Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAcademia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España\nA Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España é a institución española que outorga de forma anual os premios do cine español: Premios Goya.\n1 O xerme: a reunión en O'Pazo\n4 Membros da Academia\n5 Casos Polémicos\nO xerme: a reunión en O'PazoEditar\nO 12 de novembro de 1985 reuniuse no restaurante O'Pazo de Madrid unha serie de pesos pesados do cine español. A reunión, convocada polo produtor Alfredo Matas, tiña como fin analizar a situación do cine español naquel momento.\nÁ reunión asistiron entre outros os directores Luis García Berlanga e Carlos Saura, os directores de produción Marisol Carnicero e Tedy Villalba, o actor José Sancristán e a actriz Charo López, os montadores Pablo González del Amo e José Luis Matesanz, o guionista Manuel Matji, o músico José Neto, o director de fotografía Carlos Suárez e o decorador Ramiro Gómez.\nAs conclusións ás que se chegaron, avaladas por oitenta e sete firmas de profesionais, darían lugar ó nacemento da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España (AACCE) mes e medio despois.\nA AACCE (Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España) foi creada de forma oficial o 8 de xaneiro de 1986, como unha institución de dereito privado e con personalidade xurídica propia.\nO seu principal obxectivo é impulsar o desenvolvemento do cine español, tanto dentro de España como a nivel internacional. Como primeiro presidente da academia é nomeado José María González Sinde. Desde entón a Academia tivo outros oito presidentes. A continuación móstrase unha listaxe de todos os presidentes que tivo a Academia ata o ano 2006.\nJosé María González Sinde, entre 1986 e 1988.\nAntonio Giménez-Rico, entre 1988 e 1992.\nFernando Rey, entre 1992 e 1994.\nJosé Luis Borau, entre 1994 e 1998.\nAitana Sánchez-Gijón, entre 1998 e 2000.\nMarisa Paredes, entre 2000 e 2003.\nMercedes Sampietro, entre 2003 e 2006.\nÁngeles González Sinde, entre 2006 e 2009.\nEduardo Campoy, en 2009 (en funcións).\nÁlex de la Iglesia, entre 2009 e 2011.\nEnrique González Macho, entre 2011 e 2015.\nAntonio Resines, dende 2015.\nOs obxectivos da Academia, tal e como aparecen na súa páxina web, son:\nFomentar o progreso das artes e das ciencias relacionadas directa ou indirectamente coa cinematografía.\nPromover a asistencia e o intercambio de información científica, artística e técnica entre todos os seus membros.\nRealizar estudos e traballos sobre cuestións relacionadas coa cinematografía e artes afíns.\nFacilitar á Administración Pública os informes que sobre materias relacionadas coa cinematografía que lle sexan solicitados, así como propor á mesma as iniciativas que a Academia estime oportunas.\nEditar e difundir os estudos científicos, artísticos e técnicos que a Xunta Directiva estime convenientes.\nEstablecer intercambios científicos, artísticos e culturais con entidades similares estranxeiras.\nProcurar o desenvolvemento e perfeccionamento das distintas especialidades relacionadas coa cinematografía, fomentar o intercambio de experiencias entre os seus membros, coordinar os diferentes aspectos da súa actuación e analizar e resolver problemas comúns.\nAdemais, a Academia concederá premios anuais ós mellores traballos sobre temas de investigación científica e bolsas ou pensións para a ampliación de estudos relacionados coa cinematografía en España ou no estranxeiro.\nCalquera outra actividade tendente a elevar o nivel artístico, técnico ou científico dos seus membros e estimular a conciencia dos cidadáns, dando ás artes cinematográficas o nivel artístico que merecen, e a construtiva colaboración entre a Administración Pública e as persoas relacionadas coas artes cinematográficas.\nPara ser Membro da Academia requírese: ser español e exercer calquera das actividades profesionais cinematográficas.\nTamén calquera estranxeiro estreitamente vinculado coa cinematografía española pode ser membro, a condición de que a Xunta Directiva o considere merecedor de devandita prerrogativa.\nEn 1999 vertéronse acusacións de compra de votos para a película El abuelo de José Luis Garci.\nEn 2004, Pedro Almodóvar e o seu irmán abandonaron a Academia, alegando o seu desacordo co sistema de votacións dos Goya. Na última edición dos premios, estes foran no seu maior parte a Alejandro Amenábar, deixando sen ningún a La mala educación.\nNos últimos anos do goberno Aznar, os membros da Academia tomaron partido en temas políticos como o Non á guerra de Iraq ou o caso Prestige, sendo unha das súas principais cabezas visibles a actriz Pilar Bardem. Estes feitos crearon malestar ente algúns membros da Academia, o que levou a Luis García Berlanga, un dos seus fundadores e presidente de honra, a afirmar sobre a propia Academia:\nCada vez está dexenerando máis. Penso que non debería ser tan reivindicativa, funciona coma se fose un sindicato, cando o importante é que entre xente nova e con ganas.\nLuís García Berlanga.\nAcademia de Cine Web oficial.\n↑ "Berlanga: 'No me parece que los Goya se conviertan en un mitin contra la guerra'". El Mundo (en castelán). 06 de febreiro de 2003.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Academia_das_Artes_e_as_Ciencias_Cinematográficas_de_España&oldid=5299450»\nÚltima edición o 4 de novembro de 2019 ás 14:12\nA última edición desta páxina foi o 4 de novembro de 2019 ás 14:12.


Escola de Ismaíl (5): 2015\nFeliz Samaín desde a illa\nParece que chega o Samaín, que outros chaman Halloween, pero os nosos pequenos artistas seguen ben atentos. Como Antía e Tomás, que hoxe presentan algunhas das súas obras. Por certo, mira que vai pasar preto da Terra estes días…\nEtiquetas: Abalar, alumnado, celebracións, TIC\nSe te fixas ben, na barra lateral do blog, situada á dereita, hai unha lista de enlaces que se chama Os proxectos. Entre eles están os xogos que van aparecendo por aquí. Por exemplo, se premes nel terás a man todos os xogos: de mecanografía, para xogar no outono e tamén os da NASA, a axencia espacial americana.\nAdemais, con este post empezamos unha nova serie de vídeos e películas interesantes. O primeiro é protagonizado por un rapaz extraordinario e moi gracioso…\nÉ curioso, pero Ismaíl sempre está en escolas nas que se investiga moito. E esta aula, a actual, resulta que ten nenos e nenas aos que lles gusta a investigación e a exploración. O mellor é que son capaces de aprender calquera cousa. Así que se queres saber un pouco máis de todo isto, preme non puntos que se indican na imaxe e explora ti tamén…\nAh, como non fixemos a listaxe dos primeiros investigadores, non aparecen no post. Deixa un comentario co teu nome e o título do teu traballo.\nEtiquetas: alumnado, familias, investigadores\nLección 1 de mecanografía\nIsmaíl sabe que agora non só hai que escribir con lapis ou bolígrafo. Tamén hai que dominar o teclado do ordenador, da tableta ou do móbil. Así que non perdas o tempo e comeza a prepararte con este montón de probas. Claro que antes terás que explorar para saber…\nEtiquetas: actividades, escritura, xogos\nA maxia de Ismaíl o diminuto\nA lectura de Ismaíl o diminuto resultou case máxica. Por iso, tanto eles coma elas foron capaces de crear estes debuxos para esa pequena historia. Ás veces parece que acaban sabendo moitas cousas do seu mundo imaxinario, incluso detalles que nin eu mesmo coñecía. Por exemplo: a apariencia das casas de Saidabad, as Montañas Resplandecentes, o Deserto Escuro que lindaba coa aldea de Ismaíl, as hortiñas que cultivaban os diminutos, os animais que coidaban… Así que non escribo nada máis, disfrutade co traballo destes artistas!\nEtiquetas: Ismaíl, lectura\nLinguas, Mates, Naturais (3)\nVeña, seguimos, que aínda hai moitas tarefas por facer. Pero, como sempre, antes tes que investigar para responder sen erros. Atrévete sen medos, eh!\nRECORDATORIO: Hay que multiplicar bien, en Escola de Ismaíl (3). Ten en conta que algúns enlaces pode que xa non funcionen…\nCiencias Naturais: sobre a Unidade 10 do libro de Coñecemento do Medio.\nUn pasteliño para o domingo\nUxía, unha das nosas artistas dixitais, quere regalarnos este domingo unha sorpresa incrible: un pasteliño. Creo que debe estar moi rico pois ten unha pinta estupenda. Así que xa sabedes, agradecerllo a ela e comede con moderación, por se acaso…\nEtiquetas: alumnado, sorpresas, TIC\nA casa de Uxía\nA pesar de que Uxía está un pouco enferma, non abandona e tamén quere ser unha boa artista dixital. Por esa razón, deseñou esta casa desde o seu ordenador. É tan bonita que case parece unha casiña de gnomos…\nEtiquetas: Abalar, alumnado, TIC\nOnde estarán estas montañas?\nOs nosos pequenos artistas seguen adiante, explorando a creación dixital mediante o programa chamado MyPaint. Xa sabedes que está nos ordenadores de Abalar, pero se queres investigar na túa casa podes descargalo se premes neste enlace. Así fixo Antía para realizar está bonita paisaxe montañosa… Por certo, onde estarán?\nA verdade é que en setembro deberiamos ter rematado un proxecto que se chama Dinosaurios e mandalas. Mentres agardamos que todos acaben, algúns empezaron a crear no mundo dixital. Por iso, os pequenos artistas como Tomás usaron un programa chamado MyPaint. Está nos ordenadores de Abalar, pero se queres podes descargalo na túa casa se premes neste enlace…\nOs xogos son para o outono\nHai pouco que rematou o verán e xa estamos no outono. A pesar de que os días empezan a ser máis curtos, hai tempo para os xogos. Por exemplo, neste post tes un montón deles, pero debes ser ti quen descubra o que tes que facer… Non teñas medo, atrévete, explora e xoga!\nEtiquetas: actividades, familias, xogos\nQuen é Fahrenheit?\nNun mundo imaxinario chamado Fahrenheit 451 estaba prohibido ler, aínda que moita xente facíao ás escondidas. Iso aquí non pasa, é certo, pero necesitamos lectores que salven a moitos libros para que desa maneira non se perdan as súas historias. Por iso precisamos de xente coma ti. Só hai un requisito indispensable: debes ter un bo nivel lector. Se non é así, o monstro da lectura, Fahrenheit, tentará atraparche…\nEtiquetas: Fahrenheit, lectura, proxectos\nLinguas, Mates (2)\nSeguimos, claro, porque aínda hai moitas tarefas por facer. Pero antes tes que explorar e investigar para responder sen erros…\nDespois de Penguin, El tesoro del arcoíris e Nico e Ismaíl, agora presentamos os dous últimos contos desta primeira fase do Caldeiro Máxico. Son estes:\nÓscar e a broma do seu pai, de Carmen Porto Rodríguez e Alejandra Castro Neira. Ademais, tiveron a colaboración de Daniel Pereiro e Tomás.\nEl mapa del tesoro, de Ana García Barreiro. Contou coa participación de Estela, Unai, Diego e Nerea.\nO Caldeiro Máxico, como xa explicamos, só é un artefacto para imaxinar e inventar historias. Está formado por diversos compoñentes ou ingredientes que irás coñecendo pouquiño a pouco. En realidade, o funcionamento deste caldeiro parécese ao dunha porta descoñecida: nunca se sabe o que haberá cando se abra. Por iso, temos ganas de descubrir que outras historias xurdirán ao abrir a porta dos contos do Caldeiro Máxico.\nNico e Ismaíl\nÁs veces, o mesmo Ismaíl sorpréndese polas historias que recuperan para el os seus amigos. Como dixemos, moitas delas están no sitio chamado O dragón e o Caldeiro Máxico, pero aínda teñen que aparecer moitas máis que xa están preparadas.\nComo Ismaíl non é novo, que ten moitos anos, non sempre lembra as historias que lle traen. Sabe que son súas, por suposto, porque así din os seus autores e así debe ser. E iso pasa coa historia tan fermosa descuberta por Uxía Montero Torreiro, que se titula Nico e Ismaíl. Trátase dun conto ben longo, no que colaboraron os seus compañeiros Lucas, Saúl, Ian e Andrea Vázquez. Esta é a historia:\nEn un lugar muy lejano, en un pueblo de nombre Ovar, vivía un granjero llamado Anselmo. Era muy tirano con todas las personas y los animales que lo rodeaban.\nTenía un burro llamado Nico. Al burro lo hacía trabajar tanto que todas las noches parecía que iba a ser su última noche. Llegaba tan cansado que ni ganas de comer tenía, solo quería acostarse para descansar y poder dormir. Estaba tan delgado que se le notaba todo el esqueleto…


