Asociación Monte Pindo Parque Natural: 5 anos de forza dun pobo que non se rende\nO Pindo, 17 de outubro de 2010: Unha docena de veciños e veciñas preocupados polo estado de abandono do Olimpo Celta reúnense na casa dunha delas no Pindo, onde determinan crear a Asociación Monte Pindo Parque Natural para pedir que a Xunta reconsiderara a súa negativa inicial á iniciativa dunha vintena de académicos das 3 universidades galegas. 5 anos despois, aquela idea converteuse nun movemento social referencial para milleiros de galegos e galegas e arquicoñecido a nivel galego e mesmo estatal, as maiores vilas e cidades do País ilumínanse de verde en apoio dun Olimpo Celta que é xa o 3º espazo natural máis coñecido e valorado da provincia da Coruña, e case 200 entidades e un masivo 73,3% da sociedade que apoian a idea de declaralo Parque Natural. Hoxe xa só falta por convencer á nova Conselleira.\nTodo isto había que celebralo dalgunha maneira. E non podía facerse mellor que o día do noso 5º aniversario, subindo ao Olimpo Celta da man de quen mellor o coñece: o señor José Rodríguez Ramos, Pepe do Fieiro para quen o queremos e admiramos, foi o noso excepcional guía nesta aventura. E aos seus case 82 anos fíxoo cun espíritu propio dun rapaz de 20, brincando entre as pedras como as cabras que durante décadas pastoreou no Monte Pindo, e que o conduciron a coñecer os secretos de cada recuncho, o nome de cada pedra, cada historia e lenda, e en definitiva, converténdoo na auténtica Enciclopedia vivinte sobre o Olimpo Celta, pois ao seu lado cada paso por este monte sagrado agocha o agasallo dunha historia, unha memoria, unha chiscadela.\nCon Pepe e ducias de persoas máis alcanzamos o gran Xigante pétreo que millóns de anos despois segue no Chan de Lourenzo vixiando a subida á Laxe da Moa desde o Pindo. Baixo a súa atenta mirada, percorremos a historia da Mina de Wolfram, a verdadeira historia do Castelo de San Xurxo onde a Raiña Lupa está soterrada co seu amante e o seu incalculable tesouro, as murallas do Castelo da Moa nas que tamén está enterrada a mesma raíña, a xerra medieval que o propio padre de Pepe atopou agochada nunha rocha, a Cova da Xoana onde as meigas da nosa comarca celebraban en San Xoán o seu famoso aquelarre, e tantas outras lendas e historias que os participantes foron capturando atentamente nos beizos dun home que -tamén- xa é lenda.\nAo volver, a iso das 19:00h, no Pindo agardaba aos asistentes que aínda tiñan forzas un extenso programa de actividades para conmemorar a onomástica de Monte Pindo Parque Natural, e que arrincaron cun breve saúdo do alcalde de Carnota Ramón Noceda, para expresar o seu apoio e ánimo para seguir adiante cunha loita que só pode acabar nunha vitoria. Xil Caamaño, veciño do Pindo e presidente da Asociación desde a fundación, presentou o acto chamando a unirse para lograr o mellor para o noso Monte e logo o secretario Mario Maceiras debullou os 5 anos da súa existencia, destacando que se ben o obxectivo fundacional non se puido acadar aínda, atravesáronse ducias de metas intermedias coas que nunca teríamos sequera contado, poñendo o Monte Pindo en boca de todas e todos.\nA continuación o recital poético presentado pola nosa tesoureira e veciña do Pindo Merche Díaz encheu o acto de Versos no Olimpo, caldeando unha noite que se presentou fría e chuviosa. Varios autores das pezas publicadas na antoloxía poética do Monte Pindo leron as súas composicións, xunto con espontáneos e outros que quixeron presentar poemas inéditos de colleita propia.\nHomenaxe a Pepe do Fieiro, quen se amosou emocionado\nO momento máis emotivo e agardado foi a homenaxe popular a Pepe do Fieiro, último cabreiro vivo do Monte Pindo, a quen o propio presidente da Asociación presentou cunha biografía digna da súa persoa "que merece non unha senón moitas homenaxes", rematando por entregarlle un exemplar do Medallón das Sete Pitas, unha magnífica peza de arqueoloxía desaparecida que a nosa Asociación reproduciu. Pepe, que é unha caixa de sorpresas, ademais de agradecer a Asociación e veciñanza esta homenaxe que modestamente asegurou non merecer, sacou do peto unhas poesías e textos de colleita propia e, tras pedir educadamente permiso, dedicou á audiencia deixándonos, se cabe, coa boca un pouco máis aberta pola súa memoria e paixón polo noso.\nAntes da cea o veciño do Pindo Pedro Sestayo Riveiro, que ademais dun excelente profesional é un gran colaborador da nosa Asociación, ofreceu unha degustación de cócteis: mojitos de sabores, gin tonics por cortesía de Gin Sea... e por suposto non podía faltar o seu famoso "Pindo, mar e monte", unha sofisticada preparación que lle serviu a Pedro para converterse no mellor cocteleiro de Galicia o ano pasado. 5 persoas que naceron, ao igual que a nosa Asociación, no mes de outubro, foron os afortunados que puideron degustar esta delicia irrepetible.\nImaxe do convivio\nDespois da espectacular Cea popular servida pola Polbeira Porta da Estrada, que adoita colaborar con nós nestes eventos, o noso gran druída queimador César Cambeiro foi o encargado de preparar un inesquecible Conxuro da Queimada, que lle serviu para esconxurar as meigas que nos impiden lograr o noso obxectivo de lograr a declaración do Monte Pindo coma Parque Natural.\nAgardamos que o meigallo de César nos sirva para que o Parque Natural do Monte Pindo chegue por fin e sen obstáculos, cousa que agardamos aconteza pronto pois esta mesma semana o gabinete da Xunta acaba de informarnos que axiña nos recibirán nunha reunión as novas Conselleiras de Medio Ambiente, Beatriz Mato, e Medio Rural, Ánxeles Vázquez. Asi parece confirmado que o colectivo de loita polo Monte Pindo volverá a San Caetano, de novo, coas faltriqueiras cargadas de razóns e de argumentos para que a Xunta tome dunha vez a decisión de acabar co abandono do Monte Pindo, para protexelo e desenvolvelo coma un espazo natural tan emblemático se merece, e como a veciñanza nos merecemos. Se finalmente aceptan, na Asociación Monte Pindo Parque Natural atoparán unha aliada. Porque 5 anos perdidos xa son demasiados, incluso para un monte sacro de 350 millóns de anos.


A eira do paporrubio - O Porriño é cultura\n| Sábado 11 de setembro. 2021\n| Xogos populares: ás 11:00 h. |Espectáculo de monicreques: ás 12:30 h.\nEspectáculo-obradoiro de xogos, monicreques, música e tradición oral para familias con rapaces maiores de dous anos.\nA eira do paporrubio desenvólvese nun espazo soñador e máxico onde conviven animais domésticos e non tan domésticos, que serán os protagonistas das fábulas.\nAs galiñas andan esfameadas agardando polo millo que celosamente coida o espantallo. O ratiño coñece o lugar secreto onde se gardan os mellores queixos. A raposa anda axexando un despiste do can de palleiro, que é o encargado de poñer orde nesta rebuldeira eira. Na aldea dos paxaros hai sempre cantos, bailes e contos. O boi marelo sempre anda a presumir dos seus cornos, a ra de santón come un día si e outro non e os lagartos pasan o día a tomar o sol mentres os sapoconchos andan ás carreiras.\nSoa un acordeón… o paporrubio sae da súa casa cos zocos de bailar. Nenos e nenas, benvidos ao espectáculo!\nO proxecto, desenvolvido por Luchi Iglesias e Carlos Quintá, mestura música e xogos tradicionais con outros de creación propia que farán que os nenos e nenas gocen dunha divertida xornada descubrindo os segredos e costumes da vida na eira.\nCategories Animación de rúa, Infantil\nPrevio Previo: Merca na rúa. XXIV Feira de Oportunidades\nSeguinte Seguinte: Obradoiros infantís da prehistoria


Pra erguer a Galicia ate o lugar de seu\nAs feridas da nosa marcha do Bloque ainda seguen abertas\nPois como escoitades amighuiños, ainda que pareza que tres anos e medio despois da que montamos no PNG e no BNG estaría todo máis que pechado, inda por riba agora que xa beliscaron un pouco de poder como muletillas dos rojos españoles na Xunta, pois resulta que non, que ainda doen nalgúns membros e membras do Bloque a nosa marcha cos altofalantes a todo meter. E preghuntaredesme que como carallo entereime eu diso, sobre todo porque hai tempo que deixei de frecuntar os guetos e antros esquerdentos, tanto de Vigho coma da capital do Reino. Pois ben, onde manos o esperas, vai e salta a cabra, é decir, o esquerdento. Estaba eu no aniversario dun amigho meu da infancia cando me topo cun recoñecido militante de Esquerda Nacionalista, ou sexa, dos socialistas nacionalistas ou nacional socialistas - propiedade conmutativa: a alteración da orde dos termos non modifica o resultado - quen me sauda amablemente e con quen non volto a cruzar palabra ate que él e a a súa compaña, outro amighuete da mesma secta, cunhas birras de máis achéghase canda min é empeza a barallar algho sobre o noso comportamente felón -non son palabras textuais xa que dubido moito que o noso amigho saiba de que vai iso da felonía-, que os trapos sucios lávanse na casa, bla, bla, bla, ademáis de recordarme por enésima vez que son de Dereitas - coma se un tivese que avergoñarse de ter cerebro e ideias de seu, vaiche boa -.\nMaxinando, días despois, dei co porqué de tanta mala baba dalgúns contra o noso fustrado proxecto. En primeiro lugar, estábamos a darlle vida a un partido morto dentro do BNG que a eles so lles interesaba pasear coma a mona da feira pra dicir que mira que plurales somos na fronte que teñemos liberales e todo, o problema surde cando os liberais empezan a moverse e levantan un pouco a voz. Pero o que máis doe, sobre todo nos membros de Esquerda Nacionalista, é que os deixaramos co cú ao aire e sen lugar onde refuxiarse. Eles pactaran naquela turbulenta asemblea do BNG co PNG para intentar facer un fronte común contra a todopoderoso maquinaria marxista-estalinista da UPG, ante o cal, o propio Beiras díxolles aburiños, que a min nesta non me colledes. O problema é que pactaron coa dirección do PNG, a cal tentaba de dormir a súa base, porque sabía que había unha operación para tomar o poder do partido por parte dos máis mozos xunto coa militancia de Santiago de Compestela. Ante as maniobras maquiavélicas de Peña, Brenlla e Morell - a santísima trinidade do PNG que logo acabaría como o Rosario da Aurora - con explusións inxustificadas e completamente ilegais, nós imos pedir a intervención do secretario de organización do BNG, quen nos manda a tomar vento fresco e négase en redondo a permeter alomenos o poder ficarnos no BNG como corrente de opinión. Ante tal situación, non no restou outra solución que a sabida por todos, liscar do BNG e do PNG - deste último os que non fóramos expulsados de xeito irregular ainda -.\nO resto é sabido, consello nacional onde Bautista Álvarez, grande maese da UPG, faille unha españolísima peinete a Peña mentres lle di aquelo de "jodeté, jodeté" e pasa a coitelo a boa parte dos insurrectos de Esquerda Nacionalista.\nHai que tempos aqueles!\nFoi escrito por Martiño de Dume ás 16:25 0 comentos\nBenvidos á miña bitácora persoal\nVolve Endereitar á Liberdade á rede. Despois dunha primeira xeira onde por motivos personais non fun quen de manter activa esta bitácora, agora rexurde cun novo estilo do que espero que gustedes.\nVolto con gañas de escribir,de ranciar e dar guerra, sobre todo nestes oscuros tempos onde a nosa querida Patria quedou en mans dos rojos españoles grazas a que un BNG cada vez mais escorado a esquerda son quen de vender e prostituir a ialma do noso País por un mísero prato de lentellas e unha cadeira onde por o cú.\nEsta é unha bitácora para xente de orde, para eses galegos bos e xenerosos que non renuncian á loita contra a peste roja que ven contaminando ao nacionalismo galego dende aquel fatídico ano de 1963 é que hoxe tocou poder.\nIrmáns, Saude e Terra!\nFoi escrito por Martiño de Dume ás 13:23 0 comentos\nAs feridas da nosa marcha do Bloque ainda seguen a...


