Enfermidades que fan que un can deixe de ladrar | Cans do mundo\nAnte calquera comportamento inusual nas nosas mascotas, o máis adecuado é ser observador e levalo a calquera profesional médico se é necesario para obter un diagnóstico oportuno e, aínda que moitas das enfermidades que padecen as persoas son propias dos cans, é probable que algunhas enfermidades que sufran sexan produto dalgunhas mutación dunha enfermidade combatida (de humanos a animais ou viceversa) e, polo tanto, estes males poden ser dun certo xeito identificables e tratables.\nHai tamén outros casos nos que se trata simplemente dunha cuestión discapacidade física das nosas mascotas, xa que ben pode ser unha anomalía no seu xeito de ladrar.\n1 Razóns polas que o noso can non pode ladrar\n2 Enfermidades que sofren os cans na voz\n2.2 Tumores, inflamación das amígdalas e tose de canil\n2.3 Parálise larínxea\n3 Outras causas que fan que o teu can non ladre\n3.1 Extracción da corda vocal\n3.2 Trauma de abuso\n3.4 Raza canina que non ladra\n4 Que facer para que o meu can ladre de novo?\nRazóns polas que o noso can non pode ladrar\nPor razóns inexplicables, se o noso can ten dificultades cando ladra ou simplemente emite un son de ladridos inusual, o mellor é que o noso compañeiro se reúna con el. un problema anatómico, polo que a continuación contarémosche un pouco sobre que facer neste caso.\nUn problema de ladridos pódese resumir na larinxe, concretamente nas cordas vocais, e tendo en conta o seu espesor as cordas vocais dos cans, poden ladrar cunha forza considerable.\nA laringe alberga ligamentos unidos á cartilaxe, pezas que co bo fluxo de aire e presión poden producir un son bastante potente.\nUnha das explicacións máis sinxelas para a tose nun can é que se mantén unha certa cantidade de moco nas cordas vocais e fai que se produza un reflexo de tose ao falar e emitir sons. Condicións de gorxa Son causados por problemas desta natureza xa que son os que, a maior escala, poden causar ronquera ou pouca intensidade de ladridos.\nEnfermidades que sofren os cans na voz\nAínda que é certo que hai enfermidades que afectan certos órganos e funcións da anatomía dun can, tamén hai enfermidades para afectos da larinxe.\nEstes poden ser problemas de natureza infecciosa que perturban o funcionamento do caixa de resonancia do can causando unha perda na capacidade de ladrar; con presenza de fungos, náuseas e tose (normalmente cando o can come ou bebe).\nPor iso un arnés pode reducir significativamente estes ataques á laringe do animal e evitar así que este someta a súa gorxa a unha tensión considerable.\nNon é máis que todo unha inflamación do sistema de resonancia, algo que provoca ronquera, incapacidade de ladrar e incluso aforismo e a súa orixe pode deberse a unha tos ou ladridos excesivos. A orixe desta tose continua pode deberse a outras causas que non necesariamente teñen que estar relacionadas cunha infección pero tamén poden provocar unha.\nTumores, inflamación das amígdalas e tose de canil\nEsta tose pode producirse como resultado infeccións por amígdalas ou calquera outra zona da garganta, tumores ou tose de canil. Polo tanto, para a súa cura é necesario tratar a causa principal e o veterinario será o encargado de diagnosticala e de organizar o tratamento adecuado.\nNos casos máis extremos nos que o can nunca tivo un episodio prolongado de ladrando ou de tos, pero que do mesmo xeito perdeu a cortiza, entón hai un caso de parálise da laringe.\nAínda que este caso só se ve máis presente en razas de cans grandes como o Labrador, o Golden Retriever, o Setter irlandés ou o Saint Bernard, en razas como o Husky siberiano ou o Bull Terrier inglés, esta parálise é un defecto hereditario.\nAlgúns dos síntomas desta enfermidade son os son ruxido cando respiras durante e despois do exercicio, que acaba producíndose tamén durante o descanso e en casos máis extremos o ladrido simplemente se debilita ata que se fai completamente inaudible e é aquí onde se require unha intervención moito máis delicada para solucionar o problema.\nOutras causas que fan que o teu can non ladre\nAdemais das enfermidades que vimos e que poden explicar a razón pola que o teu can deixa de ladrar, hai outras causas que poden provocar este comportamento. É conveniente que saiba ter toda a información posible.\nDeste xeito, se observas un comportamento estraño na túa mascota, saberás como adiantar os problemas e, con el, intentará resolvelos dun xeito máis axeitado. Entre estas causas, tes as seguintes:\nExtracción da corda vocal\nDito así, soa bastante cruel. E é así. Do mesmo xeito que esa tendencia de hai varios anos na que era común cortar as colas e as orellas de certas razas de cans, agora moitos son sometidos á eliminación das cordas vocais.\nComo o seu nome indica, É unha operación para quitarlle as cordas ao can. Deste xeito, xa non ladrará. De feito, é algo que fan con moitos cachorros para vendelos mellor, pero aínda é cruel con eles.\nTeña presente que os ladridos, así como os sons que poden emitir, forman parte da súa comunicación e os priva deles.\nTrauma de abuso\nOutra causa que fai que o teu can non ladre débese a un trauma. Isto é máis común nos cans que se adoptan, porque é posible que tivesen unha mala experiencia co seu anterior dono, por exemplo, que empregou métodos que fixeron que o animal sempre tivese medo de facer ruído, castigos ou incluso os típicos colares anti-cortiza.\nÁs veces, con paciencia, amor e un pouco de axuda de expertos, podes eliminar este comportamento, pero é bastante difícil e cústalles esquecer eses momentos que viviron. O mesmo pode ocorrer se hai un trauma na familia onde vive, xa que o relaciona cos ladridos en si.\nA xordeira tamén é un problema relacionado cos ladridos. E é que, se non escoitas ladrar a outros, non ladrarás. E ao non escoitar aos seus, realmente non sabe se ladra ou non, razón pola que moitos cans paran porque non se escoitan a si mesmos.\nNeste caso, a xordeira pode ter unha solución, pero hai situacións nas que, xa sexa pola enfermidade que ten, ou pola súa idade ... non deixan moita marxe de manobra para os veterinarios.\nRaza canina que non ladra\nPor último, queremos falar contigo sobre as razas de cans que non ladran. Esta tamén pode ser unha razón pola que o seu can non o fai e moitos de nós esquecemos que cada raza de can ten características particulares que poden reflectirse no seu can.\nEn realidade, non é que non ladren, pero desde logo non ladran a miúdo e, ás veces, pode dar a impresión de que nunca o teñen. Por exemplo, tes o labrador retriever, un can moi xoguetón e agarimoso, pero que non ladra excesivamente. De feito, só o fai cando realmente hai perigo; ou o can de Terranova, que son moi grandes e chaman a atención, pero non ladran a miúdo (como o San Bernardo). Outras razas poden ser o gran danés, que é moi grande, pero tamén silencioso; ou o Siberian Husky, un can que moi poucas veces ladra, e cando o fai semella máis un ouveo que un ladrido de verdade.\nDunha raza pequena, tamén hai algúns que ladran moi pouco, ou quizais en absoluto, como o dogo ou as pugas.\nNeste caso, non se pode pedir que ladre moito se xa é unha raza que non o fai.\nQue facer para que o meu can ladre de novo?\nAgora que xa viches as enfermidades e as causas que poden facer que o teu can deixe de ladrar, seguramente queiras saber que facer para que volva ao seu estado normal. A verdade é Calquera aspecto que cambiou no seu can require unha visita ao veterinario.\nPrimeiro de todo, o experto avaliará a túa mascota, ademais de escoitar o que dis sobre o cambio de comportamento, se algo pasou para xustificar este silencio, etc. Unha vez que se avalíe todo, podes facelo mediante algunhas probas. Son esenciais para poder dar un diagnóstico o máis preciso posible, polo tanto, non lle asustedes á factura; aínda que se tes un orzamento axustado, deberías notificalo.\nUnha vez feito todo, darache un resultadoOu por unha enfermidade, trauma ou enfermidade ... No caso de ser unha característica da raza é posible que non se faga nada, senón que che pide que a observes para ver se non ladra, ou o fan. pouco que non recordas.\nCon enfermidades, moitos pódense resolver mediante un tratamento baseado en medicamentos específico para a enfermidade que ten. Pero hai algúns que son irreversibles e que o animal debe adaptarse a vivir con eles.\nFinalmente, outra opción que podes tomar é acuda a un experto en comportamento animal. Son como "psicólogos" dos cans e axúdalles a cambiar de actitude e a volver ao que eran antes. De feito, é unha das mellores solucións cando o can sufriu un trauma porque lles axuda a pasar ese momento e recuperar a súa autoestima e alegría.\nComo suxestión, tamén para axudar ao teu can a ladrar de novo, Podes considerar sacalo a pasear para socializar con outros cans. Non só iso, senón tamén xogar e comunicarse con eles. Isto é importante porque lles axuda a ver que este comportamento (ladrar) non é algo malo, senón que forma parte de si mesmos.\nNo caso de que a enfermidade sexa das cordas vocais, pero reversible, tamén podes empregar remedios caseiros, como infusións para a gorxa, para suavizala e que non estea dolorida. O obxectivo é recuperarse canto antes para ladrar de novo.\nAínda que a súa enfermidade lles faga perder a voz, teñen máis formas de comunicarse con cans ou persoasPor ese motivo non se deben descartar nin pensar que xa non son útiles.\nCamiño completo ao artigo: Mundo canino » Cans Xerais » Enfermidades » Enfermidades que impiden que un can ladre\nO meu can fai un son que non pode ladrar da gorxa, non temos que vivir con máis cans, que pode ser?\no perigosas que poden ser estas condicións ou que efectos principais poden reflectir. Teño unha chihuahua que deixou de ladrar hai uns 5 días. pero come ben e bebe auga e está activo pero non hai moito morreu outro can máis grande\nHai unhas semanas o meu can diminuíu os ladridos, daba ladrar moito se alguén tocaba o timbre ... o que agora apenas dá a ladrar.\nResponde a M.eugenia\nO meu can deixou de ladrar pero se come a súa comida ... pero agora non bebe moita auga ... finxe vomitar ... que podo facer ou darlle algo?


