Criterios de cátedras na UVigo, si. Por qué? – Vázquez-Rey\n17/12/2016 13/04/2020 Vázquez-Rey\nDíxeno onte na quenda de réplica durante o debate do punto 6 da orde do día: Aprobación, se procede, do Procedemento e criterios de selección de áreas de coñecemento para participar na convocatoria de prazas de promoción interna a Catedrática/o de Universidade no ano 2016.\nNon ía intervir, pero vinme directamente interpelado como un dos estudantes delegados na Comisión de Organización Académica e Profesorado e así dixen que non entraba nese debate para facer o papel de Primo de Zumosol da vicerreitora de Organización Académica e Profesorado, Ana Graña, senón para defender a postura do estudantado na COAP:\nOs dous estudantes membros da COAP -Paula Rivera e eu mesmo- non quixemos apoiar a comisión de ningún ilícito penal nin administrativo, ao non atender aos criterios tomados no proceso de promoción de cátedras de 2012; porén apoiamos a adopción de novos criterios, entendendo que calquera destes non son bos ou malos per se, senón que sempre van beneficiar a alguén e perxudicar a algunha outra persoa.\nDito isto, no debate alegáronse dous conceptos para xustificar o mérito e a capacidade: a data de acreditación a catedráticos/as e á excelencia académica.\nCon respecto á data de acreditación; é moi probábel que haxa profesorado titular de universidade con máis mérito e capacidade que pre-cátedros/as máis veteranos/as, polo que a data de acreditación, en si mesma, só asegura unha orde no ingreso ao corpo de catedráticos/as, pero non indica ningún tipo de excelencia académica, nin docente nin investigadora.\nCon respecto á selección das áreas de coñecemento; ninguén renuncia á ratio 4/1 (de profesorado titular en relación a catedráticos/as en cada área), se ben é certo que actualmente ese número está en máis de 7, polo que é preciso favorecer a promoción ascendente entre as áreas máis desequilibradas, que neste momento son as áreas medias e grandes.\nPolo tanto, respectando e asumindo o dereito de todo o profesorado titular de universidade a promocionar ao corpo superior en condicións de igualdade, neste momento os criterios son os que favorecen esa equiparación entre todas as áreas da Universidade de Vigo; e dentro disto establécese unha prelación de criterios de desempate como o criterio de paridade de xénero, por exemplo.\nCabe dicir, por último, e en resposta ao Profesor Vallejo, un dos que fora seleccionado para a promoción do 2012 e que me interpelou directamente, que a COAP barallou incluso máis criterios que finalmente non se introduciron, como o da reserva dunha porcentaxe de cátedras para profesorado con discapacidade; se ben, polas circunstancias actuais, podería ser obxecto de mala interpretación.\nSesión do Consello de Goberno, 16/12/2016. (DUVI)\nAdemáis, na propia sesión do Consello de Goberno, aprobamos a nova Normativa de permanencia e progreso do estudantado nas titulacións oficiais de grao e mestrado, así como o Proxecto de Orzamentos para 2017, onde a Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación terá un total de 103.220 € e a súa Delegación de Alumnos 1.500 €.\nCategorías Consello de Goberno,Universidade de Vigo\nPrevious Os profetas do Museo: do Prado a un almacén\nNext A UVigo, a favor da representación do estudantado no Consello Galego de Universidades


O número de doses da vacina antigripal postas á poboación galega en 2016 ascende a 514.907 - Noticias de Galicia\nO número de doses da vacina antigripal postas á poboación galega en 2016 ascende a 514.907\nSegundo o informe final da Campaña de Vacinación Antigripal 2016, posta en marcha pola Consellería de Sanidade, o número total de doses administradas na poboación galega ascendeu a 514.907, o que supón 29.314 doses máis que na campaña pasada.\nDo total das doses postas, 370.540 corresponden ao grupo de persoas de 65 ou máis anos, o que supón case que dous puntos máis que na campaña anterior, ao pasar do 54,06% de 2015 ao 56,03% do 2016. Cómpre sinalar que a poboación de 65 ou máis anos é superior á de 2015 (661.310 fronte a 655.907). Por sexos, a porcentaxe de cobertura acadada foi do 57,87% nos homes e 54,68% nas mulleres.\nAdemais, ata o de agora, entre os ingresados con gripe faleceron 122 persoas; todos eles tiñan a vacina indicada pero o 36,9% non a recibiran.\nAsí mesmo, segundo se desprende dos datos, ata o 5 de marzo declaráronse 1.915 ingresos hospitalarios con gripe confirmada. Das persoas ingresadas, o 6,9% necesitaron ingreso en UCI, o 92,3% tiñan algún factor de risco para ter unha gripe complicada, e o 43,3% non estaban vacinadas.\nVacinación por grupos de idade\nPara a análise das coberturas de vacinación nas persoas de 65 ou máis anos subdividiuse a poboación en tres grupos (65-69, 70-74, e 75 ou máis anos), ademais de por sexos.\nNo subgrupo de 65 a 69 anos, as persoas vacinadas foron 68.223 (33.218 homes e 35.005 mulleres) cunha cobertura do 41,34%. Este grupo foi destinatario de novo da actividade desenvolvida polo Sergas Promoción da vacinación antigripal 2016, que consistiu en realizar chamadas telefónicas a persoas que non acudiron espontaneamente ao seu centro de saúde para seren vacinados.\nNo subgrupo de 70 a 74 anos as persoas vacinadas foron 81.204 (38.790 homes e 42.234 mulleres), cunha cobertura do 55,29%. Este grupo incorporouse nesta campaña á actividade de Promoción da vacinación antigripal.\nPor último, no subgrupo de 75 ou máis anos as persoas vacinadas foron 221.293 (90.077 homes e 131.216 mulleres), cunha cobertura do 63,28%. Ao igual que nos anos anteriores, este foi o subgrupo que acadou unha maior cobertura de vacinación, e adoita ser tamén o que ten un contacto máis diario cos servizos sanitarios.\nPor provincias, as taxas de cobertura máis elevadas correspóndelles ás do interior. Nas persoas maiores de 75 anos en ditas provincias supérase o obxectivo proposto, cun 66,48% en Lugo e 68,26% en Ourense.\nO número de doses de vacina antigripal administradas nas persoas de 60 a 64 anos foi de 38.832 (18.575 en homes e 20.257 en mulleres), superando case que dous puntos o dato da campaña anterior (21,37% en 2015). Por sexos, a proporción de vacinados foi do 22,70% en homes e do 23,31% en mulleres.\nO número de persoas de menos de 60 anos que se vacinaron na presente campaña ascendeu a 105.535, o que supón un aumento de 10.305 doses con respecto ao ano 2015. A vacinación nestas idades ofértase especialmente a persoas pertencentes a grupos de risco.\nVacinación de traballadores sanitarios do Sergas\nAs coberturas de traballadores sanitarios refírense ás do persoal médico e de enfermería do Sergas, tanto de atención primaria como de hospitalaria. A porcentaxe de traballadores sanitarios vacinados amosa un considerable aumento, superando en 6 puntos o obxectivo da campaña en atención primaria, onde se pasa dunha cobertura do 33,87% do pasado ano ao 41,61% desta temporada. En atención hospitalaria, cun 29,96%, non se acada o obxectivo aínda que a cobertura supera en 10 puntos a do ano anterior (19,34%).\nO incremento nas coberturas foi especialmente notable entre o persoal de enfermería que acada a maior cobertura, 47,06%, superando claramente o obxectivo e situándose 12 puntos por riba. Así mesmo, no global de Galicia o persoal médico tanto de primaria como de hospitalario superou o obxectivo fixado.\nEnfermidade grave e evitable\nA gripe é unha enfermidade grave, evitable e moi transmisible que afecta todos os anos a un gran número de persoas cunha elevada morbimortalidade, especialmente naquelas pertencentes aos grupos de risco. A Consellería de Sanidade leva a cabo todos os anos, dende 1991, a campaña de vacinación a través da Dirección Xeral de Saúde Pública. A campaña desenvólvese todos os anos nun período semellante, dunhas 9 semanas, entre outubro e Nadal.\n13 de marzo de 2017 | 17:52\t• Sen comentarios


Se o erupcións cutáneas, asemellándose a psoríase debe consultar un dermatoloxía. Psoriatic lesións representan coceira escamosa placas de varios tamaños. Mentres placa psoríase pode aparecer en cóbados, xeonllos, coiro cabeludo ou outras partes do corpo.\nOs síntomas da psoriase está inflamada, escamosa manchas de vermello, acompañado por coceira intensa. Tales puntos tenden a ser situado na pel do coiro cabeludo, xeonllos e cóbado articulacións nas costas e en lugares dobras cutáneas. Preto dun cuarto dos pacientes afecta as uñas.\nPara progresiva psoriase é caracterizado polo desenvolvemento de psoriatic placas en lugares de trauma ou rascar a pel.\nEn ningún caso, non tentar tratar con psoriase tratamento con radiación ultravioleta sen o consello médico. En psoríase, pequenas doses de luz ultravioleta son medicinais, e aumentou — pola contra, pode desenvolver a enfermidade.\nÉxito no tratamento da psoríase depende en gran medida o cumprimento do réxime dietético, que debe ser fisioloxicamente ideal en termos de valor da enerxía, graxas e hidratos de carbono.\nPsoríase tratamento de longo e complexo proceso, o máis importante dos cales están experiencia de tratamento, o seguimento a longo prazo de pacientes e adecuada elección de métodos e medios de terapia. Ten que sempre lembrar que a principal cousa no tratamento deste imprevisible enfermidade — non facer mal. En moitos aspectos, o tratamento da psoriase depende do paciente.\nAsegúrese de que é realmente psoríase (se a erupción cutánea apareceu por primeira vez). Lembre que as circunstancias e acontecementos foron precedidas pola aparición de erupcións cutáneas. Pode ser unha situación estresante, calquera intoxicación — drogas, alcohol, alimentos, etc., prolongada hipotermia, enfermidades infecciosas e as vacinas, trauma para a pel (incluíndo permanentes, a cor do cabelo), e así por diante. Posteriormente, sempre que sexa posible, eliminar o impacto destes factores no seu corpo.\nPara abuso ultravioleta. Moitos pacientes ir ao mar enfermos de natación no mar e baños de sol, pero logo convencido de que a enfermidade está progresando de novo e ven con nova forza de novo fai sentir — sol efecto negativo sobre o paciente, que "dirixe" psoríase máis profunda no corpo, e despois de algún tempo o oposto acontece, así que tomar o mar e baños de sol, é mellor despois de outono e inverno, o tratamento e prevención do verán.\nComer de todo. Éxito no tratamento da psoríase depende en gran medida o cumprimento do réxime dietético, que en esta enfermidade deben ser fisioloxicamente ideal en termos de valor da enerxía, graxas e hidratos de carbono. É necesario para eliminar o consumo de froitas cítricas, chocolate, ovos, mel, leite e produtos que conteñen pigmento vermello (tomates, pementos, amorodos, etc.). Tras a desaparición das placas no período de referencia, non a uso indebido destes produtos, é desexable para limitar drasticamente ácido, picante e alimentos graxos, carne, doces.\nPosible eliminar os alimentos que causan reaccións alérxicas. As comidas son comer cocido, cocido, cocido.\nÉxito no tratamento da psoríase en gran parte depende da exclusión de pratos picantes, especias e picante vexetais, condimentos (mostaza, maionesa, etc.), alimentos afumados, forte de carne, peixe e cogomelos caldos e salsas. Reducir significativamente o consumo de sal.\nÁcidos graxos poliinsaturados (Pufas). Especial atención debe ser dada para a inxestión de aceites vexetais comprendendo ácidos graxos poliinsaturados (Pufas). A inxestión de ácidos graxos poliinsaturados en cantidades suficientes é moi importante na psoríase, como eles forman o corpo de substancias bioloxicamente activas teñen propiedades anti-inflamatorias e antiallergic efecto, un efecto positivo sobre a pel (como parte das membranas celulares) e as paredes dos vasos sanguíneos, regular o metabolismo (en particular, o metabolismo da graxa no fígado, o metabolismo de algunhas vitaminas).\nFibra. En este grupo de pacientes hai unha necesidade periodicamente para manter a limpeza función do fígado e a súa implicación no metabolismo lipídico. Moi importante regular os movementos intestinais. A tendencia á constipação na dieta inclúen produtos con alto contido de fibra alimentaria e comidas con "laxante" efecto (ensaladas con aceite vexetal, vinagreta, etc.). Ademais, a fibra dietética posúen outras propiedades importantes: influencia sobre o metabolismo, manter o corpo equilibrio de minerais. Alimentos deben ser enriquecido con alimentos que normalizar o metabolismo lipídico (trigo, queixo, etc.).\nCando compoñer unha dieta, é importante lembrar que a inclusión na dieta de alimentos ricos en vitamina E (aceites vexetais), C (de rosa mosqueta, pementón, groselha), E beta-caroteno (fígado, manteiga, pementa doce), (produtos de peixe), (fígado vacún, trigo), e vitamina P (groselha).\nPsoríase: consellos para os pacientes\nA roupa pode, en certa medida, aplicar presión para a pel, que pode causar a aparición de novas lesións, para escoller a luz, soltos, de algodón.\nTan pouco como sexa posible, tomar un baño — dar preferencia para a alma, el mensche a pel seca. Se aínda decidiu tomar un baño, non de permanecer nel. A auga non debe ser quente.\nCando lavar, non estirar a pel — use unha esponxa suave ou pano de algodón. Evitar o uso de difícil esponxas.\nUso de pH neutro xabón ou xel de baño (sen fragrancia). Non tocar un duro xabón para a pel.\nSeca a pel coidadosamente con unha toalla, suavemente blot. Non eliminar-se de pel morta flocos.\nDespois da ducha aplicar para a pel emoliente. Seca, pel rachada reduce a eficacia do tratamento, e moitas veces coca.\nCorte curto uñas — iso vai axudar a menos ferir a pel, se hai un desexo irresistíbel de cero. Probe protexer a súa pel dos cortes e danos, como poden causar a aparición de novas lesións de psoríase.\nNo tratamento da psoríase coa localización do proceso en mans necesarias para usar luvas de algodón despois de aplicar medicamentos para evitar que en ollos.\nA roupa pode, en certa medida, aplicar presión para a pel, que pode causar a aparición de novas lesións, para escoller a luz, soltos, de algodón. Roupas feitas de tecidos con brillantes e de cores mesturadas vai axudar a disfrazar caendo escalas roupa.\nAire acondicionado pode secar a súa pel para fóra, e despois de que pode vir a deterioración. Sempre que sexa posible, limitar o tempo gastado en termos de condicionamentos.\nAínda que os raios do sol, e son beneficiosas para moitos pacientes, probe a non para "queimar" o sol. Consulte o seu médico sobre o ideal baños de sol.\nTentar levar un estilo de vida saudable, evitar o abuso de alcohol, e minimizar o estrés.\nNo inverno, humedecer o aire no traballo e na casa.


