A repostaría tradicional de Melide conquista os padales máis doces do Fórum Gastronómico de A Coruña\n13/03/2017. O stand do Concello de Melide está rexentado pola Asociación “Melide Terra Doce” que engloba a todos os obradores tradicionais do municipio. As conselleiras do Medio Rural e do Mar visitaron esta mañá o expositor melidense.\nA Festa de Melindre está promocionando o seu produto estrela no stand 155 do Fórum Gastronómico de A Coruña, unha acción promocional de cára a XXVI edición da festa máis doce de Galicia. “Supón estar presente nun dos foros galegos máis importantes no eido da gastronomía, dar a coñecer os nosos doces e abrir novos mercados así como crear sinerxias”, apostilla a alcaldesa de Melide, Dalia García.\nO expositor está rexentado pola Asociación de Repostaría de 'Melide Terra Doce', que engloba a todos os obradores tradicionais do municipio melidense. Melindres, ricos e amendoados son os grandes protagonistas do stand 155, que esta mañá visitaron as autoridades no seu percorrido polo recinto feiral. As conselleiras do Medio Rural, Ánxeles Vázquez, e do Mar, Rosa Quintana, así coma a directora xeral de Gandaría, Agricultura e Industrias Agroalimentarias, fixeron unha parada no expositor melidense para degustar os seus postres tradicionais maridados cos Augardentes e Licores Tradicionais de Galicia. A enóloga e Embaixadora da Festa do Melindre Sonia Otero foi a encargada de comentar as bondades dos destilados galegos de calidade e a adecuada combinación coa repostaría tradicional de Melide.\nO Fórum Gastronómico de A Coruña ten actividades programadas ata mañá pola tarde, intre da súa clausura. Mañá ás 13.00 horas, Melide será protagonista da actividade do espazo Ágora 'Que Rico!: Outras sobremesas redondas con masa de Rico', a cargo da chef galega pertencente ao Grupo Nove, cunha estrela michelín, Beatriz Sotelo xunto con Susi Estevez, onde presentarán unha sobremesa xeada con crumble a base de masa de rico de Melide.\nRematará a actividade ás 17.00 horas cunha demostración a cargo do tamén embaixador do Melindre, Miguel Vila, acompañados de Augardentes e Licores Tradicionais de Galicia elaborados pola empresa Viña Blanca del Salnés, de Sonia Otero. Con este tipo de actuacións, organizadas dende a Concellería de Promoción Económica, ao cargo da cal está Luis Arias, o que se pretende é darlle unha proxección maior aos doces de Melide, ir un paso alén da clásica sobremesa e experimentar outros derroteiros con apostas máis atrevidas.


México: Non disparen, somos periodistas! – Luzes\nEn realidade, aos periodistas en México mátanos por facer ben o seu traballo. E mátanos da forma máis horrenda: decapitados, desmembrados, queimados; a golpes, a balazos, a coiteladas, a machetadas. A elas, ás nosas compañeiras, execútanas aínda peor, co selo da inquina á orixe e ao compoñente de xénero: torturadas sexualmente, mutiladas, desmembradas, a tiros enfronte dos seus fillos, tiradas nunha gabia, exhibidas nunha praza, lanzadas a unha canle de drenaxe.\nAs formas de encontrar a morte exercendo o periodismo son infinitas, incluída a desaparición forzosa. México converteuse no país máis perigoso de América Latina para exercer este oficio e o terceiro a nivel mundial despois de Siria e Afganistán.\nO martiroloxio increméntase irremediablemente: 124 periodistas asasinados desde o ano 2000, 26 aínda desaparecidos. Cada 26 horas, agrédese a un periodista. O ano pasado rexistráronse 326 casos: ataques físicos, ameazas telefónicas, detencións arbitrarias, intimidación a través de redes sociais, presión psicolóxica, persecución xudicial…\nA guerra contra o narcotráfico iniciada hai once anos é o pretexto para a matanza indiscriminada contra os nosos compañeiros, pero aos xornalistas non os mata só o crime organizado; nun 70% son asasinatos ordenados por políticos ou funcionarios.\n«Estamos traballando en condicións de guerra. Ao principio tiñamos dous bandos: o goberno e o crime organizado. Pero despois, esa división deixou de ser clara. Agora, nalgúns estados da República, son eles. O goberno é o crime organizado. Os policías son os narcos, os funcionarios son os capos, hai alcaldes que son literalmente os xefes de praza. O exército ou a mariña cóidaos. «Entón, non sabes en que bando estás traballando», di un xornalista, xefe de noticias nunha canle de televisión do norte do país que, por razóns de seguridade, pide permanecer no anonimato.\n«O meu compañeiro está ameazado de morte. Empezou a recibir chamadas hai máis dun ano: ‘Te va a cargar la chingada. Vamos a matar a tus hijas si no sacas esas imágenes del aire’, díxolle o xefe Zeta da cidade que coñece a vida persoal dos periodistas.\nFoi a primeira orde que recibiu. Despois chegaron moitas máis: «De verdade non sabes o que lles molesta realmente. Ás veces é unha imaxe, un nome, un lugar; outras veces chaman para protestar porque un reporteiro anda facendo moitas preguntas sobre tal tema. Xa non só te matan por publicar, senón tamén por andar preguntando, por investigar».\nEstamos sentados nunha cantina. Pasan das dez da noite. O meu compañeiro toma un trago de tequila. Ten mala cara. Sabe que pode morrer, que pode ser o seguinte. Sabe que hai unha lista de próximos periodistas a executar. Di que dorme mal, que ten pesadelos. O estrés postraumático pola cobertura do narco é abondosa no gremio, tamén o medo, as enfermidades. Cóntame que finalmente se divorciou. Pensa nas súas fillas.\n«Esta chingada. A presión é moita. Chámanos o exército, a policía, a procuraduría, o goberno. Pídennos que informemos só de certos datos, que censuremos outros. Esíxenos que falemos ben deles. Xustifícanse dicindo que eles son o bando ‘bo’. Pero ás veces non sabes quen son os que andan matando periodistas: soldados, policías, funcionarios ministeriais, tamén nos ameazan. Que fas? É cando dis: a vida ou a verdade. E para conservar o emprego e a vida, sacrificamos a verdade… e para sobrevivir intentas facer o que din, pero entón pregúntaste: estamos informando a verdade do que está pasando en México? A resposta é un non. Un non rotundo».\nAs cruces O cemiterio ten moitos compañeiros. A maioría dos xornalistas asasinados son de provincias. A fronteira cos Estados Unidos é un auténtico laboratorio de violencia e drogas. Máis de 20 cárteles libran unha batalla polo control do territorio. Os Zetas, o cártel máis sanguinario, composto por ex-militares, sufriu unha escisión e hai uns meses naceu o cártel do Noreste dedicado á próspera industria do secuestro, extorsión, roubo de autos, trata de mulleres e nenas con fins de explotación sexual, tráfico de migrantes e narcomenudeo.\nOs xornalistas que cobren os territorios dominados polo narco enfróntanse á disxuntiva de «plata o plomo»? As ameazas ao exercicio profesional veñen acompañadas de diñeiro ou balas. Algúns optan de maneira pragmática por aumentar a súa conta bancaria en lugar de morrer. Outros simplemente se repregan e autocensuran: «Aquí sabemos quen manda. Non che convén olvidalo nin facerte pendejo. Se algunha vez se che olvida, eles recórdancho verbalmente ou con balas», di o director dun periódico de Matamoros, o feudo do poderoso Cártel do Golfo (CdG).\nOs estados máis peligrosos para exercer o periodismo son Veracruz, Tamaulipas, Nuevo León, Coahuila, Sinaloa, Chihuahua, Guerrero, Estado de México, Reynosa, Nuevo Laredo, Ciudad de México, Jalisco e Michoacán. A guerra entre os cárteles por estender o seu dominio territorial multiplicou os crimes. Se hai 10 anos había sete importantes organizacións criminais dedicadas ao narcotráfico, agora son máis de 60. O Cártel Jalisco Nueva Generación (CJNG) foi desprazando ao Cártel de Sinaloa logo da detención de Joaquín El Chapo Guzmán.\nA pesar das precaucións, protocolos e medidas de seguridade, os periodistas enfróntanse todos os días co reto de informar de maneira fidedigna sobre o que está ocorrendo nesta guerra que, nos últimos dez anos, deixou case 200 mil mortos e 30 mil desaparecidos.\nMéxico pon os mortos e os EUA os consumidores. É unha relación desigual a ambos lados do Río Bravo, pero hai homes poderosos, políticos, funcionarios, policías, militares, mariños e narcos recibindo o diñeiro dos acordos que permiten o trafego amplo e constante de drogas.\nVivir co narco Vivir co narco é vivir coa morte enriba. Iso sábeno os periodistas que cohabitan con ela. Finalmente, capos e periodistas encóntranse no mesmo lugar: o cemiterio. A poboación dos cemiterios crece vertixinosamente. As funerarias fan o seu negocio. E o culto á morte tan profundamente arraigado en México é unha constante. Narcos e periodistas aquí terminan, pero con grandes diferenzas económicas. Recorrer o cemiterio Jardines del Humana en Culiacán é visitar a última morada de ilustres capos, como Alfredo Beltrán Leyva, en cuxa lápida deixaron unha cabeza humana como homenaxe. Camiñar por estas veredas é asistir a un auténtico espectáculo arquitectónico. Aquí abunda unha gran cantidade de cúpulas e luxosas construcións de canteira e mármol que compoñen os mausoleos dos narcotraficantes. Trátase de impoñentes casas-tumbas con teléfono, aire acondicionado, antena parabólica e cámaras de vixilancia. Os ataúdes tamén adoitan exhibir un desbalde de riqueza, feitos con madeira fina e incrustacións de pedras preciosas. Os narcos quixeron vivir unha corta vida como reis perpetuando a súa morte coa mesma ostentación de fortuna. A vida despois da morte é espectacularmente chamativa. Dentro das tumbas exhíbense as fotos dos narcos, algúns deles inmortalizados con metralleta en man. Nas lápidas hai botellas de whisky e tequila. Tampouco falta a comida favorita dos difuntos, nin os seus vicios públicos, como chocolates ou tamarindos; as drogas, ben sabemos, son para os consumidores.\nA necrópole crece irremediablemente. As tumbas dos periodistas en cambio, son sinxelas, humildes, normais. Esta importante diferenza, dignifica a nosa profesión chea de cruces, de mortos. En México, as balas teñen destino e dono. Aquí non hai regras, aquí impera a lei do crime organizado en conivencia coas autoridades. É a lei do narcotráfico, un Estado por enriba do Estado. Aquí o que nada debe, si teme, porque o perigo é estar vivo.\nViolento Culiacán En Sinaloa, o epicentro de produción e tráfico de drogas, o narco converteuse nunha forma de vida, nunha cultura dentro do tecido social despois de 50 anos de actividade criminal. No feudo de Joaquín El Chapo Guzmán, nada cambiou despois da súa detención. O organigrama do poderoso cártel de Sinaloa segue intacto. O grande operador antes e despois é Ismael El Mayo Zambada, por quen os EUA ofrecen 5 millóns de dólares. Un personaxe enigmático e intocable que durante as últimas tres décadas soubo permanecer e crecer xunto a grandes capos como Miguel Ángel Félix Gallardo e Amado Carrillo.\nA presenza dos grandes capos séntese, vívese e padécese en Culiacán, a capital sinaloense onde o aparato do narco está inmerso na vida cotiá. Os «narcocorridos» enaltecen os grandes capos, a sociedade cedeu a rúa por medo e precaución e o crime organizado penetrou na actividade comercial e empresarial.\nCuliacán é tamén unha pequena cidade repleta de diñeiro, opulencia e orgullo. A fin de contas ser narco é formar parte dunha gran multinacional que inclúe a todo tipo de especimes: políticos, empresarios, químicos, agricultores, banqueiros, gobernadores, alcaldes, presidentes, raíñas da beleza…\nEl Mayo Zambada (MZ) fixo o seu imperio en Culiacán, unha das cidades máis violentas de México xunto con Ciudad Juárez ou Tijuana. O MZ conta cun exército de sicarios. Os fillos do Chapo encargáronse de soster o negocio. Aquí a profesión con máis futuro entre os mozos é a de sicario, asasino a soldo. O sicariato é o resultado da impunidade. A figura do sicario non aparece nas condenas xudiciais, pero os sicarios matan a punta de pistola a destro e sinistro. Están especializados como en calquera traballo: hainos expertos en cortar cabezas, algúns outros prepáranse no arte de torturar, mutilar, despezar, encajuelar [encerrar a alguén no maleteiro do coche], ensabanar [cubrir con sabas], entambar [encarcerar], embolsar os pedaciños, queimar con apariencia accidental, cribar… o abano de modalidades é amplo.\nEstas rúas cheiran a morte. A calquera hora do día os executados xorden por calquera lado. Os asasinados acumúlanse no anfiteatro. Aquí non todos os corpos son reclamados, unha parte vai parar á facultade de Medicina e o resto á fosa común. Nestas rúas de Culiacán foi asasinado o meu compañeiro de La Jornada e fundador de Ríodoce, Javier Valdez. O seu asasinato deixounos devastados, desolados. Vexo a imaxe de Javier tirado no medio da rúa boca abaixo, o seu sombreiro, os seus lentes, a súa sangue derramada e imaxino o encontro de tan só uns segundos coa morte. A sorpresa, o espasmo, o formigueo no corpo, a voz trémula sen poder ordenar as palabras, a sensación do medo que paraliza, a dor dos primeiros balazos, o reconto da vida que pasa nuns segundos porque sabes que vas morrer, un pensamento para os que amas e o final.\nJavier sabía que podía morrer. Os seus últimos traballos foron sobre a disputa entre os fillos de Joaquín El Chapo Guzmán e o ex-policía Dámaso López Núñez, El Licenciado, detido o pasado 2 de maio. Os chapitos presionaron a Javier para que non publicara unha entrevista realizada a El Licenciado, pero o xornalista defendeu o seu dereito á liberdade de expresión e o dereito á información dos cidadáns. Os fillos do Chapo Iván, Alfredo e o seu tío Aureliano, sucesores del, enfrontados con El Licenciado, non usaron a violencia, só compraron todos os exemplares do periódico Ríodoce onde foi publicada.\n«A detención de Dámaso López Núñez cargaría os dados cara un lado e era de sentido común esperar unha pax narca. Comentámolo o mesmo luns pola mañá antes de que o mataran. Pero estabamos equivocados», di Ismael Bojórquez, director de Ríodoce e cofundador xunto a Javier.\nAínda que é vox populi quen puido asasinar a Javier Valdez, as autoridades non fixeron ningunha indagación cos fillos do Chapo Guzmán, nin moito menos os molestaron con interrogatorios ou citacións sobre o crime.\nImpunidade que mata A Javier non só o mataron as 12 balas que lle disparou un sicario. Tamén o matou a impunidade. Máis do 90 por cento dos asasinatos de periodistas non foron resoltos. É evidente, que o menos interesado en investigar é o goberno. Ao Estado non lle convén ter periodistas libres, independentes e críticos. As estatísticas son demoledoras.\nA Fiscalía para a Atención de Delitos Cometidos contra a Libertad de Expresión (FEADLE) recibiu en seis anos 798 denuncias por agresións contra periodistas, 47 por asasinato. Desas denuncias, só ten rexistradas tres sentenzas condenatorias, é dicir, o 99,7% das agresións non recibiron unha sentenza.\nA nosa compañeira do periódico La Jornada Miroslava Breach foi asasinada de oito balazos o pasado 23 de marzo cando ía deixar o seu fillo á escola. Nun mes e medio, dous compañeiros do periódico foron executados, un golpe demoledor para a nosa redacción. Mioroslava, como Javier, cubría a actividade criminal do seu estado. Os seus últimos traballos daban conta do desprazamento de comunidades indíxenas da serra Tarahumara polo crime organizado.\nDurante o sexenio do presidente Enrique Peña Nieto foron asasinados 36 periodistas, os últimos sete no que vai de ano. En México ser periodista independente e crítico significa unha sentenza a morte. O mesmo día que asasinaron a Javier tamén executaron a Jonathan Rodríguez Córdova, reporteiro do medio El Costeño de Autlán, en Jalisco. O pasado 29 de abril, mataron a Filiberto Álvarez de cinco balazos, condutor do programa radiofónico Poemas y cantares na estación La Señal de Jojutla, no municipio de Tlaquitenango, Morelos.\nTamén foi asasinado a balazos Máximo Rodríguez, reporteiro do Colectivo Perico, un blog de denuncia cidadá sobre corrupción que contrarrestaba os silencios dos medios de comunicación próximos ao poder. O pasado 19 de marzo cribaban nun restaurante na localidade de Yanga, en Veracruz, o periodista Ricardo Monlui Cabrera, autor da columna «Crisol» publicada en El Sol de Córdoba e director de El Político. E o 2 de marzo, mataron a Cecilio Pineda Brito, director de La voz de Tierra Caliente e colaborador de El Universal. Disparáronlle dous mozos que viaxaban nunha moto.\nNon todos os periodistas foron asasinados a balazos. Algúns foron queimados, outros decapitados, colgados, acoitelados, torturados a golpes, mutilados… Hai un amplo abano de exemplos. Un dos máis aterradores foi o da periodista María Elizabeth Macías Castro de 39 anos, xefa de redacción do periódico Primera Hora de Nuevo Laredo. O crime atribúese ao cártel dos Zetas. Foi torturada e decapitada. O seu corpo foi deixado no monumento a Cristóbal Colón e nunha esfera de cemento que había ao carón foi colocada a súa cabeza e dous teclados de ordenador, un reprodutor de discos e unha mensaxe que dicía: «Ok Nuevo Laredo en vivo e redes sociais. Eu son a nena de Laredo e aquí estou polas miñas reportaxes e as súas… para os que non queren crer, isto pasoume polas miñas accións, por confiar na Sedena [Secretaría da Defensa Nacional] e a Mariña. Grazas pola súa atención. Atte: a «Nena» de Laredo… ZZZZ».\nA violencia contra as periodistas incrementouse nun 70 por cento nos últimos dous anos, segundo o informe diagnóstico de violencia contra mulleres periodistas elaborado por Cimac (Comunicación e Información de la Mujer) que documentou 147 casos e destaca a compoñente de xénero que sofren as comunicadoras, como a tortura sexual.\nAdemais da impunidade, aos periodistas tamén os mata a simulación do Estado mexicano. A fiscalía é un fracaso, o protocolo de protección é pura simulación. As autoridades non investigan, non deteñen nin procesan os culpables. Matar periodistas sae barato. A impunidade invita á repetición do delito. Enrique Peña Nieto resultou ser un depredador de periodistas. Cada vez que matan un, mátase un pedazo da nosa democracia. Temos dereito a un periodismo feito desde a liberdade, desde a independencia e desde a verdade. Moitas sabemos que estamos na lista, pero decidimos non calar, alzar a voz, romper o silencio ominoso aínda que iso signifique perder a vida. A visibilidade do noso traballo, a difusión internacional, a solidariedade no estranxeiro poden ser un escudo para protexernos. O grito é desgarrador: «Non nos deixen sós!».\nTags: México, periodistas


