Portada » Temas » Deporte e Saúde\nPrograma xuvenil de acondicionamento físico\nFolla inscrición e información 2020\nFolla inscrición e información 2020 interactiva\nDesde o Concello de Oleiros, somos coñecedores das limitacións que ten a mocidade para acceder á práctica regular de actividade física organizada fóra do eido federativo e competitivo. Con esta motivación nace o Programa xuvenil de actividade física para a saúde e que está composto polas seguintes actividades dirixidas:\nCARDIO: Actividade cardiovascular orientada á mellora da resistencia aeróbica a través de actividades como o bike indoor, Bodybox ou Step.\nZUMBA: Actividade aeróbica coregrafiada que usa como base musical ritmos latinoamericanos.\nBODY BOX: Actividade cardiovascular que mestura exercicio físico con artes marciais e movementos a base de puños e patadas.\nADESTRAMENTO en SUSPENSIÓN: Acondicionamento físico en base ao traballo da forza e resistencia muscular, utilizando exercicios de autocarga en suspensión (TRX).\nCROSS GYM: Sistema de adestramento que mellora todas as calidades físicas básicas (forza, resistencia cardiovascular, velocidade, flexibilidade, potencia, resistencia á forza, equilibrio, coordinación, etc.).¿É un sistema baseado en levantamentos de cargas, exercicios ximnásticos e acondicionamento cardiovascular.\nFITNESS XUVENIL: Programa de iniciación ao adestramento en sala fitness dirixido exclusivamente a rapaces e rapazas entre 14 e 16 anos. Poderán acceder a el os rapaces e rapazas que teñan unhas destrezas e nivel físico básico suficiente a xuízo das persoas responsables do programa. O programa estrutúrase en 3 partes.\n- Primeira fase: Consta dunha entrevista persoal de 30 minutos (outubro) onde se formularán os obxectivos da actividade e se deseñará un plan de traballo.\n- Segunda fase (tutelada): Terá unha duración de tres meses (novembro, decembro e xaneiro), nos seguintes centros e horarios:\nDe 16:30 a 17:30 nos centros deportivos de:\nDorneda: martes, xoves e venres\nOleiros: luns e mércores\n- Terceira fase: A partir dos 3 meses de tutelaxe poderán comezar a utilizar a sala fitness de xeito autónomo. Os horarios indicados para iso serán de luns a venres, entre as 15:30 e as 18:30 h.\nDo 1 outubro de 2020 ao 31 de maio de 2021 (inscrición aberta todo o ano).\n- Dar resposta á demanda de actividades de acondicionamento físico en idade xuvenil.\n- Xerar unha dinámica de actividade física para consolidar hábitos deportivos especialmente en mulleres de entre 12 e 18 anos.\n- Evitar o abandono da práctica deportiva na etapa adolescente.\n- Crear alternativas de práctica deportiva fóra do campo do deporte de competición e deporte federado.\n- Establecer ambientes de socialización ao redor da actividade física.\n- Iniciar a/o usuaria/o do programa na utilización dos aparellos da sala fitness.\n- Explicar a normativa de uso da sala fitness buscando a autonomía futura nesta.\n- Aprender as distintas partes do adestramento deportivo (quecemento, parte principal e volta á calma).\n- Acadar un acondicionamento xeral por medio deste traballo.\nPoboación xuvenil entre 2008/03 (agás o programa avanzado 2006/05).\nCOMPLEXO DEPORTIVO DE OLEIROS\nCOMPLEXO DEPORTIVO DE PERILLO\nADESTRAMENTO EN SUSPENSIÓN\nCOMPLEXO DEPORTIVO DE DORNEDA\nPista de Tenis Hábitat Perillo


ETRAD. Escola Municipal de Vigo de Música Folk e Tradicional: Exposición do cursiño de Cantos e Danzas de Reis. Estades invitados....\nExposición do cursiño de Cantos e Danzas de Reis. Estades invitados....\nO Venres 18 toda a xente que fixo o cursiño de Danzas e Cantares de Reis queren contar coa vosa participación no fin de festa. A cita é na E-Trad ás 18 h. Unha reunión que xunta cultura tradicional, música e baile. Non falles, esperámoste.


O can arrefríase? | Consumer\nO can arrefríase?\nO can acatárrase, do mesmo xeito que as persoas, e a tose, os estornudos e unha excesiva mucosidad alertan de que o animal padece un constipado\nMARTÍN O can, como as persoas, pódese constipar. A apatía, a perda de apetito, e mesmo, os estornudos e os ollos demasiado húmidos son sinais que nos axudan a recoñecer a un can arrefriado. Pero, como coidar dun animal acatarrado en casa?. Proporcionarlle a auga e a calor que precisa, así como afastarlle das correntes de aire ou aprender a alimentar ao can constipado son algunhas claves.\nO can acatarrado é vítima do ataque de virus e bacterias que danan o seu sistema inmunológico\nO can tamén se arrefría . O can, como as persoas, é vítima dos malignos virus. Estes diminutos microorganismos, aínda que nocivos, afectan o sistema inmunológico do noso animal e provocan danos nas súas vías respiratorias, o que explica que se atope débil e sen enerxía.\nO catarro do can, como ocorre nos humanos, agrávase cando no corpo do can entran determinadas bacterias, que aproveitan que os seus defensas baixaron. Nel reprodúcense e empeoran o arrefriado do noso can.\nComo recoñecer a un can arrefriado?\nA tose, os estornudos e as secreciones excesivas polo nariz (mocos) son sinais que alertan de que o can padece un catarro. Un animal que deixa de xogar pode lanzar o primeiro aviso de que contraeu un arrefriado. “A apatía do can, que se mostra canso e menos disposto a divertirse, é un síntoma frecuente de que se arrefriou “, asegura o veterinario Franck Savary.\nA falta de apetito ou de ganas de xogar pode alertar de que o noso can se arrefriou\nA falta de apetito é tamén habitual no animal con catarro . Os virus e bacterias atacan as súas vías respiratorias, a súa faringe e a súa garganta, polo que o can sente irritadas e sofre molestias cando inxere alimentos. Os ollos húmidos e as secreciones de mocos polo seu nariz -mesmo con sangue- son outras características habituais que, como nos humanos, distinguen a un can con catarro .\nEn calquera caso, a miúdo, un can arrefriado ten febre. “A febre é a forma que ten o corpo de reaccionar ante unha patoloxía”, explica o especialista canino. A temperatura normal dun can é algo superior á das persoas, “xa que oscila entre 38ºC e 39ºC”, apunta Savary. Con todo, cando o termómetro supera os 39,2ºC, considérase que o animal padece febre, polo que precisará coidados.\nSe isto ocorre no verán, o bochorno pode despistarnos. “O can se refrigera peor que nós, a través da súa boca e as súas almohadillas, polo que se a calor exterior é demasiada elevado, é normal que o can experimente unha subida da súa temperatura”, advirte o veterinario.\nCoidar dun animal acatarrado en casa\nA tose, a falta de apetito e a mucosidad son razóns de peso para acudir ao veterinario. O médico canino indicará o antiinflamatorio e o antibiótico, no caso de que o precise, máis adecuado para o can. Nunca debemos automedicar ao can con fármacos humanos. É unha práctica moi perigosa, xa que poden resultar tóxicos para o noso amigo, e mesmo, producirlle doenzas irreversibles nalgúns órganos tan sensibles como o seu fígado.\nEn calquera caso, protexer ao can do frío é outras das claves para que o noso peludo amigo recupérese pronto do seu arrefriado. A roupa de inverno canina pode ser unha boa idea para illar ao can das baixas temperaturas e da humidade. Estas pezas poden resultar útiles, de maneira especial, para as razas de can máis pequenas, xa que son menos capaces de reter a súa temperatura corporal.\nÉ importante tamén afastar ao animal constipado das correntes de aire. “Un can acatarrado debe durmir sempre dentro de casa, a cuberto e sobre unha cama apropiada para el, con mantas que lle protexan do frío”, advirte o veterinario.\nOs humidificadores quentes tamén poden axudar ao can a manter as súas vías respiratorias hidratadas e, por tanto, a que a irritación da zona redúzase. Se non se conta cun destes aparellos extractores de vapor de auga en casa, un truco consiste en introducir ao can no baño e deixar correr o chorro de auga quente da bañeira durante un dez minutos. O can debe permanecer seco, sobre o chan da estancia e encima dunha toalla. A auga quente xerará vapor, que axudará ao noso amigo a recuperar a súa humidade normal.\nUn can arrefriado, en calquera caso, debe contar con abundante auga fresca, xa que durante o catarro perde máis líquidos do habitual: a mucosidad frecuente é unha vía de escape de humidade constante.\nAlimentar ao can constipado\nO can constipado necesita inxerir unha dieta equilibrada, que lle axude a vencer a enfermidade. O corpo do can con catarro funciona por encima do seu ritmo habitual, xa que o seu metabolismo acelérase para loitar contra os virus e bacterias que lle invadiron. E non podemos esquecer que os nutrientes son pequenas armas, pero potentes, para axudar ao can á súa pronta recuperación durante o arrefriado.\nÉ importante que inxira alimentos, aínda que sexa aos poucos. A comida, xunto cos nosos coidados, axudarán ao can a reporse pronto do arrefriado. Convén ter en conta que ofrecer ao animal a súa comida favorita ou aplicar algúns trucos á súa dieta habitual pode animar ao noso amigo. O alimento húmido adoita ser máis atractivo para o can que o seco e, ademais, inxerirao con menor dificultade durante a súa recuperación.\nEn calquera caso, para alimentar a un can enfermo, é importante considerar os gustos do animal -se prefire o pito ao cordeiro-, quentar un pouco a súa comida -xa que os cheiros multiplícanse- e botar man do noso poder de persuasión: animar ao animal a que coma, con caricias e palabras amables, adoita funcionar.\narrefriado catarro coidados constipado enfermidade perro-gl