A APDR vai recurrir a resolución de Medio Ambiente sobre a caducidade da concesión a ENCE – Federación Ecoloxista Galega\nPosted by federacion ecoloxista galega on 6 Agosto 2015\nA “Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y del Mar (Secretaría de Estado de Medio Ambiente)” , vén de resolver acerca do expediente de caducidade da concesión da empresa ENCE S.A., un asunto no que ten intervido a Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) que presentou alegacións como parte interesada no momento no que desde o Ministerio de Medio Ambiente se amplían á problemática medio ambiental as causas de caducidade da concesión da antedita empresa pasteira. E tal como fixera xa no “Informe propuesta de resolución” inicial, resolve a caducidade parcial da citada concesión, ordenando a ENCE que proceda ao levantamento das instalacións deportivas (para o que lle da un prazo máximo de seis meses) e inicie os trámites para a legalización do edificio do comedor, e ao Servizo Provincial de Costas que outorgue aos órganos xestores da depuradora e o emisario submarino un prazo de tres meses para solicitar a oportuna concesión.\nMáis unha vez, o Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente, obvia aquelas cuestións realmente importantes desde o punto de vista do incumprimento da concesión por parte dos responsábeis de ENCE para –máis unha vez- respectar os intereses particulares dunha empresa fronte ao dereito do conxunto da cidadanía ao uso e disfrute do espazo de titularidade pública.\nComo xa fixera no anterior Informe-propuesta, falséase a verdade no que fai ás alegacións da APDR no tocante ás causas medio ambientais de caducidade da concesión, que para nada se limitan –como afirma a Dirección Xeral na páxina 21 da resolución que comentamos- ás causas recollidas na sentenza da Audiencia Provincial de Pontevedra do 5 de novembro de 2002. Moi ao contrario, a APDR demostraba (cos datos da propia empresa e que esta remite á Xunta de Galicia) que ao longo de toda a súa historia e cando menos ata finais do ano 2014, ENCE veu superando o límite de 20 ppm de DBO fixados no título da concesión e, xa que logo, incumprindo unha condición obxectiva do citado título que debería conlevar a caducidade da concesión.\nNon se debe esquecer que, no que fai á caducidade da concesión, o que está en litixio no expediente aberto desde o Ministerio non é se ENCE cumpre ou non as condicións esixidas na súa Autorización Ambiental Integrada (AAI); nin sequera se cumpre ou non a lexislación ambiental hoxe vixente. Trátase de avaliar se ENCE cumpre ou non cos niveis esixidos na concesión no que ao parámetro DBO se refire; é dicir, se ENCE superou ou non este nivel de DBO fixado.\nXa por último, dicir que non é certo –como manifesta a Dirección Xeral na páxina 11 do seu escrito de resolución- que a APDR teña presentado as alegacións fóra de prazo, unha vía que serve á administración para non entrar a valorar os nosos argumentos e menoscabar así o noso dereito a intervir neste proceso e que poñeremos en claro en breve.\nEvidentemente, desde a APDR recorreremos pola vía xudicial esta nova decisión administrativa ao entender que é contraria á razón e ao dereito, lesiona os dereitos do conxunto da cidadanía e que -máis unha vez- a administración do Estado actúa en beneficio exclusivo do interese privado.\nArtigo anterior Unha canteira en pleno Parque de Corrubedo, LIC, ZEPA, ZEC e humidal Ramsar? Coa Xunta todo é posíbel\nArtigo seguinte Comunicado de Condolencia pola defunción de Luis Rei


Seminarista en Lugo desde 1966: O túnel\nIsto é o que queda hoxe daquel túnel que comunicaba os dous seminarios, o Maior e o Menor, está tapeado. Tiñamos que cruzalo cada vez que iamos ao comedor e aos campos do Maior. Cantos castigos houbo por romper as filas ou o silencio obrigado, cantas bromas se fixeron!!! E agora só hai un buraquiño na parede polo que poder axexar. Que quedará debaixo da rúa? algún espírito de seminarista que non acougou? Pois vemos a marca pintada de branco para poder aparcar... neso acabou parte do Seminario nun parking... no Menor e no Maior.\nPublicado por GGuerra ás 5/13/2008 06:18:00 p.m.\nBuraco infame, fatídico e fétido: Acompanhamos as obras: Foi feito para ir comer no seminário maior: a cozinha do menor foi desativada menores tinhamos que que ir comer no maior: uma tortura. Longas e domoradas filas: As vezes espera nelas para que os maiores deixassem livres o comedor: Ideia de don Daniel Sarandeses ou do Bispo Oña ?\nTUNEL fétido, com cheiro de esgoto, não conseguiram tirar o mau cheiro das canos do esgoto. Quando voltava-mos aos passar por ali davam ansias de vómito\nE el non había aquí de seguido uns retretes neste corredor?... ou é algún pesadelo meu?! Sexa sono ou realidade, eu lémbroos. Sempre cheos de merda e de pintadas feitas con ela -no sentido literal- Non os limpaban nunca. O máis noxento - é iso que había competencia- que recordo do Seminario.\nO Lugo perdeu\nMala sorte cos aplausos\nUn bo aparcamento


As ilustración de Gogue e Davila expóñense na praza de Fefiñáns de Cambados - Canal Rías Baixas\nAs ilustración de Gogue e Davila expóñense na praza de Fefiñáns de Cambados\nCAMBADOS> As mellores viñetas de Gogue e Davila estarán expostas en Cambados ata o 2 de setembro. A exposición recolle a nosa historia a través das ilustracións destes artistas. Está dispoñible na praza de Fefiñáns tanto de día coma de noite.\nAs ilustracións de Gogue e Davila saen do periódico e recorren as vilas galegas a través da exposición “Ilustrando, as historias do noso día a día”. Na súa novena parada, a mostra chega á praza de Fefiñáns en Cambados.\nA exposición lévase a cabo grazas á colaboración do Faro de Vigo, o banco Sabadell, a deputación de Pontevedra e os diferentes concellos. Dende o Faro de Vigo destacan a mostra como unha maneira de coñecer a nosa historia a través do humor.\nA mostra estará dispoñible ata o 2 de setembro tanto de día coma de noite.\nAnte a boa acollida que está a ter, os organizadores sopesan a posibilidade de ampliar tanto os paneis como o tempo da exposición.\nArtigo anteriorVilanova e a Xunta reformarán o pavillón da vila para mellorar a accesibilidade\nSeguinte artigoMáis de 30 veleiros competirán no LI Trofeo San Roque, VII Gran Premio Ramiro Carregal\nMorre un mariñeiro da Illa ao colidir a súa lancha contra...


28 lucenses de colectivos vulnerables traballan en empresas da provincia co Ben Empregado da Deputación\n- O Presidente mantivo este luns un encontro con 3 destes novos traballadores que retomaron a súa actividade laboral en dúas entidades de Cospeito, contando coa axuda de representantes de COGAMI e FADAS para facilitar a súa integración\n- “Coa 3º Ben Empregado ofrecemos por 1ª vez financiar o 100% dos custos laborais de persoas con capacidades diferentes. Buscamos unha maior complicidade e responsabilidade por parte das empresas e atopámola. É unha satisfacción comprobar que, con compromiso e sumando esforzos, somos capaces de romper barreiras”\n- Destes 28 novos traballadores, 1 traballa nunha empresa da Mariña, 12 da Terra Chá, 11 da Comarca de Lugo, 1 da Comarca de Sarria, 1 da Montaña e 2 de Lemos\n28 lucenses con capacidades diferentes ou en risco de exclusión social que estaban en situación de desemprego están a traballar hoxe en empresas da provincia a través do Ben Emprego 3, máis social. Trátase dunha das programacións de emprego da Deputación mediante a cal o Goberno Provincial decidiu financiar ao 100% os custos laborais de novos traballadores en establecementos de autónomos e PEMES da provincia sempre que se tratasen de veciños no paro e de colectivos vulnerables.\nO Presidente, Darío Campos Conde, e a Deputada de Promoción Económica e Social, Sonsoles López Izquierdo, mantiveron este luns un encontro con 3 destes lucenses que retomaron a súa actividade laboral en 2 entidades de Cospeito, así como cos representantes destes negocios. Estiveron acompañados polo Deputado da Terra Chá, Eduardo Vidal Baamonde, así como de membros de COGAMI e FADAS, colectivos que se encargan, neste caso, do Servizo de Intermediación Laboral do Ben Empregado. Este consiste, fundamentalmente, no acompañamento continúo aos traballadores e empresarios para o éxito na relación laboral, poñendo fin a calquera tipo de barreira.


Alto me vexo no meu cabalexo, véxollos vir mais xa non podo fuxir\nTradición oral galega.\nSempre que nestas datas estou de vagar achégome ata os Castiñeiros da Galiña en Parada de Ribeira. Apago o móbil, pecho os ollos, escoito\ne fálanme. Falan clariño co ronco son de vellos milenarios e cunha lingua de follas, paxaros e vento. Dinme que temos que mirar máis por eles e non só tanto por Nós. Dinme que deixemos de pór pedras nas rodas do carro, tantos carros e temoeiros como nos deron as súas polas. Dinme que a pesar das diferenzas fagamos posible a grande recompensa de ser mesma parte dunha mesma loita. Dinme que sofren, que teñen medo, moito medo do lume e da morte, medo de se extinguiren sen máis despois de tantos séculos de miseria, enfermidade e esfameadas peles curtidas cunha fouce e castañas.\nMedo de que finalmente marchemos nós tamén con eles e que toda vez esquecido o derradeiro bafo da nosa memoria colectiva desapareza así tamén unha vasta cultura milenaria que foi aprendida a falar cos seus castiñeiros, vestixios dun ser aínda vivo en comuñón coa Terra que o deu. Dinme que me vele do cuco da Limia, da merla branca de Baltar e das lebres de Vilar. Que preserve a intuición, a libre conciencia e o criterio propio, antídotos contra o bandullo cego, xordo e mudo. Dinme que faga os posibles por desenmascarar a falsidade, que me plante diante de todas as súas mentiras, trampas e poses. Dinme que practique tódolos días na redistribución da riqueza e na igualdade de oportunidade coa renovada fe da súa relixión da cosmogonía rural.\nE xa cando imos coa despedida lémbranme que non esmoreza, que resista, sinto polas súas raíces nos meus pés o desesperado e inminente ruxir do ocaso dos deuses, dos ídolos que foron corrompidos polo propio veleno populista do falso mito, consumidos polas labaradas nas cinsas do engano, o odio e fanatismo da escura deidade da cobiza, corrompidos pola ebria violencia do poder cara os débiles, polo desprezo temerario cara todo espazo persoal alleo, corrompidos pola falla de control sobre os propios impulsos, embriagados pola violencia ceibada nas súas esaxeradas baixas paixóns, e condenados a vagar por sempre nun escuro e arrasado bosque de enfermidade, irracionalidade e desequilibrio.\nE deixo a carreira dos Castiñeiros da Galiña xa cara a casa do meu pai escoitando un feble asubío que me di que aínda e con todo hai borrallo para un novo rexurdimento.\nDedicado a Xinzo da Limia, que mereza un mellor 2014.