Arquivo para a categoría “Cociña”\nHai unha forma xudía correcta en galego e outra incorrecta. Adiviñades?\nCando falamos da forma feminina da practicante da relixión denominada xudaísmo debemos empregar xudía. A pesar de haber quen considere que xudía non é un feminino coherente con xudeu e prefiran xudea, o caso é que en galego existen outros casos de construción de masculino e feminino do mesmo xeito: sandeu-sandía; meu-miña. Falando de estilo, hai que lembrar que é incorrecto falar de xudías e xudeus como un grupo étnico xa que o elemento cultural que os define é unicamente a relixión. Antigamente houbo polacos, rusos, franceses e tamén galegos xudeus e os habitantes de Israel hoxe en día deben ser denominados como israelís. Practican o xudaísmo hoxe en día tanto arxentinos coma ucraínos e etíopes, entre outros grupos.\nA xudía que debemos evitar no galego estándar é a que define a vaíña dos feixóns que normalmente se come cocida e adoita ser de cor verde ou branca. Segundo a norma, a forma xudía en galego é castrapo, adaptación fonética do castelán judía. En castelán, judía define tanto a vaíña coma a semente. No galego, esa semente chámase feixón ou faba, tamén fabeira ou chicho.\nÉ recomendable substituír xudía por feixón verde. Así é tamén en portugués. Persoalmente, nunca escoitei esta forma na lingua viva. De aí a dificultade para que se restitúa. Unha vez pedinlle á miña nai feixóns verdes e contestoume: “Verdes? Para que os queres verdes? Espera a que amaduren”. Non é que miña nai sexa parva, é que no imaxinario común o feixón define a semente. E as cores aplicadas á semente son outros: feixón pinto, feixón preto…\nAs casulas tenras son outra cousa. E a palabra xudía é inequívoca. De aí que posiblemente sexa conveniente permitir o seu uso como empréstimo do castelán. En realidade, na miña casa as xudías son verdes mais tamén brancas. Como lles chamamos a eses feixóns: feixóns verdes brancos?\nPublicado en Castrapo,Cociña,galego xenuíno\nA miña muller, Eva, ten un plantío excepcional dentro da casa. A albaca está espléndida e a salvia medra día a día. Hai menos dun mes plantou unha remuda de coendro, de prexel e de rúcula. Rúcula, esa raíña das ensaladas do século XXI que colleu a contrapé os académicos.\nPorque a palabra rúcula non aparece no dicionario da RAG. E nisto os galegos non imos tan atrasados. Tampouco vén no dicionario español da RAE.\nRúcula é un italianismo (de rucola) moi vivo na fala cotiá e que no portugués xa leva tempo nas obras de referencia. De feito, rúcula úsase moitísimo no Brasil. E non me estraña. A rúcula brasileira é dun sabor especial, máis potente e especiado. E as follas de rúcula de alá son enormes.\nPero volvamos á rúcula de aquí, máis modesta pero tamén saborosa. Se a palabra rúcula aínda non existe, como lle chamamos á planta? Nun recente vocabulario trilingüe galego-castelán-inglés que publicou a Xunta, recomendan chamarlle eiruga. Eiruga, si, igual ca a larva de diferentes insectos ou o sistema de rodamentos dun carro de combate, entre outros vehículos.\nEiruga, con ese significado, non aparece no dicionario da RAG nin tampouco en calquera dos dicionarios históricos, incluído o Estraviz. Mais se buscamos oruga no dicionario da Academia Española vemos que o da planta é o seu primeiro significado. En portugués as formas eruga e eruca tamén son equivalentes a rúcula. Eruca en portugués tamén define un tipo de lagarta.\nAsí que nas linguas do noso contorno deuse unha forma que relaciona a planta co insecto. Seguramente en tempos nos que a rúcula non se comía. No castelán, a forma académica segue a ser oruga pero a forza social da palabra é nula. Imaxinade a cara dos concursantes do ‘Top Chef’ se o Alberto Chicote lles manda preparar unha “ensalada de oruga”. Nin con nitróxeno baixan os bechos!\nEn galego, a palabra rúcula debera admitirse. Está moi estendida, identifica claramente esta herba con gusto picante e está amparada pola presenza no mundo lusófono. Cando falemos de eirugas, canto máis lonxe do prato mellor, non si?\nPublicado en Agro e gando,Cociña,Neoloxismos


A Comisión de Actividades e Servizos aproba a inclusión de novos requisitos nas Normas básicas para axudas do Consello Social - Consello Social da Universidade de Vigo\nArchiveiro2018-10-19T19:06:20+00:0022 de Outubro de 2015|Comisión de actividades e servizos|\nO venres, día 17 de setembro de 2015, ás 12:35 horas, celebrouse reunión ordinaria da Comisión de Actividades e Servizos do Consello Social da Universidade de Vigo co obxecto de tratar os seguintes puntos da orde do día:\nDÍA E HORA: 17.09.2015, de 12:35 h. ata 14:25 h\n1. Aprobación, se procede, da acta da sesión anterior (29.06.2015).\na. Proposta de análise dos convenios da Universidade de Vigo.\n3. Proposta de inclusión de novos requisitos nas Normas básicas para axudas do Consello Social.\n4. Acordo que proceda sobre a solicitude de apoio para organización do I Congreso internacional sobre fronteiras comparadas promovido dende a Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación.\n5. Acordo que proceda sobre a petición de axuda solicitada dende a Escola Técnica Superior de Enxeñería de Minas para a organización dun “Curso de perforación xeotérmica”.\n6. Acordo que proceda sobre a solicitude de apoio para a Xornada internacional “O dereito de obrigas e contractual romano e a unificación do dereito europeo”, prevista na Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo.\n7. Acordo que proceda sobre a solicitude de axuda presentada para realizar o “Curso cero: acceso ás titulacións da Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo”.\n8. Acordo que proceda sobre a petición de colaboración en actividades propiciadas pola Asociación de Aulas de Formación aberta, dos alumnos do Programa de maiores da Universidade de Vigo.\n9. Acordo que proceda sobre a solicitude de axuda para a organización do acto de entrega de “Amigo distinguido” da Asociación de Amigos e Antigos Alumnos da Universidade de Vigo.\nApróbase por asentimento a acta da sesión anterior (29.06.2015).\nProponse unha nova posibilidade de acceder aos convenios asinados pola universidade.\nApróbanse as modificacións de novos requisitos nas Normas básicas para axudas do Consello Social e o inicio da súa aplicación a partir de 2016.\nApróbase dotar dunha axuda económica á organización do I Congreso internacional sobre fronteiras comparadas promovido dende a Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación.\nApróbase unha axuda económica á organización dun “Curso de perforación xeotérmica” da Escola Técnica Superior de Enxeñería de Minas.\nAcórdase dar unha axuda á Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo para a realización da Xornada internacional “O dereito de obrigas e contractual romano e a unificación do dereito europeo”,condicionada a que se acredite o importe da axuda concedida polo Ministerio de Economía.\nSolicítase un informe previo á Vicerreitoría de Organización académica e profesorado sobre a solicitude de axuda presentada para realizar o “Curso cero: acceso ás titulacións da Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo”.\nAcórdase dar unha axuda económica á Asociación de Aulas de Formación aberta, dos alumnos do Programa de maiores da Universidade de Vigo.\nApróbase unha achega económica para a organización do acto de entrega de “Amigo distinguido” da Asociación de Amigos e Antigos Alumnos da Universidade de Vigo.