Entra en servizo a nova estación de autobuses de Ourense - Concello de Ourense\nEntra en servizo a nova estación de autobuses de Ourense\nA nova estación de Autobuses de Ourense entrou está en servizo dende o pasado sábado, na rúa Eulogio Gómez Franqueira. O alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, asistiu a posta en servizo da estación de autobuses, no barrio da Ponte, acompañado pola conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez.\nSegundo datos da Xunta de Galicia, a nova estación de autobuses de Ourense conta con máis de 7.300 m², 16 dársenas para autocares e un edificio de viaxeiros de máis de 700 m². Ponse en servizo coa previsión de albergar case 80.000 expedicións e 400.000 viaxeiros ao ano. Nas súas instalacións operará un total de 102 liñas de autobús autonómicas e outras 10 nacionais e internacionais.


Endesa garante o nivel de emprego nas Pontes ata que finalicen as probas\n12 marzo 2020 19:22 h.\nO anuncio é unha prórroga de tres meses para as auxiliares\nEndesa manterá os niveis de ocupación do persoal propio da central térmica das Pontes e dos traballadores das empresas auxiliares polo menos ata que finalicen as probas con biocombustibles para buscar a viabilidade da planta, tal e como confirmaron este mércores fontes da eléctrica. As probas están previstas entre os meses de maio e xuño, cando xa estean finalizadas as obras da desulfuradora, segundo anunciaron o martes na mesa de traballo en Madrid na que a empresa sentou co Ministerio para a Transición Ecolóxica, a Xunta, o Concello das Pontes, os transportistas e os axentes sociais.\nEste compromiso de manter a carga de traballo ata que finalicen as probas con biocombustibles na planta supón unha prórroga duns tres meses para os traballadores das empresas auxiliares, xa que a última confirmación que tiñan sobre o seu futuro laboral era que só había garantías ata finais deste mes de marzo.\nOs sindicatos consideran positivo o anuncio de Endesa pero critican que os responsables da eléctrica non o confirmasen o día anterior na reunión de Madrid cando se tratou o tema.\nOs sindicatos esixen "garantías reais de futuro"\n"Pedimos o compromiso e non o colleu. Se o fan público agora entendemos que é a súa intención garantir a carga de traballo tres meses máis pero o que non entendemos é que non llelo comuniquen aos axentes sociais primeiro", valoraron este mércores desde os sindicatos ponteses.\n"Todo o tempo que gañemos é positivo pero temos que empezar a falar de fondo", engadiu Alberto Amado, da CIG, á vez que esixiu "garantías reais de futuro" que pasan pola reactivación da planta ou novos proxectos para crear emprego.\nOs sindicatos calculan que son 210 os traballadores vinculados ás empresas auxiliares de Endesa nas Pontes e solicitan á empresa que cifre o "persoal real" do que falan cando garanten a carga de traballo.\nFontes da eléctrica, ademais, sinalan que se pecha a central se priorizará a contratación do persoal vinculado á planta nas tarefas de desmantelamento dos grupos, que tería unha duración de catro anos, e que poderían ser beneficiarios de programas de formación.\nEndesa garante o nivel de emprego nas Pontes ata que finalicen as...\nCancelados los eventos públicos de marzo organizados por el Concello de Vilalba\nAprazado o concerto de Tanxugueiras en Vilalba previsto para este venres 13


Control das Caixas | Galicia Digital\nControl das Caixas\nUnha das serpes informativas galegas neste fresco verán, é o da posible concentración de caixas de aforro dentro dun panorama que aboga pola concentración de entidades para capear mellor as dificultades, reducir riscos e aumentar posibilidades de éxito.\nPor parte das caixas galegas ninguén quere dar o primeiro aparente movemento por se se interpreta como síntoma de debilidade, e a solución parece estar máis ca nunha fusión en que unha caixa máis poderosa do exterior absorba a unha das galegas de xeito que introduza á foránea na nosa xeografía económica, e robusteza a nova entidade.\nUn dos temas que parecen preocupar é a posible galeguidade da caixa resultante ou  o que é o mesmo- a perda da galeguidade que ata agora puidese ter a entidade afectada.\nXa que aínda non nos afixemos a considerar que o diñeiro non ter cor autonómica, e que en Galicia están traballando con éxito visible outras caixas foráneas, teñamos en conta que o tema é puramente económico ou, tendo en conta a realidade existente, económico-político e que serán as decisións dos consellos das caixas e dos poderes públicos as que marquen o futuro das entidades de aforro, as súas oficinas e os seus traballadores.\nNon deben preocuparnos as cuestións de control, de distribución preferente de fondos, que xa nos ten preocupado e con razón nas fusións de entidades locales. Preocupémonos globalmente de que as operacións se efectúen no sentido adecuado, sen perder postos de traballo, nin desaparición de oficinas para evitar reducción de servizos en núcleos rurais. Polo demáis, que o mercado marque realidades, e se busquen as mellores solucións.\nQue eles saberán, pero unha gran caixa galega segue a parecer unha boa solución para o país.


Estados de Alemaña - Wikipedia, a enciclopedia libre\nEstados de Alemaña\nAlemaña é unha república federal composta de 16 estados, chamados Land (en singular, o plural de Land en alemán é Länder).\n1.1.1 Länder e Bunderländer en Alemaña e Austria\n2 Estados alemáns desde a reunificación\n3.1 Asociacións de área (Landschaftsverbände)\n3.2 Distritos gobernamentais (Regierungsbezirke)\n3.3 Distritos administrativos (Kreise)\n3.4 Oficinas (Ämter)\n3.5 Concellos (Gemeinden)\nDado que a palabra Land tamén significa "país" en alemán, o termo Bundesländer (estados da Federación) úsase con máis frecuencia, xa que é máis específico. Tres dos estados son cidades estatais, mentres que os outros 13 son Flächenländer (estados da área).\nLänder e Bunderländer en Alemaña e AustriaEditar\nO termo "Bundesland" pode parecer implicar unha subordinación do termo Länder ao Bund federal, pero isto non se reflicte na autonomía dos Länder nas relacións internacionais. A palabra correcta, tamén usada no Grundgesetz, é polo tanto Länder.\nEsta diferenza é importante, xa que despois da segunda guerra mundial, os Länder da parte occidental do antigo Reich alemán constituíronse primeiro como áreas administrativas, e máis tarde federáronse no Bund ou República Federal de Alemaña. Este procedemento é o contrario do que aconteceu en Austria despois da guerra, onde primeiro se creou o Bund e despois seguiron os estados como unidades do sistema federal. En Austria os estados tamén se denominan Länder na súa Constitución.\nEstados alemáns desde a reunificaciónEditar\n.Alemaña ten 16 estados federados :\nBaviera (Estado libre de Baviera) (Freistaat Bayern)\nBremen (Estado de Bremen / Cidade hanseática libre de Bremen) (Freie Hansestadt Bremen)\nHamburgo (Estado de Bremen / Cidade hanseática libre de Hamburgo) (Freie und Hansestadt Hamburg)\nMecklemburgo-Antepomerania (ou Mecklemburgo-Pomerania Occidental) (Mecklenburg-Vorpommern)\nBaixa Saxonia (Niedersachsen)\nRenania Setentrional-Westfalia (Nordrhein-Westfalen)\nSaxonia (Estado libre de Saxonia) (Freistaat Sachsen)\nTurinxia (Estado libre de Turinxia) (Freistaat Thüringen)\nRenania do Norte-\nAs cidades-estados de Berlín e Hamburgo están subdivididas en Distritos. A cidade de Bremen consta de dous distritos urbanos: Bremen e Bremerhaven, que non son contiguos. Nos demais estados existen as seguintes subdivisións:\nAsociacións de área (Landschaftsverbände)Editar\nO estado máis poboado de Renania do Norte-Westfalia está dividido de xeito único en dúas asociacións de áreas ("Landschaftsverbände"), unha para a Renania e outra para Westfalia-Lippe. Este arranxo estaba destinado a aliviar a fricción causada ao unir as dúas rexións culturalmente diferentes nun só estado despois da segunda guerra mundial. Os Landschaftsverbände teñen agora moi pouco poder real.\nA Constitución de Mecklenburgo-Antepomerania establece o dereito de Mecklenburgo e Vorpommern (Antepomerania) a formar Landschaftsverbände de seu, aínda que estas dúas partes constituíntes do estado non están representadas na actualidade como división administrativa.\nDistritos gobernamentais (Regierungsbezirke)Editar\nOs grandes estados de Baden-Württemberg, Baviera, Hessen e Renania do Norte-Westfalia están divididos en distritos gobernamentais, ou Regierungsbezirke.\nEn Renania-Palatinado, estes distritos foron abolidos o 1 de xaneiro de 2000, en Saxonia-Anhalt o 1 de xaneiro de 2004 e na Baixa Saxonia o 1 de xaneiro de 2005. Desde 1990 até 2012, Saxonia dividiuse en tres distritos (chamados ). Direktionsbezirke desde 2008). En 2012, as autoridades destes distritos fusionáronse nunha única autoridade central.\nDistritos administrativos (Kreise)Editar\nMapa dos distritos alemáns. Os distritos amarelos son urbanos, os brancos son suburbanos ou rurais.\nOs Distritos de Alemaña (Kreise) son distritos administrativos, e todos os estados excepto as cidades-estado de Berlín e Hamburgo e o estado de Bremen consisten en "distritos rurais" (Landkreise), Cidades sen distritos (Kreisfreie Städte, en Baden-Württemberg tamén chamados "distritos urbanos", ou Stadtkreise), cidades que son distritos por dereito propio, ou asociacións locais de tipo especial (Kommunalverbände besonderer Art), véxase a continuación. O estado Cidade Hanseática Libre de Bremen consta de dous distritos urbanos, mentres que Berlín e Hamburgo son estados e distritos urbanos ao mesmo tempo.\nA partir de 2011, hai 295 Landkreise e 107 Kreisfreie Städte, o que fai 402 distritos en total. Cada un consta dun consello electo e dun executivo, que é elixido polo consello ou polo pobo, dependendo do estado, supervisando a administración do goberno local. Os Landkreise teñen funcións administrativas primarias en áreas específicas, como estradas, hospitais e servizos públicos.\nAs asociacións locais de tipo especial son unha fusión dunha ou máis "Landkreise" cunha ou máis "Kreisfreie Städte" para formar unha substitución das entidades administrativas mencionadas anteriormente a nivel de distrito. Pretenden implementar a simplificación da administración a ese nivel. Normalmente, unha cidade ou pobo libre de distritos e o seu hinterland urbano agrúpanse nunha asociación deste tipo, ou Kommunalverband besonderer Art. Tal organización require a emisión de leis especiais por parte do estado gobernante, xa que non están cubertas pola estrutura administrativa normal dos respectivos estados.\nEn 2010 só existen tres Kommunalverbände besonderer Art.\nDistrito de Hannover: formado en 2001 a partir do distrito rural de Hannover e da cidade sen distrito de Hannover.\nRegionalverband (asociación de distrito) de Saarbrücken: formada en 2008 a partir da Stadtverband Saarbrücken (asociación de cidades de Saarbrücken), que se formou en 1974.\nRexión da cidade de Aquisgrán: formada en 2009 a partir do distrito rural de Aquisgrán e da cidade sen distrito de Aquisgrán.\nNalgúns estados existe unha unidade administrativa entre os distritos e os municipios, chamada Ämter (singular Amt) , Amtsgemeinden, Gemeindeverwaltungsverbände, Landgemeinden, Verbandsgemeinden, Verwaltungsgemeinschaften ou Kirchspiellandgemeinden.\nCada distrito rural e cada Amt está subdividido en concellos, mentres que cada distrito urbano é un municipio por dereito propio.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Estados de Alemaña\n↑ "Estados de Alemania - Embajada de Alemania". www.embajadadealemania.org. Consultado o 2022-04-29.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Estados_de_Alemaña&oldid=6064525»\nÚltima edición o 4 de maio de 2022 ás 14:14\nA última edición desta páxina foi o 4 de maio de 2022 ás 14:14.


