24 abril 2019 19:16 h.\nTVE Xabier Fortes debate electoral 28-A\nXabier Fortes (Pontevedra, 1966). AEP\nMáis de oito millóns de persoas seguiron o debate electoral que o xornalista Xabier Fortes conduciu en TVE. Para máis de un, el foi o gañador\nQuen foi o gañador do debate?\nNon podo dicilo. Iso sería dar unha opinión e o árbitro, que foi a miña función, non debe dala. Que o decidan os afeccionados. Eu non debería entrar niso. De calquera maneira, paréceme que non houbo unha gran diferenza entre uns e outros. Cada un xogou o seu papel, con maior ou menor sorte. O que teño que dicir é que os 6.500 traballadores de Radio Televisión Española estamos moi orgullosos do debate que conseguimos facer. Creo que cumprimos dignamente o noso papel.\nMáis dun comentario nas redes sociais sinalábano a vostede como único gañador.\nMenos aínda debo comentar iso. Eu tratei de facer o mellor posible o que era o meu papel: arbitrar o xogo e aspirar a non ser citado nas crónicas. O importante é que conseguimos que a radio televisión pública deste país acollese un debate electoral histórico, que fose o máis vivo posible, que se expuxesen propostas e contrapropostas e que se cruzasen opinións. Quizais, no primeiro tramo, cada un dos candidatos se centrou no que quería contar e despois, na última parte do debate, houbo un cruce máis intenso de opinións. Pero, en todo caso, penso que o obxectivo se cumpriu. Agora que cada un que saque as súas propias conclusións.\nTamén tivo moita aplaudida a súa despedida en galego: "Coma sempre, moi boa noite". Moitos usuarios das redes sociais recoñecíana como a única mención a Galicia no debate.\nEu encantado de que se aplauda, pero, honestamente, paréceme que nun debate electoral para toda España é imposible analizar os problemas de cada comunidade autónoma unha por unha. Outra cousa é que o problema territorial se centre en Cataluña. Quizais sería conveniente pensar noutro debate sobre a cuestión territorial no que se falase de todos os territorios. Fóra diso, eu despendinme en galego porque así me saiu. Non o tiña nin previsto. Pero eu son de Pontevedra, son galego, así o sentín e así o fixen. E encantado de facelo. Pero foi improvisado. Non o foi, por exemplo, saír cunha gravata granate. Iso foi con toda a intención porque quería facerlle unha homenaxe ao xogador do Pontevedra C.F. Rafa Ceresuela, que viña de falecer e ao que me unía unha gran relación, a el e á súa familia. Saír con ela e ter esa lembranza si que foi absolutamente intencionado e por unha cuestión sentimental.\nFoi un debate especialmente complicado para vostede como profesional? Viña precedido por esa polémica arredor do cambio de data. Iso engadiulle máis presión aínda?\nEu non afrontei o debate con esa presión engadida porque xa de por si tiña bastante presión enriba. Os profesionais da radio televisión pública viñamos defendendo había tempo a necesidade de que debía haber debates electorais nas televisións privadas, pero tamén na pública. E cos nosos parámetros. Nese sentido, eu tratei de abstraerme desa polémica e ceñirme ao que tiña que facer. É dicir: nós ao noso. Pero é que se un debate deste tipo ten sentido nalgún escenario é no da radio televisión pública. Creo que bastante enriba tiña o foco para poñelo aínda máis. Así que me centrei no traballo. Había que defender ata o final que os candidatos deben debater e expoñer as súas ideas na radio televisión pública.\nNunca máis se vai entender que non haxa, como mínimo, un debate electoral na radiotelevisión pública\nDígame algo que non se vira, algo do 'backstage' que lle chamara a atención ou o sorprendese.\nOs nervios do presentador. Negalo sería mentir. E eu nunca mentín no exercicio da profesión. Non o vou a facer agora. O peor foi a conta atrás, cando quedamos sós no plató os candidatos e mais eu. A sensación de tensión que me invadiu foi tremenda. Eses dez segundos foron os máis duros. Despois, unha vez que comezamos a debater e a falar, a sensación xa cambiou. Por iso, cando no primeiro tramo, vin que os candidatos parecían reacios a escoitarse, tratei de animalos a que confrontasen ideas e non se limitasen a expoñer os seus discursos.\nQue aprendeu desta experiencia? Repetiría?\nRepetiría, pero dentro dalgún tempo. É moita tensión. Sabes que te están analizando con lupa, que se vai estar enriba de ti polo que dis, polo que non dis e ata polos silencios. Eu tratei de facelo da mellor maneira posible. Agardo que os cidadáns que o viron quedaran satisfeitos. Para aqueles que non quedaran, na próxima ocasión tratarei de facelo mellor. Pola parte que nos toca ao equipo, estamos bastante satisfeitos do traballo.\nAxudoulle a decidir o seu voto? Ou xa o tiña decidido? Sempre se di que estes debates son cruciais para os indecisos.\nNon che vou falar do meu caso particular, pero si que che vou lembrar que, segundo todas as enquisas, o 42% dos votos ou están ocultos ou sen decidir. Un 42% é unha porcentaxe altísima. Eu creo que si que axudou a decantar o voto. Porque se ben os mitins están máis dirixidos ás propias parroquias e aos convencidos, este tipo de debates están moi dirixidos aos votantes con dúbidas. Por iso este é un exercicio tan necesario. E, o que é máis importante, despois do que pasou nesta ocasión, nunca máis se vai entender que non haxa, como mínimo, un debate electoral na televisión pública e outro na privada.\nDaríalle algún consello a algún compañeiro que se vise na tesitura na que se viu vostede o luns?\nQue va! Eu son moi mal conselleiro! Xa digo: tratei de facelo o mellor que souben e nada máis.


Os deportes náuticos está en auge en Baiona - Inicio | Baiona\nOs deportes náuticos está en auge en Baiona\nDurante este fin de semana, a baía de Baiona acolleu dúas importantes probas populares que encheron de ambientes e deportistas o municipio.\nA praia da Ribeira acolleu este sábado a celebración da IX Travesía a nado Vila de Baiona, que contou cun total de 200 inscritos repartidos nas categorías Sub-12, que deberon completar 100 metros, Sub-16, cun percorrido de 600 metros, e Adultos e Veteranos, que completaron 1.900 metros a nado entre as Praias da Barbeira e A Ribeira.\nPor terceiro ano consecutivo, Marcos Vila Cid foi o primeiro en cruzar a liña de meta cun tempo de 23:53. Elisa Pichel García de Searez completou o percorrido en 27:17, converténdose na campioa feminina. Os primeiros baioneses en chegar á meta foron Marcos Domínguez Aguiar, por segundo ano, cun tempo de 25:48, e Sandra Santodomingo Fabián, que completou os 1.900 metros en 40:37. Por equipos, o vencedor foi o Peixiños do Val Miñor.\nEn Sub-12, o vencedor foi Teo Alonso Vidal. Adrián Méndez- Benegassi Fernández e Álvaro Mesquita Lobato foron segundo e terceiro respectivamente. Esther Martínez Morán foi a primeira en cruzar a meta, seguida de Teresa Ponte Curiel en segunda posición e María Camba Vázquez pechando o podio.\nEn Sub-16, Juan Carlos Mesquita Lobato foi o primeiro en completar os 600 metros. Gabriel Figueroa Fernández foi segundo e Javier Ponte Curiel terceiro. *Ángela Cobelo Represas volveu ser a campioa na categoría feminina, mentres que Sara Igrexas Gómez repetiu no segundo posto. Iria Amoedo Fernández ocupou o terceiro caixón do podio.\nA Travesía a nado de Baiona está organizada pola Concellería de Actividades Marítimas coa colaboración da Piscina Mancomunada do Val Miñor.\nO domingo a praia Ladeira foi o escenario da VII Travesía Paddlesurf Concello de Baiona. Máis de 70 padeeiros participaron na proba que se disputou entre Nigrán e Baiona, organizada por Prado Surf e Waira en colaboración cos dous concellos.\nÁs 11:45 do mediodía saían da Praia de Panxón con destino á Praia da Ladeira, onde se celebrou o acto de entrega de premios.\nPaulo Miguel Caldeira Lopes repetiu a súa vitoria de 2016, completando o percorrido en 41:01. Jose Casás García (43:58) ocupou a segunda praza e Luís Antonio Cabral Brito (45:00) foi terceiro.\nNa categoría feminina, a primeira en chegar á praia baionesa foi Marta Abruñedo Salaberri (44:10), por diante de Elena Alfaya Pereira (50:24) e Lourdes Álvarez Otero (65:00), segunda e terceira respectivamente.\nEn categoría sub 16, o gañador foi Eneko Alonso Vázquez (56:47). Rafael Fernández (78:15) foi segundo e Beatriz Casanova Morim (84:07) terceira.\nAdemais, todo aquel que quixo puido gozar de bautismos gratuítos de pádel surf na Praia da Ladeira. Foron moitos os interesados en participan nesta cerimonia.\nO mar é fonte de tranquilidade, aventura, acción e deporte para os amantes da acción e a adrenalina. Hoxe en día existen centos de deportes practicables na auga, adaptados aos gustos e necesidades de cada persoa. Desde os clásicos ou as máis innovadores, pero todos combinan acción e aventura.\nAs actividades marítimas están, hoxe en día, vivindo unha época de innovación con novas modalidades deportivas que se uniron ás tradicionais. Os deportes acuáticos foron sempre parte vital do lecer e a náutica da Vila e o Concello de Baiona, a través da Concellería de Actividades Marítimas, aposta firmemente por seguir impulsando este tipo de actividades.\nPor todos é coñecida a gran simbiose de Baiona e o mar, unha historia de fondo calado que, desde a Concellería de Actividades Marítimas, á fronte de Raúl Costas, queren reforzar e seguir fomentando para que os lazos entre os veciños e o mar perdure no tempo. Para facer máis forte este vínculo a concellería programou un gran número de actividades e eventos. Baiona converteuse na capital dos deportes náuticos nos últimos meses pois a axenda baionesa estivo, está e estará, marcada por importantes competicións e eventos. As probas disputadas este fin de semana súmanse a outras xa disputadas con gran éxito como a regata 525 Aniversario Arribada Carabela Pinta ou ou a regata de traiñeiras e as que están por disputar como a Tripla Coroa Illas Atlánticas ou o Campionato de España Absoluto de Caseta Up Pádel ( Paddlesurf).