Todas somos princesas! ~ A quenda do libro\n10:01 A quenda do libro Sin comentarios\nAs rapazas de 4º de E.S.O. que asistiron á reunión do Club son unhas fermosas princesas afeccionadas á lectura e xenerosas compartindo as súas opinións e sensacións despois de ler a novela Buenos días Princesa! de Blue Jeans.\nA xuntanza servíu para repasar o argumento e facer varios comentarios a propósito dos personaxes ou a trama do libro.\nAsí ,o que máis lle gustou a algunha foi a relación tan estupenda que se creou entre Val e Raúl e quedou prendida de Raúl para sempre! Outra sentiu que César é un pesonaxe atractivo aínda que ao comezo provocase dúbidas en canto ás súas intencións.Unha terceira rapaza, afirmou que a parte na que María pensa en irse co seu pai porque este está mal ,foi un momento da lectura que a marcou moito, meteuse moito nesa historia e fíxoa chorar incluso. Esta mesma rapaza quere ler ( xa a buscou na biblioteca do centro pero está emprestado) No sonrías que me enamoro agardando lle dé resposta a algunhas dúbidas que lle xurdiron ao finalizar esta novela.E estaba encantada co abrazo de Raúl á súa nai pedidndo desculpas polo trato que lle dispensara.\nAsí cadaquén foi falando do libro en función da pegada que este deixou. E todas concordaban en que o bico da despedida de María descolocounas, non agardaban tal.Houbo quen volveu atrás e releu o texto porque non entendera o que pasaba.\nDe como elas se comportan cos seus amig@s e do que comparten;dos problemas familiares que tod@s temos; dos diferentes niveis de esixencia coa familia e amig@s ... de todo iso e máis falabamos cando o timbre nos devolveu á realidade e houbo que abandonar o faladoiro mais non quitarán o libro da cabeza por un tempo porque lles encantou ,e o que gusta deixa sempre un pouso...


O Colexio de Xornalistas insta ao xuíz decano da Coruña a...\nO Colexio de Xornalistas insta ao xuíz decano da Coruña a facilitar o traballo dos informadores\nmartes, 8 de setembro de 2009\nA Xunta de Goberno do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG) insta ao xuíz decano da Coruña, Antonio Fraga Mandián, a facilitar o traballo dos informadores e o acceso ós edificios xudiciais da cidade, despois de que esta mañá policías nacionais impedisen a entrada de dous xornalistas aos xulgados coruñeses, segundo a información facilitada por un dos afectados.\nOs redactores acudiron a primeira hora da mañá ao edificio xudicial da Coruña co obxectivo de recabar información sobre o seguimento da folga convocada pola Asociación Profesional de la Magistratura. Cando pretendían acceder ao seu interior, os axentes impedíronllelo co argumento de que o xuíz decano dera orde de non permitir a entrada de xornalistas ata que el non chegase ao seu despacho, segundo o testemuño do informador.\nTranscorrida arredor dunha hora, e co xuíz decano xa no interior do edificio xudicial, os dous xornalistas afectados e outros compañeiros puideron acceder ás instalacións e desenvolver o seu traballo cun trato "correcto". Dáse a circunstancia de que durante todo ese tempo estivo entrando e saíndo xente con normalidade, agás os redactores.\nA Xunta de Goberno do Colexio de Xornalistas chama a atención sobre o feito de que esta decisión se adoptase en coincidencia cunha xornada de folga convocada por unha asociación de xuíces, cando os informadores si entran con normalidade nos xulgados e na Audiencia Provincial, en cumprimento da publicidade coa que se deben desenvolver as actuacións xudiciais.\nEsta Xunta de Goberno agarda que feitos como o de hoxe non se volvan producir e que os xornalistas poidan acceder sen atrancos aos edificios xudiciais, independentemente das medidas de protesta que se podan estar producindo neles.\nA Coruña, 8 de outubro de 2009\nColexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG)


Concello de Salvaterra - Os Primeiros Poboadores\nO ser humano deixou as súas pegadas desde os tempos prehistóricos nos territorios que compoñen o municipio de Salvaterra, bañados polos ríos Miño e Tea. Multitud de restos e testumuños confírmano.\nSon abundantes as mámoas, sobre todo na parroquia de Oleiros, aínda que están modificadas polas diferentes accións do home.\nOs habitantes dos castros situaban nas zonas altas os seus asentamentos, porque eran maís facilmentes defendibles, e nas zonas baixas cultivaban as terras e paracticaban a gandeiría. Petroglifos no Monte San Amaro, en Lira\nNo Monte san Amaro (Lira) localízase un castro. Na coroa, onde se atopa a capela adicada a este santo, hai un grupo de petroglifos con forma de cazoletas. Nas terrazas son visibles depresións sobre o terreo que nos indican o emprazamento de varias vivendas circulares. No lugar encontráronse varios fragmentos de tégulas, anacos de ánforas e diversos restos cerámicos.\nNo Monte do Castelo (Pesqueiras), a carón da ermita da Nosa Señora da Ascensión, hai un importante conxunto pétreo xusto na cima, nunha cavidade existente nas rochas. O Castro está constituido por unha coroa donde se sitúa o gran batolito rochoso e dúas terrazas orientadas cara poñente.\nEn Fiolledo atopóuse unha lucerna de bronce coa asa en forma de cabeza de pato.\nNos Castros en Lourido localizáronse diversos restos que nos revelan a existencia dun poboado tardo-romano. Os restos maís destacados son obxectos de bronce, clavos e tachuelas de ferro, anacos de cerámica e pezas líticas como muiños circulares. Obsérvanse restos de muros de vivendas circulares e outros refuxios curiosos que se introducen polas cavidades rochosas a modo de abrigos.


Reclamamos a retirada inmediata dos áridos de Manmer do polígono de Vilar do Colo - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Cabanas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nbngcabanas 05 out. 2017 - 03:34\nEsta semana tivemos coñecemento da sentencia no caso dos áridos contaminantes de Manmer, pola que Fermín Duarte foi condenado por delito ambiental a 6 meses de prisión e á retirada dos áridos contaminantes que a empresa Manmer S.L. ten depositados en Vilar do Colo.\nAo fío desta sentencia, desde o BNG de Cabanas exiximos novamente a retirada inmediata dos áridos contaminantes do polígono de Vilar do Colo, de xeito que se cumpra a resolución da APLU (Axencia de Protección da Legalidade Urbanística) de 30 de xaneiro de 2014.\n"A APLU recoñeceu a existencia dun problema ambiental e de saúde pública pola inadecuación da parcela na que están depositados estes refugallos, e urxiu á retirada para devolver os terreos ao estado orixinal", explicou Iago Varela, voceiro municipal do BNG en Cabanas.\nPorén, desde a Xunta e desde a propia APLU nada se fixo para levar a cabo esta resolución, a pesar de que na mesma se establecese que "se procederá á execución subsidiaria ou forzosa no caso de non facela os responsábeis nos tres primeiros meses", un prazo que rematou o 30 de abril do 2014.\n"A Xunta negouse a facer a retirada de forma subsidiaria unha e outra vez, o que sempre nos pareceu unha irresponsabilidade e un desrespecto para coa veciñanza de Cabanas dada a perigosidade dos refugallos", indicou Varela. Esta inacción extendeuse ao goberno municipal, do Partido Popular, que tampouco realizou acción algunha. "Sendo que agora xa hai unha sentencia que indica quen ten que realizar a retirada, desde o BNG exiximos que esta sexa o máis rápida posíbel", indicou o portavoz do BNG en Cabanas.\nPorén, desde o BNG lamentamos a suavidade da sentencia, só 6 meses de cárcere por un delito contra o medio ambiente a saúde pública. Ademais, tampouco entendemos a inexistencia de responsabilidades políticas pola permanencia duns áridos contaminantes nun terreo non preparado por case 10 anos.\nO BNG leva varios anos denunciando as graves consecuencias ambientais da importación por parte da empresa Manmer S.L. dunhas 800.000 toneladas de materiais asfálticos potencialmente contaminantes, actualmente depositados en diversos puntos do país.\nNo caso de Cabanas, este material está depositado ao carón do río Baa, en terreos lindantes co Polígono Industrial de Vilar do Colo, na parroquia de Laraxe. Este material pode ter graves repercusións sobre o medio ambiente e a saúde das persoas, tal e como advertiu nun informe o Instituto Nacional de Toxicoloxía xa no 2011.\nAsí, en 2015 o BNG presentou unha proposición non de lei no Parlamento de Galiza instando á Xunta a cumprir coa resolución da APLU, levando tamén esta reivindicación ao Parlamento Europeo da man de Ana Miranda.


Como reducir á metade a bolsa do lixo? – Residuo Mínimo\nComo reducir á metade a bolsa do lixo?\n30 Xuño, 2017 Residuo Mínimo Actualidade\nA fracción orgánica dos residuos, é dicir todos os residuos orgánicos como peladuras, restos de comida ou restos de plantas, supón case a metade da nosa bolsa de lixo e poderia converterse en compost de calidade (un 42% segundo o Ministerio de Medio Ambiente).\nA recollida actual dos residuos orgánicos sen unha separación previa, en gran parte do país, imposibilita a súa reciclaxe, que neste caso realizaríase mediante a compostaxe. Tal e como se recolle agora, a materia orgánica misturase con outros residuos e, a pesar, de aplicar diferentes tratamentos, o produto resultante non serve, xa que non ten a calidade suficiente para destinarse a chans agrícolas ou forestais e, por tanto, os agricultores e agricultoras non o mercan. Por este motivo necesitamos sistemas que acaden unha compostaxe de calidade, para que se utilice realmente e non quede abandonado nas plantas ou eliminado en vertedoiro ou incineradora, como unha medida de boas palabras, pero sen aplicación práctica.\nA Directiva europea Marco de residuos esixe a todos os estados da UE que en 2020 reciclen o 50% dos residuos que xeren.\nPolo que é inevitable avanzar cara a unha recollida en orixe dos residuos orgánicos, elaborar un compost de calidade e frear así o avance da desertificación nos nosos chans, cada vez máis danados co avance do cambio climático; unha situación que se irá agravando.\nOs campións da compostaxe\nPor esta razón moitos municipios xa se sumaron á recollida selectiva da materia orgánica, e comunidades e municipios como Navarra, Madrid ou Valencia, acaban de anunciar a súa posta en marcha. Pero como aplicala?\nExisten diferentes modelos de recollida, cada un coas súas vantaxes e desvantaxes. No noso estudo analizamos 5 modelos diferentes que xa están en marcha no noso país. Como verás fixemos un ránking dos mesmos, imos do quinto posto ao campión por excelencia, aquí explicámoschos:\n5º. O quinto colector aberto (analizamos o caso de Barcelona). Consiste en engadir un colector máis ao modelo actual. É dicir, agora mesmo depositamos envases, vidro, papel/cartón e resto en colectores diferenciados. Co quinto colector, a estes colectores sumariámoslle un máis: o da materia orgánica.\nPero por que está no quinto lugar no noso ránking? Basicamente porque a cantidade de residuos impropios que se botan a este colector é moi elevado.\n4º. Húmido-seco (analizamos o caso da mancomunidade de Barbanza, en Galicia). Consiste en cambiar o paradigma actual, e separar os residuos en orgánicos e inorgánicos, pero respectando as recollidas de vidro e papel/cartón por separado. É dicir, ao colector actual de envases, engadiríanse o resto de residuos como bolígrafos, xoguetes, perchas, etc. Na parte orgánica só se recollería a materia destinada á compostaxe. Os residuos impropios que atopamos con este sistema de recollida están moi preto dos resultados do quinto colector.\n3º. Quinto colector con chave (analizamos o caso de Pamplona). É o mesmo modelo que o quinto colector anterior, pero neste caso só participa a cidadanía disposta a separar os residuos orgánicos. As persoas que queiran, recibirán unha chave para poder depositar os seus residuos neste colector de materia orgánica. O compost é de maior calidade que co aberto, pero a cantidade é inferior, pero claro, polo menos conseguimos un compost que realmente devolve nutrientes aos chans.\n2º. Porta a porta (estudamos o porta a porta de Esporles, en Mallorca). Trátase dunha recollida individualizada por fogar, sen necesidade expresa de colectores, na que cada día sácanse os residuos que corresponden cun calendario establecido. Un día tocaría o vidro, outro o cartón e o papel, por exemplo, e a fracción orgánica sería unha das que se recollería con maior frecuencia. Os resultados de separación son excelentes.\n1º. Compostaxe comunitaria (analízase o caso de Hernani). Sitúanse varios composteiros en distintas zonas, e a cidadanía que participa leva os seus restos orgánicos aos mesmos. Deste xeito participan de forma activa no proceso da compostaxe e o resultado do compost é de gran calidade.\nA complicación da compostaxe comunitaria é que non todo o mundo participaría no proceso. Con todo a combinación de varios sistemas, como o porta a porta e a compostaxe comunitaria, conseguiría os mellores resultados: a separación axeitada da materia orgánica, e como resultado, un compost de calidade.\nPrevious Post:Estupenda acollida en Ecobueu\nNext Post:Dia internacional sen bolsas


