicos e creativos. A mesma que historicamente cargaba as facturas co 13% de gastos xerais e 6% de beneficio industrial como se o BOE houbese definilos e na economía eficiente o prezo non fose produto dunha decisión de mercado e, dende logo, comprensivo dunha parte de custo e outra de beneficio.\nO primeiro ano de Goberno Rajoy afondou nesta liña de distorsións á competencia e restricións á economía do coñecemento e da investigación. 34 Premios Nóbel veñen de lle dicir a Rajoy que os recortes á ciencia e á investigación botarán fóra á economía española dos círculos de progreso tecnolóxico e calidade. E que dicir do tarifazo do Ministro Soria? No canto de gravar o consumo excesivo de electricidade chega gravar a produción cargando os galegos cos custos fiscais á enerxía producida no noso país. Cando, en realidade, a nosa calidade de país produtor e os custos ecolóxicos que sufrimos xustificaría unha enerxía moito máis barata que a de Madrid, que non produce nin o 10% da enerxía que consume.\nMentres, o Ministro Soria segue coa súa política suicida, que teima tamén no illamento do sistema enerxético español a respecto do europeo, ao Ministerio de Industria veñen de lle retirar dende a UE as competencias sobre emisións de CO2, como ao Ministerio de Economía lle retiraron no verán as súas competencias de control sobre o Banco de España. Agora ben, diminuíu o orzamento e o persoal destes Ministerios? Non, o problema seica son os gastos da Generalitat ou da Xunta de Galicia.\nA ARRINCADEIRA: Rouco Varela pontifica\nO exemplo de Cáritas e doutras ONG cristiás na loita contra a exclusión social nestes tempos contrasta co discurso de Rouco Varela, a quen semella só preocuparlle o ensino en castelán ou a unidade de España. Cuestións estas que non sei que conexión teñen coa mensaxe de Xesús de Nazaret.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Antonio Rouco Varela, Cáritas, Electricidade, José Manuel Soria, José María Aznar, Leopoldo Calvo Sotelo, Rodrigo Rato\nNCG Banco: accionistas e preferentes\nPublicado o 30 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nPara NCG Banco o ano remata co anuncio da súa reestruturación de capital a medio dunha “operación acordeón”, pola que se vai reducir o capital a cero (perdendo todo o seu valor cadansúas cotas de Novacaixagalicia e dun grupo de investidores galegos que mercaran do FROB un 2,7 por cento do capital do banco) para despois achegar, só polo FROB, algo máis de 5.000 M€ .\nOs investidores galegos (propietarios de Gadis, Jealsa ou Estrella Galicia, entre outras empresas) non perderon o valor das súas accións polas perdas xeradas desde que mercaron (fins de 2011) até agora, senón por mor de que as accións que lles vendeu o seu propietario (o FROB, controlado polo Ministro De Guindos) e polas que pagaron un 2,7 por cento de 181 M€ non tiñan valor ningún neses intres.\nXa que logo, anúnciase unha batalla legal que probabelmente gañen os investidores (malia que teñan que xogala nese enxendro xurisdicional chamado Audiencia Nacional) e que mancará aínda máis o prestixio internacional do proceso de reestruturación financeira española. Ao tempo anunciouse que ao comezo do 2013 o FROB comunicará as condicións para o troco aos titulares de preferentes, sobre a base dunha perda parcial e da restitución do valor restante a xeito de accións do Banco.\nMais o Ministerio de Economía non está a dar a información ao xeito, pois que hai que advertir -e non se fai- que estas condicións só serán aplicábeis para aqueles clientes que non demanden xudicialmente a nulidade contractual da súa compra de preferentes. Até agora van xa case 12.000 consumidores galegos que obtiveron da arbitraxe a declaración de nulidade de cadanseu contrato. Mais esta vía estase a esgotar, desactivada de feito pola Xunta dende as eleccións autonómicas. Agora só remanece a vía xudicial, quer pola vía máis rápida das demandas individuais (gravadas xa co pagamento de taxas), quer adheríndose a algunha das demandas colectivas interpostas.\nSó adoptando unha ou outra decisión hai probabilidades reais de recuperar os aforros agora indispoñíbeis.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado FROB, Luis de Guindos, Ministerio de Economía, Novagalicia Banco, Xunta de Galicia\nPublicado o 24 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nSeñor: Cando vostede lea isto ficará pouco para a súa mensaxe de Nadal. Descoide, non paga a pena que a rectifique vostede. 37 anos de discursos inzados de lugares comúns non remudan dun día para outro.\nNon sei se hoxe, entón, seguirá vostede a liña destes 37 anos e ignorará, outravolta, á miña lingua e as restantes linguas do Estado distintas do castelán. Porque, Señor, nas súas mensaxes de Nadal nunca se lle escoitou un zorionak, bo nadal ou bon nadal nin ningunha atención á realidade plurinacional e plurilingüistica do Estado.\nA Constitución fala da súa función arbitral e moderadora. Mais, Señor, vostede nunca entendeu esta realidade plural española e non tivo reparos para defender en público a Patxi López a respecto de Ibarretxe como lehendakari, a manifestar a súa adhesión á guerra de Irak, “como militar” ou a censurar duramente, na páxina web da súa Casa, as propostas electorais de CiU, ERC ou ICV a respecto do dereito da cidadanía catalá a decidiren o seu futuro. Porque leva vostede máis de 30 anos pechado tras a adulación cortesá da burocracia bipartidista PP-PSOE (máis cortesáns os socialistas ca os populares) e carece de referentes sociais que lle fagan percebir a remuda da sociedade. Doutro xeito non tería ido vostede cazar elefantes a Botswana. Nin osos a Romanía.\nSeñor, o seu compromiso coa transparencia ten sido moi cativo. Distribución libre dos recursos orzamentarios asignados á súa Casa, uso non regulado pola súa Familia dos medios do Patrimonio do Estado, agasallos carísimos de amigos pouco convenientes… E non o lembro nunca adoptando iniciativas a prol da mellor información ou transparencia, nin tampouco cara a unha meirande contención nun gasto que non é compatíbel coa realidade española de hoxendía.\nSeica sexa tarde de máis para mudar un estilo e unha visión do mundo. Mais teña Vostede por certo que o juancarlismo sairá moi mancado desta crise tan fonda e global.\nBo Nadal e os meus mellores desexos no persoal.\nA ARRINCADEIRA: P. S. ao Príncipe\nSeñor, as persoas que pertencemos á súa mesma xeración sabemos que tivo vostede unha formación moito máis democrática que a do seu pai. Velaí que pense que o día que acade a Xefatura do Estado saberá da conveniencia de que a cidadanía decida sobre a continuidade da Monarquía, sen presas, mais tamén sen condicionamento ningún.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Felipe de Borbón, Juan Carlos I, Monarquía española\nPublicado o 23 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nNo extremismo dos ministros Wert e Gallardón amósase unha faciana do PP intolerante, centralista e autoritaria. No caso das taxas, Gallardón introduciunas contra o criterio de avogados, xuices e demais operadores xurídicos. No caso da educación o PP só ofrece unha reforma educativa sen diálogo, sinalada polos recortes no autogoberno das nacións españolas (entre elas Galicia) e por apelar, outravolta, á idea da España única ao determinar que só será troncal o castelán, deixando ás outras linguas oficiais nun status secundarizante de materia de especialidade.\nO proxecto Wert, asemade, entende a educación como a adquisición dun feixe de contidos, sen dúbida convenientes, mais subordina a esta adquisición o máis importante, que é sementar nos discentes actitudes, aptitudes e técnicas. Velaí ese absurdo enguedellamento en se Madrid define determinada porcentaxe de contidos e Compostela outros.\nMais a reforma vai máis aló. Todos recoñecemos a vantaxe de que os distintos sistemas educativos españois (e europeos) coordinen os seus programas, para garantir unhas titulacións compatíbeis. Pero que o Estado se reserve a facultade de impor a avaliación dos estudantes a medio de probas que só pode facer o Ministerio (e non a Consellaría) atenta contra o espirito do pacto normativo contido no Estatuto de Autonomía de Galicia, que lle recoñece competencia exclusiva á Xunta en todos os graos e níveis do sistema educativo. As probas de avaliación despois dos ciclos haberían ser de estrita competencia da Administración educativa galega.\nNa cuestión lingüística, o proxecto Wert sobarda tamén todas as liñas vermellas. Porque o galego é a lingua minorizada no seu propio País e para obter competencia abonda para lelo, escribilo e falalo as crianzas precisan non só galego na escola, senón a escola en galego, sen prexuízo do ensino a xeito do castelán, do inglés e do portugués, para rematar tamén o ensino obrigatorio con plena competencia nestas linguas.\nEn calquera caso, correspóndelle a Galicia a definición da lingua vehicular no seu ensino, dacordo coas competencias exclusivas do Estatuto.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Alberto Ruiz Gallardón, José Ignacio Wert, PP, Xunta de Galicia\nEntrevista en Popular TV (novembro de 2012)\nPublicado o 18 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nVídeo da entrevista feita por Popular TV a finais de novembro deste ano 2012.\nPublicado en Documentos audiovisuais, Opinión\t| Etiquetado Popular TV, Preferentes\nPublicado o 17 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nO Presidente Feijóo e o conselleiro Vázquez veñen de desaproveitar unha excelente oportunidade para restaurar o consenso lingüístico optando polo continuismo na súa política de exclusión do galego no ensino infantil e de minorización nas demáis fases do ensino obrigatorio.\nMáis aínda, ao recorrer perante o Tribunal Supremo as sentenzas do TSXG que declararon ilegais a consulta sobre a lingua de preferencia aos país e nais do ensino infantil e máis o dereito dos alunos a usar da lingua da súa escolla nas materias que se han impartir en galego, a Xunta minusvalora o Tribunal Superior de Xustiza como última instancia xudicial na aplicación do Dereito galego e convida ao Tribunal Supremo para que interprete de xeito restritivo o “status” que á lingua galega lle recoñecen o noso Estatuto e a Lei de Normalización Lingüística.\nDeste xeito, o Goberno galego, que deriva a súa lexitimidade da cualidade nacional que emana do noso Estatuto de Autonomía (e que reside nos caracteres da nosa diferenza, entre eles a lingua) recorre de xeito insólito perante o Tribunal Supremo para tentar acadar unha sentenza que limite esa mesma cualidade nacional, ao limitar o rol do galego como lingua oficial no ensino. E, no mesmo lote, cuestiona o papel do TSXG como instancia que esgota os recursos nas cuestións de Dereito galego, entre elas o estatuto da nosa lingua. O mundo do revés.\nA ARRINCADEIRA: Constitúese formalmente CxG.\nNo seu Congreso Constituínte Compromiso por Galicia (CXG) definiuse ante todo como partido nacional e galeguista e ubicouse no amplo espectro do centro-esquerda, integrando as sensibilidades socialdemócrata, liberal progresista e ecosocialista e refugando reducionismos á dereita e á esquerda. Agora ven para esta forza en construción o máis difícil: demostrar a súa capacidade de ser un instrumento útil para a economía e benestar da cidadanía galega.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Alberto Núñez Feijoo, Compromiso por Galicia, Jesús Vázquez, Lingua galega, PP, Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, Tribunal Supremo, Xunta de Galicia\nPublicado o 16 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nGalicia está a vivir un momento histórico marcado pola gravísima recesión económica, pola remuda do paradigma social e institucional e por unha fonda crise moral e de confianza nas propias capacidades. Xa que logo, nunca tan preciso foi pensarmos o País. E actuar, dende parámetros de responsabilidade, apertura social e un pragmatismo non exento de sólidos alicerces éticos. Nunca tan precisa foi a política, para estruturarmos as angueiras da maioría social galega nun sólido proxecto de País. Proxecto que habería basearse en catro piares.\nO primeiro destes piares é salvarmos e consolidarmos o Estado do Benestar. E para isto hai que frear este proceso salvaxe que está a deconstruílo e a destruír as nosas amplas clases medias de onte. Garantir (a medio das reformas na fiscalidade e financiamento autonómico que sexan precisas) a calidade e universalidade da educación, sanidade, xustiza e servizos sociais constitúe unha condición esencial para convivirmos baixo os parámetros da inclusión e cohesión social. O outro é barbarie.\nO segundo sería o de consolidarmos o autogoberno e ampliármolo substancialmente, para converter a Xunta e os concellos nas únicas administracións canto a execución e para deseñar España como Estado plurinacional e en rede, no marco dunha Europa unida, federal e democrática. Máis Galicia, máis e mellor Europa e menos España.\nO terceiro piar é a renovación democrática, para implementar reformas electorais e políticas que garantan a participación cidadá, a proporcionalidade electoral, as candidaturas abertas, unha meirande independencia xudicial e a fin da actual burocracia bipartidista que degradou deste xeito a democracia.\nE o cuarto grande alicerce sería o da promoción da iniciativa empresarial e da creación, para facer de Galicia un País aberto, no que sexa viábel investir e crear, no marco do respecto á legalidade fiscal, ambiental, laboral e urbanística vixente. Un País para o emprendemento, no que as Administracións galegas non controlen nin suplanten a iniciativa, senón sexan quen de alentala e acompañala.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Proxecto de país\nPublicado o 10 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nOs dados de ocupación desta ponte festiva na Galicia foron arrepiantes, con só un 30-35%. Porque a queda do turismo peninsular (pola gravísima recesión portuguesa e española) amosounos que o emperador ía espido. Galicia, a pesares dos seus evidente atractivos e do grande coñecemento acadado polo camiño xacobeo, vai sendo excluída dos grandes circuitos turísticos. E semella que todo o traballo desenvolvido dende comezos da autonomía estase a esfarelar dende 2010.\nÉ evidente que a alternativa é captar turismo europeo e transoceánico. Mais o principal problema para traelos é a nosa incomunicación aérea. O ineficiente centralismo de AENA potenciou Madrid como grande “hub” subordinando os aeroportos galegos a pasar en moitas ocasións por aí. E, independentemente que todo o que non sexan conexións directas con Galicia son moi pouco úteis, están a desaparecer tamén as conexións indirectas vía Madrid e Barcelona. Hoxe en día non é posíbel viaxar dende Barajas cara Alvedro ou Lavacolla dende as 15:45 h.\nXa que logo, semella que a política turística ha de se integrar coa política aeroportuaria. Só coa transferencia dos aeroportos á Xunta poderanse coordinar e especializar os tres aeroportos no marco dun sistema aeroportuario galego de noso. Nese marco, poderemos ter conexións que garantan un fluxo turístico continuado. De feito, arestora é o aeroporto Sá Carneiro do Porto quen está a cumprir como porta de Galicia, como ben sabe a Asociacián de Empresarios de Hostalería compostelá.\nMais tamén resulta claro que Galicia fracasa pola inexistencia de promoción real desque Carmen Pardo está á fronte do turismo galego. Fracasou a campaña de gárdame o segredo e fracasa, en xeral, unha política que nin aproveita o tirón xacobeo nin salienta os nosos caracteres nacionais diferenciais. As provincias e os territorios sen personalidade de seu non atraen aos visitantes.\nA ARRINCADEIRA: ConsumoGustos etiquetados en galego.\nA crise tamén esta a mancar os sectores galegos da produción alimentaria. Velaí a importancia de mercarmos produtos galegos. O Foro Peinador, incansábel axente de galeguización no ámbito da empresa galega, presenta este luns en Vigo unha campaña a prol do consumo neste Nadal de produtos galegos etiquetados en galego. Sen dúbida, un exercicio de consumo responsábel contribuirá ao tempo, a prol da nosa actividade empresarial e da vitalidade da nosa lingua nacional.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado AENA, Aeroporto de Alvedro, Aeroporto de Barajas, Aeroporto de Lavacolla, Aeroporto de Sá Carneiro de Porto, Asociación de Empresarios de Hostalería de Santiago, Foro Peinador, Lingua galega, Turismo\nUnha Constitución caducada\nPublicado o 9 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nO extremismo das propostas dos ministros Wert e Ruiz Gallardón ilustran os sinais dos tempos neste 34 aniversario da aprobación da vixente Constitución. As conmemoracións desta efeméride foron quen a reflectir a caducidade do modelo constitucional actual: ausencias de case todos os partidos alleos ao bipartidismo de quenda, declaracións enfáticas sen lle admitir á prensa preguntas… Un cadro verdadeiramente decadente, cualificación da que tampouco zafa algún dos ausentes como Cayo Lara (IU), a quen non lle valeu o Senado para o evento, mais si para aproveitar a presenza dos xornalistas e contar a súa historia.\nO modelo constitucional (que a grande maioría non puidemos votar por mor da nosa idade) xa non serve. Hai que inserir nun novo texto o recoñecemento das regras e competencias da UE e máis as categorías xurídico-políticas do século XXI, entre elas a constitucionalización (hoxendía son só principios informadores das políticas social e económica) da protección da saúde e do acceso á vivenda como dereitos.\nE hai que enfrontar a organización plurinacional do Estado. Precisamos dun Estado en rede, moderno, onde non exista un plantexamento radial do territorio nin un cerebro hipertrofiado que todo o pense e nos diga en que lingua falar ou onde gastarmos os cartos. Un Estado a construirmos dende o recoñecemento da plena soberanía das nacións como Galicia a respecto das cuestións vencelladas á lingua, á cultura, ao Dereito Civil e á organización territorial e réxime local. Materias todas onde o Estado plurinacional constituiríase como confederal, recoñecendo o dereito de veto das distintas nacións nese ámbito. Para adoptar, canto ao financiamento, política económica e réxime fiscal, un federalismo non exento de doses estimulantes de competición, que poida testar o suceso ou fracaso das distintas propostas de fomento ou fiscais, como adoitan facer nos USA.\nCada ano que demore esta remuda de modelo constitucional medrará o número de separadores. E, xa que logo, de separatistas. Até dificultar verdadeiramente a continuidade da convivencia nesta nosa España plurinacional.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado Alberto Ruiz Gallardón, Cayo Lara, Constitución española, IU, José Ignacio Wert\nA mala administración\nPublicado o 3 de Decembro de 2012 por Xoan Antón\nUn dos programas de maior audiencia na TV estatal puxo este día o foco nas duplicidades administrativas e destrago de recursos que xeraba o mantemento dunha Administración do Estado ineficiente e hipertrofiada. Por mor da desconfianza histórica de Felipe González, Aznar, ZP e Rajoy aos gobernos autonómicos mantéñense Ministerios como Sanidade, Educación ou Cultura e Deporte, que teñen case todas as súas competencias transferidas.\nCanda a unha AENA que é a axencia aeroportuaria máis centralizada e ineficiente do mundo occidental, no canto de transferir os aeroportos galegos á Xunta e garantir a súa xestión autónoma e aberta á participación da sociedade civil da súa contorna territorial.\nHoxe en día, na época de Internet e das novas teconoxías, os Delegados, Subdelegados do Goberno e toda a Administración periférica estatal sobran. Como as Deputacións na Galicia, que constitúen un esquema centralista e decimonónico que se mantivo só a xeito de contrapoder. Ou as grandes axencias estatais, que amorean 32.000 millóns de euros de débeda agachada e que non teñen papel nun Estado autonómico de fasquía federal.\nEspaña é plurinacional e, xa que logo, só se pode organizar en rede, por medio dun conxunto de técnicas federais (nomeadamente no eido fiscal e financeiro) e confederais (nos asuntos de lingua, cultura, Dereito civil e réxime local, onde Galicia habería ter dereito de veto, canda os restantes países con lingua e Dereito civil propios). Neste contexto, suprimir o actual Senado que gasta 55 millóns de euros para irmos a unha segunda Cámara territorial elixida polos Parlamentos autonómicos (cun só senador por Comunidade Autónoma e outro máis, por exemplo, por millón de habitantes) e que custase a quinta parte sería acaido para artellar este esquema plurinacional en rede.\nCoas duplicidades actuais non podemos seguir. E son o Estado e as Deputacións os que han sufrir os meirandes recortes, porque os Gobernos autonómicos xestionan os servizos públicos esenciais.\nA ARRINCADEIRA: FEIJOO REPITE GOBERNO\nO feito de que Feijoo reproduza case na súa totalidade o seu Goberno amosa un grao de suficiencia moi preocupante. Nomeadamente o mantemento de Jesús Vázquez, que agravou a guerra lingüística, é un mal síntoma de que Feijoo instalouse no peor continuísmo.\nPublicado en Opinión\t| Etiquetado AENA, Alberto Núñez Feijoo, Estrutura do estado, Felipe González, Jesús Vázquez, José Luis Rodríguez Zapatero, José María Aznar, Mariano Rajoy