A débeda da Xunta xa é un 94% superior á que atopou Feijóo - Praza Pública\nA débeda da Xunta xa é un 94% superior á que atopou Feijóo\nFonte: Banco de España CC-BY-SA Praza Pública\n"Hai gobernos que prefiren gobernar a costa de deixar débedas aos seus cidadáns". Esta frase, repetida a xeito de mantra polo presidente da Xunta ao longo dos seus anos de mandato, segue a colisionar coa realidade se é empregada, a xeito de crítica, para sacar peito económico a respecto dos anteriores Executivos galegos. O endebedamento do gabinete de Alberto Núñez Feijóo aumenta de xeito galopante dende o retorno do PP á Xunta e, malia ao leve descenso do segundo trimestre do ano a respecto dos tres meses anteriores, este indicador xa case duplica ao que deixou o anterior Goberno.\nSegundo os datos do protocolo de déficit excesivo publicados este venres polo Banco de España Galicia acumula actualmente unha débeda de 9.397 millóns de euros. Isto quere dicir que o endebedamento da Administración autonómica é un 94% superior aos 4.842 millóns de finais de 2009, último ano no que o bipartito tivo responsabilidades na Xunta -entre xaneiro e mediados de abril- e no que os Orzamentos que rexían eran aínda obra do gabinete de PSdeG e BNG.\nA débeda baixou entre o primeiro e o segundo trimestre pero experimentou unha suba interanual do 22,7%\nDende aquel ano a débeda subiu en todos os trimestres con só dúas excepcións: entre o segundo e o terceiro trimestre de 2012 rebaixou en catro millóns, de 7.659 a 7.654, e entre o primeiro e o segundo de 2013 minorou en en 128 millóns de euros. Non obstante, esta rebaixa puntual contrasta co indicador interanual, toda vez que a débeda galega ao remate do segundo trimestre de 2013 é 1.738 millóns de euros superior ao mesmo momento do ano anterior, o que deixa a suba interanual nun 22,7%.\nA suba da débeda en termos absolutos ao longo dos últimos anos tivo tamén a súa correspondencia no peso do endebedamento sobre o PIB galego. Así, sempre segundo o Banco de España, a finais de 2009 este indicador estaba no 8,7%, sendo o primeiro ano no que subía tras estar baixando ano a ano dende comezos da década. Dende ese ano comezou unha escalada que o situou no 10,9% a finais de 2010, no 12,4% no remate de 2011 e no 14,7% na fin de 2012. No segundo trimestre de 2013 a ratio débeda/PIB quedou no 16,8% despois de comezar o ano no 17%.\nMalia á suba sistemática da débeda nos últimos anos a baixada entre o primeiro e o segundo cuadrimestre sérvelle á Xunta para ofrecer unha diagnose netamente optimista. Así, segundo un informe da Consellería de Facenda tratado no Consello da Xunta do pasado xoves, o que cabe destacar é que Galicia "logra rebaixar o seu nivel de endebedamento nun momento en que crece no conxunto das autonomías" e, a este ritmo, "rematará o ano cun diferencial positivo de 3 puntos a respecto da media autonómica". A previsión é do 16,1%, sete décimas menos que na actualidade.\n"Galicia vén mantendo unha posición responsable e de prudencia na súa política de endebedamento", di a Xunta\nDo mesmo xeito, e na liña do mantido polo presidente nos últimos anos, Facenda insiste en que "Galicia non precisou nin un só euro dos mecanismos de axuda postos en marcha polo Estado", como o fondo de liquidez autonómica ou o mecanismo de pago a provedores". Así, subliña que a autonomía "segue tendo os mercados abertos" para financiarse por libre, con operacións como unha recente subscrición dun préstamo do Banco Europeo de Investimentos por 100 millóns de euros a vinte anos. "Galicia vén mantendo unha posición responsable e de prudencia na súa política de endebedamento", conclúe a Xunta sobre si mesma.\nÚltimo informe do Banco de España sobre débeda das Administracións


Illa das Esculturas - Howling Pixel\nBasílica de Santa María a Maior de Pontevedra\nCapela da Virxe Peregrina de Pontevedra\nA capela da Virxe Peregrina é un templo relixioso situado en Pontevedra, declarada Ben de Interese Cultural. Foi construída a partir do 18 de xuño de 1778, seguindo un proxecto de Antonio Souto costeado pola confraría da súa advocación. A primeira misa celebrouse o 2 de agosto de 1794.\nA Casa das Campás é unha das tres construcións máis antigas que se conservan da cidade de Pontevedra, e posiblemente a máis vella das civís. Localízase na rúa Don Filiberto, 11, no casco histórico.\nCasa dos Fonseca\nA Casa dos Fonseca é unha construción situada no Paseo de Colón na cidade de Pontevedra. É un dos edificios históricos máis impactantes da cidade, que salienta pola súa arquitectura neoclásica e por dúas esfinxes de pedra e dúas altas palmeiras canarias que flanquean a súa entrada. Na actualidade é a sede do Arquivo Histórico da Provincia de Pontevedra.\nO cemiterio municipal de Santo Amaro (tamén coñecido como San Mauro) é un camposanto da parroquia de Mourente, no concello de Pontevedra. Trátase do cemiterio máis grande de todo o municipio. Foi proxectado en 1879 polo arquitecto municipal Alejandro Rodríguez Sesmero e inaugurado o 29 de setembro de 1882. O primeiro persoeiro famoso en ser enterrado aquí foi o escritor pontevedrés Andrés Muruais, finado días despois da inauguración do recinto.En 2012 o concello puxo en marcha un programa de visitas guiadas polo camposanto.\nUn cisne (Cygnus olor) é unha ave palmípede da familia dos anátidos, de plumaxe branca (tamén pode ser doutras cores), cabeza pequena, caracterizada por un pescozo moi longo que lle dá elegancia.\nConvento de San Francisco de Pontevedra\nO convento de San Francisco é un convento franciscano de Pontevedra, situado no centro da vila. Na actualidade está ocupado por catro frades.\nEucalipto é a denominación dada ás especies vexetais do xénero Eucalyptus (do grego eu (εὖ), ben, e kalyptos (καλυπτός), cuberto; en alusión ás súas flores: ben cubertas, ben protexidas polo opérculo). O xénero inclúe máis de 600 especies autóctonas de Australia que forman parte da flora característica do continente australiano, existindo apenas un pequeno número de especies propias dos territorios veciños da Nova Guinea e Indonesia. De feito, ningún continente está tan marcadamente caracterizado por un só xénero de árbore como acontece na Oceanía cos eucaliptos.\nA especie do xénero eucalipto máis espallada ao longo do país é o eucalipto azul (Eucalyptus globulus Labill.). A FAO, nunha reclasificación da sistemática desta especie, utiliza a forma E. globulus Labill. subsp. globulus. J. S. Labillardiere foi quen identificou esta especie, en 1792, a partir de mostras recollidas en Tasmania.\nO Hospital Provincial de Pontevedra, de titularidade pública, que entrou en servizo no ano 1897, pertence ao Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra (CHOP) e está situado no barrio da Eiriña.\nIsabel Aguirre de Úrcola, nada en Vilagarcía de Arousa en 1937, é unha arquitecta e paisaxista galega.\nUn labirinto (do latín labyrinthus, e á súa vez do grego λαβύρινθος labýrinzos) é un lugar formado por camiños ou corredores e encrucilladas, intencionadamente complexo para dificultar a orientación e saída a quen se interne nel.\nO Palacete das Mendoza é un edificio histórico situado na zona vella da vila de Pontevedra, entre a avenida de Santa María e a rúa Arcebispo Malvar. É a sede do Padroado de Turismo Rías Baixas.\nUlrich Rückriem, nado en Düsseldorf o 30 de setembro de 1938, é un escultor alemán.


Na procura dende Campo Lameiro das mulleres que o auxiliaron nunha crise epiléptica\nQuico Fariña recoñece sentirse abrumado pola resposta á súa iniciativa nas redes sociais\nDende principios de ano, Quico Fariña está a mobilizar as redes sociais para tratar de localizar ás dúas mulleres que un mes antes o auxiliaron cando sufriu unha crise epiléptica «a uns tres ou catro metros de onde ía facer unha resonancia que tiña programada. Consiste en convulsións e perda de coñecemento».\nA amiga que o acompañaba atopouse na tesitura de «entre agarrarme para que non caira ou ir avisar alguén do propio Hospital Provincial para que me botase unha man». Foi entón cando dúas mulleres, «parecían unha nai e a súa filla, ou tía e sobriña» acudiron no seu auxilio, de tal xeito que impediron que se caese da cadeira, «o que sería un problema porque xa me fixen dano outras veces», rememorou onte este veciño de Campo Lameiro.\n«Dado que o problema que ten a epilepsia é que o cerebro non é capaz de gardar recordos e a miña amiga non estaba para fixarse na cara das persoas que a axudaron», Quico Fariña decidiu acudir a Facebook para tratar de localizar a esta sorte de anxos da garda. «Simplemente é para darlles as grazas porque axudaron a que non caese ao chan e se complicase máis o tema», engadiu.\nNeste punto, quixo destacar o feito que «a rapaza que me axudou para que non caese, ao parecer, era adolescente». «Como nestes momentos os adolescentes están estigmatizados, parece que é culpa deles todo, de que non saiamos da pandemia, gustaríame romper unha lanza ao seu favor porque teñen valores, cualidades, que son empáticos, que son xente que se da polos demais e que é capaz de arriscar a súa propia saúde nun momento de pandemia para axudar aos demais».\nAo tempo, deixou claro que «é unha acción bonita, sobre todo, neste momentos», engadiu Quico Fariña. Ao tempo, apuntou que, cando recuperou a conciencia, estaba nunha camilla.\nA resposta das redes sociais foi tan espectacular que este veciño de Campo Lameiro confesa estarse sentindo abrumado, pero todo queda compensado polo feito de que «todos somos capaces de ser bos. Parece que era algo como esquecido, pero somos capaces de ser bos, empáticos e solidarios, algo que me parecía máis lonxano do que realmente está, está moi preto. Non me esperaba esta resposta».\nTranscorrido máis dun mes deste incidente, Quico Fariña atópase mellor á espera de ter unha cita coa neuróloga en febreiro, quen «será a que valorará todas as probas que me fixeron e se a medicación está ben ou si teño que facer algún cambio». Iso si, recoñece ata que pase un ano da última crise non pode conducir o que ten moitos inconvintes: «Vivo na Galicia rural. Teño unha serie de problemas que levo con gusto se isto se soluciona e podo levar unha vida normal».\nArchivado en: Campo Lameiro Epilepsia


Nova: O retablo da igrexa de San Pedro de Cudeiro xa está totalmente restaurado | Cultura de Galicia\nNova: O retablo da igrexa de San Pedro de Cudeiro xa está totalmente restaurado\nO retablo da igrexa de San Pedro de Cudeiro xa está totalmente restaurado\nCultura investiu preto de 10.000 euros na restauración desta peza do século XVII, de estilo barroco\nOurense, 3 de setembro de 2017.- A directora xeral do Patrimonio Cultural, María Carmen Martínez Insua, visitou hoxe a igrexa de San Pedro de Cudeiro, onde a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria vén de investir preto de 10.000 euros na restauración do retablo. Os traballos acometidos solucionaron os problemas da peza, que presentaba redourados con pan de ouro falso, ataques puntuais de insectos, repintes e algunhas fendas e perdas de volume, entre outras patoloxías.\nOs traballos realizados consistiron na limpeza do retablo e a súa desinsectación. Así mesmo, acometéronse tarefas de consolidación, cobertura de fendas, revisión de ancoraxes e reconstrución puntual de volumes. Ademais fixouse a película pictórica e fíxose unha reintegración cromática con acuarelas e po de micas.\nDe estilo barroco (s. XVII), o retablo está composto por predela, dous corpos e ático. Na parte central pódese contemplar a imaxe da Inmaculada Concepción, á súa dereita a de Santa Bárbara e á súa esquerda a de San Lucas Evanxelista. Pola súa parte, no ático represéntase a Fuxida de Exipto nun relevo.\nNa súa visita ao templo a directora xeral estivo acompañada pola delegada da Xunta na provincia de Ourense, Marisol Díaz Mouteira; e polo alcalde da cidade, Jesús Vázquez Abad.