LIFE BACCATA publica un artigo de impacto internacional acerca da diversidade xenética do teixo nas montañas Cántabro-Atlánticas\nComo consecuencia dos traballos de recollida de máis de 1.000 mostras de teixo de 49 localidades repartidas en 30 ZEC da Rede Natura 2000 do Norte da Península Ibérica, e a posterior análise de 9 marcadores de ADN microsatélite (SSR) mediante técnicas de PCR e secuenciador automático, foi posible determinar a diversidade xenética e o grao de parentesco das poboacións de tei\nA exposición sobre o proxecto continúa a desplazarse Gipuzkoa. Xa estivo na casa do parque de Pagoeta dende marzo ata setembro de 2020. A pesares das restriccioes, puido ser visitada por 3.000 persoas neste prazo. Despois expúxose en Lizarrusti, a casa do parque de Aralar, onde foi visitada por máis de 2.000 persoas ata febrero.\nAs derradeiras actuacións (reposicións puntuais de marras e reconfiguración dun peche) puidéronse realizar con éxito a pesar da climatoloxía.\nEste esforzo únese ao traballo que a Deputación Foral de Gipuzkoa leva realizando ata hoxe neste Parque Natural e Zona Especial de Conservación de Natura 2000.\nAo impedir a entrada de herbívoros, quérese favorecer a xerminación de sementes de teixo producidas por exemplares próximos, que chegan a alcanzar un tamaño destacado.\nConcluíron os traballos de adecuación e sinalización deste sendeiro homologado, que inclúe un panel informativo, varios fitos con información de cada parada divulgativa e un folleto para favorecer as visitas autoguiadas.\nFoi trasladada en setembro dende o Parque Natural de Pagoeta, no que estivo dende marzo de 2020, coincidindo coas fases máis restritivas da COVID-19. Poderase visitar alí ata febreiro de 2021, cando será trasladado a municipios interesados do ámbito dos PPNN de Aralar e Pagoeta.\nJunta de Castilla y León finaliza os traballos de restauración de teixadais na montaña palentina, leonesa e Picos de Europa\nFoto 1. Teixadal de Tosande, onde se desenvolveron boa parte das actuacións en Palencia\nHistoria dos bosques de teixo no Norte da Península Ibérica\nA terra ao longo do tempo sufriu numerosas transformacións que condicionaron a vida sobre o planeta. As principais alteracións na historia da terra, foron a deriva continental e o cambio climático.


Pablo Núñez: «A novela histórica vén de séculos atrás, e veu para quedar moito tempo» | Revista de cultura e sociedade\nPablo Núñez: «A novela histórica vén de séculos atrás, e veu para quedar moito tempo»\n11 enero, 2018 ORBALLO\tDeja un comentario\nO escritor lucense presenta súa nova obra Juego de Reinas\nO pasado ano 2017 deixounos o regreso do escritor Pablo Núñez ca súa última novela Juego de Reinas. O autor lucense volve ás súas orixes literarias cunha obra ambientada na antiga Gallaecia e no mundo celta prerromano. Unha viaxe que nos levará dende a Torre de Breogán a Stonehenge, pasando pola verde illa de Irlanda ata as Terras Altas da actual Escocia. O lector seguirá as aventuras de dúas irmás, ás que un destino tráxico separou sendo nenas, cando seu pai, o rei de Erin, é destronado e ten que partir ó exilio, a terras galaicas. Unha delas, Elvia, seguirá ó seu proxenitor mentres que a outra, Wen, permanecerá cativa en poder do destrutor da súa familia. Son tempos de guerra, traizón, paixóns e ámbalas dúas irmás estarán destinadas a atoparse e ser protagonistas dos acontecementos que farán tremer ás nacións celtas.\nAcudimos á presentación da obra na cidade de Ourense, no café El Cercano, onde ó remate do acto tivemos ocasión de falar co autor:\n«Pablo Núñez durante o acto» fotog.David Nóvoa\nQue van atopar os lectores en Juego de Reinas?\nMoita aventura. A min coma escritor, e coma lector, gústame moito o xénero que antes coñeciamos coma novela de aventuras. O que lle propoño ós lectores é unha aventura nunha cultura coma é a celta, que ten unha evidente relación con Galicia, Irlanda, Gran Bretaña, a Illa de Man ou parte da Bretaña francesa, o que coñecemos polas nacións celtas. Este vai ser o escenario de Juego de Reinas.\nCales son as fontes das que bebiches para elaborar esta novela?\nEn Galicia é complicado atopar fontes da época. Temos moitos restos pero moi pouquiña documentación histórica. Si posuímos algo moi rico para un escritor como son as lendas, por poñerche un exemplo rápido, a da Torre de Breogán e a dos fillos e netos deste heroe, que a historia irlandesa conta dende o seu punto de vista, pero cunha coincidencia case absoluta. O que para nós é lenda, en Irlanda é parte da súa historia, coma se reflexa no Libros das Invasións.\n«O qué en Galicia é lenda en Irlanda é parte da súa historia»\nPara un escritor de novela histórica, a ausencia de fontes escritas sobre o período do que se quere escribir é unha vantaxe ou desvantaxe?\nÉ unha vantaxe porque dáche a liberdade para crear as personaxes e o que ti queres transmitir ó lector, sen ter que circunscribirte a unha data ou un lugar concreto. A diferencia é que non tes os nomes dos lugares ou un relato de feitos acreditados dende hai xeracións, coma ocorre co Imperio Romano ou civilizacións máis recentes. Eu preferiría ter eses datos, e que todos puidésemos coñecer o nome de tódolos castros que hai en Galicia. Poucos nomes dos centos de poboacións castrexas que hai en Galicia chegaron a nós, aínda que xa romanizados, mais non coñecemos quen vivía neses lugares nin a historia das personaxes, a xente real, que os habitaba.\n«O autor presenta Juego de Reinas» fotog. David Nóvoa\nAntes de publicar Juego de Reinas estiveches a piques de “tiralas armas ó río”, é dicir, de deixalo mundo da escritura. Que ocorreu?\nFoi por mor da realidade que temos agora mesmo, tanto no mundo literario coma nos outros aspectos da vida. Nos últimos dez anos cambiaron moitas cousas no eido editorial, moitos libreiros, editoriais e imprentas tiveron que pechar e as oportunidades para un escritor son menos. Foime difícil, a diferencia das outras dúas novelas, atopar quen levase a cabo esta publicación. Ese cúmulo de circunstancias foi alargando o tempo de escritura e desanimándome. Cando antes sen rematala novela era relativamente doado atopar algún interesado en publicala (frutifícase despois o interese ou non), agora as posibilidades son moi reducidas. Moitos escritores tiveron que facer o que eu case fago, abandonar e “tiralas armas ó río”.\nCales son os teus referentes coma escritor?\nComa dixen antes moitos escritores de novela de aventura: Jules Verne, Emilio Salgari, Dafoe, Alexander Dumas, etc. Moitos nenos da miña xeración medraron cas obras destes autores, que penso que son universais e seguen estando de moda. Tamén me gusta o thriller, leo ensaio, poesía, neste eido tamén teño feito algo. Quizais os que máis me influíron e me levaron a escribir foron os autores de novela de aventura da miña nenez.\nEn 2006 quedaches entre os dez finalistas do Premio Planeta ca túa primeira novela Las Hijas del César, obra que tivo gran acollida e que xa vai polas seis edicións. Como foi para un escritor novel acadar este éxito?\nA novela foi finalista en 2006 e foi publicada en 2008. Non puiden gañar, pero dende logo chegar a esa final ábreche moitas portas. O meu nome empeza a ser coñecido no mundo literario (xa que non empreguei pseudónimo), o nome de alguén que non escribira nunca. Entras nun mundo que para min era descoñecido. Significou todo, xa que me abriu camiño nas editoriais (xa intentara presentar a novela antes e non o conseguira); coñeces a figura dos axentes literarios, que me era descoñecida; tes contacto con outros escritores e a través disto xorden as primeiras entrevistas, e os mesmos xornalistas poñíante en contacto con outros autores. Axudoume a coñecer e comezar un oficio que eu só coñecía dende o punto do lector. Como é ser escritor.\nNestes tempos pódese vivir da escritura?\nÉ moi complicado pero pódese, de feito hai exemplos. Como dicía antes, nestes anos diminuíu o número de escritores e tamén o número deles que poden dedicarse en exclusiva a elo, pero en España hainos e son coñecidos por todos. En Galicia temos un bo exemplo en Manel Loureiro (que ademais é amigo). El era avogado e exercía como tal, pero abandonou a súa carreira para dedicarse a literatura coma profesión. Pódese vivir dela pero as posibilidades redúcense porque a competencia, aínda que menos, é moito máis feroz.\n«Sinatura de exemplares a fin do acto» fotog. David Nóvoa\nNos últimos anos vemos que a ficción, xa sexa na literatura ou no audiovisual, vive moito de burbullas temáticas. Existe unha burbulla ca novela histórica?\nNon, a histórica leva xa moitísimos anos, é un xénero que vén desde hai séculos e veu para quedar moito tempo. Vemos que o seu reflexo no mundo audiovisual está atraendo moito, temos series de televisión coma Vikingos, The Last Kingdom ou Roma fai unha década; fanse secuelas de clásicos coma Ben Ur ou Yo Claudio, todas elas baséanse en novelas que se poden considerar novela histórica.\nTamén fas poesía, e tes gañado algún premio neste eido literario. Que che gusta máis escribir novela ou poesía? E cal dos dous é máis complicado?\nPara min complicados son os dous. O que trato de transmitir é o que me gusta ler, o que me gusta ler é o que me gusta escribir. A poesía para min é máis íntimo e persoal, escríboa en galego, gústame moito, pero de momento máis coma lector. A poesía é máis un amor e a novela un gusto. Eu respecto moito o traballo do poeta, que ás veces é moi pouco recoñecido. Son escritores que loitan contra unha competencia editorial moi dura e o que transmiten é algo dunha gran fermosura. Merece moito a pena coñecer a poesía dende as primeiras lecturas da nenez.\n«Para min a poesía é máis un amor e a novela é un gusto»\nPara rematar, estas traballando xa na próxima novela?\nAndo inmerso na promoción de Juego de Reinas, pero hai que traballar xa no seguinte. Esta última vez estiven a piques de renderme porque pasou demasiado tempo, e agora atopei tódalas pezas para estar motivado: un editor que aposta por min, lectores que a pesar do tempo aínda se lembran de ti, valoran o que fas e recoñecen que vas dando pasiños cara adiante, escoitando sempre as críticas xa sexa favorables ou desfavorables. Agora estou traballando en varios proxectos e centrado nun especialmente. Esta parte celta que agora volveu outra vez a miña escritura e que gustou ó lector e á crítica, vai ter importancia nas obras futuras.\nPablo Núnez (web oficial)\nEntrada anteriorMAGRITTEPróximo entradaBELARÚS, A REVOLUCIÓN AÍNDA NON REMATOU