Pólitica de cookies - Wood Models\nUnha cookie é un pequeno ficheiro de texto que se almacena no seu navegador cando visita case calquera páxina web. A súa utilidade é que a web sexa capaz de lembrar a súa visita cando volva navegar por esa páxina. As cookies adoitan almacenar información de carácter técnico, preferencias persoais, personalización de contidos, estatísticas de uso, ligazóns a redes sociais, acceso a contas de usuario, etc. O obxectivo da cookie é adaptar o contido da web ao seu perfil e necesidades, sen cookies os servizos ofrecidos por calquera páxina veríanse minguados notablemente. Se desexa consultar máis información sobre que son as cookies, que almacenan, como eliminalas, desactivalas, etc., rogámoslle que se dirixa a este enlace.\nCookies de sesión, para garantizar que os usuarios que escriban comentarios neste blog sexan humáns e non aplicacións automatizadas. De esta forma combátese o spam.\nGoogle Analytics: Almacena cookies para poder elaborar estadísticas sobre o tráfico e volumen de visitas desta web. Ao utilizar este sitio web está a consentir o tratamento de información acerca de vostede por Google. Por tanto, o exercicio de calquera dereito neste sentido deberá facelo comunicando directamente con Google.\nNo caso das cookies de Google Analytics, esta empresa almacena as cookies en servidores situados en Estados Unidos e comprométese a non compartila con terceiros, excepto nos casos nos que sexa necesario para o funcionamento do sistema ou cando a lei obrigue para ese efecto. Segundo Google non garda a súa dirección IP. Google Inc. é unha compañía adherida ao Acordo de Porto Seguro que garante que todos os datos transferidos serán tratados cun nivel de protección acorde á normativa europea. Pode consultar información detallada a este respecto nesta ligazón. Se desexa información sobre o uso que Google dá ás cookies adxuntámoslle este outro enlace.


XXXVI Carreira Popular de Amaía ⋅ Plume\nrexistro de corredora Search Log In Register\nXXXVI Carreira Popular de Amaía\nWritten by XoseM — October 8, 2018\n👣 Compartindo carreira con Livia e Eloi\nClásica no calendario Galego\nUn ano máis fun participar no evento que organiza o Concello de Brión na Carballeira de Santa Minia. Sempre hai gran número de atletas participantes nas categorías de menores (a demografía de Amés/Brión é a causa) que sempre da gusto velos correr. Entre eles este ano participaron Livia&Eloi 😄\nEste ano presentaban a novidade do novo circuíto de dúas voltas para cubrir unha distancia similar a anos anteriores (9,5km). A xente queixábase de que era demasiado duro, con moito desnivel, así que supoño que esta foi a razón do cambio. Ten a vantaxe de que tamén é máis doado controlalo en termos de seguridade e tamén ao pasar dúas veces polo mesmo sitio o público pode desfrutar máis do evento.\nA organización da proba deseñou un novo circuito moito mais rápido, menos duro e mais vistoso. Así pois, daránselle duas voltas a un circuito de 4,75km (98% asfalto e 2% terra en bo estado) completando un total de 9,5km aprox.\nPola mañán non me sentía moi entusiasmado que digamos, incluso cansado, e ademáis choveu toda a mañán e ademáis foi o primeiro día frío de outono. Este era o panorama.\nO plan era chegar cedo para ver correr os pitufos, dar unha voltiña por alí e na carreira non pecar de optimista. Que eu soupese non estaba enfermo así que xa me ten pasado que aínda non tendo moito ánimo póñome a correr co resto da xente e todo vai normal e pásoo ben. A experiencia é un grao en este sentido, pois poderíaste por nervioso ao sentirte regular. Hoxe en día xa me dan igual estas cousas. Si vou ben, pois perfecto; se non vou ben, pois a tomalo con calma e non mancarse.\nTamén, a parte de cómo me sentía, estaba o feito de que ao día seguinte estaba apuntado para correr un Trail de 27km. na Baña polo que tiña que ir con moito sentidiño e sen exhibicións.\nDecidín correr descalzo, que total máis ou menos coñecía o circuito (prácticamente asfalto) e non facía tanto frío como no inverno. En caso de chover, por mollar os pes un pouco non morreu ninguén 😉\nSaín atrás de todo por seguridade, baixamos a costa inicial e metémonos na primeira subida (a corta pero con desnivel). Aquí o asfalto estaba moi roto e con grava solta, pero son uns 300m. e tampouco me preocupou moito. Chegamos ao altiño e veña máis grava e asfalto aberto ate que pasamos as casas. Con esto non contaba, debían ser uns 700m. e tiña que ir moi incómodo e pasando como podía.\nDespois a longa baixada, con asfalto fino e suave, onde podía relaxarme e enfriar un pouco os pés. Recuperar a postura e os apoios para ir relaxado.\nPouco me durou o descanso, pois xa antes de pasar por debaixo da autovía había novamente moita grava solta. Xa non sabía onde meterme. Ademáis de que me estaban empezando a arder os pes (ía ter blistering!) cada dez metros sentía a punzada de unha pedra mal pisada. Cada apoio era irregular e con temor a mancarme, e así ata a meta! e quedaba outra volta!\nCagheime no altísimo un par de ocasións, pero baixei a cabeza e intentei concentrarme no que me quedaba de carreira. Fun como puiden ate uns 500m. de meta e entón rendinme, baixei o ritmo completamente (tampouco é que correse moito antes) e rematei medio mosqueado.\nQue non o pasei ben na carreira. Mira que é raro! pero foi así. Dorido, un par de ampoias, unha espiña clavada, tres moratóns de pedras... non coidei ben os pes. O ano pasado só había grava que reseñar nos 200m. de subida no inicio e pensei que este ano sería máis ou menos igual, pero non.\nPolo demáis ben. Unhas fotos cos pequechos, moi bo ambiente, a tarde quedou soleada aínda que fresca e algo ventosa, mais non foi impedimento para desfrutar do bo traballo que sempre fai a organización.\nO novo circuito a min non me aportou nada, nin bo nin malo (aparte a grava). Tampouco me parece mal, que xa digo arriba que ten as súas vantaxes, só que me resultou neutro.\nAo día seguinte en A Baña\nFeeding the fediverse here. About: http://xmgz.eu


Fábrica de luz LED | Fabricantes e provedores de luz LED de China\nLuz de proxección LED de gran tensión de 70W 100W 150W\nA sombra da luz está feita de fundición a presión de aluminio de alta calidade, un excelente rendemento de disipación de calor. A fonte de luz está feita de contas de lámpadas de alto brillo, alto brillo e un uso máis estable; A fonte de alimentación de corrente constante está integrada para garantir un rendemento estable das lámpadas. Adecuado para iluminación interior de alta intensidade, como talleres, lugares públicos e outras iluminacións de espazos altos.\nLuz de aluminio de aluminio laminada en frío de 180V ~ 220VAC\nO corpo lixeiro está feito de fundición a precisión de aliaxe de aluminio, estrutura ultra delgada, modo emisor de luz inferior, tratamento de curado a temperatura elevada en po superficial, resistencia á corrosión. O sistema de uso da lámpada proporciona LEDSMB2835 segundo o estándar americano Energy Star, con pequena desintegración da luz e alta eficiencia luminosa. Placa de difusión óptica Mitsubishi, luz máis suave, alta eficiencia de saída de luz. Admite unha fonte de alimentación de unidade de corrente constante illada con alto factor de potencia, un esquema de deseño de alto estándar, unha selección rigorosa de material, probas rigorosas para garantir que as lámpadas funcionen estables e de longa duración. Lugar aplicable: centro de arte do museo, casa boutique, hotel de gama alta, centro comercial de alta gama e outra iluminación de chave interior.\nluz de panel limpo con teito suspendido de aluminio\nLuz limpa de panel LED con bordo biselado de aforro de enerxía de clase 1\nA luz brillante sae completamente plana, cun ángulo de luminancia máis amplo. O deseño do circuíto especial, para evitar que unha única lámpada malo afecte o efecto global, libre de interferencias de radio, non contaminará o ambiente. Aforro de enerxía, alto brillo, sen mercurio, sen infravermellos, sen ultravioleta, sen interferencias electromagnéticas, sen efecto térmico, sen radiación, sen fenómeno estroboscópico. Ligero e fácil de instalar. Adecuado para hoteis, salas de reunións, fábricas ou oficinas, usos comerciais, instalacións residenciais ou públicas, escolas e hospitais onde se precisa aforro de enerxía e iluminación de alto índice de representación de cores.\nLuz limpa LED de bordo de aceiro inoxidable de aforro de enerxía de clase 1\nLuz limpa de panel LED tipo Clase 1 de aforro de enerxía\nA luz brillante sae completamente plana, cun ángulo de luminancia máis amplo. O deseño do circuíto especial, para evitar que unha única lámpada malo afecte o efecto global, libre de interferencias de radio, non contaminará o ambiente. Aforro de enerxía, alto brillo, sen mercurio, sen infravermellos, sen ULTRAVIOLETO, sen interferencias electromagnéticas, sen efecto térmico, sen radiación, sen fenómeno estroboscópico. Ligero, fácil de instalar, apto para hoteis, salas de conferencias, fábricas ou oficinas, uso comercial, instalacións residenciais ou públicas, escolas, hospitais necesitan aforro de enerxía e iluminación con alto índice de cor.


