Que documentos necesito paira cobrar o paro? | Consumer\nO cartón do paro, o DNI e un certificado da empresa asinado e selado son algúns dos papeis que deben presentarse paira solicitar a prestación por desemprego\nData de publicación: Domingo, 15deAgostode2021\nA taxa de paro no primeiro trimestre de 2021 foi en España do 15,98 %, segundo a Enquisa de Poboación Activa (EPA) que elabora o Instituto Nacional de Estatística (INE). Quen se atopan nesta situación, ao desconcerto e incredulidade dos primeiros momentos suman numerosas dúbidas acerca de como deben apuntarse ao paro, que contía percibirán, etc. Pero a primeira que necesitan liquidar é que documentos necesitarán paira poder solicitar a prestación por desemprego. Nesta reportaxe indicámosche que papeis precísanse, os tipos de desemprego que existen e quen pode pedir o paro. Ademais, damos resposta a algunhas das dúbidas máis frecuentes ao redor deste tema.\nQuedáchesche sen traballo? A túa desvinculación coa empresa é definitiva ou só temporal? Tes una redución de xornada? Convén distinguir entre as clases de desemprego que existen, que son dous:\nDesemprego total: consiste no cesamento do traballador na actividade que viña realizando, xa sexa cun carácter temporal (suspensión do contrato) ou definitivo (extinción).\nDesemprego parcial: o desemprego é parcial cando a xornada dun traballador é obxecto dunha “redución temporal” (entre un mínimo do 10 % e un máximo do 70 % non inferior a un terzo, e sempre que o salario sexa obxecto tamén dunha redución equivalente). Esta situación non comprende “nin as reducións de xornada definitivas, nin as que afecten o total do período de vixencia do contrato de traballo”.\nQuen pode pedir o paro?\nA prestación por desemprego é a protección que se brinda a todas as persoas que, “podendo e desexando traballar, perden o seu emprego, de forma temporal ou definitiva, ou se lles reduce, temporalmente, a súa xornada laboral coa correspondente redución de salario”. Así o sinala o artigo 262 da Lei Xeral da Seguridade Social. Por iso, tanto os desempregados a tempo parcial coma se o desemprego é total poden solicitar o paro aínda que existen certos requisitos:\nÉ necesario ter cotizado por desemprego un período mínimo de 360 días dentro dos seis anos anteriores á situación legal de desemprego.\nTes que solicitalo nun prazo de 15 días hábiles desde que se produce a situación legal de desemprego (se o solicitas fóra de prazo, perderás o diñeiro proporcional ao atraso).\nDebes subscribir o compromiso de actividade: debes comprometerche a buscar emprego activamente, aceptar una colocación (si é adecuada) e participar en cursos de formación paira aumentar as túas posibilidades de atopar un traballo.\nDocumentos necesarios paira cobrar a prestación por desemprego\n✔ O cartón do paro\nPaira poder solicitar a prestación por desemprego hai que inscribirse como demandante de traballo, é dicir, ter o cartón do paro (DARDE). Este documento oficial, que emiten os servizos públicos de emprego en cada comunidade autónoma, acredita a quen o posúe como demandante dun traballo.\nEste cartón é necesaria paira obter calquera tipo de prestación por desemprego ou de subsidio, así como paira acceder a cursos de formación ou paira un traballo cuxo xestor sexan os servizos públicos de emprego.\n✔ Impreso de solicitude\nQuen solicita a axuda debe encher o impreso de solicitude da prestación no modelo normalizado que facilita a oficina do Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE).\nO documento inclúe a declaración dos fillos a cargo e as súas rendas, os datos de domiciliación bancaria, o compromiso de actividade e a autorización de petición de información á Axencia Tributaria.\n✔ DNI e Libro de Familia\nÉ indispensable a identificación do solicitante e dos fillos que conviven ou están ao seu cargo, e que figuren na solicitude. Basta con exhibir o Documento Nacional de Identidade (DNI), ou o Cartón de Identidade de Estranxeiro (TIE), e o Libro de Familia ou documento equivalente —paira estranxeiros—. Hai que acudir cos documentos orixinais.\nAdemais, en caso de separación ou divorcio, hai que presentar o convenio regulador.\nO demandante da axuda debe presentar un certificado da empresa (ou empresas) na que traballe durante os últimos seis meses. Leste debe ir asinado e selado. Hai compañías que o envían directamente por vía telemática ao SEPE e non llo dan ao empregado. Se albergas algunha dúbida, convén preguntalo, xa que entregalo é imprescindible paira recibir a prestación.\nNalgúns casos este documento non é suficiente paira acreditar a situación legal de parado, polo que se solicita ao demandante que achegue outros papeis.\n✔ Xustificante de rendas\nSe a entidade xestora pídeo, quen desexe cobrar o paro terá que mostrar un xustificante das rendas, é dicir, a última Declaración da Renda.\n✔ Contratos eventuais\nNalgúns casos hai que entregar aínda máis documentos. Por exemplo, si durante os últimos seis anos realizáronse traballos a tempo parcial anteriores ao do último cesamento e non se cobrou ningunha prestación por eles, hai que presentar o contrato ou os certificados de empresa cos días á semana que se traballaron. Deste xeito, poderanse calcular os días cotizados.\n✔ Número de conta bancaria\nDebes levar calquera documento bancario (un recibo, por exemplo) no apareza completo o número de conta do banco no que queres cobrar o paro. É imprescindible que sexas titular desa conta bancaria.\nAsústache o papelorio? Saber onde e como presentar a solicitude é una dúbida frecuente, como outras moitas ao redor de os dereitos, as obrigacións ou distintos problemas que poidan xurdir. Algunhas das preguntas máis frecuentes son as seguintes:\n✔ Onde e como presento os documentos?\nOnde acudir? Como poden entregarse os documentos que nos requiren? Paira presentar todos os impresos e a documentación podes:\nAcudir persoalmente ás oficinas de emprego, sempre con cita previa.\nAcceder por Internet á web do SEPE e buscar en Persoas “” e despois en Prestacións “” paira pedir o paro por Internet. Así mesmo, cando xa o esteas cobrando, tamén poderás selar o paro online.\n✔ Que pasa se a empresa non me dá o certificado?\nEn principio, non debes preocuparche. O habitual é que se non che entregaron o certificado é porque a propia empresa enviouno xa ao Servizo de Emprego. No entanto, convén asegurarse de que así foi. Se non o tes nin o enviaron, o propio SEPE reclamarao.\n✔ Non teño xustificante de rendas, como o pido?\nAo encher o impreso de solicitude, firmas una autorización para que se poida consultar todo tipo de información sobre ti á Axencia Tributaria. Así, o propio SEPE consultarao por ti e non terás que levar este documento.\n✔ Teño dereito a paro se son bolseiro?\nNon. Os bolseiros non cotizan por desemprego, polo que ao finalizar a súa bolsa non teñen dereito a cobrar paro nin percibirán cantidade algunha.\n✔ Teño que residir en España paira cobrar o paro?\nSe estás a cobrar a prestación por desemprego, o tempo máximo que podes saír de España paira ir de vacacións, acudir a unha voda, etc. é de 15 días nun ano (caso distinto é si saes por motivos laborais). Se te vas a ir ao estranxeiro, debes informar sempre ao Servizo de Emprego paira poder seguir cobrando o paro, e a a volta tes que presentarche na oficina de emprego o primeiro día hábil seguinte ao regreso.\n✔ Canto dura o paro?\nA duración máxima do paro que marca a lei é de 720 días. Con todo, hai condicións paira ter dereito a este prazo máximo: debes ter un período de cotización efectiva de, polo menos, 2.160 días.\n✔ Se estou de baixa, que pasa co paro?\nA baixa médica e o paro é un dos temas que máis preocupa aos beneficiarios da prestación por desemprego. Se estás a percibir o paro e posche malo ou sofres un contratempo, seguirás cobrando. Iso si, é importante non esquecer comunicar a baixa ao SEPE porque, mentres dure a baixa laboral, queda en suspenso a obrigación que tes de asistir aos cursos de formación ou acudir ás citas de control.\ndesemprego paro-gl prestación-gl\nAutónomos, como se solicita a prestación por desemprego?


AS UVAS NA SOLAINA: 01-sep-2006\nVIAXANDO CON PURA VÁZQUEZ\nCon amplos de saudade hei de evadirme\npolos labres, con zume de cantigas.\nPura Vázquez (“Maturidade”)\nUn dos montes máis orientais da cordilleira dos Cárpatos e ó que lle chaman Halych. Desde o seu cume divísanse largacías extensións do que foi Galicja, país independente en tempos, primeiro medievais, e logo canda o imperio austrohúngaro. O topónimo polaco de “Galicja” (“Galitzia”, en alemán) veu darlle nome á devandita montaña. Hoxe a antiga Galicja repártese entre terras de Polonia, Eslovaquia e Ucraína. Desde o vértice do Halych, que case fai fronteira tripla (de xeito semellante á nosa Pena Tre-vinca), albíscase nos días claros a gran cidade de Lwov, noutrora capital da Galicja -antes de Cracovia- e máis cara ó sur adivíñase Ternópol, afastado lugar desde o que un día veu a Ourense Halyna Kizlyk, máis coñecida –transcrición do cirílico- como “Gala”, muller que coidou da nosa poetisa Pura Vázquez, recentemente falecida. Gala, que foi alí directora dun colexio, veu buscar a vida ó occidente rico europeo, deixando atrás a súa terra, nai, irmans, o seu home, dúas fillas e trouxo consigo a saudade de todo emigrante.\nCoincidencias da vida. Gala mudou Galicja por Galicia. Deixou aquelas terras que tan ben coñecera e cantara a escritora galega Sofía Casanova, casada co filósofo polaco Wicenty Lutowslaski, para agarimarlle os derradeiros anos á outra grande das nosas Letras. Gala puxo traballo e corazón, arrimou o ombreiro, coma unha familiar máis, ao grande labor desenvolvido por Antonio e Maria Teresa, Abelardo e Conchita, sobriños queridísimos de Pura, fillos de Dora, a súa inseparable irmá, que denodadamente estiveron ó seu carón sempre, sobre todo nestes últimos e difíciles tempos, nun labor tan calado coma exemplar, silandeiro, ata os intres finais da súa produtiva e dilatada vida. Da que por sorte puiden aprender moito.\nPura era a “tía-do-meu-tío Antonio”. Algo me tocou, familiarmente falando. Desde cativo convivín momentos inesquecibles con ela e con toda a súa familia. Especialmente lembro aquela tardiña de verán na solaina do Pazo de Trasalba onde me deran merenda con roscón da casa e Cola-Cao, mentres escoitaba conversar as dúas irmáns escritoras co seu gran mestre don Ramón, acompañados de dona Fita. Sería a primeira vez que vía a figura colosal do Patriarca, con acenos de fidalgo e afervoada oratoria, aprezada anos despois nunha memorable conferencia no salón de columnas do Instituto. Pura e Dora enviáronme sempre as súas obras, con cariñosas dedicatorias, presentes nesa proximidade literaria e familiar. Oriolos neneiros, Maturidade, Ronseles, Edras do Vento, Orballa en tempo lento, Se digo Ourense, etc..., todo un universo, un mundo desde a nosa Auria eterna… Outra imaxe infantil vénme desde o Salto do Can, polo tempo das vendimas, onde tiñan casal, horta e algúns bancais de terra que ollaban cara ó sueste ourensán e producían aquelas uvas tintas que pisabamos con algarabía rebulideira. Ou cando apañabamos arandos por Teimende, nos montes de Parada de Sil, cara ás penedías do Canón, onde Dora tivera escola rural. Máis tarde chegaron tempos de viaxes e travesías e, de vez, encontros con elas en Cebreiros e Ourense conversando de comúns denominadores: Venezuela e a emigración (aquela crónica viaxeira “Os Aldán foron a América”), os galegos no cabo do mundo, os mosteiros célticos de Irlanda, as teimas de Compostela, os escritores portugueses, os xornais, a televisión galega, os amigos comúns, a familia…\nCon ela marchou algo de nós. Despedímola con tódalas honras, vestida coa bandeira azul e branca, camiñando cara ó Alén, recitando os seus versos, quizais ecoando aínda as súas Aleluias de amor a Galicia, para que endexamais se perda o seu patriótico son coma chegado da noite estrelecida:\n¡Ai, o celta berro baril e triunfante,\nQue agrúa nos montes, forte e arelante!\n¡Ai, vieiros floridos do nativo chan\ncurutos de toxos, soar de Breogán!\n¡Ai, o esgrevio canto, ronsel de harmonía,\ncorazón galego, alma de Rosalía!\nVai con Deus. Descansa en paz, querida Pura.\nLuís Menéndez Villalva.\n(Nos primeiros días de agosto, o amigo Luís Menéndez Villalva publicou este artigo nas páxinas de opinión de La Región. Reproducímolo aquí co seu permiso).\nAndoliña 1 setembro\nVolta a un país esquilmado\nEstiven case todo o mes de agosto fóra de Galicia e seguín a crise dos incendios dende a prensa española. Pero a catástrofe que xa anunciaban os xornais foráneos quedou curta comparada coa realidade: o día dez o meu avión aterraba en Vigo sobre o espectáculo dunha chea de lumes aparentemente incontrolados. O propio avión semellaba cheirar a cinzas e dende logo si o facía o automóbil de camiño cara a Ourense: aló foi peor, era o día en que unha rede mesta de lumes arrasaba todos os montes da contorna urbana arredor do Pino e Santa Cruz de Arrabaldo. Eu era só un espectador da desfeita, pero á mesma hora centos de veciños loitaban desesperados contra as lapas.\nHoxe, tras ler moitas opinións sobre os lumes de agosto, estou coma todos: confundido. Hoxe dicíame un amigo que temos a marca de freakees pirómanos, velaí as semblanzas dos detidos publicadas nos xornais. Somos un país de tolos? Outros falaron de tramas para explicar os milleiros de focos en zonas periurbanas. Pero o certo é que ningún responsable político pode facer estas acusacións sen as probas diante. Case sería consolador dar cunha man oculta que deseñase o horror: precisamos dunha explicación deste xeito de suicidio colectivo.\n(Imaxe: O paxaro narcisista, de Juan Barjola, Museo Barjola, Xixón)\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 6:12 p. m. 1 comentario:\nCumprindo co prometido, aquí estamos de novo. Estivemos por Mallorca (o de Mallorca encantoulle á miña filla, pero non é o meu estilo vacacional: para unha vez vale, por aquilo de velo e ver as babecadas que fan os ingleses, por alí case non hai outra cousa) e por terras asturianas, entre Luarca e Xixón. Moito repouso, menos quilómetros de coche que outros anos, bos xantares, paisaxe e natureza, algúns libros e (non o podo evitar) a lectura da prensa, sexa local, ou "El País", para min case imprescindible (magníficas as contras de M.Vicent os domingos e algúns dos relatos familiares que publicaba cada día, gardeinos todos, coma sempre). Nos días próximos irei subindo algunhas fotos, sacadas pola miña filla ou por min mesmo, do Museo de Arte Contemporánea de Mallorca e do Museo Barjola en Xixón. (Para empezar, esta imaxe do Museo Barjola coa miña muller, María, e a miña filla, Eire, en primeiro plano).\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 6:04 p. m. 2 comentarios:\nVIAXANDO CON PURA VÁZQUEZ Con amplos de saudade ...\nAndoliña 1 setembro Volta a un país esquilmado ...\nRegreso Cumprindo co prometido, aquí estamos de ...