Iago Toba sostén que PP, BNG e non adscritos teñen un “pacto totalmente armado” que prexudica a Muxía | Costa da Morte | Adiante Galicia\nIago Toba sostén que PP, BNG e non adscritos teñen un “pacto totalmente armado” que prexudica a Muxía\nCosta da Morte | Publicada: 23/03/2021\n//O alcalde lembra que a oposición ten a ferramenta da moción de censura pero que todo o mundo “intúe” os motivos de que non a presenten//\nAUDIO- ENTREVISTA IAGO TOBA(MINUTO 30)- MÓNICA VILELA(MIN 83)\nO alcalde de Muxía non ten ningunha dúbida que o Partido Popular, o BNG e os non adscritos “teñen un pacto totalmente armado. O que eu lle chamo o Pacto da Vergoña. Este pacto da vergoña quitándolle aos muxiáns o que é deles”.\nE que segundo a versión de Iago Toba xa xurdiu fai meses co “obxectivo de demostrar que estábamos en minoría e ter que rendir pleitesía”.\nAutoridade para gobernar\nDeixa claro que vai continuar gobernando e que a súa situación “non vai a ser sinónimo de chantaxe, rendición nin escurantismo. Síntome con autoridade para gobernar porque así o dixeron os veciños de Muxía”. O alcalde lembra que a oposición ten a ferramenta da moción de censura pero que todo o mundo “intúe” os motivos de que non a presenten.\n“A portavoz do PP xa dixo que se me ia a complicar a gobernabilidade” apuntou o alcalde que tamén inclúe ao BNG nesa suposta estratexia común:” Antes de sentarnos na mesa xa sae (O BNG) nos medios de comunicación dando ultimátums. E os diálogos non se empezan así”\nUnión da oposición que obstaculiza mellorar para Muxía\nIago Toba ten claro que “estas tres forzas políticas que están unidas van a seguir nesta dirección, obstaculizando melloras para Muxía”.Cualificou de “manipulación burda” que Sandra Vilela afirmara en Radio Xallas que o PSOE votara en contra da auga de Suxo:”Votamos en contra da enmenda que cuarta toda a nosa proposta”.\nSobre a división veciñal que lamenta o PP asegura:”Hai división de das partes. Está o pobo e están eles´”. Pensa que o último pleno “foi un auténtico fracaso para a veciñanza”, e aínda que non está “ogulloso” das formas empregadas na sesión sí no fondo.\nInsiste que é consciente da tributo que ten que pagar por non gobernar para un determinado “lobbie” pero sinala que “non vou traicionar a miña ética e a miña moral”.


Consellos para o coidado de persoas con alzhéimer - Exercicios de mobilidade 1 | FAGAL\nUn aspecto clave que hai que traballar na enfermidade de Alzheimer é a realización de exercicio físico de maneira regular co obxectivo de mellorar a calidade de vida da persoa afectada. Para iso, dende o propio domicilio debe animarse á práctica dunha actividade física que sexa efectiva e sen necesidade dunha gran cantidade de material. É importante contar cas pautas dun profesional da fisioterapia para que os exercicios terapéuticos realizados sexan os máis adecuados para a persoa diagnosticada de alzhéimer ou outra demencia.\nÉ por iso que poñemos en marcha dentro do noso blog este apartado adicado a consellos para un mellor coidado da persoa con demencia no fogar. No seguinte video traballamos a mobilidade a través da forza muscular e o seguemento en circuito para previr caídas e mellorar o equilibrio e a marcha.\nO seguinte video foi realizado pola fisioterapeuta do Centro de Día da Rede Pública de Alzhéimer de Ribeira xestionado por AGADEA, Adriana Curros.


A Xunta promove en Pontevedra a formación en novas tecnoloxías para o sector da artesanía - Consellería de Economía, Emprego e Industria\nA Xunta promove en Pontevedra a formación en novas tecnoloxías para o sector da artesanía\nActualizado o: 05 decembro 2018 17:40\nA xerente da Fundación Artesanía de Galicia visitou hoxe o curso “Redes sociais e comunicación en internet”, que se desenvolveu nas catro provincias galegas co obxectivo de fortalecer a comunicación dixital nas empresas artesás\nBúscase que os profesionais melloren a súa promoción e a súa comercialización a través de internet\nPontevedra, 5 de decembro de 2018.- A xerente da Fundación Artesanía de Galicia, Elena Fabeiro, visitou hoxe o curso “Redes sociais e comunicación en internet”, en Pontevedra, na súa derradeira xornada. O curso, que forma parte do programa de formación especializada para artesáns impulsado pola Consellería de Economía, Emprego e Industria, xa se realizou nas outras tres provincias galegas co obxectivo de impulsar o uso da comunicación dixital nas empresas artesás de Galicia.\nNesta actividade, que comezou o pasado 9 de novembro, participan profesionais da artesanía galega que asisten ás clases presenciais, na aula CeMIT de Pontevedra, complementándose con dúas sesións de seguimento on line de 4 horas de duración. A actividade está enfocada a proporcionarlle aos obradoiros as ferramentas necesarias para optimizar os seus recursos de comunicación e mellorar a súa promoción e a súa comercialización a través de internet. Estes cursos de formación en novas tecnoloxías para o sector artesán están dirixidos pola empresa Abertal Networks.\nA formación dirixida aos artesáns e a captación de novo talento é unha das bases da estratexia de impulso ao sector impulsada pola Consellería de Economía, Emprego e Industria. Na busca da introdución da innovación en todos os procesos, da recuperación de oficios tradicionais en extinción e da mellora da comercialización está previsto que se realicen os seguintes cursos que se complementarán con outras accións formativas encadradas no marco de diferentes eventos que se desenvolverán ao longo deste ano.


Asociación Sarela | A tenda de Sarela medra con novos produtos\nA tenda de Sarela medra con novos produtos\nA tenda de Sarela ofrece desde hoxe novos produtos. Estes produtos están elaborados polas persoas usuarias nos obradoiros de manualidades da asociaicón.\nO catálogo de Sarela ampliouse cunha serie de detalles pequenos, ideados para empregar como presentes en vodas, xuntanzas de empresa... Son uns broches pequenos con forma de flor, alfineteiros con forma de sombreiro -como o da foto-, e uns porta recados con forma de boneco. A tal fin tamén se poden xuntar os chaveiros con forma de zapato elaborados en coiro que xa estaban na tenda.\nO funcionamento da Tenda é moi sinxelo: só hai que cubrir un pequeno formulario no que se debe anexar o xustificante de pagamento do bando, e o encargo chegará por correo ao enderezo indicado. Tamén se pode recoller na sede da asociación, aforrando os gastos de envío.\nCategorías: Sarela , Tenda\nTags: Sarela, manualidades, obradoiros, persoas usuarias, tenda


Página de Información de Formiga-commits\nSobre Formiga-commits Galego\nPara ver envíos anteriores ao listado, pode visitar os arquivos de Formiga-commits .\nComo usar o listado Formiga-commits\nPara enviar unha mensaxe a tódolos membros do listado, envíeo ao enderezo formiga-commits@forxa.mancomun.org.\nSubscribirse a Formiga-commits\nSubscribase a Formiga-commits rellenando los datos del siguiente formulario Mandaráselle unha mensaxe de correo electrónico pedíndolle unha confirmación, isto prevén que outras personas lle suscriban sen que vostede o saiba. Unha vez que se reciba a súa confirmación, a súa petición mandarase ó administrador do listado para que a aprobe. Notificaráselle da decisión do administrador por correo electrónico. Este listado tamén é público, o que significa que os suscritores do listado están dispoñibles para calquera (pero modificaremos os enderezos de correo electrónico de xeito que non sexan doadamente recoñecibles polos spammers).\nSuscriptores de Formiga-commits\nDelle co rato eiquí para ver o listado de sucriptores de Formiga-commits:\nPara anular a súa suscripción de Formiga-commits, consiga unha lembranza da súa contrasinal ou troque as súas opcións de suscripción indique o seu enderezo de correo electrónico co que está suscrito:\nFormiga-commits a administra jlopez at cesga.es\nInterfaz administrativa de Formiga-commits (require autorización)


Cinemas de Galicia retoma a súa programación con 6 novas proxeccións en Redondela\nCultura • 24/09/2015\nA Axencia galega das Industrias Culturais, a Agadic é quen promove este circuíto de exhibición cinematográfica en espazos municipais co obxecto de que os veciños de concellos que carecen de salas comerciais teñan tamén a oportunidade e achegarse ao cine. Unha programación que se retoma este venres coa película As altas presións de Angel Santos. A proxección terá lugar ás 21:00 horas no Multiusos da Xunqueira. Prezo da entrada 3 euros.\nCinemas de Galicia é unha rede de salas públicas para a exhibición cinematográfica impulsada pola Agadic, coa finalidade de incrementar o número de pantallas da Comunidade e mais as opcións de distribución dos filmes galegos máis recentes.\nNesta programación que arranca este venres 25 coa película As altas presións, ambientada en Pontevedra, atopamos tanto cine europeo como cine producido en Galicia e España xa que o obxectivo é facilitarlle ao público galego a oportunidade de gozar en pantalla grande dunha escolma de filmes que, malia a súa contrastada calidade, non son doados de atopar nos circuítos comerciais segundo explicaba o director da Agadic, Jacobo Sutil.\nDa banda do cine europeo o ciclo conta dende proxeccións belgas como Dous días, unha noite, ata filmes italianos, A grande beleza, ou franceses, Guillaume e os rapaces, á mesa! Así mesmo, neste novo ciclo inclúense películas orientadas aos máis novos como O pequeno mago que se proxectará ás 18 h o domingo 22 de novembro. Todos eles a un prezo económico, tres euros.\nO ciclo iniciarase co filme As altas presións, unha roadmovie con espazos diversos e personaxes que se moven entre o cine, o teatro, o amor e a volta a casa, rodada en Pontevedra. Dirixida por Ángel Santos e protagonizada por Andrés Gertrúdix, Itsaso Arana, Diana Gómez, Juan Blanco e Marta Pazos entre outros, obtivo o Premio Jurado Campus "Las Nuevas Olas" á mellor película no Festival de Cine Europeo de Sevilla 2014.\nJacobo Sutil director AGADIC


