Taller de deseño e fabricación\nExposición “El Tácto del Hormigón”\n40 Alumnas e alumnos de 3º curso da Escuela de Arquitectura de Donostia (UPV/EHU)\nO presente taller de deseño e fabricación está baseado na experiencia de F. L. Wright na década dos anos 20 do século XX, a través do sistema coñecido como TEXTILE BLOCKS.\nO obxectivo é a iniciación no mundo da industrialización, a fabricación e a montaxe. Entendendo todo iso como unha continuidade no proceso creativo do arquitecto. É froito de diversas experiencias realizadas con estudantes de arquitectura de diferentes universidades, IE University e Escola de Arquitectura de Donosti. Parte do traballo exponse na contorna da histórica cementeira Rezola en colaboración coa Escola Superior de Arquitectura de Donosti e a asociación ATARI no marco dunha exposición sobre o TACTO DO HORMIGON.\nO taller organízase en 3 fases diferenciadas que permiten un percorrido completo. Unha primeira para coñecer os bloques orixinais e como foi utilizado. Unha segunda onde da teoría pásase á práctica para realizar a construción dos bloques. Por último, unha fase creativa onde unha vez interorizados os conceptos orixinais, dáse renda solta ás novas ideas para construír novas versións.\nPreténdese un achegamento teórico a través de clases baseadas na experiencia americana para posteriormente saltar ao plano práctico a través da realización física destes módulos.\nO sistema foi aplicado en diferentes obras, especialmente o seu grupo de vivendas en California, onde os bloques mutaron no seu acabado dando lugar a unha estética moi característica deste período.\nO sistema con todo non foi patentado aínda que nos chegaron diferentes documentos nese sentido, esquemas e debuxos que tratan de explicar a solución de bloques como un sistema construtivo de múltiples aplicacións.\nA estética final destes bloques é claramente debedora do seu proceso de fabricación e tamén da arquitectura e o ambiente onde se asintan estas obras. Non en balde os bloques xeralmente usan o formigón con árido da zona e adquiren múltiples acabados en función do carácter que Wright pretende destacar nestas obras.\nCoñecidos os bloques e o sistema construtivo ao que serven, estudaremos de modo individual diferentes exemplos aplicación, especialmente o conxunto de vivendas en California.\nPara chegar a un bo deseño debemos dominar a fabricación a través de moldes, os materiais, os procesos de encofrado e desencofrado.\nPor ese motivo iniciaremos o taller a través da fabricación de bloques, ben a través dos deseños orixinais ou a través doutros inventados, alterando o material utilizado a través dun mesmo molde.\nEncofrados con diferentes estratexias de alixeiramento e acabado. Fase creativa onde se propoñen diferentes solucións para alixeirar o bloque mediante o uso de materiais diversos.\nO reto do peso compleméntase co acabado obtido. Poden executarse bloques mediante encofrados reutilizables, encofrados perdidos ou solucións flameadas como as que mostran as imaxes.


É posíbel unha consideración e categorización axeitada da nosa produción cultural medieval sen ter en conta a existencia do reino da Galiza?\nEvidentemente, non. Ese é quizais o aspecto máis importante do traballo que se acaba de publicar. Máis que sentar teses estilísticas acerca de cal tipo de arte había, ou renomear a letra –aínda que á visigótica non ten sentido chamarlle así–, a reflexión que fago de base é que desde o momento en que se centra a nosa historia en nós mesmos e se recupera a existencia dun reino da Galicia, todo o que se move ao seu redor, no que se inclúe a produción cultural, hai que observalo desde ese punto de vista. Polo tanto, cómpre recuperar a nosa entidade e, unha vez feito iso, recolocar todo o demais, é dicir, cambiarlle as coordenadas.\nA que se debe daquela a resistencia da historiografía oficial a asumir Galiza como unha realidade política diferenciada durante a Idade Media?\nXustamente estamos un colega e mais eu reflexionando sobre ese asunto neste momento. Eu creo que á hora de buscar as causas faise bastante complicado, porque non podemos caer na simplificación de que desde fóra nos maltratan. Desde logo, se tivésemos producido de maneira continuada unha historiografía potente, teriamos os elementos de defensa da nosa propia historia. Hai un proceso en conexión dialéctica, por iso é moi difícil saber que é antes. Ao longo dun período, Galicia entra nunha situación de dependencia que se manifesta a todos os niveis: político, económico e, naturalmente, tamén cultural e historiográfico. Porén, a razón pola que se produce ese fenómeno é unha interacción entre fenómenos externos e internos. Desde Castela, expoñámolo desta maneira, que ademais é correcta, hai a partir do século XV un proceso de expansión do Estado coa lingua como compañeira do imperio, e na Galicia vai haber unha serie de sectores hexemónicos que se acoplan a esa situación de dominio. Á hora de repartir responsabilidades e identificar causas temos entón que mirar dentro e fóra. A min paréceme determinante o feito de que na Galicia non tivese existido desde a Baixa Idade Media (séculos XIV‑XV) un grupo ou clase social –primeiro nobreza, despois burguesía–, que fose capaz de asumir un proxecto de país. No entanto, pregáronse a unha nova organización na que a Galicia quedaba nunha situación dependente. Houbo unha fidalguía que se adaptou e unha burguesía que despois reclamou o poder proteccionista do Estado español, e ningunha delas foi quen de producir unha cultura e unha historiografía propias. Ao contrario, son as grandes receptoras dos modelos culturais importados.\nE esta dinámica mantense na actualidade?\nA min paréceme determinante o feito de que na Galicia non tivese existido desde a Baixa Idade Media (séculos XIV‑XV) un grupo ou clase social –primeiro nobreza, despois burguesía–, que fose capaz de asumir un proxecto de país\nSi, continuamos até hoxe. Inclusive cos medios de comunicación masivos, nos que se percibe moi ben na actualidade que aquí hai unha gran maioría da poboación que vive arredor desa mensaxe cultural, ou moitas veces infracultural, importada e dominante.\nQue foi realmente o reino de Asturias e que se agocha tras esta construción historiográfica?\nÉ o produto dunha construción historiográfica que se vai facer desde o centro, procurando xustificar unha raíz da España contemporánea que atopa un punto de partida moi cómodo no reino visigodo. Este tivo sen dúbida a súa importancia, como tamén a tiveron o suevo, o estrogodo ou mesmo Franco. Pero no pasado medieval localízanse unha serie de elementos que permiten asentar o sustento ideolóxico e cultural do que vai ser o Estado español contemporáneo. No mundo visigodo hai unha raíz centroeuropea, xermánica, dun Estado católico que responde á aceptación do Estado contemporáneo español dunha serie de elementos do antigo réxime, entre outros o gran poder da Igrexa. Faise ademais unha idealización do sistema territorial da Península Ibérica que non é certo baixo un mundo visigodo. Tamén se introducen elementos do liberalismo, como as cortes, cuxa raíz se pon nos concilios de Toledo. Todo resulta moi oportuno. O problema é que nun momento determinado se estende o islam pola península. Como tender unha ponte entre os visigodos e a Idade Media? Pásase a Asturias por medio de Pelayo e suponse que se crea un reino en continuación do anterior. En realidade, a documentación non nos permite falar nunca do reino de Asturias, senón de reis que teñen a súa residencia en Oviedo. Pero non se debe esquecer que a concepción clásica, desde Orosio pasando por Isidoro de Sevilla, é que tanto Asturias como Cantabria son parte de Gallaecia. Neste senso, debemos ter en conta que, cando falamos da Galicia medieval, non falamos da comunicade autónoma, senón dun territorio diferente, como acontece en todos os países europeos. O que se fai é crear un suposto reino de Asturias que logo traslada a capital a León e convértese no reino de León, mentres Galicia neste traspaso de etapas queda completamente de lado. Tampouco hai que pensar que se trata dunha maldade contra Galicia, senón da oportunidade dese outro modelo para construír a España contemporánea. Invéntase tamén o mito da reconquista, como se antes fose destes reinos cristiáns medievais, e da repoboación. É todo unha construción moi propia da concepción romántica do século XIX. O problema é que estamos no XXI e séguese a manter no fundamental.


FALECEU ANA KIRO, ARTISTA E COMUNICADORA GALEGA | Academia Galega do Audiovisual\nFALECEU ANA KIRO, ARTISTA E COMUNICADORA GALEGA\nMaría Dolores Casanova González, coñecida para o público como Ana Kiro, faleceu preto das 12:30 desta mañá aos 68 anos de idade vítima dun cancro que a tivo estes últimos anos retirada dos escenarios.\nO Concello de Oleiros no que residía a cantante e comunicadora, segundo confirmou a Europa Press a alcaldesa en funcións María José Varela, puxo a disposición da familia o auditorio municipal García Márquez, onde será instalada a capela ardente a partir da tarde deste venres.\nAínda que natural da Castañeda, en Arzúa, de onde era filla predilecta, Ana Kiro levaba ao redor dunha trintena de anos residindo na zona de Mera, no municipio de Oleiros. Ana Kiro recibirá este sábado, como era a súa vontade, sepultura no cemiterio parroquial de Serantes, en Mera, despois da despedida que se lle tributará no auditorio municipal García Márquez, que conta con capacidade para 400 persoas sentadas.\nPrecisamente, Mera foi o derradeiro escenario no que cantou a artista galega. Alí interpretou no 2007, durante unha multitudinaria homenaxe a toda a súa carreira, a canción «Alecrín» en compaña de Xosé Ramón Gayoso, o coñecido presentador de Luar.\nA carreira de Ana Kiro como intérprete arrincou en programas de TVE da súa época e en 1973, gravou o tema ‘Galicia, terra meiga’ para o selo Olimpo, dedicado á música tradicional. Vendeu máis de 100.000 copias e permaneceu durante tres meses nas listas de éxito españolas.\nAdemais da súa faceta no mundo da canción, que a levou a editar máis de 30 discos e participar en múltiples concertos e verbenas, Ana Kiro tamén será lembrada polos galegos como presentadora da Televisión de Galicia e actriz de diversas series nesta mesma canle.\nA súa carreira tamén tivo ampla repercusión máis aló de Galicia. Actuou en Europa e América e triunfou sempre naqueles lugares onde a emigración galega ten presencia.


26 febrero 2019 18:50 h.\nExposición La Catedral II Luis Seoane\nDous visitantes contemplan obras de Seoane en La Catedral II. SEBAS SENANDE\nExpón tamén orixinais do 'Martín Gaucho' destinados a un libro sobre o mito arxentino que non se amosaran antes para o público\nLuis Seoane tiña sete anos, tiña 13 anos e durmía cun ollo aberto como os leóns. O artista vivía daquela na Coruña, no radio da Torre de Hércules. Ao deitarse evitaba baixar a persiana. Quería que lle entrase a luz da Lúa e a luz do faro que cada trinta segundos limpaba a escuridade do seu cuarto. Ao espertar, a columna de pedra seguía alí. Cada noite e cada día da súa vida deulle luz pola noite e harmonía de día. Tamén ao marchar estudar a Santiago e mesmo cando houbo de amoldarse a unha vida exiliada en Bos Aires.\nNa capital arxentina, en 1944, lembraba a Torre de Hércules de 49 xeitos diferentes. Plasmounas a tinta china en Homenaje a la Torre de Hércules. Ese mesmo ano o Institute of Graphic Arts de Nueva York e a Pierpont Morgan Library seleccionan Histoire Naturelle de Buffon, de Picasso, entre os mellores libros da década que vai de 1935 a 1945.\nA Morgan Library resgarda o Pergamino Vindel, coas cantigas de Martín Códax. Seoane dedicoulle un tapiz concebido a 10.230 quilómetros. Debuxou o trobador nun cartón grande e branco. Nos espazos en branco anotaba un número, cada un correspondíase cunha cor. Enviaba o código a Galicia. María Elena Montero interpretaba eses planos cunha táboa igual á táboa de Seoane. Ía collendo unha lá de cada cor codificada e incorporándoas ao seu tear de Sada. Nun proceso de dous ou tres meses completaba a obra.\nUn orixinal desa colección pode verse na galería La Catedral II, na rúa de Bolaño Rivadeneyra, de Lugo. O seu responsable, Jorge Espiral, explica que "o Día das Artes Galegas está dedicado a Seoane, quixemos sumarnos á homenaxe cunha mostra dobre", que expón nas dúas salas de arte que posúe en Lugo baixo o nome de La Catedral.\nNa galería de Bolaño Rivadeneyra poden verse as 46 tintas sobre papel orixinais que fixo en 1972 para o centenario de "Martín Fierro", que escribira José Hernández. Os arxentinos consideran este libro como o seu poema nacional. Martín Gaucho é un home independente, heroico e sacrificado.\nAcaba sendo un gaucho "matrero", un xinete fóra da lei, polo contexto de inxustiza.\nEspiral destaca que as obras que usou a editorial madrileña Giner "nunca antes foran expostas ao público en conxunto". O galerista tamén resaltou que "respectamos os cortes orixinais e os apuntamentos a lápis". As escenas de violencia son explícitas. Mesmo se presenta un debuxo que foi descartado para o libro: unha escena na que un home mata unha muller.\nA mostra nesa sala inclúe tres óleos do artista coruñés e senllas fotografías que lle fixeron para unha entrevista. Para completala, hai varias xarras que Seoane concebiu para Sargadelos coas figuras de Rosalía e Unamuno, e máis a chamada Cinco dedos.\nCAMPESINOS. La Catedral I -que se atopa na rúa Bispo Basulto, 12- abeira unha extensión desta homenaxe con "Campesinos", unha serie do cento de gravados que Luis Seoane fixo para a galería suramericana Bonino en colaboración co poeta Rafael Alberti.\nTamén hai xilografías sobre Martina Cespedes, unha heroína porteña na loita contra os ingleses.\nLuis Seoane percibía que Martina, Martín Gaucho ou a luz que emite a Torre de Hércules eran símbolos dun misterio épico.\nA sala La Catedral II de Lugo presenta un debuxo da Torre de...