Diego, de Moura: «É necesario retomar o testemuño de artistas como NHU, Bibiano ou Emilio Cao» – Rouco Son\nPor Patty Castro.\nMoura, da Coruña, é unha das bandas punteiras do rock progresivo e psicodélico na escena galega actual. Consagráronse xa co seu primeiro primeiro álbum, titulado Moura, en 2020, e prometen chegar a novas cotas de altitude co seu novo traballo Axexan, Espreitan, da man da súa discográfica Spinda Records. Un dos seus grandes éxitos, sen dúbida, é ter recollido o legado dos precursores dos anos 70, como NHU, Batallán, Bibiano ou Emilio Cao, facendo unha música inzada de folk e tradición galega á vez que vangardista. E, por suposto, en galego.\nA banda leva en activo dende o 2015, experimentando varios cambios de formación ata que por fin a estabilizaron hai uns anos con Diego Veiga (guitarras, harmónica e voz), Hugo Santeiro (guitarras), Fernando Vilaboi (órgano e sintetizadores), Pedro Alberte (baixo), Luis Casanova (batería), e coa última incorporación Belém Tajes (voces e pandeireta), que viña colaborando con eles dende o primeiro disco pero agora por fin é un membro mais da banda.\nTiven a sorte de poder falar con Diego Veiga, un coruñés de familia de Boimorto que ocupa o seu tempo entre a música e o seu negocio de hostelería, o Ummagumma , un pracer para os amantes da boa comida e o ambiente cultural.\nFormación de Moura\nMoi boas, Diego! Pois, o primeiro, dicirche moitas grazas por esta entrevista, e aínda que che vou preguntar polo último traballo, gustaríame que lles contaras ás que non vos coñecen de que vai Moura.\nMoi boas, Patty, un pracer estar contigo. E claro, como non. Moura é un espazo de encontro entre tódolos compoñentes. Fórmase dende a psicodelia, o rock progresivo e a música experimental máis libre de ataduras, para poder facer temas extensos. Eu, aínda que viña de grupos mais anglófilos, cando nos encargaron por unha casualidade o tema de Zeca Afonso «Ronda das mafarricas», preparándoo perdín o medo do cambio de idioma e vín tódalas posibilidades. Creo que é necesario retomar o testemuño de bandas como NHU, Bibiano, Emilio Cao, artistas aos que tal vez non se lle deu o recoñecemento que merecen. E, por outra banda, como o meu negocio está ao lado da Cova Céltica e somos bos compañeiros e veciños, o entrar en contacto con ese mundiño tradi foi unha continua aprendizaxe, novas formas de sinerxia entre dous mundos, para integrar aspectos da tradición galega, o rock e a psicodelia.\nMoura recolle o seu nome da tradición galega mais telúrica, moitas veces cargada de misticismo e oscurantismo. De que tratan as vosas letras neste novo traballo?\nNo primeiro disco introducimos como tema a mitoloxía galega. Grazas a meu pai e ó seu amor pola historia de Galicia e á miña infancia no rural, fun xuntando recordos que levaban moito tempo aparcados nos rincóns da mente. E neste segundo disco que sae o 27 de maio non só toco o tema da mitoloxía, senón tamén experiencias persoais, lembranzas e algunha que outra letra sobre rituais sociais, persoais ou funerarios que forman parte do extenso patrimonio inmaterial do pobo galego. En Axexan, Espreitan hai novas paisaxes sonoras, máis coloridas, coma o canto de liño, reivindicando o rito como elemento de conexión social; e como as cancións asociadas ás labores do campo foron o nacemento da música tradicional galega.\nOnde se gravou e se forxou este último traballo? Porque, cunha pandemia polo medio, doado non tivo que ser.\nPois si, naceu durante a pandemia. Como o primero o lanzamos no medio do encerro, pois resultou complicado quedar para ensaiar, e tiñamos novos temas que fumos montando na distancia. Entre Hugo e máis eu fumos maquetando todo o disco, gravando na casa aportacións dos outros membros vía mail e aproveitando cando nos podiamos ver. Decidimos continuar por esa vía e gravalo nós mesmos coa axuda do noso productor J. Gutierrez na casa onde ensaiamos habitualmente, na parroquia de Bergondo, en Moruxo.\nFoi gravado durante o verán de 2021 e, aínda que levavamos moi claro as guías nesas maquetas, deixamos espazo ás aportacións que saen no momento da gravación, pois o estar libres de estar nun estudio tivemos a posibilidade de relaxarnos e poder crear máis tranquilamente. Colaboran a Irmandade Ártabra, cos que contamos cada vez que gravamos, tamén xente do tradi como Miguel Vázquez, Xosé Lois Romero, que gravou a percusión dun tema, e Xoan Xil e Mauro Sanin no «Alalá do abellón».\nPortada de Axexan, Espreitan\nO primeiro sinxelo que lanzastes foi «O baile do dentón», cun videoclip gravado na librería A Tobeira de oza, que foi todo un éxito no seu lanzamento. Cóntanos como foi a gravación e cal é a temática do vídeo.\nO primeiro é decir que Axexan, Espreitan fai referencia a película Trinta Lumes, de Diana Toucedo. Levaba como 2 ou 3 anos para facer esta canción sobre o cornecho (ou dentón), os seus usos para a medicina e como acabou exportándose ata Estados Unidos e sitentizándose o LSD a partires do cornecho. Un tema fascinante ó que se lle deu voz hai pouco, unhas rapazas co documental Negro Púrpura unha marabilla que tivo unha feliz coincidencia coa saída do noso tema.\nO vídeo deste tema, dirixido polo talentoso Pablo Goluboff, fíxose en colaboración coa asociación cultural O Amanexo, de Dexo, Oleiros; bailadores que se prestaron para as nosas tolemias, como poñerse espellos na cara, bailar cos pans na cabeza… Un esforzo conxunto coa xente do tradi que sempre nos atrae e nos motiva a seguir facendo cousas diferentes.\nPois moitas grazas, Diego, polas túas verbas e pola vosa música, con musicazos que vides xa doutras formacións e para ledicia de todas xuntastes forzas para sacar este disco que fai as delicias de calquera oínte con bo gusto. Creatividade, forza, tradición, ritos, e festa, moita festa galega!\nA ti, Patty, un pracer e saúdos para todos. Vémonos nos concertos!\n19 de mayo, 2022 24 de mayo, 2022 RedacciónA Coruña, Axexan, Axexan Espreitan, Batallán, Bergondo, Bibiano, Destacados, Emilio Cao, Espreitan, Folk rock, Moruxo, Moura, NHU, O Baile do Dentón, Rock progresivo, Rock psicodélico\nAnterior Entrada anterior: Grupos de Vigo en Loita denuncia as condicións da reapertura de Vigosónico\nSiguiente Entrada siguiente: Sete bandas de Vigo únense para reclamar condicións dignas en Vigosónico


O MAN DE CALIFORNIA GAÑE O PREMIO DE 10 MILLONS MÉDICOS EN SCRATCHER DE LOTERÍA ULTIMADA | Lotería.com\nO Home de California gaña un premio de 10 millóns de dólares no rastreador de lote\nde Lottery.com | Febreiro 20, 2020\nUnha persoa compra billetes de Powerball en Kavanagh Liquors en San Lorenzo, California. Un gran número de persoas aliñaron Kavanagh Liquors, un punto de venda que tivo varios gañadores de varios millóns de dólares.\nUn residente de California gañou 10 millóns de dólares nun rascador de 30 dólares. Karpis Kasabian mercou o rascador Ultimate Millions, que é un dos rascadores máis caros con maior potencial de premio na lotería de California.\nO rascador Ultimate Millions ten catro grandes premios e a nova vitoria significa que faltan dous premios para reclamar. As posibilidades de gañar premios dentro do xogo de Ultimate Millions son un de 2.81, con todo, a probabilidade de gañar o premio máximo de 10 millóns de dólares é de cada tres millóns.\nKasabian comprou o billete gañador nunha CVS Farmacia en Burbank, California. A tenda recibirá unha comisión de 50,000 dólares por vender o billete gañador.\nO premio de 10 millóns de dólares pagarase como anualidade, que consiste nun pago inicial seguido de 29 pagos anuais graduados. Despois de 30 anos, a Kasabian recibirase os 10 millóns de dólares completos.\nO rascador Ultimate Millions tamén ofrece premios de $ 2 millóns e $ 5 millóns, tamén compensados como anualidades. As posibilidades de gañar un dos grandes premios son de cada seis millóns.\nOutro rascador principal, o Bankroll, tamén custa 30 dólares e ten un pago de 10 millóns de dólares. Gañáronse tres dos catro mellores premios; Un gran premio de 10 millóns de dólares de Bankroll segue sen ser reclamado.\nOutro residente de California tamén tivo sorte coa lotería e gañou 1 millón de dólares no rascador de 10 dólares. Joel Choe adquiriu un billete de saúdos no licor Victoria Plaza de La. A tenda recibirá un bono de 5,000 dólares por vender o billete gañador.\n"Só significa días mellores", dixo Choe. "Quero colgarme un pouco e tomar algún tempo antes de decidir que facer despois."\nA lotería de California ten na actualidade máis de 50 xogos de rascadores en compra, con premios superiores que oscilan entre os 500 e os 10 millóns de dólares.\nSe un xogador non gaña un premio no rascador, poderá gañar algo despois. A lotería de California inclúe un xogo secundario chamado Scratchers Second Chance, onde os xogadores poden ingresar os seus rascadores perdedores nun empate despois de que se pechen as vendas para ese rascador.\nCada 1 dólar destinado a un billete de lotería perdedor significa unha entrada a un sorteo semanal de 25,000 dólares. Isto significa que se un xogador compra un rascador de Ultimate Millions por 30 dólares, pero non gaña nada, aínda obteñen 30 inscricións no 2º.\nPara entrar no sorteo da segunda oportunidade, os xogadores deberán rexistrarse na lotería de California e introducir o código de segunda oportunidade situado no ticket de rascador.


A Camoesa organiza unha viaxe a Cabeza de Manzaneda - ValmiñorTV\nInicioGALEGOA Camoesa organiza unha viaxe a Cabeza de Manzaneda\nA Asociación “A Camoesa” organiza o próximo 10 de marzo unha viaxe a Cabeza de Manzaneda. A saída será ás 9:00 da mañá desde o Centro Cultural de Camos. O prezo é de 10 euros para os socios e de 12 euros para os non socios. Máis información e reservas no teléfono 661 92 10 26. Tamén WhatsApp. Prazas limitadas.\nBaiona celebrou este sábado a versión 2.0 da Ruta Musical “Sons do Casco”. Os oito grupos que non puideron actuar o pasado fin de semana por culpa do mal tempo converteron de novo as rúas […]


Durán: 'A solución é o confinamento domiciliario' - Canal Rías Baixas\nO SALNÉS> O alcalde de Vilanova é partidario dun confinamento domiciliario. Gonzalo Durán entende que é o único remedio para frea-lo avance da pandemia. En Vilanova hai hoxe 35 casos activos, un máis ca onte.\nTamén o alcalde de Sanxenxo é partidario de endurece-las medidas para frea-lo virus. Na localidade hai hoxe 14 casos máis ca onte, situándose xa nos 64. Así e todo, Telmo Martín non se pronuncia, polo de agora, sobre a posibiliade de confinar á poboación.\nEn Vilagarcía, entre tanto, o coronavirus tamén continúa en expansión. Hoxe a cidade acada os 148 casos, 9 máis ca onte, e unha alta incidencia acumulada. O alcalde volve facer un chamamento ós veciños para que extremen as precaucións.\nArtigo anteriorFeijóo anuncia que se tomarán medidas máis restritivas nos vindeiros días\nSeguinte artigoOs negocios de Pontecesures únense cunha campaña para fomentar as compras no comercio local


A charca dos libros: 2015/11 - 2015/12\nXa volo contamos, participamos nas VI XORNADAS DE BIBLIOTECAS ESCOLARES DE GALICIA.\nUn ano máis a Asesoría de Bibliotecas Escolares e o CAFI, tanto na organización como na selección de ponentes fixeron un traballo impecable e, a pesares de que pode resultar cansado rematar a semana na escola un venres e saír para Santiago, pagou a pena.\nAquí tedes o enlace a todas as presentacións das xornadas:\nParticipamos nas VI xornadas de Bibliotecas escolares\nO pasado venres 20 e sábado 21 de novembro unha representación do Equipo Dinamizador da Charca dos libros participamos en Compostela nas VI XORNADAS DE BIBLIOTECAS ESCOLARES DE GALICIA; unha actividade de formación permanente do profesorado, organizada conxuntamente pola Dirección Xeral de Centros e Recursos Humanos, a través da Asesoría de bibliotecas escolares, e a Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa (a través do CAFI). Participamos preto dun milleiro de profesoras e profesores de toda Galicia; máis de 900 pero algúns menos que en anos anteriores, que pasamos dos mil.\nO programa contemplou un bo feixe de experiencias de bibliotecas escolares galegas que funcionan como "bases de exploracións", en alusión ao lema da campaña de bibliotecas escolares deste curso 2015/2016, así como experiencias de traballos por proxectos coordinados por distintas bibliotecas escolares. Acudiron, Carlos Magro, Xurxo Mariño, Guadalupe Jover, Felicidad Campal, Rosa Piquín e Ana Siro , expert@s de distintos ámbitos que nos fixeron partícipes dos seus moitos coñecementos e nos deron pistas sobre os novos retos que debemos enfrontar as bibliotecas escolares e os centros escolares, para facilitar a adquisición das competencias clave por parte do alumnado, tendo nas bibliotecas escolares o gran aliado.\nEn breve poñeremos aquí o enlace para que aquelas persoas que queiran poidan acceder ós documentos gravados nestas xornadas.\nSábado de carreiras no colexio Guillelme Brown en Ourense...E coma sempre, participación de rapaces e rapazas do Rosalía.\nSon uns campeóns.\nO pasado martes 17 de novembro 87 rapaces e rapazas do Rosalía participaron na primeira carreira comarcal de campo a través celebrada na Moreira. Os vinte primeiros clasificados/as en cada categoría terán a posibilidade de correr na 2ª xornada que se organizará para o mes de xaneiro.\nAquí deixamos unha breve mostra do sucedido.\nDestacar a gran participación, o esforzo e as boas actitudes do noso alumnado.\nO alumnado de quinto e sexto de educación primaria fixeron o pasado venres 13 de novembro a primeira andaina do curso escolar. Sairon do Mosteiro de Trandeiras cara a Torre de Pena e voltaron ao punto de saída nun roteiro circular para desfrutar alí dun gran magosto onde non faltou nin a empanada, nin os bolos preñaos, nin...por suposto... as castañas.\nSubidas, pendentes, camiños polo monte...nada puido deter ao noso intrépido alumnado que encararon todos estes atrancos con moi boa disposición e un gran sorriso. Agradecer especialmente a Ricardo Sieiro pola planificación e as fotos desta xornada e a Agrupación Local de Protección Civil de Xinzo de Limia que alí estiveron para facer dos nosos "anxos da garda" e para ter todo preparado cando con máis fame chegamos.... Así da gusto!!!\nbiblioteca escolar actividades, andaina, ceiprosalia, deporte escolar\nA xornada do venres 13 foi un tanto especial. Se o curso pasado non fixeramos o magosto porque un día choveu e o outro tamén... este ano o día foi espectacular: sol, boa temperatura (non había máis que pedirlle ó día). O outro puxémolo nós: Antonio co tixolo, o lume e as castañas; infantil e 1º, 2º, 3º e 4º de primaria, xogando un bo anaco da mañá (cadeiras, pano, sacos, brilé, ra, tira-soga); os de 5º e 6º facendo unha andaina desde o Bon Xesús de Trandeiras ata a torre de Pena e volta ó Mosteiro para comer o magosto nun entorno tan especial; e no cole tampouco faltaron os bolos preñados, empanada, a bica e as castañas. Nin as ganas de pasalo fenomenal.\nbiblioteca escolar andaina, ceiprosalia, deporte escolar, magosto, xogos populares\nO 5 de novembro de 2014 celebrouse -que saibamos- o día mundial do coidador/a. Por iso, nesta data, 5 de novembro queremos poñer aquí a imaxe da coidadora do Ceip Rosalía: A Luz de Trasmiras. Parabéns!!!\nbiblioteca escolar ceiprosalia, Día Mundial\nEste mércores 4 de novembro o alumnado de 3º e 4º de primaria pasamos a xornada en Ourense. Primeiro no Auditorio gozamos dunha actividade promovida pola Afundación "nana para un soldado" teatro dos Ghazafelhos, xunto a outros escolares da provincia. Despois os de 3º cun guía (moitas grazas José Ramón) visitamos a zona histórica de Ourense (catedral, praza maior, burgas...) e os de 4º con outro bo limiao (moitas grazas José Manuel) visitaron o parque botánico de Ourense, en Montalegre.\nOurense. 4nov. 2015 - Kizoa Movie Maker\nbiblioteca escolar actividades..., ceiprosalia, teatro\nPoñemos aquí esta actividade LIM que elaborou o departamento de TIC do CEIP Alexandre Bóveda para traballar sobre a figura de Ángeles Alvariño nestes días que conmemoramos o Día da Ciencia en Galego.\nSe pinchades neste enlace, poderemos aprender moitas cousas dela.\nbiblioteca escolar biblioteca escolar, ciencia, día da ciencia en galego, LIM