12 – Os Álbums de guerra – Guía da “Sala Castelao” do Museo de Pontevedra\n12 – Os Álbums de guerra\nGalicia Mártir, Atila en Galicia e Milicianos\nAugada, tinta e papel\nA insurrección militar e o conseguinte estouro da Guerra Civil Española sorprendeu a Castelao en Madrid. O 15 de xullo de 1936 estivera facendo entrega -acompañado dunha delegación de alcaldes galegos- do texto do Estatuto de Autonomía ao presidente das Cortes Españolas. Parece probable que de non atoparse nesas datas na capital do Estado, Castelao tería corrido unha sorte semellante á doutros compañeiros do Partido Galeguista que foron encarcerados ou asasinados, como é o caso do ilustre Alexandre Bóveda.\nEn novembro de 1936 –xa en plena contenda- Castelao trasladouse a Valencia, lugar no que o Goberno da República instalara a súa sede. Nesta cidade viron a luz os dous primeiros cadernos do que se coñece como os Álbums de Guerra. En febreiro de 1937, do prelo do Ministerio de Propaganda da República, saíu Galicia Mártir e, en xullo dese mesmo ano, na imprenta do sindicato anarquista CNT, editouse Atila en Galicia. Posteriormente, no ano 1938, cando Castelao estaba residindo en Nova York, publicouse pola Fronte Popular Antifascista Galega o terceiro dos cadernos, Milicianos.\nOs dous primeiros álbums -conformados por dez ilustracións cada un deles e que foron elaborados a partir dos relatos de soldados fuxidos da Galicia ocupada polas tropas franquistas- constitúen, segundo se ten dito dende hai algún tempo, o verdadeiro Guernica Galego.\nPor outra banda, o terceiro volume –que conta con once estampas- eríxese como unha homenaxe ao valor e á xenerosidade dos soldados republicanos na Guerra Civil Española, polo que ten a importancia de conter unha perspectiva nunca vista anteriormente nas obras de Castelao.\nEn palabras de Xesús Alonso Montero, Galicia Mártir, Atila en Galicia e Milicianos constitúen probablemente “a obra plástica de temática civil máis importante que produciu a plástica galega”.\nNa sala podemos admirar todos os orixinais das láminas que compoñen os Álbums de Guerra, entre os que se atopa a estampa nº6 de Galicia Mártir, na que está baseada a célebre pintura A derradeira leición do mestre, que Castelao realizou en 1945 e que se conserva nas dependencias do Centro Galego de Buenos Aires.\nA derradeira lección do mestre está considerada, con toda probabilidade, como a mellor de todas as estampas de guerra de Castelao e unha das obras cumio da súa obra plástica. A composición desta escena contén unha gran sobriedade e está realizada cunha economía de medios tal que acada unha perfecta combinación entre traxedia e lirismo. A pesar de describir unha situación eminentemente verista tamén contén varios elementos simbólicos.\nO corpo sen vida do mestre representa a morte da razón, da cultura e da liberdade de pensamento, froitos da educación, a mans do fanatismo. Foron máis de cen os mestres asasinados sistematicamente en Galicia por parte dos sublevados e varios centos os encarcerados e represaliados polo réxime franquista, xusto no momento en que por primeira vez na historia do país se asentaran as bases dun sistema educativo público e universal.\nO camiño co marco sinala o lugar onde os fascistas acostumaban deixar os corpos das persoas torturadas e asasinadas durante a noite: nas cunetas das estradas e dos camiños máis transitados, para que as xentes os atopasen pola mañá e, horrorizadas, fosen conscientes do que lles agardaba se non se sometían ao novo réxime ditatorial.\nOs dous cachopos que agroman no outeiro, xunto cos dous nenos ao pé do mestre, -o máis vello consolando coma se fose xa un home adulto o máis novo- encarnan a esperanza dun futuro no que reverterá a terrible situación padecida.\nE, finalmente, o que se pode considerar, se cadra, o elemento simbólico máis importante da estampa: o rostro do mestre asasinado é o de Alexandre Bóveda, home de paz, piar fundamental do Partido Galeguista e amigo íntimo de Castelao, que foi executado o 17 de agosto de 1936 no monte da Caeira en Poio, Pontevedra, por defender un estatuto de autonomía para Galicia.\nAo poñerlle o rostro de Alexandre Bóveda á vítima, Castelao convídanos a aprender a lección de todas as persoas boas e xenerosas que utilizando a arma da palabra deron a súa vida pola liberdade e a xustiza.\nNa estampa de Atila en Galicia titulada Todo pol-a Patria, a relixión e a familia Castelao presenta unha muller violada e talvez morta e un home asasinado e torturado atado a unha árbore mentres os seus agresores abandonan o lugar do suceso. Observando esta lámina, na que se acada un gran patetismo coa mestura do tráxico e do grotesco, podemos recoñecer a influencia dos Desastres da Guerra de Goya. Esta influencia faise patente nesta lámina pola utilización do medio natural non xa como un lugar de gozo e de vida senón como un espazo de padecemento e de morte. Do mesmo xeito, podemos apreciar o coñecemento que o autor tiña da arte europea contemporánea e, en concreto, dun debuxo de Hermann-Paul publicado na revista satírica francesa L’Assiette au beurre, da que Castelao posuía a colección completa e que actualmente se atopa no Museo de Pontevedra.\nPor último, cómpre sinalar tamén como fonte de inspiración o cartón número 37 de Louis Raemaekers, que, como indica José M. López Vázquez, “representa, en primeiro termo, unha muller violada e morta que ten ao seu carón o cadáver dunha nena (…) No seu debuxo Castelao expón como a cultura dos soldados (Patria, Relixión e Familia) deixa tras de si os mesmos resultados”.\nArenga, no álbum Milicianos, é unha ilustración na que o autor, entroncando tamén cos Desastres da Guerra de Goya, presenta a muller como suxeito activo da loita e da resistencia. Nesta excelente lámina, Castelao sitúa a acción nun contexto urbano no que unha muller, en primeiro termo, anima un grupo de milicianos –e indirectamente tamén os espectadores- dun xeito sinxelo pero enérxico, vestida con roupa de acotío, sen armas, sen bandeiras e sen ningún símbolo armado, soamente coa súa expresión facial e corporal. Sen lugar a dúbidas, esta estampa constitúe un merecido recoñecemento ao importante labor desenvolvido polas mulleres durante a guerra e a resistencia.\nCon respecto á temática dos tres álbums, temos que sinalar que tanto Galicia Mártir como Atila en Galicia representan sucesos galegos ocorridos durante a Guerra Civil Española, en troques, Milicianos non se centra unicamente en Galicia senón que abre o seu abano a sucesos ocorridos no resto do Estado. Castelao, nos seus debuxos, parte da especificidade para ofrecer unha visión máis universal das consecuencias dunha contenda. Neste senso, atopamos que cada unha das estampas contén unha lenda –ao igual que o álbum de Goya mencionado- que o autor inclúe para que reflexionemos sobre as causas, os efectos e a responsabilidade do que acontece. Estas lendas reprodúcense en galego, castelán e inglés en Milicianos, en Galicia Mártir súmaselle o francés e en Atila en Galicia ten o sueco a maiores dos outros catro.\nNas ilustracións destes cadernos, percíbese de novo a influencia dos Desastres da Guerra, de Goya xa que se deixa de considerar a contenda como un espectáculo para a consagración dun heroe para ser representada dende o punto de vista das vítimas e dos seus motivos. Castelao, bebendo desta fonte, introdúcenos cos seus debuxos, como indica Diana Vilas Meis, nunhas escenas nas que, sobre todo, se reflicte a “representación da violencia, a defensa da vida, a crueldade contra a poboación civil e a deshumanización a través das torturas”. Do mesmo xeito, cómpre salientar tamén como fonte de inspiración para estas estampas a serie de cartóns que o ilustrador neerlandés Louis Raemaekers realizou durante a Primeira Guerra Mundial para denunciar a ocupación alemá de Bélxica.\nOs personaxes que aparecen nos dous primeiros álbums sofren os excesos da barbarie franquista, dos fusilamentos, das torturas, das mutilacións, das violacións, dos paseos. Mais tamén existe unha ollada de esperanza proxectada na nenez, que se converte na depositaria dos anhelos de vitoria, de xustiza, de loita e de supervivencia. O terceiro caderno non incide tanto nas imaxes tráxicas senón que está dedicado a recoñecer os méritos dos loitadores republicanos mentres trata temas como o compromiso coa causa antifascista, a heroicidade feminina ou valores como a coraxe, a solidariedade e a fraternidade.\nNon podemos esquecer, como indica Xosé Díaz, as series de gravados da artista, escritora e pacifista alemá Käthe Kollwitz A rebelión dos tecedores, O levantamento, Guerra dos campesiños e A morte cuxos temas son a explotación do proletariado, a miseria, a fame, a dor e a morte. Estas litografías, que Castelao puído contemplar durante a súa estancia en Múnic no ano 1921, teñen nalgúns casos unha temática exacta, un mesmo espírito de denuncia e unha estética moi próxima aos realizados polo noso artista.\nNo que atinxe á técnica, segundo Paulo Porta Martínez, Galicia Mártir combina o debuxo lineal e caligráfico que sempre fixera Castelao co emprego de augadas moi sutís. Tamén realiza unhas composicións sinxelas e rotundas con figuras humanas centradas no espazo e con poucos elementos narrativos ao fondo, o que desemboca na procura dun “debuxo menos sintético, máis expresionista, con menos siluetas e máis pinceladas grises e escuras”.\nEn Atila en Galicia as escenas son menos narrativas, máis ambientais e con escasas liñas e augadas de tinta. Nelas existe un “predominio das pinceladas construtivas e a case desaparición dos trazos lineais a favor das texturas, que se aplican a figuras e a fondos aínda moi caracterizados” pero menos narrativos que no anterior caderno. Isto ten como resultado un conxunto de imaxes de gran densidade e dramatismo.\nMilicianos, pola súa banda, representa un paso máis na técnica do pincel con tinta negra. Nestas estampas desaparecen tanto os trazos lineais como a gradación de grises. Castelao utiliza a tinta en seco, sen auga, o que vai dar lugar a unhas imaxes cun maior contraste que ocupan case toda a superficie da lámina e que posúen unha grande expresividade.\nCómpre salientar, como mostra da enorme difusión que tiveron estas estampas, que algúns dos debuxos dos álbums foron utilizados como imaxes para selos da Segunda República, como é o caso de Superviventes, Queiman, rouban e asesinan no teu nome! e A derradeira lección do mestre e tamén foron mostrados en exposicións da antiga URSS, A China, Os EUA e algúns países de América do Sur.\nA aparición do álbum Galicia Mártir tivo unha importante repercusión na prensa da época como así o indican os artigos que sobre el aparecen en Nueva Cultura e El Pueblo. Por outra banda, nos seguintes meses, publicacións como Nova Galiza, 3ª Brigada, Madrid, Octubre, Alicante Rojo, Nueva Galicia, Nueva Cultura, CNT, Tierra y Libertad, Socorro Rojo, España ou Metralla foron divulgando algunha das láminas do caderno.\nOutra das achegas deste primeiro traballo foi, como indica Paulo Porta Martínez, “a eclosión de carpetas de debuxos e álbums mixtos”. Aínda que este tipo de obra non foi invento de Castelao, el foi o primeiro en utilizalo no contexto da Guerra Civil. Posteriormente editáronse carpetas individuais, como os Debuxos da guerra, de Arturo Souto ou o álbum colectivo Os debuxantes na guerra de España, o que converteu este tipo de publicacións na modalidade gráfica máis característica da guerra do 36 despois do cartelismo.\nGalicia Mártir está dedicada polo autor “Aos galegos que andan pol-o mundo” e son “estampas, arrincadas da miña propia door, van dirixidas a vós que sempre amáchedes a liberdade e sodes a única reserva que nos queda para reconstruir o fogar desfeito”.\nDo mesmo xeito, en Atila en Galicia -que ofrece no limiar a imaxe dun lobo cun pau que lle atravesa os ollos, en clara referencia á aniquilación da liberdade- Castelao preconiza: “Moitas veces os mártires crean mundos que os herois nin tansiquera son capaces de concebir. E na miña Terra complirase a vontade dos mártires”.\nPor último Milicianos é un álbum no que as “estampas relembran os primeiros meses da guerra cando a heroica tolería do pobo coutou a marcha dos militares e deunos tempo para crear o exército da República”.\n“Arte en loita”, de Paulo Porta Martínez, Actas do congreso “Castelao co pensamento en Galiza”, Pazo da Cultura de Pontevedra 19,20 e 21 de Outubro de 2000\nCastelao, grafista, pinturas, dibujos, Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, exposición junto con la Fundación MAPFRE y la Fundación Gonzalo Torrente Ballester, septiembre-noviembre 2017\nAs liñas da conciencia. Castelao ilustrador e deseñador, de Xosé Díaz, Boletín da Real Academia Galega nº 375, pp. 233-237, 2015\nLas fuentes de los álbumes de Castelao Galicia Mártir y Atila en Galicia, de José M. López Vázquez, Diputación Provincial de Pontevedra e Museo de Pontevedra, 1983\nConferencia “Castelao imágenes de la Guerra”, de Valeriano Bozal Fernández\nIntervencións de Diana Vilas Meis e Xesús Alonso Montero na presentación dos Álbums de Guerra de Castelao no Museo de Pontevedra o 30 de xaneiro de 2019


OPINEL PLUMIER Nº08 MADEIRA DE CARBALLO CON FOLLA E VIROBLOCK NEGRO\nHome > Productos>Canivete e recolleita>OPINEL>PLUMIER OPINEL Nº08 CHENE NEGRO\nCombinación de carballo e aceiro negro, unha reinterpretación contemporánea do atemporal N ° 08. O acabado NEGRO da folla e da virola obtense grazas a un tratamento superficial específico que reforza a súa resistencia á corrosión.\nOPINEL Nº08 CHENE BLACK\nO aceiro inoxidable é un aceiro de aliaxe. Conséguese engadindo cromo que permite aumentar significativamente a súa resistencia á corrosión. O aceiro inoxidable non precisa de ningún mantemento especial.\nEsta chapa negra de aceiro inoxidable ten un acabado mate e é máis resistente á corrosión que unha chapa de aceiro inoxidable. Esta chapa é máis sensible ao risco de arañazos, teña coidado de non utilizar esponxas ou produtos abrasivos para limpala.\nA madeira de carballo é unha madeira dura, especialmente para insectos e fungos grazas ao seu alto contido en taninos. Procedente de granxas francesas, ten un aspecto pardo-amarelado, con veas rectas e regulares. O asa vernizada está protexida das manchas e da humidade.\nVirobloc en aceiro inoxidable, con tratamento superficial específico que aumenta a resistencia á corrosión. Este tratamento é sensible aos arañazos, teña coidado de non utilizar esponxas abrasivas nin produtos abrasivos ao limpar.


