Almodóvar e as recorrencias da galegofobia - Néstor Rego Candamil - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nAlmodóvar e as recorrencias da galegofobia\nNéstor Rego Candamil - Membro da Executiva Nacional do BNG e Secretario Xeral da UPG\nSeguir a @NestorRego 23 outubro 2014 07:38 h.\nMáis unha vez, o termo galego aparece en boca dun personaxe español asociado a algo negativo. Agora é Pedro Almodóvar, coñecido director -de culto para algun(ha)s e asociado á progresía española- quen, para exemplificar as persoas estafadas polas preferentes de Bankia fala dun 'gallego, analfabeto'.\nMáis unha vez, o termo galego aparece en boca dun personaxe español asociado a algo negativo. Agora é Pedro Almodóvar, coñecido director -de culto para algun(ha)s e asociado á progresía española- quen, para exemplificar as persoas estafadas polas preferentes de Bankia fala dun 'gallego, analfabeto'. O primeiro que chama á reflexión é o porqué desta asociación de ideas nada obvia, porque as estafadas de Bankia non son fundamentalmente galegas -aquí fórono sobre todo por Nova CaixaGalicia- senón de Madrid ou de Castela-A Mancha, de onde el é e onde, por acaso, hai un índice de analfabetismo máis elevado que na Galiza. Por tanto, podía perfectamente Almodóvar facer referencia a un estafado manchego, analfabeto ou non (que tamén hai con título universitario). Por que Almodóvar se lembra entón [email protected] [email protected]? Non ha ser casualidade.\n"O primeiro que chama á reflexión é o porqué desta asociación de ideas nada obvia, porque as estafadas de Bankia non son fundamentalmente galegas -aquí fórono sobre todo por Nova CaixaGalicia- senón de Madrid ou de Castela-A Mancha, de onde el é e onde, por acaso, hai un índice de analfabetismo máis elevado que na Galiza".\nIremos en breve a iso, mais antes convén reflexionar sobre as dúas actitudes máis significativas que tal comentario xerou no noso País. A primeira, a de cargar contra o director manchego, descalificándoo persoalmente (mesmo un xornalista dos medios públicos lle chamou imbécil) sen ver máis alá, como se o acontecido fose un problema persoal de Almodóvar coa Galiza. A outra, a de desculpalo -curiosamente tamén en casos desde ámbitos de sensibilidade galeguista e nacionalista- argüíndo que 'non tiña má intención' ou que falaba de algo que é unha realidade do noso País. Acho que tan negativa para nós como povo é unha como a outra. E pola mesma razón: porque non é unha cuestión persoal nin puntual.\nCon efecto, Almodóvar é apenas o síntoma. Mais estaremos enganándonos se non lle prestarmos importancia ou se obviarmos as causas profundas que o provocan. Porque como síntoma que é xa o temos visto en moitas outras ocasións, mesmo en momentos dramáticos recentes como o accidente de Angrois, e chega con se informar un bocadiño para comprobar o carácter secular destas actitudes de incomprensión e desprezo cara ao povo galego por España adiante. E non, non podemos nin debemos consideralo como algo anecdótico ou isolado porque -sen pretendermos tampouco xeneralizar este comportamento ao conxunto dos españois, pois sería inxusto e inexacto- é evidente que non o é. Ao contrario, está máis estendido do que nós [email protected] poidamos percibir porque apenas cando parte de personaxes relevantes ou famosos é que ten repercusión mediática. Mais, sobre todo, é recorrente, tanto que transita polos últimos quiñentos anos da nosa historia.\nÉ, pois, unha actitude tan vella como o propio proceso de doma, castración e colonización da Galiza. Desde o século XVI que voces, anónimas unhas, outras coñecidas, aldraxaron o noso País e foron asentando no imaxinario colectivo español unha visión negativa da Galiza e das súas xentes. Desde vultos da literatura española como Luis de Góngora, até os tuiteiros que nos momentos de auténtico shock social na Galiza polo que viña de acontecer en Angrois desprezaban a vida dos galegos e galegas ou se mofaban do noso sotaque, pasando polo dicionario da Real Academia Española, portavoces parlamentares, xornalistas, comentaristas mediáticos e un longo etcétera. Non é, por tanto, casualidade. E tamén non que os españois sexan pérfidos por natureza. É simplemente o retrato que o colonizador ten do colonizado, como un ser submiso ao que é fácil humillar e que está aí para ser colocado de exemplo de todo canto de negativo é preciso ilustrar.\n"Almodóvar é apenas o síntoma. Mais estaremos enganándonos se non lle prestarmos importancia ou se obviarmos as causas profundas que o provocan"\nNese sentido, declaracións como esta son o reflexo dunha mentalidade media en España que se foi conformando á par da dominación española sobre as nacións peninsulares e que non entende nin é capaz de asumir a diferenza, moito menos se formulada en termos de realidade nacional. De modo que en moitas ocasións as mostras de galegofobia -conscientes ou non, como acontece con todas as fobias- son, nin máis nin menos, a expresión da incomprensión dunha identidade nacional evidente que non casa co paradigma de identidade española e non é posíbel asimilar. Ou, en todo o caso, que en quiñentos anos en que os procesos de asimilación foron exercidos “con toda a riqueza de astucias e violencias”, como ben dixo Castelao, non conseguiron eliminar.\nSabermos recoñecer isto é necesario tamén para constatarmos que non temos vontade de ser un pobo submiso, como demostraron co seu exemplo rebelde persoas como Rosalía, Faraldo, Bóveda, Reboiras e tantos outras. Como demostrou desde sempre e está a demostrar cada día o nacionalismo galego. Mais tamén para asumirmos que a única forma de que realmente nos respecten é que nós [email protected] nos fagamos respectar; é que, como deixou dito Castelao, nos consideren capaces de romper os vínculos que nos manteñen sometidos a España e nós [email protected] aprendamos a vivir con absoluta independencia dos españois. É, en definitiva, emprendermos con decisión o camiño da soberanía. Mais non apenas por unha cuestión de respecto, tamén de necesidade, de supervivencia como povo.\n"É simplemente o retrato que o colonizador ten do colonizado, como un ser submiso ao que é fácil humillar e que está aí para ser colocado de exemplo de todo canto de negativo é preciso ilustrar".\nUnha vez feita esta pequena reflexión sobre as causas dos recorrentes comportamentos galegófobos, cómpre tamén repararmos en como son recibidos entre nós. Xa mencionamos ao comezo unha reacción primaria, que responsabiliza exclusivamente o individuo e, por tanto, non é problemática politicamente. Á par, temos un amplo segmento de poboación ou ben desinformada ou que os recibe con indiferenza, cando non con mansa aceptación. En ambos os dous casos a causa profunda desta actitude face ao comportamento galegófobo é a mesma que a que o provoca, o colonialismo, só que agora desde a perspectiva do povo colonizado.\nMáis preocupante é a actitude de xustificación ou de desculpa, sobre todo se partir de persoas sensíbeis e implicadas na defensa do País. Hai aquí unha primeira cuestión que cómpre colocar. Por que nós [email protected] somos @s [email protected] a desculpar ou restar importancia ás agresións contra a dignidade colectiva do povo galego ou dos nosos principais sinais de identidade? Reparemos en que as agresións verbais están a ser consideradas noutros ámbitos, de maneira inequívoca, como máis unha forma de violencia que é preciso rexeitar e erradicar. Por que non temos, entón, a mesma actitude frente ás agresións verbais ao que somos como galegos e galegas?\n"Por que nós [email protected] somos @s [email protected] a desculpar ou restar importancia ás agresións contra a dignidade colectiva do povo galego ou dos nosos principais sinais de identidade?"\nDesde unha posición non xa nacionalista, mais simplemente de defensa da dignidade da Galiza, é preciso sabermos tratar deste asunto adecuadamente. Nin minusvalorándoo, como se non tivese importancia, nin limitándoo a actitudes persoais, porque en ambos os dous casos estariamos errando no diagnóstico e por tanto tamén no remedio. E cando falo do remedio -esclarezo isto- non estou a pretender mudar a mentalidade española en relación á Galiza, pois sería esta unha tarefa ímproba e probabelmente infrutuosa, como non fose pola vía que nos indicaba Castelao, a de nos darmos a respectar como nación polos nosos actos contundentes e decididos.\nEstou a falar de mudarmos a mentalidade galega en relación á propia condición de galegos e galegas. Porque isto, con non ser fácil, si é posíbel, para alén de absolutamente necesario. Ese é, ao cabo, o obxectivo do nacionalismo. Mais para iso temos de ter ben identificado o problema, para sabermos que non é Almodóvar, é o colonialismo. E sabendo isto, faremos mal en non lle conceder a importancia que require e farían ben -na miña modesta opinión- as organizacións galegas sensíbeis coa cuestión nacional, cultural ou lingüística en lle dar a necesaria dimensión social e política, aínda que só sexa para buscar a reacción dignificadora e para podermos producir o antídoto con que combater ese virus. Un antídoto que, sen dúbida, debe ter como compoñentes esenciais a autoestima e o orgullo colectivo, o amor á nosa nación e á liberdade.\nda almodovar recorrencias galegofobia\n13/08/2019 Defender a Galiza, defender a soberanía\nSe algo probabelmente non temos valorizado o suficiente é que todo o que leva construído o nacionalismo galego -e...\n19/08/2018 De Bóveda a Meirás, a memoria necesaria\nTexto da intervención realizada, en nome dos 19 de Meirás, na homenaxe a Alexandre Bóveda no Día da Galiza Mártir\n13/08/2018 Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre\n13/08/2017 Gañar o povo para a nosa causa\nFai hoxe un ano, neste mesmo espazo, afirmamos que estabamos prontos, como Partido e como militantes nacionalistas,...\n14/08/2016 Nacionalismo, única garantía de mudanza real\nQuero comezar por agradecer inmenso a vosa presenza hoxe aquí porque, para alén de manifestación de tributo á memoria do noso camarada asasinado, Moncho Reboiras, é tamén expresión do voso compromiso activo non apenas con este Partido, senón co nacionalismo e coa causa da liberdade da Galiza.