XOAN ARCO DA VELLA: HORTASAN - MERCADO DE PONTEVEDRA\nHortasán é unha explotación agrícola cunha longa tradición familiar. Sete hectáreas adicadas a Produción ecolóxica de legumes, hortalizas, verduras, trigo e millo ao aire libre, cría de animais así como invernadoiros para as producións temperás.\nEn Hortasán fan unha agricultura sustentábel e respetuosa co medio ambiente.\nEmpregan métodos tradicionais: rotamos os cultivos, abonamos con esterco producido polo noso gando e empregamos métodos respetuosos co medio para combatir as plagas dos cultivos.\nNon utilizan produtos químicos, (nin fertilizantes, nin pesticidas, nin herbicidas), nin hormonas, nin organismos xenéticamente manipulados.\nHortasán ten produtos de toda garantía, sans, sen residuos químicos, que teñen os sabores que lembramos da nosa neñez, que saben como sabían antes as cousas. Alimentos de alta calidade con alto nivel de nutrintes e vitaminas. Alimentos naturais moi saudables.\nTen tamén á venda outros produtos ecolóxicos\nSe queres visitar a explotación, estaran encantados de recibirte.\nEstan no corazón do val do Ulla, a dez quilómetros da Estrada e a vinte de Santiago de Compostela. O enderezo é lugar de Feal nº 11, parroquia de San Mamede de Ribadulla, Concello de Vedra\nOs teléfonos de HORTASAN son:\no blog de xesús lópez 3 de noviembre de 2014, 23:37\nSE practican unha agricultura ecolóxica e sustentablle, hai que visitalos. Gracias pola noticia.\nXoan Arco da Vella 22 de marzo de 2015, 22:07\nUn saudo amigio Xesús, aperta