A Casa das Palabras de Vigo busca definirse cun novo plan museolóxico | culturagalega\nA forma do Verbum\nA Casa das Palabras de Vigo busca definirse cun novo plan museolóxico\nUn museo esencialmente didáctico dedicado ás palabras e máis ás linguas, con contidos interactivos. Este era o proxecto co que abría o 25 de abril 2003 o Verbum Casa das Palabras, cunha orientación en certa medida semellante ao Museos Científicos Coruñeses. Desde aquela, e ao longo de diferentes equipos directivos, a falta de público foi dando en diferentes propostas para facer despegar este espazo e integralo de xeito definitivo na sociedade viguesa e galega. Ao longo dos anos víronse iniciativas de renovación do material interactivo, mesmo con busca de patrocinios privados, propostas de se centrar na banda deseñada, na publicidade e na comunicación non verbal ou a posta en marcha dunha bedeteca de préstamo. Canda a isto, o espazo ten albergado a Cow Parade de Vigo ou unha exposición sobre Andy Warhol. Concertos, espectáculos de danza, seminarios, recitais poéticos, funcións de monicreques... o espazo acolle desde a súa inauguración todo tipo de actividades. Agora, por vez primeira, o centro estrea un plan museolóxico que pretende dotar dun fío os seus contidos.\nOs problemas comezaron practicamente desde o primeiro momento, con denuncias de erros na exposición permamente, tanto a nivel de contidos como a nivel formal ou mesmo ortográfico. Canda a isto, o elevado prezo inicial das entradas, a cinco euros, fixo dos primeiros meses do Verbum un momento complicado. Se nun primeiro mes de portas abertas houbo 50.000 visitantes, ao remate do primeiro ano esta cifra só se incrementara en 10.000 persoas máis. Desde 2004 mantívose un prezo por visita de tres euros con modalidades reducidas e instaurouse un programa de visitas escolares que permitiu incrementar o número de asistentes ao centro ata as 42.905 persoas que se achegaron a este espazo en 2010. Tal e como recoñece Rosendo Covelo, director deste espazo desde 2008 cando se puxo en marcha desenvolveuse un grande continente, con 5.000 metros cadrados de espazo nunha parcela de 12.000, deseñado por César Portela. O Verbum abriu cun contido inicial pero non se lle deu desenvolvemento nin se apostou por desenvolver unha liña expositiva coherente. Isto deu un pouco en que moita xente quedase con esa expresion de que era un centro que non servía para nada, que estaba nunha esquina e no que se facía de todo.\nO novo plan museístico, recén presentado, pretende ser unha ferramenta que sinale os obxectivos do cetnro, algo que desde a súa apertura non existía nin estaba recollido en ningures. Iso era para min a principal eiva do Verbum, agora tentamos darlle un sentido, explica Covelo. O documento, que se elaborou ao longo dos últimos anos, dálle unha volta á proposta inicial dun centro interactivo dedicado ás palabras e centra a súa atención na diversidade lingüística e mais na comunicación. Pretendemos orientar o Verbum á diversidade das linguas, o xeito no que interactúan. As orixes das linguaxes, a clasificación e a estrutura das linguas, a súa distribución xeográfica, o galego como realidade sociolingüística, a lexislación ao respecto, a tradición oral e escrita, a alfabetización ou mesmo a litearatura son ámbitos de interese prioritario para a nova etapa do museo. Xa houbo mostras nestes sentido e colaboracións como a que se desenvolveu co colectivo Ponte... nas ondas. O novo plan museolóxico certifica esta liña, lembra o director.\nDentro das posibilidades que se barallaron para o centro, o propio Plan de Museos da Cidade, que se presentara en 2009 coa intención de coordinar os centros deste tipo existentes na cidade, avogaba por facer deste espazo un museo arqueolóxico, trasladando ao mesmo boa parte das pezas deste tipo que se se atopaban no Museo de Castrelos. Esta foi unha das posibilidades que se barallaron, pero finalmente desbotouse desde a Concellaría de Cultura, recoñece Covelo. Canda a isto, albergar o Centro de Documentación e Biblioteca Musical do Concello foi outra das funcións que se propuxeron, sen que finalmente chegase a se concretar. Finalmente optouse por afondar na idea dun espazo dedicado á linguaxe, pero coa xa mentada reorganización.\nO proxecto prevé unha reestruturación da exposición permanente, auténtico eixe do espazo desde o seu primeiro momento. Co plan de visitas escolares a esta mostra,temos unhas 10.000 ou 12.000 visitas ao ano, fundamentalmente de escolares de Galicia e do Norte de Portugal, lembra Covelo. Se desde a súa inauguración as únicas novidades nos contidos das misma foi unha correción de contidos e a instalación de dous novos cubos dedicados á igualdade e mais ao Arquivo Pacheco de fotografía, agora os contidos permanentes do centro sufrirán unha fonda remodelación. A idea é que a remuda nestes contidos sexa total e se teña en conta a orientación de cara á diversidade lingüística. Isto implicará un grande traballo de elaboración de contidos co correspondente investimento. O horizonte é 2012 e mesmo exercicios posteriores, debido ao grande investimento necesario. O proxecto esixe partidas axeitadas que garantan un proxecto atractivo e de calidade.\nCanda á aposta pola colección permanente como contido básico do centro, na nova xeira preténdese darlle un maior peso ás exposicións temporais dotándoas de continuidade coa orientación xeral do centro. Xa nos últimos anos tentamos seguir esta liña. Antes o Verbum era un caixón de xastre que podía acoller un pouco de todo. O novo Verbum traballará dun xeito máis aberto e está prevista a colaboración con distintas entidades. Hai xa un convenio MARCO coa Universidade de Vigo e imos contar coas distintas institucións, academias e colectivo a prolo da diversidade lingüística. Un dos primeiros froitos deste xeito de traballo é a exposición Vigo cidade de Babel que abre as súas portas o 29 de abril ás oito da tarde e que se centra na relación das linguas na cidade. O proxecto conseguiu xa o apoio da UNESCO. Canda a esta, a exposición Galicia polas ondas centrada na historia da radio no noso país completa, a partir do vindeiro 4 de maio, a presentación da nova época do Verbum.\nEn relación a este último proxecto, o director do Verbum lembra que o traballo cos medios de comunicación será tamén prioritario na nova xeira do centro. No Plan establécense criterios para se achegar á cidadanía, pretendemos mellorar a nosa relación cos medios e en relación a isto, pretendemos desenvolver actividades como obradoiros de radio para rapaces. En xeral o sector infantil é un dos que ata o momento tivo un maior peso na orientación deste espazo É un sector poboacional que temos bastante atendido desde hai anos, lembra Covelo, quen sinala que se pretende manter esta liña de actuación de cara ao futuro. Do mesmo xeito, o centro continuará coa súa aposta pola banda deseñada como xeito de comunicación, segundo asegura o actual responsable. Canda ás exposicións temporais, unha das novas apostas do centro son os eventos de produción propia, unha iniciativa que comezou o pasado ano coa organización de visitas teatralizadas. Este ano o proxecto continúa cun espectáculo de teatro dedicado á Xeración Nós, que busca amosar aos máis novos persoeiros como Castelao, Vicente Risco ou Florentino Cuevillas.\nPosibilidades e novos museos\nMalia ás promesas do novo plan, a traxectoria do Verbum ata o momento pode crear certas dúbidas sobre a súa efectividade. No entanto, Covelo salienta as posibilidades do espazo. Non hai outro centro en Galicia que poida cumprir o papel de ser o espazo referencial no campo da palabra e da comunicación. Ese é o camiño que facemos. Malia a que a distancia a respecto da cidade é a miúdo recoñecida como un dos problemas que ten o museo, Covelo considera que aínda que estar a seis quilómetros do centro pode ser unha debilidade, ao tempo tamén falamos dunha zona que ten aparcamento doado e a praia preto, así que pensamos potenciar eses espectos. A reorganización da Casa das Palabras intégrase na estruturación dunha rede museística local en Vigo, que está a mudar a orientación de centros emblemáticos como o Museo de Castrelos e a apertura de novos espazos. Este proxecto é fundamental. Vai ser moi positivo para todos os contedores buscar sinerxias comúns e optimizar os recursos. Cómpre pór iniciativas en común para estes espazos museísticos e promover o coñecemento dos museos como oferta conxunta. Aínda pendentes de coñecer polo miúdo o xeito no que se van coordinar os centros olívicos, haberá que ver se os novos conceptos acadan finalmente dotar o Verbum da súa forma definitiva.\nWeb do Verbum Novas sobre o Verbum no web do Concello de Vigo Proposta para facer do Verbum un centro arqueolóxico O Verbum, de balde para os vigueses Apertura do Verbum em Culturagalega.org Debate sobre os prezos de entrada do centro nesta reportaxe\nApertura do Verbum em Culturagalega.org\nDebate sobre os prezos de entrada do centro nesta reportaxe


Por Jesús López hace 1404 días Comentarios (2)\n...pero que non peche a porta. O noso camiño coa Tecnoloxía Educativa acaba de comezar!\nChega o final dunha materia (ou iso agardamos todos) e con ela a miña última reflexión antes de elaborar o meu portafolios.\nA verdade e que para min, e ao igual que a moitos de vos segundo puiden ler nas vosas reflexións, esta materia supuxo un antes e un despois en termos de metodoloxía e proceso de aprendizaxe. Debo admitir, que a min todo isto colleume co pe cambiado. A miña costume de afrontar a maior parte de materias coma o que son: un conxunto de clases maxistrais sucesivas onde se espera de ti un suxeito pasivo. Amais, uns pequenos traballiños a realizar nas interactivas para xustificar o cansino Plan Bolonia e un traballo máis extenso a quince días do exame, que supón en conxunto un sprint final co que rozamos pouco menos que a clasificación para os vindeiros Xogos Olímpicos. Todo isto, fixo que ata que chegaron as notas da primeira avaliación, seguise adormecido no inmobilismo dunha mente (a propia) e dun sistema que nos consume e que pouco concorda co grao que parece ser, cursamos.\nA Pedagoxía semella ter a resposta a moitas preguntas, o problema é cando non nos preguntamos nada, pois así, a existencia de respostas é tan pouco eficaz coma o ditado dos apuntes elaborados hai vinte anos, actualizados para versión power point (xa nos entendemos).\nAsí pois, choquei coa realidade, intentei orientarme e apoieime nos demais para darlle un xiro radical á miña participación neste microcosmos e aproveitar a experiencia. Para un día que “nos sacan de paseo” fóra da avaliación memorística, a aprendizaxe conductista e nos dan a oportunidade, ferramentas e recursos, para ser protagonistas do noso propio proceso de aprendizaxe, non nos íamos portar mal…\nAsí que, tentei mudar a perspectiva e arrimar o ombreiro. Neste sentido, gustaríame agradecerlles a Beatriz Pena e a Carla García a súa capacidade para facer máis levadío e satisfactorio o traballo en grupo, así como a súa contribución para que cada un de nós, fose quen de enderezar o rumbo e planificarse.\nNeste senso, aproveito para envorcar aquí os traballos grupales que realizamos, xa que non o fixera con anterioridade:\n-Tecnología USC http://stellae.usc.es/red/blog/view/146254/tecnologia-usc\n-Redacción de una noticia http://stellae.usc.es/red/blog/view/147422/sesion-interactiva-redaccion-de-una-noticia\n- Galipedia http://stellae.usc.es/red/blog/view/148274/contribuindo-a-galipedia\n-Video Competencia Digital http://stellae.usc.es/red/blog/view/150020/video-competencia-digital\n-Escuela 2.0 Andalucía http://stellae.usc.es/red/blog/view/150508/escuela-20-andalucia\nAgora comezo co meu portafolios, no cal intentarei relatar ese proceso de aprendizaxe e esquemas mentais que contribuíron a construción dun mapa de conexións propio que relaciona non só coñecementos, senón tamén o desenvolvemento persoal de habilidades, actitudes e competencias. Agardo opinións e espero ler os vosos!\nLorena Resua hace 1404 días\nJesús López hace 1402 días


O BNG promove unha figura de protección integral prá Serra do Galiñeiro no Parlamento Galego.\nEstás en Gondomar O BNG promove unha figura de protección integral prá Serra do Galiñeiro no Parlamento Galego.\nMércores, 02 Febreiro 2011 22:30 Alvaro Peralta\nO grupo parlamentario do BNG por iniciativa do deputado Henrique Viéitez Alonso e as deputadas Carmen Adán Villamarín e Tereixa Paz Franco presentou unha Proposición non de lei no Pleno do Parlamento Galego , dirixida á Xunta de Galicia có fin de apoiar as xestións da Comunidade de Montes de Vincios a prol do non establecemento dun parque eólico no seus montes. Asemade, a iniciativa nacionalista tamén inclúe unha cláusula na que solicita ao goberno autonómico medidas de protección xeral para a Serra do Galiñeiro na súa totalidade.\nNo seu primeiro artigo, a proposta pide á Xunta o rexeite á instalación do parque eólico no monte veciñal da parroquia de Vincios. Nun segundo ítem, solicita resolver a non procedencia da declaración de utilidade pública do parque eólico na Serra do Galiñeiro, que de momento permite a expropiación forzosa das terras para a montaxe do aeroxeradores. Tamén esixe a valoración e priorización dos usos promovidos polas comunidades veciñais de montes. Por último, a Proposición non de lei, solicita promover as accións necesarias para a promulgación dunha figura de protección total que prohiba a utilización da Serra do Galiñeiro para calquera tipo de proxecto eólico.\nO Bloque foi tamén a forza política que convocou a un pleno monográfico no Concello de Gondomar, onde finalmente tódalas agrupacións políticas municipais emitiron unha declaración rexeitando a instalación do parque eólico na parroquia de Vincios. Nese pleno, os nacionalistas advertiron a súa vontade política de procurar unha figura de protección integral pra tódala serra, posición compartida polos movementos socias agrupados na Plataforma pola defensa da Serra do Galiñeiro. Na procura da preservación dese espazo natural o grupo municipal do BNG de Gondomar ven actuando nas diversas instancias político institucionais de Galicia.