Axudas dun 70% para web, tenda en liña e marketing dixital. Blog de Abertal Networks - Consultoría, deseño web, comunicación en internet en Carballo, A Coruña, Galicia\nInicio / Blog / Axudas dun 70% para web, tenda en liña e...\nQueremos informarvos da próxima apertura da convocatoria de axudas Tic Cámara para páxinas web, tendas en liña e campañas de márketing dixital (comunicación en blogs e redes sociais, campañas publicitarias en redes sociais, Google AdWords, etc).\nO vindeiro día 28 de maio abrirase a convocatoria da Cámara de Pontevedra, Vigo e Vilagarcía, e proximamente abrirase tamén no resto de Cámaras de Comercio.\nO importe subvencionable será dun 70% do proxecto presentado, cun máximo de 7.000 € por proxecto. O número de empresas admitidas é limitado e a adxudicación das axudas farase por rigurosa orde de solicitude.\nSe estás interesado ponte en contacto con nós e informarémoste de todo o necesario para tramitar a solicitude. Podes facelo escribíndonos a info@abertal.com ou no teléfono 981 757 815.


Toño Magariños – Bolsa de patacas\nBolsa de patacas\nEtiqueta: Toño Magariños\nFan fan #3: Mensaxes de fan\nEsta entrega do Fan fan en Onda Vital non foi un monográfico sobre a relación entre artistas concretos, senón uns apuntes sobre unha serie de cancións escritas en segunda persoa e dirixidas a ídolos, referentes, artistas admiradas ou o que queiramos.\nSonan Lorena Álvarez, Bob Dylan, David Bowie, Cecilia, Dexys Midnight Runners, Camera Obscura, Marrones Burócratas e Dinosaur Jr., en cancións que falan de Woody Guthrie, Bob Dylan, os Beatles, Geno Washington, Lloyd Cole e J Mascis. En concreto sobre J Mascis tamén fala Toño Magariños (gracias Toño por prestarte!).\nNon atopei quen fixo a foto de Dylan e Bowie. A de Marrones Burócratas de máis abaixo tampouco, pero saqueina do facebook do Liceo Mutante.\nPodes escoitar a sección AQUÍ, ou escoitar o programa enteiro AQUÍ: Faia Díaz fala sobre pregóns en Cuba, Biba Dupont falan sobre a súa música e Mar Catarina fala sobre Jonas Mekas. Se prefires ler, a versión en texto está aquí debaixo:\nA primeira cousa que escribín sobre música penso que foi para poder escribirlles a The Homens e entrevistalos, e penso que cando admiras a alguén é habitual que esperten en ti certas ganas de dicirlle algo. Non é que todas as fans se fagan xornalistas musicais, pero imaxino que o 90% da xente que fai xornalismo musical empezou como fan, e isto sería outra proba de que as fans e os fans fan cousas. Sexan estas cousas artigos, fanzines, fundar un club, pintar debuxos, escribir poemas ou calquera tipo de fantasía, a relación que temos con ídolos e ídolas acaba sempre dando pé a esas novas creacións. Eu estiven investigando por aí e atopei unhas cantas cancións que funcionan dalgunha maneira como cartas, como mensaxes enviadas aos referentes para empezar un diálogo, e quería falar delas un pouco.\nPor exemplo, a que se di que foi a primeira canción escrita por Bob Dylan foi esta “Song to Woody”, na que repite “ei, Woody Guthrie, escribinche unha canción”, e na que fala de seguir os pasos do seu ídolo viaxando por Estados Unidos. Woody Guthrie é unha das figuras máis importantes do folk americano, e Dylan estaba daquela case que obsesionado con el, visitándoo regularmente no hospital no que estaba internado pola enfermidade de Huntington. Ata a melodía deste tema está collida de “1913 Massacre”, un tema do propio Guthrie. Parece ter entón certa lóxica que Dylan recoñecese o camiño que el abriu antes de arrincar coa súa propia carreira. Como fans, sentimos ás veces iso: agradecemento. Pero non sempre:\nUns anos máis tarde, David Bowie retomou aquela apelación de Dylan chamándoo polo seu nome real. Díxolle “escoita isto, Robert Zimmermann / escribín unha canción para ti / sobre un estrano mozo chamado Dylan / cunha voz como area e pegamento”. A letra desta “Song for Bob Dylan” é ambigua, pero parece recriminarlle ao seu ídolo o ter abandonado a posición que tiña, na que era visto como unha especie de portavoz xeracional. A finais dos 60, Dylan abandonou o rock e as xiras para achegarse ao country e recluírse. Como fans, sentimos ás veces decepción. Atribuímos á música que nos acompaña, e ás veces ás persoas que a fan, unha chea de cualidades e expectativas que non sempre van cumprirse. Por iso aparecen cancións como a de Bowie ou esta de Cecilia:\nCecilia xa collera o seu nome artístico do tema de Simon e Garfunkel (un gran xesto de fan, supoño), e o seu primeiro single levaba na cara B esta canción titulada “Reuníos”, que está, como as anteriores, escrita en segunda persoa. Ela non menciona o destinatario, pero polo que sabemos o tema pedía aos Beatles que se xuntasen de novo, e nel falaba de como ataron as nosas mentes ao seu sentir. É unha frase que recolle moi ben a cuestión da influencia artística. Iso que se dá cando as creacións doutra xente parecen saídas dos nosos sentimentos anímanos dalgún xeito a expresarnos tamén, pero a influencia tamén ten, no diálogo, algo de enfrontamento. No tema de Cecilia non se aprecia, pero por exemplo Bowie declarou nunha entrevista que a súa canción para Bob Dylan era unha forma de dicir “está ben Dylan, se ti non queres facelo, fareino eu”. Ás veces entón, ao iniciar esa conversa cos ídolos hai quen se pon ao seu nivel ou mesmo por riba.\nO segundo single dos Dexys Midnight Runners era esta “Geno”, na que o cantante Kevin Rowland fala de ir a un concerto de Geno Washington, unha figura do rhythm and blues dos anos sesenta. Na segunda estrofa conta como o público coreaba o seu nome (eses “Geno” que se escoitan durante todo o tema) e Rowland sentiu que os dous eran iguais. Logo agradécelle o que aprendeu del e xusto despois solta a macarrada de que agora é el quen o mira dende enriba. Non sei se a cuestión de que estas cancións de fan aparezan ao comezo das carreiras desta xente é unha casualidade, pero si que é habitual que nas relacións de admiración haxa un aquel de “matar ao pai”, como se fose unha maneira de distinguirse, de autoafirmarse como artista. Haberá quen controle máis disto e sexa fan dos beefs. Eu estou máis a favor de ser agradable, como o foron Camera Obscura respondendo a unha canción que lles gustaba de Lloyd Cole titulada “Are you ready to be heartbroken?”.\nLloyd Cole preguntaba “estás lista para ter o corazón roto” e este grupo escocés contestaba vinte anos despois cun “ei, Lloyd, estou lista para ter o corazón roto”. Tracyanne Campbell, a súa cantante, dixo que escribiu a letra dende o amor puro pola outra canción. Ao final facelo levouna a coñecer ao propio Lloyd Cole, que agora ata hai veces que sae a escena con ese tema. Así que penso que á hora de mandar mensaxes de fan en forma de canción, igual ser riquiño compensa. Pero bueno, despois de ver esta variedade e pasar por Madrid, Glasgow, Nova York e así, estiven buscando exemplos máis próximos a nós deste tipo de temas e atopei un que me gusta moito en Pontevedra.\nEsta é unha canción de Marrones Burócratas incluída no álbum El Buen Perder, cantada en segunda persoa e dirixida a J Mascis, o guitarrista de Dinosaur Jr. Este disco do proxecto, que editou seis traballos entre 2009 e 2016, compuxérono e arranxárono Rubén Abad e Toño Magariños, que tocan xuntos tamén no proxecto Peña e se cadra vos sonan tamén de diola, Trilitrate ou Unicornibot. Pregunteille a Toño por que escribira este tema, e mandoume unhas cantas notas de voz respondendo as miñas preguntas:\n“No caso do tema de “Oh Mascis”, a verdade é que é un tema superantigo e e eu non son nada mitómano co proceso de escritura, nin melómano no sentido de que teño [risas] ningún tipo de predilección nin lle fago moito caso ao proceso… non me lembro, sinceramente. É unha canción moi antiga. Eu así reescoitándoa hoxe, a sensación que teño é que me parece lembrar que o tema xurdiu da estrutura harmónica da canción instrumental e que a partir de aí era un pouco buscar esa especie de canto un pouco enaxenado, ilóxico, como de adoración total a unha persoa. Ese “como me mola isto que fas”, e en base a ese retrouso, como comentaba antes, compuxen o resto do tema. Creo que foi así”.\nÉ curioso escoitar isto que conta Toño, porque por unha parte reflicte ese lado “enaxenado” e de “adoración total” que temos os fans mandando, dalgunha maneira, unha mensaxe a Mascis, pero ao mesmo tempo declara non ser nada mitómano nin melómano. Pregunteille pola súa relación con Mascis e a súa resposta é desmitificadora, pero á vez tamén é moi bonito escoitar o que di sobre el e o seu estilo, que é outra cousa que quería facer nesta sección: ao falar con xente que botou o seu tempo escoitando determinada música, case sempre teñen algo interesante que dicir.\n“Non me interesa un carallo, sinceramente, nin a vida dos artistas nin o seu proceso de composición, nin teño ningún tipo de adoración. Eu creo que todos os artistas son basicamente traballadores, en maior ou menor medida, e fan ese traballo que non é tan diferente doutros traballos. Ou non é tan diferente como se nos quere vender moitas veces a excepción artística. Entón nada, con Mascis pois simplemente hai varios discos de Dinosaur Jr. que teñen unha sonoridade moi moi característica, que eu creo que non deriva unicamente do talento de Mascis, senón pois da produción, dese momento concreto da industria musical e de como encaixaba a súa forma de tocar nese conxunto da industria musical e como chegou a min… E bueno, ten unha sonoridade moi característica que é unha cousa que non se aprecia en moitos artistas, que é esa forma de solear, de facer un manto de guitarras e de destacar por riba, que é moi característica e moi primaria. E a miña relación con Mascis é basicamente apreciar que practicamente ningún artista máis, quitando o seu propio compañeiro Lou Barlow e catro máis, moi pouquiños sonan como sona el, e como sonan eses solos que se fai o tío no medio das cancións.”\nXa vemos entón que as maneiras de vivir a relación con quen fai a arte que disfrutamos son ben variadas, e que o que cantamos nas cancións non ten que corresponderse exactamente co que sentimos. E bueno, aínda que Toño non se considere mitómano, a min a verdade é que tanto a canción de Marrones Burócratas como isto que nos contou deume moitas ganas de escoitar a J Mascis e Dinosaur Jr. Eu xa estiven facéndoo estes días, pero pregunteille a el que canción lle gustaría poñer para ilustrar un pouco o que comenta do seu estilo e dixo “Almost Ready”, que era xusto a que me viña á cabeza e paréceme perfecta para pechar este “Fan fan” porque vai directa ao grano e empeza xusto cun deses solos incribles por riba do manto de guitarras.\nAutor Cibrán TenreiroPublicado o 25 Novembro 2019 26 Novembro 2019 Categorias Fan fan, MúsicaEtiquetas Bob Dylan, Camera Obscura, Cecilia, David Bowie, Dexys Midnight Runners, Dinosaur Jr, Fans, Geno Washington, J Mascis, Lloyd Cole, Marrones Burócratas, The Beatles, Toño Magariños, Woody GuthrieLeave a comment on Fan fan #3: Mensaxes de fan\nUns apuntes sobre música e audiovisual en Galicia\nVisita a Radio Braña\n“A banda é así porque somos nós”\nFOTOCOPIA: conmover e conmocionar\nMartín González é Legítimo Polvo\nSalvar o Casino\nSr. Anido 19\nELBA: “Escribir música significa expresar algo de min que non podo expresar doutro xeito”\nCoches e pitillos: a iconografía de FØ Records\nO da foto (que é de Isaura Docampo) son eu, Cibrán. Escribo as cousas desta páxina, que normalmente son sobre música e cine, ás veces sobre a relación entre as dúas, sobre o fandom ou o que lle cadre. Tamén toco en Esposa, Monstruo, Zara e Ataque Escampe.\nSe queres algo de min podes escribirme a cibrantenreiro@gmail.com\n(O máxico debuxo das patacas é de Camila Viéitez).\nCategorías Elixe unha categoría A vida Cinema Entrevistas Fan fan Fotografía Música Notas de prensa Outros Quería falar desta canción Revista Porno Sen clasificar Son e visión Un tema e un tema Xente bonita\nCine e música\nCinema da escena\nContenedor de Mierda\nDiario Cultural Zeta\nEl Cosmonauta Tropical\nBolsa de patacas Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.