cenicienta proletaria: October 2005\nDe voltas polo mundo\nUn, dous, tres, catro... e o mundo xira sobre min sen darme tempo a respirar. E case me convence, a esta velocidade todo parece máis bonito e incluso máis doado. Se pecho os ollos con forza, imaxino que toco o ceo coas puntas dos dedos en cada volta. Pero non son capaz de atrapalo, non podo saborealo, e escápaseme das mans.\nUn, dous, tres, catro...outra volta, e vexo coma o sol se hunde no océano. Eu quérome mergullar con el, nas profundidades, pois xa me estou mareando con este xirar continuo. E vexo caras que non recoñezo que chegan ata min, que non me din os seus nomes e non deixan pegada na miña memoria.\nUn, dous, tres, catro...na próxima, prométovos que me baixo.\n# posted by satine @ 9:48 AM 9 comments\nFasme cóxegas no embigo\nmentras recorres a casa toda\nen busca de cores.\nXa non hai máis, ven xogar.\nPero ti segues a buscar,\ne sacas todos os abrazos do armario\ne deixalos tirados na alfombra.\nSempre fas igual,\ncoma aqueles que nos dou miña nai nalgún nadal,\ne que non volvemos a atopar.\nVen, que están todos aqui.\nPero xa estás revirando os caixóns,\no lugar segredo debaixo das bragas,\nno que gardo os bicos apaixoados.\nTirasmos nos pés,\ne flotan sobre a colcha,\ninundando o cuarto do color do sol.\nVes, como si había.\n# posted by satine @ 4:04 AM 6 comments\nTeño unha caixa de zapatos forrada de papel de nadal. En ela gardo as cousas todas que en algún momento da adolescencia ( xa case esquecida) significaron algo para min.\nAquela entrada do cine que el me mercou cando me quería. Lembro na sala escura os nosos dedos entrelazados e a vergonza de compartir os primeiros bicos con lingua, sorprendentes e decepcionantes a partes iguais. Era verán, e non tardou moito en marchar. A dor da sua pérdida, duroume polo menos ata setembro.\nTamén estaba a cinta de Queen, ca que fixen o amor por vez primeira. No asiento de atrás de aquel coche gris, o meu primeiro amante, con máis gañas que perícia. Transición dolorosa ó mundo dos adultos. Lémbrome do día que marchou dan man dunha loira con menos cebrebro, pero máis experiencia.\nEstá tamén a foto do día que cumprin quince anos. Meu pai xa marchara da casa, e o seu sitio permanecía baleiro na estampa familiar. A tarta de chocolate coas velas prendidas e o desexo que aínda hoxe non se cumpriu.\nA pulsera da amizade que me dou a miña amiga da alma, coa que compartía cigarros e segredos na parte de atrás do polideportivo. Hoxe saudámonos ó pasar, sen case recoñecernos.\nE tantas cousas máis que se me fan familiares e lonxanas. Que me lembran, como dí un gran poeta que coñezo, que calquera tempo pasado, non é que fora mellor, pero polo menos xa pasou de longo.\n# posted by satine @ 8:28 AM 7 comments\nLuns de óxido\nCando me ergo pola mañá aínda é noite. Cóstame un mundo saír de debaixo do nórdico e enfrentarme ó día. Primeiro, observo dende a fiestra a rúa onde vivo, e quédome embelesada mirando ós gatos que viven no contenedor de enfronte, están sempre alí, verán e inverno, rebuscando na basura e deitándose na aceira a durmir. Os veciños todos, de vez en cando dámoslles as sobras da comida, e eles, agradecidos, cántannos serenatas cada noite.\nHoxe o amencer, foi aínda máis escuro do normal, e o día non aclara, méteseme nos osos o frío matutino de camiño ó traballo, e oxídaseme o cerebro.\nXa non me lembro do sol do verán, nin das noites de copas, nin das comidas en familia, nin dos anacos de sexo.\nQueda ante min toda unha semana de traballo, de días iguais, de rutina pesarosa.\nAsí, como cada luns, quero que se me oxiden as palpebras, para manter pechados os ollos ata o próximo sábado.\n# posted by satine @ 1:42 AM 9 comments\nDomingo de nostalxia\nOnte como era domingo, aproveitei a tarde para ir a visitar a casa onde nacín. Alí, miña avoa, miña nai e miña tía, tomaban café arredor da cociña de ferro, pois o frío xa se empeza a meter nos osos que non son tan novos. Fora, a aldea parece durmida, os cans deitanse debaixo dos cabaneles e os gatos xogan as agachadas cos ratos por entre o millo. Non hai máis de quince casas, non hai un bar, nin un supermercado, pero todos se coñecen entre si, comparten os teléfonos e o tractor, e na tempada de recollida , van de casa en casa para que o traballo sexa máis levadeiro, e comparten café e churruscos na leira.\nCando regresei a miña casa, cambiei as pistas de barro por asfalto, as cuadras de vacas por centro comercial, os galiñeiros por bares e o calor da xente por saúdos impersoais. Entón extrañei con todas as miñas forzas a miña infancia , desexei poder enterrar os pés na terra mollada da horta e correr ós brazos da miña avoa, e bañarme no balde da cociña das vacas... alí teño o meu corazón, na aldea onde me criei, neses momentos non son moderna, non son urbana e cambiaba con gusto o meu traballo tras o mostrador para ir a muxir as vacas.\n# posted by satine @ 2:50 AM 4 comments\nPasa tan amodo este minuto\ntan eterno suspendido no tempo,\nco seu tictac incansable\npara que me dure a vida enteira\n# posted by satine @ 8:57 AM 5 comments\nAs aforas do mundo\n¿A qué agardamos? Levantémonos para recibir como se merece esta crise que nos asola. A este mundo desprovisto de ilusións que nos inunda cada día. Que non, que non quero. Que me nego a aceptar esta vida de abella obreira sen máis proposito que o de formar parte da gran colmena. Que se joda a raiña e fagamonos co poder compañeiras. Que o mellor do día é cando despunta a mañá e non quero erguerme e por o disfrace. Que non quero saber como será mañá, nin pasado mañá, nin o mes que ven. Que estou farta de traballar para deixar o soldo no supermercado.\nSoño con converterme nunha inconformista e marchar a vivir ás aforas do mundo, alí onde non hai horarios e o día non remata cando cae o sol.\nSen mais marcho traballar, que os soños non me enchen o estómago.\n# posted by satine @ 3:17 AM 7 comments\nEsta semana pasada fun co meu amigo a pasar unha tarde de cine ( que máis nos valería ter gardado os cartos e ir de copas que nos tería rendido máis), en fin que fomos ó cine e non se nos ocurrío mellor idea que ir ver Mr. and Mrs. Smith, unha superproducción hollywoodiense, sen historia, pero na que se lucen perfectamente os atributos de Angie e Brad e non percisamente nas súas dotes artísticas. Ó sair do cine, comentei co meu compañeiro a nosa mala elección, resaltando que Angie como sempre estaba fermosísima pero nada máis. E o meu amigo, que eu consideraba con mou bo gusto para as mulleres contestame tan tranquilo que non é para tanto. "Eu vexo pola rúa a mulleres moito máis fermosas cada día". Afortunado ti. E eu preguntome, se a unha muller como Angie lle encontran defectos, ¿Qué temos que esperar as simples mortais? Eu como muller normal, rozando os trinta, con nodulos de celulite instalada nos muslos e gastando máis de medio soldo en cosmeticos para que o final me digan que o que conta e a beleza interior. Xa. Que llo digan a esa rubia siliconada, co estómago de cemento e as neuronas de plástico, tras a cal se cos van os ollos pola rúa. As mulleres normais esiximos, non NECESITAMOS, un pouco de consideración. Por que non podemos compararnos ca fabulosa Angie, nin podemos permitirnos unha posta a punto nos boxes de corporación dermoestética, asi que señores non nos tomen por estúpidas, que o que nos falta en altura temolo en coñecemento do medio e máis aínda no coñecento dese mundo tan reducido que é o cerebro masculino ( con perdón). En fin as cousas claras.Nin somos perfectas nin queremos selo, pero que non nos digan que non lles importa cando nin a querida Angie é de abondo para eles. ( E perdoade hoxe por este tema insustancial, pero teño o cerebro embotado, debe ser o outono)\n# posted by satine @ 4:03 AM 5 comments


Reducen a seis anos de prisión a petición para un home de 81 anos, acusado de abusar sexualmente dunha menor - Pontevedra Viva\nO acusado Manuel S. durante a vista oral como presunto acusado de abuso sexual dunha menor\nXoves 25 de Abril, 2019 ás 18:26 do Xoves 25 de Abril, 2019\nNélida Cid, presidenta da Sección cuarta da Audiencia\nA través de vídeoconferencia, unha adolescente madrileña relataba este xoves ante o tribunal da sección cuarta da Audiencia de Pontevedra como en agosto de 2017, cando tiña 13 anos e pasaba as súas vacacións no Rosal, era agredida sexualmente en dúas ocasións polo acusado Manuel S, que agora conta con 81 anos de idade e que era cliente habitual do local onde se rexistraron os feitos.\nSegundo o relato que fixo a menor, o domingo 27 estaba na zona de xogos dun restaurante e o home se lle achegou ante a súa irmá de 10 anos que a poucos metros saltaba nunha cama elástica. O acusado colleulle a man dereita e a pasou pola zona xenital, por riba dos pantalóns, mentres lle facía preguntas sobre a súa procedencia. A menor declarou que por vergoña só lle contou a súa nai deste episodio que o home lle fixera preguntas. Ante esta situación, a nai preguntoulle a unha amiga sobre o agora procesado. Esta indicoulle que era un home que pasa as tardes nese restaurante pero que era "inofensivo".\nDous días máis tarde, segundo explicou a menor, na mesma terraza do restaurante, o home volveu dirixirse a ela e pediulle axuda para baixar polas escaleiras cara a zona infantil. Ela accedeu e el agarrouna da man. Unha vez no espazo infantil, onde non había ninguén, o acusado púxolle contra a parede, agarroulle o cú coas dúas mans tentantdo bicala e despois levou unha das súas man cara os xenitais da nena, momento en que ela dixo "disculpe" e fuxíu da zona. Minutos despois, pediulle a súa irmá que avisara a súa nai, que se atopaba na terraza cun amigo da familia, porque quería contarlle o que lle pasara.\nA nai preguntoulle se o home que lle atacara era o que, neses momentos, se encontraba na porta do restaurante. A nena confirmouno. Acto seguido, a muller encarouse co presunto agresor, segundo ela mesma confesou ante o tribunal, dicíndolle que non podía acosar a menores ao que o home só respondía: "vale, vale. Tranquila". A continuación, a nai chamou á Garda Civil da Guardia, que desprazou unha patrulla ao establecemento. No momento en que os axentes estaban a obter datos do suceso, a esposa do acusado chegaba en coche ao local coa intención de trasladar o home ao seu domicilio, momento en que foi identificado pola patrulla.\nO ACUSADO NEGA TER MANTIDO CONTACTO COA NENA\nPola súa parte, Manuel S. negou todos os feitos que se lle imputan. Na súa declaración en sala explicou que "jamás" tiña collido a man da nena, tampouco a tocara por riba da roupa nin intentara bicala. Si admitiu que lembraba ter visto á rapaza coa irmá xogando cun patinete na zona de xogos do restaurante.\nO informe dos peritos forenses, tal como ratificaron durante a vista oral, indica que o relato da nena tras o suceso é crible e afirmaron ante a xuíza que non hai "signos de fabulación" nin ofrece un perfil de persoa "suxestionable". Pola súa parte, a defensa tamén presentou a un psicólogo clínico que tratou, tras os feitos, cinco veces a Manuel S. e sinalou que o acusado ten pleno uso das súas facultades e que lle parecía "improbable o abuso con quebrantamento" do que se lle acusaba.\nNas conclusións, a fiscal do caso rebaixou a petición de penas de 8 a 6 anos ao entender que o acusado incurríu nun delito continuado de abuso sexual. Pola súa parte, a acusación particular mantén a petición de 4 anos por cada un dos delitos de abuso sexual e unha indemnización de 3.500 euros polos danos morais causados. A avogada da defensa do imputado pide a libre absolución ao entender que, agás a declaración da menor, non existe proba de cargo contundente. En canto a esa declaración da moza, a letrada considera que lle falta verosimilitude e contundencia.\nO xuízo quedaba visto para sentenza despois de que o acusado manifestara na sala ante a presenza de varios dos seus familiares que nunca estivera con elas. "¿Cómo puede decir que la cogí con la mano y se la restregaba? Eso es mentira total", indicou.\nXulgan un home por abusar sexualmente dunha nena de 13 anos nunha zona de recreo infantil\nPor Redacción | Xoves 18 de Abril, 2019