Tres «henges» no Barbanza\nBarbanza: Tres «henges» no Barbanza\nEmpregando ferramentas de hoxe, os arqueólogos atoparon tres recintos circulares en Rianxo e Ribeira\nVíctor Barbeito Pose, Julián Bustelo Abuín\nUn henge é una construción prehistórica que presenta en planta unha forma circular ou ovalada, delimitada habitualmente por un foxo e un terraplén. Aínda que son frecuentes e moi coñecidos noutras zonas como en Inglaterra, en Galicia este tipo de construcións (ou semellantes) comezaron a agromar nos últimos anos; concretamente, os primeiros en coñecerse foron A Roda (concello de Barreiros) en 2006 e Ventosiños (concello de Lugo) en 2011, e a partir de aí foron descubríndose novos exemplares ata aproximadamente unha ducia que se coñece actualmente.\nA descuberta destes novos xacementos está relacionada co seguimento arqueolóxico das grandes obras públicas, especialmente aquelas que implican trazados lineais como son as estradas de alta capacidade que se construíron nas últimas décadas en Galicia; mais tamén é extraordinariamente importante a democratización das novas tecnoloxías, en particular aquelas que permiten realizar teledetección empregando ferramentas que hoxe son de uso común, como os sombreados Lidar ou a fotografía aérea.\nAchados na comarca\nEmpregando estas ferramentas localizamos tres recintos circulares que encaixan na definición de henges e que presentan características idénticas a algún outro exemplar galego. Dous destes recintos atópanse en Rianxo e outro en Ribeira. No caso ribeirense ocupa unha superficie de preto de 2400 metros cadrados, cun diámetro aproximado de 55 metros, situado nun rechán ao abrigo dun pequeno curuto, no límite entre as parroquias de San Pedro de Palmeira e San Martiño de Oleiros, a tan só 700 metros do túmulo de Pedras Vermellas, situado ao nordeste do henge, e a 1.130 metros da mámoa número 3 do monte de Santo Alberte. Ocupa unha posición central respecto das 18 mámoas que se atopan nun radio de menos de 1200 metros; polo norte coas mámoas dos Sobrido (4) e as de Moldes (10), ao sur pola necrópole do monte de Santo Alberte (3), polo nordeste Pedras Vermellas (1), e polo sueste, máis afastadas, coas mámoas de Ventín. O henge atópase seccionado no seu extremo sur pola existencia dun camiño forestal.\nNo caso rianxeiro, un dos henges atópase no monte situado ao nordeste do núcleo de Burés, debaixo da liña eléctrica, ao carón dun dos seus apoios; presenta forma circular dun diámetro de 52 metros, ocupando unha superficie de 2120 metros cadardos, e destaca por presentar un maior alombamento no flanco oriental, posiblemente debido a un maior desenvolvemento do terraplén, namentres no flanco oposto destaca con maior claridade o foxo perimetral. A 550 metros ao sueste atópase a mámoa 7 de monte Picoto, e a menos de 900 metros o resto da necrópole de monte Picoto formada por 10 mámoas; e a 625 metros ao nor/nordeste temos a mámoa de Foxacos.\nAo norte de Traba\nO outro exemplar rianxeiro áchase a 600 metros ao norte do núcleo de Traba, nunha pequena valgada debaixo do Outeiro Cerqueiro, e ao abrigo doutra pequena elevación que despunta polo sur do henge. A súa forma en planta é ovalada, cun eixo maior en sentido norte-sur de 72 metros, e un menor de 65, e cunha superficie de 3.230 metros cadrados.\nTodo indica que nos atopamos con construcións destinadas a usos rituais durante o II milenio a. C.\nA fotografía aérea é unha das formas de localizar xacementos de grande importancia\nO control arqueolóxico de grandes obras axuda á descuberta de vestixios\nOs «henges» son construcións que podían ter usos rituais\nRibeira Rianxo Comarca do Barbanza Inglaterra Barreiros


Lanzan a campaña ‘#SeMerecenUn10’ para loitar contra a obsolescencia programada | Noticias Vigo\nLanzan a campaña ‘#SeMerecenUn10’ para loitar contra a obsolescencia programada\nAmigos da Terra propón esta ciberacción cuxo obxectivo é lograr apoio social para reducir do 21% ao 10% o IVE aplicado aos servizos de reparación, segunda man e alugueiro.\nPublicado por Noticias Vigo o día 30/11/2017 na sección de Amigos da Terra,Galicia,Política\nAmigos da Terra lanza a petición ‘#SeMerecenUn10’, unha iniciativa cuxo obxectivo é loitar contra a obsolescencia programada a través da redución do IVE aplicado aos servizos de reparación, aos establecementos de segunda man e de alugueiro. Desde a asociación e, a través da campaña, pídese ao Ministerio de Facenda e Administracións Públicas que este gravame pase do 21% actual ao 10%.\n“Ao reducir a carga impositiva sobre as reparacións, e por tanto o seu prezo, fomentarase a práctica da reparación, o alugueiro ou a reutilización fronte á compra de produtos novos e incentivarase aos fabricantes para que os seus produtos sexan reparables e duradeiros”, explica Maria Durán, responsable da área de Recursos Naturais e Residuos de Amigos da Terra. Esta ‘ ciberacción’ busca concienciar á cidadanía sobre a necesidade utilizar estes servizos tan positivos para o interese xeral e recoller sinaturas para conseguir que as institucións, partidos políticos e distintos colectivos incentiven a súa creación e premien a súa labor. Ademais, esta iniciativa forma parte da campaña “Alargascencia”, un directorio de establecementos onde reparar, alugar e comprar de segunda man cuxo fin é ofrecer alternativas fronte á obsolescencia creado pola organización.\n“En Amigos da Terra cremos que as empresas de servizos de reparación, alugueiro e segunda man realizan un imprescindible labor social e ambiental. Son clave no noso obxectivo de acabar coa obsolescencia programada! Pero somos conscientes de que non basta con poñerlles un sobresainte, un 10. Son necesarias accións de promoción desde diferentes ámbitos, especialmente, as administracións públicas. Unha desas medidas debería ser a redución do IVE aplicado a estes servizos, que debería pasar do 21% actual ao 10%”, mantén María Durán.\nO sector da reparación, o alugueiro e de segunda man en España achega un gran valor ambiental, tanto por alongar a vida útil dos produtos, evitando a xeración de residuos, como polo aforro de recursos naturais ao non ter que fabricar produtos novos. Con todo, non existe ningunha medida institucional para potenciar esta práctica. En cambio, esta iniciativa xa empezou a aplicarse en países como Suecia para favorecer as reparacións, que xa eliminou a totalidade do IVE a estes servizos. Entre as diferentes medidas que propón Amigos da Terra para loitar fronte á obsolescencia programada atópase a ampliación do período de garantía de dous a cinco anos, incentivos fiscais a produtos duradeiros e reparables, incluír máis produtos na listaxe de obrigatoriedade de garantía, así como a dispoñibilidade de pezas de recambio. A organización defende que é necesario acabar co modelo de usar e tirar e aposta por un comercio local onde as persoas e o planeta están no centro das decisións. Por esta razón, anima á cidadanía para formar parte desta iniciativa para reducir o IVE que fomentará a economía local e un medio ambiente saudable.\nDirectorio de Alargascencia: www.alargascencia.org\nMOTIVOS POLOS QUE SE MERECEN UN 10\n1. Máis reparación suporá que cidadanía, empresas e administracións públicas deixen de xerar millóns de toneladas de residuos. Permitiría reducir considerablemente o millón de toneladas de produtos electrónicos que producimos en España cada ano.\n2. A xeración de menos residuos levará un aforro de custos de xestión para concellos e comunidades autónomas, recursos que poderán destinar a educación, sanidade, dependencia ou outros servizos para a cidadanía.\n3. Produtos con vidas útiles máis longas e servizos de reparación menos custosos suporán un aforro para familias e empresas, contribuíndo a mellorar a súa situación económica, moi deteriorada como consecuencia da crise financeira dos últimos anos.\n4. Dado que a maioría dos servizos de reparación son ofrecidos en pequenos comercios locais, o seu fomento será un impulso para as pequenas e medianas empresas, a principal fonte de emprego no noso país.\n5. A redución de residuos fará menos necesarias infraestruturas de eliminación, vertedoiros e incineradoras que son responsables da degradación de numerosos espazos ao longo e ancho do noso país. Reduciranse, ademais, as súas emisións, que teñen graves impactos sobre a saúde.\n6. Será unha importante contribución á loita contra a exportación ilegal de residuos que afecta a países como Ghana, onde cada ano van parar millóns de toneladas de produtos informáticos e electrónicos procedentes de todas partes do planeta, incluída España.\n7. Permitirá reducir a extracción de minerais, especialmente nos países do Sur, que en non poucas ocasións está asociada a impactos negativos sobre os ecosistemas e os Dereitos Humanos das persoas que traballan na minería.\n8. Reducirá o consumo de auga a nivel global, un recurso imprescindible e cada vez máis escaso. Neste sentido, lembramos que a produción dunha camiseta de algodón require de 3.900 litros de auga e a dun teléfono móbil de máis de 12.000.\n9. Reducirase o uso de enerxía para a produción de novos bens de consumo, coa consecuente menor contribución ao cambio climático. Por exemplo, a produción dun computador require de 5.300 kWh de enerxía, o gasto medio dunha familia española de cinco membros durante case 20 meses.\n10. Diminuirá a presión sobre determinados recursos naturais en lugares moi concretos do planeta como a República Democrática do Congo, que son fonte de conflitos armados con graves consecuencias para as poboacións civís locais.