«Malpica ten potencial, pero hai que ter vontade e ganas»\nCarballo: «Malpica ten potencial, pero hai que ter vontade e ganas»\nA CARREIRA ELECTORAL | «O Concello vive unha situación de estancamento, de seguir así, en poucos anos pasará a engrosar a España despoboada», di Walter Pardo, candidato polo PSOE á alcaldía de Malpica\nPresume de nacer o mesmo día que se aprobou a Constitución española. Walter Pardo Añón (1978) dá o salto á política da man do Partido Socialista.\n-Á hora de dar este paso á política, pesou o feito de estar vinculado ao tecido asociativo?\n-Si. Foi un paso importante para dar este paso á política.\n-Como está a ser esta toma de contacto coa política municipal?\n-Boa. Sempre tiven inquedanzas sobre o que acontecía no meu Concello. E a súa situación, ao meu entender de estancamento, foi determinante para dar o salto á política.\n-O PSOE non vive o seu mellor momento en Malpica, pero poden influír os resultados acadados o pasado domingo?\n-Si, penso que o vento está a favor. Nótase que o pobo quere un cambio e esperamos dalo o 26 de maio.\n-De estancamento, como xa dixen. Se non freamos esta situación, dentro de poucos anos pasaremos a ser parte da España despoboada. Malpica ten un potencial enorme tanto en pesca, como agricultura, artesanía, turismo, servizos... Creo que é unha situación que se pode reverter, pero precísanse adoptar medidas. Non en cuanto a investimentos importantes, senón en canto a ganas e vontade de facelo.\n-Que programa propón o PSOE para Malpica?\n-Hai que rematar o Plan Xeral e buscar un aparcamento público no casco urbano, é algo vital para Malpica se queremos incentivar o consumo e facilitar as cousas aos veciños que residen en Malpica. É preciso tamén darlle pulo a un polígono que leva oito anos nos que só medran os toxos. Hai que abrir a casa da auga porque é un servizo importante, para, entre outras cousas, fixar poboación. Hai que levar o saneamento ao resto das parroquias, apoiar ao sector pesqueiro para que aumenten as ventas na lonxa, que é o primeiro motor económico de Malpica, crear un punto limpo e baixar o IBI ao mínimo. Todas estas cousas precísaas este Concello.\nAborto: A favor ao dereito ao aborto\nInvestigados nas listas: Se non ser culpables, a favor\nReferendo Cataluña: En contra\nAcollida de refuxiados: A favor\nEutanasia: A favor\nCambio lei violencia xénero: Sempre, a favor das vítimas\nProhibición fumar praias e piscinas: A favor\nCasco urbano a 30 km/h: A favor\nA que hora se ergue? Cando me esperta o pequeno da casa\nQue almorza? Café e galletas sen glute\nPrato preferido: Percebes, polbo, caldeirada e uns bos xurelos en pan\nQue non comería? Caracois e insectos\nBebida preferida: A cervexa sen glute\nEquipo de fútbol: O Real Madrid\nQue coche ten? Un Volkswagen Golf\nUnha afección: A música tradicional galega\nUn lugar: O monte de Santo Hadrián\nQue tarefas de fogar realiza? Colaboro en todas as tarefas\nEscritor favorito: Non teño un escritor favorito\nÚltimo libro que leu: Fariña, de Nacho Carretero\nÚltima película que viu: Quedo con Hombres de honor\nUn artista: Ara Malikian\nUn actor: Edward Norton, Denzel Washington... Pero quedo con Santi Romay\nUnha actriz: Charlize Theron, pero quedo con Carla Díaz\nUn cantante: A tropa dos Pardo [ri]\nTipo de música: Pop e música tradicional galega\nDeporte que practica: Correr e natación en augas abertas\n1. Walter Pardo Añón\n2. José Ángel Garrido Suárez\n3. María Manuela Álvarez Rey\n4. Tamara Torrado Roel\n5. Sergio Manuel García Villar\n6. Adrián Blas Cambón Varela\n7. Adrián Suárez Rojo\n8. José Novo Velo\n9. Carla García Hombre\n10. María del Carmen Chouciño Cotelo\n11. Ana Vanessa Andrés Rodríguez\n12. María Isabel Rodríguez Suárez\n13. José Ramón Varela Rey\n14. José Barizo Chouciño\n15. Mercedes Martelo Mesura\n16. Manuel Antonio Ferreiro Varela\n17. Carmen Antelo Gorín\n18. Javier Añón Cambre\n19. Belén López Pérez\n20. Tomás Manuel Carrillo Romero\n21. Francisco Luis Montes Mantiñán\n22. María Belén Iglesias Loureiro\nMalpica PSOE Turismo Agricultura IBI


Aprender a utilizar os cartóns | Consumer\nAprender a utilizar os cartóns\nXeneralizouse de forma absoluta a utilización de cartóns, non só paira solicitar efectivo nos caixeiros automáticos, senón tamén na compra de produtos e servizos nos comercios tradicionais, e nas novas canles de comercialización como Internet.\nSen ánimo de ser reiterativos, mencionemos certos consellos que nos permitan utilizar correctamente os cartóns que posuímos:\n1.Non acumule demasiados cartóns na súa carteira, supón correr un risco innecesario. Cada una implica una serie de responsabilidades distintas. Si o seu cartón aínda non caducou, non acepte novos cartóns.\n2.En caso de recibir una cartón non solicitado, devólvaa á entidade de crédito que a enviou, comprobe que non se cargou ningunha comisión pola emisión e envío de devandito cartón, nese caso debe de solicitar o seu inmediato reintegro.\n3.Firme sempre o cartón no momento de recibila. É preferible retirar o cartón e o PIN na sucursal a que llos remitan por correo. No caso de que cheguen por carta deberán de ir en sobres separados e enviados en datas diferentes.\n4.Evite levar o cartón nun bolso ou carteira con peche de imán, xa que a banda magnética podería borrarse e deixar ao cartón inoperativa.\n5.Mostre sempre o seu DNI cando realice pagos con cartón e lembre ao establecemento a súa obrigación de esixilo. Trátase dunha medida que beneficia a todos, tanto ao establecemento como ao usuario. Non nos debe de parecer mal que nos esixan o DNI, é obrigación do comerciante.\n6.Non tire nunca o resgardo da operación efectuada ao realizar una compra con cartón ou de dispor de efectivo nun caixeiro automático. Así evitará que os seus datos persoais e os do cartón poidan acceder a terceiras persoas. Ademais os resguardos permitiranlle cotejar o importe co extracto bancario.\n7.Ao pagar nun establecemento mercantil non permita que o empregado manipule o cartón fóra do seu alcance. Comprobe, así mesmo, que a cantidade reflectida no recibo coincide co importe da compra.\n8.En caso de perda ou subtracción do cartón chame urxentemente ás entidades encargadas da súa xestión e realice a oportuna denuncia ante a comisaría de policía máis próxima.\nPaira finalizar, achegamos os números das entidades máis representativas aos que deberá chamar en caso de perda ou subtracción do cartón:\nCARTÓN 4B 913 626 200\ncaixeiro cartón crédito


Breizh, a presentación de Xosé Mª Lema Suárez | crebas.gal\n← Breizh nas Fervenzas Literarias\nPassos Coelho interrompido por «Grândola Vila Morena» →\nBreizh, a presentación de Xosé Mª Lema Suárez\nPublicado o 15 Febreiro, 2013 por crebas\nAgradezo a Xosé Mª Lema Suárez, presidente do Seminario de Estudos Comarcais da Costa da Morte (Semescom), a achega deste texto que recolle a súa ben interesante intervención na presentación de Breizh.\nPresentación de BREIZH, de Miro Villar (07-02-2013)\nCando Miro Villar, membro fundador do Seminario de Estudos da Costa da Morte que teño a honra de presidir, e amigo de tempo atrás, me propuxo facer un prólogo para este seu poemario Breizh o primeiro que pensei é que non escollera ben o prologuista, pois os meus coñecementos de poesía non son para airear, pois axiña metería o zoco e quedaría en evidencia. A miña única incursión na poesía foi un poema no 2007 do que mesmo presumo festivamente entre os íntimos porque non só se publicou, senón que tamén se musicou; trátase de Cen anos hai, conmemorativa do Centenario do Himno Galego. Máis nada.\nSe pouco sei de poesía, menos desta modalidade para min novidosa como é o haiku, de orixe xaponesa. Por iso agradecín que Miro me facilitase o excelente ‘Prefácio’ de escritor portugués António Jacinto Pascoal escrito especialmente para esta obra. Ramón Nicolás di no seu blogue “Caderno de crítica” que “as súas reflexións parécenme das páxinas máis brillantes, documentadas e asisadas que lin arredor do haiku”, e eu así o subscribo. Grazas a el souben que no haiku o escritor non escribe para alguén, mais por algo ou por alguén; que nel se propón unha poética e unha ética en íntima unidade coa natureza, unha harmoniosa relación co medio. Souben que o haiku era unha composición de estrutura tripartita, “cuja dinâmica genérica assenta no referente dos dois primeiros versos, na suspensão e na resolução mais ou menos inesperada do último verso”; en suma, unha oposición binaria sentir/pensar.\nPascoal tamén nos orienta en concreto sobre esta manifestación poética de Miro Villar, e dinos que o poeta logra captar a tonalidade efémera da materia poética deste xénero literario, non só polo seu carácter deambulatorio, itinerante, senón tamén pola abundante suxestión de imaxes de perda e despedida (“nos costados da vida”, “nada perdura”, “punto final”…) que reflicten o desamparo da condición humana. Tamén fala do “jogo das escondidas” (os nosos agochos) onde o autor se revela a si mesmo.\nEngade Pascoal que Miro non nos facilita a lectura na súa “deambulação geográfica”, e quizais fose aquí onde eu vin unha fenda na que podía intervir, e así me convertín un pouco no guieiro para o lector, como Virxilio o fora para Dante, pero non para deambular por un inferno dantesco, senón por un paraíso fisterrán do Atlántico: pola vella Armórica, o País do Mar; por Bretaña, por Breizh.\nNo meu longo prólogo de Breizh advertía que ía ser, loxicamente, ben máis prosaico, de tal xeito que procurei non meterme para nada en fonduras polos vieiros da poesía, pois as miñas carencias son moitas. Estaba claro que as fontes de inspiración de Miro estaban naquela frutífera viaxe de máis de dous mil quilómetros (só de ida) que os membros do Seminario de Estudos da Costa da Morte fixeramos en agosto de 2007 de Rens (Laxe) a Rennes, a capital de Bretaña (ou, o que é o mesmo, de Nande a Nantes). Estaba claro que levabamos da nosa fisterra o espírito do noso paisano Pondal, pois Rens, lugar veciño a Gundar, “preto da areosa Laxe e non lonxe de Pasarela” pertencen á freguesía de San Simón de Nande.\nComo eu gardaba un caderno de viaxes daquela singradura, acudín a el por se me podía servir para a encarga recibida. De aí que no meu prólogo dese a miña particular visión destas posibles fontes de inspiración do poeta, co risco de non dar atinado plenamente, dadas as miñas deformacións etnográficas, históricas ou mesmo artísticas. Como é lóxico, non vou repetir aquí o escrito no prólogo; confórmome con poñer algún exemplo, coma tal o do haiku 4 (“Petit-Mont”), no que se pasa das frechas de caza do primeiro verso ós canóns de guerra do segundo e ó búnker nazi do terceiro. Teño para min que non todos han saber que no túmulo megalítico do Petit-Mont d’Arzon os alemáns, na 2ª GM, camuflaran baixo as pedras do cairn un hermético búnker de cemento armado, hoxe reaproveitado como sala de exposicións.\nEn suma, teño esperanza de que o prólogo que escribín sirva dalgún xeito como guía de viaxe para o lector ou lectora, desde os gravados cheos de misterio do túmulo da illa de Gavriniz ó exército de pedrafitas ou menhires de Karnag; desde o paraíso dos pintores postimpresionistas de Pont-Aven, ós feros embates do mar roleiro, dos raqueiros a apañar crebas nos cons do Finistère. Nos “libros de pedra (que) iluminan sombras, paixón de Cristo” nótase a pegada de Castelao debuxando os calvarios dos adros parroquiais rurais.\nOs lectores notarán os paralelismos cos nosos curmáns –que non irmáns- bretóns en moitas crenzas, coma as da Rolda ou Compaña –a Cariquet-Ankou (‘o carro da morte’) deles-, a forzada peregrinaxe de todo bretón de ir de vivo ou de morto a un santuario (eles ó de Santa Ana de La Palud) ou a unha procesión ritual coma a Troménie (Droveni, en bretón) de Locronan.\nTamén hai e non hai certo paralelismo no tratamento dos piratas e corsarios (Miro cita no haiku 34 o derradeiro, Robert Surcouf, contemporáneo do noso Benito Soto, o da Burla Negra; os dous finaron contra 1830, pero de ben distinta maneira). Surcouf ten na cidade corsaria bretoa de St. Malo, unha grande estatua de bronce no adarve da muralla; non é o único corsario homenaxeado, pois outro do séc. XVIII, René de Duguay-Trouin ten outra semellante. Esta cidade presume dos seus piratas e corsarios; en troques, cidades galegas como A Coruña ou Vigo, que tamén tiveron barcos negreiros ou fretados a corso, procuraron agochalos. (E os comerciantes composteláns tiñan os seus barcos a corso fretados no porto do Carril, na ría de Arousa).\nClaro que a cidade maluína –ou malvina- tamén ten unha escultura para o descubridor de Canadá, Jacques Cartier, e nun illote da contorna das murallas conserva a tumba de René-F. de Chateaubriand. Citado no haiku 32 (‘Saint-Maloù IV), non podía faltar a peregrinaxe de Miro á “ultratumba” do poeta romántico, para lle render homenaxe ou para acrecentar a inspiración; como toda peregrinaxe ten a súa penitencia, a súa foi volver cos pés mollados.\nMiro e mais eu coincidimos nestas querenzas. Nesta miña narración que acaba de saír publicada estes días tamén hai moito de Bretaña e doutras fisterras atlánticas. Pero non estamos aquí para falar disto, senón para darlle os parabéns por este orixinal poemario que a min, particularmente, me fixo “resetear” aquela festiva viaxe de 2007 co noso Seminario.\nNo 2007 foramos de Rens a Rennes. No 2011 da Fisterra galega á de Cornualles (cabo Land’s End ou Penn-an-Wlass, en córnico, idioma celta que lamentan ter perdido, xa no séc. XVIII, os córnicos actuais e que hoxe tentan recuperar: xa hai 300 entusiastas que disque o falan). Alí, na cidade portuaria de Falmouth –que mantivera coa Coruña un correo marítimo de 1685 a 1762- fixémoslle a Miro unha entrega simbólica dun faro córnico como desagravio a un faro nerio que rexeitara na súa vila de Cee por vir de quen viña.\nNo verán do pasado 2012 visitamos Normandía e a súa fisterra, o cabo La Hague. Na comarca fisterrá deste cabo, que empeza na cidade de Cherburgo, soubemos da existencia de Côtis-Capel, pseudónimo literario de Albert Lohier, crego mariñeiro e radicalmente ecoloxista falecido en 1986 e poeta en normando, idioma que eu case non sabía que existía (e nas librerías da capital, Caen, tampouco, pois era un escritor en “patois”). Que Alexandre Nerium procure algunha poesía deste escritor da fisterra normanda para a súa colección poética.\nEn fin, esperemos que a esta última viaxe atlántica que fixemos de Baio a Bayeux fose tan inspiradora para o poeta fisterrán de Cee como a primeira, e que nos sorprenda proximamente cun poemario normando. Materia ten abonda: desde o tapiz de Bayeux ás praias do Desembarque de 1844. Pode empezar, ou rematar, polo faro de Gatteville (Barfleur), o segundo máis alto de Francia cunha torre de 75 m de altura que no seu interior ten unha escaleira de 365 chanzos –tantos como días ten o ano-, 52 descansos –tanto como semanas ten o ano- e 12 xanelas de iluminación exterior –tantas como meses ten o ano-. Sen sabelo –ou quen sabe se intuíndoo-, o noso poeta quixo abarcar entre as súas mans todo o ano. Hai testemuño gráfico. Que teña esa ricaz inspiración non só un ano, senón todos os da súa vida.\nE velaquí a fotografía que me tirou en Gatteville (Barfleur).\nEsta entrada foi publicada en Arte, Fotografía, Historia, Humor, Poesía, Presentacións, Tradicións. Garda a ligazón permanente.