Sistema que permite realizar a licitación electrónica dos procedementos abertos, negociados, restrinxidos e contratos menores.\nCoa entrada en vigor da Lei 9/2017 de Contratos do Sector Público producíronse unha serie de cambios nos procedementos de contratación. Un dos máis destacables é a aparición dunha modalidade de procedemento aberto, descrita no artigo 159.6, que polos seus importes parece o substituto natural dos antigos procedementos negociados sen publicidade e dunha parte importante dos contratos menores. Esta nova modalidade de procedemento aberto coñécese como "Procedemento Aberto Super Simplificado" (PASS).\nA Lei describe o PASS como un procedemento básicamente electrónico e, neste sentido, na Xunta estívose a traballar para poñer a disposición das EELL galegas un sistema electrónico que permita a súa tramitación. Este sistema é SILEX (Sistema de Licitación Electrónica da Xunta de Galicia) que se poderá utilizar para tramitar este tipo de procedementos (PASS) ademáis de abertos, negociados, restrinxidos e contratos menores.\nA plataforma SILEX e un dos servicios que forma parte do Nodo integral de Contratación Publica Electrónica de Galicia xunto coa Plataforma de Contratos de Galicia (PcPG) o Rexistro Xeral de Contratistas (RXC) e o Sistema de Factura Electrónica (SEF).\nPara máis información sobre o funcionamento da plataforma SILEX pode acceder ao documento SILEX-Presentación informativa sobre o servizo\nREQUISITOS MÍNIMOS PARA O ACCESO A SILEX\nPara poder utilizar a plataforma SILEX unha entidade local deberá cumprir cos seguintes requisitos mínimos:\nEstar adherida ao "Convenio de colaboración entre a Xunta de Galicia e a FEGAMP para o desenvolvemento da Administración Electrónica nas entidades locais da Comunidade Autónoma de Galicia".\nEstar dada de alta na Plataforma de Contratos Públicos de Galicia.\nPara asegurar un funcionamento óptimo da plataforma SILEX recoméndase que os equipos informáticos desde os que se acceda a SILEX preferentemente dispoñan de:\nEdge, Chrome ou Firefox\nLector de tarxetas e drivers asociados\nO SILEX é compatible coas seguintes tarxetas intelixentes e drivers asociados:\n2. MIFARE MF1ICS50\n3. G&D Sm@rtCafe\nCon outras tarxetas haberia que facer probas de compatibilidade.\n3. Os usuarios deberá dispoñer de certificados electrónicos de persoa física recoñecidos ou cualificados expedidos polos prestadores de servizos de identificación incluídos na lista de confianza de prestadores cualificados de servizos electrónicos de confianza cuxa relación se pode consultar no seguinte enderezo: http://www.conselleriadefacenda.es/servizos-e-tramites/ov-perceptores/certificados-electronicos-admitidos.O DNI electrónico non é apto para o seu uso na plataforma por parte dos usuarios das unidades de contratación.\n4. Deberase solicitar a alta en SILEX como mínimo de 2 usuarios.\nSOLICITUDE DE ACCESO A SILEX\nPara solicitar unha entidade local o alta no Sistema de Licitación Electrónica (SILEX) deberase cumprimentar, asinar dixitalmente polo Alcalde/sa ou Presidente/a ou ben en papel e escaneada e enviar ao Centro de Atención a Usuarios da Xunta (CAU) cau-periferico@xuntal.gal a folla de cálculo “SILEX - Formulario de alta da entidade e os seus usuarios” na que se indican: o órgano de contratación e os usuarios da entidade local que se desexen dar de alta no servizo (mínimo 2 usuarios).\nNo caso de que se envíe a solicitude en formato pdf asinado dixitalmente, ou como documento asinado manualmente e escaneado é necesario que se envíe tamén a folla de cálculo (formato ods) cumprimentada cos datos dos usuarios.\nOs usuarios que se vaian dar de alta en SILEX e cuxos datos se recollen na folla de cálculo, deberán ser informados pola entidade local solicitante sobre a información sobre protección de datos que se recolle no documento “SILEX – Cláusula informativa RGPD”\nDispón de información máis detallada sobre como cumprimentar a folla de calculo formulario de alta de usuarios e de cómo solicitar o alta no documento “SILEX – Procedemento alta de usuarios”.\nPara os usuarios que se necesite dar de alta a posteriori (xa estando dada de alta a entidade local en SILEX) deberase utilizar o modelo "SILEX - Formulario de alta individual" enviando a solicitude ao Centro de Atención a Usuarios da Xunta (CAU) cau-periferico@xuntal.gal\nTodos estes documentos relacionados coa solicitude de alta no servizo tamén están dispoñibles no apartado “Contido relacionado” desta mesma páxina.\nUnha vez tramitada a alta pola Xunta comunicarase, a conta de correo de cada usuario (conta de correo indicada no formulario da solicitude), ás instruccións para acceder ao Sistema de Licitación Electrónica (SILEX).\nFORMACION SOBRE SILEX\nPode inscribirse no seguinte formulario se está interesado en ser convocado ás proximas formacións en liña que se celebren sobre SILEX:\nSolicitude asistencia a próximas formacións SILEX\nCELEBRACION DE MESAS DE CONTRATACION EN MODALIDADE TELEMÁTICA\nO Sistema de Licitación Electrónica da Xunta de Galicia, SiLEX, permite a celebración de mesas de contratación de xeito remoto (os membros de mesa que participan no descifrado das ofertas están en distintas localizacións xeográficas). Para a realización destas mesas recomendase seguir o indicado no documento "SILEX-Protocolo de celebración de mesas telemáticas" e as instruccións indicadas para cada perfil de usuario (moderador ou membro de mesa) nas guías e manuais que figuran na solapa "Contido relacionado" desta mesma páxina.\nCONTACTO PARA DÚBIDAS OU INCIDENCIAS CO SERVIZO SILEX\nPara calquera dúbida técnica sobre a xestión da súa alta ou incidencia co servizo SILEX, poderase poñer en contacto con CAU a través do Tlfno 881 995 300 ou no correo electrónico cau-periferico@xunta.gal. Para calquera outro tipo de dúbidas non técnicas ou información relacionada coas xornadas de formación sobre este servizo poderá contactar coa Oficina eConcellos a través do Tlfno. 981 957 595 ou do correo electrónico: oficina.econcellos@xunta.gal.\nConsellería de Facenda, CIXTEC\nConvenio Plataforma Emprende en 3\n50780 SILEX - Solicitude alta entidade local e usuarios (1º vez) Modelo solicitude alta de unha entidade local e dos seus usuarios no Sistema de licitación...\n50900 SILEX - Procedemento alta entidade Documento no que se explica como cumprimentar a folla de calculo modelo de solicitude/form...\n50901 SILEX e SEF - Cláusula informativa RGPD Documento no que se recolle a información sobre protección de datos que unha entidade loca...\n50905 SILEX - Presentacion sobre o Sistema de Licitación Electrónica da Xunta (EELL) Documento describe as principais funcionalidades do Sistema de Licitación Electrónica da X...\n61365 SILEX - Solicitude alta usuario individual Modelo de solicitude a utilizar para solicitar a alta en Silex de usuarios a maiores dos i...\n62280 SILEX - Solicitude baixa usuario/s ou da entidade local Modelo de solicitude a empregar para solicitar a baixa dun usuario dunha entidade local na...\n63061 SILEX - Recomendacións para a correcta utilización de Silex para o Órgano de Contratación Recomendacións para o Órgano de Contratación sobre que requisitos técnicos e operativos é ...\n63062 SILEX - Recomendacións para a correcta celebración de mesas de contratación electrónicas Lista de recomendacións das tarefas a realizar para asegurar a correcta celebración de mes...\n63063 SILEX - Comprobacións a realizar previamente a celebración mesa contratación electrónica e... Lista das comprobacións a realizar previamente a celebración dunha mesa de contratación el...\n65210 SILEX - Protocolo para a celebración de mesas telemáticas Documento onde se explica o protocolo que se recomenda seguir por unha entidade local para...\n65211 SILEX - Guía rápida de celebración remota de mesas de contratación. Perfil moderador Documento que ten por obxecto describir os pasos mínimos a seguir para moderar a apertura ...\n65212 SILEX - Manual celebración remota de mesas de contratación. Perfil moderador Documento que ten por obxecto describir os pasos a seguir para moderar a apertura das mesa...\n65213 SILEX - Manual celebración remota de mesas de contratación. Perfil membro mesa Documento que ten por obxecto describir os pasos a seguir polo membro dunha mesa na apertu...\n65214 SILEX - Guía rápida de celebración remota de mesas de contratación. Perfil membro mesa Documento que ten por obxecto describir os principais pasos a seguir polos membros de mesa...\n121 Contratos Públicos de Galicia-Xestión de perfil e concursos (CPG) Correo electrónico\n120 Rexistro xeral de contratistas (RXC) En liña\n20220 Sistema electrónico de facturación (SEF) En liña


Para o PP Carmela Silva é unha marioneta política do alcalde, que atende ao que el manda e non aos intereses da cidade\n21 Xul 2016 Novas\n“Reclamamos que teña proxectos concretos para Vigo e que apoie aos colectivos”, defende Elena Muñoz.\nDenuncian que o edificio da Deputación en Vigo converteuse nun mero rexistro, baleiro de contido.\nNidia Arévalo lamenta que a presidenta exportase “as malas formas, a ditadura e a falta de talante dos socialistas vigueses ao resto da provincia”.\nVigo, 21 de xullo de 2016.- O grupo provincial do Partido Popular criticou esta mañá que a Deputación deixase de ter un proxecto para Vigo e de ser un apoio fundamental para o tecido asociativo da cidade, e lamentaron que Carmela Silva sexa “unha marioneta política do alcalde, que atende ao que el manda e non aos intereses da cidade”.\nAsí o denunciaron esta mañá a voceira do grupo, Nidia Arévalo, e a deputada Elena Muñoz, que lamentan que nestes doce meses a institución provincial deixara de estar ao lado dos colectivos culturais, deportivos, sociais e veciñais da cidade, para centrarse unicamente naqueles temas que o alcalde de Vigo “deixa e ordena”.\n“Antes a Deputación tiña un proxecto para Vigo, un apoio para todo o tecido asociativo da cidade, e hoxe todos estes colectivos están desasistidos”, recordou Elena Muñoz. A deputada viguesa considera que “a Deputación converteuse nunha comparsa sen voz nin voto do alcalde e do que el quere facer, e a presidenta é unha marioneta do alcalde, que só fai o que el lle permite e autoriza”.\nNesta liña, recorda que a Deputación só suma diñeiro ás aportacións que xa fai o Concello de Vigo, referíndose ás axudas para os voos en Peinador, a grada en marcador ou o acondicionamento da sede do Auditorio do Mar, proxecto que xa foi criticado polo Partido Popular xa que supón facer un investimento de 800.000 euros nun edificio municipal, para que despois o Concello de Vigo abone un aluguer á empresa adxudicataria. Por iso, insistiron en que neste primeiro ano de goberno, a Deputación de Pontevedra converteuse na caixa B do Concello de Vigo, desatendendo as necesidades da cidade para centrarse exclusivamente nos intereses políticos do partido.\nOs populares consideran que este non é o camiño máis acertado nin o que máis lle convén a Vigo. “Nós seguimos reclamando que a Deputación sexa o que ten que ser nesta cidade, que faga proxectos concretos, que apoie a todas as asociacións, e que non fagan como neste último ano, no que non contentaron a ninguén”, sinalou Elena Muñoz.\nPola súa parte, Nidia Arévalo comparou a xestión do bipartito co que está pasando no edificio que a Deputación ten en Vigo, que se converteu nun mero rexistro, baleiro de contido. “Os veciños de toda a área metropolitana usábamos esta sede como rexistro, pero tamén para reunións, como lugar onde expoñer e escoitar as peticións dos colectivos… Aquí había un importante fluxo de persoas do mundo da cultura e do deporte. E hoxe non hai nin persoas nin quen as atenda. E esta é a imaxe da nova Deputación, coas portas pechadas e os deputados falando na rúa”, criticou. Ademais, explicou que a Deputación prohibiu aos deputados populares facer as declaracións na sala de prensa da sede de Vigo, dicíndolles que se foran a Pontevedra.\nA voceira do grupo popular lamentou, ademais, que a presidenta da Deputación exportase ao resto da provincia “as malas formas, a ditadura e a falta de talante dos socialistas vigueses”. Así, dixo que “os plenos pasaron de ser un lugar de debate a un lugar para a crispación, cunha presidenta acomplexada que non permite falar e debater, e nos que a falta de respecto é a que preside a Deputación todos os meses”.