Arte Relixiosa | Concello de Culleredo\nInicio » Contido » Arte Relixiosa\nA visión do Alén foi unha das fontes inspiración máis ricas dentro da arte, a isto temos que engadir que a Igrexa ten detentado o poder económico e político ao longo de grandes períodos históricos, ostentando o mecenado artístico de modo prácticamente exclusivo ata épocas moi recentes. A arte relixiosa é unha parte moi importante do noso patrimonio; Culleredo comprende 11 parroquias, cada unha conta con igrexa parroquial, a máis diso ermidas, capelas, cruceiros...\nO apartado arquitectónico abarca desde o románico ata construcións que non superan os corenta anos, unha actividade constructiva que non cesou, pero que cada vez é menos significativa dentro do panorama artístico global. Ademais conserva gran número de obras escultóricas, imaxes e retablos e Ourivería, sendo a pintura a menos representada dentro da arte relixiosa. Dentro do patrimonio eclesiástico non debemos excluír o patrimonio documental que supón unha fonte importantísima para o estudo da historia local e imprescindible para a datación do patrimonio artístico.\nCoa fin de situar as obras no seu período, realizaremos un breve percorrido polos estilos representados en Culleredo, destacando as obras máis importantes de cada un deles.\nO Románico: Ten a súa orixe no século XI, pero alcanza o seu maior apoxeo ao longo do século XII, baixo o influxo da construción da catedral compostelá. Un gran número de canteiros formados nos seus talleres, dispersáronse por toda Galicia tras a finalización das obras, difundindo as novas tendencias artísticas. Estes canteiros crearon á súa vez talleres, escolas locais que traballaron nas igrexas parroquiais que se edificaban nestes momentos. O desenvolvemento demográfico e económico propiciou a realización destas obras, que cubriron as necesidades das áreas rurais.\nAs Mariñas destaca polo gran número de igrexas románicas, moitas das de Culleredo conservan vestixios románicos: Rutis, O Burgo, Ermida de Sésamo, Celas, Orro e Culleredo. Esta última é a única que conservou a súa obra íntegra, xa que resto perderon as súas fachadas orixinais, debido a reformas posteriores.\nExcepto a igrexa do Burgo, todas presentan a mesma estrutura propia do románico rural galego: nave única e un obstad rectangular. Son de dimensións reducidas e están realizadas en sillería de granito de boa calidade e perfecto corte. O testeiro é a parte máis coidada, con arcos triunfais de medio punto, nalgúns casos de tendencia apuntada ou peraltados, que dan lugar a bóvedas de canón. As naves cóbrense con madeira e tella, carecendo de abovedamento algún.\nEn canto ao que a obra escultórica se refire, ademais da fachada de S. Estevo de Culleredo, destacan os tímpanos do Burgo e Celas, que se salvaron da destrución grazas á súa instalación en portas menores; ademais existen numerosos detalles ornamentais como capiteis, canzorros, molduras, fiestras e sillares esculpidos illados.\nOs temas figurativos son escasos, abundando os motivos de tipo vexetal estilizados.\nTras o prolífico período medieval, asistimos a unha longa etapa na cal non se acometen novas obras. O motivo débese buscar na decadencia económica, pero tamén hai que engadir que as necesidades estaban sobradamente cubertas coas vellas igrexas románicas, polo que non era preciso realizar novos templos.\nAs igrexas construídas durante a Idade Moderna responden a postulados neoclásicos: aspecto sobrio, sinxeleza de liñas e unha clara finalidade práctica máis acorde cos tempos que corren. Caracterízanse por amplos espazos que permiten presenciar mellor os actos relixiosos e acoller maior número de fieis. Os muros realízanse en mampostería de pedra local que despois é recebada e encalada, e os motivos ornamentais desaparecen totalmente para resaltar a simplicidade do seu trazado arquitectónico. A planta é rectangular dunha soa nave ininterrompida e a cabeceira é tamén cuadrangular, moi aberta, apenas diferenciada en anchura e altura. As fachadas carecen de decoración escultórica, presentando como única concesión fileiras de sillería ao aire que compartimentan a fachada rompendo a monotonía do pano. A espadana convértese nun elemento omnipresente, destinada a acoller as campás, tan importantes no desenvolvemento da vida cotiá do campo.\nAs igrexas de nova construción desta etapa son: S. Martiño de Sésamo, S. Xiao de Almeiras, Santiago de Castelo, S. Estevo de Sueiro e S. Pedro de Ledoño.\nDurante a Idade Moderna refórmanse a gran maioría dos templos románicos: Orro, O Burgo, Celas, Rutis e Sésamo. As reformas habituais consisten en prolongar a lonxitude das naves, elevar os muros e, consecuentemente, derribar a fachadas románicas.\nA outra faceta cara á que se dirixe a actividade artística, é a realización de retablos e a adquisición de imaxes dos patróns parroquiais, destacando sobre todas as obras o retablo da Transfiguración de S. Salvador de Orro, do escultor santiagués Ferreiro.\nOs exemplos máis recentes de arquitectura relixiosa foron realizados nos anos 60, durante a época de desenvolvemento industrial coruñés, que aumentou a densidade de poboación nas localidades limítrofes á urbe. Os dous templos realizados nestes anos son a igrexa parroquial de Vilaboa e a igrexa de Tarrío. Edificios de carácter funcional, aos que se lles pretendeu dar un aire de modernidade. Destacan con todo, as pinturas murais realizadas por Lugrís no interior da igrexa de Vilaboa, que lle outorgan valor ao templo.\nUnha vez realizado este breve percorrido pola arte relixiosa de Culleredo analizaremos cada unha das obras individualmente, abarcando todos os ámbitos artísticos dos mesmo.\nIgrexa de Santiago do Burgo\nIgrexa de San Estevo de Culleredo\nIgrexa de San Estevo de Sueiro\nIgrexa de San Martín de Sésamo\nIgrexa de San Silvestre de Veiga\nIgrexa de San Pedro de Ledoño\n‹ Patrimonio artístico en Culleredo arriba Igrexa de Santiago do Burgo ›


O de menos é o texto - Libraría Aira das Letras\nInicio/Blogs/BiosBardia/O de menos é o texto\nKarl Ove Knausgaard en catro fotografías.\nHai máis ou menos 20 anos, durante unha clase na carreira de Xornalismo dunha materia da que non recordo exactamente o nome pero que viña vindo de industrias culturais, o profesor Vítor Freixanes pronunciou unha das poucas frases que quedaron para sempre na miña cabeza dos milleiros delas que escoitei nos catro anos de facultade. “Imaxinade”, dixo con esa voz de almirante que aínda conserva, “o orixinal dunha novela. Unha novela calquera, dá o mesmo para o caso. Como pensades que se vai vender mellor, se o autor é un escuro oficinista de mediana idade, separado e con fillos, ou se a autora é unha adolescente cun pasado de ionqui e abandono familiar?” Daquela eu pensara que esaxeraba, que se a novela ía dun escuro oficinista que planeaba picar para chourizas a súa ex muller ía ser máis acaído o primeiro perfil autoral.\nHoxe non penso igual porque en realidade para a industria editorial, o texto, en moitos casos, é adaptable ás expectativas do comprador. Esta máxima non se pode aplicar a todos os libros “comerciais” pero si en moitos casos se nos vende desde a lapela ou a contracapa do libro unha obra que non é tal. Igual que no tráiler dunha película se fai trampa, coas sinopses escritas polas propias editoriais tamén se pode facer. A personalidade do autor, especialmente se é moi marcada, participa nese labor de mercadotecnia. Moito mellor contado que por min fíxoo o novelista francés David Foenkinos na brillante A biblioteca dos libros rexeitados (publicado en castelán por Alfaguara), unha tenra sátira sobre os valores que “venden” un libro, ben alleos ao propio texto.\nHai lectores fascinados polas vidas dos escritores. Polos suicidas, polos tuberculosos, polos que viviron amores cruzados ou se metían en pelexas completamente bébedos. O escritor que non bebe non vive e se non vive non sabe escribir. Non en van, o Bartleby, símbolo do escritor en silencio, é un home que permanece inmóbil. E, non obstante, hai moitos grandes textos escritos por persoas ordenadas que escribían todos os días de 9 a 11, como José Saramago, que se gababa de nunca compor máis de dúas páxinas por cada 24 horas.\nNon é casualidade que triunfe determinado tipo de autoficción. Alén dos posibles valores literarios da obra de Karl Ove Knausgaard, tería tanto aquel se o autor non saíse nas fotos do libro con ese pelazo, eses ollos de xeo e un inequívoco aire de bohemia, dor e estupefacientes na pel? A ximnasia sobre a personalidade é fundamental. Suso de Toro, durante unha época “profesionalizada” da súa carreira literaria, aparecía sempre nas fotos con lentes de sol. O autor debe converterse nunha icona dentro da súa propia obra. A non ser que saia na televisión. Nese caso a cousa complícase. Realmente vende libros Belén Esteban porque a xente quere ler o que a medias ditou a media inventaron para ela? Non será máis ben que comprarlle o libro durante unha presentación é a maneira máis sinxela de achegarse a ela, tocala, pedirlle un autógrafo e unha foto? O libro como pasaporte. Antes o continente ca o texto.\nAmais do autor, para vender un libro interesa o contexto. “A primeira novela sobre o procés“, veremos proximamente na faixa dalgunha obra. “A historia de (aquí pon o que queiras) como nunca antes se contara”. Lemas repetidos pero que sempre funcionan porque colaboran nun empeño colectivo. Os temas candentes forman parte dun plancton do que todos nos alimentamos até convertérmonos en adictos. Recordemos como até o xuíz Vázquez Taín aproveitou o Caso Asunta para publicar un libro (Al infierno se llega deprisa, Planeta) en cuxa trama se investigaba a desaparición dunha adolescente. Antes o contexto ca o texto.\nO intelectual arxentino Patricio Pron é un dos máis destacados estudosos sobre os cambios que a sociedade da información está a operar sobre a literatura. Unha das súas teses principais é que, a pesar de camiñarmos cara a unha sociedade máis plural, en rede, que rachou certas xerarquías de poder e liderado, na ficción segue a valer máis a identidade do quen que a do que. Hai un ano, un habitual dos xurados literarios de Galicia cruzouse cun escritor. O literato, humildemente, laiouse de que o tal xuíz literario de garda nunca premiara ningunha das moitas obras que mandara aos certames nos que el estaba presente. “Ai, ho. Cando sexa así, avisa de que o libro é teu para saber que é bo”. A retranca da anécdota agocha unha realidade: o criterio de valoración literaria por parte de certa crítica e doutros axentes da cadea do libro está hoxe máis ca nunca fóra do texto: quen edita, quen recomenda, a quen recorda (“A Murakami feminina”, rezaba unha faixa de Funambulista que espertou lexítima indignación). As razóns disto hai que buscalas en varias circunstancias. Por unha banda, a compra de libros segue a ser impulsiva. Na libraría é máis doado convencer con argumentos fascinantes como a dolorosa historia de James Rhodes ou a beleza eterna de Clarice Lispector. A ver quen vende un libro de Lispector resumindo os argumentos dos seus libros en 30 segundos!\nPola outra, nun tempo no que non se reflexiona e todo vai moi ás présas, circuíto do libro incluído, non cabe un discurso complexo e meditado sobre o valor dun texto. Na era do facebook triunfa a metonimia literaria pero non dentro da propia obra senón como parte máxica que consiga que se venda o todo. E malia isto, se a literatura ten futuro como arte que nos desarma e ao mesmo tempo alimenta as nosas ganas de vivir vai ser grazas aos textos. Ningunha cara bonita nin ningunha sinopse milagrosa vai lograr que quedemos de pés e mans presos nun libro.\ncequelinhos\t2018-04-17T00:43:07+00:00\t17 / 04 / 2018|BiosBardia|


O Sergas inviste 300.000 euros en ampliar o centro de saúde de Meira\nO proxecto, que inclúe a mellora do PAC supón ampliar uns 400 metros cadrados o espazo dispoñible para crear máis consultas e zonas para o persoal\nphoto_camera Centro de saúde de Meira. TEÓFILO LÓPEZ\nO Servizo Galego de Saúde reserva unha partida duns 300.000 euros para reformar e ampliar o centro de saúde e o Punto de Atención Continuada (PAC) de Meira, co obxectivo de resolver "necesidades de espazo" existentes nas instalacións, tanto para a atención aos pacientes como para o propio persoal.\nUnha das prioridades desta actuación é habilitar máis consultas, "acondicionar, mellorar e reformar as xa existentes", precisan desde o Sergas. Así, crearase un novo espazo de enfermería para pediatría e tamén se habilitarán unha sala de toma de mostras e outra de técnicas –para a realización de probas complementarias, citologías, etc.–, xunto cunha sala polivalente.\nO proxecto inclúe tamén o acondicionamento da área de admisión coa creación dun espazo específico para o uso do persoal, que estará dotado de sala de estar, biblioteca e vestiarios, entre outras melloras, tal e como precisan desde o Sergas. Esta actuación completarase coa dotación dun novo almacén e un novo arquivo, así como dunha zona de oficio limpo e sucio, e a adaptación dos aseos.\nPAC. O proxecto non se centra só na ampliación do centro de saúde, senón que tamén inclúe a mellora das instalacións do Punto de Atención Continuada de Meira (PAC), incluída a creación dun box para a atención a pacientes críticos.\nAdemais, no espazo destinado nas instalacións para a PAC está previsto levar a cabo unha reforma das súas distintas áreas, contemplando unha ampliación das diversas zonas, por exemplo a destinada á recepción e admisión de pacientes, a sala de espera dos usuarios ou o área de persoal, onde tamén se actuará nos vestiarios ou o almacén.\nO proxecto supón así non só reformar as actuais instalacións, que datan de 1985, senón tamén gañar máis de 400 metros cadrados de superficie, o que se espera que redunde nunha mellora da prestación do servizo dun centro que conta con dous médicos, dous enfermeiros e un administrativo, ademais da PAC.\nActuacións de reforma en varias instalacións\nAs obras de reforma e ampliación do centro de saúde meirego, que inclúen tanto novos espazos como a reforma dos xa existentes, forman parte do plan de infraestruturas sanitarias de Atención Primaria do Servizo Galego de Saúde, unha folla de roteiro ata 2024 na que se recollen melloras en media ducia instalacións de toda a provincia, localizadas en Outeiro de Rei, Foz, Ribas de Sil e Lugo, ademais de en Meira.\nSeis novos centros\nO plan posto en marcha pola Consellería de Sanidade non só contempla reformas, senón tamén a construción de seis novos centros de saúde na provincia, previstos nos municipios de Antas de Ulla, Pantón, Becerreá, Guntín, Lugo (Sacro Corazón) e Ribadeo.


