A Deputación da Coruña empurra ao sector turístico da provincia\nApoio ás entidades do sector e contratación de persoal técnico de oficinas de información turística nos concellos son os obxectivos das dúas liñas de axuda que convoca a área de Turismo da Deputación da Coruña. Con estas dúas liñas continúa coa súa aposta pola dinamización e profesionalización do sector turístico da provincia contribuíndo á mellora da calidade das actividades e eventos do sector.\nPor unha parte, a área de Turismo dota cun orzamento de 750.000 euros do novo programa de subvencións destinado aos entes de xestión, asociacións, mancomunidades e consorcios turísticos que teñan previsto organizar eventos e actividades turísticas durante o ano 2018. A convocatoria coas bases saía publicada o pasado día 5 de xaneiro no Boletín Oficial da Provincia (BOP) e o seu obxectivo é promover a mellora da calidade e a competitividade das actividades turísticas que se desenvolven nos municipios coruñeses asumindo ata o 80% dos gastos derivados da súa realización.\nDeste xeito, as entidades que presenten os seus proxectos ao procedemento en concorrencia competitiva que vén de publicar a institución, poderán acceder a unha axuda máxima de 120.000 euros cos que sufragar os custes xerais vencellados á organización, publicidade e realización dos eventos.\nA Deputación valorará positivamente aqueles proxectos que leven emparellado un incremento da calidade turística, así como as iniciativas que incidan dun xeito directo na profesionalización do sector.\nO novo programa de axudas engádese o aprobado o pasado mes de decembro polo Servizo de Promoción Económica, Turismo e Emprego da Deputación da Coruña, e que, dotado cun orzamento de 800.000 euros, ten por obxecto apoiar á contratación de persoal técnico para as oficinas de Turismo dos concellos que conten cunha poboación inferior aos 50.000 habitantes.\nRespecto desta liña de subvención, os concellos e agrupacións de concellos que queiran participar no programa, teñen ata o día 19 de xaneiro para presentar as súas solicitudes e así acceder a unha achega económica de entre 10.000 e 20.000 euros cos que financiar as retribucións dos técnicos e persoal da área de Turismo.


O Lores e o paraíso - Xaime Nogueira Casás - Diario de Pontevedra, Noticias de Pontevedra\n29 de noviembre de 2018 (10:09 h.)\nMiguel Anxo Fernández Lores blog lombos Xaime Nogueira Casás en blog Acabou o conto\nA o primeiro día, Lores creou Pontevedra. Era sucia e escura, desordenada, caótica. Cada vez máis, motores e claxons enfadados, longas colas para acceder ao centro da vila, fábricas, aires perniciosos, augas contaminadas, rúas intransitables para os peóns. Lores apareceu para acabar co caos. Retirou os coches da zona monumental. Ao segundo día, Lores fixo beirarrúas. Anchas, amplas, de cores. A Michelena despediuse dos coches. E despois, Benito Corbal e a Praza de España. E eliminou aparcadoiros e carrís de circulación. E a xente empezou a camiñar.\nAo terceiro día fixo o río. A praia fluvial, o paseo dos Gafos, a senda do Lérez ata Ponte Bora. E reformou a Illa das Esculturas, os campos da Xunqueira e o Campus Universitario. E o aire empezouse a respirar.\nAo cuarto día, foi ao rural. E Loureiro Crespo tivo unha zona peonil para nenos, e moitas rúas estreitas de zonas pouco luminosas da cidade foron máis humanas. Lores, alí na terra do rural coma no centro.\nAo quinto descubriu o lecer. E fixo Pasarón, e a Feira Franca e o triatlón recalou en Pontevedra para non irse nunca. E creou carrís para bicis e un botellódromo para desterrar o vicio do centro, para afastalo do patrimonio.\nAo sexto día creou os lombos.\nE ao sétimo non descansou.\nLores adora a saúde pública, tanto como os premios que recibe tódolos anos por ter un modelo de cidade envexado en toda España e exportable a unha gran cantidade de lugares do mundo. Lores conseguíu todos eses méritos e medallas contra vento e marea, sendo alcalde nacionalista nunha cidade tradicionalmente conservadora, de dereitas. En Pontevedra (non se sorprenda vostede nin lamente ser o que é, de dereitas. Non é algo intrinsecamente bo nin malo).\nLores peanolizouno todo en contra dos lamentos e presións de cidadáns, contra pequenos comerciantes que aseguraban que nunca máis ninguén ía mercar nos seus establecementos. Foi quen de que algún tolo se bañase no Lérez sen converterse nun heroe de ficción como Radioactivoman. Logrou paralizar a cidade por unha festa medieval, con escaso rigor histórico, iso si, a principios de setembro. E tamén foi quen de tourear aos tradicionalistas que lle reclamaban que tiña que acudir á Festa Nacional española e ás procesións. Renunciou a ambas e sobreviviu. Como sobreviviu tamén ás presións que reclamaban máis diñeiro para os clubs de elite.\nO caso é que Lores loitou contra o vento e as mareas (as da Ría). E cada vez que estivo a piques de perder, ergueuse con máis forza que antes. Mesmo aprendeu a entenderse con outras administracións, a sacarse fotos con Feijóo no seu despacho e a estreitar a man con Ana Pastor.\nUn home que reinou así, un ilustrado tan entrañable como carismático no uso do seu despotismo, un señor que fixo de Pontevedra unha cidade case perfecta para vivir e ensinar ao mundo, nunca admitirá que hai unha boa dose de erro en algo da súa creación: os lombos.\nNon porque o coche de vostede ou meu pegue abaixo coa defensa cando baixa do tobogán. Conduza máis a modo. Tampouco porque se fundan as curtas antes ou se resintan os amortecedores. O verdadeiro problema é que as ambulancias non poidan chegar a destino antes e mellor, que os enfermos teñan que bailar de dor cada vez que sobrevoan un obstáculo e que algunhas vidas estean ao límite cada vez que se adentran no labirinto de resaltos.\nUnha dose de inferno no medio do paraíso.


Cargos que pesan sobre Conde Roa: prevaricación, tráfico de influencias e...\nCargos que pesan sobre Conde Roa: prevaricación, tráfico de influencias e suborno\nConde Roa con Feijóo [flickr PPdG]\nRedacción 21:52 do 4 de marzo de 2013\nO ex alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roa, abandonou o xulgado de instrución nº1 de Lugo imputado polos delitos de prevaricación, tráfico de influencias e suborno. A xuíza Pilar de Lara decretou a súa posta en liberdade con cargos esta segunda feira, após tomarlle declaración durante por volta de nove horas. A súa saída dos xulgados, o conservador, aínda militante do PP, non quixo facer declaracións a respecto da súa situación. Unicamente dixo estar "satisfeito" e reiterou que é "completamente inocente".\n"Tranquilo e satisfeito" mostrouse tamén o ex concelleiro compostelán de Seguranza cidadá, Albino Vázquez Aldrey, quen xa prestara declaración e atópase en liberdade baixo fianza, polo que entendeu esta nova citación como "a segunda parte" do testemuño que prestara no momento de ser detido, a mediados de febreiro.\nAmbos están imputados na segunda fase da operación Pokemon, bautizada como operación Manga. Vázquez Aldrey abandonou a súa acta de concelleiro presionado pola súa condición de imputado nunha investigación contra a corrupción. Respecto de Conde Roa, a orde de citación chegoulle ao conservador unha semana despois de que axentes do Servizo de vixilancia aduaneira practicasen no seu domicilio, no casco vello da capital galega, un rexistro en que se incautaron de varias caixas con documentación.\nCómpre recordar que o ex rexedor demitiu do seu cargo tras ser imputado nun delito de fraude fiscal que fica aínda pendente de xuízo. Desta volta, a súa comparecencia perante Pilar de Lara estaría relacionada coa súa imputación por prevaricación e tráfico de influencias, malia que o avogado da defensa di descoñecer a causa da citación xudicial.\nO 14 de febreiro, o mesmo día en que os axentes de Vixilancia Aduaneira rexistraron durante catro horas a vivenda de Conde Roa, foi detido o seu asesor Ángel Espadas, o delegado de Aquagest en Santiago, un promotor cultural e o concelleiro de Seguranza cidadá Albino Vázquez Aldrey. Os dous últimos quedaron en liberdade con cargos e o edil renunciou á súa acta após pagar a fianza que lle impuxo a xuiza instrutora.\nO alcalde do Carballiño declara na sexta feira\nNa sexta feira, tamén ás 10 da mañá, Pilar de Lara tomaralle declaración a Argimiro Marnotes, alcalde do Carballiño (PP), imputado polos delitos de tráfico de influencias e revelación de secretos no marco da operación Pokemon.\nO rexedor carballiñés descartou demitir e atribuiu a súa implicación nesta operación contra a corrupción a "unha vendetta de Vendex", única empresa que concorría á adxudicación do servizo da ORA nun concurso posto en marcha polo goberno de Carlos Montes (PSOE) e que Marnotes decidiu paralizar en cumprimento dunha promesa electoral.\npolítica prevaricación na súa após pola\nAnova convoca para xuño a súa primeira asembleia nacional\nSoberanía, o "único camiño" para que o pobo galego decida o seu futuro


Vieiros: Galiza Hoxe - A segunda lea Caballero-Romeu no camiño da área metropolitanana viguesa\nCuarta feira, 01 de abril de 2020\nComplexo debate e posicións afastadas\nA segunda lea Caballero-Romeu no camiño da área metropolitanana viguesa\nO conselleiro de Presidencia e o actual rexedor vigués xa se enfrontaran polos detalles do proxecto hai máis dun ano. Agora, o modelo de colaboración Vigo-Pontevedra reedita o enfrontamento.\nRedacción - 09:30 10/08/2007\nTags: área metropolitana Abel Caballero Méndez Romeu Pontevedra Vigo\nA lea na que enredan desde hai meses Xosé Luís Méndez Romeu e Abel Caballero tivo outros episodios conflitivos. En marzo de 2006 xa transcenderan publicamente as súas dispares opinións ao fío do borrador presentado daquela pola Consellaría de Presidencia para a futura área metropolitana de Vigo, que naquela altura contemplaba única e exclusivamente á cidade olívica e os municipios máis próximos do contorno comarcal.\nActuando desde a Autoridade Portuaria coma o potencial candidato á alcaldía que daquela o PSdeG aínda se resistía a presentar publicamente, Abel Caballero reaccionou con belixerancia á proposta de Romeu, pedíndolle directamente que retirase o borrador e que o proceso ao completo se iniciase desde cero.\nCaballero aspira a liderar o proxecto\nReprocháballe Caballero a Romeu que non se despregase un amplo diálogo con forzas políticas, alcaldes e axentes económicos e sociais para presentar un borrador abondo consensuado. No fondo, o descontento polo seu propio illamento, dado o peso da propia Autoridade Portuaria, e sabedor Romeu de que o presidente do ente portuario estaba chamado a ser o candidato socialista á alcaldía.\nDesde a alcaldía, o contorno de Abel Caballero agardaría agora o deseño dun proxecto que garanta un área metropolitana forte e con ampla dotación de competencias á fronte da cal estaría o propio alcalde de Vigo, quen presidiría un organismo con elevada capacidade de manobra nun área de influencia que abranguería até 28 municipios da zona.\nO enfrontamento actual volve colocar as posicións no mesmo lugar. Con Caballero desafiando a Presidencia, loita para a cal asegura contar co apoio do presidente, Emilio Pérez Touriño, quen xa en 2006 saíra en defensa do agora rexedor, obrigando a Méndez Romeu a meter no caixón o seu proxecto. O proceso semella similar desta volta, cun conselleiro que deberá apandar coas esixencias desde o ámbito municipal vigués, desde onde se aspira a pilotar estreitamente todo o proceso.\nO eixo Vigo-Pontevedra, adiado indefinidamente\nNese contexto, as posíbeis sinerxias co contorno comarcal de Pontevedra agardarían a unha fase moi posterior. Malia a receptividade existente agora mesmo na cidade do Lérez para aproveitar as posibilidades dun proxecto común, o alcalde de Vigo subliñaba este xoves en público a súa posición ao respecto: "Será dentro de bastantes anos", e engadía, "cando probablemente eu xa non estea aquí". Ao tempo, o rexedor vigués insistiu na súa intención de liderar o debate cos concellos próximos para que antes de que remate o ano exista un borrador que goze de amplo consenso.\nAbel Caballero oponse a unha área metropolitana Vigo-Pontevedra\nNun ano conformarase a área metropolitana Vigo-Pontevedra


Roi Buligan: E para xeneralizar...Lugo\nPublicado por Roi Buligan en 15:23\nA min pásame que sempre me din: de Lugo... pero de Lugo Lugo?\nQue xenial artigo. A verdade é que non era moi consciente dese reduccionismo [claro, non me toca], pero si é certo que Lugo é pensado como definitiva cousa aparte. Algunha explicación psicosocial haberá, agora non me é posible nin intuila.\nDunha volta viñeron uns coruñeses (da cidade) coñecer O Prado das Chantas, cando o viron, unha das rapazas dixo: "É coma unha ronda", e eu espeteille: "A de Outeiro ou a de Nelle?", moi extrañada preguntoume: "Coñeces A Coruña? Eu pensei que eras de Lugo de Lugo".\nAínda non sei se quixo chamarme provinciano ou localista ou ningunha das dúas cousas. Se lle chego a dicir onde nacín e onde medrei, era quen de me dicir: "Ti de que planetas baixaches, neno?"