A Lei 5/2016, do 4 de maio, de patrimonio cultural de Galicia ten por obxecto a protección, conservación, acrecentamento, difusión e fomento do patrimonio cultural de Galicia de forma que sirva á cidadanía como unha ferramenta de cohesión social, desenvolvemento sostible e fundamento da identidade cultural do pobo galego, así como a súa investigación, valorización e transmisión ás xeracións futuras. No que se refire á incorporación de novas instalacións en conxuntos históricos ou contornas protexidas establece no Artigo 53 que: Non poderán instalarse cables e antenas que prexudiquen a apreciación dos bens, salvo que non existan solucións técnicas que resulten máis compatibles coas súas características. De acordo con este artigo, prohíbese o tendido da rede de fibra óptica por fachada ou cuberta. A única opción admisible é o tendido da rede de fibra óptica soterrado, polo espazo público e acometendo a cada inmoble a través de canalizacións soterradas, ata a caixa de derivación que se atopa nunha zona común deste.\nA presente "Guía de boas prácticas para actuación de tendido de fibra óptica en contornas urbanas de especial protección e conxuntos históricos de Galicia", ten por obxecto o establecemento dunha metodoloxía de traballo que permita a incorporación do tendido de fibra óptica (de forma provisional entres non se execute a remodelación integral) nos conxuntos históricos e nas contornas urbanas e agrupacións de especial protección, ao tempo que se garanta a protección e conservación dos seus valores culturais.\nPartindo sempre de que a solución idónea é enterrar toda a rede sen que exista ningún tramo de superficie por espazos públicos, as catro alternativas que se expoñen para o tramo de vía pública elixido, propoñen unha alternativa para instalar a rede de fibra óptica de maneira temporal ata que non se acometa a revisión integral de todas as redes (saneamento, fontanería, electricidade, gas, iluminación, xestión de residuos, telecomunicacións etc.).


Efe 21 noviembre 2018 18:08 h.\nEncarouse con ela e deulle varias puñadas na cara ata a chegada dos reforzos\nUnha paciente agrediu este martes unha vixiante de seguridade do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, segundo denunciou o sindicato UXT.\nA vixiante de servizo en urxencias, segundo o comunicado da central sindical, foi requirida polo persoal sanitario para que acudise a unha zona do hospital xa que unha muller atopábase alterada.\nAo chegar, a muller encarouse con ela e deulle varias puñadas na cara ata a chegada dos reforzos.\nA vixiante tivo que ser atendida no propio servizo de urxencias e, posteriormente, presentou a correspondente denuncia. A agresora, pola súa banda, foi detida polo persoal de seguridade e posta a disposición da Policía.\nUXT denuncia a situación de desamparo "e desprotección" na que, segundo este sindicato, se atopans os Vixiantes de Seguridade xa que "están continuamente expostos a este tipo de situacións, mentres as administracións miran para outro lado".\nRecordan a necesidade de que nos servizos de urxencias con moito volume de visitas ou pola súa conflitividade deberían estar a prestar servizo dous Vixiantes de Seguridade xa que "un só non pode garantir un mínimo de seguridade ante un contratempo deste tipo".\nDadas as numerosas agresións sufridas polos vixiantes neste centro sanitario, solicitaron á dirección do hospital que adopte as medidas necesarias para garantir a seguridade de quen están a traballar para que todos, tanto os traballadores do centro como os pacientes, poidan gozar dun ambiente tranquilo e adecuado no cal poidan desempeñar o seu traballo.\nUnha paciente agride unha vixiante de seguridade no hospital Álvaro...


A segunda tempada de “Hierro” chegará en febreiro\nA segunda tempada de “Hierro”, o thriller de investigación producido pola nosa socia Portocabo e protagonizado por Candela Peña, chegará a Movistar+ o próximo mes de febreiro cun novo caso para a xuíza Montes e a incorporación do actor hispano-sueco Matías Varela (“Narcos”), anunciou onte a plataforma.\nCandela Peña e o arxentino Darío Grandinetti volverán á illa de El Hierro para protagonizar a segunda tempada dunha serie, “Hierro”, cuxa primeira entrega obtivo o recoñecemento tanto da audiencia como da crítica, obtendo, entre outros, Premios Ondas (serie e actriz protagonista), Premios Iris (guión) e Premios Feroz (drama e actriz protagonista).\nCreada por Pepe Coira e dirixida por Jorge Coira, a serie contará nesta segunda tempada coa incorporación do recoñecido actor de Narcos Matías Valera, cuxo personaxe verase implicado nun novo caso xudicial no que a xuíza Candela Montes (Peña) terá que investigar. O reparto complétase con Aina Clotet, Iris Díaz, Aroha Hafez, Ciro Miró, Naira Lleó, Helena Sempere, Luifer Rodríguez, Enrique Alcides, Tania Santana, Maykol Hernández, Celia Castro e o actor galego Antonio Durán Morris.\nSegundo o seu creador, "a segunda tempada de “Hierro” regresa a esa illa tan especial e á vida de Candela, unha xuíza incómoda, e de Díaz, un turbio empresario. Candela terá que ocuparse dun desagradable litixio pola custodia dunhas nenas da idade do seu fillo Nico e Díaz deberá resolver asuntos do pasado".\n“Hierro” é unha serie orixinal de Movistar+ coproducida coa galega Portocabo, ARTE France e Atlantique Productions.


5º «Quiroga de Tapas»: O Cartel - Concello de Quiroga\nConcello de Quiroga > Boletín de Novas > 5º «Quiroga de Tapas»: O Cartel\nO Concello de Quiroga a través da Área de Xuventude, convoca o 5º Concurso «Quiroga de Tapas», que este ano se desenvolverá entre os días 17 e 25 de marzo, e presenta o seu cartel xunto coas bases reguladoras e premios do mesmo.\n5º «Quiroga de Tapas»: Establecementos participantes\nAsí poden optar a un premio de 300,00€ en metálico; un circuíto termal con estancia, almorzo e comida no Balneario de Augas Santas (Pantón) para dúas persoas; unha estancia e almorzo para dúas persoas na Hospedaría Ferrería de Quintá; unha estancia para dúas persoas na Aldea Rural “O Busto” (Pobra de Brollón); unha noite para dúas persoas no Hotel Conde de Lemos (Monforte); varios xantares ou ceas para dúas persoas en diversos establecementos; unha visita ás instalacións e degustación de Viño para catro persoas no Centro do viño Ribeira Sacra; ou un lote de produtos típicos de Caurelor, Lar de Ricobao, Porvide e Morriña.\nPola súa banda o local gañador da mellor tapa da presente edición recibirá 100 € e unha placa conmemorativa.\nO Concello distribuirá nos locais participantes cartillas de votación “tapacartóns”, a disposición gratuíta do público consumidor, que será quen determine o gañador do concurso.\nAdemais, en todos os establecementos participantes, estarán situadas as urnas oficiais de votación.\nA tapa presentada ó concurso, deberá estar exposta de forma destacada, así como a disposición do público consumidor, a un prezo de venda ó público de 1,50 €.\nXXX Mostra do Mel de Quiroga. Programa\nXXX MOSTRA DO MEL DE QUIROGA, 10 agosto.\nXXX Mostra do Mel de Quiroga\nMuseos de Quiroga: Horarios Especiais Verán 2021\nCampamentos de Verán Concello de Quiroga 2021\nPROGRAMA XXI MOSTRA DO ACEITE DE QUIROGA\nPEIM 2020-21: Mellora de camiños de acceso a parcelas\nInscrición XXI Mostra Aceite de Quiroga\nProxecto de impulso á imaxe de marca e packaging\n← V CONCURSO “QUIROGA DE TAPAS” XXXIV Feira do Viño de Quiroga: O Cartel →


» Crónica » Eido Dourado está presente en guías de viaxes e culturais de España e do estranxeiroCronica3.com A Mariña - costa de Lugo - información da Mariña lucense\nEIDO DOURADO ESTÁ PRESENTE EN GUÍAS DE VIAXES E CULTURAIS ESPAÑOLAS E EXTRANXEIRAS. O SEU AUTOR CONSIDERA IMPORTANTE QUE OS FITOS CULTURAIS DISPERSOS POR GALICIA SE CONSTITÚAN EN FOCOS DINAMIZADORES DA CULTURA.\nBarreiros, 27 de agosto de 2010. Eido Dourado está presente en guías de viaxes e culturais españolas e extranxeiras. O seu autor, Celso Dourado, considera importante que os fitos culturais dispersos por Galicia se constitúan en focos dinamizadores da cultura.\nDourado amósase satisfeito coa afluencia de visitantes que está a rexistar este espazo adicado á arte e explica que “a xente que visita o Eido Dourado motívase moito cos cadros debido á grande variedade de técnicas que se expoñen e tamén cos xardíns, a parte paisaxística engarzada perfectamente coa arquitectónica. Os dous xardíns son un dos atractivos que máis chaman a atención”.\nO artista barreirense asegura que “segundo as estadísticas que barallamos grande cantidade de xente repite e volta con outra á que lle amosan o que eles percibiron nun determinando momento. É un feito importante porque incluso hai xente que se despraza á nosa Mariña e lle recomendaron que non deixara de visitar o Eido Dourado. Penso que é un signo claro de que este espazo se está a consolidar como un fito cultural na nosa comarca, no medio rural. Por primeira vez nun recuncho da Mariña na praia de A Pasada ves pasar por este espazo cultural xente procedente de Alemaña e Holanda, así como de País Vasco, León e Madrid, entre outros puntos. Esto é unha zona de paso, algo que nos permite acceder a un público moi amplo”.\nCelso Dourado subliña que “o Eido Dourado está presente nalgunha guía de viaxes holandesa. Tamén amosaron interés guías de cultura, hai unha publicación chamada Iberia rural na que aparecemos destacados. E a miña sorpresa é que a revista máis importante de decoración e arquitectura de estilo rústico Casa y Campo amosou o seu interés por nós e vánse desprazar desde Madrid para facer unha reportaxe. Eso demostra unha vez máis que o Eido Dourado empeza a asentarse, a consolidarse… é importante que os fitos culturais dispersos pola nosa Galicia se constitúan en focos dinamizadores da nosa cultura”.\nOs que aínda non visitaron o Eido Dourado poderán facelo aproximadamente ata o 20 de setembro en horario de 11.00 a 13.30 e de 16.30 a 21.30 horas. Despois pechará as súas portas para preparar a vindeira temporada.