NA ASEMBLEA DE MONTES (III) | DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo)\nPublicado por: MontePituco | 20/08/2011\nNA ASEMBLEA DE MONTES (III)\nBalbordo, barullo, manipulación. incomprensión, descalificación… Mañá volve haber asemblea (extraordinaria) na Comunidade de Montes para proceder á elección da xunta rectora para os próximos catro anos. E só de pensar no circo que se vai montar, xa se lle pon a un dor de cabeza. Así que, aspirina e pacencia son as mellores armas para sobrevivir a esta clase de trances. Entrarán pola porta comuneiros e comuneiras que levan dende tempo inmemorial sen asomar o pelo polas asembleas, ou que non pasan máis aló do bar da casa de montes. Virán depositar o seu voto (ata que punto lexítimo?) para devolver favores, para pagar na furna o que non pagan ao pé da barra. Alá cada quen coa súa conciencia, no hipotético caso de que a teñan.\nO informe de xestión que abordou o presidente na asemblea do pasado 31 de xullo, tiña que comezar polo tema-estrela, por suposto, no que levan tempo captando unhas doses de protagonismo esaxerado, anestesiando a veciñanza cunha actuación digna do Oscar á mellor actuación. O presidente explicou que a avogada da Comunidade de Montes ten “todo preparado para presentar e poder defender o pleito con todos os informes”, que este tema vai “avante e non imos deixalo, rompa por onde rompa”. Así levan unha chea de anos, mareando a perdiz, pagando alegremente abogados e peritos, e perdendo en todas as instancias xudiciais polas que pasaron.\n“E se non, empeñas a casa (de montes)”, exclamou Severino. “Ti tíralas a dar”, retrucoulle Francisco Casal anoxado e molesto porque lle levaran a contraria. O presidente reprochoulle que nas manifestacións que organizou a Comunidade “estamos os mesmos de sempre”. Están os veciños da zona, que defenden esa causa e que NECESITAN inevitablemente a axuda económica e “institucional” da xunta rectora. “Ousexa, que Romero leva un cacho de monte e temos que deixalo marchar?”, exclamou o presidente arengando as “masas”.\nSumáronse entón máis voces en contra de Severino, como a de Rosa, que lle espetou “xente coma ti vale para pouco”, ao que el lle replicou que todo este longo proceso “non vos sale do bolsillo”, aludindo a que as arcas da Comunidade de Montes estaban alimentando constantemente ese litixio. Severino engadiu que “antes de botar abaixo (o muro) de Romero hai que botar moitos en San Xulián”. E algo de certo ten que haber, cando hai máis persoas que, aínda criticando e rexeitando a presunta usurpación dunha parcela de monte por parte de Romero para ampliar a súa finca, tamén aseguran que outros veciños da parroquia botaron man de terras de monte comunal para a súa propiedade particular.\nO debate desviouse cando este comuneiro se queixou de que pedira un camión de hormigón para facer un aparcamento “aí arriba, e a comunidade de montes negoumo, así que agora non o boto”. O presidente preguntoulle “pedíchesmo a min?”, ao que contestou “pedinllo ao que estaba, ao que tes ao teu lado”, sinalando ao vicepresidente, que saltou coma un resorte: “A min non me pediches nada!”. Severino contestoulle: “Ti es un trampón!”.\nNon sería de extrañar que, no desencontro entre o vicepresidente e este comuneiro, fora este último o que tivera a razón. Cantas veces DEFENDE O MONTE PITUCO acudiu á casa de montes coa intención de falar co presidente, ou presentar un escrito á súa atención ou dirixido á xunta rectora en xeral, e o vicepresidente, que é quen sempre está alí, porque ao presidente nunca o atopamos, négase a atender o motivo da nosa visita, alegando que el non é o presidente e que non recolle nada. E marchamos de baleiro, sen nin sequera conseguir un acuse de recibo. “Xa volo recollerá cando sea presidente!”, dixo un comuneiro noutra ocasión. As súas palabras igual resultan proféticas. Dependerá do resultado das eleccións de mañá.\n…Volvendo á asemblea. O presidente intentou reconducir a sesión dicindo que “as reunións son para falar do que hai que falar e os debates internos de cada un non veñen a conto”. Entón onde se falan? Se un ten un problema coa comunidade de montes, non é a asemblea o lugar para expoñelo? Acaso nas reunións están vetados os temas que non lle interesan á directiva que saian á luz? O comuneiro lanzou outra queixa: había que encañar a auga que cae do tellado da casa de montes para que deixara de ir para as fincas. “Eu encáñoa, pero vendo a casa!”, contestoulle Francisco Casal, que engadiu: “Vou propoñer que as reunións se fagan os domingos ás 9 da mañá”. Sen palabras…\nO presidente intentou zanxar ese apartado nun ton máis conciliador: “Se hai que vender eucaliptos para defender o monte, supoño, supoño, porque eu non mando, que haberá que facelo, porque o monte é noso, e ata o fin do mundo”. Aquí igual agardaba que a xente se erguera eufórica dándolle unha ovación de aplausos, pero tampouco foi así. Lucinda Montenegro estragoulle o frustrado momento de gloria cun comentario moi sensato e non exento de picardía: “Pero hai que sopesar se o monte está collido con todas as da lei ou se luchamos contra nada, porque os avogados vannos estar dicindo que temos toda a razón”. O presidente puido ter mostrado probas, documentos, calquera elemento que demostrara ante os comuneiros que o litixio ía ben encamiñado e que tiña posibilidades de convencer ao xuíz para fallar a favor da comunidade. Lonxe diso, limitouse a dicir: “Estamos buscando todos os papeis, porque tamén se apropiou dun camiño”.\nSeguinte asunto. Importante. Reproducimos literalmente o discurso do presidente:\n“Certos comuneiros, non podo dicir nomes, porque non os sei, actúan a mala fe en contra nosa, da asamblea, non de nós, porque hoxe estamos aquí e mañá ao mellor non estamos. Todo o que vai en contra de gastar cartos sae de todos os comuneiros, que non sae da directiva. Falo do típico que vai cortar a auga, romper as mangueiras, ou botar o escombro alá arriba. Parece mentira que teñamos xente, que tamén os hai noutras parroquias, aínda que eu non os mirei, que non vou ir durmir ao monte, que veñan os propios comuneiros a tirar escombro de obra aos nosos camiños no monte, é repugnante. E despois pasa que ninguén quere quedar mal con ninguén, ninguén mira nada, vaino denunciar? E iso cústanos moitos cartos. Temos dúas multas, unha de 500 euros e outra que pode pasar dos 2000 ou 3000 euros. Estamos intentando a ver como queda ese tema. Vén a Policía Autonómica, levanta atestado, e quen é responsable? A comunidade de montes! É triste. Eu non vou pagar, imos pagar todos. Ninguén denuncia nada. O propio comuneiro vai botar a basura alí. E sabédelo perfectamente. É deleznable. Porque o fan a propósito. Que esteades enteirados tamén dese tema: que hai dús cartas da Xunta, e que estamos a ver como facemos con isto”.\nE Lucinda apunta: “E que alguén da directiva sabe quen foi, tamén”. Obviamente, aínda sen dicir nomes, a maneira do presidente de formular a acusación, apuntando directamente a veciños da parroquia, non é casual. A presenza de verquidos é unha lacra que no blogue de DEFENDE O MONTE PITUCO está amplamente documentada, e denunciada tamén ante as instancias oportunas. Non basta con que a Comunidade de Montes, despois de lavarse as mans durante moito tempo sobre esta problemática, lave a súa conciencia chantando uns poucos carteis nos que se prohibe tirar lixo apelando a unha lei que, por riba, está mal atribuida porque non corresponde co feito indicado. Pero tanto ten ese “detalle”. O que cómpre é que se impliquen na eliminación deses verquidos e, sobre todo, que se note a súa presenza no monte, que o pateen de arriba a abaixo. Menos taberna, menos moqueta, e máis traballo a pé de monte.\n“Eu non mirei a ninguén”, di o presidente, “nin ando de noite, que supoño que será ás tardiñas ou á primeira hora da mañá”. Pois dáte unha volta polo monte a esas horas, homedediós! Que parece que lle teñas alerxia aos fentos e aos toxos. Ou é para non ver a quen non convén ver cando vai botar escombros? Xa está ben!\nDespois queixouse de que cando se cortou madeira no Pinque-Pinque (¿?) se puxera un cartel na casa de montes para que a xente que quixera leña despois da corta, que a fora buscar alá. “Houbo xente que en vez de coller a que estaba cortada, colleu un eucalipto novo, e ras!”. Explicou que había xente que lle ía pedir personalmente se podía coller madeira e que el daba permiso: “O que estea no chan, sen problema ningún”. E que se aparecía o garda forestal, que se lle dixera que o presidente dera permiso. Imos ver: as cousas non se deberían facer así, de palabra, de xeito tan informal. Porque postos a iso, tamén podiamos dar por válidas as explicacións que moitos pilotos de motos e quads que ían ao Alto do Pornedo a enterrar as rodas, asegurando que o presidente lles dera permiso para estar circulando alí. E diso nada. Por suposto, os comuneiros son beneficiarios dos recursos que produce o monte: toxo, fento, madeira… Pero facendo as cousas ben, e para tranquilidade do comuneiro á hora de lexitimarse ante un garda forestal, un axente do Seprona ou da Policía Autonómica que, facendo o seu traballo, lle pida xustificación, un non pode ir a peito descuberto, cun simple permiso de palabra. Á Comunidade de Montes non lle custa nada establecer algún sistema, sexan fichas ou boletos, perfectamente timbrados co anagrama da Comunidade de Montes, coa sinatura do presidente ou do vicepresidente, para que os comuneiros poidan realizar certas actividades no monte, sen recelos e con plenas garantías.\nA continuación, o presidente leu unhas peticións formulada por Julio Arosa: deficiencias que necesitan reparación, como baches que lle dificultan a circulación coa súa cadeira de rodas, unha rampa moi empinada no acceso ao cemiterio, onde tamén botaron gravilla na que se lle enterran as rodas. O seu escrito foi moi claro e educado en todo o exposto. O presidente dixo que lle pasará o seu escrito á alcaldesa para que tome coñecemento das súas necesidades e lle axude.\nSeguidamente, leuse un escrito de José Crespo González, presidente da asociación de veciños de Pardavila. O colectivo veciñal pretende solicitar unha subvención á Consellería de Medio Rural para o acondicionamento dunha explanada de titularidade comunal que xa veñen utilizando os habitantes da zona, para uso lúdico e social. A asociación precisa unha autorización da Comunidade de Montes para que se poidan facer as obras en caso de que se admita a subvención. E pide tamén que se lle adxudique o mantemento das instalación por un periodo de sete anos. O presidente da comunidade explica que é un “formulismo” e “non é que eles se queiran quedar coa titularidade do terreo, senón o permiso”. O presidente fala da Deputación, cando o escrito alude á Consellería de Medio Rural, e comenta tamén que o importe da subvención solicitada é de 6.000 €. Queda aprobado. De todos modos, do acondicionamento dese espazo tamén se podía facer cargo a propia Comunidade de Montes, como propietaria do terreo.\nLogo tratouse outro tema importante. O presidente expuxo que hai un grupo de mozos que “queren regularizar” un circuito de motorismo que hai en Navallos. “Piden cerralo para non andar polo monte e que a Comunidade lle pida unha subvención á Xunta por medio de Agader, creo que se chama así”. Impresionante. O presidente da Comunidade de Montes de San Xulián ou fai o parvo ou é un ignorante que non sabe que o Agader é a Axencia Galega de Desenvolvemento Rural. A cambio de facerlles esa xestión, os pilotos comprométense “a limpar, a non saír de aí, a que quen queira ir non ande polo monte… Non son cabras locos polo monte”, expón o presidente, que aclara que os mozos non queren a propiedade do terreo, que seguiría sendo comunal.\nLucinda pregunta se sería un circuito aberto ou cerrado, e advirte que non pase como no Pornedo, que “está desfeito total”. Responden que os pilotos teñen seguros e que están federados, que mesmo aportan unha memoria económica. Sobre a problemática que houbo no Pornedo a conta do circuito ilegal, o presidente di que “é un tema á parte”. Non sabemos que quere dicir con esas palabras, tendo en conta o esforzo dos veciños e deste colectivo por erradicar esa práctica irregular nun espazo protexido.