Cabemos ou non\nO autobús vai completo, están a dicir os dirixentes do PP nesta campaña electoral para amosar que na pel de toro na que alo menos conviven millóns de persoas, os que non teñan collido a tempo o bono deberían quedar fóra e sen posibilidades para iniciar unha nova vida lonxe da súa terra natal. Pechen logo portas e fiestras e numérense para botar aos que non teñen billete, porque senón hai perigo de que avaríe o vehículo.\nClaro que poida que á política de inmigración aínda lle falten uns cantos anos para ser tema estrela dunha campaña electoral en España e quizá o PP esté axitando demasiado cedo unha pantasma que, coas cifras na man, pode deixalos en ridículo. Porque segundo as estatísticas, a man de obra estranxeira que se incorporou ao mercado laboral non só contribuíu a suplir as eivas que había nalgúns sectores, como o da hostalería ou a agricultura, senón que os novos cotizantes á Seguridade Social garanten que non vai ser necesario tocar o fondo de reserva ate mediados da\nSe a todo isto engadimos que a chegada de familias inmigrantes, con máis nenos de media, axudan a manter abertas moitas escolas e rexuvenecen a unha poboación española cada vez máis avellentada, só queda o argumento de que as fronteiras son un coladoiro para bandas de delincuentes internacionais. Pois seguramente, pero ese problema vai habelo sempre, porque as mafias teñen unha estrutura ben definida e radicada nos puntos onde actúan, e que só se pode combater cun aumento dos efectivos policiais.\nEso si, se vostede pregunta na tasca a moitos dos que pasan nela varias horas ao día vanlle dicir que aos estranxeiros hai que botalos, porque o único que veñen é a sacarllelo traballo aos españois, un argumento que cunha linguaxe políticamente máis correcta leva a algúns políticos a dicir que aquí xa non cabemos máis. Pois pode que en grandes capitais como Madrid ou Barcelona a presión demográfica estea a xerar problemas aos seus respectivos alcaldes, aínda que ata agora ningún dos dous se viu na obriga de poñer barreiras co cartel de deixen saír antes de entrar.\nSen embargo, si sabemos que máis dun milleiro de aldeas galegas quedaron despoboadas na última década ou que rexedores de pequenos pobos teñen que incentivar económicamente os natalicios ou o asentamento de parellas para non esmorecer. O problema logo non semella ser de falta de prazas senón de como están distribuidas e como se está a reequilibrar o territorio. Se o bus vai cheo, que poñan máis líneas, diría outro.


Galicia Bilingüe promociona, na entrada dos colexios de Vigo, o videoxogo 'Trolas da normalización lingüística' - Vigo al minuto\nGalicia Bilingüe promociona, na entrada dos colexios de Vigo, o videoxogo ‘Trolas da normalización lingüística’\nUn dos carteis posto nunha farola á porta dun colexio, este mércores/Tresyuno Comunicación\nGalicia Bilingüe está facendo campaña a prol dun videoxogo chamado ‘Trolas da normalización lingüística” e faino na porta dos colexios, entregando propaganda ou pendurando carteis preto da entrada dos mesmos. A líder desta asociación confirmou esta propaganda, neste intre so en Vigo, pero coa intención de que se vea noutras cidades.\nO xogo, que vale para todos os públicos, serve para, segundo Galicia Bilingüe, denunciar o que califican de trolas e falsos argumentos do entorno nacionalistas para rexeitar a liberdade lingüística. Para facer o xogo máis atractivo, sortéanse premios entre os participantes.\nHai que lembrar que para esta organización, a inmersión lingüística é discriminatoria cos nenos castelanfalantes e, segundo anunciou nalgunha ocasión “viola o artigo 2 da Declaración Universal de Dereitos Humáns”.\nFixo unha campaña, tamén na entrada dos colexios, para “axudar ás familias galegas a decidir en que idioma estudiarán os escolares” entregando folletos nos que se recomendaba aos país que tivesen en conta a dificultade dos termos en Coñecemento do Medio, a dificultade de comprensión dos enunciados e que era no colexio onde os rapaces aprendían un rexistro culto.


Xavier Castro Pérez, naceu en Cangas (Pontevedra) en 1954. Realizou estudios de bacharelato en Vigo e en 1972 escomenzou a carreira de Xeografía e Historia na Universidade de Santiago. Nesta época colabora esporádicamente en diversos diarios e participa nas actividades galeguistas que se levan a cabo nos medios universitarios. Licénciase en 1977 consagrándose dende entón á docencia e a investigación histórica. En 1982 obtivo o grado de doctor en Historia, coa calificación de sobresaliente "Cum Laude", na Universidad de Santiago, cunha tese sobre o galeguismo na encurrillada republicana, dirixida por el Prof. Dr. D. Jesús Mª Palomares Ibañez.\nCreou o Colectivo de Historia Xerminal, que levou a cabo un labor de critica historiográfica que foi publicando na prensa e en revistas culturales durante varios anos. Mediante un traballo en equipo realizou un amplio estudio sobre a historia do movemento obreiro en Vigo nos anos trinta, que viu a lus en 1991, publicado por Edicións Xerais de Galicia. En 1980 consegue por concurso de méritos o posto de catedrático interino na Escola Universitaria de EXB de Ourense, obtendo en 1987 a praza de catedrático en propiedade mediante concurso oposición. Impartíu tamén a asignatura de Historia de América no Colexio Universitario de Ourense durante o curso 1985/86. Complétase esta docencia con clases impartidas nos Centros Galegos de Bos Aires e Montevideo e na Université de Rennes, onde foi contratado durante o curso 1985/86 como "maître de conférences associé" para dictar clases de Historia Contemporánea de España.\nDende 1991 imparte docencia na Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago, obtendo a catedra de EU en Historia Contemporánea en 1995.\nDesplazouse a universidades estranxeiras para ampliar estudios: Realizou consultas bibliográficas nas bibliotecas de Rennes e París nos anos 1985 e 1988 e nas norteamericanas de Os Anxeles (UCLA), Berkeley e Nova Iork en 1991 e 1994.\nTamén efectuou un traballo de investigación no Centro Studi Emigrazione de Roma, en xullo de 1991.\nColaborou en diversas revistas especializadas en Historia, culturales e na prensa diaria. Pronunciou numerosas conferencias e presentou comunicacións en varios congresos de Historia Contemporánea.\nEn colaboración co profesor Jesús de Juana promove dende 1983 as Xornadas de Historia de Galicia, das que se levan celebrado dez edicións, recopiladándose ata o momento en libros as nove primeiras. Formou parte do equipo de redacción da revista Grial, e dende febreiro de 1997 foi o subdirector.\nNa actualidade realiza traballos de investigación sobre historia social centrados na temática da emigración e a historia da alimentación e da sociabilidade. Dirixe tamén un proxecto de investigación sobre a historia da alimentación en Galicia subvencionado pola Xunta de Galicia. Entre as suas principais publicacións destacan os libros: O galeguismo na encrucillada republicana (1985), 2 vols. e A lume manso. Historia social da alimentación en Galicia, Editorial Galaxia, Vigo, 1998. Ayunos y yantares. Usos y costumbres en la historia de la alimentación, Editorial Nivola, Madrid, 2001.


A obra conta cun prazo de execución de 5 meses e concéntrase en Lourido, Fornelos e Meder\nA Alcaldesa de Salvaterra de Miño, Marta Valcárcel, ven de asinar o contrato da obra “Mellora de camiños municipais en Lourido, Fornelos e Meder”, coa empresa adxudicataria do concurso público Naron SL.\nEsta actuación está financiada con cargo á subvención concedida pola Axencia Galega de Desenvolvemento Rural da Consellería de Medio Rural, ao abeiro do Plan de mellora de camiños municipais 2019-2020, e achega municipal con cargo ó orzamento do Concello, por un total de 64.603,11 €.\nEn ambos camiños o firme actual é de aglomerado asfáltico, atopándose este nun estado notablemente deteriorado. Por iso se plantexa executar unha nova capa de rodadura sobre o pavimento asfáltico existente, para mellorar a calidade e seguridade de ambos camiños. A obra conta cun prazo de execución de 5 meses.


Por que capacitarse?Formación xenéricaFormación sectorial\t<< Abril 2012 >>\n30 Formación xenérica\nNa axenda poderá ver o calendario de cursos convocados, a localidade onde se impartirán e o lugar de inscrición. Operativa de servizos\nObxectivos: Identificar as vantaxes competitivas nas empresas de servizos. Coñecer os factores que inciden na retención dos clientes. Xestionar adecuadamente a calidade nas empresas de servizos. Contidos:\n1. O sector servizos. Características xerais. 2. Diferenzas fundamentais entre produtos e servizos; Visión tradicional; Novo enfoque: Front stage e Back stage. 3. As relacións nos servizos; O triángulo de servizos; Como vender servizos; quen vende; O valor para o cliente: A percepción e a expectativa. 4. Claves para alcanzar a calidade; The fit: o axuste entre a proposición de servizo e o valor para o cliente; O proceso do cambio.\nOrganización e dirección de empresas\nObxectivos: Potenciar habilidades para planificar e organizar o funcionamento da empresa. Priorizar e aproveitar as oportunidades da empresa e do entorno.\nContidos: 1. A importancia de ter un obxectivo claro. 2. A organización de tarefas; como priorizar. 3. Organización e xestión do tempo. 4. Xestión de equipos eficaces. Comunicación.\nPolítica de xestión de cobros e pagos\nXestión económica e financeira Dirixido a: Autónomos, xerentes e traballadores das pemes.\nObxectivos: Aprender a xestionar de forma óptima o sistema de cobros e pagos na empresa. Dominar os conceptos básicos de equilibrio na tesouraría.\nContidos: 1. A función financeira e a xestión da tesouraría na Peme. Conceptos básicos. 2. Os presupostos de tesouraría. 3. Os medios de cobro e de pago. 4. A mecanización da tesouraría.\nPáxina 8 de 12\tInicioAnterior12345678910SeguinteFin\tEspañolGalego


