PRENSA – Aula Castelao de Filosofía\nA XXXVI Semana Galega de ‘Filosofía e fronteira’ bota a andar da man da socióloga e catedrática Saskia Sassen: ‘O cidadán, e non só inmigrante, perdeu parte do respecto que lle debían o Estado e institucións’\nNos próximos días, o Teatro Principal de Pontevedra acollerá outros relatores/as de renome tales como Boaventura de Sousa, John Holloway, Buchraya hamudi ou Jose Solana Dueso.\nPontevedra, 22 de abril de 2019.- A XXXV Semana de Filosofía, organizada pola Aula Castelao, botou a andar esta mañá no Teatro Principal de Pontevedra nun acto inaugural presidido polo alcalde de Pontevedra Miguel Anxo Fernández Lores no que, ademais da presidenta da Aula, Ana Regueira, interviñeron Gemma Vidal, en representación do Colexio de Avogados de Pontevedra, o deputado de Cultura Xosé Leal e Jorge Soto, Vicerreitor da Universidade de Vigo no Campus de Pontevedra.\nNa xustificación da temática que centra esta 36a Semana, ‘A fronteira’, a presidenta da Aula de Filosofía Castelao, sinalou 4 puntos claves para tentar abranguer a totalidade do concepto: 1o A desaparición das fronteira e a definición da persoa. Centraríase, este primeiro bloque, en facer unha reflexión ampla entorno ó que supoñen as fronteiras para a definición da persoa, así como de facer unha análise do que implicaría a súa desaparición. 2o As fronteiras como feito socio-económico: Neste segundo bloque, comezaríase por facer unha análise en col de como se establecen as fronteiras no sistema económico capitalista, por que estas teñen mala prensa cando se fala da circulación do capital (pois negan a apertura total dos mercados) pero non cando se impide a circulación de persoas. 3o Os Estados e as fronteiras: Trataríase de analizar, por un lado, en que presupostos se fundamentan as concepcións de soberanía dos estados-nación occidentais; como se definen: Negando ós outros? Recoñecéndoos? 4o Fronteira e Migración: A reflexión tería de continuar desvelando os principais cambios operados nas nosas sociedades debido ó fenómeno migratorio.\nLogo de agradecer o respaldo ás institucións que colaboran cada ano coa Semana, aos membros/as da Aula, ao público que se achega e debate e a quen realiza o esforzo intelectual de achegar comunicacións, Ana rematou a súa intervención resumindo “a razón de ser desta Semana que hoxe lles presentamos: Por que estamos fartos da tolerancia: nela o outro, o estraño, as minorías só son soportados. Ten de ser tolerado aquelo que diverxe da norma, pero nin se cuestiona o sistema que xenera esa norma, nin se recoñece ó outro, é por elo un concepto conservador que ten de ser substituído por outro que nos permita ser, medrar e convivir. Reflexionemos e\ndebatamos xuntos durante estes cinco días para intentar buscar conceptos que nos permitan pensar e crear futuros máis amables e xustos que o presente”\nNas súas respectivas intervencións, Gemma sinalou á creación da Subcomisión de Extranxería en 1999 para facilitar entre outras, asistencia letrada aos inmigrantes que chegan en patera e apuntou a implicación no tema coa realización de visita ao valo de Melilla ou o CETI. Pola súa banda Xosé Leal agradeceu tamén poder colaborar neste proxecto que “fai repensar como sociedade moitos dos conceptos que nos instauran os medios masivos e fomenta o pensamento crítico, que é o que fai avanzar a sociedade”. O vicerreitor, apuntou á vinculación da Semana coa Universidade, que é coñecemento e a Semana nesta ocasión convida tamén a pensar nas fronteiras propias.\nMiguel Anxo Fernández Lores, inaugurou a Semana ao remate da súa intervención na que convidaba, logo de sinalar todos os tipos de fronteiras existentes – simbólicas, reais, económicas, as esnaquizadads polas redes da información, a que impón o sistema de comercio, o Mediterráneo, Sahara ou Palestina – a “centrarnos nas fronteiras que unen, nas pontes. Nun mundo sen fendas entre as persoas, da igualdade e o amor ao diferente”.\nO relatorio matinal correo a conta da Catedrática na Universidade de Columbia e membro do Comité sobre Pensamento Global (presidiuno desde 2009 a 2015), a socióloga Saskia Sassen, de orixe holandesa. Considerada unha das 100 mulleres máis relevantes no ámbito científico e a única mulller dos 10 primeiros científicos sociais, recibiu o premio Príncipe de Asturias en ciencias sociais (2013) polas súas contribucións á comprensión do fenómeno da globalización e a socioloxía urbana, foi elixida membro estranxeiro da Real Academia de Ciencias de Holanda. O goberno francés nomeouna Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras.\nCondicionada de seguro pola súa experiencia vital, xa que foi emigrante sucesiva na infancia, entrando en Estados Unidos como ilegal e traballando nun primeir momento como muller da limpeza, Saskia centra as súas numerosas e exitosas publicacións, traducidas a máis de 20 linguas, na construcción dunha ética urbana, xa que “os dircursos para apuntar como se entende a cidade en termos sociolóxicos, quedaron obsoletos. Hai que pensar nas arquitecturas de participación/pertenza ao e na devaluación do cidadán que afecta a certos sectores, perdendo unha parte importante do respecto que se lle debía por parte do Estado e as institucións. Isto vén pola\nglobalización, a desregularización e a privatización da economía. Estás 3 medidas radicais, tiveron consecuencias.”\nSaskia presenta a existencia de microelementos pertencentes á vida diaria que alteran ao suxeito formal, que é o cidadán e ante o concepto xurdido, o da ética da cidade, sinala Pontevedra como cidade case perfecta e apunta que no lle vale como exemplo para amosar a necesidade da mesma, que implica a recuperación do espazo onde, aqueles que non teñen poder, podan contar historias. Historias políticas, económicas, de guerra, como o caso de Roma por exemplo. Un espazo que sobreviviu a tantos reximenes por ser un sistema complexo pero aberto, un espazo que pode beneficiarse da desigualdade.\nSobre os elementos que transforman o cidadán, Saskia afirma que a lexislación dos dereitos civís, a democracia liberal, etc están incompletas e plantexaa outros dereitos polos que pelexar: constitucionalizar o dereito a reclamar. Tén que ser a cidadanía a que o faga, igual que o fixo nun pasado para ata conseguir que se recoñecera algo que existía pero non tiña nome: matrimonios homosexuais, cuestión de xénero, etc. Acadar novos Dereitos Humanos, nos que o noso corpo é o lugar dos dereitos.\nSaskia plantexa a vantaxe que supón ser recoñecido como ilegal para a xustiza dun país: “un indocumentado é ao tempo portador da lei e da violación da mesma, aínda non está autorizado, pero si recoñecido. No momento no que existimos ante a lei, podemos combatila, soportala ou rebatila”. Para isto é preciso reinterpretar certas formalidades que antes se percibían só como negativas: “Agora existo porque a lei recoñece a miña existencia aínda que sexa como un criminal por non ser legar. Aí é onde un pode negociar, reclamar e levar a cabo prácticas de cidadanía que nos levan a outro nivel, no momento no que pasamos a formar parte do seu sistema.\nA socióloga sinala varios tipos de cidadanía: A nivel efectivo podemos ter doble ou triple nacionalidade, aínda que a nivel práctico isto non sexa unha realidade. De igual xeito, existe a cidadanía informal, xa que a nivel de prácticas diairia e da vida cotiá, os ilegais constitúen tamen o noso sistema. Tamén están os autorizados, pero non recoñecidos, que contan coa condición de cidadáns pero están discriminados pola desigualdade económica, o racismo, e os inautorizado pero recoñecidos: si es membro de Unión Europea, deberías por exemplo poder lanzar unha campaña política en calquera cidade da mesma, pero non é así.\nAo fío da Zona Euro, Saskia apuntou que para chegar a el dun xeito que beneficiara a toda a poboación, tería sido precisa protección para os sectores máis débiles, localizados, de traballadores, etc. Chegouse ao Euro sen ninguna política laboral, o que só beneficiou aos ricos e fixo sufrir á clase traballadora.\nÁ pregunta de ¿por que temos inmigracións?, Saskia sinala que as migracións son unha fracción moi pequeña dos billóns de xente considerada pobre (e na que non inclue o caso dos refuxiados, fuxidos das guerras etc) e que “ser pobre non é abondo para explicar o movemento cara outro país xa que a maioria é demasiado pobre para migrar. Case todo o mundo que se move no caso de América, e xente que tivo conexións con países do Norte, un feito que supuxera unha ponte. A pobreza ou a falta de emprego non son suficientes para a migración, xa que esta non comeza no fogar. De ser así, teriamos billóns de migrantes. Comeza con alguna ponte que tendemos nós mesmos. E adoita estar protagonizada pola clase media”\nSaskia pechou o seu relatorio apuntando á impresionante capacidade do ser humano para discriminar e producir suxeitos racializados. A sociedade simplificou a cuestión do racismo. Non é unha cuestión de brancos ou negros, la cuestión del racismo. No es de color, blanco o negro. Temos unha capacidade histórica de construír a ese suxeito racializado, xa que en Europa, na reconstución de París, os discriminados eran “iguais” que os que os discriminaban por ser Belgas, Italianos, etc. Sassen sinala que a prudencia para sobrevivir é constitutiva do ser humano a nivel protección e que isto tiña sentido nun pasado remoto pero, na actualidade, o concepto que inventamos de extranxeiro é simple racismo ou cuestión de mercado.\nDepartamento prensa e comunicación.\nAna Buela 659748631 – prensa@aulacastelao.gal\nhttps://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/pofilo1.jpg 767 1200 aulacastelao https://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/logo-aula-blue.png aulacastelao2021-10-04 11:57:142021-10-04 18:43:56A XXXVI Semana Galega de ‘Filosofía e fronteira’ bota a andar da man da socióloga e catedrática Saskia Sassen: ‘O cidadán, e non só inmigrante, perdeu parte do respecto que lle debían o Estado e institucións’\nO TDAH é insustentable como categoría diagnóstica. É unha cuestión de autocontrol que se pode aprender.\nO psicólogo Marino Pérez plantexa o adestramento en principios de conduta como ferramenta frente á medicación\nQue a medicación poida aliviar os síntomas, non certifica que sexa unha enfermidade.\nPontevedra, 19 de abril de 2017.- Mercedes Moreno presentaba o relatorio da tarde como “un tema que nos preocupa moito na Aula Castelao debido ao forte vencello que temos co ensino”. Controvertido e de actualidade, o TDAH foi abordado polo psicólogo Marino Pérez no relatorio ’As catro causas do TDAH: Aristóteles na aula’.\nRecorreu a Aristóteles porque a cuestión non se resolve pode resolver en termos empíricos nin científicos. É precisa facelo dende unha postura metacientífica, ontolóxica e epistemológica. Os 4 pilares que plantexa serían a causas – como principio ou orixe, o por que – material, formal, eficiente e final.\nNo pilar material, Marino conclúe procede de certas condutas relacionadas coa atención ou a impulsividad que poden supoñer algún tipo de problema nalgún contexto. Esas condutas das que se fai o TDAH son moi características da sociedade multitarefa na que vivimos. Se os nenos fan o que ven, a ninguén a ninguén lle tería que sorprender a frecuencia do problema.\nPresentase en forma de modelo biomédico: pensar en termos de diagnóstico reducindo un problema a uns poucos síntomas e establecendo a dicotomía TDAH/ non TDAH.\nNon hai un único artífice – causa eficiente – pero quen finalmente establece un diagnóstico é un clínico o mellor dito, remata un diagnóstico iniciado en moitos casos pola escola, familia, etc.. O clínico cre describir unha realidade obxectiva, pero tamén , ao seu xeito, creou esa realidade.\nA función – causa final- que cumpre para moitos axentes e institucións é a de harmonizar unha variedade de intereses que sirven a pais, na escola, na familia, aos políticos e como non ás fins lucrativas das farmacéuticas.\nEn base a isto, é preciso un replantexamento para lograr a volta a normalidade, xa que a tendencia é que se extenda ao ámbito adulto.\nO TDAH refírese ao desarollo do autocontrol dos nenos. Apréndese, non se aprende ou aínda non o aprenderon, xa que é preciso pasar por etapas: A conduta dos nenos apréndese a través de modelos (o que fan outros), continxencias. (as consecuencias que ten ou non facer ou deixar de facer algo) regras ( o que está establecido que se debe facer ou non) e a autorregulación (pola linguaxe nun contexto ou farlar en silencio = Pensar)\nActualmente perdemos a capacidade de espera pero os nenos non a perderon, é que directamente, non a alcanzaron. Non forma parte da súa natureza, pero ante test como o da golosina (realizado a nenos/as de 4 anos), descubrimos que aqueles capaces de agardar para comela, 40 anos despois de realizada a proba, estaban a desempeñar postos de maior responsabilidade e recoñecemento que os outros.\nO que debemos facer, antes de recorrer ao diagnóstico, é céntrarnos en desenvolver habilidades que igual non están tan adestradas. Existen ferramentas que adestran aos país no uso de xogos comúns para o fomento do autocontrol ou no manexo de principios conductuales. Mediante este sistema, que se pode empregar tamén nas aulas, os chamados problemas TDAH resólvese.\nHai estudios que amosan que o adestramento é mellor e mais eficiente que a medicación e combinar os dous (adestramento e medicación) a peor.\nPecha a xornada de hoxe Ángeles Maestro, médica e Técnica Superior de Saúde Pública co seu relatorio ‘Capitalismo e saúde’ do que podedes atopar toda a información nas páxinas 22 e 23 do dossier.\nhttps://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/1-fotos-1-22500304-xml.jpg 667 1000 aulacastelao https://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/logo-aula-blue.png aulacastelao2021-10-04 11:55:592021-10-04 11:55:59O TDAH é insustentable como categoría diagnóstica. É unha cuestión de autocontrol que se pode aprender.\nA XXXV Semana Galega de Filosofía aposta pola comunidade e as formas de debate común para mellorar a actual sociedade individualista\nProfesionais como Silvia Federici, Sánchez Gordillo, César Rendueles ou Daniel Raventós, daranse cita no Principal entre o 2 e o 6 de abril\nO prazo para matricularse e obter a correspondente homologación permenecerá aberto de hoxe ao domingo anterior ao inicio da Semana.\nPontevedra, 17 de marzo de 2017.- A Aula Castelao de Filosofía presentou esta mañá o cartel a programación completa da que será a XXXV edición da Semana Galega de Filosofía, ‘Filosofía e o Común’. No acto ao que asistiron a presidenta, Ana Regueira, e como parte da Aula a profesora de Historia do Arte en ensino secundario, Diana Vilas, Ana Acuña, do Departamento de Filoloxía Galega e Latina na Facultade de Educación de Pontevedra e María Álvarez, docente de Latín en secundaria, ademais de desglosar o programa – que seguirá a estructura habitual de mañá, tarde e noite – deuse a coñecer o por que da escolla tanto do cartel coma do tema que centrará esta edición.\nTal e como comentou Ana Regueira sobre a lámina, titulada ‘Os derradeiros cegos e xordos’ escollémola para o cartel porque “ten un significado moi especial, xa que saíu no noticiario ‘A Nosa Terra’, o noticiario das Irmandades da Fala o 10 de xullo de 1918, na que Castelao reivindicada o significado da Revolución de Outubro, que acababa de suceder. O ano pasado cumpríronse 150 anos desa revolución. Na lámina podemos ver unha multitude cunha reivindicación: ‘Terra nosa’. O mundo, a socidedade, o colectivo que quere recuperar o noso, a Terra, e frente a eso, un cego e un xordo que non queren oir nin queren ver. Representa todo o que queremos reivindicar coa idea do colectivo: recuperemos o común, o colectivo, os lazos que nos unen frente a unha sociedade cada vez máis individualista e invivible, apostemos por unha sociedade en positivo en que podemos recuperar todo iso.”\nRespecto a temática, “este ano cumplimos 35 anos. Unha data significativa, entendemos que é difícil chegar a manter 35 edicións de calquera tipo de actividade cultural, máxime cando se trata dunha actividade de filosofía que parece que sobra feito palpable en como quedamos na última reforma educativa. Frente a eso queríamos reivindicar un pouco o espírito da fundación da Semana: Hai 35 anos os fundadores fundaron a Aula e con posterioridade a Semana, pensárona como fun foro aberto, un foro de diálogo, que servira para construir colectivo e País e no que todos puidéramos participar, dialogar e conxuntamente xerar cousas novas. Por iso precisamente chamamos a xente de múltiples especialidades, para poder dialogar con eles e aprender deles e todo o mundo pode asistir, de xeito gratuito sen que a falta de recursos sexa un impedimento para gozar dela e por outro lado, con posterioridade un turno de debate en que todos podan dialogar cos poñentes, dar a súas opinión e rebatilas dende o respecto. En base a iso, decidimos crear unha semana en que faláramos desa idea de comunidade, colectivo e como pensar,debatir e reflexionar o común na sociedade actual, que vive un proceso de degradación, onde as cousas van a peor e tentar recuperar o debate común e as formas de comunidade que nos unen e poden proporcionar saúde e unha sociedade mellor.\nAntes de rematar a súa intervención agradecendo a colaboración que leva a cabo dende hai anos a Universidade de Vigo dende 1996 como coorganizadora, Ana Regueira comentou que “para nós tamén era importante o feito non so da onomástica dos 100 anos da Revolución de 1917 senón que este ano se cumpren 200 anos do nacemento de Marx e 100 anos do de Althusser”\nMañás: ‘Pensar a Res Pública’ 10:30 a 13:30\nDiana Vilas Meis, membro da Aula presentou as mañás destacando a “ollada de xénero que nos ofrece a historiadora, investigadora e activista feminista Silvia Federici, na súa intervención de apertura da Semana, ‘Mulleres e a reconstrucción e o común’, onde tratará as novas tendencias en reproducción social, a súa contribución á reconstrucción da relación sociais comunais e a implicación que isto ten par a loita feminista. A profesora emérita de Filosofía na Univesidade de Hofstra (Nova York) conclúe nos seus estudos que o traballo reproductivo e de coidados que fan gratis as mulleres, é a base sobre a que se sostén o capitalismo.\nEntre outros relatores – e os títulos das súas intervencións, que podedes atopar no tríptico que achegamos – a Semana contará coa historiadora Josefina Cuesta Bustillo, Catedrática da Universidade de Salamanca, que ademais da intervención ‘Memoria, historia e relato. Cuestións sobre a transmisión.’ dentro da Semana, realizará unha colaboración coa Universidade de Vigo no Campus de Pontevedra, como profesora convidada.\nO racismo como parte dun contexto social máis amplo, os presupostos antropolóxicos e morais que esixe a definición e a xestión do común, serán outros dos temas a debater nas mañás.\nTardes: ‘Os retos de Galicia como comunidade’ de 17 a 19:30h\nAna Acuña, logo de contextualizar as tardes salientando que “Un País que foi que de paralizar unha instalación de celulosa en Quiroga, unha central nuclear en Xove, unha piscifactoría en Cabo Touriñán, etc; capaz de posicionarse en contra de intereses privados e plans gubernamentais, ten que asumir como comunidade e como sociedade civil, novos retos e deles van falarnos os cinco conferenciantes das tardes. Entre todos eles, que atoparedes no programa, cabe destacar a figura de Xosé Lois Vilar Pedreira, encargado de inaugurar as tardes con ‘Amando o Común’ e cuxa presenza supón unha homenaxe ao Instituto de Estudos Miñoranos, institución que representa o compromiso coa construcción do colectivo.\nPara rematar a súa intervención, Ana Acuña englobou as tardes “baixo as seguintes palabras clave: lingüa, territorio, identidade, música e economía ecolóxica, aspectos onde o común se manifesta, periga, pero tamén transmite esperanza. Aqueles que se ocupan da historia agraria postulan que no pasado podemos atopar respostas ao futuro, compre rescatar o orgullo e o coñecemento do rural como fonte de cambio e desenvolvemento sostible. Fago e facemos memoria, para evitar o desastre”\nNoites: ‘O Común na encrucillada; os retos da construcción do Común na época contemporánea’ de 20 a 22h.\nMaría Álvarez, presentou as noites nas que relatores da sona de Juan Manuel Sánchez Gordillo (Mestre, Político e Sindicalista), que pronunciou en máis dunha ocasión a frase “véncese so candose loita colectivamente, impartirá a lección de clausura “atendendo a súa extraordinaria coherencia na súa traxectoria política e social.”, tal e como comentou Maria. O Doutor en Ciencias Económicas, Daniel Raventós que no 2017 publicou o seu estudo máis recente sobre a renda básica que falará da ‘Xustiza e racionalidad da Renda Básica Incondicional’ ou César Rendueles que, a propósito da Renda Básica chegou a afirmar: “véxome capaz de defender Renda Básica ou a nacionalización das empresas enerxéticas en casi calquera momento, incluso levando un disfraz ridículo ou borracho nunha discoteca”. Cun prestixio que non deixa de crecer grazas ás súas publicacións, este último falará de ‘Os dilemas do común: entre o emotiismo individualista, o ciberfetichismo e a tentación reaccionaria”\nA XXXV Semana Galega de Filosofía está organizada pola Aula Castelao de Filosofía coa Universidade de Vigo, conta co patrocinio do Concello de Pontevedra e a Vicerreitoría do Campus de Pontevedra- Casa das Campás, ademáis da colaboración da Deputación de Pontevedra, da Xunta de Galicia, o Ilustre Colexio de Avogados de Pontevedra e o Parador de Pontevedra.\nDepartamento prensa e comunicación.\nhttps://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/2018022321590961103.jpg 540 960 aulacastelao https://aulacastelao.gal/wp-content/uploads/logo-aula-blue.png aulacastelao2021-10-04 11:53:272021-10-04 11:53:27A XXXV Semana Galega de Filosofía aposta pola comunidade e as formas de debate común para mellorar a actual sociedade individualista