Henrique Dacosta | jueves, 20 de abril de 2017, 03:39\non data 15 de abril de 1917 fundábase no local da agrupación musical Airiños da miña terra a Irmandade da Fala de Ferrol: Xaime Quintanilla ocuparía o cargo de conselleiro primeiro; Xoán García Niebla, o de conselleiro segundo; Uxío Charlón, o de secretario; e Cabo Pastor, o de tesoureiro. Ao igual que tiña acontecido por outras localidades de Galiza desde que se constituíra a primeira das súas Irmandades na Coruña no 18 de maio de 1916, Ferrol sumarase a esta ilusionante iniciativa de índole sociopolítica, alén de cultural, que abranxería todo o territorio galego.\nDúas liñas, claramente diverxentes, comezan a ser patentes en pouco tempo, mais ambas proclamádose, sen dúbida ningunha, como nacionalistas.\nEn 1915, un escritor ferrolán residente en Madrid, Aurelio Ribalta, fixera un chamado en defensa da lingua. A revista Estudios Gallegos servira de catalizador para o nacemento da Liga de Amigos do Idioma Galego. Os irmáns Vilar Ponte, reunidos na sede da Real Academia Galega xunto con outros membros, constituían as Irmandades pioneiras. Pero de todas as localidades en que estas foron nacendo, será na de Lugo (1918) onde se definan as bases políticas polas que se rexerán: a autonomía integral de Galiza e federación ibérica de pobos, a oficialización e dignificación da súa lingua e cultura, e a programación dunha política económica diferenciada que permitise resolver os problemas sociais do país. Porén, será na asemblea de Monforte (1922) que se aprobará o abandono da vía política para finalmente abrazar a culturalista.\nCábenos o orgullo de afirmarmos a idea de que Ferrol gozou dun papel ben significativo na incipiente eclosión do nacionalismo en Galiza. Aurelio Ribalta, como fica dito, foi o seu verdadeiro mentor, asentando os alicerces do que haberían de ser as Irmandades da Fala fundacionais.\nPero o papel representado por un ferrolán de adopción, Ramón Vilar Ponte, ao se facer cargo da dirección de El Correo Gallego será fundamental. O seu paso polo xornal deu pé para a imprenta deste diario dar a lume un xeitoso numero de noveliñas en galego. Estamos a falar da editora Céltiga, apadriñada por Xaime Quintanilla, fundador e director, e Ramón Vilar Ponte como xerente.\nNeste pasado 15 de abril, centenario pois do nacemento das Irmandades da Fala de Ferrol, cóubonos o pracer de poder celebrar tal efeméride realizando un roteiro por unha serie de lugares emblemáticos asociados ás Irmandades ferrolás.\nSaíndo desde o punto de encontro en Amboaxe puidemos asistir á amena explicación dada por Marcos Abalde, co seu itinerario por sete paraxes diferentes do centro da cidade ligados ás Irmandades da Fala. De inicio, falóusenos de como no 11 de febreiro de 1917 unha comitiva de homes fora recibir os irmáns coruñeses até a estación do camiño de ferro para despois asistiren ao mitin que Antón Vilar Ponte había de pronunciar no Salón Amboaxe, un desparecido cinema situado no actual colexio Tirso de Molina.\nAs dúas seguintes paraxes efectuaríanse nas casas número 64 e número 62 da rúa Dolores, vivenda de Xaime Quintanilla, a primeira, e local do coro Toxos e Froles, a segunda.\nQuintanilla, alma mater das Irmandades en Ferrol, fora dinamizador incansábel (o seu lema: “Traballar, traballar, traballar”); chega a presidir o coro Toxos e Froles e a fundar Céltiga, co propósito de sacar adiante unha interesante colección de novelas curtas en lingua galega.\nMentres a función do coro se centraba en dignificar a música popular do país, a recuperación dos traxes tradicionais e a promoción dos símbolos nacionais, houbo dentro do seu seo o interese por dinamizar o teatro, propiciando que varios autores se convertesen en verdadeiros impulsores dunha dramaturxia nacional, didáctica e popular sobre todo.\nReferímonos a Charlón e Hermida fundamentalmente, que se fan popularísimos cos seus “parrafeos” vindicativos.\nA terceira das paraxes, o antigo local do diario ferrolán El Correo Gallego, serviu para referir a actitude belixerante do seu director contra a lingua galega e contra aqueles que se erixían nos seus defensores.\nParadoxalmente, en 1921 Ramón Vilar Ponte sería designado director do xornal e Quintanilla accedera ao posto de redactor. Porén, e dada a orientación galeguista que estaba a tomar o diario, os seus propietarios cesáronos a ambos en seis meses. No entanto, na imprenta do xornal, situada por embaixo das oficinas principais, na rúa Magdalena, foron onde se deron a lume o 70% das noveliñas en galego (1922). Tratábase de Céltiga, que publicará autores locais como Cabo Pastor ou García Pereira, e onde o mesmo Castelao se deu a coñecer editando Un ollo de vidro. As capas dos libros contaron con ilustracións dos máis afamados pintores: Imeldo Corral, Camilo Díaz Baliño ou Bello Piñeiro.\nNa seguinte paraxe, no Casino Ferrolán, puidemos admirar o incríbel traballo realizado por Bello Piñeiro. Na considerada como Capela Sixtina Galega marabillámonos coa súa monumental obra sobre a paisaxe galega: cento cinco metros cadrados inundados da flora galega máis emblemática, e de elementos simbólicos que dialogan co presente e co pasado: desde santo André ao Pondal dos Queixumes dos pinos.\nA última das paraxes sería a do teatro Jofre, epicentro das escenificacións máis importantes: a celebérrima Mal de moitos, de Charlón e Hermida, parola vindicativa da lingua galega e contra os abusos aos labregos, peza máis representada neste período; ou a Donosiña de Quintanilla, polémica e escandalizadora ao tratar o tema do adulterio feminino. En suma, un roteiro pola nosa historia, a do Ferrol nacionalista, con ínfulas universalistas. A vida política, mais tamén a informativa (xornalismo), a musical, a plástica (pintura), a literaria (novela), así como a teatral tiveron cabida neste ameno e interesante paseo por este Ferrol tan descoñecido. Así pois, non o deixen de experimentar, se puideren, xa que dous únicos sábados, o 22 e o 29 deste mes, son os que restan.


Ence ve unha 'falta de respecto' o cambio 'arbitrario' de Costas con respecto á súa prórroga - Pontevedra Viva\nXoves 14 de Marzo, 2019 ás 13:55 do Xoves 14 de Marzo, 2019\nEnce Enerxía e Celulosa manifesta o seu "rexeitamento" ante o "inesperado cambio de criterio" por parte da Dirección Xeral de Sustentabilidade da Costa e do Mar. O Estado decidiu achandarse nos tres procedementos que se seguen na Audiencia Nacional e pretenden que se anule a resolución que o goberno de Mariano Rajoy, xa en funcións, concedeu o 20 de xaneiro de 2016 para prorrogar ata 2073 da concesión para ocupar os terreos de Lourizán.\nPara a dirección de Ence, esta decisión da Administración Xeral do Estado é "contraria ao ordenamento xurídico" e implica un "cambio arbitrario" no criterio que mantivera durante todo o procedemento. A continuación, explica que este cambio hai que entendelo "en clave electoral" e supón unha "falta de respecto" cara a todos os implicados.\nPara a empresa resulta "sorprendente" que o Goberno dea agora "argumentos contrarios aos que defendeu ata a data", cando ata hai pouco defendía a "absoluta legalidade" da orde ministerial que outorgou a prórroga da concesión de Ence.\nA compañía advirte que vai utilizar todas as vías xurídicas para defender a validez da prórroga da concesión da súa fábrica pontevedresa, cuxo proceso de renovación seguiu "escrupulosamente", engade Ence, o procedemento establecido pola Lei de Costas vixente.\nEsta decisión "quere ser anulada", segundo a empresa, por "intereses de parte e acordos políticos", en contra dos "dereitos e intereses" dos seus traballadores, provedores, accionistas e de "todo o sector forestal" do noroeste de España.\nSe este achandamento é aceptado polos tribunais, engade a empresa nun comunicado, supoñerá unha "forte destrución de emprego" en toda Galicia, xa que aseguran que da súa fábrica en Pontevedra dependen de maneira directa e indirecta máis de 5.100 familias e esta xera o 50% do tráfico no Porto de Marín.\nEnce lembra ademais que, coa concesión da prórroga, comprometeuse a acometer investimentos por 71 millóns de euros, das que están realizadas máis de 40 millóns e comprometidas outros 10 millóns, ao que suma un programa de investimentos en Galicia por outros 47 millóns de euros e un plan social en Pontevedra de 3 millóns ao ano.\nNo plan estratéxico 2019-2023, presentado o pasado mes de novembro, Ence anunciou tamén un investimento de 350 millóns de euros durante o seguintes cinco anos en Pontevedra, o que segundo a empresa xeraría aínda máis emprego. Ademais, defende a súa actividade actual ten os "máis altos estándares" de responsabilidade ambiental e os parámetros das súas plantas melloran "amplamente" as máis "esixentes" normas e autorizacións ambientais europeas e españolas.\nO goberno local estuda recorrer ante o Tribunal Supremo a sentenza sobre a caducidade da concesión de Ence


Noaga, a auga e nós - Kaidara\nO obxectivo desta actividade é sensibilizar sobre a importancia da auga e mostrar as diferenzas que existen no mundo con relación a este recurso. A través da historia de Noaga, de Burkina Faso, o alumnado achágase a unha realidade diferente. Desta forma, preténdese favorecer condutas de consumo sustentíbel e fomentar valores de corresponsabilidade. Igualmente, é analizado o noso consumo de auga e son introducidos conceptos como auga potábel e escaseza.\nPara traballar todos estes conceptos, proponse o uso de debuxos, fotografías, e a explicación dunha historia.


Os libros de Jacobo Bugarín - Itinerarios - NUMAX\n1. Amo a Dick de Chris Kraus\nO libro componse de cartas (ou ensaios cheos de ricas referencias) que escribe a protagonista ao seu obxecto de desexo, nelas entremistura realidade e ficción como escusa para construírse a si mesma.\nFoi a miña primeira lectura de Bolaño e tamén a oportunidade de recoñecer a urxencia da vida nun libro. A violencia e o desexo emerxen a través do descubrimento da sexualidade do seu protagonista.\n3. Atmósferas de Peter Zumthor\nUn texto de linguaxe sinxela no que para min a tese fundamental é a intención de reprodución dunha determinada sensación no espazo.\n4. La Lección de Anatomía de Marta Sanz\nUnha novela composta con material autobiográfico que percibín sincera, cruel e por momentos delirante.\n5. Las ensoñaciones de la mujer salvaje de Hélène Cixous\nDescubrino escoitando unha conferencia de Estrella de Diego cando dicía algo así como `que era un libro que se lee lendo´ e `que era un dos poucos textos que foi capaz de alterar con éxito a estrutura xerárquica dun libro´.