Denunciamos un vertedoiro ilegal en Aranga - Aranga - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nImaxe do vertedoiro ilegal (Facebook de Entre Nós Aranga)\nDesde o BNG lamentan o vertedoiro e recordan a súa proposta de creación dun punto limpo de carácter comarcal fixo e outro móbil, así como a súa aposta decidida pola compostaxe, tanto individual como comunitaria, ademais do estudo para a implantación da recollida porta a porta.\nbngasmarinhas 07 nov. 2019 - 11:38\naranga vertedoiro carlos-diaz punto limpo\nPropomos no Pleno promover a implantación dun punto limpo supramunicipal\nAranga, 6 de novembro. As redes sociais fixéronse eco onte dun vertedoiro ilegal de residuos no punto de recollida de plásticos agrarios, instalado hai meses polo Concello de Aranga. Nas proximidades do punto de recollida acumúlanse todo tipo de residuos, como neumáticos, bañeiras ou restos de obra. O grupo local do BNG denuncia os feitos e empraza ao goberno local a actuar, para evitar que se consoliden estas prácticas incívicas.\nCreación dun punto limpo de ámbito comarcal\n“Aranga carece aínda dun punto limpo e a aparición de vertedoiros de residuos incontrolados demostra a falta de sensibilidade ambiental e de control por parte do goberno local”, denuncian desde o BNG.\nDesde o BNG lembran que o goberno local de Aranga asinou en precampaña das locais un convenio para usar o punto limpo de Curtis, que privatizaba a recollida e que resultaba ademais “caro e ineficaz”. Fronte á opción do convenio co concello de Curtis, reclaman a creación dun punto limpo comarcal, compartido entre varios concellos, porque consideran que os servizos mancomunados son “vitais para lograr a súa viabilidade económica, máxime se temos en conta a demografía de concellos como Aranga.\nOutro servizo máis, avanzan desde a formación nacionalista, debera ser o “punto limpo móbil”, que ven “ideal para unha poboación dispersa”, porque facilita á veciñanza a xestión dos residuos non voluminosos e a reciclaxe, mediante recollida selectiva nun vehículo onde un operario/a axude a depositar e clasificar pequenas cantidades de residuos non orgánicos, ademais do servizo de recollida periódica de mobles e outros enseres xa existente.\nOutras propostas en materia ambiental\nPor outro lado, engaden os nacionalistas, este vertedoiro ilegal demostra que o modelo de xestión dos residuos do PP “non funciona, ou directamente non existe”. Nese sentido, os nacionalistas propoñen un cambio de modelo de xestión dos residuos por unha cuestión de eficiencia e de sostenibilidade e tamén porque se trata dun cambio “inevitábel, que contribuirá ademais a abaratar o recibo do lixo. A compostaxe xenérica e a recollida porta a porta son o futuro”, concluíu Díaz.\nSegundo apuntan desde o BNG, “se queremos ver Aranga libre de vertedoiros ilegais, a concienciación é fundamental, mais tamén o é mellorar a xestión do servizo, con máis frecuencias de recollida e de limpeza de colectores, que no rural deixa moito que desexar, afirmou o responsábel nacionalista, Carlos Díaz.\nO modelo actual de xestión de residuos en Aranga opta hoxe por unha recollida de lixo centralizada e ao servizo de intereses privados con destino á planta incineradora de Sogama. “Aranha necesita un punto limpo comarcal, e nós defendemos o seu carácter mancomunado. Hoxe por hoxe, Aranga non está no Consorcio das Mariñas e non pode beneficiarse, salvo outro novo convenio, dos seus servizos presentes ou futuros”, asegurou o voceiro nacionalista.\nDesde o BNG, en definitiva, propoñen unha alternativa que pasa por unha aposta decidida pola compostaxe, tanto individual como comunitaria, un punto limpo comarcal fixo e outro móbil, ademais do estudo para a implantación da recollida porta a porta, “xa testado con éxito en concellos gobernados polo BNG como San Sadurniño”. Estas propostas, din no BNG, permitirán aforrar na factura da recollida do lixo.\nO BNG exixe á Xunta que garanta que a liña de bus Vila de Cruces – A Coruña seguirá operativa despois de xaneiro de 2021 e que se melloren e aumenten as frecuencias\nO BNG de Aranga reclama maior atención ás rutas de sendeirismo\nO BNG reclama melloras na rede telefónica na parroquia de Fervenzas


Política Social destaca o importante labor de dinamización do centro sociocomunitario do Calvario | Noticias Vigo\nO director xeral de Inclusión Social, Arturo Parrado, destacou o importante labor de dinamización do centro sociocomunitario do Calvario, en Vigo. Fíxoo durante unha visita realizada esta mañá ás súas instalacións na que estivo acompañado da delegada territorial da Xunta en Vigo, Corina Porro.\nArturo Parrado puido comprobar as diferentes actividades que realizan os usuarios do centro como obradoiros de arte floral, de pintura ou clases de ioga, pilates e informática. Un completo programa de actividades, sinalou o director xeral, que converten as instalacións no epicentro de ocio do barrio vigués.\nAsí mesmo, Parrado tamén se achegou aos centros sociocomuntarios Rivera Atienza e o situado na rúa Pi y Margall, os dous en Vigo. Alí sinalou que estas instalacións axudan que as diferentes zonas da cidade teñan un punto de reunión das veciñas e veciños.


Entrevista María Carmen Caramés Gorgal: “Quería deixar por escrito todas as anécdotas e vivencias das miñas avoas para que non se esquecesen” – Lecturafilia\nLecturafiliaEntrevistasa madriña, Dos días escuros, editorial fervenzas, entrevista maria carmen carames gorgal, literatura feminista, literatura sobre violencia machista, maria carmen carames gorgalDeja un comentario\nUn espazo para as mulleres na literatura cunha especial atención á loita pola erradicación das violencias machistas. De aí xermolan en boa medida as obras, tanto poéticas como narrativas, de María Carmen Caramés Gorgal, unha escritora moi comprometida coas problemáticas sociais e coa memoria. Gañadora de premios importantes como o Certame de Relatos de Muller Matilde Bares ou o Premio Johán Carballeira de Poesía, ambos convocados polo Concello de Bueu, vén de publicar a novela A Madriña, na que dá voz a dúas mulleres separadas no tempo pero cun vínculo entre elas: Lola, a madriña, e Tareixa, a súa afillada. Ademais, o libro convértese nunha homenaxe a unha forma de vivir con moito arraigo no rural e que vai esmorecendo.\nPregunta (P): Escribes poesía e narrativa, xéneros nos que tes colleitado diversos premios. En cal te sentes máis cómoda?\nEn calquera dos dous me sinto cómoda aínda que me enfronto a eles de forma diferente. A poesía xorde de xeito inesperado, é máis como unha necesidade case fisiolóxica e vai acompañada dunha certa urxencia; a narrativa pode agardar, sinto que teño máis control sobre os tempos e é menos circunstancial. Pero se tivese que escoller, quedaría coa poesía.\n(P): Ao longo da túa escrita podemos ver a preocupación constante na loita contra as violencias machistas e as desigualdades de xénero. Pode a literatura axudar na toma de conciencia social?\nEntendo que si. Cando a cultura do patriarcado está tan estendida e tan normalizada aínda que parece formar parte do ADN dun importante sector da sociedade, calquera medio, calquera voz e calquera iniciativa que dea visibilidade ás súas terribles consecuencias non é desdeñable. Reivindico ademais esta parcela para o tratamento que nós, mulleres, facemos do tema na escrita, cualitativamente diferente ao que poden facer os nosos compañeiros varóns.\n(P): Dos días escuros, poemario co que gañaches o Premio de Poesía Johán Carballeira, trata precisamente o tema da violencia de xénero máis crúa, da psicolóxica e da física. Un dos versos que a min máis me impactou foi o de “o derradeiro número da funesta lista”. Cómpre abordar o tema da violencia cara á muller desde a humanidade e non desde o da simple estatística, pero como o facemos?\nA estatística debería servir, en primeiro lugar, para calar algunhas bocas que aínda negan a existencia deste mal endémico en todas as súas formas e, en segundo, para escandalizarnos da dimensión da traxedia; pero non parece cumprir nin unha cousa nin outra. Detrás de cada asasinato, de cada violación, de cada denuncia, está o drama persoal dunha muller que precisa ou precisou dunha rede de apoios suficientemente sensibilizada, empática, preparada e comprometida que debería estar institucionalizada pero que, hoxe por hoxe, non existe máis alá do papel e as boas intencións porque, como estamos a ver, aínda non conseguimos desterrar o machismo definitivamente das institucións nin desfacernos dos roles profundamente estereotipados.\n(P): A Madriña é o teu recente libro, unha proposta moi feminista que parte da vida dunha muller no pasado para levarnos ao presente máis recente. De onde xermola esta idea?\nA idea está recollida en boa medida na dedicatoria do libro: ”Para que nada se perda”. Quería recoller e deixar por escrito todas as anécdotas e vivencias que me contaron as miñas avoas, para que as novas xeracións da familia coñecesen a través deste legado o tempo que lles tocou vivir, a maneira en que elas, mulleres, se enfrontaron ás peores dificultades e se adaptaron aos profundos cambios do último século.\n(P): Lola e Tareixa, as protagonistas principais, teñen parecidos con alguén da túa contorna?\nLola é un calco da miña avoa paterna, a madriña: forte, decidida, loitadora, unha sobrevivente que non aceptaba convencionalismos, cunha vida moi intensa e un corazón moi grande. Tareixa segue moitos dos pasos que eu mesma dei na miña traxectoria vital, ten de min a maneira de enfrontarse ao mundo e algúns dos trazos máis característicos da miña personalidade tamén se filtraron nesta personaxe.\n(P): Ao longo da historia demóstrase a loita pola supervivencia que tiveron que librar as persoas (mulleres) que nos precederon. É esta unha homenaxe a todas elas?\nDende logo, especialmente a esa figura tan representativa no noso rural como eran as madriñas, as matriarcas que termaron da vida e da familia elas soas en circunstancias e épocas tan complicadas como a Guerra Civil, a posguerra ou a emigración.\n(P): Sitúas a novela no rural galego o que, ao igual que as personaxes, tamén está sometido a cambios importantes. Outra homenaxe a unha forma de vida en extinción?\nTamén, porque o rural, tal e como o coñeceron as dúas protagonistas desta novela, xa se extinguiu, só temos constancia del a través da escrita, do que nos contaron de viva voz os nosos devanceiros ou do que formou parte da infancia e xuventude dos e das que xa temos unha certa idade. Na propia novela repásase un século de historia onde se van deixando atrás tradicións, tarefas ou costumes moi arraigadas como o traballo colaborativo, os fortes vínculos coa veciñanza ou a “cultura dos marcos” para dar paso a unha forma diferente de entender e vivir a aldea, con mentalidade urbanita.\n(P): A novela semella moi realista. Canto hai de realidade e de ficción na mesma?\nNon é unha novela en absoluto autobiográfica no que á trama se refire, pero case todo o que se conta nela é real.\nTanto Lola na primeira parte do libro como Tareixa na segunda, son o instrumento para ir tecendo toda unha sucesión de anécdotas, vivencias, caracteres ou expresións tanto propias como de persoas achegadas que fan posible acadar a intención última deste libro que era precisamente deixar constancia delas.\n(P): Gañaches certames literarios tan importantes como o Premio Johán Carballeira de Poesía ou o Relatos de Muller Matilde Bares, ambos convocados polo Concello de Bueu. Que importancia lle das aos premios en xeral e a estes en concreto?\nOs premios supoñen un recoñecemento á miña labor de autora e iso é moi gratificante. O feito de que un xurado tome a difícil decisión de escoller o meu traballo fronte a outros pon en valor o que fago e ás veces supón tamén a única forma que temos de publicar os autores/as descoñecidos/as.\nEn canto aos premios Johán Carballeira de Poesía e o de Relatos de Muller Matilde Bares, sinto por eles unha especial benquerenza porque me presentei a eles cun tema recorrente na miña escrita como é a violencia de xénero e de aí saíu o poemario Dos días escuros e o xermolo da novela A Madriña, ademais descubrín un pobo precioso e acolledor e coñecín xente marabillosa. Non se pode agardar máis!\nO que me inspira realmente son as cousas e as persoas máis achegadas, as miñas propias vivencias, a maneira en que me afecta o cotián.\n(P): Preparas algún proxecto literario do que nos poidas avanzar algo?\nVeño de rematar un novo libro de poemas e tratarei de seguir traballando nunha segunda novela que teño aparcada dende hai algún tempo.