Así vivía o Neandertal, o irmán maior do Homo Sapiens, nas serras orientais galegas - Historia de Galicia\nÚltima campaña en Eirós / foto Consellería de Cultura da Xunta de Galicia\npor Íñigo Mouzo Riobó · 5 Out, 2020\nA Cova de Eirós en Triascastela está a darnos importantes datos sobre os modos de vida do irmán maior do Homo Sapiens, o Neandertal. As últimas escavacións na Cova, levadas a cabo ó longo deste verán, están permitindo coñecer moito mellor os modos de vida deste homínido prehistórico que ocupou Galicia durante o Paleolítico.\nAs escavacións desenvolvidas en Eirós este verán permítennos un maior coñecemento sobre os grupos de neandertais que habitaron a cova. Permítennos principalmente constatar as hipóteses realizadas polos investigadores en anos anteriores, demostrando que Eirós foi un lugar de campamento onde se desenvolvían diferentes actividades como a caza ou elaboración de utensilios.\nA vida en Eirós\nO estudo permitiu coñecer como a Cova Eirós foi empregada por grupos de neandertais durante un período moi prolongado no tempo como se sabe pola gran densidade de materiais de pedra e óseos atopados en diferentes estratos. Tamén sabemos que os grupos que a ocuparon procesaban a fauna que cazaban principalmente cervos e que desenvolvían outras actividades como a talla de ferramentas líticas en cuarzo e cuarcita.\nAdemais, podemos saber, segundo as marcas de uso nas ferramentas, que tamén traballaban as peles dos animais para a elaboración de vestimentas. A investigación sobre os fogares demostra tamén o control do lume por parte destes grupos de neandertais. Trataríase dun lume que non só permitía quentar ou cociñar alimentos, senón tamén traballar outros materiais como a madeira para a fabricación de utensilios ou lanzas.\nUn tipo diferente de ocupación\nUn modo de vida diferente con respecto ás documentadas noutros niveis da Cova ou xacementos ó aire libre. Esa é outra das conclusións sacadas das escavacións desenvolvidas ó longo deste verán. Pois neste a intervención centrouse no nivel 4. Isto permitiu coñecer as distintas estratexias de mobilidade e subsistencia e a capacidade de adaptación dos grupos de neandertais ós condicionantes do medio no que vivían.\nAdemais, esta última intervención está a permitir estudar tamén outros aspectos da vida no xacemento. Pois, por unha banda, estanse a desenvolver coa colaboración dos investigadores do Max Planck Institute de Alemaña un estudo sobre restos de ADN antigo na secuencia de Cova tanto para a identificación de mamíferos como, se fora posible material xenético do propio humano.\nVistas da anterior campaña escavación de Cova Eirós / foto USC\nTamén estanse a desenvolver estudos para coñecer o paleoambiente, ou as condicións naturais e ambientais, nas que se movían estes grupos nas Serras Orientais galegas. É por isto que o equipo do investigador da Universidade de Coimbra Pedro Cunha está a desenvolver estudos con análises sedimentolóxicas que permitirán comprender as dinámicas paleoambientais dos últimos 50.000 anos nas nosas serras, permitindo relacionar as flutuacións no poboamento da rexión coas dinámicas paleoambientais e glaciais que definen os momentos finais do Pleistoceno.\nUnha nova visión do Paleolítico galego\nA actual campaña estivo desenvolvida por membros do Grupo de Estudos para a Prehistoria do Noroeste, Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio da Universidade de Santiago (USC) e do Institut de Paleocología Humana i Evolució Social de Tarragona, co financiamento da Xunta de Galicia. Os traballos enmárcanse na colaboración que a Consellería de Cultura, Educación e Universidade mantén dende o ano 2015 coa Universidade de Santiago.\nAs actuacións continúan o legado do traballo que se estivo a desenvolver dende o ano 2008. Foi tanto na entrada da cova onde se encontraron restos de ocupacións paleolíticas que van dende o Paleolítico Medio até os momentos finais do Superior, como nas paredes do interior, onde se localizaron evidencias de arte rupestre do Paleolítico Superior, teñen permitido descubrir pinturas e gravados dun valor único e excepcional en Galicia. Nestes últimos traballos non só se logrou perfilar mellor a secuencia de ocupación de Eirós, senón tamén profundar nos estudos sobre o xacemento e o conxunto da Prehistoria galega.\nAnteriores campañas na Cova de Eirós / foto Asociación Cultural do Iribio\nTemas: Consellería de CulturaCova de Eiróscovas rupestresEducación e UniversidadeGrupo de Estudos para a Prehistoria do Noroeste Arqueoloxía Antigüidade e Territorio da Universidade de Santiago (USC)Institut de Paleocología Humana i Evolució Social de TarragonaneandertaisneandertalPaleolítico MedioPaleolítico Superior\nSeguinte Chanzos na muralla ou indicios dun novo urbanismo, estes foron os excepcionais achados de 2020 nas Barreiras\nAnterior Atopados pozos mineiros subterráneos romanos que poden cambiar a historia da minaría no sur de Galicia


