LEGO Batman 3 estrea versión para iOS - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nLEGO Batman 3 estrea versión para iOS\nluns, 29 de xuño do 2015 Marcus Fernández\nEn novembro puidemos ver como LEGO Batman 3: Más Allá de Gotham chegaba ás principais consolas de videoxogos, e desta volta é a quenda dos dispositivos móbiles, de xeito que xa está dispoñible para smartphones e tabletas de Apple a un prezo de 4,99 euros, o que abre á porta a un completo xogo que integra compras dentro da aplicación.\nEste novo LEGO Batman ofrece máis de 100 personaxes con incribles poderes e habilidades, xa que para loitar contra a ameaza de Brainiac non só teremos á Liga da Xustiza, senón que numerosos malvados do Universo DC participarán tamén nesta loita pola supervivencia do planeta Terra.\nO xogo conta con 45 misións no espazo exterior, nos planetas das distintas lanternas (como Zamaron e Odym) e tamén en localizacións que resultarán moi familiares (a Sala da Xustiza, a Batcova...). LEGO Batman 3 irá recibindo actualizacións que achegarán máis personaxes como unha versión do futuro de Batman ou incluso o Batman que podiamos ver nos primeiros anos da TVG (interpretado por Adam West).\nLEGO Batman 3: Más Allá de Gotham permite alternar entre controis clásicos e os da pantalla táctil (para atopar o estilo que máis se adapte a nós) e precisa de 2,3 GB de almacenamento libre no caso de descargalo a través de Wi-Fi (1,15 GB no caso de realizar a descarga a través dun ordenador).\nTrailer da versión para iOS de LEGO Batman 3


O Concello envía ao BNG nun paquete tres meses de actas cando o prazo legal son 10 días | Cambados(tk)\nFiled Under BNG, PP, Víctor Caamaño\nO goberno local puxo fin ao retraso de meses na entrega das actas da Xunta de Goberno ao grupo nacionalista no Concello, mediante o envío nun paquete de todas as actas dos 3 últimos meses. O voceiro do Bloque levaba desde Outubro reclamando que o goberno non se exceda do prazo legal para facer entrega á oposición desta documentación. Desde o BNG lembran que o artigo 113b da ROF das Entidades Locais sinala que “no prazo de dez días deberá enviarse a tódolos membros da Corporación copia da acta”.\nVíctor Caamaño cre fundamental o cumprimento desta regulación para que a oposición conte coa información necesaria para cumprir co seu labor de fiscalización “que redundará en beneficio dos veciños e veciñas de Cambados”. O BNG anuncia que antes de acudir a instancias superiores para transladar este incumprimento da legalidade, van pedir máis unha vez que o Goberno Local lles facilite as actas no prazo legal dos 10 días e no caso de non ser posíbel se lles notifiquen correctamente as razóns de dito retraso. Veremos se este caso chega a bo porto e o Concello cumpre a Lei ou se se eleva a outra instancia superior.\n« A comida do Albariño\n“O Paseo das esculturas”, unha análise moi interesante no blog sobre Asorey »


Caros invitados, a súa atención Vai ser atraídos para un Chat de vídeo onde podes: Falar con estrañosNesta web vai atopar o Máis popular chats de vídeo En Ucraína, Rusia, estados UNIDOS, Alemaña, Francia e outros países. A lista de chat é Sempre actualizado con novas actualizacións. Nunca vai atopar agradable chat De vídeo e de Mozo Vídeos aquí, porque aquí pode Atopar todos os chats de Vídeo que pode usar de balde. Asin...\nEstes días, só a preguiza Non quere obter un recén Anunciado ferramenta ou un novo Programa de ordenador. Vídeo chat para as persoas É tan natural como é Misterioso: parece que para todos ...\nAquí é o mellor porno Video chat sexy homes Homes Están esperando por virtual sexo Porno video chat e liña De fronteAquí pode simplemente atopar un Libre sexy porno video chat Con unha fermosa man, así Como moitos outros gratis porno Sexo chats de vídeo. Vai atopar realmente explícita pornografía, Strippers, sexo e sexo con Caras no mellor free porno Video chat transcricións non rexistrado. Escolla o seu favorito gratis Porno video chat con un...\nRuleta-Rossa chat De vídeo A\nA comunicación é o maior Valor para unha persoa moderna\nÚnete o noso grupo e Vai saber todas as novidades E medallasA nosa vida é complicada E, ás veces, ademais de Virtual de correos electrónicos, non Hai outra forma de falar Con outras persoas, discutir algunhas Cuestións, só compartir o máximo dentro.\nUn especial de ruleta chat Permite que atopar un interlocutor En calquera lugar do mundo E facilmente e convenientemente cubrir As lagoas na comunicación.\nAquí vai atopar gran de Comunicación en liña para o Amor ou a amizade. Vídeo sitios de Mozo están ...\nCal é o gran negocio. Polovinka centro de negocios en Burkina Faso vai axu...\nHomes mozo En Tampa: Inscrición gratuíta.\nConfirmar o seu número de Teléfono e comezar a buscar Novos homes en Tampa FL E chat en chats e Comunidades, sen as restriciónsNo noso sitio de Mozo, Non hai restricións sobre a Correspondencia e cartas, contas falsas E restricións. No noso país, a xente A atopar a oportunidade de Coñecer uns aos outros e Entrar en relacións.\nQueres coñecer os homes e Nenos en Tampa de balde\nRexistro de páxinas no sitio Web é absol...\nMoitos deles, tendo anteriormente experimentado Medo de que unha nova Persoa, a continuación, levaron a Cabo un estudo en profundidade Do asunto, agora ensinar estes Cursos en clases particulares e Adestramentos, ensinar a outros para O diñeiroTentar facer novos amigos en Todas partes: traballa no transporte Público, no cine, na biblioteca, Na cola. Define-se unha meta sen Un día de off-road De condución. Vai ver que ...\nMozo En Maputo. Maputo sitio De Mozo De balde Sen rexistro\nO servizo de balde de Sitios de Mozo é usado Actualmente por a gran maioría Dos RusosÉ conveniente, eficiente e, por Riba de todo, moi interesante. Estas plataformas son especialmente axeitado Para aqueles que non son Moi ousada en expresar a Empatía na vida real. Afortunadamente, agora, cando familiarizarse en Maputo, vostede non ten que Ir ao persoal feitos, tentando Dicir as preferencias do obxecto. Estudo do cuestionario, é interesante Para ti e escoller o Que merece ser o seu Amig...\nMozo Sen rexistrado Número de Teléfono con Fotos en Toyama é De\nVexa as fotos, información, e Engadir o seu propio\nAquí eles me incorporarse e Agora, sen rexistro e de Balde na páxina web da Metade ToyamaBen, así como os números De teléfono do sitio web Membros, vai axudar a atopar Novas amizades no menor tempo posible. Polovinka - o mellor sitio de Mozo con fotos e números De teléfono, onde podes atopar Sen rexistro e de balde agora. Quero coñecer algúns dos Toyama Nenas ou caras e chat Online, ver as súas fotos E ser capaz de chamar A e...\nHomes mozo En Tiruchiraballi: Inscrición gratuíta.\nConfirmar o seu número de Teléfono e comezar a buscar Novos homes en Tiruchiraballi cidade Tamil Nadu e chat en Salas de chat e comunidades, Sen as restriciónsQueres coñecer os homes e Nenos en Tiruchiraballi e facelo Absolutamente de balde. No noso sitio de Mozo, Non hai restricións sobre a Correspondencia e cartas, contas falsas E restricións.\nNo noso país, a xente Coñecer uns aos outros e Entrar en relacións.\nSegundo as estatísticas, en, o Número de divorcios será, e Vodas durar máis dun ano. Cal é o gran negoc...\nOs usuarios do sitio web, Que foron inicialmente e...\nofrece un servizo para atopar Co...\nDescubrir Barquisimeto: Un Mozo Estación onde\nPodes rexistrarte para unha páxina Sobre o sitio web de Forma absolutamente gratuítaConfirmar o seu número de Teléfono e comezar a ollar Para os novos coñecementos na Cidade de Barquisimeto lesbianas e Chat e da comunidade, sen As restricións e restricións. Quere coñecer un cara ou Unha nena en Barquisimeto e Facelo completamente de balde. No noso sitio de Mozo, Non hai restricións sobre a Comunicación e correos electrónicos, contas Falsas e restricións.\nEste é o lugar onde A x...\nSe está mirando para unha Nova relación serio con unha Muller ou un home da C...\nDe Vídeo chat, De Mozo En liña Grupos\nXera en tempo real de Respostas, que contén só públicos Sociais de datos que non Está oculto desde a configuración De privacidadeColección de máis alta calidade E popular chats de vídeo En todo o mundo, para O Mozo e de comunicación En liña a través de Internet vía webcam. Temos que escollido para comunicarse De todo o mundo en Inglés, alemán, francés, italiano, Xaponés E ruso, todos eles traballan De balde sen rexistro. O chat temas son tamén Diversas - de chat de vídeo Xogos de rulet...\nMozo rapaces e rapazas na Habana a través de Internet, Como moitos outros servizos na Industria, ten sido unha parte Das nosas vidasPodes escoitar moitas historias sobre Como de Mozo en liña Ten axudou a atopar unha Alma xemelga e construír unha Familia forte no futuro, pero Non hai outra tendencia. Segundo as estatísticas, en, o Número de divorcios será, e Vodas durar máis dun ano. Cal é o gran negocio. Sitio web Sitios ...\nO noso sitio é para Aqueles que están mirando para Unha data real en UlaanbaatarSe estás canso de comunicarse Só en Internet e quere Unha relación real, a continuación, Ir ata tarde de novo.\nO noso sitio é para Aqueles que están mirando para Unha data real en Ulaanbaatar.\nSegundo as estatísticas, en, a Taxa de divorcio superou, e Os mat...\nSe vostede é único e Quere falar, entón o noso Navoi sitio web de Mozo Para atopar relacións no Navoi É só o Que necesitasAquí é doado e sinxelo Para coñecer mozas e mozos, Mulleres e homes, atopar o Seu amor e destino. Tras unha sinxela e rápida Procedemento de rexistro, podes comezar A ver os perfís e Fotos de Navoi veciños, sen As restricións. Non pode estar peor. Aquí, unha persoa atopa unha Agradable rede de comunicación, atende E se co...\nUnha persoa con un agradable familia....\nQue facer para aqueles que Queren atopar a súa alma Xemelga ou só atopar un Agradable compañeiro. Todas as mulleres que qu...\nSitio de Mozo en Grodno. Mozo na Cidade, Grodno.\nتعود في أديس أبابا عن علاقة جدية.\nchat roulette a partir do seu teléfono sen rexistro en liña para atender vostede ver vídeo chats roleta chat con as nenas salas de vídeo chat sen rexistro chat roulette nena en liña para libre as mulleres casadas que queren coñece-lo chat roulette nena de balde sen rexistro vídeo chat de mozo privado vídeo Mozo


Nin “rexeneración” nin resignación. Sí, podemos. | Anticapitalistas Galiza\nContacta / Únete\n← Sexamos proTRANSgonistas das nosas vidas: basta de paternalismos e de enfermarnos\nAnte as detencións de independentisas galegos | Comunicado →\nNin “rexeneración” nin resignación. Sí, podemos.\nPosted on 30 Outubro 2015 by anticapigz\nAs vindeiras eleccións xerais serán unha batalla decisiva. Está claro que van a ser os peores resultados do bipartidismo na sua historia e que entrarán novos partidos ao Parlamento. Pero o resultado non é indiferente: o que nos estamos xogando é unha auto-reforma do réxime por arriba ou a posibilidade de abrir un proceso de cambio dende unha relación de forzas máis favorable. Para Anticapitalistas isto se traduce no seguinte: que o resultado do bipartidismo e do seu apéndice rexenerador Ciudadanos sexa o peor posible, combinado con que os resultados obtidos por Podemos e otras candidaturas como a unitaria en Galiza ou a impulsada por Ada Colau en Catalunya sexan bos. Isto abriría a posibilidade de socavar o férreo control da situación que veñen mantendo o PP e o PSOE no terreo parlamentario-institucional que consolidou un réxime político, o nacido coa Constitución do 1978, baseado na defensa dos intereses patronais, a limitación das liberdades e dereitos democráticos, a imposición centralista frente ás nacionalidades e, dende o comezo da crise do 2008, no autoritarismo e os recortes democráticos. Desestabilizar esta situación pode significar maiores oportunidades para construir alternativas reais ás políticas austeritarias e tamén para lograr conquistas concretas a través da loita.