\nE outro veciño pregunta a quen lle pediron permiso os pilotos para facer todo o que fixeron, en relación ao circuito que fixeron. “A ninguén”, responde o presidente, ao que o comuneiro engade que “estragaron o monte todo, o toxo, e a pista” (O Pornedo) “e agora veñen a reclamar para facer o aquel” (o outro circuito). Este veciño quéixase de que non pediron permiso para o outro circuito que xa está feito. “Pídeno agora”, engade o presidente, “aproveitan que vai haber unha subvención e van pedir”. O comuneiro amosa a preocupación polo camiño que leva aos matos da zona. Un dos directivos da xunta rectora explica que o camiño vello está cheo de silvas e que se a Xunta lles dá a subvención, “vaise acondicionar todo aquel monte” e que cerrarían “4 metros separados so camiño”. O veciño responde que os pilotos “xa se apropiaron desa zona”. Hai un balbordo de voces, todo o mundo opina á vez. O presidente amósase partidario de regulalos e telos alí, mentres que outro comuneiro parece opoñerse porque, ademais de ser utilizado ese circuito por fillos de comuneiros de San Xulián, tamén van pilotos de Cangas e de Bueu e doutros concellos.\nLucinda achega outro comentario: “Se o monte de San Xulián nolo collen catro Romeros, porque hai máis de un, a carretera (variante), fenosa e os do motocross, vamos ir ao toxo á Alameda de Marín. Este monte de aquí (Pornedo) está destruido por eles, ti sabes que si”, dille ao presidente. Francisco Casal replica que “non se lles cede ningún terreo”, ao que a veciña responde que vaian para outro concello. As palabras de Casal son contradictorias cando insta os comuneiros a decidir se lles dan permiso aos pilotos para realizar esa actividade: “en conforme lles cedemos o terreo e eles fanse cargo de todo aquilo” aínda que a propiedade siga sendo comunal. “E o día que a asemblea diga fóra iso, fóra”. Imos ver, este plantexamento é un despropósito. Para empezar, deberían ser os propios interesados os que tiveran a oportunidade de explicarse diante da asemblea, e que os comuneiros lles permitiran expoñer con calma o seu proxecto. Se son capaces de convencer a veciñanza, adiante, se non, nada. Porque está claro que o presidente non sabe explicarse: unhas veces boga polos pilotos, outras boga polos comuneiros… Nada e garda a roupa. Iso de que cando a asemblea decida botalos, bótanse, non é así de doado. Non sabemos que mundo ficticio pretende pintar o presidente.\n“…A ver, que?!”, exclama de súpeto o presidente. Son formas de dirixirse aos comuneiros/as, no que debería ser unha votación formal para tomar unha decisión trascenndente? De calqueira maneira: unhas persoas din si, outras din que non, volve haber outro balbordo de voces… En que queda a cousa?\n“Os nosos netos van comer toxo?”, toma outra vez a palabra Severino, referíndose agora ao proxecto de polígono empresarial. “Porque o monte vaino levar o cuartel de Figueirido e ninguén lle vai dicir nada”. Laureano II. Sen comentarios. “E os nosos netos van comer merda”. Incalificable. Segue o seu esbardallamento. “Hai catro veciños e 20 ladróns. O monte do Pituco levouno Romero. Quixeron facer un parque empresarial, para beneficio para a parroquia, os nosos fillos e os nosos netos. Iban coller moito toxo e están protestando”. Replícalle Rosa: “Señor, eu estou en contra de que metan nin un gramo de cemento no monte, en ningún sitio do monte”. Encírranse os dous nunha discusión na que el pretende abouxar a outra co seu ton de voz e facendo alusións personais incertas. Non paga a pena facerlle caso porque carece de argumentos sólidos e razoables. Lucinda repréndeo porque “aquí non podemos andar a falar das persoas, un parque empresarial lévao para A Grela, se é produtivo”. Outro comuneiro tamén se enfronta a el: “E despois vén o trapicheo coas naves”, e saca un recorte na prensa. “Sobran naves, o que non hai é choio”, engade Lucinda.\nDespois falouse da convocatoria de eleccións, e logo, a guinda. Francisco Piñeiro, anterior tesoureiro da Comunidade de Montes, pediulle explicacións ao presidente sobre os motivos polos que non informara da súa renuncia ao cargo. “Perdoa, tes toda a razón do mundo”, contestoulle Francisco Casal. Entón, o presidente indicoulle ao secretario, diante de todos os presentes: “Antes da asemblea, hai que poñer: dáse conta á asemblea da demisión do señor tesoureiro POR NON ESTAR DE ACORDO COAS CONTAS DO BAR”. Ao que Francisco Piñeiro engade: “ENTRE OUTRAS COUSAS”. E Casal retrúcalle: “Bueno, pero eso foi o que puxeches aquí na carta, iso que quede reflexado na acta”. E Lucinda, moi oportuna engade: “E logo non temos que sabelo? Eu non sabía que dimitira sequera”. Ambos explican que a demisión produciuse “antes do Nadal”. Oito meses sen informar desta situación, sen dar conta dos motivos, asumindo o presidente as funcións de tesourería.\nAntes de dar por pechada a sesión, o presidente anunciou que a Comunidade de Montes iniciaba unha campaña de recollida de sinaturas en contra de que Romero se quede coa parcela de monte que se lle reclama. Lucinda volve intervir para pedir que os escritos “estean escritos en galego porque non é de recibo que se fagan en castelán”. As súas palabras deron pé a outro enésimo balbordo entre españolistas e galeguistas.\nC’est la vie nesta ilustre e peculiar comunidade na que a demisión do tesoureiro POR NON ESTAR DE ACORDO COAS CONTAS DO BAR, é dicir, por presuntas irregularidades contables, e non pasa nada. E nin o presidente nin o tesoureiro demitido dan explicacións nin dese nin dos outros motivos. 60 minutos de asemblea xeral surrealista e trapalleira, na que a única voz, salvando a do secretario dando lectura da acta anterior, que se escoita é a do presidente e pouco máis; rodeado dun fato de directivos que non abren a boca para nada e cuxa presenza nesa mesa presidencial é meramente decorativa. Deus nos colla confesados, mañá, e nos vindeiros catro anos.\n« NA ASEMBLEA DE MONTES (II)\nIMPUGNACIÓN DA ASEMBLEA DA COMUNIDADE CELEBRADA EN XULLO »\nCriticar criticas moito pero facer non fas nada, sabes moito de todo pero non aportas a comunidade nada, e unha magoa porque potencial tes.\nBy: JOSE MORALES on 22/08/2011\nTen vostede moita caradura ao vir a esta páxina a calumniar e a difamar. Por sorte, a vostede non teño nada que demostrarlle, despois de ter publicado case 500 artigos. Está claro que vostede só le o que lle interesa. Ou mellor dito, que só se fixa NO QUE NON LLE INTERESA QUE SE SAIBA. Aí están, para quen si os sabe apreciar, logros tan importantes como a instalación dos carteis que prohiben tanto os verquidos de escombros como a circulación polo Alto do Pornedo das motos e dos quads que tanta afección provocaron nese terreo. Acaso me vai negar que as reiteradas denuncias deste colectivo pola proliferación de lixo, e o esforzo que fixemos enfrontándonos directamente aos pilotos para intentar erradicar a práctica motorística fóra das pistas autorizadas, non tiveron nada que ver na colocación deses paneis por parte da Comunidade de Montes? Máis motivos: aí están as xestións ante a Consellería de Cultura e o servizo provincial de Patrimonio Cultural, que se interesaron polo estado dos gravados rupestres que temos no monte, que instaron ao Concello a acondicionar a zona e a poñer en valor eses elementos que noutros municipios (para a súa información!) son un motor turístico e económico importantísimo. Non, vostede non aprecia este traballo ALTRUISTA porque probablemente pertence á confraría dos que proclaman que “as pedras non dan de comer”. E, para non deixalo máis en evidencia, non sigo enumerando as cousas que, segundo vostede, na súa atrevida ignorancia, “non facemos nin aportamos”.\nEse “potencial” que vostede me atribúe (poderíallo tomar coma un cumprido, pero voullo rexeitar) está reservado a CAUSAS NOBRES, a defender a verdade, e a boa xestión. Ese “potencial” non comulga con rodas de muíño, non tolera a manipulación, nin a trapallada. Ese “potencial” non está ao servizo de ninguén que minta e que se aproveite da boa fe da veciñanza. E dito isto, invítoo a ler o artigo de hoxe, no que queda claramente plasmada a MANIPULACIÓN que practica a xunta rectora da Comunidade de Montes de San Xulián. O meu “potencial”, señor, NON SE MANCHA CON MENTIRAS. Non creo que poida rebatir de forma coherente os datos que expoño, de tan aplastante que é a realidade. Outra cousa é que vostede volva asomar o nariz por aquí para seguir calumniando e difamando. Nese caso, non é benvido.\nBy: MontePituco on 22/08/2011\nDon Jose Morales,ustez fala de criticas e que non se fai nada ¿pode decir que é o que fai vostede,aparte de criticar a xente que realmente demostra que si fai algo? Un cordial saudo.\nBy: ESTHER on 22/08/2011\nEn primeiro lugar todo este interes polo monte apareceu cando se busca calquer escusa para non poñer o poligono,por ser vostedes os habitantes mais proximos a ubicacion deste, cousa ca min pareceme tan noble como calquera outra postura, e ademais se de paso se defende o monte mellor.\nPero a miña critica vai orientada pola sua postura critica con a comunidade de montes, por que a considero unha persona con potencial e que esta perdendo o tempo dando paus de cego. dame a impresion de que criticar critica moito,pero solucions aporta poucas e os datos que expon son triviales.Con esto se molesto non se preocupe que non volverei a comentar nada. Con todos os meus respetos deica logo.\nCalquera postura é nobre mentres se basee en datos obxectivos, en argumentos razoables, e se expoña con respecto. Se toda a súa crítica hacia este colectivo e hacia quen suscribe estas liñas se basea en que o noso interese polo monte se remonta ao “recente” conflicto xerado polo proxecto de instalación dun polígono industrial, desculpe, pero o seu argumento é moi pobre e xa está moi gastado. Nótase á legua que vostede é novo por estes lares, que descoñece absolutamente todo o traballo a nivel técnico, político e social que levamos feito, e que non parece moi interesado en coñecelo porque cae de caixón que o peso dos nosos razonamentos é superior aos seus. Estamos falando de que o terreo non é idóneo para a instalación dun polígono industrial porque a orografía da zona é demasiado escarpada; de que se trata dun espazo con protección ambiental polas Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento; de que posúe un amplo catálogo de mananciais de auga perfectamente rexistrados que se perderían en caso de proceder ao desmonte do terreo; de que existe un proxecto alternativo para a posta en valor do monte desde o punto de vista natural e cultural, cousa que, aínda que vostede o cuestione, tamén xenera riqueza e emprego…\nE podería enumerarlle máis motivos, pero mire, entón si que estaría PERDENDO O TEMPO, porque o seu argumentario parte dun convencemento meramente persoal. E non, sería como petar contra unha parede. Calquera pedra do Monte Pituco, cos milleiros de anos que leva aí arriba, razoa máis que vostede e que calquera membro da xunta rectora. Cando non hai pola súa parte ningunha intención de cambiar a súa mentalidade nin de recoñecer que -á vista dos datos- podemos ter razón, non hai nada que facer. Vostede é dos que opina, ao igual que o vicepresidente da Comunidade, “que é mellor que o monte o leve o polígono antes de que a Brilat o leve pola cara”. E por aí non lle paso, porque un comentario tan torpe só denota o INTERÉS ECONÓMICO E ESPECULATIVO que hai detrás. E a iso xogan vostedes, a vender fume prometendo montes e moreas, a confundir e a desinformar o vecindario.\nVólvolle reiterar o de antes, que o meu “potencial” é INQUEBRANTABLE, que se rexe por uns PRINCIPIOS MORAIS e por unha educación firme, que NON SE VENDE aos “intereses” (presuntamente) espúreos dunha Comunidade de Montes cuxos responsables MINTEN, MANIPULAN e TERXIVERSAN, que “utilizan” os estatutos e o censo como “armas” para tumbar candidaturas alternativas, e que incumpren de maneira flagrante o regulamento. Lea o escrito de impugnación que presentamos “in extremis” o domingo pasado; un documento que ao principio o presidente se negaba a recoller, cousa que tamén tería ido en contra dos estatutos. Parécenlle datos triviais? A nós non, señor, todo o contrario. Son datos o suficientemente graves como para “denuncialos” e poñelos en coñecemento, cando menos, dos organismos competentes. Outra cousa é que o presidente poida valerse da súa filiación política para saír “airoso” desta clase de recursos. Porque no fondo é do que se trata, dunha REDE DE PODER, ou de poderes, en plural. Non se nos escapa ese detalle, non.