(Redirixido desde "Athletic Bilbao")\nCoa súa caraterística vestimente a faixas vermellas e brancas, unha das particularidades máis representativas do club é a súa tradición de xogar unicamente con xogadores nados ou formados futbolisticamente no histórico País Vasco, a cal mantén practicamente dende os seus inicios. Tamén é recoñecido historicamente, por ser un club de canteira e traballar na formación de novos futbolistas, sendo esta a principal fonte de abastecemento de xogadores para o primeiro equipo.\nO Athletic posúe nas súas vitrinas oito campionatos da liga española, sendo o cuarto club en con máis títulos desta competición, e viente e tres Copas do Rei. Actualmente, ocupa o cuarto lugar na clasificación histórica da Primeira división. Porén, tradicionalmente ocupou o terceiro lugar até que na tempada 2009/10 foi superado polo Valencia CF. Tamén ostenta a marca de maior goleada na historia da liga, ao vencer ao FC Barcelona por 12-1 na tempada 1929-30. A nivel continental, os maiores logros do club foron dous subcampionatos da UEFA Europa League. O primeiro data da tempada 1976-77, onde caeron na final ante a Juventus FC (baixo o nome de Copa da UEFA) e o segundo da edición de 2011-12, onde perderon ante o Atlético de Madrid. A maior goleada do Athletic en competición continental foi un 1-7 ao Standard de Liège na tempada 2004-05.\nÉ destacable desta época a goleada conseguida ante o Barcelona (12-1) na tempada 1930-31, o que dende aquela supón a maior goleada da historia da Liga. Por parte do Athletic marcou Bata 7 goles (min. 2', 8', 24', 37', 57', 60' e 68'), Gorostiza (min. 27'), Lafuente (min. 36'), Garizurieta (min. 55') e Iraragorri (min. 83'), incluíndo un gol en propia meta do barcelonista Zábalo. O gol do Barcelona foi obra do navarro Goiburu (min. 10'). Aquela tempada historica o Athletic conseguira concluir a liga sen perden nin un só partido. Porén, as andanzas deste equipo cortáronse de golpe en 1936, ano no que estalou a guerra civil, feito que obrigou a suspender a liga durante catro tempadas.\nEn 1954 chegaría ao Athletic o adestrador Ferdinand Daučík procedente do Bercelona coa misión de renovar o equipo da xa veterana "Segunda dianteira histórica", a cal disolvera dando paso a unha nova xeración de xogadores. O novo equipo estaba formado por novas promesas provenientes do filial e doutros equipos vascos. Na portaría, Carmelo sucedeu ao laureado Lezama, mentres que o resto do equipo conformábano Garay, Orúe, Canito, Mauri, Maguregui, Artetxe, Markaida, Arieta, Uribe e Gaínza, único sobrevivente da antiga dianteira e capitán. Con este equipo, o Athletic volveu proclamarse campión de Liga na tempada 1955-56 e de Copa en 1954-55, 1955-56 e 1957-58. Na tempada 1956-57 o Athletic debuta na recentemente creada Copa de Europa; nesta competición eliminou ao Porto na previa, ao Honvéd de Puskás nos oitavos de final, caendo finalmente ante o Manchester United nos cuartos de final, a pesar de vencer no partido de ida celebrado en San Mamés.\nO primeiro cántico adoptado como himno (non oficial) do Athletic Club foi o «Alirón». Orixinariamente tratábase dun cuplé composto en 1913 por Aquino e Retana. O cupletista Teresita Zazá a levou a Bilbao e a afección do Athletic cambiou o estribillo por: «Alirón, alirón, el Athletic campeón».\nNa década de 1950 popularizouse outra canción, oubra de Timoteo Urrengoechea (música) e Goyo Nadal (letra), e interpretada por Los Cinco Bilbaínos, cuxo estribillo dicía:\nEn 1982 Carmelo Bernaola recibiu el encargo por parte do club de compoñer un himno novo. Bernaola, recoñecido afeccionado do Athletic, baseouse no estribillo do «Alirón» e nun pasarrúas do maestro Feliciano Beobide de 1928 titulado «Altza Gaztiak. Himno de los mendigoizales dedicado al Athletic Club». Bernaola introduciu arranxos musicais que inclúen dous instrumentos típicos do folclore vasco: o txistu e o tamboril. Tamén propuxo como letrista a Juan Antón Zubikarai. Na nova letra, escrita en éuscaro, concretamente no seu dialecto biscaíno, suprímense as mencións a España e se cita a Euskal Herria e á árbore de Gernika. Mantense a frase que da título á obra de Beobide: Altza gaztiak (arriba xoves). O estribillo di:\nO himno gravouse en 1983 e foi interpretado polos coros da Asociación Bilbaina de Amigos de la Ópera (ABAO) e a Banda Municipal de Bilbao. Sonou por primeira vez no estadio de San Mamés o 30 de marzo de 1983, previo a un partido correspondente aos cuartos de final da Copa do Rei contra el FC Barcelona. En 1998, e con motivo do centenario, o diario El Correo editou un CD que contiña tres temas; o primeiro, unha nova e perfeccionada versión do himno do Athletic, que aínda que non cambiaba demasiado o orixinal, melloraba a música e a calidade do son. A segunda, unha bilbainada titulada Athletic Txapeldun, composta e cantada por Los txikis. E a terceira, unha versión rockeira do himno, tocada polo grupo M.C.D. (extraída do seu álbum «Inoxidable» e gravada en directo na sala Bilborock de Bilbao). En 2004, a Fundación Athletic Club Fundazioa editou un álbum titulado «Athletic Bihotzez», que estaba composto por un CD con 13 cancións, un libro e un DVD co Making off do álbum. As cancións, foron compostas polo músico bilbaíno Kepa Junkera e, a letra, escrita entre outros por Francis Diez de Doctor Deseo, Xabier Amuriza, Tontxu Ipiña, Kirmen Uribe e Mikel Bizar. De son folk, a maior parte das cancións estaban gravadas en éuscaro, o disco componse dos seguintes temas: Harrobiaz arro, Orroak, Chulos hasta pa' perder, Mila kilometrotara atzetik, Hegoak eta iparra, Oinak egiten, Mundu denak, Estropadak, Blanc zuri branco, Amets zurigarriak, Dzuaru, Herriaren zati, Aurrera aurrera Athletic. En agosto de 2011, o grupo bilbaíno Blues 'N' Breakers lanzou a canción We Are The Lions, un tema de estilo folk británico, pensado para cantar en San Mamés contra rivais europeos.\nEscudo do Athletic Club nun cartel.\nAo longo da súa historia, o escudo do club foi evolucionando e cambiando de forma. Deste xeito, o primeiro escudo oficial do que se ten constancia, era redondo, cunha especie de cinto ou flotador azul ao ser redor e, no centro, as iniciais do club A e C, interpostas unha enriba da outra. O segundo escudo data de 1910, e é unha bandeira vermella e branca cun cadro branco na parte superior esquerda, no cual se len as iniciais do club. O terceiro, datado en 1913, consistía tamén nunha bandeira vermella e branca, mais neste caso, rodeando un pelotón. A primeira versión do actual escudo data de 1922, aínda era unha versión moi sinxela que foi cambiando de forma co paso dos anos ata formar tres versións diferentes. Finalmente, en 1941 creouse a versión definitiva do actual escudo, que se perfeccionou en 1972 outorgándolle cores e recuperando o nome orixinal do club.\nPolo que se refire á segunda equipación, tradicionalmente constou dunha camiseta azul Bilbao, con pantalón e medias da misma cor. Outra opción moi empregada ten sido unha camiseta bicolor (azul e branco) que conmemoraba a primeira equipación da historia do club. Alternativamente téñense empregado outras cores para a segunda e terceira equipación, sendo as máis repetidas o branco e o negro, se ben téñense dado casos de outras cores máis raras, coma o gris das tempadas 1999-2000 e 2000-2001, o azul celeste da tempada 2004-2005, ou o verde da tempada 2011-2012.\nEn 1910, o Athletic encargoulle ao seu directivo Juan Elorduy, que aproveitando o seu paso por Inglaterra, comprara 50 camisetas azul e brancas, como as que xa usaban, para repartilas entre o equipo bilbaíno e o seu filial de Madrid. A tarefa a priori parecía sinxela, xa que o Athletic adoitaba comprar asiduamente as súas camisolas o Blackburn Rovers, que vestían do mesmo xeito. Con todo, naquela ocasión resultou que as camisetas estaban esgotadas ou non dipuñan do número de exemplares suficiente, polo que o directivo regresaba coas mans baleiras. Xa na cidade de Southampton, a punto de embarcar no seu regreso a Bilbao, Juan Elorduy como última alternativa adquiriu as camisetas ao equipo local, o Southampton Football Club, que casualmente vestían cunha camiseta a raias vermellas e brancas, as colores da bandeira de Bilbao, amais duns calzóns e medias negros. Deste xeito, presentouse en Bilbao coas 50 camisetas vermellas e brancas, con 25 delas se quedou o Athletic, e o resto foron cedidas ao equipo filial, o Athletic de Madrid, que anos despois se independizaría do club bilbaíno. Para diferenciarse do Athletic, o club madrileño continuou xogando cos calzóns e medias azuis da anterior equipación.\nO Athletic estreou a nova equipación vermella e branca o 9 de xaneiro de 1910 nun partido disputado fronte ao Sporting de Irún, actualmente chamado Real Unión Club, no novo campo de Amute. Durante as seguintes décadas a equipación non sufriu grandes modificación, a parte de pequenas modernizacións para axeitalas aos novos tempos. A finais da década de 1940 o Athletica mudou as súas clásicas medias negras por unhas vermellas e brancas. A principios da década de 1960 renovouse a anticuada camisa por unha camiseta axustada, e os calzóns foron substituídos por uns pantalóns curtos e axustados, o motivo deste cambio foi simplemente a de amoldarse á nova moda daqueles anos, a cal destacaba pola súa roupa axustada. A mediados da década de 1970 volveu de novo ás medias negras, mais desta vez cun adorno vermello e branco na parte superior. Xa na década de 1980, o Athletic asinou un contrato de 10 anos coa marca alemá Adidas, que mantivo as medias negras co adorno vermello e branco. Na década de 1990 o club mudou de provedor, asinando coa firma italiana Kappa, coa que mantivo o contrato ata a tempada 1998-1999. Para a campaña 1999-2000, o Athletic vestiu de nuevo a marca Adidas, mais desta vez só durante 2 anos.\nEn 2001 i Athletic creou a súa propia marca deportiva, chamada 100% Athletic, a cal confecciona tamén roupa de rúa amais de equipacións deportivas. Esta marca eliminou o adorno vermello e branco das medias, poñéndoas de novo totalmente negras. En 2004, e con motivo do regreso do Athletic a competicións europeas, o club encargou ao artista vasco Darío Urzay o deseño dunha equipación especial para ser empregada na Copa da UEFA. O artista presentou unha camiseta de deseño extravagante á que se denominou popularmente «camiseta ketchup» polo seu parecido a dito condimento. Esta equipación creou gran polémica no contorno do club, polo seu deseño excesivamente atrevido, porén, chegou a ser estreada nun partido amigable de pretempada. Pouco despois, e ao ver as duras queixas recibidas por parte da afección, o presidente do club Fernando Lamikiz, tomou a decisión de que dita equipación non se volvese empregar nunca máis polo equipo e retirou a peza de roupa das tendas oficiais do club. Por elo, Darío Urzay mostrou a súa indignación públicamente e suspendeu a cesión dos dereitos de explotación da súa obra. Pouco despois, a camiseta foi incluída entre as 20 máis feas da historia pola web deportiva «Bleacher Report». Porén, a camiseta ten sido moi ben considerada por persoas referentes ao mundo da arte e, como tal, forma parte da Colección ARTIUM (Vitoria-Gasteiz), onde expuxo en 2009.\nEn 2008 o Athletic asinou un acordo coa refinería biscaína Petronor para colocar publicidade comercial por primeira vez en 110 anos de historia na camiseta do equipo. Por este acordo o Athletic recibiría 6 millóns de Euros en 3 tempadas. Anteriormente xa levara publicidade institucional de «Euskadi» en UEFA e Copa, amais de contar con outro acordo para levar «Bizkaia» en todos os equipos agás o primeiro (categorías inferiores e feminino), no que só o levan na roupa de adestramiento. En 2009 o Athletic asinou un acordo con Umbro para vestir ao club durante os próximos 8 anos con opción a amplialo. A marca 100% Athletic, ao ser propiedade do Athletic continuou vendendo ropa de rúa e diversos complementos co nome do club, mais xa non volveu realizar roupa deportiva. A partir da tempada 2013-2014 o Athletic deixou de vestir a marca Umbro, debido a que Nike (propietaria de Umbro) venderá a empresa británica e se quedará co dereito de patrocinio de algúns equipos coma o Manchester City, a selección inglesa de fútbol ou o mesmo Athletic.\nO Athletic disputará desde 2013 os seus partidos en San Mamés, con capacidade para 53.332 espectadores e un terreo de xogo de 105 x 68 metros. O 26 de xuño de 2010 deu comezo a construción deste estadio nas inmediacións do antigo, no mesmo lugar que ocupaba a antiga feira de mostras de Bilbao. Cumpre cos requisitos necesarios para obter o rango de Categoría 4, que é o máximo outorgado pola UEFA.\nTempadas en 1ª: 84 (todas)\nParticipacións en competicións europeas: 25\nParticipacións na Liga de Campións da UEFA: 4\nParticipacións na UEFA Europa League: 13\nMellor posto na UEFA Europa League: Subcampión (1976-77)\nMáximo goleador da historia do club: Telmo Zarra, 333 goles (252 en Liga; 81 en Copa).\n↑ Athletic Club (ed.). "Historia del himno en la página web del Athletic" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de xaneiro de 2009. Consultado o 9 de marzo de 2009.\n↑ Deia, ed. (6 de agosto de 2011). "Para que ruja Europa con el Athletic". Consultado o 6 de agosto de 2011.\n↑ 30,0 30,1 Deia, ed. (22 de outubro de 2011). "Un escudo envuelto en misterio". Consultado o 22 de marzo de 2012.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Athletic_Club&oldid=5483420"\nÚltima edición o 8 de xuño de 2020 ás 17:45\nA última edición desta páxina foi o 8 de xuño de 2020 ás 17:45.