A orixe do símbolo da Cruz cristiá - Recreación de la historia\nA orixe do símbolo da Cruz cristiá\nA orixe do símbolo da…\nSempre me chamou a atención que a imaxe da cruz sexa venerada polos cristiáns, cando o que representa é o instrumento de tortura no que Xesucristo foi executado. É como si a familia do condenado a pena de morte idolatrase a cadeira eléctrica, a guillotina ou o garrote vil.\nEn fin, nunca logrei entendelo!\nPor iso, estiven buscando información para dedicar unha entrada no noso Blog á orixe do símbolo da cruz cristiá.\nEn primeiro lugar hei dicir que a imaxe da cruz non foi identificada co cristianismo nas súas orixes. A súa simboloxía cristiá foi posterior á morte de Cristo.\n1 Un pouco de historia\n2 Símbolos do cristianismo\n3 Por que a cruz empeza a identificarse como símbolo cristián?\n4 Lectura recomendada\nRepasemos a historia e vexamos como a cruz idolatrada polos cristiáns chegou até os nosos días.\nAtribúese aos romanos o uso da cruz como instrumento executor utilizado cos delincuentes, pero a súa orixe é moi anterior a Roma. Unha vez máis os romanos, ávidos por absorber e plaxiar todos os coñecementos e prácticas das culturas conquistadas, apropiáronse deste método -a crucifixión- cando estenderon o seu imperio polo Mediterráneo.\nA crucifixión era unha práctica cruel e humillante de execución, reservado fundamentalmente, para os condenados que atentaban directamente contra o Imperio. O condenado podía tardar en morrer varios días acompañados da sede, a fame, o frío e as dores musculares e rachos producidos. O final era ansiado para o exposto e a mensaxe da súa exposición pública era unha advertencia ou escarmento.\nNo século I foron crucificados os escravos que se rebelaron en Roma liderados por Espartaco. Máis de 6.000 prisioneiros foron crucificados na Vía Apia. A mensaxe era claro e proba diso é que non volveu existir unha revolta de escravos desas dimensións.\nDevandito isto cabe preguntarse por que Xesús foi crucificado?\nA execución de Xesucristo, tendo en conta o medio utilizado, non foi debida á predicación de cristianismo senón a unha alteración da orde pública, a un acto de rebeldía que ameazaba o Imperio. Naqueles tempos os falsos profetas eran lapidados, non crucificados. Ademais a lapidación executábase polos propios xudeus, mentres que a crucifixión executábase polos romanos.\nA crucifixión de Xesús produciuse durante a celebración da Pascua Xudía, que conmemora a liberación de Exipto. Segundo os evanxeos é nestas datas nas que entra Xesús en Xerusalén e é aclamado por unha multitude que o recibe con palmas (domingo de ramos). No medio desta exaltación, a provincia romana de Judea podía converterse no epicentro dunha revolta contra os romanos no afán de conseguir a liberdade do pobo xudeu. Para Roma calquera alteración da orde pública nestas terras debía ser castigada de forma inmediata, e mais cando era liderada ou motivada por figuras mesiánicas de tipo relixioso.\nRecomendación: Xogos e xoguetes na Idade Media\nTampouco o sacerdotes xudeus, en especial o Sumo Sacerdote Caifás, estaban moi contentos coas actuacións de Xesús. Por unha banda criticaba certas condutas dos sacerdotes e por outro podía desencadear unha revolta que acabase nun baño de sangue. Así, o consello de rabinos acaba denunciando a Xesús ante Roma acusándoo de perigoso axitador de masas.\nXesús non é condenado pola súa palabra, senón por alterar a orde pública o que podería devir nun acto de rebeldía contra o Imperio, o que explica o feito de ser crucificado.\nCos ollos actuais resúltanos difícil comprendelo, pero tanto para os que o propiciaron como para os que o executaron, tratábase de condenar a un alborotador máis dos múltiples da época e sen maior transcendencia. Quen lle ía a dicir a Poncio Pilatos naquel entón que chegaría a converterse nun dos personaxes máis coñecidos e representados da historia?\nPero tras a morte de Cristo a cruz non se converteu nun símbolo cristián. Nos primeiros anos o cristianismo era representado co símbolo do bo pastor, o peixe, a áncora ou a pomba.\nO bo pastor simbolizado a través dun neno ou adulto con túnica que porta sobre os ombreiros un cordeiro. Representa a Xesús como Pastor de todos os seus discípulos que carga coa ovella descarriada (o pecador).\nO bo pastor\nTamén o peixe foi o símbolo do cristianismo na súa orixe. O peixe simboliza a pureza, a sabedoría e a resurrección Está asociado ao sacramento do bautismo, polo que é frecuente atopalo como símbolo decorativo nas pilasbautismais. Ademais para os primeiros cristiáns, o peixe constituída unha fonte imprescindible de alimentación. En todo caso, este símbolo adoptouse desde o século I como sinal de recoñecemento e de veneración dos discípulos de Cristo. Foi tamén un símbolo de recoñecemento entre cristiáns cando a relixión era practicada de forma clandestina. Tratábase dun símbolo secreto que se pode contemplar nos antigos cemiterios soterrados (catacumbas).\nTamén a áncora, que evita o “naufraxio espiritual” converteuse en símbolo de Cristo.\nEn todo caso, non foi até o século IV, no Concilio de Nicea (primeira reunión de bispos para sentar as bases das mesmas crenzas para todos os cristiáns), onde a cruz se converteu en símbolo do cristianismo. Por certo -como curiosidade-, foi en leste Concilio onde se estableceu a prohibición aos membros do clero de vivir con calquera muller, excepto unha nai, irmá ou tía.\nRecomendación: A orixe da coroación real\nPor que a cruz empeza a identificarse como símbolo cristián?\nComo sabemos o cristianismo e o Imperio Romano están intimamente ligados, e é a muller e nai dun emperador romano á que, posiblemente, debémoslle a adoración da cruz cristiá que chegou até os nosos días.\nFlavia Iulia Helena, coñecida como Elena de Constantinopla e despois como Santa Elena, naceu en torno ao século III. A pesar do seu baixo nivel social, acabo convertida en parella do emperador Constantino Cloro e nai do emperador Constantino I o Grande, a quen acompañou ao longo da súa vida.\nElena de Constantinopla\nBaixo a influencia da súa cristiá nai, a Constantino debémoslle o inicio do proceso de cristianización do Imperio, aínda que a maioría da aristocracia continuou sendo pagá. A partir do ano 312 empezaron a emitirse moedas con símbolos cristiáns e a construírse igrexas e edificios cristiáns, sendo San Pedro de Roma a maior destas basílicas. Tamén foi Constantino o que convocou o Concilio de Nicea. Lembremos que foi durante o seu imperio, no 313, cando se promulgou o Edicto de Milán, polo que se establecía, nada máis nin nada menos, que a liberdade de relixión no Imperio Romano, sendo o precursor da expansión do cristianismo. Debemos tamén a Constantino a fundación da cidade que levou o seu nome durante séculos “Constantinopla”. A Nova Roma desprazou á vella Roma como centro xeográfico do Imperio. Nesta nova cidade residiu o emperador até a súa morte no 337.\nPero volvendo á simboloxía da Cruz, segundo os historiadores e escritores da época, Constantino a noite anterior ao seu enfrontamento con Majencio, líder militar de Roma co que andaba á greña, soñou cunha xigantesca cruz luminosa entre as nubes e unha voz en “off” que lle dicía In hoc signo vinces (con este sinal vencerás). Ao día seguinte Constantino mandou colocar unha cruz nas bandeiras dos batallóns e venceu a Majencio na batalla da ponte Milvio.\nNun inciso a esta historia é importante profundar no por que Constantino soña cunha cruz e non con calquera outro símbolo. Non debemos esquecer que a cruz exipcia, o ankh, foi asimilada polos coptos, cristiáns exipcios, que apoiaron a Constantino na súa loita polo poder contra Majencio. A cruz exipcia era o símbolo da vida herdado do Exipto dos faraóns. Os coptos asimilaron e adaptaron moita da simboloxía do Antigo Exipto. O ankh converteuse nun símbolo cristián do mesmo xeito que o disco solar, outro símbolo do Antigo Exipto, foi adoptado como aureola dos personaxes bíblicos pola nacente Igrexa cristiá, pervivindo ao longo da historia e chegando até os nosos días.\nAnkh, cruz egipcia\nA cruz, que até o momento se viña a identificar como instrumento de tortura de Xesús, pasa a converterse na promesa da vida eterna, como símbolo da promesa da recompensa no Máis aló aos sufrimentos dun mundo cheo de carestías onde a guerra e a fame negra eran a compañía diaria para a maior parte da poboación.\nA influencia deste relato histórico na veneración da cruz cristiá viuse reforzado coa peregrinación que fixo Elena de Constantinopla, nai do emperador a Xerusalén. A esta boa señora ocorréuselle con máis de 70 anos, viaxar a Xerusalén en procura da Cruz cristiá e da tumba de Xesús.\nCando Elena chega a Xerusalén, tres séculos despois da morte de Cristo, descoñecíase o lugar exacto onde fora executado (o Calvario). Isto non desanimou a Elena que empezou a escavar e derruir templos ata que deu co lugar no que apareceron tres cruces e a inscrición que Poncio Pilato mandara colocar sobre a Cruz de Xesús INRI (Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum; Xesús Nazareno Rei dos Xudeus). No lugar do achado da cruz, Elena mando construír o tempo coñecido como do Santo Sepulcro, por ser baixo os seus cimentos onde se descubriu tamén a última morada de Xesús na terra.\nMáis aló das crenzas, o certo é que os achados de Elena deron lugar a unha repercusión histórica e cultural que chegou aos nosos días: a peregrinación a Terra Santa e o tráfico de reliquias. Por algo Elena é a patroa dos arqueólogos.\nOs milagres atribuídos aos restos da Santa Cruz derivaron, dous séculos despois, na celebración da exaltación da Santa Cruz en Roma o día 14 de setembro. A partir dese momento, o símbolo da cruz identifícase co cristianismo. Mentres que para os xudeus a cruz simbolizaba o odio e a intolerancia, por iso é polo que a súa simboloxía veña representada pola estrela de David, para os cristiáns a cruz representa o misterio da salvación, o vencemento do mal a través do sacrificio. O sinal da cruz é unha bendición máxica que acompaña ao cristián desde o inicio ao final da súa vida. A vida iníciase co sacramento do bautismo e remátase coa extremaunción.\nO símbolo da cruz, realzada a través da escultura e a pintura no devir dos séculos (desde a antigüidade até os nosos días) forma parte da nosa cultura, sexamos ou non crentes.\nLa cruz como símbolo cristiano. Nathional Geographic Historia\nLos símbolos cristianos. Iconografía. Montaña Galán Caballero, M.\nDel paganismo al cristianismo. La época de Constantino el Grande\nCategoría: Recuncho da historiaPor Sagrario Ron López 03/02/2022 Deixa un comentario\nTags: CreenciasCreenzasCrucifixiónCruz cristanaCruz cristiáCuriosidades históricasElena ConstantinoplaMitos e lendasMitos y leyendasSímbolos cristianismoSociedadSociedade\nAnteriorPrevious post:O ensino, as escolas e as universidades na Idade MediaSeguinteSeguinte publicaciónA expedición Humboldt. Descubrimento científico de América\nFesta do Esquecemento, Xinzo