As 6 mellores canles de Telegram divididas por temas | Foro móbil\nCristián García | | Telegrama\nAínda non estás en todos estes Canles de telegrama Que che imos poñer a continuación? entón falta moitos contidos e temas, incluso ofertas e promocións, que só nestes grupos de Telegram atopará rapidamente. Tan rápido que non botarás de menos nin un, prometido. E isto non só se trata de ofertas, tamén atoparás frases fermosas, grupos de tecnoloxía, grupos de humor, noutros grupos podes atopar fondos de pantalla e incluso ler as noticias do día desde primeira hora da mañá.\nNeste artigo, como xa che dixemos, imos facelo para falar unha recompilación das mellores canles que podes atopar nesta aplicación de mensaxería instantánea e sobre todo á que podes unirte sen ningún custo. E escoitádenos, en Telegram hai miles e miles de canles e grupos, polo tanto, é mellor prestar atención a un top ou unha lista coma esta porque se comezas a buscar directamente desde a propia aplicación, volverás tolo. Antes de falar disto, imos facer unha pequena sección na que che contaremos a diferenza entre un grupo e unha canle.\n1 Que é unha canle de Telegram e que é un grupo de Telegram? Diferenzas entre eles\n2 Canles de telegrama\n2.1 Aprende idiomas nestas canles\n2.2 Aprende a cociñar nestas canles\n2.3 Canles de novas\n2.4 Canles de videoxogos e diferentes aplicacións\n2.5 Canles para atopar ofertas e ofertas en Telegram\n2.6 Canles para lectores\nQue é unha canle de Telegram e que é un grupo de Telegram? Diferenzas entre eles\nPara afacerse á idea, en Telegram atoparás grupos ao estilo de WhatsApp pero tamén canles públicos ou privados. Para chegar ao punto, a diferenza entre unha canle de telegrama e un grupo é esa nas canles nunca poderás falar, só a persoa que o crea ou autoriza a outros pode falar, é por iso que se utilizan para dar información, pasar ofertas e outro tipo de cousas. Unha vez que esteas nesta canle, o que sucederá é que só recibirás información e poderás descargar os ficheiros que os administradores publican na canle.\nPor último, cómpre dicir que nestas canles non atoparemos un límite de persoas que poidan entrar na canle. Veña que o grupo como tal é totalmente diferente ao que che explicamos, xa que poderás falar, enviar fotos ou o que queiras.\nOs mellores sitios de chat social para falar con outras persoas\nPara darche máis información sobre este tema, cómpre dicir que haberá canles públicas pero tamén haberá canles privadas. Os privados son obviamente canles persoais; para chamalos dalgún xeito, simplemente non poderá entrar se non o invitan. podes unirte ao público sen ningún problema. Para poder unirte a unha canle pública podes facelo a través de ligazón, invitación ou buscando na mesma aplicación de Telegram.\nUnha vez que saibamos todo isto, procederemos a facer unha lista coas mellores canles de Telegram que vimos e probamos. Imos alí!\nCanles de telegrama\nPara acceder a estas canles deixámosche o seu nome, só terás que buscalos desde a propia aplicación introducindo o nome que atoparás neste artigo.\nAprende idiomas nestas canles\nEstás aprendendo idiomas? entón estes grupos que vos imos deixar a continuación axudarémosvos na aprendizaxe de idiomas. Nestes grupos poderás aprender diferentes traducións, pronunciacións, modismos, expresións e outro tipo de cousas que che veñen á mente sen ningún problema. O nome dos dous grupos é "English Languages Land" e en segundo lugar "English EveryDay".\nAprende a cociñar nestas canles\nSe estiveses estudando idiomas antes, pero nun momento dado converteste en toda unha cociña, estas son as túas canles de telegrama sen dúbida. Nestas canles de cociña atoparás pratos perfectos, receitas e, sobre todo, inspiración en xeral para aprender a cociñar coma un chef de alta cociña. Prepara a cea na túa cita romántica ou na túa reunión con amigos con estes grupos de cociña. Atoparás moitos, pero sobre todo o que mellor vimos é "Amor pola comida".\nDiferenzas entre WhatsApp, Telegram, Signal, Messenger e Apple Messages\nCanles de novas\nComo di o seu nome, aquí descubrirás absolutamente todo o que acontece a diario. Porque se non silencias os grupos, recibirás notificacións a medida que saian as novas, é dicir, terás información sobre diferentes temas minuto a minuto. Non perderás nada do que aconteza no mundo grazas a estas canles de noticias de Telegram. As canles en cuestión ás que podes unirte son as seguintes: eldiario.es, runrun.es, The New York Times, Revistas e Xornais en PDF, Completo, Gratis, La Patilla, RT Noticias, Coronavirusinfo e moitos máis que atopará buscando no motor de busca da aplicación.\nCanles de videoxogos e diferentes aplicacións\n5 mellores páxinas para descargar xogos para PC\nEs un bo xogador? entón non perderás ningunha oferta nin novidades do sector dos videoxogos con estas canles de Telegram. O que conseguirás é que descubrirás todas as versións oficiais dos mellores videoxogos e incluso atoparás canles para descargar moitos APK para xogar no teu teléfono móbil. As canles en cuestión son as seguintes: Consolas retro, xogos, comunidade APK FULL PRO Reborn, Switch Mania, Playmobil, LegOffers, OffersPlaystation Games, OffersXbox Games, OffersNintendo Games.\nCanles para atopar ofertas e ofertas en Telegram\n¿Compras regularmente en Internet? Entón saberás que podes atoparte con gangas se es dos que esperan o momento e buscan a oferta. Ben, con estas canles de ofertas e ofertas non botará de menos unha, garantímolo. Atoparás ofertas nos teléfonos móbiles ou tecnoloxía ao instanteDepende de ti decidir aproveitar a oferta ou atopar unha mellor. Ao final, estas canles notificaranlle que esta é a mellor oferta que hai actualmente en Internet.\nAs canles de ofertas que atoparás en Telegram son as seguintes: Aliexpress, Xiaomi Day, Zona de ofertas, Andro4all.\nCanles para lectores\nFinalmente, non iamos deixar esquecidos aos lectores. Si, tamén hai canles en Telegram para ti. Se che gusta ler, atoparás moitas canles para ler diferentes títulos. Podes descargalos como regra xeral desde a propia aplicación Telegram ou redirixirache ao lugar onde a atopes dispoñible cos seus diferentes formatos. Tamén che pasarán promocións para que poida aproveitar e mercar.\nOnde descargar revistas PDF de balde\nAs canles de lectura das que falamos son as seguintes: Libros electrónicos gratuítos, 8Freebooks.net, Toda a psicoloxía, feitos bíblicos.\nQue pensas? Atopamos o teu tema? Se non o atopaches, cóntanos no cadro de comentarios para que poidamos profundar e buscar as canles de Telegram que mellor se adapten aos teus gustos. Vémonos no seguinte artigo.\nCamiño completo ao artigo: Foro móbil » Redes Sociais » Telegrama » As 6 mellores canles de Telegram divididas por temas\nDescargar fondos de pantalla de Windows: as 10 mellores páxinas


Blúmsdei - Wikipedia, a enciclopedia libre\nBlúmsdei é unha novela de Cid Cabido, publicada por Edicións Xerais en maio de 2006.\nO autor vai narrando en primeira persoa o que lle acontece entre o 31 de maio (día que el califica como blúmsdei) e o 9 de xuño de 2005.\nEscribe desde o seu apartamento de Cangas, onde vive cunha estudante de Física bastante máis nova ca el, e alterna a escritura coas visitas a unha leira que ten en Nerga e a diversos locais hostaleiros.\nO propósito, desde o primeiro momento, é falar do que aconteceu na noite do 31 de maio no pub Canis Lupus, pero desvíase continuamente desa intención, non contándoo até o final do texto. Así, o resto da novela é un exercicio de escritura mecánica no que diserta sobre as súas diversas preocupacións: lingua e literatura galega, a posible tradución da súa obra, recursos estilísticos, a historia do cine ou mesmo sobre as malas herbas da súa leira.\nO resultado é un texto non interrompido no fío narrativo, coas paradas de tempo real indicadas. O rexistro lingüístico afástase da normativa, usando moitos vulgarismos e dialectalismos da zona do Morrazo. Tampouco adoita preocuparse do uso das letras capitais nos nomes propios doutras linguas, empregando a oralidade. Ao tempo, menciona en varias ocasións a posibilidade de que a novela sexa traducida ao castelán, francés ou chinés mandarín, e as dificultades que comportaría.\nHai unha fonda relación cos lectores, e o autor considera que a maioría dos que van ler a súa obra son tamén escritores.\nO título de Blúmsdei fai referencia ao Bloomsday celebrado en Dublín cada 16 de xuño, rememorando as vivencias de Leopold Bloom no Ulysses de James Joyce.\nFicha do libro na páxina da editorial\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Blúmsdei&oldid=5665201"


SAÍDA AO RÍO ULLA\nPARA INICIAR O NOVO PROXECTO SOBRE O RÍO ULLA, NADA MELLOR QUE UNHA SAÍDA POR ESTE ENTORNO, COMPROBANDO O ESTADO DA AUGA, AS ESPECIES QUE ALÍ SE ATOPAN, E UNHA MAGNÍFICA EXPLICACIÓN SOBRE A VIDA DE ALGÚNS PEIXES, ASÍ COMO OS DISTINTOS INSTRUMENTOS QUE OS AXENTES USAN PARA PODER FACER UN EXHAUSTIVO SEGUIMENTO POLOS SEUS PERCORRIDOS.\nOS ALUMNOS DE 1º E 2º ESTÁN A TRABALLAR OS HÓRREOS E AS PONTES DENTRO DO\nPROXECTO "O NOSO PATRIMONIO", AQUÍ PODEDES VER ALGUNHA MOSTAR DO SEU\nTRABALLO , EN BREVE IREMOS AMOSANDO MÁIS COUSAS.\nOla a tod@s,como se acerca o Samaín,a profe Bea,leva a traballar arreo para relacionalo co noso proxecto sobre as mulleres.De este xeito , ocurríuselle traballar "MALAS DOS CONTOS", por iso estase a decorar a entrada do cole con "MALAS ...MALÍSIMAS" e nese espacio fíxose unha selección de libros relacionados co Samaín e co Magosto.\nO pasado venres ,durante o recreo,e aproveitando que o tempo non axudaba para saír ao patio , os máis pequenos disfrutaron da selección de libros e aquí podedes comprobar o moito que disfrutaron.\nOla a todos e a todas, como o venres 29 de setembro foi o aniversario de Miguel de Cervantes,dende a Biblioteca de Liatantoscontos\nquixemos facerlle unha pequena homenaxe .\nNa entrada do cole puxemos un cartel para recordalo e no proxecto lector pudemos saber un ppouco sobre el e a súa vida e obra.\nPRESENTACIÓN MÉTODO BARRUMAT\nO pasado 17 outubro, tivemos unha actividade na que Mari Carmen Matalobos e Carlos Barruso nos presentaron ao alumnado e profesorado do centro o seu patentado Método de estimulación cerebral "BarruMat". O método busca conxugar o exercicio físico, a cromoloxía e a música para activar as funcións motoras e sensoriais acompañado do son, en directo, do saxo de Carlos Barruso.\nFixéronnos unha pequena demostración dos diferentes exercicios que levan a cabo acompañados dunha breve explicación do que se traballa en cada un deles.\nDende o centro queremos expresar o noso agredecemento pola implicación mostrada por eles en todo momento así como pola súa desinteresada colaboración.\nNo Ceip Cabada Vázquez queremos que todos os días sexan 25 de novembro e ao longo de toda a semana levamos a cabo actividades distintas nas titorías. Entre todos adornamos un mural co lema "NINGUNHA FLOR NUN PUÑO MEDRARÁ". Vimos diferentes curtametraxes relacionadas co tema e tamén expuxéronse diferentes contos que aludían á temática.\nRICARDO CARVALHO CALERO: A PELÍCULA\nO martes 28 de novembro tivemos a sorte de visitar Castro Landín,magnífica visita para profundar no noso proxecto "COIDANDO DO NOSO"Moitas grazas aos nosos guías pola súas magníficas explicacións.\nEstes días estamos a facer experimentos e amosámosllos aos compañeiros.Aquí vos deixamos unha mostra de Manuel de 3º ensinándolle a súa\nexperiencia aos compañeiros .\nIremos subindo as fotos dos outros CIENTÍFICOS e CIENTÍFICAS.\nO mércores 30 de outubro celebramos o magosto e o Samaín,pola mañán antes do recreo, consistiron en obradoiros de cociña, baile, plástica ou enigmas.\nDespois do recreo, fixemos xogos no pavillón, onde fixemos construcións con carozos. Xogamos a " tira da corda", chapas,..........\nNo xantar disfrutamos dun postre delicioso, magdalenas de cabaza adornadas con pantasmas de chocolate, que realizou o alumnado que estivo no obradoiro de cociña.\nDespois do xantar, dsfrutamos de unhas deliciosas castañas asadas.\nDISFRUTAMOS NA BIBLIOTECA\nPresentámosvos a Rosalía e a Sole,de 6º curso,novas colaboradoras da Biblioteca.\nA os nenos e nenas do cole ,encántalle ir á Biblioteca,non só a disfrutar dos libros,senon tamén para xogar ao xadrez,ao parchís,facer puzzles,...\nMesmo en cuarentena, no CEIP CABADA VÁZQUEZ celebramos o DÍA DO LIBRO lendo un fermoso\nlibro cunha historia QUE NON É NADA RARA!\nSÍGUEME! trata da persecución dun soño e da superación dos obstáculos aos que se enfronta\nun elefante namorado duhha formiga.\nO conto está narrado por Carlos Rodríguez Silva e con acompañamento musical de\nCarla Prado Cacheda e Germán Prado Cacheda.\nFELIZ DÍA DO LIBRO A TODAS/OS!!\nOS ANIMAIS DA NOSA CONTORNA\nOs alumnos e alumnas de 1º-2º e os de 3º-4º, na clase de plástica fixeron estes marabillosos\nanimais propios da nosa contorna.\nINICIAMOS O CURSO\nO novo curso comenzámolo con moitas ganas de traballar, por iso o primeiro que fixemos foi limpar os bancais, tarfa a cargo dos maiores para que logo os de 1º e 2º plantaran aromaticas. Desfrutamos tanto ou máis que nun día de festa.\nO LIBRO DOS HÓRREOS\nRECOMENDACIÓNS LECTORAS VERÁN 2019\nO curso remata e como todos as anos aquí vos deixo unhas RECOMENDACIÓNS LECTORAS para o VERÁN.\nPara celebrar o Día do Libro ,xa a semana pasada representamos lendas escollidas polos alumnos e alumnas.\nEsta semana os nenos e nenas de 3º e 4º,contarán contos aos máis pequenos, ímosvos amosar unhas fotos.\nO ALUMNADO DE 6º FÁLANOS SOBRE CARVALHO CALERO\nA VIDA DE CARVALHO CALERO\nRecomendacións do DO para o confinamento\nDesde o departamento de orientación do centro ofrécense unha serie de propostas para un traballo alternativo e complementario neste inesperado tempo de confinamento. Consulta o enlace ao documento adxunto e anímate a probar algunha desas propostas.\nPROPOSTAS PARA UN TRABALLO ALTERNATIVO E COMPLEMENTARIO\nCONSELLOS DE ÁLVARO BILBAO\nO mércores 8 de maio os alumnos e alumnas de 5º e 6º visitamos FP INNOVA , pasámolo realmente ben e experimentamos un montón de cousas, dende facer diferentes pans nun taller de cociña, ata como montar algúns sinxelos circuitos en serie e en paralelo.\nMOCHILA VIAXEIRA INFANTIL B.\nO xoves 24, DÍA DA BIBLIOTECA, entre outras actividades inician a súa andaina as MOCHILAS VIAXEIRAS deste curso.\nPremendo AQUÍ ou no arquivo adxunto podedes consultar o contido da mochila da aula de infantil B, a modo de exemplo.\nPINTAMOS A MÚSICA\nOS NOSOS CADROS A PARTIR DA MÚSICA DE MIKE OLDFIELD