Persoal de Alcoa péchase na Delegación do Goberno central nas horas clave para a venda das factorías - Praza Pública\nPersoal de Alcoa pechado na Delegación do Goberno central o 18 de xuño de 2019 CC-BY-SA @RebelinAluminio\nSon momentos clave para o futuro do emprego na factoría de Alcoa da Coruña, da que a multinacional americana se quere desfacer dúas décadas despois de quedar con ela na privatización organizada polo Goberno de José María Aznar. O Ministerio de Industria expón este martes aos gobernos galego e asturiano as ofertas dos investidores interesados en quedar coas fábricas, no caso coruñés o fondo suízo Parter Capital, pero a inquedanza entre o persoal aumenta. Quere garantías para a produción e o emprego e ata que non as teña permanecerá pechado na Delegación do Goberno de España en Galicia, na Coruña.\nUnha delegación do persoal encabezada polo presidente do comité de empresa coruñés, Juan Carlos López Corbacho, pechouse na sede gobernamental para tentar virar os focos cara ás súas reivindicacións. Do seu punto de vista, o Goberno central "está a desentenderse das obrigas que adquiriu" durante a aplicación do Expediente de Regulación de Emprego de Alcoa porque "non se responsabiliza" nin "dá as garantías ás que se comprometeu a primeiros de ano" na declaración institucional asinada coa Xunta, co Principado e co propio persoal para buscar investidores e garantir o emprego.\n"Sentímonos abandonados e traizoados" polo Ministerio no momento "no que hai que ancorar un proxecto industrial co máximo de garantías para manter a produción do aluminio primario e o emprego", afirman dende o Comité. Neste sentido, censuran especialmente que a representación do persoal non poida estar presente na xuntanza na que o Ministerio sentará á mesma mesa a Parter Capital e aos gobernos galego e asturiano.\n"Alcoa está presionando" para que o persoal "avale" o proxecto presentado polos posibles compradores, afirman\nAlcoa, denuncian, "está presionando á representación legal dos traballadores" para que "avale un proxecto industrial" que o o propio Ministerio "está evitando facer", aseguran. Deste xeito, afirman, Industria "evita acometer as garantías e avais comprometidos" en xaneiro. Aqueles compromisos lémbraos o comité de empresa nun escrito xa rexistrado con destino ao gabinete da ministra de Industria, Reyes Maroto que finalizan cunha advertencia: "na seguridade de que neste tema compartimos as mesmas preocupacións e obxectivos, quedamos á espera da súa resposta dentro da Delegación do Goberno en Galicia".\nAlén de emprender o peche o persoal mobilizado pediu tamén apoio a outros traballadores e á cidadanía en xeral animándoos a concentrárense ante a sede gobernamental na Coruña. "Chamamos á mobilización dos compañeiros e compañeiras e de todo aquel que queira apoiarnos", resalta López Corbacho, quen sinala tamén á Xunta entre as administracións que, afirma, "incumpren" os seus compromisos.\nO peche mantívose ata o serán do martes cando, unha vez finalizada a presentación do proxecto de compra á Xunta e ao Principado, o comité considerou que se dera o "cumprimento por parte do Goberno e de Alcoa das condicións para levantar" esta mobilización. O desaloxo produciuse "con toda normalidade", admite o Goberno.\nAlcoa e o fondo suízo Parter pactan a venda da factoría coruñesa e Industria mantén que garanten o emprego\nXusto antes do inicio da xuntanza entre o Ministerio de Industria e os gobernos galego e asturiano para abordar as ofertas de compra das factorías de Alcoa na Coruña e Avilés o departamento estatal informou dos grandes trazos da operación. O Ministerio que dirixe Reyes Maroto confirma a existencia dun "preacordo" de ambas factorías ao fondo suízo Parter Capital e aseguran ademais que ese pacto traería consigo o mantemento do emprego.\n"Cúmprese así o compromiso" de "atopar unha solución integral e viable para o mantemento do 100% dos postos de traballo e das capacidades produtivas das dúas plantas", sinala Industria, que destaca ademais o "cumprimento do calendario acordado polos integrantes da Mesa de Seguimento" na que senta os gobernos, a empresa e a representación dos traballadores. Agora, agrega, falta a "correspondente aprobación interna de ambas partes" e a "ratificación" dos representantes do persoal.\nO Ministerio asegura que o preacordo implica manter o emprego e a actividade industrial. O documento será presentado ao persoal o xoves\nTras a información á Xunta e ao Goberno do Principado de Asturias chegará a Mesa de Seguimentoo, o xoves, onde o persoal coñecerá os detalles do acordo. Neste sentido o delegado do Goberno de España en Galicia, Javier Losada, segura que el mesmo se "ofreceu" este martes a "manter unha xuntanza cos representantes do plantel" que se pecharon na sede do organismo na Coruña para tentar "desbloquear a situación, proposta que declinaron".\nAsí e todo, agrega a Delegación, Losada transmitiulles a convocatoria da mesa de seguimento do xoves, onde se "presentarán os detalles do preacordo". Fronte ás protestas do persoal, o Goberno de España defende que "mantivo en todo momento diálogo constante" co persoal" e "agradece os esforzos realizados paro mantemento de todos os postos de traballo ao que se compromete o investidor".


Aberto o prazo de inscrición para a viaxe a Mur de Bretaña – EnComún\nCoa Irmandade Sarria-Guerlèdan\nO grupo Dirindainas acompañará á expedición sarriana para actuar nas festas patronais de Mur de Bretaña, por invitación da irmandade de Guerlèdan. (Foto cedida: Irmandade Sarria-Guerlèdan).\nA Irmandade Sarria-Guerlèdan realizará a tradicional viaxe de irmandamento coa vila Mur de Bretaña do 12 ó 19 de agosto. Por vez primeira, esta viaxe coincidirá coas festas patronais da cidade gala, a petición dos irmáns bretóns. Por este motivo, en agosto a expedición sarriana irá acompañada do grupo folk Dirindainas. As persoas interesadas en anotarse para a viaxe poden facelo no teléfono 659 396 812, ou no correo electrónico guerledan.sarria@gmail.com. As inscricións estarán abertas ata completar as 40 prazas dispoñibles.•


