De parranda con Lucero del Alba\nDiario de Ferrol-9999-99-99-999-b67c5e09_1\ncrónica vicente araguas | domingo, 28 de septiembre de 2014, 00:32\nOu sexa con Venus, a primeira estrela que se ve, e ben que o aprendín de pequeno, da man do meu pai, vello mariño, de quen di o actor Luis Perezagua que segue a medir coa ollada eses horizontes que o mar dilata e amplia con fonduras líricas. As mesmas desta rondalla nedense que ten, xustamente, unha lira no seu brasón e emblema. Esta rondalla que nacera en 1965 con nome tan chamativo e esplendente, que vale -xa digo- para un planeta veciño da Terra ao que anseiaba chegar a parranda, pop para o caso, nun barco. O que sempre será axeitado, o do buque, enténdase, para un concello como o noso que ten no seu escudo nao. Cuspidiña a aquela que crebara as cadeas do Porto de Algeciras, cando o reconquistara Alfonso XI (fillo adoptivo de Neda), coa axuda impagable do nedense Alonso Escudero. E quero dicir con isto que o outro día lembrábamos tal historia (da Historia), por mor da que Neda acadara foros e realeza, na cerimonía de botadura da Orde do Bolo Cachado. Un dos seus primeiros cofrades Don Andrés Pena, presidente de Lucero del Alba, en quen se premiaba a súa persoa mais tamén a a da rondalla que preside, esa institución tan de Neda coma o Río Belelle e os seus muíños, antesala de canto forno fornece de pan e demais viandas subsidiarias ao noso concello e vencellados.\nQue Lucero del Alba tiña de nacer era de lei nunha terra onde o canto é cousa cotíá, maneira de querer e de vivir. Non será cousa de enumerar aquí todos cantos saíron de Neda cantando. Mais é de lei citar a Don Pepe Area Carregado, sobranceiro tenor, daquela xente afoutada que fundaran Toxos e Froles. Don Pepe fixera moito polo progreso industrial de Neda, sector Xuvia, cando Xuvia era un emporio, e fundara –marabilla- aquel Cine Principal, que era ademais baile e mesmo salón de bodas. Do Principal hoxe non máis queda o solar agardando tempos mellores, mais tamén a lembranza, en “technicolor”, de tantas paixóns que lá foron río abaixo. O Padre Fanego, Don Manuel Pérez Fanego, forma parte igualmente da ilustración músical nedense. Como seu sobriño o tamén crego Javier Méndez, dos primeiros en musicar os Salmos en galego.\nOutro “crack” da música de Neda foi o Mestre Fausto Cansado Landrove. Pianista e compositor, de tan finísimo oído que distinguía as notas dos carros ao cantar. Fausto fora tamén o noso alcalde, e hai rúa ao seu nome. E con el compartín, certo serán inesquencible de agosto de 2008, o título de Fillo Predilecto de Neda. Aquela noite actuara Lucero del Alba, por certo, estreando un tema con letra miña, “Ribeiras do Belelle”, e música de quen dirixira nun tempo a rondalla, José Manuel Gavía Rábano, morto ben novo en accidente de motocicleta. Do texto desta melodía non debo falar pero si da música que lle aplicara o Mestre Gavía, pura “delicatessen” que chegara gravarse en gravación “exenta” mais que boto de menos no repertorio habitual da rondalla. Dunha rondalla que ten como acordeonista, “¡onde estea un acordeón!”, tronaba un meu amigo viñera a conto, moito ou pouco, a un rapazolo que se chama Serafín, e toca como os anxos. Seiva nova para unha rondalla serodia, coma mín, non vos hai muda xeracional, ¡que peniña, Andrés Pena!, na que teño unha chea de amigos. Entre eles Xaime Tenreiro, nachiño de caste renacentista, Toniño “Deportivo” Seijo e seu irmán, Celso, Juan “Civilillo”, Manolo, os Ríos, Viruquiña, coídate moito, e un etcétera espléndido que faría eterna esta glosa. Como eterno e o seu repertorio, que vén de se mostrar nun disco recente, Con todo el corazón. Nel, gravado en xuño na Casa de Cultura de Neda, so da dirección de Ángel Carro, actual director da rondalla, atopamos habaneras, boleros, melodías “standard” (o archicoñecido Tema de Lara, por exemplo), villancicos. Interpretado con tanto corazón e xeito como vai poñer quen se adique á súa audición. Como fago eu, con teimosía, nestes días saudadosos, cando o verán comeza franquear o outono, e o sol de Madrid aloumiño doce.\nO que aportan estas cancións de Lucero de Alba, pura seda, puro río de suavidades, tan limpo e honesto cal o Belelle, do que vimos (ao que imos). Desta volta Lucero del Alba opta por un repertorio convencional (dicíame o outro día Andrés Pena, na Festa do Pan, cofrades os dous da Orde do Bolo Cachado, que é o que o persoal anseia).\nE eu non digo que non, que está ben o que aquí se canta, que “India”, “No volveré” ou “Perdón” son cancións fermosísimas e ademais as versións que se fan delas son moi resultonas. Sen dúbida. Igualmente que en “Con todo el corazón” hai tamén temas “de repertorio”, como “El jardín de mis amores” (ao que volvo unha e outra vez), menos coñecidos, que cómpre recuperar. O que fai, claro, Lucero del Alba. Así e todo eu teimaría un pouco máis na procura dunha certa orixinalidade. Poisque aínda que “joven, los experimentos con gaseosa”, como lle dixera Eugenio D´Ors a aquel nachiño que remexía licores carísimos investigando non sei que cóctel, un plus de novidade non lle senta mal a ninguén. E a unha rondalla tan consolidada (e con raigames clarísimas) como a nosa, menos aínda. O mesmo diría da mínima galeguidade do repertorio.\nPouco me parece unha sóa canción en galego, das quince que o disco contén. Aínda que se trate de “Os teus ollos”. Por certo, nos créditos do cedé dise que a letra e a música son de X. Castro “Chané”, sendo así que o texto de canción tan memorable é de Curros Enríquez. De ambos, “Chané” e Curros é igualmente Unha noite na eira do trigo, que lle prestaría moito a Lucero del Alba, Coa que marcho co pensamento neste lusco-fusco de fins de verán, cando o outono comeza verquer riba nosa aloumiños e tenruras. Vou detrás deles, rondalla máxica, como aqueles cativos que aínda non tiñan idade senón para deixarse levar do ronsel da parrandada. Parrandeiro que nacín. E rondalleiro que sigo a ser. Se cadra porque eu tamén son de Neda.


Enfermería en loita: por que emigran as profesionais da sanidade? - Praza Pública\nApoio ás enfermeiras eventuais dende o HULA de Lugo © Enfermeiras eventuais\nDesde a súa creación en 1948, o servizo público de saúde británico (NHS) foi receptor de milleiros de profesionais da sanidade chegados de todo o mundo. Nos últimos anos, especialmente trala crise económica, centos de enfermeiros e doutores galegos foron recrutados para acceder a traballos nos hospitais do Reino Unido ante a falta de oportunidades en Galiza.\nEspecialmente durante a crise, persoal de enfermería e medicina procedentes de Galicia foi recrutado para acceder a traballos nos hospitais do Reino Unido\nContratos máis estables, salarios máis elevados, maiores posibilidades de promoción ou máis oportunidades de formación son algúns dos atractivos que levaron a moitos profesionais sanitarios a facer as maletas e mudarse a cidades coma Londres, Cardiff, Manchester ou Edinburgo.\nA demanda de persoal vai en alza. O NHS estima que actualmente ten máis de 100.000 postos de traballo pendentes de ser cubertos, e a previsión é que se precisará contratar cada ano a 5.000 enfermeiras novas para cubrir a demanda ascendente dunha sociedade cada vez máis envellecida.\nSeverino Filgueiras é un enfermeiro de Esteiro (Muros) que exerce nun hospital de Londres desde hai anos. Antes de chegar ao Reino Unido, pasou polo Sergas, pero a súa experiencia estivo marcada polos contratos temporais de curta duración.\nDa súa carreira profesional na illa destaca as mellores condicións laborais que se ofrecen, a pesar de que o sistema de contratacións non se basea en oposicións. Porén, recoñece que os enfermeiros teñen moitas menos competencias técnicas que en Galiza. “Iso implica unha diminución da calidade, polo menos tal e como a nós a entendemos en España”, asegura.\nPersoal de enfermaría nun hospital de Bristol, no Reino Unido © NHS\nSe no Reino Unido o problema é que non hai persoal suficiente para cubrir as vacantes abertas, en Galiza o problema é a excesiva precariedade laboral e os contratos temporais, mesmo dun día, que manteñen ao sector mobilizado desde hai meses, baixo o paraugas da plataforma Enfermeiras Eventuais en Loita.\nErika González, unha das portavoces de Enfermeiras Eventuais en Loita, denuncia que o modelo actual non permite a conciliación da vida persoal coa laboral. “Traballando para Sergas temos que improvisar a nosa vida sobre a marcha, non podemos planificar”, asegura.


EFE 11 julio 2019 12:41 h.\nO Goberno recibiu da Xunta un ditame elaborado por expertos, que concluíu que o inmoble foi atribuído a Franco como xefe do Estado e que por iso é de propiedade pública\nA Avogacía do Estado denunciou nos xulgados da Coruña á familia Franco por posesión "irregular" do Pazo de Meirás, asegura este xoves nun comunicado a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) da Coruña, que felicitou "por fin" esta decisión.\nO Goberno recibiu da Xunta un ditame elaborado por expertos, que concluíu que o inmoble foi atribuído a Franco como xefe do Estado e que por iso é de propiedade pública, e iniciou o seu estudo para determinar se había causa para reclamar a propiedade pública do inmoble e a súa devolución por parte dos herdeiros de Franco.\nNun comunicado, a CRHM expresou a súa alegría por que este pazo, situado na localidade coruñesa de Sada, volva ser de titularidade pública.\nA asociación argumentou que o informe xurídico-histórico elaborado por expertos para a Deputación da Coruña e outro informe realizado a instancias do Parlamento de Galicia "desmontan" a teoría da familia Franco de que o pazo foi unha doazón do pobo galego ao ditador.\n"A denuncia da Avogacía do Estado así o avala", apostila.\n"Xa estamos fartos do Franco en Meirás. Non son benvidos. Que se vaian para non volver, e se volven que sexa pagándose o seu hotel", termina.\nO pasado xuño, os catro grupos que conforman o Parlamento galego volveron demandar ao Goberno central a recuperación da titularidade pública do Pazo de Meirás e anular os títulos nobiliarios de 'Ducado de Franco' e 'Señorío de Meirás'.\nEsta petición produciuse un ano despois de que a Cámara lexislativa galega aprobase tamén por unanimidade a reclamación ao Goberno de iniciar a demanda civil contra a familia Franco para recuperar o pazo.\nPola súa banda, a familia Franco denunciou ante o xulgado de primeira instancia número 44 de Madrid por inxurias e calumnias a xornalistas e investigadores que formaron parte dunha reportaxe emitida hai un ano e titulado "A herdanza do Franco".\nAdemais, a Fundación Francisco Franco e a familia do ditador denunciaron ás 19 persoas participantes na toma simbólica do Pazo de Meirás en agosto de 2017, co que pretendían reclamar a devolución da propiedade pública dese inmoble.\nAnte esta denuncia, un grupo de eurodiputados pola Memoria Histórica (incluídos BNG, ERC, Podemos, EU e PNV) expresaron a súa "solidariedade" cos chamados "19 de Meirás" e trasladáronlles a súa determinación de seguir este asunto, polo que lles reclaman 250 anos de prisión.\nA Avogacía do Estado denuncia os Franco pola posesión irregular do...\nDenuncian la muerte por envenenamiento de dos perros en Castrelo do Val