“Menos no baño, temos libros en todos os sitios” | Suma Ágora\nDavid M. Sobrino Platas naceu un 21 de xuño de 1999 na cidade de A Coruña. Con tan só 9 anos recibiu o primeiro premio nun concurso de contos de Nadal do xornal La Opinión co relato O agasallo de reis. Agora, con 16, xa ten dúas obras ás súas costas: a nouvelle Finisterre (2012) e a novela Música mestre (2013).\nDavid achégase á biblioteca para participar no ciclo Conversas con… e falarnos da súa experiencia como escritor novel e das súas inquedanzas. Vaia dende aquí o noso agradecemento por colaborar coa nós nesta iniciativa que pretende visibilizar mentes inquedas, novos creadores e todo o potencial que ofrece este barrio.\nA biblioteca e o barrio\nO primeiro, parabéns por con 16 anos ter publicado xa dúas novelas. Con todo, nós temos que confesarche que te coñecemos por Begoña, a subdirectora do IES Agra do Orzán no que estudas, que nos falou de ti.\nCal é a túa percepción do barrio no que estamos?\nXa non vivo aquí dende hai moitos anos. Cando nacín vivíamos no barrio pero hai tempo que nos mudamos a Los Rosales. Evidentemente este é un barrio con moita inmigración e o máis poboado de España. Sorpréndeme bastante, no instituto tivemos xente dos cinco continentes… Australia, América, África, Europa…\nNos aquí na biblioteca vémolo a diario, cal é a túa imaxe da biblioteca?\nEu participei o ano pasado en Libros Vivintes e está moi ben. Promociona moito a biblioteca e axuda a dar a coñecer sobre todo a persoas. Quedei alucinado con Manuel polo dos tratamentos coas mans sen tocar á xente, en canto lin o relato, dixen…ese!\nAmor pola escrita\nParticipas nalgún club de lectura?\nFixen a presentación do meu libro no club de lectura do instituto, pero participar non participei de ningún club. O que si que fun é a un taller de escritura cando estaba a escribir Música mestre pero desapunteime porque non sentín melloría especialmente.\nParticipei xa algunha vez nunha páxina en Internet que se chama Literautas, dirixida por unha escritora coruñesa que se chama Iria López Teijeiro. Escribiu Meniña de cristal, obra coa que gañou o I Premio Biblos-Pazos de Galicia. Empezou un blog no que dá consellos de escritura e eu ás veces o leo porque me axuda a coñecer máis recursos e ferramentas. Ten un taller de escritura no blog no que podes participar un mes sen participar outro, é independente. Eu participei dous meses, un sobre un relato que tiña que desenvolverse nun parque e tiña que aparecer un periódico atrasado, e outro que tiña que ser nun castelo e incluir a frase se “acabó el juego”. Recibiu moi boas valoracións.\nAmbos relatos poden lerse na páxina Literautas:\nDeja de hacer el rídiculo\nAlgún autor/a que che guste especialmente?\nEn concreto non. Non me gusta moito a fantasía nin a ciencia ficción. Tento escoller libros máis realistas e gústame tamén a literatura de novela negra.\nEmpezaches cos relatos…\nSi, hai bastante tempo xa gañei un concurso de relatos de Nadal de La Opinión, con O agasallo de reis. E xusto ao rematar primaria empecei a escribir Finisterre, en lingua castelá. Trata dun matrimonio que vai facer unha viaxe e das aventuras da mesma.\nQue hai de diferente en ti como escritor dende esta primeira obra?\nPrincipalmente a técnica. Agora as personaxes son máis complexas psicolóxicamente e emprego tamén saltos no tempo.\nCómo xurdiu a idea de Música mestre?\nÉ curioso porque a historia vai dun gato que aprende por si mesmo a tocar o piano. Está baseada en feitos reais aínda que pareza incrible. Eu lérao nun recorte de xornal, busquei máis información en internet e ahí empecei a idear un pouco. Música mestre e a tradución feita do castelán ¡música maestro! que dicía sempre a miña bisavoa cando escoitaba música e é en homenaxe a ela. Ademáis, se despois les o libro verás que tamén quere dicir outra cousa dentro da obra.\nDou fe disto e anímovos a que pasedes pola biblioteca a descubrir Música mestre, próximamente dispoñible para préstamo! E permítome a licenza de compartir un pequeno fragmento que me gustou especialmente:\n“Ler o libro de John Steinbeck fixera que Bernard cambiase de opinión. Nunca na súa vida imaxinaría que ler un libro ía ser para el un entretemento, pero o que cría imposible forra que este perturbase no seu pensamento”.\nEsta é a túa última obra polo de agora, tes en mente algunha nova idea?\nAcabei Música mestre en xuño de 2013 e despois empecei a cavilar para empezar a escribir outra cousa. Non me saía nada e agora estou cun que vai estar ambientado na Guerra Civil Española, aquí en Galicia. Todavía non teño claro como se vai titular, teño toda estrutura creada e xa estou empezando a escribir o borrador.\nDespois da entrevista, falando dun xeito máis informal na biblioteca, David confesounos que un posible título para a súa próxima novela é Soños de améndoas e granadas. Non sabemos se este será ou non finalmente o título, o que si é certo é que xa estamos desexando lela.\nDavid como autor\nCómo se vive na túa casa que sexas unha persoa que leva escribindo dende idades temperás?\nDun xeito normal, tampouco o vemos como algo extraordinario.\nOs/as teus compañeiros/as de instituto son coñecedores de que escribes?\nSi. Na biblioteca do instituto nada máis chegar o primeiro que ves nas estanterías de abaixo son varios libros meus postos.\nA miña amiga Marta dime “eu non sei como se che ocorren tantas cousas na cabeza”.\nDe onde che nace esa ansia de escribir?\nDe sempre, dende pequeno de todo gustoume. Libros na casa temos moitísimos. Cando estaba en primaria, secundaria e ESO nos mandaban cubrir a típica enquisa e había unha pregunta “Na casa aproximadamente cantos libros tes?”, entre as opcións “de 5 a 10”, “de 100 a 200”, “de 300 a 400”, eu marquei +1000. O salón está cheo de libros, na miña habitación tamén hai libros, menos no baño temos libros en todos os sitios.\nGustaríache dedicarte profesionalmente a escribir?\nProfesionalmente evidentemente non, non se pode. Eu penso que non é posible, para iso tes que ser o mellor dos mellores. Eu creo que si podería facelo pero compaxinándoo sempre con outra cousa.\nDa música tampouco pensas que poidas vivir?\nMúsica penso que non. O meu pai era músico, tocou na Orquestra Os Satélites durante varios anos. Agora está retirado da música e é empresario. Tamén tocaba o saxofón e para seguir un pouco o seu camiño empecei a tocalo eu. Gústame pero tampouco son moi bo.\nEn que che gustaría desenvolverte?\nPois non o teño todavía moi claro, estou estudando agora Bacharelato de Ciencias Sociais para facer probablemente algo relacionado con comunicación audiovisual e xornalismo.\nUn libro… Aquel neno, de Xosé Neira vilas e, de máis novo, a saga de Harry Potter\nUn disco… Non teño predilección por ningún disco en concreto, senón temas soltos de distintos grupos\nUnha película… El curioso caso de Benjamin Button\nUn lugar… Santiago de Ois, a miña aldea. A mellor do mundo\nUn soño… Vivir sempre feliz e poder chegar a ter un traballo facendo o que me guste\nUn comentario en ““Menos no baño, temos libros en todos os sitios””\nEsta entrada foi publicada o Outubro 19, 2015 por nmartinezrey en Conversas con...,Literatura Bubok, conversas con, David Sobrino Platas, escritores noveis, escritores noveles, Finisterre, Música mestre.


Outro veleiro termina varado na Praia de Santa Marta - ValmiñorTV\nInicioBAIONAOutro veleiro termina varado na Praia de Santa Marta\nDo mesmo xeito que sucedeu o pasado 13 de decembro, un veleiro acabou varado este mércores na Praia de Santa Marta despois de permanecer á deriva pola baía baionesa. Segundo parece, o amarre no que se atopaba fondeado rompeu, e o vento arrastrouno ata o areal. Todo o litoral galego atópase en alerta laranxa por un temporal costeiro que comezou na tarde de onte.\nAconséllase a suspensión das actividades pesqueiras e marisqueiras como medida preventiva naquelas zonas máis perigosas. Tamén se recomenda que se extremen as medidas de seguridade á hora de realizar calquera actividade no mar e que se revisen os cabos e amarres das embarcacións.\nO xoves Galicia queda nunha zona de transición entre o anticiclón situado ao oeste e a borrasca centrada no Mediterráneo. Esta configuración volve deixar un réxime de ventos de compoñente norte, con ceos anubrados e chuvias máis probables na metade norte. As temperaturas quedarán sen cambios ou en lixeiros ascensos. Os ventos soprarán do norte, frouxos en xeral.\nO venres entraremos na influencia dun anticiclón centrado ao oeste da península Ibérica polo que recuperaremos a estabilidade, con ventos de compoñente norte que aportarán moita humidade. Os ceos presentarán nubes e claros, sendo máis anubrados canto máis ao norte, e con posibilidade de orballos no extremo norte durante a mañá. As temperaturas sufrirán un lixeiro descenso. Os ventos soprarán do noroeste, frouxos en xeral.\nO sábado será un día de transición á espera da chegada dunha fronte polo terzo norte cara ao final do día. Polo tanto, os ceos estarán parcialmente anubrados con néboas mestas en comarcas do interior e ceos máis despexados no sur. Pola noite a chegada dunha fronte deixará os ceos cubertos e chuvias na metade norte. As temperaturas non terán cambios significativos, con lixeiros descensos das mínimas. O vento soprará frouxo do noroeste.\nA Comisión de Festas Santiago e Santa Ana de Parada organiza este domingo 13 de xullo a súa tradicional sardiñada en Montecastelo. Desde as 10:00 da mañá poderanse degustar sardiñas con pan de millo, churrasco, […]


