Motivacións: por que é necesario este proxecto, na Coruña, no ano 2017?\nÚltima actualización (Versión): 15/01/2018 (V.02)\nAs motivacións que impulsaron este proxecto derívanse da reflexión sobre tres cuestións principais:\n1.- Os procesos contemporáneos de presión urbanística sobre as veciñanzas\n2.- A riqueza dos ecosistemas urbanos no territorio galego\n3.- O caso do "Parque Ofimático" na Coruña\nAínda que a meirande parte das persoas vivimos en casas e barrios sobre os que non existe unha ameaza directa e planificada de transformación urbanística, os plans xerais de ordenación municipal sempre incorporan ámbitos de transformación que afectan a lugares habitados e que implican o desprazamento das súas veciñanzas. Se ben durante os periodos expansivos, esta era a causa principal deste tipo de movementos involuntarios, cada vez é máis común que diferentes ámbitos das cidades sufran algún tipo de proceso de expulsión cidadá. Procesos que basicamente teñen como resultado a substitución das poboacións residentes nun determinado territorio ou a transformación radical das súas condicións de vida en base a plans ou procesos urbanísticos (maioritariamente, inmobiliarios) dos que case nunca son partícipes no momento da súa concepción.\nNos últimos anos vénse configurando un contexto socioeconómico no que a presión sobre as veciñanzas urbanas artéllase a través de tres procesos claramente diferenciados: a xentrificación, a turistificación e as operacións de desenvolvemento ou transformación urbanística. Cada cidade pode ou non experimentar estes procesos con distintas intensidades, orixes e ámbitos de influencia, pero as súas consecuencias (sempre nos dous primeiros casos e moitas veces no terceiro) veñen sendo as mesmas: a substitución duns ecosistemas humanos e non humanos máis ou menos arraigados nun lugar por outros novos, sempre dende a lóxica do poder político e económico e, aínda que polo xeral dentro das canles legais establecidas, case nunca dende a xustiza social que ese sistema lexislativo debería asegurar nunha democracia.\nÁmbito de incidencia principal\nProceso de substitución das poboacións establecidas nun determinado territorio por outras con maior nivel económico, normalmente vehiculado mediante operacións de mellora ou "embelecemento" do espazo público e a rehabilitación inmobiliaria e comercial dun lugar previamente estigmatizado e considerado abandonado ou degradado.\nProceso de substitución das poboacións establecidas nun determinado territorio por outras con maior nivel económico, neste caso habitantes temporais (turistas), a partir dun proceso de transformación dos barrios que muda gradualmente o tecido residencial por hoteis, apartamentos e servizos de uso turístico.\nOperacións de desenvolvemento\nou transformación urbanística\nTransformación dos territorios considerados "baleiros", "non consolidados" ou "espazos de oportunidade" polo urbanismo que soe implicar a expulsión das súas poboacións residentes mediante diferentes fórmulas legais e procesos de presión urbanística.\nGrandes ámbitos periféricos e pequenos intersticios nos centros urbanos.\nT.1.- Procesos de transformación urbana que implican presión e desprazamento para as veciñanzas preexistentes nos territorios afectados\nEn canto á resposta social fronte a estes procesos a nivel estatal, durante os anos máxicos da burbulla inmobiliaria, a expansión urbanizadora das cidades non implicou unha gran mobilización cidadá contra o modelo urbanístico español, al menos en termos dos desprazamentos que implicaba para as poboacións orixinais dos novos territorios urbanos.\nPor unha parte, é posible que a razón principal é que foron outras as consecuencias do sistema inmobiliario estatal as que si foron postas en crise pola sociedade dunha forma prioritaria: tanto o disparatado aumento do prezo da vivenda (a Plataforma por una Vivienda Digna ou V de Vivienda comezan as súas grandes mobilizacións en 2006), como a destrución do territorio (se cadra demasiado centrada na proteción de determinados ámbitos ou obxectos arquitectónicos desde a perspectiva medioambiental ou patrimonial, e menos no desvelamento da irracionalidade do modelo) ou a consolidada relación entre urbanismo e corrupción en todos os niveis das administracións públicas (tendo en conta, iso si, que en 2017 fanse chistes sobre o aumento de votos que produce cada caso de corrupción para os partidos políticos implicados), si que lograron un oco nas preocupacións transversais á sociedade.\nPor outra parte, quizais tamén tivo que ver o feito de que os territorios e núcleos afectados, maioritariamente de orixe preindustrial e agora xa periferias urbanas demograficamente envellecidas e sen unha masa crítica relevante (dispersas e desconectadas), se encontran sempre fóra das redes do poder político (institucional e mediático), polo que a súa voz é posible que non atopara oíntes. Por último, tampouco hai que esquecer que unha parte das veciñanzas afectadas, nunha porcentaxe variable en cada caso e sempre desde a perspectiva das persoas na súa condición de propietarias, non de habitantes, é posible que simplemente consideraran esta situación como unha grata sorpresa moi beneficiosa economicamente, polo que non habería motivo ningún polo que protestar.\nAsí pois, existindo mobilizacións contra procesos urbanísticos no pasado, case nunca estaban relacionadas cos desprazamentos de poboacións, senón con operacións que a cidadanía percibía como negativas para A Coruña, como as protestas contra a elevación e conversión en autestrada da avenida de Lavedra ou contra o "Proxecto Bofill" para o borde costeiro da cidade a mediados dos anos oitenta, ou contra as novas construcións na avenida das Xubias nos noventa.\nÉ tamén certo que esta diferenza con outros territorios europeos quizáis teña que ver co noso pasado. O periodo de dictadura non permitiu explorar a lexitimidade pública destas mobilizacións, non sendo moi recordadas as protestas contra os grandes procesos urbanizadores do século XX na Coruña, aínda que implicaron que barrios como Santa Lucía ou Os Muíños foran eliminados polos novos accesos viarios á cidade e o desenvolvemento do Polígono de Elviña. Ata chegar ao caso das veciñanzas de Elviña contra o desenvolvemento do Plan Parcial "Parque Ofimático", xa nos anos dez do século XXI, non se creou unha certa conciencia social sobre este tipo de problemas. Un recoñecemento aínda non transversal, entre outras cousas debido de que sempre se trata de denuncias de casos particulares sen demasiada incidencia na lexitimidade do modelo urbanístico transversal a todos eles, unha cuestión colectiva na que o "pelotazo" urbanístico e a falla total de participacion veciñal son pezas clave no sistema e perfectamente legais.\nEn calquera caso, é moi significativo que 40 anos despois de "Plan parcial" (Luis Pastor, 1977), o modelo urbanístico descrito na canción siga a ter unha total actualidade:\nT.2.- Letra da canción "Plan parcial" (Luis Pastor, 1977)\nFontes: Post «Plan parcial» no blogue La Zamarra de Gustavo (19-05-2007) / Vídeo «Plan parcial» dispoñible no YouTube.\nNa post-burbulla, porén, cando quebra o modelo expansivo e os capitais inversores volven a mirada cara os centros urbanos, todo parece indicar que está a comezar un ciclo de activismo e concienciación pública sobre as súas consecuencias. Os habitantes dos centros urbanos comezan a mobilizarse ao se sentiren ameazados por procesos como a xentrificación ou a turistificación, que xa son percibidos por unha poboación máis transversal e con outra incidencia social e política. É certo que queda moito por estudar1 sobre ambos fenómenos, sobre todo no que se refire ás posibles accións para defender os intereses das maiorías nun contexto onde, aínda que comezan a ter algo de incidencia, ambos conceptos aínda non están ben introducidos no debate público. Evidentemente, e entre outras razóns, porque ambos forman parte do sistema desde unha posición de poder.\nO Festival UrbanBAT tratou este ano precisamente dos desprazamentos das veciñanzas dos centros urbanos a causa principalmente destes dous procesos: a xentrificación e a turistificación, os mesmos conceptos estudados nunhas xornadas organizadas polos Círculos de Podemos Centro en Madrid e os mesmos que xa poden protagonizar obras de "arte urbano" como a de Alejandro de Tormento dentro do ¡Pinta Malasaña! 2017. Unha simple mostra de que o debate, aínda que non chegou a súa aceptación masiva como un problema serio ao que se enfrontan as cidades, xa saíu dos redutos máis académicos e activistas cara encontros sobre temas urbanos de carácter moi aberto e transversal como UrbanBAT, foros de partidos políticos como Podemos ou obras de arte avaladas por un Concello.\nCartel das xornadas sobre xentrificación e turistificación organizadas polos Círculos de Podemos Centro\n(Madrid, marzo de 2017)\nObra de Alejandro do Tormento contra a xentrificación e a turistificación en Malasaña\n(Madrid, abril de 2017)\nCartel do Festival UrbanBAT 2017 "Desplazamientos"\n(Bilbao, novembro de 2017)\nO contexto no que se sitúan estes procesos está conformado por máis elementos. Nas grandes cidades, atopámonos nun presente marcado por unha importante disputa territorial que, só en termos residenciais, podería esquematizarse como un conflito entre os intereses capitalistas e o dereito á cidade. Un contexto certamente complexo onde conviven, por exemplo:\nOs grandes procesos do mobbing inmobiliario, participados por novos axentes cada vez máis organizados e violentos (véxanse os casos de MK Premium ou Desokupa).\nOs procesos de concentración da propiedade: desde os pequenos pero sistémicos movementos a nivel dun parque inmobiliario municipal, ata os grandes procesos e figuras globais da acumulación inmobiliaria (como Pontegadea Inmobiliaria, unha das sociedades de Amancio Ortega coa que leva anos mercando grandes edificios e locais nas rúas máis importantes do planeta).\nA chegada dos grandes capitais ao mercado do aluguer, de máxima actualidade coas novas sobre as dúas grandes Socimis emerxentes (Testa Residencial -Santander, BBVA, Acciona e Merlin- e Témpore Properties -Sareb-) ou a entrada de multinacionais (como Spaces ou WeWork) e sociedades inmobiliarias (como Colonial) no mercado dos espazos de coworking.