Case 300 atletas disputaban a XIV Carreira por Montaña Canón do Sil en Parada de Sil\nInicio/Última hora/Case 300 atletas disputaban a XIV Carreira por Montaña Canón do Sil en Parada de Sil\nCunha destacada participación, de case 300 atletas, Parada de Sil recuperaba neste domingo 24 de outubro a Carreira por Montaña Canón do Sil, tras a paréntese do 2020 por mor da pandemia do Covid-19. Esta cita deportiva é a decana de Galicia nesta modalidade e está promovida polo Clube de Montaña Ribeira Sacra en colaboración co Concello de Parada de Sil.\nNa súa 14ª edición a proba tiña un trazado de 33 km, na súa distancia longa, un total de 17 km na media e 7 km na curta, acadando un desnivel positivo na longa de ata 2.220 m\nO ganador da carreira nas distancia longa era o ourensán Elpidio Gómez (Castrotrail) cun tempo de 3:18:13, mentres que o seu compañeiro de club Adrián Rodríguez, natural da Peroxa, era segundo e Marcos Naya (Traileros Toxos&Birras), da localidade coruñesa de Culleredo, terceiro.\nEn categoría feminina impoñíase, nesta mesma distancia, a ferrolá Verónica Bugliot (Os Corzos do Ortegal) cunha marca de 3:58:23, mentres que a ourensá María Ferreiro (GMTA&Cunovers) situábase en segunda posición e a súa compañeira de club, a viguesa Silvia Casal, quedaba terceira.\nAs probas puntúan para a Copa Galega de Carreiras por Montaña e para o circuíto galego de carreiras por Montaña “Terra”.\natletas Canón do Sil Carreira por Montaña copa galega carreiras por montaña parada de sil\nConcerto de canto e poesía do Coro Nur, no Mosteiro de Santa Cristina (Parada de Sil)\nParada de Sil recupera o Miradoiro de Triguás