Abel Caballero e María José Caride, á dereita, co equipo do estudo gañador\nA entrega de premios marca o inicio do prazo de catro meses que ten o estudo gañador para elaborar o proxecto, coa base da proposta presentada para a rehabilitación dos números 6, 7, 8, 9, 10 e 11 da Praza da Igrexa, xusto fronte á Colexiata.\nUnha vez redactado o proxecto, o Concello estará en disposición de licitar as obras. Neste momento, a administración local traballa nas expropiacións. Ao respecto, o alcalde asegurou que hai una froitería afectada “á que apoiaremos con toda a marxe que nos proporciona a lei, que permite darlles apoio se buscan un local alternativo. Poden contar co apoio do Concello coas normas que marca a lei, porque nós non queremos deixar a ninguén sen o seu negocio”. No tocante ao prazo de obra, Caballero recordou que atópase nun “lugar moi sensible en termos de patrimonio histórico” e se terá “moita atención” na actuación.\n“Continuamos no proceso de recuperación da cidade”, resumiu o alcalde sobre o proxecto urbanístico: “A Praza da Igrexa é un dos espazos centrais da cidade, é de todo Vigo e queremos que sexa para todo Vigo”.


Actividades Escolas Deportivas 2021-2022\nDe Lunes, 4 Octubre, 2021 - 15:30 hasta Viernes, 27 Mayo, 2022 - 17:00\n- PATINAXE LÚDICO\nPavillón dos Castros\nLuns de 15:30 a 17:30 horas.\nMércores e Xoves de 15:30 a 17:00 horas.\nMartes de 15:30 a 16:30 horas.\nExposición Pinturas SUMI-E\nDe Viernes, 6 Mayo, 2022 - 11:00 hasta Viernes, 3 Junio, 2022 - 20:00\nSala de Arte da Casa de Cultura de Burela\nDo 6 de maio ao 3 de xuño de 2022\nDe luns a venres de 11:00 a 13:00 e de 18:00 a 20 horas\nTodo nunha noite\nViernes, 6 Mayo, 2022 - 21:00\nMANUEL MANQUIÑA E ÁNGELA ANDRADA\nEscrita por Manuel Manquiña\nDirixida por Darío Autrán\nO MUNDO É UNHA CONTRADICIÓN\nVenres 6 de maio ás 21:00 horas\nEntradas en https://www.ataquilla.com\nSábado, 14 Mayo, 2022 - De 16:30 hasta 19:00\nSábado 14 de maio ás 16:30 e ás 19:00 horas\nEntradas en https://ticketrona.com/\nTras os Vieiros de Florencio\nDomingo, 15 Mayo, 2022 - 19:00\nDomingo 15 de maio ás 19:00 horas\nPúblico: +14 anos\nSábado 21 de maio ás 18:00 horas\nFestas de Burela 2022\nDe Viernes, 27 Mayo, 2022 (Todo el dia) hasta Martes, 7 Junio, 2022 (Todo el dia)\nNa honra da Virxe do Carme e San Xoan Bautista\nDo 27 de maio ao 7 de xuño\nDescargar cartel das Festas de Burela 2022\nRastro solidario de segunda man\nDomingo, 29 Mayo, 2022 - De 10:00 hasta 15:00\nO Domingo 29 de Maio terá lugar na Praza da Mariña unha nova edición do Rastro Solidario de 2ª Man dende as 10:00 ata as 15:00 horas.\nReserva o teu posto chamando ao 982 58 11 41 ou ao 608158170.\n1.- O valor estipulado pola organización para un obxecto será de: Máximo 500 € e mínimo 1 €.\n2.- Podéranse vender todos aqueles artigos que polas súas propias características poidan ser vendidos en situacións máis vantaxosas que as habituais, que sexan de segunda man, en bo estado de uso e conservación, incluído antigüidades ou artesanais procedentes do traballo manual e que non comporten risco algún para o comprador.\nPoderán participar no mesmo previa inscrición persoas maiores de idade e asociacións. Todos os participantes deberán colaborar traendo 1 kg de alimentos non perecedoiros para a súa posterior doazón.\nO rastro terá lugar o Domingo 29 de Maio na Praza da Mariña sempre que as condicións meteorolóxicas o permitan. De non ser así celebraríase na antiga Praza de Abastos. As persoas participantes comprométense a respetar en todo momento o horario do mercado (montaxe, apertura e peche) de 10:00 horas a 15:00 horas. Para a montaxe o mesmo día a partir das 9:00 horas.\nAs solicitudes de participación fáranse aportando nome e apelidos, teléfono e DNI.\nOs participantes son responsables exclusivos dos seus propios bens ante calquera perda, roubo ou dano ocasionado no posto, mobiliario ou produtos que expoñen ou venden, polo que o Concello de Burela se exime de calquera responsabilidade. Recoméndase que cada participante dispoña de Seguro de Responsabilidade Civil propio.\nNota: Mínimo de 5 e máximo de 30 postos para a realización do rastro. O incumprimento da normativa implica a exclusión inmediata da participación no mercado.


Mato reclama ao Goberno e a Navantia que deriven máis carga de traballo aos estaleiros da ría - Enfoques\nO alcalde de Ferrol lamentou que Iberdrola e Windar non conten co estaleiro de Fene no último contrato da eólica mariña valorado en 200 millóns\nA carga de traballo nos estaleiros de Ferrol volve a dar que falar. Hoxe o alcalde de Ferrol, Ángel Mato, expuso antes do pleno unha serie de esixencias directas cara o Goberno central presidido por Pedro Sánchez, o mesmo que fai escasos días otorgoulle ao estaleiro de Puerto Real o que desexaba, a construción dun Buque de Acción Marítima de Intervención Subacuática -BAM-IS-.\nEsta era unha reclamación que facían os propios traballadores de Cádiz e que proporcionará en tres anos 167 millóns de euros, 1,3 millóns de horas de traballo e aproximadamente 1.115 postos de traballo anuais.\nÉ por iso que o edil local solicita o mesmo compromiso que se tivo na bahía de Cádiz, poñendo especial atención á caída que experimentou Navantia tras a crise sanitaria, cun descenso no seu plantel de máis de 1.200 traballadores. “Nesta zona norte Navantia ten unha gran relevancia xa que funciona como o principal motor industrial”, recalcaba Mato.\nPor outra banda, quixo destacar tres aspectos fundamentais que conforman as súas reclamacións dirixidas ao goberno central: primeiro quixo lembrar a carga de traballo que proporcionará as F-110 e a necesidade de que todos os programas tecnolóxicos relacionados coas fragatas se realicen en Ferrol. A maiores, non se esqueceu da modernización as que se expoñerán proximamente as antigas fragatas F-100, feitas a comezos de século na factoría ferrolana.\nFinalmente, mecionou as últimas adxudicacións entre Iberdrola e Windar na creación de Monopiles, onde a carga de traballo podería verse satisfeita se Navantia se esforzara en crear vínculos coa eólica mariña, ampliando así os seus servizos.


O certame Contos de Verán constata a auxe da literatura feita por mulleres\nRedacción 23 febrero 2017 00:00 h.\nDe esquerda a dereita, González Tosar, Marta Veiga, García Montenegro, Belén López, Ana Núñez, Valentín García, Balseiro e Tito Diéguez\nO diario El Progreso entregoulles os seus galardóns de narrativa curta ás escritoras Ana Isabel Núñez e Beatriz López Dorado\nO certame Contos de Verán constatou este mércores que a provincia de Lugo tamén experimenta a auxe da literatura escrita por mulleres que se vive en todo o mundo. As gañadoras da cuarta edición dos premios Contos de Verán recolleron onte os seus galardóns de mans da presidenta de El Progreso, Blanca García Montenegro, e mais do secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García.\nGarcía Montenegro remarcou que maioría dos relatos foron presentados por mulleres, o que interpretou como un «indicativo» do interese das mulleres pola lectura e pola escrita.\nPresidenta de El Progreso\n"Rosalía de Castro estaría encantada de que dúas mulleres gañasen o premio de relatos Contos de Verán"\nA entrega deste concurso faise sempre nunha data cercana ao 24 de febreiro, no aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Rosalía estaría «encantada» de ver que dúas mulleres gañaron este premio, resaltou a presidenta de El Progreso.\nValentín García lembrou que Galicia «é un dos poucos países que ten como figura literaria de referencia unha escritora», para poñer exemplos como Shakespeare ou Cervantes e relacionalos con Rosalía. A maiores, salientou o «notable incremento de literatura feita por mulleres» e puxo como exemplo o acontecido no concurso que promoven o seu departamento e El Progreso, que cualificou como «unha das mellores rampas de saída» para os debutantes na literatura. O secretario xeral de Política Lingüística manifestou a satisfacción da Xunta por esta colaboración co diario «porque El Progreso sempre ten un pé firme na promoción da nosa lingua e da nosa cultura».\nO xurado, que estivo coordinado pola xornalista de El Progreso Marta Veiga Izaguirre, contou co subdirector do diario Tito Diéguez e o redactor Santiago Jaureguizar. O presidente foi o responsable do PEN Galicia, Luís González Tosar, quen saudou «o diálogo entre as empresas de comunicación e a literatura» que se plasma en Contos de Verán, unha iniciativa que considera infrecuente «nestes tempos telemáticos».\n"O diario El Progreso sempre ten un pé firme na promoción da nosa lingua e da nosa cultura"\nGonzález Tosar asegurou que Ana e Beatriz son «exemplos a destacar» nestes tempos de desinterese pola cultura, de «voráxine despersonalizada e infame que non considera a cultura».\nILUSIÓN. A autora do relato premiado, Ana Isabel Núñez -lucense e funcionaria da Xunta-, levaba tres edicións a presentarse. «Comecei porque a miña filla escribe e quixen predicar co exemplo», sinala. A primeira vez «facíame ilusión ver o meu relato publicado en El Progreso», e a insistencia levouna a obter un premio aínda maior.\nO seu relato está narrado dende o punto de vista dun tella que está no alto dunha escola e lembra dous cativos: un neno pobre e unha nena rica.\n«A miña historia é ficticia cen por cento; quería tratar un tema que atraese o lector», dixo a escritora que, no seu discurso, fixo unha mención ao seu relato ao comparar a cada persoa cunha tella que é coma outra calquera e que as outras observan». A tella do seu conto é «robusta e brillante» porque é única ao ter unha vida chea de sentido grazas os dous nenos que observaba. «Eu son unha tella sinxela, pero síntome como unha tella única grazas ao premio», remarcou.\nASIDUA. Outra asidua deste concurso é Beatriz López Dorado, a finalista, que naceu e reside en Lugo, e exerce como mestra na localidade coruñesa de Carral.\nAínda que se presentou cando menos noutra ocasión -quedou tamén de finalista- non decide con moita antelación se vai concorrer . Así foi no verán pasado cando tivo «un flash» tras escoitar a unha enfermeira dunha ONG falando «escandalizada» do trato inhumano que reciben os refuxiados.\nNa súa narración establece un paralelismo con esas persoas que sofren e outras que exercen «oficio da queixa», pese a que lles falten motivos reais. «Hai que intervir con quen o precisa», concluíu.\nO certame Contos de Verán constata a auxe da literatura feita por...\n"A saúde funcióname, pero non vou presentarme á reelección na RAG"