\nA continuidade das accións da Plataforma de Afectados pola Hipoteca ou Stop Desafiuzamentos, un movemento que segue a paralizar execucións de desaloxo por todo o Estado e cuxa lexitimidade social sen dúbida influíu na chegada á alcaldía de Barcelona dunha persoa, Ada Colau, proveniente do activismo contra os desafiuzamentos, unha das materializacións máis dramáticas do modelo urbano e inmobiliario dominante.\nA aparición de formas emerxentes de resistencia, como os novos sindicatos de inquillinxs (Sindicato de inquilinas e inquilinos de Madrid e Sindicat de llogaters en Barcelona) que comezan a organizarse para loitar polo acceso á vivenda digna desde a perspectiva dos alugamentos.\nE moitas outras cuestións como, por exemplo, o papel incomprensible de universidades e colexios profesionais vinculados ao urbanismo ante a estafa bancaria a costa da burbulla inmobiliaria (60.000 millóns xa considerados irrecuperables) ou ante as consecuencias do modelo residencial estatal e a súa ineficacia para asegurar o dereito á vivenda e á cidade. É moi significativo que un dos grandes proxectos do COAG nestes anos post-burbulla sexa a elaboración dunha "guía de cor e materiais" para integrarse nas "paisaxes de Galicia" (!?), ofrecendo así a lexitimidade técnica que necesitaba o goberno autonómico para que as leis do solo sigan falando máis de "feísmo" que de dereitos, vivenda ou propiedade de solo.\nÉ certo que na Coruña habitamos nunha escala urbana onde os fenómenos globais se materializan con outra intensidade, pero tamén é certo que temos outras condicións propias, como o peso dunha empresa do tamaño de Inditex, cuxas sensibles e involuntarias consecuencias sobre o mercado do aluguer local non se teñen porque supeditar ao interese público. Sen entrar no tema en profundidade, comezan a notarse os síntomas da consolidación nunha escala percibible do que se deu en chamar "clases creativas", o que sen dúbida representa hoxe un fenómeno a ter en conta na análise da realidade inmobiliaria da cidade. Un exemplo quizais banal, mais significativo, poder ser que a clásica "pregunta de seguridade" informal que facían nun tempo moi recente os propietarios de inmobles en aluguer sobre se a persoa candidata era funcionaria, está a ser substituída pola pregunta sobre se traballa en Inditex.\nO panorama descrito provocou que nos últimos anos estean a xurdir numerosos estudos sobre dous destes procesos de desprazamento (a xentrificación e a turistificación), sobre todo a raíz da crise e da burbulla inmobiliaria, un contexto que situou nun segundo plano as consecuencias dos novos desenvolvementos inmobiliarios (ao ter sido estes maioritariamente paralizados e existir unha inxente cantidade de solo urbanizable non finalista en mans de entidades financeiras públicas e privadas), e ao terse relanzado a reconquista do centro urbano como espazo de máximo proveito inmobiliario. Porén, este momento de aparente calma é en realidade unha fase máis dun proceso no que todos os axentes inmobiliarios se sitúan e toman posicións nos territorios transformables das cidades, polo que a súa actualidade e trascendencia para as persoas afectadas é indubidable.\nAsí pois, sen restar importancia a eses dous procesos que atinxen principalmente aos centros urbanos, e que sen dúbida merecen un estudo de caso na Coruña2 canto antes, este proxecto busca impulsar unha comunidade de aprendizaxe e práctica arredor do terceiro deles: as operacións de desenvolvemento e transformación urbanística na Coruña. É dicir, traballarase cos territorios e comunidades ameazadas polo urbanismo vixente de xeito que, como mínimo, se poida situar no debate público a necesidade de tomar medidas tras as inxustas experiencias vividas na cidade nas últimas décadas.\n1 Un par de exemplos do tipo de análises que se comezan a realizar: a finais de 2017 publicouse o «Atlas de la turistificación. Datos para la aproximación al impacto del turismo en Madrid», un estudo no que se cartografiaron unha gran cantidade de elementos, procesos e servizos relacionados co turismo actual en Madrid, chegando a analizar temas tan importantes como a concentración de propiedade dos novos "pisos turísticos"; por outra parte, a comezos de 2018 publicouse un estudo sobre os posibles impactos na saúde das veciñanzas desprazadas pola presión urbanística nas cidades, neste caso, a partir dos procesos de xentrificación en Nova York: «Impact of residential displacement on healthcare access and mental health among original residents of gentrifying neighborhoods in New York City».\n2 No referido á xentrificación, e para o caso da Coruña, pódese consultar a tese de doutoramento de Alberto Rodríguez Barcón: «Produción cultural, cambio social e política urbana: procesos de xentrificación no centro histórico da Coruña» (Universidade da Coruña, 2015). E sobre a turistificación en contextos cercanos á Coruña, pódese consultar o traballo de Iago Lestegás, como este artigo sobre o caso de Lisboa («Cuando el turismo te echa de tu casa») ou este sobre Santiago de Compostela («O Centro Histórico compostelán: cidade viva ou parque temático?»).\nA Gramela, Penamoa, O Campanario, A Felga, Ramallos, O Foxo, Monte Mero... son moitos os lugares habitados da Coruña que o urbanismo vixente só é quen de entender como bolsas de solo abstractas, baleiros expectantes cuxas formas de vida, patrimonios populares ou valores bióticos desaparecen no PXOM baixo unha cor e unha nomenclatura alfanumérica.\nAdemais das veciñanzas que habitan os pequenos núcleos e agrupacións dispersas das primeiras periferias da cidade, os territorios afectados compóñense de moitos elementos físicos e inmateriais, humanos e non humanos, que moitas veces poderían chegar a ser considerados novos patrimonios urbanos: vivendas habitadas ou habitables, outras edificacións e ruínas, solos produtivos-agrícolas, trazas catastrais complexas de orixe preindustrial, redes de camiños que priman a mobilidade peonil, vexetación e ecosistemas inexistentes noutros ámbitos da cidade, grandes descampados que funcionan como exterioridades, modos de vida, actividades e memorias diversas, etc.\nTodo semella indicar que o PXOM realízase desde unha escala moi ampla que non permite estudar os posibles valores sociais e patrimoniais presentes nestes territorios, cando, en realidade, a maioría das veces senón todas, os desenvolvementos urbanísticos programados poderían ser compatibles, incluso en termos de aproveitamento, coa preservación de moitos destes valores.\nNeste sentido, unha das características máis relevantes dos plans xerais de ordenación municipal é a complexidade da súa tramitación, xa que, mentres que se poden promulgar leis en poucos meses ou incluso cambiar a constitución nun só mes (como ocurreu en 2011 para "calmar aos mercados"), un PXOM é un instrumento legal cuxo proceso de elaboración e aprobación dura sempre varios anos.\nÉ indubidable que falamos de documentos moi completos, cunha inxente cantidade de información analítica, normativa e cartográfica, pero iso non fai senón facer máis sorprendente a cuestión do que non está incluído neles: como é posible que entre os múltiples estudos e documentos que debe incluír un PXOM non sexa necesario realizar unha análise e un mapa das vivendas que contempla eliminar?\nTrátase dunha situación que só pode considerarse como moi estraña, xa que se algo parece remitir desde a perspectiva dun PXOM ao sacrosanto concepto da "seguridade xurídica" é precisamente que a xente cuxa vivenda se propón eliminar sexa interpelada dunha forma máis explícita que o resto das veciñanzas do municipio (recórdese aquí, por exemplo, a enorme polémica polo "fóra de ordenación" no PXOM agora vixente, e a súa sensible repercusión nas últimas elecións da era bipartidista na Coruña, aínda tendo unhas consecuencias directas sobre as persoas afectadas moito menor que o seu desprazamento obrigado ou forzado).\nVivendas afectadas en Marzán, Orra e Agra de San Cristovo\nImaxe: Elaboración propia, sobre a vista oblicua de Google Maps (2015)\na través de Goolzoom\nVivendas afectadas no Martinete\nPara explicar porque aínda non é esixible a realización dun documento tan útil e necesario para esa parte da poboación afectada directamente polo planeamento municipal, pódense argumentar varios factores:\nPor unha parte, as veciñanzas afectadas non adoitan ter nin masa crítica nin poder de incidencia política. De feito, o descoñecemento da súa propia situación é moi útil para os axentes aos que en realidade interpela o PXOM, aqueles que a partir do acceso a esa información intentarán comprar os terreos cos que facer negocio no futuro (sempre é preciso remarcar que falamos dun campo, o urbanismo, cunha incidencia transcendental no sector inmobiliario, un dos grandes pilares da economía e o poder político estatal e local).\nPor outra parte, tamén é certo que o noso sistema socioeconómico só é quen de entender esta situación case como unha bendición para quen lle toque: como non vai ser máis desexable a participación nas plusvalías urbanísticas que o simple feito de habitar un lugar? Non é este un tema secundario, porque incluso nos casos nos que non haxa unha vontade explícita de beneficiar o sector inmobiliario, unha boa parte do poder político considera que o mellor que lle pode pasar a unha persoa propietaria é facer negocio co que ata ese momento só tiña a opción de utilizar para vivir ou alugar.\nPor último, tampouco o discurso medioambiental logrou permear neste sentido as lóxicas dos instrumentos técnicos que son os que finalmente teñen incidencia na construción do mundo: no contexto do cambio climático e os debates sobre o antropoceno ou o capitaloceno, parece razonable que os plans non fomenten a destrución de ningunha construción a non ser que sexa por un interese público perfectamente demostrable. Só por unha cuestión medioambiental, ninguna edificación debería destruírse sen contar co desexo dos seus habitantes ou calquera outra motivación razoada.