\nPero isto non vai a ser doado. Existen importantes dificultades. O réxime pasou á ofensiva, co grupo Prisa convertido no portavoz oficial do pacto PSOE-Ciudadanos, dun centrismo rexenerador que busca integrar os anhelos de cambio sen ruptura das clases medias e á vez, fixar os parámetros do debate político en términos de moderación. Somos conscientes de que non xogamos sos e que os nosos desexos van a atopar unha gran resistencia dende a oligarquía económica e o conservadurismo ideolóxico que aniña nos principais partidos. E o Ibex 35 tamén fai as suas apostas políticas para estas eleccións. A política, en definitiva, non é mera retórica discursiva, é a organización do enfrentamento e o conflicto entre intereses antagónicos.\nOutra dificultade é o refluxo da movilización social durante o derradeiro período, que dificulta a ampliación do bloque social e político que aposta polo cambio. O 15M abriu a posibilidade do cambio precisamente porque, a través da mobilización, novos sectores maduraron e practicaron a idea de que “sí se pode”: sen esa acción coletiva, viva, a política tende a convertirse en algo estático, sen movemento. E cando iso ocurre, quen leva vantaxe son os de sempre.\nPor iso entendemos que esta campaña debe orientarse a poñer en movemento as vontades e ansias de cambio. Necesitamos un tipo de campaña que recupere a dimensión de movemento que impulsou a Podemos na súa primeira fase. Comprobamos como as candidaturas de unidade popular nas eleccións municipais supuxeron un novo alento para a participación e a ilusión que deron pe a novos axentes políticos. Sen embargo, ata o momento, parece que a orientación da dirección de Podemos no sigue este camiño nin nas pasadas eleccións para o Parlament de Catalunya nin na preparación das eleccións xerais. Nin no modelo de conformación de listas, nin na necesaria apertura cara o social e outros sectores de clase, nin na elaboración do programa a partires da deliberación coletiva democrática dos círculos, nin tampouco nun modelo de confluencia que xerou desconcerto e desazón. Pero aínda estamos a tempo.\nO anuncio de Barcelona en Comú de impulsar unha candidatura catalá para as eleccións xerais ou o acordo unitario en Galiza son moi boas novas que amplían e fortalecen a conformación dun suxeito electoral potente. En Anticapitalistas sempre apostamos por abrir procesos amplios para colaborar cos diferentes proxectos municipalistas ou con aquelas organizacións como ANOVA que responden a unha realidade nacional propia. É fundamental que isto se concrete en mecanismos democráticos e de participación amplos que prefiguren un espazo, unha ferramenta de loita política que vaia máis alá do electoral. As eleccións, hoxe máis que nunca, son un medio pero non son o fin do camiño da emancipación. A experiencia grega mostra os límites ao cambio que establecen as actuais institucións. Ou os recentes sucesos en Portugal e o golpe de Estado parlamentario da dereita mostran como o conflito segue operando máis alá dos resultados electorais. O chamamento de Jeremy Corbyn a construir un movimento social e popular forte trala súa vitoria nas primarias do Partido Laborista amosa que hai tamén sectores da esquerda europea que asumen que necesitamos algo máis que aparatos para afrontar o combate contra a austeridade. É na disputa política (en todas as súas dimensións) e na loita social onde se segue dirimindo a loita de clases.\nPodemos, o noso referente electoral, enfróntase a un reto clave nestas eleccións. É público que Anticapitalistas non estamos dacordo co xiro ao centro operado pola dirección de Podemos, coa sua moderación, coas súas renuncias programáticas e cun modelo organizativo moi pouco democrático e claramente anti-pluralista. Tampouco cunha dinámica de extensión que non tivo en conta a necesidade de implantarse no territorial, na clase traballadora, para construir un partido-movemento que se nutra e nutra o conflito social. Falamos claro e traballamos sen medir esforzos polo mellor resultado electoral para Podemos. Precisamente porque hai cousas que se fixeron mal e debilitaron a ilusión e as expectativas, é preciso sinalar as solucións antes das eleccións cando a dirección de Podemos aínda pode reorientar a mensaxe e a campaña.\nDespois das eleccións seguiremos traballando para que esta perspectiva se convirta en hexemónica, pois cremos que é unha tarefa que sigue vixente. Pero tamén pensamos que unha derrota de Podemos é a derrota de tod@s. Os balances colectivos teremos que facelos coletiva e abertamente despois das eleccións, a través de mecanismos democráticos e pluralistas. Pero o que queremos destacar agora é que un mal resultado de Podemos alimentaría a idea de que “non se pode”, de que o cambio é imposible, de que ao final, os de sempre sempre gañan. Por iso Anticapitalistas chamamos a organizar unha gran mobilización electoral en torno a Podemos e ao resto de candidaturas antes mencionadas, non só votando, senón participando e levando a idea de que hay que botar ao bipartidismo e impedir que suba Ciudadanos en todos os rincóns.\nAínda que as elites estean intentando pechar en falso este ciclo político, temos puntos onde apoiarnos e batallas que dar. O proceso soberanista catalán mantén aberta unha demanda democrático-popular que o réxime é incapaz de satisfacer e que tod@ @s que cremos nunha democracia real debemos apoiar esixindo o dereito a decidir mediante a celebración dun referendo vinculante do pobo catalán que inclúa a posibilidade da independencia sen trabas para así poder redefinir en liberdade e dende a igualdade a futura relación que desexa establecer co resto de pobos. E segue pendente quitarnos de enrriba a losa das políticas austeritarias. Se avanza Podemos, ábrese a posibilidade de cambiar o rumbo da política gubernamental e dar batalla na UE por un xiro de cento oitenta grads respecto ao Tratado de Maastricht e ao Pacto de Estabilidade, sempre e cando ese avance vaia acompañado de procesos de auto-organización popular e del fortalecemento da idea de que a única forma de aplicar estas políticas é a través da ruptura cas elites e os seus poderes constituídos. Se gañan PP, PSOE ou C’S, a troika tendrá garantizada a aplicación dos dez mil millóns de euros en recortes que xa anunciou a Comisión Europea.\nPase o que pase, teremos que prepararnos para mobilizarnos na rúa e fomentar novas formas de auto-organización dende abaixo e impulsar loitas contra unha austeridade e unha crise da que só se están librando as elites económicas e políticas a costa da miseria das traballadoras e os traballadores. Por iso, votar e apoiar a Podemos, ao proxecto proposto por Barcelona en Comú ou á candidatura unitaria en Galiza é a mellor opción para prepararnos para gañar posicións, abrir a posibilidade de conquistar dereitos sociais e democráticos e manter viva a opción de seguir organizando a ruptura. Neste sentido, a aposta de Podemos debe ser a de promover a inestabilidade. A maior inestabilidade maiores posibilidades de seguir abrindo brecha nunha crise de Réxime que non vai a estar aberta indefinidamente. É na estabilidade onde as élites se sinten cómodas. De gañar o PP, PSOE e Cs existe o risco de voltar ao pantano que coñecimos ata 2011. É na inestabilidade, aberta polo 15M, onde os e as de abaixo temos oportunidades para avanzar posicións a través da mobilización e o conflito.\nEstas eleccións construímos cambio, ao día seguinte, pase o que pase, continuamos o combate por unha ruptura democrática, ecoloxista, socialista e feminista no Estado español e en Europa.\nAnticapitalistas, 30 de outubro do 2015\nSemana de Mobilizacións contra o TTIP e o CETA\nO 17 á rúa por pensións xustas e dignas, polo futuro cos e coas pensionistas\nO 8M as mulleres paramos o mundo\nDefender os nosos dereitos e liberdades fronte ao Réxime Mordaza\nComunicado de Anticapitalistas ante o Día Internacional contra as violencias machistas\nComunicado de Anticapitalistas ante a situación en Catalunya\nLEGALIDADE E LEXITIMIDADE. Notas a un artigo de Javier Pérez Royo sobre Escocia e Catalunya\nQueiman Galiza, lumes nunca máis.\nDía Nacional de Galiza, seguir organizando resistencias.\nComunicado de apoio ás detidas en relación á manifestación do CSOA Escarnio e Maldizer\nComunicado de Anticapitalistas ante o anuncio do referendo en Catalunya


O minifundio, a propiedade privada e a idade dos produtores,\nprincipais atrancos para conseguir a acreditación\nGalicia representa o 50% da produción forestal de toda España o que a converte nunha das principais potencias mundiais en produción de madeira. A diferenza de outros territorios europeos provedores de masa forestal, os montes galegos aínda non contan cun selo de calidade internacional, o certificado FSC, que acredite oficialmente unha boa xestión forestal. Para facer fronte a esta realidade, a Escola de Enxeñaría Forestal acolle o 3rd Annual Meeting of the FSC Network of European Smallholders, un encontro organizado pola FSC Internacional (Consello de Administración Forestal) en colaboración co grupo de investigación AF4 da Universidade de Vigo na procura de solucións que permitan adaptar os requirimentos do certificado FSC á realidade do monte galego “para poder volver a competir coas principais potencias e non continuar perdendo cota de mercado”, segundo explicou o profesor Juan Picos no acto de inauguración.\nA FSC Internacional, unha organización sen ánimo de lucro fundada para promover o manexo responsable dos bosques, reúne por primeira vez en España a expertos procedentes de Portugal, Reino, Unido, Finlandia ou Suecia para afondar nas particularidades e complexidades da masa forestal en Galicia. Por unha banda, nos montes galegos abunda o minifundismo, “que representa un 80% dos montes galegos e cunha superficie media de 0,5 hectáreas, algo minúsculo en comparación co que entenden por monte pequeno na organización”, apuntou Isabel Puentes, técnica do Grupo Galego de Certificación Forestal e Cadea de Custodia, CFCCGA. Por outro lado, hai unha maior xestión privada, que representa un 25% do total, “e implica tratar con miles de interlocutores” e finalmente, a idade avanzada dos propietarios, “un gran problema á hora de tentar formalos na correcta administración da masa forestal”, sinalou Juan Picos. Shoana Humphries, xerente de política social de FSC Internacional, explicou na súa intervención algunhas das medidas que a organización xa está levando a cabo para simplificar o proceso aos pequenos propietarios tanto en relación cos custes como de esforzos. “Nos minifundios o auditor non visita tanto o campo, o que xa implica un aforro ", exemplificou Humphries que tamén confirmou que aos pequenos propietarios achégaselles documentación máis simplificada.\nA pesar destas complexidades, os montes deben loitar polo selo de calidade FSC para garantir ao consumidor que a xestión forestal foi realizada baixo criterios de sustentabilidade e cun seguimento fiable dende a orixe dos produtos forestais, pois “cada vez máis, os compradores esixen que a mesa ou o papel que mercan proveñen de fontes coñecidas, xustas e sustentables”, explicou Puentes.\nExperiencias de éxito no norte de Galicia\nDurante a xornada foron varios os profesionais que explicaron casos prácticos que se están levando a cabo para conseguir o selo de calidade FSC. Isabel Puentes, técnica do CFCCGA, compartiu a experiencia de conseguir o certificado PEFC, similar ao FSC, para máis de 3000 hectáreas do norte de Galicia, “mediante a creación dun plan de xestión conxunto compartido por moitos propietarios”. Ese plan xestor recolle as principais indicacións a longo prazo, “especificando canto hai que cortar, cando hai que facelo...”. Tal foi o éxito da práctica que o CFCCGA está a deseñar unha estratexia semellante para a costa atlántica “ademais de seguir traballando para conseguir que os terreos que xa teñen o selo PEFC consigan o FSC, adaptándose aos seus requirimentos, que son algo máis estritos”, explicou Puentes.\nAs xornadas continuarán este martes a porta pechada nunha sesión na que os membros de FSC Internacional definirán as principais liñas de acción que se levarán a cabo no vindeiro ano. O encontro rematará o xoves 6 de outubro cunha visita aos montes veciñais e pequenas propiedades do sur de Galicia e norte de Portugal.