festa do queixo, Arzúa 2013: AVANCE Programación Festival do Queixo 2013\nAVANCE Programación Festival do Queixo 2013\nHoxe remata o prazo do concurso de carteis, que mellor día para compartir xa un adianto da programación desta 38ª edición que se achega! ;)\nEstes son dous primeiros grupos confirmados do Festival do Queixo 2013, os cántabros Estereotypo e a nosa gaiteira e pianista galega máis internacional, Cristina Pato.\nSábado 2 de marzo, Praza de Galiza\nSe acabó la fiesta ['Estereotypo', disco confirmación da banda cántabra]\nEstereotypo presentará en Arzúa o seu terceiro álbum, homónimo da banda. Tras dous discos frescos, explosivos, frenéticos, creados entre concerto e concerto tomaron alento. Rematou a festa, chegou a hora de reencontrarse. O terceiro álbum demostra o paso firme e irreversible cara a un son máis pop, máis elegante e menos impulsivo. As letras cobran maior importancia que nos seus anteriores traballos, marcando o inicio dunha nova etapa.\nA evolución tamén se deixou ver nas letras, que cobraron maior importancia e reflicten o momento persoal, o momento social que estamos a vivir e mesmo as relacións sentimentais algo inédito nos santanderinos. Estereotypo son: David Van Bylen (Voz, Baixo e teclado), Fran Fernández (Guitarras e sintetizadores) e Sergio Madrazo (Batería)\nDomingo 3 de marzo, Praza de Galiza\nCristina, que estará no Festival do Queixo por vez primeira, foi a primeira muller gaiteira en publicar un disco en solitario.\nAbriu camiños históricos dentro do mundo da Gaita Galega. Non parou de evolucionar colaborando con artistas da world music, o jazz, a música clásica ou a experimental. O seu poderoso estilo único e inconfundible está cheo de paixón e enerxía. Fusiona Latin jazz con pop e música contemporánea e usa toda a súa arte e virtuosismo para sacar adiante unha linguaxe persoal que é froito da síntese do seu amor pola música galega e a súa formación clásica.\nA súa carreira profesional inclúe catro discos como gaiteira solista e dous como pianista, máis dunha trintena de colaboracións en gravacións de outros artistas entre as que se encontra. Activa e comprometida coa música contemporánea e de raíz, Cristina continua a abrir novas vías para a gaita galega. Reside en Nova York desde 2004.\nEn xaneiro de 2013 virá o seu novo traballo, lanzado para o mercado americano, Migrations. Nace como unha forma de entender a música como un ser vivo que medra, cambia e evoluciona mediante a colaboración con outros músicos e a influenza doutras culturas.\nNas próximas semanas iremos sabendo as novas confirmacións do festival e novidades do programa de actividades! ;)\nEtiquetas: 38 festa do queixo, arzúa, festa do queixo, festa do queixo 2013, festival do queixo, festival do queixo 2013


Vieiros: Galiza Hoxe - Rajoy considera agora "prioritario" que os emigrantes voten en urna\nPropón acelerar a reforma\nRajoy considera agora "prioritario" que os emigrantes voten en urna\nO presidente do PP di que pedirá a convocatoria da Deputación Permanente do Congreso para botar adiante unha reforma que considera "capital".\nRedacción - 13:30 08/07/2008\nTags: Congreso Mariano Rajoy PP voto emigrante\nÁ vez que do recente congreso do PSOE saía a proposta en favor do dereito de voto dos cidadáns inmigrantes, desde o PP, que xa cualificara de "non prioritaria" esa idea, aproveitan para centrar a atención sobre o voto dos residentes no exterior. Así, e malia que o PP non fixera de momento ningún xesto na Cámara baixa para acelerar o proceso, o líder popular comprométese agora a que tratar este tema como urxente.\nDeste xeito, Mariano Rajoy avanzou que o PP pedirá que o asunto se analice na Deputación Permanente do Congreso, o órgano que neste período fóra de sesións, asume as funcións do pleno da cámara. Na opinión de Rajoy os cidadáns "deben poder votar nunha urna, e para iso temos embaixadas, consulados e funcionarios". "É o máis democrático", subliñou, asegurando ter "sana envidia" dos cidadáns de países latinoamericanos residentes no Estado español que poden participar nas citas electorais do seu país votando en urna.\nRecordámoslles que na actualidade, e malia existiren propostas específicas levadas ao Congreso polo BNG, nas próximas eleccións galegas os emigrantes seguirán sen poder votar en urna de non comprometérense coa aceleración do necesario proceso de reformas PSOE e PP, partidos maioritarios en Madrid.