"Do que hai que falar é de criterios, de reparto de fondos provinciais e de xustiza distributiva"\nInicio/Entrevistas/“Do que hai que falar é de criterios, de reparto de fondos provinciais e de xustiza distributiva”\n“Do que hai que falar é de criterios, de reparto de fondos provinciais e de xustiza distributiva”\nO alcalde do Barco, Alfredo García, valora o pleno provincial no que se rexeitaba a moción da oposición que pedía un plan único no reparto de fondos e no que resultaba reprobado como presidente da Fegamp\nO alcalde do Barco e presidente da Fegamp, Alfredo García./ Foto: Carlos G. Hervella.\nO presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) e alcalde do Barco, Alfredo García, asegura que os concellos da provincia de Ourense van seguir demandando un “plan único” no reparto de fondos da Deputación. A pesar de que a moción que a oposición presentaba no pleno desta entidade resultaba rexeitada na sesión do 9 de agosto, iso non quedará aí. Nesta mesma sesión o PP presentaba unha emenda, que si saía adiante cos seus votos, e na que acordaba “continuar co cumprimento do Plan de mandato Ourense 15-19” e reprobar ao presidente da Fegamp.\n– Como valora a emenda presentada polo grupo do PP na Deputación provincial?\nEu tildaríaa de kalkiana, por usar unha das palabras que se utilizaron no pleno. Iso é impedir que a oposición cumpra co seu labor. Unha cousa é que as emendas estean previstas, pero están previstas para acordos que proceda corrixir sobre a marcha. Se a oposición pide un pleno extraordinario para tratar un tema, o único que hai que facer é falar dese tema e o grupo de goberno o que ten que facer é votar a favor ou en contra, que é o lóxico, e aí é onde se acaba.\nPenso que isto simplemente é non querer falar do que realmente importa, que é a financiación municipal, os criterios e como se fai. Aos veciños do Barco, por exemplo, o que lles ten que interesar é que o Concello recibe da Deputación con carácter ordinario ao ano entre 165.000 e 170.000 euros. En cambio, se se repartisen 20 millóns de euros con criterios obxectivos, como os que seguen as outras deputacións galegas, pois probablemente estaría entre 465.000 e 500.000 euros, é dicir, 300.000 euros máis todos os anos, que nunha lexislatura serían 1,2 millóns de euros. Disto é do que hai que falar e diso loxicamente non quere falar o presidente da Deputación. En todo o demais non vou a entrar, nin a facer ningunha valoración porque creo que se contesta só. Os cidadáns entenden perfectamente a proposta que facemos os alcaldes da provincia de Ourense, e polo tanto, pouco hai que dicir.\nO rexedor barquense, no seu despacho./ Foto: Carlos G. Hervella.\n– A emenda inclúe a súa reprobación, cando en ningún momento na moción presentada pola oposición se alude a vostede…\n¿Como o xustifican? Arremetendo contra min, punto. En vez de falar de financiamento e dos criterios, pois criticamos ao alcalde do Barco ou ao presidente da Fegamp. Do que hai que falar é de criterios, de reparto de fondos e de xustiza distributiva entre todos os cidadáns da provincia, vivan onde vivan e estean gobernados por quen eles decidiron no seu momento que querían estar gobernados. Non hai máis.\n– No pleno apuntábase que a demanda dun plan único non remata con esta moción, ¿vaise continuar con novas iniciativas?\nEfectivamente, nós non imos parar neste intento, imos seguir convencendo á poboación de que este tipo de reparto non é o camiño, que o camiño é outro, é o que emprenderon o resto de deputacións de Galicia e que, polo tanto, Ourense non pode ser unha illa nese sentido.\nalcalde alfredo barco criterios Deputación emenda fegamp financiación financiamento garcía moción Ourense pleno pp presidente reprobación


Carlota Román instou á directiva, presidida por Salvador Santiago Rodríguez, a presentar un informe no que se recollan os puntos nos que esta asociación, nacida algo máis dun ano, e o Concello poden colaborar co obxectivo común de promocionar a cidade.\nAmbas partes amosáronse de acordo en que o turismo debe ser un dos principais piares económicos de Pontevedra, pero para iso todos os implicados no sector público e privado teñen que arrimar o ombreiro.\nCarlota Román aplaudiu o esforzo de Hoaspo por converterse nunha voz representativa da hostalería da cidade. Na mesma asociación, que camiña xa cara o centenar de asociados, conviven restaurantes, bares, cafeterías, pubs e locais de copas. Agora están a falar de nomear un vocal por cada subsector, pero continuando baixo o paraugas dunha única asociación que sexa unha voz representativa diante da sociedade e das administracións.\nA concelleira aplaudiu esta postura que, na súa opinión, supera visións máis curtas e baseadas no individualismo. Puxo como exemplo a dispersión que existe na xestión turística, na que as distintas administracións van cada unha por un lado, diversificando esforzos. Neste sentido, anunciou xuntanzas con responsables políticos da Xunta e da Deputación para tratar de corrixir esta tendencia. Ao tempo, explicou a súa intención, xa expresada aos responsables da institución cameral, de intensificar a colaboración coa Cámara de Comercio en todo tipo de cuestións económicas.\nFinalmente, Carlota Román anunciou que está a traballar nunha planificación cuatrienal, que quere pactar con todos os sectores asociados e que vai poñer un acento especial na potenciación do turismo congresual aproveitando os recursos existentes no Pazo da Cultura.\nA concelleira de Promoción, Turismo, Feiras, Mercado e Matadoiro está a manter xuntanzas con todos os colectivos que abrangue o amplo abano das súas responsabilidades municipais.\nHoxe é 20.08.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 02.08.2011 polo Concello de Pontevedra.


O Concello de Padrón duplicou as altas nas últimas semanas e só hai seis infectados na vila\nO Concello de Padrón actualizou os datos de contaxio de coronavirus e, segundo as últimas cifras facilitadas polo Centro Médico municipal, na vila rexistraronse un total de 33 casos de contaxio polo virus COVID-19 ao longo destes meses. Hai seis casos activos na actualidade, o que supón que nas últimas semanas houbo numerosas altas. En total, 24 persoas foron dadas de alta neste período. Respeto ao número de falecementos, rexistraronse tres mortes por coronavirus en Padrón.\nPola súa parte, o executivo local continua coa xestión da pandemia -tanto en relación cos aspectos sanitarios como na reactivación da economía local-. Así, recentemente realizouse o reparto de máscaras cirúrxicas entre toda a poboación da vila para que se preparen para sair a rúa con seguridade durante a Fase I. E, do mesmo xeito, estase preparando a entrega de biombos de cristal templado para todos os negocios e tendas locais, co obxetivo de incrementar a seguridade e evitar a propagación do virus. Asimesmo, todas as semanas unha empresa especializada procede á desinfección e limpeza do Centro Médico, dos distintos edificios municipais e de todos aqueles espazos comúns públicos.\nO alcalde de Padrón insistiu na necesidade de seguir executando os protocolos de seguridade e hixiénico-sanitarios establecidos. “É importante actuar con moita precaución, e seguir traballando na protección da sociedade para superar esta pandemia global”, incidiu.


PAe - Actualización da Miniapplet e versión final do Cliente de Firma\nActualización da Miniapplet e versión final do Cliente de Firma\nO cliente @asina procedeu á publicación de dúas novas versións dos produtos miniapplet e applet cliente de firma.\nO cliente @asina é un dos produtos da Suite @sinatura de solucións de identificación e firma electrónica. Proporciónase ás Administracións Públicas para que dispoñan dos instrumentos necesarios para implementar a autenticación e firma electrónica avanzada dunha forma rápida e efectiva.\nProcedeuse á publicación, tanto na solución cliente@firma do PAe como en Fórxaa-CTT Forxa-CTT na cal se atopa liberado da nova actualización dos clientes de firma:\nAs especificacións XAdES 1.3.2 definen o elemento "SignedSignatureProperties" como unha lista ordenada dos seguintes\nAdemais, na versión 3.4 da Applet cliente de firma, inclúense tamén melloras e corrección de erros, dando lugar con esta publicación á versión final do produto. Isto significa que este compoñente non será evolucionado, aínda que si se ofrecerá soporte para o mesmo. Por este motivo, recoméndase a migración á Miniapplet nas aplicacións que fan uso da Applet cliente de firma.