BNG aposta dende Muras por un novo modelo enerxético xusto, galego e sustentable que reverta beneficios ao país - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG aposta dende Muras por un novo modelo enerxético xusto, galego e sustentable que reverta beneficios ao país\nPropón un modelo eólico alternativo ao “depredador” do PP, impulsar as comunidades enerxéticas locais e innovar no almacenamento enerxético\n10 xul. 2021 - 16:15\nElectricidade Tarifa Eléctrica Galega Muras\nBNG celebrou en Muras unhas xornadas monográficas sobre o sector enerxético para falar das alternativas de futuro que precisa Galiza e que pasan polo desenvolvemento dun modelo xusto, galego e sustentable, cun novo modelo eólico alternativo aos problemas sociais, ambientais e económicos que xera o actual “modelo depredador do PP”, a aposta decidida polas comunidades enerxéticas locais como vía de democratización da enerxía e a posta en marcha de iniciativas innovadoras como o almacenamento enerxético.\nA apertura da xornada correu a cargo do alcalde de Muras, Manuel Requeixo, que puxo en valor o esforzo do goberno nacionalista para que a veciñanza poida ter un retorno da riqueza que xera a enerxía eólica en Muras, logo de incidir en que o actual modelo fai que o retorno sexa insuficiente, polo que avogou por un novo que habilite mecanismos de participación pública que reverta tamén nos concellos.\nPola súa banda, a portavoz parlamentaria de Enerxía, Noa Presas, advertiu de que o mundo e Galiza están nun momento de cambios importantes no ámbito enerxético e subliñou que “non podemos permitir que ese modelo sexa deseñado por e para o lobby enerxético e cun enfoque centralista que mantén a Galiza como produtora de enerxía asumindo importantes custos ambientais, económicos e sociais, sen que a cambio teñamos beneficios”.\nA primeira palestra correu a cargo de Xavier Simón Fernández, profesor de Economía aplicada na Universidade de Vigo, e que interveu en nome do Observatorio Eólico de Galiza (OEGA), ferramenta de investigación, información, asesoramento e consulta sobre a enerxía eólica que está a facer un labor pioneiro de investigación sobre o sector e un traballo social fundamental en materia de asesoramento a municipios, comunidades de montes e colectivos afectados.\nSimón centrouse nas alternativas para mudar os problemas económicos, sociais e ambientais do modelo eólico actual para, a continuación, deixar paso a Xosé Manuel Golpe Acuña, consultor enerxético que abordou as alternativas para a democratización da enerxía, fundamentalmente as comunidades enerxéticas locais, achegando perspectivas e experiencias para o seu impulso.\nPara o BNG resulta fundamental explorar e impulsar esta alternativa como medio para que a subministración de enerxía teña a concepción de servizo público e como vía para producir a pequena escala, abaratar os prezos e fomentar o autoconsumo. Neste sentido, as comunidades locais buscan impulsar obxectivos como o fomento da cultura enerxética entre as e os cidadáns, con formación en materia de uso eficiente e aforro enerxético; a loita contra a pobreza enerxética asegurando o acceso á enerxía dos colectivos máis desfavorecidos; a creación de emprego local en materia enerxética ou o impulso da sustentabilidade enerxética do municipio mediante a promoción e a combinación de diversas fontes de enerxía renovable con orixe autóctona.\nFinalmente, a última intervención xirou arredor das alternativas de investigación e innovación polas que debe apostar Galiza para situarse á vangarda e aumentar o valor engadido da produción enerxética. Para isto, Quico da Silva, que forma parte do Colectivo de Debate Enerxético Bidán, abordou os retos e potencialidades para o almacenamento enerxético recordando que nun contexto de expansión das enerxías renovábeis resulta transcendental que se investiguen as alternativas de almacenamento como mecanismo complementario para garantir o subministro eléctrico nos momentos de falta de recursos renovábeis como o vento ou a auga.\nNeste sentido, o BNG xa ten presentadas emendas, tanto aos Orzamentos do Estado como aos da Xunta, e iniciativas no Congreso e no Parlamento para a construción nas Pontes dun Centro para a Competitividade e a I+D+i en Almacenamento de Enerxía. En definitiva, e como concluíu a deputada Noa Presas, “propostas para un modelo enerxético que sexa xusto, que sexa galego e que sexa sostible”.\nBNG advirte que a falta de apoio da Xunta impide a apertura de piscinas en concellos do interior por falta de socorristas


Investigadores españois desenvolven cápsulas con probióticos para a alimentación en piscifactorías | Consumer\nInvestigadores españois desenvolven cápsulas con probióticos para a alimentación en piscifactorías\nOs microorganismos vivos que conteñen melloran o sistema inmunológico do peixe e incrementan o aproveitamento dos nutrientes\nA alimentación para especies acuícolas conta desde agora cun novo método baseado en cápsulas enriquecidas con probióticos . Estas cápsulas conteñen microorganismos vivos de carácter probiótico, é dicir, que exercen un efecto beneficioso no peixe porque melloran o sistema inmunológico e incrementan o aproveitamento dos nutrientes. A técnica foi desenvolvida por un equipo formado por investigadores da Universidade de Almería (UAL) e a Universidade de Málaga (UMA).\nTras tres anos de traballo, os científicos Francisco Javier Alarcón e María del Carmen Balebona crearon o primeiro sistema de encapsulación de microorganismos probióticos para o seu consumo como complemento alimenticio en acuicultura . O Departamento de Microbiología da UMA seleccionou unha bacteria do xénero Shewanella como a máis idónea para alcanzar este obxectivo, mentres que o método de encapsulación correu a cargo do equipo de Alarcón na UAL.\n“Eliximos o alginato sódico para crear as esferas xa que constitúe unha sustancia de natureza non tóxica, moi económica e fácil de producir”, expuxo Alarcón. O científico indicou que este método de encapsulado está sobre todo recomendado para os microorganismos cuxa viabilidade diminúe no proceso de fabricación de pensos, un avance que coincide coa primeira autorización da Unión Europea (UE) sobre o uso dun probiótico en acuicultura.\nA cantidade diaria de probiótico recomendada alcánzase cun par de dose. Ademais, ao tratarse de macroesferas -con diámetros de dous milímetros- son visibles para os peixes, “feito que facilita a súa inxesta”, explicou Alarcón. Ademais de comprobar a eficacia desta fórmula, os expertos demostraron que as bacterias se manteñen estables nestas novas esferas, cunha eficacia do 90%, durante máis dun mes se se conservan refrigeradas. Tamén poden almacenarse a temperatura ambiente durante un período de tempo considerable e manteñen a súa eficacia ao 70%.\nDe forma paralela, mediante o deseño de microcápsulas, incorporáronse bacterias máis resistentes, por exemplo as acedo-lácticas ou fermentos, aos pensos utilizados na actualidade en piscicultura. O obxectivo último da iniciativa reside en optimizar o aproveitamento nutritivo dos pensos á vez que se achegan novos beneficios.\nalimentación cápsulas españois microorganismos-gl probióticos-gl


Os estudos cualitativos poden ser unha información valiosa en si ou servir como complemento dos estudos cuantitativos. O noso persoal experimentado, a capacidade de captación do público obxectivo, a elaboración de argumentos, as salas propias, a posibilidade de ofrecer servizo de transcrición, tradución e gravación, tanto en audio como en vídeo, conforman a nosa oferta integral neste tipo de traballos.\nReunións de grupo ou “focus groups”: realizamos dinámicas específicas dirixidas a targets concretos para obter información mediante opinións, debates e actividades relacionadas co obxectivo do estudo en cuestión.\nPseudocompras ou “mistery shopping”: unha das técnicas máis interesantes e eficaces para coñecer de maneira directa como se está atendendo o noso negocio ou servizo, é obter información do produto no ámbito de consumo habitual que posuiría un/unha cliente/a modelo. A experiencia e o noso persoal convértennos nunha empresa que ofrece, con garantías, este tipo de servizo.\nEntrevistas en profundidade: a bagaxe dos nosos técnicos capacítanos para obter información de targets pouco accesibles, e permítenos así abordar o obxecto dunha investigación a través de opinións cualificadas.


A Festa do Codillo repartirá tres toneladas de produto esta fin de semana en Mos - VigoÉ\nA alpinista Verónica Romero exercerá de pregoeira do evento, que comezará o sábado cun magosto e unha celebración ambientada nos anos 60, 70 e 80\nA degustación comezará ás 11:00 horas e durará ata fin de existencias. Dende o Círculo Cultural e Deportivo Santa Eulalia prevén unha afluencia de asistentes de 5.000 persoas entre as que se repartirán 2.500 quilos de codillo de porco, 500 quilos de arroz, 150 quilos de chícharos, 5.000 bolos de pan e unhas 2.000 botellas de viño.\nÁs 12.00 horas intervirá Verónica Romero, tras a que chegarán as actuacións do Grupo Airiños do Castelo, Banda de Gaitas e Grupo de Baile do CCD Santa Eulalia, do Grupo de Danzas Alquería, Escola de Folclore de Aranda de Duero, Burgos; e os intermedios estarán amenizados pola charanga Os Charamujas.\nComa sempre a programación desenvolverase en dous días. O programa de festas iníciase o sábado 19 de outubro cunha festa ambientada nas décadas dos anos 60, 70 e 80, titulada ‘O Codillo Vai de Guateque’. Terá lugar na contorna do Pazo de Mos ás 21.30 horas, con sorteo de premios para os asistentes caracterizados da época e animación musical a cargo do DJ-Edi Márquez.\nDando continuidade á programación doutros anos, o sábado celebrarase o concurso de serra de troncos con tronzador de man e un magosto popular con queimada.


XABRES DA TEIXEIRA: XENTE CON PERXUÍCIOS, QUE NON O LEA\nXENTE CON PERXUÍCIOS, QUE NON O LEA\nHai días que é muto millor non erguerse. Se non o creédes, leéde o que sigue. Podemos decir que xa pasou mais de medio século, que pasou en Val dos Marcos, é que todo parecido coa realidade quédase pequeno, ainda que esté fabulado.\nNaquela mañanciña dun fermoso día do mes das flores, ó noso heroi, saiu da cama xa un pouco tarde, ainda que le prometera a seu pai madrugar, para ir a abrir a poza do prado de Lagoas.\nTirou as mantas pra trás, encasquetouse dentro das calzas, puxo os carpíns é os zamancos non aparecian pos ningures. Lembrou que os deixera no cimo da escaleira para non facer ruido cando ia a cama.\nArrenegando de todo, saiu ó cimo da escaleira a buscar os zocos. Cando pasaba polo estreito tramo que separaba a cociña dos cuartos, cos calcetíns de lá nos pés, e enseñando parte das unllas, que mais ben parecian sachos, ou garras de aguia, notou unha certa humidade nos pés, e con asombro, viu que nin chovía nin se esperaba que chovera. O sol xa cáseque aplastaba a un contra o chao. Colleo os zamancos, sentouse no último balzón da escaleira coa idea de calzarse.\n- ¡Mal raio parta as pitas! – berrou- ¡sé puxérades tantos hovos, como merda deixais, naide pasaría fame!.\nO noso amigo o sair fóra pisara caseque todos os cagallóns, que as pitas foran deixando, onde alguén les púxera uns graos, a entrada.\nLimpou contra os balzois os calcetíns dándole unhas zamarradas para facer saltar os excrementos, é durante uns segundos o fedor arredor del era terrorífico.\nCos calcetins apastrocados e fedorentos, encasquetou os zamancos, e aiqui veu un segundo e monumental cabreo. Un deles estaba sen amalló, cando se decatou viu que a cadeliña nova estaba no fondo da escaleira, ensarillando cunhas mazarocas de millo, un gorgullo dentro dunha cunca, é o amalló o lado.\nBaixou todo encabuxado coa idea de atizarle a cadeliña unha patada, mais ésta prevendo o que ia pasar liscou pro curral, él tentou seguila e no medio do esterco que deixaban os porcos cada día, quedoule atrapado o zamanco por non telo amalloado.\n- ¡Desgraciada a vida dun pobre labrego!- dixo volvendo a buscar o zoco, evidentemente volvendo a por a remollo os calcetins, que naquel momento xa non se sabia o que eran.\nDesde a entrada da corte dos porcos, un marrano estabao a mirar con cara asombrada, como decindo ¡este tiu é parvo!.\nLimpou o zamanco na maseira onde comían os porcos, pois alí quedara un estúrrio, que se semellaba algo a auga chea de lama.\n-¡Pra que vos fódais!- dixo mirando con noxo os porcos.\nSaiu do curral coa aixada ó lombo, e nada mais por un pe na rúa, o primeiriño que pisou foi unha bostarega coma un cesto, que habia na porta da corte das bacas.\n-¡Estes bichos tamén só fan que facer esterco!- Agarrou unha espalladeira e recolleu a bostarega pra dentro da corte, pois como se decia hasta o esterco escaseaba. O esterco en Val dos Marcos, tamén era un ben escaso. Unha vez escoiteile a un paisano da zona decir que si a merda valera cartos, os pobres naceríamos sen cú.\nHai noticias de que o noso amigo, abriu a poza, regou o prado, e cando volvía para a casa atizoulle co mango da aixada no lombo a outro rapaz que se rira del por culpa dos zamancos. ¡ Eran catro ou cinco números mais grandes có seu pé!\nPAULA 11 de septiembre de 2009, 5:28\nMi má, si que tivo mal pé ese día (je, je, je)\nDe todos xeitos os animaliños non lle tiveran a culpa de nada...\nXabres da Teixeira 11 de septiembre de 2009, 6:26\nDaquela o asunto era ansina, tódolos animais se axudaban uns os outros.\nVIAXE AS SERRAS\n¡ADEUS CAMPAÍÑAS DE SAN CIBRAO!\nGORGOLEXOS NA PORTELA DE REBORDELO\nESTABA PROHIBIDO ALGÚN TIPO DE CANTIGA\nOLLO COS CACOS EN VAL DOS MARCOS.\nREFLESIONS DUN LOUXEIRO\nXA CASEQUE VAN VINTE ANOS.(26-09-1999