\nNós criticaremos os dirixentes da Comunidade de Montes en todo o que proceda criticalos. Como tamén lles agradeceremos iniciativas positivas, como a instalación dos paneis contra os verquidos de lixo e contra a circulación de vehículos motorizados monte a través. A solución dos problemas que vostede me “reclama” a min é COMPETENCIA da xunta rectora, que é a que ten a RESPONSABILIDADE e os RECURSOS. E saiba vostede que durante a “lexislatura” anterior entregámoslle ao presidente varios documentos nos que se recollían diversas deficiencias que arrastra o monte (a proliferación de verquidos, os danos provocados polas motos e quads que circulaban de forma irregular por espazos prohibidos, o deterioro da área recreativa do Pornedo, a mal estado de conservación dos gravados rupestres malia que son Bens de Interese Cultural, a abundancia de maleza ante o potencial risco de incendio, o mal estado da canalización das augas pluviais, a presenza de gando ceibe…) con algunhas propostas correctoras. E bo traballo nos custou trasladarlle persoalmente todos estes escritos, porque nas innumerables ocasións nas que nos presentamos na Comunidade de Montes para facer entrega dos mesmos, e en ausencia do presidente, o vicepresidente SEMPRE SE NEGOU a recollelos e a asinar sequera un simple acuse de recibo.\nAsí que non nos veña DEFENDENDO O INDEFENDIBLE, señor, porque a cantidade de horas e de esforzo que lle adicamos a esta causa, non ten nin punto de comparación co tempo que os “responsables” de velar polo monte pasan co cóbado apoiado na barra do bar. Un bar que, por certo, non é rentable: que hai 20 meses “prácticamente non custaba nada”, segundo o presidente, e que agora lle custa ás arcas da Comunidade case 8.000 euros en seguros sociais.\n…E non teño moito máis que dicirlle. Para debatir, aportar, opinar, contrastar e INFORMARSE, veña vostede a esta páxina cando queira. Para calumniar, difamar, desprestixiar e insultar “gratuitamente”, insisto, non é benvido.\n(PD: E dito sexa de paso, non contestou vostede a pregunta que, moi educadamente, lle formulaba Esther nun comentario anterior).\nBy: MontePituco on 23/08/2011\nMire señorita, (supoño?), teño asistido a mais manifestacions do que vosteda poida pensar, mais, bastantes mais dos que o domingo gritaban imnumerables parvadas na casa da cultura. E querolle decir que vostede vende fume, e no me convencen a maioria dos seus argumentos, nin a min nin a maioria da parroquia, Isto quedou demostrado nunha convocatoria na casa da cultura hai tempo na que eu puiden asistir e que vostede non recibeu ni o apoio do apuntador na sua defensa galactica do monte. Querolle decir, que tamen e certo que podria facer moito mais, pero que sepa tamen que ainda que non ando con tantos papeles coma vostede teñolle que decir que xa son varios os que tiveron que recoller os escombros que tiraron no monte, por coincidir que vino facer e amenaceinos con denuncialos.De todolos modos e bo que na parroquia existan asociacions coma a sua porque isto quere decir que hai interes, xente con iniciativa, e gustame de ver a xente nova reivindicarse.\nBy: JOSE MORALES on 23/08/2011\nVerá vostede, señor ou señora, señorito ou señorita, porque moi probablemente ese nome que vostede se atribúe sexa un alcume. A min que me conta! Que non lle interesan os argumentos que manexo? A min tampouco me interesa a súa vida, nin as súas andanzas de manifestación en manifestación. Se é certo que vostede estivo o domingo pasado na asemblea xeral extraordinaria, o único no que poderiamos estar de acordo, chegados a este punto neste peculiar “debate”, é en que foi unha vergoña, un paripé, e que tivo o xustiño de “democrático”. E sexa un pouco máis orixinal na súa exposición; procure non copiarme as frases. Direille máis: aquí a única que ten a patente e a exclusiva da “venta de fume a granel” é a xunta rectora da Comunidade de Montes que vostede tanto parece defender, que primeiro di unha cousa (o bar non custa nada) e despois di a contraria (o bar non cobre os seguros sociais).\nSe agora lle dá por atacar dicindo que non nos apoia ninguén na parroquia, voulle rebatir cuns cantos argumentos dos que a min tanto me gustan e que a vostede tanto lle fastidian. Máis que nada por se alguén se molestou en ler a sarta de vaguedades que acaba de sacar da manga. A reunión á que vostede se refire foi en xaneiro de 2010. Estamos en agosto de 2011 e en todo este tempo reunimos máis apoios e máis motivos a prol da defensa do monte. Agora temos un ESTUDO TOPOGRÁFICO realizado por unha empresa independente. Ese informe di que máis do 90% do terreo afectado polo hipotético polígono ten máis do 15% de pendente. E que máis da metade do terreo afectado ten máis do dobre do desnivel máximo aconsellable para ese tipo de infraestruturas. ENTENDEU BEN os datos ou fágolle un croquis? Cando se celebrou aquela reunión non tiñamos máis documentación que o Informe de Sostibilidade Ambiental do propio proxecto de PXOM de Marín que, por certo, xa incide na protección do Monte Pituco e xa indica expresamente que non é o lugar axeitado para acoller unha infraestrutura industrial. Pero claro, a vostede só lle cabe na mollera o que lle interesa e, ou non se entera, ou non se quere enterar. Tamén se dixo naquela reunión que consentir, por parte da Comunidade de Montes, que o Monte Pituco se convirta nun polígono, sería equiparable a cimentar as dunas de Corrubedo; algo do que vostede parece ser partidario, polo que xa se está calificando soíño.\nPor outra banda, dicirlle ademais que aquela reunión foi unha encerrona da xunta rectora. Unha encerrona á que nos enfrontamos conscientemente e botándolle moito valor, sabendo de antemán o clima de tensión que habería e as voces en contra que se levantarían. Tamén houbo insultos e outras obscenidades que non paga a pena sacar a relucir, porque por desgraza nesta parroquia hai xente que descoñece o significado de palabras como RESPECTO e EDUCACIÓN, empezando por un destacado membro da propia directiva da Comunidade. E sabiamos que ía ser así, porque o presidente, nunha reunión que houbo en días previos no local do PP de Marín, e á que el asistiu en calidade de concelleiro (cousa que María Ramallo non debeu consentir, posto que Casal era “arte e parte”), xa nos advertiu dicindo algo así como que os comuneiros “íansenos botar enriba”, como así foi, porque diso se encargaron eles mesmos: de emporcallar o ambiente, de manipular a opinión da veciñanza, e de predispoñela a manter unha actitude cerrada e intolerante.\nSe tan convencido está vostede de que “podería facer moito máis” (nin que tivera a fórmula da Coca-cola), dende aquí animámolo encarecidamente a facer o que nós fixemos: tomar conciencia, documentarse e actuar en consecuencia. Así pois, actúe vostede á súa maneira, que nós actuaremos á nosa. Que denuncia verquidos incontrolados? Estupendo! Que lle preocupa que o monte estea cheo de maleza? Marabilloso! Que se opón a que os vehículos motorizados campen ás súas anchas polo monte? Xenial! Se entón resulta que compartimos algunhas preocupacións, non entendo a que vén que nos critique tanto, e sen aclarar os verdadeiros motivos, se é que existen, das súas críticas. Por desgraza, chega vostede tarde para presentarse como candidato a presidente da Comunidade de Montes. Terá que conformarse con chupar catro anos de banquillo.\n[…] que tampouco recolle todos os que se foron producindo en distintos puntos da parroquia. Nunha asemblea da comunidade de montes celebrada en agosto de 2011 o daquela presidente en funcións, que logo recuncou no cargo, fixo o seguinte discurso: “Certos […]\nBy: DOS COLCHÓNS AOS ENTULLOS « DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo) on 21/06/2012\nBy: DOS COLCHÓNS… AOS ENTULLOS! « DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo) on 21/06/2012\n[…] -Na asemblea de montes (III) (20 de agosto de 2011) […]\n[…] que formaba parte e deixaba o cargo de tesoureira, que pasaba a ocupar Manuel Rosales. Ou cando en agosto de 2011 se anunciou a dimisión do tesoureiro anterior, Francisco Piñeiro, nunhas circunstancias que non […]\nBy: ASEMBLEA FRUSTRADA POLO BOICOT DUN DIRECTIVO | DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo) on 24/12/2014


lándoas » eleccións\nelecciónsArchive for the ‘’ Category\nTomarse un Sosegón®\nSon contrario aos efectismos postelectorais cando se concretan de forma automática e mecánica en función do cómputo de votos e escanos e das subsecuentes decepcións ou euforias, fóra de foco ou perante as cámaras de televisión. Considero que esa clase de operativos, de novo pensados para a conversión a espectáculo da política, conducen a miúdo a afondar e extremar erros previamente cometidos. A nefasta reinterpretación da política en sentido mediático asume a vella lei de que o tempo é un ben escaso que se esgota sen tempo para a pausa e o sosego.\nPois ben, considero un deber rexeitar esa norma. O efecto postelectoral trae consigo un movemento expansivo e distensivo como consecuencia da retracción ideolóxica que adoito marca a competencia por iso que se chama “o espazo do centro político”. Pasada a representación, todo volta un pouco máis ao seu. Por iso é perigoso falar en voz alta nestes días. Todo predispón a extremar posicións e xuízos. Se no PP non se impón unha contención de proclamas e xestos, se non controlan o discurso de dirixentes e xefes de negociado, a cousa pinta negra. Poderían atoparse con movementos de aviso antes do remate da primavera.\nOcorre o mesmo noutros lugares. José Blanco acelerou os motores para evitar que o ritmo llo marcasen outras instancias. Probabelmente elixiu un líder para un deserto. Tamén un líder contra o que a Confraría do Istmo puidese promover de seu: un Moreda, por caso. Alguén con perfil nidiamente urbano, afeito ao trato cos poderes fácticos, que a día de hoxe son os mesmos de sempre coa única excepción (até certo nivel) do exército. É dicir, oligarquía, medios e igrexa. E no BNG tamén se dan pasos que semellan precipitados, cando o certo é que antes se conseguiu gobernar polos pelos e agora tamén se perdeu polos pelos.\nEu recuperaría estes días aquela frase necesaria que xa se citou no blog aí atrás: “Descanse un poquito, Prisidente!“. Descansen, reflexionen, practiquen o aquilo-naquilo, calen uns días, ho. Iso que Quintana chama “a xente” precisa tamén acougo, distancia. Sobre todo porque virán tempos duros e non hai que perder a forza toda pola boca.\n[Francis Bacon, Home prendendo a luz (1974). Sosegón é marca rexistrada do Laboratorio do Dr. Moskeera, Gures (Mass.)]\nPosted in actualidade política galega, calughadas, corpo, eleccións | 9 Comments »\nSabe vostede se existe algunha lei de proporcionalidade directa entre os metros cadrados de bandeira de iate e os milleiros de votos glu-glú?\nCantos deses milleiros de votos glu-glú pensa que caeron polas cores da bandeira no encadre de babor?\nCantos deses milleiros pensa que se perderon polo tamaño da bañeira do iate?\nCantos deses milleiros de votos pensa que fixeron glu-glú pola suxestión implícita de corrupción política vinculada co concurso eólico?\nCoñece vostede o nome da empresa de publicidade que deseñou e secuencializou o dispositivo foto-iconográfico de La Voz de Galicia para estas eleccións?\nEstará limitada a operación de La Voz de Galicia a estrangular os medios que lle fan a competencia na área de influencia coruñesa-compostelá ou transcenderá a ese operativo por incorporar algunha clase de contrato político-mercantil coa forza que venceu nas eleccións?\nEsquecerá vostede algún día a deslealdade institucional e a afrenta nacional causada polo PNV e o lehendakari Ibarretxe por fixaren parasitariamente a data de celebración das eleccións vascas o mesmo día que Touriño determinara para as galegas?\nQue idade mental atribúe vostede ao socialismo galego acollido baixo as siglas PSdeG-PSOE?\nConsidera vostede apropiado que máis da metade dun goberno careza de discurso político?\nCederá de novo o PSdeG tras a retirada do seu actual secretario xeral ás vellas tensións de sempre?\nSabería vostede estimar a porcentaxe de novos parlamentarios cun discurso político minimamente coherente que poida ser articulado ademais nun rexistro lingüístico e nun nivel argumentativo á altura do esixido na selectividade?\nÉ posíbel que algunha vez exista un líder político na esquerda galega que combine formación, carácter, sentido da realidade e capacidade de diálogo?\nConsiste a sucesión nos postos de mando do PSdeG simplemente no resultado dun pulso entre Francisco Vázquez e José Blanco?\nÉ vostede consciente do poder que conserva Vázquez no istmo coruñés, entendendo por tal accidente xeocultural o poder económico e mediático máis determinante no país?\nCantos telexornais lle quedan ao alcalde Losada se non tritura o acordo co nacionalismo no concello da Coruña?\nCantas veces releu Losada desde onte o manual LVG para fundir alcaldes en quince meses (ed. orix., 1981)?\nQue papel reservan as providencias ao ministro Caamaño en relación coa fonda crise do socialismo galego?\nTomará nota sobre o acontecido a esquerda nacionalista extraparlamentaria ou continuará pensando que o seu papel histórico queda cuberto coa consecución de 4.500 votos cada catro anos?\nTeremos por fin un estatuto de rexión?\nA canto tempo asinamos esta hipoteca?\nPodería vostede explicar en menos dun minuto e con palabras sinxelas por que carallo se lle chama a isto “a festa da democracia”?\nPosted in actualidade política galega, eleccións, medios, política | 15 Comments »