As novas casas de empeño | Consumer\nAs novas casas de empeño\nA crise fixo aflorar negocios de empeño que ofrecen contratos irregulares e cobran intereses de até un 25%\nData de publicación: Venres, 28deNovembrode2008\nImaxe: Christa Richert\nO mecanismo de empeño\nO funcionamento desta actividade é sinxelo. Paira facelo hai que ser maior de idade, presentarse cun documento que o acredite e asinar un contrato no que se declara que se é o único propietario dos bens que se empeñan. En primeiro lugar, un tasador determinará o valor da peza. Co papel de tasación formalízase o contrato que establece a suma do crédito, intereses e prazos, e se adxunta ao papel de tasación. Polo demais, o cliente comprométese a recuperar a alfaia ou obxecto de valor nun prazo determinado, que pode ser entre un mes e un ano, dependendo das pezas empeñadas, e da casa. Una vez finalizado este prazo establecido por contrato, o cliente pode renovar o préstamo por un ano máis ou rescatar o obxecto, tras o pago da suma prestada e os intereses. Tamén pode renunciar ás xoias empeñadas e deixar que se venza o prazo, tras o cal poxaranse publicamente.\nNalgúns créditos o contrato indica que mentres non se retire o obxecto, continuaranse pagando os intereses\nAquí aparece a primeira diferenza de tipo contractual que hai que ter en conta paira decidir en que lugar empeñar os obxectos elixidos: mentres que nos montes de piedade, se non se pode devolver o préstamo, pérdese un ben ornamental pero non se multiplica a débeda, noutros créditos o contrato indica que mentres non se retire o obxecto, continuaranse pagando os intereses.\nOutra diferenza, tamén de peso, refírese á venda do obxecto empeñado una vez vencido o prazo. Nas tradicionais entidades manexadas polas caixas de aforro, o contrato garante que en caso de venderse a peza por un valor maior ao taxado, a diferenza devolverase ao dono. Isto ofrece a posibilidade de especular coa subida do prezo dos metais: o ouro é o ben que máis se empeña na actualidade. Desta maneira, antes de xuntar o diñeiro debido paira recuperar o ben, o propietario pode especular á espera de que o Monte de Piedade véndaa a un mellor prezo que o taxado e recibir a diferenza que, una vez devengados os intereses, correspóndelle por lei. Nas casas de empeño á marxe das caixas, en cambio, non ocorre, e a diferenza queda en mans dos prestamistas.\nIr á páxina anterior: « Tasación á baixa\nIr á páxina seguinte: Casos de usura »\ncasas contrato empeño intereses-gl montes de piedad-gl


Imaxe xentileza © COOP HIMMELB(L)AU\nAínda considerando o escaso compromiso dos novos ismos respecto ao ideario de normalización e produción en serie promovido polos mestres do Movemento Moderno, o feito que máis diverxencia xera con aquel período é a indeterminación da forma que arrogan os edificios deseñados polos máis popularizados actores da produción actual.\nO concepto da forma, que naqueles anos estaba unido á busca dunha xustificación no programa, na actualidade busca xustificación algunha. Pola contra, na maioría dos casos proponse como un cuestionamento á orde e equilibrio que a arquitectura gozaba nas primeiras décadas do século XX. Neste sentido, o rexeitamento ás solucións urbanas do pasado ten un forte relato crítico que moitas veces se ve desvirtuado pola prodigalidade das formas.\nO traballo de Wolf Prix non escapa a estas definicións. A súa arquitectura, cargada de analoxías e metáforas, busca superar as convencións das formas tradicionais propoñendo unha serie de interaccións e a mutación permanente de diferentes entidades para constituír unha nova forma.\nEstas operacións inscríbense no concepto de “nube”, unha estrutura de forma indeterminada onde os programas se conectan de xeito físico ou visual. A característica desta identidade está representada na complexidade dos espazos intersticiais que propón. Un organismo onde o aire é o compoñente principal da forma, que encerra o intersticial para facelo habitable.\nO deseño de Coop Himmelblau para o museo das confluencias de Lyon formúlase aplicando coidadosamente estes conceptos. A súa arquitectura expón un carácter biolóxico fertilizado por un pensamento expresionista. Un obxecto indeterminado que expresa na ambigüidade formal a complexión da súa estrutura.\nO museo concrétase polo acoplamento de dúas unidades: unha transparente que permite facer visibles os espazos de ocio urbano e outra que garante a opacidade necesaria para a actividade dos museos.\nA unidade transparente está orientada cara á cidade. Establece o punto de ingreso ao museo, pero ademais permite visualizar a actividade cotiá. A unidade opaca é produto das “correntes ocultas”, unha entidade que esconde o que pasa dentro da nube. Desta forma, conxúgase o coñecido e o descoñecido para “estimular a curiosidade pública”.\nNo lado oposto ao ingreso desenvólvese unha praza pública. Este espazo, oprimido polas formas filosas da arquitectura, resulta unha continuidade do parque onde se empraza o museo. Unha paisaxe urbana que se constrúe entre superficies en desnivel e ramplas que as vinculan. Baixo a praza, un zócolo subterráneo contén todas as funcións de servizo necesarias para o funcionamento do museo.\nNo interior da nube a sucesión de espazos enriquece a espacialidad buscada. Unha serie de caixas negras dispostas irregularmente encerran as funcións específicas. A superficie xerada entre estas unidades propicia as áreas expositivas alternativas. Estes intersticios inasibles escapan de calquera análise racional e quedan sometidos ao influxo da percepción.\nDeste modo, o museo das confluencias explora con agudeza a confrontación de elementos para crear franxas indagadoras sorpresivas. A aparencia ingobernable das formas alcanza un corolario inédito onde a fantasía e a curiosidade se manifestan mediante un repertorio de figuras dinámicas.\nAínda que no transcurso do xogo, as necesidades funcionais resultan unha escusa para desenvolver o artificioso relato formal.\nLa Plata. Xuño 2014\nTags: artificio, complejidad, coop himmelblau, equipamento cultural, espacio interior, espacio público, expresionismo, interactivo, maestro, Marcelo Gardinetti, metáfora, movimiento moderno, museo, personaje, programa, s. xx, wolf prix


O PP pide replantear o skatepark da Xunqueira para incluír modificacións - Pontevedra Viva\nGuille Juncal, concelleiro do PP en Pontevedra\nO PP pide replantear o skatepark da Xunqueira para incluír modificacións\nMartes 14 de Xaneiro, 2020 ás 13:42 do Martes 14 de Xaneiro, 2020\nAdaptar as súas medidas aos novos parámetros e directrices que, segundo o Partido Popular, marca o comité nacional de skateboarding. É a petición que fixo Guillermo Juncal para que o Concello reformule o skatepark previsto na Xunqueira e inclúa estas modificacións.\nEn rolda de prensa, Juncal reclamou aproveitar o atraso que sofre este equipamento, que está á espera de que Concello e Universidade asinen un convenio para a cesión dos terreos, para resolver cuestións relativas ás súas dimensións e equipamentos.\nDe non facelo, segundo o edil do PP, o skatepark de Pontevedra non poderá albergar "con total seguridad" torneos de competición, xa que non cumpriría cos "requisitos mínimos" que se fixaron ao ser deporte olímpico en Tokio 2020.\n"Nos vamos a gastar más de medio millón de euros en una instalación que no cumple con las demandas de sus propios usuarios ni con los parámetros profesionales", detallou Juncal, que avanzou que esta petición responde as demandas do colectivo de patinadores.\nA este respecto, o concelleiro popular lamenta que o responsable de Deportes no goberno municipal, Tino Fernández, decidise non recibir aos membros desta asociación que, ao seu xuízo, son un dos colectivos deportivos "más maltratados" da cidade.\nPontevedra modificará o proyecto do skatepark para adaptalo á nova normativa\nPor Alejandro Espiño & Cristina Saiz | Luns 9 de Marzo, 2020\nO PP de Pontevedra cualifica de "inxusto" o anuncio da creación dun novo pavillón deportivo\nO Concello solicita permiso á Universidade de Vigo para a construción do skatepark da Xunqueira


AS REPRESENTACIÓNS DESTA CREACIÓN COLECTIVA, A PARTIR DA OBRA ‘NOITE DE REIS’ DE SHAKESPEARE, TERÁN LUGAR O VENRES E O SÁBADO ÁS 20.30 HORAS E O DOMINGO ÁS 18.00\nO Salón Teatro de Cultura e Educación ofrece esta fin de semana tres funcións da comedia "Iliria" de Elefante Elegante\n[20/02/2013] A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria continúa a desenvolver no Salón Teatro de Santiago unha programación integramente dedicada á escena galega, no marco da que a compañía Elefante Elegante representará esta fin de semana o espectáculo Iliria, a súa particular revisión da obra Noite de reis de William Shakespeare.\nFredi Muíño, Iria Pinheiro, María Torres e Gonçalo Guerreiro asinan e interpretan esta creación colectiva arredor da facilidade coa que amamos e deixamos de amar. Iliria fala, así mesmo, da identidade masculina e feminina, cuestionándose o que realmente somos e o que parecemos. De feito, nesta peza os personaxes enmaráñanse nunha tea de cambios de personalidade que os leva a poñer en cuestión a súa propia identidade.\nOs enredos comezan cando dous irmáns xemelgos, Violeta e Sebastián, naufragan na costa da illa de Iliria, territorio gobernado polo duque Orsino quen, á súa vez, sofre polo amor non correspondido da bela Olivia. Para poder sobrevivir nun país estranxeiro, Violeta vese obrigada a se disfrazar de home e entra a servir na corte de Orsino. Pero Sebastián tamén se salvou do naufraxio e, sen saber un do feliz destino do outro, acaban por crear toda serie de equívocos amorosos.\nA venda anticipada de entradas para as funcións de Iliria no Salón Teatro está xa dispoñible a través da billeteira electrónica da web de Novagalicia Banco (http://entradas.novagaliciabanco.es). Tamén poderán adquirirse no despacho de billetes do Salón Teatro, que estará aberto ao público desde dúas horas antes do comezo de cada unha das representacións.\nO prezo das localidades é de 10 euros para o venres e o sábado (cun desconto do 40% para xubilados, usuarios do carné xoven, estudantes, persoas en situación de desemprego e determinados colectivos profesionais) e de 5 euros para o domingo, día do espectador.\nWeb de Elefante Elegante\nIliria en YouTube


Novas actuacións na Catedral de Ourense\nInicio/Ourense/Novas actuacións na Catedral de Ourense\nCon elas búscase recuperar a vista orixinal da súa fachada sur, segundo a Consellería de Cultura\nVisita á Catedral de Ourense.\nA Consellería de Cultura prepara dun prego de condicións técnicas para a recuperación da portada medieval e limpeza da fachada norte da Catedral de Ourense, así como nas melloras para o acondicionamento do patio que se encontra entre a nave da catedral e o edificio de Coengos, ademais de nas criptas que están por debaixo del. Así o aseguraba o titular deste departamento autonómico, Xesús Vázquez, na visita realizada ao templo na mañá do 18 de xullo.\n“Esta última actuación permitirá recuperar a vista da fachada sur da Catedral, nestes momentos parcialmente cuberta, co que se ennobrecerá a entrada ao Arquivo Catedralicio e ao edificio de Coengos. Estes traballos servirán, así mesmo, para recuperar un espazo que podería destinarse á ampliación do museo do templo, coa posibilidade de facer nel unha exposición de pezas pétreas ao aire libre”.\nNo seu percorrido pola catedral o conselleiro estivo acompañado polo bispo, Leonardo Lemos; o delegado da Xunta na provincia, e pola directora xeral do Patrimonio Cultural, María Carmen Martínez Insua, entre outras autoridades. Ademais Vázquez resaltou que se acaban de adxudicar a restauración da pintura do muro norte do nártex. “Estas tres novas actuacións que veño de resumirlles – engadiu- supoñen un investimento de máis de 460.000 euros que se suma aos preto de 1,1 millóns de euros que destinamos ás obras xa rematadas ou que están en execución nesta Catedral de San Martiño, co que podemos dicir que en tan só 4 anos o esforzo económico dedicado á súa conservación supera os 1,5 millóns de euros”.\nactuacións catedral consellería fachada Ourense rehabilitación