Os vertebrados | Bioloxía Secundaria IES Pintor Colmeiro\n← OS VERTEBRADOS\nCiencia para Nicolás →\nOs vertebrados (Vertebrata) son un subfilo moi diverso de cordados que comprende aos animais con espiña dorsal ou columna vertebral, composta de vértebras. Inclúe case 62 000 especies actuais1 e moitos fósiles.\nOs vertebrados lograron adaptarse a diferentes ambientes, incluídos os máis difíciles e inhóspitos. Aínda que proceden inicialmente do medio dulceacuícola, conseguiron evolucionar no mar e pasar posteriormente ao medio terrestre.\nO termo «vertebrata», usado en sentido amplo, é sinónimo de “Craniata”, e inclúe os mixinos, que non posúen auténticas vértebras; se se usa Vertebrata en sentido estrito (só os cordados con vértebras), debe excluírse devandito grupo. Con todo, hai novas evidencias que postula que os mixinos si deberían ser incluídos.\n2 Responses to Os vertebrados\nAbril 13, 2016 ás 9:47 a.m.\nA min paréceme que os animais son sorprendentes, xa que foron capaces de adaptarse a todo tipo de ambientes.\nAbril 13, 2016 ás 6:12 p.m.\nEu creo que os animais son incríbles porque son capaces de vivir en todo tipo de ambientes e con todo tipo de climas.


Hai unhas semanas asistimos ao proceso xudicial polo que pasou a cantante Britney Spears para reverter a tutela que exerce seu pai sobre ela. Sen seguir exhaustivamente a carreira da artista, a calquera pódelle soar un pasado turbulento, unha voda que durou horas e un corte de pelo un tanto extremo. É isto suficiente para retirarlle a alguén a capacidade para decidir sobre a súa propia vida? No noso marco xurídico, a modificación da capacidade xurídica dunha persoa ten que estar motivada por algunha doenza física ou psíquica persistente que se considere que limita o seu autogoberno. Nestes casos, procédese a nomear un titor, quen será encargado de substituír nas súas decisións á persoa discapacitada. Polo menos esta era a concepción clásica da chamada incapacitación, que se foi alterando nos últimos anos para recoñecer os dereitos das persoas con discapacidade e a súa histórica discriminación. O 2 de xuño deste mesmo ano aprobouse unha reforma lexislativa con este mesmo espírito, pola cal o titor deberá ser unha figura que apoie e asista á persoa con capacidade modificada para poder acadar o exercicio pleno dos seus dereitos. Atrás queda a idea da substitución, ou de que as persoas con discapacidades ou doenzas mentais non teñen dereitos ou non poden exercelos.\nCon este marco mental, o caso de Spears semella particularmente grave. Trátase dunha persoa privada da capacidade de xestionar o seu patrimonio a pesar de continuar traballando e xerando ingresos. Ademais, segundo a súa declaración, estánselle a limitar tamén dereitos moito máis básicos. A cantante declarou que se lle implantara un dispositivo de contracepción contra a súa vontade ou que non se lle permitía contraer matrimonio coa súa parella. Se isto realmente é así, estariamos a falar de vulneración de dereitos fundamentais. No noso ordenamento xurídico a modificación da capacidade debe ser algo flexible e progresivo, apoiando á persoa só naqueles aspectos concretos nos que teña dificultades para facer valer o seu criterio e as súas decisións. É dicir, alguén podería precisar apoio para unha transacción económica importante pero non para manexar cartos de xeito cotiá ou para organizar a súa vida persoal. Aínda sen coñecer a resolución deste caso concreto, coido que pode facernos reflexionar sobre os dereitos das persoas e como poden ser vulnerados ou protexidos.


Cineclube Carballiño: marzo 2012\nVenres 20:00 e 22:30\nIncluso o New York Times falou deles!\nMarinaleda, a utopía en marcha\nDirección: Sophie Bolze\nMarinaleda, vila andaluza, desenvolveu dende as súas primeiras eleccións libres en 1979 un sistema social e político a contra corrente do modelo predominante. O seus habitantes obtiveron 1200 hectáreas que explotan hoxe en día en réxime de cooperativa. Esta cooperativa integra a súas propias unidades de transformación e comercialización da súa produción. A vila desenvolve tamén formas innovadoras de democracia directa e de posta a disposición de vivendas.\nA democracia directa, a loita colectiva, a participación voluntaria, todo iso mudou a vida dos seus habitantes. E o film de Sophie Bolze, mesturando imaxes da vida cotiá coas realizadas polos propios habitantes da vila, explora a complexidade desta experiencia colectiva.\nA historia de Marinaleda é moi singular. Como o é tamén Juan Manuel Sánchez Gordillo, o seu alcalde nos últimos trinta anos.\nAmbos, o rexedor e a localidade, teñen loitado ata alcanzar un mais que aceptable benestar social para os seus case que 3000 habitantes.\nDeixamosvos un video dunha intervención do alcalde de Marinaleda no encontro interestatal do 15M. Botádelle unha ollada, que paga a pena.\nEtiquetas: Anticapitalismo, Marinaleda, Utopía\nVENRES 9 DE MARZO: NADER Y SIMIN; UNA SEPARACIÓN\nNaDeR e SiMiN,\n2€ para estudantes/parados/xubilados\nA sesión das 20:00 será en castelán e a sesión das 22:30 será en version orixinal subitulada\nNader y Simin, un matrimonio cunha filla,\ndeciden abandonar Irán na busca dunha vida\nmellor. Porén, cando Nader se entera de que o\nseu pai ten Alzheimer, decide quedar para\ncoidalo. Simin pide o divorcio, pero ao non\nconseguilo, múdase á casa dos seus pais. Entón\nNader contrata a unha muller para que o axude\na coidar ao seu pai.\nPero un día, ao chegar a casa, atópao atado a\nunha cadeira; a partir de ese momento, a súa\nvida dará un envorco.\nTítulo Orixinal: Jodaeiye Nader az Simin\nIdioma: Español e V.O.S.\nTrailer en castelán\nOscars 2012: Mellor Película de Fala Non Inglesa\nFestival de Berlín 2011: Oso de Oro á Mellor Película, Mellor Actor e Mellor Actriz\nGlobos de Oro 2012: Mellor Película de Fala Non Inglesa\nCírculo de Críticos de Nueva York 2012: Mellor Película de Fala Non Inglesa\nO director, Asghar Farhadi (Isfahan, Irán, 1972)\nAsghar Farhadi é graduado en Teatro, cun BA en Artes Dramáticas e un Máster en Dirección na Universidade de Teherán e a Universidade Tarbiat Modarres. Farhadi fixo curtas de 8 y 16 milímetros na filial da Sociedade Iraní de Novos Cineastas en Isfahan, antes de realizar obras e guións para IRIB (a corporación Islamic Republic of Iran Broadcasting). Tamén dirixiu series de televisión como A Tale of a City e co-escribiu o guión de Low Heights (dirigida por Ebrahim Hatamikia).\nDancing in the Dust (2003) foi o seu debut coma cineasta.\nPosteriormente fixo A Beautiful City (2004), coa que se deu a coñecer internacionalmente.\nO seu terceiro film, Fireworks Wednesday (2006) gañou o premio Hugo de Oro no Festival Internacional de Cine de Chicago.\nAntes de Nader y Simin dirixira About Elly (2009), coa que gañou o Oso de Plata ao Mellor Director en Berlín, ademais do premio á Mellor Fotografía nol Festival de Cine de Tribeca.\n“Farhadi constrúe o edificio dun thriller xudicial sobre as bases dun melodrama familiar que muda de pel a cada cambio de plano”\n“Farhadi propón unha especie de neorrealismo tamizado, un cine directo, que lle permite falar da realidade das súas personaxes, da\nficción, ao mesmo tempo que indaga na realidade do seu país, da non ficción”(Quim Casas, Dirigido por…)\n Si che gustou, recomendámosche tamén: El globo blanco (Jafar Jowdat, 1995) ou El círculo (Jafar Panahi, 2000)\nEtiquetas: iran, mejor pelicula extranjera oscar 2012, nader y simin, una separacion