ALEM DO MINHO: CONVERSA CON ANTÓN LOSADA (1)\nCONVERSA CON ANTÓN LOSADA (1)\nO vindeiro 1 de marzo cúmplese o cabodano da victoria electoral do Partido Popular. Hai xa un tempo que tiña pensado que un tema de tal calado sería moito máis interesante analizalo para Nosquedaportugal e Alemdominho coa colaboración dun experto en análise política.\nPor iso hai xa case un par de meses contactamos con Antón Losada (Xove, 1966), profesor de Ciencia Política, colaborador habitual dos medios Cadena Ser e Galicia Hoxe, e articulista en A Nosa Terra, El Periódico de Catalunya, El Pais, TVE, TVG... a quen podedes visitar a diario no seu blog persoal http://antonlosada.blogspot.com/\nAntón Losada. Fonte: www.galicia-hoxe.com\nAntón ofrecéuse moi xentilmente pra mantermos unha conversa hoxe mesmo venres no seu despacho da Facultade de Ciencias Políticas de Santiago de Compostela, e desde estas liñas lle quero mostar a miña gratitude pola oportunidade de coñecelo persoalmente e pola interesantísima entrevista que nos brindou.\nCaralladas: Como che adiantara, Antón, o obxectivo principal da entrevista é analizar o que foi este primeiro ano de governo do Partido Popular. E comezando polo que aconteceu aquel 1 de marzo, esperabas a victoria do PP?\nAntón Losada: Non. E á vista de como está governando Feijoo, el tampouco a esperaba.\nC: Non entendo.\nAL: Á vista de como está governando, é evidente que fixo unha campaña convencido de que a) non ía gañar, e b) non tería que atender todas as promesas que fixo en campaña. Eu creo que nin el o esperaba.\nC: E que foi o primeiro que pensaches cando soubemos que gañara o Partido Popular?\nAL: Non pensei así... nada especial. Non teño un recordo... aquela noite estaba comentando na SER, entonces o único que recordo é que como o de Galiza todo se decantou máis ou menos rápido, todo pasou a ser o que pasaba en Euskadi. Foi unha noite de certa tristeza porque a competencia coas eleccións vascas gañaron claramente as vascas en atención mediática. E pouco máis... estaba traballando, así que non tiña tempo pra pensar!! (risas)\nC: Gañou o PP ou perdeu o bipartito?\nAL: Sinceramente paréceme que é un debate que non leva a ningún lado. O PP tivo a enorme habilidade de manter os seus votos e non perder ningún. Tampouco sumou moitos máis, sumou 3.000 votos máis. I eu creo que o gran problema foi co bipartito. Non se deu conta de dúas cousas: a crise acababa de estoupar, e as crisis sempre devoran ao que governa, i estamos vendo moitos exemplos, Obama, Zapatero, Sarkozy, Merkel... é dicir, arrasa todo o que toca. I eles seguiron governando como se non houbera crise, dando esa imaxe de división e de estar máis ocupados polos seus problemas que polos problemas dos cidadánas. Máis unha profunda división interna tanto no Psoe como no BNG.\nC: Interna dentro de cada partido ou entre eles?\nAL: Non, interna, dentro de cada partido. É dicir, é un feito coñecido que o Psoe tiña un contencioso con Touriño, o entorno de Touriño, e que tivo grandes problemas de movilización durante a campaña. I é un feito coñecido que a metade do BNG levaba catro anos facendo campaña contra a outra mitade. O que non pode esperar ninguén é que despois de estar catro anos dicíndolle á túa militancia que o governo é unha basura, que de repente lle digas que vaia votar e a xente vaia botar. E deso que se chama tanto a desmovilización ou o desencanto do votante nacionalista, o principal responsable é o BNG, e concretamente a UPG.\nC: Eso seguro.\nAL: É que eu vivino!\nC: E a última pregunta sobre aquel 1-M: pensas que coa derrota electoral remataron as carreiras políticas de Touriño e Quintana?\nAL: Depende do que entendamos por carreira política. Se o que me dices é se rematou o seu periplo como candidatos á Presidencia eu penso que si. Agora, a min me parecería un despilfarro para un país coma este tirar ó lixo a esperiencia política de xente coma Touriño e Quintana. Psoe e BNG cometerían un grande erro prescindindo alegremente dun capital político que non teñen, con independencia dos moitos erros que cometeron os dous, pero hai corenta mil sitios onde poden prestar unha enorme utilidade tanto ó BNG como ó PSdG. Eu faría o posible pra que non rematara a dos dous, agora me temo que no es ese el sentimiento general ni en el Psoe ni en el BNG.\nC: Pasando xa ó que foi este ano de governo do PP. O Partido Popular chegou afirmando que resolvería a crise en 45 días coa súa política de austeridade. Tí pensas que foi un governo austero?\nAL: Austero? Eu penso que non. Invirteu moito esforzo en intentar convencernos que era un governo austero, pero me da a sensación que o gran éxito da austeridade de Feijoo foi lograr vender un Audi, no?\nC: (risas) Si, tiña apuntada a seguinte pregunta "darán vendido algún día os Audis"?\nAL: O gran éxito da campaña de austeridade de Feijoo foi dar colocado, non sabemos aínda moi ben a quen nin por qué, un Audi. Hai que recoñecerlle que fixo uns orzamentos moi ortodoxos coa filosofía do PP: contendo o gasto e apostando fundamentalmente polo cemento, que foi a única partida que aumentaron. E os resultados están á vista: se a súa política ía producir algunha diferencia en termos de creación de emprego, en termos de riqueza i en termos de PIB, é evidente que non o están conseguindo. Levamos un ano que destruímos emprego máis rápido que os demáis...\nC: Si, xa vimos en Nosquedaportugal que é a primeira vez en anos que ocurre iso.\nEvolución do Paro en Galiza vs Estado. Fonte: afuradadotrasno.blogspot.com.\nAL: É que igual que España entrou en recesión máis tarde que en Europa, Galiza entrou en recesión máis tarde que o resto de España porque son ritmos económicos diferentes. É dicir, eu recoñézolle a Feijoo que fixo uns orzamentos equilibrados; agora, eu creo que non son os orzamentos que necesita neste momento Galiza. I en parte algo está correxindo, porque vin que o outro día -o que pasa é que é imposible saber o que é información do que é propaganda, porque eu non sei cantos plans contra a crise leva aprobados-, pero vin que o outro día aprobaba unha especie de Plan E, ou Plan G á galega, cuarenta e non sei cantos millóns de euros para que os concellos fagan obras: xusto o que lle están...\nC: ...o que lle están criticando...\nAL: ...a Zapatero! É dicir, por sintetizar: equilibrados si. Eu creo que se recortou sobre todo en partidas sociais, pero o que é o recorte de custo corriente é mínimo. I eu estou convencido que non son os presupostos que Galiza precisa neste momento, Galiza necesita endebidarse máis aínda, e os resultados son os que son. Si el ía producir algún factor diferencial no noso rendemento económico, é evidente que os orzamentos da Xunta a día de hoxe non o están producindo.\nC: Entra dentro desa campaña as subvencións que está recibindo La Voz de Galicia: 4 millóns de euros en 5 meses?\nAL: Eu creo que non hai que obsesionarse cos medios de comunicación, sinceramente. Eu que traballo moito neles, creo que teñen a influencia que lle conceden os políticos, e teñen a influencia que lle queiramos dar os demáis. Eu sei que hai unha teoría que intenta relacionar a derrota do bipartito có comportamento de certo medio de comunicación, i eu creo que sinceramente non. Evidentemente non axudou. Pero eu creo que a súa influencia nos resultados, nos estados de opinión hai que relativizala moito. E respecto ás subvencións que recibe La Voz de Galicia, bueno, estamos volvendo á política que sempre foi tradicional. É dicir, a min cando estaba no governo se me acusaba de que facíamos moita propaganda: se nos podía acusar que faciamos moita propaganda porque a xente sabía o que gastábamos en propaganda. Podía ter unha opinión. Eu nunca firmei un convenio cun medio de comunicación, todos foron contratos e asignacións publicitarias. Entón se podía saber o que gastabamos. Con este modelo evidentemente non.\nC: E respecto aos conselleiros, fixen unha distinción:\n'echeoquehai'. Fonte: ecodiario.eleconomista.es\npor un lado non podemos falar que fixeran moitas 'fichaxes galácticas', por facer un símil futbolístico: Agustín Hernández Fernández de Rojas, Rosa Quintana, Javier Guerra, Samuel Juárez... algúns deles teño que buscalos en Google, porque eu a verdade que non...\nAL: Bueno, pero eu eso creo que non é sólo un problema de Feijoo, é dicir, hoxe o sector público ten un problema grave, que é moi difícil atraer xente que teña un currículum potente cós incentivos que un pode recibir na administración pública. É dicir, o salario dun Secretario Xeral como era eu é pouco máis do que gaña un profesor titulado de universidade, que é o que tamén son eu. A oferta non é competitiva, non tanto pola cantidade de traballo, senón pola exposición pública á que te sometes. Entón é moi difícil convencer a alguén que ten unha carreira exitosa no ámbito privado, que se veña ó ámbito público con moitos menos incentivos materiais, pra entendernos, i encima asumindo que lle van caer bofetadas por todos lados, algunhas merecidas, pero outras que non saben nin por onde lles veñen.\nC: I en cambio outros foron verdadeiros descubrimentos: Jesús Vázquez, Pilar Farjas, Roberto Varela... Non che vou preguntar se Roberto Varela ten que dimitir ou non ten que dimitir, como pediron os nosos 11 Premios Nacionales, pero si se prevés que pode haber cambios de governo.\nAL: Home, se Feijoo é un pouco listo debería facelos. É dicir, ten un governo de un ano que transmite unha sensación xeral, moi extendida, de primeiro mediocridade, e segundo falla de pulso político. Entón a día de hoxe penso que hai un grupo de conselleiros que están bastante tocados: o Conselleiro de Educación, o Conselleiro de Cultura...\nC: Pero tamén daría un pouco imaxe de que "como o fixeron mal, imos sacalos do medio", se o fan moi pronto, vaia.\nAL: Non é tanto que o fixeran mal ou o fixeran ben, eu creo que simplemente... a un ano o que non pode é ter a xente a sensación que tes un governo cansado, acabado. I eu penso que esa é un pouco a sensación que temos todos. Incluso os que empezaron máis forte desapareceron por completo. Por exemplo, o Conselleiro de Economía, que empezou fortísimo, leva meses desaparecido. A min dame a sensación de que temos un governo que vai cumplir un ano, pero que parece que ten cen. Desde ese punto de vista, si eu fose o Presidente desde logo me plantearía cambialo. E despois temos un governo que abreu moitos máis frentes dos que foi capaz de pechar. E abreu moitas máis guerras e creou moitos máis problemas dos que foi capaz de resolver. Refírome pois as áreas de cultura, língua, o tema das caixas...\nC: Si, eu chámolle "Demolition Man" a este home, porque o decreto eólico, as galescolas, a enquisa do galego, a lei dos 500 metros, os servizos sociais... é dicir, meteuse a desfacer máis que...\nFeijoo 'Demolition Man'. Fonte: seioque.com\nAL: Eu penso que Feijoo acreditou neste primeiro ano primeiro, que destrúe mellor que crea; segundo, que é moito mellor candidato que presidente, i eso explica en boa medida a excelente imaxe que ten fora de Galiza e os problemas que xenera aqui; e terceiro, que xestiona moito mellor do que governa. É dicir, pode pasar por un bó administrador, pero eu creo que á hora da verdade está acreditando unha inexperiencia á hora de governar que a min persoalmente me sorprende. E unha capacidade pra meterse en 'embolados', pra entendernos, que un, a distancia, xa ve que te vas meter nun embolao. É dicir, eu creo que calquera neno pequeno de calquera galescola, lle ensinan o borrador do galego antes de presentalo, e xa lle dice: "Presidente, se va usted a meter en un lío". Ou alguén tenta facer unha fusión das caixas, contra o criterio dunha das caixas, e contra o principal partido da oposición, e lle dirán "vas ter problemas". E o caso para min máis rechamante de todos, que é a guerra esa suicida que iniciou en Ourense contra Baltar sen nada. É dicir, vas á guerra contra un que leva controlando o partido os últimos 30 anos con man de ferro... sen nada? É un misterio, non sei si é un home inexperto ou é moito máis listo que todos nos xuntos, é a dúbida que me queda.\nC: Preguntábaste recentemente nun artigo en El Pais, "El misterio Feijoo"...\nAL: ... esto é.\nC: ... quen é este político que "deslumbra ante los foros más selectos de Madrid para explicarle a Zapatero cómo salir de la crisis, a Rajoy cómo ganar unas elecciones", e que porén deambula como presidente en Santiago. Eu che quería preguntar: tí realmente cres que só deslumbra en Madrid? É dicir, o que quero preguntar é: qué impresión cres que ten agora mesmo un votante do Partido Popular.\nAL: De aqui?\nC: Si, de aqui.\nAL: É que o votante está razonablemente contento. Primeiro porque volveron governar os seus. E segundo porque, home, digamos o que nós consideramos erros de Feijoo, pois pra xente do PP, ou pra moita xente con independencia de a quen vote, non sei ata que punto son erros. É dicir, eu non sei ata qué punto o tema das caixas ten un impacto na opinión dos votantes, máis alá de ámbitos locais moi restrinxidos. Eu creo que o tema do galego ten cabreada a unha parte importante dos seus votantes, ou polo menos non a ten contenta. E tamén ten unha parte dos seus votantes que están moi enfadados, pero pola razón contraria.\nAL: Pero eu sinceiramente a miña impresión é que os problemas que está a abordar Feijoo se encamiñan cara varios fracasos, pero aínda non tivo ningún. Entonces aínda é cedo pra dicir que iso teña algún impacto. É dicir, un se para a analizar un pouco o que está facendo, e un pode intuir que no futuro pode meterse dúas ou tres bofetadas boas, pero ata o día de hoxe aínda non se meteu ningunha. E logo hai que recoñecerlle outra cousa: leva o cargo de Presidente coma un guante. Digamos que consolidou moi rápidamente a súa imaxe como Presidente.\nC: Home, eu dígoche unha cousa. A verdade é que é "o governo de Feijoo".\nAL: Eso está claro.\nC: É dicir, ó mellor no outro caso era un bipartito, había un governo de dous partidos... aquí é "o governo de Feijoo".\nAL: Si, si, por iso che digo. Fixo un relevo rápido, ben, consolidou rápidamente a súa figura, leva a presidencia coma un guante, coma che dixen antes. E non rompeu nada. Un pode intuir que hai dúas ou tres cousas que están a punto de caer e romper, pero aínda non rompeu ningunha. Entón eu non creo que haxa unha valoración especialmente negativa, nin sequera creo que haxa unha valoración especialmente negativa en moitos votantes do outro lado, quitando o tema do galego, que pode provocar. Pero en xeral coido que é cedo pra que haxa desafección, i despois el coida moito esto.\nContinúa o domingo, cando trataremos en profundidade os puntos fortes do primeiro ano de governo -o decreto do galego e as caixas de aforro-, xunto con outros temas de análise política como a situación no governo do Estado, perspectivas para as vindeiras eleccións municipais, e Portugal, claro, sempre algo nas nosas conversas no tocante á relación Galiza - Portugal.\nVerémolo na segunda parte da nosa conversa con Antón Losada.\nPublicado por Anxo en 22:00\nEtiquetas: Antón Losada, economía, entrevista, Feijoo, Galiza, política\nCONVERSA CON ANTÓN LOSADA (2)\nAMANHÃ CONVERSA COM...\nRODRIGO LEÃO EM COMPOSTELA\nUMA SAUDAÇÃO A FUNCHAL, MILTON KEYNES, WROCLAW...\nPORTO, CIDADE SURPREENDENTE\n20 MENTIRAS SOBRE A LÍNGUA GALEGA\nPORTO, ALMINHAS DA PONTE