A CIG rexeita o despedimento de cinco traballadores da auxiliar da automoción PGA Antolín do Porriño\nA central sospeita que a compañía quere facer unha redución progresiva do plantel\nVigo - Xoves, 10 Febreiro 2011\nMembros da Coordinadora da Automoción da CIG realizaron hoxe unha concentración de protesta ás portas do Grupo Antolín PGA do Porriño para denunciar que a empresa despediu xa a cinco traballadores entre decembro e xaneiro, tres deles afiliados da central nacionalista. Dende a central nacionalista sospeita que a compañía está a levar a cabo unha redución progresiva do número de empregados/as -ten 120 na actualidade- para non crear alarma social e advirte que as rescisións de contrato poderían estenderse a outras auxiliares da automoción.\nMáis de 20 persoas permaneceron arredor dunha hora ás portas da nave situada no polígono das Gándaras, onde despregaron unha faixa rexeitando os despedimentos e entregaron folletos informativos aos empregados/as que abandonaban as instalacións.\nNos escritos lembran que as rescisións de contrato foron xustificadas con “mentiras e falsidades” e que a propia empresa tivo que recoñecer a súa improcedencia, ao tempo que critican a actitude de CCOO e UGT, sindicatos que non secundaron a mobilización porque “din que aínda non pasou nada para ter que facer concentracións de protesta para defender os nosos compañeiros despedidos”.\nDende o comité de empresa de Antolín PGA sosteñen que cos despedimentos -que afectaron a cinco traballadores fixos que contaban con máis de 10 anos de antigüidade- pretenden amedrentar aos empregados en previsión dos problemas que poidan existir no futuro apola baixada de carga de traballo.\nNeste senso, o presidente do comité indica que a pesares dos despedimentos a empresa realizou en xaneiro “12 ou 13 contratos eventuais” e reclamou o mantemento dos postos de traballo e estabilidade laboral. Felipe Domínguez advertiu tamén que a situación podería empeorar o ano que vén porque á empresa fóronlle adxudicadas “moi poucas pezas” dos novos modelos de PSA-Citroën, cuestión que podería afectar tamén moi negativamente a outras auxiliares da automoción.


O Consorcio remata as obras da capela de Santas Mariñas do Sar - Lindeiros\nO Consorcio remata as obras da capela de Santas Mariñas do Sar\nBy Lindeiros on\t 28 Outubro, 2020 Compostela\nCompostela, 28 de outubro do 2020 – O Consorcio de Santiago vén de rematar as obras de mantemento na capela de Santas Mariñas do Sar, por un importe global de 52.959,28 euros.\nO responsable deste proxecto é o arquitecto da Oficina Técnica do Consorcio Pablo Tomé. Explica que a actuación encamiñouse á realización das tarefas de reconstrución do tellado, renovación da pintura das fachadas e renovación da drenaxe exterior dos muros.\nO arquitecto indica que “a capela mantíñase, en xeral, en bo estado, agás a parte caída do tellado na cornixa da fachada norte. Ademais, o inmoble presentaba pequenas alteracións na súa envolvente”.\nO contorno do óculo que hai na parte central da fachada amosaba unha importante mancha de humidade producida pola mala evacuación da auga da espadana e da ventá oval. As partes baixas dos muros das fachadas tiñan tamén manchas de humidade, como consecuencia do mal estado da drenaxe e do salpiqueo da auga da chuvia. As fachadas necesitaban renovar a pintura e o muro de contención á rúa ten un revestimento de madeira que precisaba dunha limpeza e restauración.\nO arquitecto do Consorcio sinala que, entre as intervencións realizadas, levouse a cabo a limpeza e restauración das partes de pedra das catro fachadas e da espadana, xunto á renovación da pintura. Tamén se pintaron as carpinterías exteriores de madeira e o interior da capela.\nRevisouse o tellado, percorrendo a cuberta e reparando, ao mesmo tempo, as partes en mal estado. Colocouse unha gárgola para favorecer a evacuación da auga da chuvia no encontro entre a fachada sur e a sancristía. Así mesmo, impermeabilizáronse tanto a base da espadana como a parte inferior do óculo da fachada principal.\nPor outro lado, renovouse a drenaxe, que estaba tupida. Ademais, modificouse a altura do pasamáns de subida na escaleira de acceso dende a rúa. Restaurouse o revestimento de madeira do muro á rúa e limpouse o muro da fonte, ao tempo que se levou a cabo o acondicionamento xeral do terreo da parcela e se plantou un olivo. Por último, construíronse casetas para aves e morcegos no tellado, co fin de que poidan aniñar, tal como ten feito o Consorcio de Santiago noutras intervencións.\n27 Xaneiro, 2021 0\nO 45% do comercio de Compostela en risco de desaparecer\n26 Xaneiro, 2021 0\nEstudan levar a fiscalía a xestión do gromo do Psiquiátrico de Conxo\n25 Xaneiro, 2021 0\nOs efectos da pandemia nos luns do Ateneo


Nace o Premio Literario “Afonso VII Rei de Galiza” para escolares - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nRedacción 18 setembro 2015 19:06 h.\nAfonso VII segundo unha miniatura da Catedral de Santiago\nO CPI Afonso VII de Caldas de Reis aproveitou o 904 aniversario da coroación deste soberano para convocar o I Premio Literario Afonso VII Rei de Galiza para escolares de Primaria e da ESO.\ngaliza afonso premio rei literario nace\nUn día coma onte, 17 de setembro, de 1111 coroábase na catedral de Santiago de Compostela o novo soberano de Galiza, Afonso VII, con tan só sete anos de idade. Para recordar este acontecemento, o Departamento de Lingua e Literatura Galega e o Equipo de Normalización Lingüística do CPI Afonso VII de Caldas de Reis convoca este galardón ao que poden presentarse alumnos e alumnas de primaria e da ESO de calquera lugar do mundo.\nO tema do premio é recrear literariamente, de forma libre e imaxinativa, o día da coroación do pequeno Afonso VII en Compostela. Segundo as bases, os traballos deben estar en lingua galega e han de ser orixinais e inéditos. Poden presentarse en prosa, verso ou en formato teatral. O prazo máximo de recepción dos traballos é o 11 de xaneiro de 2016 e os premios daranse a coñecer o 1 de marzo, con motivo do aniversario do nacemento en Caldas de Reis de Afonso VII.


T-Solar urxe á Xunta a mediar con posíbeis compradores no canto de se limitar...\nT-Solar urxe á Xunta a mediar con posíbeis compradores no canto de se limitar a tentar 'ficar ben' ante a opinión pública\nOs e as traballadoras de T-Solar solicitan unha reunión con carácter de urxencia co conselleiro de Industria ante a liquidación “inminente” da factoría. Lamentan que o goberno galego, un dos principais acredores, non mova ficha. “Non están a facer nada”.\nX.M.P. 19:17 do 14 de novembro de 2013\nO Goberno galego debe mediar con Isolux, outro dos acredores de T-Solar, e con SunFields, firma que “até o de agora” presentou a oferta “máis seria” por esta factoría ourensá. Esa é a demanda que traballadores de T-Solar fan á Xunta e que reflexan nun escrito presentado en San Caetano e no que piden unha xuntanza con carácter de urxencia do conselleiro de Industria, Francisco Conde.\nUn dos voceiros [email protected] [email protected] criticou que desde a Xunta se “esté a intentar enganar á opinión pública” en troques de se implicar en buscar “a viabilidade” para T-Solar. Após os 129 días de peche nas instalacións, representantes do plantel preguntan por que o goberno galego non se está a reunir con compradores interesados nesta planta. En concreto con SunField, da que din que hai ruxeruxes de que podería manter o cadro de persoal existente en T-Solar, 170 persoas.\nXunta á economía no opinion pública\nT-Solar urxe á Xunta a mediar con posíbeis compradores no canto de se limitar a tentar...


Viveiro: cidade de Pardo de Cela\nCidade de Pardo de Cela\nCidade máis septentrional de Galicia e vila do Marechal de Pardo de Cela, Viveiro é capital de servizos da súa comarca e importante centro turístico estival\nA Cidade de Pardo de Cela\nO bretoñés couto independente de Landrove foi xa desde antigo un enclave rico por mor da súa intensa actividade portuaria e comercial. Administrado desde 1112 ata 1346 polo Bispado de Mondoñedo, o Rei Afonso IX declarouna daquela Vila Realenga, polo que se liberou da tutela da sede mondoniense.\nO Marechal Pero Pardo de Cela exerceu señorío sobre Viveiro, sendo Alcallde do concello e a sua terra e jurdiçon ata a súa derrota e execución en Mondoñedo. A súa filla Constanza de Castro, que loitou tamén pola soberanía do Reino de Galicia desde o seu castelo de Caldaloba, repousa no Convento de San Francisco, onde foi levada en en odor de santidade.\nFundado en 1553 por María Sarmento, muller de Gómez Pérez das Mariñas, o Colexio de Gramática de Viveiro converteu á cidade nun dos principais centros culturais do Reino de Galicia. No séc.XIX os viveirenses resistiron o sitio napoleónico gracias ao seu sistema defensivo medieval de sólidas murallas almenadas.\nGastronomía e festas de Viveiro\nEstación turística das Rías Altas entre Vicedo e Xove, son ponto de encontro estival as apreciadas praias de Salcido, Abrela e Area en Celeiro, galardonada coa Bandeira Azul. Desde o Monte Castelo e o San Roque enxérganse espléndidas vistas das terras de Landrove e da vila de Viveiro.\nNa parroquia de Chavín está o Souto da Retorta, un centenario eucaliptal con xigantescos exemplares considerados dos máis grandes de Europa, plantados en 1860 para protexer a canle dunha fábrica contra as riadas do Landro. Merece visita asemade o Pazo de Grallal, do séc.XVI, situado fronte os "castelos" ou arrecifes de Covas.\nÉ moi reputada a gastronomía de Viveiro, especialmente os postres das Madres Concepcionistas, a troita do Landro, e os manxares da romaxe do Bo Xantar no Val do Naseiro, popular celebración declarada de Interese Turístico Nacional. Hai feiras o día 1 e o terceiro domingo de cada mes, e mercado todos os luns, xoves e sábados.\nOutras festividades son a Rapa das Bestas de Candaoso en Boimente, con romaría na bretoñesa igrexa parroquial do ano 861 no primeiro domingo de xullo, as Festas do Mar de Celeiro, as carreiras de cabalos da Feira das Maulas da parroquia de Galdo, a piadosa e famosa Semana Santa de Viveiro e máis as Festas de Agosto.\nViveiro, Conxunto Histórico-Artístico\nPraza Maior, presidida polo monumento ao político, poeta e xornalista Pastor Díaz, nas inmediacións encóntrase a Casa dos Leóns, renacentista do séc.XVII.\nIgrexa de Santo Domingo e Igrexa Parroquial de Santiago - Conventual de San Francisco, conxunto declarado Monumento Histórico Nacional, de estilos románico e gótico. No interior repousa a Beata Constanza de Castro, filla do Mariscal Pardo de Cela, que xunto ao seu home Fernán Arias de Saavedra loitou por manter a soberanía do Reino de Galicia contra as arelas anexionistas dos Reyes Católicos.\nMosteiro das Concepcionistas, edificación renacentista ao que se lle engadiu en 1925 a Gruta de Lourdes. Perto sitúase a igrexa románica de Santa María do Campo.\nIgrexa de San Pedro de Viveiro, emprazada no primixenio núcleo de Viveiro e declarada Monumento Histórico-Artístico. Fundada no séc.VI, sofreu varias reformas ata o séc.XVII.\nMosteiro de Valdeflores, sito no lugar de Xunqueira, Monumento Histórico-Artístico do séc.XIV.\nPorta prateresca de Carlos V, a máis interesante das outras 3 portas da antiga muralla almenada medieval de Viveiro.