O libro galego na prensa (I) - Palavra Comum\nNos números 13, 14, 15 e 16 do boletín ciclostilado O Pote, pertencentes respectivamente aos meses de xaneiro, febreiro, marzo e abril de 1998 apareceu este traballiño que, pensamos, non está de máis recuperar, aínda que os datos só serven para o tempo en que se realiza a enquisa, e as reflexións talvez hoxe non sexan nin axeitadas nin oportunas. O Pote. Boletín do Grupo Anónimo de Barcelona tirábase (sic) a 50 exemplares, distribuídos entre unha serie de xentes e institucións escollida polos redactores (anónimos) de tal boletín. Anónimos porque non asinaban nin os seus textos nin as súas traducións. Deste boletín apareceron 24 números, numerados do 0 ao 23-24, desde decembro de 1996 a decembro de 1998. O traballo estaba dedicado ao poeta e investigador Miro Villar. Na versión actual elimináronse toda unha serie de reflexións e de mencións que hoxe nada dirían ao posíbel lector.\nSegundo Arnold Hauser, en Socioloxía do público, volume 4 de Socioloxía da arte (Sociología del arte. 4. Sociología del público, Madrid-Barcelona, Ediciones Guadarrama-Labor, 1977), a crítica de arte, de literatura, tal e como a coñecemos hoxe, tivo a súa orixe no Humanismo e na Ilustración até consolidarse, na forma actual, no século XX.\nIsto non quere dicir, porén, que antes non houbese algunha forma de crítica. Ben como poética, como tratado de retórica ou preceptiva. Ou ben baixo outras formas… como a do poema. Un exemplo preto de nós: se se le con atención o volume de Giulia Lanciani e Giuseppe Taviani, as Cantigas de escarnio (Vigo, Edicións Xerais, 1986), o capítulo dedicado á sátira literaria, dentro do apartado dos xéneros satíricos, verase que moitas cantigas conteñen críticas ao modo de cantar e de trobar de outros xograres e trobadores. É máis, o poema de Johan Garcia Guilhade que se transcribe a continuación, il non sería unha crítica á reiteración temática das cantigas d’amigo?\nAy, dona fea, fostes-vos quixar,\n[por] que vos nunca louv’en meu cantar;\nmays ora quero fazer un cantar,\nen que vos louvarey toda vya;\ndona fea, velha e sandya!\nAy, dona fea, se Deus mi perdon,\ne poys avedes tan gran coraçon\nque eu vos lê en esta razon,\nvos quero já loar toda vya;\ndona fea, nunca vos eu loey\nen meu trobar, pero muito trobey;\nmays ora já un bon cantar farey,\nen que vos loarey toda vya;\ne direy-vos como vos loarey:\n(Crestomatia Arcaica, selecção, prefácio e notas de M. Rodrigues Lapa, Lisboa, Sá e Costa, 1976.) Na nota a esta cantiga, o estudoso portugués di o que se segue: «Uma cantiga d’escarnho de um dos trovadores mais engraçados e originais do século XIII, Joan Garcia de Guilhade. Nela se alude ao velho costume de louvar a senhora nas cantigas d’amor. Guilhade, num momento de mau humor, em vez de louvar a sua dona, celebra aos quatro ventos a sua fealdade, madureza e parvoíce! Era uma travessura do galhofeiro trovador!». Non dubidamos da certeza das palabras do mestre Rodrigues Lapa, mais tamén se pode ver nesta cantiga d’escarnho unha crítica á monotemática das cantigas d’amor, das que, por outra parte, Guilhade foi cultor. Cómpre tamén non esquecermos as diversas cantigas d’escarnho que satirizan a forma e o modo de trobar duns ou outros trobadores e xograres.\nÉ certo que a maioría das cantigas d’escarnho sobre trobadores e xograres son ataques ad hominem. Non, porén, esta «travessura», que non visa a un poeta dado, senón a toda unha temática poética determinada –o que hoxe chamariamos «poeticidade», ou stock poético. Eis, para nós (mera, hipótese), unha primeira forma de crítica literaria na nosa literatura –deixando de lado a poética fragmentaria do Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou Colucci-Brancuti. A crítica «literaria» nos poemas é, talvez, a máis antiga forma de crítica. De Catulo a Villon, por non falar dos poetas modernos que explicitamente din que algúns dos seus poemas son lecturas críticas dun ou outro libro (poemas de John Donne: A valediction of the book ou Upon Mr. Thomas Coryat’s crudities. Ou máis preto de nós, na nota que Gabriel Ferrater lle antepuxo a Les dones i els dies, 1968, pídese ler: «O autor quere facer notar que, aínda que as pezas aquí recollidas son poemas desde o momento en que están escritas en versos, as cousas que din non estaban fatidicamente destinadas á poetización, así, por exemplo, ‘A l’inrevés’ é un comentario crítico sobre Huckleberry Finn de Mark Twain, e “Cançó del gosar poder” é un exercicio sobre os verbos modais cataláns»); moitos poetas usan dos seus poemas como forma de crítica cara a unha ou outra determinada forma de compor. Ou son críticas de libros. A literatura, antes de coñecer a crítica literaria na súa forma actual, tiña os suficientes resortes internos para producir a súa crítica e a súa autocrítica –sen se esquecer das diferentes retóricas ou poéticas, de Aristóteles a Boileau, pasando por Cícero ou Quinto Horacio Flaco.\nMais é co Humanismo, e sobre todo coa Ilustración, que nace a crítica literaria. Di Arnold Hauser (op. cit., pp. 606-607): «Nos períodos anteriores á división profesional dos literatos do Humanismo e da Ilustración non houbo ningún tipo de crítica. O Renacemento e a Ilustración foron os primeiros que empezaron con ela […] Co desenvolvemento efectuado polos literatos da Ilustración, especializáronse nela [na literatura crítica ou crítica literaria] diversas pólas da crítica, separándose en particular a praxe académica e dos eruditos da arte e dos profesores universitarios respecto da información sobre literatura, teatro, cine, concertos e exposicións na prensa diaria. // Ambos xéneros de crítica son subprodutos e os seus portadores cómplices indirectamente subvencionados das formas interesadas no suborno da sociedade dada. A dependencia dos críticos da prensa diaria verbo do sistema ao que serven é máis que evidente, a dos representantes académicos da crítica verbo do stablishment que decide a ocupación de cátedras, máis oculta. Pero isto non impide en absoluto que a crítica xornalística sexa as máis das veces máis influínte que a académica. Se o desenvolvemento das diversas pólas da crítica tivo lugar na Ilustración, é a partir do século XIX cando se consolida. A crítica xornalística, tan deostada, nace coa Revolución Industrial e a aparición dos xornais. Ou, se se prefire, coa popularización do xornal».\nEn 1830, en Francia, unha tiraxe –dun libro– de 2000 exemplares era considerada como excelente. Cincuenta anos despois, Zola acada, con Nana, os cen mil. En Inglaterra, o avance industrial verbo de Francia era considerábel, os cen mil exemplares acadáronse nas dúas primeiras décadas do século XIX (Robert Escarpit, Sociología de la literatura, Barcelona, Edima-Edición de Materiales, 1965. «Cuarta parte. El consumo»). O que non está ben determinado é a influencia que tivo a crítica dos xornais no aumento das tiraxes, aínda que o seu influxo non se poida negar.\nO libro galego na prensa (II)\nEn 1842 Honoré de Balzac dá ao prelo Monographie de la presse parisienne (H. de Balzac, Monographie de la presse parisienne précédée de L’histoire veridique du canard par Gérard de Nerval, París, Aubry, 1943). O volume é unha descrición polo miúdo da «fauna» xornalística, e da crítica. Desde o xornalista ao autor de conviccións, do home de estado que escribe nos xornais ao folletinista, do crítico blond ao gran crítico, do panfletario ao «xornalistiña», o autor de As ilusións perdidas describe as miserias do mundo xornalístico parisiense, da prensa de París do seu tempo. O escritor francés tira diversas conclusións, e cando non as tira, déixaas percibir: a literatura depende da prensa, á súa vez a prensa depende dos posuidores dos grandes capitais (o capital financeiro), xa que logo, o literato converterase, a curto ou longo prazo, con ou sen máscara, nun servidor do capital. Non debe sorprender a clarividencia dun escritor tantas veces alcumado de reaccionario: sábese que Karl Marx soñou con consagrar os últimos anos da súa vida a estudar a obra balzaquiana.\nA verdade é que a descrición e análise de Balzac non envelleceu, e é que o escritor gaulés, na súa descrición, se introduce na lóxica interna do capital, e, se ben na prensa cambiou todo, non cambiaron, todo o contrario, as preguntas que se facía o escritor. Actuando como notario, Balzac fixo, como dixemos, algo máis que describir a superficie: ensinou as engrenaxes, que continúan a ser, cos debidos cambios e mais o saber acumulado pola burguesía (o capital) en máis de século e medio, as mesmas. Balzac, con outras palabras, descubriu o que era o literato, ou o que se ía converter a medio prazo: un médium. Un transmisor ou mediador. (Sobre os mediadores, véxase o capítulo dedicado aos tales por A. Hauser no mencionado volume.)\nCurioso é sinalar que Balzac escribira nunha das súas novelas que a prensa era a grande praga do século, o cancro que devoraría o país (século: XIX; país: Francia). Hoxe, 150 anos despois, a prensa, os medios de comunicación «masivos» –eses polos que tanto se «pirran» certos filósofos e escritores galegos–, permitiron ás clases dominantes de Europa e os USA non só devorar os seus países domesticando os seus pobos, senón que despois dunha boa cocción, devorou os seus intelectuais, escritores e artistas. Os medios de comunicación lograron que o home occidental crese, unha crenza profunda, que se «realiza» no espectáculo. O espectáculo é unha parte importante, senón a máis importante, das nosas vidas. Formamos parte do espectáculo, somos espectáculo. Fronte a iso, só quedan tres posicións: a) a anarquista-aristocrática, tal como foi practicada polos situacionistas e, sobre todo, polo seu maior teórico, Guy Debord (La sociedad del espectáculo, Madrid, Castellote Editor, 1976 e Comentarios sobre la sociedad del espectáculo, Barcelona, Anagrama, 1990); posición, por outra parte, que procede de toda unha longa tradición político-intelectual de “alta cultura” que ve nos medios de comunicación de masas o diabo e que, curiosamente?, dá as costas á tradición de descrición e análise encetada coas Luces; b) a rendición, e sobran as palabras; e c) análise e descrición, que deben ir unidas a unha alternativa de sociedade; alternativa que, infelizmente, non se ve por parte ningunha. Esta terceira posición está a nacer e Balzac é un dos seus precursores. Talvez porque o escritor gaulés coñecía os xornais parisienses desde dentro, entendeu a súa lóxica, que era a lóxica do capital, e puido describilos e analizalos cunha lucidez que aínda hoxe debe ser facho para toda análise dos medios.\nSe o literato ía converterse en mediador, o mediador por excelencia ía ser o crítico de xornal. É dicir, aquel que chega a un maior número de xente. Inducido (subvencionado, como di Hauser) polo capital, é dicir, polo poder editorial, o crítico vai cambiando a través dos anos. Reconversión que o conduce a converterse a maioría das veces en axente de publicidade, o mediador perfecto. Publicidade do libro minuto, publicidade do libro cartel, do libro folleto, ersatz falaces que se producen, din, para inducir á lectura a un público non lector. Todo isto leva, finalmente, ao crítico a ser o mediador do acontecemento. O acontecemento –noutrora– era a aparición do libro, hoxe é a figura do autor. Cando non a figura do mesmo crítico. A literatura está en mans do capital –poder editorial, lembrémolo–, o crítico-artista que demandaba Oscar Wilde afástase cada vez máis da nosa realidade, e a crítica perdeu –se é que algunha vez o acadou– ese ideal de cumio– de vista unha das súas premisas básicas: como obra de creación que é, o seu material é a lingua e a súa finalidade a comunicación e transmisión de beleza. Mais ese ideal, que, como dixemos, talvez nunca acadou, hoxe está lonxe, xa non é ideal. A crítica, desde mediados do XIX, viuse reducida a ser o reporteiro da policía correccional da literatura, como moi ben sinalou o devandito Oscar Wilde. Malia as excepcións. E esa acción correccional non só é labor da crítica xornalística (dos xornais e revistas, a única que inflúe en lectores non especializados), senón tamén da crítica erudita e da crítica especializada. Pero o máis grave de todo é que hoxe a crítica, mesmo a xornalística, non se dirixe a un público máis ou menos amplo: hoxe diríxese ao escritor, ao artista. Por outra parte, habería de comprobarse se o escritor, o artista, non se dirixe á súa vez ao seu par en troques de a un público (seu ou non). E xa se sabe que sen público non existe escritor. Mais estamos a afastarnos do noso traballo.\nQuedamos en que a crítica literaria tal e como se coñece hoxe naceu co Humanismo e diversificouse (ou «institucionalizouse») coa Ilustración; cómpre lembrarmos que para René Wellek a crítica literaria moderna nace en 1750. O grande salto cara a diante prodúcese no século XIX, en Francia, Inglaterra, Alemaña e mesmo España. E na Galicia? Se un se fía do primeiro volume de Prensa literaria en Galicia, de César Antonio Molina (Vigo, Edicións Xerais, 1989), dá a impresión de que a crítica literaria tal como a coñecemos hoxe comezou no noso país coa aparición da Revista de Galicia (1878), o órgano coruñés da Pardo Bazán. Mais non é así, cando en verdade comeza é en 1860, coa aparición de Galicia. Revista universal de este reino, ben que houbese antecedentes máis ou menos gloriosos: El Correo de Galicia (1843), El Recreo Compostelano (1842) e mesmo Faro de Vigo. A crítica literaria –case que exclusivamente en español até a aparición do nacionalismo– foi medrando aos poucos, ao acougo dos órganos de comunicación dos movementos rexionalista e nacionalista, e despois en xornais como La Zarpa (1921), Galicia (1922), El Pueblo Gallego (1924), etc. (Esperemos que nun futuro non moi afastado alguén se dedique a baleirar os xornais e revistas galegos de 1830 até hoxe: neles está moito da mellor literatura que se fixo no país; e toda a crítica.)\nO corte brutal que supuxo o levantamento fascista de 1936 tivo graves consecuencias, tamén, para a crítica galega, que durante moitos anos deixou de existir. En 1946, o xornal ourensán La Región comezou a falar timidamente de literatura galega. Tres anos despois tomou o temón La Noche, e na década dos 50 aparecen diversas revistas nas que se fan recensións de libros galegos e, máis importante, en diversos xornais van aparecendo recensións. (Até 1960 pode consultarse, coas debidas precaucións –omisións e unha ideoloxía antigaleguista que paira por todo o libro– o segundo volume de Prensa literaria en Galicia, de César Antonio Molina.)\nA historia da crítica literaria na Galicia está por facer, e non somos nós os que tentaremos tal fazaña, mais conviría estudar polo miúdo o auxe que vai tomando nos xornais de Galicia a recensión crítica do libro e a cultura do país de 1956 a 1977. E, claro, o que aconteceu de 1977 até os nosos días. Para todo isto necesítase un baleirado de Faro de Vigo, La Voz de Galicia, El Progreso, La Región, Chan, Vida Gallega, etc. Á parte dalgunha sorpresa (para ben), ese traballo sería beneficioso para o coñecemento da nosa literatura, que alguén pensa que data de 1980, ou así.\nUnha sorpresa que podería dar o estudo polo miúdo das revistas e xornais publicados en Galicia no presente século, é constatar que o libro, hai anos, non era obxecto a ser tratado en suplementos á parte. É dicir, a recensións dun libro podía aparecer na páxina menos esperada no momento máis inesperado (non se trata, con todo, de que apareza en medio das necrolóxicas, feito ao que nos tiña afeitos La Voz de Galicia). Cos anos, e debido en certa maneira tanto á demanda interna (a do lector galego) como á imitación dos grandes rotativos europeos e americanos –e suramericanos–, impúxose o «suplemento», cultural ou de libros. Un suplemento que querendo, nun principio, dar «dignidade» ao libro e á cultura en xeral, relega ambos a un ghetto para iniciados. O suplemento de libros, ou cultural, é endóxeno, é dicir, está escrito para aqueles que escriben, non para o público en xeral. O consumidor de suplementos culturais sabe que día saen, e ese día compra o xornal. A empresa tamén o sabe, claro, e xa non fala máis de libros en toda a semana. (Case todos os xornais publican noticias culturais os días da semana: é o apartado que titulan «Cultura e sociedade», onde todo vale, desde a aparición dunhas ruínas gregas na Antártida até o divorcio do cantante de moda ou o último ligue do príncipe herdeiro; ou o roubo dun cadro de Picasso, noticia que debería ir na sección de «sucesos». É dicir, cultura unida á frivolidade máis cutre.) O suplemento cultural tal e como é concibido polo xornalismo de hoxe é, repetímolo, un ghetto. Un suplemento que só interesa a un 10% ou, máximo, 15% por compradores efectivos do xornal. [Unha enquisa feita polo xornal Le Monde, que iniciou o seu suplemento de libros serodiamente, en 1967, vinte e dous anos despois de que Le monde des livres aparecese por primeira vez, o que non quere dicir que non se falase de libros no xornal que era o paradigma da modernidade cultural francesa, diciamos, unha enquisa feita nos inicios dos 1980 polo xornal parisiense demostrou que só uns 50 mil compradores do xornal, dunha tiraxe media de 450 mil, lían tal suplemento. Talvez sería necesario facermos unha enquisa semellante sobre os suplementos literarios dos xornais que se editan en Galicia. Cando menos os seus responsábeis saberían a que aterse, se é que non o saben. Un, arrastrado por un método que poderiamos denominar máxico-intuitivo, pensa que os suplementos literarios galegos están dirixidos a tres capas de lectores (sic): a) os alumnos de filoloxía galega; b) os profesores de galego; e c) os escritores –quizais tres persoas distintas e un só lector verdadeiro.]\nNunha palabra, e a falta de datos empíricos, pode dicirse que o suplemento literario e de libros é o curruncho onde se almacenan os libros para consumo duns lectores que van resultar endogámicos. Ou sexa, a maioría dos lectores de suplementos son produtores de libros, ou relacionados coa súa produción; ou, como moito, coa súa transmisión: os profesores de instituto.\nO problema dos suplementos culturais, de libros, a súa ineficacia, foi vista hai tempo polos responsábeis das editoras que, con todo, ao seren o único lugar onde se pode falar do libro publicado, continúan a «mimalos» dentro das súas posibilidades. Sobre a ineficacia dos suplementos de libros, véxase A Nosa Terra, núm 711 (1-II-1996), p. 21, declaracións do presidente da Asociación Galega de Editores. [Nestas declaracións, Carlos Blanco di: “A maiores pedimos receptividade nos programas dos meios públicos. A Rádio Galega aínda se porta, pero na TVG o libro galego anda extraviado” –subliñamos nós. Carlos Blanco dá no cravo: receptividade nos programas, non programas de libros –tamén habería que discutir o tipo de “receptividade” para non acabar convertendo o autor no “acontecemento”. Un exemplo moi claro deuse en Cataluña durante varios anos. Salvador Alsius, presentador do telexornal do medio día, acababa o seu telexornal falando dun libro. Foi o “programa” que máis fixo polo libro catalán, moito máis que os programas semanais dedicados ao libro e á literatura.]\nMais estamos a alongarnos de máis sen entrarmos no miolo do que quere ser o noso traballo: a recepción do libro galego na prensa diaria. Nos suplementos de libros.\nO libro galego na prensa (III)\nPara facermos o noso traballo usamos tres xornais, desde primeiros de setembro de 1995 até final de xuño de 1996, ou sexa, dez meses, un curso escolar. Os xornais cos que traballamos foron: La Voz de Galicia, da Coruña; Faro de Vigo, da cidade ídem, e mais O Correo Galego, de Santiago de Compostela. Para a nosa esculca engadimos, finalmente, o semanario A Nosa Terra, de Vigo, pero, por sorte, de nula vocación localista. Botará o lector en falta xornais de Lugo e Ourense: La Región non fala para nada de libros, e de galegos menos. El Progreso, que mantén un suplemento cultural fundado por Ánxel Fole, «Táboa redonda das letras», non o publicou durante as datas indicadas, reapareceu máis tarde, a finais de outubro de 1996 (deixara de saír en xullo de 1995), mais sen a calidade que lle imprimira Fole.\nDurante uns vinte anos, de principios dos 1960 até 1981, as páxinas de letras do xornal vigués foron dirixidas por Álvaro Cunqueiro. Son unhas páxinas que habería que recuperar na súa totalidade, esperamos que algún día se faga. Morto o mindoniense, durante un tempo dirixiu o suplemento Francisco Fernández del Riego até que desapareceu, o suplemento. Reapareceu ao cabo dun tempo, con máis páxinas, e bilingüe –que non o fora anteriormente– dirixido por José Antonio Perozo, quen lle deu actualidade, dinamizouno e… ao cambiar de propiedade o xornal, supomos, desapareceu o suplemento. Até 1993, que torna aparecer co título de «Faro das letras», coordinado por Xosé R. Pena e cun Consello de Redacción formado por Xosé María Álvarez Cáccamo, Carlos L. Bernárdez, Ramiro Fonte, Estro Montaña, Gonzalo Navaza, Ramón Nicolás e Román Raña, ou sexa, o mesmo equipo que fixera «Galicia literaria», de Diario 16 de Galicia, agás Manuel Forcadela. En setembro de 1995 desaparece o nome de Ramiro Fonte do Consello de Redacción sen que ningún novo veña substituílo.\n«Faro das letras», durante os meses estudados por nós, aparece, normalmente, os sábados, aínda que ás veces –compromisos do xornal, superplus de suplementos, ou non sabemos que– saíu os venres, sen previo aviso. Consta, agás días especiais como o das Letras Galegas, de dúas follas (catro páxinas), de 41,5 x 28,5 cm. –o mesmo que o xornal, con numeración á parte. Ten diversas seccións: «Letras do noso tempo», «Tribuna de opinión», «Crítica», «Miradoiro» (relación de novidades editoriais), «Teatro», «Revista», «Andel de novidades» –dáse a nova da aparición ou publicación de catro libros– e mais a primeira páxina, que non ten nome de sección e na que se pode introducir calquera das relacionadas enriba, agás o «Andel de novidades» e a «Entrevista». O suplemento vai profusamente ilustrado e cabería preguntarse se a redución ou eliminación de ilustracións (que adoitan ser aleatorias) non deixaría espazo para máis palabra, para máis recensións.\nDurante dez meses recollemos todos os «Faro das letras», do 29 de setembro de 1995 (suplemento número IC), o primeiro que saíu despois do verán, até o 22 de xuño de 1996 (suplemento CXXX –en xullo e agosto «descansou»), ou sexa, un total de 31 suplementos. Como que o noso interese se centra no libro galego como tal (é dicir, na súa crítica e recensións), traballamos sobre dúas seccións: «Crítica» e «Andel de novidades». Deixamos fóra «Miradoiro», simple enumeración de novidades, e as posíbeis entrevistas cun ou outro escritor ou director literario de editoriais. Tamén deixamos fóra a sección dedicada a críticas de representacións teatrais –e habería que preguntarse sobre a pertinencia desta clase de críticas, de teatro, nun suplemento semanal. Esta clase de escritos debería ser publicada no momento da representación, no apartado de espectáculos ou cultura do xornal, pois doutro xeito só pode significar –e de feito significa– a súa dupla marxinación, crítica e informativa.\nNo apartado «Crítica» fálase normalmente de libros galegos, aos que se dedica entre 3800 e 4300 signos. É dicir, unha recensión-crítica. «Andel de novidades» é iso, un aparador dos libros que rematan de saír, aínda que debido a que hoxe as «novidades» duran cada vez menos, e que o suplemento parece feito con semanas de antelación, as novidades parecen menos «novidades». O mesmo acontece no apartado das críticas, xa que ás veces se comentan libros que apareceran meses atrás… mais outras adiántanse case aos acontecementos.\nNo apartado ou sección «Crítica» coméntanse todo tipo de libros, e mesmo revistas. Durante os meses citados fíxose a crítica dun total de 113 libros. Destas 113 recensións, 34 foron a libros de narrativa, 19 a poesía, 14 a teatro e 5 a libros que poderiamos denominar infanto-xuvenís. As 17 restantes foron dedicadas a libros de historia, lingüística, historia ou crítica literaria, algunha revista, etc.\nNa sección «Andel de novidades» levantouse acta de nacemento de 120 libros, folletos, revistas, etc. Destas «actas de nacemento», 40 foron de libros de narrativa, 17 de poesía, 15 de infanto-xuvenil, 4 de teatro e as restantes repartíronse entre revistas, anuarios, libros de historia, economía, arte… Para acabarmos, digamos que 36 dos libros dos que se levantou acta de nacemento no «Andel…» foron logo comentados. Ou primeiramente foron comentados e logo levantouse a acta, como por exemplo de Xesús Ferro Couselo. A cultura dos devanceiros, de Gonzalo Navaza e Xosé Ramón Pena.\nComo dato curioso, digamos que os membros do Consello de Redacción, e mais o coordinador do suplemento, fixeron diversas recensións nos 31 números estudados. A cousa quedou así: Xosé Ramón Pena (4), Xosé María Álvarez Blázquez (1), Carlos L. Bernárdez (7), Estro Montaña (2, non galegos), Gonzalo Navaza (3), Román Raña (2), Ramón Nicolás (9). Máis curioso sería enumerar os libros que criticou cada membro do Consello Redacción do suplemento. Eis, con todo, unha pequena mostra: X. R. Pena, coordinador, dos catro libros que comentou dous eran de Román Raña, membro do Consello. Gonzalo Navaza, dos tres que fixo a crítica, un foi de A luz dos desnortados, de X. M. Álvarez Cáccamo, tamén membro do consello. Do libro de G. Navaza Erros e Tánatos ocupouse o seu compañeiro de consello Carlos L. Bernárdez. E dun folleto deste último, O corpo da amiga, levantouse acta de nacemento e fíxose unha recensión-crítica.\nDeixando de lado as curiosidades, vaiamos ao que interesa: o libro galego. Se ás críticas (113) que se fixeron no «Faro das letras» restamos o número deses libros que tamén foron enumerados no «Andel de novidades» (36), quedan 77 libros. Se a estes 77 lle sumamos o total do «Andel de novidades» (120), dános un total de 197 libros, revistas, anuarios, folletos, etc., que o lector do «Faro das letras» soubo que apareceran en galego durante os dez meses mencionados.\nO Correo Galego é o primeiro xornal da historia en lingua galega. Eis a súa importancia, a única. Informativamente é o irmán menor do seu homónimo en español (son da mesma empresa, os dous aparecen en Santiago de Compostela). Aos poucos días da súa aparición, recolleu a «Revista das letras» que viña aparecendo no irmán maior. Este suplemento cultural aparece os xoves, consta de oito páxinas 28,5 x 51 cm. A primeira páxina adoita ser unha foto e un pequeno texto que introduce no tema das dúas (ás veces máis) páxinas seguintes. As páxinas 4 e 5 poden ser monográficas ou dedicadas a diversos temas, que van desde as novidades editoriais a saír até entrevistas con escritores que acabar de dar ao prelo algunha publicación. As páxinas 6 e 7 están dedicadas a «libros». Na 6, dúas recensións críticas, asinadas por F. Martínez Bouzas, que fala de toda clase de xéneros, e Vicente Araguas, especializado en poesía, aínda que ocasionalmente fale doutros xéneros. Na páxina 7 adoitan comentarse novidades, é dicir, levantar acta de nacemento. Nesta páxina tamén hai unha sección, «O fío», sobre a actualidade cultural galega –ou non– e un apartado ou sección, case sempre asinado por Carlos Quiroga, dedicado a libros portugueses. Ou a temas de cultura portuguesa. A última páxina, «Latexos» está dedicada a diversos temas, artes sobre todo, e consta dunha «Guía de mostras de Galicia».\nO suplemento vai profusamente ilustrado, dando a impresión de que se busca máis o «impacto» (e perdón polo palabrón) visual que a importancia que poida ter o escrito. O deseño intenta ser «moderno» e, infelizmente, queda en modelno, e a superposición de imaxe sobre o escrito dificulta a lectura, cando non a impide totalmente. Está coordinado por A. R. López. Deseño: Botana / López. Realización: E. Neira / C. Castromil/ D. Janeiro. Consello de proxectos: A. Romaní, A. Quintela, Rafa e Miro Villar, C. Amado, Robert Bass e F. Domínguez. Grafismo: Chico. Revisión lingüística: C. Nogueira. Isto durante o período que traballamos, actualmente (1998) a mancheta sufriu diversos cambios que non paga a pena enumerar. A edición do suplemento está patrocinada ou subvencionada pola Dirección Xeral de Política Lingüística da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria.\nIgual que co «Faro das letras», durante dez meses recollemos todas as «Revista de letras» do Correo Galego. As datas van do 7 de setembro de 1995 (revista núm. 72) ao 27 de xuño de 1996 (revista núm. 119), ou sexa, un total de 43 revistas. Igual que co suplemento analizado anteriormente, só damos noticia dos libros galegos, en galego. Verbo do «Faro das letras» cómpre dicirmos que «Revista de letras» vai máis ao día. É dicir, coméntanse ou critícanse os libros con máis prontitude, aínda que ás veces non sexa así. Tamén hai que sinalar que as críticas neste suplemento sempre van asinadas polos mencionados F. Martínez Bouzas e Vicente Araguas, o que non quere dicir que de vez en cando, pero moi raramente, algún que outro libro non sexa criticado por outra persoa.\nOs libros dos que se fixo recensión crítica durante estes meses foi de 88. Destes oitenta e oito, 26 son de narrativa, 36 de poesía, 3 de teatro e 2 infanto-xuvenís. Os 11 restantes son libros de historia, economía, ensaio, etc.\nNo apartado de novidades comentáronse 132 libros galegos (lembramos que deixamos fóra os libros en español e portugués), deles 18 de poesía, 39 de narrativa, 6 de teatro e 11 infanto-xuvenís, e o resto (58) repártense entre arte, economía, historia, crítica literaria, guías turísticas, libros de gastronomía, revistas, etc.\nDos libros relacionados no apartado de novidades, 35 tiveron unha recensións posterior, polo que facendo as mesmas contas que co «Faro das letras» resulta un total de 53 libros comentados, que sumados aos aparecidos no apartado de novidades (132) dá un total de 185 libros galegos dos que os lectores da «Revista das letras» tiveron coñecemento ao longo destes 10 meses (catorce menos que no «Faro das letras»).\n(A partir do número 85 comeza a aparecer, na páxina 7, a carón das «Novidades», unha lista de libros máis vendidos. En galego, español, portugués, inglés… A lista dos galegos está feita a partir de elaboración propia, consultando a diversas librarías de Santiago, A Coruña, Vigo, Pontevedra, Lugo e Ourense. Outras veces sobre menos puntos de venda. Con todo, as listas de vendas sempre hai que pólas entre parénteses, cando non entre claros signos de interrogación.)\nDurante uns anos, este xornal coruñés tivo, talvez, o mellor suplemento cultural do país, con todas a críticas que se lle podían facer e todas as pegas que se lle podían pór, que eran moitas. Hoxe (1998), o xornal herculino ten o suplemento de cultura máis «bonito» de todos cantos se producen en Galicia… e estou por afirmar que no resto do Estado. Fotografía a cor, fotomontaxes, reprodución de portadas de libros, discos, cadros, etc., todo moi digno dun interior burgués fin de século XX. E máis nada.\nO suplemento «Cultura» –tal é o seu nome– aparece os xoves. Consta de 16 páxinas de 20,5 x 29 cm. Está dividido da seguinte maneira: portada, con foto e título de tema monográfico. Tema que é tratado nas páxinas dúas a catro, inclusive. As páxinas cinco e seis están dedicadas á literatura galega. As sete, oito e nove están tomadas polo libro español ou en español. As dez, once, doce e trece, dedícanse ás «músicas», aínda que ás veces a páxina trece é ocupada por teatro, e a doce por «audiovisual», ou sexa, video. As páxinas catorce e quince son normalmente de tema artístico (pintura e/ou escultura), e a páxina dezaseis, durante os meses que estudamos nós, por unha sección, «Bule, Bule», asinada por Antón Reixa, na que falaba de todo o divino e o humano.\nComo nos anteriores casos, a relación vai do 7 de setembro de 1995 (suplemento núm. 28) ao 27 de xuño de 1996 (suplemento núm. 70). É dicir, un total de 43 suplementos.\nComo que o tema tratado aquí é o libro galego, pasamos directamente ás páxinas que «Cultura» dedica ao tema, as cinco e seis. A cinco componse dunha lista de libros máis vendidos (elaboración propia a partir de diversos puntos de venda: Vigo, Santiago, A Coruña, ás veces Ferrol, Pontevedra, Lugo, Ourense ou as distintas feiras de libros que se celebran polo país, así como datos da Federación de Libreiros de Galicia). Nun principio, a lista de máis vendidos dividíase en dúas: Ficción (normalmente cinco títulos) e Ensaio (tres títulos); a partir do núm. 66 unifícase a lista e danse seis títulos. Ademais da lista de máis vendidos, hai unha sección, «Premios», que é, simplemente, a transcrición das bases dos premios literarios que se convocan en Galicia. E, por último, unha entrevista cun escritor galego. É a única sección («Corte e confección» é o seu título, o que amosa por si só o que pensan os responsábeis deste suplemento do libro e da cultura galega en xeral) que dá sentido a estas páxinas.\nA páxina seis é a propiamente dedicado ao libro galego. En cada número adoitan comentarse tres volumes (ás veces catro). A recensión nunca pasa dos 1100 signos; nunca son recensións críticas senón que, máis ben, parecen transcricións das lapelas (ou contracapas) dos volumes, ou dos pressbooks editoriais, aínda que vaian asinadas, maiormente con iniciais. Até o núm. 44, inclusive, había unha sección, «Ó trasluz», asinada por Luís Álvarez Pousa; único apartado en que se transmitía algo de crítica, onde todo non era pura «publicidade».\nAo longo destes 42 suplementos, «Cultura» comentou 167 libros galegos de toda caste, sen xerarquía de ningún tipo: a igualdade absoluta, polo sistema de lle cortar a cabeza a todos. E é que para os responsábeis do suplemento, o importante non son os libros, senón o escritor, de aí a importancia concedida ás entrevistas. Non cabe dúbida, os responsábeis de «Cultura» están ao día. Saben que o importante non é a obra, senón o autor, o que diga o autor (e os autores galegos din moitas cousas; se se repasan con vagar as súas declaracións, máis dun lector pode sentir vergoña allea perante as declaracións sobre si mesmo de máis dun escritor). Para os responsábeis deste suplemento de La Voz de Galicia, o libro é un produto semellante, por exemplo, a unha nova marca de deterxente. O importante, o verdadeiro acontecemento é o escritor, a figura do escritor. O que compre é promover o escritor, o produto non importa, porque o produto é rebaixado nestas páxinas a baixo cero.\nAs páxinas dedicadas ao libro galego neste suplemento son un insulto á literatura galega. Unha aldraxe permanente. Non son páxinas nin de cultura, nin de libros, son, simplemente, páxinas de publicidade gratuíta (no duplo sentido da palabra). Publicidade gratuíta á que se someten os escritores galegos (os que se deixaron entrevistar, non aqueles aos que lles comentaron os libros sen eles saberen nada), talvez porque non analizaron a función deste suplemento, para o cal é máis importante a noticia de que un escritor nacido en Galicia, ou de ascendencia galega, publicou unha mediocre, tirando a mala, novela en catalán, ou español, ou ioruba, que apareza unha importante novela galega, ou un importantísimo libro de poemas. Esta páxina dedicada ao libro galego dentro do suplemento, é, á parte do alibí do xornal e unha celada ao escritor galego, un insulto, como dixemos, á nosa cultura, ao libro, e aos homes e mulleres que fan posíbel que aínda exista hoxe unha literatura, unha cultura galega.\nAnte tamaño menosprezo, ante tan grande agresión, só cabe unha saída: o boicot. Boicot por parte de escritores e editores. E público. Boicot que, por outra parte, vexo difícil, xa que, como ben viu Manolo Veiga («Vende máis o autor que a obra –ou iso é o que os editores cren». A Nosa Terra, núm. 711, 11 de febreiro de 1996. É curioso que un artigo que atinaba en moitos dos males que padecen aos nosos editores só fose respondido, de maneira intempestiva… por un escritor, que traballa nunha editorial, claro), para as editoriais galegas o acontecemento tamén comeza a ser o autor, non a obra. E por parte dos escritores, os galegos son como os dos outros países, e a vaidade é un sentimento do que un non pode fuxir doadamente. Quedaron atrás os anos en que nas páxinas dedicadas a libros en La Voz de Galicia se podían achar as plumas de Fernández Ferreiro, González Garcés, Tomás Barros, Seoane Sanjuán e outros. Podíase ou non estar de acordo co que dicían, pero o respecto á obra literaria, por riba –ou por debaixo– da persoa do autor, estaba fóra de toda dúbida. Hoxe acontece todo o contrario, e colaborar nun suplemento como este é, simplemente, darlle armas ao inimigo. E quen non o entenda é, simplemente, porque non quere entendelo.\nPara este semanario usamos as mesmas datas que para os xornais, é dicir, desde o 7 de setembro de 1995 (núm. 690) ao 17 de xuño de 1996 (núm. 732). Como no caso do Correo Galego e de La Voz de Galicia, un total de 43 números. As recensións de libros no semanario veñen dentro da sección «Guieiro», apartado «Leituras». Tamén conta con outro apartado dedicado a dar conta das novidades, e que se titula, precisamente, «Conta de libros». Normalmente, ao libros comentados no apartado “Leituras” dedícaselle un mínimo de 4000 signos, a maioría das veces máis. «Conta de libros» é simplemente unha sucinta acta de nacemento.\nAo longo destes 43 números, en A Nosa Terra comentáronse un total de 55 libros galegos, 18 libros de narrativa (máis un; é dicir, dun mesmo libro saíron dúas críticas), 15 de poesía e 2 de infanto-xuvenís; os restante repártense entre dicionarios, revistas, libros de economía, historia, lingüística, arte, etc. En «Conta de libros» levantouse na acta de nacemento de 161 libros galegos dos que 40 eran de narrativa, 12 de poesía, 7 de teatro, 31 infanto-xuvenís, o resto máis ou menos da mesma maneira que no apartado «Leituras», engadindo anuarios, guías da natureza, turísticas, libros de gastronomía, etc. Destes 161 libros dos que se levantou acto de nacemento, 16 foron comentados posteriormente, co que os lectores d’ A Nosa Terra souberon exactamente do nacemento de 200 libros galegos. Durante eses meses a maioría das recensións-críticas do semanario foron asinadas por X. M. Eiré, XGG, Ricardo Palmás, Francisco Carballo, Teresa Seara (practicamente todos os de poesía), e outros, non faltando, como no «Faro das letras», aquel personaxe que arrecada a pluma para comentar un libro unha vez ao ano, ou ao lustro, e tirarlle das orellas a todos aqueles que non están de acordo cos seus ditados.