Xosé Tato Lorenzo\nNaceu o 22 de decembro de 1886 no Concello de Mondariz. O seu lugar natal desde a antigüidade era moi coñecido polas augas termais e medicinais. O pintoresco río Tea que baña as súas terras e o verdor da súa paisaxe fórono convertendo en zona de veraneo e descanso. A poucos quilómetros da súa aldea está a cidade de Vigo, cidade que un anarquista, Ricardo Mella, convertía en faro das ideas libertarias.\nCando Xosé contaba con trece anos os seus pais deciden emigrar ao Brasil. Foi o 30 de novembro de 1900 cando se embarcou nun trasatlántico cargado de emigrantes rumbo ao novo mundo. Atrás quedaba o duro traballo no campo.\nO 20 de decembro Xosé chega a Río de Janeiro en compaña do seu pai. Durante dous días percorren fascinados as belezas desta cidade. O 22 dese mes, cando el cumpre 14 anos, cos poucos aforros que tiña merca un billete de tren cara ao sur deste grande país. Os seus primeiros padecementos comezarán nesta viaxe xa que Xosé non preveu que a mesma duraría moitísimas horas. A falta de cartos para poder comer fíxolle pasar fame. Segundo conta o seu amigo Ricardo Vicente Accurso, "Tato tivo que deixar o tren e emprender a viaxe a pé. Ocorreu tal cousa o 6 de xaneiro de 1901. Ante as continuas choivas tivo que se trasladar por camiños lamacentos, atravesar fragas frondosas, etc, ata que ao día seguinte chegou ao enxeño "La Branca" e así puido reunirse co seu pai".\nO un de febreiro ambos se trasladaron ao pequeno lugar de Bara de Bacalhe. Logo pai e fillo proseguen viaxe por barco e ferrocarril ata Río Grande do Sur onde o 22 de maio consegue empregarse.\nAta daquela, ao igual que o seu pai, pasaron momentos moi difíciles nun país que descoñecían e con grandes distancias. Naqueles anos o traballo nas facendas era un sistema de semiescravitude. O entrar era fácil mais o saír signficaba a morte. Pai e fillo resolven deixar este país e o pai trasládase primeiro a Uruguai. Tato Lorenzo chega a Montevideo o 12 de xullo de 1902. Aos poucos días, o 20, reencóntrase co seu pai e trasládanse a vivir ao lugar o 25 de agosto.\nMontevideo e as vilas máis poboadas do interior estaban en plena efervescencia libertaria. En 1903 debido a certos enfrontamentos de carácter político co seu pai decide trasladarse a Montevideo. Nesta cidade acorda adicarse por completo ao seu ideal anarquista. Namentres o seu pai desalentado retorna a Galiza o 4 de marzo de 1903.\nMalia que Montevideo era unha cidade onde prendía con certa facilidade o ideario anarquista, en Bos Aires as ideas libertarias e as súas accións tiñan maior magnitude. Esta situación lévao a cruzar o río e instalarse en Rosario, provincia de Santa Fe. O 8 de agosto de 1904 sofre a primeira reclusión xa que a policía o detén por anarquista co obxectivo de lle aplicar a Lei de Residencia, recentemente promulgada para reprimir aos extranxeiros de ideas maximalistas. O 1 de marzo de 1905 sae da cadea e trasládase a Bos Aires. Nesta cidade coñece a Tomasa Álvarez de orixe galega coa que casa en decembro dese ano. A súa primeira filla naceu en 1906 falecendo aos poucos meses. A familia de Tato Lorenzo establécese en Lanús, nos arredores do grande Bos Aires. Esta barriada era a elixida polos emigrantes galegos neses anos. Neste novo fogar nace a súa segunda filla á que lle pon o nome de Urania. Era moi común nos anarquistas poñerlles aos seus fillos nomes que estiveran vinculados coa natureza. Tato Lorenzo ganaba a vida traballando de `canillita´, vendedor de diarios. Durante os anos 1908 e 1909 Tato realiza unha activa militancia sindical e a través dos xornais anarquistas colabora activamente no emblemático xornal "La Protesta". O 31 de decembro dese ano é detido co obxectivo de ser deportado. O 10 de xaneiro de 1910 parte no vapor Frisia; no porto quedaba a súa esposa Tomasa embarazada e a súa filla Urania. O barco que o traslada de Montevideo a Galiza ten un estrago mecánico e volve a Bos Aires. A noticia éncheo de ledicia ao poder estar cos seus. O 5 de abril nace o seu fillo Ariel. Mentres, Tato espera ata novembro para ser expulsado esta vez no vapor italiano Princesa Mafalda. O 3 de decembro chegaba a cidade de Barcelona. En 1911 atopamos a Tato como profesor dunha escola racionalista dirixida por unha irmá de Sebastián Suñé que coñecera en Bos Aires. Malia a solidariedade recibida polos seus compañeiros anarquistas de Cataluña Tato sente a necesidade de volver. O 30 de xaneiro de 1912 abandona Barcelona e trasládase ata Vigo. Durante algúns días está na súa aldea á espera de conseguir algún barco e marchar de polisón. Ante a dificultade de embarcar, trasládase a Porto, e de alí a Lisboa, onde logra introducirse no vapor "Oropesa" rumbo a Uruguai. O 5 de marzo estaba novamente en Montevideo e aos poucos días xa estaba traballando como xornalista no diario "La Tribuna Popular", reuníndose coa súa familia, que se traslada desde Bos Aires.\n1912 será un ano de moi intensa actividade xa que por un banda funda o seu primeiro xornal "ANARKOS", pola outra, as súas longas ausencias van deteriorando a súa relación afectiva coa súa compañeira. Durante ese ano Tato comezará unha apaixonada relación sentimental con Teresa Cocita, destacada militante anarquista. A relación entre ambos remata en matrimonio e con varios fillos: Mirtho, Alba, Helios e Rub.\nTato Lorenzo non para no seu labor xornalístico, e o 29 de outubro de 1916 funda o xornal "El Hombre". Coa revolución rusa de 1917 Tato posiciónase cos sectores intransixentes do anarquismo e denuncia o carácter dictatorial desta. No seu xornal e noutros de orixe libertaria ábrese un apaixonando debate sobre o carácter desta revolución. Desde o outro xornal "La Batalla" de ideoloxía anarco-bolxevique xorde unha provocación doutro anarquista que intenta asasinalo dunha puñalada. Tato Lorenzo sae ileso deste atentado producto do fanatismo que producira a primeira revolución obreira triunfante.\nTato edita o seu xornal "El Hombre" ata o 20 de febreiro de 1931. En agosto de 1944 aparece o último dos xornais de Tato, chamado "Inquietud", publicación mensual de carácter político cultural que contaba con ilustracións do gravador Juan Pardo. Este xornal editarase ata setembro de 1950. Tato Lorenzo colaborou tamén con numerosos xornais de pensamento anarquista, entre eles "Voluntad" e "Solidaridad". A súa última grande batalla ideolóxica deuna contra o desviacionismo anarco-guevarista ou guerrilleirismo xa que segundo el: "Todo isto toleou á mocidade, completamente desorientada e cegada, facéndoa "avanzar" como os caranguexos cara ao espantoso servilismo do totalitarismo estatal".\nO 20 de setembro de 1969 faleceu no Hospital de Clínicas de Montevideo cando contaba con 83 anos. A súa morte provocou fondo pesar nos círculos anarquistas de todo o mundo. A destacada libertaria Federica Montseny despedía así a Tato nas páxinas do semanario ESPOIR: "Xa non volveremos saborear as súas admirables "GOTAS DE MEL E ASENTE". Ata o último momento o seu espírito vivo, a súa pluma áxil, o seu corazón aberto, estiveron atentos a todas as inquedanzas do pensamento e a todos os anceios de superación mental e social. A súa morte, en idade moi avanzada, debíase producir un día ou outro. Non importa. Críamos que ese carballo resistiría aínda os embates do tempo".\nXosé Tato Lorenzo.\nTato Lorenzo coa súa dona e fillos en Montevideo, onde ela traballa de lavandeira.


Conxunto de colectivos, asociacións, organizacións e persoas, unidas para enfrontarse á Estafa chamada Crise e ás políticas neoliberais, mediante propostas, denuncias, demandas e mobilizacións, e construíndo outro modelo social, baseado na complementariedade, solidariedade, reciprocidade e cooperación coa creación e mantemento dunha Rede de Apoio Mutuo. O Encontro Social de Ferrol Terra, reúnense na Asemblea de movementos, organizacións e persoas. Non se trata só de saír da Crise, trata-se de saír do Capitalismo.\nXuntanza aberta a todas as persoas e entidades que teñan interese en dinamizar a Rede Social de Ferrol Terra, tendo como punto de partida o Manifesto do Encontro Social e a Carta de Principios do FSM.\nA nova acción política, terá como unha das tarefas principais, construír unha economía alternativa, baseada en 'Compartir e Cooperar', fronte ao modelo Capitalista de 'Acumular e Competir'. Mais estas tarefas deberán formar parte dun proxecto ideolóxico, político e social de transformación, onde á existencia do sector público é fundamental (Alimentación, Financeiro, Enerxía, Infraestruturas, Sanidade, Ensino, Servizos Públicos...)\nC. de Economía Social e Calidade de Vida.\nQue integra provisionalmente á Comisión para conseguir un\nParque de Vivendas Sociais de Aluguer.\nC. de Diagnose e Comunicación\nC. de Inmigración\n(Asemblea Sen Papeis Ferrol)\nC. de Agricultura (P)\nC. para a constitución dun Servizo Comunitario de Defensa Xurídica\nAs Xornadas son un instrumento do Encontro para a información, debate e formación (Exemplos de xornadas feitas até agora: tres Xornadas de Economía Social e Finanzas Éticas; e unha Xornada de traballo e debate dos Estatutos de Arméria)\nConxunto de persoas, actividades, accións, ideas, proxectos, recursos, bens... que fan posíbeis os obxectivos marcados polo Encontro Social de Ferrol Terra, para afrontar de xeito colectivo, os problemas provocados na nosa comarca polas políticas neoliberais e o propio sistema capitalista.\nArméria é unha sociedade cooperativa galega sen ánimo de lucro. A cooperativa Arméria é unha ferramenta legalizada e con entidade xurídica propia da Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra. Arméria ten como obxectivo promover actividades de economía social e solidaria que incidan favorabelmente na calidade de vida das persoas poboadoras do territorio no que actúa, nas comarcas de Ferrol Terra de Trasancos, Bezoucos, Eume e Ortegal. Unhas actividades guiadas polos principios da cooperación, a complementariedade, a reciprocidade, a autoxestión, portas abertas, democracia, e axuda mutua, con metodoloxías creativas e enfoque intercultural. Nestas actividades empregaremos xunto ao diñeiro corrente, os euros, o diñeiro social, medido en tempo, traballo voluntario ou intercambios.Para asociarse a Arméria hai que contribuir con 30 euros ou 5 horas de traballo comunitario.\nComisión Técnica (P)\nComisión Social (P)\nRecuperación e Comercialización Alternativa de Roupa e outros Complementos de Segunda Man\n|Tenda de Troco|\nAXENDA ABERTA DE BOCA A BOCA\nO FSdeFerrolTerra caracterízase pola súa pluralidade e diversidade, tendo un carácter non confesional, non gobernamental e non partidario. O FSdeFerrolTerra non é unha entidade e non pretende ser unha instancia representativa da sociedade civil da Comarca.\nO FSdeFerrolTerra, o conforma o propio evento e un Consello Local que promove e organiza a súa realización. Este Consello é aberto a todas as organizacións sociais da Comarca que asuman a Carta de Principios do FSM.\nFORO 2012 (P)\nCOOPERATIVA ARMÉRIA (cont.)\n(P) Pendente de constituír ou de formalizar\nComisión de Diagnose e Comunicación do Encontro Social de Ferrol Terra. Tema Simples. Tecnologia do Blogger.


Editorial Galaxia | Carlos Casares. Un contador de historias preséntase en rolda de prensa\nCarlos Casares. Un contador de historias preséntase en rolda de prensa\nEsta mañá, na Libraría Couceiro, tivo lugar a presentación ante a prensa da biografía Carlos Casares. Un contador de historias, asinada por Henrique Monteagudo. No acto participou tamén o director xeral da Editorial Galaxia, Francisco Castro. Este libro forma parte das iniciativas para conmemorar o Día das Letras Galega de 2017, dedicado ao escritor. Este é un libro no que vida e obra se iluminan mutuamente poñendo ao dispor dos lectores tanto os aspectos literarios coma os humanos da traxctoria do autor homenaxeado. Deste xeito, esta biografía que a un tempo retrato do personaxe e interpretación da significación da súa obra, convértese nunha achega imprescindible para entender tanto a historia da literatura máis recente, como a cultura e sociedade galega do tempo de Casares.\nCarlos Casares (Ourense, 1941 – Vigo, 2002) foi membro da Real Academia Galega, presidente do Consello da Cultura Galega, presidente do PEN Clube de Galicia e director da Editorial Galaxia e da revista Grial. Ao seu primeiro libro Vento ferido (1967), seguiron as novelas Cambio en tres (1969) e Ilustrísima (1981), e entre os numerosos premios que recibiu pola súa obra, cómpre salientar o Premio Galaxia no ano 1976 pola novela Xoguetes para un tempo prohibido e o Premio da Crítica Galega polo libro de relatos Os escuros soños de Clío (1982). En 1987 publicouse Os mortos daquel verán e posteriormente as novelas Deus sentado nun sillón azul e O sol do verán, esta última de xeito póstumo.