Morrocantando: febreiro 2014 UA-55725853-1\nFai unhas semanas ollei unha peli do 2011 que non me deixou indiferente. A película chámase “Perfect Sense”.\nDúas historias contadas a un tempo, entrelazándose entre elas. A historia secundaria é unha historia de amor... Ewan McGregor como o cociñeiro Michael e polo outro lado Eva Green como Susan, unha epimedióloga de renome. Coñécense... gústanse... etc.\nA outra historia, é realmente a historia principal… de súpeto hai unha epidemia global. Hai xente que tras un ataque de tristeza total perden o sentido do olfato. Susan é unha das primeiras persoas que investiga o asunto pero nada se sabe porque descoñécese o que hai, un virus ou outra cousa. Sexa como sexa, nuns días a epidemia é global: todo o mundo perdeu o sentido do olfato, ata Mike e Susan, que van comezar a súa relación amorosa.\nPasa o tempo e volve a saltar a alarma. Un ataque de fame imparable, hai que comer claquer cousa, e a xente perde prácticamente de golpe o sentido do gusto. Volve a pasar o tempo e agora é un ataque de ira que recorre o planeta enteiro: desaparece un sentido máis... o oído.\nSupoño que o plantexamento é único, porque non deixa de ser unha película apocalíptica... pouco a pouco a humanidade vai afundíndose nun certo caos. Imaxinade o que pode supor para a humanidade perder o oído... dos poucos homes que aínda escoitan, moitos tratan de axudar aos demais pero outros moitos deixanse levar pola desesperación total e rouban e se volven tolos mentras intúen o tráxico final.\nPero ao mesmo tempo vai contando unha extraña historia de superación e esperanza (a pesares de que o final sexa totalmente desesperanzador). Cando a xente perde o sentido do olfato a comida deixa de apreciarse polo cheiro, aprenden a apreciala só polo gusto, logo por como soa ao cortarse, ao romperse, e logo polas cores.\nA xente aprende a apreciar ou lembrar os cheiros por medio da música. Dun xeito ou outro a xente aprende a adaptarse á fatalidade e aprenden a vivir tal como antes pero cas novas condicións. Porque non só é supervivencia... a historia fala de como perseguimos aquelo que nos fai humanos, os sentimentos, as sensacións, os placeres.\nEsa parte da película é fascinante e é aquí xusto onde eu quería chegar... porque en certo modo a película fala do que nos está a suceder agora mesmo. A nosa crise... quítannos cousas continuamente... sanidade, educación, dereitos, etc, e nos que facemos? Pois adaptarnos, cambiar, tratar de vivir como se nada, como se tivésemos que disfrutar dunha comida só co sentido do oído... por iso non reventamos, por iso nos acomodamos e miramos a outro lado... e seguimos como se nada, ata ao final de todo, cando xa non nos quede nada, nin a esperanza.\nNa película, ao final.. ao final só quedan dous sentidos... un momento de felicidade extrema e desaparece o sentido da vista... non vos podo contar máis, agora deberíades mirala e descubrir o final porque o final é brutal, demoledor. Non creo que nos gustaría que pasara algo así. A min si me pasara...\nPublicado por Emacc ás 21:02 0 comentarios\nEtiquetas: crise , Sentidos , Xeral


Eloy Gayán, coas mulleres loitadoras\nphoto_cameraO escritor ovetense Eloy Gayán Rodríguez,\nmulleres Eloy coas loitadoras\nEscribe para entreterse e porque, así. tamén se sae un chisco da rutina da súa docencia\nMoitas veces, ou xeralmente, ou case sempre, ou sempre, a literatura é coma o cine ou unha novela é coma unha película: poden facerche crer mentiras que son verdades ou verdades que son mentiras. O que si sei seguro é que, dunha maneira ou doutra, fante soñar. O escritor ovetense Eloy Gayán condúcete por unha viaxe que desborda mentiras e traizóns pola súa novela "Las damas silenciosas" que presentou o 17 de marzo nunha libraría da nosa cidade.\nNa presentación, na que interviu tamén o seu compañeiro de traballo e íntimo amigo Eduardo Cabreiros Álvarez (profesor de Historia de Dereito na Universidade da Coruña, ourensán, do barrio do Couto, como seica lle gusta pregoar), achegáronnos a un cántico á muller audaz, combatente, solidaria, a través da historia dunha moza que loita pola subsistencia nun mundo de mentiras e desigualdade.\nAmbientada nun século XIX ben recreado, onde, por certo, hai que destacar a descrición das vestimentas, amósanos á protagonista envolta nun remuíño de mentiras, traizóns e unha gran amizade próxima ó amor, e na que o autor lle dá perfecta voz a todas as mulleres loitadoras, a esas mulleres que tratan de emular a sinxeleza, a solidariedade e o altruísmo das beguinas, movemento feminino que xurdiu no século XIII e que se mantivo ata ben entrado o XX, alcanzando un poder, incluso de palabra, e que chegou a inquietar á propia Igrexa, sendo perseguidas e incluso acusadas de bruxería. E naqueles séculos xa sabes a que eran condenadas as bruxas.\n"Las damas silenciosas" está tan ben escrita que un dos mellores motivos para abrir as súas páxinas é que se le con moita facilidade, que é tan amena que, aínda que non queiras, vaite enganchando capítulo tras capítulo e desexando que non remate nunca. Á pesar de que non está catalogada como unha novela histórica, porque é unha simple historia dunha muller, iso si, infatigable, activa, aí está parte da historia de hai dous séculos. Novela escrita de forma sinxela pero con perspectiva de ensinar, de deixarlle a mente ó lector bulindo para que se interese polo máis alá do que se conta.\nComo todos os que empezan e como xa teño analizado nestas Testemuñas da Memoria, o gran hándicap, o gran viacrucis, o gran atranco literario (ata pode que incluso máis que a propia escritura de calquera obra) é a súa publicación, a loita que ten que levar o escritor, o autor co mundo editorial para que o seu traballo vexa a luz. "O mundo editorial é moi difícil", acabou confesando Eloy. E créoo a pé fixo.\nEloy Gayán Rodríguez naceu en Oviedo en 1964. Realizou os seus estudos nos Maristas da súa cidade. E tamén nesta fixo os universitarios, onde se licenciou en Dereito no ano 1988 para cinco anos máis tarde obter xa o título de doutor nesa materia. Foi no 1993 cando se desprazou á Universidade da Coruña para obter a praza de profesor titular de Dereito Internacional Privado, que segue ocupando na actualidade. E foi decano desta facultade de Dereito desde 2005 ata 2008, que o pillou co cambio do plan de estudos de dereito, que databa de 1953, ó chamado sistema Bolonia.\nComo anécdota particular conta que foi "a miña paixón pola literatura" a que case lle pon en perigo a súa tese doutoral. Cando lle enviou os primeiro 50 folios desta tese ó seu director, este devolveullos con grandes palabras escritas en vermello e que lle dicían que "estás facendo unha tese, non literatura; é unha tese, non unha novela". Eloy Gayán, pola conta que lle tiña, tivo que adaptarse á linguaxe técnica, tivo que ocultar esa faceta literaria que lle permitiu publicar a novela que presentou na libraría Eixo. Era a terceira presentación que facía en xeral de "Las damas silenciosas".\nConfesa que escribe para entreterse e porque, así, tamén se sae un chisco da rutina diaria da súa docencia. Ademais, así tamén soña. Como soñamos todos cando queremos escribir mentiras para que pensen que son verdades, ou viceversa. Confesa que non lle importa escribir con todo o barullo ó seu arredor, referíndose en concreto á súa muller coruñesa e á súa filla de nove anos cando a elas se lles dá por rebulir polo seu cuarto. Iso é digno de admiración, xa que creo que é raro concentrarse desa maneira. Estou escribindo isto ante un café (que me inspira abondo, por moito que diga que as musas chegan fincando os cóbados), pero co ruxerruxe da televisión, dunha carreira de motos que, de cando en vez, desconcéntranme algo. Claro que para iso Eloy Gayán consegue publicar unha bonita novela sobre mentiras e traidorías, e un servidor confórmase con relatiños insípidos ou reportaxes que... eu que sei, aí están. E aquí queda unha máis.\nUn herido en un accidente de tractor en Chandrexa de Queixa


Esforzado podio para Alberto Meira e José Murado no Rally de Narón - ValmiñorTV\nInicioDEPORTESEsforzado podio para Alberto Meira e José Murado no Rally de Narón\nNon comezaron ben as cousas no Rally de Narón para Alberto Meira: O venres pola mañá tiña lugar un tramo de probas, sen relevancia en canto á clasificación, pero que tería que servir ao piloto de Vincios para comprobar que todo estaba a punto para o rally: Non foi así, xa que despois dunha pasada polo tramo, facíanse evidentes os problemas co accionamento da caixa de cambios do seu Mitsubishi.\n“A raíz do problema estaba no accionamento secuencial do noso coche – explicaba Meira – onde para subir e baixar marchas, basta accionar a panca cara a adiante e atrás sen necesidade de embrague. Pero ao funcionar adecuadamente, mesmo corriamos o risco de causar unha avaría moi grave. Por iso durante todo o venres o meu equipo traballou para deixalo todo solucionado. Estiveron sensacionais pero estes incidentes impedíronme rodar co coche antes da carreira. Empecei con cautela, comprobando que os problemas de freos que nos afectaron no anterior rally foron solucionados, pero ao termo da sección matinal picamos un pneumático. Con moito tempo perdido, tratei de conservar a terceira praza, que pensei podería mellorar se algún dos dous pilotos de cabeza sufría tamén outra picada. Non foi así, e ambos pelexaron ao segundo ata o final. Na próxima carreira espero podamos estar a pelexar con eles. De momento o campionato segue moi aberto”.\nCLASIFICACIÓN RALI DE NARÓN\n1º Senra-Vázquez Ford Fiesta R5 1:08:02.793\n2º Caamaño-Rodríguez Ford Fiesta R5 1:08:04.474\n3º Meira-Murado Mitsubishi Lancer Evo X 1:10:21.017\n4º Rey-Hernández Suzuki Swift N5 1:11:46.936\n5º Pérez-Gándara Renault Clio R3 1:12:51.456\n(Ata 82 clasificados)


Baiona completa a humanización da rúa Cidade de Vigo e inicia a reforma de Laureano Salgado - ValmiñorTV\nInicioBAIONABaiona completa a humanización da rúa Cidade de Vigo e inicia a reforma de Laureano Salgado\nO Concello de Baiona finalizou a reforma da rúa Cidade de Vigo e iniciou de inmediato a segunda fase das obras de humanización para renovar tamén a rúa Laureano Salgado. Os traballos de fresado comezaron esta mesma semana e o prazo de execución é de catro meses.\nA Garda Civil investiga por un delito de danos ao presunto autor das pintadas intencionadas de varias placas que identificaban os nomes dos lugares na parroquia de Chandebrito, no municipio de Nigrán. As investigacións realizadas […]\nOs Xardíns da Biblioteca Municipal de Baiona acolleron este venres a entrega dos premios do certame escolar de Poesía Breve Beatriz da Serra. Este certame convocouse por primeira vez o pasado ano 2020, mais por […]