Sanfermines - Wikipedia, a enciclopedia libre\nImaxe do ambiente festivo dos Sanfermines. Rúa de San Nicolás, próxima á Plaza del Castillo.\nAs Festas de San Firmino (en castelán: San Fermín), coñecidas popularmente como Sanfermines (en éuscaro: Sanferminak), son unhas festas na honra a San Firmino que se celebran anualmente en Pamplona, capital de Navarra, no norte de España.\nOs festexos comezan co lanzamento do txupinazo (foguete) desde o balcón da Casa do Concello de Pamplona ás 12 do mediodía do 6 de xullo e terminan ás 24h do 14 de xullo co "Pobre de mí", unha canción de despedida.\nUnha das actividades máis famosas dos Sanfermines é o encerro, que consiste nunha carreira de 849 metros diante dos touros e que culmina na praza de touros. Os encerros teñen lugar todos os días entre o 7 e o 14 de xullo e comezan ás oito da mañá, cunha duración media de entre dous e tres minutos.\n3 O txupinazo\n4 O Riau Riau\n5 Os encerros\n5.2 Os cánticos\n5.4 Durante o encerro\n5.5 Ao finalizar\n6 Os xigantes, kilikis e zaldikos\n7 Os fogos artificiais\nOs sanfermines teñen unha orixe que se remonta varios séculos, aínda que a súa fama mundial é un fenómeno recente, vinculado tamén á difusión que lles deu Ernest Hemingway; trátase dunhas festas singulares e, sen dúbida, o acontecemento polo que máis se coñece a Pamplona no mundo. A súa fisionomía actual, cosmopolita e multitudinaria, é o resultado dunha lenta evolución histórica cuxos orixes están na Idade Media.\nTres celebracións independentes están na súa orixe: os actos relixiosos na honra a san Fermín, desde antes do século XII, as feiras comerciais e as corridas de touros, documentadas ambas desde o século XIV. Os pamploneses celebraban a san Firmino o 24 de setembro. Cansados das inclemencias climatolóxicas do outono, os pamploneses deciden en 1591 trasladar a festa do co-patrón de Navarra, san Fermín, ao 7 de xullo. A coincidencia por azar nas mesmas datas de solemnidade relixiosa, bulicio feiral e touros dan o carácter aos sanfermines que hoxe coñecemos. O patrón da cidade, San Sadurniño, mantense cunha celebración moito máis modesta no 29 de novembro. Para moitos dos visitantes, este feito causa a confusión de pensar que é san Firmino o patrón da cidade.\nO escritor estadounidense Ernest Hemingway foi un dos que contribuíron a propagalos mediante o seu libro The Sun Also Rises. Están considerados como unha das mellores celebracións do mundo[Cómpre referencia], xunto aos Entroidos do Río de Xaneiro, de Venecia e de Colonia, e a Feira da Cervexa de Múnic. A poboación de Pamplona durante esta semana de festas pasa de 190.000 habitantes a máis de 2.800.000 persoas.\nOs sanfermines naceron na época medieval como feira comercial e festa secular, usando para iso as datas de festas relixiosas cristiás, que á súa vez usaban datas festivas de orixes máis anteriores, como a do paganismo vasco e latino. A comezos do século XIII celebrábanse unhas feiras comerciais tras a noite de San Xoán, entre o día 23 e o 24 de xuño, coincidindo co comezo do verán, e posteriormente pasáronse a celebrar a partir da festividade de San Pedro, o 29 de xullo. Como as feiras eran lugares de encontro de mercadores, gandeiros e aldeáns, eran tamén pretexto para festexar e comezaron a organizarse corridas de touros como parte da tradición. Hai outra data emparentada ao final do verán, o 10 de outubro, en que se organizaba unha feira en Pamplona, de sete días de duración, desde o ano 1324, por privilexio do rei Carlos I de Navarra e IV de Francia. En 1381 por privilexio do rei Carlos II de Navarra, pasou a ser feira franca, coincidindo tamén entón con festividades relixiosas. Estas dúas feiras e festas, ao comezo e ao final do verán, unificáronse en 1591 para aproveitar o mellor tempo, comezando o día sétimo do sétimo mes: o 7 de xullo. Aínda que aínda na actualidade, a finais do verán, celébranse os chamados "sanfermines txikis" (pequenos sanfermines) só celebrado polos propios navarros.\nConsta que o Rexemento (concello de entón) celebrou unha festa xa nas novas datas, o 7 de xullo de 1591, co seguinte programa:\nPregón de Festas, moi cerimonial.\nTorneo con lanzas na actual Plaza del Castillo.\nTeatro: "Comedia e Traxedia do Bienaventurado San Fermín".\nDanzas, procesión polas rúas etc.\nO día seguinte, celebrouse unha corrida de touros.\nForon pasando os séculos, sen grandes cambios nos Sanfermines. Pero desde 1950 aproximadamente, os cambios foron acelerados. En primeiro lugar, polo incremento do nivel de vida. O pobo (Pamplona tiña uns vinte mil habitantes) xuntábase na Plaza Consistorial para recoller ao Concello e acompañalo á igrexa de San Lourenzo, onde na capela de San Firmino se celebraban, as Vésperas, na tarde do 6 de xullo. Tras a misa, pobo e autoridades regresaban da igrexa ao Concello, igualmente pola rúa Mayor.\nDesde 1950, aproximadamente, os Sanfermines veñen evolucionando tanto como a sociedade. Perderon moito do seu compoñente relixioso, aínda que a procesión segue sendo multitudinaria e presenta algúns momentos típicos, como a xota que se canta ao santo na Plazuela do Consello ou o Agur jaunak interpretado na súa honra no lugar, fronte á igrexa de San Sadurniño en que se di que foi bautizado. O "riau-riau", co que o pobo acompañaba, ao son do "Valse de Astrain", ao Concello en corpo de cidade, retardando o máis posible a súa marcha desde a Casa Consistorial ata a igrexa de San Lourenzo, para celebrar aquí as Vésperas do Santo, tivo que suspenderse porque nos últimos anos fora ocasión de protestas e disturbios. Agora ben, recentemente estase volvendo festexar -orixinalmente, por iniciativa de clubs de xubilados-, aínda que sen a corporación municipal.\nO txupinazo[editar | editar a fonte]\nFachada do Concello de Pamplona, engalanada para as festas de San Fermín, o día seguinte ao txupinazo.\nO txupinazo é o foguete que se lanza o día 6 de xullo de cada ano ás doce do mediodía desde o balcón da casa consistorial de Pamplona para sinalar o inicio das festas de san Firmino ou sanfermines. Congrega gran número de público e adóitase retransmitir en directo por televisión. É o txupinazo máis famoso do mundo.\nA orixe desta tradición áchase a principios do século XX. O Concello de Pamplona contrataba unha empresa de pirotecnia que disparaba unha serie de foguetes o día 6 de xullo, véspera da festa de san Fermín, para sinalar o inicio das festas. Os foguetes disparábanse desde a Plaza del Castillo por un empregado da empresa, sen maiores cerimonias. Na década dos anos trinta empezou a congregarse unha boa cantidade de público no momento do lanzamento dos foguetes, e algúns pamploneses solicitaban do operario que lles permitise prender a mecha.\nEn 1939 foi un concelleiro do concello, Joaquín Ilundain, o que solicitou para si a honra de disparar o primeiro foguete, e por mor diso e xunto co xornalista José Mª Pérez Salazar promoveu a idea de que o lanzamento dese primeiro txupinazo fixésese con maior solemnidade. En 1941 por primeira vez o disparo fíxose desde o balcón principal da Casa Consistorial, sendo encargado de prender a mecha o propio Joaquín Ilundain. Nos anos seguintes adoptouse o costume de que o concelleiro encargado de disparar o chupinazo fose o presidente da comisión municipal de festas. Este costume só rompeu en 1964 cando se cedeu a honra a Manuel Fraga, Ministro de Información e Turismo, que se achaba de visita na cidade. É tamén tradicional que quen dispara o chupinazo previamente vitoree a san Fermín.\nTras a instauración da democracia e a elección do primeiro concello democrático en 1979 adoptouse o criterio de que o lanzamento do chupinazo fixésese rotatorio, primeiro entre os membros da comisión de festas e, a partir de 1983, entre os diversos grupos políticos de maior a menor. Este criterio só se rompeu nos anos 2000 e 2001 en que se outorgou a distinción do lanzamento ao Club Atlético Osasuna, na persoa do seu capitán César Palacios, polo ascenso conseguido ese ano 2000 á 1ª División de fútbol, e ao Portland San Antonio, na persoa do seu presidente Fermín Tajadura pola súa vitoria na máxima competición continental, a Copa de Europa de Balonmán.\nDesde o 6 de xullo de 1941, que foi o primeiro txupinazo das festas de san Fermín, a pesar de que algunhas persoas encargadas de lanzar o foguete fixeron algúns cambios no tradicional berro, a fórmula que maioritariamente se pronunciou foi a seguinte: '"Pamploneses, Pamplonesas, ¡Viva san Fermín! Gora san Fermin!"'\nO Riau Riau[editar | editar a fonte]\nEste acto tradicional consiste en que miles de persoas ocupan, a tarde do 6 de xullo, a Plaza Consistorial e logo a rúa Mayor, cantando e bailando o "Riau Riau", valse de Miguel Astráin que co nome de "La alegría por San Fermín" foi composto a mediados do século XIX. Desta forma acompáñase o paso da Corporación Municipal, que sae da Casa Consistorial para participar na misa de Vésperas, na igrexa de San Lorenzo. A avalancha de cantantes e danzantes do "Riau Riau" fai que un percorrido de pouco máis de 400 metros tarde en completarse varias horas.\nO Riau Riau celebrouse por primeira vez en 1914, e o inicio desta tradición atribúese a Ignacio Baleztena, un carlista que coreando o Valse de Astráin quixo interporse no avance dun Concello politicamente contrario. O festexo callou rapidamente, feito que foi corroborado porque na década dos anos vinte houbo dous intentos de prohibición por parte da Alcaldía.\nO Riau Riau, antes da década dos noventa, só tivo un parón, o acaecido entre 1932 e 1936 (II República) debido a que a Corporación non participou nos actos relixiosos.\nEn 1972, o Riau Riau foi suspendido por primeira vez tras 45 minutos nos que a Corporación apenas puido avanzar uns metros. A partir desta data sucedéronse unha serie de Riau-Riaus nos que a tónica xeral foi o pouco avance da Corporación e a cada vez máis multitudinaria asistencia ao acto. Así, en numerosas ocasións o acto tivo que ser suspendido sen que a comitiva puidese chegar a San Lorenzo. O último Riau-Riau que conseguiu este obxectivo foi o de 1985, cunha duración de tres horas e media, durante as cales interpretouse, cantou e bailou o "Valse de Astrain" unhas 180 veces.\nEn 1991, e debido a altercados políticos, o Riau Riau tivo que ser suspendido e non se volveu a celebrar ata 1996, no que polos mesmos motivos tampouco puido realizarse. Desde ese ano, o Riau Riau estivo ausente das festas de San Fermín.\nNos últimos anos varias asociacións de xubilados encargáronse de que non se perdera este costume típico de San Firmino e organizaron un Riau Riau alternativo, sen políticos pero coa xente de Pamplona que quere conservar a tradición de acudir a Vésperas percorrendo o traxecto entre o concello e a igrexa de San Lorenzo ao son do Valse de Astráin.\nEn 2012, o alcalde da cidade Enrique Maya decidiu recuperar esta tradición e incluíla no programa oficial das festas. A celebración comezou o 6 de xullo ás 17,30 horas.\nOs encerros[editar | editar a fonte]\nO encerro ao seu paso pola Plaza Consistorial.\nOs encerros consisten en acompañar (máis ben conducir) á manda de touros e cabestros que ás oito da mañá (debido aos cambios de hora, antes celebrábanse ás seis e ata os anos setenta ás sete) desde os currais de Santo Domingo, onde pasaron a noite, ata a praza de touros. É un acto sumamente perigoso que conta coa participación, especialmente os fins de semana, de miles de persoas de todo o mundo.\nO primeiro peche das festas é o do día 7 de xullo e o último o do día 14.\nOs encerros de San Firmino teñen unha orixe medieval na "entrada": os pastores navarros traían aos touros de lida desde as devesas da Ribera de Navarra ata a Plaza Mayor, que servía de coso taurino ao non existir unha praza de touros. A noite anterior á corrida pasábana acampados preto da cidade, e ao amencer, entraban á carreira arroupados polos touros mansos e acompañados de xente que, dacabalo ou a pé, axudaba con paus e berros a encerralos nos currais.\nEn 1717 e 1731 prodúcense bandos que prohiben correr o encerro. En 1776 constrúese o primeiro valado ata a praza de touros que estaba na actual plaza del Castillo.\nCo tempo, a finais do século XIX, pasouse de correr detrás deles para axudar a encerralos, a correr diante; así se converteu nun costume popular. Xa en 1856 pasa a denominarse encerro (antes era entrada) e córrense por primeira vez pola rúa Estafeta. Din as crónicas que os primeiros en desafiar as prohibicións que impedían correr diante dos hastados foron os carniceiros do Mercado de Santo Domingo, situado xunto á costa do mesmo nome. En 1867 o consistorio dita un bando para regulamentar a carreira, e documéntase a primeira "chea" en 1878.\nOs cánticos[editar | editar a fonte]\nAntes de correr o encerro, os participantes piden axuda a san Firmino mediante uns cánticos que se entoan na costa de Santo Domingo (ao comezo do percorrido) 5, 3 e 1 minuto antes do encerro; é dicir, ás 07:55, 07:57 e 07:59. Desde o ano 2009 os cánticos interprétanse tanto en castelán como en éuscaro.\nA versión en castelán deste cántico dedicado ao santo era e é parte do himno dunha das penas de mozos máis antigas da cidade, fundada en 1903.\nO percorrido realízase ao longo das rúas da parte vella de Pamplona. Dá comezo nos currais da costa de Santo Domingo, subindo ata a Plaza Consistorial e virando pola rúa Mercaderes, para acceder á rúa Estafeta que conduce finalmente polo tramo de Telefónica ata a ruela que entra á Praza de Touros. O itinerario orixinal terminaba na Plaza del Castillo, e variou ao longo da historia, sendo en 1856 a primeira vez que discorreu pola rúa Estafeta. A esquina entre Mercaderes e Estafeta é un lugar moi solicitado polos fotógrafos, e é nesta última rúa onde se pode ver o tramo recto máis longo dos encerros.\nA manda traza o percorrido completo nuns catro minutos de media, a uns 25 km/h. A manda está composta por seis touros e oito cabestros, seguidos duns mozos que fan de pastores no caso de que os touros ou os cabestros queden atrasados. Os pastores van identificados cun brazalete, actualmente de cor verde, e recentemente adoptaron unha indumentaria desa mesma cor para diferenciarse claramente do resto de participantes na carreira. A gandería dos touros cambia cada día, participando xa que logo 8 ganderías ao longo dos sanfermines.\nDurante o encerro[editar | editar a fonte]\nO encerro pódese observar nos valados de madeira que se instalan ao longo das rúas (aínda que haberá que situarse nos lugares adecuados preto de dúas horas antes do comezo), desde algún balcón privado a prezos caros, ou ben na propia praza de touros, onde haberá que pagar un módico prezo os días festivos e fins de semana, sendo o resto de días gratuíta a entrada.\nHai normas de seguridade para correr o encerro que todos os mozos deben coñecer. Estas inclúen non levantarse inmediatamente en caso de caída e cubrirse a cabeza cos brazos en posición fetal, baixo risco de cornada grave por parte dos touros. Tamén é importante tomar polo interior a curva de Mercadores con Estafeta, xa que se os touros veñen moi rápidos ou está o chan esvaradío, adoitan golpear con toda a súa masa contra o valado protector do exterior da curva. Está igualmente prohibido correr o encerro con mochilas ou cámara de fotos ou vídeo.\nA praza de touros de Pamplona despois dun encerro.\nDesde os rexistros oficiais, en 1924, contabilízase a morte de 15 persoas. A última vítima mortal foi un mozo de 27 anos de Alcalá de Henares que recibiu unha cornada no pescozo polo touro "Capuchino", da gandería de Jandilla, no tramo de Telefónica no cuarto encerro dos Sanfermines de 2009, o 10 de xullo.\nAo finalizar[editar | editar a fonte]\nCando todos os touros atópanse xa nos currais da praza, os corredores esperan na arena a que se solten reses bravas. É habitual que a xente se coloque sentada fronte á porta de saída, para que a vaquilla pase por encima. Moitas persoas son arroiadas polo animal, en parte debido a que con tanta xente participando da actividade é difícil saber en que dirección se move. É de suma importancia resaltar que, a diferenza doutras festividades, en Pamplona está prohibido maltratar os animais, propinar patadas, subirse encima, collelos do rabo ou similar. O que incumpre esta norma recibe unha forte multa.\nOs xigantes, kilikis e zaldikos[editar | editar a fonte]\nOs Xigantes de Pamplona, cos seus (161 anos) de historia, son un dos símbolos máis emblemáticos da festa. Son unhas figuras de madeira, cartón e tea con porte altivo que van cun grupo de kilikis, cabezudos e zaldikos. Xuntos forman a comparsa, comitiva que non falta unha soa mañá á súa cita e que, doutra banda, sae á rúa para outras grandes ocasións puntuais. Detrás de cada parella de xigantes están os comparseiros, gaiteiros e txistularis que marcan o seu paso.\nO rei Europeo, que xunto coa raíña, convenceu ao concello para crear os Xigantes de Pamplona para os sanfermines de 1860.\nOs xigantes actuais foron realizados por Tadeo Amorena, tras proposta do mesmo en marzo de 1860, e que tras o éxito da primeira parella tivo o encargo do Concello de Pamplona de realizar as outras tres parellas para os sanfermines dese mesmo ano. Catro parellas que representaban ás razas do mundo e aos continentes, aínda que non hai parella que represente a Oceanía: a branca (reis de Europa), a amarela (Asia), a moura-negro-africana (África) e a indio-americana (América), estes últimos son os caracterizados como negros. O seu peso oscila entre os 59 quilos da raíña europea e os 66,5 do rei africano, e a altura alcanza os 3,9 metros. Con todo, a presenza de xigantes nas festas está documentada na segunda década do século XVI por José María Corera, e segundo a novela de Arturo Campión Don García Almoravid podían preceder á procesión de San Firmino nada menos que en 1276, aínda que non hai constancia do seu rigor histórico.\nA comparsa que lles acompaña esta composta por dúas zaldikos, con cabalos de cartón, por cinco cabezudos cos nomes de Alcalde, Concelleiro, Xaponés, Xaponesa e Avoa, e sete kilikis, cos nomes de Verrugas, Napoleón, Barbas, Coletas, Pataca, Caravinagre e o máis recente Navarrico.\nOs fogos artificiais[editar | editar a fonte]\nÁs 23 horas os visitantes prepáranse para presenciar a queima da correspondente colección pirotécnica, de entre un cuarto de hora e 25 minutos de duración. Como case todos os actos das festas son gratis, aínda que teñen un custo para o concello duns 24.000 euros.\nA súa historia remóntase ao século XVI e case corre parella aos precedentes dos xigantes. O lume sempre foi un elemento substancial nas celebracións e ritos desta terra. Os chineses introduciron máis tarde a pólvora e Pamplona acolle desde 1595 queimas de fogos artificiais nestas datas. Primeiro foron modestos foguetes e bombas xaponesas na Plaza del Castillo e hoxe son grandes coleccións pirotécnicas lanzadas desde a Cidadela ás 23 horas.\n↑ San Firmino é co-patrón de Navarra desde o 14 de abril de 1657.\n↑ Europa Press, ed. (6 de xullo de 2012). "Todo preparado en Pamplona para o comezo dos Sanfermines".\n↑ El Mundo, ed. (6 de xullo de 2012). "Pamplona volverá entoar o 'Riau riau' nas festas de San Firmino tras 21 anos".\n↑ Mariví Salvo (1998). El Libro de oro del encierro. Huarte-Pamplona: Zeroa Multimedia, SA. Dep legal B-16757-1998. .\n↑ El País, ed. (10 de xullo de 2009). "Un mozo madrileño morre de cornada no cuarto encerro dos Sanfermines".\n↑ 6,0 6,1 El libro de oro de las fiestas y tradiciones de Navarra. Diario de Noticias. 1999. Dep legal: B-12.375-1999\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Sanfermines\nWeb informativa completa sobre as festas(en castelán)\nSanfermin.comArquivado 23 de xullo de 2016 en Wayback Machine. (en castelán)\nInformación, fotos e vídeos dos Sanfermines de Pamplona (en castelán)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sanfermines&oldid=5658229"\nA última edición desta páxina foi o 30 de decembro de 2020 ás 17:09.