Razóns para viaxar sen maletas que debes coñecer | Viaxe absoluta\nViaxa sen maletas É unha das mellores ideas que podemos atopar. Porque cando estamos a piques de comezar as nosas vacacións, todo é optimismo ata o momento en que temos que comezar a facer as maletas. Non só por este paso senón por pensar no camiño que teremos que arrastralos.\nNon importan os medios de transporte nos que viaxemos, xa que en todos eles pode ser complicado. Se imos moitos días, seguramente non levaremos só unha maleta, polo que a preocupación xa aumenta en dous. Hoxe temos unha serie de motivos para viaxar sen maletas e aquí, imos falarlles delas. ¿Queres unha viaxe moito máis cómoda e sen preocupacións?\n1 Gran liberdade\n2 A comodidade de viaxar sen maletas\n3 Aforrarás moito tempo\n4 Adeus á equipaxe perdida\n5 Equipaxe ou maleta de man\n6 Esqueza pagar máis polas maletas\n7 Envío de equipaxe\n8 Viaxa sen exceso de equipaxe\nComo comezamos ben, un dos grandes problemas ao viaxar, é o pensamento de levar unha serie de maletas. Todos eles terán un tamaño grande e, como tal, un peso similar. Así que subir e baixar escaleiras xa se converte en toda unha Odisea. Sempre teremos que ser conscientes das rutas e delas, xa que se nos perdemos pode ser fatal.\nEn resumo, estaremos bastante empatados se levamos o maletas na nosa viaxe. Pero pense por un momento que a viaxe ten lugar sen eles. Si, é un gran alivio. Por iso, un dos motivos principais para viaxar sen maletas é a liberdade que isto supón. Iremos sen peso, sen esa responsabilidade de ser conscientes de cada segundo e incluso disfrutaremos máis da propia viaxe.\nA comodidade de viaxar sen maletas\nSe a liberdade de movemento foi unha das grandes razóns, a comodidade convértese noutra. Xa non terás que esperar longas filas para rexistralos se vas en avión ou, para colocalos nos respectivos buratos se viaxas en tren ou autobús. Porque este motivo únese ao anterior, xa que cando imos con elas nin é algo cómodo nin temos liberdade debido ás maletas. Agora todo isto pode cambiar.\nAforrarás moito tempo\nComo dixemos, cando viaxamos, o tempo é diñeiro. Polo tanto, non temos que perdelo en algo así. O mellor é ir á estación ou ao aeroporto, buscar a nosa saída e subir ao medio de transporte elixido. Tan sinxelo coma iso !. Porque doutro xeito e con maletas, ademais de agarde na facturación, á chegada teremos que esperar de novo para recollelos.\nAdeus á equipaxe perdida\nÉ certo que non ocorre con frecuencia e menos mal. Pero se viaxamos sen maletas, pasará menos. O equipaxe perdida é bastante engorroso para todos os que o viven. Por unha banda, porque haberá que gastar máis diñeiro en mercar roupa e outros utensilios no destino. Ou ben, ter que levar a mesma roupa durante un par de días ou ata que se solucione o problema, se non podes gastar un centavo máis.\nEquipaxe ou maleta de man\nSe queres levar algo contigo, pero sen ter que levar maletas, sempre podes optar polas bolsas máis pequenas. A equipaxe de man onde, crea ou non, poden caber máis cousas das que imaxinas. Só temos que atopar a clave. Ao colocar as pezas de roupa e accesorios, como se mostra no vídeo, podemos obter unha mini-maleta con todo o que necesitamos durante uns días. Deste xeito, podemos transportalo mellor, sen tanto peso pero con todo o que imos empregar. Envasaches a maleta deste xeito?\nEsqueza pagar máis polas maletas\nSobre todo cando viaxamos en avión, A facturación xa aumenta o prezo da entrada. Polo tanto, se non levamos maletas, podemos aforrar un pouco de diñeiro. Algo que nunca doe e que despois poderemos investir na nosa viaxe. Sen dúbida, é outra das grandes razóns para viaxar sen maletas, ¿non?\nEnvío de equipaxe\nHai outra opción que tamén é bastante aconsellable. É dicir, falamos de viaxar sen maletas e imos gardalo. Pero se os necesitas, entón tes que pensar nun plan alternativo. Polo tanto, é mellor opta por un servizo de mensaxería mándanos. Así, non teremos que arrastralos, pero cando cheguemos ao noso destino estarán esperándonos no lugar elixido. Xa hai moitas empresas que teñen un servizo coma este. De 'Correos Express' a 'Seur'. Simplemente ten que dar o seu enderezo para a colección, entón o destino para poder envialos e, por suposto, as medidas das maletas.\nNon é un servizo caro, pola miña experiencia e polo menos podes aproveitar as vantaxes mencionadas da mencionada comodidade ou liberdade. Tranquilo as túas maletas chegarán sen ningún problema. Un servizo coma este é perfecto se vas estar fóra de casa varias semanas. Aínda que tamén se son varias as persoas que viaxan. Non cargarás ningún peso, evitarás as colas e o tempo perdido, mentres que as maletas estarán nunhas 24 horas no destino que escolliches.\nViaxa sen exceso de equipaxe\nSexa cal sexa a súa elección, o mellor nestes casos é non excederse coa equipaxe. Si, é unha tarefa que ás veces se volve máis complicada do necesario. Porque queremos encher a maleta ou a bolsa con máis cousas das que realmente precisamos. Escolla sempre ese tipo de prendas básicas que podemos combinar en diferentes estilos e looks. Pantalóns, blusas ou camisas vaqueiras de cores básicas e algunha roupa de abrigo. Aínda que loxicamente tamén teremos que adaptarnos ao momento no que imos de vacacións. Investiga un pouco antes sobre o clima do lugar a visitar e verás como é máis doado. Non é necesario levar un aspecto todos os días, xa que podes usar lavanderías e así aforrar espazo na maleta.\nO mesmo acontecerá co calzado. Sempre é mellor optar polo máis cómodo, porque o necesitamos para facer turismo. Se te aloxas nun hotel ou nun albergue, atoparás os produtos necesarios para a túa hixiene, polo que non necesitarás levar unha bolsa de aseo grande desde casa. Non esquezas o teu móbil Pero non collas todos eses dispositivos que tes na casa, porque ao final non os acabarás empregando. Ten que priorizar e, polo tanto, sempre é recomendable facer unha lista das cousas necesarias e outra opcional. Á hora de paquete Colocaremos os primeiros e, se hai algún oco, podemos coller un dos segundos listados. Despois disto, estarás máis que preparado para comezar a túa viaxe.\nCamiño completo ao artigo: Viaxe absoluta » Razóns para viaxar sen maletas


En Webpino, xa fai uns meses comentara de que andaban revisando novas e melloras nas construccións. Por esa revisión feita por unha empresa privada subcontratada polo Estado, pasoúsenos un recibo de revisión de 60€ por propiedade construída ao noso nome. En moitos dos casos as construccións onde se albergan as galiñas, cans e gatos, viñeron gravadas e foron de nova inclusión.\nChegamos ó punto onde ven o recibo de dita contribución polas casas. No suposto que o valor catastral do lugar xa fose revisado en anos anteriores a subida non pareceu tan esaxerada pero cando se actualiza de novo o valor e pasa deestar tasado en 4000 € a tasarse en 40000€ é eí onde se nota unha gran suba.\nO valor catastral é o valor no que o Estado tasa a túa casa, as túas propiedades.\nCase sempre é un valor irreal xa que na actualidade nadie neste medio rural che paga polo que tés, tan alta tasación, que ainda que noutros momentos da nosa historia recente estivo moi por debaixo, hoxe por hoxe todo apunta a dicir que non, que non o vale, xa que non hai ningúen disposto a pagarche esa suma.\n- Si o concello onde está ubicada a túa vivenda ten débedas o valor do recibo incrementarase ata nun 1% do valor catastral, que irá destinado a ese concello,\nÉ o 1% do valor catastral, é dicir, si a nova tasación e de 40000Euros, pois o 1% son 400 € que lle tes que pagar ó concello a maiores do que xa ven de por si nesa contribución.\nComento tamén que nestes días o noso concello da Pobra do Brollón, e ante as queixas dos veciños, fixo pública unha nota informativa,onde se excusa e di que para o ano non será tan elevada.\nPuntualizo que este artigo non está feito con datos físicos senón con datos de oídas polo que unha vez acabado de leer si tes interés no tema e sabes máis podes comentalo ou buscar outras fontes para documentarte.


Lugonovo solicita o calmado do tráfico a 30 km/h en Ramón Ferreiro e Rodríguez Mourelo - Xornal de Lugo " />\nLugonovo solicita o calmado do tráfico a 30 km/h en Ramón Ferreiro e Rodríguez Mourelo\n• 14 Marzo, 2017\nSantiago Fernández RochaLugonovomontirónReducción da velocidadeRodríguez MourelosRamón Ferreiro\nLugonovo solicita a reducción da velocidade a 30 km/h nas avenidas de Ramón Ferreiro e Rodríguez Mourelo ao comprobar como cerca de 4.000 estudantes acoden a diario aos centros ubicados na contorna.\n“Se os últimos anuncios da alcaldesa son un compromiso verdadeiro e non unha mera declaración de intencións, este é o momento de seguir avanzando na prioridade peonil dentro da mobilidade urbana”, asegurou o portavoz de Lugonovo, Santiago Fernández Rocha que cre que outros enclaves da cidade precisan tamén dunha ordenación urxente da circulación e que esta non debe quedar relegada ao perímetro da Muralla.\n“Comezando pola Avenida de Rodríguez Mourelo, Ramón Ferreiro e Montirón, consideramos un imperativo regular a saturación de automóbiles que se rexistra nesta parte da capital”, apunta Santiago Fernández Rocha. “Falamos de tres rúas nas que conviven ata seis centros de ensinanza: o IES Lucus Augusti, o IES Nosa Señora dos Ollos Grandes, a Facultade de Maxisterio, e os CEIP de A Anexa, María Auxiliadora e Rosalía de Castro. Xuntos, suman case 4.000 motivos polos que resulta imprescindible promover o calmado do tráfico na zona e reforzar a seguridade dos viandantes”, afirmou Fernández Rocha.\nA existencia de tan ampla comunidade educativa esixe, sengundo a formación, a posta en marcha de novas medidas encamiñadas a garantir a protección do transeúnte. Unha das demandas máis reiteradas de Lugonovo, neste senso, é a peonalización do último tramo de Ortega y Gasset, entre a Praza da Liberdade ata o inicio de San Roque. “En setembro do ano pasado propuxémoslle ao goberno aproveitar o Día Sen Coches para ensaiar como resultaría a eliminación dos vehículos nesta vía. A petición non tivo ningunha resposta mais non chegamos a entender por qué non se acomete, tendo en conta que nesa ubicación non hai garaxes e os condutores contan con traxectorias alternativas”, lamenta o voceiro.\nDo mesmo xeito, Lugonovo propón diminuir a velocidade tamén en Montirón, ata o entroncamento con Fontiñas, un treito no que “a presenza dunha escola debería ser razón suficiente” para retranquear, asemade, os pasos de cebra”. Para a agrupación municipal está inxustificado que os coches podan pasar ata a 40 km/h “ante a propia configuración da vía cun ancho total que non alcanza os 9 metros”, engade Fernández Rocha.\n“A conservación do patrimonio sí pero, as persoas antes. Facer de Lugo unha cidade habitable esixe darlle solución ás necesidades reais de cada espazo e preto de 4.000 alumnos e alumnas deberan ser un argumento de peso á hora de organizar as prioridades”, conclúe.


Preto de 20 colectivos lucenses de axuda ás familias contarán con 214.000 euros da Deputación – EnComún\n•As subvencións do organismo provincial servirán para reforzar a atención que estas asociacións dan a case 3.500 veciños\nO presidente en funcións, Darío Campos, logo da sinatura dos convenios de colaboración cos representantes dos diferentes colectivos, o 29 de maio. GPDL\nA Deputación vén de aportar un total de 214.000 euros para o reforzo das actividades asistenciais de preto dunha vintena de colectivos lucenses. O 29 de maio, representantes destas asociacións asinaron os convenios de colaboración, nunha xuntanza mantida en Lugo co presidente en funcións da Deputación, Darío Campos.\nAPORTAN ATENCIÓN PROFESIONAL “ONDE AS ADMINISTRACIÓNS NON CHEGAN”\nO mandatario salientou que estas aportacións “contribúen á actividade” destas asociacións, que ofrecen por toda a provincia “atención profesional a milleiros de veciños, chegando onde as administracións públicas coas competencias non chegan”.\nREFORZO PARA O TECIDO ASOCIATIVO LUCENSE\nO presidente provincial en funcións subliñou que “o traballo iniciado hai catro anos” polo seu equipo de Goberno á fronte da Deputación “non ten marcha atrás”, en referencia ao obxectivo de “reforzar o conxunto do tecido asociativo lucense, pois é de xustiza”.\nREPARTO DAS ACHEGAS\nO organismo provincial destina 23.000 euros para apoiar as actividades de estimulación cognitiva e parte dos custos do centro de atención de AFA Lugo. Para a Federación de Asociacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental, destínanse 35.000 euros con destino a un programa de intermediación laboral e práticas laborais de ordenanzas. A Deputación concede 10.000 euros a Integración Xitana para rehabilitar vivendas, e 24.000 euros para un programa de reinserción laboral da Asociación Penitenciaria Concepción Arenal.\nA Asociación Somos Unidos contra el Cáncer recibe 3.600 euros para os gastos de aluguer dun piso de acollida para uso de enfermos e familiares, e a Asociación de Dano Cerebral de Lugo conta con 12.000 euros para os gastos do centro de día e a contratación dun neuropsicólogo. Así mesmo, a Asociación Lucense de Axuda a Enfermos Mentais ten unha achega de 32.000 euros, a de Persoas Xordas 23.000, Down Lugo 12.000, e Shantidi 5.000. Hai 3.000 euros para a Asociación de Fibromialxia, 5.000 para a Confederación de Persoas con Discapacidade, e 2.000 para Bonhomía. •\n•ACHEGAS PARA COLECTIVOS ASISTENCIAIS NA ZONA SUR DA PROVINCIA\n•No sur de Lugo, a Asociación de Persoas con discapacidade de Monforte de Lemos (Agora) recibe unha achega de 7.500 euros, coa que financiar actividades de estimulación cognitiva e habilidades sociais. Así mesmo, a Asociación de Alcohólicos Rehabilitados de Chantada (ARCHA) dispón de 7.800 euros para custear o programa específico de atención a persoas con adicción ao alcohol. Pola súa banda, a Asociación de Familiares de Enfermos de Alzheimer de Chantada (AFA Chantada) conta con 10.000 euros provinciais para a atención asistencial a persoas afectadas e aos seus familiares.•