a faragulla, en chantada – como, logo existo\nCo paso dos anos Toño Lorenzo mantén a Faragulla, fiel aos principios fundacionais, nun excelente estado de forma. Cociña galega, local, con leves aires actuais a un prezo moi competitivo.\nLendo opinións en Internet, foi cando atopei as dúbidas de Jorge Guitián sobre se incluír ou non A Faragulla no fenómeno “bistronomía” (ver entrada anterior).\nSe analizamos punto por punto as características que definen a bistronomía (segundo o propio Jorge Guitián), aplicadas á Faragulla, observamos máis dunha coincidencia.\nPara comezar, coincidimos en que un restaurante bistronómico ofrece unha “proposta gastronómica de calidade”.\nSen lugar a dúbidas, A Faragulla ten unha proposta gastronómica destacable, propia, que poderiamos definir como de cociña galega con chispas de actualidade.\nVaian como exemplo algunhas propostas da carta actual.\nEntrantes: Steak tartar de vaca rubia galega, aliño clásico e crocantes de pan de trigo (18€), Dente (de porco) crocante con grelos e crema de garvanzo (12€), Filloa recheada de gamba e grelos com emulsión de allada e perlas de chile (12€), Berberecho extra da ría aberto na brasa con aceite de arbequina virxe extra (16€), Espárrago branco extra confeitado, braseado con salsa holandesa e xamón (14€), ou a Empanada artesana de chocos da ría na súa tinta (12€).\nPeixes: Peixe de lonxa braseado e acompañado de puré de pataca con calabacín e berenxenas baby (prezo por quilogramo segundo o mercado); Pescada do pincho asada na brasa con trinchado de pataca, repolo e panceta e cenoira baby (22€) ou o Bacallau asado con noso allo-arrieiro e puré cremoso de pataca (27€).\nCarnes: Costela de Leitón de porco celta, á brasa, con pemento, portobelo, mini-porro, cenoria e pataca (20€), Xarrete de tenreira galega asado tradicional en ola de ferro fundido (22€), Cordeiro: Paleta asada con patacas, pementos, portobelos e ensalada (30€), Costillar asado con patacas, pementos, portobelos e ensala (para tres persoas, 60€), etc.\nFóra a variedade e orixinalidade da proposta, e pola parte que nos tocou, as elaboracións responden as expectativas creadas polas propostas.\n“A prezos reducidos”. Ou, cando menos, prezos que están lonxe desdes cen, douscentos ou trescentos euros por comensal. Tamén cumpre con este requisito. Nunha comida comedida pero redonda pagamos 26 euros cada un.\nPrezos que se conseguen a costa, en moitas ocasións, de renuncias a case todo o que adorna a un local de alta cociña, como a ubicación céntrica. Aquí si que poderían comezar as dúbidas. A Faragulla está no centro peonil de Chantada. Claro que a localización céntrica debe referirse máis ao número de clientes potenciais que ao puramente físico. Creo que, neste senso, e contando con que A Faragulla está nunha rúa céntrica dunha localidade de oito mil habitantes, pode axustarse á condición.\n…Como aos equipos humanos amplos. A Faragulla, en sala, e sen excesos, conta co persoal suficiente; trátase dun servizo próximo e asequible aínda que non sexa tan especializado (tan “amanerado”, no senso de manierista) coma os locais que xogan en ligas superiores. O que non se perciben son eses equipos numerosos que pululan polas cociñas dos restaurantes máis sofisticados. Entendo que si, que tamén se axusta ao modelo.\n…Como as cociñas grandes e ben equipadas. Polo que vexo, A Faragulla pode ter máis dun espazo para cociñar; un pequeno, que se axusta á condición, a cociña principal, á vista do comedor Lareira, de dimensións considerables, e a zona específica para preparar grellados. Por esta banda quedaría fóra.\n…Como o espazo na sala. Tampouco aquí se axusta á definición de restaurante bistronómico. Pequeno espazo, a viñoteca orixinal, na entrada; amplo comedor principal de nome Lareira, e a chamada brasería, zona para disfrutar da cociña en directo e do lume en vivo. Non, tampouco cumpre co requisito. Comemos no comedor principal, un espazo amplo, con dominio da madeira clara, moderno, luminoso, que resulta moi agradable.\nClaro que, nisto dos espazos, e na cuestión que nos afecta, todo se reduce a inversión por metro cadrado; e non é o mesmo o prezo do metro cadrado nesa “ubicación céntrica”, que en Chantada.\nOu sexa que, globalmente, si poderiamos arrimar A Faragulla ao fenómeno bistronomía.\nGozamos dunha comida moi completiña, de calidade e elaboración, ben servida, nun local amplo e agradable e pagamos, como xa dixen, 26 euros por persoa, prezo que valoro coma moi, moi axustado.\nAperitivo: rollo de carne sobre mollo de mostaza moi suaviño. Rico.\nDe primeiro compartimos a Cacheira e Lacón prensados ao xeito antigo e aliñados con aceite de arbequina. Sendo un fan das elaboracións das carnes de porco prensadas, este lacón gustoume moi especialmente.\nPresa de ibérico na brasa coas súas pataquiñas e verduras tamén na brasa. A carne, exquisita; no punto exacto para satisfacer todas as teimas; especial valoración para o acompañamento e verduriñas na brasa: simplemente magníficas.\nTáboa de queixos galegos con froitos vermellos e froitos secos. Os queixos, unha variada e moi selecta proba dalgúns dos mellores queixos do panorama galego actual: Savel, Dajosefa, Galmesano, Terra e Touza Vella. Nin máis nin menos. A tallada de cada un deles é considerable e os acompañantes, para facer de sobremesa, perfecta. Estilos totalmente diversos imposibles de comparar; todos exquisitos; desde a saborosa cremosidade do queixo Dajosefa ata a forza e sonoridade do local Savel. Se acaso, un chisco pasado de vello o Galmesano.\nCon auga, cervexa, copa de viño e café, os mencionados 26 euros.\nA Faragulla antóllaseme como unha das mellores ofertas actuais da cociña galega de interior. A súa proposta tan particular e os prezos contidos fan del un local moito máis que recomendable.\nPraza da Paz 10\nCociña: galega, toques actuais\nPrezo: menú degustación 65€, Menú diario 20€\nPeche: mércores; luns, martes, xoves e domingo noite


22 octubre 2020 11:15 h.\nMúsica Cultura Premios Martín Códax da Música Galicia\nUn momento da gala dos Premios Martín Códax da Música Galega, que se celebrou este mércores no Pazo da Cultura. BEATRIZ CÍSCAR\nOs proxectos da cidade quedaron sen Melómanas, pero si acadaron a estatuíña seis grupos da provincia de Pontevedra ►O Premio Organistrum na categoría de salas foi para o Náutico\nNin aplausos multitudinarios, nin centos de risas, pero si a mesma paixón e as mesmas ganas, ou incluso máis, de manter viva a música e a cultura en Galicia. Así foi este mércores a gala dos Premios Martín Códax da Música Galega, que se celebrou no Pazo da Cultura de Pontevedra por sétimo ano consecutivo, desafiando ao covid-19, despois de que se tivese que adiar no mes de maio.\nA gala celebrouse baixo estritas normas de hixiene e seguridade e sen público. Tan só as autoridades e un representante de cada proxecto finalista puideron gozar dun acto que, a pesar das circunstancias, non deixou de lado a música en directo nin as referencias á pandemia –tanto en clave de humor como reivindicativa–.\nAmbos foron os elementos máis destacados do certame organizado pola Asociación Músicas ao Vivo, no que, un ano máis, as famosas estatuíñas das Melómanas volveron ser as protagonistas. Entre os e as artistas que se fixeron con este galardón, cabe facer especial mención á Banda de Música de Merza, que estreou nova categoría, a de Bandas de Música Popular .\nComo nas primeiras edicións do certame a categoría de Música Tradicional e Folk desdobrouse en dúas, resultando premiado Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre na de Música Tradicional e Caldo na categoría de Música Folk. Nesta edición reafirmouse a forza das mulleres na música galega, resultando premiados proxectos como o de Guadi Galego, que levou o premio na categoría Pop e Indie xunto a Banda Somerxida; Carla Green & The Demons, que logrou a Melómana en Blues, Funk e Soul; Silvia Penide, como proxecto destacado en Canción de Autor, ou Najla Shami, que gañou na categoría Músicas do Mundo.\nOutros dos proxecto premiados foron Agoraphobia na categoría de Rock, e Broa en Metal. Laura Lamontagne & Picoamperio levaron a Melómana na categoría de Músicas Urbanas, mentras que High Paw & Elephants Yard fixérono na categoría de Reggae, Ska e Mestizaxe. O grupo de Valga Músculo! acabou premiado na categoría de Electrónica.\nTaller Atlántico Contemporáneo (Música Clásica e Contemporánea), Manuel Gutiérrez Trío (Jazz e Músicas Improvisadas), Magín Blanco e a Bandas das Apertas (Música Infantil), América de Vigo (Orquestras, Grupos e Música de Verbena) e o Coro Cantabile (Coros e Grupos Vocais) tamén foron galardoados este mércores.\nPor outra banda, os Premios Organistrum foron para O Naútico de San Vicente, na categoría de Salas; Festival Agrocuir da Ulloa e Músicas Galegas Ilustradas, como mellor proxecto de comunicación e difusión musical. O premio honorífico, que se entrega en todas as edicións dos Premios Martín Códax da Música, recaeu na cantora María Manuela.\nSTREAMING. A gala, que foi retransmitida en streaming pola web dos Premios, estivo conducida pola actriz e cantante Inés Salvado Gontad e o encargado da dirección musical foi o saxofonista e gaiteiro Pedro Lamas. Como director artístico da mesma exerceu o actor e dramaturgo Gustavo Dieste.\nEn representación das entidades patrocinadoras dos Premios da Música Galega Martín Códax, asistiron a Directora de Marketing das Bodegas Martín Códax, María Garrido, a concelleira de Cultura do Concello de Pontevedra, Carmen Fouces, o Director da AGADIC, Jacobo Sutil, e en representación da Deputación de Pontevedra a gala contou coa presencia de Victoria Alonso, deputada de Cultura e Gregorio Agís, de Promoción Económica.\nMúsicas ao Vivo: "Estamos aquí!"\nNo seu discurso final, a xunta directiva de Músicas ao Vivo quixo deixar clara a súa protesta pola desprotección social e laboral endémica que sufre o sector, e que se veu reforzada pola actual crise sanitaria.\nRecalcaron a "precaria situación á que moitas e moitos músicos se ven abocados polas cancelacións de última hora, as reducións de aforo desmesuradas ou o peche de locais de música ao vivo", entre outras eivas ás que se ven sometidos e sometidas.\nDende Músicas ao Vivo solicitan, entre outras medidas, que "as Administracións manteñan un firme compromiso coa cultura este ano e os vindeiros, coas partidas orzamentarias asignadas e respetando os compromisos adquiridos".\nSalientaron a urxente necesidade dunha "prestación extraordinaria por cese de actividade para os músicos e músicas autónomas" que se adapte á singularidade laboral destes/as profesionais, e a necesidade de rebaixar o Ive cultural en toda a súa cadea de valor


Portos de Galicia tramitou melloras nos peiraos autonómicos por importe de preto de 40 millóns de euros no último ano\nA presidenta do ente público respondeu a unha pregunta sobre o balance das actuacións máis recentes na Comisión 8ª de Pesca e Marisqueo do Parlamento de Galicia\nSantiago de Compostela, 2 de outubro de 2020.- Portos de Galicia xestionou actuacións relacionadas con servizos e obras portuarias por importe de preto de 40 millóns de euros no último ano. Así o trasladou a presidenta da devandita institución, Susana Lenguas, na Comisión 8ª de Pesca e Marisqueo do Parlamento de Galicia en resposta a unha pregunta sobre o balance das actuacións máis recentes do organismo portuario. “Estas accións son froito da análise realizada por Portos de Galicia en relación ás necesidades máis importantes nos 122 portos de competencia autonómica e supoñen un importante esforzo en investimento para dotalos de instalacións que faciliten e melloren a operatividade portuaria”, subliñou a representante do organismo autonómico.\nSusana Lenguas explicou que as xestións realizadas redundan na mellora dos abrigos nos peiraos e dos pavimentos nos pantaláns con materiais ecolóxicos e máis duradeiros e con eles promóvese a mellora das condicións de traballo das mulleres e homes do mar así como da seguridade das súas embarcacións. Ao mesmo tempo, sinalou, sentan as bases para a definición completa das necesidades detectadas e a súa futura execución para dar o pulo preciso aos sectores pesqueiro e náutico, así como tamén ás embarcacións tradicionais.\nEn canto ás principais actuacións, dos máis de 38 millóns de euros destinados a mellorar a operatividade portuaria, arredor de 25 millóns de euros xestionáronse en obras portuarias, parte delas formalizadas e en execución, onde figuran obras como a dragaxe do porto de Laxe ou o abrigo do porto de Burela. A outra parte son aquelas obras contratadas, licitadas ou en trámites de licitación, onde aparecen actuacións como o edificio de departamentos para usuarios no porto de Rianxo, entre outras, e tamén inclúe as obras executadas por emerxencia como as derivadas dos danos ocasionados polos temporais, por exemplo na lonxa de Camariñas e nos portos de Mera e Barallobre.\nA cantidade restante, máis de 13 millóns de euros, correspóndese coa xestión de servizos en contratación a través de distintos procedementos. Neste apartado inclúense asistencias técnicas para atender diferentes proxectos de acondicionamento e mellora das instalacións, as ampliacións de estudos ambientais e caracterización de materiais de dragaxe, actuacións de reordenación de tráfico, sinalización e elaboracións de pregos, entre outros. Tamén accións relacionadas co control de accesos e inspección portuaria nos portos comerciais de titularidade autonómica da Pobra do Caramiñal, Ribeira, Brens, Cariño, Celeiro, Burela, Laxe e Ribadeo. Ademais enmárcanse nesta parte proxectos e estudos que poñen a primeira pedra e confirman o compromiso de futuras actuacións que farán avanzar as infraestruturas portuarias de Galicia e lle darán o pulo preciso aos sectores pesqueiro e náutico.\nTodas estas accións de mellora e mantemento dos portos buscan responder ás necesidades das instalacións portuarias e poñelas en valor coa finalidade de impulsar a competitividade, e eficiencia e a sustentabilidade dos peiraos autonómicos.