Europa seca polo norte | IES Francisco Asorey (Cambados, Pontevedra)\n← Crise sísmica.\nOperación Amazonia →\nEste ano 2011, Europa sufriu unha gran sequía con respecto ao ano 2010 a excepción das Illas Británicas e a península Ibérica, nas que a situación mellorou considerablemente. As zonas máis perxudicadas son Europa central e oriental, as cales están nunha sequía extrema. Este mes de Novembro foi o máis seco dende 1906.\nEn Holanda solo caeu un promedio de 9 litros por metro ao cadrado con respecto a 2010. En Alemania a situación non mellora senón que obriga a interromper a navegación do Rhin e o Elba, e provoca un incendio forestal en Baviera.\nA sequía percíbese nestas lecturas do Observatorio orbital da humidade do solo e salinidade do mar (SMOS) que rexistra a humidade da capa superficial do solo en cada órbita cunha precisión do 4%. Na imaxe superior a SMOS móstranos a humidade do solo a Novembro de 2010 e na inferior a Novembro de 2011. A simple vista os cambios son considerables.\nSi esta situación continúa acabará producindo resultados catastróficos dentro duns anos e xa vai sendo hora de facer algo o respecto, ou non?\nEsta entrada foi publicada en Cambio climático, Clima e meteoroloxía e etiquetada Europa, seca, SMOS. Garda o enlace permanente.\nOne Response to Europa seca polo norte\nFebreiro 21, 2012 ás 7:53 p.m.\nEstá claro que hai que facer algo para frenalo e para cambiar isto pero volvemos o de sempre, o cambio clímatico ten efectos irreversibles e a sequía que estamos a sufrir polo cambio clímatico debe ser freada tomando medidas contra a contaminación, o certo é que estas taxas de expulsión de CO2 e outros gases viuse reducida pero non por medidas se non pola crise.


Debido á situación na que nos atopamos na actualidade, os talleres de arquitectura que levamos realizando durante 8 anos con centros de artísticos e culturais, educativos ou doutro tipo tiveron que transformarse a un formato mediante o cal podamos traballar desde nosas propias casas. Grazas ao uso de plataformas de conversación online alumnos, familias, o equipo de Sistema Lupo e persoas interesadas, conectámonos cada semana na que aprenderemos, traballaremos e experimentaremos a arquitectura desde diferentes ramas.\nTrátase dunha actividade desenvolvida para fomentar aspectos tan importantes no mundo educativo como son a imaxinación e a creatividade, a habilidade á hora de traballar a destreza manual, así como as figuras xeométricas a través das estruturas da natureza.\nA actividade desenvolvida normalmente en fases, dá comezo cunha introdución teórica na que se convida a coñecer o tema, unha fase de conversación entre todos, onde as dúbidas, suxerencias e ocorrencias son unhas excelentes convidadas. Ao finalizar esta fase de coñecemento expoñerase o reto acorde co aprendido.\nA segunda parte comprende unha fase construción, pequenas maquetas coas nosas ideas. Trátase de dar forma ás ideas mediante materiais simples e fáciles de atopar na casa. Esta fase pódese alongar todo canto queiramos debido a que non hai nunca unha única solución.\nA última fase comprendería o traballo a gran escala, tentar levar esa maqueta a unha construción ao grande. Nesta fase sería ideal que a familia enteira estivese involucrada e mediante o traballo en equipo levar a cabo a Gran Construción.


O duque Ernesto ou os inexplorados camiños da tradución I Almudena Otero Villena - Palavra Comum\nAlmudena Otero Tradução\nPara falar d’O duque Ernesto, unha obra medieval escrita en alemán medio, coido que é inevitábel comezar referíndose ás dificultades que presenta traducir un texto de finais do século XII-principios do XIII. Unha dificultade, derivada da distancia, que é en xeral implícita ao mesmo traballo de traducir, tamén textos contemporáneos. Pois a tradución, coma as viaxes (por exemplo, a do duque Ernesto), desvélanos a existencia de espazos incomprensíbeis, de ocos que cómpre cubrir ou atravesar; un espazo de incongruencia ou incompatibilidade entre linguas (porque unha non é o espello exacto da outra), ou tamén entre ámbitos xeográficos e temporais afastados entre si: a Idade Media na que se escribiu o Herzog Ernst e a actualidade, o Imperio Romano-Xermánico e Galicia. Temos aquí, xa que logo, tomando unha expresión do inglés, un “cultural gap”, unha fenda, un buraco máis o menos grande que nos separa doutra lingua e doutro tempo e que o tradutor ten que salvar: “close the gap”, como din nas estacións de metro dalgunha moderna Babel situada ao outro lado do Atlántico.\nO tradutor habita daquela nun istmo, nunha terra de ninguén. Porque se a tradución supón atravesar unha ou varias fronteiras, esta experiencia de cruzar lindes pertence xa dalgún xeito ás vivencias persoais de calquera tradutor antes mesmo de pórse a traducir. No meu caso persoal, forma unha parte importante do percorrido vital que me trouxo até aquí, porque nin o galego nin o alemán (e aínda menos o alemán medio) son as miñas linguas maternas, senón que son idiomas que aprendín na miña adolescencia e primeira mocidade, e en ambos os dous casos esta aprendizaxe está relacionada co feito de traspasar fronteiras xeográficas: ir a vivir a lugares nos que se falaba esa outra lingua.\nPrecisamente O duque Ernesto é a historia dunha viaxe, unha viaxe chea de desvíos e reviravoltas que é imaxe do camiño da vida, e na que escoitamos tamén os ecos e seguimos as pegadas doutras viaxes famosas da literatura: a do monxe irlandés Brandán atravesando os lindes do Alén, a do emperador Alexandre avanzando cara ao Oriente, as de Simbad navegando no Océano Índico e, abofé, a de Ulises polo Mediterráneo, desde o Bósforo ás columnas de Hércules, superando, como Ernesto, obstáculos coa axuda do seu enxeño. E nesta viaxe a Oriente de Ernesto o motivo do outro e da imposibilidade ou posibilidade da comunicación é moi central (disto falo no prólogo). Neste senso, volvendo ao tema da tradución, aprender a falar outra lingua distinta da materna permítenos abrir unha nova perspectiva: a posibilidade de enunciármonos desde outro lugar, de asumir o punto de vista dese outro que é, en principio, alleo a nós. E xustamente este é o traballo do tradutor: meterse na pel dun outro, dese autor ou autora que traduce. Unha meta que no fondo é sempre inatinxíbel, porque, como corpos materiais que ocupamos un espazo propio e concreto no mundo, nunca seremos quen de asumir de cheo a visión doutra persoa: a invisibilidade do tradutor, tan reivindicada por algúns, móstrase como algo imposíbel e mesmo pouco desexábel.\nComo digo, aprendín e comecei a falar galego na miña adolescencia, e esta asunción doutra lingua está moi vencellada á miña fascinación pola cosmogonía rural galega, polos relatos da miña avoa sobre mouros e fuxidos, pola fala dos vellos, mais tamén polos contos de lobos de Ánxel Fole, as liñaxes fidalgas de Otero Pedrayo ou as historias atemporais de Álvaro Cunqueiro. A Cunqueiro regresei mentres traducía O duque Ernesto, relendo Merlín e familia. Fíxeno como inspiración, ou para atopar o ton. Porque precisamente Cunqueiro salva aquí ese oco do que falaba ao principio: entre a época medieval e o mundo rural galego, coa súa mitoloxía, creando unha ligazón entre un tempo aparentemente arredado de nós e o presente, amosando unha nova faciana dun Merlín que se expresa e acena en galego, trasladado como por arte de maxia á comarca de Meira (algo que, por outra banda, non é exclusivo de Cunqueiro, posto que hai toda unha corrente medievalista na literatura galega, de Méndez Ferrín a Darío Xohán Cabana, que fan unha relectura da materia de Bretaña traéndoa á Galiza do presente).\nEn Merlín e familia, ademais, o mito artúrico e a materia de Bretaña entretécense con ese mundo fantástico de Oriente tan querido no Medievo e da que O duque Ernesto é un bo exemplo: o Oriente como xeografía ignota de monstros e marabillas, espazo de ficción que é o terreo da literatura. Tamén ás terras de Miranda chegan, coma á corte do rei Otón n’O duque Ernesto, personaxes de países situados moito máis ao Leste, carrexando prodixios e marabillas de todo tipo; un mundo do Oriente que aparece dun xeito aínda máis explícito noutra obra de Cunqueiro, Se o vello Simbad volvese ás illas, no que dialoga con As mil e unha noites, libro do cal tamén se encontran motivos n’O duque Ernesto (foi, de certo, o vello Simbad o que dixo de si mesmo que era o piloto que mellor sabía navegar por soños e memorias, e o que, cando a xente comezou a descrer dos países dos que falaba, decidiu deixar a vida de navegante).\nCoa súa escrita Cunqueiro rebate dalgún xeito un concepto que no tempo en que eu estudaba en Alemaña estaba moi espallado na mediavística, a idea da alteridade da literatura medieval, que nalgúns casos mesmo se levaba ao extremo, case que a unha incomprensibilidade: os textos medievais son algo alleo a nós, só podemos velos desde a distancia. É certo que a Idade Media nos pode resultar allea, pero tamén que, en realidade, o outro é un espello ou, cando menos, unha face agochada de nós mesmos. Por iso, malia a diferenza de séculos que nos separan, seguimos a ler obras medievais e as súas palabras nos seguen a tocar, porque nos din algo sobre nós. E esta idea do outro como nós forma parte, como xa mencionei, da mesma existencia da tradución; hai un texto orixinal que é outro, pero que sempre podemos, en maior ou menor medida, facer noso. Se non houbese esta posibilidade non existiría a tradución (e tampouco, levándoo máis lonxe, a comunicación e o encontro).\nFronte á idea da absoluta alteridade da literatura medieval poderiamos tamén citar a Borges, que nun artigo sobre a tradución que leva por nome “Las versiones homéricas”,1 explica como para el a Odisea é unha morea de obras escritas en distintas linguas (“una librería internacional”), asinadas por Chapman, Morris, Lang, Bérard, Pope, Buckley, Cowper, Butler, onde ningunha versión nega as outras. Un libro aberto, inacabado, aínda a se facer.\nBorges suliña aquí unha concepción polifónica da literatura, e O duque Ernesto, sobre todo na súa segunda parte, sería un bo exemplo dun texto composto de múltiples voces. O Herzog Ernst aparece como un compendio de literatura universal, que bebe dun fondo común presente en diversas linguas e culturas, de motivos e relatos que os seres humanos se foron contando ao longo dos séculos. Algúns deles aparecen tamén na Odisea ou nas Mil e unha noites, e son tan universalmente coñecidos, mesmo por persoas que nunca leron esas obras nas que aparecen citados, que incluso se podería falar dunha especie de memoria colectiva compartida por unha grande parte da humanidade. Porque, ao fin e ao cabo, se hai algo que os seres humanos sempre fixeron foi contarse historias. Niso consiste a literatura, que se podería entender tamén, partindo do artigo de Borges, como un longo e inacabado proceso de tradución, un infindo xogo intertextual de relacións, de referencias e contra-referencias que atravesan o tempo e mais o espazo. Conversa e réplica que, sen dúbida, ten tamén os seus efectos secundarios (esa anxiety of influence da que falou Harold Bloom); pois, como ben nos mostra o duque Ernesto, ningunha viaxe está exenta de perigos, e ninguén pode agardar ser o mesmo tras pórse en camiño.\nTexto lido o quince de decembro de 2021 na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, durante a presentación do libro O duque Ernesto. Tradución do alemán, introdución e notas de Almudena Otero Villena, Cangas: Rinoceronte 2020.