5 falsas razóns para explicar o futuro fracaso do iPhone 6 | Novidades do iPhone\nTodos estes días na rede viches moitos motivos polos que debes confiar en Apple polo teu seguinte terminal iPhone 6 e a innovación que suporá por ser unha nova gama. Pero tamén hai centos de razóns para crer que o esperado iPhone 6 non rematará de convencer. Son dos que cre que a prudencia, nestes casos, especialmente sen información oficial, é o mellor aliado, pero xa sabemos que o feito de que haxa moitos iFans convencidos implica tamén que hai detractores igualmente radicais. E precisamente moitos deles alegan varias razóns que se repiten nos foros anti-Apple para os que o próximo terminal nace sen practicamente futuro.\nAínda que como digo non serei o que estea convencido diso iPhone 6 será o terminal idealPolo menos ata que o poida ver cos meus propios ollos, nin podo asegurar que non terá éxito. Máis aínda coñecendo a traxectoria de Apple. Pero como falei varias veces en iPhone News sobre as posibles características que farían do iPhone un bo terminal, hoxe imos botar unha ollada ás que para os detractores de Apple son un verdadeiro erro. Ao final do día, incluso podemos sacar algunhas conclusións de posicións radicais, ¿non cres?\n5 razóns polas que o iPhone 6 non terá éxito que son falsas\nBatería que non pode substituír o usuario e pouca autonomíaA verdade é que o feito de que a batería do iPhone non sexa accesible para o usuario sempre se utilizou contra Apple. A verdade paréceme un erro cunha solución fácil, pero estou convencido de que o iPhone 6 non o terá. Hai máis teléfonos no mercado con esta opción, polo que os fabricantes case sempre aseguran a substitución eles mesmos. En canto á autonomía, Apple melloraraa definitivamente.\nCámara con poucos megapíxeles: Paréceme unha desas características dos novatos que van saber moito sobre o mundo da tecnoloxía. Calquera que usou a cámara móbil para facer eses planos que te enorgullece amosar despois sabe que os deputados pouco teñen que ver con isto. Ben, polo menos se falamos dun número razoable deles. En calquera caso, nese sentido, aínda que sabemos que a cámara do iPhone está á altura dos seus rivais, é moi seguro que Apple apostará por novas ópticas na próxima xeración.\nNon hai NFC: Isto é certo que será moi improbable que os defensores do iPhone 6 poidan refutalo. Non os hai, nin os haberá. Pero Apple busca opcións con outro tipo de conexións. E realmente, cantos de nós usamos NFC a diario para considerar que un iPhone sen el fallaría estrepitosamente?\nPouca ou nula personalización: Nisto non podemos refutar demasiado aos defensores de Android. Neste caso, Apple non creo que cambie a súa liña pechada. Aínda que non todos os iFans o comparten, e precisamente para este asunto atopamos o jailbreak que conquistará a moitos dos que están convencidos de que a mazá é a elección correcta. Entón, sinceramente, tampouco creo que isto faga fallar o iPhone 6.\nTeclado fixo sen outras posibilidades: é posible que os defensores desta tese non pasasen pola App Store para descubrir que existe algún teclado para iOS, aínda que son bastante novos. De feito, o coñecido Swype está dispoñible. Dito isto, cantos usuarios de Android compran un teléfono SO só porque poden personalizar o seu teclado? En resumo, poderiamos defender miles de funcións que teñen e en iOS non, pero como para afirmar que é por iso que o iPhone 6 fallará, creo que é unha esaxeración levada ao límite.\nCamiño completo ao artigo: Novidades do iPhone » iPhone » 5 falsas razóns para explicar o futuro fracaso do iPhone 6\nNon é para ser un spoilsport pero o título podería estar mellor escrito.\nResposta a Grammarnazi\nMarcador de posición de Cristina Torres dixo\nCambiado !! Espero que agora vos guste máis 😉 Un saúdo !!\nResposta a Cristina Torres\nRecheo de artigos, especulativo e insustancial.\n¿Terminará o mundo cando saia o iPhone 6?\n¿Será rosa chicle?\nTerá algo novo como o sensor de retina?\nInsisto, hai momentos nos que os artigos deste sitio web me abruman e desconcertan.\nResponde a sereno\nRespecto ao título ...\n"5 falsas razóns polas que o próximo iPhone pode non ter éxito"\n1-Motivos falsos, ao comezo da declaración\n2- Seguinte iPhone, sen supoñer que se chame 6.\n3-Pode que non teña éxito, deixando claro que é meramente especulativo.\n4-O uso conveniente e necesario das comas.\nO título proposto afirma que o iPhone 6 non triunfará, aínda que explica que os seus argumentos son falsos, para afirmar este feito, que se propón de forma expresa e implícita.\nCreo que a afirmación é máis típica dunha páxina detractora de Apple e anti-Fan Boys ...\nBoa contribución! Respecto do que dis que cres que é unha declaración anti-iFan, o certo é que todas estas razóns proceden de foros e páxinas dese estilo. Neste caso tentei demostrar que polo menos a medida que xorden son falsas. Un saúdo e grazas polo teu comentario 😉\nUso conveniente e necesario das comas? Bendita ignorancia. Esas comas non podían estar máis equivocadas. Si, o título (e non o título) puido escribirse mellor, pero polo menos intente aprender como funciona o idioma antes de corrixir os demais e facer o ridículo.\nPor certo, as comas despois de "non dar por feito", "O título proposto" tamén son incorrectas (e tamén sería bo eliminar algunhas das que están detrás desa mesma frase, porque se non non ten sentido) , "Eu creo" e "que a afirmación".\nHai demasiadas comas na túa corrección, só tes que entender "5 falsas razóns polas que o próximo iPhone non tería éxito".\nA túa proposta é moi semellante á que presentei agora. En calquera caso, creo que nos titulares como dis, é mellor evitar as comas excesivas segundo sexa necesario. Grazas pola contribución e o comentario. Un saúdo !!\nPode ser unha merda, pero esa é unha das razóns anti-Apple para que o futuro iPhone falle. E o mencionan en moitos foros. Por iso o mencionei.\nRespecto ao título, modifiqueino segundo a túa solicitude 😉 Espero que agora che pareza máis claro.\nSaúdos e grazas por comentar !!\nIgnorancia, do latín ignorare (quen non sabe)\nQuizais non saiba que despois do comentario das comas, ao que alude, debería tratar o seguinte "punto" ou asunto, como punto e non como punto, xa que fala de comas e do meu descoñecemento do seu uso, para fale inmediatamente (e periodicamente) sobre o propietario que non titula.\nPor certo, a definición correcta de título é:\nPoña un título, nome ou inscrición en algo. (segundo a RAE)\nPalabra ou frase coa que se dá a coñecer o nome ou tema dun libro, documento, película, música, artigo, etc. Ten un período ao final.\nNon obstante, grazas polas súas aclaracións.\nA ver, implicámonos coa lingua.\nIgnorar é unha palabra que vén do latín. Pero en realidade o termo latino correcto é ignorar.\nO punto final non creo que sexa correcto xa que non trata un asunto diferente, de feito, sempre se refire a comas, aínda que a frase comeza con referencia ao titular.\nEn canto ao título e ao título, aínda que se usan intercambiablemente de xeito coloquial, a fórmula correcta para o que se estaba a tratar é o título.\nUn saúdo aos dous !!\nO título, descabellado, máis sinxelo, »5 falsas razóns polas que« iPhone6 * »non terá éxito.».\nPode transferila a 5s, 5c, 5, 4s, 4, .. En que iDevice pode cambiar a batería vostede mesmo sen usar un desaparafusador? A Apple non lle interesa que o usuario poida solucionalo el mesmo, son cartos que perden, pero moito ... Podes atopar unha batería por 3 dólares, mentres que Apple chégalle máis de 30 €. Máis exemplos, o botón de inicio que é máis delicado, a flexión de reposición non vale 3 $, o motor do vibrador 1.2 $. O servizo técnico é unha fonte de ingresos que non hai que esquecer e que as cousas se fan para que rompan. É como un concesionario de automóbiles, coas vendas de vehículos gañan unha pequena parte, por outra banda, o taller é onde gañan o diñeiro.\nO problema de MP é o mesmo, xa sabemos que un bo sensor de imaxe é mellor que a cantidade de píxeles da propia imaxe, polo que quero 13MP se o vou imprimir nun DIN A4 ou nun 10 × 15. Pero a estabilización mecánica e non a estabilización de software sería estupenda.\nA NFC, vin que se usaba nos Estados Unidos e é interesante, pero ata que chegue a España, aquí estamos máis que en metal e sen factura jejeje ...\nSe compras un iDevice, xa sabes que esperar, que a personalización non é nova, imos ...\nO artigo en si ... sen contedor nin contido como se di, pero grazas.\nResponde a Desmon\nO título xa o cambiei. Respecto a algúns dos seus comentarios sobre os motivos do fracaso do próximo iPhone, seguramente vin algúns deles nas páxinas anti-iFan 😉 Pero no artigo de hoxe mencionei só os máis recorrentes.\nO continente do artigo foi precisamente para resumir as razóns polas que o anti-Apple, que será o que faga Cupertino, cre que o novo terminal non terá éxito. O contido á vista é. Sinto que non che gustase, aínda que agradezo a túa extensa contribución mencionando outras desas ideas que se falan nese tipo de foros.\nA ver, Sereno. O meu comentario é un pequeno todo dirixido á túa ignorancia, ergo non teño que usar un punto. Estás a falar cun tradutor e corrector de estudos titulado e con moitos cursos ás súas costas, así que non intentes saber máis ca min e acepta os teus erros con humildade.\nEn canto á súa nova mensaxe, ten un grave problema coas comas. Os que pon despois de "Quizais non saiba", "sobre comas", "quere dicir", "punto ou asunto", "punto" son incorrectos. Tamén necesitaría un antes de "sen título". Supoño que se acabarían.\nAo seu pé ...\nAcepto as correccións con humildade, non os insultos.\nA educación nunca debe estar en desacordo co coñecemento.\nGrazas por chamarme ignorante varias veces, di moito sobre ti e por suposto que te cualifica.\nEliminar todos os meus comentarios / intervencións.\nSentímolo, o que está escrito en Internet permanece para sempre 🙂\nMáis alá dos problemas do título, que hai que perdoar á señora, calquera pode cometer un erro e incluso máis dun, seguro que ten un iphone .. 😀\nCreo que o iPhone non fallará, simplemente porque o iPhone funciona ben nos Estados Unidos, un país no que se pensa pouco no que compra. Compras para mercar e sobre todo se é o que fai "todo o mundo" ou a moda. Tamén parecen parvos pero non o son, hai toda unha infraestrutura de gastos que xa está incluída na "actualización" do teu produto ... compra o novo iPhone. Sexa música, películas e especialmente aplicacións.\nSe o iPhone fallará nalgún momento por algo, é simplemente cando a xente se decata disto, que todo é un negocio e que non hai innovación. A última idea que Apple deixou caer foi Siri, e está a ter que ter horrores para mellorala. Entón .. é igual, podes cambiar de teléfono unha e outra vez e é o mesmo, sempre igual\nCreo que iso é o que pode facer que o consumidor queira saber outra cousa. Xa comprobaron que poñer a cámara do ano pasado, a pantalla e a batería dun teléfono de gama baixa, as conexións pechadas, un pésimo deseño de SO e 0 personalización seguen vendéndose e seguen facendo cola nas súas tendas ... Que che fai pensar que todo iso vai cambiar ??? ... xa que 4S que os expertos expertos crían que o iPhone ía ampliar a pantalla e ver o que facían.\nTodo isto é negocio e para moitas persoas as especificacións do teléfono son as menos importantes e sábeno.\nResponde a Totopo_arg\nPor desgraza como dis, teño un iPhone jeje 😉 Un saúdo e grazas pola túa contribución !!!\nEu son dos que penso que o Iphone 6 a nivel mundial terá unhas vendas moi altas (especialmente debido aos Estados Unidos como escribiu o comentario anterior) outra cousa é se será un éxito en Europa ou non.\nDas 5 razóns que expuxo, sorpréndeme que algunhas das razóns polas que a maioría da xente do meu entorno non mercaron o Iphone 5S (e moito máis acentuada no caso do Iphone 5C) e non cambiar a política de Apple pode repetirse co Iphone 6\n1. O prezo: moi lonxe da realidade que vive Europa e sobre todo mesturado coa desaparición da política de subvencións por parte dos operadores.\n2. Obsolescencia non tan clara: hai anos parecía que se non cambias o móbil polo novo, nin a aplicación de correo funcionaría, sendo realista durante moito tempo que os teléfonos móbiles superaron en funcións como o procesador, a cámara ... que o usuario medio adoita empregar e, polo tanto, faise máis complicado mercar un móbil caro que non vai facer unha gran diferenza co actual.\n3. Competencia: está claro que están xurdindo alternativas que teñen unha moi boa relación calidade / prezo, ver por exemplo Nexus 5.\n4. E, finalmente, algo que pode ser difícil de explicar pero que inflúe moito na xente, hai anos cando mercaches un iPhone e amosáchesllelo aos teus amigos fixeron unha cara flipada, iso xa non sucede. Se Apple non ten esa sensación de que tes un produto único nas túas mans de novo, podería comezar a vender menos porque a xente non está disposta a pagar o máximo para que un móbil teña outro máis.\nBen, creo que me involucrei, parabéns pola páxina.\nNon te metiches JC !! Moi bo comentario coa túa opinión. Non comparto todos os puntos, pero é certo que o prezo comeza a influír á hora de elixir un teléfono debido á situación económica que vivimos. Un saúdo e grazas !!!\nQue artigo de merda ... Se podes chamalo así.\nÉ algo que xa se sabe xa que todos os iPhones o padecen e son un fracaso?\nNon, pero gústanos falar para falar e aforrarme da tecnoloxía.\nNon chupes !! Deixa de criticar e fala só sobre o contido do artigo, non o escrito, se non che gusta, non o leas.\nRespecto ao contido do artigo, tes razón co nfc, ninguén o usa, din que Samsung é o pioneiro nesa tecnoloxía cando foi o Nokia c7 seguido do que foi o bb 9900 e realmente é unha tecnoloxía que non quitar algo así como o QR NUNCA PRAZO DE CONVENCIÓN, traballei en Nokia e mencionaron o\nPosibilidade de facer pagos con nfc, algo que aquí en México parece moi afastado, SOBRE A PERSONALIZACIÓN:\nAs persoas que buscan algo personalizable que non compren o iPhone, é válido que o critiquen pero deben respectar as preferencias de cada persoa, facer o jailbreak dun iPhone é quitar a esencia do produto ou software que presume de ser moito mellor que Android.\nPIXELAGE: realmente para o que se imprime cando imprime unha foto, pode ser máis grande sen distorsionar a REALIDADE. 5 mpx son perfectos para o seu marco de fotos. INTERNET LENTO E COMO ALTA NO SEU PLAN DE DATOS 👍 !!!\nResponde a Beck\nDe feito, máis píxeles poden facer unha imaxe mellor, pero un gran número deles non. Non trato moito o tema, pero sei que moitos píxeles implican que nunha lente pequena (como as cámaras) cada píxel levará moi pouca luz, o que reduce a calidade da fotografía, ao contrario o que fai Apple é manter os píxeles e mellorar e aumentar o tamaño do obxectivo ou de cada sensor.\ndany core fitlh dixo\nKomo fodendo que kejan da ortografía só opinan sobre a nota ou non pensan que podes poñer letras comas e acentos como queiras, só tes que ler e nonem a primeira vez k dar unha nota se non che gusta o escritor pzz non le e déixaos rexeitar kejando por un inche koma saúdos editor o teu sigele dándolle ao teclado komomse por favor\nDany, arriscaches os meus ollos co teu comentario, con ese xeito de escribir vas moi ben para ter éxito na vida, segue adiante.\nComo soportar estas gilipollas Cristina! Non adoito ler moito os comentarios, aínda que sempre leo as novas, pero cada vez que entro nos comentarios o 70% é crítico ... Paréceme ben comentar as noticias, pero non entendo como teñen MOITO tempo libre para entrar e criticalos por falta de escritura, ou por que algo non parecía correcto e obxectivo ... garda os comentarios para ti e usa o teu tempo en cousas útiles ...\nPor outra banda felicitar o blog, nunca comento, pero se o sigo dende que teño un iPhone (será hai uns 3 ou 4 anos), que os comentarios desa natureza non baixen a moral!\nCun 27% de parados, o tempo libre é o que sobra.\nO tempo libre nunca é demasiado, déixovos un blog para que poidades queimar un pouco: http://www.eliax.com\nJajaja Grazas alemán !! Non te preocupes, xa sabes que ás veces a crítica fainos mellorar e polo momento o nivel de "moral" mantense en equilibrio. Aínda que sempre é un pracer ler a mente dos lectores. ;). Encantado de que che guste tanto iPhone News e de dicirche que sempre que queiras comentar, aínda que non les os comentarios con tanta frecuencia, a túa voz é benvida. Encántanos que participes, tanto para eloxiar como para criticar con razón. Saúdos 😉\njeje, suponse que comentan para falar do próximo iPhone e pásano criticándose mutuamente pola súa forma de escribir, xa están cambiando o asunto de que a ortografía importa só é un comentario, unha opinión, é suficiente con sabes entender o que intentas dicir ou non? E en canto ao que menciona Cristina nesta páxina, estou totalmente de acordo. O próximo iPhone será un éxito igual que todo o demais, excepto o iPhone C, que xa fallou non polas cores senón polo seu prezo, ata que Apple o anunciou en CNN ou Tim Cook no seu twitter cando dixo que as supostas cifras de vendas "non foron as esperadas desde que saíu o ano pasado" ben, esta é a miña humilde opinión, comentario, comentámolo! responder que pensan nos rumores ou no próximo iPhone para non criticar ao outro sobre a ortografía ou a caligrafía ou o dialecto dos outros comentarios doutras persoas con que xa están cambiando o tema que van de tal pau a tal chip.\nResponde a gibran\nOla !! Ben, realmente teño cousas contraditorias sobre algunhas cousas que di o artigo, por exemplo a batería, paréceme que Apple está un pouco equivocado e o feito de que non se poida cambiar é un problema para o usuario final, xa que dependendo dun sat para cambiar unha batería sinxela, ao usuario final non lle gusta nada. A NFC a nivel empresarial úsase máis, xa que moitos portátiles utilizan esta tecnoloxía para transmitir datos e é moi cómodo a nivel empresarial. Un erro por parte de Apple é non poder pasar ficheiros a través do bluetooth como con calquera outro móbil, e o feito de usar ultramly iTunes para sincronizar o teléfono, incluso Blackberry e Windows Phone que son sistemas pechados son máis cómodos a ese aspecto podes acceder o teu iphone por wifi desde o teu ordenador e ves o seu contido? Non, por que necesitas iTunes. Para ser honesto, Apple queda cos seus terminais, medirán a nivel de hardware e software, pero só niso ... Non son ecosistemas con alta compatibilidade, esa será a caída de Apple, a súa propia estrutura pechada a súa política e a súa falta de innovación. Polo tanto, o iPhone 6 pode ser un fallo, máis que nada porque hai móbiles no mercado con máis funcións, con menos restricións e igual de fiables.\nHéctor GH dixo\nSinto comentar unha entrada tan antiga pero ao lela non puiden absterse.\nCreo que non só hai cinco razóns polas que vai ser un fracaso ou non vai ter o éxito que debería. Persoalmente creo que só hai dous e non é ningún dos anteriores. Un deles é o prezo, todos sabemos que Apple ten prezos altos polos motivos que sexan, a cuestión é que durante uns anos (exactamente desde o lanzamento dos 4s) o prezo dos seus teléfonos non coincide co produto que venden. E a outra razón é que a sensación de que o produto que está a mercar é exactamente o mesmo que hai tres anos, agás que é un pouco máis grande.\nHai anos un iPhone era unha aposta segura en termos de calidade do produto. Pero hoxe hai produtos doutras marcas que ofrecen exactamente o mesmo e aínda mellor na maioría, se non en todos os aspectos, á metade do prezo ou incluso menos.\nApple reinventou a roda e foise desinflando aos poucos. Non me estrañaría se o próximo iPhone fose a marca na cuneta.\nResposta a Hector GH\nO cargador universal non será Lightning, pero tampouco o será o microUSB