Compostimes | Paciencia no Dépor, cousa distinta\nQuizais no Deportivo non era necesario un cambio de adestrador, pero si un cambio de rumbo e Oltra non parecía capacitado para poder dalo. O equipo cascarilleiro era o pechacancelas e a situación non parecía mudar a medida que avanzaban as xornadas. Lendoiro, nunha estraña manobra na véspera de fin de ano optou por mudar de capitán no banco de Riazor e destituíu a un adestrador por terceira vez nos 25 anos que leva presidindo a entidade coruñesa.\nMoitos foron os cambios apreciables nos dous primeiros partidos. Non na aliñación, xa que a única variación notable comparada cos últimos partidos de José Luis Oltra foi o troco de Valerón por André Santos. André é un medio centro que ata o de agora estaba a xogar bastante pouco. Xogara tan só 90 minutos repartidos en seis partidos xa que Oltra tan só decidira darlle cabida no equipo nalgunha substitución desesperada ou para perder tempo. Algo tiña que ter cando o rapaz seguía sendo convocado pola selección portuguesa Sub21.\nPola contra Valerón estaba a xogalo todo ou case todo. Difícil de crer tras pasar graves lesións e posiblemente estar a resistir os seus últimos partidos coma aquel neno que trata de coidar as últimas lambetadas da bolsa.\nEse troco na aliñación titular provocou unha maior e máis intensa defensa no cadro coruñés. A oportunidade de presionar a saída da bóla do equipo rival é máis latente xa que o físico de Valerón servía para que deixase grandes momentos de calidade pero non para defender xa desde o ataque.\nPor outra banda, aínda que o esquema utilizado está a ser practicamente o mesmo, a implicación dos xogadores en defensa está a ser distinta. Domingos Paciencia pídelle aos xogadores de ataque que axuden máis en labores defensivas, o que provoca que a defensa estea máis liberada e acompañada nas coberturas. Faise moito máis notable sobre todo as axudas ofrecidas por Pizzi e Bruno Gama nas bandas.\nNo ataque tamén mudou a forma de xogo, Oltra era partidario de facer unha especie de “jogo bonito” onde premiaba o fútbol combinativo para intentar chegar á portería contraria. Isto tamén provocaba maior debilidade na defensa ao estar tan envorcados no ataque. Paciencia busca máis atacar desde a defensa, ao contraataque ou buscar a portería de forma máis directa, sen tanta combinación e pase antes de tirar á porta.\nFóra do campo son moitos os cambios que se observan nestas tres semanas que xa leva Domingos na Coruña. Paciencia dá a sensación de maior interinidade, que veu a Galicia para facer un traballo sucio que é salvar o Deportivo e despois marchar. Ten menos presenza na prensa que Oltra, ou o que é o mesmo, airéanse menos os problemas internos, que son amañados portas adentro.\nLogo tamén houbo un cambio brusco nos adestramentos, a maioría das veces son pola tarde, combinando en moitas ocasións dobre xornada, ademais dunha maior duración deles e menos días de descanso.\nSon pouco visibles os cambios que se observan no Dépor, aínda que quizais de momento sexa cedo para contalos. Polo ben do fútbol galego esperemos que cheguen a bo porto.


Por Félix Soria | A Coruña | 16/01/2013\nEstes días ven de quedar demostrado unha vez máis que na Galicia hai moitos eclécticos. Por riba, prácticase unha variante do eclecticismo moi perigosa: a de facer comparacións entre feitos, entidades, decisións, persoas, obxectos, ideoloxías e cousas que son de calidade, composición e significados diferentes.\nDesde hai uns días, os eclécticos tentan convertir o debate sobre o proxecto mineiro de Corcoesto nunha torre de Babel.\nNon e a primera vez que o eclecticismo trunfa en Galicia e destrúe debates socio-políticos e económicos.\nVexamos os feitos que mesturan os eclécticos no caso da mina: unha multinacional canadense presenta un proxecto para obter ouro das rochas mediante a separación do metal con cianuro; a iniciativa xera rexeitamento social; o Goberno galego decide apoiar á empresa; os grupos de oposición no Parlamento de Galicia se posicionan na contra; a empresa de comunicación máis importante do país (Grupo Voz) é favorable á iniciativa mineira; faise público que a responsable de comunicación de Edgewater é a muller do executivo número un dese grupo de comunicación; AGE (Xosé Manuel Beiras) lidera a introdución do asunto na Cámara autonómica; un membro da Real Academia Galega (Franco Grande) se pronuncia a prol da mina e critica a Beiras por rexeitar a inversión de Edgewater; faise público que Franco Grande e o pai da responsable de comunicación da multinacional na Galicia; ao mesmo tempo un xuíz acepta abrir procedemento xudicial contra o ex-presidente da Deputación de Ourense, o que reaviva o debate sobre a corrupción…\nMarxinar o substancial\nOs eclécticos aproveitan o debate para falar de todo eso e máis, para o que prescinden de cuestións fundamentais:\nUn, esquecen que o máis importante do debate é o feito de que o Goberno galego apoie un negocio de forte impacto ecolóxico na contra dos cidadáns que residen no territorio no que se desenvolverá a actividade;\nDous, esquecen que La Voz de Galicia SA é unha empresa privada é, xa que logo, a súa posición é lexítima, tamén criticable, pero á marxe da mina;\nTres, esquecen que a intervención do deputado Beiras no conflito é allea ás liortas que remataron co abandono do BNG polos irmandiños;\nCatro, esquecen que a opinión de Franco Grande é persoal, non como académico, ben sexa porque pensa ca mina é boa para Galicia ou por interese persoal;\nCinco, esquecen que a Real Academia Galega e o seu presidente, Méndez Ferrín, permanecen ao marxe do debate; e\nSeis, esquecen que a tramitación do proxecto mineiro segue os pasos que marca a lexislación (o único feito irregular comprobado ata o de agora é que Edgewater utiliza un inmóbel sen ter obtida a licenza de actividade. E sen ánimo de xustificar ese feito, é obrigado subliñar que cada ano se rexistran ducias de situacións semellantes, pois o problema non son as empresas, senón que Administración pecha os ollos de xeito cotiá coas grandes empresas, con Edgewater e tamén cas pequeñas e con Manoliño, Paco, Xosé, etc. etc. etc…)\nPois ben, algúns eclécticos optan por aproveitar o debate da mina para satanizar de xeito xeralizado aos xornalistas de La Voz porque a empresa editora (¡non eles!) se pon ao servizo dun negocio privado; outros introducen a Baltar para acusar a Ferrín de corrupción aproveitando que Franco Grande é membro da Academia e que o Anllóns pasa por Corcoesto e, por riba, prescinden de que a Deputación é un ente do Estado, coa equiparan á RAG, que non e unha institución pública. E xa postos, os eclécticos meten no debate os pleitos que provocaron a marcha dos irmandiños do BNG porque, ao parecer, veñen de descubrir que en Corcoesto o deputado Beiras pactou con Ferrín, con Franco Grande e con La Voz unha estrena alianza na contra dunha non se sabe que e dunha Galicia que non existe…\nOs eclécticos mesturan ata matar a racionalidade, cando o que correspondería é abrir outros debates; por exemplo, sobre a ética informativa de La Voz (ou a falla dela); ou para determinar se a RAG e outras entidades civís ou culturais teñen a obriga de respectar criterios de xestión e de contratación públicos que non respecta quen debe facelo (a Administración); ou reabrir o debate sobre a marcha dos irmandiños do Bloque (¡este asunto é unha mina moi produtiva!)\nO eclecticismo naceu en Grecia, pero na Galicia hai eclécticos para dar traballo a outro Platón, que revalorizou aos socráticos (os escépticos) para avanzar en ética, antrololoxía, cosmogonía, epistomoloxía, metafísica e outros coñecementos e demostrou que mesturar os problemas limita a intelixencia e a comprensión da realidade.\nNo debate do ouro e do cianuro todo inflúe, certo, pero convén non agochar o substancial nin aos protagonistas: Edgewater, o Goberno galego e os veciños.\nBenvidos sexan os “invitados” a Corcoesto, pero urxe calar aos eclécticos que utilizan a mina como altofalante doutras teimas.


Camiño da Amargura revisitado – Roteiros galegos\n24 Decembro, 2018 8 Decembro, 2018 por Fran\n1.106 visitas – (5 votos, media: 5.00 de 5)\nHoxe volvemos á Ribeira Sacra para realizar de novo unha ruta que me deixou unha grata impresión. Estoume a referir á Ruta do Camiño da Amargura, preparada e acondicionada pola asociación Móvete por Nogueira onde, unha vez máis e como nos teñen acostumados, poidemos gozar dun traballo ben feito en beneficio do sendeirismo e de todos aqueles que o practicamos. Os meus parabéns aos membros de Móvete por Nogueira por esta magnífica ruta que hoxe poidemos vivir e sentir neste marco incomparable como é a Ribera Sacra.\nA ruta do Camiño da Amargura quizais sexa a máis bonita das que levamos feito neste concello. É un percorrido circular que comeza e remata en Luintra, capital do concello de Nogueira de Ramuín. Entre corredoiras, chamadas aquí carriozas, fermosos bosques e zonas altas con marabillosas vistas, o camiño lévanos ata o lugariño de Biduedo. Dende ahí continuamos ata Paradela, xusto enriba do río Sil. O tramo dende aquí ata o mosteiro de Santo Estevo é por un abraiante bosque autóctono. Ao chegar ao mosteiro comeza o regreso a Luintra, pasando tamén por zonas ben fermosas como o regato de San Miguel.\nA ruta non ten maiores dificultades, pero tampouco é doada. Hai que ter en conta a lama que poida haber nas corredoiras e o desnivel acumulado, xa que as subidas e baixadas son constantes.\nGoza o percorrido dun alto interesa paisaxístico e natural e son abondosos os puntos de interese: o conxunto de mámoas da Moura, o mosteiro de Santo Estevo, o castro das Trapas (ou Penedos do Castro).\nDespois de tomar o café nos bares do centro, agrupámonos diante da estatua do escultor Buciños situada na praza de Luintra que nos lembra que estamos na terra que foi o berce dos míticos afiadores-paragüeiros, homes que percorrían toda Galicia e gran parte da península, anunciando a súa chegada facendo soar o seu chiflo, normalmente feito de buxo. Nada máis sair dando os primeiros pasos polo asfalto, o necesario para abandonar Luintra, adentrámonos por fermosos bosques e soutos entre corredoiras, chamadas aquí carriozas, un sendeiro marabilloso, espectacular, bordeado de muros quizáis centenarios que en sí mesmos son unha obra de arte. Supoño que estas carriozas, muros de pedra seca, entran dentro das construcións declaradas este ano Patrimonio da Humanidade pola Unesco, e deben ser patrimonio galego intocable, desde logo que si, e farían moi ben en mantelas e incluso restauralas. Por certo, sería moi de agradecer que se retirasen as cintas de plástico que están penduradas das polas das árbores ao longo de todo o camiño. Coido que hai elementos de sinalización menos agresivos, visual e ecolóxicamente, como o de deixar plástico polo monte. O camiño lévanos ata o lugariño de Baldomar, unha aldea con algunha casa abandonada pero con moito encanto. Cruzámola e dirixímonos, sempre por camiño cómodo, cara zonas altas que nos permitirán gozar de marabillosas vistas. Anque o val que forma a conca do Sil aínda está practicamente cuberto por un mar de nubes, dende o Miradoiro da Campaza podemos apreciar as grandes formacións rochosas que destacan espidas no medio da masa arbórea que aínda conserva bastante follaxe neste final de outono. Un espectáculo que non fixo mais ca comezar. Se en febreiro este tramo co camiño nevado non defraudou, nesta ocasión tampouco. Logo de facer unha pequena parada no lugar cercano ás mámoas das Cabanas, o paso polo Penedo Furado, unha estilizada pedra duns once metros de altura que semella un menhir, camiño do castro da Moura é impresionante. Moi perto de aquí está a ciclópea Pedra Longa, que se admira ao percorrer a Ruta do Contrabando, e que non dou conseguido amosarlla a Víctor! Unha boa escusa para volver! Cruzamos as Portas do castro, unha paraxe onde o camiño segue flanqueado por grandes pedras, e dirixímonos ao mirador do Castro da Moura, desde onde temos unha vista única do Canón do Sil e do Mosteiro de Santo Estevo. Cruzamos a aldea de Biduedo e adentrámonos novamente no bosque por antigos camiños que se deixaron de usar e cos muros de pedra desmoronándose. O lique déixase ver cunha cor verde intensa cubrindo rochas e troncos. E volvemos ter as impresionantes vistas que ofrece esta ruta e que xa non nos abandonarán en toda a xornada. Estamos en Paradela e alá ao fondo destaca o Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil.\nEn Paradela é obrigado facer unha pequena parada pois, sen dúbida, temos unha das mellores vistas do canón do Sil. Paga a pena deterse para contemplar, xa máis cercano, o monumental mosteiro de Santo Estevo e todo o canón do Sil, que xa comeza a amosársenos tras das nubes que o ocultaron durante toda a mañá. Dende aquí continuamos coa baixada a Ribas de Sil por un sendeiro de forte pendente, sombreado aínda por un frondoso bosque. A baixada compre facela amodo, pero é fantástica. Para min este é un dos itinerarios de referencia que hai que coñecer, tanto da Ribeira Sacra como de Galicia. Imprescindible. Algunhas árbores xa totalmente espidas, vannos permitir ir vendo de cando en vez o mosteiro, ou a outra ribeira do canón do río. O camiño, pouco a pouco, adéntranos no souto do mosteiro. Os castiñeiros, enormes, desgarbados, modelados en sucesivas podas ao longo dos séculos, continuan a dar cada outono o valioso froito da castaña, o que nos fala dunha parte da vida monacal e de recollemento, que transcorría entre os socalcos dos viñedos e os soutos do mosteiro que poboaban as empinadas ladeiras deste val do Sil, desde a beira do río ata as campiñas altas de Pombar. A construción, no ano 909, do mosteiro beneditino de Santo Estevo de Ribas do Sil, marcará o devir histórico mellor coñecido de toda a chamada “Rivoyra Sacrata”. A igrexa do mosteiro é románica do século XII, de planta basilical con tres naves e tres ábsidas semicirculares con bóvedas de cruzaría, porén a súa fachada é barroca, persidida por unha gran imaxe do santo. No entorno do mosteiro, hoxe convertido en parador, buscamos un lugar parar para xantar. Eu decido facelo nuns bancos que hai na parte alta da aldea, o que me permite comer cunhas fermosas vistas sobre o mosteiro. Aproveitando que aínda non pechou o parador, fágolle unha visita pois encántame camiñar polo claustro románico dos Bispos e sobre todo entrar na súa igrexa e admirar o fermoso retablo pétreo románico de forma pentagonal con Cristo no centro e os doce apóstolos baixo arquerías. Paga moito a pena visitalo. Deixamos Santo Estevo e continuamos polo souto do antigo mosteiro, ordenado en terrazas en forte desnivel, seguimos vendo sequeiros entre castiñeiros centenarios ata que chegamos á Fervenza Muiños do Cano. O entorno non pode ser máis fermoso. Rodeada de magníficas paisaxes e impresionantes vistas da Ribeira Sacra, a fervenza hoxe cae ao valeiro con pouca auga a pesar das últimas chuvias. O treito río arriba é realmente fermoso, potenciado polo camiñar a contraluz, unha luz que xa se vai deitanto na fraga. E regresamos a Santo Estevo para enfrontarnos ao tramo duro da xornada, o que lle dá nome á ruta, o Camiño da Amargura, a subida por un camiño de forte pendente que parte da aldea, polo que en tempos ían os penados da Inquisición xulgados no mosteiro de Santo Estevo para ser axustizados na chaira do Chao da Forca. A tarde vénsenos enriba, é o que ten o outono (xa queda pouco para Santa Lucía!) e, a pesares de que o val queda practicamente en penunbra, non deixamos de marabillarnos da vista sobre Santo Estevo e o canon do Sil que hai dende este pequeno balcón que é o Miradoiro do Castro. É soberbia. Queda pouco para chegar ao punto de partida en Luintra, pero temos que apurar aproveitando as últimas luces do día. Un pequeno tramo por estrada e o paso de novo pola praza de Biduedo permítenos admirar unha eira interesante cunha agrupación de hórreos de pedra e madeira, case todos en ruinas. Supoño que o nome de Biduedo está vencellado aos extensos bidueirais que poboaron noutras épocas a gran chaira pola que camiñamos a continuación, preludio ao paso polo último souto da xornada, xa cunha luz case dourada e cuns contraluces moi fermosos. É o que ten comezar as rutas avanzado o día nesta época do ano, pois ao non poder gozar delas coa amañecida por mor do desprazamento que temos que facer, disfrutamos un montón co solpor tan tempraneiro, que soe ser un regalo. A chegada a Luintra facémola co sol case afundido no horizonte e con algún grao menos de temperatura, pero cunha sensación moi grata pois, logo de facer esta mesma ruta exactamente hai uns meses, primeiro no inverno e agora no outono, só cabe dicir que a Natureza é marabillosa. Persoalmente coido que é unha das mellores rutas que se poden percorrer neste entorno tan privilexiado como é a Ribeira Sacra. Recomendada cen por cen. E non cabe máis que darlle os parabéns, de novo, á asociación Móvete por Nogueira, que sacou esta ruta do esquecemento.\nCategorías Grao de dificultade da ruta, Medio, Nogueira de Ramuín, Ourense Etiquetas Bosque, Castro, Fervenza, Mosteiro, Muíño, Penedo singular, Ribeira Sacra, Ruta circular, YouTube Navegación de artigos\nHey Buddy!, I found this information for you: "Camiño da Amargura revisitado". Here is the website link: https://roteiros.gal/camino-da-amargura-revisitado/. Thank you.


