BM Culleredo – Página 3 – BM Culleredo\nMateo Díaz convocado pola Federación Española de Balonmán\nAutor BM CulleredoPublicado el 29/06/2019 Deja un comentario para Mateo Díaz convocado pola Federación Española de Balonmán\nMateo Díaz Fernández, xogador do Club Balonmán Culleredo, convocado para as xornadas de Tecnificación Deportiva da Federación Española de Balonmán.\nNestes últimos momentos da tempada vimos de recibir outra boa nova (unha máis), coa convocatoria do noso cadete Mateo Díaz pola Federación Española. Participará nunhas xornadas de observación que terán lugar do 28 de setembro ata o 5 de outubro no Centro de Alto Rendemento de Granada.\nMateo chegou ao noso club procedente do Colexio Liceo la Paz, experimentando no último ano unha progresión moi importante, e malia ser aínda xogador de primeiro ano, chegou a consolidarse coma un dos piares do noso equipo cadete de División de Honra. Este feito xa nos adianta que na próxima tempada, está chamado a ser un xogador determinante nesta categoría.\nEsta convocatoria é un novo premio non só ao esforzo de Mateo, senón tamén ao traballo que se está a facer desde todo o noso club, onde as convocatorias con seleccións galegas, e mesmo as chamadas da Federación Española xa non son unha novidade.\nPublicado el 29/06/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para Mateo Díaz convocado pola Federación Española de Balonmán\nIV Torneo CULLEFEST-Balonmán HERBA-Este Sábado en O Burgo\nAutor BM CulleredoPublicado el 15/06/2019 15/06/2019 Deja un comentario para IV Torneo CULLEFEST-Balonmán HERBA-Este Sábado en O Burgo\nPublicado el 15/06/2019 15/06/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para IV Torneo CULLEFEST-Balonmán HERBA-Este Sábado en O Burgo\nO Infantil Masculino cae na semifinal de Copa\nAutor BM CulleredoPublicado el 08/06/2019 08/06/2019 Deja un comentario para O Infantil Masculino cae na semifinal de Copa\nInfantil masculino División de Honra. Semifinal de copa: Porriño 30 - Culleredo Sutenor 27. Derrota dos nosos rapaces no primeiro enfrontamento desta final a catro que se está a disputar en Ponteareas, que nos deixa fora da final desta competición. O noso equipo comezou o encontro mandando no campo e no marcador, como nos ten acostumbrados. Un pouco máis atascado en ataque do que é habitual, pero mantendo o control grazas a efectividade da defensa e da portería. Co paso dos minutos, consolidábase esta tendencia, sempre por diante no marcador, chegando a estar ata cinco tantos por riba dos porriñáns (no descanso, vantaxe de 2 para o Culle). Pero mediada a segunda parte, o cansancio empezou a notarse, e sobre todo en defensa, apareceron os erros, e o Porriño, máis enteiro, conseguía darlle a volta ao marcador, rematando o enfrontamento cun Culle totalmente abatido intentando á desesperada non entregar o partido.\nRemata así a tempada para este equipo, que comezou na segunda semana de agosto preparando o Play-Off de ascenso, e na que conseguíu de maneira brillante proclamarse campión de liga e clasificarse por vez primeira no club para o Campionato de España. Unha tempada moi longa, moi dura, pero que foi absolutamente brillante, e por riba de todo, ilusionante, tanto para estes rapaces como para todo o club. Agora, merecidas vacacións.\nPublicado el 08/06/2019 08/06/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para O Infantil Masculino cae na semifinal de Copa\nO BM Culleredo Subcampión Galego Alevín e terceiro Galego Benxamín\nAutor BM CulleredoPublicado el 02/06/2019 02/06/2019 Deja un comentario para O BM Culleredo Subcampión Galego Alevín e terceiro Galego Benxamín\nIntenso sábado en Lalín para as categorías base do Balonmán Culleredo. Desprazábanse a vila pontevedresa os Cullerdenses coma campións provinciais Alevín e Benxamín.\nEn categoría benxamín o BM CULLEREDO O Burgo comezou gañando ao representante de Ourense BM Pabellón por 6 puntos a 2 nun sensacional partido. O seguinte enfrontamento mediunos contra o futuro campión galego, o CB Lucence, partido no que os cullerdenses sucumbían por 8 puntos a 0. No terceiro enfrontamento do día tamén os cullerdenses perdían contra o BM Lalín, partido no que notaron o cansancio acumulado ao longo do día. Bos resultados aínda así para os benxamíns do Culle que, formado por nenos e nenas de 2º, 3º e 4º de primaria.\nEn categoría alevín o día comezaba moi ben para o BM CULLEREDO. Superaban ao Carballiño, representante de Ourense por un claro 8-0 a puntos e logo de comer medíanse as forzas fronte ao CB Lucense, con resultado tamén 8-0 a favor dos cullerdenses nun partido no que se despregou un gran xogo. Partíase cara o partido fronte ao BM Cisne de Pontevedra con unha ventaxa de dous puntos que os pontevedreses perderan fronte aos ourensans, máis o culle non despregou un gran xogo e non atinou fronte a un gran porteiro rival. Perdían o primeiro tempo por 7 goles a 5, o segundo por 6-5 e o terceiro por 5-4. No derradeiro período o culle gañou 4-8, conseguindo desta maneira empatar o encontro a goles, pero perdendoo a puntos por 6-2, quedando na clasificación final o BM Cisne con 20 puntos e o BM Culleredo con 18. Non foi un gran partido dos cullerdenses logo de unha tempada magnífica, e o rival amosou un bo xogo colectivo que a postre deulle o campionato Galego alevín.\nBoa xornada en Lalín da base do Culleredo, representando a provincia de A Coruña como campións e facéndose oco entre grandes clubes de Galicia, amosando o gran nivel nas súas escolas xunto ao campionato galego en categoría Infantil masculina recentemente acadado.\nA expedición a Lalin do BM Culleredo representando a provincia de A Coruña\nPublicado el 02/06/2019 02/06/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para O BM Culleredo Subcampión Galego Alevín e terceiro Galego Benxamín\nO BM CULLEREDO Campión Provincial BENXAMÍN\nAutor BM CulleredoPublicado el 27/05/2019 27/05/2019 Deja un comentario para O BM CULLEREDO Campión Provincial BENXAMÍN\nNesta intensa fin de semana, además de ter o noso equipo infantil masculino de división de honra representando a Galicia no Cpto de España, andivemos moitos de nos en Camariñas, pois alí celebráronse os cptos provinciais Alevín BM5 e Benxamín BM5 e a fase final a 4 da competición de 2ª division infantil femenina.