Coruña Camiña » Galicia\nA pandemia puxo de manifesto a necesidade de substituír as formas de mobilidade\nPunto de recogida y aparcamiento de la red pública de bicicletas de A Coruña\nPor José Manuel Lage Tuñas\t 22 de septiembre de 2021\nA pandemia puxo de manifesto a necesidade de substituír a nivel local as formas de mobilidade duras e insostibles ambiental, económica e sanitariamente, por unha mobilidade branda en transporte público, peonil e en bicicleta.\nO goberno municipal da Coruña ten impulsado tres iniciativas crave neste eido: a incorporación de Coruña á Rede de Cidades que Camiñan, a creación do programa Coruña Camiña e a implantación de Coruña Cidade 30 (fai agora exactamente un ano), convertendo A Coruña nunha das primeiras cidades que amosou o seu interese para pacificar de forma integral o tráfico e sosegar a condución, coa fin de conseguir unha mobilidade máis saudable e segura para todos.\nLeer más: O Presco: un modelo recoñecido\nO Plan Coruña Camiña serviu para acelerar as políticas en marcha gañándolle, dende a pandemia, máis de 60.000 metros cadrados de espazos peonís ao vehículo privado, baixo a filosofía, un carril menos-unha beirarrúa máis. Foron medidas urxentes en relación coa desescalada, pioneiras a nivel nacional, que obtiveron o recoñecemento de organizacións como Greenpeace e que decidimos manter no tempo, convencidos de que esa implicación da cidadanía cunha nova forma de vivir a cidade, de ocupar os espazos urbanos para convivir en lugar de tratalos soamente como infraestruturas de tránsito, chegaría para quedarse.\nNesta liña, impulsáronse en toda a cidade proxectos de peonalización, semipeatonalización ou mellora da accesibilidade, destacando entre eles a Rolda Peonil (3,5 quilómetros de percorrido peonil continuo ao longo de varios barrios da cidade), que continúa as tres principais rúas peonís dos barrios executadas nos anos noventa (rúas Barcelona, Anxo Senra e Gaiteira) dándolles continuidade e coherencia e conectando equipamentos e polos comerciais. E conseguindo que, despois de catro roldas dedicadas ao tráfico rodado, ao fin a cidade teña unha rolda peonil.\nAdemais, co gallo de aumentar a rede ciclable da cidade e de fomentar o seu uso, o Concello puxo en marcha unha actuación integral de mellora da seguridade destes carrís específicos e de incremento dos mesmos que fan un total de 44 quilómetros de carril bici. Investíronse máis de 1,5 millóns de euros na adquisición de 500 bicicletas novas para o sistema de uso público, a metade delas eléctricas, e 52 novas estacións que contarán cun sistema de xestión dixital.\nLeer más: Coa vista posta na recuperación\nOs proxectos continuarán no que queda de mandato cun denominador común: maior espazo para o peón, introdución de zonas verdes e arboredo nas rúas e creación de espazos libres e de convivencia.\nActuacións impulsadas pola alcaldesa Inés Rey que perseguen procurar unha cidade máis amable, accesible, habitable e acolledora para as persoas, medidas que permitirán conseguir unha maior seguridade viaria, mellorar a accesibilidade e a mobilidade, favorecer a reactivación económica, a mellora da saúde pública e unha maior calidade ambiental e de vida.