O exercicio da medicina na Idade Media - Recreación de la historia\nO exercicio da medicina na…\nCando nos referimos a o exercicio da Medicina na Idade Media, non podemos facelo utilizando a idea, concepto e praxe que hoxe conforman dita disciplina, tendo en conta que no medievo a medicina estaba conformada por unha inquedante mestura de supersticións, tradicións, plantas medicinais e coñecementos transmitidos polos antigos gregos e romanos.\nHai que lembrar que durante a Idade Media perdéronse moitos dos coñecementos adquiridos e progresivamente perfeccionados nos séculos anteriores. Isto debeuse a que as civilizacións grega e romana, berces da cultura, eran consideradas pagás; este feito determinou que espertase pouco interese, e as súas adquisicións non tardaron en caer no esquecemento.\nNo Medievo, a enfermidade considerouse como unha proba purificadora imposta por Deus e, polo tanto, había de aceptarse coa maior resignación. Con todo, o home san, en sinal de caridade, debía prestar asistencia aos enfermos. Durante a primeira metade da Idade Media os principais encargados de levar a cabo esta tarefa eran os relixiosos. Así, por exemplo, Benito de Nursia (Século VI), fundador do monacato occidental, impúxoo como obrigación aos seus discípulos nas súas regras para os conventos. Como di a regra benedictina: “O coidado dos enfermos debe ser ante todo practicado coma se, dispensándoo a eles, ao mesmo Cristo dispensáseselle”. Por iso, nos mosteiros había farmacias onde se preparaban os produtos medicinais. Os frades non adoitaban facer visitas a domicilio, senón que os pacientes acudían a eles. Pero os monxes non se contentaban con coidar aos enfermos na práctica, pois naquela época tamén eran os únicos que posuían a ciencia médica ou, para ser máis exactos, os vestixios que subsistían do medicina da Antigüedad.\nDentro da estrutura feudal da sociedade o que fora “asistencia para homes libres e ricos” pasou a mans dos médicos de cámara de reis e príncipes, nobres e altos dignatarios eclesiásticos. Cando se desenvolveron as cidades durante a Baixa Idade Media, o nivel intermedio da asistencia converteuse en domiciliario, punto de partida do que hoxe en día coñecemos como o “médico de cabeceira”. Os escravos, pobres urbanos e servos eran recollidos (máis que asistidos) nos hospitais fundados por monarcas, nobreza, clero ou o estrato social pre-burgués.\nA medicina empezou a evolucionar a partir do século XI, comeza a tecnificarse o que até entón fora un simple “oficio de curar”. Isto deuse grazas a un auto-esixencia, á arabización, á secularización e racionalización. É o momento tamén en que fai a súa aparición a medicina laico medieval (deixa de ser dominio exclusivo dos monxes para ser practicada tamén polos laicos). En Salerno, ao sur de Italia, fundouse a primeira escola de medicina, que contou con numerosos estudantes procedentes de diversos países europeos. A medicina grega, novamente valorada, partiu de alí para estenderse por Europa.\nNo século XII a Igrexa prohibiu aos monxes que seguisen ocupándose na medicina.\nNo século XV case se venceu a lepra, moito menos contaxiosa, grazas a certas medidas como illar aos enfermos en leproserías e obrigalos a levar vestidos especiais. Ademais, os leprosos tiñan que facer soar unha carraca de madeira ou unha campaiña que advertían á xente sa para que se mantivese afastada deles.\nUn dos principios fundamentais observados polos médicos da Idade Media para loitar contra as enfermidades era que se tiña que combater o mal cun remedio que se lle parecese. Por exemplo, tentaban facer desaparecer as pencas con graxa de leopardo. A inflamación dos ollos tratábase cun medicamento a base de ollos de pavo real, e contra a ictericia prescribíanse pechugas amarelas de pollitas. Como se ve, os remedios medievais adoitaban ser absurdos.\nA alquimia era unha actividade relacionada ca medicina. Xa se desenvolveu na Antigüedad, pero alcanzou o seu apoxeo na Idade Media. O alquimista dedicábase a realizar investigacións científicas e tamén filosóficas. O seu principal obxectivo era atopar a «pedra filosofal», o «elixir da longa vida» e o remedio universal. Tentaba producir metais preciosos empregando materiais menos custosos\nDoutra banda, a expulsión dos xudeus decretada polos Reis Católicos en 1.492, afectou á atención sanitaria do Reino de España, xa que a Medicina naquela época estaba atendida por famosos médicos xudeus.\nHaberá que esperar ao Renacemento antes de atopar, no campo da medicina, aos sabios que haberían de encarrilala por camiños novos e verdadeiros.\nO coñecemento de ósos e músculos era incompleto. Supuñan que o corazón tiña tres ventrículos e o fígado cinco lóbulos. Os parásitos, segundo dicían, formábanse a expensas da descomposición dos «humores». Estudaron a difteria, a tolemia, as enfermidades pulmonares, as afeccións dos ollos, e practicaron a cirurxía, aínda que non en gran escala porque un mal resultado nunha intervención podía dar lugar a represalias dos señores feudais.\nEn canto ao diagnóstico baseábase sobre todo na inspección dos ouriños, que se interpretaba segundo as capas de sedimento que se distinguían no recipiente, xa que cada unha correspondía a unha zona específica do corpo; tamén a inspección do sangue e a do esputo eran importantes para recoñecer a enfermidade.\nSen dúbida coñecíanse algúns remedios preventivos para evitar o contaxio, pero en canto á orixe da enfermidade só se dicían parvadas: acusábase os xudeus de propagar a praga, ou se atribuía á influencia dos astros. Tamén se daba á xente unha infinidade de consellos; por exemplo, que non durmisen demasiado. Ninguén se decataba de que Avicena (médico árabe) xa dixera que as ratas propagaban a peste.\nO tratamento baseábase en catro medidas xerais:\nSangría, realizada coa idea de eliminar o humor excesivo responsable do desequilibrio, ou ben para derivalo dun órgano a outro, segundo practicásese do mesmo lado anatómico onde se localizaba a enfermidade ou ao lado oposto, respectivamente.\nDieta, para evitar que a partir dos alimentos seguísese producindo o humor responsable da discrasia. Baseábase en dous principios: restrición alimentaria, frecuentemente absoluta, aínda en casos nos que conducía rapidamente a desnutrición e a caquexia, e direccións precisas e voluminosas para a preparación dos alimentos e bebidas permitidas, que ao final eran tisanas, caldos, ovos e leite.\nPurga, para facilitar a eliminación do exceso do humor causante da enfermidade. Quizá esta sexa a medida terapéutica médica e popular máis antiga de todas: identificada como eficiente desde o século XI a.C. en Exipto, aínda tiña vixencia a mediados do século XX. Ás veces os purgantes eran substituídos por enemas.\nDrogas de moi distintos tipos, obtidas a maioría das diversas plantas, ás que se lles atribuían distintas propiedades, moitas veces en forma correcta: dixestivas, laxantes, diuréticas, diaforéticas, analxésicas, etc.\nTamén se usaban outras baseadas en poderes sobrenaturais. Os exorcismos eran importantes no manexo de trastornos mentais, epilepsia ou impotencia; nestes casos o sacerdote substituía ao médico.\nUtilizábanse remedios tan peregrinos como a triaca magna, panacea composta de; po de momia, pedra bezoar e diversos alexifármacos. Entre as técnicas cirúrxicas, a trepanación cranial, a cauterización e as amputacións.\nUtilizábanse amuletos consistentes en bolsitas pechadas, dentro das cales se colocaban escritos, fragmentos dos Evanxeos e nomes de santos. Outra forma supersticiosa de curar era por medio de ensalmos e aplicación empírica de diversos medicamentos.\nA crenza nos poderes curativos das reliquias era xeneralizada, e entón como agora rezábase a santos especiais para o alivio de padecemientos específicos. Atribuíuse a santos curacións milagrosas. Na fonte de San Isidro de Madrid, narran as crónicas que a ela acudiu o propio Emperador Carlos V para curarse certas tercianas que padecía e logro curar as febres. Na fonte de San Isidro unha placa de mármore ten escrito: “Se con fe bebérela e quentura trujeres, volverás sen quentura”.\nHabía tamén cirurxiáns especializados en curar “o mal de pedra”. Aos médicos atribuíaselles o nome de físicos. A asistencia médica estaba distribuída por estratos sociais, os ricos e poderosos, estaban atendidos por médicos graduados nas Universidades máis importantes, que atendían tamén á corte, os seus honorarios eran moi elevados. Os burgueses comerciantes e artesáns, dispuñan doutros médicos e a asistencia médica para pobres e menesterosos eran atendidos por curandeiros e barbeiros.\nOs médicos non practicaban a cirurxía, esta estaba en mans dos cirurxiáns e dos barbeiros. Os cirurxiáns non asistían ás universidades, non falaban latín e eran considerados xente pouco educada e de clase inferior. Moitos eran itinerantes, que ían dunha cidade a outra operando hernias, cálculos vesicales ou cataratas, o que requiría experiencia e habilidade cirúrxica, ou ben curando feridas superficiais, abrindo abscesos e tratando fracturas. Os seus principais competidores eran os barbeiros, que ademais de cortar o cabelo vendían *ungüentos, sacaban dentes, aplicaban ventosas, puñan enemas e facían flebotomías.\nNo caso de necesitar cirurxía, era necesario amputar un membro enfermo dun corpo san, entón non se cortaba no límite da carne sa, senón máis aló, onde estaba fresca toda a carne, de modo que se puidese facer unha mellor e máis rápida curación. Cando se aplicaba (cauterización) debíase cubrir a zona con follas de allo porro tenro e sal cernido. Aínda que os académicos non están seguros da clase de anestesia que se usaba en tales operacións, os manuais medievais recomendaban mapoula, mandrágora e beleño, dadas as súas propiedades narcóticas.\nAs curas das feridas eran frecuentes, as fontes e sedelas foron un método terapéutico do que se abusou, consistía en facer unha incisión nunha perna, brazos ou nádegas, por onde se realizaba unha sangría. Colocábase entre os beizos da ferida, estopa fervida ou un obxecto metálico que impedía a cicatrización por tempo indefinido, de modo que se formaba unha fístula que cada día producía certa cantidade de secreción. Críase que con isto saían os malos humores e o organismo se purificaba. Era común e corrente o uso de fías ou hebras sacadas dun anaco de lenzo coas que, embebidas en líquidos cicatrizantes, cubríanse as feridas empapadas con sal para cicatrizarlas. Usábanse as bizmas ou emplastos para confortar, feitos con estopa de liño ou cáñamo, augardente, incenso, mirra e outras substancias, tan estrañas como inútiles.\nPara os tratamentos, as herbas constituían os materiais básicos dos médicos (ou curandeiros, como se lles denominaba) e, en consecuencia, os seus tratamentos reducíanse case por completo a remedios botánicos. Exemplo para o caso de que a un home cáiaselle o cabelo, debíase espremer o mollo da herba chamada nasturtium, coñecida como berro e colocala no nariz. Se se tratase dunha cabeza ulcerada por caspa, aplicaríase un ungüento composto de sementes de herba antes citada xunto con graxa de ganso. Esta planta utilizábase tamén para a dor do corpo, bebendo unha poción á que se lle engadiría auga. Para queimaduras debía untarse con azucena, flor de lis e tilo de arroyuelo; fritidos en manteiga.\nOs médicos da Idade Media complementaban estes medicamentos e as prácticas naturais con invocacións de axuda do outro mundo. As influencias e os ritos máxicos herdáronse dos tempos pagáns; as tribos xermánicas usaran o medicamento máxico por séculos. Os médicos recomendaban aos seus pacientes que se puxesen amuletos co fin de escorrentar as enfermidades:\nPero, conforme os pagáns convertíanse ao cristianismo, pronto as curacións milagrosas mediante a intervención de Deus, Cristo ou os santos substituíron as prácticas pagás. As crónicas medievais son abundantes en narracións de xente que sanou ao tocar o corpo dun santo.\nRecomendación: O mosaico romano\nAs prácticas que chocaron frontalmente co cristianismo foron perseguidas por diabólicas, supersticiosas e inmorais, aínda que persistiron na clandestinidade. A bruxaría, por exemplo, foi terriblemente perseguida desde finais da Idade Media até ben entrado o século XVIII. Produciuse durante este tempo a “caza de bruxas” que custou a vida a miles de persoas en toda Europa; en España quedou case reducida a Navarra.\nConvén lembrar tamén o proceso de arabización do saber médico, que durou 300 anos (1000-1300). A penetración fíxose en varios escenarios: Ripio, Sicilia, Salerno, Toledo.\nO árabe foi o primeiro pobo que traduciu e interpretou os coñecementos helenísticos. A medicina árabe dos séculos VIII e IX asimilou o saber médico de orixe grega, combinándoo con algúns elementos da medicina clásica india. A civilización árabe, que chegou a España, deu grandes homes a medicina: Avicena e Averroes. A partir do século X os autores islámicos desenvolven e enriquecen notablemente a medicina clásica grega.\nCabe destacar tamén o papel dos hospitais, que cobraron especial importancia nos séculos baixo medievais cando foron as confrarías as que se encargaron da súa xestión, substituíndo aos clérigos quen realmente contaban con escasos recursos económicos. A pesar do cambio de titularidade, os centros nunca perderon o seu espírito caritativo e relixioso e é que normalmente estaban cheos dos máis desfavorecidos, os máis pobres. En case todas as cidades medievais podemos atopar vestixios de antigos hospitais, moitos deles dedicados a unha soa enfermidade, separación que hoxe sorprende polo avanzado do seu acerto pero é que, debemos ter en conta que a medicina avanzaba a pasos axigantados e que en tempo medievais, as enfermidades ameazaban continuamente con aparecer, sendo a maioría, como a peste, terriblemente contaxiosas.\nAlgúns exemplos destes hospitais son os dedicados a tuberculosos ou leprosos onde levou a cabo un estudo cada vez máis rigoroso de cales eran os procesos de contaxio, feito que axudou á súa vez a mellorar os sistemas de hixiene e por tanto a logran reducir o número de enfermidades mortais ou polo menos o número total de infectados por un mal.\nO proceso de declive do feudalismo trouxo consigo un proceso de cambios; algo novo acontecía na Europa do baixo Medioevo:\nCrecente distancia de Deus\nAparición de movementos intelectuais como o nominalismo e o voluntarismo\nDisolución progresiva do feudalismo en beneficio da nova clase burguesa, moi numerosa e activa nas cidades onde se desenvolve a industria artesanal\nConsecuencia das anteriores, crecente necesidade de aterse á experiencia da realidade sensible e singular para edificar a ciencia do mundo creado e a estimación progresiva do traballo manual e das súas obras.\nEstes feitos tiveron repercusión no medicamento da seguinte forma:\nRedacción de tratados, glosarios, sumas, concordancias, etc.\nRenacemento da anatomía. No fío dos séculos XIII e XIV volveron a disecarse cadáveres para: buscar lesións nos cadáveres afectados por enfermidade pestilencial; cun fin médico-forense, buscando causas de morte como envelenamentos e por motivos puramente anatómicos co fin de coñecer a estrutura do corpo\nDesenvolvemento da cirurxía.\nHixiene e dietética.\nPerfeccionamento das traducións gregas. Co tempo produciuse unha maior esixencia nas traducións das fontes e unha crecente capacidade crítica. A relación co mundo bizantino permitiu levar a bo termo o empeño.\nA pesar de que a Idade Media achegou moi pouco á verdadeira ciencia médica tal e como hoxe entendémola, pódenselle atribuír algúns resultados positivos: a construción de hospitais experimentou un amplo desenvolvemento, apertura de numerosas leproserías, descubriuse que a infección era a causante de moitas enfermidades.\nCategorías: Edad Media, Idade Media, Recuncho da historiaPor Alberto Gómez Santos 24/04/2020 Deixa un comentario\nTags: AlquimiaBarberosCirugíaCirujanosCostumesEdad MediaMedicamentosMedicinaReliquiasSociedadeTratamientos médicos\nAnteriorPrevious post:Os druidas no mundo celtaSeguinteSeguinte publicaciónDona Urraca, muller e raiña.