O branco sur do Brasil-Curitiba, Porto Alegre e Gramado | Cidadán do Mundo, pero galego\n1 Xuño 2018 17 Outubro 2018 / Xan\nPara coñecer a primeira parte desta viaxe, visitar o link Brasil Nordestino\nAterrando en São Paulo\nAterro en Curitiba, a capital do Estado do Paraná, a media tarde e a primeira impresión é bastante negativa. Veño de Fortaleza, unha cidade soleada de temperaturas tropicais á beira do mar para encontrarme cunha cidade de interior de ceos agrisados e vinte e cinco graos máis fría cá primeira. O país é o mesmo pero o ambiente de rúa muda completamente. Apenas atopo xente de cor e a actividade na vía pública desaparece case por completo.\nLogo está o tema da temperatura que tampouco axuda a caldear o ambiente da cidade. Curitiba asenta sobre o Altiplano Paranaense, por riba dos 900 metros sobre o nivel do mar o que, xunto coa súa latitude, condiciona un clima de veráns suaves e invernos bastante frescos. A época invernal ten sona de ser a máis fría de todas as capitais do Brasil. En fin, todo fai lembrar a cidades de América do Norte ou de Europa e marca distancias co que un, eu polo menos, espera do Brasil.\nCuriosas paradas de bus por toda a cidade\nPero, por outra banda, Curitiba, malia unha poboación de dous millóns de habitantes, presume de ser unha cidade ben planeada que ofrece ata trinta parques públicos para o lecer cidadán e un cociente de 64,5 m² de área verde por persoa. Unha urbe recoñecida pola eficacia do seu sistema de transporte público e polas súas políticas ambientais. E tamén posuidora duns índices óptimos de calidade de vida que lle valeron ser elixida en varias ocasións coma unha das mellores cidades do Brasil para morar e traballar. Por se non fose suficiente, a seguridade cidadá é moi superior á do resto do país.\nDende o aeroporto baixo directamente ao meu aloxamento, o hotel boutique Slaviero Conceptual Full Jazz. O establecemento, pertencente a unha cadea cento por cento brasileira, é totalmente recomendable e está situado no barrio de Batel, que conta con numerosos centros comerciais e unha das mellores ofertas de restauración da cidade. O eixo formado pola Avenida do Batel e pola Rua Bispo Dom José concentra a maior parte da oferta.\nDou un paseo a media tarde por rúas bastante baleiras ata a Arena da Baixada do Clube Atlético Paranense, un estadio de arquitectura moi pechada no que tiveron lugar catro encontros da primeira fase da Copa do Mundo da Fifa celebrada no ano 2014.\nCuritiba chea dunha morea de igrexas de diferentes confesións\nCuritiba foi fundada no século XVII pero o seu desenvolvemento non comezou ata a segunda metade do século XIX. Polo tanto carece de zona colonial e tampouco destaca por albergar monumentos ou atractivos de primeira orde. Aínda así, os diferentes gobernos da cidade souberon crear nestas últimas décadas unha ampla oferta de lugares de interese para o turismo que dan para pasar unha xornada ou dúas realizando agradables visitas. Un pequeno problema é que estes lugares están moi espallados pola cidade e a bastante distancia uns dos outros.\nTal vez a mellor opción, e posiblemente a máis barata, sexa apuntarse aos autobuses municipais de dous andares da Linha Turismo con saídas dende a Praça de Tiradentes ás 9, 10 e 11 da mañá. Logo cada 30 minutos ata ás cinco e media da tarde. É un itinerario de 45 quilómetros que pasa por todos os puntos turísticos e precisa dun mínimo de tres horas para completar o percorrido, sen paraxes. O seu prezo é de 45 reais, un pouco máis de dez euros.\nAutobús de Linha Turismo na Praça de Tiradentes\nO billete é valido para un só día e permite realizar unicamente catro paradas que hai que escoller adecuadamente entre as vinte e cinco posibles. O itinerario da miña elección, e que detallo a continuación, lévame dende as dez e cuarto da mañá ata media tarde. Fago a última parada e remato o meu percorrido no Setor Histórico para, dende alí, pasear e coñecer o centro da cidade.\nSubo ao autobús preto da Rua 24 Horas (3ª parada), un pequeno tramo de rúa de 120 metros de lonxitude cuberta por unha bóveda de cristal con tendas e restaurantes. A publicidade anuncia, como indica o nome da rúa, espazos que están abertos as vinte e catro horas do día, aínda que a realidade é que a maioría das tendas pechan ás dez da noite.\nO autobús realiza vinte e cinco paradas aínda que moitos dos atractivos se ven parcial ou totalmente dende o autobús e non é necesario baixar. Algúns deses son, e por esta orde, o Teatro Paiol, o edificio do novo Mercado Municipal, o Teatro Guaíra, o Paço da Liberdade, o Centro Cívico, o Memorial Árabe, o Bosque Alemán, o Memorial Ucraíno, o Portal Italiano, Santa Felicidade e a Torre Panorámica.\nParada do Museu Ferroviário\nParada do Xardín Botánico\nPolas rúas de Curitiba\nPARAXE 1 – XARDÍN BOTÁNICO\nInaugurado no ano 1991 e inspirado nos xardíns franceses, é un parque bastante grande cun centro de estudos botánicos, o Museu Botânico, o Jardim das Plantas Nativas (especies propias do Estado de Paraná) e o Jardim das Sensações. Nunha contorna moi coidada, destaca o pequeno edificio do invernadoiro feito con estrutura metálica e cristal.\nPARAXE 2 – MUSEU OSCAR NIEMEYER\nPrimeiro houbo un edificio construído en 1967 que rematou sendo completado por unha estrutura en forma de ollo no ano 2002. É por esa razón que tamén se coñece coma o Museu do Olho. Os folletos véndeno como o museo máis grande e moderno do Brasil con 2.200 obras do acervo nacional e internacional. Do que non hai dúbida é do seu atractivo radical. A veciñanza non ten nada de especial pero a obra do arquitecto brasileiro Niemeyer é dunha forza que non deixará indiferente a ninguén. O prezo da entrada é de vinte reais, apenas cinco euros.\nNo interior destacan algunhas das obras como ao do cearense (do Estado de Fortaleza) Eduardo Frota. Moi apetecibles os obxectos que venden na tenda do museo aínda que de prezos elevados.\nPasillo que comunica o “Ollo” co corpo central do museo\nPARAXE 3a – ÓPERA DE ARAME\nCuritiba destaca pola boa recuperación que fixo das numerosas pedreiras que se estendían polos límites da cidade. Algunhas delas reconvertidas en parques públicos ou, como neste caso, nun teatro de bonito deseño. O edificio da ópera é de estrutura metálica e cristal e foi levantado en 1992 para acoller a 2.400 espectadores. O seu punto forte foi aproveitar a natureza exuberante que arrodea o lugar.\nA ópera forma parte do conxunto Parque das Pedreiras no que comparte lugar co teatro ao aire libre “Espaço Cultural Paulo Leiminski” con capacidade para 40.000 espectadores.\nPARAXE 3b – PARQUE TANGUÁ\nPara aforrar unha das catro paradas posibles do meu billete de Linha Turismo decido ir a pé dende a Ópera de Arame ata o Parque Tanguá. Son uns vinte minutos costa arriba que precisan de algo de esforzo.\nInaugurado no ano 1996, Tanguá é un parque inmenso con 450.000 m² de área e diversos espazos diferenciados. Outro bo exercicio de recuperación medioambiental de dúas canteiras unidas por un túnel de corenta e cinco metros de longura e unha pasarela sobre a auga.\nVindo da Ópera de Arame, tanto a pé coma en autobús, chégase pola parte superior do parque, onde unha estrutura moderna serve de punto panorámico sobre o resto da área verde. No caso de querer baixar ao lago ou á segunda pedreira é necesario dispor de moito máis tempo.\nMiradoiro do parque\nParte baixa do parque dende o miradoiro\nPARAXE 4 – SANTA FELICIDADE\nFoi esta unha colonia formada por inmigrantes italianos no ano 1878 que agora funciona como un barrio dedicado á gastronomía e con algo de encanto nas súas construcións. Os restaurantes preséntanse ben decorados e, en xeral, teñen unhas dimensións enormes polo que os supoño preparados para a celebración de grandes eventos.\nPode ser a paraxe axeitada para comer pero no caso de facer o percorrido recomendado haberá que coller o autobús coa primeira saída da mañá e, dese xeito, chegar a Santa Felicidade a un hora razoable. O barrio tamén ofrece algunhas tendas interesantes de artesanía típica.\nPARAXE FINAL – SETOR HISTÓRICO\nA miña última parada é no Setor Histórico, o barrio da cidade que funciona como un pequeno centro antigo con recunchos de certa beleza. O eixo principal é a rúa Dr. Claudino dos Santos, dende a Praça João Càndido ata á Rua Br. do Serro Azul. Aquí están algúns dos edificios salientables de Curitiba, como a igrexa do Rosario, a igrexa Presbiteriana Independente, o Belvedere (en reforma), o Palacio Garibaldi e a igrexa da Orde. Incluso unha mesquita de nova factura que fai lembrar as súas irmás en Samarcanda e Isfahán. E todo arrodeado por pequenas casas de cores en estilo colonial portugués.\nMesquita de influencia centro asiática\nRua Dr. Claudino dos Santos\nLargo Cel. Enéas\nIgrexa do Rosario\nPraça Garibaldi e igrexa Presbiteriana Independente\nSen saír desta área tamén se pode visitar a Casa da Memória, o Museu Paranaense, o Museu de Arte Sacra, o Museu Alfredo Andersen e algunha galería de arte.\nDende o Setor Histórico sigo a pé ata á céntrica Praça de Tiradentes, o Marco Zero da cidade co edificio da Catedral Basílica Menor de Nossa Senhora da Luz dos Pinhais, de estilo neogótico. O edificio, como os de moitas outras catedrais no Brasil, resulta pouco fascinante.\nNunha praza veciña está outra das iconas da cidade: o Paço da Liberdade. O edificio neoclásico con influencia Art Nouveau do ano 1916 que funcionou como primeira Casa do Concello para reconverterse nun importante Centro Cultural a partir do ano 2009.\nDende alí achégome a unha terceira praza, a de Santos de Andrade, coa sede da que foi a primeira universidade do Brasil no ano 1912, a Universidade Federal de Paraná, e o Teatro Guaíra, entre os máis grandes de América Latina, con tres auditorios e capacidade para 2.173 espectadores. A fachada do teatro non resulta especialmente interesante.\nRemato na rúa principal da cidade, chea de tendas e restaurantes e con animación ao longo do día. É a Rua XV de Novembro que no seu treito inicial occidental recibe o nome de Rua das Flores e conta co privilexio de ter sido a primeira rúa peonil do Brasil dende 1972.\nRua das Flores ou XV de Novembro\nDeixo Curitiba coa pena por non conseguir realizar o famoso Paseo en Tren pola Serra do Mar, tamén chamado Trem de Morretes. Nun país e nun subcontinente que vai perdendo moita da súa oferta en tren é unha mágoa non poder percorrer esta ambiciosa obra de enxeñería inaugurada no ano 1885 e que, a través de pontes e túneles escavados na rocha, une a cidade de Curitiba coas pequenas vilas históricas (Morretes, Antonina,…) do litoral do Estado de Paraná, vilas que aínda conservan a súa arquitectura do século XIX. Na semana da miña visita o tren opera unicamente en sábado e non coincide co meu día libre. É aconsellable consultar as webs de operadores turísticos coma Serra Verde Express, Cadastur, Touron e Peixe Urbano, entre outras, para comprobar as posibilidades de viaxar, xa que os días de operación mudan moito dunha tempada á outra.\nTampouco teño a oportunidade de apuntarme a algunha das excursións diarias para realizar o Caminho do Vinho, unha ruta pola rexión para visitar adegas nas que poder degustar algúns dos caldos con máis sona do Brasil.\nVoar dende Curitiba ao meu seguinte destino resulta máis doado que o meu voo anterior. Fágoo coa terceira compañía por importancia do país, Azul Linhas Aéreas Brasileiras, que ofrece un bo servizo a bordo. Nunha hora e cuarto cubro a distancia que separa as dúas principais cidades do sur do Brasil.\nAterrando en Porto Alegre\nPanel no aeroporto de Porto Alegre\nDespois duns días en Curitiba, eu esperaba que unha cidade tan meridional como Porto Alegre fose aínda máis organizada e menos perigosa cá anterior. Incluso o nome (tan bonito!) parece prometer algo especial. Pero non é así! A cidade, capital do Estado de Río Grande do Sul, resulta pouco acolledora e aparece bastante descoidada. A realidade de Porto Alegre reforza a boa sona de Curitiba como cidade organizada e segura.\nEdificios sen rematar nas rúas de Porto Alegre\nImaxes de rúa excesivamente habituais en Porto Alegre\nA miña colega Clara, unha navarra que mora dende hai uns anos en São Paulo, comentárame que Porto Alegre tiña certa vida bohemia e “cultureta” que compensaba o seu pouco atractivo. Pero eu non a vexo por ningures e atopo unha cidade bastante aburrida que vai xustiña no que ten que ofrecer.\nNo meu único día libre aproveito para facer unha excursión ás vilas de Gramado e Canela polo que fago a visita de Porto Alegre neses intres que van quedando entre as horas de traballo.\nO meu hotel está situado en pleno centro histórico, na Avenida Alberto Bins. Un lugar interesante pola proximidade dos atractivos turísticos e cheo de vida durante as horas diúrnas pero que se baleira totalmente despois do solpor, deixando unhas rúas polas que resulta pouco aconsellable camiñar.\nComezo a visita polo Largo Glênio Peres onde se atopa o Mercado Público Central, un edificio dun só andar construído entre 1864 e 1869 ao que se lle engadiu un segundo andar na segunda década do século XX. Numerosas tendas de produtos agrícolas, carne, peixe, bebidas e servizo de restauración tanto arredor do edificio coma no patio interior do mesmo.\nTumba? do Orixa Bará no Mercado Central\nNun punto central do mercado hai un círculo protexido por unha corda no que, segundo unha lenda local, está sepultado o Orixá Bará, o gardián de casas e cidades que representa o traballo e a abundancia. Esa mesma lenda fala de que foi enterrado polos propios negros que construíron o mercado. O lugar é hoxe unha referencia para os adeptos ás relixións afro-brasileiras.\nCasa do Concello de Porto Alegre\nNun lateral do mercado está a praza Montevideo co edificio de influencia neoclásica da Casa do Concello (Prefeitura) inaugurado no ano 1901. Fronte á porta principal hai unha fonte feita con azulexos de Talavera de la Reina, agasallo realizado en 1935 pola comunidade española na cidade.\nDende alí diríxome á próxima Praça da Alfândega que acolle os principais contedores culturais da cidade: o Santander Cultural, o Museo de Arte do Rio Grande do Sul (MARGS) e o antigo edificio de Correos, case xémeo do anterior polo seu aspecto, que hoxe alberga o Memorial de Rio Grande do Sul (Centro de información e divulgación da historia e da cultura do Estado). As tres son construcións en estilo neoclásico de comezos do século XX. O Santander Cultural foi adquirido polo banco español para ofrecer mostras de arte e exposicións internacionais que o converten nun dos referentes culturais do país.\nMemorial de Rio Grande do Sur\nMuseo de Arte do Rio Grande do Sur\nNas datas da miña visita, os tres espazos anteriores, conxuntamente coa igrexa de Nossa Senhora das Dores e o Quilombo do Areal da Baronesa, están a celebrar a 11ª Bienal de Artes Visuais do Mercosul “O Triângulo Atlântico”, unha ollada sobre as conexións artísticas entre África, Europa e América do Sur dende hai cincocentos anos.\nInterior do Santander Cultural\nExposicións da Bienal\nNa Praça da Alfândega e nas rúas que saen dende esta hai numerosos vendedores ambulantes. A xente de cor volve ser habitual e o ambiente é moi popular.\nA seguinte visita e á Casa de Cultura Mário Quintana -… Clara vai ter razón co da cultura nesta cidade- no antigo edificio do Hotel Majestic. Realmente son dúas construcións de entre 1910 a 1933 unidas cuns pasadizos de varios pisos que van de lado a lado. O Centro Cultural rende homenaxe ao gran poeta brasileiro que aquí viviu dende finais da década dos sesenta ata o ano 1980. En 1990 foi transformado neste espazo que ofrece salas de teatro, sala de exposicións, cine e café-restaurante.\nAs dúas últimas paradas do día son na igrexa de Nossa Senhora das Dores, a máis antiga de Porto Alegre, e no Centro Cultural Usina do Gasômetro -…ao final, Clara ten razón!-, unha antiga fábrica que axudou a fornecer de enerxía a cidade. Esta central termoeléctrica de carbón á beira do Lago Guaíba funcionou ata 1974 para se reconverter no ano 1991 –noutro!- centro cultural. O edificio está pechado e en reforma.\nA carón do Centro Cultural está o peirao dende onde parten moitas das excursións en barco polo lago e polas illas do Delta do Río Jacuí. O barco Cisne Branco ofrece dúas saídas ao día para un paseo dunha hora por un prezo de trinta reais. As fins de semana e festivos hai unha saída extraordinaria ás catro e media con música en vivo a bordo. A duración é dunha hora e media e custa corenta reais, algo menos de dez euros.\nEstraño edificio aínda sen uso a carón do peirao de cruceiros turísticos\nHai outras opcións cos barcos Porto Alegre 10 e o Noiva do Caí que van dende os vinte aos cincuenta reais. Tamén posibilidade de embarque no Cais do Porto. A visión do río e do lago non me resulta moi apetecible e decido pasar do paseo en barco.\nA seguinte escapada dentro da cidade lévame ata a Praça Marechal Deodoro, centro do poder político e relixioso do Estado de Rio Grande do Sul, coa Catedral Metropolitana de inspiración renacentista, o moderno Palácio Farroupilha (Asemblea Lexislativa) e o clásico Palácio Piratini (sede do Poder Executivo). Na mesma praza está o Theatro São Pedro levantado en 1858 e que supuxo todo un fito na vida cultural da cidade.\nNoutro momento achégome ao coñecido como “Caminho dos Antiquários”, a rúa que aparece promocionada nos folletos turísticos como o lugar no que abren as súas portas as tendas de antigo. O sitio non ten maior atractivo para os non interesados neste tipo de obxectos e a contorna está bastante deteriorada. En calquera caso, mellor acudir os sábados dende as dez da mañá ata as catro da tarde cando se celebra a Feira de Antigüidades. Evitar os domingos que é cando pechan as tendas.\nArredores do Caminho dos Antiquários\nCentro Administrativo do Estado de Rio Grande do Sur, preto do Caminho dos Antiquários\nDentro do barrio da Cidade Baixa e preto do Caminho dos Antiquários hai dúas rúas que fan lembrar un Porto Alegre con máis sabor. A Rua João Alfredo ten algunhas casas cun “lixeiro” encanto, e a Rua Lopo Gonçalves e a súa perpendicular Travessa Venezianos acollen un grupo de casas populares de arquitectura moi sinxela de comezos do século XX. Tamén próximo, o Museu Joaquim Felizardo que funciona como museo histórico de Porto Alegre.\nEntrada ao Museu Joaquim Felizardo\nUnha realidade cultural diferenciada do resto do país que se percibe paseando pola cidade é o chimarrão, a bebida do mundo gaucho (Porto Alegre é a capital gaucha do Brasil). É habitual ve-la xente bebendo polas rúas esta versión local da infusión de mate típica dos seus veciños do Uruguai e da Arxentina.\nA noite do sábado achégome á Rua General Lima e Silva, no barrio da Cidade Baixa e un pouca afastada do centro, na que se concentra a actividade nocturna de Porto Alegre. Son numerosos os restaurantes e os bares para tomar copas pero o ambiente é bastante tranquilo en xeral.\nQueda para outra ocasión a Fundação Iberé Carmargo por estar pechada nas datas da miña viaxe. O museo ocupa un atrevido edificio do arquitecto portugués Alvaro Siza, sendo a súa primeira obra no continente americano.\nTamén queda no tinteiro o barrio de Moinhos de Vento, o reduto snob da cidade cunha boa oferta de comercios, servizos e algúns dos mellores restaurantes de Porto Alegre. A principal concentración da súa oferta está na coñecida como “Calçada da Fama”, un treito da Rua Fernando Gomes. O considerado como barrio nobre e da elite ofrece algunhas casas de interese histórico e cultural así como a Hidráulica Moinhos de Vento que serviu para o abastecemento da cidade.\nSolpor no Delta do Río Jacuí dende a zona da Estación de Autobuses de Porto Alegre\nEscaparate en Gramado\nGramado é o destino ao que todo brasileiro quere viaxar dentro do seu país. Un anaco de Centro Europa máis próximo a Baviera ou Suíza que ao resto do Brasil. Nunha paisaxe de media montaña dentro da Serra Gaucha e a unha distancia de 115 km de Porto Alegre é o primeiro destino turístico do Estado de Río Grande do Sul.\nAquí hai unha ausencia absoluta do sabor tropical brasileiro. A combinación entre a inmigración europea, principalmente alemá, e unha climatoloxía relativamente fría (ten nevado en ocasións) deu forma a un recuncho de paisaxes urbanas totalmente atípicas para estas latitudes. Ademais, as autoridades locais e as iniciativas privadas teiman en que Gramado sexa cada día máis bonita. As rúas aparecen moi limpas e cheas de flores. E a seguridade é absoluta. En Gramado xáctanse de non ter cárcere. E os brasileiros gábanse de que haxa unha cidade como Gramado no seu país.\nMoitos turistas viaxan a Gramado pola súa tranquilidade, por sentirse seguros, pola súa gastronomía e pola boa calidade de hoteis e restaurantes. Os prezos son bastante superiores a Porto Alegre e iso tamén lle aporta unha auréola de destino selecto para clientes de certo nivel.\nPoboada por inmigrantes portugueses, italianos e alemáns é a miúdo comparada coa aldea de La Cumbrecita nas Sierras Pampeanas, preto de Córdoba (Arxentina). Tamén neste caso corren rumores de ser un refuxio para nazis que fuxiron despois da Segunda Guerra Mundial buscando lugares nos que non seren detidos. Pero as diferenzas son notables, La Cumbrecita é moito máis pequena e carece da oferta de servizos turísticos de Gramado. No que si se asemellan é no uso de patróns arquitectónicos centro europeos totalmente fóra de contexto nos países nos que ambas localidades están situadas.\nIndiscutíbel ambiente europeo en Gramado\nPara chegar a Gramado hai autobuses frecuentes dende a Estación de Autobuses de Porto Alegre. Demoran aproximadamente unha hora e media e custan corenta e cinco reais por traxecto, uns dez euros.\nO problema é que Brasil está en folga de camioneiros autónomos dende hai uns días. A chamada “Crise do Diesel” comezou o día 21 de maio como resposta á política errática de alza de combustibles, sobre todo o diésel, por parte da empresa estatal Petrobas. Ademais de manifestacións e paralización de servizos, hai piquetes que pechan a entrada de transportes á maioría das cidades. Hoxe é día 27, o combustible comeza a escasear e os brasileiros de todo o país sofren restricións de varias clases. As gasolineiras só permiten un máximo de litros por coche e as colas son inmensas.\nVou á Estación de Autobuses sen convencemento de que poida viaxar e co risco de que, no caso de facelo nun sentido, non teña autobús de volta a Porto Alegre. Finalmente, o bus sae sen problemas e con moi pouca pasaxe. Na entrada a Gramado somos detidos por un piquete pero deixan que continuemos despois duns minutos. Na viaxe de volta pasaremos sen parar e sen problema ningún.\nUnha vez en Gramado non hai moito que ver nin que facer. Asomarse a algúns dos miradoiros sobre o val, tomar algo nunha terraza con música bávara en directo, ou comprar chocolate, unha especialidade local, nalgunha das centos de tendas que enchen a cidade. Tamén hai unha serie de parques e lugares de lecer especialmente preparados para os turistas que visitan a cidade.\nMiradoiro sobre o val\nBaviera no Brasil\nAs famosas chocolatarías de Gramado\nGramado pode verse en dúas horas pero tamén se poden pasar algúns días. Depende do ritmo de cada un. De calquera xeito, atopo que Gramado é un destino perfecto para xente local que busca algo diferente dentro do seu propio país, pero non tan interesante para que os vimos de lonxe.\nDúas datas nas que Gramado aparece especialmente animado son durante o Festival de Cine (agosto) especializado en cine de América Latina e do Brasil, e o Natal Luz, as festas de Nadal, o momento de maior afluencia, cando a cidade aparece engalanada ata o paroxismo con decoracións típicas do Nadal e cando son frecuentes concertos e outras celebracións.\nDende a coqueta Estación de Autobuses de Gramado collo un bus local que me leva en quince minutos á vila de Canela. Seica Canela quere seguir os pasos da súa veciña e vai pouco a pouco mellorando a súa oferta.\nO principal punto de interese da vila é a Catedral de Nossa Senhora de Lourdes, máis coñecida como a “Catedral de Pedra”. De estilo neogótico inglés destaca pola súa torre de 65 metros. O edificio comezou a ser construído na década dos anos cincuenta e non se rematou ata finais dos oitenta. O interior decepciona unha chisca.\nCatedral de Pedra en Canela\nFotos na neve simulada a carón da Catedral de Pedra\nDe novo a refencia aos “galegos” nun supermercado de Canela\nCentro de Artesanía preto da Estación de Autobuses de Canela\nO outro grande atractivo de Canela é o Parque Estadual do Caracol, a uns sete quilómetros do centro da vila. A área protexida é de cen hectáreas, das que vinte e cinco están abertas ao turismo a través de sendas e diferentes itinerarios. O seu punto forte é a fervenza cunha caída de 131 metros. Hoxe é domingo e a única forma de achegarme ata alí é en taxi. Os prezos parécenme moi esaxerados e trato de negociar a tarifa. Non chego a un acordo con ningún dos taxistas e deixo a visita para unha futura ocasión.\nRegreso a Porto Alegre onde aínda pasarei un par de días longos e aburridos. Saio do sur do Brasil coa convicción de que non é un destino que introducir nunha listaxe de prioridades ao visitar o país. As cidades non están faltas de lugares interesantes pero hai moitos outros destinos que coñecer con moita forza e máis identificados coa imaxe que temos do país.\n← Brasil Nordestino-Olinda, Recife e Fortaleza\nIsrael, o peso do pasado →\nUn comentario en “O branco sur do Brasil-Curitiba, Porto Alegre e Gramado”\nPingback: Traballo e pracer no Brasil | Cidadán do Mundo, pero galego