As principais medidas actuais para revitalizar o comercio, ao detalle no Congreso Galego de Centros Comerciais Abertos – O Barbanza\nAs principais medidas actuais para revitalizar o comercio, ao detalle no Congreso Galego de Centros Comerciais Abertos\nA Asociación Boirense de Empresarios (ABE) confirmounos a súa participación na primeira edición do Congreso Galego de Centros Comercios Abertos, un evento online programado para os vindeiros 10 e 11 de marzo onde se van xuntar non só representantes dalgunhas das máis referenciais asociacións empresariais de Galicia (e o resto de España), senón tamén especialistas en metodoloxías axeitadas para a recuperación, revitalización e reactivación do panorama produtivo post-COVID. De feito, a dinamización comercial para superar a crise pandémica será a cerna temática do congreso, onde poderemos atopar laves para o impulso dos centros comerciais abertos.\nCo obxectivo de compartir estas experiencias e descubrir distintas iniciativas que se están desenvolvendo dento e fóra de Galicia, o evento acollerá relatorios de expertos e mesas redondas nas que intervirán representantes de varias zonas comerciais urbanas do Euskadi, Canarias ou Portugal.\nEste primeiro Congreso está organizado polo Arteixo Centro Comercial Aberto, que exercerá de anfitrión, en colaboración coa Asociación Galega de Xerencia de Centros Comerciais Abertos. “Nace adaptado ás circunstancias actuais, pero coa idea de ter continuidade no futuro”, confirmou a organización, engadindo que “as axudas económicas directas a pemes e autónomos, os bonos para o incentivo do consumo, a dixitalización do pequeno comercio e as iniciativas de transformación de espazos urbanos que se están a acometer en distintos lugares serán algúns dos temas a tratar nesta primeira edición”.\nA última asemblea ordinaria da Asociación Galega de Xerencia de CCAs e CCUs serviu para renovar a xunta directiva que seguirá presidida, durante os vindeiros catro anos, por Yonathan Carreira, xerente do CCA Estrela de Marín e incorporarase ao equipo directivo como vicepresidente Tomás Estévez, xerente da ABE.\nO novo equipo recibiu o respaldo unánime da asemblea e solicitou xa unha reunión co director xeral de Comercio, Manuel Heredia. Entre as propostas que lle queren trasladar figura a de que os centros comerciais abertos sexan os encargados de xestionar de maneira directa os bonos para o incentivo do consumo anunciados hai uns días polo presidente da Xunta.\n“Os CCAs”, lembran, “teñen experiencia na implantación de políticas de dinamización comercial e coñecen de primeira man as necesidades dos pequenos negocios que integran o comercio local”.\nA nova directiva da asociación reafirmou a súa vontade de “avanzar na profesionalización da xerencia das zonas comerciais, a nivel individual e colectivo”, e marcouse unha serie de obxectivos neste rumbo. Xunto a organización dun congreso anual, apostarase por realizar formación específica, favorecer o networking entre xerentes e compartir información sobre as distintas iniciativas que se están a desenvolver. Todo isto, din, “sen perder de vista o obxectivo primordial de actuar como órgano de representación e defensa do colectivo”.