\nA categoría infantil femenina comezou xa venres, e as nosas nenas do equipo Culleredo-Abegondo quedaron cuartas de Galicia na súa categoría. Un bo resultado para un grupo que ainda se está a formar.\nO sábado na categoría Alevín BM5 os dous equipos representantes do BM Culleredo non puideron dalo todo, mais fixeron unha digna representación tendo en conta que todos eles son de primeiro ano e enfrontáronse a nenos da súa idade e con un ano máis.\nE o dómingo os Benxamíns do Tarrío e de O Burgo fixeron un papel formidable. Pasou o Tarrío a semifinais, e o paso a gran final escapouselle por golaverage logo de empatar co Colexio Liceo a 4 puntos. Finalmente quedou cuarto clasificado da provincia.\nO BM Culleredo O Burgo benxamín pasou a final logo de derrotar ao Abegondo na semifinal, e quedou finalmente CAMPIÓN PROVINCIAL BENXAMÍN.\nFoi unha grande festa a vivida en Camariñas nesta fin de semana.\nO vindeiro sábado 1 disputarase en Lalín o campionato galego benxamín BM5 (co Culleredo O Burgo) e o campionato galego alevín BM7 (co Culleredo Tarrío). Alí medirémonos aos campións das provincias de Lugo, Ourense e Pontevedra, máis o éxito xa está acadado. O só chegar aqui xa é tremendamente meritorio.\nPublicado el 27/05/2019 27/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para O BM CULLEREDO Campión Provincial BENXAMÍN\nO Infantil Masculino finaliza a súa participación no Campionato de España\nAutor BM CulleredoPublicado el 26/05/2019 26/05/2019 Deja un comentario para O Infantil Masculino finaliza a súa participación no Campionato de España\nInfantil masculino Campionato de España (2ª Fase, 3º e 4º postos): Pan Moguer 32 - Culleredo Sutenor 21.\nÚltimo partido dos nosos rapaces neste campionato estatal no que non puideron superar ao equipo andaluz co que nos tocou competir. O noso equipo acusou neste torneo a brevedade da plantilla, e hoxe, nun encontro que non servía máis que para dirimir un posto na clasificación que non outorgaba ningún premio, o Culle apareceu moi tocado fisicamente, pero sobre todo animicamente. Deste xeito, o partido estivo competido ata o descanso, pero a segunda metade fíxose completamente costa arriba, co noso equipo incapaz de frear ao rival, por falta de forzas, fisicas e mentais.\nDespedímonos do Campionato de España, pero non podemos esquecer o enorme éxito que supón para o noso club conseguir clasificar por primeira vez a un equipo nesta fase estatal, na que todos os nosos rivais eran habituais do torneo. Foi a primeira vez, pero este equipo non é máis que a punta de lanza, de seguro, non será a última, o que ven por detrás apunta alto. Aínda que non fora exitosa en termos de clasificación, foi sen dúbida unha experiencia importantísima como equipo e como club. Foino tamén a nivel persoal para todos os xogadores que participaron, moitos deles con gran proxección de cara ao futuro, e mesmo para os dous alevíns que concorreron como invitados, Samuel e Marco, que aínda que disputaron poucos minutos, fixérono extraordinariamente ben. Un investimento do club para cando sexan eles os que volvan a esta competición como líderes do seu equipo.\nHoxe, e sempre, todo o noso apoio a un equipo que segue a ser o merecido campión galego desta tempada.\nPublicado el 26/05/2019 26/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para O Infantil Masculino finaliza a súa participación no Campionato de España\nO Infantil Masculino debuta no Campionato de España\nAutor BM CulleredoPublicado el 24/05/2019 24/05/2019 Deja un comentario para O Infantil Masculino debuta no Campionato de España\nO noso infantil masculino, Culleredo Sutenor, xa está camiño de Aranda del Duero, onde hoxe comeza a súa participación no campionato de España. Ás 19:30h espéranos o CD Iplacea. Moita sorte rapaces!\nPublicado el 24/05/2019 24/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para O Infantil Masculino debuta no Campionato de España\nCAMPAÑA DE CAPTACIÓN BM FEMENINO\nAutor BM CulleredoPublicado el 22/05/2019 22/05/2019 Deja un comentario para CAMPAÑA DE CAPTACIÓN BM FEMENINO\nO clube Balonmán Culleredo comeza a súa campaña de captación enfocada especialmente a sección femenina.\nO clube Balonmán Culleredo, clube do Concello pioneiro na creación dunha sección femenina, colle pulo neste intre e, para a tempada que ven, sacará a competir equipo sénior femenino con rapazas saídas das escolas do clube.\nTódalas rapazas teñen cabida no Culle, dende os 4 anos ate adultos, polo que agora é un bo momento para unirte.\nOfrecémosche diversión e deportividade a tope, e xa para as rapazas en idade xuvenil a posibilidade de entrenar e ser convocadas co equipo sénior femenino.\nNon o dubides. Únete ao clube.\n*Durante o resto desta tempada a asistencia a adestramentos será gratuíta para as novas incorporacions.\nPublicado el 22/05/2019 22/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para CAMPAÑA DE CAPTACIÓN BM FEMENINO\nCelebrado o IV Torneo de Balonmán Femenino-Letras Galegas Culleredo 2019\nAutor BM CulleredoPublicado el 20/05/2019 20/05/2019 Deja un comentario para Celebrado o IV Torneo de Balonmán Femenino-Letras Galegas Culleredo 2019\nO pasado 17 de Maio disputouse en Culleredo o IV Torneo de Balonmán Femenino-Letras Galegas 2019, no que máis de 150 nenas e rapazas competirón xogando ao deporte que máis lles gusta. Rapazas dos clubes Balonman Xallas, de Sta Comba, Arteixo BM, BM Ribadosar (Santiago), BM Brigantium (A Coruña) e do propio organizador, Balonmán Culleredo demostraron unha vez máis que o Balonmán tamén é femenino, reivindicando o seu lugar no deporte dende os 4 anos ate categoría sénior. Foi unha gran festa a vivida no pavillón municipal de O Burgo unha edición máis, amosando que Culleredo é balonmán, e tamén é femenino.