"A nosa mobilización busca a Intermodal digna que Ourense merece. A solución escollida é un desastre" - Praza Pública\nOs dous principais itinerarios propostos para a entrada de AVE en Ourense © Tran Digno Ourense\n"Se resolvemos mal a intermodal, Ourense sufrirá as consecuencias durante cen anos". Así falaba no verán de 2017 Alberto de Paula, daquela presidente da delegación ourensá do Colexio de Arquitectos. A nova e custosa infraestrutura non só é fundamental para a conexión da cidade co resto de Galicia e coa Meseta, senón que a súa localización e as solucións escollidas serán fundamentais para modelar o urbanismo de varios barrios (nomeadamente A Ponte e o Vinteún) e a mobilidade en boa parte da urbe.\nA solución escollida é fundamental para modelar o urbanismo de varios barrios (nomeadamente A Ponte e o Vinteún) e a mobilidade en boa parte da urbe\nCualificada como "a grande obra do século XXI" na cidade, o proxecto depende do acordo entre tres administracións: Concello de Ourense, Xunta de Galicia (sobre todo no referido á estación de autobuses) e Goberno central (no que atinxe á propia entrada das vías ferroviarias e á construción da estación do tren).\nUnha das principais cuestións que o proxecto debe atender é a súa localización definitiva e a maneira en que una ou separe os barrios da Ponte e o Vinteún, na actualidade escindidos por unha gran barreira física. Tamén a xestión do crecente tráfico rodado que soportará esta zona, tanto cos usuarios das estacións de tren e bus como coas propias entradas e saídas de autocares (prevese un movemento de 261 ao día, tres por minuto).\nVías na estación ferroviaria de Ourense en decembro de 2019 CC-BY-NC-SA Praza Pública\nO Colexio de Arquitectos defende dende hai dous anos unha solución distinta ao proxecto escollido\nDende a plataforma Tren Digno Ourense reclámase unha infraestrutura "digna" e que non supoña un maior illamento dos barrios nin incremente o actual tráfico, ruídos, contaminación e molestias na zona, na que se sitúa o Centro de Saúde da Ponte. A plataforma leva máis de dous anos mobilizándose e conta co apoio de numerosos colectivos veciñais, entidades sociais e tamén partidos políticos, ademais de persoas a título individual.\nTamén do Colexio de Arquitectos, que hai tempo que se posicionou a prol dunha solución distinta ao proxecto escollido, ao que presentaron un gran número de alegacións. Xa en xuño do ano 2017, o COAG pediu "a revisión total da proposta, que en absoluto acadaba os obxectivos de permeabilidade e mobilidade necesarios". “Sobrados exemplos temos na historia da nosa cidade de obras e infraestruturas mal planificadas ou mal executadas que o paso do tempo deixou obsoletas”, dicía nese momento Alberto de Paula en conversa con Praza.gal. Porén, as alegacións do COAG non foron tidas en conta.\n"O proxecto inicial ubicaba as vías ao norte da actual estación, liberando espazo para a cidade e favorecendo a mobilidade e conexión entre os barrios"\nA plataforma Tren Digno Ourense (que está a recoller sinaturas en change.org) explica que "a actual mestura de tres proxectos distintos presentado por ADIF e a Xunta, condena ao barrio a permanecer dividido, e vai provocar un caos circulatorio na contorna da estación". "Está actuación propón grandes muros, escaleiras e circulación de autobuses ao redor dun centro de saúde", critica e reclama que se volva ao proxecto inicialmente previsto: "O proxecto inicial ubicaba as vías ao norte da actual estación, liberando espazo para a cidade e favorecendo a mobilidade e conexión entre os barrios".\n"Non favorece a mobilidade e lonxe de reverter os problemas de conexión que xa había entre A Ponte e o Vinteún, os consolida"\nA plataforma levou a cabo unha concentración no barrio da Ponte o pasado 7 de xaneiro. Na protesta reclamouse que "os ourensáns se poñan en pé por riba de ideoloxías e de cores políticas" en defensa dunha solución "digna" e beneficiosa para os barrios afectados e para toda a cidade. Con todo, as maiores críticas refírense aos prexuízos que sufrirían rúas como Eulogio Gómez Franqueira, que vería moi incrementada a súa saturación de tráfico, ou a Avenida de Marín, que ficaría separada por un muro de oito metros, que se pretende salvar con elevadores e con ramplas cunha pendente moi elevada.\n"O obxectivo da nosa mobilización é a intermodal digna que Ourense merece e non esa monstruosidade que queren facer, unha monstruosidade carísima, por certo. A solución que escolleron non supón aforro de cartos ningún, é un desastre e un ridículo. Non favorece a mobilidade e lonxe de reverter os problemas de conexión que xa había entre A Ponte e o Vinteún, os consolida", explica Celia Pereira, unha das voceiras da plataforma.\nManifestación "por unha intermodal digna", o pasado 7 de xaneiro © Tren Digno Ourense\n"Non é unha cuestión partidista, é unha cuestión de cidade. A plataforma non vai contra ninguén; se alguén se sente atacado, ese é o seu problema"\nCelia Pereira aclara: "Non é unha cuestión partidista, é unha cuestión de cidade. Nós queremos que a cidade teña futuro. A plataforma leva dous anos constituída, formada por colectivos veciñais, sociais e persoas a título individual". "A plataforma non vai contra ninguén; se alguén se sente atacado, ese é o seu problema e terá que enfrontar cada un a responsabilidade que ten", engade.\nNeste senso, lembra que a solución depende da acción conxunta de todas as partes: "O PP goberna na Xunta e polo tanto é responsable da estación de autobuses. PSOE e Podemos gobernan en Madrid e son responsables de Fomento e de ADIF. O BNG, que facilitou a investidura, debería contarnos se a intermodal de Ourense forma parte da axenda galega. E o Concello de Ourense de Jácome é responsable do Urbanismo".\nEn relación ao avance das obras de construción da nova terminal de autobuses ao redor do Centro de Saúde da Ponte, chaman á "cordura" da Xunta de Galicia para "replantexar" o proxecto: “Está fóra de toda lóxica ubicar unha dársena de autobuses ao redor dun Centro de Saúde”.\nTren Digno convocou unha nova concentración o vindeiro 28 de xaneiro ás 20 horas fronte á estación do ferrocarril\nTren Digno, que celebrou unha asemblea hai uns días, prepara novas mobilizacións. Convocou unha nova concentración o vindeiro 28 de xaneiro ás 20 horas fronte á estación do ferrocarril. Dende a entidade búscase que estas accións sirvan para mobilizar á cidadanía e para que a poboación da cidade estea máis informada sobre o que se pretende facer coa Intermodal. "Hai moi pouca información. Na concentración do día 7 moita xente se achegou dicindo que non sabía nada do tema", sinalan, subliñando que "a información é o primeiro paso para a indignación e a mobilización, que é a clave para cambiar isto".\nE conclúen: "fálase moito das potencialidades de Ourense, coma o termalismo. Isto é certo, pero necesitamos unhas infraestruturas axeitadas que potencien as riquezas e as fortalezas da cidade. É a hora de que Ourense\nse mobilice polos seus intereses”.\nRecreación da futura intermodal de Ourense Dominio Público Adif


xa nos tes aqui: Acheguémonos con confianza ao trono da graza - Heb 4, 14-16\nAcheguémonos con confianza ao trono da graza - Heb 4, 14-16\nDomingo 29 do Tpo. Ordinario - ciclo B\nORACIÓN POLOS MISIONEIROS\nSeñor que prometiches acompañarnos sempre\npor medio do teu Espírito e non deixarnos orfos:\nrogámosche sigas fortalecendo os misioneiros.\nNo medio de tantas dificultades,\neles levan a túa voz e a túa mensaxe de amor\naos máis pobres.\nNeste tempo de graza e esperanza,\nfainos dóciles para que o Evanxeo\nse desenvolva no medio da sociedade\ne que a luz da túa verdade\naumente a fraternidade universal.\nAcudimos a María, Nai túa e nosa,\npara que nos acubille no seu manto\ne ninguén deixe de pertencer\nao teu Reino de xustiza, paz e amor.\nPedímoscho unidos a ti,\nque vives e reinas por sempre eternamente.\nPublicado por Nuria M Núñez en 10:15