RAMÓN SUÁREZ PICALLO, DEPUTADO - AREAL. Revista Cultural de Sada. AC Irmáns Suárez Picallo\n01/01/2008 06/01/2022 Redacción Areal 0 comentarios Francisco Rodríguez, Ramón Suárez Picallo\nResulta revelador o proceso polo que algúns mozos nados a fins do século XIX, entre 1885 e 1900, na transición finisecular, acabaron por facérense nacionalistas. En todos eles dáse unha experiencia biográfico-social que, unida cun esforzo autodidacta conducente ao contacto coa cultura nacional agachada, acaba por revelarlles Galiza como un país con historia, aspirante a expresarse con vontade política. Vicente Risco (1884-1963), Otero Pedraio (1888-1976 ), Castelao (1886-1950), chegan ao nacionalismo após viaxaren arredor de si, nunha especie de individualismo que, no caso risquiano, é mesmo egocentrismo.\nA súa formación académica, universitaria, non conducía á identificación co seu pobo negado, coas clases populares marxinadas e desprezadas, nen menos a acreditaren na capacidade e potencialidade da lingua e cultura nacionais. Porén as súas distintas formas de inadaptación ao modelo burgués, español, dominante, mesmo o seu universalismo cultural, o seu cosmopolitismo máis ou menos decadente, acabaron por desembocar no descubrimento do propio país, da súa lingua e da súa cultura. A extracción de clase –popular, en Castelao, fidalga e pequeno-burguesa, nos casos de Otero e Risco, respectivamente- posibilitaba aínda comunicación e simpatía emocional cos labregos, cos mariñeiros e cos artesáns. Tardaron en reaxir, pero fixérono, en maior ou menor grao , por motivacións diversas, con posturas práticas non totalmente coincidentes. Os anos chave sitúanse entre 1914-1918, os da primeira grande guerra, os da axitación social labrega e obreira, os das Irmandades da Fala, os da esperanza no albor das nacionalidades, os da convulsión anti-imperialista, anti-militarista e pacifista. Son os membros da xeración de 1916, a das Irmandades da Fala, o Segundo Renacemento da cultura galega. A reacción consciente no plano artístico, literario, non fai máis que anunciar praxe e ideoloxía política claramente nacionalista, substanciada no Manifesto da Asambleia Nazonalista de Lugo (1918), nun contexto internacional e estatal ( fin da guerra, inicio da descomposición da fraudulenta democracia da Restauración) que premían a unha urxente definición e aparición afirmando os dereitos de Galiza como nacionalidade, cun programa democrático, ao servizo das clases traballadoras do campo, reivindicador da autonomía integral, incluída a financeira, favorábel á confederación con Portugal e, por suposto, pacifista.\nRamón Suárez Pícallo (1894-1964) tiña dez anos menos que Risco, oito menos que Castelao e seis menos que Otero Pedraio. Forma parte dunha xeración, como diría Carvalho Calero, epigonal en relacións cos homes de Nós e as Irmandades da Fala, sen que debamos ver niso un matiz pexorativo, senón máis ben a súa función de fin dun ciclo. É coetáneo de Blanco Amor, nado en 1897, ambos coincidentes na súa orixe popular, se ben Pícallo máis nidiamente proletario, e na súa fuxida emigratoria (Eduardo con 21 anos en 1919, Ramón con 18, en 1912). Ningún dos dous tiña título universitario, pero acadaron unha grande formación intelectual como autodidactas, beneficiada no caso de Eduardo mozo polo seu contacto cos círculos literarios ourensáns, con Risco á cabeza, labrada na emigración, sobre unha base de educación elemental sólida, no caso de Ramón. O seu encontro en Buenos Aires dará pé a unha amizade de anos, a unha fraternidade e intimidade liberadora, e ao esforzo común na dinamización da organización cultural e política dos emigrantes galegos en chave galeguista. Certamente a necesidade empurrou a Suárez Pícallo á emigración, para alén de que puidese ter pesado certa consciencia da súa actitude afectivo-sexual, aspecto que si foi determinante no caso de Blanco Amor, como tamén o foi o de fuxir do servizo militar nos tempos da guerra de Marrocos (1910-1923).Hai que considerar o que podía significar no imaxinario dun mozo galego homosexual de comezos de século a “modernidade” e o “cosmopolitismo” dunha cidade como Buenos Aires: a esperanza, fundada ou non, de que un maior espazo de liberdade, de anonimato, posibilitaría unha vida menos afogada polo prexuízo e o medo nun ámbito tan importante como o da realización sexual. Estamos perante dous “outsiders”- por orixe social, por experiencia biográfica, por consideración dos máis próximos tamén, identificados cunha cultura xa de por si marxinal e desprezada. No caso de Ramón, abertamente comprometido e leal coa política nacionalista, desde 1931. Parece todo un síntoma que o regreso de Blanco Amor a Galiza se produza xustamente após a morte de Suárez Pícallo (14 de outubro de 1964), por máis que fose un obxectivo procurado durante moitos anos antes. Blanco Amor era un artista, máis diletante e egocéntrico, seguramente, moi consciente ideoloxicamente, pero con certas reticencias políticas respeito do nacionalismo. Ramón parece ser menos diletante, sen reticencias e de gran lealdade, pero máis vulnerábel psiquicamente polas súas contradicións humanas.\nEsa esperanza histórica no cambio social vai animar sempre a súa escrita e a súa actividade socio-política, tinxindo tamén os seus soños vitais. Especialmente foi o contacto con Blanco Amor, xustamente no momento no que se implantaba no Estado español a ditadura de Primo de Rivera, o que, sen afastar a Ramón do activismo sindical, o levou a centrar os seus esforzos na causa da Galiza e na implantación dunha República federal en España, “tan ampliamente federal que sus Estados regionales gozarían de la máxima soberanía compatible con las bases de la Federación de todos los pueblos ibéricos” (ibidem) . Convertido en xornalista, dinamizador cultural da emigración galega, para facela consciente da súa condición nacional, acabará por representar á Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales e á ORGA da Arxentina na Asemblea da Coruña do 4 de xuño, convocada pola Federación Republicana Gallega, co gallo da instauración da República. Alí foi proposto como candidato a deputado pola esta provincia dunha forma certamente espontánea, non controlada, após intervir naquela asemblea impactando no auditorio en nome dos emigrados que expresaban as súas“esperanzas fervorosas en la República y en la autonomía” (ibidem). Así, crendo participar nunha opción republicana e galeguista, chegou Ramón a ser eleito deputado que formou, consecuentemente, parte da minoría parlamentar presidida por Casares Quiroga, con outros deputados, entre eles, Antón Vilar Ponte, tamén da ORGA, e, inicialmente, Otero Pedraio e Castelao, que se apresentaran tamén en candidaturas republicanas. Convencido de que o primeiro grande problema a resolver era o da autonomía da Galiza puido comprobar que non só Casares non o consideraba prioritario, senón que existía desdén en relación co tema no grupo co pretexto de que carecía de entusiasmo popular esta reivindicación, para alén de detectar xa, no debate constitucional, as tendencias anti-autonomistas de moitos dos seus membros. Unha vez fundado o Partido Galeguista, a fins de 1931, Suárez Pícallo tivo a cada paso máis claro que alí estaba o seu lugar. Nel ingresou coa condición de seguir adherido á minoría de Casares para os efectos parlamentares. Porén, no 31 de agosto de 1933, premido polo PG e perante tantas evidencias de anti-autonomismo e de práticas ideolóxicas que non compartía, abandonou a minoría:\nLa decisión que hoy adopto de separarme de ella , fue acordada por el Partido Galleguista hace varios meses. Postergué el cumplimiento de aquel acuerdo por la existencia de una obstrucción, a la que ni de cerca ni de lejos podía aparecer vinculado (…) El estado actual del problema autonomista- para mi, insisto en ello, el problema fundamental de Galicia- me obliga a no seguir más en la minoría. (ibidem)\nO fracaso no intento de convocar o plebiscito do Estatuto de Autonomía, malia a Asemblea de Municipios en Santiago, modelo de democracia e de fervor republicano e autonomista para Ramón, desenmascaraba a auténtica posición dos partidos gobernamentais, e de forma particular a de Casares Quiroga, tan astuto para catapultarse á política estatal, desde unha plataforma galega, co pretexto da unidade de todo o republicanismo ao inicio do novo réxime, como obsesionado por ocupar unha carteira ministerial e tecer progresivamente unha alternativa republicana española na que el tivese o debido protagonismo, garantindo sempre o feudo eleitoral de Galiza. As, segundo Ramón, “excepcionais circunstancias” nas que fora eleito deputado, após 20 anos de ausencia da patria, comezaban a clarificárense: non se integrara nun partido político que comezase e rematase na Galiza, nen de conviccións autonomistas e federais. Agora podía comprender que era un estraño, unha excepción, dentro daquel republicanismo anti-galego, que o desacreditaba cos cualificativos de “aventurero”, “audaz” e mesmo “advenedizo”, unha excepción derivada do descontrolo entusiasta do asemblearismo inicial. O engano estaba ao descuberto.\nBóveda recoñécelle, na súa resposta (5, 9, 1933), na que cataloga a Casares Quiroga como “este home que podendo ser un redentor foi o pior político galego de todos os tempos” (ibidem, p. 880) que “procedemos, polo menos na forma, bastante mal”. O PG sempre contou con Suárez Pícallo como un valor político. Non deixa de chamar a atención que Castelao, compañeiro de escano e de Partido, vivindo xuntos o camiño do exilio, en contacto directo ou indirecto, e sempre formalmente fraterno, durante tantos anos, desde 1931 até 1950, non o cite nunca no seu Sempre en Galiza. Hoxe temos a certeza que a fidelidade ideolóxica de Suárez Pícallo á causa nacionalista foi clara e chegou até os últimos días da súa vida. Sen dúbida, tiña as súas opinións sobre tácticas concretas e, xa no exilio, durante a súa longa estadía en Chile e máis tarde en Buenos Aires, non deixaría de padecer temores e feblezas persoais, por mor da súa situación económica e dun certo desamparo sentimental, sen chegar nunca á deslealdade ou á traizón política.