DESDE A GAIOLA: ARRIMANDO O OMBREIRO\nARRIMANDO O OMBREIRO\nHai moitas cousas que me encabuxan. Seica son de xenio vivo, aínda que eu non opino o mesmo. Pero as que teñen que ver coa docencia supéranme. E explícome, non vaia ser que se pense que as e os docentes estamos sentadas/os na cadeira sen dar pau á auga.\nHai catro anos, logo de moitos de loita e renuncias, de desprestixios e insultos ao noso traballo, de perda de poder adquisitivo con varias conxelacións de salario, mentres se disparaba o IPC, en Galiza conseguírase unha mellora nas condicións de traballo, referentes ao horario laboral (que non de salario). O corpo de persoal docente non pedía máis: unhas condicións de traballo dignas. Porque o horario laboral do profesorado, lonxe do que se pensa, non se circunscribe ao de presenza no centro, senón que vai máis alá, ocupando mesmo as tardes de sábado e domingo, no domicilio. E desde o domicilio, quen se pode permitir ter unha conexión de rede, que non sucede en todos os casos.\nHai un ano xusto agora se nos anunciou un recorte no noso salario. E calamos polo ben común da “patria”, pois a pouco que mirásemos ao noso carón, viamos persoas que, pola crise económica brutal que sofre o estado, debida entre outras moitas cousas a unha mala xestión dos fondos públicos, estaba peor ca nós. Calamos. Non houbo mobilizacións, non houbo máis ca protestas que non levaron a ningunha parte. Ou si: a un recorte aínda maior nas pagas extraordinarias. E tamén calamos.\nPero aínda faltaba o encaixe que rematase a peza. Despois de diminuír os salarios e as posibilidades de acceso á función pública docente, tanto no corpo de ensinantes de Primaria coma no de Secundaria, a xefatura da nosa empresa vai e recorta eses dereitos adquiridos (logo de 30 anos de loita, en 2007), anunciando que se nos vai incrementar o horario de permanencia nos centros de traballo. Igual ca hai 25 anos. Fannos andar para atrás.\nIsto trae como consecuencia que un bo número de profesorado interino e substituto vai quedar na rúa; que outro bo número vai ter que trasladarse de centro obrigatoriamente por falta de horario; que outro en expectativa de destino vai ter que seguir vagando de forma provisoria, ano tras ano, de centro en centro, sen saber moi ben onde vai acabar cos seus ósos; que cada vez vai ser máis difícil acceder ao ensino público. Mellora isto a calidade do ensino? A Administración Educativa que nos goberna di que si e vende nos xornais e noticiarios de televisión e radio que esta medida vai favorecer a mellora e calidade do ensino público, pois así o profesorado vai ter máis tempo para apoios á diversidade, o que vai tamén contra a inclusión nos cadros de profesorado de mestres e mestras especialistas en PT e AL, que son quen realmente están preparados e preparadas. Xa. Mentres amplía os concertos educativos a centros privados. Non hai cartos para manter un ensino público e de calidade, mantendo os rateos de alumnado, non hai cartos e hai que recortar salario. Non hai cartos e hai que reducir os cadros de persoal e unificar centros de FP e IES. Pero hainos para concertar centros privados.\nPregunto onde está a defensa do Ensino Público galego e de calidade que tanto predican. Porque se vai considerar, segundo di o borrador do decreto deste cambio de horario, que agora vai haber que dedicar parte do horario de docencia a vixiar o transporte escolar e apoiar ao alumnado con Necesidades Educativas Especias. Que sei eu de autismo, parálise cerebral, ou similares? Iso non verte na mellora, pois na Universidade non se nos faculta para vixiar ou apoiar de forma eficaz e eficiente casos así. Para nada. Como tampouco verte na mellora a reconversión de IES.\nE que non se engane a sociedade, pois detrás de todo isto hai un ERE encuberto que a propia Administración se encarga de tapar, enganando a opinión pública.\nSupoño que nos tempos que corren todo o mundo ten que arrimar o ombreiro, pero fáiseme que a clase política que nos representa é a que debe dar exemplo, recortando os seus impresentables gastos de representación. Se queren que o país vaia adiante, por que non ocupan o seu tempo libre a traballar de balde para sacar o país adiante, sen recortar por todas partes os dereitos sociais? Porque creo que o soldo que cobran por dedicación exclusiva póñeno eles e elas.\nPero sempre é máis doado baixar o pau no lombo das persoas máis débiles, así que logo de seguir pagando con diñeiro público a centros privados, logo de recortarnos o salario, o mellor é aumentar as nosas horas de traballo. Por moitas horas que pase no centro, o traballo para a docencia na miña casa non mo saca ninguén de enriba. Nin a min nin a ningún traballador ou traballadora do ensino público.\nE isto encabúxame. Moito. Non teño moitos anos de servizo na docencia. Apenas 28, pero a verdade, pasar tantos anos reivindicando melloras, conseguilas e agora que mas saquen, sácame das casiñas. Non podo evitalo.\nSeguirei manifestándome. Abofé que si. E ata non sei se me sume á marea de indignación contra esta clase política que fai fortuna a costa de recortes no benestar social a favor do privado. Non creo que perda moito. E se o perdo, malo será que non o recupere algún día! E se non o recupero, tanto ten. No cadaleito soamente ha de ir o meu corpo. O resto vai quedar aquí.\nPublicado por Concha L. F. en 15:52\nDilaida 30 de junio de 2011, 0:33\nTes toda a razón, neste mundo non hai sitio para os covardes e cando alguén intenta roubarnos os nosos dereitos, hai que loitar e ser valentes.\nEstou dacordo con todo o que dís, Concha. A educación dos nosos nenos é a base do que pode ser o noso futuro e habería que cuidala moito moito.\nOs políticos só pensan neles, é que non consigo atopar outra explicación.\nA cruz da Campá 5 de julio de 2011, 0:38\nMoito animo, e todo o meu apoio, xa está ben de que sempre paguemos os mesmos as crises. Toda Galicia está con vosoutros.\nKaplan 5 de julio de 2011, 20:15\nNo fondo, o que hai é un absoluto desinterese polo ensino público por parte de todas as administracións, central e autonómica. E iso non é novo; a novidade está só na forma e no contexto.\nzeltia 7 de julio de 2011, 20:47\nBueno, pois xa es do colectivo Os Indignados; que non foses acampar a unha praza, non te pon menos cabreada!\nA min ponme triste, en vez de carraxe dame pena todo. Será que son algo derrotista, que non confío na humanidade como xénero. Confío nas persoas, unha a unha, iso sí (e para iso non en todas, por suposto)\nXXI – ENTRE LOS DEDOS\nDESDEBUXOS NA AREA


Santa Mariña-Victoria, unha final inédita para o torneo máis antigo de Galicia - VigoÉ\nSanta Mariña-Victoria, unha final inédita para o torneo máis antigo de Galicia\nEstes dous clubs, que suman sete títulos na Copa Vigo, enfrontaranse este sábado (19:00) en Balaídos. A entrada será gratuíta\nA nutrida representación que acudiu á rolda de prensa «enfatiza a importancia da Copa Vigo de fútbol», explicou o rexedor, pois «non é unha competición calquera, é unha gran competición de fútbol, grande no ámbito de Galicia e no ámbito de España pola tradición e a calidade. Arrinca en 1933 e é o torneo de fútbol máis antigo de Galicia».\nEn féminas, as semifinais, a partido único, serán El Olivo-Matamá e Alertanavia-Sárdoma o 17. «Non queremos interferir no ‘play-off’ de ascenso do Olivo, ao que lle desexamos o mellor e que ascenda (xoga este domingo en Navia contra o Oiartzun)», dixo o xefe do goberno municipal. O alcalde lembrou que a versión feminina do torneo copeiro «puxémola en marcha en 2013», con idénticos premios que a masculina: 1.000 euros para o campión e 500 para o equipo finalista.\nEnrique González, representante da Federación Galega de Fútbol en Vigo, indicou que o crecente éxito do evento é claro: «Cada vez a competición é máis atractiva, hai un sentimento de viguismo, de fútbol de Vigo, e este é o maior acontecemento da historia para o fútbol local. Un par de equipos quédanse sen xogar por tema de quendas de traballo».\nPreguntado o alcalde de Vigo por si houbo dúbidas en canto ao escenario polas obras, Abel Caballero dixo que «tiñámolo asegurado. Tiñamos dúbidas da Vigo Cup, que é máis adiante, pero a Copa Vigo xa sabiamos que se ía a xogar en Balaídos porque non interfería a obra. A obra tiña que estar xa en marcha e que o atraso da Diputación en asinar o convenio paralizou porque está sen contratar ao non ter o convenio asinado. E a Vigo Cup xogarase tamén en Balaídos».