\nA cuestión é que este tipo de procesos de desprazamento de veciñanzas arraigadas nun lugar e de destrución de patrimonios edificados representantes dunha sensible diferenza formal, quedaron dentro das leis de solo, completamente invisibilizados como problema salvo cando a protesta cidadá materialízase dun xeito firme (como en Elviña). Dentro da lei, aínda tendo experimentado casos como o do "Parque Ofimático" na Coruña, que demostran o ineficaz e inxusto da lei do solo, a última de 2016, cando xa abondo se coñecían os seus resultados para as partes máis sensibles do proceso urbanístico: as veciñanzas que habitaban o lugar e os cooperativistas que, aínda hoxe, non puideron entrar nas súas vivendas.\nSe pensamos en calquera gran operación urbanística en Galicia, o máis usual é que o territorio teña preexistencias e habitantes dentro dos ámbitos definidos nos instrumentos de planeamento. Aínda asumindo que esas operacións de transformación urbanística sexan razoables e necesarias, o que non ten sentido é nin tan sequera intentar incluír o existente ata onde sexa posible: tanto por xustiza cara as persoas que alí habitan se o queren seguir facendo aínda que os seus arredores vaian cambiar, como polos seus valores urbanísticos como pezas que dotan de vida, carácter e urbanidade á nova peza da cidade xa desde o seu comezo, os seus valores como patrimonio histórico que permiten unha lectura do territorio desde a memoria, ou simplemente porque na maioría de ocasións non ten sentido malgastar recursos destruíndo vivendas para construír outras novas.\nVivendas afectadas en Peruleiro (Camiño do Pinar)\nVivendas afectadas en Eirís de Arriba e A Canteira\nA pesar de todos estes motivos, o debate intelectual sobre a riqueza dos ecosistemas urbanos no territorio3 galego está moi influenciado na actualidade, entre outras, por as seguintes tres cuestións:\nUn consenso político total (PP, En Marea, PSOE e BNG) en torno á ideoloxía do control de cada metro cadrado do territorio e ao peche intelectual que valida os sistemas de comprensión xenéricos e limitados ás referencias foráneas sobre a análise das lóxicas existentes no territorio galego.\nA liña editorial dos medios da Corporación Voz, que xa desde hai moitos anos decidiron que a mellor perspectiva para analizar o territorio era a da estética (decidida desde os centros metropolitanos) e a dos valores traducibles aos parámetros económicos do sector turístico, tan ben vehiculados a través do termo "feísmo". Esta liña editorial, que non se circunscribe aos medios desta corporación senón que marca totalmente a axenda mediática dos medios públicos como a CRTVG e a da maioría de medios privados, está hoxe apoiada por boa parte da opinión pública. Así, nos últimos anos teñen emerxido comunidades como "Canibalismo urbanístico e maltrato da paisaxe", na que a través das redes sociais dixitais e de colaboracións escritas en medios tradicionais se denuncian todo tipo de procesos e edificacións a partir dunha reflexión principalmente estética e legalista, que nega toda posibilidade de análise e que non contempla a máis mínima dúbida sobre o que é bo ou malo para o territorio galego.\nA preferencia pola pureza do deseño e a persistencia en imaxinar o mundo a partir da tabula rasa que se prima na educación universitaria das persoas que finalmente influenciarán o debate desde o plano técnico (por poñer un exemplo, nas clases de proxectos, a materia central do grao en arquitectura, vense definindo á análise urbanística como o "plano de situación": ningunha cousa urbana é valorable se non sae na imaxe do voo americano do 56-57 ou non está catalogada como patrimonio oficial).\nNeste contexto, pódese entender o desleixo cara as preexistencias do territorio3 que non entran na definición académica do que en cada momento sexa considerado patrimonio culturalmente relevante.\nA lexitimidade da preservación destes elementos preexistentes ten que ver, porén, coas urbanidades galegas que, como mínimo, marcaron o último século de proceso urbanizatorio: urbanidades que acollen con naturalidade o impuro e o corrupto, os procesos incrementalistas, as mesturas de usos ou as formas urbanas de edificación discontinua con baleiros e medianeiras, mais con memoria, patrimonios ordinarios e múltiples futuros posibles. Por moi contraditorio que sexa isto coas interpretacións máis ortodoxas do urban design, a preservación do existente e a súa mestura co novo, sexa o que sexa, é quizais o xesto práctico con máis relevancia á hora de pensar o que pode significar a modernización da cidade, ou o que é o mesmo neste caso: a galeguización da Coruña.\n3 Como introdución a outra perspectiva de análise do territorio galego pódese consultar a documentación producida para o proxecto ¡Eu si quero feísmo na miña paisaxe! (Ergosfera, 2011-actualidade), un traballo sobre as cualidades detectadas en moitos dos procesos e cousas urbanas relacionadas cun fenómeno non teorizado chamado "feísmo", e que as novas normativas urbanísticas pretenden eliminar sen reflexión previa.\nSe algo temos aprendido dunha operación tan longa e traumática como o desenvolvemento do Plan Parcial "Parque Ofimático" é que o urbanismo é un proceso de transformación do territorio no que os seus habitantes poden verse convertidos en simples testemuñas e vítimas duns plans que nunca lles foron explicados, nin moito menos consultados4.\nO devandito plan sacou á luz problemas históricos como o das presións para que os veciños abandonen as súas vivendas ou os desaloxos forzosos, así como outros máis novos, como a conversión en promotores da veciñanza que non desexaba vender as súas vivendas. Estes problemas non se circunscriben por suposto ao ámbito do "Parque Ofimático", senón a todos os solos que o vixente PXOM propón transformar, e que, no seu conxunto, significan máis do 40% da superficie municipal (ver a táboa T.3).\nMovilización cidadá ante o desaloxo e derrubamento da casa de Isabel e Varo na Pereiroa (San Vicenzo de Elviña) o 27 de novembro de 2014\nImaxes: César Quián - La Voz de Galicia\nA experiencia acumulada en San Vicenzo de Elviña, A Pereiroa, Xuxán, As Cernadas, Galán e O Foxo durante o desenvolvemento do "Parque Ofimático" (ou a de San Roque de Fóra ou Vioño uns anos antes) permítenos coñecer as formas nas que se traduce a presión urbanística sobre un determinado territorio. Unha serie de accións cuxo obxectivo é que os veciños e propietarios do solo vendan as súas casas e terras e abandonen o lugar: ofertas económicas expostas cada vez con máis insistencia, ameazas de expropiación, desaloxos forzosos, accións legais, solicitude de cotas de urbanización inasumibles, presións mediáticas, etc.\nTodo un conxunto de accións complementadas cunha situación urbanística fundamental: a paralización derivada da súa condición de solos transformables ou urbanizables, unha condición de futuro máis que de pasado ou presente, que supón que ata que non se executen as figuras urbanísticas establecidas no PXOM non se realizan as obras de actualización urbanística convencionais. En moitas ocasións, as consecuencias desta paralización (que nalgúns casos comezou xa hai máis de 30 anos, co PXOM de 1985) conlevan directamente a inexistencia de servizos públicos básicos (sumidoiros, beirarrúas, iluminación, mobiliario urbano, etc.), entrando estes territorios nunha situación de abandono que reflicte un problema de inxustiza social evidente (noutro contexto, tamén habería que reflexionar sobre a influencia desta situación irracional nas posibilidades destes territorios de chegar como diferenza urbana ata os nosos días).\nViolencia policial no desaloxo e derrubamento da casa de Isabel e Varo na Pereiroa (San Vicenzo de Elviña) o 27 de novembro de 2014\nUn último aspecto remata por compoñer a paisaxe de desatinos xerada pola concepción e a xestión do "Parque Ofimático": as presións sobre as veciñanzas do lugar non só proviñeron do sector da promoción inmobiliaria ou das administracións públicas local e galega, senón que a situación chegou ao punto de producirse un conflito entre as persoas residentes no lugar e os novos veciños cooperativistas da urbanización. É moi preocupante que a incapacidade política para xestionar este proxecto rematara xerando problemas entre as propias veciñanzas da cidade.\nMire desde onde se mire, parece claro que o caso do "Parque Ofimático", un proceso de case 30 anos no que a situación revelouse irracional, obriga a abrir o debate sobre os erros cometidos ata chegar á situación actual, así como sobre as posibles accións para que devanditos erros non se repitan nas seguintes operacións urbanísticas que se poñan en marcha na Coruña ou en calquera outro municipio de Galicia.\nDerrubamento da casa de Isabel e Varo na Pereiroa (San Vicenzo de Elviña) o 27 de novembro de 2014\nImaxes: Victor Echave - Faro de Vigo (1 e 2) e Atlántico (3)\nAínda que a cuestión da que estamos a falar, a presión urbanística sobre un número descoñecido de veciños e veciñas da Coruña, está sempre invisibilizada agás cando se producen manifestacións cidadás (entre outras cousas, porque ten encaixe na lexislación vixente), trátase dun problema perfectamente esperable atendendo á historia recente de casos como o do "Parque Ofimático", polo que é unha responsabilidade adiantarse aos seus efectos e indagar colectivamente, por exemplo: cantas vivendas propón destruír e cantas persoas propón desprazar dos seus territorios o PXOM?, sentiuse xa algún tipo de presión urbanística nestes territorios?, existen alternativas para a veciñanza afectada?, como encarou a sociedade esta situación ou similares no pasado?, cal podería ser o papel do Concello neste conflito?, sería útil promover unha organización transversal a toda a veciñanza afectada?\n4 Sobre o caso do "Parque Ofimático" pódese consultar a documentación producida para o proxecto Cousa de Elviña (Ergosfera, 2016), un traballo realizado desde a perspectiva das vivendas habitadas que permanecen na Pereiroa (San Vicenzo de Elviña), pero que conta con varias análises do principal proceso urbanístico que as ameaza: o Plan Parcial "Parque Ofimático".