Alume Recibimos a visita da Directora Xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado, Cecilia Vázquez - Alume\nRecibimos a visita da Directora Xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado, Cecilia Vázquez\nA directora xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado da Xunta de Galicia, Cecilia Vázquez, a Concelleira de Servizos Sociais, Ana González Abelleira, o delagado da Xunta en Lugo, José Manuel Balseiro, e a deputada provincial Mari Teijeiro asistiron hoxe a unha xuntanza co persoal técnico, persoas voluntarias e responsables da nosa asociación nas instalacións da entidade.\nO encontro, serviu para analizar de forma conxunta o desenvolvemento de dous proxectos de formación do voluntariado financiados a través das Ordes de axuda pola que se regulan as bases das subvencións para entidades de acción voluntaria e entidades locais enmarcadas no programa Servizo de voluntariado xuvenil, e para entidades de acción voluntaria de carácter privado para o fomento e a realización de actividades de voluntariado, respectivamente.\nOs proxectos financiados supuxeron un beneficio directo para as 63 persoas con enfermidade mental crónica que acoden de xeito habitual as nosas actividades programadas.\nEn Alume contamos co compromiso estable de 14 persoas voluntarias que aportan a súa labor con actividades tan variadas como lectoescritura, pandeireta e canto, costura, debate ou eliminación de estereotipos, entre outros moitos.\nA directora e as voluntarias de lectoescritura, Adelina, Encarna, Ana Mª e Isabel, de eliminación de estereotipos, Talía, e o volutnario de debate, Rubénfalaron da labor desenvolvida ao longo deste ano.\nconcelleira, secretaria xeral, visita, voluntariado, voluntarias, voluntarios\nE ti, como fomentarías a saúde mental no traballo?


O Club Carballiño FS celebra o seu 25 aniversario | Copecarballiño.es\nO Club Carballiño FS celebra o seu 25 aniversario\n17, Febreiro 2020 Cope Carballiño\nO Club Carballiño Fútbol Sala conmemora este ano o 25 aniversario da súa creación, e por este motivo vai desenvolver unha serie de actividades, entre as que se atopa a edición dun álbum de cromos do club da tempada 2019/2020.\nEste álbum comezará a entregarse hoxe na pavillón de deportes Paco Chao a cada un dos 180 xogadores e xogadoras que forman parte do club, e terá o aliciente engadido de que haberá álbumes personalizados, pois na portada figurará a fotografía de cada xogador.\nOs sobres dos cromos, que levarán seis cada un, venderanse ao prezo de 1 euro no pavillón municipal de deportes, en Futboleros e no establecemento de chuches da praza dos Irmáns Prieto. Asimesmo, haberá á venda un pack especial, cun número importante de cromos non repetidos, que se venderá a 20 euros, para poder completar os álbumes.\nA iniciativa foi presentada pola concelleira de Deportes, Silvia Baranda, e o presidente do club Carballiño F.S., José Manuel Vàzquez. Silvia Baranda felicitou ao club por esta iniciativa que se pon en marcha por primeira vez, e dixo que se espera conseguir o mesmo éxito do álbum da escola de fútbol.\nTamén adiantou que se levarán a cabo outras actividades dentro desta conmemoración, referíndose en concreto a un posible partido de alto interese programado pola Federación de Fútbol Sala, que se celebraría no pavillón Paco Chao este mesmo ano.\nJosé Manuel Vázquez considera que se trata dunha iniciativa moi interesante tanto para os xogadores como para o club, e por eso pide a máxima colaboración das familias e afeccionados. Destacou o gran número de fotos que se fixeron e a boa calidade das mesmas, e cre que será un digno recordo desta tampada e da celebración do 25 aniversario da creación do club