\nPublicado el 20/05/2019 20/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para Celebrado o IV Torneo de Balonmán Femenino-Letras Galegas Culleredo 2019\nIV TORNEO FEMENINO BALONMÁN CULLEREDO\nAutor BM CulleredoPublicado el 15/05/2019 15/05/2019 Deja un comentario para IV TORNEO FEMENINO BALONMÁN CULLEREDO\nO vindeiro venres 17 de Maio, día das letras galegas, celebraremos o noso xa tradicional torneo de balonman femenino, un día na que as protagonistas son as mulleres do clube. Nesta cuarta edición, xa a cuarta, serán case 200 xogadoras do Arteixo Balonman, BM Brigantium, BM Ribadosar, BM Xallas e do propio Balonmán Culleredo as que gozarán do seu día adicado ao balonmán.\nO clube Balonmán Culleredo quere mediante este evento anual por de manifesto que, a pesares das dificultades da práctica do Balonmán Femenino debido ao alto coste económico (menor número de equipos conlevan desprazamentos máis longos), en Culleredo as mulleres e rapazas son unha parte moi importante do clube e loitan coma espartanas para poder practicar o deporte que máis lles gusta.\nAgardamoste no pavillon Municipal de O Burgo este venres 17.\nPublicado el 15/05/2019 15/05/2019 Autor BM CulleredoDeja un comentario para IV TORNEO FEMENINO BALONMÁN CULLEREDO\nHorarios da fin de semana 12/02/2020\nResumo da fin de semana 11/02/2020\nHORARIOS DA FIN DE SEMANA 06/02/2020\nHoxe coñecemos a: SUTENOR 05/02/2020\nRESUMO DA FIN DE SEMANA 04/02/2020


ORDENANZA MUNICIPAL REGULADORA DA LICENZA DE PRIMEIRA OCUPACIÓN\nHome Ordenanzas ORDENANZA MUNICIPAL REGULADORA DA LICENZA DE PRIMEIRA OCUPACIÓN\nO artigo 194 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galiza dispón que a licenza urbanística ten por finalidade comprobar que os actos de ocupación, construción, edificación e uso do solo e do subsolo proxectados se axustan ao ordenamento urbanístico vixente, verificando se as obras e usos proxectados reúnen, entre outras, as condicións esixibles de seguridade, salubridade, habitabilidade e accesibilidade.\nO artigo 20.1 da Lei 18/2008, do 29 de decembro, de vivenda de Galiza, dispón que a licenza de primeira ocupación é o acto administrativo que acredita que o edificio ou vivenda cumpre os requisitos esixidos para ser destinado a uso residencial, especialmente que a obra está completamente executada e se axusta á licenza urbanística outorgada.\nO artigo 21 do mesmo texto legal establece que a licenza de primeira ocupación é o único documento que permite a conexión do abstecemento de auga potable, electricidade, telecomunicacións e outros servizos comunitarios. A administración municipal tras audiencia concedida ao promotor do edificio ou vivenda, poderá ordenar o corte da subministración contratada sen a existencia de licenza previa de primeira ocupación.\nPolo que atinxe á normativa estatal aplicable a esta materia, debémonos remitir ao artigo 21 do Regulamento de servizos das corporacións locais do 15 de xuño de 1955, que dispón que estarán suxeitas a licenza previa a primeira utilización dos edificios; nestas licenzas, en todo caso, examinarase, se o acto proxectado se axusta aos plans de ordenación urbana e, ademais (...) se o edificio pode destinarse a determinado uso, por estar situado en zona apropiada, e reunir condicións técnicas de seguridade e salubridade e, no seu caso, se o construtor cumpriu o compromiso de realizar simultaneamente a urbanización.\nAs licenzas de ocupación ou primeira utilización dos edificios formaron parte, tradicionalmente, do proceso urbanístico edificatorio, tendo como orzamento o certificado de terminación das obras expedido por técnico competente e alleo pois, á administración municipal. É lóxico, como así o esixe a normativa citada, que por medio desta licenza se comprobe a conformidade da edificación co proxecto construtivo; emporiso, non debemos esquecer o auténtico e real alcance da licenza: permitir a material ocupación e uso do inmoble, posibilitando a contratación dos servizos de luz, auga, gas, teléfono e análogos. Para posibilitar a ocupación material e uso do inmoble, este deberá reunir óptimas condicións de habitabilidade, salubridade, seguridade e solidez, debendo todas elas quedar debidamente certificadas por técnico competente. Se como resultado destas comprobacións se descubrisen anomalías urbanísticas, serán indicadas no informe do técnico municipal, debendo ser tratadas en todo caso polos procedementos na Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galiza, apicándose en todo caso o principio de proporcionalidade para o outorgamento ou non da licenza de primeira ocupación ou utilización. Neste sentido, se as anomalías detectadas son de escasa entidade e non impiden a perfecta utilización do inmoble aos fins oportunos, non deberían obstaculizar o outorgamento da licenza de primeira ocupación, sen prexuízo de que paralelamente teñan que instrumentarse as correspondentes medidas de legalización das obras ou, no seu caso, tendentes á reposición da realidade física alterada.\nResulta evidente, ante a escasa regulación na materia, a necesidade de aprobar a presente ordenanza reguladora do procedemento e requisitos para o outorgamento de licenzas de primeira ocupación dos edificios. Esta ordenanza pretende tamén ser respectuosa cos dereitos que se adquiriran por parte do titular final do inmoble, tratando coa maior cautela posible as causas de denegación da licenza.\n1.- A presente ordenanza ten por obxecto establecer os requisitos e o procedemento para o outorgamento da licenza de primeira ocupación de edificios e a licenza de primeira utilización, uso ou posta en funcionamento de servizos, de conformidade co disposto nos artigos 194 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galiza e 20 e 21 da Lei 18/2008, do 29 de decembro, de vivenda de Galiza.\n2.- Establécese a obriga de solicitar e obter licenza municipal para a primeira ocupación ou utilización, unha vez rematada a súa construción, rehabilitación ou reforma.\n3.