Miro Villar | Caderno da crítica\nEnviado o 23 Abril 2013 O profesor, poeta, crítico e blogueiro Miro Villar incorpora, na última entrega da revista Grial, unha completa, atenta e xenerosa lectura de Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro baixo o título de «Un retrato lonxe da haxiografía» que, como é lóxico, non podo deixar de agradecer, entre outras razóns porque procede dun dos estudosos actuais máis sólidos da poesía de Celso Emilio Ferreiro. A recensión pódese ler no seu interesante blogue -As crebas- ou, grazas ao propio autor, a continuación. Unha alegría máis que me proporciona este libro que hoxe presentarei, xunto con Luís Ferreiro e Fran Alonso, na Feira do Libro de Ferrol.\n«El objectivo de una biografía es construír una especie de esquema interpretativo, siempre parcial (…) Es un género literario difícil». Son palabras de Celso Emilio (nunha entrevista en 1955 despois de publicar a súa biografía de Curros) que se poden aplicar ao inxente e rigoroso labor de pescuda realizado por Ramón Nicolás, quen no Limiar admite que a obra «non quere ser unha biografía de carácter exclusivamente literario». Este obxectivo acadouno sobexamente, pois o volume supera os alicerces que o profesor Alonso Montero chantara na única biografía anterior publicada hai 30 anos (Celso Emilio Ferreiro. Estudio. Júcar, 1982). Nicolás acerta xa desde a escolla do título, paráfrase dun dos libros de poemas e que tira da lectura que Xosé Mª Álvarez Blázquez fixo dun texto subscrito polo seu irmán Emilio nun dos actos celebrados en 1982 con ocasión do Día das Letras Galegas.\nO relato biográfico artéllase en bloques cronolóxicos centrándose «nos planos vital, literario e político, os tres case sempre da man». Ao seu carón atoparemos o que o biógrafo denomina «unha licenza narrativa», unha serie de prosas miúdas e inspiradas en datos reais que ficcionalizan aspectos máis íntimos da personalidade do poeta. Nicolás pretende e consegue afastarnos da profusión de datos e da reprodución de testemuños con esta tentativa parcial de biografía novelada, ao xeito da que Erik Satie escribiu sobre Arthur Rimbaud, poñamos por caso.\nSon 15 capítulos con cadanseu epígrafe, máis breves os que biografían os primeiros anos, como é obvio. Os tres primeiros abranguen a infancia, «Sete de sete» relata a estirpe do poeta, por parte Ferreiro os eixos son a figura do pai Venancio, un seu tío que será frade escolapio ou o parentesco con Méndez Ferrín, e por parte Miguez a persoa da nai, Obdulia, moi presente na súa lírica e modelo de muller que sempre reivindicou. En «Celanova» cobra importancia a paisaxe natal, as persoas do común (que inspirarían moitos dos seus artigos xornalísticos ou o poemario Onde o mundo se chama Celanova) e os fillos ilustres da vila, pois non se pode esquecer que escribiu a biografía de Curros. Unha das prosas ficcionalizadas, intitulada «O neno louro, entre a Callariba e Acevedo do Río», con forte presenza do personaxe da nai, pecha este ciclo vital.\nA mocidade condénsase no cap. 4, «Era tempo de grandes esperanzas», coa noticia dos primeiros versos de amor a unha mociña da vila, as amizades na taberna do Galo (logo tamén literaturizada), a iniciación no seu compromiso galeguista a carón de Xosé Velo, cos anos un dos nosos mellores cineastas, malia realizar o seu labor no exilio. A seguir chegan as primeiras colaboracións na prensa asinadas como Emilio Ferreiro (Heraldo de Galicia, 1932) e nesta etapa de preguerra madurece o autor salientando ese título de Cartafol de poesía que non corresponde a un libro senón a unha fermosa edición sobre cuxa orixe deita moita luz Nicolás. Tampouco esquece a súa presenza nas radicais Mocedades Galeguistas, con ideario arredista, e na elaboración do seu Guieiro, do que chegaría a ser director xunto a Xosé Castro Arines. E logo na póla máis marxista e soberanista da Federación de Mocedades Galeguistas (FMG), con textos de furibundo antiespañolismo. O biógrafo ofrece datos novidosos sobre esta etapa adoito pouco coñecida e divulgada. A ficción do cap. 5, «Destrución», e sobre todo o cap. 6, «Atila en Galiza», lembran a súa reincorporación ao exército franquista en Oviedo por presións familiares, co «sarcasmo», en propia definición, de ser ferido por metralla republicana. Para Nicolás «o tempo da guerra é un tempo confuso, bretemoso, que proxecta a incerteza e a escuridade». Porén, aínda así fundamental, pois nun permiso obtido pola enfermidade da nai sofre a detención no convento de Celanova por dar uns vivas «Rusia», experiencia na que está o xermolo de Longa noite de pedra. Menos coñecida é a obriga de publicar en El Compostelano un texto filofranquista asinado por Emilio Ferreiro Miguez. Anos máis tarde Luís Seoane aínda lle botaba en cara esta circunstancia que o profesor Alonso Montero (Os poetas galegos e Franco. Akal, 2007) e o biógrafo cren redactado para evitar males maiores persoais e familiares. Rematada a guerra cómpre salientar o seu destino na sección de Trasmisións na Telefónica ovetense, que lle serviu para coñecer e namorar a Moraima.\nDensos en contidos e testemuños, son os dous seguintes capítulos que retratan décadas de vida. No cap. 7, «Pontevedra», anos 1941 a 1950, onde traballa como funcionario da fiscalía de taxas. Colabora en Finisterre (primeira publicación na posguerra que incorpora textos en galego), Ciudad, Sonata Gallega, e outras revistas e xornais; participa dos faladoiros intelectuais nos cafés pontevedreses de máis sona; coñecerá a Cela co que sempre mantería unha relación persoal inquebrantable malia a distancia ideolóxica. Nicolás consegue atopar xustificación para os dous libros en castelán: Al aire de tu vuelo e Bailadas, cantigas y donaires, alén de testemuñar que o autor gardaba poemas galegos que no futuro alimentarían O soño sulagado e Longa noite de pedra. Malia o duro golpe da morte de súa nai Obdulia en 1948, é unha época feraz. Escribe moitísimo, recibe os primeiros premios literarios e en 1949 embárcase con Sabino Torres, Emilio Álvarez Negreira e Cuña Novás nunha das máis fermosas aventuras da nosa literatura, a colección de poesía Benito Soto. O primeiro deles, aínda ben lúcido hoxe, serviu de memoria ao biógrafo para iluminar moitos e interesantes episodios deste labor editorial que van desde a orixe do nome da colección como das habilidades para sortearen a censura ou os atrancos superados para publicaren, achando solucións imaxinativas. Tamén en Pontevedra acontecerá a primeira das varias e importantes homenaxes que o poeta recibiu en vida, desta volta cun magnífico discurso de Aquilino Iglesia Alvariño que se acerta reproducir. «Vigo» e a súa longa estadía enchen o oitavo capítulo. Acrecenta a actividade, cadra con Cunqueiro, Emilio e Xosé Mª Álvarez Blázquez, Castroviejo, Del Riego ou un novísimo Ferrín. Principia a biografía de Curros e Nicolás achega moitos detalles sobre esta angueira e as súas dificultades. Na revista Alba deixa a súa pegada con poemas, relatos e recensións, aínda que andando o tempo Celso e Ramón González-Alegre rematan afastados por mor dunha escolla para a escolma que argallou este e que non era do gusto do poeta. Son os anos de Voz y voto, de edición inventada e clandestina, mais tamén dunha obra cimeira, O soño sulagado. Nicolás bota man da prensa e dos epistolarios para nos ofrecer as gabanzas de Ramón Piñeiro, Fernández de la Vega ou Pimentel. E sabemos da súa internacionalización, ao acudir ás Conversas poéticas en Formentor (1959) convidado por Cela, xunto a grandes nomes da literatura española, europea e latinoamericana. A edición de Longa noite de pedra merece tratamento especial, desde a súa xestación até a súa recepción, con mención a Voces Ceibes ou ao éxito fulgurante da serodia edición bilingüe de Batlló en El Bardo (1967).\nMenos literario e máis político é o cap. 9, «Unha terra para vivir. O banquete do Hotel Roma», pois narra a homenaxe de despedida que devén en acto político argallado polo PCE e a UPG contra o asolagamento de Castelo de Miño. Nicolás recorre a informadores de primeira man que estiveron aló como Alonso Montero, na altura no PCE, e Méndez Ferrín ou Luís G. Blasco «Foz» daquela na UPG. Resulta ben interesante coñecermos as razóns das ausencias de Cunqueiro e de Piñeiro contra a presenza fulcral de Otero Pedrayo. Dúas breves prosas narrativas intituladas «Vésperas» e «No Santa María» relatan o éxodo e preanuncian o cap.12 que recolle a polémica máis virulenta da vida de Celso Emilio. O topónimo «Caracas» serve de título para o desarraigo, os sucesivos problemas laborais, a dura confrontación cos «ananos» do centro galego. Son os anos de maior activismo na UPG e o biógrafo reproduce moito material do finado Carlos Xohán Díaz, responsable exterior do partido, emigrante en Xenebra. A expulsión da Hermandad inspira a escrita de Viaxe ao país dos ananos e as repercusións que detalla Nicolás son enormes, salienta a incomprensión de Luís Seoane e Piñeiro tamén se vai afastando da súa obra, como testemuña o seu epistolario con Basilio Losada. Fronte a eles a incondicionalidade de Manuel María. Polo demais, resulta sorprendente a axuda de Mª Victoria Fernández-España e Felipe Armesto para o seu regreso. Nicolás tamén salienta a amizade cos poetas venezolanos Antidio Cabal e Joaquín Marta Sosa, así como a escrita do seu primeiro libro de relatos A fronteira infinda (1972) que serve ao biógrafo para defender máis unha vez a potencialidade da súa narrativa. Os tres últimos capítulos condensan os derradeiros anos. En «Madrid. Supervivencia dun náufrago» faise reconto dos seus traballos para sobrevivir, por exemplo como redactor de Tribuna médica; a presenza en faladoiros (entre eles o café Gijón), con Borobó, Cortezón, Araguas…; as colaboracións no ABC; a intensidade de Onde o mundo se chama Celanova ou a expulsión definitiva da UPG pola súa acción no seo dun Ateneo de Madrid refractario ás linguas e literaturas periféricas. E axiña o seu percorrido político, primeiro PSG, ao que representa na Candidatura Democrática Galega, coa que estivo a centos de votos da acta de senador en 1977, e xa logo no efémero MSG que se incorpora ao PSOE coa idea de o galeguizar.\nFinalmente «San Breixo» (cap. 14) documenta a multitudaria homenaxe no soterramento, o primeiro de setembro de 1979; «As amizades» (cap. 15) percorre as avinzas e desavinzas con Ramón González-Alegre, Fernández del Riego, Cunqueiro, Cela e Luis Seoane ou os afectos inmorredoiros de Manuel María, Alonso Montero, Ferrín e X. Mª Álvarez Blázquez; «Non omnis moriar» (cap. 16) relata as masivas homenaxes de 1979, na galega coa ausencia da esquerda nacionalista (POG, PSG, UPG) que non participan por acreditaren na instrumentalización por parte das CCOO (na altura sindicato do PCE). E antes do Epílogo un breve e fermoso capítulo especial para reivindicar a Moraima, poñendo remate a este completo percurso biográfico un ben escollido Apéndice fotográfico e documental.\nRamón Nicolás deu en construír ese «esquema parcial» peneirando moreas de documentos rescatados das hemerotecas públicas e privadas, dos epistolarios conservados ou das entrevistas persoais para compoñer un retrato lonxe da haxiografía e a todas luces insuperable, por mais que non existan as biografías definitivas. E malia a fartura de datos, con até 354 notas a rodapé, e non se tratar dunha biografía novelada, a lectura devén áxil e pracenteira. Miro Villar\n(fotos: Fundación Celso Emilio Ferreiro)\nNa categoría Celso Emilio Ferreiro, Crítica literaria\t|\nCoas etiquetas crítica, Edicións Xerais, Grial, Miro Villar, Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro\t|\nEnviado o 28 Decembro 2012 Miro Villar\nCoas etiquetas António Jacinto Pascoal, Breizh, Miro Villar, Toxosoutos, Xosé María Lema Súarez\t|\nEnviado o 20 Setembro 2012 Asómase hoxe a esta sección Miro Villar, a quen sigo con interese e devoción, desde hai ben anos, como poeta, como investigador literario e, abofé, na súa actividade como blogueiro a través desa bitácora imprescindible como é As crebas. Por estas razóns constitúe para min unha satisfacción incorporar un manuscrito poético da súa autoría como é este que se titula «Adán desexa morrer no paraíso de Eva», un suxestivo soneto, en inequívoca clave simbólica e enchoupado de intensa sensualidade. A composición publicouse orixinalmente na antoloxía La altura del vuelo: un libro co que se homenaxeou ao poeta arxentino Hugo Mujica e que coordinou o poeta Alfredo Pérez Alencart. Hoxe nesta bitácora por cortesía do autor. Na categoría Divulgación, Manuscrito, Poesía\t|\nCoas etiquetas "Adán desexa morrer no paraíso de Eva", Manuscrito, Miro Villar, Poesía\t|