CONSTITUCIÓN AER Agrupación de Electores de Redondela\nSegundo a lexislación electoral, a Agrupación de Electores é un conxunto de cidadáns que se asocia temporalmente co único fin de presentar unha candidatura a unhas determinadas eleccións.\nPara presentar candidaturas as Agrupacións de Electores necesitan un número mínimo de firmas.\nPara as eleccións municipais, necesitan un número de firmas segundo o seguinte baremo (artigo 187 da LOREG):\nNos municipios de menos de 5.000 habitantes, o 1% dos inscritos sempre que o número de asinantes sexa máis do dobre que o de concelleiros a elixir.\nNos comprendidos entre 5.001 y 10.000 habitantes alomenos 100 firmas.\nNos comprendidos entre 10.001 y 50.000 habitantes alomenos 500 firmas.\nNos comprendidos entre 50.001 y 150.000 habitantes alomenos 1.500 firmas.\nNos comprendidos entre 150.001 y 300.000 habitantes alomenos 3.000 firmas.\nNos comprendidos entre 300.001 y 1.000.000 de habitantes alomenos 5.000 firmas.\nNos demais casos alomenos 8.000 firmas.\nCuestións de interese sobre as agrupacións de electores\nCada candidatura proposta por una agrupación de electores é independente de calquera outra, e o seu ámbito deber ser o da circunscrición electoral correspondente.\nNon é posible a constitución de coalicións de agrupacións de electores nin de agrupacións de electores con partidos políticos.\nNon se poden constituír pactos federativos ou federacións de agrupacións, xa que é una vía anómala de constitución de partidos políticos.\nO ámbito temporal das agrupacións de electores comprende o mandato dos cargos que presentaron candidaturas nas eleccións.\nNon existe un dereito preferente para a constitución de agrupacións de electores a favor de quen presentaron candidaturas para agrupacións de electores en anteriores consultas electorais.\nNon existe un rexistro público de agrupacións de electores. A agrupación de electores queda formalmente constituída coa presentación da candidatura ante a Administración electoral (xunta electoral correspondente), sen necesidade de ser rexistrada como asociación.\nAs agrupacións de electores continúense única e exclusivamente para cada proceso electoral, polo que deben proceder a una nova recollida das firmas para presentar candidatura nun novo proceso electoral.\nNon se pode iniciar o proceso de recollida de firmas antes da convocatoria electoral, xa que a validez das actuacións electorais require que estas se realicen dentro do período electoral. Non se pode falar de conversión de agrupación en partido. As candidaturas preséntanse ante a Xunta electoral de zona entre o 15º e 20º día posterior á convocatoria das eleccións. A personalidade xurídica da agrupación de electores enténdese ós únicos efectos de promover unha candidatura para un proceso electoral e actos subseguintes, se ben, para o cumprimento da normativa electoral e en particular das regras sobre ingresos e gastos, han de instar da correspondente delegación de Hacienda (AEAT) a obtención do NIF.\nAs firmas dos electores avalan a constitución da agrupación de electores ós efectos de presentación da candidatura. A acreditación da identidade de todos e cada un dos electores que coa súa firma avalen a presentación de unha candidatura independente debe realizarse mediante acta notarial ou polo Secretario da Corporación municipal, quen dan fe da autenticidade das firmas.\nA autenticación das firmas non pode ser realizada por outro funcionario. A recollida de firmas se realizará de acordo cos formularios oficialmente establecidos no Real Decreto 605/1999, de 16 de abril, que serán facilitados pola xunta electoral de zona. Para cumprir co requisito de autenticación de firmas o federativo municipal debe efectuar “en primeiro termo o oportuno cotexo das firmas que avalan a candidatura- que haberán de ser contrastadas coas que figuran nas copias dos correspondentes DNI aportados- , para acto seguido, dar fe da inclusión ou inscrición dos asinantes no caso electoral do municipio”. Os asinantes han de estar inscritos no censo electoral do municipio, conforma dispón o artigo 187.3 LOREG. É emendable a irregularidade de presentación das firmas sen autenticar así como a de presentación dun número inferior de firmas ó legalmente esixido.\nA inclusión de símbolos e siglas para as agrupacións de electores é potestativa.\nNo caso de coincidencia da denominación dunha agrupación de electores e de un partido, darase preferencia ó partido. As persoas que promoven a constitución dunha agrupación de electores teñen o deber de comprobar que a denominación que pretenden adoptar non coincide coa dunha entidade política inscrita ou que non é dunha similitude tan grande que poida inducir a confusión.\nAs agrupacións de electores carecen de dereito a percibir adiantos de subvención electoral.\nOs candidatos non electos das agrupacións de electores permanecen como tales formando parte da lista, e poden acceder ó cargo en caso de vacante durante o mandato.\nDeben considerarse promotores das agrupacións de electores aqueles que impulsan ou promoven a presentación de candidaturas por unións de persoas e figuran con tal carácter no escrito de designación dos representantes das súas candidaturas ante as correspondentes Xuntas Electorais.\nA acreditación da condición de promotor da agrupación de electores efectúase mediante un escrito en papel común no que se faga constar esta, sen que sexa necesario un mínimo de promotores.\nO artigo 205 LOREG considera independentemente cada unha das agrupacións de electores, en cada partido xudicial, polo que non é posible agrupar os votos obtidos por distintas agrupacións de electores que presentaran candidaturas en distintos municipios do mesmo partido xudicial, ós efectos de designación de Deputados Provinciais.\nNon poden constituírse agrupacións de electores do que o seu ámbito corresponda ó de un partido xudicial, xa que o seu marco propio, nas eleccións locais, é o municipal.\nMaís información en www.juntaelectoralcentral.es


Portugal abre a Base de Datos Nacional de Cartografía | Mancomún\nPortugal abre a Base de Datos Nacional de Cartografía\nO goberno portugués definiu como datos abertos a información xeográfica oficial e homologada a escalas 1:10.000 ou superior, vectorial ou en forma de ortofotos, información que integra a chamada Base de Datos Nacional de Cartografía (BDNC).\nO Decreto Lei 130/2019, publicado o 30 de agosto, sobre os principios e normas que debe seguir a produción cartográfica no territorio portugués inclúe como novidades:\n– A reforma da composición do Consello Coordinador de Cartografía (Conselho Coordenador de Cartografia), liderado pola Direção-Geral do Território (dgT), encargado de coordinar a produción cartográfica do país.\n– O encargo de que sexa a dgT o organismo responsable da constitución e coordinación da BDNC.\n– Que a propiedade da BDNC sexa compartida entre a dgT e os organismos que colaboran na súa produción, seguindo unha política de datos abertos que non restrinxa a súa utilización xeneralizada e o seu acceso público.\n– Que sempre que sexa posible a produción vectorial e de ortofotos a escala 1:10.000 realizarase mediante acordos entre a dgT e as autoridades municipais e intramunicipais.\n– Que é obrigatorio para unha serie de procedementos oficiais (Programas e planos territoriais) o uso da información oficial e homologada pola dgT ou as autoridades rexionais e rexistrada no Rexistro nacional de Datos Xeográficos.\n– Os requisitos de exactitude posicional que debe cumprir a cartografía homologada.\n– Un réxime sancionador, con multas ben definidas, que reverten nun 60 % ao Estado e nun 40 % ao organismo que as aplica.\n– Un novo marco legal que impulsa a produción de datos abertos a escalas grandes en colaboración coas municipalidades.


Julián Hernández - Wikipedia, a enciclopedia libre\nJulián Hernández Rodríguez-Cebral, nado en Madrid o 2 de xullo de 1960, é un cantante e guitarrista galego. É un dos fundadores e líder de Siniestro Total. Tamén tivo incursións como escritor, xornalista e actor.\nJulián Hernández Rodríguez-Cebral\nmúsico e cantante\nvoz, guitarra, batería, mandolina\n1.1 Movida madrileña\nAínda que nacido en Madrid, pasou toda a súa infancia en Vigo onde comezou a súa afección polo rock e todo o que el mesmo chama "cultura popular". En Vigo relacionouse con poetas do movemento Rompente, así como con outros intelectuais que vivían na cidade nos anos 80, entre os que estaban Manolo Romón e Antón Reixa.\nDe novo en Madrid, onde se matricula no conservatorio de música, Julián entra en contacto coa chamada movida madrileña, movemento que xa se vivía en Vigo, aínda que nunha escala menor. Os seus contactos con diversas personaxes relacionadas con selos independentes de Madrid axudarano a dar a coñece-lo grupo que ten cuns amigos en Vigo, Siniestro Total. Así Julián converterase en non moito tempo de fan da movida a protagonista da mesma.\nAdemais da súa relación con Siniestro Total, Julián participou noutros grupos paralelos, ás veces pensados para unha soa actuación e outros a máis longo prazo. Hernández participou na creación de Def Con Dos, grupo para o que produciu varios discos co pseudónimo de Padre Damián J. Karras, nome dunha personaxe da película O exorcista.\nNa presentación de Que hostia din os rumorosos? (Rompente) organizada pola Libraría Miranda de Bueu o 23/08/2021. Escribiu o prólogo do libro.\nNa actualidade mantén o dúo Transportes Hernández y Sanjurjo, xunto ao acordeonista Rómulo Sanjurjo (ex-membro de Os Diplomáticos de Monte-Alto). Tamén é columnista en diversos xornais e escritor, así como produtor de novos talentos do panorama musical, dentro da súa produtora Discos de Freno.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Julián_Hernández&oldid=5848671"\nÚltima edición o 23 de agosto de 2021 ás 20:16\nA última edición desta páxina foi o 23 de agosto de 2021 ás 20:16.


A eira de Balixe: O lerio da toponimia\nO lerio da toponimia\nBen sabemos que os topónimos galegos non sempre son respectados, que foron castelanizados e deturpados centos de veces ao longo da historia, que a ignorancia facía traducións esperpénticas que mesmo daba ganas de rir (por non chorar, claro), e tamén sabemos, para a nosa desgraza, que o pouco interese e o desleixo pola nosa lingua e a nosa cultura fai que ás veces se utilicen os tradutores automáticos indiscriminadamente, e que aquilo que non ten tradución (os nomes propios de lugar ou persoa) aparezan traducidos dun xeito estrambótico.\nPero claro, unha nunca acaba de acostumarse ás aberracións, e tristemente volvín atopar outras.\nBuscando non sei que cousa sobre o meu concello atopei unha páxina chamada esgalicia.com, na que alén de promocionar o noso país só en castelán aparecían unhas "traducións" dos topónimos do Porriño que non daba creto a ler, e iso que na propia páxina din "Esta empresa ha sido creada para dar una información lo mas exacta y extensa posible de Galicia".\nComo poderedes comprobar se ides á ligazón de máis arriba, O Porriño seica ten unha parroquia que se chama "Perros" e outra que se chama "Pontones". Así que cando veñades de "turismo" por aquí non se vos ocorra buscar por CANS (nin sequera polo Festival de cine), e moito menos por PONTELLAS se queredes ir á festa de San Campio. Pero segundo din nesa web, a comarca e o propio concello están regados polo río Rubio, e por riba na parroquia do Porriño temos un monte que se chama "el monte de la Raya"!\nPor se había posibilidade de corrixir estas barbaridades e recuperarmos o noso río LOURO e máis o MONTE DA RISCA, envieilles un correo ao contacto da web avisando dos erros e solicitando a súa emenda. Pero disto xa van máis de dez días e non recibí resposta ningunha.\nNon podo entender que se publique unha web destas características e que non teñan o coidado de revisar os textos, sobre todo se lle meten un tradutor. E agora penso de onde sacaron o texto traducido, porque na propia web non está en galego... de onde o fusilarían?\nAínda que pouco poidamos facer, anímovos a que busquedes o voso concello nesa páxina, sinaledes os topónimos deturpados que aparezan e logo lles enviedes un correo avisándoos. Quen sabe, se cadra se somos moitos a queixarnos igual facemos algo.\nEstivo " funny ".\nMirei Ponteareas e pono así: ben Cágana un pouco cando din que por alí pasa " el río Tela " e císcanse de todo cando poñen unha parroquia de nome " Había hozado " ( supoño que será Fózara ).\nParece que sacan os dados de Turgalicia e logo deben aplicar algún tradutor Galego-Chinés-Español e espétana como veña.\n10 março, 2011 00:00\nTen que se lle diga! Aparece aínda nalgures o topónimo ORENSE! E da comarca de O Carballiño, non dou atinado a saber cal é a Serra de Mantiñan!\nEn fin, que así non hai maneira de cultivar e conservar a lingua!\n23 março, 2011 16:35\nManda carallo vintenove!!...\nPensade que algunhas de istas empresas istán feitas por xente de fora que traballa eiquí e ademais son de dubidosa catadura,tanto intectual coma política.\nMirade ven seica non o farán a mantenta...sin xeito e con gañas de foder unha vez mais.\nAnacos de saúdos.