- A licenza de primeira ocupación ten por finalidade autorizar a posta en uso dos edificios ou instalacións, tras a comprobación de que a obra realizada se axusta á licenza concedida, así como que reúne as condicións técnicas de seguridade, salubridade e accesibilidade e que pode habilitarse para o uso ao que se destina e, no seu caso, que o construtor cumpriu o compromiso de realización simultánea da urbanización e reposición, caso de telos danado, dos elementos ou servizos afectados. A licenza non se outorgará se o edificio non estivese dotado de todos os servizos urbanísticos esixidos pola lexislación e o planeamento urbanístico en vigor.\n4.- En caso de ser preceptiva a licenza de actividade, ademais da licenza urbanística de obras, a primeira utilización das edificacións será autorizada mediante o outorgamento de dita licenza ou, no seu caso, mediante a correspondente licenza de primeira utilización, uso ou posta en funcionamento de servizos. A tal efecto, o titular da actividade deberá aportar, ademais da que corresponda, a documentación a que se refire o artigo 4.2 desta ordenanza.\nARTIGO 2.- ACTOS SUXEITOS A LICENZA DE PRIMEIRA OCUPACIÓN\nEstarán suxeitos a licenza de ocupación, a primeira utilización das edificacións resultantes de obras de nova planta, e calesquera outras unidades edificatorias e locais resultantes de obras de reforma parcial ou xeral, consolidación ou restauración, nas que houbera alteración do uso ao que se destinan ou modificacións na intensidade de ditos usos, tales como o incremento do número de vivendas nos edificios, transformación en vivendas de locais comerciais ou outros actos similares.\nA licenza de primeira ocupación será esixible a todas as obras de nova planta que se vaian terminando a partir da entrada en vigor da presente ordenanza, aínda que o proxecto entrara con anterioridade.\nA estes efectos, entenderase que as obras están terminadas a partir da data de expedición do certificado final de obras subscrito polo facultativo ou facultativos competentes, contrastando que a terminación efectiva da obra se corresponde con esa data.\nARTIGO 3.- SOLICITANTE\n1.- Está obrigado a solicitar licenza de ocupación para a primeira utilización dos edificios o titular da licenza urbanística de obras. Subsidiariamente dita solicitude poderá ser realizada polo adquirente ou usuario da edificación.\n2.- Cando a licenza de obras autorice a execución por fases dentro dun conxunto edificatorio, poderase solicitar licenza de ocupación para cada unha das fases a que se refira a licenza concedida, sempre que sexan funcionalmente independentes. En calquera caso deberá especificarse a orde de execución das fases.\nARTIGO 4.- DOCUMENTACIÓN E TRAMITACIÓN\n1.- O prazo máximo no que debe notificarse a resolución do procedemento relativo a solicitudes de licenzas de primeira ocupación será de dous meses, sempre e cando ditas solicitudes veñan acompañadas da documentación a que se refire o parágrafo seguinte. En todo caso, o cómputo de dito prazo quedará suspendido polo tempo que medie entre a notificación pola que se requira ao interesado para a emenda de deficiencias ou aportación de documentos e o seu efectivo cumprimento ou, no seu defecto, polo transcurso do prazo concedido para iso.\n2.- As solicitudes deberán ir acompañadas da seguinte documentación:\na) Solicitude debidamente cuberta acompañada de copia da licenza de obra/apertura concedida.\nb) Xustificante do pagamento das taxas e/ou impostos que correspondan en concepto de outorgamento de licenza de primeira ocupación.\nc) En caso de existir, xustificante do aboamento do ICIO correspondente á diferenza entre o orzamento de execución material do proxecto que serviu de base para a execución da licenza e o custo do realmente executado.\nd) Documento acreditativo de que a obra foi dada de alta para os efectos do Imposto de bens inmobles.\ne) Certificación final de obra, cos anexos que resulten procedentes, na que o director da execución material das obras certificará ter dirixido a execución material das obras e controlado cuantitativa e cualitativamente a construción e a calidade do edificado de acordo co proxecto, a documentación técnica que o desenvolve e as normas da boa construción.\nAsí mesmo, o director da obra certificará que a edificación se realizou baixo a súa dirección, de conformidade co proxecto obxecto de licenza e a documentación técnica que o complementa, achándose disposta para a súa adecuada utilización con arranxo ás instrucións de uso e mantemento. Todo iso de conformidade co disposto no vixente código técnico da edificación.\nDita certificación deberá ser visada polo colexio profesional correspondente e estar acompañada de fotografías de todas as fachadas da edificación.\nf) Certificado final das obras de urbanización que se acometeran simultaneamente coas de edificación, no que se fará constar que o edificio está dotado de servizos urbanísticos esixidos, ou a acta de recepción polo concello de terse efectuada con anterioridade.\ng) Certificado expedido pola Xefatura Provincial de Inspección de Telecomunicacións no que conste que se presentou o correspondente proxecto técnico de infraestrutura común de telecomunicacións, e o certificado ou boletín de instalación, segundo proceda, de que dita instalación se axusta ao proxecto técnico.\nh) Presentación dos seguintes documentos esenciais do libro do edificio:\n- Acta de planeamento previo e de comezo da obra.\n- Acta de recepción de edificio terminado con relación doutros axentes intervenientes.\n- Liquidación final de obra executada.\n- Certificado de control de calidade.\n- Certificado de eficiencia enerxética de edificio terminado.\ni) Certificado realizado por empresa homologada de que a edificación cumpre coa normativa de protección contra a contaminación acústica e cos requisitos de illamento acústico recollidos no proxecto obxecto de licenza. Este certificado non é necesario no caso de vivendas unifamiliares illadas.\nk) Naqueles casos en que fose necesario conservar e integrar restos arqueolóxicos encontrados, deberá presentarse o preceptivo informe resultante da actuación.