Mercar Arthrolon en Puerto De Santa María\nArthrolon en Puerto De Santa María España\nCrema para xuntas Arthrolon mercar en Puerto De Santa María (Espanha)\nComo mercar en Puerto De Santa María Arthrolon\nComo orde Arthrolon en Puerto De Santa María (Espanha)\nSe quere obter o orixinal ferramenta que pode dar resultados garantidos, a fin de poñer a súa información de contacto. Eu chamo consultor por orde dos fondos, que vai chamar-lo en breve. Pagamento só despois de recibir o paquete ao seu enderezo en Puerto De Santa María (España).\nAgora no sitio web oficial é a venda. Présa para ordenar os bens, o prezo do que é un 50% inferior. O custo da crema para xuntas de Puerto De Santa María (Espanha).\nOrde Arthrolon en Puerto De Santa María 50% cada un


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre Proxecto home\nO Tribunal Superior ve "comportamento antisindical" na fundación responsable de Proxecto Home\nO TSXG determina que a Fundación Monte do Gozo estima en parte a demanda de tutela da liberdade sindical formulada polo sindicato CC.OO.\nPersoal de Proxecto Home denuncia que a entidade "está a esquecer" os valores da organización\nO ex coordinador desta fundación en Lugo criticou a situación de "ditadura" que se está a producir "por mor da simple demanda de aplicación do convenio estatal".\nInspección expedienta a Proxecto Home por facer horas extra de forma irregular\nComisións Obreiras considera que o informe da Xefatura Provincial da Coruña deixa en evidencia as "mentiras da xerencia"\nInspección de Traballo confirma que Proxecto Home obrigaba facer horas extras superando o máximo legal\nO avogado da Fundación pedía que mostrasen os papeis onde se facía constar o incumprimento do convenio laboral.\nPersoal de Proxecto Home segue denunciando represalias desde a xerencia\nA Plataforma #As17deProxectoHome, que reúne a traballadores e traballadoras da Fundación, reuníronse con representantes políticos para buscar unha saída á actual situación, na que reclaman a aplicación do convenio estatal de acción e intervención social 2015-2017.\nProxecto Home acusada de represalias a traballadores por pedir a aplicación do convenio laboral\nA situación laboral dentro de Proxecto Home Galicia, ONG especializada en axuda a persoas con adiccións, está pasando por un momento complicado. Despois de recorrer á Inspección Laboral e de denunciar unha serie de irregularidades o pasado día 5 de outubro, un grupo de traballadores e traballadoras denuncian a política laboral interna desta organización.


Entrega dos premios "Ribadeo de tapeo" - Novas. Concello de Ribadeo\nOS GAÑADORES FARÁN MAÑÁ UNHA DEGUSTACIÓN GRATUITA\nEntrega dos premios "Ribadeo de tapeo"\nOs gañadores do "Ribadeo de tapeo" ofrecerán mañá xoves unha degustación gratuita das tapas premiadas. No Concello presentóuse hoxe o libro recopilación das tapas da pasada edición que estará á venda ao prezo de 3,60 euros nas librarías.\nO salón de plenos do Concello de Ribadeo acolleu a entrega dos premios aos gañadores do IV Ribadeo de tapeo que foron Cervecería Raxería Pizzbur (mellor tapa do ano), La Lira (mellor tapa tradicional) e O Alén (mellor barra). Houbo ademáis dous mencións especiais do xurado para o Bar Galicia e O Cantón. O alcalde, Fernando Suárez, destacou "o éxito notabilísimo de participación de bares, mesóns e restaurantes que en número de 31 ofreceron as tapas ás miles de persoas que se achegaron e ateigaron os establecementos de Ribadeo durante a semana e media que durou este evento".\nO rexedor sulilñou unha das novidades desta edición do Ribadeo de tapeo "por iniciativa dos galardoados haberá unha degustación gratuita este xoves de oito da tarde a once da noite das tapas que resultaron premiadas. Pizzbur, A Lira, O Alén O Cantón e Bar Galicia queren convidar a todos aquelas persoas que queiran acudir a probar as tapas que foron merecedoras dos premios nesta cuarta edición".\nNo acto desenvolvido esta mañá no Concello presentóuse o libro recopilación das tapas do ano anterior "que estará a venda nas librarías de Ribadeo ao prezo de 3,60 euros e ademáis quixemos no prólogo facer unha mención especial a unha persoa moi querida en Ribadeo, recentemente falecida, que é Víctor Novo Mourelle que rexentaba O Alén. Desde o Concello, desde a organización quixemos lembrar a súa memoria e adicarlle este libro recopilatorio", explica Fernando Suárez.\nE tamén se celebrou o sorteo de agasallos entre as persoas que probaron 17 ou máis tapas durante a celebración deste evento gastronómico que disfrutarán dunha estancia de dúas noites nun balneiro e de dúas noites tamén nunha casa de turismo rural. Os afortunados son: Carlos Lagarón Gómez (turismo rural) e Carmela Cociña (balneario).


Blog – DisparaProyectos\nEmpezamos a imprimir os fotolibros ENCARNADOS\nArrancamos a impresión do proxecto ENCARNADOS, tres fotolibros arredor do entroido do fotógrafo Tono Arias. A producción dos libros ten lugar en Ourense nos talleres de Rodi artes gráficas e a encadernación tera lugar en Legatoria na Coruña. Esperamos ter copias rematadas a finais deste mes. Estamos moi contentos e agradecidos por as vosas aportacións, 68 mecenas, 3600 euros, e satisfeitos de como vai quedando a impresión dos libros. Moi pronto anunciaremos as datas de presentación, será aquí na Estrada en ...\nRemata a campaña de recaudación para ENCARNADOS\nMoitas gracias a tod@s -63 Mecenas- por o voso apoio o proxecto ENCARNADOS. Queda ahora o proceso de producción final; a Impresión e encuadernación dos libros. Recaudaronse uns 3400€ que será unha axuda moi importante para o financiamento deste proceso, sin este apoio sería imposible. Moitísimas gracias. A Campaña sigue aberta, http://bit.ly/2SSQSOs (as persoas que aporten a partir de que os libros se entreguen a imprenta xa non sairán na páxina de agradecementos.) Iremos informando…. Grazas, Obrigado, Gracias, Thank ...\nPreto from Tono Arias on Vimeo. Preto é un dos fotolibros que conforma a colección Encarnados. Componse dunha serie de retratos de personaxes do Entroido realizados o anoitecer neses espacios baleiros onde transcorre a súa vida cotiá. Será unha edición de 500 copias, asinadas e numeradas en tapa dura, con 80 páxinas impresa en papel GardaPat Kiara de 150 gr. Tamén se producirá unha edición especial, que inclúe unha copia impresa en papel fine art Museum mate, nunha tirada de 50.\nEstamos na recta final da campaña de crowdfunding ENCARNADOS, imprimimos xa a colección de postais, fixemos finalmente 23 fotografías donde aparecen as máscaras tradicionais galegas no seu ambiente cotidiano, ahora estamos a deseñar unha caixa para elas, pensamos imprimila a dúas tintas sobre unha cartulina kraft. Esperamos que vos guste. Non nos cansaremos de agradecer o apoio que nos estades dando, sodes xa 48 mecenas que aportastes 2700 € !!! Moito Obrigado a xente de Portugal que tamen estan apoiando ...\nUn 2019 encarnado\nFin18 from Tono Arias on Vimeo. Queremos desexarcos a todas o mellor 2019, encarnado, apaixoado, agarimoso, tenro, en definitiva bo para vos e para os demais\nImpresión das Postais\nPostais Encarnados from Tono Arias on Vimeo. Gracias ás aportacións dos 37 mecenas empezamos a producción do proxecto ENCARNADOS coa impresión da colección de postais: «Unha visión documental da vida diaria das personaxes tradicionais do entroido gaego».\nVídeo Máscara de Buxán, Viana do Bolo\nBuxan2 from Tono Arias on Vimeo. Ás tradicionais Máscaras de Buxán en Viana do Bolo, son das máis ancestrais do Entroido galego. Neste vídeo a máscara danza nun salto infinito. Podes apoiar o proxecto en https://proyectos.dispara.org\nEncarnados, presentación en Lisboa e en Culturgal\nDentro da programación da Feira do livro de Lisboa, celebrada no edificio do arquivo municipal fotográfico, tivo lugar a presentación do proxecto ENCARNADOS, agradecemos a todas as persoas que estiveron na mesma e as que se converteron en mecenas e tamén a organización da feira por darnos esta oportunidade. Recentemente presentámolo en Culturgal feira das industrias culturais, sorprendeunos gratamente a cantidade de asistentes as que lles estamos tamén moi agradecidos, continúa a campaña de recadación de fondos para a producción ...\nENCARNADOS from Tono Arias on Vimeo. Despois dunha semana de Crowdfunding, levamos algo máis de 1000 euros recaudados, moitas gracias a estas 16 persoas que co seu mecenazgo axudan a sacar adiante este proxecto editorial de Tono Arias e DISPARA. Ainda queda tempo de aportar, xa sabedes; sin o voso apoio e participación non somos ninguén. Pensamos que é moi gratificante para tod@s saber que con unha pequena aportación un proxecto cultural pode sair adiante. Convértete en mecenas !!! faite cómplice da ...\nLaza nos anos 80 en Blanco e negro\nMoito cambiou a forma de traballar e fotografar no Entroido de Laza desde os anos 80. Por aquel momento tiñamos espacio, podiase ver, mirar. Ahora a Picota está ateigada de xente, apiñados coma nunha unha lata de sardiñas. Eso forza a cambiar a maneira de traballar de ahí surdiu o fotolibro DesXeo; unha experiencia sensorial cercana atrapada en fragmentos de luz artificial. Mucho ha cambiado la forma de trabajar y fotografiar en el Entroido de Laza desde los años 80. El ...\nNueva página de Dispara para proyectos Crowdfunding\nDende Dispara poñemos en marcha esta nova web de crowdfunding, www.proyectos.dispara.org con esta ferramenta imos tentar de poñer en marcha diferentes proxectos, fundamentalmente fotolibros, pero tamén outros que levan xa tempo pensados e deseñados e que pensamos son importantes para a sociedade e para nós. Aquí estamos abertos sempre a novas ideas que poidan xurdir de maneira individual ou colectiva, boas ideas ás que mereza a pena adicarlle esforzo para sacalas adiante. Por elo aquí pedimos a vosa colaboración para ...


Comunicado: O BNG fica sen representación municipal en Cabanas - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Cabanas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nComunicado: O BNG fica sen representación municipal en Cabanas\nBNG de Cabanas 29 nov. 2012 - 14:49\nbng comunicado fica representación municipal cabanas\nNas pasadas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, o Bloque Nacionalista Galego de Cabanas presentou unha candidatura formada por 14 veciñas e veciños da localidade, co obxetivo de promover un novo rumbo na política municipal do noso concello, despois dunha lexislatura de práctica inactividade por parte do Goberno formado por PP  AEC.\nComo resultado das votacións, o Bloque Nacionalista Galego acadou dous concelleiros, pasando Xosé Manuel Pérez Sardiña (1) e Tareixa García Pita (2) a ser a representación da nosa organización no Concello de Cabanas.\nO conxunto de persoas que formamos parte da candidatura do BNG comprometerámonos co conxunto da veciñanza a actuar con lealdade aos criterios e programa impulsados desde a nosa organización.\nPorén, en setembro deste ano, quen encabezou a candidatura, Xosé Manuel Pérez Sardiña, tomou a decisión de causar baixa na organización e, ademais, renunciar á súa acta de concelleiro, pasando está a ocupar o posto de concelleira Isabel Villar Lence (3).\nAsí mesmo, a número 2 da candidatura, Tareixa García, decidiu tamén causar baixa no BNG, mais no seu caso sen renunciar á acta de concelleira.\nHabida conta que as persoas que forman parte das candidaturas do BNG aceptan representar as propostas programáticas do BNG, decididas asembleariamente, e non soamente as propias, desde a Asemblea Local do BNG de Cabanas solicitámoslle a Tareixa García a súa renuncia do posto de concelleira, ao que ela se negou.\nPosteriormente, a persoa que ocupaba o posto número 3 na candidatura, Isabel Villar, presentou a súa renuncia, de modo que a súa acta pasou ao número 4, Ángel Pena Fontenla, que tomou posesión da acta de concelleiro anunciando tamén que actuará fóra dos criterios da candidatura pola que foi elixido, a do Bloque Nacionalista Galego.\nEn vista dos acontecementos, e logo dun proceso no que o BNG de Cabanas traballou con responsabilidade para que as propostas e iniciativas coas que nos presentamos ás eleccións puidesen ter cabida no noso Concello a través das persoas que formaron parte desa candidatura e que seguen os criterios organizativos, anunciamos que:\nO Bloque Nacionalista Galego fica, a día de hoxe, sen representación no Concello de Cabanas.\nAs persoas que, malia ter accedido aos postos de concelleiros a través da listaxe presentada polo BNG actúan pola súa conta e non a través dos criterios establecidos pola nosa organización, polo que son considerados tránsfugas polo BNG.\nO Bloque Nacionalista Galego seguirá a traballar no concello de Cabanas, incentivando o contacto coa veciñanza, recibindo as súas propostas e preocupándonos dos seus problemas, para sermos - como o sempre fomos - un instrumento útil para as veciñas e veciños de Cabanas para a resolución dos seus problemas.\nA Asemblea Local do BNG reunirase proximamente para escoller un novo Consello Local coa intención de guiar o rumbo nesta nova etapa.\n25 de novembro: soterremos o Patriarcado\nO BNG organiza un acto contra a peaxe da AP9