Dende o Departamento de Mocidade do Concello de Teo, dirixido por Ignacio Iglesias, quérese lembrar a celebración este sábado do I Foro da Mocidade , enfocado a persoas de entre 16 e 25 anos. Con esta iniciativa búscase a participación da xuventude de Teo, co obxectivo de que sexan os mesmos mozos/as os que se impliquen de cheo no “deseño da programación específica para a mocidade de cara ao curso 2016/17”, segundo explicou o concelleiro Ignacio Iglesias na presentación do proxecto. Deste xeito, levarase a cabo unha participación activa nos planos cultural, deportivo, social e formativo do Concello, coa que conformar un plan de acción para os próximos anos.\nO encontro terá lugar o vindeiro sábado 9 de abril na Casa do Concello a partir das 11:00 horas. Para asistir é necesario presentar unha ficha de inscrición e, en caso de ser menor de idade, tamén unha autorización. Por outra banda, en caso de non poder asistir, tamén hai dispoñible un formulario para poder achegar propostas. Toda a documentación pode atoparse na páxina web do Concello teo.gal.\nAdemais, dende hai uns días, o Departamento de Mocidade dispón dunha conta en Twitter, @MocidadeTeo, coa que establecer unha canle directa coa mocidade e onde poden atopar contidos específicos para eles.\nEsta iniciativa súmase as xa feitas polo Concello, como os obradoiros de breakdance, de beatbox, graffiti, parkour ou as danzas da rúa, celebradas no Nadal e en Semana Santa.\nObradoiros sobre sexualidade no IES Cacheiras\nDende Benestar tamén se destaca que estes días estanse a realizar varios obradoiros co alumnado de 3º da ESO do IES Cacheiras nos que, dun xeito distendido, divertido e didáctico, ensínase aos nenos e nenas todo acerca da sexualidade ou as relacións de parella. As sesións rematarán mañá, día 6 de abril.


ACCIÓN DAG: Unha posta en valor do deseño galego – disquecool\nPor Lucía Neira Arte&Deseño 25/05/2011\nACCIÓN DAG: Unha posta en valor do deseño galego\nCarteis que se converten en instrumentos musicais, que producen novas formas e cores, tipografías que significan por si mesmas, embalaxes que converten botellas de licor en xoias… Son só algúns exemplos dos traballos que podes atopar en Acción DAG 11, unha iniciativa da Asociación Galega de Deseñadores que ten por obxectivo amosar e pór en valor os últimos proxectos de deseño feitos en Galicia ou por deseñadores/as galegos/as.\nA proposta concrétase nunha plataforma web como medio de difusión inmediato, recentemente presentada, e en futuras publicacións que reflictan o mellor do deseño galego. A través desta convocatoria pretenden, segundo explican “abrir un novo espazo para amosar os nosos traballos, e convertelo nun referente para as empresas, institucións, estudantes e xente interesada no deseño e na cultura en xeral”.\nAcción DAG é unha convocatoria aberta e continua. Cada deseñador, estudo, axencia ou colectivo pode enviar proxectos creados nos últimos anos, especialmente aquelas propostas máis inéditas.\nPolo de agora, a web reúne obras duns 30 estudos e deseñadores en categorías como audiovisual, cartel, deseño de produto e indusrial, deseño editorial, web, gráfica aplicada e expositiva, ilustración, identidade corporativa, instalación e tipografía.\nA presentación desta iniciativa acompañouse dunha mesa redonda onde sete deseñadores compartiron as súas reflexións acerca do papel do deseñador e do deseño na sociedade, e cuxas conclusións poder ler na web da Asociación Galega de Deseñadores.\nAcción DAGAsociación Galega de DeseñadoresDAGdeseño\nAnterior5 Street Museum, a arte da curiosidade\nSeguinteUn lúdico mar de globos azuis no MARCO


Vista previa escanear datos do disco U eliminados - [How to recover by 3 step]\nYour location:Data recovery software>Step>gl>Vista previa escanear datos do disco U eliminados\nVista previa escanear datos do disco U eliminados\nComo restaurar os datos do disco U\nPaso 3: vista previa dos datos nos resultados de busca e busque os ficheiros necesarios.\nFaga dobre clic no ficheiro ou fai clic co botón dereito do rato e selecciona "Vista previa" para abrir o ficheiro e ver o contido completo do ficheiro. Deste xeito, pode determinar con precisión se o ficheiro pode recuperarse normalmente.\nComo recuperar datos de disco U\nO cuarto paso: copiar os datos dos resultados da exploración a outras particións para completar o proceso de recuperación do disco U.\nRecuperación de datos de disco U Preguntas frecuentes\n1. O disco non se pode abrir e pide que non estea formateado, como restaurar os datos do disco U?\nNon se pode abrir o disco U solicita que non estea formateado, o que indica que a partición no disco U está danada. Se os datos do disco U son moi importantes, non realices a operación de formato, debes empregar inmediatamente a función "recuperar ficheiro" do software Bplandatarecovery para dixitalizar o disco U e, a continuación, restaurar os datos atopados noutros discos.\n2. Hai un virus no disco U, pódense recuperar os datos?\nDespois dun virus no disco U, pode usar software de recuperación de datos para intentar recuperar os ficheiros perdidos. Use Bplandatarecovery para realizar unha busca completa no disco U e, a continuación, use a vista previa do ficheiro para determinar se o ficheiro pode recuperarse normalmente.\n3. Despois de eliminar o ficheiro de disco U, non hai papelera de reciclaxe, como recuperar o ficheiro?\nOs ficheiros eliminados do disco U non se meterán na papeleira, senón que se eliminarán directamente. Non obstante, os ficheiros eliminados pódense recuperar a través do software de recuperación de datos: execute o software Bplandatarecovery> Usando a función "recuperar ficheiros" para dixitalizar o disco U> vista previa e recuperar os ficheiros necesarios.\nO anterior é todo sobre como restaurar os datos do disco U. No caso de perda de datos do disco U, primeiro debes manter a calma e prestar atención. Non escriba datos no disco U para non causar danos secundarios nos datos, siga o tutorial anterior para realizar recuperación de datos de disco U. Finalmente, o editor recorda a todos que os datos importantes deben lembrar para facer máis copias de seguridade\nO primeiro paso: conectar o disco U que precisa restaurar datos ao ordenador e, a continuación, abra o software Bplandatarecovery.\nPaso 2: seleccione o disco U en Bplandatarecovery e logo faga clic no botón "Recuperar ficheiro".\nComo restaurar datos de disco U\nPaso 3: Faga clic no botón "Inicio" para comezar a dixitalizar o disco U. Normalmente, só leva uns minutos en dixitalizar o disco U e agardar pacientemente que termine a pescuda.\nComo recuperar datos do disco U\nO cuarto paso: previsualice o ficheiro perdido e comprobe o efecto de recuperación do ficheiro.\nO que ves é o que obtén, o software non modificará os resultados da comprobación, é dicir, os resultados da busca son os resultados finais da recuperación. Pódense facer dúas veces imaxes, vídeos, audios, documentos, ficheiros de texto, etc. Se o ficheiro pode previsualizarse normalmente como se mostra a continuación, significa que o ficheiro non está danado e pode restaurarse normalmente.\nPaso 5: Copie os ficheiros a restaurar noutros discos para completar a recuperación do disco U.\nOs ficheiros dos resultados da exploración necesitan ser copiados para completar o proceso de recuperación. Nota: non copie os datos na unidade USB onde os datos están a ser restaurados.\nTitorial 2: Como restaurar datos se o disco U está roto?\nQue debo facer se os ficheiros do disco U están danados? O disco U está roto, pódense exportar os datos nel? Se o disco USB está roto pode recuperar os datos, depende principalmente do grao de dano do disco USB. Se o disco U só está danado a un nivel lóxico ou un pequeno fallo físico, os datos do seu interior poden exportarse coa axuda dun software de recuperación de datos. Se o disco U está danado moi seriamente, por exemplo, se o ordenador non pode detectar o disco U, o software de recuperación de datos non funcionará.Nese momento, é preciso atopar unha axencia de recuperación de datos profesional para recuperalos. Aquí tes como usar Bplandatarecovery para recuperar datos cando o disco U está roto.\nO primeiro paso: abra o software Bplandatarecovery e comprobe se o disco U pode ser recoñecido polo software.\nPaso 2: Seleccione o disco U que precisa restaurar os datos e logo faga clic no botón "Restaurar ficheiro" enriba do software. Despois diso, verás a seguinte xanela para recuperar ficheiros. Fai clic no botón "Inicio" para comezar a dixitalizar o disco U.\nRecordatorio: Se o software non pode completar a dixitalización, por exemplo, despois de dixitalizar a unha determinada posición, quedará pegado e non pode continuar a dixitalizar. Neste momento, pode considerar facer unha imaxe do disco U e, a continuación, dixitalizar o ficheiro de imaxe para Restaurar datos. Como facer unha imaxe espello do disco U? Consulte o tutorial: copia sectorial\nPreEliminando ficheiros en disco de recuperación profunda\nNextRecupere fotos eliminadas accidentalmente da tarxeta SD da cámara