Profecías sobre o fin, o tribunal última - Život Věčný | Věčný život, povznesení, osvícení, život po životě, život po smrti, bůh a víra v něj, svatí a andělé, hra na bohy, hra pro povznesené, hra pro osvícené. Jak žít věčně? Jak žít zdravě? Jak žít? Co udělat proto abych žil věčně? Jak žít a nezemřít? Jak být navěky? Pramen věčného mládí. Svatá písma, Bible, Korán, Satanská Bible, Jidášovo Evangelium, Bhagavadgíta.\n← Profetioita lopulla, viimeinen tuomioistuimessa\nწინასწარმეტყველება იმის შესახებ, საბოლოო ჯამში, ბოლო სასამართლოს →\nMateo 24,16 – „E este evanxeo do reino será pregado en todo o mundo, en testemuño a todas as nacións e entón virá o final.“.\nAs persoas teñen perdoado a tentación e Adán comeu o froito da árbore do coñecemento do ben e do mal.\nO día en que todo o mundo vai saber, vai ser o fin e iniciou o xuízo final.\nTodo aquel que sabía o día do día da súa morte xulgados por Deus con toda a túa alma actúa de acordo coa súa fe, en todo momento.\nPolos seus feitos serán procesados e defendeu. Os seus actos son a súa corte en castigo e recompensa, na vida, antes e despois del.\nSaber hoxe, saber hoxe, sabendo mañá, sabe.\né o xuízo, que a luz veu ao mundo, pero os homes amaron máis as tebras que a luz porque as súas obras eran malas.\nSegundo Pedro 2:11\nnin os anxos, aínda máis forza e poder, nevynášejí sobre eses poderes para o órgano xurisdiccional condenatório Señor.\nSegundo Pedro 2:4\nPois Deus non aforrou os anxos que pecaron, pero lanzouse os cara ao abismo escuro do submundo e deu-os a gardar, para ser levados á xustiza.\nEn realidade Lume e espada do tribunal Señor con toda a creación. Moitos serán os mortos do Señor.\n[Lume e Espada sinónimo de palabras ardentes e afiada]\nPai a ninguén cre, pero todo o xuízo ao Fillo,\ne deulle autoridade para xulgar, porque o Fillo do Home.\ncesar até que o Supremo non mirar, para se erguer e non exercer xuízo xusto.\nTeña en conta que: „O que o tribunal foi proferida en min, entón será moito sobre vostede, sobre min, onte, en riba de ti agora.“\n[Non xulgue ou vai ser, tente]\nEl non gusta de min para responder a el, foi para o tribunal xuntos.\nCon todo, upíráš seus ollos e přivádíš ó tribunal con vostede.\nSolicitude pobres virá da boca ata os oídos do Señor, eo seu xuízo vén rapidamente.\nTodos obra de Deus será xuízo, con cada cousa secreta, sexa bo ou malo.\nE como cada persoa só morre unha vez, e entón o tribunal\n„Eu certamente aquí cando vai xulgar de acordo coa lei“\nde Asafa. A asemblea dos deuses, se Deus, executa corte entre os deuses.\nPrimeiro Samuel 12:7\nAgora, pois, Vou leva-lo ao tribunal ante o Señor de todos os actos de xustiza do Señor, que fixo por ti eo seu pai.\nSegundo Crónicas 19:06\nXuíces dixo: „Coidado co que facer, non facer despois de toda a corte a un ser humano, pero o tribunal do Señor. Está con vostede cando baleirar o xuízo.\nO tribunal non debe ser partido, escoitar pequenos e grandes, e ninguén teña medo; tribunal é unha cuestión de Deus. A cuestión que vai ser difícil para vostede, por favor me achegar e eu vou escoitar. „\nO principal na súa palabra é verdade, todos os tribunais de xustiza é a túa eterna.\nE as persoas van dicir: „O froito xustiza aínda con fame. Si, é Deus quen detivo a corte no chan. „\nSury Número: 37, Sury Nome: Permanente en liñas, nome árabe: As-Safat, Verso: 53\nque cando morrer e somos reducidos a po e ósos, e levados a xuízo? „\nSury Número: 6, Sury Nome: Gando, nome árabe: Al-An’am, Verso: 114\ntalvez pedir a alguén como un xuíz do que Deus, que é quen lle enviou as Escrituras claramente desembarcou? Aqueles a quen Concedemos o Libro saben que a partir do seu Señor revelou ser a verdade. E non será dos que dubidan\nSury Número: 5, Sury Nome: A Mesa, nome árabe: Al-Má’ida, Verso: 50\ne as decisións que lles apetecer dende a época da ignorancia? Quen pode ser firmemente convenceu a xente de mellor xuíz que Deus?\nSury Número: 5, Sury Nome: A Mesa, nome árabe: Al-Má’ida, Verso: 44\nE nós enviamos, a Torá, que é unha correcta orientación e luz, a xulgar polos profetas que se renderon a Deus, os que son xudeus, e que os rabinos e decisións de aprendizaxe en base ao que eles teñen sido confiada a garda Deus das Escrituras e que estaban testemuño. Non te preocupes a xente, pero temen-me e non mercar cousas a prezos que significan existe! Aqueles, a continuación, que non xulga polo que Deus enviou para abaixo son descrentes.\nSury Número: 5, Sury Nome: A Mesa, nome árabe: Al-Má’ida, Verso: 43\nE como sería capaz de escoller un xuíz, cando teñen a Tora, que está contida no xuízo de Deus? Pero el marchou – e non son crentes .\n[Xa hai crentes na Torá, mais moitos teñen atopado unha fe diferente, agora popular en convertidos non recoñecemento do tempo]\nNúmero Sury: 69 Nome, Sury: nome, Essential árabe: Al-Háqa, Verso: 20\nsempre xulguei que a conta de coñece-la unha vez. „\nSury Número: 5, Sury Nome: A Mesa, nome árabe: Al-Má’ida, Verso: 47\nDeixe propietarios do xuíz Evanxeo polo que Deus lle enviou, a continuación, os que xulgan polo que Deus enviou para abaixo son hanebníci.\nSury número: 4, Sury Título: Mulleres, nome árabe: Al-Nisa ‚, verso: 105\ne por suposto revelou o Libro coa realidade, xulga entre as persoas de acordo co que Deus revelouse. E non defendo traidores\nNúmero Sury: 95 Nome Sury: figueira nome árabe: No-Tin, o versículo: 8\nque Deus non é o máis sabio de todos os xuíces\nSury Número: 10, Nome Sury: Jonas, nome árabe: Junes, Verso: 109\nSiga Entón, o que foi revelado a ti, e pacientemente hold, cando Deus xulgará e Deus é o mellor xuíz.\nSury Número: 11, nome Sury: Hud, nome árabe: Hud, Verso: 45\nE Noé clamou ao seu Señor e dixo: „Señor, meu fillo certamente pertencía á miña familia e súa promesa é gran verdade, e nejspravedlnější de xuíces.“\nSury número: 4, Sury Título: Mulleres, nome árabe: Al-Nisa ‚, verso: 136\naquel que cre! Crea en Deus e seu mensaxeiro, a escritura que enviou aos seus ouvintes, na escritura, que enviara antes. E quen non cre en Deus e os seus anxos e súas escrituras e seus mensaxeiros e no último día, el marchou fóra zblouděním.\nSury número: 4, Sury Título: Mulleres, nome árabe: Al-Nisa ‚, verso: 162\nPero os que son firmes no coñecemento e relixiosa e crer o que foi revelado a ti, e que foi revelado antes de ti, e observar a oración ea esmola distribución, e cren en Deus e no último día, para aqueles que están realmente dar unha gran recompensa.\nSury Número: 9, Sury Título: Nome do arrepentimento, árabe: At-Taub, Verso: 44\nOs que cren en Deus e no último día, non pedirlle permiso para loitar cos seus bens e persoas, e Deus sabe o temente a Deus.\nSury Número: 9, Sury Título: Nome do arrepentimento, árabe: At-Taub, Verso: 45\nCon todo pedirlle permiso para evitar a loita só aqueles que non cren en Deus e no último día, e os seus corazóns están cheos de dúbidas e lanzou nas súas dúbidas.\nSury número: 3, Sury Nome: ‚Imran, nome árabe: Al‘ Imran Rod, Verso: 114\ne cre en Allah eo último día, intimar dereito e prohibir delito e competencia en facer boas accións, e di que son relixiosos.\nNúmero Sury: 56 nome, Sury: evento irreversible, nome árabe: Al-Waki’a, Verso: 56\nEste o día do xuízo será a festa\nNúmero Sury: 95 Nome Sury: figueira nome árabe: O Tin, versículo: 7\nO que entón permite que afirma ser o único que mentiu sobre a última proba?


O CONCELLO INICIARÁ PRÓXIMAMENTE UN PROGRAMA DE REPARACIÓN E MANTEMENTO DOS PARQUES INFANTÍS\nO obxetivo é adaptar estos 50 espazos de xogo á nova Normativa Europea.\nNarón, 14 de Abril de 2014.- A Concellería de Servizos de Narón, dirixida polo edil Pablo Mauriz, ven de contratar a reparación e mantemento dos 50 parques infantís integrados nas zonas verdes e nos colexios do municipio, para adaptalos á normativa vixente e á súa posterior certificación.\nEn total, o Concello destinará 180.000€ na posta en servizo e no mantemento dos parques infantís durante un prazo de 2 anos. Para levar a cabo as melloras e adaptacións necesarias, o Concello realizou un estudio pormenorizado do estado actual para detectar as deficiencias e realizar as actuacións necesarias para a súa corrección e cumprimento da norma europea.\nEstudiouse a capacidade e idoneidade dos parques infantís dende o punto de vista dos seus usuarios (nenos/as, pais e nais, e incluso avós), entendendo o parque infantil coma un punto de encontro dos nenos/as, onde se relacionan, xogan, comparten e experimentan vivencias. Tamén se pretende abrir estas zonas ós espazos verdes, de maneira que se xogue nos bambáns e no xardín, sendo o seu conxunto un espazo para o desfrute e o ocio de tódolos veciños.\nAs obras de adaptación e mellora comenzarán no mes de maio e planificaranse trimestralmente por barrios. Unha vez finalizadas, tódalas instalacións renovadas quedarán baixo o control exhaustivo de técnicos especialistas para actuar ante calquera incidencia que poida ocasionar un risco para o usuario ou deterioro dos xogos. Tamén quedarán incluídos neste servizo os parques biosaludables existentes en Narón.\nTodo o servizo estará baixo o control dun sistema informático novedoso, ó que terán acceso os técnicos municipais e no que quedarán rexistradas tódalas incidencias, traballos e actuacións que se realicen. Ademáis, xeraranse estatísticas coas que se poderán obter datos, tales como as incidencias máis frecuentes por zonas, os elementos de xogo máis problemáticos, a incidencialidade estacional e outra información que servirá para optimizar as áreas de xogo e o seu uso.\nCabe lembrar que Narón está á cabeza dos municipios da provincia con maior número de zonas verdes e de ocio, tendo un parque por cada 580 habitantes, mentres que outros municipios coma A Coruña ten un cada 2.100 veciños.