A Xunta leva a Ponteareas os contacontos ilustrados sobre galegas referentes - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoPonteareasA Xunta leva a Ponteareas os contacontos ilustrados sobre galegas referentes\nOs CEIPS Escultor Acuña de Vigo e o Mestre Ramiro Sabell Mosquera de Ponteareas participan hoxe en cadansúas sesións nas que alumnos de infantil e primaria se achegarán ás figuras de Ángela Ruiz Robles e Rosalía de Castro\nA actividade diríxese a alumnos de educación infantil e primaria, co obxectivo de que coñezan e recoñezan figuras de mulleres que tiveron un papel relevante no desenvolvemento da sociedade galega contemporánea para achegarse a súa contribución aos eidos da cultural, social, científico, artístico e político.\nA iniciativa, promovida pola Secretaría Xeral da Igualdade, insírese no programa Donas de si co que o Goberno galego traballa con 65 centros escolares no eido da igualdade. Ao se dirixir ao alumnado de menor idade, seleccionáronse 35 escolas que imparten estes ciclos para participar nesta primeira edición de contacontos ilustrados.\nO programa Donas de si trata de favorecer a visibilización e potenciar o liderado das mulleres como pezas fundamentais do desenvolvemento da sociedade galega. Utilizase a estas figuras como punto de partida para traballar na aula o concepto da igualdade e para eliminar estereotipos de xénero.\nAdemais se contribúe a realizar unha aproximación a mulleres relevantes, con especial atención ás máis esquecidas, para divulgar a memoria histórica feminina de Galicia. Parte da escolma de mulleres protagonistas dos contacontos sae da publicación da colección Mulleres Galegas promovida pola Xunta e integrada por cinco biografías: a da mestra e pedagoga Ernestina Otero; a da oceanógrafa, Ángeles Alvariño; a da artista Maruja Mallo; a da editora María Victoria Moreno; e a da mestra e inventora, Ángeles Ruiz Robles. Trátase de libros de pequeno formato nos que xa traballan os centros e que ademais da traxectoria vital das protagonistas inclúen actividades para traballar na aula.


Veciños de Cesantes reclaman a retirada dos tubos depositados no campo de fútbol de San Pedro - Radio Redondela 94.9FM\nHoxe é Xoves 3 de Decembro de 2020\nUn escrito que ven asinado por un total de 24 veciños quen amosan a súa preocupación pola existencia neste antigo campo de fútbol destas tubaxes de grandes dimensións “dun material altamente inflamable e moi tóxico” o que supón “un risco de incendio e unha importante ameza para as vivendas que se atopan nas proximidades”. Ademais explican “co tempo “poderían converterse nun foco de infección e lixo”.\nEngaden que estas tubaxes estiveron durante anos depositas na explanada da lonxa do Porto de Cesantes e que serían propiedade da Comisión de Festas do Carme de Cesantes, que logo de teren que retiralas de dito lugar trasladáronas a este terreo que a día de hoxe está dedicado a zona de recreo veciñal. Por este motivo solicitan información sobre se esta comisión contaba con permiso para depositar material neste espazo público. Finalmente reclaman que estes elementos “sexan retirados do lugar de inmediato”.\nPrevAnterioresCiclismo e petanca para despedir un intenso mes de deporte en Redondela\nSeguintesDez espectáculos de rúa encherán Redondela a primeira fin de semana de agostoNext\nCóntanos as túas dúbidas sobre as drogas!\nRedondela comeza a desescalada no nivel máximo de restriccións\nAndaina celebra o Día Internacional da Diversidade Funcional loitando pola inclusión\nSoutomaior, sen cita de atención primaria ata o 18 de decembro\nEste Nadal, agasalla “Casa Paco 81”\nMartín Maez: “A música pop tamén pode facerse en galego”\nOs contedores de algas da praia de Cesantes transfórmanse en arte\nLimitacións nas celebracións de Nadal: os redondeláns divídense entre defensores e detractores


Exiliadxs | E digo eu...\n← O suicidio\nBrecha dixital →\nSegundo o dicionario da Real Academis Galega\nPARA TODAS AS ACEPCIÓNS SINÓNIMOS desterrar(se), expatriar(se)\nverbo transitivo1 Expulsar [unha persoa] da súa patria por motivos políticos, con prohibición de volver a ela. O ditador exiliou os principais líderes políticos.\nSINÓNIMO relegar CONFRÓNTESE deportar\nverbo pronominal 2 [Persoa] abandonar a súa patria por motivos políticos. Exiliouse cando o seu bando perdeu a guerra.\nPARA TODAS AS ACEPCIÓNS SINÓNIMO migrar\nverbo intransitivo 1 Deixar o propio país ou o lugar de orixe, para establecerse noutro, en particular por razóns de traballo. Moitos galegos tiveron que emigrar en busca de traballo.\n2 Zooloxía [Especies animais] cambiar de lugar, polo xeral en épocas fixas. Hai moitas aves que ao rematar o verán emigran a países cálidos.\nA primeira observación que me gustaría facer é que se existen estas dúas palabras non entendo por que se utiliza o termo “exiliadx económicx” porque xa hai a palabra emigrante. Polo tanto eu non chamaría exiliada a unha persoa que foxe do seu país -moitas veces cos seus cartos- despois dunha revolución ou dun cambio de réxime que lle vai resultar lesivo economicamente.\nEu quero falar das persoas que se exilian voluntariamente por razóns ideolóxicas despois dunha guerra -que perderon-, dun golpe de estado… ou mesmo porque o Goberno do seu país lle limita a súa liberdade. Das exiliadas no sentido estrito.\nE aquí tamén faría dous grupos. O das persoas cuxa vida corre perigo pola súa significación no rexime anterior, e o das que foxen buscando unha sociedade na que se sintan máis libres.\nAínda que respecto a decisión individual que pode tomar unha persoa de exiliarse para vivir noutro país con máis liberdades individuais, respecto moito máis a de aquelas que deciden quedar no seu para tatar de reverter a situación e buscar mellorar a situación para toda a sociedade.\nTendemos a idolatrar ás persoas que foxen dun país porque non se senten libres e van a outro para contar a situación do seu -e mesmo poden chegar a vivir diso. Hoxe para coñecer a situación dunha sociedade non fai falta que alguén teña que vir, fisicamente, a contárnolo. Por moi represor que sexa un Goberno a información flúe irremediablemente.\nGrazas ás persoas que quedaron en España despois da Guerra moitas poidemos coñecer os valores democráticos, a pesar da represión e polo tanto dalgún custo persoal, e transmitilos a outras moitas. Sempre hai algún curruncho, algunha forma de capear o temporal…\nE cando digo custo persoal refírome, entre outras cousas, a que estas persoas eran “vixiadas” polo Poder ao tempo que acusadas de mornos -tibios- polos “teóricos”.\nPrefiro ás persoas heroínas do cotián no canto das que fan discursos, que tamén valoro.


O CD Barco presenta o seu himno con ADN valdeorrés\nInicio/Última hora/O CD Barco presenta o seu himno con ADN valdeorrés\nO autor darase a coñecer o vindeiro 12 de setembro coincidindo co primeiro partido de liga en Calabagueiros\nTodo club ten a súa identidade e hoxe, despois de case 50 anos, o Centro de Deportes Barco presenta o seu, cun marcado estilo rockeiro.\nTal como explica o presidente do club barquense, Nilo Ramos, o tema ten ADN valdeorrés e o seu creador darase a coñecer o vindeiro 12 de setembro, coincidindo co primeiro partido de liga desta tempada en Calabagueiros, e en plenas Festas do Cristo.\nAta entón, o conxunto vermello continúa coa posta a punto e esta tarde disputará un novo amigable, desta volta contra o Atl. Bembibre. Será ás 20 horas e a entrada será gratis para os socios e de 5 euros para o resto de público.\nA Rúa calabagueiros CD comarca himno noticias O Barco provincia Valdeorras


Ruíz fai un balance positivo do que vai de mandato a pesar da covid - Canal Rías Baixas\nRIBEIRA> O alcalde, Manuel Ruíz, saíu hoxe ós medios para facer balance da súa xestión á fronte do goberno municipal cando se cumpren dous anos dende o inicio do mandato. Segundo el das 130 medidas que levaba no programa de goberno, preto dun 75% están cumpridas ou moi avanzadas. E iso a pesar de que durante este tempo tivo que lidar cunha etapa complicada, derivada da irrupción da covid.\nO rexedor ribeirense compareceu esta mañá en rolda de prensa para facer balance da súa xestión, xusto cando se cumpre o ecuador do seu mandato á fronte do consistorio. E o resultado, segundo el non pode ser máis que satisfactorio, a pesar de que parte del, aproximadamente ano e medio, estivo marcado pola pandemia.\nFala de actuacións tan importantes para o municipio como son o novo auditorio, a mellora da fachada marítima ou á reordenación da dársena, entre outras, así como tamén as melloras previstas para o conservatoria, a UAD ou a casa da Xuventude, que o converten nun dos municipios máis activos de Galicia\nE todo iso, conseguindo rebaixar a débeda municipal a niveis históricos, ó redor do 20% e rebaixando impostos. Pero segundo o rexedor o máis destacable destes dous anos de mandato non estaba no programa electoral, como é o Plan Reactiva Ribeira\nQuedan pendentes para o que resta de mandato actuacións tamén moi avanzadas coma a nova biblioteca, o módulo de atletismo, a futura sede do Club de Remo, a travesía de Palmeira ou mesmo a variante, moitas delas posibles grazas tamén ó apoio da Xunta, que segundo el, se viu incrementado notablemente neste tempo.\neleccions 26 de xuno\nArtigo anteriorPolítica Social incrementará este ano un 10% o Bono Concilia\nSeguinte artigoA climatoloxía e o mildiu ameazan as previsións de abundante colleita nos viñedos\nUn incendio intencionado arrasa as cubertas das pallozas de San Roque


«Só hai que mirar a miña traxectoria para ver si elixo a Luisito ou Rafa»\nO centrocampista xogou para Luisito en Ourense e máis tarde para Rafa Sáez no Coruxo. O domingo verá aos dous\n22/04/2017 21:09 h\nÁlex Fernández (Ourense, 1988) é un dos puntos débiles de Luisito. Xogou con el en Ourense e antes de traerllo a Pontevedra pasou polas mans de Rafa Sáez no Coruxo, o próximo rival do cadro granate.\n-Este partido, ¿vai gozalo ou a sufrilo? -Quen está no mundo do fútbol e gústalle o que fai, que creo que é o 99,9 % dos xogadores, sexa a categoría que sexa, está neste mundo para traballar, dar o 200 % cada día, e que chegue o domingo e poder gozar do momento, de todo o preparado durante a semana; e, polo tanto, creo que si imos a ese partido con medo, ou a ver que pasa, ou a sufrir, ou a estar cohibidos polo que pasou este fin de semana contra o Somozas, sería unha equivocación.\n-Agora que fala do Somozas, ¿que lle parece a polémica sobre as declaracións do club? -Son cousas que eles saben manexar e a nós tócanos manternos á marxe.\n-¿Cre que o Somozas tería que ter dado un pouco menos? -Eu non me quero meter niso, creo que sería unha equivocación meterme en si correron máis ou menos. Aquí somos todos profesionais, todos sabemos o que nos estamos xogando e cada un salgue a gañar os seus partidos, como é normal. E nós non temos que reprochar nada a ninguén, só mirarnos cada un o seu embigo individualmente, e o míster fíxoo colectivamente para ver os erros que se cometeron no partido do Somozas para que non volvan pasar contra o Coruxo.\n-Non me diga que non hai un compoñente sentimental -Do ano que estiven no Coruxo só teño palabras de agradecemento, tratáronme moi ben, e sentinme moi a gusto, e puiden ter a confianza de todo o mundo no equipo, así que é un equipo ao que teño aprecio.\n-¿Luisito ou Rafa Sáez? -É unha pregunta que simplemente tes que ver a miña traxectoria futbolística para contestala. Cada maestrillo ten o seu librillo, e cada un mira polo ben do seu equipo, traballa dun xeito pero sempre co mesmo fin, que é cada fin de semana conseguir os tres puntos mediante un xogo vistoso.\n-¿Cantos anos leva con Luisito? -Dous anos e medio en Ourense e vou facer dous agora no Pontevedra, En total, catro e medio.\n-¿Cantos tardou en coñecelo? -É unha persoa próxima ao xogador, gústalle estar en contacto. Non é alguén que se á parte, a quen lle guste vivir no seu mundo, que chegue aos adestramentos e vaise. Intenta ir sempre un paso máis aló no sentido de poder ter unha amizade cos xogadores, levar ben con todos. Quen o coñeza e saiba levalo coñéceo deseguido.\n-Teñen unha relación especial. -Co paso dos anos, máis que un adestrador poder considerar que temos unha relación de amizade. Ás veces podes coincidir ou non en cousas pero a todo o corpo técnico, Rober, Pepe Rico, considéroos máis que os meus xefes.\n-¿Un dáse conta de que acertou cando recibe á súa exequipo con 10 puntos máis? -Cada tempada é un mundo, esta estanos tocando vivir que as cousas dentro do club están a facerse moi ben, a nivel interno e externo, tanto directiva como xogadores e corpo técnico, e na clasificación está a verse reflectido. Está claro que cando recibín a chamada do Pontevedra o ano pasado un non llo pensa, é un club que a nivel nacional é dos máis importantes da categoría, non só nesta senón tamén superiores. É un equipo moi respectable, e ao corpo directivo coñecíao perfectamente, así que todo se deu moi fácil para que eu estivese aquí. E non me arrepinto. Estou moi asentado na cidade, coa miña familia, a miña muller e os meus dous fillos, e ¿por que non?, nun futuro poder estar aquí sempre.\n-Íalle preguntar onde se ve a tempada que vén... -Gústame estar nos sitios nos que me tratan ben, nos que vexo plans de futuro e nos que vexo que a miña familia está a gusto, e todos estes requisitos grazas a deus se están cumprindo. É un club que non para de crecer, que aspira a máis sempre. Están a facerse as cousas moi ben, así que estou encantado de estar aquí o tempo que faga falta.\n-¿E en que categoría? -Agora estamos en Segunda B. Oxalá acabemos en postos de play off e póidase cumprir o soño que todos queren.