RESUMEN DE REGRAS BÁSICAS DO FOOTGOLF\nAs Regras de Footgolf son moi similares ás de Golf, pero debemos ter en contra algúns aspectos.\nTarxeta de resultados\nAntes do comezo do xogo, a organización daranos unha tarxeta de xogo onde se anotarán os nosos resultados.\nIntercambio de tarxetas\nUnha vez situados no tee de saída inicial co resto de xogadores, debemos intercambiar as nosas tarxetas.\nReconto de golpes\nAo final de cada burato debemos contar o número de golpes que fixo o xogador ao que lle marcamos. E importante anotar o chegar o tee de saída seguinte.\nReconto final e asinado da tarxeta\nUnha vez que rematemos a rolda do xogo (9 ou 18 buratos), debemos comprobar co resto de xogadores que os nosos resultados son correctos e asinar/entregar a tarxeta á organización do torneo.\nGolpeo da pelota\nAntes de cada golpeo o pé debe estar claramente separado do balón. Non está permitido empuxar o balón coa parte superior ou inferior do pé, polo que o disparo debe realizarse nun só movemento. A patada da pelota pódese facer con todo o impulso necesario ou «correr», a excepción no interior dun bunker onde non se pode coller carrerilla.\nOrde do xogo\nNo primeiro burato a orde de xogo será o marcado pola organización. No segundo burato ou sucesivos, sairá primeiro o xogador que gañou o último burato.\nPrimeiro en golpear no transcurso do xogo\nO xogador máis afastado do burato será o primeiro xogador que golpeará o balón.\nRoupa de xogo\nA roupa de footgolf debe ser axeitada para o xogo, seguindo estas regras de etiqueta: polo ou camiseta con colo, pantalón curto de golfista, medias ata os xeonllos e botas con tacos turf ou tenis.\nO balón de fútbol de cada xogador debe ser facilmente identificable, e da talla n°5.\nReparación do terreo\nDespois de cada disparo, o xogador debe reparar e suavizar cuidadosamente as imperfeccións, irregulariedades ou pegadas que se puidesen causar no chan durante o golpeo dos balón.\nO xogador debe xogar sen superar o tempo de xogo. Polo momento non hai ningunha limitación no tempo para facer un golpe, pero hai que xogar dun xeito áxil. Se superamos demasiado o tempo de xogo, o Marshall ou o árbitro da competición poden convidarnos a acelerar o xogo. Ademais, non debemos molestar nin distraer a outros xogadores e, por suposto, os móbiles en silencio.\nPelota en movemento\nNon está permitido golpear nin parar o balón cando está en movemento. Así que debemos esperar a que o balón pare completamente.\nPráctica de footgolf durante día de competición\nNon está permitido practicar buratos durante unha competición, nin xogar co balón durante o tempo do xogo.\nObstrución do balón doutro xogador\nNo caso de entorpecer ou perturbar o golpe doutro xogador, o balón debe estar marcado cunha moeda/ficha ou outro obxecto máis pequeno que o balón e claramente identificable, para que non obstrua o golpeo ou a traxectoria do balón de outro xogador.\nBalón perdido ou inxogable\nSe o balón entra nunha zona non xogable, tamén chamada zona de perigo, debemos recuperalo ou substituílo por outro, e situalo a unha distancia de dous pasos desde onde entrou na zona de perigo. Outra opción é repetir de novo o golpeo. En ambas situacións cun golpe de penalidade.


A Deputación da Coruña levará a exposición “Os mundos de Casares” a Compostela, Ribeira, A Coruña e Arzúa\nA área de Cultura da Deputación da Coruña levará a exposición "Os mundos de Casares", producida pola Fundación Carlos Casares, aos concellos da Coruña, Ribeira, Arzúa e Compostela. Trátase dunha iniciativa para difundir, a través de libros, obxectos, imaxes e documentos, a obra e a biografía do autor ao que se lle dedica o Día das Letras Galegas.\nProducida pola Fundación Carlos Casares, a exposición "Os mundos de Carlos Casares" é unha mostra que ten como obxectivo presentar a vida e a obra do escritor ao que a Real Academia Galega decidiu dedicarlle este ano o Día das Letras Galegas.\nA mostra, comisariada por Adolfo Garrido e Chus Martínez, conta cun deseño expositivo modular a cargo do estudo de arquitectura Creus&Carrasco e recolle pezas e documentos que relatan o percurso persoal do escritor ademais de pezas audiovisuais elaboradas por Andrea Vázquez.\n"A exposición é unha iniciativa que permitirá achegar ao público a figura de Carlos Casares en todas as súas dimensións polo que quixemos apoiar que tivera unha itinerancia por distintos concellos da Coruña neste ano en que se conmemora o escritor", sinala a vicepresidenta e responsábel da área de Cultura da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín.\nA través de cinco espazos, a mostra permite coñecer as distintas etapas e facetas de Carlos Casares, desde a súa rica produción literaria, á faceta xornalística ou de dinamización cultural e traxectoria política e institucional. "A cartografía resultante devolve unha imaxe que aspira ser completada polo público; unha viaxe de ida e volta, circular, que nos permitirá revisitar a escena cultural galega nas cinco últimas décadas, recuperando unha visión do escritor e dos seus lugares, que aspira conectar coas xeracións máis novas", sinalan Gustavo Adolfo Garrido e Chus Martínez, que se encargaron do comisariado da mostra producida pola Fundación Carlos Casares.\n"Os mundos de Carlos Casares" visitará, co apoio da Deputación da Coruña, nos concellos de Santiago de Compostela, que estará aberta o vindeiro 30 de maio, Arzúa, Ribeira e A Coruña.\n"A Fundación Carlos Casares ten ao seu coidado o legado do escritor e unha gran cantidade de documentos, fotografías e obxectos, que fan desta exposición unha montaxe única que quixemos apoiar para que unha parte importante do seu arquivo estea ao dispor do público neste ano que suporá un chanzo importante no recoñecemento da súa obra", afirma Goretti Sanmartín.\nA exposición inicia o percorrido co espazo "Paisaxes" que mostra os primeiros anos en Xinzo, os lugares da infancia e a primeira relación coa ambiente cultural con figuras como Antón Tovar, Vicente Risco ou Xaime Quesada, continúa con "Luzadas" presentando a etapa universitaria do escritor en Santiago de Compostela, co contacto con Ramón Piñeiro e os seus inicios como profesor, sigue con "A Viaxe", en que se narra a relación con Kristina Berg e as viaxes a Europa ademais dos inicios no xornalismo e a entrada na Real Academia Galega para adentrarse logo no seu compromiso político no Parlamento Galego, a súa faceta de editor e mediador cultural para, finalmente, concluír coa súa última etapa como un novelista consolidado e presidente do Consello da Cultura Galega.


Os mellores rastreadores GPS para pacientes con demencia | Rastreador persoal Top GPS de Singapur para autistas / nenos autistas e persoas maiores con demencia\nLocalizador GPS persoal para anciáns, nenos, mascotas, vehículos: chaveiro, reloxos, colgantes, etc.\nOs rastreadores GPS máis importantes para pacientes que padecen demencia\nNon se trata dun dato novo que os pacientes con demencia adoitan pasear por conta propia, de feito, a asociación Alzheimer realizou unha investigación e concluíu que 6 de cada 10 pacientes adoitan despedirse. Esta non é realmente unha boa noticia, como destaca aínda máis. Hai que poñerlles un seguimento máis cercano e un bo ollo. É imprescindible que coñezas os seus cambios e realmente podes dicir onde estean, aínda que non estea ao redor deles. Nos últimos tempos houbo moitos inventos que o facilitan. A partir de colgantes pódense usar correas de cinturón e incluso reloxos intelixentes para coidar desta necesidade especial persoas que teñen unha posibilidade moi alta de despedirse por conta propia.\nA investigación da asociación tamén confirmou que os individuos adoitan atoparse a 1 milla ou metade de onde estaban inicialmente. O deambular é un estadio particular de demencia e debe ser debidamente observado e procurado, e está moi á procura de signos particulares de que estes pacientes poidan acabar con problemas. Sempre que nota que o seu familiar con necesidade especial desaparece por un período prolongado; poden estar subindo e baixando nunha tenda, pacedendo cara a adiante e cara atrás ou tan só parecen moi perdidos nun ambiente. Entón é hora de facer algúns grandes plans en caso de emerxencias que poidan ocorrer cando pode non estar ao redor ou estar dispoñible.\nO seguimento da situación é un campo en rápido crecemento, hai incluso teorías de conspiracións que cren que na próxima década todos se rastrexarán. Os pais agora son capaces de rastrexar aos seus fillos e tamén poden rastrexar aos seus pais (os maiores). Ata os servizos de saúde utilizan rastreadores GPS para vixiar aos seus pacientes, especialmente aqueles que poden ter unha mentalidade moi ausente.\nAlgunhas clasificacións audaces destes rastreadores son:\nA tecnoloxía de seguimento\nO feito de ter un teléfono volveuse imperativo para todas as persoas, estes teléfonos móbiles que agora se producen nesta xeración son teléfonos intelixentes. Os teléfonos intelixentes ofrecen un xeito sinxelo de rastrexar xa que todos teñen un GPS incorporado, pero é máis accesible se o teléfono está acendido. Este sistema básico usa un sinal de itinerancia telefónica, que os conecta á torre máis próxima. Coa localización da torre, a posición do dispositivo pode calcularse con multilateralismo. Os teléfonos intelixentes utilizan agora un sistema de localización híbrido para rastrexar, o sistema híbrido implica o cruzamento do GPS e a torre móbil máis próxima á que está conectado. O GPS funciona mellor nos campos abertos, onde as zonas foron mapeadas, xa que para os que se desprazan pola cidade é máis fácil rastrexalas mediante WIFI en varios lugares.\nAgora que se explicou a tecnoloxía de rastrexo, só tes que inserir unha tarxeta SIM (Module Identity Subscriber Module) nun distintivo, un dispositivo desgastado no pulso ou mesmo un rastreador colgante. En canto a aqueles dispositivos sen módulo de tarxeta sim, pódense rastrexar completamente mediante satélites ou por Bluetooth combinando cun teléfono intelixente próximo. Pero para poder enviar e recibir datos, todo dispositivo require unha conexión de rede para permitir a transmisión de datos. Isto pódese ter en conta á hora de escoller rastreadores para o paciente de demencia.\nUnha estimación mostrou que máis de 850,000 persoas que viven no Reino Unido padecen demencia, pero só preto da metade desta poboación foi diagnosticada. Este é tamén un caso similar en todo o mundo. De feito, moitos outros só diagnosticaron a moi poucos países. As persoas que foron diagnosticadas deberán solicitar axuda aos seus centros especiais ou aos médicos relacionados coa saúde. O vagar é unha etapa moi peculiar e sucede bastante, o 40% dos pacientes con demencia adoitan vagar fóra das súas casas, que se perden e co tempo atopáronse algúns que poderían estar mortos.\nAlgúns países teñen sistemas de teleasistencia e alarma con persoal preparado para responder ás chamadas de pacientes con demencia. En casos coma este por unha pequena taxa, poden optar por ser responsables do paciente e facerse cargo da súa ubicación e do seu paradoiro. Isto a miúdo cando estes provedores de telexornais que poderían ser empresas privadas colocan rastreadores aos seus pacientes para seguir coñecendo o seu paradoiro.\nRastreadores especiais feitos a medida\nMoitas empresas de tecnoloxía están a facer rastreadores agora, e a asistencia sanitaria asóciase con elas para subministralas para uso directo na súa liña de traballo. Un exemplo deste dispositivo é o GPS014D; polo prezo de arredor de 238 dólares e non hai ningún paquete de subscrición mensual, trátase dun rastrexador pendente para anciáns e nenos. Está usado como calquera outro colgante normal no pescozo. Ten un rastreador GPS incrustado dentro do que rastrexa o movemento do neno con necesidades especiais, ten unha cámara que envía mensaxes SOS xunto a imaxes deste xeito non só recibes a alerta senón que tamén ves o que pasou. É un dispositivo de dous sentidos, o que significa que non só se poden recibir mensaxes senón que tamén se lle poden enviar.\nOutro exemplo deste dispositivo é o OMGGPS10D, unha chave de seguimento GPS iHelp 3G / 4G. É impermeable cun sensor inmóbil e de caída, un dispositivo perfecto para anciáns con demencia. Pódese usar para supervisar en tempo real o estado do ancián. O iHelp pode activar automaticamente un SOS para chamar a 5 persoas para que presten axuda de inmediato. Será moi útil se un ancián vive só e sofre perdas de memoria de cando en vez, a cadea clave pode ser de gran axuda para vela e responder rapidamente ás emerxencias que poidan ter. Algunhas das características destacables da cadea clave son:\nAlerta cando o usuario se desvía ou se perde nunha situación descoñecida\nAlerta segura cando o ancián está dentro da súa casa\nO sistema GPS pode proporcionar seguridade de seguridade durante a viaxe e fai que a estrada sexa máis fácil de lembrar para alguén con perda de memoria, facilita todo o final.\nTotal de visualizacións de 5066 16 Vistas hoxe\nNKF - Día de prevención de caídas