Bibi Bouza: "Se fose hoxe, creo que o EMEVE chamaríase doutro xeito" | Deportes | Cadena SER\nActualizado 27 May 2022 23:16\nBibi Bouza: "Se fose hoxe, creo que o EMEVE chamaríase doutro xeito"\nRepasamos a historia dun clube que avogou polo deporte feminino dente o seu inicio aproveitando o 125 aniversario do volley\nSara Meijide e Bibi Bouza nun fotograma da entrevista para Radio Lugo / Cadena Ser\nRadio Lugo20/02/2020 - 19:20 h CUT\nSe chegas ós 125 anos, e chegas ben, haberá que festexalo, non? É complicado poder soplar 125 velas porque as probabilidades de chegaren a esta idade son relativamente mínimas. Pero ollo, nós atopamos quen os festexa a corpo de rei ou raiña: O Voleyball.\nO volley naceu en 1895 baixo o nome de mintonette, ainda que pouco tardou en evolucionar ata o termo co que hoxe en día o coñecemos. Se hai un deporte bandeira na cidade amurallada é sen dúbida este. Foi no 1983 cando se conformou o Cv Emevé "El Mejor Equipo de Volley de España" da man da familia Bouza.\nCase cuarenta anos despois, os Bouza seguen á fronte deste clube histórico. Dende o 2014 preside a entidade Bibi Bouza. O emevé "aportou unión" á familia, malia que houbo altos e baixos e encontronazos que se fixeron públicos, mais "grazas ó sentido común as relacións van moito mellor ".\nA día de hoxe o clube conta con equipo masculino e feminino, pero no 83 nace cunha única formación de mulleres. "Vennos de familia. O día que asinamos a acta fundacional estabamos cinco mulleres e un home. Os cargos de responsabilidade ocupabámolos as mulleres e é que a nosa nai era moi emprendedora, a súa mentalidade non encaixaba naqueles tempos".\nHoubo quen lles chamaba tolos por avogar polo deporte feminino nun momento onde o auxe estaba entre os homes, "pero eu seguín a corrente da familia", di a presidenta.\nSeis anos coma máxima responsable do clube, arrancando aplausos dende as gradas, animando os xogadores e xogadoras pese o resultado, cantando e alegrando todos e cada un dos partidos que se viven no Municipal. E non se cansa. Non cansa porque é "orgullo" o que sinte cada vez que ve xogar ós seus nenos e nenas.\nO volley deullo todo, os mellores e os peores momentos tamén. Recorda, emocionada, a traxedia na que no 2009 perdían a vida tres cativas que voltaban de proclamarse subcampionas de España. "Foi un momento moi duro, pasaron dez anos e o sentimento segue a ser o mesmo: traxedia e vidas truncadas",\nAbre o baúl dos recordos de Bibí Bouza e o Arenal Emevé.


FBA Air - YiXing International Logistics (Guangdong) CO., LTD\nYiXing Global Logistics estableceu relacións de cooperación amigables e a longo prazo con moitas compañías aéreas americanas como UPS, DHL, Federal, United Airlines, etc., e pode proporcionar aos clientes vendedores a entrega de mercadorías FBA e o servizo expreso.\nCobertura de recollida, embalaxe, almacenamento, despacho de aduanas, reserva, entrega, seguro e outros servizos únicos.\nEnvío aéreo ao proceso de operación dos Estados Unidos\nVantaxe do servizo de envío aéreo\n--Vantaxes de seguridade: todo o proceso de seguimento, persoa dedicada responsable de garantir a entrega segura e eficiente das mercadorías; A perda de mercadorías, os danos causados polas mercadorías rapidamente fan reclamacións.\n--Vantaxe de prezo: catro expresos internacionais, varias compañías aéreas internacionais de cooperación directa, sen ligazóns intermedias, prezos xustos e transparentes.\n--Vantaxe temporal: capacidade de despacho de aduana, unha serie de axentes locais no exterior; Capacidade de limpeza ata o 99%; Organice os vehículos de entrega con antelación.\n--Vantaxes do servizo: un servizo único. Personaliza o plan loxístico e de transporte razoable; Proporcionar unha gama completa de mercadorías segundo o servizo; Os equipos profesionais xestionan os problemas de xeito oportuno.\nNotas para o transporte aéreo a Estados Unidos: os documentos son necesarios cando os produtos téxtiles / pezas de roupa son transportados aos Estados Unidos por vía aérea.\n1. Factura de transporte aéreo, lista de carga, lista de entrada aduaneira (modelo 7533) ou velocidade de entrada (modelo 3461). Unha lista comercial de bens empregados para describir o valor e a imaxe dos bens.\n2. A aduana debe coñecer o nome do expedidor e o destinatario debe demostrarlle á aduana que as mercadorías foron importadas, polo que debería haber un "certificado de transporte".\n3. Lista de embalaxe. Se é necesario, tamén se poden presentar outros documentos necesarios para garantir a boa entrada da mercadoría. Despois de cubrir os formularios de entrada, o importador indica o nivel de tarifa e paga a tarifa estimada e as taxas de procesamento. Nalgúns casos, pode haber impostos adicionais que requirirán un depósito.


31 festival de Xirandola (A Bandeira. Silleda)\nSábado 1 de Xullo, ás 19:30 horas, na Bandeira (Praza Juán Salgueiro)\nSeguindo coas actividades do noso 30 aniversario, queremos convidarvos un espectáculo ÚNICO, onde a música, canto, e baile, son PROTAGONÍSTAS ABSOLUTOS deste show de innovación cultural, onde a cultura musical e o baile se unen en tódolos seus niveis.\nA mixtura da Asociación Cultural Xirandola, cos nosos amigos da Banda de Música Recreativa e Cultural de Bandeira e o Coro Vales Mahía serán os protagonistas deste evento, xunt(...)\nXirandola presenta: `O Naranxo´ en Bandeira\nSábado 8 de abril ás 20:00h\nAuditorio Manuel Dopazo, Bandeira.\nEste Sábado 8 de Abril, a Asociación Cultural Xirandola presenta "O Naranxo".\nUn GRAN pistoletazo de saída ao conxunto de actividades que temos programadas para este 30 aniversario.\n"O Naranxo" de Ramón de Valenzuela une este Sábado 8 no auditorio Manuel Dopazo da Bandeira (Concello de Silleda) LITERATURA, BAILE, TEATRO e MÚSICA TRADICIONAL nun espectáculo único para disfrute de todos.\nUn evento de arraigo tradicional qu(...)\nXXX festival de baile e música tradicional Xirandola\n- concertos- Xirandola-\nEste Sábado día 2 de Xullo #vive en directo o noso XXX festival de baile e música tradicional Xirandola.\nSerá a partir das 19:30 horas na Praza Juán Salgueiro (antiga Praza do Entroido), en A Bandeira.\nAdemáis de participar no festival o noso maravilloso grupo de acompañamento, faráo toda a escola de baile e o grupo de baile. Contaremos tamén coa estrea dos nosos #GRANDES #XIGANTES, a nova formación da Asociación Cultural Xirandola feita fai só un ano e que d(...)\nFestival XXV Aniversario de Xirandola en Bandeira, “Onde resoa o cantar”\nSábado 7 de Xullo ás 19:00 horas na praza da feira de Bandeira\nBaile, música, cantos... e un ambiente moi característico: a antiga feira da Bandeira, representada con postos tradicionais. Tras XXV anos de traxectoria, a asociación chega a un estado de madurez no que quere facer, ademáis dun festival no que se estreará vestiario e bailes, un esceario que recree a antiga feira tal e como a coñeceron os nosos ancestros.\nAdemáis, na primeira parte do festival actuarán a canteira de Xirandola (...)


Data de emisión: 01/08/2019\n12 MESES 12 SELOS. ALMERÍA\nNo mes de agosto onde as vacacións e a praia son os protagonistas, a serie 12 meses 12 selos 12 provincias cede o seu protagonismo á provincia de Almería. Almería, pola súa situación estratéxica, aberta ao Mediterráneo, albergou durante a súa historia diferentes civilizacións. Unha importante pegada atopámola nos restos arqueolóxicos repartidos por toda a nosa provincia. No selo aparecen algúns elementos característicos da provincia:\nTanto a súa paisaxe como a bondade do clima almeriense, converteron esta provincia no marco idóneo para desenvolver unha importante industria cinematográfica, pola que desfilaron algúns dos máis famosos personaxes do celuloide ao que se quixo representar cun vaqueiro montado a cabalo como homenaxe ás películas do oeste.\nA gastronomía que se pode gozar na provincia de Almería é variada e natural, e nela conviven dende a antigüidade produtos do mar e da terra, de excelente calidade. O pemento e o seu derivado o pemento en po, son o piar da súa cociña que chegou ata os nosos días. A gamba vermella de Garrucha é a raíña da gastronomía almeriense, con Denominación de Orixe. Diferénciase da gamba branca polo maior tamaño (pode chegar a acadar os 20 cm), o seu intenso sabor e pola cor vermella, que se torna moito máis intensa na parte da cabeza, sendo un lila case negro. Sobre unha superficie de 10.836 hectáreas de invernadoiro, a provincia de Almería é a maior produtora e comercializadora de tomate tanto en España coma en toda Europa\nO indalo foi utilizado en Mojácar, dende tempos remotos, cando a xente o coñecía como “Boneco Mojaquero”, xa que os primeiros viaxeiros románticos, atopábano pintado nas fachadas das casas, onde os habitantes de Mojácar o debuxaban cos restos de cal, que utilizaban para pintar as fachadas das súas casas, co obxecto de escorrentar o “mal de ollo” e preservar a vivenda das tormentas. Da súa orixe e o seu nome trataron diversos autores, vinculando o uso do símbolo, co neolítico na provincia, o Ank exipcio ou a explosión do máis importante movemento cultural almeriense dos anos 50.\nA Alcazaba de Almería divísase dende calquera punto da cidade de Almería, sendo a maior das cidadelas construídas polos árabes en España. A súa construción foi iniciada no ano 955 por Abderramán III e rematada por Hayrán, rei taifa de Almería, no século XI. Tras a conquista cristiá é reformada polos Reis Católicos e Carlos I. Dende o alto das murallas da Alcazaba pódense observar unhas marabillosas vistas da cidade e do porto.\nAdemais dunha provincia cinematográfica foi tamén inspiración literaria para diferentes autores como Federico García Lorca que con Bodas de Sangre describiu un suceso real acontecido nun casal de Níjar. Suceso que tamén se converteu en obra literaria da man da escritora almeriense Carmen de Burgos, Colombine.


» Breves » Continúan no Eido Dourado en Barreiros, os laboratorios creativos que está a impartir durante este verán Lucía Vila, artista mariñá e profesora de educación plástica.Cronica3.com A Mariña - costa de Lugo - información da Mariña lucense\nContinúan no Eido Dourado en Barreiros, os laboratorios creativos que está a impartir durante este verán Lucía Vila, artista mariñá e profesora de educación plástica.\nOs obradoiros están a ter un grande éxito entre os máis pequenos da casa que pasan unha hora, de sete a oito da tarde, empapándose de arte nese espazo a carón da praia da Pasada. Os laboratorios creativos rematarán o vindeiro 16 de agosto. Este é o segundo ano no que se están a celebrar. Lucía Vila comenta que “están a funcionar cada vez mellor, de feito este verán tiveron moita demanda. Estamos moi content@s”.


Verbenalia: o programa, Festa a Festa en Faro de Vigo\nVerbenalia: o programa\nDurante catro días, no Ifevi de Vigo, terá lugar a primeira edición de Verbenalia. A denominada "festa das festas" ou "primeira festa do verán" ou tamén "primeira festa indoor de Galicia" celebrarase do 26 ao 29 de abril e na "festa que nunca chove" tamén haberá outras músicas á parte da verbeneira que brindarán as orquestras convidadas. TETÉ Y LOS CICLONES, o mítico SITO SEDES ou BUDIÑO DJ tamén farán acto de presenza. A música complétase cunha banda que fará unha sesión vermú o último día da festa. O humor porao CARLOS BLANCO.\nAquí tes toda a programación. Para máis información estará totalmente operativa en breve a páxina web verbenalia.org, e tamén en facebook.\nO xoves é o día máis completo tendo en conta a diversidade de espectáculos. Música de orquestra con PANORAMA, concerto de TETÉ Y LOS CICLONES, humor a cargo de CARLOS BLANCO e sesión DJ con BUDIÑO. O segundo día, venres 27, agrupa a catro formacións musicais de verbena que farán unha noite espectacular: ACHÉ, COSTA OESTE, CINEMA e CICLÓN.\nA noite do sábado, ademais de convidar a outras catro formacións musicais: GRAN PARADA, CHARLESTON BIG BAND, JERUSALÉN e SINTONÍA DE VIGO, contará co mítico cantante de LOS SATÉLITES, SITO SEDES.\nE para o domingo, ademais da sesión vermú coa UNIÓN MUSICAL DE VALLADARES, o que pretende ser unha homenaxe ás comisións de festas, terá lugar o cerre da festa cun cartel de nivel: MARBELLA, PHILADELPHIA, OLYMPUS e PARÍS DE NOIA. Case nada! Desde logo Verbenalia é unha proposta moi a ter en conta pra a última semana de abril.