\nl) Escritura de división horizontal ou declaración de obra nova.\nm) No caso de licenza de ocupación parcial, informe de coordinador de seguridade e saúde respecto á posibilidade de fin de obra parcial.\nPresentada a solicitude coa indicada documentación, procederase a instruír o expediente, solicitando informe aos servizos técnicos municipais competentes e calquera outro que se estime necesario para resolver.\nÁ vista da documentación aportada e, no seu caso, das correspondentes visitas de inspección, os informes municipais farán constar se a obra se realizou con arranxo ao proxecto técnico e licenza urbanística concedida; se a edificación reúne as debidas condicións de seguridade, salubridade, ornato e habilitabilidade; e se o edificio é apto para o uso ao que se destina.\nNo seu caso, tamén farán constar se foron debidamente restaurados os elementos ou servizos urbanísticos que puidesen quedar afectados como consecuencia das obras; e se se completou a urbanización necesaria para que os terreos edificados acaden a consideración de soar, téndose completado os servizos esixibles e regularizado as vías públicas existentes.\n4.- En caso de disconformidade respecto ao proxecto autorizado pola licenza, será necesario solicitar e obter, se a obra fose convalidable, a legalización das variacións, sen prexuízo das responsabilidades que por iso se puidesen esixir.\nUnha vez ultimado o expediente, elevarase proposta de resolución ao órgano municipal competente para o outorgamento ou denegación da licenza municipal de primeira ocupación.\nARTIGO 5.- RESPONSABILIDADE CIVIL, PENAL E ADMINISTRATIVA\nO outorgamento da licenza de primeira ocupación non exclúe a responsabilidade civil, penal ou administrativa na que puidesen incorrer os solicitantes, construtores e técnicos intervenientes no proceso de edificación, a cal se regulará de conformidade co previsto na lexislación que lle sexa de aplicación.\nARTIGO 6.- VIVENDAS DE PROTECCIÓN\nSe as obras executadas consistiran na construción de vivendas en réxime de protección, a licenza de primeira ocupación non se poderá conceder sen que se acredite a súa cualificación definitiva polo órgano competente da comunidade autónoma.\nARTIGO 7.- CONTRATOS DE SUBMINISTRACIÓN DE SERVIZOS\n1. As empresas subministradoras dos servizos de auga, gas, electricidade, telecomunicacións e outros análogos, esixirán para a contratación e prestación dos respectivos servizos a acreditación de ter obtido licenza de primeira ocupación ou licenza de primeira utilización, uso ou posta en funcionamento do servizo, non podendo formalizar ningún contrato de subministración noutro caso, baixo responsabilidade das referidas empresas.\nA teor do establecido no artigo 108.1 f) da Lei 18/2008, do 29 de decembro, de vivenda de Galiza, o incumprimento por parte das compañías de auga, gas, electricidade, telecomunicacións e outros servizos comunitarios da subministración sen a existencia de licenza de primeira ocupación e, no seu caso, sen a resolución de cualificación definitiva de vivenda protexida, será considerado como infracción grave, dando lugar á incoación do correspondente expediente sancionador.\n2. Emporiso, a licenza de primeira ocupación ou a licenza de primeira utilización, uso ou posta en funcionamento do servizo non constituirán requisito previo ás contratacións de subministracións nos seguintes supostos:\na) As orixinadas por cambio de titularidade da vivenda, comercio ou industria.\nb) As que teñan por obxecto edificios residenciais ou vivendas con cédula de habitabilidade, ou cédula de cualificación definitiva datada antes da entrada en vigor da presente ordenanza.\n3. A contratación provisional de servizos, que deberá formalizarse polo prazo estritamente necesario para a execución das obras, requirirá que o peticionario acredite ter obtida a correspondente licenza municipal.\n4. En caso de edificios de uso privado residencial, poderá autorizarse a contratación provisional de servizos cando as deficiencias detectadas polos servizos municipais e a súa reparación non afecten ás condicións de seguridade, hixiene e habitabilidade dos edificios, circunstancia que deberá ser sinalada no informe técnico emitido. Excepcionalmente, poderá outorgarse licenza de primeira ocupación cando quede acreditado que a emenda de deficiencias non imputables ao solicitante requira medios técnicos ou económicos desproporcionados respecto do custo total das obras e igualmente queden acreditadas as debidas condicións de seguridade, hixiene e habitabilidade dos edificios, o que haberá de certificarse por técnico competente.\n5. No caso de servizos ou actividades suxeitas a licenza de apertura, o concello autorizará provisonalmente a alta e a contratación de servizos unha vez que a solicitude de licenza de apertura tivera entrada no rexistro do concello. A denegación da licenza de apertura suporá o corte inmediato das subministracións correspondentes.\nNeste caso, o titular do servizo ou actividade será o responsable do mantemento das condicións de seguridade, hixiene e habitabilidade na actividade e/ou servizo até que o concello non conceda definitivamente a licenza de ocupación e/ou a licenza de primeira utilización, uso ou posta en funcionamento de servizos.\nA licenza de apertura e actividade non se concederá até que estea concedida a licenza de primeira ocupación ou, no seu caso, a licenza de primeira ocupación parcial.\nARTIGO 8. OBRIGAS DOS TITULARES DO EDIFICIO\nQueda prohibido aos titulares do edificio construído a súa ocupación por ningún título, sen a obtención previa da licenza de primeira ocupación ou autorización municipal.\nARTIGO 9. TAXA POR EXPEDICIÓN DA LICENZA\nO outorgamento da licenza que se regula na presente ordenanza devindicará a taxa establecida na correspondente ordenanza fiscal.\nDILIXENCIA: para facer constar que a precedente ordenanza publicouse integramente no Boletín Oficial da Provincia de Ourense número 129 de data 07 de xuño de 2012.