6 Novembro 2015, 18:00\nNORMAL acolle o evento de presentación do cuarto experimento As Virtudes, ao tempo que aloxa a primeira parada do arquivo itinerante de proxecto de Bartlebooth.\nÉ posible cartografar o presente usando mecanismos aparentemente obsoletos? Podemos chegar a interpretar a contemporaneidade baseándonos exclusivamente nun elemento pretérito como método de estudo? A través de corenta valores, a sociedade romana era capaz de se recoñecer tanto na esfera pública como na privada. Estes atributos permítennos, desde o presente, entender e explicar o modelo de sociedade que pretendían configurar. Seguimos a ser capaces de nos ver reflectidos nelas ou pola contra é necesario reformulalas?\nAs Virtudes: un arquivo itinerante será a primeira parada dunha serie de exposicións que aglutinarán as aportacións de corenta colaboradores para a edición física de Bartlebooth e unha inxente catidade de imaxes, escollidas polos propios lectores. Cada unha delas vencellada a unha virtude, dialogan ou se opoñen entre si e son capaces de expresar as diferenzas entre os distintos puntos de vista. O evento servirá de presentación do número, establecendo un diálogo a tres bandas entre os asistentes, os colaboradores e os contidos.\nBartlebooth é unha publicación física, un xogo, un puzzle, un proxecto que sae da suma de diferentes inquedanzas personais. En cada número, un único tema transversal establece unhas regras de xogo, un taboleiro, unhas condicións de partida que determinan o resultado final da publicación.


carreiros: outubro 2009\npremio san martiño na prensa\nPublicado por a fervenza de ouzande ás 16:07 1 comentario:\npremio san martiño 2009\nDéronnos o PREMIO SAN MARTIÑO DE NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA por isto:\nPremios á difusión da lingua na comarca de Tabeirós Terra de Montes:\nOutorgado á Asociación Cultural A Fervenza de Ouzande,\nEsta asociación veciñal de carácter cultural, dinamiza e promove centos de iniciativas que estruturan e vertebran a vida da parroquia. Polo seu constante traballo a prol da nosa cultura, coa lingua como ben irrenunciable da nosa identidade e vehículo de comunicación entre as distintas xeracións de veciños e veciñas de Ouzande, así como o exemplo infundido en todas as persoas e entidades estradenses e comarcais que aglutinan no exercicio da súa actividade.\nPOIS XA SOMOS UN POUCO MÁIS FELICES\nMoitas grazas á AC O Brado e ao Padroado dos Premios San Martiño\nPublicado por a fervenza de ouzande ás 12:57 3 comentarios:\nhorarios cursos 2009.2010\nCon esta foto da presentación dos cursos deixamos os horarios definitivos dos cursos que terán lugar todos os SÁBADOS no local do campo da festa:\nGAITA: 11:30 a 13:00\nTAMBORIL: 15:30 A 16:30\nPANDEIRETA (PERFECCIONAMENTO): 16:30 a 17:30\nPANDEIRETA (INICIACIÓN): 17:30 a 18:30\nBAILE: 18:3O A 19:30\nAs clases de GAITA XA DERON COMEZO. As demais comezaran o próximo 31 de outubro. Aínda queda algunha praza. Podes inscribire enviando un correo a: carreirosouzande@gmail.com ou presentándote no horario indicado.\nPublicado por a fervenza de ouzande ás 11:58 Ningún comentario:\nbailas? curso 2009-2010\nNa mesma informarase dos prezos e demais detalles das clases e tamén se fixarán os horarios de PANDEIRETA, BAILE e TAMBORIL (nova especialidade coa que comezamos este ano)\nNesta reunión terá lugar unha actuación por parte do grupo de gaitas da Fervenza. As persoas que veñan tamén poden traer os seus instrumentos.\nPara calquera aclaración contacta con nós: carreirosouzande@gmail.com


A Deputación da Coruña avanza na creación da comunidade intermunicipal Parque Compostela Rupestre – Xornal Galego Noticias de Galicia en Galego Xornal Galicia – Galego\nA Deputación da Coruña bota a andar a creación da Comunidade intermunicipal Parque Compostela Rupestre coa aprobación do convenio pola que se establecen as bases de colaboración cos concellos de Ames, Brión, Santiago de Compostela, Teo e Val do Dubra\n27/07/2018|Deputación da Coruña\nO texto do acordo é un dos puntos da orde do día do pleno deste 27 de xullo, despois de ser aprobado por unanimidade na Comisión de Cooperación, Plans Provinciais, Asistencia a Municipios, Turismo e Patrimonio.\nO pleno da Deputación da Coruña dará este xoves 27 un paso adiante na formalización do Parque Compostela Rupestre ao aprobar o convenio pola que se establecen as bases de colaboración cos concellos de Ames, Brión, Santiago de Compostela, Teo e Val do Dubra.\nO proxecto, constituído como Comunidade Intermunicipal, terá como obxecto a xestión conxunta do parque “Compostela Rupestre” co fin de agrupar os medios persoais e materiais e recursos económicos das corporacións participantes para xestionar de forma conxunta a promoción e posta en valor da arte rupestre localizada no territorio dos municipios implicados.\n“O proxecto de Parque Compostela Rupestre forma parte do itinerario da Deputación e súmase ao proxecto do primeiro xeoparque en Ortegal e ao Parque do Megalitismo da Costa da Morte. Neste caso trátase de conservar e promocionar o rico patrimonio rupestre da comarca de Compostela, infelizmente, aínda moi descoñecido”, explica o deputado Xosé Regueira, presidente da Comisión de Cooperación, Plans Provinciais, Turismo e Patrimonio.\nDesde o ámbito do Turismo e Patrimonio, Xosé Regueira apunta que o Val da Maía é “un territorio moi rico patrimonialmente que pode ser tamén rendíbel social e economicamente, o que é un dos obxectivos deste proxecto participado pola Deputación e os concellos”.\nCoa constitución da comunidade intermunicipal preténdese realizar actividades conxuntas relacionadas non só coa conservación e difusión da arte rupestre, senón tamén as relativas a paisaxe e ao medio ambiente, á defensa e posta en valor do patrimonio cultural, normalización lingüística e outras que se consideren de interese público local e necesarias para o axeitado desenvolvemento do proxecto.\nOs cinco concellos aprobaran xa con anterioridade a integración no proxecto de parque arqueolóxico Compostela Rupestre que a Deputación da Coruña dotará con 500.000 euros para o seu desenvolvemento.\nO convenio terá vixencia de catro anos prorrogábeis por outros tantos e a presidencia da entidade comezará polo concello de maior poboación, é dicir, Santiago de Compostela.\nPrevious Post Previous post: Emprego en Galicia actualizado a 27 de xullo de 2018\nNext Post Next post: Encontro UIMP: O medio ambiente en Galicia: novos retos de futuro


Homenaxe a Ramón Piñeiro en Santiago de Compostela | Real Academia Galega\nHomenaxe a Ramón Piñeiro en Santiago de Compostela\nNo centenario do seu nacemento, as principais institucións culturais do país rendéronlle homenaxe ao intelectual galeguista diante da que fora a súa residencia santiaguesa, situada no emblemático número 15 da rúa Xelmírez.\nO presidente da Academia durante a homenaxe a Ramón Piñeiro\nO acto, celebrado o pasado 31 de maio en Compostela coincidindo co natalicio de Ramón Piñeiro, contou coa presenza, entre outros, do presidente da Real Academia Galega, Xesús Alonso Montero; do alcalde de Santiago de Compostela, Agustín Hernández; do conselleiro de Educación e Cultura, Román Rodríguez; dos secretarios xerais de Cultura e de Política Lingüística, Anxo Lorenzo e Valentín García Gómez; do vicepresidente do Consello da Cultura e membro de número da Academia, Francisco Díaz-Fierros Viqueira; do director xeral da Editorial Galaxia, o escritor e membro de número da Academia Víctor Freixanes e do director da Fundación Penzol, Francisco Domínguez.\nEn palabras do presidente da Academia, Xesús Alonso Montero, Ramón Piñeiro (Láncara, 1915-Santiago de Compostela, 1990) foi "un cidadán heroico" e unha peza clave na reconstrución do campo galeguista despois do 36. Alguén que, malia carecer dunha formación académica regrada, "instalou en 1951 a súa cátedra en Santiago coa sobriedade dun sabio antigo e, superando a incomprensión de moitos, a envexa doutros, a sospeita dos que mandaban e o desconcerto de case todos, exerceu un labor de concienciador sinxelo, constante, entregado, eficaz que o converteron nun referente na historia na historia contemporánea de Galicia".\nO conselleiro de Educación e Cultura, Román Rodríguez, salientou, pola súa parte, o firme compromiso da figura homenaxeada coa defensa dos valores do galeguismo e a democracia: "Se el, que en tempos tan difíciles mantivo con tesón as súas arelas, hoxe non podemos nós deixar de traballar pola lingua e a cultura de Galicia ou negar, con pesimismo, o seu futuro".\nO acto rematou coa intepretación do Himno de Galicia e a descuberta dunha placa conmemorativa no domicilio compostelán de Ramón Piñeiro na que aparece definido como "mestre do galeguismo".


A Universidade Rei Juan Carlos denuncia un borrado masivo de correos do instituto do caso máster\nO máster cursado por Pablo Casado é un dos que atopa en dúbida. ÁNGEL MEDINA G. (EFE)\nEsta eliminación de datos corresponde ao período que inclúe os cursos de Cifuentes, Casado e Montón\nA Universidade Rei Juan Carlos (URJC) denunciou un borrado masivo de correos electrónicos do Instituto de Dereito Público (IDP), que dirixía o catedrático Álvarez Conde e que está a ser investigado pola xustiza polas irregularidades detectadas nalgúns másteres.\nSegundo confirmaron fontes da universidade, "no marco da investigación das contas do Instituto comprobouse que houbera un borrado de información e procedeuse a pór unha denuncia á policía".\nMÁS DE 5.000 CORREOS. Logo todo iso derivou "na denuncia por malversación de contas do IDP que está a investigar agora a xustiza e que denunciou a propia universidade", sinalan desde o Rei Juan Carlos en relación á noticia que adianta este venres El País.\nDe acordo con este diario, o profesor Pablo Acosta, nomeado polo reitor en abril pasado para dirixir temporalmente o IDP tras a suspensión cautelar de Álvarez Conde, foi que quen detectou que se eliminaron 5.400 correos electrónicos recibidos ou enviados entre 2008 e 2014", período que inclúe os másteres cursados por Cristina Cifuentes, Pablo Casado e Carmen Montón.\nNa investigación das contas do IDP, a universidade denunciou ao Enrique Álvarez Conde por malversación, unha denuncia que recaeu no Xulgado número 34 de Madrid, o cal finalmente se inhibiu e trasladouna ao número 51 que investiga o caso das irregularidades nos máster.\nA Universidade Rei Juan Carlos denuncia un borrado masivo de...


AER propón un plan de sinalización con pictogramas nos edificios municipais - Radio Redondela 94.9FM\nCando empregamos pictogramas, explican dende a Agrupación de Electores “o entorno vólvese máis previsible e comprensible á hora de orientarse e de utilizar os servizos”. Isto beneficiaría particularmente a persoas con trastornos do espectro do autismo (TEA) e por extensión, a outros colectivos que se verán beneficiados deste tipo de adaptacións e atoparán nos pictogramas unha valiosa axuda (persoas con discapacidades cognitivas e mentais, persoas con incapacidade na fala, persoas maiores, nenos e nenas, persoas analfabetas funcionais ou mesmo estranxeiros que descoñecen o noso idioma).\nTamén solicitan ao concello que se coordine cos demais organismos oficiais con dependencias en Redondela para que colaboren con esta iniciativa de sinalización con pictogramas nos seus espazos no noso concello. (Centro de saúde; Albergue peregrinos (casa da torre); Xulgados, Policía Nacional, INSS, Servizo Galego de Colocación, SEPE, …).\nPrevAnterioresPazos de Borbén repartirá 3.000 racións na Festa da cacheira\nSeguintesAs mulleres do téxtil toman a palabra no documental Fíos Fóra que se proxecta no MultiúsosNext