Constátase que a mente dunha persoa determina en gran medida a actividade dunha persoa e inflúe na elección da súa profesión. Cando se combinan as características do pensamento e as actividades elixidas, é moito máis doado para que unha persoa xestione os seus deberes e logre o éxito . Polo tanto, o tema real é o real: onde ir para estudar con mentalidade humanitaria, para non cometer o erro e elixir unha esfera que permita desenvolver plenamente o seu potencial.\nUnha persoa con este tipo de pensamento transforma información usando inferencias. Os individuos creativos para a construción de cadeas lóxicas non utilizan pequenos detalles, senón obxectivos específicos. Unha persoa con mentalidade humanitaria ten unha intuición e características creativas desenvolvidas.\nCaracterísticas das persoas con mentalidade humanitaria:\nO mundo que nos rodea é coñecido a través das emocións . Os humanistas son guiados nas súas vidas polos sentimentos, deixando todo por si mesmos.\nO uso do tipo de pensamento visual . As persoas con pensamento humanitario son unha boa imaxinación.\nSon teóricos. Por iso, están constantemente interesados en varias informacións , estudando os logros dos demais. Esas persoas non buscan facer os seus propios descubrimentos e establecer as súas propias regras.\nConsidera diferentes opinións . Para estudar un tema específico, as humanidades terán en conta diferentes puntos de vista, o que lles permitirá considerar a situación o máis completa posible.\nProfesións para os titulares da mentalidade humanitaria\nAs mellores direccións neste caso: un político, un orador, un xornalista, un sociólogo, un presentador de televisión e un profesor. Tamén pode probarse en filoloxía, estudos culturais, historia e deseño. Se unha persoa dubida da elección da dirección, é necesario pasar probas especiais que lle darán os resultados correctos.\nDeixar de fumar: consecuencias para as mulleres\nComo se librar da adicción alimentaria?\nAfirmacións por todos os días\nSerá compasivo humillar a unha persoa?\nActividade nerviosa superior\nExperimentos psicolóxicos sobre as persoas\nQueer - que é?\nO Príncipe Harry terá que casar\nGolpeando o teito coas túas propias mans\nQue tipo de laxante podes facer durante o embarazo?\nComo atraer diñeiro á lúa chea?\nCombinando unha lóxica cunha habitación\nArtesanía para o Día da Terra\nOs beneficios da fariña de avea pola mañá\nChill ou alerxia - como distinguir?\nViño de ashberry vermello\nIrina Sheik nunha roupa magnífica eclipsó a todos na concesión de The Fashion Awards 2017\nCultivo de xacintos en terra aberta\n¿Que necesitas no hospital para o neno?\nA partir do que as tabletas de Lizobakt?\nBolo de biscoito moi saboroso e sinxelo - receita\nPeiteados para nenas completas\nChris Martin está celoso da súa noiva con Tom Cruise


arume dos piñeiros: 03/08\nApreciara na mocidade a literatura de Esther Tusquets. Lin varias novelas dela e recordo que estimara moito El mismo mar de todos los veranos, unha narración que ela mesma presentaba como medio autobiográfica. Agora teño unha leve noción daquela obra: o ambiente descrito dunha Barcelona adolescente (e dos seus veraneos prolongados a carón ou dentro do mar) que vai deixando paso a unha mocidade crítica e rebelde, na que os sucesos políticos e o descubremento do sexo e das relacións humanas complexas, vai mudando esa elegante forma de vida. Lembro tamén unha sintaxe envolvente, sinuosa, que naquela época parecíame o colmo da sofisticación estilística. Non sei se era literatura para a mocidade, pero gardo unha lembranza moi positiva daquel libro: non me atrevo siquera a relelo por medo a perder esa imaxe primaria. Non estaba fóra dese interese meu a súa deliberada proposta feminista que me atraía moitísimo e que, de modo case automático, relaciono sempre con Tusquets (editora ademáis de Virginia Woolf).\nDaquela o mundo contado por Esther Tusquets semellaba de tan lonxano, atractivo. A miña fascinación por Barcelona, que descoñecía, quedaba satisfeita. Máis tarde, amei a literatura a través de textos que falaban desa mesma Barcelona, con idéntica paixón e sentimentalidade. Os Goytisolo (gustábame Juan, pero non despreciaba nin moito menos a Luis, máis intelectual e frío, pero tal vez máis riguroso; e lía a José Agustín, a pesar de los pesares) ou Marsé (todos os seus libros forman parte da miña educación) contaban aquel tempo. Despois, Mendoza, Montalbán ou a poesía de Biedma ou Gimferrer (tamén os seus artigos) pintaron outros mundos, así como as memorias de Terenci Moix ou de Carlos Barral contribuiron a perfilar aínda máis aquel espacio e aquela memoria.\nPor todo isto voltei a Esther Tusquets. Onte rematei de ler Habíamos ganado la guerra. De lectura moi doada (demasiado, para min que tiña a Tusquets como exemplo de complexidade), o libro preséntase como unha clarísima confesión case de culpa. Axuste de contas con ela mesma tamén pode resultar acaído, á vista sobre todo da impericia ou do aparente desorde con que narra a súa vida. Como se pretendera descargar da súa conciencia todo o seu pasado de golpe. Sen tomar folgos. Tusquets parte da idea de que non todo o mundo perdeu a guerra: ela e a súa familia gañaran a guerra. Eran os vencedores. Pai e nai franquistas que baixaron á rúa para dar a benvida ás tropas nacionais. De clase media alta, viviron nos mellores inmobles do Eixample barcelonés, con servicio incluido ao que trataba cun clasismo evidente, tal e como a propia Tusquets describe. Conta tamén o seu paso polo Colexio Alemán xusto despois da guerra por vontade da súa nai xermanófila, as veleidades do seu tío Juan co nazismo, o gusto burgués (a súa paixón polo Liceu) cifrado en veraneos eternos (dos que xa falara nas súas novelas), o seu carácter susceptible durante a nenez e o seu despertar á política ou á relixión, coa xa coñecida militancia falanxista ou a súa devoción cristiana difícilmente canalizable nos tempos escuros da represión. O libro conclúe no momento en que ela se decata (por un pulo radical que ela mesma define) de que o mundo no que vivía pertencía aos vencedores e que ela xa non pertencía a ese mundo, esfarelado en anacos e en pequenas crises de identidade social. Como ela confesa ao final do libro, a súa vida foi un tránsito, ao parecer doloroso se xulgamos a vehemencia con que conta todo, da exaltación da victoria ao recoñecemento íntimo (compartido cos amigos, coa xente que foi coñecendo pouco a pouco) de ser tamén ela unha derrotada.\nNon é un gran libro de memorias, pero cumpre con eficacia o propósito explícito de desafogo persoal que todo lector sempre agradece. E que eu lle agradezo.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:07 7 commenti: Vencellos a esta entrada\nCoas desculpas a Brétemas pola ocasional competencia, farei crónica do partido do Celta de hoxe a mañán. Pero con escasas pretensións: só para afirmar que o cadro celeste non ten equipo nin para subir a primeira nin case para xogar ao fútbol (non convén esquecer que está tan cerca de primeira como de segunda B: oito puntos) e que o Spórting aínda ten que xogar un pouco máis se quere subir de categoría. Cousa que desexo afervoadamente á vista da exemplar aficción (siareiros e siareiras en grupos familiares, algo digno de loubar nun deporte onde os homes mozos adoitan ser a norma) que o acompaña. Aparte, claro está, de indisimuladas afinidades por vía paterna.\nO partido foi malo de solemnidade, a pesar dos comentarios benevolentes dos narradores do partido, afeitos xa a un estilo de fútbol intragable. Lembro con moita dificultade algunha xogada de mérito no Celta, se non contamos o excelente patadón (non paradón) de Esteban, principio e final do ataque celtista. Ausentes defensas (dignos imitadores do porteiro nos avants, que non pases), medios (Larena non está para xogar ao fútbol en campo grande) co mérito indudable de tirarse ao chan para sacarlle o balón ao contrario con moito esforzo e entregarllo despois sen o máis mínimo traballo e cunha xenerosidade que será recompensada supoño cando o spórting suba a primeira, e dianteiros mareados de tanto mirar para o ceo por ver de onde ven o balón. Algún xogador, visto que non había equipo por ningures, alomenos a uns 100 metros de distancia, decidiu correr co balón entre as pernas ata marcador por contentar á aficción más atlética (faltoulle un tris para correr fóra da herba que era o que correspondía) e, de paso, ao entrenador, que debe de estar dando gracias á directiva por darlle a oportunidade única de entrenar uns días en segunda división.\nO dito: se non sube o Celta, que o faga o gran Spórting e a gran aficción de Xixón que ben o merece.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:24 4 commenti: Vencellos a esta entrada\nCelebro o entusiasmo da Asociación Casco Vello por revitalizar aquelas rúas e prazas abandonadas con conmemoracións inapropiadas pero atractivas (sobre todo un domingo pola tarde, exemplar momento semanal de tedio e aborrecemento). Teño que confesar, non obstante, que non me gusta a festa da Reconquista: nin o feito conmemorado nin a necesidade de lembralo. Pero poño boa vontade para comprendelo. Algúns amigos participan na festa (cunha ilusión raiana no fanatismo, sempre ficticio, obviamente, xunto á tenencia de alcalde, camuflado entre a tropa local) e colorean o ambiente. Arman danzas con fogos de artificio, ensombrecen a tarde con trompetas de guerra e berrean consignas incomprensibles durante unha hora. Con máis vontade que intelixencia, pero cunha boa cantidade de xente que prefire esa representación a tomar uns churros, poñamos por caso, no Bonilla.\nA rúa cheira a chourizo, viños acedos e empanadas resesas. As gaitas resoan por cada esquina, con troula improvisada e escasa habelencia técnica. Os postos do mercadiño semellan idénticos aos de outros mercadiños sempre medievais (ata na presentación tosca e escasamente convincente dos seus productos). Todo eso é pasable, cunha dose (coma a que eu puiden chegar a ter despois dunha botella de Rueda e un excelente arroz negro no Tapelia, franquicia de arroces alacantíns moi recomendable) de benevolencia e pouca ou ningunha conciencia crítica. Arrastrado pola multitude cheguei á praza e vin por alí esmorgantes de traza amateur e un retabliño de persoaxes que xurdían dos balcóns, dun taboado colocado nun extremo da praza ou empoleirado da farola central fernandina coma un mozo enérxico que cun machado trataba de enervar aos vigueses e viguesas todos e todas.\nEstaba eu no trance de admitir toda aquela fantasía histórica por ben da festa rachada, cando falou desde un balcón un francés con falso sotaque gabacho proclamando as tres verdades da revolución: liberté, egalité e fraternité. Xuro que non foi o meu estado seminarcotizado o que lembra que esas palabras unha a unha foron asubiadas pola xentalla alí reunida. Eu entendo e mesmo loubo a invención teatral, a ilusión (de ilusión non se vive) dramática, pero aquilo foi moito. E non é a primeira vez que sucede, como o aplauso encendido que a alocución dun prete vestido de prete a porter suscitou naquela masa de contrarrevolucionarios. Aproveitei que os franceses camiñaban Triunfo abaixo para seguilos na súa fuxida e escapar daqueles lugares. Agora, xa a salvo, só agardo que a celebración do ano que ven me colla nas Antillas ou, polo menos, en Cangas, onde o son das soflamas, arengas e aldraxes contra o francés non molesten os meus castos ouvidos. Supoño que hai xeitos de avivar o casco vello (non todo, curiosamente, senón o xa avivado), pero o de representar unha expulsión, unha batalla, unha loita non semella a mellor forma de facelo.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 19:34 4 commenti: Vencellos a esta entrada\nE para que o trío de admiracións quede completo, aquí vai a cesarinista, a máis entusiasta e emocionante de todas. O grupo, En cuarentena, canta o día 5 de abril en Vilalba, pub A Xanela. Non teño palabras para ese peazo guitarrista que aúna maneiras de Keith Richards e Eric Clapton e acariña coa súa voz de veludo o micrófono do Lar.\nActualización, 29 de marzo de 2008: a petición do distinguido público que hoxe recibe ademáis PeNe, o grande R.R., a foto do Clapton do Eume.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 18:43 7 commenti: Vencellos a esta entrada\nPara compensar a caída cultureta do anterior post, hoxe dedico o deste venres festivo en Vigo (e non festeiro porque a edificante representación da non menos exemplar expulsión dos franceses adíase para o domingo) a un ídolo da miña (primeirísima) mocidade. Acabo de ver a súa fotografía, xunto a outros nomes senlleiros daquel mundo mitificado, porque ven dar en Madrid algunhas (supoño que mitigadas pola idade) leccións do seu maxisterio. Falo, claro está, do marabilloso John McEnroe.\nNaqueles tempos dun Borg implacable e dun Ivan Lendl non menos titánico, elixir a McEnroe supoñía ademáis defender un modo de vida, un xeito de competir, unha estampa insobornable nas pistas. Aquela súa postura ao sacar, formando un arco completo de onde saía aquel dardo envelenado, cruzado e revirado ata as esquinas máis alonxadas da pista. Aquel correr furibundo cara a rede para logo colocar coa suavidade elegante dun bote pronto apenas tocado a bola xusto despois da rede, onde mansa bicaba a herba de Wimbledon.