First Step: Da pezuña á tablet - Campo Galego\nInicio / Leite / First Step: Da pezuña á tablet\nCoñecemos as vantaxes que ofrece a aplicación FirstStep desenvolvida pola firma Zinpro e que procura mellorar a saúde podal da gandería\nCampo Galego 21/01/2022 9:44 a.m.\nArturo Gómez, coordinador global do departamento de investigación en gando de leite de Zinpro, durante a xornada.\nEnmarcados dentro do II Congreso Internacional de Saúde Podal e Benestar celebrado na granxa de Mas Bes (Xirona) realizáronse diversos talleres prácticos nos que os asistentes puideron observar e aprender sobre prevención, planificación, recorte, seguimento, deseño das instalacións e xestión de grandes cantidades de datos relacionados co rabaño vacún.\nA empresa Zinpro, pioneira na investigación e o desenvolvemento de solucións innovadoras que melloran a saúde e o benestar dos animais, foi a encargada de impartir un dos cursos que tiveron lugar na tarde do primeiro día do simposio. Dita compañía, con máis de cincuenta anos de traxectoria e con exportacións a máis de setenta países, é líder mundial na procura dunha nutrición saudable e dunhas prácticas máis sustentables co medioambiente.\nA idea do workshop foi, dentro do tempo dispoñible, ensinar e adestrar en como abordar sistematicamente a investigación dun problema de saúde podal nunha granxa. A demostración comezou cunha explicación de Arturo Gómez, coordinador global do departamento de investigación en gando de leite de Zinpro, acerca dos problemas presentes nun dos cascos dun exemplar da explotación.\n“Moitos dos consultores non teñen ningún adestramento no recorte podal e a nosa énfase é que non o necesitan. O único que facemos ao levantar a pata é identificar os puntos do casco nos que nos debemos concentrar á hora de recoller a información de maior utilidade”, subliñou o vilalbés. Por exemplo, o consultor explicou que cada un dos dedos das patas traseiras máis a parte da pel que aínda non está endurecida proporcionan unha información diferente e determinada, que é a que posteriormente se introduce na app para realizar o estudo.\nA aplicación FirstStep é un programa de xestión e saúde das pezuñas no gando leiteiro desenvolvido por Zinpro e que, mediante diferentes módulos, permite avaliar de maneira obxectiva cada coxeira e buscar as causas da mesma. Unha vez atopadas, a app diríxese ao tipo de especialista ao que acudir en base a cada lesión.\nPor exemplo, se a vaca ten unha hemorraxia de solo, entón o programa preguntará como están feitos os cubículos, que tipo de pavimento e de raiado hai na explotación ou canto tempo están de pé os animais. Se no canto dunha hemorraxia, o vacún ten un problema infeccioso de dermatite dixital sería oportuno estudar o deseño do pediluvio, a frecuencia de baño ou o tipo de produto utilizado no mesmo. “Ademais, o programa tamén permite facer modelizacións para avaliacións económicas, é dicir, canto custa solucionar o problema ou canto lle está custando á explotación o inconveniente das coxeiras”, explicou Arturo Gómez.\nA aplicación facilita coñecer as causas das coxeiras e determinar o impacto económico que teñen na granxa\nDurante o taller tamén se incidiu nas diferenzas entre un podólogo e un consultor á hora de realizar unha avaliación da situación. O podólogo ten que atender calquera problema clínico indiferentemente do estado da vaca, mentres que o consultor tenta anticiparse aos problemas que se están iniciando. Por este motivo desde a empresa traballan principalmente con dous grupos: preparto e postparto. O grupo de preparto é o que acumula máis vacas con enfermidades crónicas e o que ten, ademais, maior impacto durante a lactación. En cambio, o de postparto achega a información acerca da calidade do período de transición co obxectivo de que sexa o máis satisfactorio posible. Devandito período inflúe directamente na cantidade de lesións que poidan ter estes animais durante a lactación e en calquera momento da súa vida.\nArturo Gómez, Huw McConochie e Luis da Veiga durante a xornada.\nNunha segunda parte do taller, Huw McConochie, tamén relator do congreso, explicou de maneira gráfica o funcionamento da aplicación FirstStep aos asistentes. Este programa saíu ao mercado fai once anos, pero a última actualización data de fai tan só dous meses, polo que se mantén vixente e á vangarda dos avances e cambios que poidan existir dentro do mundo bovino.\nA app permite a introdución e recompilación de datos dende calquera dispositivo e sen necesidade de conexión a internet. Cando todas as referencias están procesadas posibilita a creación de informes e análises detalladas. Ademais, tamén posúe un apartado con recursos, explicacións e tutoriais.\nO proxecto conta con vinte módulos para, a partir da información literal da pezuña, utilizar de maneira eficiente todas as ferramentas dispoñibles. Este control e valoración do gando debe facerse sempre no mesmo momento, preferiblemente dúas horas antes do ordeño. Os aspectos máis importantes a avaliar a través da aplicación son as seguintes:\n-Puntuación da locomoción: Mediante unha escala de cinco puntos establécense varias claves como a forma de camiñar, a distancia entre pasos, o movemento da cabeza ou a curvatura das costas que permiten determinar o nivel e a gravidade de cada coxeira.\n– Recorte de pezuñas: Identifica e analiza o programa de recorte e a técnica.\n– Puntuación de hixiene e pediluvios: Mide o grao de limpeza e a eficiencia dos baños.\n– Identificación de lesións a través do proceso de avaliación desenvolvido pola app.\n– Medio ambiente: O deseño das instalacións, os materiais, as superficies de paso, a ventilación ou a temperatura da granxa poden ser factores decisivos na aparición de cojeras.\n– Nutrición: O acceso ao alimento, a subministración de nutrientes ou a regularidade nas racións xogan un papel fundamental na constitución das pezuñas.\nDentro de cada apartado existen diferentes clasificacións e niveis que permiten coñecer as causas da lesión con maior exactitude. Estes datos analízanse e avalían co dobre obxectivo fundamental de mellorar a saúde do rabaño e aumentar o rendemento do investimento da explotación gandeira.


Teatro entre lusco e fusco: A Tempestade, de William Shakeaspeare (Voadora)\nA Tempestade, de William Shakeaspeare (Voadora)\nHoxe decidín que sería un bo momento para comentar o espectáculo d'A Tempestade, baseado na obra de William Shakeaspeare, pola compañía Voadora. Debo dicir que xa vin esta obra alá polo mes de outubro nunha matinal, pero como se segue representando nalgunhas cidades adícolle unha entrada.\nTrátase dunha peza dirixida por Marta Pazos, quen deu lugar a unha excéntrica produción que se caracteriza polo constante xogo cos diferentes planos. Cómpre aclarar que non lin a obra orixinal, polo que seguir a trama do espectáculo resultaba máis complicado ca se o lese. Por isto, cando a vin non me fixei demasiado no argumento (de feito, neste ámbito, a maioría dos espectadores, todos estudantes de entre 16 e 18 anos aproximadamente, non seguimos con facilidade o fío argumental), senón que me centrei no resto de elementos renovadores, tanto no xogo coas dúas realidades coma na escenografía da obra.\nDende o momento no que ves que un dos protagonistas inicia a obra dende unha mesa diante do escenario, coma se se tratase dun director que vai controlar un ensaio do grupo, daste de conta de por onde van ir os tiros: será unha adaptación d'A Tempestade nada convencional. De feito, aínda que a continuación todos os personaxes se introducen na historia, cando os espectadores perden a consciencia de que son espectadores, atópanse cun Ariel proclamando cara á cuarta parede, diante dun espello no que o público se ve reflexado: "ei, ese é o meu reflexo, que estou vendo unha obra de teatro...". Elementos similares a este e as moitas alternancias entre o plano da obra e o plano do ensaio constitúen uns dos factores máis interesantes dunha peza na que nunca sabes se os actores aparecerán por entre o público ou no escenario directamente, se as discusións se están producindo entre personaxes ou actores, se Próspero estará sendo o director do grupo ou o mago controlador do resto de personaxes.\nPor outro lado, os elementos escénicos e a utilería son do máis variado e orixinal: dende unha motocicleta (sí, unha auténtica motocicleta) que trae pizzas para os membros do elenco, ata unha banda completa ao final da obra, pasando pola plataforma xiratoria que move Calibán na que vai Miranda. A utilización de espellos para crear o corpo de Calibán con tantas extremidades foi un dos trazos que máis me chamaron a atención, sen esquecernos das cabezas de cabalos que protagonizan unha escena dos namorados. Cómpre destacar que con poucos elementos, conseguen crear todo tipo de ilusións: incluso forman un tiovivo nun momento dado. Por outro lado, é importante ese omnipresente piano de cola, dende o que Próspero acompaña moitos dos seus feitizos, creando un efecto do máis envolvente (neste ámbito, a música en directo tamén dá lugar a unha peza do máis heteroxénea).\nAntes de concluír este pequeno comentario, quero resaltar o toque humorístico aportado principalmente por Borja Fernández (Trínculo) co seu traxiño de cores, e Guillermo Weickert; a este último (máis ben a Stefano) teño que agradecerlle unha tarde de espirros grazas á súa grande e vermella "capa de rei" que, como el predixo, iba provocar "o festín dos alérxicos". Por outro lado, tamén me impresionou gratamente Fernando Epelde, por ser tan camaleónico e interpretar a un Ariel tan "cambiante", por dicilo dalgunha maneira. Neste ámbito, gustaríame felicitar a vestiario e maquillaxe, así como ao resto do equipo en xeral, posto que non resulta unha tarefa sinxela preparar e coordinar tantos personaxes diferentes. Sen dúbida, unha obra recomendable sobre todo polo xogo co metateatro e a impresionante e obviamente moi traballada escenografía.\nEtiquetas: a tempestade, marta pazos, teatro, voadora\nPerplexo, de Marius von Mayenburg (IlMaquinario te...\nXardín Suspenso, de Abel Neves (Centro Dramático G...\nBreve presentación: ¿de que vai isto?