Díaz Ayuso agradece a Galicia o préstamo de respiradores á Comunidad de Madrid, foco do coronavirus\nRedacción Catalunyapress | Xoves, 26 de Marzo de 2020, 10:07\nAndalucía, Galicia, Estremadura e Murcia ofreceron á Comunidad de Madrid respiradores para a atención dos numerosos pacientes contaxiados por coronavirus que existen na rexión e a presidenta da Comunidad de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, agradeceu a súa disposición.\nAndalucía asegurou que está disposta a enviar respiradores a Madrid, porque é unha terra solidaria que sempre está disposta a "arrimar o ombreiro". Apuntou que, desde hai tempo, están localizados 1.571 respiradores, situados en Antequera (Málaga) para distribuílos cando faga falta a calquera provincia.\nPola súa banda, o presidente da Región de Murcia, Fernando López-Miras, trasladou que están en disposición de trasladar nove respiradores, en forma de "solidariedade e compromiso entre todos".\n"Van prestar respiradores temporalmente", celebrou Ayuso, quen explicou que Madrid fixera compras tanto de respiradores como de "outro tipo de material". "E cando baixe a onda en Madrid, se eles necesítano, dareillo co maior dos orgullos", dixo.\nPola súa banda, fontes da Xunta consultadas por Europa Press ratificaron as afirmacións de Ayuso e que Galicia prestará ese material.


A metade das persoas que cobran a Risga na provincia de Pontevedra son viguesas - Vigo al minuto\nVigo concentra o 50 por cento dos perceptores da Renda de Inclusión Social (Risga) da provincia de Pontevedra: 2.383 beneficiarios en nómina segundo os últimos datos correspondentes ao mes de novembro -26.583 nóminas expedidas no acumulado do ano-, difundidos este luns polo Goberno galego.\nEsta porcentaxe supera o 23,5 por cento no conxunto de Galicia e o “importe destinado pola Administración autonómica a esta prestación e ás Axudas de Inclusión Social na cidade supera no devandito período os 11,5 millóns de euros”. Cifra, esta última á que, segundo a Xunta, habería que sumar os 512.501€ que se destinan ás Axudas de Inclusión Social (AIS), cun total de 569 concedidas no acumulado ata novembro.\nAtendendo a este mesmo período, na área territorial de Vigo a contía supera os 14 millóns no caso da Risga e os 651.391€ no caso do AIS, dacordo cos mesmos datos. Dende o Goberno galego saliéntase que “pese a que Vigo representa unha terceira parte da poboación da provincia absorbe preto de cinco de cada dez euros destinados pola Consellería de Política Social á Renda autonómica de Inclusión Social”.\nEn canto aos tempos de tramitación, dende a Xunta asegúrase que a administración galega “segue a axilizar ao máximo os prazos de resolución desta prestación, en cuxa tramitación interveñen os solicitantes, os concellos e, por último, o Goberno galego” mentres, por contra, engaden dende a Administración autonómica, “o de Vigo é o concello da área que máis tarda en enviar os expedientes da Risga á Administración autonómica, superando os cinco meses e medio”.\nDende a Xunta lamentan que “lonxe de corrixir esta situación, o reforzo de persoal para os Servizos Sociais aprobado no marco do Plan Concertado, no que o Concello de Vigo resultou beneficiado con 15 traballadores máis (11 en 2016 e 4 en 2017), non se deixara notar en positivo” e o Goberno de Galicia insiste en que “a política social neste ámbito debe ser unha prioridade para o Concello”.


Aumenta a presión de Bruselas para poñer fin ao gasóleo bonificado da flota. A Federación Galega de Confrarías considera esta medida inviable – CanalBarbanza.com\nO gasóleo utilizado polo sector pesqueira benefíciase dunha exención no imposto sobre hidrocarburos. De momento, iso sí, porque a presión para gravar este produto chega de todas partes de Europa. Desde Bruselas e diferentes empresas ecolóxicas están a facer todo o posible por rematar con esta bonificación. O Presidente da Federación Galega de Confrarías de Pescadores, José Antonio Pérez Sieira explica que de levarse a cabo esta medida, o sector psqueiro chegaría ao seu fin.


Estás aquí: Inicio/Sociedade/Os días 21 e 22 de xullo, circo en Pontecesures.\nOs días 21 e 22 de xullo, circo en Pontecesures.\nO Circo Roma estara instalado na zona do peirao de Pontecesures, o martes 21 e o mércores 22 de xullo. As funcións, en ámbolos dous días, comezarán ás 21 horas.\nArchivada en: Sociedade Etiquetada con: circo, Pontecesures\nfin de semana santiago Vigo tripartito Historia Maneiro Ulla Angueira valga faro de vigo Pontevedra sar Porto lamprea sábado Pontecesures iglesia psoe plaza parque festa padrón protección civil xunta concurso Campaña Vilagarcía río ulla ACP Concello tren pleno n-550 obras fútbol fiesta pp curso a ponte correo gallego sabariz Diario de Arousa la voz de galicia Catoira BNG


CIG BOSCH: Folga en Bosch o 15 de febreiro\nFolga en Bosch o 15 de febreiro\nAo longo das últimas semanas viñemos mantendo asembleas co fin de dar resposta a situación laboral na empresa. O pasado venres Bosch anunciounos despedimentos e novos recortes que nos confirman o que viñamos plantexando.\nO ano pasado Vodafone solicitou 6 autorizacións á AEPD (Axencia Estatal de Protección de Datos) dependente do Ministerio de Xustiza, para transferir os datos dos clientes e polo tanto poder deslocalizar os servizos a Colombia, Chile e Perú.\nTele-2 ten data de remate o 31 de marzo, a partir da cal desaparecerá o produto tele-2 e só quedará Vodafone. Esa data parece como o posible fin da campaña debido a deslocalización polo que a CIG convocou mobilizacións, paros e folga en Sykes na Coruña e Bosch en Vigo.\nXa temos tamén confirmada unha reunión da CIG coa Consellería de Traballo para que a administración galega interveña para garantir os postos de traballo e falamos co deputado Francisco Jorquera do BNG para que o Ministro de Xustiza compareza no parlamento español e dea explicacións.\nEn todo caso a folga non só está motivada pola deslocalización de Vodafone que ameaza 500 empregos en Bosch Vigo, os motivos son os seguintes:\n1º Deslocalización de Vodafone, campaña para a que traballan 500 persoas en Bosch Vigo. Comunicando a empresa reducións de xornada e 52 despedimentos.\n2º Salarios conxelados dende o 2008. somos a única empresa do sector onde non se subiu nin sequera o 1,25% do salario.\n3º Asignación das correctas categorías profesionais, na nosa empresa non se recoñece a profesionalidade e tarefas que se realizan nos diferentes departamentos.\n4º Acabar coa temporalidade, temos unha vaga promesa da empresa de facer 4 pasos masivos a plantilla este ano e xa no primeiro danlle mais valor ó desempeño que a antigüidade.\n5º Que o 60% dos horarios sexa en quenda continua: din que polas curvas de chamadas non é posible cousa que non se aplica na realidade, ademais dinlle os axentes que fagan quendas de 14:00 a 22:00 (fóra de Convenio) e se non a aceptan póñenlle unha quenda partida.\n6º Cumprir co que se indica no Convenio e dar o período de descanso semanal de xeito ininterrompido.\n7º O exceso de horas do ano pasado debe ser considerado como horas extras e negocialo con cada traballador non decidir a empresa de xeito unánime como disfrutalo.\nO vindeiro 15 de febreiro temos que saír a rúa todos e todas para defender os postos de traballo e exixir unha negociación real por parte da empresa.\nPARA QUE NON NOS MANDEN AO PARO:\nPARA O 15 DE FEBREIRO!!!!\nLiSa RoWe dixo...\nE se non se amaña... caña caña!