\nLevaba unha fita no cabelo, innecesaria, e zapatillas de cores, cando aínda o branco semellaba obrigatorio. Enfadábase co umpire, máis que nada para encender o terreo, encenderse a sí mesmo e provocar os incendios tenísticos máis inesquecibles de todos os tempos. John McEnroe era máis ca un tenista: xa sei que se axudou con estimulantes para soportar as tres ou catro horas que duraban o seus encontros míticos con Bjorn Borg (que estará con el en Madrid). Pero hai que saber xogar (como Maradona), hai que rozar a perfección en cada golpe. El era unha imaxe de inconformismo, de talento entusiasta: conmovía aos espectadores e o seu desafío consistía máis que en vencer ao rival en alimentar no público a idea de que a beleza e o espíritu de combate e de non redención era un privilexio. Velo agora cos seus 49 anos, un pouco, pero só un pouco máis vello ca min, reconfórtame. Longa vida a John Mcenroe.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 16:32 3 commenti: Vencellos a esta entrada\nMaquiavelo é un dos meus escritores favoritos. Il principe non é o meu libro de cabeceira, pero cada vez que leo un dos seus capítulos ao azar, atopo a intelixencia humanista a pleno rendimento e a elevada estima pola vontade humana. O termo maquiavélico co seu sentido pexorativo perxudica a súa imaxe e probablemente impide un achegamento imparcial á súa obra. Pero teño para min que tal concepción procede nin máis nin menos que dos sectores máis reaccionarios da igrexa (con indudable éxito a teor da recepción crítica do autor italiano) incapaces de admitir a súa proposta laicista; ou sexa, a novidade moderna dunha política á altura do ser humano, sen providencias nen gracias diviñas. Nunca lles gustou aos reis (emperadores e césares de baratillo), crentes no designio dun ser superior que os conservaba prodixiosamente no trono, que a política dependera dos actos (imperfectos) dos homes aínda que fora co escuro misterio de conseguir o benestar da república. O que algúns chaman, e non sen sentido, a razón de Estado. Maquiavelo planteou no seu espello de príncipes os límites entre a misericordia e da crueldade, entre o temor e o amor ao gobernante. Pero non fixou ningunha premisa: deixou que o príncipe, coa ollada posta no obxectivo de manter a república e manterse, debuxara as súas accións políticas. Non pretendamos en Maquiavelo democratismos, pero sí a primeira silueta dun homo politicus moderno.\nPero Maquiavelo é algo máis. Ou moito máis. En Italia forma parte fundamental dos programas de literatura: constitúe a cerna do seu clasicismo. E, no medio dese clasicismo (entre facecias, fábulas satíricas, comentarios históricos), destaca a súa literatura epistolar. Todo ven ao conto dunha edición cuidadísima que acaba de saír en español que recolle o seu Epistolario privado. Contén 118 cartas (súas e dos seus correspondentes como Guicciardini ou Vettori) e máis un apéndice onde Nicolás Maquiavelo conta detalles curiosos da vida cotián e reflexiona sobre a condición do home na terra, nunha mistura ben tenra entre discurso filosófico e impresión fugaz e amigable sobre o destino do mundo. Por esas cartas, pasan comentarios ferintes como o da carta 17 que transcribo case íntegra:\nLa vieja bellaca me tomó de la mano y acercándome hasta ella me dijo: "Esta es la camisa que yo os quiero vender, pero antes quiero que la probéis, que ya me la pagaréis después". Como hombre tímido que soy, me turbé sobremanera. Con todo, al quedarme solo con ella en la oscuridad (porque la vieja salió de inmediato de la casa y cerró la puerta) me puse a fornicar de un tirón. Y aunque la hallé floja de nalgas y húmeda de vulva, y aunque le hedía un poco el aliento, pese a todo, mi ardor era tal que la cosa funcionó. Así que, terminado el asunto, me vinieron ganas de ver la mercancía, de modo que tomé un tizón de una lumbre que había por allí y encendí un candil que estaba encima; y apenas lo había prendido que estuvo a punto de caérseme de la mano. ¡Ay de mí! Casi caigo al suelo fulminado: ¡hasta tal punto era fea aquella mujer!. Y lo primero que se apreciaba era una cabellera entre el blanco y el negro, esto es, canosa; y aunque tenía una buena calvicie en la cocorota, por la que se veía pasear nítidamente algún que otro piojo, con todo, los pocos pelos que tenía se le mezclaban con la barba y le tapaban hasta las cejas. Y en el medio de aquella cabeza pequeña y arrugada tenía una cicatriz de quemadura que parecía marcada a fuego en la columna del mercado. En cada extremo de las cejas, junto a los ojos, tenía un mechoncillo de pelo lleno de liendre. Un ojo estaba más alto que el otro y eran de diferente tamaño. El lagrimal se hallaba colmo de legañas, las pestañas de los párpados despeluzadas. La nariz ganchuda llegaba hasta la barbilla y uno de su orificios estaba rajado y lleno de mocos. La boca parecía la de Lorenzo de Medici, pero torcida de un lado, de donde salía algo de baba, porque, al no tener dientes, no podía retener la saliva. En el labio superior tenía bigote largo, pero ralo. La barbilla era de forma puntiaguda, torcida un poco hacia arriba y de ella pendía algo de pellejo que se unía con el gollete del cuello. Me quedé pasmado y enteramente aturdido contemplando aquel monstruo; y, al darse cuenta, quiso decir un "Señor, ¿qué os sucede?; pero no lo consiguió porque era balbuciente; y al abrir la boca salió un aliento hasta tal punto putrefacto que, al sentir tamaña ofensa golpeando en las puertas de aquellos dos escrupulosamente sentidos, ojos y nariz, se produjo tal náusea en mi estómago que éste no pudo con ello y todo se revolvió y todo bien revuelto se lo vomité encima.\nPero non sempre o seu estilo camiña por estes vieiros (aínda que os frecuenta moito). Na carta a Vettori de 10 de decembro de 1513 escribe as celebérrimas palabras que explican cómo naceu o libro sobre o príncipe e adornan o topos que logo empregará Quevedo dos libros como conversación cos defuntos:\nAvanzada la tarde, me vuelvo a casa y entro en mi despacho. Y en el umbral me despojo de mis vestidos cotidianos, llenos de fango y lodo, y me visto de ropas nobles y curiales. Entonces, dignamente ataviado, entro en las cortes de los hombre antiguos, donde, amablemente recibido por ellos, me deleito con ese alimento que es sólo para mí y para el que yo nací. Y no me avergüenzo de hablar con ellos, y de preguntarles por las razones de sus acciones. Y ellos, por su humanidad, me responden. Y durante cuatro horas no siento ningún aburrimiento, me olvido de toda ambición, no temo la pobreza, no me da miedo la muerte: me transfiero enteramente donde están ellos.\nA edición, cunha introducción sinxela pero moi interesante, que corre a cargo de Juan Manuel Forte, preséntase cun primor insólito para este tipo de libros, con ilustracións e unha tipografía elegante. Sen dúbida, coa ellegantia que merece este diplomático e político florentino que precisa dunha nova lectura dos seus marabillosos textos.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 18:01 3 commenti: Vencellos a esta entrada\nPídeme o amigo Arume, gran penitente tras o sendeiro da resurrección, unha crónica viaxeira propia. Por non desairar tan donosa solicitude, práceme pergueñar apenas unhas poucas liñas, insuficientes pero decorosas, sobre o particular. Mais como son de seu inconstante e preguiceiro, non tomo notas das impresións dos lugares visitados: á final, fica unha nebulosa de dubidosa verosimilitude sobre se estiven ou non en algures. Necesito cando menos unha nova revisita para non confundir Plasencia con Badaxoz, poñamos por caso. Só nos casos de verdadeiro impacto, sublime experiencia ou notoria anécdota, quedan gravados os lugares, as xentes, as paisaxes.\nBéjar é, en efecto, lugar de tránsito ou apousento, pouco agraciado en si mesmo, ou iso me semellou. O único salientable foi a merca nun quiosco dun exemplar, por dous euros, do libriño de Bioy Casares “La invención de Morel”, papado esa mesma noite.\nDespois da pernocta, dirixímonos á poboación fronteiriza de Hervás, na Extremadura. Agradable día soleado, domingo de Ramos. Calzados coas impagables Chiruca, algo pesadas pero resistentes e megaconfortables, na praza principal asistimos á procesión das oliveiras, con borrica de verdade e Cristo de carne, oso e túnica branca e azul.\nRematada a benzón, un neno pilla un cabreo chorón monumental, e de pouco vale a réplica realista da súa nai: - “No todos pueden tener la grande”. Refírese, naturalmente, á rama de oliveira, pero un non deixa de percibir trasfondo de resignada filosofía da carne. Hai nesa mesma praza un bar-libraría, e nunha rúa colindante o museo dun matrimonio de pintores-escultores fenecidos (Museo Pérez Comendador-Leroux), onde predomina un estilo que remeda clasicismo e, sen ter datos, un certo arrecendo de “franquismo cultural”: Vivanco, Panero. O mellor: o edificio e unha pequena pero extraordinaria colección de ex libris e ex musicis, cataláns of course.\nO barrio xudeo de Hervás é máis que recomendable: unha delicia o seu paseo. As Chiruca axudan o trote das empinadas e empedradas rúas, e na ponte que cruza o río pode aparecer en calquera intre a xudea (ou a moura: tanto ten) pecaminosa dos romances. Cestería disque artesanal de pao de carballo: agasallos para a ocasión.\nEn estando na ponte, unha idea luminosa: chamar ao chou para encargar mesa e mantel nun dos restaurantes. Ás dúas e media en punto estamos nun lugar coqueto e limpo, e dispómonos a degustar, despois duns entrantes, o máis tenro e saboroso “solomillo” de porco probado nunca, acompañado dunha axeitadisima prebe de cereixas e guarnición de legumes e verduras, amén dunha boa pero única copa de viño.\nO corpo, xa se sabe, rexenérase, e hai folgos para visitar un curioso e, a teor das fotos do folleto, ben interesante “Museo de la moto clásica y del automóvil”, á outra beira do río. O aire kitch que ten ao lonxe acada o cume cando nos enteramos do prezo de entrada: dez euros por cabeza! Trátase da orixinal iniciativa dun “emprendedor” privado que, non obstante cobizoso, ve fuxir a dúcias de persoas que se negan a tan excesivo desembolso. Iso non impide apreciar marabillosos letreiros e prosa. Un deles reza: “Siendo un proyecto cultural y único, las instituciones extremeñas lo están ignorando, habiéndoles propuesto incluso poder convertirse en fundación. ¿Por respuesta?... Silencio. Nota: No hemos tenido ninguna subvención y ni siquiera licencia municipal. ¡Colabore con su entrada! ¡No le defraudaremos! Muchas gracias”. O outro asevera: “No importa que no le gusten las motos ni los coches. Disfrute el Valle del Ambrós viendo las impresionantes panorámicas que se divisan desde el mirador situado encima de uno de los tejados”. E si, en efecto, impresionantes as vistas tamén desde fóra, sen pagar entrada.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 23:42 4 commenti: Vencellos a esta entrada\nAllariz: dúas e media da tarde. Á brava, sen reservar. Ninguén pola rúa. Ata Casa Fandiño. Directos e rápidos. Hai que esperar. Baixamos ao do río. Tampouco. Pois nada. Pasamos por Fandiño de novo. Bingo. Unha mesa no curuto. Resurrección cumprida: empanada de zamburiñas e cabrito ao forno. Pero a subida aos ceos foi despois, máis tarde, xa en Vigo, cunhas pingas de Bulgari no pescozo (a falta de ungüentos) e as cicatrices das feridas, listas para seren convenientemente lambidas.\nDeixamos Murcia con vintecatro graos e entramos en Valladolid con dous. O ceo azul do levante foi pouco a pouco turbándose ata o gris escurialense da serra de Guadarrama e o negro do firmamento pucelano. Así, a noite escura da alma atopaba axeitada correspondencia. E así, tamén, cun frío inhumano, puidemos rematar o via crucis, no noso Gólgota particular: na taberna El caballo de Troya (un peu puturrú, mais l'ibérique Joselito prodigieuse) da rúa Correos e en Los Zagales (qué nome), na mesma rúa Pasión, cunha crucifixión rotunda a base de tapas ultraterrenas e un viño da terra leonesa, un Abadía retuerta Rívola, para resucitarmos aos poucos días. Do que pasou despois nada pode ser dito: o mesmo Tormes envexa o que o Pisuerga, estremecido, viu e o decoro e a discreción castelás calan.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 19:47 5 commenti: Vencellos a esta entrada\nÁs seis horas solares a Real y Muy Ilustre Cofradía de Nuestro Padre Jesús Nazareno, a máis coñecida como os salzillos, quita os seus nove pasos á praza de san Agustín entre a devoción da Murcia máis madrugadora. A esa hora, na outra punta da cidade, os píos penitentes padecemos en silencio, nunha escuridade íntima, unha paixón turbadora. Oramos hosannas mentres sentimos as espadas flamíxeras queimar as fendas da nosa piedade que gozan na expiación da carne. Logo visitamos, tras un tránsito de tostada con óleo, pomo de ouro e sal, a rúa Trapería. Nas prazas das flores, en santa Catalina, en santo Domingo, a calor aviva a chama aínda baixo laranxos ou palmeiras. Ao cheiro de azahar é difícil, sen embargo, alimentar a ferida. Este venres, de pena e de dor, é venres de misterio e agonía: agonía por non atoparmos mesa libre en todo Murcia e misterio por non saber se imos xantar aínda que sexa de noite.