O Universitario logra a proeza en Badajoz (57 - 65) | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nO Universitario logra a proeza en Badajoz (57 - 65)\n29 de Marzo, 2009 - 12:00 h. | Publicada por\nO Universitario Ferrol venceu con autoridade e intelixencia na cancha do lider da Liga Femenina 2 A de baloncesto, o Proffasa Badajoz. As rapazas de Chiqui Barros deron un paso de xigante para quedar ao final da tempada nas catro prazas de play offs. A igualdade pode facer que a clasificación matemática non chegue ata o último dia.\nO Universitario de Ferrol acudía a Badajoz coa idea de vencer para asegurar as súas opcións de estar en play offs. Con esta presión, as galegas saíron á cancha a xogar unha final e asoballaron ás pacenses. O Proffasa, pola súa banda, iniciou o partido demasiado relaxado e en só seis minutos perdía de 15 ante as galegas.\nOs fallos das xogadoras pacenses, que non estiveron á altura doutros encontros, foron a clave deste declive aínda que sen restar mérito á defensa do Ferrol que se pechou en banda para ser quen de manter a súa vantaxe (11-19).\nNo segundo cuarto, as pacenses cambiaron o seu defensa a zona e recortaron distancias pero seguían sen acertar nos seus tiros e de feito, só sumaron 23 puntos ao descanso.\nMéndez optou por xogar con catro xogadoras pequenas ante a ausencia da pívot Nereida Ramírez, lesionada, e debido ao mal día da americana Jerica Watson que só sumou catro puntos en todo o encontro. Con todo, a táctica pacense non funcionou e o Ferrol foi capaz de impoñer o seu ritmo e manterse nove puntos arriba no descanso.\nTrala reanudación, A Granadilla viu outro Proffasa. As pacenses reaccionaron e saíron a remontar. Itziar Germán estivo a piques de protagonizar a fazaña achegando ao seu equipo a só catro puntos do Ferrol. Con todo, a pívot valenciana viu a súa cuarta falta e tivo que regresar ao banco mentres o Universitario volvía apretar ás pacenses.\nOs tiros locais non entraban, de feito, non é que o Proffasa non lanzase, intentou sete tiros de campo máis que as visitantes, pero a súa efectividade caeu en picado. O Proffasa asinou un 38% en tiros de dous e un 19% en triplo, unha estatística inaudita nas pacenses esta tempada. Con este lastre, as galegas mantiñan o partido nas súas mans (35-44).\nNo último cuarto, Méndez intentouno todo. O Proffasa cambiou de defensa en numerosas ocasións e presionó ata os últimos segundos para recuperar a pelota e chegar á canastra rival pero xa era demasiado tarde (57-65).


Fran Alonso: 'Cando protagonizas os cambios saes beneficiado, cando te deixas levar por eles, arrástrante' - Praza Pública\nFran Alonso: "Cando protagonizas os cambios saes beneficiado, cando te deixas levar por eles, arrástrante"\nDescarga Contesta ou disparo (.pdf)\n2011 foi un ano prolífico para Fran Alonso: Unha década despois de Males de Cabeza, regresou á narrativa para adultos con Ninguén (Xerais). Tamén editou poesía: O meu gato é poeta (Xerais) e Transición (Franouren). E unha compilación de entrevistas, Contesta ou Disparo, que distribuíu en formato dixital. E aínda ten pendente Poemario (2.0 Editora), que publicará nos vindeiros meses. Falamos con el de literatura, de edición, das novas tecnoloxías, de política e mesmo sobre Vigo.\nNo último ano de medio sacaches ao prelo ou á rede moitas obras, unha gran produción. Chama a atención a variedade de xéneros: narrativa, poesía para adultos, poesía para nenos, xornalismo... Pero tamén a de formatos, e elementos que os acompañan...\nO formato non é un tema secundario. Con O meu gato é un poeta quería facer un tipo de libro, inspirado por algúns autores ingleses que escriben poesía infantil, no que eu tivese o control de todo o proceso. En O meu gato é un poeta está o traballo creativo do texto, pero tamén o deseño das páxinas, a maquetación, o control das ilustracións, todo cun enfoque multidisciplinar, que o texto de acompañase do CD, e relacionando a poesía coa música, e aí traballei con Xurxo Souto, o que foi un verdadeiro luxo para min.\nE fixéchelo de novo en Transición...\nEn Transición repetín, aínda que non hai música, só hai voz. Cando publiquei o meu primeiro libro cría no carácter escrito da poesía, e cos anos fun evolucionando, funlle dando máis importancia á capacidade da poesía para subliñar a oralidade e o poder da palabra. E quería facer fincapé niso, e conseguino coa axuda de María, o que tamén foi un luxo, porque María está moi afeita a recitar. Os outros libros supoñen tamén a exploración de formatos distintos. Contesta ou disparo supón a exploración do libro dixital na rede, de acceso libre e gratuíto, e ademais é un libro que contén textos que quería recuperar, que teñen a frescura das entrevistas rápidas, un chisco frívolas, e quería respectar eses espírito.\nCando publiquei o meu primeiro libro cría no carácter escrito da poesía, e cos anos fun evolucionando, funlle dando máis importancia á capacidade da poesía para subliñar o poder da palabra\nCada libro require un formato?\nCada libro require un formato si, supoño que aí inflúe a miña formación de editor. E cada libro require unha promoción específica; as presentacións clásicas non funcionan como vehículo para chegar aos lectores, estar tres ou catro persoas gabando un libro nunha mesa é unha forma un chisco fría e se cadra pouco sincera de achegarte ao lector. Sempre trato de ir máis alá, de buscar novas formas. Cando saquei Cemiterio de Elefantes, presenteino ás doce da noite nun pub, cunha voz en off gravada, que nos ía presentando, e alí esa voz ía dando paso ás persoas que falaban do libro e cada un representaba un arquetipo: estaba o autor, que era eu, estaba o crítico literario, estaba o amigo, que gababa dunha forma desmesurada o libro, estaba a lectora da terceira avaliación, que tiña que lelo por obriga... Era unha posta en escena ironizante sobre o propio libro, e creo que é por aí por onde temos que ir.\nCada libro require un formato, supoño que aí inflúe a miña formación de editor. E cada libro require unha promoción específica\nEn Ninguén tamén innovaches, apostaches por unha presentación viral...\nNinguén requiría unha presentación específica e tiña que se viral, non se fala da capacidade viral da rede para crear ficcións, de como esa viralidade nos desconcerta, de como inflúe nas nosas vidas. Neste caso parece que a campaña si que desconcertou a moita xente, a que lle chegou o correo no que se lle ofrecía o libro e non contestaron porque pensaban que non ía en serio. Pero ten que ser así, a forma ten que reproducir o contido.\nComo é o teu proceso de traballo? Es un autor de multitarefa ou agardas a rematar un proxecto para meterte noutro?\nTeño a particularidade de que moitas veces traballo á vez en varios libros, que avanzan en paralelo. Quizais é un pouco esquizofrénica a miña forma de traballar. Algúns proxectos crecen e fanse máis extensos e outros fanse máis pequenos e nese sentido Ninguén foi un libro que foi medrando e que tivo un proceso creativo de case dez anos, foi collendo cada vez máis forza até que nun momento algo che di que o libro xa está listo para engordar definitivamente. Pero debe ser a primeira vez que se me acumulan tantos libros como pasou agora, porque mesmo teño algún outro aínda inédito, que está agardando resposta dalgunha editorial ou está esperando a ser publicado.\nTeño bastante avanzado un proxecto, o último dos libros que parten de Cemiterio de Elefantes e que pasan por Males de Cabeza e Ninguén, cunha estrutura de dinamitación do concepto do relato e da novela, para ensaiar unha fórmula mixta\nEn que proxectos creativos andas metido agora?