Diego Romeu e Óscar Graña cruzando a liña de meta en Portugal. DP\nO pontevedrés levou o ouro xunto ao seu compañeiro na proba de C-2 maratón\nÓscar Graña non ten teito. O piragüista pontevedrés proclamouse este domingo campión do mundo de C-2 maratón xunto ao seu compañeiro Diego Romero na cita intercontinental que se está celebrando en Portugal. O tándem de Tania Álvarez e Tania Fernández foi bronce no K-2.\nA dupla de Graña e Romero, que tomaba a saída ás 10.00 horas mantívose sempre na cabeza da proba, acompañado polas embarcacións de Hungría, República Checa e a outra tripulación galega de Tono Campos e José Sánchez.\nO paso dos quilómetros foi desgastando a todos os participantes, para chegar aos últimos 500 metros con Óscar Graña e Diego Romero xunto á dupla de húngara á que superaron nun longo sprint.\nO C-2 español cruzaba a liña de meta logo de 01:58:31.48 superando aos seus rivais máis próximos os húngaros Zoltán Koleszár xunto a Levente Balla en 00:00:05.39 e en 00:00:28.24 aos checos Jakub Brezina e Jan Dlouhy. Finalmente, Tono Campos e Jose Sánchez ocuparon unha meritoria quinta posición.\nO outro podio con presenza galega en terras lusas foi para as deportistas Tania Álvarez do Kaiak Tudense e Tania Álvarez do Breogán do Grove.\nO dúo español completou os 25,8 quilómetros da proba cun crono de 1 hora, 59 minutos 29 segundos e 22 centésimas. E fíxoo tras vencer no seu particular duelo co equipo sudáfricano formado por Hayley Nixon e Christie Mackenzie, ás que superaron logo dun potente e longo sprint cruzando a liña de chegada cos brazos no alto. A vitoria da proba caía en mans das dúas deportistas de Hungría Renáta Csay e Zsófia Czéllai-vörös.


Andrés Pombo e o Ourense descoñecido - Ourense - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nAndrés Pombo e o Ourense descoñecido\nAndrés Pombo mestura lendas con certo toque de imaxinación para mergullarnos nas profundidades dun Ourense descoñecido con "O segredo das Burgas".\nAndrés Pombo (XESÚS FARIÑAS).\nMónica V. Lopo 09/06/2019 15:24 h.\nDende cativo, Andrés Pombo escoitaba os contos que o seu avó lle contaba cada día. Algunhas veces, incluso lle creaba as súa propia historia a partir dunha personaxe e unha idea. Con ese pouso, non era difícil pensar que un día collería lapis e papel, e como nunha apócema, mesturar lendas con certo toque de imaxinación para mergullarnos nas profundidades dun Ourense descoñecido con "O segredo das Burgas".\n“O segredo das Burgas" é o seu primeiro libro, que o lanzou a escribilo?\nLevo intentándoo dende que rematei a escola, sen éxito. Agora decátome de que era demasiado novo, aínda tiña moito que aprender. Deixeino durante catro anos para cursar maxisterio e tamén para ordenar os meus pensamentos. Resultou ser unha das mellores decisións da miña vida, porque na universidade coñecín a dous profesores que me axudaron a retomar a escritura. Cando rematei, decidín intentalo de novo, pero esta vez tiña más coñecementos, máis práctica e estaba mellor preparado.\nEn que se inspirou?\nA idea orixinal foi cambiando segundo descubría nova información sobre Ourense, e algúns eventos do mundo real tamén influíron no argumento. Por exemplo, os incendios de 2017 foron a inspiración para un dos antagonistas do libro.\nPor que de lendas?\nDende cativo sentín paixón pola mitoloxía, pero non lembro cal foi o detonante. Se cadra, a terrorífica experiencia de descubrir o Saturno devorando un fillo de Goya a unha idade demasiado nova. O trauma deu paso á curiosidade, comecei a ler sobre o tema, una cosa levou a outra... e aquí estamos.\nE cales son esas lendas das que fala?\nSobre todo, meigas e demos. E os espíritos das augas termais, por suposto. Non podo dar máis información, que non quero revelar ningunha das sorpresas que garda o libro.\nA inmensa maioría das lendas das que falo son tradición, se ben é certo que algunhas están un pouco modificadas para darlle máis emoción á historia. É o que se chama “licenza artística”. Non obstante, intentei ser o máis fiel posible ás versións orixinais, e para iso usei o "Dicionario dos Seres Míticos Galegos" como a miña principal fonte de información. Tamén visitei o Centro de Interpretación das Burgas para documentarme sobre a historia das fontes.\nHai elementos do libro que son creación propia. Un deles é o “Ourense das sombras”, aínda que se cadra me inspirei, sen me decatar, no Borrón, un país do outro mundo que aparece nalgunhas lendas galegas.\nQue teñen de máxico as Burgas?\n“Tres cousas hai en Ourense, que non as hai en España: o Santo Cristo, a Ponte, e as Burgas fervendo auga.” Dende sempre, as fontes foron unha parte importante da cidade. Os romanos construíron baños ao seu redor e dedicaron altares aos deuses. Máis tarde, os veciños usaban a calor natural do subsolo para co cer o pan. Hoxe relaxámonos na piscina termal. As augas das Burgas chegan a nós con miles de anos de historia e tradición ás súas costas, ademais de con 67ºC de temperatura. Son a nosa conexión co pasado, co que fomos e, se cadra, co que podemos chegar a ser. Se iso non é maxia, non sei que é.\nCales son os ingredientes do libro para atrapar ao lector?\nMisterio, que sempre engancha. Referencias a lugares coñecidos, para espertar o interese. Acción, mais non tanta que acabe aburrindo aos lectores. Un pouquiño de drama, sen que se converta en traxedia, que o asunto non vai diso. E humor, porque nunca está de máis.\nAmbientada en Ourense, a súa cidade natal, é un bo escenario?\nPor suposto. Ourense é unha cidade ideal para este tipo de historias porque ten moitos elementos que son pouco coñecidos, e iso sempre axuda a establecer unha atmosfera de misterio e fantasía.\nUnha das riquezas de Galicia son as súas lendas, que opina desta tradición?\nSempre me deu mágoa que no tiveran tanta presenza na cultura moderna como, digamos, os mitos gregos ou os exipcios. Creo que é un dos nosos tesouros inmateriais e sería moi triste que desapareceran, así que este libro é a miña forma de axudar a que non sexan esquecidas.\nEntre tantas lendas, seguro que hai algunha que o fascina especialmente...\nQue hai un volcán baixo as Burgas e que estoupará calquera día.\nE tras este libro, algún novo proxecto no que ande metido?\nAgora estou traballando na segunda parte. Como proxecto a longo prazo, gustaríame escribir e publicar nos tres idiomas que coñezo: galego, castelán e inglés. Xa o conseguín nun, quedan os outros dous.\nUn sitio que considera imprescindible coñecer en Ourense como “espazo de lenda"?\nAs Burgas, porque alí deu comezo todo.


Galeano e Galiza – O blogue de Manuel Mera\nGaleano e Galiza\n19 Abril 2015 / Manuel Mera\nDeste xeito titulara un artigo sobre o Terceiro Foro Social Mundial (FSM) en Porto Alegre, Brasil, no ano 2003. Coido que ten interese lembrar aquel momento, porque liga o noso país cun dos escritores xeniais, e ao mesmo tempo máis lúcidos e comprometidos na loita contra a opresión dos povos e a explotación da clase traballadora, o uruguaio Eduardo Galeano. Poeta sensíbel, achegado aos sentimentos da xente, persoa comprometida co cambio, e observador crítico da historia como se reflectiu na súa obra “ As veas abertas de América Latina”.\nParticipei dende o inicio en todos os primeiros eventos do FSM en representación da CIG, porque comprendín axiña que era unha resposta axeitada ao momento, contando co apoio da dirección da central. Interviñen nestes foros xunto a outras delegacións sindicais, nalgunha mesa redonda e nun acto organizado pola Central Unitaria de Traballadores do Brasil. O Foro Social Mundial foi unha resposta das forzas antiimperialistas ao proceso de globalización neoliberal que aproveitou perversamente o baleiro deixado pola queda do “bloque socialista”. Dicía naquel artigo:\n“O “Xigantiño” foi o local onde se fixeron as maiores conferencias do 3º Forum Social Mundial (FSM) de Porto Alegre. Ten capacidade pra 15.000 persoas, aínda que o 26 de xaneiro estaban ateigados os corredores e moita xente ficou fóra do recinto, ese día falaban Eduardo Galeano, Leonardo Boff, Radha Kumar e Jean Ziegler. Diante de 20.000 asistentes o escritor uruguaio fixo referencia a Galiza, á desaparición da administración durante as primeiras semanas da traxedia polo afundimento do Prestige, e como a sociedade civil, as xentes do mar do noso país e miles de voluntarios, enfrontaron cos medios máis rudimentarios, teimosía e coraxe, a marea negra que pretendía desfacer as rías, despois de tinguir de negro as rochas e praias abertas ao mar. Cun escritor do prestixio de Galeano lembrase este feito e o puxera como exemplo reflicte sensibilidade humán, así como a súa solidariedade e aprecio pola Nosa Terra.”\nAínda que para a povoación do noso país, a Arxentina é sinónimo da emigración galega, en realidade a incidencia dos galegos e galegas sempre foi moito máis importante no Uruguai, o “paisito” como din os “orientais”. Por iso, que Galeano fixese unha referencia tan específica na súa intervención ao tema do Prestige, e dera un énfase tan especial, e emotivo, á loita que o povo libraba contra os elementos e o desleixo do Estado español, amosaba a sensibilidade dun home de esquerda e unha proximidade ás nosas xentes, como persoas humildes e traballadoras, que entendía como unha parte dos de abaixo na terra de Artigas. Eduardo Galeano debe vivir tamén na nosa memoria.\nArtigo publicado en Sermos Galiza o 15-19 de abril de 2015\nCategories: américa latina, cultura/lingua, Internacional\nTags: fsm, galeano, galiza, manuel mera, nunca mais, porto alegre, prestige, uruguai\n« Un pulo á desigualdade e á dependencia Seica carecer de experiencia é unha virtude »