Hackliza!: Electricidade e Electrónica desde 0 [Un repaso físico]\nUn blogue en galego sobre software libre, programación, (in)seguridade informática e outras herbas.\nQue é hackliza!?\nTwitcodes, que son?\nElectricidade e Electrónica desde 0 [Un repaso físico]\nOs conceptos son muy importantes na electricidade e electrónica porque son a base de todos os circuitos e instalacións que poidamos atopar, se os temos claros serános máis facil entender o funcionamento das cousas.\nCantas veces escoitamos “Esa bateria ten X corriente”\nou “Cuidado!! ese cable ten corriente”?¿.\nCando rematedes de ler este texto comprobaredes porque estas frases non estan ben ditas.\nCarga eléctrica (q):\nA carga eléctrica (C), defínese como o conxunto de electróns equivalente a 1 Culombio, donde 1Culombio é igual a 6,24·10¹⁸ electróns.\nÉ unha forma universal de agrupar os electróns. Estes son tan pequenos que se non se fixese unha agrupación seria imposible falar de cantidades de electróns xa que serian muy elevadas.\nA carga representase pola letra q e a sua unidade é o Culomb C.\nIntensidade eléctrica ou corriente (i):\nA corriente ou intensidade eléctrica (i) é a cantidade de carga eléctrica (q) que flue por un conductor durante un periodo de tempo.\nA intensidade representase pola letra “i” e a sua unidade é o Amperio “A”.\nPolo tanto a intensidade de 1A(amperio) esta definida polo paso a través da sección dun conductor de 1C(culombio) no tempo de 1segundo, é decir nun segundo pasan 6·10¹⁸ electróns.\nVoltaxe, tensión ou potencial eléctrico (v):\nEsta é probablemente unha das definicións mais complicadas de entender, non porque sexa dificil senon polas confusións as que adoita levar.\nDe feito moitas persoas confunden o potencial eléctrico coa corriente eléctrica, son cousas muy distintas ainda que estan relacionadas de certa forma que veremos mais adiante.\nEsta confusión pode ser causada por moitas das definicións de voltaxe mal explicadas, póñovos como exemplo a que máis me chamou a atención:\n“O voltaxe, tensión ou diferencia de potencial é a presión que exerce unha fonte de suministro de enerxía eléctrica sobre as cargas eléctricas ou electróns nun circuito eléctrico cerrado, para que se estableza o fluxo dunha corriente eléctrica”\nComo?? que a fonte de tensión exerce presión?, que hay alguen na fonte dándolle con un pau aos electróns para que se movan?? xDD NON claro que non é asi!!\nTamén di que é para que se estableza unha corriente eléctrica, aquí xa empezan as confusions entre tensión e corriente.\nNosoutros podemos ter unha fonte de tensión con 1000V nos seus bornes e que non circule ningunha intensidade eléctrica, se non lle conectamos nada nos seus terminales non consume enerxía, polo tanto a intensidade consumida é igual a 0.\nDefinitivamente é unha definicion bastante mala coa que nos podemos atopar en moitos sitios e mais que axudarnos a entender liaranos mais a cabeza.\nDe aquí podemos sacar a conclusión de que un cable non ten corriente senon tensión, a corriente é unha popiedade que non permanece senón que CIRCULA, flúe, desplázase.\nDareivos outra definición de voltaxe eléctrico coa que é convinte que vos quededes:\nO voltaxe é a diferencia do numero de electróns entre un punto e otro, esta direfencia mídese en voltios (V) e tamen se pode expresar como o traballo de 1 Joule para transportar 1C de electróns de un punto a outro.\nQue son los electróns e como se comportan:\nO voltaxe e a intensidade estan directamente relacionados co comportamento dos electróns.\nOs electróns son particulas negativas que oscilan arrededor dun neutron porque este os repele e tamén se repelen entre si, por iso un conxunto de electróns é “inestable” e este buscara a máxima estabilidade posible acercándose as cargas positivas. Neste poceso para alcanzar a estabilidade e cando se produce a circulación de corriente.\nNa imaxe podemos apreciar os electróns de color amarillo e os neutróns no medio.\nAos electróns non lles gusta estar acumulados e canto maior é o cumulo de estes maior tensión presentan respecto a outro punto a potencial cero (esta diferencia é o que se denomina voltaxe respecto a potencial cero), por iso cando se lles pesente un camiño conductor para alcanzar a estabilidade (un cable nunha intalación electrica ou unha pista dunha PCB nun circuito electronico) estes recorrerano pola via máis fácil, orixinándose asi a circulación de corriente eléctica.\nBueno pois este foi un repaso muy por encima de como se comporta a electricidade, espero que sea de axuda para alguén.\nNas próximas publicacións intentarei meterme cos tipos de compoñentes, como realizar medicións, etc...\nPublicado por Unknown en 5/18/2013 12:59:00 p. m.\nEste blogue está baixo a licenza de "Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 3.0"\nSuscribete ao noso blogue\nElectricidade e Electrónica desde 0 [Un repaso fís...\nMontando un pequeno foro con Django : Navegando...\nRouter CNC (1)\nhackleg@s que nos visitan!\nPor un dominio galego .gal\nO meu Ubuntiño\n[Anotaciones] Cambiar idioma de windows home single language\n@hackliza 25/07/2012. Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


Letras Vaqueiras » xogo\nPosts etiquetados ‘xogo’\nA listaxe da ONU\nMartes, 15 de Novembro, 2011\nRECONFORTA verse confirmado nalgunha crenza, non si? Ser fumador, por exemplo, e atopar estudos que din que o tabaco axuda contra (por exemplo) o alzhéimer (1) ou devecer polos pasatempos e que che digan que son bos para non perder a axilidade mental, igual que levar a conta no tute. Como moitos que medramos co ‘1, 2, 3… responda otra vez’, adoro as enumeracións como reto lúdico: lembrar de memoria os 67 concellos de Lugo cando estás fóra de España, ou recitar os 313 de Galicia. O último destes retos, despois do discurso de Abás, foi tentar recordar os 193 estados integrados na ONU. Non había límite de tempo e non valía consultar nada, claro. Considerei que sería un éxito se chegaba a 120, pero, alén diso, acabei parando no 174 (se aceptasen Palestina, serían 175). Do fondo da miña memoria xornalística saquei países novos, como o minguante Vanuatu ou Timor Leste e Sudán do Sur, e saíron os que teñen importancia en internet, como Tuvalu (dominio .tv) ou a ‘asturiana’ (.as) Samoa Americana, ou outros que recordaba polo seu rotundo nome, como Nauru ou Kiribati. Cando me rendín, atopei algúns que non imaxinaba independentes, como as Illas Marshall. E tamén me sentín un pouco estresado, non por descoñecer 19 países (2) senón porque cada nome viña cunha pregunta: Como será? Onde estará? Como vivirán alí? Que cousas atractivas terá? E, sobre todo: terei tempo para velos antes de deixar este mundo?\n(1) Curiosamente, como hai estudos para todo, en internet podes atopar tanto os que din que o tabaco prevén contra o alzéimer como os que aseguran todo o contrario.\n(2) Corrección: na edición impresa saíu publicado “29 países”, cando está claro que 194-175=19.\nTags: De re varia, xogo


Podcast de dous programas de CUAC FM - Viaxes O Lóstregho\nPodcast de dous programas de CUAC FM\nNos últimos tempos metinme de cabeza, por iniciativa propia, no mundo da radio. Concretamente na radio comunitaria, que na cidade da Coruña está representada por CUAC FM.\nCUAC FM é unha emisora fundada en 1996 no seo da Universidade da Coruña, da que agora se desvinculou algo (está en instalacións súas e a UDC paga algunha das facturas, creo) pero constituíuse como asociación cultural.\nNesta emisora, pagando unha pequena cuota de 25 euros ao mes, tes dereito a facer unha hora de radio semanal nunha franxa horaria determinada. Hai que facer un pequeno cursiño para manexar a mesa de control, pero tampouco é nada do outro mundo. O de falar por un micrófono non ten maior ciencia, que teñas mellor ou peor voz ou te poñas máis ou menos nervioso é outra cousa, pero todo o mundo sabe falar.\nDende hai varios meses, paso a tarde dos martes na emisora. Nos enlaces da esquerda da páxina e da parte baixa deste arquivo aparecen os seus podcast. Un podcast vén sendo un blog onde se poden pendurar arquivos de audio (ocupan bastantes megas) e pódense escoitar e descargar. Así podedes escoitar calquera deses programas cando vos pete.\nTeño un programa de 5 a 6 da tarde cos alumnos do meu colexio, organizado polo Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística, titulado "A fume de carozo".\nE despois teño outro de 7 a 8 da tarde coa Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, titulado "Recendo".\nAnímovos a participar neste tipo de experiencias, facer radio é sinxelo e apréndese moito.\nPodcast de "A fume de carozo"\nPodcast de "Recendo"\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2009 22:57


Primeiro día de restricións na área sanitaria da Coruña | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 08/08/2020 09:08\n• Primeira morte por coronavirus en Galicia en case dous meses\n• O concello da Coruña suspende os concertos das festas\n• Aumentan os contaxios nos gromos de Arteixo e Vimianzo\nDesde as doce desta noite xa están en vigor as restricións que afectan a área sanitaria da Coruña, e máis concretamente os concellos da área metropolitana. Na Coruña cidade eran moitos os que aínda esta noite desfrutaban do bo tempo nas terrazas de bares e restaurantes, que desde esta medianoite están obrigados a pechar á unha da mañá. Tamén pechan os locais de ocio nocturno, de feito, moitos esta pasada noite, xa nin abriron. Unhas medidas publicadas este venres pola tarde no DOG, ante o incremento de casos nos últimos días na área sanitaria.\nTras a importante suba de casos na área sanitaria da Coruña, o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, anuncia que o Goberno galego prohibe dende as doce desta noite as visitas e saídas en residencias e pechará os centros de día.\nAs medidas son unha "fórmula preventiva para conter a expansión do virus", pois "existe un risco de transmisión comunitaria", explicou o conselleiro. Remarca que os datos, "polo momento, son baixos", pero que requiren de medidas preventivas para conter o avance do virus.\nEstas medidas de carácter preventivo serán revisadas dentro de cinco días polo comité clínico. A Consellería manterá reunións diarias por videoconferencia cos alcaldes e alcaldesas dos municipios afectados para facer un seguemento das medidas e a evolución dos casos.\nMedidas en varios niveis\nAdemais das medidas que afectan a toda a área, a Consellería aplica medidas específicas en dous niveis máis.\nNos 9 concellos da comarca (A Coruña, Arteixo, Cambre, Abegondo, Carral, Bergondo, Sada, Oleiros e Culleredo) o ocio nocturno queda suspendido, ao igual que as festas e as verbenas, e limitan a hora de peche de restaurantes e bares á unha da mañá.\nEn cinco deles (A Coruña, Arteixo, Cambre, Culleredo e Oleiros) tamén se van limitar a 10 persoas as reunións privadas de persoas non conviventes e imponse un 50% de ocupación para todas as actividades.\nEsta tarde publicarase no DOG un decreto de urxencia con todas as medidas.


ANPA AGROMAR AGOLADA: O CPEIG vaise este outubro aos centros educativos para amosar os usos seguros de Internet\nO CPEIG vaise este outubro aos centros educativos para amosar os usos seguros de Internet\nO Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG) leva xa anos traballando a prol de contornas dixitais seguras para a nosa rapazada (recursos e divulgación para que nenos e adolescentes saiban tirar o máximo partido das TIC da maneira máis axeitada e sen risco). Froito deste compromiso é o programa Navegando con Rumbo e, tamén, Rapaciñ@s: a tecnoloxía ben segura, que vai pola súa segunda edición. Esta última iniciativa (impulsada polo CPEIG en colaboración coa axencia AMTEGA) vén de ser fonte de importantes novidades. Segundo informa o Colexio que preside Fernando Suárez, o programa visitará parte de Galicia nos vindeiros días con charlas informativas a cargo das colexiadas e colexiados do CPEIG, e obradoiros infantís baseados na tecnoloxía.\nMáis polo miúdo, o itinerario de Rapaciñ@s recalará en Ferrol (Centro Sagrado Corazón, día 20 de outubro a partir das 17.45), A Coruña (Centro Escolapios, día 24 a partir das 18.30 horas), Vilagarcía (CEIP Escardia, día 24 a partir das 18.00), Lugo (IES Lucus Augusti, día 21 a partir das 17.00 horas), Pontevedra (IES Xunqueira 1, día 25 a partir das 17.00) e Vigo (pendente de confirmar o sitio, o día e a hora). As persoas interesadas en participar poden facelo no seguinte enderezo electrónico: eventos@cpeig.gal.\nA entidade profesional galega lembra que Rapaciñ@s ten unha dupla vertente de utilidade: “Por unha banda, nais e pais, ademais de docentes, atoparán información e recursos de interese; pola outra, nenas e nenos adquirirán hábitos seguros para navegar na rede e desenvolven a súa creatividade tecnolóxica a través de obradoiros tecnolóxicos para que se divirtan e aprendan”.\nSegundo engaden o CPEIG e máis a Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia, “a era dixital abre un mundo de posibilidades que require un bo uso das novas ferramentas por parte das nenas e nenos; aí precisamente entra en xogo Rapaciñ@s, informando das normas e límites para un uso seguro da Internet e tamén difunde os valores e oportunidades que ofrece a esfera dixital”.