\nSen embargo, nun fermoso rincón, todo adubado de fonda tersura mística, El apareceu. Apareceu El, orlado de esplendor único de verde esperanza; El, reverberante de cándida vida e unxido do fulgor resplandecente do sangue derramado: El, ese prato de tomates roxos, carnosos, vívidos, coroado por media ducia de boqueróns relucintes como sete soles, adornado por golosas olivas recén caídas da arbre, e iluminado por un aceite de deuses. A expiación e o éxtase eran completos.\nMáis tarde, ao caír a lúa chea sobre a catedral de Murcia, o Ángel Servita, esculpido por Luisa Roldán, a Roldana, aliviou co seu paso pola praza Belluga a dura pena. Por pouco tempo, porque a lembranza daquela docísima coroa de espiñas ameazaba de novo. Houbo, pois, que someterse ao cauterio doroso dun zarangollo e dos esponsais dunha anchoa e un boquerón para sentir a mesma ferida. A cervexa Estrella de Levante sustituiu con eficacia ao Jumilla, e polo bulevar de Alfonso X, camiño do Gólgota, voltaron a erguerse as mesmísimas trompetas de Jericó diante das portas completamente abertas daquela Murcia derrotada.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 23:26 Nessun commento: Vencellos a esta entrada\nO xoves é día de silencio: só para visitar os templos:\nLos Soportales: tomates con anchoas, chapinas al ajo cabañil, sobrasada, aliñado de polbo.\nLos Zagales: marineras (ensaladilla con anchoa), matrimonios (anchoa e boquerón), paparajote (unha folla de limón, que non se come que só se chupa, con aderezo semellante ao leite fritido).\nZaher: Pastel de carne (con carne e ovos cocidos, a básica, e con sesos, o chamado pastel con intelixencia, a especial). O ambiente, de recollimento e oración piadosa, sobrecolle.\nOutras capelas visitadas ofrecen ao contrito fundamento redentor para o seu arrepentimento.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 22:36 Nessun commento: Vencellos a esta entrada\nA mortificación chegou en Villanueva de los Infantes. A visión da celda onde morreu Quevedo (cun mobiliario de Ikea castelanizante) chagou o corazón, xa furado por mil facas de sete estalos ou máis. E fomos a Casa Milagros. Unha camareira, de acento eslavo, recitou aquelas frechas de amor: asadillo de pimentos, tiznao e pisto manchegos, huevos a la torreta, morcilla. Non faltaron nin duelos nin quebrantos, con aquel viño de esparto en lingua. Tras estas "saetas del amor" veu a travesía do deserto manchego: o despoxarse da carne mortificada. E tras a travesía, a visión mística dunha lexión de máis de 4000 "coloraos" tinguindo de sangue as rúas e as prazas de Murcia. Esa alucinación vertixinosa foi inspiración para apelar ao santísimo boquerón fritido e á veneranda ensalada de tomates tomates en pleno éxtase. O Jumilla foi expresión de desgarro espiritual, acompañado de profundos salmorejos ou de dolorosos zarangollos baixo a ardorosa luz da lúa case chea. O camiño de perfección, máis tarde, foi atopado de xeonllos, a escuras, en chama de amor viva. Inefable.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 22:14 Nessun commento: Vencellos a esta entrada\nMartes Santo é día de transición pasional. Comezou en terras de Pizarro cun exercicio espiritual en Casa Nuria, a base de migas extremeñas e caldereta de cordeiro. E rematou, tras unha viaxe doctrinal (porque o sangue sen letra tampouco sae) por ribeiras do Guadiana, cunha visita a outro gordo ilustre, vello predicador de redencións invencibles: o Gordo de Almagro, culé entre merengóns, de novo na praza Maior, unha das máis fermosas do mundo. Alí, callos á madrileña (ou sexa, sen os garbanzos tan gabados en Galicia), ensaladilla rusa á moda de Argamasilla e un chateo con viño da terra, rexo pero efectivo. Suficiente para ver o palacio dos Fúcares e non velo e camiñar onda Bolaños de Calatrava, confesionario e depositario, como o seu nome indica, de afervoada paixón. Baixa, ínfima, xaora, para agrandar e acrecer o pecado.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 22:07 Nessun commento: Vencellos a esta entrada\nO luns arrincaba a propia paixón. Por Béjar. Unha vila arredor dunha montaña, unha especie de acrópole destrozada. Baleira case por completo. Austeridade, rigor penitente. Grisalla berroqueña. Pero, entre esa sobriedade, unhas casa de recollimento: Casa Pavón. Alí estaba todo Béjar, en plena praza Maior, en rosario mántrico, case infernal. Para acrecentar a chaga e abrila ata o delirio un cuchifrito cunhas patacas da Alberca e un Ribera Emina que sinalaba o camiño da verdade. Aliviamos algo (sen excedérmonos) a ferida durante a tarde calada e pasada por auga. Pero un luns santo sen un españolito no Café Español ou unha tosta de xamón heroico na Pitarra del Gordo de Plasencia non é día de arrepentimento. A Hermandad Penitencial y Cortejo de Nazarenos, que non procesionou por falta de paraugas eficaces, chorou xunto a unha torta de casar todas as penitencias. E nós con eles, co viño de bendeciren as ánimas, a esa hora completamente perdidiñas.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 21:50 5 commenti: Vencellos a esta entrada\nA primeira procesión agardaba. A Agrupación Musical de la Cofradía de Cristo Yacente de la Misericordia y Agonía Redentora prometía. A Hermandad de Jesús Amigo de los Niños "La Borriquilla", coas súas famosas túnicas de raso branco impoluto iluminaban a limpa mañán salmantina. El todo Salamanca, na praza Anaya, conversaba mentres esperaba saír o paso. Un calor mesetario quentaba o cabezolo, debaixo dos vítores de almagre. Todo anunciaba esplendor e magnificencia. Pero o pollino que saiu (semellaba un pony de aluguer de feira cun Xesús que máis ca entrar en Xerusalén parecía estar pedindo axuda aos pais para que o quitaran da atracción), cunha palmeira de verdade que parecía tamén quitada dun espectáculo de varietés, abochornou aos circunstantes. Ao día seguinte, a xornalista local poñía a baixar dun burro (perdón pola mala ocurrencia) ao que contratara o "imaginero jienense" para a ocasión, coa irreprochable pregunta coñecida por todos de que "¿no habrá escultor salmantino mejor para cincelar un jamelgo?". Os ramos de oliveira (eses de antes de palma non se estilan polo orbe charro) e os nenos vestidos ata o paroxismo coas lazadas máis inverosímiles ofrecían unha imaxe penitencial de primeira magnitude. Con ese arrobo case místico, decidimos aumentar a dor cun cilicio de tapas no Momo (un pouco fashion) e cun paso procesional composto de solombo de vitela sen aderezo pero contundente. A tarde a Hermandad de Nuestro Padre Jesús del Perdón, que saía das Bernardas (un convento, enténdase) quitaba outro paso, desta vez acompañado por un grupo musical da OJE, organización que eu pensaba mortísima. Pois non: alí estaba lostregando cos pífanos os tímpanos da salmantinada aviesa. Quixemos contribuir á ardorosa contrición cun par de visitas a Mater Asturias (unha franquicia astur que ofrece sidra cun servidor automático, case máxico) e ao Mesón Las Conchas, que flaxelaron o noso corpo cunhas bandexas de bocadiños con ese pan bregado cheo de ibéricos, ibéricos. A aflicción foi máxima. Á noite, a levitación foi acadada, coa correspondiente emanación etérea, inefable. Ou sexa, que non o conto.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:57 3 commenti: Vencellos a esta entrada\nO sábado de paixón comezou de forma austera por terras zamoranas, en Calzada de Valdunciel, no Restaurante El pozo que, coa fondura modesta do menú do día (sopa castellana, costillitas de cordero), preparaba para outros ágapes. Tan pronto como deixamos as albardas cabe o río Tormes, engalanamos os pasos co propósito de lucir esplendorosos para o día seguinte. Con outro cofrade da solaina, un apicultor familiar, apuramos uns cafeses no novelty e rezamos unhas pregarias polo ben de chanfainas e chacinas. Despedímonos no frío da praza maior e continuamos o noso labor preparatorio nas cavernas do Bambú, acrisolado figón subterráneo onde sobresae un inconfundible arrecendo a láminas entreveradas dun dos máis bellos animais do amplo mundo: o cochino ibérico. A penitencia foi durísima e iso que nin siquera comezara os días grandes do vía crucis. A Real y Antiquísima Hermandad de la Preciosísima Sangre de Nuestro Salvador Jesucristo merecía unha botella de Ribera (así, sen apelidos) para que o tormento fóra aínda máis poderoso. Así o fixemos. O que pasou despois, nas ribeiras do Tormes, perto das mancebías da Celestina, será mellor calalo.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:35 7 commenti: Vencellos a esta entrada\nViaxar en tren ofrece sempre motivos para a distracción e para a correspondiente dose de reflexión ocurrente ou impresión parva. Viaxo solo e dá tempo para contemplar e sacar conclusións rápidas, que sempre dan xogo para parolar. Na meirande parte das veces tomo nota das nimiedades máis insípidas, como sabermos por exemplo que Redondela, segundo os altofalantes automáticos do tren e nada máis que do tren, é de Galicia: é tranquilizante, sobre todo a certas horas da mañán, saber que non te equivocaches de tren e fuches a outra comunidade autónoma: próxima estación, Redondela de Galicia (tamén hai Ourense-Empalme, pero, en fin, debe de ser outra cousa).\nOutras veces suceden cousas máis extraordinarias. Por exemplo, a renovación do Café Azul, inmutable (camareiros incluidos) desde 1964 (estou pensando que podían ter aproveitado o mobiliario para a exposición de Fonseca de 1968). Agora parece que estás noutro bar (incluídos camareiros), co baño cunhas portas correderas de alto estandin (a corda aquela de esparto do ano 1973 ennegrecida supoño que a cambiarían), pero cun café aínda mellor, o que pode desgustar aos castizos. O croissant xa non: amazacótano igual.\nDespois ruei por Franco abaixo á hora en que os repartidores deixaban a mercancía. A esas horas xa hai mozas ofrecendo nos limiares das baiucas unhas bandexas con cadiños de tarta amendoada. Pero tamén hai a carón das portas dos restaurantes aínda fechados, caixas con auga mineral, con conxeados, coa froita do día e con sacos de vinte quilos de patacas. Todo alí case ciscado, arrimado á parede, á espera de que o dono chegue, abra o local e o meta para dentro. Parecía que prantaran patacas por entre as pedras. Foi espectáculo abraiante, único, oculto para os turistas que por esa hora estaban deitados no medio do Obradoiro aproveitando as raioliñas do sol que xa comezaba a quentar. Por san Francisco xa viñan reatas de visitantes (mocidade a corpo xentil, algúns en camisetas sen mangas, e xubilados, por outra banda, abufandados ata o occipital). O día invitaba ao paseo; non facía frío e parecía intuirse por entre os castaños de indias de Pelamios o nacemento dos primeiros gomos. Polo parque británico que rodea o auditorio de Galicia a paisaxe era case primaveral.\nÁ volta collín un taxi, porque media hora non me chegaba para voltar á estación, pero case tardo o mesmo. Excusa un levar coche en Santiago. Agardei apenas cinco minutos na estación, toda chea de estudiantes de retorno a casa. Cando entrei no vagón xa viña bastante repleto de mozos que viñan da Coruña. E a estampa chamoume a atención: todos eles estaban cos seus portátiles abertos cunha película (unha delas mesmo subtitulada) na mesiña de diante. Cando me sentei e abrín o xornal lin dous artigos complementarios que me fixeron reflexionar sobre o que vía. Un, o de Antón Baamonde sobre o estudiante prototipo de finais dos sesenta e comezo dos setenta, que agora, según el, ocupa o poder negado durante todos estes anos (en Galicia, quixen entender e supoño). O outro da rectora da Universitat Oberta de Catalunya, sobre a realidade dos mozos de 15 a 25 anos, completamente volcados nas tecnoloxías básicas do portátil ou do móbil: parafraseando a vella reivindicación sesentaeoitista das praias que están baixo os adoquíns, a rectora, Inma Tubella, dicía que agora baixo o asfalto estaba a rede. Alí diante tiña eu a un bo feixe de rapaces e rapazas, cos móbiles botando tonos por todas partes, co portátil enceso e os auriculares postos, ampliando o reducido espazo do asiento cos outros mundos que apenas se adivinan tras as fiestras.\nEu, de vez en cando, miraba brilar o sol sobre a prata da ría, mentres unha voz de muller automática anunciaba que chegabamos a Redondela de Galicia.