XOAN ARCO DA VELLA: RUINAS DA IGREXA DE SANTIAGO - AS CARBALLEIRAS - TRONCEDA - CASTRO CALDELAS\nRUINAS DA IGREXA DE SANTIAGO - AS CARBALLEIRAS - TRONCEDA - CASTRO CALDELAS\nAs Carballeiras é un lugar da parroquia de Tronceda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas.\nTiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).\nLugares de Tronceda\nAs Carballeiras, Susaus, Tronceda, Vilarellos\nEstá situado no derramo setentrional do nó orográfico formado polas serras de San Mamede e Queixa, dentro da área denominada Ribeira Sacra. O río Sil constitúe a fronteira natural coa provincia de Lugo mentres o río Edo, afluente do Sil, baña a metade occidental do municipio. O punto máis elevado é o de Pena da Cruz (1289 m).\nPublicado por Xoan Arco da Vella en 11:24


Olga García: "Temos que traballar moi duro para levantar de novo o Balonmán Chapela"\nDeporte • 4/06/2019\nEsta que remata foi unha temporada moi difícil para o club de Chapela, tanto no plano deportivo como no persoal. Os equipos de máxima categoría non acadaron os obxectivos marcados, e ademais despediron ao que fora o seu presidente nos últimos anos, Manuel González Soto.\nÁbrese unha nova etapa para o club de Chapela, coa incorporación de nova xente á directiva que vén a sumar o seu traballo e ilusión ao de aqueles que, como Olga García, continúan no equipo. A filla de Soto, María González, é a nova presidenta do club. Agora confían en deixar atrás esta mala temporada, malia que recoñecen que será difícil, e levantar de novo o gran proxecto que é o Balonmán Chapela. No plano deportivo remataron as competicións oficiais sen acadar os obxectivos marcados. O equipo feminino da División de Honra Prata non foi quen de manter a categoría. Con todo, o club negocia coa Federación a posibilidade de manterse no caso de que quede algunha praza dispoñible. Olga García recoñece que é "un gran esforzo a nivel deportivo e económico" xa que se trata dunha categoría moi esixente e con longos desprazamentos. Pero no club non van renunciar mentres exista algunha posibilidade. Para o equipo feminino deberán tamén contar cun novo adestrador, xa que José Luis Martínez "Lupo" vén de renunciar ao posto por motivos laborais. O que continúa a próxima temporada é o técnico do equipo masculino da Primeira Nacional. Fran Teixeira seguirá aos mandos do combinado, que tampouco acadou o obxectivo de participar na fase de ascenso. O adestrador xa está a traballar na configuración do persoal para a próxima temporada, e no club tamén buscan a un director técnico que se faga cargo dos equipos da canteira.\nXXI Campus de Verán\nConsolidar os equipos da base é un dos obxectivos da directiva, e de cara ao verán preparan actividades para animar aos rapaces e rapazas a practicar balonmán dun xeito máis lúdico. Preparan o XXI Campus de Verán Balonmmán Chapela. Será do 1 ao 6 de xullo e está dirixido a menores de entre 5 e 15 anos de idade. Os participantes podrán practicar deporte, e tamén farán excursións á illa de Arousa e a Brilat en Pontevedra. Pasarán catro noites no pavillón "González Soto" de Chapela e tamén haberá actividades na praia de Arealonga. O prazo de inscrición xa está aberto, e o prezo é de 90 euros. Poden informarse nas oficinas do club e tamén nos teléfonos 630 850 698 ou 661 493 235.\nOlga García da directiva do BM Chapela\nNo club confían en deixar atrás esta mala temporada e advirten que traballarán duro para levantar de novo o Balonmán Chapela.\nO equipo non foi quen de manter a categoría pero o club negocia coa Federación a posibilidade de manterse no caso de que quede algunha praza dispoñible.\nFran Teixeira seguirá aos mandos do combinado que tampouco acadou o obxectivo de participar na fase de ascenso.\nSerá do 1 ao 6 de xullo e está dirixido a menores de entre 5 e 15 anos de idade.


A Deputación celebrará este venres o Día das Artes Galegas - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaA Deputación celebrará este venres o Día das Artes Galegas\nA Deputación celebrará este venres o Día das Artes Galegas\nA Deputación de Pontevedra vai celebrar por todo o alto este venres, 1 de abril, o Día das Artes Galegas cun encontro pictórico no que escolares de Lalín, Vigo e Pontevedra realizarán no Pazo Provincial a súa propia homenaxe ao artista José Otero Abeledo, Laxeiro (1908-1996), a quen a Real Academia Galega de Belas Artes recoñece neste 2022. Amais, a institución provincial desenvolverá en maio, en colaboración coa RAGBA, tres rutas guiadas tamén nas comarcas de Deza, Vigo e Pontevedra que percorrerán os espazos de inspiración do pintor.\nO alumnado que participa nesta iniciativa da Deputación é o de 3º de Primaria do CEIP Xesús Golmar de Lalín, o CEIP Pintor Laxeiro de Vigo e o CEP Campolongo de Pontevedra, tres lugares vinculados á vida do artista. Partindo do trazo característico co que o autor pintaba ás nenas e nenos, a actividade busca inverter o papel e que sexan as crianzas as que interpreten a Laxeiro. Así, ao longo desta semana, os e as escolares están a participar nun obradoiro pictórico dirixido por Taller Abierto no que se converten en artistas por un día, inspirándose e homenaxeando a Laxeiro e á súa obra. Xa o venres 1, ás 12 horas, farán a posta en común dos seus traballos creativos no Pazo Provincial nun encontro no que o alumnado de Campolongo acudirá de xeito presencial e o dos outros dous centros de forma telemática. Despois desta actividade central, a Deputación tamén porá en marcha en maio en colaboración coa Real Academia Galega de Belas Artes tres rutas guiadas por espazos de inspiración de Laxeiro en Lalín, Vigo e Pontevedra. Deste xeito, “Os camiños de Laxeiro” pretenden contextualizar ao pintor nos lugares de ida e volta para o artista: O Marquesado da Romea, como chamaba ás terras de Deza, o Vigo tan propenso ás vangardas, ou a Pontevedra que supón o norte en canto significa Galicia. Espazos reinterpretados por Laxeiro cunha mitoloxía, xeito propio e certo misterio inconfundible. Nas vindeiras semanas concretaranse as datas e a forma de realizar as inscricións.


Os celestes exhibiron o seu poderío ofensivo ante o Espanyol un rival que renunciou ao balón disposto a golpear á contra - Xornal Galicia\n12 Febrero 2018 2231 votos\nO Celta acariñou a vitoria ante o Espanyol nunha partido clave para seguir aspirando aos postos europeos. Os celestes exhibiron o seu poderío ofensivo ante un rival que renunciou ao balón disposto a golpear á contra. Non lle saíu mal a formulación aos pericos. Os de Unzué excedían claramente ao Espanyol no arranque do partido, no que fixeron méritos para porse por diante no marcador, e con todo foi o cadro catalán o primeiro en facer ano. Na súa primeira chegada á portaría defendida por Rubén Blanco, os branquiazuis anotaron por medio de Baptistao.\nNon baixou os brazos o Celta, activo e dinámico en ataque. Á media hora de xogo, tras varios intentos frustrados por Diego López, o uruguaio Maxi Gómez marcou o empate de cabeza a pase do capitán Hugo Mallo. Tras a continuación o guión do choque non variou: un Celta aguerrido, con chegada, pero que continuamente se topaba coa defensa e cun gardameta en estado de graza. A insistencia celeste tivo premio a dez minutos para o asubío final. De novo Maxi Gómez, xa un ídolo de Balaídos cos seus doce goles nesta tempada, puxo o 2-1 no electrónico tras unha magnífica xogada individual de Emre Mor por banda esquerda.\nCando o celtismo xa saboreaba a vitoria, o recentemente entrado Gerard Moreno sacouse da manga un disparo cruzado practicamente imposible de parar e que supuxo o definitivo empate. Con estas táboas, o Celta mantense na oitava praza da clasificación con 32 puntos, a tres do sétimo clasificado.


Galicia traballará con Sajonia-Anthalt para obter fondos europeos para frear a crise demográfica, que será unha prioridade no Plan Estratéxico 2015-2020 - Notas de Prensa - Consellería de Facenda e Administración Pública\nSantiago, 22 de xullo de 2015.- Galicia traballará conxuntamente co ‘Land' de Sajonia-Anthalt para obter fondos comunitarios dedicados a combatir a crise demográfica, que será precisamente unha prioridade do Plan Estratéxico 2015-2020. Este asunto foi abordado hoxe durante a constitución do comité asesor do referido Plan, reunión que estivo presidida polo titular da Xunta, Alberto Núñez Feijóo.\nO conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, e o representante do ‘Land' de Sajonia-Anhalt ante o Goberno Federal de Alemaña, Michael Schneider, explicaron hoxe que ambos territorios farán presión para poder dedicar á loita contra a crise demográfica unha parte dos fondos estruturais do novo período comunitario 2014-2020.\nNeste sentido, o conselleiro advertiu de que a demografía é "un problema común" en moitas rexións europeas, incluído o ‘Land' de Sajonia-Anhalt. Este é un dos 16 estados federados de Alemaña, conta cunhas características poboacionais similares ás de Galicia e experimentou nos últimos anos unha evolución económica moi positiva.\n-MANUEL GÓMEZ-FRANQUEIRA, presidente do Grupo Coren. Asumiu a dirección xeral do grupo en 1984 e dende 2011 ocupa a presidencia do grupo.\n-SANTIAGO LAGO, catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Vigo e director de Governance and Economics Research Network (GEN). É director do Foro Económico de Galicia.\n-MICHAEL SCHNEIDER, representante do ‘Land' de Sajonia-Anhalt ante o Goberno Federal de Alemaña.


Feminismos | VÍDEOS: o 8M en Galiza - El Salto - Galiza\nVÍDEOS: o 8M en Galiza\n0,0 8M e os días previos, falamos con mulleres e persoas con diversas formas de ver o feminismo, que non sempre son escoitadas e lembraron a importancia do feminismo nas súas vidas, e na de todas. 8M e os días previos, falamos con mulleres e persoas con diversas formas de ver o feminismo, que non sempre son escoitadas e lembraron a importancia do feminismo nas súas vidas, e na de todas.\n8 mar 2020 23:07\nGael é unha persoa non binaria e cre que é importante que as identidades disidentes estean presentes activamente no feminismo, non só no 8M: “O feminismo, as mulleres cis e incluso os homes a longo prazo, só teñen que gañar coa deconstrucción do xénero. Ninguén sae perdendo co feminismo.” Elvira e Carmen levan máis de 40 anos vendendo o que sementan na N-550. Estivemos con elas durante a mañá do 8 de marzo. María é labrega, un traballo para o que non “existe o calendario”. Ademais da CUT, o Sindicato Labrego Galego convocou folga de mulleres para o día de hoxe: “As mulleres producimos o 70% da alimentación do mundo. Con todo, só somos titulares dun 2%.” Concha e Inma son dúas camareiras de piso que hai uns meses sufriron un despido improcedente do hotel para o que traballaban: “Eu nunca fun á folga porque sempre traballei, por medo a represalias, pero agora conciénciome de que todo o mundo debería ir. Que todo se parara o 8M.”\nEli traballa os domingos, como moitas outras enfermeiras do Sergas, e ten claro que hai motivos para a folga: “Dicíame un compañeiro enfermeiro: «pero se ti cobras o mesmo ca min», e explicáballe: non se trata da miña situación persoal con respecto a ti, senón da situación colectiva. É certo que cobro o mesmo soldo que ti por facer o mesmo traballo. Só faltaría.”