O goberno da Xunta négase a reunirse co cadro de persoal de Ferroatlántica - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n10 Maio 2017 ás 19:01\nferroatlantica xallas villar-mir parlamentogalego noa-presas\nNoa Presas critica a ambigüidade e o silencio cómplice do Goberno galego, ante o plan de desmantelamento industrial que supón vender as centrais\nO BNG volve levar ao Parlamento a pretensión de venda ilegal das centrais eléctricas do Xallas por parte de Ferroatlántica dadas as novidades introducidas pola Operación Lezo na que Villar Mir está a ser investigado nun caso de presunto financiamento ilegal do PP.\nA portavoz de Industria Noa Presas reclamou ao conselleiro de Industria unha reunión urxente cos e coas traballadoras das plantas de CEE e Dumbría, para “darlles tranquilidade” despois das últimas novas incluído ese último caso de corrupción do PP “que salpica de cheo aos intereses de Galiza”.\n“Non pensa que despois de seis meses debe descolgar o teléfono para reunirse cos traballadores e traballadoras de Ferroatlántica?”, preguntaba Presas ao titular de Industria, a quen instaba a deixar a súa calculada ambigüidade e silencio cómplice neste asunto que ten en vilo a 300 familias na Costa da Morte.\n“Abandonen a súa calculada ambigüidade, ten que elixir de que lado están, se do lado do imputado Villar Mir ou do lado da Costa da Morte, deixen de ser un Goberno silente porque ese silencio os fai cómplices”, argumentou.\nFronte a falta de claridade do Executivo de Feijóo, o BNG ten clara cal é a súa posición: “Que este Goberno non venda os recursos naturais do noso país a cambio dun plan autodenominado industrial pero que non é máis que un plan de desmantelamento industrial porque leva asociado a segregación e venda das centrais do Xallas”, explicou. “Pensan permitilo ou non?”, lle preguntou a un conselleiro de Industria que en todo momento evitou responder as preguntas do Bloque.\n“O BNG ten claro o seu interese que non é, como no caso do PP, que Villar Mir financie as campañas electorais, senón preservar o emprego na Costa da Morte”, espetou Presas, tras expresar que se ben a Xunta leva ignorando aos representantes do cadro de persoal desde Novembro ten dúbidas de que ese silencio “se poda aplicar á dirección de Ferroatlántica”.\nA deputada nacionalista reclamoulle ao Goberno galego que deixen de usar a escusa de que non hai “un papel formal presentado”, porque a estas alturas “a Xunta debe ser a única que non se enterou de que Villar Mir quere facer caixa cas centrais do Xallas”, concluíu.


Unha traiñeira competitiva\n27 Xu˜ 2020\nMikel Orbañanos volta aos mandos de GO fit Hondarribia para tentar seguir a seren competitivos\nSe hai un equipo que demostrou regularidade durante os últimos anos, esa é a ‘Ama Guadalupekoa’ de GO fit Hondarribia. Os verdes levan 9 anos consecutivos sen sairen de postos de quenda de honra no final da tempada. Os mozos de Mikel Orbañanos demostran ano a ano que son un plantel competitivo e disposto a dar moitísima guerra na Eusko Label Liga.\nA respecto do plantel subcampión do verán pasado “a columna vertebral do equipo non muda moito”. Orbañanos opina que “a vontade de demostrar dos recén chegados” unido á “regularidade dos da casa” pode axudalos a seren competitivos este ano tamén.\nA respecto dos seus rivais, o adestrador guipuscoano fíxase en Orio Arraun Elkartea e Santurtzi Transportes y Gruas Aguado, mais tampouco deixa de lado a Zierbena Bahías de Bizkaia e Bermeo Urdaibai Avia.


José Dopico Freire\nA partida de José foi motivada por dous factores: por un lado, non quería facer o servizo militar e, polo outro, buscaba unha mellora económica. Así que, estando no traballo, colleu unhas direccións para ir a traballar a Suíza, escribiu, e contestáronlle enviándolle o contrato. Así foi como embarcou na súa aventura en 1962.\nMarchou con dezanove anos, e daquela, ao ser menor de idade, precisou o permiso do pai para marchar. A viaxe a Suíza durou dous días e fíxoa xunto con tres amigos. En Suíza traballou como fundidor, gañaba diñeiro e vivía comodamente, polo que estaba contento. A vida cotiá era levadía, en parte porque era moi novo e non tiña preocupacións.\nAo primeiro os suízos mirábanos con receo, mais co tempo chegaron a terlles grande aprecio. En xeral, os galegos eran considerados bos traballadores e eran moi valorados. José casou en España con Aurora, unha española tamén emigrada en Suíza cos seus pais, e foi en Suíza onde continuaron a súa vida. Xuntos, chegaron a rexentar o restaurante La Bodega durante dezasete anos.\nA comunicación de José coa familia era a través de carta, e se pasaba algo urxente, por telegrama. O retorno foi motivado por problemas de saúde da súa muller e non foi nada traumático, xa que o matrimonio tiña aquí a súa propia casa e viña todos os veráns pasar as vacacións.\nA valoración que fai José da súa experiencia migratoria é moi positiva. De feito, seguen a viaxar a Suíza, xa que os seus fillos viven alí. Como anécdota conta que un día nun restaurante lle preguntaron se era español, e querían que tocase a guitarra e bailase flamenco.


As Urxencias centran as denuncias por neglixencia médico-sanitaria na Galiza, 640 en 2019, segundo esta asociación, que afirma que "os hospitais andaluces, madrileños e galegos son os que peores servizos de Urxencias teñen por unha xestión deficiente".\nUrxencias do CHUAC\nGaliza é o sexto territorio do Estado con máis denuncias por casos de neglixencia médico-sanitaria, segundo recolle a 'Memoria 2019' da Asociación ‘El Defensor del Paciente’. Segundo a memoria difundida esta segunda feira, recollida por Europa Press, El Defensor del Paciente rexistrou na Galiza en 2019 un total de 640 casos denunciados de neglixencias. En todo o Estado esta asociación recibiu 13.454 denuncias nese ano.\nOs hospitais máis denunciados foron o Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (Chuac), seguido do complexo vigués (Chuvi); do de Santiago (CHUS), do de Pontevedra (CHOP) e o de Ourense (CHOU). O mesmo documento sitúa as urxencias como o servizo ou especialidade máis denunciado na Galiza; seguido das listas de espera; Cirurxía Xeral; Traumatoloxía e Ginecoloxía e Obstetricia.\n"Os hospitais andaluces, madrileños e galegos son os que peores servizos de Urxencias teñen por unha xestión deficiente" no Estado español, conclúe na citada asociación na súa 'Memoria 2019'.\n"Podemos observar que Galiza saíu da cola das listas de espera cando os últimos anos sempre a atopabamos situada entre as peores. No entanto, do mesmo xeito que nos pasa coa comunidade madrileña, somos bastante incrédulos ante a cifra de 56 xornadas para intervención", expón El Defensor del Paciente.\n"Outra opción é que acepten ir a unha clínica particular, é dicir, a finalidade do Sergas non é outra que a de terminar privatizando a sanidade pública", lamenta a citada asociación\nA iso suma que "son 34.468 galegos os que agardan", cifra que coloca Galiza en sexta posición en canto a número de persoas en listas de espera, após Cataluña (168.108), Andalucía (137.721), Comunidade Valenciana (56.725), Madrid (52.579), Castela A Mancha (36.772) e Galicia (34.468).\nAs costuras da sanidade pública galega saltan polo esgotamento da Atención Primaria\nAliás, considera El Defensor del Paciente que "as costuras da sanidade pública galega saltan polo esgotamento da Atención Primaria, cuxos médicos, fartos de superar os 40 pacientes por xornada, mobilizáronse mediante protestas e conatos de folga ao non palpar as supostas melloras prometidas polo Sergas".\n"O detonante da falta de médicos de familia e pediatras, froito da sobrecarga asistencial, non é outro que a febleza orzamentaria", considera El Defensor del Paciente.\nSanidade neglixencias El Defensor del Paciente\nDefensor del Paciente: "A finalidade do Sergas non é outra que a de terminar...


Viaxe a Salamanca e entradas do Helmántico | SD Compostela\nINFORME MÉDICO (15-01-2019)\nViaxe a Salamanca e entradas do Helmántico\nSantiago de Compostela, a 12 de Xuño de 2018.\nA SD Compostela e o Concello de Santiago colaboraron para que os afeccionados branquiazuis teñan facilidades para asistir este domingo ás 12.00 horas ao partido de ida da Final do Playoff de Ascenso á Segunda B, que se disputará no Estadio Helmántico de Salamanca.\nAsí, nas oficinas do club, os interesados poderán comprar a entrada para o encontro xunto coa viaxe, subvencionado por ambas entidades. O prezo para adulto é de 20 € e para menores de 10 € e nel inclúese o traxecto de ida e volta, así como a entrada ao duelo.\nPoden unirse a esta viaxe tanto socios coma non socios e habilitaranse os autocares que fagan falta para levar a todos os interesados. A saída será ás 5.00 horas do domingo desde San Lázaro e a volta ao remate do partido.\nAdemais, nas propias oficinas, os nosos seguidores tamén poderán comprar a entrada para o encontro do Helmántico. O prezo é de 10 € para adultos e gratis para menores de idade. Estes prezos só se poden conseguir en Santiago, despois do acordo asinado entre ambos clubs. No Estadio da cidade charra, as entradas custarán o dobre.\nPara adquirir ambas ofertas, sexa autobús e entrada ou só a entrada, os afeccionados deben facelo o xoves e o venres, de 10.00 a 13.00 horas e de 16.00 a 19.00 horas.\nEse mesmo día tamén teremos xa á venda as entradas para o partido de volta de San Lázaro, que se disputará o domingo 24 ás 19.00 horas.\nPrimo: “Son fortes, pero con...\nRubén: “Esperamos darlle un...


A Deputación de Ourense crea unha web para facilitar e fomentar a adopción de animais abandonados - Diputación Provincial de Ourense\nA iniciativa completarase con accións de sensibilización na rede provincial de centros de recollida, con xornadas de portas abertas e visitas de colexios.\nO deputado Pablo Pérez visitou a canceira do Carballiño, da que salientou as excelentes instalacións e coidado dos cans, ao tempo que rexeitou as críticas contra o centro.\nOurense, 13 de outubro de 2015.- A Deputación de Ourense porá en marcha unha web para facilitar e fomentar a adopción dos cans acollidos na rede de centros de recollida de animais abandonados, anunciou hoxe o deputado responsable da área de Cooperación do organismo provincial, Pablo Pérez, durante a visita que realizou á canceira do Carballiño para coñecer unhas instalación das que dixo amosarse "gratamente sorprendido".\nA web de adopción, engadiu Pablo Pérez, "completarase con outras accións de sensibilización, como xornadas de portas abertas cada dous meses e visitas guiadas para colexios", a fin de fomentar entre os alumnos o coidado das súas mascotas, ademais de ensinarlles o funcionamento deste tipo de instalacións.\nNo marco destas iniciativas, O deputado de Cooperación visitou as instalacións do centro de recollida de O Carballiño, no que a Deputación investiu ao redor de 80.000 euros en melloras nos últimos tres anos, ás que se engadirá agora unha correcta sinalización da ubicación.\nPablo Pérez, quen salientou as boas condicións hixiénicas das instalacións –ao 70 % de ocupación-, a comida con certificación veterinaria e mailo equipamento da clínica habilitada no centro, lamentou o ataque que está a sufrir esta canceira, situación que dixo non entender. "Eu convido a quen o desexe a que visite a canceira e verá que non ten sentido esta polémica".\nEn ningún momento, aclarou, "se lle prohibiu a ningunha protectora de animais a súa axuda no coidado e adopción dos cans da canceira do Carballiño, e moito menos a entrada". O único que se fixo, a instancias do Gabinete de Prevención de Riscos da Deputación e por motivos de seguridade, foi non deixar entrar nas gaiolas a persoas alleas á canceira e regular o horario de visitas, "que por certo prevemos ampliar".\nTamén indicou o deputado que xa hai asociacións protectoras de animais interesadas en participar no convenio de atención do centro do Carballiño, para o que resulta imprescindible estar inscrito no rexistro de protectoras da Xunta.\nNesta liña e no coidado que está a pór a Deputación no funcionamento da súa rede, con centros de recollida de animais abandonados en Xinzo, Baixa Limia, A Rúa e O Carballiño, Pablo Pérez indicou ademais que tamén procederán a fomentar as inspeccións daqueles lugares de acollida non regulados.