A Veiga recupera Trevenatio\nInicio/Concellos/A Veiga recupera Trevenatio\nO certame, que incluirá unha mostra de artesanía e multitude de actividades deportivas, terá como escenario a Praia dos Franceses os días 19 e 20 de xullo\nA Praia dos Franceses será escenario de Trevenatio na Veiga./ Foto: Carlos G. Hervella.\nA Veiga recupera a súa feira de turismo, deporte e natureza. Trevenatio volverá a celebrarse ás beiras do fermoso encoro de Prada na fin de semana do 19 e 20 de xullo, tras unha paréntese dun ano. O certame manterá a filosofía e plantexamento de anteriores edicións, segundo adiantan dende o Concello da Veiga, responsable da súa organización. Apostarase polo fomento dos deportes, das actividades de natureza e de caza, así como pola promoción dos principais atractivos turísticos deste concello de alta montaña.\nA mostra, situada na Praia dos Franceses, contará cunha serie de stands con exposición e venda de diversos produtos de artesanía e gastronomía. O programa incluirá tamén un amplo abano de máis de vinte actividades paralelas pensadas para todo tipo de públicos. Entre elas figuran un curso de seguridade na caza, unha exhibición de agility, exposición canina, unha proba de caza menor, por grupos, un espectáculo de exhibición e doma clásica de cabalos, tiro ao prato, campionato de pesca curricán ou piragüismo.\nO sábado 19 de xullo a partires das oito da tarde haberá desfile de folións e pola noite actuará o grupo folk Coanhadeira.\nA Veiga caza deportes natureza pesca praia dos franceses trevenatio\nExcelente colleita de arandos de Vilaberries, explotación ecolóxica con sede en Vilariño de Conso\nDan negativo os contactos do caso de Covid da Veiga\nOs termómetros desplomaranse na provincia durante os próximos días