O goberno galego impulsa o emprego dun cento de persoas co programa integrado 'Avanza na Mariña Lucense II' - Noticias de Galicia\nO goberno galego impulsa o emprego dun cento de persoas co programa integrado ‘Avanza na Mariña Lucense II’\nO Programa Integrado de Emprego (PIE) Avanza na Mariña Lucense II está a formar nesta comarca a un total de 100 persoas sen emprego para impulsar a súa inserción no mercado de traballo. Trátase dunha iniciativa que financia ao 100% a Xunta a través dun orzamento de 250.000 euros. O director xeral de Orientación e Promoción Laboral, Alfonso Marnotes, visitou hoxe aos alumnos e alumnas desta actuación que se desenvolve ao longo dun ano co obxectivo de acadar unha inserción laboral do 35%. Os participantes, que proceden de Alfoz, Barreiros, Burela, Foz, A Pontenova, Riotorto, O Valadouro, O Vicedo e Viveiro, son principalmente menores de 30, maiores de 45 anos, persoas con capacidades diferentes e/ou en risco de exclusión social, parados de longa duración e mulleres vítimas de violencia de xénero.\nA través do Avanza na Mariña Lucense II, os alumnos e alumnas están a recibir formación específica nos sectores vinculados aos servizos e agrario, os dous campos con máis saídas laborais da comarca, xa que os programas integrados de emprego están adaptados á demanda das empresas da contorna.\nEn concreto, estase a impartir cualificación en operacións básicas de restaurante, agricultura ecolóxica, instalación e mantemento de xardíns e zonas verdes, auxiliar en conservación e mellora de montes e en atención sociosanitaria a persoas dependentes en institucións sociais. Así mesmo, ofrécese formación transversal en novas tecnoloxías, técnicas de busca de emprego, técnicas de coaching, inglés, galego, carné de manipulador de alimentos e obradoiros sobre emprendemento, entre outros.\nNa actualidade, estanse desenvolvendo en toda Galicia 48 programas integrados para apoiar a 4800 desempregados. Así, coa participación de 58 concellos e 24 entidades e cun investimento de 11 millóns de euros, a Xunta sigue apostando pola colaboración para dar novas oportunidades laborais á cidadanía.\nNesta edición do programa priorizouse por primeira vez aos Concellos Emprendedores, os que forman parte do convenio que a Xunta asinou coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) para impulsar en Galicia o desenvolvemento de novos proxectos industriais. Tamén se concederon programas integrados específicos para mulleres e se primou a aqueles proxectos nos que se implicou o tecido empresarial de cada zona, co obxectivo de que os programas se centren nas demandas laborais de cada comarca, e a aqueles plans de xestión compartida para incentivar os procesos de fusión municipal.\n18 de febreiro de 2019 | 18:00\t• Sen comentarios


Barro dedicará 400.000 euros do seu superávit a proxectos que melloren os servizos e a calidade de vida da veciñanza - Novas - BNG comarca de Pontevedra - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n29 mar. 2021 - 10:55\nBarro, 29 de marzo de 2021. O Goberno Municipal aprobará na sesión plenaria ordinaria do vindeiro mércores unha modificación de crédito para dedicar 406.184,17 euros do seu superávit a distintos proxectos que sirvan para crear e mellorar espazos públicos, para melloras de seguridade viaria e de accesos a núcleos, para a mellora de servizos e de instalacións municipais e para axudar aos sectores máis afectados pola crise sanitaria.\nPoñer en valor o patrimonio cultural e natural\nUnha grande parte do importe desta modificación de crédito irá dedicada a proxectos que poñan en valor o patrimonio cultural e natural do Concello, para crear espazos dos que tanto a veciñanza como os visitantes poidan desfrutar. Así, o Goberno dedicará durante este ano 105.987,15 euros para mellorras no Parque Natural de Barosa e 56.057.17 euros nun proxecto para adecuar e pór en valor toda a contorna exterior do Pazo da Crega.\nOutros dos proxectos que se executarán con cargo ao superávit serán os relacionados co reforzo e mellora tanto da infraestrutura dos viais como da mellora da seguridade viaria. A suma destes proxectos ascende a 118.240 euros e investiranse na ampliación do vial no lugar do Concello, na mellora do acceso ao lugar de Cangrallo e en distintas actuación de reforzo no pavimentos de viais muncipais.\nO Goberno municipal dedicará 54.000 euros para contratar a elaboración do proxecto para a construción dunha estación de tratamento de augas residuais no lugar de Lourido e que no futuro dará servizo á maior parte das vivendas do concello, así como 10.000 euros na compra de colectores de residuos.\nAxudas aos sectores máis afectados pola crise\nTal e como se acordou no Pleno anterior, onde o Goberno se comprometeu a dedicar o 1% do seu orzamento para axudar aos sectores máis afectados pola crise sanitaria, destinaranse a esta cuestión 25.000 euros das arcas municipais, que se xuntarán aos 10.000 euros que a Deputación de Pontevedra aportará ao Concello de Barro para axudar aos sectores máis afectados.\nAbraldes: "O gasto do superávit permitiranos acometer varios proxectos que teñen a finalidade de dotar a Barro de mellores servizos e de mellorar a calidade de vida de toda a veciñanza”.\nAtención ao deporte\nO Goberno tamén executará proxectos con cargo ao superávit no eido deportivo, pois dedicaranse 10.700 euros á instalación de marcadores deportivos electrónicos tanto no Pavillón municipal do Santo Antoniño como no Campo de Fútbol do Outeiro, así como para a adquisición doutros materiais deportivos, co obxectivo de que cando se dean as condicións sanitarias adecuadas se poidan retomar as competicións deportivas cunhas instalacións nas mellores condicións posibles.\nTamén se investirán 17.500 euros para a adquisición dun sistema de grabación para as sesións plenarias e para a remodelación da páxina web do Concello de Barro.\nPara Xosé Manuel Fdz. Abraldes, Alcalde de Barro, este gasto do superávit “é moi importante, pois permitiranos acometer varios proxectos que teñen a finalidade de dotar a Barro de mellores servizos e de mellorar a calidade de vida de toda a veciñanza”.


Fademur-Galicia denuncia a fenda de xénero que aínda pervive no sector agrogandeiro – FADEMUR – Galicia\nadmin 8 Marzo, 2022 8 Marzo, 2022\nDemanda unha implicación decidida das administración para impulsar medidas efectivas para o pulo dun rural en igualdade\nSantiago, 8 de marzo de 2022- A Federación de Asociacións de Mulleres Rurais de Galicia fai un chamamento para que Concellos, Comunidade Autónoma e Goberno central opten pola discriminación positiva en todas as políticas e iniciativas de apoio ao emprendemento e apoio ao medio rural e redobren esforzos para impulsar o acceso das mulleres á titularidade compartida. Coincidindo co 8 de Marzo, Fademur-Galicia lembra a diferencia nos tempos de cotización que segue a existir entre as traballadoras e os traballadores do sector agrogandeiro. Unha situación discriminatoria que se traduce en menos dereitos e acceso das mulleres a pensións inferiores a aquelas que os seus compañeiros homes perciben ao final da súa vida laboral.\nFronte aos 38 anos de media que cotizan os homes, as mulleres fano apenas 20. Un dato que ten moito que ver coa ausencia de corresponsabilidade e co feito de que tanto as tarefas do fogar como os coidados de fillos, maiores e dependentes seguen a recaer maioritariamente sobre as costas delas.\nFademur-Galicia lembra que a Lei de Fomento do Acceso á Titularidade Compartida segue sen dar os froitos desexados. Dende a súa posta en marcha en 2012 tan só 31 explotacións galegas se acolleron a esta fórmula. 2021 pechou con únicamente 5 novas incorporacións máis das rexistradas un ano atrás. Un avance lento que reafirma a necesidade dunha maior implicación das administracións para conseguir unha aplicación efectiva desta lei.\nA pesar do seu papel esencial e do traballo que de facto desempeñan no medio rural; as mulleres rurais seguen a manterse maioritariamente nun segundo plano. A pesar de que o 57% das perceptoras da PAC son mulleres, as achegas que perciben son un 40% inferiores ás que lles chegan aos homes; xa que as explotacións xestionadas por elas adoitan ter un carácter máis familiar e teñen un tamaño ata un 55% inferior. Nese senso, Fademur-Galicia celebra a incorporación da perspectiva da xénero como un dos obxectivos estratéxicos que rexerá a Política Agraria Común no novo período 2023-2027. E insta a Goberno central e Xunta de Galicia a implicarse de xeito decidido para conseguir que este novo enfoque revirta nun medio rural máis igualitario, contribúa de xeito efectivo a diminuír a fenda de xénero existente no sector agrogandeiro e fomente unha maior participación das mulleres.\nA Federación lembra que a taxa de desemprego feminino nos núcleos rurais está un 25% por riba do masculino. O 50,7% das mulleres rurais de entre 20 e 65 anos está en situación de desemprego ou inactividade laboral. E o 87% das traballadoras que solicitan reducións de xornada ou renuncia ao emprego para asumir o coidado de fillos, maiores ou dependentes son mulleres (que verán mermado o seu tempo de cotización e accederán a unha pensión menor que as que perciben os homes).\nNovo Estatuto da Muller Rural\nFademur-Galicia insta tamén á Xunta de Galicia a actuar con celeridade e eficiencia para que o novo Estatuto da Muller Rural promovido pola Federación e respaldado de xeito unánime polo Parlamento de Galicia no mes de outubro poida converterse canto antes nunha ferramenta real e verdadeiramente efectiva para a promoción da igualdade no medio rural.\nFademur-Galicia agarda que a administración autonómica teña en conta as achegas e aportacións dos colectivos e asociacións que traballan sobre o territorio para desenvolver un texto útil e apegado ás necesidades das mulleres rurais. A federación considera necesario que o novo estatuto recolla medidas concretas para o fomento da igualdade e a fin da dobre fenda que padecen as mulleres que habitan o rural. Algo que necesariamente pasará por unha promoción efectiva dos recursos socioculturais, asistenciais, sanitarios e educativos. Así como polo pulo a iniciativas e ferramentas para o fomento da corresponsabilidade, a formación, a capacitación e a loita contra a violencia machista.\nCategoría: Emprendemento Igualdade PrensaEtiquetado: 8Mestatuto da muller ruralFademurIgualdademedio ruralmulleres ruraistitularidade compartida\nArtigo anterior 300 mulleres rurais toman Lugo cunha reivindicación: continuar coa súa contribución social sen ter que abandonar os seus pobos\nArtigo seguinte O Ministerio acepta a petición de Fademur-Galicia para que os letrados condenados por violencia machista sexan apartados da quenda de oficio especializada