A Marela Tarabela: Ao fío do encontro con Suso de Toro\nAo fío do encontro con Suso de Toro\nPor Rubén Ferreiro Arias\nEste luns visitounos o recoñecido autor galego Suso de Toro para darnos unha charla acerca do seu libro máis lido, A sombra cazadora. Aínda que viña para falar de dito libro, mostrouse moi próximo e agradable respondendo a todo tipo de preguntas feitas polos alumnos e mesmo contando divertidas anécdotas da súa vida.\nEn canto á “A sombra cazadora”, a obra máis apreciada por Suso de Toro, este fixo especial referencia aos ecos de varios libros presentes na novela: O retrato de Dorian Gray, Hansel e Gretel, Alicia a través do espello e Fausto e o Minotauro, entre outros. Mais, como foi o seu caso, considera que un escritor non é consciente de que está a inserir estas referencias ata que remata o libro.\nAdemais, impulsado polas preguntas do alumnado presente, fixo unha reflexión acerca do que é ser un escritor. Suso de Toro pensa que para ser un bo escritor é necesario principalmente ser lector, ter amplos coñecementos de diversos temas, e, por suposto, saber como levar ben a cabo a práctica. Tamén se debe saber aceptar as críticas doutros escritores e aprender delas. Con todo, ante a pregunta de se volvería elixir a mesma profesión se puidese volver ao pasado, mostrou dúbidas entre volver ser escritor ou converterse en pintor, pois, como explicou, o primeiro traballo é moi sedentario e a mente é a única parte do corpo que require un esforzo. Os pintores, pola contra, poden moverse e lixarse de pintura e por iso os considera afortunados.\nTamén deixou valiosos consellos para todos os presentes na súa charla, como o que el cre que é o obxectivo da vida: atopar o don propio de cada un e desenvolvelo durante o resto da vida, entendendo por don aquilo que fagamos ben e gocemos facendo. No seu caso, a escritura é o seu don e tivo a sorte de poder levalo a cabo. En concreto, dous premios que recibiu foron os que lle deron a confianza necesaria para continuar escribindo: a 3ª mellor composición de Galicia no concurso Coca-Cola cando tiña 14 anos e o premio outorgado polo colexio Peleteiro (que recibía o nome de Premio Valle-Inclán).\nAo acabar a charla, Suso de Toro rematou agradecendo o bo comportamento dos estudantes, aínda que máis lle agradecemos nós a súa visita ao IES Ramón Mª Aller Ulloa.\nPublicado por Marela Tarabela . 10:16\nEtiquetas: Ao fío de..., Suso de Toro\nPoemas premiados no II Concurso literario Mª Vitor...\nMicrorrelatos premiados no II Concurso literario M...\nPrimeiro premio de relato curto no II Concurso lit...\nPrimeiro accésit de relato curto no II Concurso li...\nSegundo accésit de relato curto no II Concurso lit...\nLiteriatura  : Truchafrita\nA gran guerra [XIII] : Medz Yeghern. 100 anos do x...\nEncontro con... Suso de Toro\nLiteriatura  : Adão Iturrusgarai\nI Concurso de fotografía científica: Traballos pre...\nI Concurso de fotografía científica: entrega de pr...


Estamos de volta outro ano máis para ofrecervos unha nova experiencia polos lares máis espectaculares das nosas terras. A IX RUTA DO COLESTEROL. Como ben sabedes, a nosa ruta aproveita ó máximo os recursos que a nosa orografía nos ofrece, e por iso se convirteu nunha referencia no mundo das andainas.\nDesta volta, como non podía ser doutra maneira, percorreremos sendeiros a través dos nosos montes, a carón das augas que bañan as nosas terras, as do río Ulla, e tamén as das que bañan as terras pontevedresas de Vila de Cruces e de Silleda, as do ría Deza e as do Toxa.\nSendeiros a caron dos nosos ríos, pontes romanas, árbores centenarias, carballeiras, camiños a pe do río, sendeiros... desta volta percorreremos o camiño que separa a nosa parroquia (a de Oural) das fervenzas do Toxa, no concello de Silleda. Ademáis visitaremos o mosteiro de Carboeiro, unha das obras máis importantes do románico galego, a ponte románica de Ledesma, famosa pola milagre do Trasdeza, as illas de Gres, a historia de Xosé Neira Vilas... todo esto é o que a RUTA DO COLESTEROL vos ofrece, unha viaxe pola Galicia máis natural e enxebre. Unha viaxe á que non podedes faltar.\nVoltaremos a contar cun percorrido nun só anel, de 50 km, de novo cunha porcentaxe de camiños sen asfaltar altísima (máis do 90%). Ademáis, como nas últimas edicións, daremoslle a posibilidade ós participantes que así o desexen, de abandonar en calquera dos puntos de avituallamento que disporemos ao longo do percorrido.\nEste punto é de interese, xa que permitímosvos facer percorridos de 10, 18, 25, 32, 38, 44 ou 50 km. Se non estás preparado para completar os 50 km ou durante a duración da proba non te atopas con forzas para seguir, esta é a túa andaina.\nOs participantes que non completen a proba disfrutará das mismas vantaxes que os que si o fagan. Esto inclúe duchas ao final do percorrido, avituallamento final con grifos de cerveza, recordo da proba e diploma de participación (non valedeiro para a Copa Galega de Andainas de 50 km). Asímesmo, poderá disfrutar dos xa famosa callada a partir das 19:00 horas.\nE, como non, a nosa proba será valedeira para o Campionato Galego de Andainas de 50km, por oitavo ano consecutivo.\nTrátase de unha proba de fondo de 50km que transcurrirá por camiños non asfaltados na súa inmensa maioría.\n· Primeiro avituallamiento.\n· Segundo avituallamiento.\n· Terceiro avituallamiento.\n· Cuarto avituallamiento.\n· Quinto avituallamiento.\n· Sexto avituallamento :\n* Os puntos kilométricos dos avituallamentos incluirémolos en canto identifiquemos os lugares axeitados para eles.\nA organización resérvase o dereito de modificar a localización de certos avituallamentos segundo a climatoloxía e as condicións do terreo o esixan.\nAdemáis destes 6 puntos fixos, a organización poderá dispor de outros 2 puntos máis de avituallamento no caso no que as condicións meteorolóxicas así o esixan (demasiado calor).\nPara os participantes con retencións estos serán os tempos de apertura e peche dos puntos de control. Aqueles que excedan o tempo poderán ser eliminados da proba pola organización, así como aqueles que non respeten os tempos mínimos de cada control. Faremos especial incapé en reter aos participantes nos puntos, xa que, recordamos, as andainas son eventos deportivos NON COMPETITIVOS, e queremos que poidan disfrutar do percorrido e as paisaxes do noso concello.\n· Primeiro control ( km):\n· Segudo control ( km):\n· Terceiro control (km):\n· Cuarto control ( km):\n· Quinto control ( km):\n· Sexto control ( km):\nComo sabedes, o percorrido poderase facer da seguinte maneira:\nCAMIÑANDO: cun máximo de 12:00h e un mínimo de 8. Haberá retencións en tódolos puntos de avituallamento, que funcionarán tamén como controis. Os tempos mínimos e máximos estarán dispostos nas tarxetas de control que se lles entregará ós participantes.\nAqueles que completen os 50km no tempo establecido, recibirán un diploma acreditativo valedeiro para a Copa Galega de Andainas de 50 km.\nPara os que non consigan finalizar a proba recibirán un Diploma de participación no que se estipularáns os kilometros realizados e o tempo empregado.\nÓ finalizar a proba haberá duchas habilitadas para os participantes, entrega de diplomas, entrega de camisetas da proba, sorteo de agasallos e unha gran merenda-cea cos tradicionais callos.\nPara un bo control da proba establécese un número máximo de participantes de 400.\nA organización reservase o dereito de poder modificar o reparto de dorsales según a afluencia de participantes.\nTratarase de minimizar os riscos da proba, contando coa colaboración de membros de protección civil nos puntos máis críticos, pero A ORGANIZACIÓN NON SE FARÁ RESPONSABLE DOS DANOS QUE POIDAN SUFRIR OS PARTICIPANTES.\nOs menores de 16 anos deberán ir acompañados por adultos.\nOs organizadores terán dereito a poder desclasificar a participantes que non se atopen nas condicións físicas mínimas para poder rematar a proba, así como a aqueles que se excedan dos tempos máximos estipulados en cada control.