\nVai saír Poética, editado por 2.0 Editora, que de feito xa está listo dende hai un tempo, pero eu pedinlles que se atrasase a saída para que non coincidise con Transición. Porque Poemario é un libro posterior, e ten sentido que se faga así, e ademais responde a esa transición que se revela no libro anterior. É un libro moi distinto: é un libro moi unitario, e é un libro de descreimento da poesía. En narrativa teño bastante avanzado un proxecto, que concibo como o último dos libros que parten de Cemiterio de Elefantes, que pasan por Males de Cabeza e Ninguén e que rematarían neste, todos cunha estrutura de dinamitación do concepto do relato e da novela, para ensaiar unha fórmula mixta. E neste último libro está levado ao extremo.\nA tecnoloxía condúcenos a consumos individuais, sobre todo no ámbito da cultura\nEn Ninguén reflexionas sobre a influencia das redes sociais, de Internet e das novas tecnoloxías nas nosas vidas. Camiñamos cara a unha individualización total do consumo de produtos culturais?\nA tecnoloxía condúcenos a consumos individuais, sobre todo no ámbito da cultura, consumimos música de un e un, temos os cascos que nos illan dos demais. Os libros da miña casa compártoos, pero os libros do meu ebook non os comparto. A pesar de que as redes sociais se basean en compartir gustos e experiencias, este proceso de partillamento está mediatizado. Agochámonos detrás da tecnoloxía e iso modifica o noso comportamento. Eu sempre poño o exemplo das diferentes reaccións cando tes un accidente; non te comportas igual se estás dentro do coche e ninguén te escoita, que se estás fóra. Entre eu e a outra persoa hai unha pantalla polo medio; ese plus de anonimato pode sacar rasgos de nós mesmos que non sacamos na vida real.\nComo están reaccionando as editoras aos cambios tecnolóxicos e de hábitos que se veñen producindo nesa industria?\nE as editoriais galegas en concreto como o están facendo?\nO mercado norteamericano funciona dunha maneira, o español de outra, e o galego de outra forma distinta. O mercado galego está sendo máis lento, a oferta de libro dixital está sendo máis pequena, pero iso tamén depende da propia demanda da sociedade: se é pequena, os editores van tardar máis en adaptarse. É importante dar pasos adiante e observar o que está sucedendo. Aínda se produce un fenómeno moi curioso: séguense vendendo máis lectores dixitais que libros electrónicos, a venda de dispositivos aínda é meirande que a venda de contidos. E iso é significativo.\nOs partidos políticos e os sindicatos están viciados, superpuxeron os seus propios intereses aos intereses das persoas ás que deberían defender\nA semana pasada publicaches un artigo en Praza no que apostabas pola reinvención da esquerda. En realidade, nun tempo novo, chamabas a repensar todo, non si?\nÉ como o que dicía antes sobre a tecnoloxía: é mellor protagonizar os cambios que deixarse arrastrar por eles; se te arrastran, golpéaste, faste danos. Para combater os abusos que se están producindo nesta crise, que é unha crise de especulación, que leva a un novo tipo de sociedade, a un novo tipo de escravismo (a glebalización, como di Xurxo Souto) hai que reaccionar con imaxinación, e opoñerse. A situación hai que cambiala botando man de novas formas, de novas ferramentas. Os partidos políticos e os sindicatos están viciados, superpuxeron os seus propios intereses aos intereses das persoas ás que deberían defender. Hai que atopar novas formas de facer política, de organizarse e de reaccionarse coa sociedade.\nVigo é unha cidade que sempre tivo esa arrogancia contestataria e esa capacidade para sobrepoñerse. Hai moi poucas cidades coa esta capacidade de reacción e contestación\nContesta ou disparo ou Un país a medio facer funcionan como retrato dunha época de creatividade e axitación, os últimos anos da década dos oitenta. Como vigués, como analizas a situación actual da cidade? Parécese ao Vigo dos oitenta?\nVigo cambiou moito, pero si que é certo que a situación actual semella moito a dos anos oitenta. Eu lembro ir ao Instituto Santa Irene no ano 80, 81, e atravesar Vigo era como atravesar Beirut: estaban as barricadas polas rúas, os autobuses ardendo, había policías pereseguindo manifestantes... Esa imaxe non volveu, pero a situación económica non é mellor. Vigo é unha cidade que sempre tivo esa arrogancia contestataria e esa capacidade para sobrepoñerse. Hai moi poucas cidades coa capacidade de reacción e contestación de Vigo. Vigo xuntou máis manifestantes que ninguén, pero ao tempo nunca puido escoller os gobernantes que o soubesen dirixir polo camiño axeitado. O Concello e os outros poderes da cidade nunca puideron traballar conxuntamente polo ben da cidade. E hoxe en día segue a pasar; é a cidade cun índice de paro maior e segue sen organizarse. Non sei como será o futuro.\n"Cando publiquei o meu primeiro libro cría no carácter escrito da poesía, e cos anos fun evolucionando, funlle dando máis importancia á capacidade da poesía para subliñar o poder da palabra"\nLuns 21, Abril 2014 | Cultura\t| 2\nOs bibliotecarios galegos reclaman facilidades para o préstamo de libros electrónicos\nO meu gatoé un poeta, coa música de Xurxo Souto\nFragmento de Esperando\nAbismo Vigo, con Maria Lado


Prosagap critica que o Hospital Montecelo manteña pechadas camas en Traumatoloxía - Pontevedra Viva\nProsagap critica que o Hospital Montecelo manteña pechadas camas en Traumatoloxía\nSábado 22 de Setembro, 2018 ás 08:43 do Sábado 22 de Setembro, 2018\nO sindicato Prosagap cualificou como "lamentable" a situación que se está vivindo na unidade de traumatoloxía impar do Hospital Montecelo de Pontevedra.\nSegundo explican, este servizo conta con 28 camas e, a día de hoxe, "tería que estar aberta e en funcionamento na súa totalidade" pero, tras o parón estival, "retomou a súa actividade con 12 das camas mentres hai parte de pacientes desta especialidade noutras unidades".\nProsagap sinala que o persoal designado pola dirección para atender a estes pacientes está formado por unha enfermeira e unha auxiliar de enfermería. Ao resto do persoal que viña realizando o seu labor na devandita unidade "estáselles ofrecendo a posibilidade de non ir ao traballo, collendo días libres á conta de horas anuais de traballo".\nAseguran que "de non aceptar librar, quedarían a disposición da dirección de enfermería para ser recolocados noutros servizos de ambos os hospitais pontevedreses".\nSegundo este sindicato, esta situación "leva unha notable tensión para os traballadores, tendo que atender a outros pacientes cuxa patoloxía non é a habitual para estes profesionais de traumatoloxía, podendo supoñer un risco para o persoal e para o paciente, ademais da diminución na calidade asistencial".\nAdemais, apuntan que se están a levar a cabo cirurxías de trauma "extra" pola tarde, o que se coñece como "peonadas". "Referímonos a operacións con ingreso que, de haber unha organización correcta, operaríanse nun parte ordinario e non como algo extra", indican.\nFinalmente, desde Prosagap denuncian que "a derivación ao hospital privado non cesou" polo que instan os traballadores a "acudir ao seu posto de traballo segundo a súa quenda establecida e non deixarse intimidar" e animan aos usuarios a "que esixan o uso das camas públicas".\nUnha enfermeira denuncia unha garda obrigada de 31 horas sen descanso no PAC de Bueu\nPor Redacción | Creada Martes 7 de Agosto, 2018 e actualizada Martes 7 de Agosto, 2018


JeanFrujo: marzo 2017\nA esquerda no labirinto\nSon moitos os que se preguntan que lle pasa á esquerda e como explicar os seus pobres resultados. Pensemos que en 2016 os partidos socialdemócratas perderon 12 das 18 eleccións que se celebraron en Europa. E está o trunfo de Trump en EE UU, culminando a continua perda de peso do Partido Demócrata –versión “light” de socialdemocracia- en favor do Republicano, que xa controla tódalas institucións importantes do país. Esta semana mesmo, en Holanda, o Partido Socialdemócrata, primeiro ata 2002 e segundo desde entón, acaba de caer a un irrelevante sétimo posto.\nNa prensa resulta habitual atopar análises locais e simplistas deste complexo proceso, cando debería saberse que ningún asunto complicado admite explicacións fáciles. Poderíamos dicir que nos atopamos diante dun problema “de libro” en sentido estrito, e dicir, dos que, para saber algo, un debe tomarse a molestia de ler algún libro: non basta con asimilar a opinión do columnista afín. Como consecuencia diso, e da miña ignorancia, non esperen descubrir aquí as causas da entrada, nin moito menos as vías de saída do labirinto no que se atopa a esquerda neste momento. Tan só pretendo, se mo permiten, indagar na raíz do problema, coa idea de que das ramas e das follas xa sabemos bastante.