Comeza unha campaña para previr a dor costas entre os escolares españois | Consumer\nComeza unha campaña para previr a dor costas entre os escolares españois\nAdvirten de factores de risco como a carga da mochila, o mobiliario escolar inadecuado ou algunhas prácticas deportivas\nCo propósito de previr a dor de costas entre os escolares españois, os Colexios oficiais de Médicos e a Fundación Kovacs puxeron en marcha unha campaña para concienciar á poboación dun problema que, por exemplo no caso de Baleares, afecta ao 50,9% dos nenos e ao 69,3% das nenas de entre 13 e 15 anos.\nO exceso de carga nas mochilas, o mobiliario escolar inadecuado e a práctica inapropiada de deportes a nivel competitivo son factores asociados, segundo informou onte a Fundación Kovacs nun comunicado, a un maior risco de dor de costas nesas idades. A dor de costas foi o suficientemente intenso como para interferir na vida diaria do 21% dos nenos e do 30,7% das nenas, segundo un estudo da Fundación.\nA campaña ofrece unha serie de recomendacións para as autoridades sanitarias e educativas, así como para os propios escolares. Entre as medidas recomendadas destacan evitar estar todo o día sentado e facer exercicio físico de maneira habitual. Tamén aconsellan evitar cargar máis do 10% do propio peso na mochila e cumprir as normas de hixiene postural, como sentar o máis atrás posible na cadeira coas costas rectas e os cóbados apoiados, colocar a pantalla do computador fronte aos ollos e á altura da cabeza, e cambiar de postura frecuentemente ao estar sentado, tentando levantarse cada 45-60 minutos.\nOs promotores desta campaña advirten que, en contra do que se cría, as radiografías son inútiles para determinar a eventual orixe e prognóstico da dor de costas, que é similar entre os nenos con radiografías normais ou anormais. O ensino de normas de hixiene postural é eficaz entre os escolares, pero a Fundación precisa que resulta inútil se o mobiliario escolar impídelles aplicalas. “As cadeiras e pupitres cuxa altura non é regulable resultan inadecuadas para os escolares, xa que non poden axustarse á súa talla e obrigan a adoptar e manter posturas incorrectas durante horas”, comentan.\nAsí mesmo, a Fundación Kovacs indica que a práctica de deporte a nivel competitivo incrementa a probabilidade de padecer dor de costas, algo que non ocorre cando o exercicio se realiza de forma controlada. De feito, o exercicio físico regular é recomendable para mellorar o desenvolvemento da forza e a capacidade física, algo especialmente útil para reducir a influencia negativa doutros factores.\ncostas dor escolares


Confirman que a orixe da intoxicación en garderías de Cangas estaba no menú\nEuropa Press 23 octubre 2019 21:58 h.\nImagen de la escuela infantil A Galiña Azul O Hío. GSV\nAs análises apuntan a un peixe servido. Desde a Xunta chaman á calma e afirman que é unha incidencia leve\nAs análises realizadas por Sanidade sobre os alimentos servidos aos nenos de dúas escolas infantís da zona de Cangas confirmaron que o menú do pasado venres como a orixe da reacción alérxica que sufriron varios dos infantes que acoden a estes centros.\nO primeiro caso foi detectado o pasado venres en A Choupana, cando a algúns dos pequenos aparecéronlles ronchas e manchas vermellas polo corpo, que desapareceron espontaneamente en menos dunha hora.\nOs profesionais da escola, ante as sospeitas de que a orixe das manchas puidesen ser os alimentos, cambiaron rapidamente o menú servido na segunda quenda de comida.\nTamén se deron circunstancias similares noutra escola infantil da zona, a de O Hío, cuxa cociña está xestionada pola mesma empresa que o centro da Choupana. En total, a Consellería de Política Social tivo constancia de nove casos de reaccións alérxicas nos pequenos.\nA orixe do problema foi peixe servido nesa xornada. Segundo trasladaron fontes da Xunta a Europa Press, os técnicos analizaron o peixe tanto en cru, conxelado como cociñado e confirmaron a presenza dunha sustancia, histamina, por encima dos valores normais.\nSanidade acudiu á propia empresa encargada de ambas as cociñas e "non viron nada anómalo" polo que determinaron que a causa "máis plausible" é que rompese a cadea de frío nalgún momento do transporte do alimento por parte do distribuidor.\nDe feito, as mesmas fontes apuntan a esta posibilidade como a causa máis probable, posto que a empresa concesionaria cambiou de provedor de peixe hai menos dun mes. Finalmente, realizaron un chamamento á calma, posto que se tratou dunha incidencia leve e non dun problema a gran escala.\nConfirman que a orixe da intoxicación en garderías de Cangas estaba...\nFalece tras caerse mentres traballaba nun hórreo na súa vivenda, en Santiago\nAgride a unha froiteira da Coruña por vender peras de Cataluña


Concello do Barco : Antón Lopo falará sobre Lois Pereiro co gallo das Letras Galegas\nAntón Lopo falará sobre Lois Pereiro co gallo das Letras Galegas\nA figura do poeta Lois Pereiro e a súa obra van ser recordadas no Barco este venres 13 de maio (21 horas na Biblioteca Delgado Gurriarán), co gallo do Día das Letras. O escritor, poeta e artista Antón Lopo vai achegarlle ao público a biografía de Pereiro, monfortino coma el, tomando como base o libro "A palabra exacta. Biografía de Lois Pereiro", do propio Antón Lopo, publicado por Galaxia.\nLois Pereiro diante da Casa Grande de Viloira no verán de 1975, nunha excursión que fixera por terras de Caldelas e Valdeorras.\nLois Pereiro é o autor homenaxeado nas Letras Galegas 2011., o libro de Antón Lopo é un achegamento a Pereiro a través das persoas que máis íntima relación mantiveron con el, pero tamén coas voces que se enfrontaron á análise da súa poesía ou que, dalgún xeito, o reivindicaron. O resultado é un libro con múltiples puntos de vista onde se profundiza na figura e na obra dun dos escritores que mellor representa a individualidade en procura de sentido na sociedade contemporánea. Antón Lopo xa se ocupara das biografías de Fermín Bouza Brey, Lorenzo Varela e de Uxío Novoneyra.