\nXosé Lois Garcia, na súa escolma (1978) dos discursos parlamentares de Castelao, Otero, Suárez Pícallo e Villar Ponte que “os deputados da minoría galeguista foron a vox populi que por primeira vegada na historia do povo galego , fixeron ouvir as súas voces nun Parlamento a vegadas xordo” (p.9). Nesta aspecto non hai lugar a reticencias: Galiza existía grazas a eles. Polos demais, os mecanismos regulamentarios non favorecían a actuación directa de deputados xa no inicio encaixados nunha minoría parlamentaria,e progresivamente considerados independentes, pero sen poderen conformar grupo parlamentar proprio. Lémbrese que Castelao e Otero abandonaron a minoría parlamentar da Federación Republicana Gallega xa a comezos de 1932, por decisión do Consello Executivo do PG, que Suárez Pícallo o fixo após o verán de 1933 e que Antón Villar Ponte, fundador da ORGA, mantivo a fidelidade a este partido, malia sentirse incómodo coa traxectoria seguida de hostilidade co autonomía de Galiza, enfrontándose aos seus compañeiros que só argumentaban coa defensa dos “intereses nacionais” e automarxinándose cada vez máis, como subliña Xavier Castro (1985, p. 562). Este historiador, na súa documentada e interesante obra O galeguismo na encrucillada republicana (1985), chega a unha conclusión que, partindo dalgúns dados parciais certos, non resume xusta, matizada e verdadeiramente a conduta, a actuación, o significado e o valor dos deputados sometidos á disciplina do PG:\nDigamos, ao cabo, que os deputados galeguistas eran máis intelectuais que políticos, e iso notábase. Desagradáballes terse que enfrontar con outros políticos e sofrían cos ataques que lles facían desde a prensa. Actuaban pouco e amilanábanse ao falar, temendo ser interrumpidos polos diputados duros e agresivos, que chegaban as veces a ser soeces, denominados “xabaríns”, entre os que era figura prominente o socialista Rodríguez Soriano, capaz de ridiculizar coas súas burlas e chocalladas os párrafos oratorios máis inspirados. Por todo elo Otero Pedraio procuraba ir o menos posible a Madrid, e Castelao ía ben amolado. Pícallo, que era o máis político dos tres, sentíase acomplexado pola súa condición de bachiller e estudante de dereito, cando tiña que medirse cun Parlamento no que tiña asento o máis granado da intelectualidade española. Se as cousas non resultaron pior foi debido á ríxida disciplina a que os sometía o Consello Executivo do PG e moi especialmente ás presións e recriminacións de Bóveda ( ibidem, p. 564)\nFrancamente, é moi posíbel que non se topasen cómodos nunha atmosfera de hostilidade ou menosprezo por unha ínfima minoría galega, regulamentariamente marxinal. Tamén o é que a súa educación preferise unha dialéctica máis dialogante e con resultados práticos, sen tantos boicotes, isto é, sen tanta xordeira do Goberno. Pero non se pode falar de que “se amilanaban”. Nada hai no Diario de Sesións que o corrobore. Sempre serenos, imaxinativos, firmes e irónicos perante interrupcións ou provocacións. Polo demais, non eran eles os únicos intelectuais, como recoñece explicitamente Xavier Castro. A españolidade estaba alí representada polo máis “granado” ( Unamuno, Sánchez Albornoz, Fernando de los Ríos, Ortega, Jiménez de Asúa, o mesmo Azaña…). Non hai resto algún de complexo nos discursos, na forma de proceder nos debates, por parte de Castelao, Otero e Pícallo. Todo o máis, unha educación esmerada. Certamente, Suárez Pícallo era o máis activista dos tres, experimentado na oratoria pública mesmo en contextos conflitivos, como sindicalista. Cousa distinta é que a españolidade clasista tiver un recurso na situación académica de Suárez Pícallo para intentar ferilo, como resposta precisamente á súa incuestionábel valía oratoria ao servizo da causa galega. Non era a dinámica parlamentar de entón a de hoxe. Nen na producción cuantitativa, nen no número de sesións nen na duración das mesmas era o mesmo. A zunía xorda, o desprezo ou o afán de menosprezar estiveron entón ambientalmente presentes como moitas veces están hoxe. Os deputados galeguistas puideron constatalo, sentirse afectados por iso, pero non o interiorizaron ao extremo de se acovardar ao falaren. Foron claros e contundentes.\nE informa que vai votar a emenda presentada, “porque el pórtico de las aspiraciones regionales queda más amplio y definitivamente abierto”. A posición de Pícallo consiste en afirmar a personalidade de Galiza, destruída polas organizacións teologais e monárquicas españolas. Os que traballaron pola República fixérono con tres alentos principais: o problema social, o problema civil da liberdade e o problema das nacionalidades ibéricas, segundo el. Amosa a súa credulidade na ORGA e fai unha interpretación histórica do seu significado e do seu proceder que expresa as esperanzas nela depositadas:\n…la ORGA y la Federación Republicana Gallega, que conseguían por primera vez en España el hecho magnífico de tener un representante, como tal representante gallego, en el Pacto de San Sebastián, primero, en el Comité Revolucionario, después, y hoy en el Gobierno de la República (ibidem)\nCais eran os problemas socio-económicos que a República debía solucionar? Ramón Suárez Pícallo concrétaos desde unha óptica galega, intentando demostrar que os intereses de Galiza eran os intereses de España porque sempre se argumentaba en nome do interese xeral na elaboración de leis, inadecuadas por non contemplaren a nosa especificidade, a nosa singularidade. Os problemas que merecen a súa atención máis especial son: a crise da industria conserveira, a necesidade de construción de portos de refuxio para as embarcacións mariñeiras, a situación angustiosa do campo galego ( aranceis sobre o millo, contribucións, contrabando de gando, inadecuación da reforma agraria, foros, falta de ensino profesional …), o paro obreiro en xeral e concretamente o provocado pola crise do naval na ría de Ferrol…Nunha palabra, os intereses da clases traballadora do campo, como a máis relevante do país, e os da industria característica, a naval militar e a conserveira. Porén, este tratamento da problemática social e económica que afecta as clases populares galegas faise sempre desde análises non xenéricas, abstractas, ou simplemente clasistas. Incardínase dentro dun contexto nacional galego e do papel que cumpre Galiza dentro do Estado, isto é, do trato que recibimos, da incomprensión que padecemos, precisamente por non atenderen a especificidade ou por seren insensíbeis aos nosos problemas , ás veces con solucións antitéticas a outros intereses dominantes no Estado. Achamos así a un deputado que alía na súa dialéctica nacionalismo e marxismo, non como unha dualidade dicotómica senón como unha síntese necesaria para entender a realidade. Isto é, dota de fundamento material a causa nacional galega que aparece entremeada coa loita de clases. A alternativa autonómica é un requisito para enfrontar os problemas das clases populares galegas.\nO cerre progresivo dos mercados americanos para a industria conserveira galega, por mor do aumentos dos aranceis ás nosa latas de conservas, facía perigar unha industria da que “viven, con sus correspondientes familias, alrededor de 150.000 familias”( Diario de Sesións,nº 95, 7-1-1932), para alén de provocar a diminución de vendas nos pescadores e a conseguinte miseria en 30.000 familias. Pícallo propón ao Goberno que, tendo en conta o novo criterio americano, arxentino en concreto, de “comprar a quien nos compra”, importe millo de Arxentina, tan necesario para a gadaría e o consumo popular, a cambio de nos compraren conservas. E acaba, dirixíndose ao Ministro de Traballo e Previsión, por pedir a adaptación da Lei de Seguro de Maternidade ás mulleres da industria conserveira de Galiza. Partilla que haxa previsión social, pero critica a súa inadecuación para mulleres que maioritariamente traballaban tres meses ao ano na industria e o resto no campo como labregas. As súas argumentacións foron interrompidas constantemente desde as bancadas socialistas, sempre despectivas cos matices diferencias que enunciaba o noso deputado, que se viu obrigado a espetar, após ouvir unha ignorante impertinencia ( “hay que enterarse antes de los problemas”): “y conocer los países para los que se legisla, en sus más íntimas peculiaridades. Y eso es lo que no ocurre mientras Galicia no tenga autonomía” (ibidem). Perante a interrupción de que a industria galega “ se está transformando, como la de todas partes”, repuxo:\nA necesidade de construción de portos de refuxio para a flota litoral, vital para os pescadores poderen guarecer as súas pequenas embarcacións das marusías e temporais, que puñan en perigo mesmo ás súas casas, vincúlaa Ramón ao problema do paro obreiro, sabedor de que o Goberno da República realizaba esforzos por resolvelo mediante obra pública. Mais Galiza non era obxectivo prioritario. A construción destes pequenos portos de interese local constaba xa con estudos e proxectos feitos e co compromiso de contribución económica (25%) dos concellos. Debía ser sacada a poxa para iniciárense as obras, tal é a petición de Ramón. No debate (Diario de sesións,nº 97,12-1-1932) participou o Ministro de Obras Públicas, Indalecio Prieto, quen expresou criterios moi expresivos dunha mentalidade centralista e de desenvolvemento desigual. Sen requilorios defendeu o criterio de que a distribución das cantidades destinadas a plan de obras públicas non se facía “en razón a las comarcas donde mayor crisis de trabajo haya”, sino de la eficacia:\nEs decir, que, a mi juicio, el Gobierno no debe llevar el dinero a las comarcas más necesitadas por una mayor crisis de trabajo, sino que debe llevarlo a aquellas obras que sean más eficaces y de una inversión más renditiva, haciendo, si es preciso, el traslado de los contingentes de trabajadores…(ibidem)\nPara o Ministro había que fuxir do que consideraba presión localista para levar a maior cantidade de diñeiro posíbel para a respectiva “región”. Porén, o que el estaba a facer era xustificar, en nome dunha discutíbel “perentoriedad y reproductividad de las obras”, unha emigración interna no Estado inasumíbel desde unha perspectiva social xusta e moitos menos desde unha perspectiva nacionalista. Pícallo replicou ,consecuentemente, que o sector pesqueiro tiña grande interese económico e potencial de desenvolvemento.\nA situación angustiosa do campo galego foi obxecto de repetidas iniciativas por parte de Ramón. O debate parlamentar poría ao descuberto continuamente a contradición de intereses na Cámara e a falla de incardinación dos de Galiza no que se consideraba o interese xeral de España. No caso dos “aranceles del maíz” (Diario de sesións, nº 97, 12, 1, 1932) estaban detrás os intereses dos “señores terratenientes del centro”: “…se intenta combatir la introducción del maíz para colocar en Galicia el salvado y subproductos del trigo, para alimentar con ellos nuestros ganados” (ibidem). A aseveración enfática de Pícallo de que, neste problema de aranceis, “quizá nos conviniera más , Sres. Diputados, que Galicia no fuera España”, provocou rumores de pasmo e escándalo. A ignorancia interesada sobre Galiza levaba mesmo a algún deputado, como Díaz Alonso, a afirmar que o millo non se utilizaba como pan, o que tiña que ser rebatida con estas palabras:\nDesgraciadamente, señores diputados, en mi país, en casi todas las comarcas labriegas, el maíz es, no solamente un articulo necesario para alimentar y criar nuestro ganado, sino que es un articulo indispensable para el consumo de la población. Se come el pan de borona y todos los días y en todas las casas labriegas de Galicia hay el desayuno típico, que se llama “papas de maíz”, que es algo así como la polenta italiana, que Marx señalaba como la alimentación de los pueblos más depauperados. Yo, que soy hijo de un hogar labriego y marinero, he comido pan de borona, de ocho días, encima de la barquilla pesquera. Puedo, púes, hablar del tema. (ibidem)\nO proceso discursivo acaba levando ao noso deputado á tese do beneficioso que sería para Galiza un réxime de librecambio, á constatación da perda do mercado inglés e francés para a carne galega por mor dos aranceis proteccionistas para as industrias españolas, nunca as de aquí. Nesta ocasión, os intentos de paralisar o decreto gobernativo, que rectificaba a política arancelaria respeito da importación do millo, representados polo voto particular do deputado Díaz Alonso contra o ditame, non triunfaron. O relator da Comisión, Sr Morón, aliñouse con Suárez Pícallo e denunciou que o voto particular defendía os acaparadores, responsábeis das subas do cereal, non aos produtores de millo nen aos pequenos agricultores. Subliñou a conveniencia de protexer os intereses da riqueza gandeira, para el unha posibilidade nada desprezábel na España. Lembrou que, nesta cuestión, a reforma arancelaria beneficiaba tamén a Andalucía. Díaz Alonso acabou recuando na súa paixón desenmascarada facendo uso dun ton que pretendeu aliar ironía e lexitimidade da posición dos asinantes do voto particular. Efectivamente, após advertir que Suárez Pícallo traía o seu discurso “magnífico y elocuente” preparado, en contraste co del improvisado por ter que substituír a outro deputado, aseverou que “también hay que defender el trigo”, acabando coa consabida ladaíña:\n… la tragedia de la emigración que yo siempre, cada vez que me levanto a hablar de Galicia, no puedo dejar de mencionar porque yo he sentido en mi estómago el roer del hambre en la emigración, la