PRESENTACIÓN DOS ACTOS CON MOTIVO DO 8 DE ABRIL, DIA INTERNACIONAL DO POBO XITANO\nNa Praza de Galicia darase lectura ó Manifesto do Pobo Xitano e realizarase unha solta de globos coas cores da bandeira xitana.\nNarón, 5 de Abril de 2013.- O Concello de Narón acolleu hoxe unha rolda de prensa na que se presentaron os actos que se celebrarán neste municipio con motivo da conmemoración do 8 de Abril, Día Internacional do Pobo Xitano.\nNesta comparecencia participaron as concelleiras de Igualdade e Participación Cidadá de Narón, Teresa Sabio e Catalina García respectivamente, ademáis dunha muller de etnia xitana en representación deste colectivo. Verónica Monteiro Salazar explicou as actividades que se levarán a cabo ó longo deste mes para celebrar esta data, e que son as seguintes:\n-Luns 8 de abril ás 12:00 horas na Praza de Galicia: lectura do Manifesto redactado con motivo do Día Internacional do Pobo Xitano (adxúntase o documento). Ademáis, lanzaranse ó aire globos coas cores da bandeira xitana (azul, verde e vermello).\n-Venres 12 de abril: ás 17:00 horas celebrarase a Cerimonia do Río, en Freixeiro, cun acto floral e a lectura do Manifesto. A continuación, ás 18:00 horas no Centro de Maiores ‘Manuela Pérez Sequeiros’ se realizará unha convivencia intercultural, e se invitará á degustación do café xitano que elaborarán as propias mulleres.\n-Charlas de sensibilización sobre a cultura xitana, en centros escolares de Narón, ó longo deste mes (en datas aínda sen concretar). Ademáis, nos centros con alumnado de etnia xitana se leerá o Manifesto Xitano o vindeiro luns día 8.\nEstímase que en Narón existen aproximadamente 300 persoas de etnia xitana


Carlos Callón o venres 13 en Vilalba : avozdevilalba.gal\nCarlos Callón o venres 13 en Vilalba\nO vindeiro venres, día 13 de maio, ás 20,30, na Casa da Cultura de Vilalba terá lugar a presentación do libro “En castellano no hay problema”, do que é autor Carlos Callón, presidente de A MESA pola Normalización Lingüística.\nCarlos Callón une neste libro textos que abordan a situación do idioma galego nos últimos tres lustros, deténdose con máis vagar na política lingüística do período do bipartito e do comezo da lexislatura de Alberto Núñez Feijóo. Nestas páxinas o autor, ademais de rebater con argumentos algúns dos prexuízos e tópicos máis asentados contra a lingua galega, analiza a situación do idioma, repasa reivindicacións, presenta alternativas, convida ao protagonismo individual para transformar a sociedade e alerta das medidas que deberían adoptar os poderes públicos. En castellano no hay problema é, en definitiva, un libro útil e operativo para a encrucillada en que se encontran a nosa lingua e a nosa cultura.\nNo acto intervirán o propio autor do libro, Carlos Callón, e Xosé Mª Felpeto Enríquez, membro da Xunta Directiva do IESCHA.\nCarlos Manuel Callón Torres, nado en Santa Uxía de Ribeira o 26 de agosto de 1978, é licenciado en filoloxías galega e portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce como profesor de lingua e literatura galega no ensino secundario.\nFoi concelleiro por parte do BNG na súa vila natal entre xaneiro de 2001 e xuño de 2002, e membro do Consello Asesor de RTVE en Galicia entre 2001 e 2002. A partir de 1995 ocupou diversas responsabilidades na Mesa pola Normalización Lingüística, organización de cuxa xunta directiva nacional é membro dende 1995 e que preside desde 2002. É presidente tamén do padroado da Fundación Vía Galego, desde a súa constitución en 2006. Preside tamén a Fundación Via Galego e a federación estatal Diverslinguae, desde a constitución de ambas, en 2006 e 2008, respectivamente.\nÉ membro do grupo Galabra da USC e do consello de redacción de Longalingua. Publicación galega de lingua e sociedade. Colaborou nos primeiros pasos da Biblioteca Virtual Galega, da Universidade da Coruña.\nÉ autor de diversos traballos centrados na sociolingüística e mais nos estudos literarios, dados a coñecer en diferentes congresos e revistas especializadas. Así mesmo, é autor dos libros Unha historia que nos pertence (A obra poética en galego de Lorenzo Varela) (2005) e En castellano no hay problema (2010) -o libro que se presenta neste acto-, no cal aborda a situación do idioma galego nos últimos tres lustros, facendo especial fincapé na política lingüística do bipartito e do comezo da lexislatura de Alberto Núñez Feijóo.\nEn febreiro de 2011 gañou o XVI premio Vicente Risco de Ciencias Sociais coa obra Amigos e sodomitas. A configuración da homosexualidade na Idade Media, na que analiza a aceptación da adelphopoiesis na Idade Media.\nEntre outra documentación, analiza un documento de 1061 recollido no Tombo de Celanova, polo cal Pedro Díaz e Muño Vandilaz subscribían unión en Rairiz de Veiga.


Pontevedra Film Commission comenza a sua andaina co apoio á rodaxe da webserie “Clases de lo Social” - Visit-Pontevedra, Turismo de Pontevedra\nPontevedra Film Commission comenza a sua andaina co apoio á rodaxe da webserie “Clases de lo Social”\nA oficina de congresos de Pontevedra a través de Pontevedra Film Commission presta apoio ao rodaxe de la sitcom para internet que esta a dirixir o pontevedrés Pablo Cacheda.\nPontevedra Film Commission creada a semana pasada pola Concellería de Turismo deu xa o primeiro froito. A cidade acolle, a partir deste xoves a rodaxe da web serie “Clases de lo Social”. A nova foi presentada hoxe pola concelleira, Carlota Román, acompañada do director da serie, Pablo Cacheda; o director de Produción, Pablo Fernández e o actor protagonista, Santi Romay.\nA concelleira de Turismo, Carlota Román, amosouse encantada de poder axudar a xente nova, con proxectos e ilusión e anunciou que en breve haberá máis novidades relacionadas con Pontevedra Film Commission. Ademais, agradeceu esta aposta por Pontevedra, que encaixa nun novo xeito de traballar pola promoción turística dende o Concello.\n“Clases do Social” é unha webserie de cinco capítulos de 7 minutos que será rodada durante unha semana no instituto Sánchez Cantón, en bares, casas particulares, o Mercado de Abastos, a praza da Leña e unha marquesiña da avenida de Bos Aires, entre outros exteriores. A idea xurdiu a partir da rodaxe da curtametraxe “Unhas clases do Social a tempo”, estreada o pasado mes de setembro. Agora chega en formato “sitcom” e en español, para chegar a un público máis amplo.\nPablo Cacheda destacou que o argumento desta primeira temporada da comedia non ten nada que ver coa crise económica, senón que pon o foco en situacións sociais cotiás, a partir dunhas supostas clases do Social que un profesorado peculiar imparte a un alumnado peculiar. Santi Romay dá vida a un alumno que adoita meterse en leas pola súa falta de pericia á hora de relacionarse.\nO director da serie agradeceu o apoio da Concellería de Turismo e destacou que tanto el como boa parte do equipo son pontevedreses, polo que agora terán a oportunidade de pasear o nome da súa cidade a través da Internet. O director de Produción, Pablo Fernández, explicou que inicialmente tiñan previsto gravar en diferentes localizacións de Galicia, pero o apoio municipal foi decisivo para decantarse por Pontevedra.\nSegundo opinou Santi Romay, nun momento no que a televisión pública atravesa dificultades, a Internet abre novas posibilidades. O actor está encantado de traballar cun equipo ao que cualificou como “uns fenómenos” e confiou en que a serie teña aínda máis difusión que a acadada pola curta.\nO primeiro capítulo estará dispoñible entre maio e xuño. Estará colgado en Youtube, Vimeo e o sitio www.clasesdelosocial.com. Estará reforzado por campañas en Facebook e Twitter.\nAdemais, para axudar ao financiamento da produción, que ten un custo duns 10.000 euros, iniciarán unha xeira de monólogos con entradas moi “populares”. O primeiro deles, a cargo de Carlos Blanco, será no instituto Sánchez Cantón este venres ás 20.30 horas.\nO reparto de “Clases de lo Social” está encabezado por Santi Romay e conta tamén co propio Carlos Blanco, Avelino González, Monty Castiñeiras, Bernardo Fernández, Xulio Abonjo e Sabela Arán. Con eles estará un equipo técnico no que figuran profesionais con experiencia e moito prestixio no sector audiovisual galego.


photo_cameraO artista de música contemporánea Roberto Oliveira.\nO artista de música contemporánea Roberto Oliveira chega mañá ó auditorio municipal Ilduara de Celanova ás 20,00 horas para ofrecer o espectáculo "ElektroniKontainer"\nO artista de música contemporánea Roberto Oliveira chega este venres ó auditorio municipal Ilduara de Celanova ás 20,00 horas para ofrecer o espectáculo "ElektroniKontainer", unha mestura de manifestacións artísticas coa percusión, a electrónica e a arte visual como protagonistas.\nQue poderemos ver no concerto de Celanova?\nO concerto pola noite é de percusión, electrónica e arte visual sincronizado. Eu dedícome á música contemporánea e sempre poño proxeccións feitas para ser sincronizadas con cada peza. Imos escoitar dende sets moi grandes de tambores ata instrumentos melódicos como o vibráfono. É un concerto de 60 minutos onde hai música moi contundente e agresiva e tamén melodías moi tranquilas, moi chill out. É unha viaxe de principio a fin onde o público se pon un pouco en tensión e outras vez reláxase a sala. Pola mañá faremos o proxecto didáctico, baseado no mesmo producto, e explícolle ós rapaces os instrumentos que emprego. Con teléfono móbil e ordenador facemos un concerto didáctico de manipulación de imaxe e son en directo con eles.\nAs túas obras son de investigación sonora. Como é ese proceso?\nAlgunas das obras que eu interpreto son traballadas conxuntamente con compositores e outras son 100% miñas. Aínda que traballe con outros compositores, sempre son obras creadas expresamente para min. Os instrumentos que utilizo en percusión, aparte da súa manipulación electrónica, tamén fago manipulacións acústicas, que parecen electrónicas pero feitas con obxectos cotiáns. Por exemplo, moitas veces o vibráfono tócoo con dedais de costura, póñolle cadeas... Aparte de interpretar os instrumentos de forma tradicional, gústame levalos a outros extremos. Agora mesmo estou tamén aplicando ó vibráfono pedaleiras de distorsión, dedais de guitarra...\nCombinas diferentes manifestacións artísticas. En que medida se complementan?\nCada peza leva o seu arte visual. Non é un formato de principio a fin. Por exemplo, hai unha obra para maracas e electrónica baseada nos incendios forestais galegos. Hai outra que é un falso vídeo mapping da cidade de Bos Aires. Si que é certo que nos meus concertos xogo coa liña da sobreinformación. A crítica de todo o público adoita ser que necesitan volver e eso é o que eu quero. É certo porque estamos xogando con catro elementos: a arte visual, a electrónica, o son acústico dos meus instrumentos e, ó mesmo tempo, hai outra proxección do meu corpo e os meus movementos. Quero que o público elixa en cada momento o que quere facer.\nComo teñen influído as túas experiencias polo mundo nesta investigación de novos sons?\nMoitísimo. Volvín a Galicia hai catro anos e si que inflúe porque captas cousas doutros músicos compañeiros que veñen doutros continentes. Cando viaxas, ves as cidades, as músicas, concertos... Ves arte en xeral e iso sempre te empapa. Cando quero montar un concerto ou unha obra nova gústame ir a un museo tranquilamente e aí é onde máis me concentro.\nXudit Casas presentó su trabajo sobre violencia de género en mujeres mayores\nEl BNG celanovés reclama hacer una piscina climatizada\n160 años de música en Vilanova\nEl parque de Celanova pierde cuatro árboles