Kindle Voyage Review | Novidades sobre gadgets\nVillamandos | | Amazonas, lectores electrónicos\nDespois dunha longa espera o Kindle Voyage Xa se vende oficialmente nunha gran cantidade de países de todo o mundo, incluída España. Para aqueles que non coñezan de preto a historia deste eReader de Amazon, podemos dicirche que, a pesar de que foi presentado hai case un ano, non chegou ao noso país ata hai unhas semanas, despois de pasar decenas de problemas que, con todo, nunca foron feitos públicos pola empresa que dirixe Jezz Bezos.\nNos últimos días tivemos a oportunidade de probar este novo libro electrónico para ofrecerlle a análise que poderá ver a continuación. Nel ofrecerémoslle unha gran cantidade de información sobre a Viaxe, moitas imaxes para que poida apreciar o seu coidado deseño e tamén a nosa opinión sobre este dispositivo do que xa podemos dicir que limita coa perfección, pero que se prezo demasiado alto.\n1 O deseño, a pedra angular desta Kindle Voyage\n2 A pantalla; gran nitidez e resolución\n3 Hardware e batería\n4 Manexo e opcións do dispositivo\n5 A miña opinión sobre o Kindle Voyage\n6 Paga a pena mercar un Kindle Voyage?\n7 Prezo e dispoñibilidade\nO deseño, a pedra angular desta Kindle Voyage\nSe por unha parte destaca este Kindle Voyage, é sobre todo o deseño, porque ao final con este dispositivo podemos facer case o mesmo que con outros como o Kindle Paperwhite ou calquera dos dispositivos Kobo. Non obstante, o que non atoparemos noutros dispositivos deste tipo é con total seguridade o coidado deseño que nos ofrece con acabados en materiais de primeira calidade como o magnesio.\nAdemais do uso de materiais de alta calidade, tamén se fixo fermoso e tamén ten un toque agradable na man. En canto tes este Kindle Voyage nas túas mans, decátaste rapidamente de que non tes ningún dispositivo nas túas mans.\nEste dispositivo tamén ten a peculiaridade de que Ten un único botón físico, o botón de acendido e apagado, que está situado na parte traseira, deixando toda a parte frontal para a pantalla. No bordo inferior está o conector microUSB para cargar o dispositivo ou transferir libros electrónicos e datos desde un ordenador.\nNa imaxe de abaixo podemos ver o botón do que falabamos e tamén un dos peores detalles deste Kindle Voyage, que é unha tira brillante que non serve e que pasa o día sucio ao meter os dedos continuamente.\nPara rematar esta pequena revisión do Kindle Voyage debemos resaltar na parte dianteira, e á esquerda e á dereita catro sensores que nos permitirán pasar páxina e que atraen a atención rapidamente en canto sacamos este eReader da caixa. Podemos ver estes sensores na seguinte imaxe.\nA pantalla; gran nitidez e resolución\nA pantalla é outro dos grandes puntos fortes deste Kindle Voyage e é que Amazon conseguiu facer un gran traballo. Se probaches un Kindle Paperwhite notarás a enorme claridade e resolución que ofrece a pantalla deste dispositivo, pero é que no Kindle Voyage estes dous aspectos melloraron enormemente para a satisfacción dos usuarios.\nCun tamaño de 6 polgadas, similar ao que ofrecen outros dispositivos do mercado e unha resolución de 300 dpi, a pantalla Voyaga ocupa gran parte da parte frontal do eReader e ofrece unha experiencia máis que interesante.\nAdemais, unha das grandes novidades que presenta este novo Amazon eReader é a posibilidade de regular o brillo automaticamente dependendo da luz que estea no lugar onde imos ler. Despois de probalo podo dicirche iso este modo de brillo automático funciona bastante ben, aínda que dependendo de cada un, pode que seleccione demasiado brillante e sexa preferible seleccionalo manualmente.\nHardware e batería\nEste novo Amazon Kindle mellorou en case todos os sentidos con respecto aos seus predecesores e un dos exemplos disto é o novo procesamento que se monta no seu interior, máis potente, cunha velocidade de 1 GHz e que permite gozar dunha lectura aínda máis dixital. Soportado por unha memoria RAM de 1 GB fai deste Voyage un dos libros electrónicos máis potentes do mercado.\nO espazo de almacenamento interno deste dispositivo non é demasiado alto, 4 GB, pero é máis que suficiente para almacenar unha enorme biblioteca de libros en formato dixital. Esta vez Non poderemos ampliar este espazo usando tarxetas microSD xa que non ofrece a opción. Pola contra, e no caso de necesitar máis espazo, sempre podemos facer uso dalgúns dos servizos de almacenamento na nube que hoxe son unha ducia, incluído o propio de Amazon.\nEn canto á batería, que non adoita ser un problema neste tipo de dispositivos a diferenza de por exemplo os dispositivos móbiles, este Kindle Voyage ofrécenos un abano de varias semanas, aínda que depende moito de cada usuario xa que neste tipo de libros electrónicos integrados a autonomía da luz dependerá do grao de iluminación que empregemos.\nQuizais un usuario logre unha autonomía de varios meses e outro que lea varias horas ao día e sempre coa luz acesa poida que non consiga unha duración da batería superior a dúas semanas.\nA nosa avaliación é que a batería do Kindle Voyage está á altura e que despois de espremelo durante varios días conseguimos un alcance de case 3 semanas.\nManexo e opcións do dispositivo\nEsta viaxe Kindle é moi sinxelo de usar e non supón ningunha dificultade para ningún usuario xa que é certamente doado de manexar aínda que nunca se empregou ese dispositivo.\nEn canto ás opcións que ofrece este eReader, apenas difiere doutros dispositivos deste tipo. Podemos cambiar o tamaño do tipo de letra, o tipo de letra en si ou tomar notas, así como buscar no dicionario calquera palabra cuxo significado non entendamos.\nA miña opinión sobre o Kindle Voyage\nDespois de probar este Kindle Voyage durante varias semanas, a miña opinión non pode ser máis que positiva, e é que xunto co deseño premium deste dispositivo, que no meu caso non me importa porque sempre levo o meu eReader nun caso que o impida. de ser visto, a súa potencia, resolución e nitidez da pantalla permítelle gozar da lectura dixital dun xeito difícil de igualar.\nExplicareino na seguinte sección, pero Se alguén me preguntase que lector electrónico mercaría, definitivamente recomendaría este Kindle Voyage, se non che importa gastar o diñeiro que vale este Kindle (189.99 euros no seu modelo máis básico).\nPaga a pena mercar un Kindle Voyage?\nEsta pregunta ten unha resposta certamente complicada E é que se atendemos só ás especificacións, funcións e opcións que nos ofrece este Kindle Voyage, a resposta sería un si rotundo. Desafortunadamente coa compra de calquera dispositivo tecnolóxico entra en xogo o prezo, que no caso deste eReader é claramente demasiado alto.\nE é que, a pesar de que ten un gran deseño, unha enorme potencia e especificacións, non hai tanta diferenza con outros dispositivos deste tipo, que teñen un prezo moito máis baixo. Se tes cartos de sobra ou non che importa gastalo nun eReader que usarás e gozarás nos próximos anos, paga a pena mercar un Kindle Voyage. Non obstante, se non tes cartos de sobra e non vas usar demasiado o libro electrónico, sen dúbida a túa elección debería ser outro dispositivo.\nIsto Non debes esquecer que só é a miña opinión e que cada un valore o que quere e precisa, e sobre todo canto diñeiro ten que gastar. Moitos de vós non dubidarán en mercar este lector electrónico e seguramente outros nin sequera considerarán a posibilidade de mercar un Kindle Voyage.\nDespois dos problemas de distribución iniciais á súa chegada ao mercado, este Kindle Voyage xa se vende nun gran número de países de todo o mundo, incluída España. Está dispoñible en dous modelos diferentes, como todos os libros electrónicos de Aamazon, un con conectividade WiFi e outro con 3G..\nOs seus prezos son, en ambos os casos, bastante altos para un dispositivo deste tipo e no que o caso do Voya con coenctibidade única alcanza os 189.99 euros. Para a conectividade con WiFi e 3G o prezo dispara ata 249.99 euros.\nPodes mercar ambos modelos na seguinte ligazón:\nWiFi Kindle Voyage\nQue pensas desta Kindle Voyage despois de ler a nosa crítica completa?. Podes darnos a túa opinión no espazo reservado para comentarios ou a través de calquera das redes sociais nas que estamos presentes. Tamén queremos saber se inviste a cantidade de diñeiro que vale este eReader ou prefire escoller outro dispositivo entre cantos están dispoñibles no mercado e ten un prezo moito máis baixo.\nCaracterísticas e visualización\nCamiño completo ao artigo: Novidades sobre gadgets » Gadgets » lectores electrónicos » Kindle Voyage, un eReader perfecto cun prezo pouco atractivo\nos delirios dun friki dixo\nLevo máis dun mes con este bebé e podo dicir sen dúbida que paga a pena, polo menos se es un ávido lector. Retirei o meu Sony PRS 650 para o Voyage e estou encantado.\nRespondendo aos delirios dun friki\nComo eliminar aplicacións en Windows 10