\nE sobre a natureza desa raíz estou cos que apuntan a algo fundamental: ó cambio no paradigma socio-político producido nos últimos corenta anos. Porque ata os anos setenta ese paradigma –entendido como conxunto de ideas dominantes- estivo do lado da esquerda: na universidade todo o mundo falaba do marxismo e do socialismo, a loita obreira apoiada nuns sindicatos fortes conseguía grandes avances nas condicións dos traballadores, a sociedade progresaba na igualdade e as institucións occidentais crían que a estratexia de potenciar o benestar era a apropiada para conter a utopía comunista. Mentres, a dereita estaba temerosa e recluída, agardando unha nova oportunidade. E esta presentóuselle trala crise do petróleo dos setenta e os problemas que tiveron os países avanzados para manter o estado de benestar. Foron Thatcher e Reagan os que emprenderon a revolución conservadora: decretaron a sobredimensión do Estado e, fronte a utopía fracasada da economía planificada, promoveron a simétrica dos mercados desregulados e o abandono do benestar como estratexia, pois xa era evidente a descomposición da Unión Soviética. Pero ese primeiro contraataque resultou rudo, e por iso tivo un alcance limitado. Non obstante, desde entón ata agora, a dereita soubo suavizar o discurso e adaptalo ó novo paradigma, consistente na crenza absoluta no progreso persoal ilimitado e en deixar de lado calquera interese pola liberación política, a xustiza social ou a acción colectiva. Para iso, a “neodereita” preséntase cunha faciana amable e moderna, e a través do consumo opulento, da diversión das masas e das novas tecnoloxías promete benestar e felicidade para todos, aínda que os seus intereses sexan os mesmos; é o que Rafaelle Simone denomina o “Monstro Amable”. E fronte a iso, os ideais da esquerda tradicional, nun mundo gastador e consumista, semellan trasnoitados e carentes de atractivo. Esa é a verdadeira raíz do problema, e o resto –fragmentacións, divisións internas, liderados febles, ...- son complicacións provocadas pola debilidade do paciente.\nNon obstante, unha socialdemocracia honesta é contrapeso necesario do liberalismo. Porque, como dicía Tony Judt, “co tempo, o libre mercado convértese no seu peor inimigo”. Así o demostra esta crise que non rematou e os seus violentos efectos en forma de inestabilidade, desigualdade crecente, populismo, nacionalismo e xenofobia.\nArtigo publicado no diario La Región o domingo 19 de marzo do 2017\nPublicado por Jeanfrujo en 10:50 No hay comentarios:\nEtiquetas: Política, Rafaelle Simone, Socialdemocracia, Tony Judt\nPontes do Avia\nPonte de Pazos\nDe entre os exercicios da escola hai un que lembro especialmente. Tratábase da realización dun debuxo artístico da Ponte San Clodio. Antes de iso, don Lucio, o noso mestre, acostumaba amosarnos algúns que fixeran alumnos de antano. E sempre recordo o fermosos que me parecían aqueles debuxos. Talvez desa experiencia veña o meu especial interese polas pontes. De feito, entre as investigacións históricas que máis satisfacción me levan dado están as das pontes, sobre todo as relacionadas coas do Avia: as miñas pontes da infancia.\nTres son as grandes pontes do Avia: a de Ribadavia, a de San Clodio e a de Pazos; e a todas lles teño dedicado bastante do meu “ocio estudoso”, dito isto no sentido “erasmián” da expresión. A de Ribadavia é a máis antiga: temos noticias dela desde principios do século XII, cando aparece referida como “Ponte do Burgo”; e a pesar das reformas posteriores, incluídas as desafortunadas do século XX, é un exemplo precioso de gran ponte medieval: a súa vista desde augas arriba, co barrio xudeu ó fondo e a torre de San Francisco á esquerda, continua sendo a postal máis típica de Ribadavia. A de San Clodio, cos seus tres grandes arcos, foi obra do mosteiro homónimo promovida polo abade Rodrigo de San Xes, bispo de Laodicea, a finais do século XV, e segue a considerarse marabilla artística da época. A de Pazos, que se supoñía medieval, é na realidade unha ponte do século XVIII, impulsada e pagada polos veciños de Lebosende, que tivo como mestre de obras a Carlos de Rivas, natural de San Salvador de Xirazga, na Terra de Montes; o seu arco maior, o único que perdura, é unha das ruínas máis fermosas e evocadoras de Galicia. Estas tres grandes pontes monumentais, todas anteriores a 1800 e repartidas en pouco máis de dez quilómetros de conca, constitúen un caso único en Galicia e unha das leccións máis claras sobre a importancia que acadou o Ribeiro de Avia no Antigo Réxime.\nPonte de Ribadavia\nPero hai outras dúas pontes importantes no Avia, as dúas do último cuarto do XIX: a ponte de ferro de Ribadavia, de estilo Eiffel, na liña de ferrocarril Ourense-Vigo, e a magnífica ponte de pedra da Esperela, construída cando se modificou o trazado orixinal da estrada Ribadavia-O Carballiño para facilitar o paso desta vía por Leiro, na que foron mestres canteiros os irmáns Cerviño, José e Pedro, de Aguasantas (Cotobade), primos do famoso escultor José Cerviño, artífice de obras tan admiradas como o cruceiro de Hío, a torre da igrexa de Beariz ou algúns pasos da Semana Santa de Cangas.\nTampouco podo esquecerme de dúas pontes máis sinxelas pero non exentas de encanto: a Ponte das Poldras e a Pasarela, as dúas en Leiro. A primeira é unha monumental ponte de poldras de trece piares que une o Campo da Feira de Leiro co Salgueiral de San Clodio, nunha paisaxe bucólica de gran beleza; foi construída arredor de 1850 para enlazar Leiro coa daquela nova estrada Ribadavia-O Carballiño, que cruzaba o Avia pola Ponte San Clodio e non pasaba por Leiro. A segunda é unha ponte peonil colgante que foi construída pouco despois do Cámping, a mediados dos sesenta, para facilitar o paso do centro de Leiro ó propio Cámping e zona de baños do Misieiro.\nDesde os anos setenta ata agora construíronse seis pontes máis sobre o Avia, aproveitando o invento do formigón pretensado, pero esquecendo algo fundamental: que nas pontes a dimensión estética resulta esencial, non basta con atender á funcionalidade. Como consecuencia, eses novos viaductos resultan vulgares. Tamén hai un par de pasarelas novas... Pero só as vellas pontes do Avia merecen a dedicatoria dun dos versos máis sublimes de J. Keats: «A thing of beauty is a joy for ever». Unha cousa fermosa é un gozo para sempre.\nArtigo publicado no diario La Región o domingo 12 de marzo do 2017\nPublicado por Jeanfrujo en 11:29 No hay comentarios:\nEtiquetas: Historia, Paisaxes, Ribeiro\nComezou bravo o mes de febreiro que vén de rematar. Pero logo chegaron eses “barruntos de primavera”, que tanto lle gustaban a Delibes, cargados coa súa luz madura e doce. E a xente, coma cada ano, saíu ós camiños soleados, ó paseo apracible e á parola amigable.\nNeses anuncios da primavera é cando máis me comprace achegarme ós ríos para contemplar o paso das augas desde as pontes. Porque non existen augas máis puras, nin máis claras, nin máis cristalinas cás primaverais. A observación do seu curso tamén pode realizarse en paisaxes exentas de pontes, pero non é o mesmo: as pontes introducen un elemento cultural coase imprescindible na boa contemplación.\nTemos a sorte inmensa de vivir nun país de fermosos ríos e con fermosas pontes. Cunqueiro, que bautizara a Galicia como o “país dos mil ríos” e que tiña entre as súas aspiracións máis firmes a de ser “pastor de ríos”, tamén era un gran admirador das pontes: «Habrá que hacer en su día el catálogo y elogio de las puentes de nuestros ríos [...] Bajo ellas pasan aprendiendo mesura y geometría»... E eu adoro esta lección cunqueirana das pontes: non basta coa fermosura enxebre do natural, tamén o natural precisa modelarse mediante a aprendizaxe da mesura e da xeometría! Si; “nuestra vida son los ríos...”, pero a cultura póñena as pontes.\nSabían da importancia das pontes os nosos devanceiros. Na Idade Media, as pontes eran consideradas obras boas e meritorias, sendo moitas as persoas que incluían mandas nos seus testamentos para contribuír con tan loables empresas: «Mando aa ponte de Poul se se fezer, e V aa do Arinteyro, se se fezer [...]. Mando aa ponte d´Ourense XX soldos», rezaba, por exemplo, o testamento dun tal Pedro Peláez de Vilar do ano 1292. E aquí hai que destacar o importante papel que xogou a Igrexa, demostrado tamén polas obras de santos coma Santo Domingo da Calzada ou San Xoán de Ortega, promotores de pontes fundamentais do Camiño de Santiago, ou, máis relacionado con nós, San Pedro Telmo, patrón de Tui, que habitou por un tempo en Ribadavia, a quen a tradición atribúe a construción das pontes de Ribadavia e de Castrelo, o mesmo que, talvez con máis fundamento, a da Ramallosa, sobre o Miñor.