Co apoio da Área de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua do Concello de Lugo e a colaboración da Deputación de Lugo\nChegou unha nova edición da Letra das Festas, a revista oral do San Froilán, baixo o título de Lorchas e punteirolos.\nTivo lugar o martes 6 de outubro, ás 18:30 horas, no Salón de Actos do Deputación Provincial de Lugo (Rúa San Marcos, 8).\nA entrada foi de balde até completar capacidade.\nA capacidade, limitada a 60 persoas como máximo, completouse, seguíndose os protocolos sanitarios vixentes, sen contratempos.\nParticiparon seis antigos futbolistas, de diferentes épocas, vencellados a distintos equipos da cidade de Lugo.\nA duración foi duns 90 minutos, resultando un acto moi entretido e ata emotivo.\nEsta foi a intervención de Toño Núñez:\nCrónica pseudobiográfica dun lorchante chamado Iluso\nA José Peleteiro Bandín\nE a Juan Álvarez Renda\nEu, Toñín do Muxo, un neno metade de aldea, metade de vila, con 11 anos, e grazas a unha daquelas becas do tardofranquismo, viñen estudar ó INEM (Instituto Nacional de Enseñanza Media) de Lugo aló polo curso 1970-71. Traía comigo unha alforxa chea de timidez e de complexos, unha feble saúde e unha paixón: o fútbol… Inciso: creo que as chavalas xa me gustaban ben tamén. E digo isto porque os meus pais querían que viñese para o Seminario, coma case todos os meus veciños; pero, daquela, eu pensaba que, se entrabas no seminario, saías cura; e eu quería chegar a ter unha moza rubia de ollos azuis… e casar… Sempre mo acorda Romero, un compañeiro da primeira pensión na que parei. O caso é que, xa de neno, era teimudo abondo e dei conquistado os meus pais. E, na pensión da familia Quiñones, á altura dun coñecido supermercado que hai na rúa Ourense actualmente, tamén paraba outro veciño: Quilí, ou Sanchís, que ós dous nomes respondía. Como case non había tráfico, porque a rúa Ourense Prolongación, como se chamaba naquel tempo, era cega, de terra, e remataba nun noiro ou frontón, vaia partidazos botabamos alí. Sanchís, ou Quilí, que xa era un mozo, xogaba –e moi ben, por certo-, na Comercial, equipo punteiro por aquel entón no ámbito do fútbol afeccionado de Lugo. E levábame, xeneroso, canda el ós partidos, que acontecían no Polvorín, que, na maior parte do ano, era máis unha inmensa charqueira rectangular ca un campo de fútbol. Canto gozaba eu daqueles partidos! E, mal vestido, e mal calzado, canto frío pasaba nos invernos naquela inhóspita grada… daquela, que eu padecía de frieiras. Aínda case lembro a aliñación da Comercial… Ribeira (despois acabou sendo meu primo político), Sanchís, Pando (tristemente falecido en accidente de tráfico), Joli, Nando… Un equipazo! Lembro que no Nadal me regalaran os Reis Magos de Oriente un balón curtis… De volta das vacacións, tróuxeno para Lugo. Boa a fixen… O primeiro día que baixamos xogar á rúa, Sanchís meteulle unha lorcha e o esférico, case de estrea, sucumbiu diante da coitelada asasina dun cristal que había no pico dun balado feito de bloques e que pechaba un dos solares baleiros que aínda quedaban sen edificar. Canto chorei por aquel balón, creo que foi o primeiro e último agasallo que me fixeron os Reis Magos de Oriente… Quen me había dicir que, cos anos, eu tamén había xogar no Polvorín vestindo a camisola verde e branca do Iris de Magoi! … Mais… teño que confesarvos, sen demora, un segredo (non ol corrades por aí): en realidade, eu non quería xogar no Iris de Magoi… Nin na Comercial. Nin, sequera, no Lugo! Que va! Eu quería xogar… no Real Madrid… García Remón, Miguel Ángel, Rubiñán, De Felipe, Sanchís, Amancio, Pirri, Zoco, Benito, Breitner, Netzer, Del Bosque, Santillana…\nEn Navia tardou moito en verse a televisión, e a radio escoitábase moi mal. Había que subir ver os partidos a Folgueiras de Aigas ou a Vilaverde, e organizábanse excursións a tal fin; pero eu era un neno…\nOra ben, antes de chegar ó Iris de Magoi, pasaron algunhas cousas… No campo das Cagallas (hoxe rúa Conde) e en Río Sil, que tamén era unha rúa cega por aquel entón, onde vivía o meu compañeiro e bo amigo Julio Pedreira, comecei a miña carreira de aspirante a futbolista; porque en Navia xogabamos ó fútbol, pero non había equipo.\nSe mal non recordo, foi no ano 1972, da man de Evangelino Otero, Lino, co tempo recoñecido piloto de Rallys e daquela compañeiro de aula na extensión do Masculino que habilitaran no que fora o edificio da antiga Maestría Industrial, na rúa Montevideo, cheguei ó Sagrado Corazón infantil, adestrado naquel momento por Luís Del Árbol; ben anos despois, compañeiro de cantos na Coral do Hospital Xeral baixo a batuta de Fernando Gómez Jácome. Adestrabamos, sorteando varios pinos que nel había, nun patio onde hoxe se atopan as instalacións do CENTRAD (Centro de Artesanía e Deseño); patio cativo, de grava, e sementado de cristais rotos, pois daquela os edificios que rodeaban o tal patio estaban abandonados. Sendo, como era, un neno da aldea que soñaba con xogar no Real Madrid e que xogaba ó fútbol cun puñado de nenos coma min que non coñecía de nada, á parte do referido Lino; ancorado por unha timidez patolóxica, pasei boa parte da liga quentando o banco e sumido no máis ingrato anonimato. Entón… un día, no campo do Parga, onde os balóns que caían ó río había que recuperalos cunha rede pendurada dun pau longo, e algúns perdíanse río abaixo sen remedio, ó adestrador deulle por sacarme de titular; non lembro ben por que, sería por pura necesidade, supoño. O caso é que pasou o partido, creo que sorprendido, animándome e chufándome: “Bien, Núñez; fuerza, Núñez, así se entra, Núñez…!” Vin o ceo aquel día e cavilei para min que igual me facía coa titularidade… Ai, xa… Unha inoportuna apendicite, que rematou en peritonite aguda, cruzouse no camiño e aló van as miñas ilusións polo quirófano abaixo… O meu gozo nun pozo; botei meses sen poder xogar ó fútbol… Rebuscando no fondo da memoria, rescato estes nomes: Lino, Moreno, Casal, Cantalapiedra, Juan Carlos…\nDespois das vacacións do verán, volvín para o estudo e, da man dun dos grandes deportistas que deu Lugo (futbolista, baloncestista, grandísimo colocador de voleibol…), José Peleteiro Bandín, pai de Jota, o popular futbolista actual do Aston Vila (creo que acaban de dar a noticia de que vén cedido para o Alavés), cheguei ó Sant Yago Oje cadete… Teño que aclarar diante de nada que, por aquel entón, eu non tiña idea do que significaba noutros ámbitos a tal OJE (Organización Juvenil Española, ligada á Falanxe); para min era o mellor equipo de fútbol da cidade, despois do Estudiantes, e de voleibol, no que tamén cheguei a xogar. Adestrador: Juan Álvarez Renda, unha institución no fútbol de base local da época. Canto lle queriamos, era o noso segundo pai! Grazas sempre, Juan Álvarez Renda! Subcampións de Liga e campións de copa… Pero vaia malleira nos deu o Calasancio de Monforte na fase provinvial! 6-0! Paz, Castro-Martínez, Zunzunegui, Peleteiro, Abeledo, Héctor, Quique… Titular en todos os partidos… A cousa non ía mal. O Real Madrid xa quedaba algo máis preto… Aínda así, eu sabía ben que non rendía nin a metade do que o podería facer… Maldita inseguridade… maldita timidez… malditos complexos!\nXa era futbolista! E Cordido chamoume para xogar co Estudiantes escolar, a selección do Masculino (Paz, Pedreira, Peleteiro, Quique, Keita… estes dous últimos, despois, xogadores do C. D. Lugo). Campións provinciais, fase de sector en Luanco, Asturias. Quedaramos de terceiros. Pero eliminados…\nUn novo verán en Navia. Partidos diarios entre os castiñeiros de As Veigas e gran partido nas Festas Patronais contra A Fonsagrada. Xogar no equipo dos maiores fora tamén un grande motivo de alegría.\nE comezou o seguinte curso. E xa era xuvenil… Tendo como valedores a Renda e a Peleteiro, cheguei ó Iris de Magoi xuvenil. Adestrador: unhas veces, Julio (non lembro o apelido) e outras, Juan. Mal “rollo”… Presidente: Alejo. Que tempos…! A señora sufridora daquel presidente, de cuxo nome non consigo lembrarme, do da señora, lavaba as camisetas, os pantalóns, as medias e as botas de todos os xogadores dos equipos de xuvenís e de modestos na súa casa. Todas as semanas de case todo o ano (as camisetas, e o resto, tiraban varias ligas). E, por riba, aquela presidenta preparábanos uns termos con carajillo para quentarnos nos descansos dos partidos, termos que Alejo carrexaba, xunto coa vestimenta, nunhas enormes cestas de vimbio, dende Magoi ata o Polvorín, no maleteiro do seu coche. Isto dígoo aquí e agora, que xa prescribiu o delito; daquela era un segredo que non podía saír do vestiario, ninguén podía saber que ganabamos, todos os partidos que ganabamos, nas segundas partes, e grazas ó estímulo extra dos carajillos… Menos mal que por aquel entón aínda non inventaran o control antidoping… Porén, a augardente do carajillo da santa muller de Alejo non sempre debía ser legal, pois perdiamos case tantos partidos como ganabamos… Ou máis… Ou tamén pode ser que os carajillos dos contrarios fosen de coñac, ou de güiski… Talvez… Outramente, ducharse en auga semiconxelada ó acabar os partidos naquelas casetas-cortello era cousa de machos… O peor era dos que non o eramos… Si, había moito machismo naquel tempo… Ai… Repasando nos recortes de prensa, recuperei estes nomes: Paz, Peleteiro, Castro, Pena, Félix, Pepín, Pedraz, Míchel, Pejerto, Abeledo, Chirlis… Pájaro, Silvarrey, Luís, Varela, Quintana, Renda… Naquel campo-pantano daquel Polvorín de terra e grava, poñerlle a cabeza ó balón (vello e enchoupado de auga noxenta máis das veces), despois do lorchazo cara ó ceo que lle zoscaban os porteiros ó sacaren, era todo un acto de heroicidade; quedabas, un pouco, lelo, a velas vir, e botando chispiñas polos ollos… Nos días de moita choiva, boa parte do campo era unha piscina e os extremos, cando lles saían ó corte os laterais con certa contundencia (eufemismo) -algo normal, por outra parte, no Maracaná de Montirón-, os extremos -dicía- facían surf descontrolado e non paraban ata petaren no pau da valla perimetral, que non era de pau, que era de ferro…\nCertamente, fichar polo Iris de Magoi acabou sendo o meu maior logro como futbolista. Dous anos en categoría xuvenil… Mesmo cheguei a xogar algúns partidos de modestos sendo xuvenil… Sempre dependía de quen dese a aliñación… Era curioso aquilo de ter dous adestradores… Tamén hai que dicir que adestrar, o que se di adestrar, non adestrabamos… Só decidían quen xogaba en cada partido. Cando coincidían os dous na caseta… vaia lea! Se daba o once titular Juan Renda, tiraba dos xogadores que el subira do Sant Yago Oje, entre eles, eu; se o daba Julio, botaba man doutros… Cousas da vida, que diría Castelao… E as cousas reviráronse… Diante da pouca continuidade na titularidade, dei en perder a fe… O interese polo fútbol comezou a deixar de ser prioritario… A aquelas alturas da película, xa comezara a “coquetear” co voleibol e a miña carreira de futbolista entrou en decadencia… A realidade comezou a abrirme os ollos e funme decatando de que o de xogar no Real Madrid fora unha ilusión, un soño… Un efémero soño…\nÁ volta duns anos, xa por entretemento, volvín xogar cuns amigos nun equipo de fútbol sala chamado Tucos. Eramos moi malos, pero moi arroutados; tanto que, no canto de pasármonos á liga de veteranos, seguimos xogando nunha liga de mozos e, ó contrario ca no Iris de Magoi, no que, grazas ó carajillo dos descansos, nos medrabamos nas segundas partes; no Tucos, nas segundas partes caíannos unhas tundas de moita vergonza balompédica: 8, 9, 10… e ata 18 balóns teño sacado da portería; porque, para daquelas, reconvertérame en porteiro, a miña primeira vocación futbolística de neno…\nO caso é que, aló polo 2006, celebrouse o 60 aniversario da fundación do Iris e, naquel xantar de confraternidade e de recontar batallas mil veces xa contadas, atopeime con xente das letras… Fixádevos: Paco Martín, Isidro Novo, Tom Pedraz… Todos eles foron xogadores do equipo de Magoi; por riba, Antón Castro, membro destacado de Fuxan Os Ventos. E igual esquezo a alguén por descoñecemento… Si, oístes ben: Paco Martín e Isidro Novo, o benquerido e lembrado amigo de moitas das persoas que aquí nos atopamos e condutor desta feliz iniciativa chamada Letra das Festas, ambos os dous, foron xogadores do Iris de Magoi. Como eu son un case nada máis novo, non cheguei a compartir vestiario con eles e tardei en ter coñecemento do tal acontecemento. Cómpre dicir, xa que logo, que, ó longo da súa historia, o Iris de Magoi non acadou moitos campionatos, se é que acadou algún; ora ben, poucos equipos da cidade amurallada poderán presumir de que defenderon as súas cores dous dos mellores escritores en lingua galega que Lugo deu. Por iso, os do Iris podemos dicir: “A copas ganaredes, pero a contos, e a cantos, non!”\nEn fin… esta podería ser a crónica pseudobiográfica aproximada dun futbolista frustrado… Ou a crónica dun lorchante chamado Iluso…\nCertamente, aquel era outro fútbol… Os equipos eran a expresión deportiva dunha comunidade… Case todos os barrios tiñan o seu: Chanca, Sagrado Corazón, Fervedoira, San Lázaro, Milagrosa, San Antonio, Saamasas… Mesmo no fútbol profesional había certa identificación… Eu lembro un Lugo con varios xogadores da provincia: Charli, Cabo, Laxosa, Galán, Keita, Quique, Manolo Meilán (tristemente falecido cando apuntaba moi alto no mundo do fútbol), Xeada, Edrosa… E tantos outros, só cito algúns da miña época. Agora o deporte evolucionou a unha sorte de negocio-espectáculo no que os sinais de identidade quedan relegados a un plano moi secundario… Mesmo na canteira xa priman valores extradeportivos… Dende xa hai anos, non vou ós partidos do Lugo, non coñezo os xogadores nin os díxomedíxomes que xeran. De cando en vez, vexo algún partido na televisión; porque si que me segue a parecer, o fútbol, unha forma de expresión artística, coma calquera outro deporte. O que chegan a facer Mesi, Ronaldo e outros grandes xogadores cun balón podería considerarse arte tamén, claro que si. Mais… os camiños da vida, que dixo aquel gran home, leváronme a embarcarme noutras singraduras. E o fútbol, que tanto significara naqueles días do meu existir, pinta xa ben pouco na miña paisaxe vital actual.\nE xa só me queda lembrar unha cousiña cousa que esquecín no relato; lembreino agora, ó falar do Club Deportivo Lugo daquel meu tempo de xogador. A pesar da miña escasísima memoria, teño bastante vivo o recordo de cando acudía ó vello Ángel Carro. Deixara de vivir na rúa Ourense e asentara en San Roque, preto da capela e do xardín do mesmo nome. Ata alí viña buscarme Peleteiro -sempre Peleteiro; grazas a feixes, amigo e compañeiro- para irmos ver o Lugo. Cartos non había, pero como ós xogadores de categorías infantís e xuvenís nos daban entradas gratis, non perdiamos a ocasión. Si, eu, que na actualidade non consigo reter nin os nomes de persoas coas que me relaciono acotío, aínda lembro algúns nomes de xogadores daquel Lugo… Dosi, Fariña, Álvarez, Tapia, Devesa, Uriarte, Novo, Hidalgo, Domínguez, Díaz… Hai que ver! Que caprichosa é a memoria! Xente bárdega aquela; aínda que tamén dotada de fundamentos técnicos notables, como era o caso de Iriarte, que tiña un porte moi elegante e un toque exquisito; ou, incluso, Devesa, quen, igualmente, aloumiñaba a pelota con tenrura e tino. Tamén lembro que, dende a perspectiva daquel neno que fun, ir dende San Roque ata o Ángel Carro parecíame coma ir á fin do mundo… Hai que ver… Como cambian as realidades en función do paso do tempo… De neno, e aínda de non tan neno xa, pensei que aquel rapazolo iluso que só sabía dar lorchas e punteirolos a un balón podía chegar a xogar no Real Madrid… Xa o dixo aquel outro señor: “Y los sueños… sueños son!”.\nGrazas! Bo San Froilán teñamos, malia o Covid 19. A falta de polbo, que outros polvos e a saúde nos acompañen!\n(Toño Núñez, polo Letra das Festas do San Froilán de 2020)