Unha terra de bandas (VII) - Faro de Vigo\nUnha terra de bandas (VII)\nCinco agrupacións están documentadas en Agolada, malia que só subsiste unha, creada a partir da Cultural de Brántega; esta parroquia e a de Ventosa tiveron formacións xa no século XIX e Baíña e Artoño, durante o XX\nXan salgueiro - Agolada\n01·08·10 | 03:36\nA Banda de Música de Brántega, nunha imaxe de 1930. // Bernabé/Reproducción do libro "Historia das Bandas do Concello de Agolada"\nArtoño, Baíña, Brántega, Cultural de Brántega (xermolo da Municipal de Agolada) e Ventosa son as formacións agoladenses recopiladas en Bandas de Música de Galicia, do lalinense Enrique Alvarellos Iglesias.\nA última desta relación foi a primeira no tempo. Naceu por iniciativa dun tal Cuñarro, segundo o libro de Enrique Alvarellos, no ano 1862, ao que sucederon Juan Fernández Juanito, José Fernández Alvarellos, Clemente Fernández (fillo de Juanito) e Manolo do Cureixas, con quen finou a banda en 1959. Clemente e Alvarellos eran primos irmáns; o primeiro tocara a trompeta en Cuba, con moi boa consideración. Co tempo, sería obxecto dunha homenaxe a título póstumo, coa colocación dunha placa no palco do pobo coa seguinte inscrición: "La parroquia de Ventosa a su insigne músico Clemente Fernández Lamela, año 1980". Tamén foi dirixida esporadicamente polo compositor español Luis Araque, que casara coa mestra de Ventosa e que deixou o pasodobre Golada. Seica era moi esixente, non permitía fumar nos ensaios –e daquela nin se oíra falar por estes lares das medidas antitabaco– e interrumpíaos ao mínimo fallo. Durante unha época a banda foi subvencionada polo concello, que esixía a denominación "Municipal de Agolada", pero tal título non durou moito tempo. Entre as anécdotas, cabe reseñar á acontecida logo dunha festa do San Martiño de Asperelo (Rodeiro), da que non regresaron á noite máis que a metade dos músicos. Disque os restantes ficaran "a jugar lo ganado… y algo más". Así é que ao día seguinte "todos se habían quedado sin un céntimo y tuvieron que regresar en el coche de San Fernando", relata Alvarellos. A Banda de Ventosa mantiña unha eterna tirantez coa de Brántega, algo que se constataba ano tras ano na parroquia de Berredo, que as contrataba ás dúas para que coincidisen nas festas patronais.\nPrecisamente, a segunda agrupación aparecida no municipio foi a de Brántega, baixo o mando dun trombonista chamado Estebo, en 1864. Marcial Sarandeses (clarinete), Javier García (baixo) e un fillo de Estebo (fliscorno) eran os outros integrantes. Dos catro, en ocasións só ían tres ás festas. Aínda así, eran quen de dividirse, como sucedeu dunha volta en Camba: Os mozos da parroquia non se poñían de acordo sobre onde tiñan que tocar os tres músicos e Marcial, "hombre de mucha paz", tomou a salomónica decisión: "Que non haxa lío, divídese a banda". Co paso do tempo, Brántega chegou a ser unha banda nutrida. Á morte de Estebo asumiu a dirección Andrés Vilariño Porral, que chegou a ter 27 números ao seu cargo. En 1942 partiuse en dúas e deu orixe á de Baíña. Aínda que Brántega seguiría como tal ata 1956, en realidade quedou moi tocada pola Guerra Civil Española. Raimundo Vilariño, José Oro Val Filgueira e Amadeo Agra Fernández foron outros mestres.\nBaíña tivo banda de música entre 1942 e 1963. O seu primeiro director foi o elegante Contiña, discípulo de Andrés Vilariño, que xa tocara o clarinete e o saxo tenor en Brántega e que máis tarde dirixiría á de Mato (Lalín). José Piñeiro Vázquez outorgábase ante Enrique Alvarellos Iglesias a responsabilidade da secesión desta banda que deu orixe á de Baíña. Unha ducia de compoñentes decidiu marchar por mor dos "caprichos" xurdidos ao respecto de quen debía tocar a caixa, se Campos de Agra ou Lois de Brántega. Trinta músicos chegou a ter a formación, da que outros mestres foron Gustavo Caramés Piñeiro ou Urbano Pulido, con quen desaparece.\nA de Artoño creouse en 1951 e tivo unha existencia máis ben efémera, pois a penas durou tres lustros. Hai quen a considera unha prolongación da anterior, coa que mantivo vínculos estreitos. De feito, o seu impulsor, Urbano Pulido Bernárdez, pertenecera á Banda de Baíña antes de cumprir o servizo militar no rexemento Isabel La Católica, de A Coruña, durante o que tocou o saxo alto na súa agrupación. Ao rematar quixo volver á formación, pero a súa "lánguida situación provocó la necesidad de una rápida reestructuración", cita Enrique Alvarellos Iglesias, o que deu como resultado a creación da Banda de Artoño por parte de Urbano Pulido. Chegaron a ser 25 músicos; ensaiaban na casa de Carromao, que logo sería bar; viaxaban no camión de Sixto da Guillerma ou no coche de Torres de Brántega. Nos últimos tempos botaron man de músicos de Antas e Ventosa, ata a súa extinción en 1965. A súa última actuación foi, precisamente, na festa do Pilar de Baíña. Os postreiros intentos por reorganizala non arribaron a bo porto.\nA parroquia de Brántega recupera a súa tradición musical o 1 de decembro de 1982 coa Cultural. A afición dos mozos, herdada dos maiores, e a presenza do mestre José Oro Val –falecido en datas moi recentes– favoreceron a creación da agrupación. Oro fora discípulo de Andrés Vilariño na súa infancia e dirixira a banda que o Regimiento de Caballería tiña en Lugo en 1944 e logo impartiría os seus coñecementos nas de Valladares, Rianxo ou Guláns. Ensaiaban diariamente no local da antiga escola, cedido polo concello, e a súa media de idade estaba entre 18 e 20 anos, segundo Enrique Alvarellos. Éste recolle tamén un testemuño de Oro Val en defensa dos instrumentos en diapasón brillante que tiñan naqueles primeiros anos: "O normal da un sonido moito máis xordo, e asegúroche que, aínda que tiveramos con que, nunca mercaríamos instrumental normal; non sei se estou ou non nun erro, pero eu penso así".


O albergue Miño conta cun total de 22 prazas onde pasar a noite distribuídas en Camas, Prazas en liteiras. Durante os meses máis invernais podes resgardarte do frío nas súas habitacións, as cales dispoñen de calefacción. Lamentablemente non podes atopar aire acondicionado nelas. Non é necesario que leves o teu saco de durmir.\nEste albergue de Miño dispón entre os seus servizos de Cociña, Comedor, Bar, Restaurante, Enchufes, Caixeiro, Supermercado, Botiquín, Lavadoiro, Tendedero, Telefono público.\nRúa Marismas, 9, 15630 Miño, A Coruña, España


O Concello de Ribadavia ten Plan Xeral despois de 33 anos\nphoto_cameraCésar Fenández, Ángeles Vázquez e Encarnación Rivas, no centro, xunto a concelleiros.\nRibadavia Ángeles Vázquez ordenación municipal\nO documento da vía libre a proxectos como o novo cemiterio e a posibilidade de 1.041 vivendas novas\nO Concello de Ribadavia conta desde onte co seu primeiro Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM), despois de 15 anos desde que puxo en marcha o proceso, e tras 33 coas normas subsidiarias en vixencia. A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, firmou onte a orde de aprobación deste plan que guiará o desenvolvemento do concello para os vindeiros 20 anos.\nO alcalde de Ribadavia, César Fernández, declaraba que o PXOM permitirá a corto prazo poñer en marcha dous proxectos prioritarios, por un lado o cemiterio municipal, tendo en conta que o actual está saturado e que hai unha grande demanda. O PXOM contempla para elo un espazo cara a zona de Francelos. "É unha prioridade e porémonos a traballar nelo o antes posible", sinalou. Por outra banda, este goberno municipal apunta á construción dunha nave na que se aglutinen servizos como emerxencias, obras, medio ambiente e que sirva de almacén, tendo en conta que agora están dispersos en diferentes locais, aínda que a súa ubicación está pendente de estudiar. Así mesmo, proxecta mellorar as instalacións deportivas, co obxectivo final, entre outras ideas, de unha nova piscina municipal.\nÁngeles Vázquez destacou durante a súa estancia en Ribadavia o esforzo realizado para facilitar que máis de 5.000 habitantes das oito parroquias de Ribadavia se beneficien do primeiro PXOM, despois de estudar polo miúdo os máis de 27 quilómetros cadrados de superficie. Neste concello máis dun 90% do territorio é solo rústico, seguido xa a moita distancia polo solo urbano, cun 4,90%; o solo de núcleo rural, o 3,45%; e o solo urbanizable, o 0,73%, polo que o novo plan favorece o desenvolvemento equilibrado e sostible deste concello, ao tempo que se compatibiliza a protección e potenciación do patrimonio natural e cultural, histórico, artístico e etnográfico, segundo sinalou a conselleira.\nNese sentido, aportaba o dato de que hai na actualidade 3.983 viviendas e queda contemplada a posibilidade de 1.041 máis. O documento tamén respecta e impulsa a vida nas parroquias, incrementando en case 3 puntos a superficie para o sistema xeral de espazos libres e zonas verdes (330.852 m2, un 168% máis do que esixe a Lei). E , por último, resérvanse case 155.000 metros cuadrados para o sistema de equipamento comunitario.\nApoio unánime de todos os grupos\nCoa aprobación definitiva do PXOM de Ribadavia son xa 105 os concellos que contan cun planeamento adaptado e acorde ao marco urbanístico vixente en Galicia. Ángeles Vázquez felicitou á corporación polo apoio unánime ao PXOM, ao actual grupo de goberno e tamén aos anteriores que traballaron no proceso, e referíuse a Ribadavia como "unha vila fermosa que hai que seguir revitalizando e impulsando", pero sendo sostibles a nivel económico, medioambiental, urbanístico, natural e a nivel cultural , segundo queda refrexado no documento.\nEngadiu que despois de 33 anos coas normas susbsidiarias estase dando "un paso ao frente para unha mellora da habitabilidade", pero tamén de respecto das tradicións e con solos dispoñibles para usos complementarios. Ángeles Vázquez lembrou que o traballo desenvolvido nos últimos 10 anos en materia de urbanismo ten coma obxectivo que non haxa ningún concello sen PXOM. Neste sentido, referiuse á aprobación da Lei do Solo no ano 2016 e do regulamento que a desenvolve; á posta en marcha do Plan Básico Autonómico en 2018; aos futuros plans básicos municipais para concellos de menos de 5.000 habitantes e á nova Lei de Ordenación do Territorio.\nEl PSOE de Leiro solicita al concello mejoras en las carreteras