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 18:06 1 commento: Vencellos a esta entrada\nNon foi día favorable, pero agardábao. Andamos con lideiras por mor dos cambios de planos de estudo e non é o meu choio o mellor lugar para solucionar con celeridade e eficacia os problemas. Normalmente tenden a enquistarse e, o que é pior, a condicionar a vida persoal dos que alí traballamos. Levo un par de meses debatindo propostas e máis propostas, dando voltas á idoneidade do que se presenta. E, sen embargo, todo se decide en cuestión de minutos. Todo o mundo insiste que o debate nunca está de máis, pero, ás veces, un marcha coa sensación de estar perdendo o tempo. Hoxe teño esa clara sensación. É máis: dame a impresión de que estiven a facer o parvo. Podían decirmo antes e excusaba seguir adiante. O curioso do caso é que moi probablemente a decisión hoxe adoptada non remate así. Porque a falsa democracia de votar nunha asamblea para compracencia dos inxenuos combate coa hábil estratexia de quen percura os réditos ás agochadas, no silencio da escuridade da intriga.\nEspero que toda esta desilusión se difumine ao longo destas vacacións polo interior das Castelas e coa calor de Murcia. Pero, á volta, xa estou vendo como o que parecía xa arranxado recobra vida para volver tocar os mesmísimos. A min xa non me collen. Nin agora nin despois. E vostedes, que me len, deanme un toque se me ven especialmente irritable.\n[Á volta falarei de Maquiavelo e non é unha ameaza]\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:18 2 commenti: Vencellos a esta entrada\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 22:26 18 commenti: Vencellos a esta entrada\nChiquito de la Highway 61 despídese do Blogomillo. Unha lágrima nada furtiva asoma mentres leo as palabras de agradecemento no seu derradeiro post. Boa viaxe. Pero en blogdylan soará a súa voz sempre que queiramos. Hoxe cunha versión desgarradora de She belongs to me. Un bico, irmán.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 22:38 2 commenti: Vencellos a esta entrada\nChegou a miña filla o outro día entusiasmada do Instituto. O curso pasado xubilarase don Agustín Fernández Paz. Durante este ano, a súa ausencia deixouse notar na nosa casa sobre todo á hora do xantar, que era a que elixía a miña filla para contarnos as anécdotas da clase co mestre de Lanzós. Onte Agustín deu a tradicional charla de despedida ao alumnado. Faloulles das súas novelas; contoulles intimidades da súa escrita; desvelou mesmo as orixes dalgúns dos seus relatos máis célebres (con sorpresa emocionante que non penso revelar) e confesoulles algúns secretos das interioridades máis profundas da súa alma de narrador. Non son capaz de lembrar todas as cousas que miña filla contou porque a emoción desordenaba tamén os seus recordos. Celebro o seu xubileo e agardo que o seu tempo libre de docencia lle permita seguir escribindo para goce de todos, pero non podo deixar de lamentar que a miña filla (e con ela, por suposto, toda a clase) prescinda dun mestre dos que quedan poucos, dos que gañan a autoridade e o maxisterio todos os días da súa vida. Espero, cando recupere o libro que deixou miña filla a unha colega, facer a reseña dese libro fermoso que responde ao nome de O único que queda é o amor. Polo de agora vaia o meu agradecemento.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 21:14 1 commento: Vencellos a esta entrada\nCelebrei hoxe o meu cumpreanos no restaurante La Oca, en Purificación Saavedra, a carón mesmo do mercado de Teis. Un dos lugares máis senlleiros da cociña galega e, para min, un dos dous millores restaurantes de Galicia. Fun coa familia e disfrutamos desde o principio ao fin das marabillas que Juan Cisneros exhibe. De primeiro apuramos un revolto de centolo con mazás e bacallau e unhas alubias negras con touciño ibérico. De rango superior ámbolos dous entrantes, como tamén foi o que me tocou a min en sorte para o segundo: un lombo de bacallau confitado de esplendorosa textura, que daba ata lástima comelo. A filla pequena atacou uns xarretes de terneira, que eu tamén probei, que se desfacían na boca. E a filla grande deulle a un solombiño de cervo con confitura de frutti dei boschi e unha variedade exótica de sales: maldon, hawaiana (ocre e volcánica) e sal do río Murray de Australia. A miña amada probou a lamprea que nas man da Oca é fantasía pura. O viño foi un branco Vallegarcía castelao-manchego de cor dourada e sabor espectacular a flores, madeira e albaricoques (eu non teño nin fucking idea, pero xúrovos que cheiraba así). O postre, unhas tellas de pomelo e un mousse de turrón, foi o complemento ideal. Non así o café de pota sofisticada, pero de pota, que lles baixou a nota total. O servicio, espléndido, e o local, coma sempre, acolledor dentro da súa sinxeleza e o seu mobiliario (e vaixela, por certo) encantadoramente demodé. Un 9 e medio.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 17:12 4 commenti: Vencellos a esta entrada\nOnte foi un día moi especial: coñecín in person ao grande Rurrú. Funlle á súa charla divertidísima na Escola Superior de Arte Dramática a carón do peirao en Bouzas e puiden ver durante dúas horas como logrou engaiolar aos asistentes coas súas saídas e, sobre todo, coa súa vitalidade contaxiosa e iconoclasta. E iso que, con esas doses do actor que tivo e retivo, engañou a todos coa idea de que estaba a falar en público por primeira vez. E con mocos impostados, para dar pena. O caso é que foi unha ledicia. Coma a de atoparmos (no local de referencia da onte creada (de)xeración room loungebar) con outros blogueiros/as e xentalla da creación galaica (non imos dicir nomes, Inma). Aló estaba, entre outros colegas (que aínda non ousan darse a coñecer) e achegados, Anabande, a fan nambergüan de R.R.; o impresentable navalleiro de Occam, explosivo e obsceno; a seductora Lula Fortune que quentaba Vigo la nuit e o que puidera iluminar cos seus ollos; e un servidor (e servido) nunha soirée inesquecible, de risas, animaladas e promesas de repetir. Amigo Rubén, triunfache. Moitas gracias.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 20:13 6 commenti: Vencellos a esta entrada\nNon abonda con ter que aturalo cada dous por tres na radio, ou miralo na televisión na enésima actuación (un dicir) cos seus colegas: agora tamén temos que saber o que pasa na súa casa cando alí se reúnen os ubicuos xornalistas, os poetas malditos, os futbolistas intelectuais e os toureiros suicidas na compaña do seu gato sobrenatural para mirar o partido do Atleti ou comentar o debate. Hoxe xa non aguanto máis e teño que dicilo: non o aturo.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 19:53 8 commenti: Vencellos a esta entrada\nNon podo atendelos. Cumpro anos na Volta Mantovana, sobre o cumio amaestrado desde onde se divisa o Po. Na senra que rodea o río, xunto a parede derruida do castelo templario da infancia. Nos farallóns de zafiro de Capri canda un prato infinito de spaghetti al pomodoro. Na Torre de Londres cun beefeater de menos e cun bozo de celebrar aos Who en diferido. Na baixa de Lisboa co par de luvas verdes de Ulises e un reloxo que vira cara o berce. No límite dun Madrid de agosto, seco e árido, que me quenta para sempre. Nas pedras rodantes da praia de santa Margherita Ligure co bagnino recollendo o lettino para o día seguinte de rosas e viños chianti. Nas fragas espidas do muiño, coas lúas no ceo e cunha friaxe morna, preparado para a fuxida. No vento que se levanta camiño de Sirmione, coas nenas descalzas e as cadeiras que voan cara o lago. Nun taxi a cámara lenta mentres medran as flores en central park na hora da despedida. No pó cálido e familiar de Pergognano, deitado baixo as estrelas que pasan fugaces. Na habitación amable dun hotel en Sorrento, co sol suavemente caído sobre os seus ombreiros.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 15:33 13 commenti: Vencellos a esta entrada\nNo miolo de Teis. Enfrente da porta de Vulcano. Rúa Santa Tegra. Dez e media da noite dun sábado de Marzo. O bar ten o rótulo no cristal biselado da entrada. Antes nada anunciaba nada. Entramos e preguntamos por unha mesa xa reservada. O terrazo é novo, pero aínda perviven as fotos de xogadores do Celta na parede, recén pintada. O camareiro tras a barra pregunta se reservaramos arroz con bogavante, cocochas ou fideos con ameixas, especialidades da casa. Non, respostamos. Logo, por aí. Pensei que nos castigaba porque nos mandou ao comedor de abaixo. Á dereita, según baixamos naquel zigurat imposible, vemos a cociña e dentro varias mulleres traballando. Entramos no comedor e acomodamonos nunha mesa para catro. De primeiro, bruños. De segundo, peixe miudo. Miramos as paredes: camisetas de Berges, Djorovic, Tomás e dúas de Salgado (unha do Celta e outra da selección); estamos na sede da peña futboleira que leva o seu nome. O local é ruidoso, pero así conversamos con total intimidade a berros. Tanto o marisco (ben cocido) coma o peixe (ben fritido, que é muito máis difícil), fresquísimos. O postre (flan de café e tarta de noces) moi pasable; excusamos o café (de pota). Ao saír, a conta de viva voz: 85 euros.\nEu non ía con moi boa gaña porque fora xa varias veces con colegas e atopaba o seu modo de entender a restauración un tanto primitivo e anterior a calquera relación comercial. Ás veces, resultaba imposible saber canto van cobrar; outras, saber se hai mesa; e outras, saber mesmo se estás nun bar ou diante do dono dun restaurante. Algunhas veces teño rexeitado comer alí por falta de concreción do jefe (que adoita un aceno de lacazán mentres as mulleres llevantan o bar co seu traballo).\nO bar millorou un pouco coa reforma, pero segue a manter o nivel cutre que o caracteriza. Á xente gústalle así: mirao como un bar especial, co encanto do bizarro. A min non tanto. A casa contén un par de cuartos para comedor, construidos coa maña e o escaso control urbanístico e arquitectónico do concello, sobre espazos inverosímiles e con materiais de derribo. A última vez que comeramos alí tiñan caixas polo chan e roupa esquecida por riba das mesas inutilizadas. Agora adecentaron algo aquilo e parece outra cousa. Non moi diferente do anterior, pero algo millor si. ¿Para voltar? Xa veremos.\nSe sae nesta sección é porque é un dos currunchos célebres na cidade por ofrecer marisco e peixe fresco (moito ven directamente do barco sen pasar por lonxa como contribución dos mariñeiros que pasan por alí coas conseguintes doses de abuso) nun ambiente abigarrado e rebulinte. Non popular, ollo, variopinto, de xente de toda clase social que apreza a casa de comidas informal, un pouco a monte, que agocha un producto de primeira calidade e a moi baixo prezo. Que os do Celta (cos soldos que se gastan) o teñan como lugar de encontro fala ás claras do seu éxito interclasista. O Nisio, en dúas palabras.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 19:46 12 commenti: Vencellos a esta entrada\nO terremoto Besbelliña (aka Beliscos pequenos) anuncia a saída á rúa do Proxecto Identidade, un libro colectivo no que participan o máis eminente do blogomillo e máis un servidor. Haberá que mercalo (preciosísima portada) e agardo que sexa o bestseller deste ano en Galicia. Ou sexa: xa sabedes.\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 12:43 12 commenti: Vencellos a esta entrada\nINTERMITENCIAS VIAXEIRAS por APICULTOR, GUEST STAR...


Revolta Irmandinha: O señorito da Reboraina seica sempre chama dúas veces\nO señorito da Reboraina seica sempre chama dúas veces\nTirado de A furada do Trasno (aquí).\nO culpable é Beiras. Ou máis propiamente, o seu afán de protagonismo. Ou, aínda peor, as súas ansias de poder. Esta é capacidade de análise que dende Galicia exportamos estes días á prensa madrileña e barcelonesa. Grande contribución á posta en valor político do país.\nLendo esas análises, ninguén diría que existisen motivos políticos de calado que facían xa inviable a convivencia dentro dun único proxecto político. O problema redúcese á vinganza dun líder caído que se resiste a aceptar que o seu tempo xa pasou. E para sustentar este argumento caricaturízanse os principais fitos da vida política do personaxe, que coinciden, quéirase ou non, cos pulos máis significativos do nacionalismo galego dos últimos corenta anos.\nO nacionalismo neste país ten dous problemas. O primeiro, non ser quen de atopar un imprescindible relevo xeracional. Non deixa de ser sorprendente que o líder máis carismático, que o intelectual máis capaz, siga a ser o mesmo que hai catro décadas. Un home de 76 anos.\nO segundo, que as liortas partidistas, cando non persoais, nos leven a intentar destruír a quen, con erros e acertos, conseguiu construír, dende unha posición inicial marxinal, un proxecto político nacionalista crible e aceptado pola cidadanía. A quen fixo posible que un partido nacionalista chegase a gobernar Galicia, algo impensable hai só vinte anos. Para que ocupasen o poder algúns dos que agora se dedican a caricaturizar a historia. E que, de xeito inverosímil, dando mostras da nosa escasa capacidade de autocrítica, tratan de botarlle tamén a culpa de que se tivese perdido o goberno.\nNun país normal, este líder, ao que aquí se intenta defenestrar, estaría xa recoñecido como a figura histórica que ten sido e recollendo o agradecemento que a causa nacionalista lle debe.\nNon é así. Seguramente porque a pesar da idade segue a demostrar unha capacidade intelectual e política excepcional. Son os riscos de ser unha icona histórica e seguir en primeira liña.\nEtiquetas: Galiza, nacionalismo galego, Xosé Manuel Beiras Torrado