Bibliotecas públicas: analizadas as instalacións e servizos de 100 centros en 18 cidades españolas: Unha de cada catro bibliotecas suspende en calidade por mor de carencias nos servizos ofrecidos e na seguridade [Páx. 1 de 4] | Revista | EROSKI CONSUMER\nBibliotecas públicas: analizadas as instalacións e servizos de 100 centros en 18 cidades españolas: Unha de cada catro bibliotecas suspende en calidade por mor de carencias nos servizos ofrecidos e na seguridade\nLimpeza e mantemento, información e atención aos usuarios e mais accesibilidade para minusválidos, puntos fortes das bibliotecas\nA extensión das novas tecnoloxías obrigou a que as bibliotecas públicas se tornen algo máis ca o lugar onde só se consultan, se preservan e se prestan os libros. Fonotecas, videotecas, salas de ordenadores ou conectividade wifi comparten espazo e protagonismo con andeis inzados de novelas, ensaios, enciclopedias... Agora ben, esa transformación non é, nin moito menos, homoxénea. Así o puido comprobar CONSUMER EROSKI, que visitou 100 bibliotecas de 18 capitais españolas. Só unha de cada catro ofrece salas de estudo para grupos, o 27% carece de zona wifi e as consignas só están dispoñibles e de xeito gratuíto en 22 dos 100 centros estudados. Ademais, o 40% non está dotada de postos para ver arquivos de vídeo ou de audio. Estas carencias conviven, non obstante, coa boa información e atención ofrecida nestas instalacións públicas (no 87% das visitadas atopáronse carteis claramente visibles con indicacións sinxelas sobre como e onde atopar as diferentes salas da biblioteca), con correctas medidas para garantir a accesibilidade destes recintos e coa excelente limpeza observada nas bibliotecas do estudo (no 90% dos espazos analizados, os materiais de empréstito e de consulta estaban en correcto estado e ordenados nos estantes).\nUnha de cada catro bibliotecas non dá aprobado o exame de CONSUMER EROSKI, tal e como comprobaron os seus técnicos logo de realizaren unha visita como usuarios a mediados de decembro a 17 bibliotecas universitarias, a 14 bibliotecas públicas do Estado e a 69 bibliotecas municipais ou rexionais de 18 cidades: Barcelona, Madrid, Murcia, Bilbao, Málaga, Sevilla, Valencia, Zaragoza, Alacante, Pamplona, San Sebastián, Vitoria, A Coruña, Córdoba, Valladolid, Cádiz, Granada e Oviedo. Inspeccionáronse as instalacións para valorar o estado xeral de cada unha delas en materia de información, servizos, accesibilidade, seguridade e limpeza. Ademais, solicitouse información sobre como tramitar o carné, para coñecer, así, o funcionamento do sistema de empréstito e de consulta. A valoración final do servizo que ofrecen as bibliotecas queda nun 'aceptable', que é tamén a cualificación que merecen os apartados de servizos e seguridade das instalacións. Pola súa banda, a información e mais a accesibilidade acadan un 'ben' e destacan a limpeza e o mantemento das bibliotecas, cun 'moi ben'. Por cidades, as mellores foron as visitadas en Bilbao, que reciben un 'moi ben', seguidas das da Coruña, Barcelona, Córdoba, Granada, Madrid, Murcia, San Sebastián e Vitoria, cun 'ben'. En 'aceptable' quedan as bibliotecas analizadas en Cádiz, Málaga, Oviedo, Sevilla, Valencia e Valladolid. Os suspensos, aínda que cun 'regular', foron parar as examinadas en Alacante, Pamplona e Zaragoza.\nOs tradicionais lugares de consulta e de empréstito de libros evolucionaron para se tornaren modernos centros de información, cultura e educación con puntos de auto préstamo, salas de exposicións e consulta de Internet, aínda que persisten carencias na súa dotación que xustifican o pobre 'aceptable' que obtiveron de nota media as 100 bibliotecas estudadas. En unha de cada catro non se atoparon salas de estudo persoal e só tres de cada dez ofrecían salas de estudo para grupos. Ademais, o 27% das bibliotecas carecía de zona wifi, o 17% non contaba con salas de ordenadores con acceso a Internet e só o 22% delas dispuña de puntos de auto préstamo e mais de servizo gratuíto de consigna para os usuarios. Ademais, outro servizo moi útil, o de fotocopistería, só se atopou en dúas de cada tres bibliotecas. No 40% non se atoparon postos para visionar arquivos de vídeo ou de audio. Non obstante, oito de cada dez si contaban con videoteca, fonoteca ou hemeroteca.\nNo tocante á tramitación do carné de usuario das bibliotecas, constatouse que en 99 dos 100 centros comparados a tarxeta de identificación era gratuíta. Agora ben, só na metade dos centros o carné se entregaba no momento. En dúas de cada tres bibliotecas non cómpre renovar ese documento (entre as que si o solicitan, o máis común é que o período de validez sexa de cinco anos). Xa co carné na man, o usuario pode, entre outras posibilidades, reservar uns minutos para navegar en Internet nos puntos habilitados para iso. Así acontece en case a metade das bibliotecas que contaban con esta opción. Tamén se poden reservar as salas de traballo en grupo, aínda que só acontecía en catro das 30 que dispuñan deste servizo.\nO empréstito é un dos principais labores das bibliotecas. En todas as que se visitaron préstanse libros, no 40% préstanse revistas e no 6% tamén xornais. Salvo en unha das estudadas en Bilbao, era posible obter ao mesmo tempo materiais en distintos formatos. Os usuarios das bibliotecas de Barcelona son os que poden levar á casa o maior número dunha soa vez, unha ducia (a media anda entre cinco e seis) por un prazo de 3 semanas (o máis común é 15 días); pola contra, na maioría das analizadas en Zaragoza esa cantidade redúcese a dous materiais. Cando o tempo de empréstito non é abondo, pódese prorrogar o prazo: Madrid e San Sebastián son as que ofrecen máis facilidades neste aspecto (ata un mes complementario). A modificación do empréstito pódese facer presencialmente (44%), a través dun correo electrónico (20%), chamando por teléfono e facilitando os datos do carné de usuario (30%) ou a través de Internet (non chega a un 5%).\nSe o libro que desexa o usuario non se atopa nos andeis da biblioteca, o centro dispón dun servizo de empréstito interbibliotecario. Oito de cada dez bibliotecas ofrecen esta posibilidade, o que non acontece nas máis das examinadas en Madrid e en Pamplona. Por outra banda, só hai que pagar en concepto de traslado de material (entre 1 e 23 euros) en 14 bibliotecas de Alacante, Barcelona, Cádiz, Málaga e Vitoria.\nAs bibliotecas tamén teñen que responder á demanda crecente de libros en idiomas distintos ao castelán ou ás linguas autonómicas. Os usuarios do 92% dos centros visitados contan con esta posibilidade, aínda que a cantidade e variedade dos títulos difire moito duns centros a outros. A oferta máis completa atopouse en Barcelona, Madrid, Bilbao, Valencia, San Sebastián, Vitoria, A Coruña e Granada. Os idiomas máis comúns son o inglés e mais o francés e, en menor medida, o alemán, italiano e portugués. Así e todo, nalgunhas bibliotecas pódense atopar libros escritos en árabe, chinés, ruso, romanés, croata ou xaponés.\nIr á seguinte páxina: Seguridade, horarios e servizos dixitais >>\nPDF: Fai clic aquí para Descargar esta información en PDF (874 Kb)\n[Páx. 1] Unha de cada catro bibliotecas suspende en calidade por mor de carencias nos servizos ofrecidos e na seguridade\n[Páx. 2] Seguridade, horarios e servizos dixitais\n[Páx. 3] Atención aos usuarios, limpeza, accesibilidade y táboa comparativa\n[Páx. 4] Limpeza e accesibilidade, boas


ANPA AGROMAR AGOLADA: As matriculacións en relixión caeron un 43% en dez anos mais a Xunta mantén orzamento e profesorado\nAs matriculacións en relixión caeron un 43% en dez anos mais a Xunta mantén orzamento e profesorado\nOs dados debullounos o deputado de AGE Ramón Vázquez, esixindo reducir o orzamento que as arcas públicas destinan a esta materia, así coma o profesorado, na mesma proporción.\nNos últimos dez anos, as matriculacións de relixión caeron na Galiza un 43%. O que non sufriu ningunha modificación foron o orzamento e o profesorado que a Xunta destina a esta materia.\nSegundo os dados que levou ao Parlamento o deputado de AGE Ramón Vázquez, no curso 2000-2001 había 90.103 alumn@s en primaria (91,2%) e 57.340 (64,7%) na secundaria. Porén, as cifras actualizadas facilitadas pola consellaría de Educación a petición de Vázquez sinalan que no curso académico actual son 65.401 @s estudantes da primaria (72,6%) e 24.681 na secundaria (40,3%). En bacharelato o descenso foi meirande aínda, pasando de 21.463 a 6.375 matriculacións no mesmo periodo de tempo, o que supón un 24,4% do total do estudantado.\nCon todo, este "descenso brutal" na demanda non foi acompañado dunha redución nen do diñeiro que as arcas públicas desembolsan para esta materia nen do número de profesor@s que a imparten. "As cifras son claras e rotundas e a cidadanía non está para pagar os complexos ideolóxicos do goberno", denunciou Ramón Vázquez, colocando que dan aulas 975 docentes (d@s 1.025 que había) e que a Xunta destina a relixión 28 millóns de euros. Namentres, o ensino público galego sufriu unha tesourada de 400 millóns de euros e 1.200 profesor@s desde 2009.\nCando o profesorado de relixión imparte outras materias\nTal e como adiantou Sermos Galiza en novembro de 2012, nengún nen nengunha docente de relixión na Galiza imparte as horas de aulas polas cales foi contratad@. Aínda así, neste último ano académico, a consellaría de Educación dispuxo que est@s docentes, nomeadas polo bispado para impartir de maneira exclusiva esta materia, dan aulas doutras.\nDenunciouno a CIG-Ensino, que conseguiu confirmar tal situación de "ilegalidade" no CEIP Doiras, en Cervantes. A inspectora do centro, Celsa González García, non só recoñeceu os feitos senón que admitíu ser coñecedora deles e de que non era o único colexio onde sacerdotes explican outras materias.


Serán de Sobradelo (Vilagarcía de Arousa) - Malmequer\nSerán de Sobradelo (Vilagarcía de Arousa)\nO Serán de Sobradelo reunirá esta noite un feixe de músicos dispostos a potenciar a tradición\nOs amantes da música tradicional teñen esta noite unha cita cun dos mellores -se non o mellor- seráns de Galicia. Trátase dun tipo de convocatorias que recordan as xuntanzas que se facían nos alboios ou nas eiras unha vez que se remataban as tarefas do día.\nAo Serán de Sobradelo vén cada ano xente de toda Galicia, e nesta ocasión non será menos. Xa van alá varias edicións e a intención dos seus organizadores, a asociación Nós, é facer que perdure.\nNo campo da festa instalarase unha carpa, e haberá un pequeno pincho para os asistentes. Mexillóns, patacas cocidas, empanada e rosca con chocolate serán algunhas das propostas para esta tarde. A entrada, e tamén a papatoria, serán gratuítas.\nAs actuacións comezarán ás nove e media da noite, sen horario límite. A medida que vai chegando a xente, vaise anotando e van actuando, respectando dentro do posible a orde.\nEste é o cuarto Serán e, pola experiencia de anos anteriores, actuarán arredor de vinte ou vinte e cinco agrupacións folclóricas. Ademais, a xente que teña gañas de tocar, e un mínimo coñecemento de como facelo, pódese sumar. Hai, como dixeron os organizadores onte durante a presentación, unha parte máis formal, proposta polos grupos, e outra máis espontánea, na que poden participar todos os afeccionados que o desexen.\nO concelleiro de Cultura, Xosé Castro Ratón, e a directiva da asociación Nós, representada onte por Xurxo Santos e José Manuel Millán, presentaron onte este espectáculo, un acto no que Castro Ratón valorou o esforzo que durante os últimos anos se está facendo en Galicia para organizar este tipo de actos e atraer a xente de toda a comunidade. Segundo o concelleiro, o Serán de Sobradelo sitúase na primeira división entre os actos deste tipo que organizan distintas asociacións. Segundo a súa opinión, trátase dunha actividade importante para manter vivo o patrimonio cultural.\nPara Xurxo Souto, o Serán dos Namorados, que ten ademais un suxestivo nome, é o máis importante que se fai en Galicia. Pero por detrás del situaríase xa o de Sobradelo.\nAsí que os seus organizadores invitan a todos os amantes da música tradicional a achegarse esta noite a Sobradelo e, a cuberto da choiva, gozar co bo facer dos máis de trescentos músicos que sen dúbida participarán neste acto. Boa música e boa comida, todo elo de balde, son un plan que sen dúbida resultará apetecible para a noite do sábado.\nComentarios (0) - Categoría: Seráns e Foliadas - Publicado o 14-11-2009 09:18


A Torre dos Mouros xa ten o seu cómic - Carnota - Que pasa na costa\nCarnota Cultura lira mouros torre dos mouros torredosmouros\nFalabamos a final do verán como o proxecto Torre dos Mouros cambiaba a forma de facer arqueoloxía en todo o país. Unha arqueoloxía feita da man do pobo, e facendo do voluntariado un arte, ante a perigosa situación desta ciencia en Galicia. Se ben o proxecto está en pausa, hai que non para, e un deles é o artista gráfico Manel Cráneo, que xa ten editada, da man de Demo Editorial, a súa banda deseñada, para explicar cunha inguaxe visual e un guión para todos os públicos as hipóteses sobre a funcionalidade e cronoloxía da Torre dos Mouros á luz da primeira campaña de intervención no xacemento recinto amurallado do Monte do Castro en Lira.\nA presentación oficial do cómic será este vindeiro venres 30 de novembro, a partir das 19:00h horas no Salón de Actos do Concello de Carnota. Será o propio Manel Cráneo o que o presente, e ademais, o acto tamén servirá ao equipo para presentar as conclusións da Campaña 2012 de voluntariado neste espazo tan singular.\nAs presentacións faranse tamén en Santiago (na Biblioteca Ánxel Casal o xoves 13 de decembro ás 20:00h) e mais en A Coruña (no Pub Dublín ás 20:00h seguindo co formato Barferencias), pero a primeira e inigualable será o propio venres 30 de novembro no IES Lamas do Castelo, facendo de novo protagonistas aos máis pequenos.\nUn exemplar asinado a todos os voluntarios\nA publicación será distribuída nos colexios e institutos de Carnota e tamén en librarías de toda Galicia. É a primeira vez que se realiza unha banda deseñada como explicación dos resultados dunha primeira campaña arqueolóxica en Galicia.\nComo detalle, todos os voluntarios do proxecto Torre dos Mouros na súa campaña 2012, que fixeron traballos de campo na Torre dos Mouros, recibirán de balde un exemplar personalizado e especialmente dedicado por Manel Cráneo da bd da Torre dos Mouros.\nHai que cubrir este formulario antes do xoves 30 de novembro:\nFormulario para que os voluntarios pidan os seus exemplares adicados.