Os ‘comúns’ de Colau instálanse na ambigüidade e o PDECat fecha filas co 1-O - INTERNACIONAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nXabier P. Igrexas Seguir a @@contradiscurso 09 Xullo 2017 14:24 h.\nA Assemblea Nacional Catalana despregou este sábado en San Cugat a estelada máis grande do mundo [Foto: ANC]\ncatalunya 1-o referendo independencia\nA convocatoria do referendo independentista do 1 de outubro é a pedra de toque na axenda política catalá e estatal. En Cataluña aumentan os movementos conforme se aproxima a realización da consulta, e transparéntanse as dúbidas e as contradicións dos diferentes actores políticos. Neste sentido é moi ilustrativo o contraste entre as posicións fixadas por Catalunya En Comú, o partido de confluencia liderado pola alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, e o PDECat. Os ‘comúns’ mantéñense instalados na ambigüidade, recoñecendo a necesidade dunha consulta e da súa maioritaria demanda popular, mais, ao tempo, rexeitan sumarse nin lexitimar o referendo do 1-O. Pola súa banda, o partido sucesor da extinta Convergencia, tenciona conxurar os síntomas de dúbidas ou división interna a respeito da realización e alcance da consulta, e escenificou que fechan filas co Govern e o bloque soberanista. Pola súa parte, o PP mantén desde Madrid o ‘ruído de sables’ con ameazas cara Catalunya e o PSOE defende que a saída pasa por unha reforma constitucional que non cuestione, iso si, a unidade de España.\nReferendo “non vinculante”\nA coordinadora nacional de Catalunya en Comú, reunida este sábado, resolveu “apoiar” a convocatoria do 1 de outubro, pero considerándoa unicamente unha “mobilización” e non un referendo. Desta maneira, os ‘comúns’ anuncian que non lle outorgarán lexitimidade ao resultado da votación na que se chama o pobo catalán a decidir se se constitúe en estado independente. Para a formación de Colau o referendo convocado pola Generalitat “non é o que Catalunya merece e necesita”, aludindo veladamente á necesidade de que a súa realización sexa pactada con Madrid, tal e como defende a nivel estatal Podemos.\nCatalunya En Comú demanda un referendo pactado co Estado\nNo entanto, o documento aprobado na coordinadora recoñece que diante do bloqueo político e institucional provocado polo españolismo, existe “unha maioría da poboación catala que considera que o actual marco autonómico está esgotado, e que é necesario avanzar cara a novos escenarios de soberanía mediante mudanzas constituíntes que teñan o seu centro no dereito a decidir”. Alías, critican a coligazón soberanista Junts pel Sí (PDECat e mais ERC), a quen acusan de promover unha “fuxida cara a adiante” en troca de apostaren nun referendo “efectivo e con garantías”. Pola súa banda, o líder do PSC, Miquel Iceta, mostrouse convencido de que os ‘comúns’ non farán “nada ilegal” de cara ao 1-O, dando a entender que a formación de Colau –con quen cogobernan en Barcelona-- non colaborará desde os concellos na organización da consulta.\nA decisión dos ‘comúns’ prodúcese poucos días despois de que se evidenciase a división interna no seo de Podem, a franquía catalá de Podemos. Após o secretario xeral de Podem, Albano-Dante Fachín, chamar expresamente a participar no 1-O, a dirección estatal da formación morada saía ao paso desautorizando de plano a posición da súa organización en Catalunya. Tanto o secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias, como o seu número dous, Pablo Echenique, manifestáronse contrarios a apoiar a consulta soberanista. “Se eu fose catalán, non participaría no referendo do 1 de outubro”, afirmaron ambos os dous dirixentes. Iglesias, malia declarar formalmente o seu respeito ás decisións de Podem, foi máis alá asegurando que “nós estamos con Xavi Domènech e Ada Colau, que propuxeron o sensato: o 1 de outubro pode ser unha mobilización lexítima, mais iso non é o exercicio do direito a decidir mediante un referendo con garantías e eficacia xurídica”. Unha posición que se sitúa nas antípodas do defendido por Fachín, quen xustificou a súa adhesión ao referendo explicando que "non podemos manter unha neutralidade cando escoitamos a ministra de Defensa apelando o Exército como nos tempos máis escuros deste país" .\nPDECat fecha filas co 'procés'\nOnde si parecen determinadas a poñer fin ás dúbidas e a un incipiente ruxe-ruxe de división é no Partido Démocrata Europeo de Catalunya (PDECat). O partido sucesor da extinta CDC, realizou tamén este sábado un Consello Nacional Extraordinario, coincidindo co primeiro aniversario da súa (re)fundación. O president, Carles Puigdemont, aproveitou o encontro para poñer en valor “a fortaleza interna” do seu partido, asegurando que serán garantía do referendo malia “as ameazas do Estado español”. Pola súa banda a coordinadora xeral do PDECat, Marta Pascal, afirmou que “este partido está ao cento por cento comprometido co proceso político que vive Catalunya, co [president] Puigdemont e cos consellers”. En termos semellantes decorreu a intervención do copresidente do partido, Artur Mas, que fixo un chamado á “unidade”.\nPuigdemont acusa os 'comúns' de se colocaren "a carón de Felipe González, Aznar e Zapatero" en contra da consulta.\nPuigdemont aproveitou para criticar tamén a “ambigüidade” de Catalunya En Comú en relación ao 1-O. “Van vestidos de antisistema pero cando lles pides axuda sistematicamente están ao carón de Felipe González, de Aznar e de Zapatero”, reprochoulles.\nO PP insiste no ruído de sables\nSegundo Pablo Casado, secretario de Comunicación do PP, o soberanismo catalán "desexarían que lles contestara El-Rei vestido de verde oliva en sinal realizada para todas as televisións"\nO soberanismo denuncia que o Partido Popular continúa na súa estratexia de “ameazas” para tentar impedir a realización da consulta. O pasado día 4, coincidindo coa presentación da Lei do referendo, a ministra de Defensa e secretaria xeral do PP, María Dolores de Cospedal, advertía de que “por terra, mar e aire, as Forzas Armadas e a Garda Civil, que se atopan onde haxa que protexer os valores da democracia e a Constitución, pero tamén a integridade e a soberanía do noso país”. Este domingo, o vicesecretario de Comunicación dos populares, Pablo Casado, afirmaba nunha entrevista concedida ao dixital The Huffington Post, que os e as soberanistas “desexarían que lles contestara El-Rei vestido de verde oliva en sinal realizada para todas as televisións”. “Eles [o soberanismo] tentan apelar ao símil do choque de trens, pero non hai dous trens. Hai un tren suicida que vai contra un muro, e o muro é a legalidade que está protexida pola Constitución que votaron os cataláns maioritariamente e o referendo do que agora se celebran 40 anos”, acrecentou Casado. O crecente ruído de sables contra Catalunya inclúe ameazas explícitas. “Deben saber que poden ser inhabilitados, que poden recibir peticións pecuniarias como os 10 millóns que se piden a Convergencia e que, sobre todo, terán que enfrontar a propia sociedade catalá que están dividindo de forma irresponsábel” declarou o máximo responsábel de comunicación do PP.\nPedro Sánchez desautoriza a Felipe González\nDesde o Partido Socialista, o seu secretario xeral desmarcouse da posición defendida polo ex-presidente Felipe González que días atrás advogou por aplicar o artigo 155 da Constitución española, no que se prevé a posíbel suspensións de funcións da Generalitat. Para Pedro Sánchez esas declaracións “só serven para alimentar o independentismo”.\nPedro Sánchez afirmou que apelar ao artigo 155 "só serve para alimentar o independentismo".\nO secretario xeral do PSOE mantén o seu rexeitamento ao referendo catalán, e propón como alternativa unha reforma constitucional de carácter federal que non concretou e que, segundo el propio, exixía do acordo co PP. “É ineludíbel e inescusábel que o PP participe” da reforma, asegurou. A proposta de Sánchez pasaría polo recoñecemento formal da existencia de “personalidades nacionais”, mais sen comprometer en ningún caso a unidade do Estado español sobre a base da existencia dunha “única soberanía [española]”.


Sobre nós - Pezas electromecánicas JIAYANG\nInicio / Perfil da compañía / Sobre nós\nPezas electromecánicas Jiangsu Jiayang Co., Ltd. é un fabricante profesional de pezas de automóbil, cunha superficie de 25.000 metros cadrados de capital social de 5 millóns e ten 150 empregados, incluíndo máis de 20 técnicos. Os principais produtos son: pezas do motor de arranque automático, bomba de auga electrónica automática, ventilador electrónico automático. A compañía conta con máis de 30 anos de experiencia na fabricación de pezas de automóbiles e pasou a certificar o sistema de xestión da calidade IATF 16949 e estableceu un sistema de investigación e desenvolvemento perfecto de produtos, produción, vendas e servizos posvenda. Sempre nos mantivemos co concepto de mellora continua da calidade PDCA e xestión de 5S no sitio para ofrecer aos clientes os produtos e servizos máis valiosos.\nPezas electromecánicas JIAYANG é á luz da excelente calidade, a fábrica tecnolóxica opera o obxectivo, satisfacer o produto superior, prezo superior, a necesidade superior do bo servizo do cliente é unha empresa que nunca cambia de mendicidade.\nPezas electromecánicas JIAYANG Desde a súa creación, grazas ao amor de todos os ámbitos da vida e ao gran número de clientes, a escala de desenvolvemento e expansión continua, tamén faremos esforzos incesantes para devolvelo de todo corazón.


SICTED. Ferramenta para a competitividade dos destinos turísticos - autoxiro\n¿Qué é o SICTED?\nSICTED é o acrónimo de Sistema Integral de Calidade Turística en Destino. Neste sistema, a diferenza doutros que están orientados a empresas a título individual, o principal beneficiario é o destino en conxunto. Outra característica é o seu carácter integral dando cabida a axentes que non sempre se consideraron integrantes do sector turístico, como o comercio, as adegas, taxis, policía local ou empresas de limpiza municipal. O SICTED foi evolucionando e actualmente xa permite diferenciar ata 32 oficios, así que pode ofrecer solucións adaptadas as necesidades de boa parte das empresas que operan en cualquera destino.\nO proceso vira ao redor da implantación de boas prácticas, da formación e da mellora continua. As boas prácticas están acollidas nun manual que abarca os campos de “Persoas”, “Vendas”, “Clientes”, “Servizos externos” e “Instalacións e equipos”. Cada manual tamén conta cunha relación de boas prácticas específicas para cada oficio.\n¿Cómo se pon en marcha o proceso?\nA iniciativa para solicitar a implantación do SICTED corresponde ao ente xestor do destino (Concello, Mancomunidade ou Deputación Provincial), que ten a obligación de coordinar todo o proceso. Para acadar o éxito na implantación é necesario establecer mecanismos de cooperación público-privada.\nUnha vez que o destino comunica a Secretaría de Estado de Turismo o interese en participar no SICTED, tene que nomear a unha persoa responsable de xestionalo. Esta persoa debe ter vinculación laboral co ente xestor, así como ter realizado o curso de formación específica que a Secretaría convoca periódicamente.\nO seguinte paso é a constitución dunha “Mesa de calidade” onde estén representados os axentes do destino turístico, así coma accións de presentación e captación dirixidas a empresas potencialmente interesadas. Para entrar no sistema, os participantes interesados teñen que asignar un protocolo de adhesión.\nA partir deste momento, o proceso está perfectamente pautado. O primeiro obxectivo das empresas participantes é conseguir a distinciónn, para o cal teñen que superar os seguintes requisitos:\nRealizar a formación correspondente ao primeiro ciclo.\nRecibir dúas Asistencias Técticas Individualizadas (ATI).\nParticipar nunha Asistencia Técnica Colectiva (ATC).\nCompletar a autoavaliación.\nPropoñer algunha acción ao plan de mellora.\nSuperar a avaliación externa.\nAquelas empresas que contan ca “Q” teñen convalidados varios destes requisitos.\nOs requisitos a completar en cada ciclo están resumidos no seguinte cadro:\nAs empresas que superan o ciclo reciben o distintivo no formato máis axeitado, en función da súa actividade: pegatina para un taxi, placa para un hotel ou “pin” para un guía turístico. E tamén poderán incorporarlo aos elementos de comunicación da prensa: web, folletos, facturas ou correos electrónicos son os elementos habituais.\nSuperado o ciclo, recíbese o distintivo no formato máis axeitado segundo a actividade #SICTED\n¿Vantaxes e inconvintes do SICTED?\nImplantar ferramentas orientadas a detección de áreas de mellora a partir das opinións dos clientes.\nDispor dun distintivo de recoñecemento de calidade avalado pola Secretaría de Estado de Turismo.\nPara o destino, é unha ferramenta de cooperación público-privada e un punto de encontro e intercambio para os axentes do destino.\nA visión integradora do sistema provoca que o manual de boas prácticas sexa parecido para, por exemplo, un gran hotel de cadea que para unha pequena pensión familiar.\nEscaso seguimento da evolución das empresas nalgunhas fases da implantación, sobre todo nos ciclos de renovación e seguimento.\nA superación destes inconvenientes e a potenciación das vantaxes depende en gran medida da capacidade de traballo do xestor e a coordinación e nivel de implicación do sector privado.\nCada destino ten as súas peculiaridades en función da fase de implantación, ao número de empresas participantes e á continuidade na aplicación do programa. Esta cifra pode aumentar durante o 2016, pois a Axencia de Turismo de Galicia deu pasos destinados á\nampliación do SICTED no noso territorio. Sanxenxo é un caso de éxito, pois resultou galardoado como o “mejor destino SICTED de 2015” e a súa xerente, Romina Fernández, primeira finalista como mellor xestora. Recolleron o galardón na última edición de FITUR celebrada en Madrid, primeira feira na que participou Autoxiro.\nSe eres unha empresa ou un ente xestor dun destino turístico e precisas información máis detallada do SICTED, podes consultar a páxina oficial do sistema ou poñerte en contacto con AUTOXIRO, estaremos encantados de asesorarte e resolver as túas dudas.