O material adquirido polo Concello de Ponteceso para facilitar a actividade do movemento asociativo ten moita demanda\nMesas, moqueta, vallas, cinta de balizamento e conos están a disposición das entidades culturais e deportivas e das comisións de festas para a celebración de eventos\nO material adquirido polo Concello de Ponteceso para apoiar o dinamismo do movemento asociativo local tivo moi boa acollida durante a época estival, na que rexistrou un alto nivel de uso.\nEn concreto, desde o Concello investimos 9.000 euros na adquisición de 40 mesas desmontables de 2 metros de lonxitude, 900 metros cadrados de moqueta para eventos nos pavillóns municipais, ademais de vallas, conos de aparcamento e cinta de balizamento.\nA moqueta estreouse na cea-baile organizada pola asociación organizadora das Festas da Barquiña no pavillón da Trabe, e, ao igual ca o resto do material, continúa a disposición das entidades que o precisen, previa solicitude. O que máis demanda ten son as mesas, que, de feito, xa teñen sido utilizadas na práctica totalidade das parroquias.\nDespois de probar varios sistemas, e coa intención de garantir a durabilidade das mesas, optouse por un material de alta resistencia e un deseño propio realizado pola empresa local Aluponte, situada no parque empresarial de Tella, que non só son comodísimas, senón que ademais están pensadas para soportar traslados, golpes e humidade; dispoñen de protección para non danar as superficies sobre as que se asenten, teñen un sistema de almacenamento moi doado e ademais encaixan á perfección para poder amplialas sen que se note a unión entre unha e outra. Como sinalou o alcalde, Lois García Carballido, con sorna: “A quen non lle caeu un vaso ou unha botella cando o puxo na xunta de dúas mesas? Este sistema de verdade que é xenial, son mesas superduras e estables, as asociacións valoran moito que llas levemos para os seus eventos. Teño que agradecer a Aluponte o invento, aquí asesorounos moi ben”, engadiu.\nContactos coas entidades\nA selección do material realizouse como consecuencia dos contactos periódicos que mantén o concelleiro de Asociacionismo, Carlos Penedo, coas entidades para coñecer as súas necesidades; así coma polas solicitudes recibidas tanto polo concelleiro de Festas, José Manuel Pose Verdes, coma polo de Deportes, Marco Varela, dende as comisións de festas e as agrupacións deportivas, respectivamente.\nO alcalde anima a todas as asociacións sen ánimo de lucro do municipio a utilizar estes recursos que o Concello de Ponteceso pon á súa disposición. “Estes tres anos e medio foron un fervedoiro de actos culturais, deportivos e de festa. Queremos que isto vaia a máis e por iso estamos aquí para axudar as asociacións con estes e outros recursos para a organización dos seus eventos”, rematou García Carballido.


Rolda de prensa celebrada no edificio de sindicatos. GONZALO GARCÍA\nCelebrarase este sábado na Praza da Peregrina, con inicio ás 12.00 horas\nAs organizacións sindicais CXT, Prosagap e STEG e a Coordinadora Antiprivatización da Sanidade concentraranse este sábado, a partir das 12.00 horas, na Praza dá Peregrina, en defensa da sanidade pública.\nA mobilización coincide coas protestas organizadas pola Coordinadora a nivel estatal para solicitar a derrogación dos artigos e leis que deron lugar a unha derivación de pacientes á empresa privada "máis habitual" do que supostamente pretendía a lei e a unha "entrada do capital privado na xestión do sistema público".\nOs sindicatos explicaron que "o colapso e a falta de resposta do sistema sanitario ante a crise da Covid non son gratuítos", senón que son "o resultado do proceso de privatización en marcha e de décadas de infrafinanciación do Sistema Nacional de Saúde". Por este motivo, piden derrogar a lei 15/97 e do artigo 90 da Lei Xeral de Sanidade.\nA mobilización "ten afán reivindicativo, pero tamén pretende informar o cidadán disto que está a ocorrer. Logo que cada un faga coa información o que considere oportuno".\nA Peregrina acollerá unha concentración contra a privatización da...


Xaquedrum – Información Xeral Campa en Lugo 2019\nInformación Xeral Campa en Lugo 2019admin2019-06-06T19:52:47+00:00\nA Asociación Cultural Xaquedrum e a Escola Luguesa de Xadrez en colaboración co Concello de Lugo, O Progreso, Telelugo, Cadea Cen, Cadea Cope e Exma Deputación de Lugo organizan por quinta vez o Campamento de Xadrez de verán 2019.\nO horario será de nove da mañá ás catorce horas. Existen prazas limitadas. Para inscribirse poderase facer no teléfono 657974937 e no email xaquedrum@gmail.com. O custo do campamento é de 60 euros e 15 euros, se se apunta por días soltos.\n1º Campamento: 24, ao 28 de xuño\n2º Campamento: 1, ao 5 de xullo\n3º Campamento: 8, ao 12 de xullo\n4º Campamento: 15 ao 19 de xullo\n5º Campamento: 22 ao 26 de xullo\n6º Campamento: 3, 4, 5, 6 e 7 de setembro


Eirado das Margaridas\nO Eirado das Margaridas defínese a si mesmo como un restaurante rural. Despois da longa e laboriosa rehabilitación dunha antiga vivenda familiar, Marga e os seus abriron as portas a principios do verán. Aínda que non está ó carón da estrada principal, está moi ben sinalizado, e non hai moita dificultade en chegar a Liñares, que é o lugar de Poio onde se atopa.\nComo nos falaran moito do local, pasamos un día por alí a botar un ollo... e a tomar un viño. Viño que, por sorte, acompañaron cun par de anaquiños dunha empanada de xoubas que eu xuraría caseira. É un sitio agradábel marcado polas paredes de pedra e a distribución en diferentes comedores (incluso algún reservado) que o fan moi acolledor.\nAínda non tiven a oportunidade de xantar ou cear alí, pero polo que sei, trátase dun restaurante onde lle dan unha especial importancia ós peixes á prancha e carnes á brasa, e á cociña caseira en xeral.\nImos estrealo xa!\nCamiño da Paradela nº5. San Xoan de Poio\nComentarios (2) - Categoría PO.Poio - Publicado o 19-09-2007 19:58


www.fundaciongaliciaeuropa.eu / Actividades / Programa TecEuropa\nA Fundación Galicia Europa puxo en marcha en 2015 o programa de especialización en financiamento comunitario “TecEuropa” cun dobre obxectivo:\nProporcionar ao persoal técnico das entidades públicas e ao terceiro sector de Galicia unha visión xeral das diferentes fontes de financiamento comunitario e, sobre todo, a oportunidade de comprender a lóxica de intervención da UE a través dos diferentes fondos e programas dispoñibles.\nO programa ten desenvolvido ata agora nove edicións consistentes en:\nUnha semana de estadía en Bruxelas, onde se proporciona formación teórica sobre as políticas da UE e os recursos financeiros que as apoian, complementándose con visitas ás institucións comunitarias e o contacto con funcionarios europeos.\nDous días en Santiago de Compostela para a formación práctica na redacción de candidaturas e a xestión de proxectos europeos.\nPersoal ao servizo das entidades públicas e privadas sen ánimo de lucro galegas que traballan en proxectos europeos ou con fondos comunitarios nun sentido máis amplo. Parte das prazas resérvanse ao persoal das entidades membro do padroado da FGE: Xunta de Galicia, Axencia Galega de Innovación, Deputación da Coruña, Deputación de Lugo, Consorcio da Zona Franca de Vigo e Abanca.\nDende o seu lanzamento, TecEuropa reuniu a un total de 185 participantes, dos que un terzo provén do sector público autonómico, case unha trintena de entidades locais (desde pequenos municipios como Pontenova ou Vedra ata grandes como Lugo ou A Coruña), outros tantos de entidades sociais como COGAMI, 22 de deputacións, 17 das tres universidades galegas, 13 de entidades dedicadas á I+D+i como o CTAG ou o ITMATI, 9 de entidades transfronteirizas como a AECT-GNP, 3 de asociacións empresariais e 2 das cámaras de comercio.\nEste programa de especialización conta, por tanto, cunha participación moi variada que vencella diversas experiencias profesionais e puntos de vista sobre o uso dos fondos europeos en múltiples ámbitos.\nA Fundación Galicia Europa convoca en cada edición un número limitado de prazas de formación. Os participantes -seleccionados en función do interese da súa entidade, experiencia e formación- poden solicitar o reembolso dos gastos de aloxamento e manutención en Bruxelas. A asistencia ás actividades é gratuíta.\nTras a súa participación no programa TecEuropa, os asistentes avaliaron positivamente a experiencia por:\nA oportunidade de obter información de primeira man sobre a actividade das institucións europeas.\nA visión xeral ofrecida do financiamento comunitario.\nO contacto establecido con persoas doutras entidades en Galicia que desenvolven proxectos europeos ou xestionan fondos comunitarios.\nA posibilidade de poñer en común as experiencias de distintos actores en diferentes fases da execución dos fondos: autoridade de xestión, organismos intermedios, beneficiarios…\nA ocasión que supón para reflexionar sobre a intervención pública e privada á hora de enfrontar retos en Galicia como o desemprego, o declive demográfico ou a loita contra o cambio climático.\nPrograma transversal aos eixos de traballo da FGE\nTecEuropa responde ao obxectivo principal da FGE como entidade instrumental dependente da Xunta de Galicia: promover o achegamento entre Galicia e Europa. Trátase, ademais, dun programa transversal aos ámbitos de acción da FGE:\nDefensa dos intereses galegos perante a UE: o feedback obtido a través dos participantes en TecEuropa é moi valioso para contribuír, por exemplo, ao debate sobre o orzamento comunitario despois de 2020 desde unha perspectiva galega.\nPromoción da participación galega en proxectos europeos: a creación dunha rede de profesionais debe servir para aproveitar as experiencias duns e outros en beneficio de todos, co fin de deseñar mellores proxectos e, en suma, para conseguir un maior impacto dos fondos europeos en Galicia, tanto os de xestión compartida (EIE) como os de xestión centralizada (H2020, Life, Erasmus+, etc.)\nInformación e formación sobre a UE en Galicia: TecEuropa trata de mellorar as capacidades de distintos profesionais para que participen en proxectos de dimensión europea.\nToda a información referente ás convocatorias de TecEuropa pode atoparse aquí:\nEdicións de TecEuropa:\nA XIII Edición de TecEuropa, celebrada entre o 8 e o 18 de xuño, foi a primeira dedicada na súa totalidade a entidades privadas galegas, como empresas, clústeres, cámaras de comercio ou entidades de apoio empresarial.\nConsulta o programa desta edición na seguinte ligazón.\nA XII Edición de TecEuropa tivo lugar entre o 20 e o 30 de abril de 2021. Ao longo das cinco xornadas de duración do curso, os asistentes puideron abordar da man de especialistas comunitarios e representantes da Comisión Europea, o novo Marco Financeiro Plurianual 21-27 e o instrumento temporal de recuperación “Next Generation UE”, con especial fincapé nas transicións ecolóxica e dixital e en programas europeos como Horizonte Europa.\nAdemais, esta edición contou coa participación do director xeral de Planificación e Orzamentos da Xunta de Galicia, Miguel Corgos, quen explicou aos asistentes os traballos da comisión “Next Generation Galicia”, e de varias entidades galegas, que compartiron a súa experiencia en xestión de fondos europeos, como SOGAMA, a Fundación Juana de Vega ou Bioga.\nConsulta o programa desta edición aquí.\nA XI Edición de TecEuropa, destinada exclusivamente as entidades locais (como concellos e deputacións), celebrouse entre o 4 e o 12 de marzo de 2021. Contou 5 sesións matinais, nas que se abordaron o Marco Financeiro Plurianual 21-27 e o instrumento temporal de recuperación "NextGenerationEu", desde unha perspectiva local.\nConsulta o programa desta undécima edición na seguinte ligazón.\nA X Edición de TecEuropa tivo lugar entre o 17 e o 27 de novembro. Por mor da Covid-19, esta edición de TecEuropa desenvólvese nun formato completamente en liña, con cinco sesións centradas no novo período financeiro 21-27 e no novo instrumento temporal de recuperación NextGenerationEU.\nConsulta o programa desta décima edición nesta ligazón.


A glote é un órgano da larinxe formado polas cordas vocais e a abertura existente entre elas (abertura glótica). Ten forma triangular, un tamaño duns 16 mm e pódese abrir 12 mm. A súa abertura ou fechamento total ou parcial prodúcese mediante o afastamento ou achegamento das cordas vocais, arrastradas polos aritenoides e os músculos que as controlan.\nDurante a respiración normal e durante a articulación das consoantes aspiradas, a glote fica aberta. Para articular as vogais e a maioría das consoantes sonoras, féchase a glote e só se abre periodicamente baixo a presión do aire. Esas aberturas e fechamentos sucesivos provocan unhas ondas que producen o murmurio larínxeo chamado voz. Cando se fala en voz baixa, a glote fica medio fechada.