Parque Nacional Ala Archa - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAno de constitución: 1976\nSuperficie: 194 km2\nProvincias: Rexión de Chuy\nRíos: Río Ala-Archa (78 quilómetros)\nRío Ak-Sai (45.29 quilómetros)\nRío Adygene (8.6 quilómetros)\nDireccións de interese: http://ala-archa.kg/\nO Parque Nacional Ala Archa é un espazo protexido alpino nas montañas de Tian Shan do Quirguicistán, foi establecido en 1962 e fixa a uns 40 km ao sur de Bixkek. O parque, que inclúe o desfiladeiro do río Ala-Archa e as montañas que o rodean, é un destino popular para excursionistas, sendeiristas, esquiadores, así como os alpinistas que pesquisan retos de xeo e rochas. O parque cobre uns 200 quilómetros cadrados, e a súa altitude varía duns 1500 metros á entrada, a un máximo de 4895 metros no Pico de Semenova Tian-Shanski, o pico máis alto da cordilleira Ala Tau do Tian Shan. Hai máis de 20 glaciares e uns 50 picos de montaña no parque. Amais dous ríos máis pequenos, o Adygene e o Ak-Sai.\nEn lingua kirguiz, o Archa (Арча), que dá nome ao parque, é un cimbro brillante ou de moitas cores de moita tradición no Quirguicistán, que usando o fume da queima de madeira, os kirguiz escorrentan aos malos espíritos. Malia iso, o archa non se planta preto da casa, porque se cre que mina a enerxía dos poboadores que viven preto do lugar.\nO terreo difícil e a ampla diversidade da vexetación causa unha grande variedade de vida salvaxe. Especialmente rica en composición de especias de aves. No territorio do Parque natural habitan 40 especies de mamíferos e máis de 163 especies de aves. Entre os mamíferos atópanse a cabra montesa, o leopardo das neves, o xabaril, o teixugo, o lobo e a marmota.\nRío Ala Archa\n↑ 1,0 1,1 GeoView (ed.). "Ak-Sai" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2016.\n↑ 2,0 2,1 GeoView (ed.). "Adygene River" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2016.\n↑ "Фауна" (en ruso). Arquivado dende o orixinal o 01 de maio de 2016. Consultado o 30 de xuño de 2016.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Parque Nacional Ala Archa\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Parque_Nacional_Ala_Archa&oldid=5769575"\nParques nacionais de Kirguizistán\nA última edición desta páxina foi o 3 de maio de 2021 ás 13:46.


Dereito administrativo - Wikipedia, a enciclopedia libre\nO Palacio Stenbockska é a sede do Tribunal Supremo Administrativo de Suecia.\nO dereito administrativo é unha póla do dereito que estuda as relacións xurídicas nas que a administración pública actúa investida da potestade ou autoridade que lle é propia. Quedarían por tanto exentas do dereito administrativo as relacións nas que a Administración actúa como suxeito de dereito privado.\nO dereito administrativo forma parte do dereito público. Trata ou regula entre outras materias:\nOs tipos de administracións e, sobre todo as chamadas admnistracións territoriais: O Estado, a Comunidade Autónoma e a Administración local.\nOs actos e os procedementos administrativos, que son os cauces, trámites o protocolos que están definidos e descritos legalmente, e que deben seguir as administracións na súa actuación. A ausencia do procedemento axeitado pode supoñer a nulidade do acto administrativo.\nO dereito funcionarial, que versa sobre as relacións da Administración cos seus funcionarios;\nO dereito urbanístico, que é o que regula a ordenación do territorio;\nPropiedades especiais e medio ambiente: augas, montes e costas;\nMoitos aspectos sectoriais como a sanidade, a obra pública, o transporte ou a xustiza.\nDereito Administrativo galego[editar | editar a fonte]\nSe ben xa había dereito civil, dado que o dereito administrativo regula a acción administrativa dentro dos cauces da Constitución, en Galiza non tivo verdadeira presenza ata a aprobación da constitución española de 1978, e foi afianzado co estatuto de autonomía de 1981 e a creación das principais institucións políticas galegas o Parlamento de Galicia e a Xunta de Galicia. O goberno autonómico, en conxunto co goberno estatal, define as competencias contidas no dereito administrativo galego.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dereito_administrativo&oldid=4273924»\nA última edición desta páxina foi o 31 de marzo de 2017 ás 20:51.


A XI exposición fotográfica “Viaxando” chega a Baiona - ValmiñorTV\nInicioBAIONAA XI exposición fotográfica “Viaxando” chega a Baiona\nA Praza de Abastos de Baiona acollerá durante o mes de xuño a exposición de fotografías presentadas polos participantes ao XI Certame Fotográfico “Viaxando” do ano 2017. Esta exposición reflicte inquietudes, situacións cotiás, vivencias, intereses da mocidade. O Concello de Baiona foi elixido para pechar esta exposición itinerante.\nNa mostra poderanse ver de primeira man os traballos presentados por vinte novos participantes dos Concellos de Baiona, Gondomar, Tomiño, Salceda, O Rosal, A Guarda, Porriño e a Casa de Xuventude de Tui.\nA actividade está organizada polas oito OMIXs do Baixo Miño e O Val Miñor e pola Casa de Xuventude de Tui nun traballo de coordinación. É un certame cunha traxectoria que se vai afianzando e sendo un referente para a mocidade con interese pola fotografía.\nA fotografía gañadora do certame, que se deu a coñecer no mes de outubro, foi “Namorados no Interrail”, obra do tomiñés Daniel Álvarez Fonterosa.\nAsí mesmo, infórmase de que xa está aberto o prazo da XII edición deste concurso, no cal poderán participar mozos e mozas de entre 16 a 35 anos. O prazo para a presentación de fotografías está aberto ata o 26 de setembro de 2018, e o premio consiste nun curso personalizado de fotografía.\nMáis información na OMIX do Concello de Baiona, no teléfono 986 385 925, ou no resto de OMIX participantes. Bases do concurso na web do Concello de Baiona www.baiona.org.


Jornada Regeneración Hábitats Zonas Costeras – Federación Provincial de Cofradías de Pescadores de A Coruña\nASPECTOS A DESTACAR DAS PONENCIAS\nSegundo manifestou a Conselleira do Mar as confrarías, xunto con outras entidades asociativas do sector pesqueiro executaron 170 proxectos nos que a Consellería do Mar investiu 4,9 millóns de euros. Estes traballos de rexeneración sumados ás actuacións de saneamento nas rías galegas realizadas pola Consellería do Mar e pola de Medio Ambiente desde o ano 2009, permitiron que mellorase a clasificación microbiolóxica de 33 zonas de produción da costa galega.\nEste tipo de encontros constitúen unha oportunidade para que o sector, a administración e os investigadores vaian da man na toma de decisións en beneficio do mundo da pesca e o marisqueo.\nA Orde de Axudas para a Restauración de Habitas ( 2017)\nA experiencia acumulada na recuperación de hábitats mariños costeiros permitinos ter identificados os problemas máis habituais nos bancos marisqueiros con perda de biomasa así como as medidas a adoptar para recuperalos.\nA principal tarefa executada é a descompactación do substrato, seguida da sementeira (principalmente ameixa xaponesa) e do traslado e aporte de áridos de tamaño groso.\nO programa operativo FEMP 2014-2020 ten como obxectivo mellorar a biodiversidade e manter os servizos ecosistémicos.\nO s proxectos para ser subvencionables deben permitir o mantemento e mellorada biodiversidade e dos servizos ecosistémicos nos bancos marisqueiros.\nA Experiencia da Confraría de Pescadores de Pontedeume\nConfraría de pescadores de Pontedeume, ante a existencia de amplías zonas cun substrato que dificultaba ou impedía a produción e/ou extracción de moluscos bivalvos, deciden reaccionar e aumentar a superficie produtiva.\nO procedemento xeral foi a rexeneración con grava de canteira, facendo un vertido homoxéneo.\nSe elixiron sitios que antiguamente tiveran capacidade produtiva, sen invadir zonas produtivas.\nEstas medidas impediron que o banco denominado Croa Grande sufrira un deterioro dun 40 % da superficie produtiva.\nA día de hoxe, e despois das mortandades sufridas durante os invernos de 2013, 2014 e 2.016 a ameixa xaponesa extraída nas zonas rexeneradas e/ou semicultivada representa un 70 % da extracción total.\nO proceso de rexeneración tivo moita oposición dentro e fora da confraría. A patroa maior foi o ariete, o personaxe “imprescindible” para iniciar e culminar o proceso.\nO camiño está marcado, quedan anos de esforzo e traballo para seguir acondicionando zonas e exercendo de acuicultores.\nOs Impactos do Cambio Climático sobre a Pesca e o Marisqueo\nImpactos nas pesqueiras afecta a tres aspectos: físicos, biolóxicos e socioeconómicos.\nSeguindo a FAO os impactos do cambio climático sobre o sistema pesqueiro afecta a catro ámbitos:\nDISPOÑIBILIDADE: os recursos mariños van variar debido aos cambios nos hábitats e a distribución de especies (aínda que nestes momentos é imposible de cuantificar)\nESTABILIDADE do mercado será impactado polos cambios na estacionalidade dos recursos e o aumento na variabilidade na produtividade do ecosistema.\nACCESO aos recursos mariños verase condicionado polos cambios das comunidades pesqueiras, cambios na xestión e oportunidades novas.\nUTILIZACIÓN algúns lugares necesitarán axustarse a especies que non foron consumidas de xeito tradicional\nÉ preciso deseñar e implementar as medidas de adaptación, o axuste dos sistemas natural e humano como resposta ao impacto do cambio climático, para reducir os danos, ou se é posible, para tomar vantaxe das oportunidades beneficiosas.\nTemos que ir preparándonos para os impactos do cambio climático a curto, medio e longo prazo. Unha xestión sustentable pasa por ser efectiva a longo prazo. Temos que entender qué ferramentas serán máis efectivas no futuro, para o cal debemos ter en conta as preferencias dos actores, a participación e a equidade.\nDescarga Orde Ayuda Restauración Habitats (PDF)\nDescarga Regeneración en Bancos Marisqueros (PDF)