Fin de curso en Avoescola Ferrolterra\nRedacción.- O pasado sábado 27 de xuño celebrouse o primeiro acto de fin de curso da Escola Infantil Avoaescola Ferrolterra. Expúxose ás familias un vídeo resume das actividades realizadas no curso (de setembro a xuño) agasallándolles ás crianzas e familias cunha lembranza fotográfica onde figuran todos os nenos e nenas. Quedou para a lembranza a pegada dos picariños que para o ano se incorporan a escola “grande”.\nA dirección informou da posta en marcha de diferentes actividades lúdicas e abertas para polas tardes, como de horta ecolóxica e de xogos. De seguido se representou a obriña de teatro con marionetas “A Eiruga comellona e a Bolboreta trouleira”, que trata sobre o ciclo da vida. Nela participaron activamente as crianzas, acompañadas das súas familias.


RCD-Deportivo : Arizmendi decepcón da tempada\nArizmendi decepcón da tempada\nEsta semnana realizei unha enconsta para escoller a decepción da tempada. A dcepción da tempada foi Arizmendi. Ista decisión debuese a pésima tempada de Arizmendi, que agora vou analizar.\nJavier Arizmedi regresou este verán á Coruña, cidade na que tivo os seus mellores anos da súa carreira profesional, na man de Joaquín Caparrós. O xogador madrileño pasou polo Valencia, Zaragoza, Getafe e Mallorca, pero en ningún destes lugares rendeu ao nivel que ofreceu cos herculinos. Por iso, cando se incoporou ao equipo de Fernando Vázquez, o dianteiro mantiña a esperanza de volver a disfrutar co fútbol, nun equipo feito con pinzas, no que debería ser importante.\nE a verdade é que ao principio foino. Comenzou a Liga como titular, compartindo línea de tres mediapuntas xunto con Culio e Bruno Gama. Ca marcha do portugués, o madrileño quedouse como a única opción de xogar na banda dereita, polo que continuo sendo imprescindible para o técnico de Castrofeito nos seguintes partidos. Sen embargo, a súa luz foise apagando pouco a pouco. Un síndrome factario lumbar asociado a unha sobrecarga nos isquiotibiales empezou a limar pouco a pouco o seu rendemento. Arizmendi xogaba con dor xa que o equipo necesitabao, pero a súa aportación era cada vez máis escasa. Ata que un día non pudo máis e tivo que parar. O seu posto na banda dereita quedou practicamnete deserto, con xogadores como Rudy, Nuñez, Juan Carlos que por un motivo ou outro nunca chegaron a asentarse.\nTampouco o madrileño conseguería volver. Aunque regresou da lesón, foi pouco a pouco desaparecendo. Primeiro, como revulsivo dende o banquillo. Logo, nin eso. Na segunda volta ata tivo qur ver varios partidos dende a grada, xa que Fernando Vázquez non contaba con el nin para a convocatoria. A súa luz foise apagando lentamente ata converterse nun xogador intrascendete. Non foi o seu regreso xoñado.\nPublicado por queco en viernes, junio 27, 2014\nEtiquetas: Análisis, Puntuaciones\nOltra novo adestrador do Recreativo\nE agora... A quedarse en Primeira¡\nPablo Insúa mellor xogador da tempada


o viticologo dos bagos » Couto Mixto\nA raia, ese espazo fronteirizo “sensa frontieras”, unha raia virtual salpimentada de pequenos “viñuedos”, “majuelos”, “pagos”, pezas, viniñas antigas, e outras máis novas, poboadas por castes de entre Douro e Sil, algunha delas descoñecida para nos e que nos soan como de máis alá da Terra Media, desta terra media que é Monterrei, ou aos tempos das repúblicas de homes libres que nos relata Manuel Gago.\nNo Couto Mixto 2010 estas castes son a Dona Branca, o Verdelho e a Formosa, elaboradas en Mandin (Verín) por Francisco Pérez Diéguez, máis coñecido como Xico de Mandín, viticultor cunha biografía moi interesante, entre outras cousas el fora dos primeiros que se mobilizaran para a constitución da D. O. Monterrei. Hai máis información sobre esta comarca arraiana e sobre o seu Xico no post Festa das Adegas do blog da Asociación Galega de Viticultura.\nO Couto Mixto representaba ese ente onde nos gustaría vivir: autogobernado, con lingua de seu, liberto de exercitos, de impostos ou de tributos polas terras e polo comercio, sen dni, con dereito de asilo e incluso con algo tan futurista nos tempos que andamos coma o dereito de derogación, que non é outro que a posibilidade de mudar os representantes elixidos se non desempeñaban a súa función.\nHai algo mediterránico neste branco, de viños do Mediodía occitano… de luz dourada reflectida entre ortigas e ameixeiras, de campo peiteado con herbas aromáticas azoutadas polos raios do sol, de piña e froita escarchada aderezadas con cravo e noz moscada que, no seu paso pola boca, acompañan un trago saboroso e denso pero suave, redondo pero integrado cunha escintilante acidez.\n« Ladeira Vella Clos Saint Philibert »


Ocio e lecer - Concello de Vigo\nDesde o Concello, a través de diferentes servizos organizanse cursos, visitas culturais, programas de vacacións, deportes e se colabora con distintas asociacións de maiores a través de colectivos veciñais e sociais.\nBalnearios: información sobre os programas que se crearon para que poidan disfrutar dos balnearios.\nCentros Cívicos: impártense variedade de cursos, desde informática, ioga, arte floral, bailes, etc.\nPrograma de "Avellentamento Activo": ten como obxectivo principal mellorar a calidade de vida das persoas maiores ademais de potenciar unha vellez saudable, dinámica, activa e solidaria co resto das xeracións a través de diferentes actividades.\nEscolas Municipais: nas Escolas Municipais hai cursos de baile, teatro e música.\nViaxes do IMSERSO: o Instituto de Maiores e Servizos Sociais todos os anos organiza distintos tipos\nde viaxes con obxecto de que poidan disfrutar dunhas merecidas vacacións.\nActividades interxeracionales do verán ao aire libre: As actividades, son unha oferta aberta a tódolos vigueses, prestando especial atención ás persoas maiores acompañadas dos seus netos, fillos, amigos etc. A finalidade é ofrecer as persoas unha actividade saudable, e un encontro interxeneracional de danza e taichi.\nPoden encontrar máis Actividades (cursos, programas,..) na sección de Igualdade.