Daniel Salgado | 07 de outubro de 2019\nImaxe do 'Resumen de Historia de la Literatura Gallega' de Alfredo de la Iglesia. Imaxe: Real Academia Galega.\nAlonso Montero mergullábase nos arquivos da rúa Tabernas -que garda a documentación da familia De la Iglesia- á procura de información sobre Santiago, irmán de Alfredo, médico, socialista e “librepensador radical”. “Pero axiña abandonei, aínda que hei recuperar esa liña, polo seu irmán, outro librepensador un pouco menos esquerdista pero con virtudes e calidades moi interesantes”, explica o tamén académico a Sermos Galiza.\nO pai de Alfredo e Santiago era Francisco María de la Iglesia, autor do primeiro drama representado en galego, A fonte do xuramento (1882). Mais o seu fillo Alfredo non era, segundo Alonso Montero, “un galeguista”. “El decidiu explicar literatura galega apóiandose nun criterio pedagóxico”, di. Se el impartía docencia sobre literatura castelá e universal e o seu alumnado falaba galego, por que non aprenderlles as obras e os autores que empregaban a súa lingua.\nVelaí que Alfredo de la Iglesia redactou, a man e en castelán, o seu Resumen de la Historia de la Literatura Gallega. Nel aparecen os trobadores e o Rexurdimento, a xeración de entre séculos e as escritoras e escritores que lle eran contemporáneos. Usouno até 1931, cando se xubilou. “Se non topou problemas coa oficialidade daquel tempo [a ditadura de Primo de Rivera]”, sinala Alonso Montero, “foi porque non tiña veleidades galeguistas”. De asinalo un Castelao ou un Losada Diéguez, é probábel que si tropezasen coa autoridade competente, aventura.\nMais non unicamente de razóns pedagóxicas se serviu De la Iglesia. “Iso foi o principal, pero houbo outros motivos”: facer xustiza. Co seu pai e co seu tío, figuras serodias do Rexurdimento que “non se levaban moi ben con Murguía, que era quen estabelecía o pensamento hexemónico sobre o que era a literatura galega”. Todo o reflicte o Resumen de Alfredo de la Iglesia.\nO intelectual, o educador e o autor do primeiro manual de Literatura Galega para escolares de Instituto (1919) é como se titula a edición facsímile ao coidado de Xesús Alonso Montero e número catro da colección Letras da Academia. Inclúe un estudo de cen páxinas, a reprodución do manual e outros materiais relacionados dos fondos de De la Iglesia, por caso os apuntamentos da materia dalgúns estudantes.\nAs seguintes experiencias no ensino do galego, aínda á marxe da legalidade, pasaron polo curso de Filgueira Valverde en 1933 na Facultade de Letras de Compostela ou polo Catón galego de Ben-Cho-Shey, redactado na República e que ía levar prólogo de Alexandre Bóveda. Ficou inédito até que o rescatou, para Ediciós do Castro en 1969, Xesús Alonso Montero.\nPodes ver este artigo na próxima dirección /articulo/lingua/primeiro-libro-texto-literatura-galega/20191004183817084814.html


¿A negociación a tempo fixo é axeitada para principiantes? »Apostas Forex\ncasa Educación básica ¿A negociación a tempo fixo é axeitada para principiantes?\n¿A negociación a tempo fixo é axeitada para principiantes?\nHai unha resposta sinxela para esta pregunta e sería: Si. Os intercambios fixos son dos máis sinxelos comercio protocolos para un principiante, alguén que comeza na bolsa e inviste, debido á natureza 50/50 de como realizar negocios. Non é preciso comprender o alcance dun determinado stock, nin o alto ou o baixo que alcanzará o valor.\nEn operacións a tempo fixo todo o necesario é unha decisión sobre cal é o valor dun determinado stock ou moeda paga a pena durante un período determinado. Outra gran cousa sobre as operacións a tempo fixo, tamén coñecidas como opcións de todo ou nada ou Opcións de taxa fixa (FRO's), é a facilidade para negociar debido a internet comercio sistema que usa. Calquera pode comezar a negociar operacións a tempo fixo sempre que teña acceso a unha conexión a Internet e unha simple comprensión e inferencia baseadas na bolsa ou moeda en que estea negociando a tempo fixo.\nComo comezar a negociar operacións a tempo fixo?\nHai empresas que che permiten descargar o seu software que che servirá de plataforma de negociación e as súas empresas que che permiten negociar só visitando o seu sitio web. Despois de localizar o seu sitio web ou instalar o plataforma, necesitarás un pouco de diñeiro para comezar. Todo o que fai falta é unha cantidade de diñeiro relativamente pequena, entre 50 e 150 dólares é suficiente para iniciar unha carteira comercial a tempo fixo que se poida xestionar desde a súa casa.\nMoitos destes servizos web teñen agasallos con valor engadido, como se engadirá á súa conta un certo porcentaxe da cantidade que se usa para abrir unha conta. comercio, outros incluso dan recompensas materiais que a xente realmente pode gozar. Se un non está completamente seguro de se ten o necesario para converterse nunha acción binaria comerciante, hai moitos sitios de corretagem diferentes que ofrecen unha proba gratuíta, un xeito de probar o comercio a tempo fixo con cartos de ficción só para ver se se pode gañar cartos en función das súas decisións sobre accións ou prezo da moeda movemento.\nComercio a tempo fixo para principiantes: isto é só sorte?\nTodo o que fai falta para ter éxito no comercio de operacións a tempo fixo é unha idea de como determinadas accións ou moedas aumentará ou baixará de valor durante un período de tempo determinado. Ás veces todo o que fai falta é un bo instinto con oído ás noticias. Co fenómeno global que é Internet calquera pode comprobar as noticias de todo o mundo e con esta ampla fonte de información pódense facer e negociar estimacións sobre o movemento de certas moedas ou accións nunha opción dixital. Cando aparecen malas novas, é hora de optar pola moeda dese país para gañar cartos.\nCando se comeza a negociar operacións a tempo fixo, sempre se debe saber cal é o resultado final, nunca se debe investir cartos que non poden permitirse perder. Se alguén tivo un día especialmente desafortunado no mercado, quizais debería esperar a mañá. O comercio de tempo fixo non se basea na sorte, baséase nos prezos que suben e baixan e sabendo cando isto ocorrerá.


XXXI Campionato de Galicia de Marcha en Ruta - Concello de Marín\n« Proxección de vídeo poemas\nX Carreira do Truco »\nA corazón da vila marinense acollerá este sábado, 1 de febreiro, o XXXI Campionato de Galicia de Marcha en Ruta, que esta mañá foi presentado no Concello de Marín pola alcaldesa, María Ramallo; o presidente da Federación Galega de Atletismo, Isidoro Hornillos; o responsable do sector de Marcha da Federación, Carlos Morales, e o concelleiro de Deportes, Antonio Traba.\nTanto Hornillos como Morales agradeceron ao Concello de Marín a súa aposta por este evento, que forma parte dos máis de 50 campionatos que organiza anualmente a Federación. “É unha función pública que temos que cumplir como organismo autonómico”, asegurou Hornillos, que considera que Marín é “un lugar emblemático para o atletismo galego, xa que é un espazo de confianza, de seguridade e de garantía de éxito, grazas ao apoio do Concello”.\nA proba discurrirá pola Avenida de Ourense, que pechará ao tráfico durante o evento. Está previsto que comecen as categorías sub-23, senior e master ás 16.45 horas, tanto masculinas como femininas, con 10 quilómetros de percorrido. Tamén a esa hora e ca mesma distancia desputarán a proba as sub 18 e 20, de ambos xéneros.\nA partir das 17.00 horas, sairá a sub 12, con 2 quilómetros de percorrido, que estará seguida pola sub-14, con 3 quilómetros, ás 17.45 horas; pola sub-16, con 5 quilómetros, ás 18.00 horas, e finalmente, pola sub-10 con 1 quilómetro ás 18.10 horas.\nHornillos adiantou que deste campionato sairán os representantes da selección galega que tomarán parte no campionato de España. Pola súa parte, Morales cifrou en 150 marchadores o ratio de participación na proba, aínda que haberá algunha baixa importante, como a de Daniel Chamosa, un dos nomes favoritos para o podio, que acaba de ser operado dun neumotórax.\nA súa irmá, Antía Chamosa, si competirá, “sendo unha das favoritas na súa categoría”. Outros nomes femininos que parten como favoritos son os de Carmen Escariz e Iria Rivas. No que respecta aos atletas masculinos, Morales cre que estará reñido entre Iván Morales, da Coruña; José Fernández, do Barco, e Roberto Vieiro, de Santiago de Compostela. Estes dos últimos viaxarán desde Mallorca e Barcelona, respectivamente, para poder competir na vila marinense.\nNo que respecta aos atletas locais, competirán Brais Suárez, “que é favorito para a victoria en sub 16 e un dos asegurados para a selección galega que e conformará tras o campionato”, en palabras de Morales; Anxo Jamardo, de 12 anos, e Daniel Jamardo, “que debutará nunha primeira proba de marcha oficial”.\nPola súa parte, a alcaldesa, María Ramallo, agradeceu unha vez más á Federación Galega de Atletismo e ao seu presidente que aposten por Marín. “Xa levan anos facéndoo e nós tratamos de estar á altura, porque Marín é unha cuna importante de atletas e o noso circuíto é moi agradecido, porque permite o ánimo constante do público”.


News - Campus do Mar - Page 2\n29 Mar BIOCENPLAS, innovación sostenible y respetuosa en el sector de la pesca\nO proxecto BIOCENPLAS, acrónimo de Biorrefinería centralizada para a valorización de efluentes do sector transformador de peixe en forma de bioplásticos, ten como finalidade aproveitar os residuos orgánicos (tanto sólidos como líquidos) que xenera a industria transformadora da pesca para obter bioplásticos, concretamente polihidroxialcanoatos (PHA). Está liderado por ANFACO-CECOPESCA, mirou...\nCon máis dun quilómetro de lonxitude, Praia América tense convertido nun dos reclamos turísticos máis recoñecibles de Galicia. Pero antes de chamarse así, este areal do concello de Nigrán era coñecido como praia de Lourido. Foi precisamente para atraer o turismo polo que en 1927...\nEntre 2019 e 2021 a Universidade de Vigo e a confraría San Xosé de Cangas traballaron nun proxecto para mellorar o cultivo do ourizo de mar, Paracentrotus lividus, con financiamento do programa Pleamar da Fundación Biodiversidad. O seu obxectivo era implementar novas técnicas optimizadas de...\nTras dous anos e medio, e cunha pandemia entre medias, o Laboratorio Transfronteirizo de Biotecnoloxía Mariña é xa unha realidade. A súa creación era o obxectivo central do proxecto BlueBioLab, unha iniciativa eurorrexional liderada polo Campus do Mar da Universidade de Vigo, que este martes...\nA procura de novas de especies cultivables é imprescindible para o desenvolvemento da acuicultura en Galicia, pero tamén é unha ferramenta para protexer determinados tipos de peixes que están sometidos a unha situación de sobre-pesca. Entre as alternativas para esta diversificación da acuicultura están a...\n10 Feb Campus do Mar asesora 11 universidades do Perú na xestión de proxectos de investigación e innovación\nUn cento de docentes e xestores de investigación e innovación de universidades peruanas participan dende esta semana no Programa de capacitación en xestión de proxectos de investigación e innovación en educación superior universitaria. Esta formación será impartida por un consorcio formado pola Universidade de Vigo,...\nO CIM lidera o proxecto Misión Azul en colaboración con atlantTTic e CCSS e da Comunicación Os océanos cobren o 70% da superficie terrestre e o seu papel como subministradores de recursos e mantemento do benestar da sociedade é incuestionable. Non obstante, o cambio climático está...\nTras dous anos de pandemia, a Estación das Ciencias Mariñas de Toralla, Ecimat, retomou este venres as visitas de escolares ao centro. Fíxoo cun grupo de 41 estudantes de 4º da ESO e 2º de bacharelato do Castro British International School de Vigo e ao...


Silleda: Novas * O Concello de Silleda promove o sistema de calidade turística en destinos\nO Concello de Silleda promove o sistema de calidade turística en destinos\nSilleda, 22 de abril de 2017. O Concello de Silleda busca dar a coñecer o chamado SICTED, Sistema Integral de Calidade Turística e de Destinos na zona.\nEsta ferramenta -promovida pola Secretaría do Estado de Turismo e a Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP)- traballa con empresas e servizos de ata 29 oficios diferentes, influindo na experiencia e satisfacción do turista que visita o destino.\n“Dende a Concellería de Turismo puxémonos en contacto co Patronato Rías Baixas, que se encargará de facer a convocatoria, para difundir as vantaxes deste sistema entre o noso tecido empresarial”, explica a concelleira Ana Luisa González. Así, o vindeiro día 3 de maio ás 11:30 horas celebrarase na Casa da Cultura de Silleda unha sesión para todas aquelas persoas interesadas nesta ferramenta de calidade turística totalmente gratuíta.\nO SICTED permite ás empesas adheridas mellorar a xestión interna, incrementar a súa cualificación (mediante un ciclo formativo); recibir asistencia técnica e participar a nivel nacional nun proxecto de calidade turística ao que xa se sumaron preto de 6.000 entidades.\nNesta iniciativa participan dende axencias de viaxes e outras empresas relacionadas co sector turístico ata comercios, artesáns, bares e cafeterías, emprsas de transporte, museos, servizos de limpeza, taxis…\nSilleda é xa un destino adherido ao SICTED que figura inscrito a través de Rías Baixas. “Con esta invitación queremos que as empresas, hostaleiros, comerciantes… e todos os interesados poidan sumarse e lograr maiores vantaxes, xa que o turismo, tal e como puidemos ver recentemente coas cifras de visitas dos nosos principais reclamos turísticos, é unha fonte a ter en conta e a potenciar”, engade Ana Luisa González.