casa HISTORIAS DE FÚTBOL AMÉRICO SUR Xogadores de fútbol uruguaio Datos de biografía de Lucas Torreira Childhood Story Plus Untold\nLB presenta a historia completa dun xenio de fútbol que é máis coñecido polo apelido "Pequeno líder". Nosa historia de infancia de Lucas Torreira e os feitos de Biografía incerta revela unha historia completa dos acontecementos notables desde a súa infancia ata a data. A análise implica o seu antecedente familiar, historia de vida antes da fama, ascende á historia da fama, relación e vida persoal.\nSi, todo o mundo sabe sobre o seu aspecto pequeno e poderoso celo. Con todo, só algúns consideran a biografía de Lucas Torreira que é bastante interesante. Agora sen máis preámbulos, imos comezar.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Vida temprana e familiar\nPartindo do seu nome completo é Lucas Sebastián Torreira Di Pascua. Lucas Torreira naceu o día 11 do mes de febreiro 1996 coa súa nai, Viviana Di Pascua e pai, Ricardo Torreira en Fray Bentos, Uruguai.\nLucas creceu nunha gran casa de clase media cuxa felicidade e satisfacción non era de ningún xeito rehén por parte da súa clase familiar de clase media.\nAdemais dos seus pais e familiares, Lucas creceu coas súas irmás Ana e Pitu Torreira e os irmáns; Brahian e Bebo Torreira.\nNa súa pequena cidade uruguaia de Fray Bentos nunha noite de verán, pode percorrer praias tranquilas especialmente nas postas de sol. Desde a súa infancia ata a data, Lucas sempre quixo probar o sol amarela que se desvanece só coa súa nai, que é unha ama de casa.\nLucas e o seu pai tamén gozan dunha boa relación. Gústalle pasar un bo tempo co seu pai, que é un carnicero de carne rica na afamada e encantadora zona fluvial de Fray Bentos.\nMáis recentemente, en 2017, a familia Torreira tornouse coñecida no negocio de carne Fray Bentos para a produción e exportación de carne de millo. Isto ocorreu cando Lucas comprou unha das maiores tendas de carnicerías para a súa familia. El nomeounoLa 34"despois do seu número de camiseta en Sampdoria, o seu club italiano.\nVostede sabía?... Fray Bentos é un provedor mundial de carne corned. Ademais, a carne de Fray Bentos alimentou a dúas tropas británicas e americanas nas dúas guerras mundiais I e II.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Sobre a súa carreira Rocky Start\nEntre os seus irmáns, Lucas foi máis excéntrico e enérxico e destacou principalmente nos deportes. Comenzou, engadiu a xogar ao fútbol que cría que elevaría a si mesmo ea súa familia. Para comezar a súa xornada profesional, Lucas decidiu inscribirse no seu equipo local, 18 xullo quen lle deu a oportunidade de mostrar os seus talentos.\nAsí como moitos futbolistas mozos de Fray Bentos soñaban moito, Lucas a continuación mostrou o desexo de xogar un club máis grande na capital uruguaia, Montevideo. Como forma de mostrar a súa obsesión, el solicitou varios ensaios e fíxose con éxito cunha invitación á capital uruguaia de Montevideo.\nThe Rocky Journey: A procura de Lucas para visitar a capital uruguaya por primeira vez non foi como el planeara. De volta en Fray Bentos, as palabras terroríficas chegaron a través de que Lucas estaba en problemas. Apenas un adolescente, un valiente neno de nove anos, deixou a súa cidade natal para a bulliciosa cidade de Montevideo para asistir aos xuízos co equipo xuvenil de Peñarol en busca dun contrato profesional. Para Lucas;\nFoi un gran club, unha gran cidade e unha gran oportunidade.\nMentres chegaba a Montevideo, Little Lucas estaba lonxe de casa e moi lonxe de obter axuda. Segundo os seus plans, debería estar aloxado na capital antes e despois dos seus xuízos. Desafortunadamente, Lucas recibiu a noticia de que o seu aloxamento xa non podía ser provisto. Nese punto, non tiña onde ir nin diñeiro para facer o seu miserable viaxe 200 milla de volta a casa.\nA man axudante: Cando a noticia da súa situación chegou a Atlética 18 de Xullo ao seu club infantil, non houbo dúbida.\n"Tivemos unha colección entre os directores do club para xestionar os gastos e os documentos necesarios para que Lucas volva"\ndi Hugo Ruiz, o coordinador deportivo do club.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- A gratitude permanente\nLucas decidiu manter unha mestura de gratitude e emoción ao seu club de infancia. Isto ocorreu despois de ser aceptado de novo como un fillo pródigo logo da súa falla. Esa vella gratitude é fixada permanentemente como tatuaxe na parte traseira da súa perna dereita. A tatuaxe de Cume de 18 de Julio É visible sempre que Lucas mantén os seus calcetíns abitados.\nThe 18 xullo Tatuaxe sen dúbida serve como un recordatorio de de onde veu e que pasou nestes primeiros días.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Boleto a Europa\nComo forma de dicir as grazas a 18 de Julio, Lucas Torreira decidiu pasar toda a súa carreira infantil. Durante estes períodos, el endureceu a súa facultade mental, Lucas a maioría das veces xoga co fútbol masculino do club. Isto axudoulle a desenvolver a sutura ea dureza - ou garra, para darlle o seu nome uruguayo - que xoga con hoxe.\nNo ano 2013, á idade de 17, Lucas decidiu pasar á súa esperada capital uruguaya para buscar oportunidades europeas.\nLogo dun exitoso xuízo, Lucas uniuse ao equipo xuvenil de Montevideo Wanderers que lle deu o seu tan esperado billete a Europa. Ser elixido para probas veu despois de que impresionou os exploradores italianos de Pescara. "O movemento de Torreira a Italia é unha historia curiosa,"Marcelo Piriz, o seu ex adestrador de mozos, dixo unha vez Sky Sports. Nas súas palabras; ...\n"Aínda estou falando con el agora, porque o certo é que inicialmente non foi seleccionado para asistir aos xulgados en Italia. Había cinco nenos de diferentes grupos de idade na lista para ir a xuízos, pero Lucas non era un deles, pero era mellor que todos. Este feito fíxome reaccionar á súa situación. Tiven unha conversación co noso coordinador deportivo e preguntei por que Lucas non estaba indo. Dixo que era demasiado pequeno, que en Italia tiñan grandes xogadores. Díxenlle que Lucas estaría ben e iso cambiou de idea. Ao final, Lucas foi e el foi o único que pasou o xuízo e mantívose en Europa ".\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Primeiros anos de vida en Italia\nAntes da tempada de fútbol italiana 2014 / 2015, Torreira conseguiu ascender ao primeiro equipo de Pescara. Sabías?… Foi tan bo que só tras cinco partidos, os clubs do primeiro voo italiano (Serie A) comezaron a buscalo.\nA pesar das negociacións exitosas con Sampdoria, Lucas decidiu quedarse en Pescara para obter a experiencia do primeiro equipo que loitou dente e uña conseguir.\nAo alcanzar ese clímax co club, decidiu facer o seu movemento glorioso ao club da Serie A, Sampdoria. Foi a actuación de Lucas Torreira en Sampdoria que lle deu o seu boleto uruguayo á Copa Mundial de Rusia 2018 FIFA.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Suba á fama\nAntes do segundo campionato do Uruguay, Lucas aínda era considerado o segundo violín para outros xogadores seniores uruguaios. Nin sequera comezou para o Uruguai contra Egipto e Arabia Saudita.\nLucas, no entanto, se viu ao comezo do once contra os títulos como Rusia, Portugal e Francia. Cando Lucas comezou a probarse no torneo, todos os admiradores uruguaios tanto na casa como no estranxeiro comezaron a apoiarlle por todos os seus esforzos e esforzos, especialmente para xogadores moito máis grandes e fortes.\nNon tivo tempo para que Lucas acadase a fama que tanto merecía no torneo mundial. Isto ocorreu no seu partido contra Portugal cando flotou Cristiano Ronaldo no torneo. Mire un pequeno clip da acción.\nDesafortunadamente, o seu equipo de Uruguaís estivo fóra do torneo tras chegar ás Quater Finals.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Post Copa do Mundo\nTras a súa excelente actuación no torneo de Rusia 2018 FIFA World Cup, Lucas Torreira recibiu a acolleita do heroe ao regresar á súa cidade natal de Fray Bentos, Uruguay.\nUnha vez que as palabras saíron que "Luquita"Ou"Pouco líder"Volveu á súa cidade natal, Fray Bentos, os afeccionados empezaron a encher as rúas para facerlle unha ollada a el, que evidentemente era humillado e visto como un"Pequeno deus". Como se viu na foto, Lucas Torreira foi conducido polo seu pai coa súa nai cansada tamén na parte dianteira.\nVostede sabía?... Incluso unha avoa de 90 anos esperou á porta do equipo de infancia de Lucas Torreira, 18 de Xullo, para bicar á estrela que máis tarde prestou homenaxe ao seu antigo club. Outra nai nova eo seu fillo tiveron que viaxar máis de 65 quilómetros por moto só para ver o rostro de Lucas Torreira. Ao ser apreciado polo seu pobo, Lucas dixo unha vez;\n"Cando es neno e soñas con estas cousas, todo parece moi lonxe. É sorprendente, chegar a Uruguai, para ver o agarimo de todos estes mozos. É algo magnífico. é algo que obtiven a través de moitos sacrificios. Quero compartir a felicidade con todos eles porque me viron crecer, saben o difícil que todo era para min ".\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Converténdose nun artillero\nDespois dun verán de especulacións, Arsenal decidiu buscar o mediocampista combativo que anhelou desde anos despois de Gilberto Silva e máis recentemente, Sergio Busquets.\nLucas Torreira uniuse ao club inglés Arsenal en 10 xullo 2018 por unha taxa non divulgada, que se cree que ten uns £ 26.4m. Sabías?… Arsenal pagou a Sampdoria un total de £ 26.4m - £ 4.4m máis que a súa cláusula de liberación - para garantir a súa sinatura. O seu adestrador de Sampdoria, Marco Giampaolo, fixo un divertido comentario dicindo:\n"Se Torreira fose 1.8 metros de altura, xa custaría € 100m e sería considerado o mediocampista defensivo máis forte do mundo".\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Relación de vida\nDetrás de todo gran home, hai unha gran muller, ou así o dito. E detrás de case todos os exitosos futbolistas de Uruguín, hai unha pelexa glamorosa como se viu na persoa de Vittoria Repetto (retratada co amor da súa vida a continuación).\nRepetto coñeceu a Torreira mentres acaba de chegar de Italia desde o Uruguay, un momento no que gozou de feitizos en Pescara e Sampdoria. Beautiful Repetto é alguén que, nun determinado momento, decidirá non facer maquillajes nun intento de manter a súa beleza natural.\nRepetto como no momento da escritura é un estudante de psicoloxía. Actualmente voa de ida e volta entre Inglaterra e Italia para coidar do seu noivo e as demandas universitarias.\nEstablecéndose na vida no norte de Londres co seu noivo, fermoso leva o seu tempo para revisar os contratos de modelización. Ela é un modelo cun corpo curvo, que certamente non é tímido fronte á cámara.\nSabías?… Unha cousa que Repetto adora facer é mostrar as súas infinitas fotos de vacacións co seu home. Nas redes de redes sociais, estes amantes amosan imaxes emocionais divertíndose nos lados da praia.\nA parella adorada tamén goza de nada máis que posuírse en autoestradas en lugares fermosos.\nSorprendentemente, unha vez foron vistos gozando millo en espiga xuntos na praia durante unha pausa de verán.\nLucas Torreira Childhood Story Plus Untold Biography Facts- Vida persoal\nLucas Torreira é visto como alguén que valora os seus comezos humildes máis que nada na vida. Lucas valora os seus primeiros días cando unha motocicleta Vespa era toda a familia Torreira. Isto vese na seguinte foto.\nHoxe, Lucas é visto como unha persoa progresiva, orixinal e independente. Mantén contacto con amigos e familiares, incluídos os compañeiros de equipo Hector Bellerin e Nacho Monreal. Lucas non lle gusta situacións soltas, aburridas ou aburridas.\nAquela cousa que Lucas non desorde con ela está gozando de paseos en barco xunto con Repetto ou con familiares / amigos.