A Ribeira Sacra, promocionada dentro e fóra – EnComún\nO pasado día 21 de novembro, o Consorcio Turístico da Ribeira Sacra organizou a I Marcha Sendeirista Ambulare, cun percorrido de 25 kilómetros deseñado con avituallamento ó longo da ruta, servizo de transporte ida e volta e agasallo dunha camiseta-recordo. Esta iniciativa contou coa colaboración de Turini e Intersport-Bouso.\nAsimesmo, o Consorcio levou a Ribeira Sacra á feira INTUR, a cita máis importante da promoción do turismo de interior en España. Entre o 25 e o 28 de novembro, os responsables do Consorcio participaron en Valladolid neste encontro, onde poideron amosar ós asistentes as potencialidades desta opción de turismo de interior a nivel nacional.\nNoticia Anterior Previous post: A Conselleira de Traballo e Benestar visitou Quiroga para alabar o traballo municipal de integración\nSiguiente Noticia Next post: Arrincan os mercados monográficos de Monforte


Palabras de Amauta: IN THE SPIRIT OF CRAZY HORSE\nposted by amauta @ 4:02 AM\n"Con la iglesia hemos topado". Hai patróns aos que non se lles pode tusir. Esta chamada de atención do xefe para ver que fai vostede cos seus cartos axudando un coitado indio faime pensar que hai unha serie de automatismos reaccionarios que se activan cando fas según que cousas. Seguramente eles se sentirán máis seguros manténdoos pero a súa existencia evidencia a súa vulnerabilidade.\nAt 3:51 AM, paideleo said...\nGustoume o artigo sobre os esclavos galegos en Cuba.\nAgradecido polos comentarios....O dos galegos en Cuba foi cousa de coincidencia, andaba por unha das paxinas que frecuento e mira...Saudos e benvigo Paideleo\nALOFONÍA CATALÁ DE CUNQUEIRO (2+1 POEMAS)\nXIRINACS, SEMPRE MÉS\nGALEGOS E ESCRAVOS EN CUBA


Lecturas da Pandoira » Ciencia\nO moucho, ave do ano\nMarzo 11th, 2011 Marzo 11th, 2011\nPosted in Ciencia, Recanto Verde\nComentarios desactivados en O moucho, ave do ano\nA Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO/Birdlife) elixiu por primeira vez unha rapaz noctura como Ave do Ano 2011. Trátase do moucho común (Athene noctua). Na última década esta especie viu reducido o seu número de exemplares de xeito acelerado debido aos cambios nos hábitats rurais. Este ano é unha boa ocasión para coñecer o moucho e outras rapaces como a curuxa que a pouco que investigues e preguntes descubrirás doadamente entre nós, tamén en Mugardos.\nXaneiro 13th, 2011 Xaneiro 13th, 2011\nPosted in Ciencia, Informática, Matemáticas, Sen clasificar\nComentarios desactivados en Blog de matemáticas\nO instituto amplía desde esta semana a súa presenza na rede co novo blog do departamento de Matemáticas. Comeza co anuncio do inminente concurso de fraccións no OPEN MATEMÁTICO deste curso. Pouco a pouco irá ampliando os seus contidos.\nDecembro 28th, 2010 Decembro 28th, 2010\nPosted in Ciencia, Sen clasificar\nComentarios desactivados en MMXI\n2011 pode ser un gran ano. Esta é só una pequeña enumeración de asuntos sobre os que se falará nos vindeiros meses:\nCo lema “Os bosques, para as persoas” a ONU quere chamar a atención sobre a mutua dependencia da poboación mundial e as fragas. O propio logotipo enxalza os valores dos bosques como fornecedores de vivenda, alimentos, medicamentos, auga, estabilizadores do clima e o mantemento da diversidade biolóxica.\nDeclarado pola ONU para repararmos nas contribucións da química no benestar da humanidade. En especial será a celebración da contribución das mulleres á ciencia pois coincide co centenario da concesión do premio Nobel de Química a Marie Curie que se sumaba ao Nobel de Física recibido anos antes.\nANO DA INVESTIGACIÓN EN ALZHÉIMER\nA Fundación Pasqual Maragall e a Fundación Raíña Sofía pulan poloa iniciativa Alzheimer Internacional 2011 co obxectivo de concienciar sobre a importancia de fomentar a investigación científica no ámbito das doenzas neurodexenerativas.\nViaje al interior de una placa de Alzheimer from Alzheimer 2011 on Vimeo.


Volven as obras á cidade\n16 Abril, 2020 17 Abril, 2020 Redacción\nO Concello retomou esta semana a actividade en numerosas obras da cidade. O concelleiro de Urbanismo e Infraestruturas, Juan Díaz Villoslada, anuncia a intención da súa concellería de retomar os traballos pendentes en diferentes barrios da cidade e pór en marcha novos proxectos logo de se reactivar a actividade en sectores non esenciais.\nVilloslada sinala que todas as obras públicas que se reactivan “fano con todas as medidas de seguridade e cos protocolos establecidos polas autoridades sanitarias, como o uso de máscaras e o mantemento da distancia de seguridade”.\n“O Concello vixiará que as empresas cumpran as medidas de protección colectivas e individuais”, indica. Ademais, incide na necesidade de proseguir cos traballos de mantemento de servizos e na importancia de axilizar as licenzas urbanísticas co fin de “axudar a reactivar a actividade económica na cidade, en termos de emprego e mantemento das cadeas produtivas”.\nAo reinicio este mércores dos labores de urbanización no cruzamento da rolda de Nelle, unense diversas obras que foron interrompidas nas últimas semanas debido ao estado de alarma provocado polo Covid-19. Na rolda de Nelle, iniciouse a fase de humanización desta vía da cidade, a cal inclúe os traballos de pavimentación; pintar os novos cruzamentos; construír beirarrúas máis anchas; habilitar o carril bici; e plantar árbores.\nDesenvolveranse os labores de remodelación da glorieta de Ramón y Cajal, que lles afecta aos cruzamentos das rúas de Salgado Torres, Fernández Latorre e Pérez Ardá. Desde a concellería, sinalan que se comezaron os traballos de construción do carril bici na rúa Puga y Parga, na zona dos Catro Camiños, primeiro tramo da rolda peonil que unirá cinco barrios da cidade. Como xa explicou en numerosas ocasións o responsable de Urbanismo, “a cidade é das e dos peóns e as políticas de mobilidade centraranse neles”. A mellora urbana do tramo final da rúa Ramón Cabanillas, que se realiza con fondos Eidus, a modernización da eficiencia enerxética no barrio do Castrillón, o saneamento separativo da rúa Atenas, así como o mantemento de distintas áreas peonís e calzadas súmanse á lista de obras que se reactivan.\nCanto a novos proxectos, a concellería de Infraestruturas planea iniciar a ampliación da zona de xogos e da zona acolchada na área infantil na praza Elíptica, no barrio dos Rosales, un dos que contan con maior poboación infantil de toda a cidade. A través deste proxecto seleccionado nos orzamentos participativos, o Goberno local continúa co seu plan de modernizar os parque infantís. Coa reforma, o cemento rodado substituirase por caucho e céspede artificial, e instalaranse novos xogos. Outros dos traballos é subministrar e instalar unha área biosaudable nas vivendas do Carmen, no barrio de Labañou, e ampliar a rede de fecais na rúa Correlo.\nPor outra banda, a concellería informa de que están pendentes de seren adxudicadas as obras de reforma da praza Concordia e a modernización da iluminación pública na rolda de Outeiro, no tramo entre a avenida do Exército e a avenida do Ferrocarril. Esta listaxe inclúe a urbanización das rúas Nosa Señora do Rosario e Victoria Fernández de España (con fondos Eidus) e a mellora da zona de aparcadoiro na praza de Isaac Díaz Pardo.\nPrevious A área sanitaria da Coruña alcanza os 1332 casos activos de coronavirus\nNext Inés Rey visita o servizo de información 010


No confín de… Olga Cameselle | Erregueté\nArtista efémera: intérprete escénica, coreógrafa e directora de movemento escénico. Olga Cameselle forma, xunto a Alfredo Rodríguez, a compañía Producións Artísticas e xestionan o espazo de encontro, formación, investigación e fomento das artes performativas A Artística en Vigo. | Foto: Afonso Ouran |\nA mesa de noite non me parece un bo lugar para un libro. Para ler prefiro a luz diúrna, por necesidade ocular e por pracer. Neste confinamento ando un pouco escasa de tempo para o lecer e as lecturas céntranse maioritariamente en documentacións-ensaios e revisións de materiais, tanto para a segunda parte da charla que estou rematando sobre a historia da danza contemporánea, como material na marmita de cara a futuro traballo. O libro que teño pendente, agardo que en pouco entre nel, é Tantos anos de silencio de Francisco Castro. Polo que se ve imos ter tempo para isto e máis.\nPrincipalmente o silencio, que aquí en Vigo é absolutamente unha novidade. Como o é a banda sonora proposta pola veciñanza a partir das 20:00. Na miña tranquilidade auditiva adoito viaxar na intimidade, por momentos desde Alice Coltrane a Hildegarda de Bigen ou Corelli, pasando por The Incredible String Band ou Anoushka Shankar ao mundo fado, por exemplo. Depende da cor do día.\nUnha delas (non vou moito ao cinema) foi Babel de Alejandro González Iñárritu. Quen a coñece pode imaxinar a razón. Se alguén non a coñece que probe vela na virtualidade que se nos facilita nestes intres.\nNestes momentos en calquera lenzo de William Turner, un dos meus artistas plásticos aditivos. É o primeiro que me vén, aínda que seguramente votaría á obra de René Magritte ou Bill Viola, entre outros e outras artistas das artes plásticas. Se preciso axitarme, escollería a Louise Bourgeois ou aos simbolistas. Diletante tolemia. Claro queda que nesta “eu” que veño sendo agora o visual gaña.\nEstou precisamente argallando en presente continuo, así pois xa veremos que sae.\nNon entendo moi ben o da “figura histórica”. Neste momento o meu imaxinario en canto a “figuras históricas” non ten moito interese ou lle fai falta auténtica significación como “figura”. De calquera xeito, posta a imaxinar, encantaríame escoitar, falar, preguntar, saborear, e compartir unha copa de viño con Trisha Brown, Alan Watts ou Joseph Campbell, por exemplo. Vese ben que o da unicidade non me vai moito.\nSe non foses artista efémera, serías…\nSer, son e sería a mesma con toda probabilidade. Un ser humano, muller. Mais se non me adicase ás artes efémeras performativas seguramente estaría encamiñada á antropoloxía ou mesmo á arqueoloxía ou, noutro punto diferente, ás artes marciais. Tería unha maior posibilidade algún retiro segrar, dedicándome á horticultura. Este é un pensamento de confín, evidentemente. Estoulle collendo gusto a isto de estar fisicamente afastada ata o de agora. Quen sabe se de estenderse esta situación más aló no tempo (que así parece) seguirá o devandito gusto manifestándose igual. Nin idea.\nNeste artigo falamos de: Olga Cameselle


Noticias arquivos - Páxina 4 de 5 - Un futuro sen carbón\nBy galiza sen carbón, 3 anos 3 anos ago\n(22 de abril de 2019) No Día da Terra publicamos o informe “O prezo do carbón”, sobre o impacto ambiental das centrais de carbón das Pontes e Meirama. O informe demostra a viabilidade do abandono da xeración eléctrica con carbón, a máis intensiva en emisións de gases causantes de cambio Read more…\n“Galiza, un futuro sen carbón” pide que o Goberno estatal peche a central de carbón das Pontes antes de 2025\n(8 de abril de 2019). “Galiza, un futuro sen carbón” alegou o Plan Nacional Integrado de Enerxía e Clima (PNIEC 2021-2030). Fíxoo para demandar que garanta o peche da central das Pontes e do resto de centrais de carbón españolas antes do fin de 2025. O abandono total do carbón Read more…\nLaboratorio de Enerxías Renovables en Compostela para coñecer o impacto do noso consumo enerxético\n(4 de abril de 2019). A organización ecoloxista Amigos da Terra e a cooperativa de enerxía verde Nosa Enerxía, como integrantes da plataforma “Galiza, un futuro sen carbón”, organizaron un Laboratorio de Enerxías Renovables que se poderá visitar mañá venres 5 de abril na Praza Roxa de Santiago. Forma parte Read more…\n“Galiza, un futuro sen carbón” apoia as folgas estudantís polo clima\n(14 de marzo de 2019). A plataforma “Galiza, un futuro sen carbón” apoia a folga estudantil polo clima convocada en todo o mundo para mañá 15 de marzo. Fai un chamado a toda a cidadanía a sumarse ás mobilizacións convocadas polo estudantado nas prazas de diversas cidades e vilas galegas, Read more…