Manuel Bragado: "Agardo un novo liderado renovado en Xerais, con brío, enerxía e intelixencia" - Faro de Vigo\nManuel Bragado: "Agardo un novo liderado renovado en Xerais, con brío, enerxía e intelixencia"\nO vigués abandona a dirección da editorial despois de 24 anos e regresará ás aulas\nana g. liste vigo 13.04.2018 | 02:24\nManuel Bragado na sede de Edicións Xerais en Vigo. // Eli Regueira\nA cara máis visible de Edicións Xerais de Galicia, Manuel Bragado, comunicou onte a súa baixa voluntaria como capitán do buque insignia da edición en lingua galega tras 24 anos na primeira liña. "Pretendo que un proxecto coletivo como Xerais continúe co apoio dos lectores", di Bragado, colaborador de FARO, que seguirá vencellado coas empresas do Grupo Anaya en Galicia como asesor editorial. Pero agora volve ás aulas, onde comezou a súa andadura profesional.\n-Deixa o cargo de director xeral da editorial Xerais, é unha decisión moi meditada?\n-Si, a verdade é que é unha decisión persoal. É unha baixa que solicitei a petición propia despois de 24 anos asumindo a dirección da editorial. Estando na primeira liña da batalla. Teño a fortuna de poder continuar vinculado á editorial asesorando na estratexia aos responsables da xestión e tamén teño a fortuna de recuperar a miña actividade profesional como mestre a partir do próximo curso.\n-Volve ás aulas?\n-A verdade é que son mestre de Primaria e Educación Infantil e galeguista da Nova Escola Galega, de feito fun dos fundadores. E a miña estirpe está na escola, a onde volvo e de onde procedo, iso téñoo perfectamente claro.\n-Sabe onde lle tocará dar clase?\n-Dependerá do concurso no que me presente de adxudicación de vacantes, durante o verán, para reingresar. Espero que a fortuna me depare algo interesante que descoñezo neste momento.\n-A maior vertixe é a dos afectos. Son todas as persoas que tiven a oportunidade de coñecer, de amigar e de admirar ao longo de todos estes anos, e coas que me sinto en débeda. O único que pretendo é que o proxecto coletivo de Xerais continúe porque a forza dos lectores e lectoras é o que fai viable unha empresa como a nosa.\n-Que proceso se abre agora en Xerais para o nomeamento dun novo director ou directora?\n-Agora o Grupo Anaya nomeará un novo director editorial e continuará a actividade da editorial. Agardo que o faga dun xeito reforzado, cun novo liderado renovado e co brío, enerxía e intelixencia que ten o noso persoal. Nese sentido é un momento de esperanza, pero é un momento moi difícil para o sector; para todas a empresas como a nosa é moi difícil iniciar unha nova etapa. A verdade é que levo máis de dúas décadas asumindo unha responsabilidade moi complexa e isto require un novo pulo, novos azos para acometer o que hai que facer.\n-Pode ocupar a dirección agora unha persoa allea á editorial?\n-O Grupo Anaya é o dono da nosa empresa. Nós formamos parte da multinacional Hachette. Son eles os que toman as decisións. Pero ben, polo que coñezo estou moi ilusionado porque o noso proxecto continúa na liña do cadro de profesionais que levamos a xestión da editorial desde hai varias décadas.\n-Como foron estes anos?\n-Isto forma parte da miña vida. Foron 28 anos de xestión dos 38 anos da editorial. Son anos inesquecibles. Difíciles, sobre todo os dez últimos. E para min é un orgullo continuar mantendo algún tipo de relación con Xerais.\n-Marcha sen unha Lei do Libro funcionando realmente.\n-O día 19 hai unha xornada na que se vai valorar iso. É un bo momento para avaliar a última década dun sector que está nun proceso de hibridación e de cambio moi profundo. Con todo, segue sendo a industria cultural máis estable de Galicia; estable e precaria.\nO mundo da cultura agradece o labor de Manuel Bragado.\nMéndez Ferrín: "Teño soños dentro dos cadros de Laxeiro".


Setembro 17, 2012 por ofer Deixe un comentario\nUn sapo e un rato de benvida Laos\nArquivo En: Mensaxes xerais, anuncios de lanzamento Tagged With: Traduce Google, menor, máis linguas, lanzamento\nVersión 0.7.5 – O día máis longo ++\nXuño 22, 2011 por ofer 23 Comentarios\nSoporte para 5 máis idiomas índices\nUn día despois do verán comezou oficialmente no hemisferio norte, estamos orgullosos de presentar a versión 0.7.5 do noso plugin. Esta versión engade soporte para novas linguas que foron anunciadas como funciona hoxe por Google Translate – Bengali, Guzerate, Canara, Tamil e Telugu.\nAntes de executar para engadir os idiomas para o seu blog, por favor, lembrar que esas linguas usar un proxy ajax, a fin de funcionar correctamente, o que significa que eles crean unha carga no seu servidor sobre o primeiro encontro con unha corda nova tradución (forzándoo a buscar a tradución de Google). Entón a elección é túa, pero de ser notificado…\nAínda máis esta versión engade a posibilidade de non substituír a localidade estándar coa linguaxe estándar do Transposh, este comportamento (novo 0.7.4) permitiu que os usuarios MU ter páxinas de administración, no seu país, pero no outro lado usuarios irritado que quería xestionar o sitio web nun idioma distinto do seu estándar, agora iso é configurable.\nTemos tamén mellorou a interface de usuario Tradución, os botóns próximo e anterior agora gardar os cambios feitos, ea caixa de diálogo non será re-centrada ao premer nestes botóns.\nArquivo En: anuncios de lanzamento Tagged With: 0.7, Traduce Google, menor, máis linguas, lanzamento, ui, plugin wordpress\nVersión 0.6.7 – Cal é o seguinte?\nDecembro 18, 2010 por ofer 23 Comentarios\nO que vén por Transposh?\nOnte, temos que publicar a versión 0.6.7. Esta versión inclúe algunhas correccións menores, tanto para a capacidade de traducir frases máis cando o Google non detecta o idioma de orixe correctamente, e para a posibilidade de incluír enlaces directos para arquivos estáticos (aqueles provocará un 301 redireccionar a ocorrer).\nCon todo o que é máis importante é que teñamos, finalmente foi capaz de limpar os nosos obxectivos, e poñer as engrenaxes en movemento total para a próxima gran versión de Transposh – que será 0.7. O foco desta versión será un grande avance para a interface interface traductor, e temos que poñer os requisitos para este en liña na nosa web de desenvolvemento en http://trac.transposh.org/wiki/milestones/0.7. Todo o mundo que quere influenciar a próxima versión é benvido para editar e comentar na páxina wiki ou crear un billete para nós. Iremos analizar cada solicitude e tratar de encaixar la na axenda.\nNalgunhas outras noticias, Queremos agradecer Colnect, noso novo patrocinador para contribuír a unha nova VPS Transposh que esperamos ser o sitio ir un pouco máis rápido. Tamén tentou empregar cloudflare para mellorar o noso servizo, Non obstante estamos a ter resultados mixto co, polo que se está a ter problemas accedendo esta web, póñase en contacto connosco.\nA última na orde do día, unha versión alfa do plugin para o noso blogger, sobre as obras, Se tes un sitio web en Blogger e quere engadir a tradución para el, basta contactar connosco.\nArquivo En: anuncios de lanzamento, Actualizacións de software Tagged With: 0.7, blogger, Traduce Google, Inicio, menor, lanzamento, trac, plugin wordpress