Boletín de Divulgación Astronómica da IAU: Abril #2 – Agrupación ÍO\nin\tNoticias\ton\t 19 de Abril de 2017\t 19 de Abril de 2017\t by\tAgrupacion Astronomica Coruñesa Io\n1) Boletín #85 da Comisión C1 IAU Educación e Desenvolvemento da Astronomía“\n2) Enquisa sobre o kit educativo de calidade da iluminación\n4) Embaixadores do Universo de Gaza\n5) Faite voluntario como experto na eclipse total de Sol\n6) Día sen Sombra\n7) Aberto o prazo de propostas para Global Hands-on Universe (GHOU)\n8) Desafío App Espacial\nQueremos salientar o Día sen Sombra, unha xornada para facer divulgación e educación nas comunidades ecuatoriais. O Día sen Sombra é unha oportunidade para promover actividades combinadas con outros grupos que fan tamén observación. Bótalle un ollo a algúns dos estupendos sitios web que celebran estes días especiais.\nNeste número, descubrimos máis da edición deste ano do Desafío App Espacial da NASA; Global Hands-On Universe 2017 únese ás observacións da eclipse do 21 de agosto e o último número do boletín da Comisión C1 IAU de Educación e Desenvolvemento da Astronomía.\nPara rematar, o noso equipo quere aproveitar esta oportunidade para unha vez máis darlle as grazas a todos os nosos colaboradores que traducen o boletín de divulgación da IAU a diferentes idiomas, así como aos colaboradores que comparten con nós as súas actividades de divulgación e educación favoritas de todo o mundo.\nO boletín #85 da Comisión C1 da IAU xa está dispoñíbel. Nesta publicación da IAU podes atopar información actualizada da Oficina IAU de Astronomía para o Desenvolvemento, o informe do Grupo de Traballo CC1: Teoría e Métodos en Educación Astronómica, anuncios relativos aos telescopios robotizados e á Conferencia de Investigación e Educación de Estudantes que se celebra do 19 ao 22 de xuño de 2017, e moito máis. Os editores solicitan amabelmente a todos os membros da IAU que acheguen noticias e artigos para o próximo número. Para máis información, contactade con nós aquí.\nPodes ler o boletín aquí: http://iaucc1.frm.utn.edu.ar/?page_id=214\nO equipo do kit educativo de calidade da iluminación está pechando a moi exitosa primeira fase do programa. Para comprender mellor o impacto e avaliar a implementación do kit, o equipo está realizando unha enquisa entre os que recibiron os materiais e as comunidades educativas contactadas. A análise dos datos axudará na segunda fase do programa, e as respostas serán moi valiosas para dar forma aos seguintes pasos do programa. A enquisa pode responderse facilmente a través de Internet e entre todos os que participen antes da data final o equipo organizador sorteará os pósters “O noso mundo de noite”. A data límite para responder a enquisa é o 1 de xuño.\nEnquisa para educadores: https://www.surveymonkey.com/r/IYL_F_16\nEnquisa para estudantes: https://www.surveymonkey.com/r/IYL_S_post\na) Facendo mapas dos ceos da historia\nNun proxecto colaborativo entre as artes e as ciencias, investigadores do Instituto Nacional de Xapón de Investigación Polar (NIPR), o Instituto Nacional de Literatura de Xapón (NIJL) e a Universidade de Quioto empregaron documentos históricos para obter un mellor coñecemento dos pasados eventos solares. A investigación multidisciplinar deita sobre as fontes unha nova luz: tormentas magnéticas rexistradas pola visión de auroras en Meigetsuki (1180-1241), diario privado de Fujiwara no Teika, e en Song Shi (1343), obra histórica oficial de China, proporcionáronlles aos investigadores a posibilidade de reconstruír unha cronoloxía de pasados eventos astronómicos.\nOs seus estudos apreceron no xornal Space Weather; podes ler a nota de prensa da Universidade de Quioto aquí e a da NIPR aquí.\nEn 2017 foi outorgada unha bolsa IAU de Astronomía para o Desenvolvemento ao proxecto Embaixadores do Universo de Gaza. Ao mesturar astronomía e tecnoloxía, e ser parte da mocidade palestina, o grupo quere mandar unha mensaxe de esperanza, paixón e desexo de vivir aos participantes e á comunidade. O seu obxectivo é espertar conciencia sobre o coñecemento astronómico na sociedade a través de actividades que alimenten a paixón pola astronomía nun campamento de tres días que abrangue corenta ideas diferentes relacionadas coa astronomía.\nPodes descubrir máis detalles do proxecto aquí: http://www.astro4dev.org/blog/category/tf3/gaza-ambassadors-of-universe/\nÚnete aos esforzos para achegarlle ao público información sobre a eclipse total de Sol do 21 de agosto de 2017 facéndote voluntario como experto no tema! A iniciativa anima aos científicos, enxeñeiros, divulgadores de ciencia, astrónomos afeccionados e educadores para identificarse como “expertos na materia” (Subject Matter Experts, SMEs) dispoñíbeis e interesados en apoiar iniciativas nos EEUU. Ao apuntarte, estarás en contacto con grupos que poderán comunicarse contigo para que participes como experto no seu evento. Para ser considerado experto, deberás ter un mínimo coñecemento sobre a eclipse.\nMáis información: https://eclipse2017.nasa.gov/subject-matter-expert\nNo día sen sombra todos os que vivan nun lugar en latitudes entre +23,5 (Trópico de Cancro) e -23,5 (Trópico de Capricornio) poden experimentar a ausencia de sombra. O día sen sombra é unha oportunidade para comunidades na mesma latitude co mesmo “día sen sombra” para unirse e compartir experiencias. Podes atopar unha listaxe de lugares en todo o mundo, feita por un astrónomo afeccionado de Bhopal na India, e a páxina específica do comité de divulgación pública e educación da Sociedade Astronómica da India. Atoparás mapas, vídeos e artigos e poderás descargar unha listaxe de datas de días sen sombra, presentacións e guías de actividade. En Hawai’i, o día sen sombra chámase “Mediodía do Sol cruel” (Lāhainā, “la”=Sol; “haina”=cruel). Nos sitios web do Centro Astrónomico Imiloa de Hawai’i e o Telescopio Subaru tes máis información e actividades.\nA data límite para rexistrarse e enviar propostas para a conferencia GHOU estendeuse até o 31 de maio de 2017. Non perdas esta oportunidade de participar nunha interesante conferencia sobre educación astronómica e observar o Gran Eclipse Americano dende un lugar non afastado do punto coa máxima duración. A sede da conferencia GHOU, Universidade Western Kentucky en Bowling Green, Kentucky (EEUU) pasa polo camiño da totalidade. As datas da conferencia: do 15 ao 21 de agosto de 2017 (a eclipse é o 21 de agosto).\nPodes rexistrarte e enviar propostas para charlas e pósters no sitio web da conferencia: http://handsonuniverse.org/ghou2017/\nDo 29 ao 30 de abril, durante 48 horas en todo o mundo, podedes unirvos ao Desafío Internacional App Espacial, un dos maiores “hackathons” do mundo. Grazas aos datos abertos, os participantes poden colaborar con descoñecidos, colegas, amigos e familiares para resolver desafíos sorprendentes de formas novas e inesperadas. Podes facer seguimento do que fixeron os gañadores do ano pasado nos anos anteriores no Blog Space App.\nA participación na edición deste ano está aberta; podes atopar máis información aquí: https://2017.spaceappschallenge.org/\nCongreso Europeo de Ciencia Planetaria 2017\nConferencia Global Hands-On Universe (GHOU) 2017 + Galileo Teacher Training Program (GTTP) International Workshop 2017\nData límite para proposas: 31 de maio de 2017\nb) Cuarto Encontro IAU Oriente Medio e África (MEARIM IV)\nc) Mulleres na Astronomía IV: as numerosas caras das mulleres astrónomas\nn) Conferencia Global Hands-On Universe (GHOU) 2017 + Galileo Teacher Training Program (GTTP) International Workshop 2017\n← “Primeira órbita”, unha homenaxe fílmica á viaxe de Gagarin\nAstronomía na túa biblioteca →


Otegi denuncia a tortura sufrida en Intxaurrondo por mor do día contra a tortura no País Basco | Ollaparo. O universal é o local sen muros off\nEstado, Política\t— 13 Febreiro, 2018 at 18:01\nO líder abertzale pasou seis días a mans dos gardas civís de Intxaurrondo liderados por Galindo en 1987. Arnaldo Otegi, secretario xeral de Bildu, pasou pola escura caserna da Garda Civil de Intxaurrondo en 1987. Foi entregado ás forzas armadas españolas pola policía francesa. Cando foi ao xulgado, pasou seis días a mans dos axentes comandados por Enrique Rodríguez Galindo, máis tarde condenado por pertencer ao GAL. Galindo pasou catro anos de prisión e foi liberado polo Ministerio do Interior por “razóns de saúde”. En calquera caso, Otegi probou técnicas de tortura en primeira persoa por parte de Galindo e os seus colaboradores no verán do 87 e hogano explica o que lle fixeron nunha serie de chíos por mor do día contra a tortura. Aquí podes ler a súa historia en galego: «Hoxe é o día mundial contra a tortura e explicarei a que me practicaron en Intxaurrondo sob o mando xeral da Garda Civil en Madrid:\nDía 1:colócanme unha camisola de forza e mergullanme unha vez e mais outra nunha bañeira. Practicano continuamente até que perdín o coñecemento.\nDía 2: Continúan coa bañeira, mas acompañado polo uso de descargas eléctricas. Todo o día.\nDía 3: Agora engádense os golpes e continúan os longos interrogatorios con ameazas contra o meu fillo e familia. Ameazas de morte\nDía 4: O calvario continúa. Picana eléctrica, bañeira e ameazas. Este cuarto día deixan un arma sobre a mesa e animanme a fuxir.\nDía 5: Declaración co avogado. Non sei se é avogado ou garda civil. Dinme que o confese todo ou eles van comezar de novo. Nego todo e non asino.\nDía 6: Entrando na prisión, denunciando a tortura. A miña queixa chega ás Nacións Unidas. Hoxe, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos condena a tortura en España polos casos de Portu e Sarasola. No aniversario da morte de tortura de Joxe Arregi ». Aquí está o fío orixinal:\nTags Arnaldo OtegiPaís BascoTortura


As augardentes e os licores galegos visitan Expourense | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nAs augardentes e os licores galegos visitan Expourense\n27 de Abril, 2011 - 12:00 h. | Publicada por Radio Allariz\nFiel a súa cita con Vinis Terrae, “Salón dos Viños e Licores Galegos de Calidade”, o Consello Regulador das Denominacións Xeográficas Augardentes e Licores Tradicionais asiste cun stand propio á cuarta edición desta feira exclusivamente profesional adicada ao sector vinívinícola. O evento celébrase hoxe e mañá no recinto feiral Expourense.\nO Consello Regulador contará cun stand propio no que ofrecerá información dos destilados amparados baixo este selo de calidade. A presenza del CRDDGG nesta feria tamén incluirá dúas presentacións de produto. Desenvolveranse, nas dúas xornadas, ás 13.50 horas, a cargo da secretaria do Consello Regulador, Carmen Otero.\n“O obxectivo destas presentacións é ofrecer información de aqueles produtos que están amparados baixo o Consello Regulador: augardente de oruxo, envexecida, aguardente de herbas, licor de herbas e licor café, solventando as dúbidas que poidan xurdir”, explica a secretaria. Ademais destacou que o sector necesita apostar por produtos que pasaran polos debidos controis que garanticen a súa calidade e procedencia.\nPunto de encontro indispensable entre os bodegueiros españois e os seus distribuidores nacionais e internacionais, a 4ª edición de VinisTerrae conta con 70 expositores, procedentes de 15 países entre os que se atopan Alemaña, Bélxica, Brasil, México, China, Polonia, Dinamarca, Reino Unido, Finlandia, Holanda, Portugal, Suecia, Suíza e axentes que traballan no mercado asiático. A feira pretende converterse nunha ferramenta de internacionalización ao servizo das pequenas e medianas empresas galegas. A organización prevé que visiten este salón compradores nacionais, maioristas e distribuidores procedentes de todos os puntos de España.


jodidos vermes. Din que veñen do xurro das leiras de herba do lado. Chámanlle "cadelas" e seica se se lle bota cal á leira (na primavera) non veñen. Este ano non se lle botou e hai moitos.\nAfectanlle ós tomates, pero tamén ó millo, ás patacas,...\nPolo menos as cebolas son moi boas e están sans. As ceboletas tamén.