Manuel Baltar pide a convocatoria "extraordinaria e urxente" da Xunta de Goberno da FEMP en defensa das deputacións - Deputación Provincial de Ourense\nManuel Baltar pide a convocatoria "extraordinaria e urxente" da Xunta de Goberno da FEMP en defensa das deputacións\nO presidente da Deputación de Ourense e membro da Xunta de Goberno da FEMP reivindica o valor institucional das deputacións, Cabildos e Consellos Insulares "como gobernos que cumpren a misión de cooperar na vertebración territorial e de velar pola igualdade e acceso de todos os cidadáns aos servizos necesarios".\nConsidera que o acordo de PSOE e Ciudadanos no que propoñen suprimir as deputacións "supón un gravísimo ataque á autonomía provincial e aos seus órganos de goberno recoñecidos na Constitución".\nBaltar pide á FEMP que esixa ao futuro Goberno da nación "o respecto ás deputacións para non castigar aos millóns de españois que, baixo seu amparo, conviven en municipios rurais", e engade que o presente destas institucións "non pasa pola súa eliminación senón por alcanzar, xunto cos concellos, o obxectivo de dotarse dunhas administracións modernas e eficaces, ao servizo dos cidadáns".\nOurense, 26 de febreiro de 2016.- O presidente da Deputación de Ourense e membro da Xunta de Goberno da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP), Manuel Baltar, remitiu unha petición ao secretario da FEMP solicitando a convocatoria "extraordinaria e urxente" da Xunta de Goberno de dita federación para que a FEMP se posicione en defensa das deputacións provinciais.\nManuel Baltar sinala no seu escrito que no acordo de goberno subscrito o día 24 de febreiro de 2016 entre o Partido Socialista Obreiro Español e Ciudadanos, acórdase textualmente a "supresión das Deputacións Provinciais de réxime común".\n"Considero que dito acordo supón un gravísimo ataque á autonomía provincial e aos seus órganos de goberno, recoñecidos pola nosa Constitución", afirma Manuel Baltar., e engade que ante este feito "a Xunta de Goberno da FEMP, representando ao conxunto dos municipios, provincias e illas de España, debe posicionarse en defensa dos intereses do conxunto das Deputacións Provinciais".\nNeste sentido, o presidente da Deputación de Ourense, de conformidade co establecido nos Estatutos da FEMP, solicita que a Xunta de Goberno Extraordinaria da FEMP, inclúa como único punto da Orde do Día o seguinte: "Declaración da Xunta de Goberno da FEMP en defensa das Deputacións Provinciais".\nManuel Baltar, que é partidario de reformar o réxime electoral para que se elixan en urna aos membros da corporación provincial, "cuestión que defendo desde sempre -afirma-, como tamén a reforma do financiamento", destaca que as deputacións "son institucións constitucionais que teñen sido co-protagonistas, como gobernos locais intermedios da mellora xeral dos nosos pobos e cidades", e engade: "Cumpren cun labor de coordinación territorial, de auxilio aos pequenos e medianos municipios, de prestación de servizos de primeira necesidade e proximidade que no poderían proporcionar moitos municipios por si sos, de impulso de actuacións complementarias en temas de competencia municipal, mellorando a xestión local".\nNeste sentido, considera Manuel Baltar que as deputacións xogan un papel esencial na xeración de economías de escala, "contribuíndo ao abaratamento dos custes, e producindo un efecto multiplicador sobre os recursos". Provincias e municipios, concellos e deputacións, integran unha mesma comunidade política local e comparten uns mesmos intereses, sen relación xerárquica senón de paridade institucional".\nBaltar entende que as deputacións "son imprescindibles para dar cumprimento ao artigo 139 da Constitución, que garante que "todos os españois teñen os mesmos dereitos e obrigas en calquera parte do territorio do Estado". "A supresión dos órganos provinciais –afirma- convertería en cidadáns de segunda división a millóns de españois que viven no medio rural, na súa maioría en pequenos pobos, aos que non se lles poden negar os mesmos dereitos, oportunidades e obrigas que ao resto de cidadáns".\nA FEMP desde a súa fundación, "tivo como unha das súas máximas o apoio aos pequenos municipios, e exemplo da importancia que para a federación teñen os mesmos, é a recente creación, nesta lexislatura, dunha nova Comisión de Despoboamento", entende Manuel Baltar.\nPor todo o anterior, Manuel Baltar pide á FEMP que acorde o seguinte:\nPRIMEIRO.- Reivindicar o valor institucional das Deputacións Provinciais, Cabildos e Consellos Insulares como gobernos que cumpren a misión de cooperar na vertebración territorial e de velar pola igualdade e acceso de todos os cidadáns aos servizos necesarios.\nSEGUNDO.- Esixir ao futuro Goberno da Nación que respecte estas institucións para non castigar aos millóns de españois que, baixo seu amparo, conviven en municipios rurais.\nTERCEIRO.- Valorar que o presente inmediato das Deputacións, Cabildos e Consells insulares non pasa pola súa eliminación senón por alcanzar, xunto cos concellos, o obxectivo de dotarse dunhas administracións modernas e eficaces ao servizo dos cidadáns,nas que non se solapen competencias, e que conten co mesmo nivel de calidade e autosuficiencia das demais Administracións do Estado.


Publicado: Domingo, 14 Fevereiro 2010 19:23\nBrétemas - A vindeira semana, o martes 16, hai dez anos do pasamento do inesquecible Suso Vaamonde na viguesa clínica de Fátima.\nContaba apenas con 49 anos. Coñecino nun seu recital na Escola de Comercio de Torrecedeira. Un acto daqueles semiclandestinos que se convocaban para reclamar a amnistía e as liberdades democráticas plenas. O recordo máis claro que conservo daquela tarde foi o de ter mercado alí unha das miñas primeiras casetes de música galega, Loitando; unha fita clandestina que incluía, ademais de poemas de Celso Emilio, Darío Xohán Cabana e Manuel Álvarez Torneiro, a versión galega do «Venceremos nós» e o «Romance de Castrelo do Miño», unha canción con texto de Miro Casabella que Suso Vaamonde interpretaba en tódolos seus recitais como «Romance de cego de Pedro I o Inundador». Non souben gardar a gravación, que hoxe sería unha peza cobizada de coleccionista, pero dende entón conservei a miña admiración pola figura indómita do cantor de Regodobargo.\nSuso Vaamonde viviu co anhelo e coa convicción de ser un cantor popular do seu tempo. Dende moi noviño participou na eclosión rockeira viguesa dos anos sesenta, formando parte de grupos como Os Copens ou Marco Balorento. No comezo dos setenta incorporouse, xunto a Benedicto, Bibiano, Vicente Araguas e Xerardo Moscoso, a Voces Ceibes, un movemento musical que tentaban derrubar, coa única arma das súas cancións «protesta», os muros que debuxaban a silueta dunha patria perseguida. Anos despois, coincidindo co inicio da Reforma Política, acometeu a tarefa histórica de recuperar a tradición da canción e da festa popular (velaí o seu impulso inicial da mellor canción tabernaria da Roda) e poñer música ós textos dos poetas de noso: Lamas Carvajal, Celso Emilio Ferreiro, Manuel María, Bernardino Graña ou Darío Xohán Cabana. Suso devolvíanos a palabra dos poetas da lingua prohibida, dun idioma de resistencia que loitaba pola súa oficialización.\nDesas angueiras e do seu peregrinar constante dando recitais polo país enteiro xurdiron os seus dous discos de vinilo máis emblemáticos: Nin rosmar un laído (1977), unha das primeiras gravacións en directo da música de noso –onde foi acompañado por algúns dos membros de Fuxan os Ventos («Sementar, sementarei...») e por Pilocha («Alecrín, alecrín dourado»)–, e Os soños na gaiola (1978) no que poñía musica a dúas ducias de poemas de Manuel María, a primeira tentativa de facer música para os nenos galegos.\nSuso Vaamonde cría que a súa tarefa de cantor popular («¡Cantarei, cantarei, cantarei...!», cantas veces repetiu) era a de levar os problemas e a identidade de Galicia alí onde a súa guitarra e a súa voz quebrada podían chegar. Esta convicción cívica supúxolle múltiples dificultades vitais que o levaron a converterse, xunto a Xavier Vinader e Albert Boadella, no primeiro exiliado da democracia española e, anos despois, a un inxusto encarceramento.\nSuso Vaamonde nin foi un xenio musical nin posuía unhas extraordinarias calidades vocais e técnicas. Non o foi, nin nunca o pretendeu. A súa tarefa foi a do novo trovador, a do artista que emprega o pentagrama das palabras nun exercicio permanente de insubmisión para propoñer as ideas racionais de solidariedade, fraternidade e liberdade para o seu pobo. Xogando sempre coa alternancia da euforia («Uah, la, la, la...«) e da melancolía («¿Cómo hei vivir mañán sen a luz túa?»), nunha comunicación (comuñón) moi depurada co seu público, fixo da súa traxectoria artística e vital un admirable exercicio de coherencia, nun camiño de ida e volta á estirpe do seu Regodobargo natal.\nO laído de Vaamonde, o folclore comprometido de Fuxan os Ventos, a voz máxica e esmagadora de Pilocha, a recreación complexa da música de raíz de Milladoiro, a zanfona de Amancia Prada, o maxisterio de Enrique Otero («O gaiteiro do Fragoso»), o labor de Moxenas e os admirables anos de traballo colectivo de Muxicas prenderon a mecha do grande estourido da música galega ao que asistimos alborozados e orgullosos durante esta primeira década do século XXI. Grazas a teimosía e o talento de todos eles, Carlos Núñez, Berrogüeto, Luar na lubre, Xosé Manuel Budiño, Susana Seivane, Na Lúa, Uxía, Marful, entre outros moitos músicos, presentan en todo o mundo o son da Galicia contemporánea. Recordar a Suso Vaamonde, xa non é rosmar un laído, é un necesario exercicio de agradecemento colectivo. Uah, la, la, la....