A Casa das Campás enchoupase de José Saramago no 20 aniversario do seu Nobel - Pontevedra Viva\nXornadas 'Saramago nos 20 Anos do Premio Nobel: Literatura, Arte e Política'\nA Casa das Campás enchoupase de José Saramago no 20 aniversario do seu Nobel\nLuns 3 de Decembro, 2018 ás 18:14 do Luns 3 de Decembro, 2018\nCatro conferencias e 15 comunicacións son o principal eixo das xornadas que se inauguraban este luns na Casa das Campás de Pontevedra e que levan por título 'Saramago nos 20 Anos do Premio Nobel: Literatura, Arte e Política'. Organizadas pola Cátedra Internacional José Saramago da Universidade de Vigo, esta cita xunta especialistas de diversas áreas co obxectivo de analizar a figura do escritor portugués, tal e como publica o DUVI.\nEstas xornadas, que se desenvolven ata o 5 de decembro, contan cunha exposición con cinco animacións realizadas por alumnado do máster en Libro Ilustrado e Animación audiovisual empregando a maquinaria ideada polo intelectual no libro Memorial do Convento.\nAdemais, durante a xornada do xoves, ás 19.00 horas, está previsto que se realice unha performance titulada 'Do poleiro a sombra', a cargo do grupo Electroplasma, formado polo peta vigués Xurxo Nóvoa e o músico portugués Alexandre Soares. Será na Sala X, de Belas Artes.\nÁ inauguración, ademais de diversos representantes da Universidade de Vigo como a vicerreitora de Comunicación, Mónica Valderrama e Silvia García, decana da Facultade de Belas Artes, asistía a concelleira de Cultura, Carmen Fouces, que quixo facer referencia á obra 'A Caverna', indicando que en Pontevedra se prioriza ás persoas e aos oficios.


Xornal Vigo: 1.600 escolares de 30 centros educativos visitarán no MARCO Jules Verne: Os límites da imaxinación\nAbel Caballero deu conta esta mañá dun programa de visitas de escolares ao MARCO para gozar da mostra Jules Verne: Os límites da imaxinación. Ata mediados de xuño serán uns 1.600 alumnos de 30 centros diferentes os que coñezan de cerca os vínculos desta cidade co autor francés.\nAta o mediados do próximo mes de xuño, uns 1.600 escolares de 30 centros educativos visitarán a exposición didáctica Jules Verne: Os límites da imaxinación. Esta iniciativa municipal pretende, dixo o rexedor, transmitir ao alumnado a historia e a cultura da cidade dun xeito ameno xa que serán guiados por un dos máis importantes investigadores do vínculo entre Vigo e Jules Verne. Estudantes de 5º e 6º de Primaria e de 1º e 2º de Secundaria terán a oportunidade de coñecer os grandes adiantos que marcaron toda unha era de progreso para a humanidade e viaxar no tempo cos grandes pioneiros da tecnoloxía. No 2018 cúmprense 150 anos da entrada do submarino Nautilus na Ría de Vigo, na novela "20.000 leguas baixo dos mares" e tamén se celebran 140 anos da primeira das dúas visitas que o escritor fixo á cidade de Vigo.\nRespecto das visitas ao MARCO, Caballero detallou que só nos últimos días de abril e nos primeiros dez de maio, a cifra é de case dous mil visitantes, unha cifra que duplica o número rexistrado no mesmo período do ano anterior.


O festival Plataforma de artes performativas decorre do 26 de maio ao 5 de xuño nas rúas e nos espazos museísticos da capital galega.\nMónica Maneiro, Mercedes Rosón e Iñaki Martínez. (Foto: Europa Press)\nRedacción 20:46 do 27 de abril de 2021\nEsta terza feira presentouse en Compostela a II edición de “Plataforma. Festival de artes performativas”, que se vai desenvolver entre o 26 de maio e o 5 de xuño na capital galega. Na presentación, acompañaron a concelleira de Acción cultural, Mercedes Rosón, os organizadores do evento, Iñaki Martínez e Mónica Maneiro.\nO festival Plataforma está destinado a acoller “traballos e artistas que están no límite das artes como tal definidas”, e así conxuga as artes escénicas coa literatura, coa música, coa arquitectura e con outras disciplinas artísticas.\nO seu desenvolvemento vai ter lugar nas rúas e en espazos de arte da cidade como a galería Nordés, o Centro Galego de Arte Contemporánea ou a Fundación DIDAC. O seu obxectivo, unha vez máis, “achegarlle estas artes ao público xeral, creando un efecto e ruta e de tránsito”.\nAs tres persoas encargadas da presentación destacaron que a proposta de 2021 supón “unha grande aposta” polo talento galego, cun cartel no que “máis de 70% das artistas” son de aquí.\nTamén destacan a aposta pola igualdade, “superando amplamente as mulleres artistas ao homes, algo que ocorreu de forma natural”, explicou Iñaki Martínez. Mercedes Rosón quixo lembrar que o certame “reivindica o compromiso co patrimonio material e inmaterial” de Compostela.\nO perfil da programación\nA programación desta edición do Plataforma vaina inaugurar Amaya González, que colaborará coa Banda Municipal na súa actuación, o 26 de maio. O 1 de xuño chega La Ribot, León de Ouro da Bienal de Danza de Venecia, que actuará no CGAC. Museo no que se poderá visitar a mostra de Pilar Albarracín, que tamén realizará unha performance na Quintana.\nEntre o máis destacado, a estrea da artista catalá Laia Struc, colaboradora de Samesugas, e a nova peza de Janet Novas, que se vai representar no CGAC.\nO parque de Belvís será outro dos escenarios, no que se “investigarán formatos”, como as accións poéticas.\nNa clausura poderase gozar, diante do mosteiro de San Martiño Pinario, das proxeccións da artista Marta Verde e da música de DJ Mil.\nNa presentación destacáronse as actividades formativas, como encontros coas artistas ou xornadas dirixidas á crianzas.\ncompostela plataforma santiago performance festival plataforma


IBM doará 50.000 liñas de código para facilitar o manexo do navegador Firefox | Consumer\nIBM doará 50.000 liñas de código para facilitar o manexo do navegador Firefox\nEsta contribución permitirá navegar pola Rede mediante o uso do teclado, en lugar do rato\nA compañía informática IBM pretende facilitar a accesibilidade do navegador de código aberto Firefox, desenvolvido pola Fundación Mozilla. Para iso, anunciou que doará 50.000 liñas de código que farán máis sinxelo o manexo deste navegador.\nGrazas a esta contribución, poderanse engadir as vantaxes da linguaxe dinámica de hipertexto (DHTML) á versión 1.5 do navegador da Fundación Mozilla. Desta forma, a web deseñadas para Firefox poderán ser lidas automaticamente ou ben se poderá navegar por elas mediante o uso do teclado, en lugar do rato. Estas vantaxes facilitarán a navegación por Internet a persoas discapacitadas ou anciáns.\nO mercado da accesibilidade é grande e está en continuo crecemento. Segundo datos da Organización Mundial da Saúde (OMS), entre 750 e 1.000 millóns de persoas padecen problemas para comunicarse ou de mobilidade.\ncódigo firefox-gl líneas-gl


Marín prevé renovar o viario das praias cun investimento de 1,8 millóns de euros - Pontevedra Viva\nVial das praias de Marín\nMarín prevé renovar o viario das praias cun investimento de 1,8 millóns de euros\nSábado 9 de Outubro, 2021 ás 15:41 do Sábado 9 de Outubro, 2021\nAcometer unha mellora integral da mobilidade do que, segundo o Concello de Marín, é o seu sendeiro máis atractivo. É o que planea facer o goberno municipal co viario das praias. Están a traballar nun proxecto de remodelación no se que prevén investir 1,8 millóns de euros.\n"Queremos crear unha senda mellor, na que conviva de verdade e con seguridade a xente que pasea, a xente que vai en bicicleta e o tráfico", explica a alcaldesa de Marín, María Ramallo.\nEste proxecto formaría parte do Plan de Turismo Sostible de Marín, que presentou o Concello aos fondos dos Plans Turísticos de Sostibilidade en Destino, financiados a través dos fondos europeos Next Generation.\nOs obxectivos deste proxecto serán a mellora integral do itinerario peonil-ciclista, dotándoo de seguridade, conectándoo coa rede que se vén de facer na Avenida de Ourense e mellorando todas as barreiras de accesibilidade que hai nos accesos ás praias ao longo do trazado.\nA actuación completaríase coa colocación de aparcadoiros para as bicicletas.\nPara que o carril bici sexa seguro, no proxecto abordarase que teña unha anchura abondo e con dobre sentido de circulación, cunha pavimentación resistente e que non sexa esvaradío.\nPor outra banda, mellorarase a iluminación naqueles puntos nos que aínda non haxa iluminación LED, a pesar de que gran parte do viario xa foi renovado neste sentido.\nO proxecto dividirase en dúas fases, unha inicial ata Mogor, "que probablemente é a que poderíamos executar no caso de acadar os fondos do Plan Turístico", segundo a alcaldesa, e unha segunda ata Aguete, para a que se seguirá buscando financiación.\nA alcaldesa de Marín comprométese cos hostaleiros a promocionar o Vial de Praias máis aló do verán\nUnhas piscinas naturais de auga salgada, próximo paso para unir Marín co mar


ferradura en tránsito » a 50 ideas por hora\n« os retos na dinamización lectora\npapel político da cultura »\nFiled under: POLÃTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 30 Maio 2014 @ 5:48 p.m.\nNun principio, a idea era a de 50 ideas por hora. Sopesei un anaco e razoei que era excesivo en exceso tanta demanda de actividade cerebrosa a en cerebros a barbeito. Ben é certo que pensar é barato, é de balde, e todos temos maquinaria pensante…que digo!… todos temos maquinaria pensadora. E tampouco llo ía pedir a unha única persoa. Non, ho.\n-Pois que pensen co cu.\nDixo un outro eu, meu e indisciplinado. Non lle fixen caso. Non fora ser que deran en diarrea mental.\n-Pois que pensen co estómago.\nDixo un outro eu, meu e indisciplinado. Tampouco lle fixen caso. Dáme igual a aparte anatómica corporal coa que pensen, con tal de que o fagan. Porén, quixen ser condescendente e relaxei a cantidade, non a cantidade de ideas senón de tempo: 5o ideas por día. Relaxei tanto que case me enfado intimamente comigo mesmo. Porque, a ver, tampouco é tanto, estoulle pedindo 50 ideas á Conferencia Episcopal, non á Conferencia PPepiscopal a ver se dan atopado a(s) razón(s) da perda de tanto millón de votos como perderon. E como non quero ser malo maligno tamén digo que lle estou pedindo iso mesmo ao Cónclave Asambleario do PSOE ese que aínda non deu decidido como van escoller a quen poña o puño para levar a rosa, a rosa descolorida.\nDecidín tamén que sería bo permitirlles convidar, obrigalos a permitir convidar os cerebros asesores que tan ben pagan para que os chufen nos medios de comunicación, os creadores de opinión que teñen a soldada bienpagá.\nÉ que non lles vin a primeira. Nin aos que en teoría gobernan nin aos que en teoría fan oposición. E preocúpame.\n-Vale, pídelles 50 ideas por Conclave Partidario Asemblear. Que se xunten todos.\nMais entón, ou outro eu indisciplinado e meu fregoume as orellas.\n-Esperta, hostia, esperta do teu pesadelo, fogar de Breogán. Ademais de pedirlles aos burros que lean tamén lles esixes que pronuncien!\nComentarios desactivados en a 50 ideas por hora\nPage created in 0.443 seconds and powered by WordPress


Biblioteca Miraflores: El reflejo de las palabras\nO escritor iraniano Kader Abdolah escribe en lingua neerlandesa e dado as trazas que leva vaise converter nun dos máis interesantes narradores actuais.\nCoa novela El reflejo de las palabras acada unha fermosísima obra na que descubrimos o día a día dunha familia persa formada por un pai xordomudo, nai e catro fillos, tres mulleres e un varón. Deste protagonismo coral destacan a relación entre o pai e o fillo varón, pois este desde ben cativo foi quen de se comunicar con el.\nCoa familia e desde a aldea á cidade Kader Abdolah lévanos pola historia recente e antiga de Irán e vai mesturando diferentes tons que arrastran o lector. O escritor sabe ser intimista, épico e heroico para a loita política clandestina, e ademais conxuga fermosamente elementos propios do realismo máxico tal como lle acaen a todo un reparador de alfombras e escritor de lingua cuneiforme, que vén sendo o cabeza de familia\nToda a obra está tinguida do misterio da palabra, como é posible a comunicación mesmamente sen dar fala, e como se pode contar historias co engado marabilloso das mil e unha noite. Todo isto o consegue Kader Abdolah nesta novela.\nPublicado por Miraflores Oleiros ás 10:15