O declive por Arancha Rodríguez - A Sega\nHome / recensión / O declive por Arancha Rodríguez\nO declive por Arancha Rodríguez\nHai unhas semanas, a compañeira Ánxela Lema reflexionaba na Sega sobre o libro Pensamento monógamo, terror poliamoroso da teórica e activista Brigitte Vasallo. Uns días máis tarde, comezaba eu a lectura de Sita, da teórica e activista Kate Millett, e caía na conta de cantos dos conceptos de Vasallo se poderían aplicar á relación descrita por Millett, uns 40 anos atrás. Mesmo cantas cousas poderían compartir, digamos, nunha cea, nunha charla ou nun obradoiro.\nPorque unha das cousas boas que trouxo o feminismo foi a transversalidade, en todos os sentidos. E outra, sen dúbida, a caída dos ídolos: non, por suposto, como un nihilismo individualista, senón a favor de humanizar os nosos referentes, de ser críticas con eles, de convivir – tamén – coas súas contradicións, como nós convivimos e lidamos coas nosas. O feminismo axudounos a rachar coas figuras férreas e sen fisuras de grandes líderes que creou a historia patriarcal.\nE desde esta óptica, abrín as primeiras páxinas de Sita.\nPublicado por Kate Millett orixinalmente en 1976, logo da súa famosa Política Sexual, que a converteu nunha das figuras máis representativas da segunda onda do feminismo en Estados Unidos, Sita é un caderno de notas que se converteu nunha zona de catarse para a autora. Nun momento de transformación social, avidez artística e con Millett envorcada no activismo feminista e bisexual, a autora coñece a Sita, unha muller que tras deixar atrás diversos matrimonios heterosexuais comeza unha relación con ela. Unha relación apaixonada, amorosa, feroz, treboenta. Pero Sita non comeza co namoramento, senón co ocaso desa relación. O que fora, nun momento, un lugar afectivo seguro para Kate Millett vaise desfacendo de diante dos seus ollos, uns ollos en principio incrédulos, despois avergonzados, posteriormente doídos e finalmente acostumados.\nVerla representar el papel de amante es más humillante que un rechazo frontal. Pero soy tan cobarde, lo prefiero, me aferro a eso, codicio cada momento, cualquier sonrisa ausente.\nAntes pensaba que envejecería con esa mujer, que nuestro amor seguiría creciendo año tras año. Llevo aquí tres días. ¿Cuántos más me quedan? (p.63)\nNestas 376 páxinas atopamos unha especie de escrita automática, case un diario do naufraxio dese amor, que se fai por veces repetitivo pola intensidade, pero, como é se non a aceptación do fracaso? Millett relata a súa obsesión por Sita, describe con nostalxia o seu amor antigo, a diferenza co que murcha, os esforzos patéticos por recobrar o que xa non ten vida.\nMillett é, a fin de contas, unha persoa como outra calquera. E volvo a Brigitte Vasallo porque, nese momento de activismo bisexual e lésbico, Kate Millett – autora e protagonista – atopa tamén a falla da ética do coidado, un compromiso que non é tal, vese a si mesma como un cadáver emocional abatido tralo desencanto de Sita, que por outra parte se nega durante moito tempo a recoñecerlle que non quere continuar coa relación, polo menos con eses termos.\nA frustración tingue todo o relato, e malia ser Millett unha das máis representativas activistas feministas da súa época, tamén o auto-castigo ao pensarse responsábel do fracaso desa relación. E velaí, as contradicións. Esas das que aprendemos, que xestionamos como podemos, e que mentres tanto nos abrasan desde a parte máis alta do estómago. A mesma Millett ten afirmado non se sentir orgullosa desta obra porque non encarna o que para ela sería o canon da literatura lésbica: é unha obra que, en fin, relata unha relación cunha estrutura patriarcal, posesiva por un lado e descoidada polo outro, mais é tamén unha testemuña sen censuras do que moitas veces acontece, mesmo nos círculos máis concienciados. A última pedra, da que máis custa desprenderse: a estrutura dos afectos, do íntimo.\nSita, na descrición coidada do contexto, fálanos tamén das loitas de Kate Millett pola súa saúde mental, da soidade das grandes urbes e dos complexos urbanísticos verticais que remataron coa veciñanza, do medo ao papel en branco, do síndrome da impostora, da atmosfera de ebulición dos 70.\nPero sobre todo é unha crónica do declive, da evaporación do que había, da idea da efemeridade. De como o amor é amor aínda que non dure para sempre. De como até as feministas teñen que botar dunha patada a Disney da cabeza.\nConclúe Millett, facendo referencia á fin da relación: “aún no me doy cuenta de que soy libre” (p. 374).\nPorque Sita, sobre todo, remata falando dos recomezos. De como é posíbel reinventarse en calquera momento da vida. Das pequenas vitorias dentro das cousas que sangran. De como desprendernos tamén nos fai libres. De devir nós mesmas.\nSita, de Kate Millet, publicado por Alpha Decay en 2018 e traducido ao español por Núria Molines.\nO declive por Arancha Rodríguez Reviewed by segadoras on 09:42:00 Rating: 5


Difícil resulta atopar a alguén a día de hoxe que non coñeza frases como “Tú tenías mucha rasón” ou “aquí van a haber hondanadas de ostias”. Airbag é desas películas que un pode ver unha e outra vez e atoparlle sempre algo novo. O mérito disto, segundo Manuel Manquiña, é dos guionistas, aínda que se mo permiten ás veces non só importa o que se di, senón tamén como se di.\nNome e apelidos: Manuel Juan Francisco del Cristo de la Victoria Prieto Comesaña\nUn lugar: Vigo\nUn hobby: falar de Vigo\nUnha comida: ostras de Vigo\nUnha virtude: atender a todas as entrevistas aínda que sexa tarde\nUn defecto: teño o nariz torcido\nEmpecemos por poñernos ó día Manuel. En que andas metido nestes momentos? Que andas facendo?\nRespondo ás túas preguntas e fágoo con moito interese.\n(Iso é certo, dou fe) Como é a cousa Manquiña, primeiro es monologuista ou primeiro es actor?\nNon! É precisamente porque largaba uns monólogos extraordinarios, polo que alguén me suxeriu que me dedicara á interpretación. O de extraordinarios quere dicir que eran moi longos. Unha pesadez vaia!\nPero malia todo, como monologuista, hai certos temas dos que xa tes dito que non che gusta falar…\nNo fagas moito caso do que leas por aí noutras entrevistas. Xa sabes, o mesmo que hoxe digo unha cousa, mañá dígoche outra.\nComo é Manuel Manquiña na casa?\nPois moi modosiño. Por exemplo nunca cociño en bata ou cos rulos postos. Non é que non me guste, ponme moito unha señora con rulos, pero eu non son señora ni teño onde poñer os rulos. A bata si, na súa percha. E ás súas horas, na miña.\nTemos esa imaxe simpática e “graciosa” de ti. Non cansa un pouco isto? Non che dan ganas ás veces de mandar á xente a paseo?\nParéceme unha descortesía mandar á xente a paseo cando ó mellor teñen ocupacións que atender. Non debemos dirixir a vida das persoas ata o punto de dicirlles cando teñen que ir a pasear. Tal vez en Corea do Norte ou Albania antigamente. Aquí de momento non!\n“Largaba uns monólogos extraordinarios e alguén me suxeriu que me dedicara á interpretación, extraordinatios de longos!”\nSempre foi así Manuel Manquiña? Ven desde pequeno esta faceta? Xa che gustaba actuar e esas cousas de neno?\nSi, xa che digo que me gustaba recitar cousas. Na escola ensinábanche recitados, e máis che valía sabelos. Eu prefería aprender os poemas de Garcilaso que as potencias matemáticas, que lle imos facer! Resultábame máis sinxelo…\nE como comezou a túa carreira propiamente? En que momento te fixeches en actor?\nO que se di en serio comecei sobre os dezasete anos. Aínda que xa actuara ós catro anos facendo de pastorciño nun Belén. Negueime a dar o meu texto cando me tocaba porque me cambiaron unha pel de cabra por unha de ovella branca con riciños. Dábame vergoña aquela mariconada! Entonces podíase dicir “mariconada”, non era politicamente incorrecto. Aínda que podías levar un sopapo por la palabrota! En fin!\nQue che dixeron na casa? “Deixa o escenario e ponte a estudar” por exemplo?\nAnimáronme moito. A primeira vez que actuei como profesional, invitei a miña nai. Ó rematar pregunteille que que lle parecera a obra, e díxome; “está moi ben meu fillo, pode que lle sobre hora e media, pero está moi ben”. Animoume moitísimo.\nA túa película máis emblemática, sen dúbida, é Airbag. Que significou para ti este filme? Como o recordas?\nAirbag é unha película á que lle estou moi agradecido. Significou moito para min no profesional e no persoal, pero no teño dela a mesma impresión que poden ter os espectadores. Eu non a descubrín, eu fíxena.\n“Nalgunhas vodas, cando os noivos cortan a torta, el cántalle a ela Tú tenías la Rasón… Resulta moi agradable”\nCantas veces che fixeron repetir aquilo de “hondanadas de ostias”? E inda hai algunha máis… Destas fraseciñas si que estarás farto xa…\nÉ marabilloso ver á xente desfrutar realmente de algo do que ti formaches parte. Nalgunhas vodas, cando os noivos cortan a torta, el cántalle a ela “Tú tenías la Rasón” Iso é gracioso, e se a xente cho comenta, dende logo que non é para mandala a paseo. Resulta moi agradable.\nTes dito que Airbag é unha xoia, e que guste ou non guste é a película máis popular do cine español. É así?\nAirbag forma parte dese tipo de películas que independentemente da crítica ou das academias, resisten ó tempo e convértense en obra de culto dende o principio. Se ti decides vela periodicamente, significa que esa película está por enriba do análise sesudo, o de “sesudo” entrecomillas mellor. Simplemente gusta e diche algo de cada vez, sempre lle descobres algo novo. O mérito sen dúbida está no guión e na dirección.\nE outro gran éxito foi Torrente. Como foi interpretar aquel “El Francés”? Un sicario…\nOs personaxes de sicario son sempre moi agradecidos, Recordo que tiña que traballar con Carlos Barden e con Espartaco Santoni, pero o máis difícil sen dúbida, foi golpear a Toni Leblanc. Eu non quería facelo. O propio Toni animoume e díxome como facelo. El fora boxeador ademais de toureiro, e gustáballe que o recordaramos. Un fenómeno Toni!\nMellor cine ou mellor tele? Dinos unha interpretación de cada medio coa que te quedes. Un personaxe que che quedara especialmente marcado?\nEsa era a pregunta que agardaba con máis interese. De verdade que todos os medios son bonitos. A súa técnica é só parecida pero para o actor non hai grandes diferenzas. Cuestión de matices. En televisión disfrutei moito con personaxes como Avellán, un tipo repugnante que espiaba ás súas veciñas e cuxa obsesión era velas en bragas. Con Morris paseino moi ben, e fixemos bonitos personaxes como Tony e Beni e o famoso “En Pelotas”. Agora disfruto moito co cabronazo de Don Anselmo en Era Visto. Como podes ver, todos tipos desprezables e polo mesmo, adorables para un actor.\n“Cantar é a maior satisfacción que seguramente podes atopar enriba dun escenario”\nBueno Manuel, e ademais da interpretación, despois está a túa paixón pola canción. Gústache cantar, non?\nPois si! Cantar é a maior satisfacción que seguramente podes atopar enriba dun escenario. Gústame máis que interpretar. Bailar debe ser marabilloso tamén e todo o que sexa seguila música no ten rival sobre las táboas. Por iso unha boa ópera é un espectáculo casi perfecto. Danza, música, interpretación y canto! Toma xa!\nTanto é esa paixón musical que mesmo cantaches nunha xira con Siniestro Total, pode ser?\nSi. Foi un traballo realmente bonito. A historia do blues contada polo gran Hernández. Julián Hernández compuxo unha interesante historia cronolóxica da música blues americana. Había bonitas cancións e eu tiven a honra de ir con eles de xira e contar a historia, cantar algunhas cancións e pasalo ben! Pero non é bonita a vida do músico “moito músculo e pouco cerebro”. Intensas pero breves paixóns e logo demasiadas horas de resaca dentro dunha furgoneta de merda rodeado de tíos, onde as mulleres so son un recordo e unha esperanza. Non compensa, para iso mellor actor.\n“O Xabarín foi dos mellores traballos colectivos nos que participei”\nE o do Xabarín? Ollo que iso é quedar na infancia de toda unha xeración!\nO Xabarín foi dos mellores traballos colectivos nos que participei. O de colectivo está ben, traballaba moita xente pero tamén é certo que houbo un director. Un único director que sabiamente dirixiuno todo e adiantouse ós orzamentos da crise facendo que aquilo fora posible, Suso Iglesias. Ó meu modo de ver nunca se recoñeceu suficientemente o seu traballo. Todo o Xabarín é obra del. O bos músicos, guionistas, letristas, ximnastas, técnicos, etc. Conseguiunos el. Todos axudamos e fixemos un bo traballo, eramos os mellores daquel momento das catro provincias, pero cando digades a palabra Xabarín, pensade que estades dicindo Suso Iglesias.\nQue música cantas na ducha?\nEn la ducha no canto porqué me entra agua en la boca.\n(Risas) E poñéndonos un pouquiño máis serios Manuel, como valoras a situación do audiovisual na actualidade? Estase a notar moito a crise?\nEsas preguntas non sei contestalas. Sempre hai alguén que parece saber como superar as situacións de crise da profesión. Levo vendo crise na profesión dende o ano 1971. Cando entrei xa había crise, segue habendo crise e espero e desexo que cando me vaia, continúe habendo crise. Non concibo a creación se non é en estado de crise. O certo é que cada vez hai máis e mellores actores. Máis e mellores producións. Máis e mellores empresas que fan bos anuncios, boas películas, bos curtametraxes. Pero xa che digo, debe haber xente máis lista que saiba responderche a esta pregunta e solucionar a crise.\n“Cando entrei había crise, segue habéndoa e espero que cando me vaia, continúe. Non concibo a creación se non é en estado de crise”\nA título persoal como ves o futuro? Algunha espiña cravada que che gustaría quitarte?\nNon teño ningunha espiña cravada, nin personaxe pendente, nin penalti que repetiría. A vida de calquera profesional está chea de momentos diversos con resultados variados. O que hoxe parece un fracaso, mañá é un éxito, o que hoxe é e aplaudido, mañá resulta frío. Hai tantas variables, públicos, estados de ánimo. Está vivo!\nProxectos en mente? Onde te poderemos ver a curto prazo?\nSempre hai proxectos en mente sobre as servilletas de papel, apuntes no ordenador, conversacións cos amigos… Pero non os podes poñer todos en pé. Solo algúns saen adiante, os que sobreviven, como nunha selección natural. É estupendo!\nMoitas grazas por ter conversado connosco Manuel.\nPublicado o 30 de Abril do 2014 | 6:20 p.m.