\nEn todo caso, non cabe dúbida do impulso civilizador das pontes: Pontevedra, Ponteareas, Ponteceso, Pontedeume, Pontedeva, Ponterriza, Ponte Barxas, Ponte Mandrás, Ponte Navea, ..., Ponte San Clodio. Medio país naceu a carón delas. Incluso podemos dicir o mesmo da cidade de Ourense, porque, con independencia da existencia de poboamentos anteriores, a cidade como tal, segundo defendía a miúdo Ferro Couselo, debe a súa existencia e posterior crecemento á construción romana da Ponte. Por algo as pontes seguen considerándose paradigma da obra pública. Ás veces ata penso que se alguén quere coñecer un país, pode comezar pola observación e estudo das súas pontes. Nelas atopará un compendio da súa historia e da evolución do gusto artístico das súas xentes, gusto que, como resulta evidente, non sempre foi a mellor...\n«Habrá que hacer en su día el catálogo y elogio de las puentes de nuestros ríos». E o catálogo pódese dicir que está feito, pero o eloxio non tanto: basta ver o estado de moitas delas. Otero Espasandín, o poeta de Cerdedo que nunca volveu do exilio, fixo o eloxio poético das pontes do seu Lerez nativo; un eloxio fermosísimo, cargado da lírica melancolía do desterrado: «¡Quezáis un día, pontes da miña infancia,// volva a escoitar o merlo á vosa veira!..».\nCase todos en Galicia, país de longos exilios, externos e internos, levamos as pontes da infancia prendidas na memoria... As miñas son as do Avia, pero delas escribirei outro día.\nArtigo publicado no diario La Región o domingo 5 de marzo do 2017\nPublicado por Jeanfrujo en 23:42 No hay comentarios:\nEtiquetas: Galicia, Historia, Otero Espasandín, Ourense\nO Estado Cultural” é o título dun controvertido libro do intelectual francés Marc Fumaroli publicado en 1991 (ed. en castelán, 2007), pero que mantén a día de hoxe o mesmo interese ca cando saíu do prelo. Comeza lembrando algo bastante ignorado: que o primeiro Ministerio de Cultura do mundo democrático non apareceu ata 1959, na Francia de De Gaulle. A carteira fora para André Malraux, figura mítica da cultura francesa do segundo terzo do século XX e gran escritor, quen estableceu por decreto a obriga do Estado de facer a Cultura accesible para todos. A iniciativa resultaba encomiable, pero escondía algúns perigos para a cultura democrática.\nFíxase Fumaroli en que cando o Estado se converte no principal administrador da Cultura prodúcese a súa uniformización –á baixa- e queda sometida ó control público, que aproveita para cargala da ideoloxía oficial e volvela inocua para o poder. A Cultura, di Fumaroli, pasa así a ser «outro nome da propaganda». En sintonía, deuse unha ampliación do campo semántico da palabra, que foi pasando daquel orixinal da “cultura animi” de Cicerón, referido ás actividades do espírito que procuran a elevación da natureza humana, a outro onde “todo é cultura”, mesmo a barbarie. Mentres, as preferencias do Estado, nese todo cultural, fóronse centrando nas actividades de ocio: na diversión das masas, moito máis rendible politicamente cá promoción do estudo e do traballo serios. Facilitouse así o establecemento do que Adorno e Horkheimer chamaron a “pseudocultura”, que crea a ilusión de ser culto sen apenas esforzo. De aí o neoburgués paradigmático, ó que Fumaroli denomina ironicamente “Homo otiosus et peregrinator”, definíndoo como aquel que «entra docilmente nos itinerarios marcados polas Arcadias do Ocio sabiamente organizadas». «É para eses zombies para quen traballan as máquinas culturais»: imaxinen a que montaron os que vivían de alimentar tales máquinas ó ler estas cousas! Porque outra das características do “Estado Cultural” é a de ser subvencionado: «Fálase da democratización da cultura, pero o que realmente sucede é que privilexia e protexe a un pequeno sector subvencionado no que se confunden funcionarios e artistas».\nTodo o ensaio de Fumaroli está referido a Francia, pero o modelo, como calquera pode comprender, resulta plenamente aplicable a outros países, entre eles a España, que sempre seguiu os modelos culturais do país veciño con certo retraso. Aquí, o primeiro Ministerio de Cultura é de 1977, de cando Suárez; e foi o resultado da mutación da antiga “Secretaría General del Movimiento” da ditadura, ministerio do que Suárez fora titular, incorporando funcións de “Educación y Descanso”, a organización do sindicato vertical franquista que se ocupaba da distracción dos traballadores. Ata niso se observa coincidencia co modelo de Fumaroli, que sitúa a raíz do “Estado Cultural”, tan defendido e impulsado logo pola esquerda, na mesmísima “Kulturkampf” da Prusia de Bismarck, precursora dos departamentos de cultura popular da Italia de Mussolini e da Alemaña de Hitler, e tamén da Francia de Petain.\nFumaroli céntrase na política de Estado, pero sinalando que «do mesmo xeito que Galileo postulara a pluralidade de mundos, non hai vila nin rexión de Francia que non teña hoxe o seu propio sistema solar cultural»... Tampouco aquí queda autonomía, nin deputación nin concello, por pequeno que sexa, que non teña o seu sistema cultural administrando a mesma medicina anestesiante... E ningún tempo mellor ca este do Entroido para comprobalo.\nArtigo publicado no diario La Región o domingo 26 de febreiro do 2017\nPublicado por Jeanfrujo en 10:31 No hay comentarios:\nEtiquetas: Cultura, Fumaroli, Historia


Illa Bufarda, Brazolinda e o Colexio de Avogados de Santiago, galardoados co Premio Manuel Beiras 2017 - Nós Televisión\nIlla Bufarda, Brazolinda e o Colexio de Avogados de Santiago, galardoados co Premio Manuel Beiras 2017\nUn ano máis, Concello e Cámara de Comercio premian o uso do galego no mundo empresarial. A XVIII edición do Premio Manuel Beiras deu como gañadora á produtora Illa Bufarda na categoría de “empresas cun uso continuado do galego”.\nO xurado destacou o labor desta compañía que, a través do audiovisual, axuda a difundir e normalizar a lingua. Na categoría de “nova incorporación ao galego” foi galardoada a promotora de xoguetes artesás Brazolinda.\nPor outra banda, o xurado concedeu a distinción especial ao Colexio de Avogados de Santiago de Compostela, premiando o servizo de asesoramento lingüístico do que dispón a entidade dende o ano 2004.\nAs empresas compostelás orgullosas do galego! Volven os Premios Manuel Beiras\nArtigo anteriorHumor, música e maxia circense para denunciar a ocupación de Palestina\nSeguinte artigoO caso da #AP9 e os beneficios de Audasa


O persoal de Lefties e Zara mobilizarase este venres contra a discriminación que sofre por parte da empresa - CIG: Confederación Intersindical Galega\n03 Decembro 2021 17:22\nAs traballadoras e traballadores das tendas de Lefties e Zara –que son a mesma empresa- mobilizaranse este venres, día 29 de novembro, ás 11:00 horas, no Centro Comercial de Marineda, na Coruña, coincidindo coa celebración do Black Friday. A convocatoria do comité, con maioría da CIG, ten como obxectivo denunciar a discriminación que padecen as traballadoras das tendas e a actitude que está a ter con elas a dirección da empresa Zara España S.A.\nAseguran que non poden permitir que unha empresa como INDITEX, que obtén miles de millóns de beneficios a nivel mundial, recorte de maneira unilateral dereitos dos que gozan desde hai moitos anos como: devolución horas día libre en festivo; perda de postos de traballo polas caixas de autocobro, pagamento dobre en 5 de xaneiro; incentivos anuais a dependentas e caixeiras centrais…\nDenuncian que tampouco son de recibo as diferentes condicións no que respecta a beneficios sociais existentes dentro de INDITEX, que permiten e fomentan que dentro do grupo existan traballadoras e traballadores de primeira e segunda categoría.\nDo meso xeito aseguran que están “fartas” de que unha empresa como INDITEX, que dá millóns en doazóns, non invista nin un peso na súa seguridade “non movendo un dedo para solventar o problema da carga de traballo, tanto física como psíquica que estamos a sufrir dentro das tendas”.\nAdvirten que non van permitir que “sendo as traballadoras das tendas a parte máis importante da empresa e participando todas das ventas, só unhas poucas cobren un incentivo anual por vendas. Por iso conclúen que “estamos fartas de que INDITEX se burle de nós, fartas de ser sempre as máis prexudicadas”.