A singularidade dos montes veciñais de Ponteareas, protagonista do traballo de Damián Copena gañador do VIII Premio Fermín Bouza Brey - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoPonteareasA singularidade dos montes veciñais de Ponteareas, protagonista do traballo de Damián...\nA singularidade dos montes veciñais de Ponteareas, protagonista do traballo de Damián Copena gañador do VIII Premio Fermín Bouza Brey\nO ponteareán, profesor na Universidade de Oviedo, salientou na presentación da súa investigación que “as comunidades de montes de Ponteareas están vivas e activas”\n“As comunidades de montes de Ponteareas están vivas e activas a pesar dos riscos e dificultades e dunha traxectoria histórica complicada. Son axentes fundamentais dentro da dinamización das parroquias e cumpren unhas funcións únicas dende o punto de vista social, ambiental e económico”. Así salientaba a singularidade dos montes veciñais da vila o ponteareán Damián Copena, profesor de Economía na Universidade de Oviedo e gañador do VIII Premio Fermín Bouza Brey durante a presentación no salón de plenos do Concello do seu traballo ‘Manexo comunitario dos recursos naturais: pasado, presente e futuro dos montes veciñais en man común de Ponteareas’.\nCopena fixo fincapé ante un numeroso público na singularidade dos montes veciñais de Ponteareas, recollida no seu traballo, realizado cunha metodoloxía ampla e transversal e analizando este sector desde distintos campos, como o económico, o social ou o ambiental. O autor fixo un percorrido pola historia dos montes ponteareáns e a súa relevancia, sobre todo como un elemento importante na agricultura tradicional galega.\n“Os nosos montes son recursos de uso común xestionados mediante acción colectiva moi importantes tanto territorial como superficialmente, con grandes cambios no últimos anos cun proceso de recuperación no que continuaron camiñando cara a adiante desenvolvendo novos aproveitamentos”, recalcou. O investigador destacou que “temos por diante un futuro complexo e incerto para o que temos que estar preparados dende as comunidades locais para ter maior resiliencia e que as comunidades de montes poidan manterse ao longo do tempo e sobrevivir aos problemas que poidan vir a curto e medio prazo”.\nO obxectivo de Damián Copena é realizar unha publicación científica nunha revista de interese internacional no que se poñan as comunidades de montes veciñais en man común de Ponteareas como un caso de estudo de relevancia a ter en conta “fóra das nosas fronteiras”.\nA alcaldesa, Cristina Fernández Davila, foi a encargada de presentar ao gañador deste premio de investigación e destacou o labor de Copena como “un grande especialista nos montes veciñais”. “Para a nosa vila ten moitísima importancia este traballo tan espectacular e rigoroso, unha investigación cun gran mérito, xa que se trata dun tema pouco estudado”, salientou. A rexedora quixo ter unhas palabras tamén para o labor do anterior alcalde, Xosé Represas, que “sempre amosou un grande interese polos montes de Ponteareas”.\nDurante o acto, o concelleiro de Cultura, Fernando Groba, fixo referencia á importancia do premio Fermín Bouza Brey para coñecer a historia de Ponteareas. Ademais destacou a notable dotación económica do galardón, 3.000 euros, e fixo un breve percorrido polas oito edicións deste premio, que permite “visibilizar traballos e estudos relevantes con base científica, rigorosos e aplicábeis á mellora do noso día a día”. O edil quixo tamén agradecer a participación de todos os membros do xurado.\nPonteareas comeza os traballos de ampliación da rede de abastecemento de auga en Albar e Puzo\nO Club Natación Ponteareas, gañador na clasificación conxunta e feminina no Campionato Galego Máster de Inverno\nPonteareas: morrer ou saúde\nSuso Represas Represas - 16/01/2022


«Distintas compañías» de Teatro do Ar, este sábado en Nigrán - Comarcas na Rede\nHomeVal MiñorNigrán«Distintas compañías» de Teatro do Ar, este sábado en Nigrán\nO auditorio do Concello de Nigrán recibe este sábado ás 20 horas, a ‘Teatro do Ar’ nun novo día do seu ciclo de teatro. A compañía de Nigrán representará a obra orixinal de Pedro Rodríguez Villar, director do grupo, ‘Distintas Compañías’. Unha comedia baseada nas lendas que Antonio Fraguas, homenaxeado no Día das Letras Galegas deste ano, recolleu durante a súa vida de aldea en aldea.\nA obra foi representa este verán no paseo da Foz ao aire libre como antesala ao NigránJazz. Por iso, Rodríguez decidiu presentar este sábado unha versión modificada de ‘Distintas Compañías’ para continuar sorprendendo no auditorio do Concello. Un novo escenario que suma a xira deste obra coa que Teatro do Ar xa actuou en Gondomar, Oia, Nigrán, Vigo e Antas de Ulla (Lugo).\nTeatro do Ar é unha compañía de rapaces entre 16 e 24 anos que se creou hai oito anos. Colaboran en proxectos de teatro social e xa recorreron gran parte de Galicia coas súas actuacións


Esquí Lash Handle Esquí e correas polos China Manufacturer\nDescrición:Correa de ombreiro de esquí,Correa do transportista de esquí de ombreiro,Correa de esquí e polos\n HomeProdutosAccesorios de esquíCorrea de transporte de esquíEsquí Lash Handle Esquí e correas polos\nModelo núm.: HXW-H22\nMaterial: Nylon + EVA + Woven Webbing\nUsage: Keep Skis Organized\n【De alta calidade ps Cintos de esquís e postes con bucle de gancho forte que son máis duradeiros que outros transportistas de esquí no mercado. Non só a correa está ben feita, senón que tamén é moi forte.\n【Deseño contratado】 As correas de esquí para os ombreiros só están compostas con correa de esquí e cintas axustables, algo sinxelo pero moi práctico. Unha vez subido ao monte, só tes que poñelo no peto ao esquiar.\n【Fácil de usar】 Pode manterse cómodo e frío levando as costas sobre os ombreiros ou cara adiante / cara atrás polo peito. As correas de esquí son axustables e son aptas para esquís de diferente ancho. Non tarda máis que uns segundos en completar a instalación, protexendo realmente o bordo e o fondo dos esquís contra a fricción e os arañazos.\nPor que nos elixiu?\n1.Con material 100% de nylon e forte fío de costura, as nosas correas de esquí son duradeiras e pódense reutilizar moitas veces.\n2. Este tipo de correa transportadora de esquí adopta EVA non tóxico ecolóxico.\n5. Temos moitos anos de produción e experiencia na fabricación de produtos de esquí, incluíndo correa para transportadores de esquí, correa de esquí, correas de esquí de fondo, bolsas de esquí, etc., para ofrecerche os servizos máis profesionais.\nCorrea de ombreiro de esquí Correa do transportista de esquí de ombreiro Correa de esquí e polos Correa de ombreiro con esquí Correa de ombreiro de esquí alpino Correa de ombreiro de esquí nórdico Correa de carreira de esquí Correa de polo de esquí


O Samaín 2020/2021 | IES Leliadoura\nInicio » O Samaín 2020/2021\nPero aínda así, como vedes na fotografía anterior montamos un pequeno escenario cunhas bruxas, esqueletos e cabazas para ambientar un pouco e intentamos animar a todo o alumnado a participar igualmente en tódalas actividades seguindo o protocolo de actuación Covid.\nO equipo de dinamización tíñamos como actividades fundamentais para o Samaín\n-Unha exposición de cabazas como fixeramos en cursos anteriores onde o alumnado daba a demostrar as súas habilidades artísticas e creativas.\nEstas foron as dúas cabazas que presentaron dous alumnos de 1º ESO Yeray e Marco\nUn "Photocall" na entrada do centro para que todo aquel alumn@ que quixera sacar unha foto só en parellas ou en grupo podía acercarse durante a xornada escolar do venres 30 de outubro, que foi o día adicado no IES Leliadoura ao Samaín..\nA participación este curso non foi coma a de anos anteriores, pero aínda si que temos algunhas fotos de recordo deste día.\n-Tamén fixeron contos de medo e conxuros, que eran outras das actividades pero como non deu tempo a facer as entregas amosarémolas noutra edición da páxina do EDLG\nPor outra banda aquí recomendamos algúns libros de lectura para este momento:\nDez relatos sobre intrigas ,amores, feitizos, aventuras,perigos...Lecturas audaces para traspasar as fronteiras da realidade.\nQuen non tivo medo algunha noite? Ás veces, os pesadelos agóchanse nos armarios e asústannos desde alí.\nCantas aventuras lles agardan aos tres amigos que se reúne para durmir xuntos na casa dun deles...Noite de contos de medo, sustos e pantasmas.\nTres símpaticos esqueletos saen unha noite a pasear e asustar xente.Xogos e cancións nunha lectura terroríficamente divertida.\nDe ónde ven o Samaín?\n(Vieiros da Escola) Nova escola Galega\nNeste ano xa non se fixo a tradicional degustación das castañas que normalmente se facía por esta época celebrando o tradicional Magosto.\nTamén en parte entendemos a baixa participación no desenvolvemento das actividades que nos condicionan a tod@s polas condicions sanitarias derivadas desta pandemia provocada polo Covid.\nPero ánimo! nós seguiremos intentando facer todo o que podamos.