BS628C - Modificación da inscrición no rexistro único de entidades prestadoras de servizos sociais (RUEPSS) - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nBS628C - Modificación da inscrición no rexistro único de entidades prestadoras de servizos sociais (RUEPSS)\nTramitar a toma de constancia e actualizar os datos obrantes no Rexistro único de Entidades Prestadoras de Servizos Sociais respecto a unha entidade inscrita.\nTitulares ou representantes legais de entidades inscritas no Rexistro único de Entidades Prestadoras de Servizos Sociais da Xunta de Galicia.\nModificación dos datos referidos a:\na) A denominación da entidade e/ou dos centros e programas autorizados dos que a entidade sexa titular.\nb) O enderezo social da entidade.\nc) O obxecto social da entidade.\nd) Os datos identificativos dos/as representante/s legais da entidade e/ou dos/as seus administradores/as.\ne) O cambio de titularidade dos centros ou programas que a entidade teña autorizados.\nf) O cambio de entidade xestora dos centros ou programas que a entidade titular teña autorizados.\n2. Non obstante, a modificación dos datos inscritos da entidade realizarase de oficio cando se refira:\na) Aos datos das entidades locais inscritas como entidades prestadoras de servizos sociais, e a modificación a levar a cabo consista no cambio do/a representante legal da entidade como resultado dun proceso electoral.\nb) Aos datos inscritos das entidades públicas ou privadas inscritas como entidades prestadoras de servizos sociais, e a modificación a levar a cabo se refira á súa denominación, enderezo social, obxecto social ou aos datos identificativos dos/as representantes legais ou administradores/as da entidade, sempre que modificación sexa comunicada por outro rexistro oficial.\nSecretaría Xeral Técnica Da Consellería de Política Social e Xuventude\nSubdirección Xeral de Autorización e Inspección de Servizos Sociais\nDecreto 254/2011, do 23 de decembro, polo que se regula o réxime de rexistro, autorización, acreditación e a inspección de Servizos Sociais de Galicia (DOG nº 14 do 20 de xaneiro de 2012).\nCon carácter previo á modificación ou no prazo máximo de 30 días desde a súa efectiva realización.\nSolicitude Anexo I.\nDocumentación que acredite a modificación producida.\nCAMBIO DE TITULARIDADE DE CENTROS/PROGRAMAS AUTORIZADOS\nCopia do documento público que acredite o cambio de titularidade do centro ou programa do que se trate. Neste documento farase constar a capacidade e/ou representación das partes, a data exacta na que se vai facer efectivo o cambio de titular, recollendo unha mención expresa ao dereito polo que se dispón do inmoble e a asunción por cada unha das partes das posibles responsabilidades e sancións que poidan derivarse da xestión do centro ou programa.\nNo caso de que o cambio de titularidade conste en documento privado, acta notarial ou ben testemuña notarial sobre o mesmo con lexitimación das sinaturas que nel constan.\nCompromiso do/da representante da nova entidade sobre o mantemento das condicións do servizo ás persoas usuarias que o contrataron con anterioridade ao cambio de titularidade, ou ben do acordo subscrito con todas elas sobre a súa alteración.\nNovas normas de funcionamento para proceder ao seu visado.\nRelación do persoal asignado ao servizo.\nCopia das pólizas de seguros obrigatorias a nome da nova entidade.\nCopia dos permisos ou licenzas que foran exixibles, ou xustificante de telos solicitados.\nCAMBIO DE ENTIDADE XESTORA DE CENTROS/PROGRAMAS AUTORIZADOS\nCopia do contrato de xestión no que se indique a data de inicio e a súa duración.\nDe ser o caso, novas normas de funcionamento para proceder ao seu visado, a relación do persoal asignado ao servizo e a copia das pólizas de seguros obrigatorias\nConvocatoria de subvencións destinadas á realización de programas de interese xeral para fins de carácter social, con cargo á asignación tributaria do 0,7% do IRPF.


O Condado-Paradanta recuperará espazo público grazas ás subvencións Ágora 2021 - Comarcas na Rede\nHomeComarcasA ParadantaO Condado-Paradanta recuperará espazo público grazas ás subvencións Ágora 2021\nComarcasA ParadantaO Condado\nO Condado-Paradanta recuperará espazo público grazas ás subvencións Ágora 2021\nFotografía de Rafa Estévez ©\nAs ‘Subvencións Ágora 2021’ permitirán recuperar preto de 100.000 metros cadrados de espazo público para as persoas gañándollo aos coches. Así o anunciou hoxe o deputado de Mobilidade e Espazo Público Uxío Benítez, quen deu a coñecer que a Xunta de Goberno deste venres aprobará axudas a 39 concellos da provincia por valor de máis de 2,2 millóns de euros para executar proxectos e obras que permitirán incrementar de forma notoria o espazo peonil existente nas vilas e transformar a provincia seguindo un modelo de calidade urbana.\nAcompañado da presidenta Carmela Silva, Benítez deu conta hoxe das subvencións. Subliñou que a Deputación creou Ágora, unha rede de acción institucional cos concellos para valorizar o espazo público como un dereito fundamental das persoas e co obxectivo de poñer en marcha políticas de recuperación do espazo público e de obter resultados cuantitativos de cara a 2023. Para iso, explicou, puxéronse en marcha diversas iniciativas como a Facultade Ágora de formación técnica, o asesoramento aos concellos, e tamén as subvencións deste 2021 para incentivar a redacción de proxectos e execucións de obras seguindo as filosofías de poñer ás “persoas primeiro”.\nAs subvencións Ágora chegarán a 39 concellos da provincia. Segundo explicou o deputado Benítez, repartiranse 1.550.000 euros entre 31 concellos que solicitaron subvencións no Eixo 1 -para redactar proxectos-, recibindo cada un 50.000 euros; e 666.682,9 euros no Eixo 2 -de execución de obras-, con montantes de ata 100.000 euros.\nTodos eles cumpriron os criterios de incrementar máis dun 50% o espazo peonil existente e crear zonas exclusivas para os peóns de máis de 300 metros, de feito, os números multiplicáronse e unha vez que se executen os proxectos do Eixo 1 obteranse máis de 82.300 metros cadrados para as e os peóns, o que supón un incremento do 231,65% no ámbito de actuación. No caso do Eixo 2, gañaranse 13.702,43 metros cadrados para as persoas, un aumento do 176,90%.\nComo conclusión e dato máis simbólico o deputado de Mobilidade destacou que unha vez executados os proxectos subvencionados por Ágora a provincia vai ter case 100.000 metros cadrados gañados de espazo público para as persoas “grazas a este pequeno impulso encarnado na Rede Ágora de subvencións de 2,2 millóns de euros”. “Esa é unha consecuencia que buscaba a “Rede Ágora, incentivar aos concellos para crear espazos para as persoas”, destacou.\nNo Condado-Paradanta, recibiron subvención do Eixo 1 -50.000 euros- os concellos de Ponteareas, para a recuperación da contorna da Praza de Bugallal e da Casa do Concello; AS Neves, para o acondicionamento da Praza de Santa María de Liñares; Mondariz, para a humanización das prazas de España e Domingo Blanco e a rúa Ramón y Cajal; Mondariz Balneario, para a recuperación do espazo da contorna dos hoteis; A Cañiza para a humanización da rúa Antonio Facorro; e Salvaterra para a humanización da rúa Marqués de Viana; e no Eixo 2, o Concello de Covelo (86.131,79 euros) para a implantación de corredores verdes. En total recuperaranse nesta comarca grazas ás subvencións Ágora preto de 13.000 metros cadrados de espazo público.\nÁgora, base dos proxectos financiados na liña 3 do ReacPon\nCarmela Silva puxo moi en valor a complicidade dos concellos “que se suman ao cambio con valentía para transformar” o que fai que Pontevedra sexa “unha provincia referencia na recuperación do espazo público posto que ningunha outra ten un proxecto tan potente como o noso”. A presidenta provincial destacou que “nos últimos seis anos fomos capaces de cambiar o modelo de vilas, pobos e cidades, de facer entender que transformar significa mellorar a vida da xente, o que se fai dun xeito particular coa recuperación do espazo público”. Para Silva “recuperar o que é noso” favorecerá a todas as persoas e beneficiará especialmente ás crianzas, persoas maiores e mulleres.\nAdemais, subliñou, “somos unha gran referencia en cumprimento da Axenda 2030, en todo o que ten que ver cos Next Generation e coas dez políticas panca do Goberno do Estado. Creo que estamos incluso un paso por diante porque nós centrámonos en recuperar o espazo público entendéndoo como un dereito fundamental”. De feito, o fincapé por devolverlle ás persoas os lugares que lles foron arrebatados fai que “a provincia está irrecoñecible pero a finais de 2023 o cambio vai a ser tan transcendental que seremos o exemplo a seguir”. Carmela Silva destacou tamén que “moitos dos proxectos do ReacPon e do Plan Concellos van na liña de cumprimento dos principios Ágora, o que permitirá que se cumpran os datos de recuperación do espazo público” que se esperan acadar.\nSeguindo estas palabras, o deputado Benítez insistiu en que ás subvencións Ágora para a redacción de proxectos servirán de base para execución as reformas urbanas que se executarán grazas á liña 3 do ReacPon. Explicou que ao seren avisados con tempo, os concellos sabían que na convocatoria de axudas de Ágora debían apostar pola redacción de proxectos, para así telos listos para as novas axudas do plan de reactivación da provincial. Insistiu en que moitos dos proxectos subvencionados por Ágora poderán optar a axudas de fondos europeos como o IDAE ou tamén doutras institucións.\nOs GDRs Eurural e Condado Paradanta organizan tres cursos centrados na gandería\nA Xunta apoia a contratación de 14 desempregados para a prevención de incendios no Baixo Miño, Condado e A Paradanta