Blog de Celso Delgado: Na inauguración do Salón Internacional de Turismo Gastronómico Xantar\nNa inauguración do Salón Internacional de Turismo Gastronómico Xantar\nAsisto hoxe en Expourense á inauguración da XXI edición do Salón Internacional de Turismo Gastronómico Xantar que se celebra na cidade de Ourense ata o vindeiro domingo, día 9.\nNela participou Román Rodríguez, conselleiro de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia; Manuel Baltar, presidente da Deputación, Jorge Pumar, presidente executivo de Expourense; Rita Marques a secretaria de Estado de Turismo de Portugal; Luis Pedro Martins, presidente de Turismo Porto e Norte de Portugal; Flora Moure, concelleira de Turismo do Concello de Ourense; e Emma González, directora adxunta de Expourense.\nReúne en máis de 12.000 metros cadrados a 298 expositores (cifra lixeiramente superior á edición anterior) e hai 9 países representados (España, Portugal, Costa Rica, Cabo Verde, México, Perú, Chile, Panamá e Arxentina).\nNa presenza internacional destaca a masiva presenza de Portugal que estivo presente en Xantar desde a súa primeira edición e foi aumentando progresivamente a súa participación tanto en número de restaurantes como de expositores ou visitantes. A Entidade de Turismo Porto e Norte é o principal socio estratéxico de Xantar no país veciño e facilita cada ano a participación de numerosas cámaras municipais lusas que acoden ao salón con caseta e organizan múltiples showcookings, catas comentadas e degustacións para promocionar o turismo de proximidade.\nHai que destacar un ano máis a masiva presenza de expositores procedentes do Norte, pero incluíndo tamén a outros destinos do centro e sur como Setúbal ou Monchique. En total, participan de forma directa e independente no salón máis de 20 cámaras municipais portuguesas que se suman ás que participan baixo o paraugas de Turismo Porto e Norte.\nNo que respecta a as actividades, Xantar reunirá a recoñecidos chefs de 6 países que impartirán talleres de cociña en directo enmarcados no XV Encontro Internacional de Gastronomía Saudable e Sostible que ofrecerá ao público máis de 150 experiencias. E hai 15 restaurantes -que ofrecen 22 menús con prezos de entre 15 e 35 euros-, así como catas comentadas, maridaxes, degustacións, conferencias de expertos e presentacións de produtos innovadores, ademais de tres aulas gastronómicas.\nO conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, destacou que trátase dun evento no que a Xunta de Galicia está presente para promocionar e enxalzar os produtos turísticos, agroalimentarios e pesqueiros e salientou que Xantar “é un gran escaparate internacional para amosar que Galicia é unha gran potencia dentro do ámbito da enogastronomía” e para poñer en valor a rica e variada materia prima da nosa terra. Nesta liña, o titular de Turismo precisou que a riqueza dos nosos produtos fai posible que a gastronomía sexa a segunda razón pola que os viaxeiros deciden visitarnos.\nGalicia participa na edición deste ano a través das consellerías de Cultura e Turismo, Medio Rural e do Mar. No caso da primeira, hai un expositor propio de 24m² para promover a imaxe de Galicia e así reforzar a promoción e consolidación dos produtos turísticos na nosa Comunidade, entre os que salienta o turismo gastronómico.\nA Consellería do Medio Rural, pola súa banda, conta cun posto onde están presentes 14 entidades agroalimentarias e no que se desenvolve un amplo programa de actividades e eventos nos que se poden coñecer e degustar produtos galegos con selos de calidade como o mel, carnes, augardentes, produtos ecolóxicos, pan, patacas, grelos, queixos e castañas. Tamén se promociona a marca de garantía Galega 100%, que distingue ao leite de calidade diferenciada producido en Galicia, cun espazo expositivo propio.\nPola súa parte, a Consellería do Mar está presente neste certame cun posto de 48 metros cadrados para enxalzar a variedade e calidade dos produtos que ofrece o mar de Galicia. Con ese obxectivo tamén se celebran numerosas degustacións de receitas elaboradas por relevantes cociñeiros da gastronomía galega coas que dar a coñecer as especiais características dos peixes e mariscos galegos.\nO presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, destacou, na inauguración que Ourense é “a gran despensa de Galicia” e definiu a Xantar como “excelente escaparate da nosa gastronomía” que converte a Ourense “na capital do turismo gastronómico”.\nSalientou a calidade de vida da provincia de Ourense e a lonxevidade dos seus habitantes, “algo que ten moito que ver coa alimentación e cos nosos excelentes produtos”, e destacando tamén que temos “o maior potencial termal de Europa”. “Ourense é unha provincia con “denominación de orixe”, cun goberno de seu, a Deputación, que apoia e pon en valor a riqueza gastronómica do noso territorio”, citando como exemplo o colectivo “Cociña Ourense”, que organiza o encontro bioceánico gastronómico Enbiga.\nUnha das principais novidades deste ano é a promoción internacional da Ribeira Sacra e o apoio a súa candidatura para formar parte da lista de Patrimonio Mundial da Unesco. Neste sentido, instalouse en Xantar un expositor específico do Consorcio de Turismo Ribeira Sacra no que participan varios concellos do xeodestino. Tamén está representado neste stand o Consello Regulador da Denominación de Orixe Ribeira Sacra.\nCómpre lembrar que o Goberno galego vén de entregar no Ministerio de Cultura y Deporte a documentación da candidatura da Ribeira Sacra para a súa revisión e envío á Unesco cumprindo así o compromiso con este excepcional legado.


A automoción galega quere aplicar ERTE ordinarios até fin de ano\nAs empresas aseguran que esta medida procura axustar a produción á demanda de vehículos. Os sindicatos valoran de maneira desigual a medida e agardan que se manteñan as condicións actuais aplicados por causas de forza maior.\nphoto_camera Planta de PSA- Citröen en Vigo (PSA)\nA extensión dos expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) poderían estenderse até finais de ano no ámbito galego da automoción. É a intención das empresas deste sector segundo explican os sindicatos. Neste caso a medida sería ordinaria, non por forza maior como están a ser agora, e aplicaríanse a partir do remate do estado de alarma actual.\nSegundo explica Comisións Obreiras (CCOO) as empresas optarían por esta medida para axustar a produción das fábricas á demanda de automóbiles, que se espera rexistre un descenso importante debido á crise sanitaria que ten lugar a nivel mundial.\nOs ERTE, para CCOO, facilitan "adaptar as súas necesidades produtivas sen acometer despedimentos" e propoñen que as condicións acordadas para a tramitación dos actuais se estendan aos ordinarios.\nPrimeiras empresas en negociar estes novos ERTE\nDesde a Confederación Intersindical Galega (CIG) explican que o anuncio de que as plantas de PSA Citröen, incluída a factoría de Vigo, permanecerán fechadas até que non se reactive o mercado de vendas motivaron tamén a adopción destas medidas. Na planta viguesa de PSA Citröen o Sindicato Independente de Traballadores (SIT) e a Unión Xeral de Traballadoras e Traballadores (UXT) negociaron a aplicación dun ERTE até final de ano unha vez que se renove a produción e se levante o estado de alarma.\nOutras empresa xa deron pasos neste sentido. Plastic Omnium espera constituír esta segunda feira 27 de abril unha mesa para negociar un expediente ordinario que busca aplicar de modo rotativo ao seu persoal até finais de 2020.\nPo outro lado, as plantas galegas de Denso, Grupo Copo, Borgwarner, Magna International e Benteler, radicadas na área de Vigo, iniciaron este mesmo procedemento, que se espera que comecen, nos vindeiros días, o resto de fábricas do sector.\nAnte esta perspectiva, unha portavoz da CIG advertiu de que este sindicato "non asinará" expedientes de empresas cuxa tramitación signifique que a calidade das condicións laborais dos traballadores se vexa afectada.\nCIG CCOO Citroen PSA ERTE\nA Xustiza autoriza a venda de Barreras a Armón en contra da vontade dos traballadores\nO persoal de Barreras anuncia unha batalla legal "e na rúa" para evitar o despedimento dun cento de traballadores


Venres, 08 Febreiro 2013 10:10\tOutras novas\t- Mobilizacións\nLogo do éxito dos peches celebrados esta semana (os días 5 e 7) en diversos centros hospitalarios (A Coruña, Ourense, Barbanza, Ferrol, Monforte, Pontevedra e Cee), a semana que ven continuarán as mobilizacións do persoal do SERGAS contra os recortes salariais e de condicións de traballo e contra o deterioro e privatización da Sanidade Pública.\nQue non nos tomen por parv@s! Non imos consentir que entreguen a nosa Sanidade Pública e os nosos postos de traballo ás empresas amigas para que se lucren!\nParticipa nos peches!!!\nDía 14 de febreiro: Santiago, Burela, O Barco e O Salnés\nDía 18 de febreiro: Vigo, Lugo, e Verín\nImaxes dos peches anteriores:\nMércores, 26 Decembro 2012 12:55\tOutras novas\t- Mobilizacións\nMañá xoves día 27 terá lugar en San Caetano a reunión do Consello da Xunta onde se vai aprobar a redución salarial para o persoal público no ano 2013. Trátase, polo que se anunciou, dunha redución dun 40% das dúas pagas extra (xuño e decembro), que, no caso do persoal do SERGAS, inda non sabemos en qué complementos vai repercutir. Cómpre lembrar que os nosos complementos específicos (complemento que se elimina a todo o persoal da Administración Pública no recorte programado polo PP) son de contía moi inferior aos do resto de persoal da Administración, polo que para completar o 40% de redución, o SERGAS vainos retirar algún outro complemento, sen que, polo momento, se nos anunciara onde pensan atacar.\nDesde CIG-Saúde facemos un chamamento a todo o persoal que poida a que se mobilice mañá día 27 ás 11 hs, coincidindo coa celebración do Consello da Xunta, diante de Presidencia, en San Caetano.\nEstamos fart@s das mentiras e dos recortes de Feijóo e o PP!!!\nMércores, 19 Decembro 2012 13:07\tOutras novas\t- Mobilizacións\nLugares e horas das mobilizacións:\n- A Coruña: ás 19:30 h na Delegación do Goberno\n- Ferrol: ás 19:30 h no edificio da Xunta\n- Santiago de Compostela: ás 19:30 na praza de Galicia\n- Lugo: ás 20 h na Subdelegación do Goberno\n- Vilalba: ás 20:30 h. diante da Casa da Cultura.\n- Monforte de lemos: ás 19:30 h na praza de España\n- Burela: ás 20 h na praza da Mariña\n- Ourense: ás 19:30 h na Subdelegación do Goberno\n- O Barco de Valdeorras: ás 20 h na praza do Concello\n- Pontevedra: ás 19:30 h na Subdelegación do Goberno\n- Vilagarcía de Arousa: ás 20 h na praza de Galicia\n- Vigo: ás 20 h diante do MARCO (rúa do Príncipe)\nLuns, 12 Novembro 2012 10:13\tOutras novas\t- Mobilizacións\nPublicados os abusivos servizos mínimos impostos pola Administración para a folga do 14 de novembro.\nLuns, 12 Novembro 2012 09:36\tOutras novas\t- Mobilizacións\nPublícanse hoxe no DOG os servizos mínimos impostos pola Administración para os servizos sanitarios. Uns mínimos que CIG-SAÚDE non aceptou por abusivos, por pretender usurpar o dereito á folga d@s traballador@s da sanidade formulando uns servizos mínimos que nalgúns casos superan o persoal que traballa habitualmente nun día laborable.\nNalgúns centros toman tan "en serio" o tema dos servizos mínimos que establecen, como no caso do Sanatorio El Carmen de Ourense, uns mínimos que son iguais para calquera quenda, formulando por exemplo uns mínimos de 44 persoas en persoal sanitario non facultativo (para a quenda nocturna tamén?), o que quere dicir máis de 3 veces maior que nunha quenda nocturna de día laborable habitual.\nEn Povisa, como en ocasións anteriores, seguen sen saber plasmar nun papel cantas persoas traballan "habitualmente" ou "en domingos" ou "en sábados" e seguen usando este tipo de nomenclatura en lugar de concretar o número de efectivos de servizos mínimos. Un xeito moi cómodo de poñer os mínimos que lles pareza, conculcando o dereito á folga do persoal que alí traballa.\nCIG-SAÚDE, unha vez máis, non aceptou os servizos mínimos impostos pola Administración, e así o fixo constar na acta da sesión.\nCIG-SAÚDE solicita que os mínimos sexan igual as presenzas que hai nos centros un domingo ou festivo, xa que con isto está garantida a atención permanente e continuada durante as 24hs.\nCIG-SAÚDE rexeita os mínimos impostos pola Administración por ser abusivos. Estes servizos mínimos decrétanse coa intención de minimizar a paticipación d@s traballador@s na folga.\nManifestación 15 de outubro\nMartes, 09 Outubro 2012 07:42\tOutras novas\t- Mobilizacións\n10.000 persoas maniféstanse polas rúas de Compostela en defensa do emprego e uns servizos públicos de calidade\nConcentración URXENTE diante do Parlamento mañá ás 16 hs