A mensaxe da moeda da caetra – Capítulo 0\nA mensaxe da moeda da caetra\nDomingo, 10 Xuño 2012.\nLast updated on 14 / Xuño/ 2012\nA moeda da caetra. Unha das series da primeira moeda acuñada en Galicia.\nA numismática é un mundo tan pouco coñecido a nivel do público xeral como apaixonante; na historia das moedas, na simboloxía empregada, nas acuñacións, na súa distribución, condénsase unha importante parte da historia das sociedades. A circulación é o termo empregado para comprendermos a expansión das moedas acuñadas nunha ceca ao longo dun territorio; a localización arqueolóxica desas moedas permítenos comprender unha chea de información sobre as sociedades e o movemento de persoas e bens. Como comentabamos hai pouco, permitíronlle por exemplo ao arqueólogo Francisco Burillo determinar as áreas étnicas e políticas da Celtiberia de pouco antes da conquista romana.\nAs moedas son tamén un potente instrumento de comunicación. Hoxe, que vivimos anegados nelas, a penas nos fixamos nos elementos que aparecen no seu anverso e reverso, pero non sempre foi así. A moeda era a representación directa do Estado, xa que é o Estado quen garantizaba o seu valor. Por iso, a discusión hoxe sobre o euro é unha discusión que vai moito máis alá da moeda, é unha discusión sobre soberanía, sobre política, e sobre unha visión da unión do continente. Cando falamos do euro estamos falando de moitas, moitas cousas, resumidas nun pequeno anaco de metal fundido. Tralas moedas, as representacións dos seus anversos e reversos, hai todo un universo simbólico.\nA primeira potencia en producir moeda a unha escala descomunal foi Roma aínda que, por suposto, a moeda era un sistema de transaccións moito máis antigo e moi estendido no Mediterráneo. Adentrarse no mundo da numismática romana é moi complexo: hai numerosas cecas, numerosos tipos e variantes de moeda. Dan para conversas interminables, pero hoxe quero falar dunha historia moi fermosa vinculada a unha moeda que nos toca moi de preto, a moeda da fin do mundo, a primeira moeda acuñada en Galicia, a moeda da caetra. Unha moeda que trae de cabeza aos historiadores da numismática, tremendamente escasa e que contén elementos claves para comprender a conquista romana do norte e noroeste da península ibérica.\nSouben da súa existencia e da súa relevancia a partir dunha conversa coa profesora Raquel Casal; a caetra saíra mencionada nun excurso da conversa que tiñamos e días despois comecei a curiosear na súa historia. A moeda representaba, por unha banda ao emperador Augusto e, pola outra, nun punto central, a unha caetra, é dicir, o escudo indíxena, o escudo que aparece nas impoñentes estatuas de guerreiros galaicos, coma os de Lesenho (Boticas) ou os do castro de Armea (Allariz).\nPara esta moeda coñécese unha serie monetaria bastante completa, que consta de ases, sestercios e dupondios, e diferentes acuñacións con pequenas variantes entre si. Pero todas coinciden na presenza do emperador Augusto no anverso, e no antigo escudo dos guerreiros dos pobos do norte da Península no seu reverso. A partir de aquí, hai pequenas variantes. Por exemplo, algúns dos dupondios da caetra engaden á representación do escudo outras armas de clara atribución indíxena, como o soliferreum ou a falcata.\nDupondios de San Cibrán de Las (Foto: Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense) e castro de la Magdalena (Milles de la Polvorosa)\nA historia destas moedas é fascinante. Hoxe considérase que foron acuñadas no fragor das guerras que ao redor do 26 a.C. remataron coa independencia dos galaicos, astures e cántabros. Serían moedas para a soldada, moedas para pagar aos lexionarios que batallaban nas durísimas campañas que remataron coa Idade do Ferro na Península Ibérica. O estado das investigacións na actualidade permite saber a orixe destas moedas. A ceca orixinal estaba na cidade de Lugo. O profesor Colmenero informa da gran densidade de achados de moedas da caetra no nivel fundacional de Lucus Augusti, cando a cidade era, posiblemente, un campamento romano. Algunhas das series, con todo, son moito máis vulgares e mal feitas, e a teoría é que foron feitas con certa rapidez en cecas móbiles en campamentos lexionarios do Noroeste, ou nalgún outro sitio da Gallaecia, conforme eran precisos para pagar á soldada. A distribución dos achados de moedas, principalmente na Gallaecia e logo ao longo do tránsito sur da cordilleira cantábrica, documenta de xeito fascinante o foco das campañas militares e a circulación das tropas ao longo das vías naturais de tránsito que beirean todas as áreas montañosas do teatro de operacións da guerra que transformou para sempre Galicia.\nMoedas de Emerita Augusta. As de Carisio, denario con caetra e as de Carisio fraccionado\nOs legatus do emperador retiraron aos veteráns destas guerras contra galaicos, cántabros e astures a unha cidade de nova fundación, Emerita Augusta, a actual Mérida. Aló Publio Carisio, unha das figuras militares definitivas da guerra, ordenou acuñar numerosas moedas nas que figura o seu cargo nos reversos, afirmando o seu poder. Hai unha serie de ases moi interesante que, no reverso, escribe sen adobíos, de xeito directamente burocrático e militar, CARISIUS LEG AUGUSTI: Carisio, o Legado de Augusto. Moedas para soldadesca, para ser queimada en burdeis, en xogos de dados, por parte de aqueles soldados que non dan superado a conversión da guerra en paz e da espada en arado. Os arqueólogos atopan aínda hoxe unha enorme proporción destes ases fraccionados á metade. A ausencia de moeda suficiente, a necesidade de transformar o diñeiro en escalas de pagos útiles para estes primeiros poboadores útiles, revélase nesta discreta insumisión dos valores do Estado. Os veteranos lexionarios ven como os usureiros fraccionaban as moedas á metade, rebanando a face do emperador e a propia autoridade do Legatus Carisio.\nNas moedas triunfais e personalistas que fai Carisio en Mérida figura outra fascinante, un clásico da historia de Hispania.\nNun pequeno, case diminuto quinario, Carisio representa un triunfo. No reverso, a Victoria coroa un triunfo no que están penduradas a caetra, hai un puñal afalcatado, ás veces unha lanza. Pura propaganda sobre a victoria das indómitas tribos do Norte. Carisio acuña o quinario entre o 24 e o 22 pero as campañas militares durarán aínda unha década máis. Os lexionarios levaban con eles os quinarios do triunfo cando aínda estaban aturando ventos e condicións bélicas adversas no alto dos montes cántabros. Gustaríame escoitar algún dos seus xuramentos retranqueiros ao redor de Carisio e a victoria.\nPero volvamos ás moedas da caetra. Hai algo aínda máis curioso e fascinante. Como comentaba ao principio, as moedas reproducen universos simbólicos e de propaganda. Quero que vos fixedes en dous detalles, dous símbolos, que aparecen no anverso das moedas da caetra, a unha banda e outra da cara de Octavio Augusto.\nO da esquerda está bastante claro: é unha palma. O símbolo da Victoria, frecuentemente presente nas moedas romanas. Augusto represéntase asociado ao triunfo sobre esta guerra resumida na bélica caetra do reverso. Pero e o outro? Que é o outro?\nPois é un dos símbolos culturais que máis permaneceu ao longo dos séculos. Un poderoso elemento do imaxinario. Un caduceo. As dúas serpes ensarilladas do deus Mercurio, un símbolo de enorme poder. Que queren dicir?\nEn si mesmas son toda unha mensaxe política, deliberada e consciente, por parte de Augusto; a xulgar pola ausencia da referencia a Carisio como responsable da moeda, a acuñación con esta simboloxía parece ter saído directamente da decisión imperial. O emperador está comunicando unha mensaxe. E é algo excepcional.\nTeño revisado boa parte das acuñacións da época de Augusto, e a presenza dos caduceos como elemento simbólico son moi pouco habituais por parte do emperador. Téñoas localizado en acuñacións especialmente no Mediterráneo oriental, onde a simboloxía de Hermes tiña unha dilatada tradición clásica. E iso nun gobernante que lle prestaba moito o uso da simboloxía: como restaurador das vellas tradicións romanas e Sumo Pontífice, os monumentos de Augusto transmiten todo tipo de información a través de medidas, dimensións, figuras, escenarios. A fundación de Lucus por parte del non é allea: aínda que non está moi claro se o campamento inicial fundouse sobre un antigo bosque sagrado galaico ou foi unha creación ex novo por parte de Octavio, pero a súa dimensión sagrada, a cidade fundada no Occidente do mundo, non foi desde logo menor. E aquí vén o fascinante. Por que escolle Augusto un caduceo para a súa moeda?\nImos ler as orixes do mito do bastón con serpes da man dun vello texto do xesuita Francisco Pomey:\nO caduceo era o símbolo de Hermes/Mercurio e, no mundo romano, é o símbolo da conversa encamiñada cara obter a paz. En Roma era moi relevante a figura do caduceator, o home que negociaba os acordos de paz baixo a protección diplomática do caduceo que levaba. O caduceo é o símbolo do acordo. Non se pode expresar mellor que neste cuadrante, tamén da época de Augusto, coas mans entrelazadas do acordo e o caduceo por detrás, como os homes levan pactando os seus asuntos durante séculos:\nFixádevos no caduceo detrás das mans entrechocadas\nAugusto afirma a súa victoria sobre os galaicos, pero tamén a negociación, o acordo. De Lucus Augusti, do bosque sagrado ocupado polos romanos, xurde un novo instrumento de poder, a moeda, que circula polos vales, bosques e costas da Gallaecia, e se atopa naqueles castros que viviron aínda que for unha breve ocupación posterior á conquista. Parece que o conquistador quixera construír, con esta estraña moeda, un símbolo común, destinado non só aos romanos. Se Carisius representa nos seus Quinarios de Mérida unha victoria ao mellor estilo romano que é a sumisión, as moedas de Augusto en Lucus parecen ser un instrumento para finalizar a guerra dunha vez pola vía da negociación. No territorio hostil da Gallaecia, sabemos que os representantes de Roma asinan acordos de hospitalidade, contratos e acordos coas tribos galaicas. Seguirano facendo -intrigantemente- case dous séculos despois, como acontece entre os Coelerni e Gneo Antonio Aquilino Novaugustano, prefecto da Cohorte I dos Celtíberos, en Castromao. Pero no fragor do combate, lonxe de Roma, un legado de Augusto acuña mensaxes de reconciliación no medio da guerra.\nHai unha última cousa. Estas moedas da caetra aparecen en establecementos lexionarios do norte peninsular, pero tamén nalgúns castros, que ás veces tiveron ocupacións romanas efémeras, pero nos que de certo habían vivir grupos de guerreiros que tiveran contacto reiterado coas hostes romanas. Se Augusto facía expresa a negociación e o diálogo, e invocaba o favor divino para que tal cousa acontecera, se cadra na elección do símbolo do caduceo había unha cousa máis. Déixenme especular e ceibar a imaxinación.\nCando reparei por primeira vez neste caduceo, á miña cabeza véuseme unha imaxe, un símbolo, un dos poucos símbolos presentes nos castros galegos: a serpe. Os vellos da xeración Nós estableceran a teoría -máis poética que real- dos saefes e a ofilatría en Galicia. Con independencia das conclusións históricas -que son as desa época, non as das evidencias científicas de hoxe-, o libro de Cuevillas e Bouza Brey afondaba na enorme cultura da serpe en Galicia e a súa presenza, habitual, nos castros, polo demáis espazos moi parcos en imaxinería. Enigmáticas serpes esculpidas nas pedras de fortificacións como Troña ou Penalba.\nSerpe de Penalba\nSe cadra o Emperador atopou no propio caduceo, nas súas serpes, o punto de diálogo que podía unir, de xeito sagrado, dúas civilizacións.\nTras o ouro dos mouros (III): O calador de tesouros\nEstampas pompeianas (II): Sexo e morte\n11 / Xuño/ 2012\nPrecisamente estaba a ler en El Progreso unha nova sobre as moedas romanas… caetras\nOs asistentes ao Arde Lucus poderán acuñar moedas no campamento\nSe cadra é moi inxenuo, pero seguindo ca teoría da negociación e do acordo; ¿Non podería a moeda representar en cada faz unha das partes? Por un lado o mundo romano, ca súa imaxinería, o emperador victorioso, magnánimo e negociador; e por outro a caetra coma símbolo do pobo que aquí se atopaba.\nA imaxe do guerreiro de Armea está invertida ao escanear a diapositiva. A man que empuña a espada é a dereita.\nestou totalmente dacordo ,no reverso representase aos galaicos ,o guerreiro co escudo,claro os romanos tiñan que permanecer moito tempo para coller o que viñeron buscar(ouro,estaño,cobre,vias maritimas)e tamén traballadores,e non morrer no intento,enton vencer aos pobos máis fortes apacigua aos outros,e pactar con eles e mostrarlle simpatía(en moedas etc)rebaixa a xenreira e mellora a convivencia,asi asegurabanse a supervivencia do imperio e os galaicos a supervivencia,cando chegaron os alanos e suevos apoiaron aos suevos e botaron aos alanos,porque os alanos eran máis perigosos,pactarón os foeudus,se non me equivoco despois algo cambiou,porque o reino suevo enfentouse co imperio,(40000)suevos non o poideron facer sós,entón os britóns,galaicos e suevos(da gallaecia)pactaron botar ao imperio,dando os pactos co imperio por rotos???,porque hai tan pouca información desa parte da historia??? se hai resposta…,parabéns polo artigo.\nCuruxa, grazas pola acotación. Canta máis precisión mellor.\nManuel, aquí tes unha síntese do que pasou cando chegaron aos suevos.\nTen en conta, con todo, que os suevos chegaron “legalmente”, en virtude dun foedus, dun pacto, co Imperio Romano. É unha cuestión de formas, por suposto, pero nunca se confrontaron militarmente -desde que se asentaron en Galicia- contra o Imperio, que eu saiba.\nAnxo, nada inxenuo. Xa digo que hai algo bastante curioso nesa moeda e por iso confrontábaa coas que fai Carisio sobre a mesma temática en Mérida para os seus lexionarios veteranos. Alí vese claramente o triunfo de Roma sobre as armas dos pobos do norte. Pero non é iso o que parece contar a moediña da caetra, nas súas múltiples versións. Como Sumo Pontífice, Augusto podía ter escollido numerosos símbolos sacerdotais, pero escolle o da negociación e o do acordo entre partes.\nummmmmm , serpes………..;-)\nperdoa,pero dos 180 anos do reino suevo,so se sabe ademais dos reis,e algunha outra cousa do seu principio e do seu final,entón hai 140 anos que non se sabe nada,pasase da creación do reino a caída por parte dos visigodos que por certo dominaban case todo o antigo imperio romano continental (os godos),planteo isto porque hai certos historiadores que o plantean,e planteo porque e máis o que se descoñece que o que se sabe,entón haberá que soterrar a historia,ademáis facer un planteamento crítico do que sabemos da historia porque coma ti ben sabes,coa arqueoloxia,etnográfia,e demáis estudos descubrense cousas que contradín as que se contaban,por exemplo porque sempre se estudou,o imperio romano os reyes godos,la reconquista,el cid campeador,porque a os poderes facticos adoctrinan para que a xente se considere dunha maneira determinada,por exemplo no nacionalcatolicismo español,entón donde hai máis información no que esta a luz ou no que esta a escuras(o que nos enseñan ou o que non nos enseñan)e nisto chegamos ao teu traballo periodista de arqueoloxia polo tanto historia polo tanto investigador pola forza,polo tanto cando leas isto che empezará a furrular a cabeza,empezaras a matinar,porque a túa crítica polo coñecemento verdadeiro non che deixara estar quedo.\npor certo no poderís escribir un articulo do que se sabe sobre os asentamentos e megalitos durante o século IV E VII,eu agradeceriacho de antemán\nPerdoa pola insistencia, pero sendo de Lugo e en tempos algo afeccionado á numismática chámame moito o tema.\nEn relación ó simbolismo local da moeda, temos por unha parte que Roma se reserva unha faz dela cun Augusto negociador (“amigable”) e por outro un símbolo propio dos pobos cos que Roma “pacta”. Concordo en que non é unha moeda so de Roma senón para ambos pobos.\nPero… ¿Haberá algún dato que permita identificar este símbolo (a Caetra) coma algo máis que un escudo? Coma un simbolo unificador (aínda que sexa culturalmente e non políticamente) recoñecible por tódolos habitantes deses pobos. De xeito que esas xentes entendesen a moeda coma se tivese unha cara “de Roma” e outra propia.\nEu, Anxo, ata aí non chego. Non creo que os romanos fixeran unha división por pobos en base a anversos e reversos, pero non controlo tanto de numismática para pensar se é posible algo así…\nPor outra banda, eu estou convencido de que a caetra debía ser un elemento simbolicamente moi étnico, tanto desde a percepción foránea dos romanos como da dos propios galaicos e outros pobos do Noroeste. Se miras as fotos dos guerreiros de enriba, non deixa de ser curioso que a “caetra” sexa o elemento máis destacado de toda a escultura. E iso que é un instrumento de defensa. Debía ter moita chicha simbólica asociada…\npor certo nese articulo da wikipedia non menciona o porque de que os visigodos atacan braga ,noutro artigo na wikipedia si di que fora pola expansión do reino suevo intentando ocupar cartaginensis contra(visigodos e romanos)se esto for verdade primeiro terianse que desfacer do exercito aqui e ir gañando terreo non creo que 30000 fosen capaces eles sos sen axuda indixena,parece que esto esta documentado ehh,non me invento nada por certo ,como eran as moedas do reino suevo?foi o primeiro reino ,ao marxe do imperio romano en acuñar moeda (lino nalgures).se tes imaxes,sería moi interesante e de moita información.\nPor ahí ía eu, paréceme que ten moita chicha simbólica e que debía ser un elemento recoñecido por eses pobos e co que debían identificarse dalgún xeito; polo que debería haber máis elementos que permitisen chegar a esa conclusión.\nEn canto á dualidade nas moedas, tampouco son un experto (e menos nesa época) pero por exemplo Herodes Agripa fixo moedas cunha simboloxía dual (por un lado unha simboloxía moi romana con poses de perfil, pouco do gusto iconoclasta dos xudeus da época, e por outra cunha simboloxía local representada pola espiga e a palmeira), non dun xeito moi evidente e sendo un reino vasalo; pero non me estranaría que non se vise coma algo demasiado estrano que aquí se representase esa dualidade.\nEn calquera caso, gracias polas respostas e felicidades polo blog.\nRelevo nunha tumba xunto á Porta Flaminia (Roma)\nPeza atopada en Turquía (!!!!!!)\npero luis se o dis por que non ten nada que cos galaicos e só con roma a caetra, coido que vas mal,porque a turquia chegaron os gálatas de occidente polo danubio e mar negro e en roma puideron ser incursións cando as guerras púnicas nas que tribus do occidente de europa axudaron a cartago ou roma asimilou a poboadores da peninsula italica da familia(gáelica)e tamén engadiu a sua cultura ,a cultura romana como engadiu poboación grega e cultura grega,ou mercenarios gáelicos pagados por roma,ou era un simbolo común.a min o debuxo encaixame cunha cruz solar,polo cal encaixa con todas as culturas e pobos,o caduceo si indica o pacto,roma mercadea cos minerais do territorio galaico a cambio os galaicos beneficianse de algún xeito,que pactarian os galaicos???\nManuel, sobre os suevos recoméndoche este libro:\nLuis, agora tesme que ensinar labirintos con falcatas e soliferreos, coma os nosos dupondios. E en Moscova ou Borneo. :-)\nHome, sobre as ligazóns que deixei… non pretendía dubidar nin moito menos do carácter galaico do emblema, senon facer constar os lugares tan lonxanos onde foron atopados. O do monumento en Porta Flaminia podería ser cousa dalgún militar vencellado ás campañas galaicas. No caso turco… non me atrevo a dicir nada.\nO das armas xa é outra cuestión. Entre o arsenal dos galaicos non atopamos a falcata (si coitelos de folla afalcatada) nin o soliferreum. Quizáis sexa outro tipo de lanza. O puñal, de mango biglobular, sí está ben testemuñado, sen ir máis lonxe, na estatuaria dos guerreiros galaicos.\nultimo comentario,a serpe, o simbolo da serpe,é o simbolo da intelixencia,citando a biblia(a serpe doulle a mazá da arbore da ciencia a eva),o dragón de oriente e asiria ,nas piramides de exipto acaso non aparecen as serpes cando a humanidade pasa dun xeito de vida a outro xeito de vida,empeza a usar os metais,edificacións,sedetarismo,conflictos.\na intuición e o instinto por un lado,deben controlar a intelixencia,os romanos usaban a forza e logo a intelixencia,usaban o lado masculino,o lado feminino instinto e intuición.relixións solares,cruz,piramide,etc.\nvolvendo a citar a biblia,(la mujer y la serpiente serán siempre enemigos)polo tanto ocultación deusa nai ,sustitución santa madre iglesia apostolica ,catolica,romana.e aqui acaba meu artigo filosofico.\nalgún estase a poñer nervioso\nestamos a falar do 20 antes da era actual. Que teñen que ver os romanos (unha lexión nunha remota provincia) ca biblia? Unha secta xudea minoritaria e descoñecidad nunha rebelde provincia condiciona o acuñamento de moedas a milleiros de km?\nestou explicando o simbolismo da serpe que aparece no artigo en varias afotos,eu entendo a biblia como datos da historia con verdades e mentiras,xa que esta escrita ,e que escribe teñen que ser persoas cada un cun fin,pero hai moita filosofia nela e tamén información,aínda que nin son catolico nin cristián,musulmán ou sionista,mais tendo principios filosoficos e nón prexuizos filosoficos,casa o que di a biblia ,con ,cando a humanidade da un salto na sua forma de vivir,de idade a idade ou de era a era,vou tomar unha tila.\n12 / Xuño/ 2012\nMáis caetra…, desta vez desde Boticas, o guerreiro atópase na actualidade diante da Cámara Municipal de Boticas. Atopouse nunhas excavacións no castro do Outeiro do Lesenho (Boticas):\nalgo que parece que non ten que ver pero si ten que ver,un estudo basado en documentos e arqueoloxia,non se asusten por como empeza e como acaba,mais ben coma non acaba.\nAo fío do que comentaba Luis, a min tamén me lembrou o debuxo das caetras aos labirintos que aparecen despois nas outras imaxes.\nTamén é curioso o deseño xeométrico do denario con caetra que reproduces de Emérita Augusta.\nSi, Castor, parece un arabesco! Hai que dicir que, polo que sei, ese denario ou quinario é rarísimo, foron localizados moi poucos.\n28 / Xuño/ 2012\nMoneda con caetra, lanza, puñal y falcata de reciente aparición en Os Castros de Taramundi\n23 / Xaneiro/ 2013\nHola amigos yo tengo un denario como esse encontrado aqui en portugal\n23 / Xaneiro/ 2013 ás 3:18 p.m.\nPodes subir unha imaxe da moeda? E estarias interesado en vendela?\nPor favor, Capítulo Cero non se pode utilizar para transaccionar con antigüidades.\né para doala a un museo?\nXa me entendes perfectamente.\nNon a vendo\n24 / Xaneiro/ 2013\nAgora ja esta bien!\n2 / Marzo/ 2013\nUnha magnífica peza, por certo!