O NORTE DE PORTUGAL TRANSFIRE A GALICIA PARTE DO SEU OZONO\nInvestigadores da Universidade de Santiago e da portuguesa de Aveiro acaban de deseñar un sistema de cálculo da contaminación atmosférica baseado nos modelos WRF-CHIMERE para simular o aire contaminado por ozono (O 3) que se produce simultaneamente en Galicia e norte de Portugal na época estival. O obxectivo deste estudio do que dá conta a Plataforma Sinc era saber canta desa contaminación procede de fontes de emisión locais e cal é a influencia transfronteiriza.\nComo explican os investigadores, en verán os niveles de O 3 na atmosfera aumentan con frecuencia. En Galicia, debido ás emisións humanas e á elevada vexetación, tamén se rexistraron episodios estivais de altas concentracións de ozono que merman a calidade do aire. O sistema de modelización da atmosfera aplicado ao noroeste peninsular polos investigadores da USC e da Universidade de Aveiro detectou unha transferencia de ozono do norte de Portugal cara Galicia.\n“No norte de Portugal detectáronse episodios de ozono troposférico de maior intensidade que en Galicia, polo que desenvolvemos unha colaboración coa Universidade de Aveiro para investigar posibles sinerxías entre os niveles de ozono en Galicia e norte de Portugal”, explica o investigador de Enxeñaría Química da USC José Antonio Souto Gonzalez, coautor do estudo que publica a revista Environmental Science and Pollution Research.\nA investigación recollida neste artigo ten a súa orixe nun estudo previo sobre os episodios de incremento de ozono troposférico no noroeste da Península Ibérica dende 2001 ata 2007. En total, analizáronse 42 episodios. “Ao unir estes datos cunha vasta experiencia en modelos meteorolóxicos e de calidade do aire, un dos resultados é que parte do ozono troposférico detectado en Galicia ten unha orixe transfronteriza”, explica o investigador. Este aumento por influencia da contaminación do país veciño é moi variable e dependente das condicións meteorolóxicas en superficie e en altura.\nDo total dos 42 episodios, os investigadores escolleron o de agosto de 2007 que comezou a desenvolverse sobre as áreas urbanas e industrializadas da costa do norte de Portugal e Galicia debido ás emisións locais. Segundos os autores do traballo, alcanzou os seus picos máximos en zonas do interior, debido á brisa do mar do oeste que reflicte a contaminación costeira cara terra e que se intensificou polo vento nor-noroeste predominante.\n“Estes episodios son un exemplo da importancia do transporte transfronteirizo da contaminación atmosférica, especificamente da contaminación fotoquímica que cada ano se produce entre estas dúas rexións”, engade Souto. Para os investigadores, os resultados indican que a xestión da calidade do aire non debe limitarse ás fronteiras políticas e deben unirse esforzos entre ambos países para diminuír este tipo de polución.


Sarampión, rubéola e paperas, de novo | Consumer\nSarampión, rubéola e paperas, de novo\nA aparición de brotes de enfermidades víricas xa esquecidas en España fai necesario actualizar os calendarios de vacinación\nO sarampión, a rubéola e as paperas parecían ata hai pouco enfermidades xa relegadas en España, grazas á aplicación da vacina tripla vírica. Con todo, a aparición de brotes destas infeccións nos últimos anos no noso país fixo que se cambalee esta idea tan asumida tanto pola poboación xeral como polos propios médicos. Aínda que non hai razóns para a alarma social, si as hai para volver pensar nelas.\nA vacina tripla vírica, composta polos virus atenuados do sarampión, rubéola e parotiditis (un dos virus causantes das paperas), implantouse en 1981 en España. A cobertura vacunal que se logrou con esta vacina alcanzou porcentaxes superiores ao 80% en 1986 e ao 95% desde 1999, explican Fernando de Ory, Juan Carlos Sanz e Isabel María García Bermejo, expertos en microbiología e saúde pública e autores do artigo «A vacina tripla vírica: vellos virus, novos problemas» que se publicou este ano en revístaa Enfermidades Infecciosas e Microbiología Clínica.\nA incorporación da vacina tripla vírica e das doses de repetición posteriores «conseguiu un descenso xeral da incidencia destas infeccións. Este feito fai razoable a consecución do obxectivo, proposto para o ano 2010 pola Oficina Rexional Europea da Organización Mundial da Saúde (OMS), consistente en interromper a transmisión do sarampión, así como a incidencia da síndrome de rubéola congénita, que afecta o feto das mulleres embarazadas que a padecen, a menos dun caso por cada 100.000 nados», explican os autores.\nDe feito, estes programas lograron reducir a casos practicamente anecdóticos estas infeccións. Aínda que non se logrou erradicar os virus causales, todas estas enfermidades minguaran considerablemente desde facía anos. En países de renda alta de Europa e en EEUU coa maioría da poboación inmunizada, se han ido efectuando campañas para vacinar en determinadas zonas e a nenos que perderan a inmunidade materna.\nSarampión e a súa poboación receptiva\nOs nenos preservan a inmunidade materna ata que se perde gradualmente entre o seis e nove meses. Durante ese período non é apropiado proporcionarlles a vacina do sarampión, de virus atenuado, por se a resposta a dita vacúa interfere coa de protección materna, «de modo que a persistencia dos anticorpos maternos podería facer que a resposta vacunal do neno non fose suficiente», explicou Antonio Martínez-Roig, do servizo de Pediatría do Hospital do Mar-IMAS, de Barcelona.\nPor iso é polo que entre os 9 e 15 meses, estes nenos aínda sexan receptivos ao sarampión, é dicir, que poden contraer a enfermidade se o virus aparece. Por este motivo, leste é un momento adecuado para vacinalos. A vacina do sarampión está dispoñible desde os anos 70 e xeneralizouse a partir dos 80. Por tanto, unha parte da poboación adulta de ao redor de 30 anos ou máis non está vacinada.\nAínda que non se logrou erradicar os virus causales, todas estas enfermidades minguaran considerablemente desde facía anos\nEntre os adultos, poderíanse distinguir dous grupos: os que contraeron e superaron o sarampión no seu momento e os que non padeceron esta enfermidade e son poboación receptiva, do mesmo xeito que os bebés de entre 9 e 15 meses. Nos últimos anos, os movementos de poboación favoreceron que o virus circule máis e que en España se producisen brotes tanto en adultos, como en nenos non vacinados menores de quince meses, por distintas razóns, sobre todo na Rioxa, Madrid, Almería e Barcelona. Aínda que non sempre, o sarampión pode presentar complicacións como encefalitis graves que poden derivar en secuelas permanentes.\nO principal obxectivo da inmunización fronte á rubéola é evitar a síndrome da rubéola congénita (SRC), unha enfermidade que pode causar malformacións fetales graves se unha muller contráea durante o embarazo. A embriopatía rubeólica pode causar, durante o primeiro trimestre de embarazo, anomalías fetales importantes que conducen ao atraso mental, a xordeira ou as cataratas. En países subsaharianos, de América Latina e Marrocos esta vacina non se aplica sistematicamente, informa Martínez-Roig. «En España durante os últimos anos producíronse brotes de rubéola cunhas características comúns».\nAsí, entre 2003 e 2005 rexistráronse dous brotes con 19 e 431 casos respectivamente «cunha alta porcentaxe en inmigrantes e ao redor da metade sufríronos mulleres latinoamericanas en idade fértil. A finais de 2005, detectouse outro brote en Cataluña que afectou a oito persoas procedentes de Brasil», detallan Ory, Sanz e García Bermejo no seu estudo. Por esta razón, habería que actualizar os calendarios de vacinación das persoas que chegan de países onde a vacina fronte á rubéola non sempre se administra, segundo Martínez-Roig.\nParotiditis ou paperas\nA parotiditis, unha infección de orixe vírico e coñecida popularmente como paperas, é unha inflamación da glándula parótida e sublingual. Esta inflamación pode estar producida por varios virus aínda que a vacina actual só actúa fronte a un deles: o virus da parotiditis. Entre os outros virus que poden causala figuran o virus da gripe, o de Epstein-Barr e outros enterovirus. A inflamación da parótida prodúcese por fallo vacunal ou por non porse a vacina. Nos anos 80, esta vacina confería unha protección reducida que levaría a que a poboación coa cepa vacunal receptiva puidese contraer as paperas tras 15 ou 20 anos de recibir a inmunización.\nDe novo, o movemento poboacional podería favorecelo. Tamén da parotiditis víronse novos casos en España, apunta Martínez-Roig. No caso da parotiditis, as complicacións ocorren en adultos con efectos en glándulas salivares, páncreas, alteracións sexuais e esterilidad. Posto que todas estas enfermidades son víricas e non existe un tratamento específico contra elas, é preferible evitalas coa vacinación. Esta situación, no entanto, non debe levar a culpar aos inmigrantes, porque «aínda temos poboación sen vacinar».\nMEDIDAS ANTE INFECCIÓNS ESQUECIDAS\nA consecuencia de todo iso é que os médicos, teñen que atender de novo enfermidades que estaban esquecidas. A inmunidade colectiva que se logrou na poboación ata hai poucos anos, levara a que non houbesen casos destas infeccións ou moi poucos casos. Considerábase que o 90% da poboación estaba vacinada fronte a elas ou ben que as pasou. «Aínda que o diagnóstico non deixou de existir e a poboación sanitaria coñéceo, se o sarampión deixa de verse e a enfermidade non existe, é máis difícil facelo. A maioría da poboación médica perde a habilidade e non pensa nese diagnóstico», segundo Martínez-Roig.\nCon todo, o sucedido nos últimos anos demostrou que en España aínda queda algún adulto sen vacinar que pode contraer a enfermidade, dado que os virus circulan máis debido aos movementos de persoas. No contexto actual, parece claro que o médico deberá volver sospeitar destas enfermidades. «Un caso dunha enfermidade ao ano é suficiente para que se pense en ela», destaca Martínez-Roig.Todas elas son de declaración obrigatoria.\nAs estratexias fronte a elas para evitar a aparición de novos brotes deberán consistir tanto en realizar un bo control epidemiolóxico dos novos casos e da poboación que puidese estar en contacto con eses casos, a fin de evitar a extensión dos brotes, así como en realizar campañas de vacinación poboacional máis precoces e en actualizar os calendarios de vacinación das persoas que procedan doutros países, informa este pediatra.\nanos población-gl rubéola vacina virus