Autónom@, ti si que vales! – Máis vale previr que lamentar - RAMÓN MONTE, S.L - MVPQL\nO 72 % das persoas que traballamos como autónomos temos medo a enfermar e ter que parar de traballar para recuperarnos, non só pola enfermidade, senón tamén pola perda de ingresos que nos supoñería (Estudo Nacional do Autónomo). Se estivésemos de baixa por enfermidade, a maioría cobrariamos entre 609 e 708 € mensuais (porque o 86 % cotizamos pola base mínima).\nUnha enfermidade, un accidente ou unha baixa son incompatibles co noso traballo. A noticia sarcástica do boletín de humor El Mundo Today queda curta: “Nunca enferman. […] Os autónomos son capaces de subsistir sen ter asegurada a subministración regular de ingresos e comida”.\nCada vez que remata un ano e empeza un novo é momento de facer plans para os 12 meses que están por diante. No caso dos autónomos o mes de xaneiro é o momento perfecto para revisar como foi o ano anterior e fixar novos obxectivos de cara ao período que está por diante.\nO que está claro é que os autónomos non nos rendemos doadamente, así que a gran maioría seguiremos loitando con uñas e dentes para manter os nosos negocios. Se neste ano 2022 non podemos crecer, polo menos debemos asegurarnos de que dentro de 12 meses poidamos seguir dedicándonos á nosa actividade profesional.\nOs riscos aos que se enfronta calquera actividade empresarial son demasiado importantes como para deixalos nas mans da “letra pequena”. Consúltanos, podemos atender calquera necesidade, negociar as condicións máis vantaxosas para a túa empresa e acompañarte permanentemente cando acontece o sinistro.\n« É o que é; nin máis nin menos\nAbonda de caprichos! As mascotas non somos peluches »


O feminismo galego bótase á rúa contra a posta en liberdade de 'La manada' - Praza Pública\nMobilización en Santiago contra a posta en liberdade de 'La Manada' CC-BY-SA Galiza Contrainfo\nLugares e horarios das mobilizacións feministas convocadas para este venres\nO feminismo galego volveuse botar á rúa. En cuestión de horas dende que transcendeu a decisión da Audiencia de Navarra de deixar en liberdade provisional baixo fianza de 6.000 euros aos cinco membros de 'La Manada', movementos feministas como a Marcha Mundial das Mulleres e a Plataforma Feminista Galega, ademais de diversas organizacións locais, mobilizáronse ao berro de "non é abuso, é violación" e contra o que consideran motivacións "patriarcais" da xustiza. Este venres continúan as mobilizacións contra unha decisión que denota que o tribunal xa non ve risco de fuga nin risco de reiteración delituosa. Con todo, como informa Ana Requena Aguilar para eldiario.es, noutras dúas ocasións (xullo e setembro de 2017), antes da condena, o mesmo tribunal si viu claro que a conxunción deses dous factores xustificaba a prisión provisional.\nO 14 de xullo de 2017, a sección segunda da Audiencia Provincial de Navarra, presidida polo maxistrado José Francisco Cobo, ditaba un auto no que mantiñan a prisión preventiva para os cinco acusados e desestimaba a petición de liberdade das defensas. A prisión provisional, dicían, debe responder á existencia de "motivos dabondo para crer responsable criminalmente dos delitos á persoa afectada" así como cumprir con determinados preceptos que ponderen dereitos.\nDaquela, o xuízo aínda non se celebrara, pero estaba preto. Precisamente, esa proximidade, dicían os xuíces, concretaba "o perigo de eludir a acción da xustiza". É dicir, apreciaban risco de fuga. Non só, tamén o risco de reiteración delituosa "nunha actuación grupal". "Ambos os riscos están latentes, sen que os mesmos queden impedidos polas circunstancias persoais, familiares, económicas e de integración social do procesado", explicaban.\nNoutras dúas ocasións antes da condena o mesmo tribunal si viu claro que a conxunción do risco de fuga e de reiteración delituosa xustificaba a prisión provisional dos cinco acusados\nNo auto tamén mencionaban que o tempo transcorrido en prisión provisional debe aplicarse con proporcionalidade. Os xuíces mencionaron unha sentenza do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos na que se establecía que o tempo en prisión preventiva debe ir acompañado do desenvolvemento de procedemento xudicial, algo que, subliñaron, dábase neste caso. "O desenvolvemento do proceso está a producirse en condicións temporais adecuadas e explicables polo grao de complexidade do obxecto que o integra", puntualizaban.\nEse razoamento, que concluía co mantemento da prisión provisional, contaba cun voto particular, o do xuíz Ricardo González, o mesmo maxistrado do voto particular á sentenza no que avogaba pola súa total absolución. González defendía a posta en liberdade e destacaba "o carácter de excepción" da prisión provisional, "e en maior medida se cabe cando á toma dunha decisión respecto diso precede un considerable tempo de privación de liberdade". Non había argumentación ningunha, dicía, que apoiase que existía un risco certo de reiteración delituosa. O maxistrado tamén achegaba sentenzas europeas para avalar a súa decisión.\nMobilización na Coruña / Praza Pública\nEn setembro de 2017, e tras unha nova petición de liberdade por parte das defensas, o tribunal volveu expoñer os mesmos argumentos. As defensas utilizaron o anterior voto particular de Ricardo González para apoiar a súa solicitude. Con todo, o auto insistiu: "A resolución maioritaria atense aos módulos de motivación suficiente, proporcional e razoable".\nO tribunal defendeu a súa anterior resolución, na que, subliñaban, realizaron un xuízo de ponderación "dos intereses en xogo de forma individualizada, motivada e razoada, contemplando a totalidade de circunstancias persoais, familiares e sociais do procesado, así como as relacionadas co avance da tramitación procesual. Conscientes do sacrificio que para a liberdade do procesado supón a decisión de mantemento da prisión provisional". O risco de reiteración delituosa non é incondicional, advertían. O maxistrado Ricardo González reiterou o seu voto particular, no que pedía a liberdade para os cinco membros de 'La Manada'.\nMobilización en Ferrol / EU Ferrol\nCatro dos cinco condenados teñen pendente outro caso por abusos a unha moza\nDesta volta, o equilibrio de forzas da sección segunda da Audiencia de Navarra cambiou. Só o presidente, José Francisco Cobo, defendeu que o cinco xa condenados deben permanecer en prisión ata coñecer a sentenza firme. A Ricardo González sumouse a maxistrada Raquel Fernandino: os dous votaron a favor da liberdade provisional de 'La manada'. Agora falta por ver cales son os seus argumentos, especialmente despois dunha condena a nove anos de prisión que data de hai só tres meses.\nO próximo 7 de xullo os cinco condenados ían cumprir dous anos de prisión provisional, o máximo contemplado na lei agás en determinadas circunstancias. O risco de fuga ou de reiteración delituosa poden facer que esa medida cautelar se amplíe ata a metade da pena, neste caso 4,5 anos. Tras os recursos de ambas as partes, o Tribunal Superior de Xustiza de Navarra pronunciarase de novo no outono sobre a sentenza que lles condena por acoso sexual. Ademais, catro dos cinco membros de 'La manada' teñen pendente outro caso, agora en Pozoblanco (Córdoba) por abusos a unha moza. De momento, os cinco sairán este venres de prisión.\nMobilización feminista, este xoves en Santiago CC-BY-SA Galiza Contrainfo\nA Universidade de Santiago vén de concluír o expediente aberto a Luciano Méndez polos vídeos que este publicara en Facebook hai unhas semanas manifestando o seu apoio aos integrantes de La Manada, considerando que non houbo violación, senón sexo consentido, e acusando a vítima de ter presentado unha denuncia falsa. A USC decidiu que non pode levar a cabo medida ningunha contra el, por ter realizado estas declaracións nun contexto privado, mais a Universidade anuncia que remitirá á Fiscalía o expediente sobre as palabras de Méndez, por se puidesen ser constitutivas de delito, por exemplo por tratarse dun delito de odio contra a vítima do ataque sexual.\nNo vídeo afirma que "a tipa sabía ao que ía e goza da situación" e que "se deixa facer". Afirma, igualmente, que "se a lei é moi dura cos homes haberá mulleres que se aproveiten"\nNo vídeo afirma que "a tipa sabía ao que ía e goza da situación" e que "se deixa facer". Afirma, igualmente, que "se a lei é moi dura cos homes haberá mulleres que se aproveiten". E sinala que non lle "parece ben" que "a píldora se lle dea a calquera borracha que chegue pedíndoa". "Aínda que que non lle guste ao feminismo radical, que quere píldoras abortivas para o almorzo", engade. O docente reafirmouse nas súas palabras en vídeos posteriores, nos que ademais respondeu ás persoas que o criticaran, afirmando que "a turba que comenta os meus vídeos é moi perigosa pero eu non lle teño medo a ninguén, estou blindado contra imbéciles" ou "os que me comentan sodes unha panda de energúmenos aos que había que colgar polas pelotas".\nOs vídeos de Méndez provocaron as protestas dun gran número de estudantes\nOs vídeos de Luciano Méndez provocaron as protestas dun gran número de estudantes, que o 14 de maio chegaron a entrar no edificio do Reitorado, esixindo que "a USC tome medidas contundentes e proceda á súa expulsión". "Non imos tolerar ter na nosa universidade un mestre machista”, sinalaron.\nHai dous anos Méndez xa fora denunciado polos comentarios machistas realizados nunha clase a unha das súas alumnas ("xa che dixen o primeiro día que me desconcentraba o teu escote" ou "empéñaste en traer escote ata o embigo"). O profesor foi obxecto de protestas por parte do estudantado e a USC foi acusada de manter unha actitude excesivamente tolerante coa actuación de Méndez Naya, castigado unicamente cunha sanción de dous meses sen emprego e soldo, pero que mantivo as súas horas de clase.\nCaptura do vídeo publicado en Facebook por Luciano Méndez Dominio Público Praza Pública


Nigrán levará ao vindeiro pleno a súa poposta para o orzamento - VigoÉ\nNigrán levará ao vindeiro pleno a súa poposta para o orzamento\nAs contas, ás que se lle engadiron achegas do resto da corporación, pasan dos 13.609,581 € de 2016 a 15.676.749 €\n«Son unhas contas que o goberno considera froito do traballo conxunto con toda a corporación, polo que estamos seguros de que é o mellor dos orzamentos para toda a veciñanza. Agradecemos a disposición de toda a oposición a colaborar e desexamos manter este dialogo nos vindeiros exercizos», resume o alcalde, Juan González, quen destaca que, «por vez primeira en 20 anos non se dota ningunha partida para sufragar créditos porque o Concello actualmente carece de préstamos».\nO documento reserva unha partida específica para a construción da nova biblioteca (1.849.000 €); incorpora un incremento de 55.000 € máis a Mancomunidade do Val Miñor para asumir os compromisos co GES (a aportación total pasa de 190.000 a 245.000 €); reitera o compromiso con ‘Un Nigrán para todos’ mediante a creación dun plan específico de emprego co Centro Juan María (54.000 €) e triplicar a partida de accesibilidade física e cognitiva con 75.000 €; ou incrementa o investimento en Igualdade de 15.000 € a 20.000 €.\nAcorde co carácter progresista do goberno local, as contas deixan patentes unha vez máis a prioridade na atención ás persoas incrementando os investimentos en Asuntos Sociais en aspectos como Axuda a Domicilio de 165.000 a 185.000 € (12% máis), en Emerxencia Social de 15.000 a 20.000 € (significa un 300% máis respecto a 2015); obras de ‘Accesibilidade’ (tanto física como cognitiva) dentro do proxecto ‘Un Nigrán para todos’ de 25.000 a 75.000 €. Aspectos clave como Educación pasan de 30.000 a 45.000 € (supón un 50% máis que o orzamento de 2016, cando subiu dos 11.000 € de 2015 a 30.000 e reverterá directamente nas obras de mantemento dos centros).