tremenda angustia de ser hijo de una tierra rica , fértil, que me arrojaba a tierra extraña para entregarle mi trabajo, porque mi tierra no me daba el pan y otras cosas tan necesarias como el pan, que es la cultura del espíritu ( ibidem)\n…los Diputados que estamos enrolados en el Partido Galleguista tenemos una solución para este grave problema, y en este sentido hemos presentado a las Cortes una proposición de lei eximiendo a la pequeña propiedad , a aquello que constituye una unidad mínima labriega, de toda tributación; eximiéndola, además, del embargo , consagrándola así jurídicamente como instrumento de trabajo (ibidem)\n…al revés de lo que aquí se ha dicho el otro día de que España marcha a la unidad, sostenemos que marcha a la federación y para eses fin trabajaremos, dando todo, incluso la vida; porque el marchar España hacia la unidad sería la inmensa desgracia de volver al pasado, y a eso no podemos volver a pretexto de ninguna doctrina jurídica, ninguna soberanía ni de cosa alguna que no sea lo que realmente vive y late en el pueblo español, porque España no es, a nuestro entender, una unidad, sino un conjunto de unidades que se armonizan entre si. Por eso, los que tenemos profunda fe en que en un futuro próximo España será federal (…) sostenemos la conveniencia de que con ocasión de esta ley tan importante y también de otras leyes, se contemple la situación de las regiones y se deje abierta la posibilidad de que sean ellas las que den forma, solución a los problemas que les son peculiares (ibidem)\nRamón expresaba entón a súa esperanza de que dentro de moi pouco tempo Galiza traería o seu Estatuto coas competencias plenas en agricultura. Volvendo ao rego da problemática agraria concreta, referiuse á necesidade de crédito agrícola para a transformación dos nosos cultivos para que rendan (prados e gando, froita…), a ensinanza profesional dos nosos labregos, a creación de organizacións cooperativas capaces de industrializar os nosos produtos agropecuarios…Como Otero tiña aludido ao individualismo negativo dos nosos labregos, Ramón aclara que existe desde que “Galicia dejó de ser Galicia” no século XV, pero engade:\nPolo tanto, Suárez Pícallo, como o PG, aceitaban os principios xerais da lei de Reforma agraria no que se refería a sentar o criterio de que a terra é para quen a traballa e de quen a traballa, dentro dunha tradición galega que –lembraba- se expresaba contundente no Manifesto da Asembleia Nazonalista de Lugo (1918). Pero para este principio humano e redentor se aplicar correctamente, había que contemplar os problemas específicos, neste caso os galegos. Acabou por defender, noutra ocasión (Diario de sesións, 7-9-1932), unha base adicional na que se pedía que as rexións autónomas, as mancomunidades e as provincias onde o réxime de agricultura fose o do minifundio, podan estudar, de acordo co Instituto de Reforma Agraria y previa consulta ás Corporacións parroquiais e municipais de campesiños , os puntos cardinais dunha reforma agraria adecuada: concentración parcelar, crédito agrícola gandeiro ; cooperativas de produción; industrialización e distribución de produtos agropecuarios; transformación de cultivos; escolas de economía rural e orientación campesiña, e hixiene e estética da vivenda rural. O problema dos foros e a cuestión fiscal merecían proposicións de lei específicas, que xa presentaran deputados galegos, el, entre outros. Co gallo do debate sobre os orzamentos de Agricultura para 1933 (Diario de sesións,nº 277, 16-12-1932), volveu repetir que os problemas dunha economía rural minifundista como a galega se resolverían adecuadamente só cando Galiza for autónoma. Repetía esta tese consciente de que era a véspera da xunta dos Concellos do país en Santiago de Compostela para daren o primeiro trámite legal á carta autonómica galega. Devecía por contar coas competencias en agricultura. Explicou cal era a contribución fiscal da terra galega ao Estado e o que lle adicaba o Ministerio nos Orzamentos. A diferencia era abismal ( case sesenta veces menor), e ademais os gastos eran preponderantemente burocráticos, ineficaces ou contraproducentes. Debullou un sennúmero de problemas que non achaban ningunha preocupación na actuación da burocracia, algúns aínda hoxe vixentes.\nNesta diferencia cifraba Suárez Pícallo e o PG a esperanza en lograr que Galiza fose unha “exemplar democracia social”. Debeu aturar a interrupción continua doutro deputado, o Sr. Lorenzo.\nA decepción dos deputados nacionalistas co Goberno plasmouse nunha cascata revisora de todos os problemas tratados até entón, que non se fixera nada para resolvelos. Baixo a forma de interpelación ao Goberno, co título “Problemas de Galicia”, interveu primeiro Castelao (23-5-1933) e ao día seguinte (24-5-1933), Otero Pedraio e Suárez Pícallo. A Ramón tocoulle falar de temas “duros”, de tipo económico e social. É consciente de que se vivía unha etapa convulsiva, de cambio social a nivel mundial. Novamente cita a Marx para afirmar que os movementos revolucionarios perseguían que os medios de produción, os instrumentos de traballo sexan posuídos pola maioría da sociedade. Na Galiza, estando estes instrumentos en maos das nove décimas partes da súa poboación, cómo é posíbel que comece a haber síntomas de carácter revolucionario? Como é posíbel a decantación progresiva de moitas organizacións agrarias que comezaran a súa actividade na bandeira antiforal , hoxe constituídas por pequenos propietarios, cara a CNT ou a UGT, proprias do proletariado industrial ou dos xornaleiros? Sen dúbida é a sensación real de explotación. Suárez Pícallo aclara que, en puridade, a loita de clases tomaba a seguinte formulación na Galiza:\nY en Galicia, Sres. Diputados, si hay alguna lucha perfectamente explicada , perfectamente delimitada, perfectamente clara, no es una lucha de clases entre explotado y explotador; es una lucha de todos los trabajadores de Galicia, o de su mayoría, contra el Estado (…) contra el Estado cobrador de tributos y gendarme, que es lo que fue hasta hoy el Estado en Galicia (ibidem)\nA sensación de crise, de convulsión social, está agudizada polo feito de que xa non chega de América, como antes, case o 50 por cento da circulación monetaria de Galiza, pero chegan “barcos cargados de desocupados, de derrotados, que aumentan el número de nuestros obreros sin trabajo” (ibidem). Con este panorama, o goberno da República aumenta as contribucións, mantén os aranceis sobre o millo, protexe a siderurxia vasca, a industria téxtil catalana, o carbón asturiano, o trigo castelán, pagándoo a economía galega ( a conserva, o sector agropecuario…). Ramón asevera:\nAs importacións de carne conxelada, en nome da “economía nacional”, mesmo antes de entrar en vixencia o Tratado comercial con Uruguai, contribúe a maior indefensión da industria gandeira galega. Ao negociar tratados internacionais o Goberno acórdase do que considera “economía nacional” (aceite andaluz, laranxa valenciana…). Nese concepto non entra nen a industria conserveira-pesqueira galega, pese a representar o 75% do total de España. O discurso de agravios foi tan longo que o deputado foi interrompido pola Presidencia para continuar ao día seguinte (Diario de sesións, nº 344, 25-5-1933). A enumeración continuou: importacións de madeira a prezo de dumping, falta de repoboación forestal, contrabando de gando pola fronteira con Portugal, desatención na aplicación de aspectos positivos da Reforma agraria, desprezo e desatención coa Misión Biolóxica de Galicia, carencia total de ensinanzas agrarias e pesqueiras, espera pola prometida lei de foros, falta de vixilancia mariña, carencia de portos de abrigo. E rematou con Ferrol. A ansiedade dos 3000 traballadores da Constructora Naval que podían ir ao paro por falta de traballo. Era unha empresa privada, pero vivía do traballo para o Estado: a construción de buques de guerra. Suárez Pícallo, como xa fixera con anterioridade, en outro debate ( Diario de sesións, nº 135,15-3-1932), expresou o desexo de que Ferrol non permanecese atado á construción de naves de guerra. O ensoño era que aquelas instalacións e capacidade técnica dos traballadores valesen para organizar un vasto plano galego de industrialización. Precisamente no devandito debate afirmara:\nNunha entrevista, con 67 anos, concedida aos seus alumnos dun curso de xornalismo, á pregunta de que fixo na Galiza desde 1931, responde: “Elegido diputado en 1931 a las Cortes Constituyentes de la República por Coruña, intervine en el Parlamento con sesenta y dos discursos sobre Galicia en dos años…” (“Ramón Suárez Pícallo, escolma de textos en galego”, 2008,p 174). Nen unha palabra sobre a guerra nen os sufrimentos do exilio. Curiosamente sae a relucir a guerra para xustificar a súa soltaría…Ramón lembraba o seu activismo, as súas intervencións, nada acomplexadas, e as máis diversificadas dos deputados nacionalistas. Nós admiramos hoxe a súa oratoria precisa, clara, exenta de excesivas retóricas, directa, de bo xornalista. E podemos constatar como as súas análises, expresión do traballo colectivo organizado polo PG, especialmente sobre o campo galego e o papel da economía galega dentro do Estado español, serviron de partida aos estudos posteriores que realizaron Xosé Manuel Beiras ou Ramón López Suevos, empeñados en aplicaren de forma non dogmática o marxismo á realidade nacional galega, ou si se quixer, en vincular nacionalismo e marxismo. Vinculación que hoxe sustenta unha parte esencial do movemento nacionalista galego.\n← RAMÓN SUÁREZ PICALLO, O SADENSE UNIVERSAL: EXPERIENCIA CHILENA (1941-1956)\nRAMÓN SUÁREZ PICALLO. NOTAS AUTOBIOGRÁFICAS (e IV) →


ESTOUTRAS: Segundo prensa paquistaní tropas estadounidenses, inglesas e francesas xa estarían en Libia\nSegundo prensa paquistaní tropas estadounidenses, inglesas e francesas xa estarían en Libia\nTropas estadounidenses, francesas e inglesas en Libia\nEstados Unidos, Inglaterra e Franza enviaron centos de 'asesores' para adestraren e apoiaren as forzas anti-Gaddafi no leste de Liba, zona rica en petróleo, controladas aparentemente por 'grupos de rebeldes armados'.\nSegundo unha información confirmada por un diplomático libio na rexión, os tres países occidentais desembarcaron forzas especiais en Cirenaica, onde agora están estabelecendo as súas bases e centros de formación «para reforzaren as forzas rebeldes que están a resistir aos seguidores de Gaddafi en diversas zonas adxacentes».\nUn funcionario libio que pediu non ser identificado afirmou que as tropas estadounidenses e inglesas foron desembarcadas na noite entre o 23 e 24 de febreiro a través de buques de guerra americanos e franceses e pequenos barcos nos portos libios de Benghazi e Tobruk.\nAs forzas occidentais están presuntamente a preparar as bases de adestramento de milicias locais para resistiren a presión das forzas leais a Gaddafi e controlaren esta zona rica en petróleo.\nOutras informacións falan de que os esforzos por 'neutralizar' a Forza Aérea libia están tamén en marcha, e así limitar o poder de Gaddafi a Trípoli e illalo do resto do país.\nNamentres, tres buques de guerra da India foron tamén enviados ás zonas controladas polos rebeldes (...)


A CIG esixe o pago dos salarios ao persoal da estación de servizo de Rabisco Oil en Ferrol - CIG: Confederación Intersindical Galega\n05 Xullo 2022 20:35\nO persoal da estación de servizo Rabisco Oil (na estrada de Castela 318), composto por oito persoas, ten pendente de cobrar a mensualidade de maio e a paga extraordinaria de marzo. A FGAMT-CIG denuncia que o cadro de persoal leva soportando continuos atrasos no pagamento dos seus salarios desde hai moitos meses, mais a situación foise deteriorando até chegar ao punto da débeda destas dúas mensualidades. De feito, a nómina do mes de abril non se lles abonou até hai uns días.\nA representación dos traballadores tenlles transmitido as administradoras da empresa (da familia de Manuel Rey) a necesidade de dotar de liquidez a empresa, para así facer fronte a esta débeda e poder ter produto suficiente para que a estación teña unha actividade normal.\nDiante desta situación, o persoal decidiu en asemblea emprender accións mobilizadoras no caso de que non se regularice o pago das súas nóminas nos vindeiros días, así como emprender aquelas accións diante dos organismos competentes para que se proceda ao estrito cumprimento da legalidade vixente.