“Nós éramos guerrilleiras. Síntome orgullosa desta palabra…”, Consuelo Rodríguez López, ‘Chelo’. Memoria da guerrilla galega antifranquista. | www.revistamurguia.com\nBy Murguía, Revista Galega de Historia · 1 de Dezembro de 2019 · Comentários fechados em “Nós éramos guerrilleiras. Síntome orgullosa desta palabra…”, Consuelo Rodríguez López, ‘Chelo’. Memoria da guerrilla galega antifranquista.\nO 18 de xullo de 2019, tres meses antes de cumprir os 100 anos, morreu a guerrilleira Consuelo Rodríguez López, Chelo, unha galega entregada á causa antifranquista, tras o levantamento militar de 1936, que fixo parte do SIR (Servizo de Información Republicano), prestou apoio loxístico aos primeiros fuxidos aínda non organizados e levou a cabo arriscadas misións, como guerrilleira da chaira, e posteriormente do monte, integrada na Federación de Guerrillas León-Galicia. Após conseguir pasar a Francia en 1949, residiu algún tempo en Bédarieux e posteriormente marchou a París onde casou co guerrilleiro asturiano Marino Montes. En 1971 o matrimonio trasladouse a Île de Ré, fermosa illa fronte a La Rochelle, onde morreu o seu home en 1989. Chelo nunca quixo saír da súa querida illa e só viaxou catro veces a Galiza e Asturias para participar en actos de Memoria Histórica. Alí morreu.\nDesde que a coñeceu e entrevistou por primeira vez, en xullo de 2006, para a elaboración do libro Mulleres na guerrilla antifranquista galega, Aurora Marco mantivo con ela unha grande amizade. Na entrevista coa que a revista Murguía homenaxea a resistente de Soulecín (Barco de Valdeorras), recóllense parte das respostas de Chelo ás moitas preguntas realizadas pola profesora compostelá nas viaxes que fixo a Île de Ré –unha delas para a gravación do documentario As silenciadas, de Pablo Ces– e nas numerosas conversas telefónicas que cruzaron durante case 13 anos.\nAurora Marco.- Como quero saber todo de ti, e para comezar, gustaríame coñecer algo da túa familia e da vosa vida en Soulecín antes da chegada da República?\nChelo.- Miña nai, Amalia López Ojea, era dunha familia moi humilde de Soulecín. Comezou a traballar moi nova para soster a familia porque o pai morréralle aos catro anos. Dedicábase á costura e coa máquina á cabeza ía polas aldeas próximas. En Candeda coñeceu meu pai, Domingo Rodríguez Fernández, namoraron, casaron e foron vivir a Soulecín. Despois de nacer Francisco e Roxelio, meu pai marchou a Cuba para facer cartos. Cada vez que volvía á casa deixaba miña nai preñada e así naceron despois Sebastián e unha irmá xémea, que morreu ao nacer; Alfonso e eu, que somos xémeos, Antonia e Domingo. Grazas aos cartos que fixo, a nosa era unha casa con “capital”.\nTraballábamos moito: tíñamos dúas casas, terras en Candeda que tamén traballábamos, e os animais: ovellas, cabras, puchos, porcos… Ademais, miña nai tiña un posto no Barco onde vendía produtos: cereixas, ovos, polos, coellos, manteiga e queixo que facíamos na casa… Eu ía co rabaño de ovellas e cabras e pasaba todo o día no monte. Vivíamos moi ben e éramos felices. Hai datas que sempre lembro asociadas a feitos familiares, como a do día 1 de xaneiro, cando meu pai ía cuarto por cuarto e traíanos a “parva” á cama: unha copa de licor café e un anaco de pantrigo. Sempre comíamos pan negro pero aquel día mercábase do branco. Despois, ao mediodía facíamos butelo con cachelos. Todos son recordos, téñoos gravados.\nAurora Marco.- Como lembras a chegada da República e os primeiros momentos da sublevación militar?\nChelo.- Eu era noviña pero lembro moi ben as conversas que había na casa cando viña o mestre do pobo, que era comunista, a falar cos meus irmáns Francisco e Roxelio cos que se levaba moi ben, eran moi amigos. Daquela comecei a comprender e a falar…. Estaba aprendendo a coser no Barco de Valdeorras cunhas grandes modistas. Recordo tamén que na miña familia nunca íamos á igrexa e por iso o crego de Santigoso non nos quería, isto traeríanos consecuencias máis tarde… Miña nai era crente e dicía: “Se hai un Deus, escoitarame igual, vaia ou non vaia a misa”.\nEngracia e Fe, dúas amigas do Barco, e eu apoiábamos a República e íamos a algunhas manifestacións (despois casaron con fascistas). Cando estalou a guerra vin como as persoas de esquerdas ían ao cárcere, ou caían fusiladas, ás mulleres pelábanas, como lle pasou a unha das amigas do Barco. Quedoume gravado o asasinato dun mozo da farmacia do pobo, que presenciei cando baixaba a coser. Axiña comezou a mobilización dos meus irmáns. E con ela chegou a traxedia á nosa familia.\nAurora Marco.- Ben sabemos o que aconteceu coas persoas (e coas súas familias) que ocuparon cargos ou tiñan militancia en organizacións políticas ou sindicais, durante a República, ou, simplemente, por seren de esquerdas. Que pasou coa túa familia?\nChelo.- Roxelio foi chamado a filas e tivo que ir loitar a Oviedo. Tan pronto puido pasouse ao exército republicano e á caída da fronte de Asturias regresou á casa e ocultouse no faiado. Por isto, meu pai e Sebastián estiveron seis meses no cárcere do Barco de Valdeorras. Ao saíren de presidio, Sebastián tamén tivo que ir loitar co exército franquista, caeu ferido no Ebro e volveu a casa cun permiso para curarse. Xa non quixo regresar e decidiu entobarse como Roxelio. Aí comezou todo. En xaneiro de 1939 viñeron facer un rexistro. Cando Roxelio viu a Garda Civil, produciuse un tiroteo, matou un garda e deixou ferido o outro nunha man. Entón, como a casa tiña dúas entradas, escapou pola porta de arriba e con el tamén marchou Sebastián. E xa foron para o monte.\nAxiña viñeron prendernos e estivemos no cárcere do Barco miña nai, meu pai e eu. Antonia viña traernos a comida e un día traía unha carta de Sebastián para a moza e, como era unha nena, levábaa enriba da cesta. Viuna un garda civil e ela tamén acabou no cárcere. Cando saímos, tres meses despois, a casa estaba baleira, levárannos todo e subastaran o gando na praza de Viloria. Tivemos que montar a casa de novo e mercar animais.\nAxiña viñeron prendernos e estivemos no cárcere do Barco miña nai, meu pai e eu. Antonia viña traernos a comida e un día traía unha carta de Sebastián para a moza e, como era unha nena, levábaa enriba da cesta. Viuna un garda civil e ela tamén acabou no cárcere.\nAurora Marco.- Cos vosos irmáns Roxelio e Sebastián escapados, imaxino que axiña comezou a colaboración cos primeiros fuxidos e despois cos membros da Federación de Guerrillas León-Galicia, cando xa se organizaron en 1942. Cóntame.\nChelo.- Así foi. Ao pouco de escaparen, entraron en contacto cos do monte e coa xente de Ricosende e Soutadoiro, dous lugares onde encontramos sempre xente que nos axudou moito, todas as casas eran “nosas”. Lembro que os primeiros que viñeron vernos tras saír do cárcere foron Girón, o meu irmán Sebastián e Marcelino de la Parra. Daquela comezou a colaboración de toda a familia: viñan pola noite (polo día estaban noutra casa que tíñamos), estaban tres ou catro días, ás veces agachábanse nun refuxio que fixera meu pai con eles pola noite, na devesa. Máis tarde, o meu Arcadio fixo un escondedoiro na corte. A Garda Civil sabíao e vixiaba día e noite.\nO 18 de outubro dese mesmo ano , cando abrín a porta a primeira hora da mañá vin todo rodeado pola Lexión, co seu capitán á fronte, Sergio Peñamaría del Llano. Entrou cun pau na man, foi ao cuarto dos meus pais e mallou neles canto quixo. A min, a Antonia e a Domingo metéronnos na corte coas ovellas. Reuniron a toda a xente da aldea na eira para que visen o que ían facer coa nosa familia e collesen medo, porque tamén lles preguntaban se sabían o paradoiro dos meus irmáns. Vin marchar os meus pais polo camiño de atrás. Ao pouco tempo sentín disparos e xa non lembro como saímos de alí; fun cara onde sentira os tiros e atopei unha muller que me espetou: “Xa nos tes pais”. Eu caín redonda. Leváronme para a casa dos veciños e dixéronme que acababan de enterrar a meus pais na beira dun camiño que hai perto da casa. Fun alí e o único que vin foi un regueiro de sangue. Sei que morreron abrazados.\nAurora Marco.- Chelo, sei que esta traxedia familiar marcou de por vida a toda a túa familia. Aquel 18 de outubro do 39 nunca o esqueciches porque, ademais, coincidiu coa data en que cumprías 20 anos. Que fixestes despois as dúas irmás e os irmáns que quedastes na casa?\nChelo.- Todo o que pasou aquel día nunca o puiden borrar, nunca. E cada noite do 17 ao 18 de outubro apenas podo durmir. Nós quedamos na casa e íamos todos os días a chorar ao camiño. Tres días despois daquela desgracia, viñeron os meus irmáns con compañeiros e eu díxenlles: “Escoitade. Asasinaron os pais. De agora en diante, faremos o mesmo que fixeron eles para axudarvos”. Aquela traxedia inclinounos máis á loita. Fun axente do SIR (Servizo de Información Republicano), prestei todo o apoio que puiden aos meus compañeiros e irmáns e, cando se fundou a Federación de Guerrillas León-Galicia en 1942, pasei a formar parte dela, seguín como enlace e despois como guerrilleira na clandestinidade, guerrilleira do monte. Alfonso e Domingo tamén se integraran na guerrilla, ou sexa que toda a familia Rodríguez-López éramos da Federación. En diferentes momentos e circunstancias os catro caeron: Roxelio (1941), Sebastián (1942), Domingo (1946) e Alfonso (1949). Ninguén se lembra do meu irmán máis vello, Francisco, que casara e vivía en Salas de Ribera, pero fixo moitos traballos de enlace.\nAurora Marco.- En que consistía a túa actividade como guerrilleira da chaira e que relación tiñas con outras enlaces? Porque cando entrevistei outras colaboradoras da guerrilla, ou familiares, xa me contaron que te coñecían e tamén á túa irmá e irmáns.\nChelo.- As enlaces tíñamos un papel fundamental para que os nosos compañeiros puidesen sobrevivir. Eu fun unha enlace moi forte. Axudaba en traballos de intendencia e asistenciais, como proporcionar roupa, alimentos, medicamentos; entregar cartas, avisar por onde andaba a Garda Civil, abrir novas casas de apoio, enlazar con outras compañeiras… Unha das mulleres coa que enlazaba, por exemplo, era Carmen Jérez Rodríguez, da Fervenza. Era leiteira, baixaba ao Barco a vender o produto e víamonos en Viloria. O que fixeron despois con ela foi unha salvaxada, violárona, quedou encinta e despois matárona. Non sei como se deixou prender porque era unha muller de moita coraxe. Coñecín ás enlaces de Correxais, ás irmás Valle Valle de Casaio, a moitas… As que tíñamos relación familiar ou amorosa cos que andaban no monte sabíamos unhas de outras. Andei moito de enlace por Pena Rubia, no Páramo, que estaba a uns 40 quilómetros. Ademais diso, tamén cumprín misións moi perigosas, por exemplo, meter armas no cárcere de Ourense, onde estaba preso e condenado a morte Roxelio. Descubríronas e ao día seguinte xa o mataron.\nPor esta axuda tan necesaria que prestábamos aos nosos compañeiros de ideais e de loita, estábamos moi perseguidas. Eu estiven tres veces no cárcere do Barco e tamén nos de Ponferrada e León. Nestas prisións coincidín con colaboradoras da guerrilla: Encarnación Valle Carrera, sogra do Bailarín, Enriqueta Delgado e Carmen Fernández, mulleres de Arturín e Santos López; estiven coas mozas de Guillermo Morán, de Hilario Álvarez, de Robustiano Arias; con María Palmeiro, a muller do meu irmán Alfonso, con Paquina Nieto… Isto xa en Ponferrada. Había moitas encarceradas.\nAsí seguín até o ano 1945. Os compañeiros viñan seguido á casa e paraban catro, oito días, o que precisaban. Viñan uns e marchaban outros. A nosa casa sempre foi lugar de resistencia. Por alí pasaron todos os membros da Federación, entre eles, Arcadio Ríos Rodríguez, a quen coñecín en 1941 e un ano despois fixémonos noivos.\nAurora Marco.- Cando e por que pasaches á clandestinidade? Supoño que ao estar “queimada” como enlace, había que pór terra por medio, non? Alén de estar nos campamentos base da “Cidade da Selva”, en que outros lugares estiveches?\nChelo.- Sufrimos un duro golpe en Columbrianos (León), en xuño de 1945, por culpa dunha delación. Foi descuberta unha casa de apoio e, ademais de matar cinco persoas, atoparon El Guerrillero, unha serie de documentos da Federación e descubriuse toda unha rede de enlaces tanto do Bierzo como de Galiza. Decatáronse entón da importancia do movemento de resistencia e axiña comezou a represión. Viñeron á casa e detivéronnos, a min e á miña irmá (sempre íamos xuntas). Encarceráronnos en Ponferrada e León. Ao saírmos, regresamos a Soulecín para seguir axudando á guerrilla. Un enlace perdeu unha carta onde comunicábamos que estábamos de novo na casa e chegou a mans da Garda Civil,. O enlace avisounos e, como estábamos en perigo extremo, Arcadio e Guardiña viñéronnos buscar: era o monte ou a morte. Ao marchar, dixo Arcadio: “Fortaleza derrubada”, era así como lle era coñecida a nosa casa entre os guerrilleiros.\nEstiven primeiro no campamento base das Morteiras e despois no da Bruña. Alí encontrei as compañeiras do Bierzo, Alida González, a Penca, co seu compañeiro Girón; Alberta Viñales, a Chata, a Hilario, Parra, aos meus irmáns… Entón, xa nos integramos na guerrilla do monte, con armas e loitando como eles. Houbo algunhas mulleres que non as quixeron: miña irmá Antonia, Alida e a Chata. Eu aprendín a tirar nuns prados, ensinoume Arcadio, nunca me separaba da miña pistola e participei nalgúns combates onde non houbo baixas, tanto nas Morteiras como na Bruña.\n“Nós éramos guerrilleiras. Síntome orgullosa desta palabra. A guerrilla, ti sabes, foi o único movemento que combateu o franquismo, despois de acabada a guerra”, Chelo.\nAínda que vivín bastante nos chozos, movíamonos moito e íamos por todas partes. Eu andei por toda a zona do Barco (Soutadoiro, Soulecín, Candeda, Correxais, Fervenza, O Meiral), estiven bastante polo Bierzo, cheguei até a fronteira con Portugal; pola parte de Lugo fun até Montefurado mais non pasei de aí. As mulleres éramos un número máis da guerrilla. O monte coñecíamolo palmo a palmo e, aínda que andábamos de noite, o paso era lixeiro porque nos orientábamos moi ben. Dos chozos a Cabañas Raras, por exemplo, había seis horas de camiño pola montaña, seis horas ao noso paso (…).\nTexto ao completo en Murguía, Revista Galega de Historia vol.39!\n“Como historiador necesito darme respostas, abrir interrogantes”, Antón Costa Rico.\n2 de Outubro de 2014 · Comentários fechados em “Como historiador necesito darme respostas, abrir interrogantes”, Antón Costa Rico.\nAntón Costa Rico é catedrático de Historia da Educación na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago. Forma\n← ‘Pra ledicia de todos e pra enseño de moitos’: A revista Nós perante o seu centenario\nAntonio Fraguas Fraguas: non podemos borrar o pasado →