Medios de fungos nos pés - Tinedol\nMedios de fungos nos pés\nDe forma eficaz de se librar de pé de atleta e entre os dedos dos pés é importante para escoller o dereito axente terapéutico. Eles deben axudar a curar a infección rapidamente e de forma permanente. Non é o suficiente para ir á farmacia e mercar o máis caro ou sensacionalistas produto. Despois de todo, ten que adquirir remedio de fungos nos pés máis axeitado para a súa condición.\nPolo tanto, antes de curación da enfermidade, é necesario para visitar un médico, confirmar a presenza de fungos e descubrir o seu tipo. E, a continuación, en base a esta información, pode determinar exactamente o que drogas vai ser máis eficaz no tratamento da enfermidade.\nAntifúngico drogas para toe acción local\nCando se trate de pé de atleta aplicar tanto externos e internos medicamentos. Drogas local accións son asignados sempre, sistema – a solicitude.\nAs áreas afectadas dos pés poden ser procesados:\nCada tema presenta un gran número de medicamentos a partir de diferentes fabricantes. A elección de medicamentos específicos é exercido polo dermatoloxía sobre a base do cadro clínico da enfermidade, as características individuais do paciente, a súa experiencia, o feedback dos pacientes e compañeiros.\nExisten algunhas regras Xerais que axuda a destruír os fungos nos pés con diferentes antifúngico acción local:\nO que precisa para a realización simultánea o tratamento de todos eles áreas da pel;\nCando a aplicación do produto non é só afectadas polo fungo tecido, pero tamén na veciña;\nA epiderme antes de usar actualidade tratamentos debe ser limpo, ben con xabón e auga corrente.\nSeguridade relativa antimicótica actualidade medicamentos non debe facer unha escusa para o seu uso incontrolado. Aínda usando o medio máis eficaz de fungos nos pés, para o ingrediente activo que o microorganismo é susceptible, só pode empeorar a condición da pel, perda de tempo precioso e dificultan a recuperación!\nForma común de drogas antifúngicas local accións son pomadas. Eles poden ser tanto nacionais e de importación.\nAntimicótica pomadas variar moito o prezo. Con todo, escoller un bo remedio para a pé fungos, con foco só sobre o seu custo, non. Porque iso depende non só sobre as propiedades terapéuticas da substancia activa, pero tamén desde o adicional compoñentes utilizados na súa estrutura, a política de marketing do fabricante, famosa marca. Moitas veces, as drogas son baratos, pero son eficaces en farmacia baldas seguinte ao similares medicamentos pena varias veces máis caro.\nO mellor remedio para a pé fungos seleccionados para cada paciente, o médico individualmente. Polo tanto, se o paciente non quere pagar de máis, ten que preguntar a un dermatoloxía para indicar na asignación de posibles compañeiros de medicación e seleccionar a farmacia versión máis barata do recomendada polo seu médico.\nAdemais de pomadas, hai outras do mesmo xeito estruturado drogas de fungos. El cremas. Eles efectivamente parar o crecemento e reprodución de microorganismos patóxenos. Son usados no tratamento de enfermidades en forma aguda, e para a prevención da recorrencia.\nAdemais da antimicótica efectos cremoso o produto da fungos teñen propiedades para aliviar a irritación, a inflamación, a rexeneración do tecido. Eles están ben eliminar cheiros desagradables que ocorren no patoloxía.\nSe o atleta pés de execución, a continuación, antifúngico cremas non vai ser capaz de curar a enfermidade completamente. En tales casos, a mellor opción para alcanzar unha recuperación completa – o uso de terapia combinada de enfermidade, combinando os preparativos da externos e internos método de aplicación!\nMoi popular remedio para un fungo do local accións que non pode ser espallada sobre os pés, e de pulverización. Eles están dispoñibles como sprays, non son menos eficaces que cremas e pomadas, con todo, son retidos máis sobre a pel. Esta propiedade permite o tratamento dos fungos moito máis rápido que con outros medicamentos de acción local.\nSprays son indispensables se a infección se espallou para inaccesibles das localidades de a pé e é difícil para esfregaço estas áreas con outras drogas. Eles son os primeiros asistentes no tratamento de choro lesións e a transpiración excesiva de pé, como eles teñen unha forte secado e desinfección efecto.\nSprays pode ser usado non só para o tratamento dos fungos. Eles son completamente invisibles medida preventiva. É recomendable para pulverizar sobre pernas fans de saunas e piscinas antes de visitar estes lugares.\nO uso dos outros medios de acción local para o tratamento dos fungos\nAdemais de pomadas, cremas e sprays os médicos recomendan usar e outras de baixo custo, pero eficaz farmacia antifúngico. Estes inclúen:\nEstas ferramentas poden ser comprados en farmacia, sen moita dificultade. Eles son de fácil utilización e moi eficaz no tratamento complexo de pé fungos.\nMoi barato e accesible remedio que mata a maioría dos tipos de fungos. Ademais iodo é un excelente antiséptico, axuda a tratar con concomitante infección por microorganismos patóxenos.\nEste barato ferramenta é usado como pel e uñas mycosis.\nAlgunhas variantes populares de aplicación de alcoólatra solución de iodo para tratar fungos:\nBaños. En dous litros de auga quente diluído con unha culler de sopa de iodo. Os pés, unha vez ao día, durante quince minutos. Despois de que, a pel coidadosamente limpar e tratados con un prescrito antifúngico pomada ou crema. O baño é usado non só para o tratamento, pero tamén para a prevención do lume;\nLimpeza. Un cotonete embebido en iodo dúas veces ao día, tratados afectados e pel circundante áreas de a pé.\nO iodo é un moi forte alérgeno. Para comprobar que vostede non terá ningún pel reacción, aplicar unha gota sobre o cóbado curva. Se vermelhidão e coceira non é observado, que pode usar con seguridade para fins medicinais!\nEn calquera farmacia vende un moi poderoso antifúngico axente pertencentes á categoría barato o suficiente. Este alcohol tintura de própole. Que contén substancias, ademais da antimicótica efectos ten a cicatrización de feridas e antimicrobianos efecto.\nQuedando na pel, própole formas un invisible duis. Debido a isto non é só o tratamento da epiderme, pero tamén a súa defensa.\nPara destruír o lume nos pés se recomenda para estas receitas:\nAlgodón embebido en tintura de própole, aplicar a infectado áreas de pés e amarre fasci. Comprimir deixar por unhas horas, pero ningún dano se para manter-lo durante toda a noite;\nUnha culler de té de alcohol tinturas de própole é derramado en cinco litros de auga quente acumulado na conca. A solución para dez minutos subir pés. Despois de que, limpe a pel e poñer en medias. O procedemento é facer de cada día antes de deitarse.\nCura pé fungos con acción sistémica\nSe o tratamento do pé de atleta mediante a aplicación tópica tratamentos só é imposible, a dermatoloxía recorreron para o nomeamento de produtos farmacéuticos, que son para administración oral.\nTerapia sistémica de infeccións fúngica é moi eficaz. Con todo, as drogas teñen unha gama moi ampla de efectos secundarios, polo tanto, son asignados só cando absolutamente necesario. As pílulas para fungos nos pés non pode ser aplicada para mulleres embarazadas e lactantes, eles non son aconsellamos a dar para os nenos e as persoas con enfermidades crónicas dos órganos internos.\nUn dermatoloxía experimentado vai tratar a selección de antifúngico medicamentos para efectos sistémicos con moito coidado. El vai familiarizarse co actual estado de saúde do paciente, pero tamén aprende sobre anterior enfermidades e patoloxías previamente atopou!\nPara o paciente foi curado de pé de atleta tan axiña como sexa posible, é importante non só para escoller o dereito antimicótica medios, pero tamén aplicala los correctamente. En calquera caso, é imposible cambiar a terapia prescrita por un médico, e saltar o procesamento de infectados pel ou tomar sistémica drogas. Só exactamente cumprindo todos os requisitos do médico, pode conseguir rápido e eficaz vitoria sobre o lume.


A programación é cousa delas | Voluntariado Dixital\nA programación é cousa delas\nBarcelona,\t13/06/18 (12:41)\nEstá previsto que para 2020 as mulleres programadoras representen o 15-20% do total de traballadores do sector da programación, con todo, as diferenzas de xénero continúan manifestándose a través das diferenzas nos soldos, as tarefas que se asignan ás mulleres e mesmo no acoso laboral ou os comentarios sexistas.\nEstá previsto que para o 2020 as mulleres na informática alcancen o 20% dos traballadores segundo datos do goberno estadounidense. A pesar disto, as mulleres do sector continúan enfrontándose diariamente aos roles de xénero, os estereotipos ou mesmo o acoso laboral. Neste contexto, o evento JBCNCONF avoga por seguir sumando ao colectivo feminino ao sector da programación, reunindo do 11 ao 13 de xuño en Barcelona a 6 das programadoras de software máis importantes do mundo.\nEn 1843, Ada Lovelace describiu por primeira vez unha linguaxe de programación baseado na máquina de computación de Charles Babbage. Foi unha muller a que desenvolveu a primeira linguaxe de programación da historia. A informática evolucionou desde entón, coas mulleres mantendo un papel protagonista. Con todo, desde 1990 a porcentaxe de programadoras descendeu desde o 25% ata o 12% na actualidade.\nNo marco do congreso de programación Java JBCN Conf, falamos con 3 das programadoras internacionais máis coñecidas da conferencia: Mala Gupta (A India), Mercedes Wyss (Guatemala) e Anna Kurman (Polonia), que opinaron sobre o papel da muller no sector da programación.\nSó 1 de cada 10 programadores son mulleres\n"Por que os electrodomésticos de cociña son de cor rosa e están destinados ás nenas e os videoxogos están destinados aos nenos?". Esta é a pregunta que lanza Mala Gupta, fundadora de eJavaGuru e conferenciante internacional. "O motivo da diminución de presenza feminina na programación non está nin remotamente relacionado coas súas capacidades. Débese a como os prexuízos nas sociedades afectan aos nenos e nenas ao principio das súas vidas. Están condicionados a optar por un conxunto de profesións, consciente ou inconscientemente".\nMercedes Wyss, programadora e CTO na startup Produactivity, afirma que esta presenza depende dos países. "Hai países que teñen mentalidades moi abertas ou levan anos traballando en temas de inclusión, e as porcentaxes son de ao redor do 40%. Pero hai países como Guatemala onde non hai nin un só avance significativo respecto diso e a participación feminina está ao redor do 3%". Con todo, considera que esa marxe crecerá significativamente nos próximos 10 anos grazas a "os múltiples movementos ao redor do mundo que promoven a inclusión feminina no sector da programación".\nAnna Kurman, enxeñeira de software senior en Ocado Technology e voluntaria de Barcelona JUG, doutra banda, cre que a culpa da pouca presenza de mulleres na industria de desenvolvemento de software é das empresas, os pais, os docentes académicos, a contorna laboral e "tamén das propias mulleres, que non cren en si mesmas. Véxoo no meu propio caso: fai un par de anos era tímida e calada e pensaba que outras persoas máis novas ou nunha posición laboral superior sabían máis que eu. Ao desenvolver as miñas habilidades deime conta de que isto non era así."\nOs estereotipos e roles de xénero no sector do desenvolvemento de software\n"Fai un par de anos, cando eu dicía que era programadora, a xente preguntaba "En serio? Ti? Como é posible?" Frases como esta son o pan de cada día de moitas profesionais da industria informática. Anna Kurman sinala como a sociedade durante moito tempo "percibiu que as nenas non poden pensar loxicamente, son peores en ciencias e deberían traballar como mestras para nenos ou preocuparse unicamente do seu aspecto físico".\n"Se se vive nunha sociedade machista, a industria da programación non está libre de vivir ese mesmo comportamento social. É parte dese sistema" afirma Mercedes Wyss. No seu caso persoal, viviu o machismo da industria en diversas situacións. "Traballei nunha empresa onde recibía a metade do soldo que recibían os meus pares masculinos (...) a pesar de ter o dobre ou o triplo de tarefas asignadas". Con todo, como sinala Anna Kurman, "Aos poucos os salarios iguálanse, baseándose nas habilidades e non no xénero, especialmente nas empresas que son internacionais. Non poden darse o luxo de non ser igualitarias, porque podería ser un gran problema de imaxe pública".\nA programación é cuestión de cerebro, non de xénero\n"Os estereotipos, como sabemos, ignoran a singularidade dos individuos, crean ignorancia das súas capacidades, o que leva a crear suposicións" afirma Mala Gupta, que na actualidade é unha das principais defensoras da formación e certificación oficial en linguaxe Java. Segundo a súa opinión como desarrolladora profesional, na programación "non hai lugar para suposicións: debemos detallar explicitamente cada parte dunha aplicación e a súa contorna".\n"Programar é a arte de dar solucións a problemas da vida real a través da codificación e o uso de linguaxes de programación" explica Mercedes Wyss. "Isto implica que calquera persoa que se atope capacitada no uso destas linguaxes, que teña as habilidades de análise e razoamento, pode executar a tarefa de programar. O cerebro humano ten un funcionamento completamente igual e é un músculo que pode ser adestrado. É unha tarefa que tanto homes como mulleres poden desempeñar".\nO papel de eventos como JBCN Conf para reverter a situación\n"As mozas deben aprender a programar a unha idade temperá, cando están a estudar na escola, para que se dean conta de que teñen unha opción de elixir a programación como a súa carreira, cando medren" opina Mala Gupta, cuxa filla xa programa na escola con apenas 6 anos. "Ter máis modelos a seguir no espazo de programación, creo, inspiraría ás mozas e mulleres. Na India vin a moitas mulleres liderando o noso país, como Indira Gandhi, Sushma Swaraj ou Nirmala Sitharaman. Ver a tantas mulleres líderes nos postos máis altos axudoume a comprender que as mulleres son capaces de aspirar todo o máis alto".\nPola súa banda, Anna Kurman advirte que "non podemos obrigar a ninguén a que lle guste a programación. Ten que vir de forma natural, difundindo cada vez máis a programación". Kurman móstrase en contra de dividir ás persoas entre homes e mulleres. "Non somos meigos, de súpeto non imos ter máis mulleres no sector da programación informática. Debemos alentar ás mulleres para alzar a voz, a dar máis charlas, organizar talleres e traballar na súa valentía e confianza. Debemos alentar ás persoas para aprender programación".\nMercedes Wyss avoga por romper o rumbo social preestablecido, xa que "para que as mulleres se interesen pola programación temos que romper cos seus paradigmas sociais de crianza posto que, se xa están casadas e con fillos, será moito máis difícil". Mercedes, que formou parte do Women Techmakers Guatemala de Google para dar visibilidade ás mulleres na tecnoloxía, considera que "debemos apoiar en paralelo a comunidades de mulleres onde se fai discriminación positiva, porque o obxectivo é brindarlles ás mulleres un ambiente seguro, e a partir diso poder xerar mulleres que sexan role models". Conclúe que "non se pode inspirar ás futuras xeracións se non hai a quen admirar".\nA 4ª edición de JBCNConf terá lugar os días 11, 12 de xuño, no Centro Comercial Heron City (Cinemas Cinesa) e o 13 de xuño no Hotel Alimara, en Barcelona. Nesta nova edición aspira a reunir a máis de 500 asistentes de diversas nacionalidades e contará con máis de 70 speakers que participarán nas conferencias sobre Java máis importantes do sur de Europa.\nMáis información na Web de JBCNConf.