Máis de 3.000 persoas xa participaron no programa contra a violencia de xénero ”Quen dixo medo?” - Coruña Online\nMáis de 3.000 persoas xa participaron no programa contra a violencia de xénero ”Quen dixo medo?”\nA campaña de concienciación e sensibilización contra a violencia de xénero “Quen dixo medo?”,artellada pola área de Igualdade da Deputación da Coruña, vén de superar a cifra dos 3.000 participantes, tras completarse a primeira das dúas anualidades definidas pola institución provincial, co obxectivo de previr e lanzar unha contundente mensaxe de rexeitamento ante calquera manifestación de violencia machista.\nA campaña “Quen dixo medo?”da Deputación da Coruña está integrada por un total de seis actividades, entre as que se poden distinguir sesións informativas, charlas e obradoiros. Cada unha destas accións procura concienciar e sensibilizar á sociedade sobre a violencia machista e, pese a estaren especialmente deseñadas para o público infantil e xuvenil, tamén inclúen actividades destinadas a poboación adulta.\nDeste xeito, e após de percorrer durante os seus primeiros 12 meses de andaina os colexios e centros de ensinanza secundaria de 33 concellos da provincia, a campaña Quen dixo medo?revela un importante balance de participación, pois, as 149 accións formativas e informativas organizadas pola área de Igualdade da Deputación da Coruña, contaron xa coa participación de 3.025 persoas.\nA campaña Quen dixo medo?botou a andar o pasado mes de marzo de 2017, co obxectivo de concienciar a poboación infantil, xuvenil e adulta -dos concellos de menos de 20.000 habitantes- sobre o grande problema que representa a violencia de xénero. Co obxectivo de acadar a cifra de 6.000 persoas participantes nas diferentes sesións programadas pola área de Igualdade da Deputación da Coruña, a campaña continuará visitando os centros educativos dos 40 concellos adheridos ao proxecto, até o ano 2019.


10 exemplos de boas prácticas costeiras de proxectos culturais que fomentan o Desenvolvento Local - Costa da Morte - Que pasa na costa\nCultura artesania afiprodel desenvolvemento local adl\nA AFiprodel vén de publicar unha guía de boas prácticas\nA Asociación Finisterrae de Profesionais de Desenvolvemento Local de Galicia (Afiprodel-Galicia) vén de facer un informe de Boas Prácticas sobre Cultura e Desenvolvemento Local. E como a entidade coñece moi ben a comarca, onde naceu, acaba de realizar un documento/ libro electrónico para espallar por toda Galicia 10 experiencias costeiras que serven para aprender. Un documento que podedes descargar en www.afiprodel.org.\nOs Axentes de Desenvolvemento Local (ADL) da comarca, despois do activísimo papel que xogaron na redacción de medidas de reactivación económica durante a pandemia recuperan a liña aberta nos últimos anos de defender o papel do patrimonio cultural na construción da identidade dos territorios e na xeración de riqueza. Un xeito de deixar claro que “as políticas de desenvolvemento local deben potenciar a vida e o “bo vivir” (calidade, sostenibilidade, orgullo e identidade) despegándose de perspectivas meramente economicistas que converten a cultura propia e as persoas en capital desprovisto do valor social”.\nAsí, os ADL destacan o labor da Asociación de Empresarios de Camariñas para manter vivo o Faro Vilán; ou todo a vida cultural que move o Castelo de Vimianzo e o seu Asalto.\nPero centran esta publicación nunha serie de propostas desenvoltas por Concellos, entidades ou persoas. Encántanos ver que son moitas as accións que se desenvolven arredor do #MundoQPC!\n- “A esencia do facer” do Obradoiro de ebanistería artesanal Woodworks Buschmann Bella, que rexentan Frank Buschmann e María Bella dende Corcubión, e que xa ten recibido premios e proxectos de recuperación histórica como o Arquivos do Común, arredor do Prestige.\n- “A voz libre”, o Obradoiro de artesanía e creación artística de Viki Rivadulla. A tamén colaboradora de QPC leva a artesanía e a igualdade como bandeiras.\n- “Escaparate da Costa da Arte” de Stoupa, a galería que comercializa e divulga de arte, artesanía e cultura da Costa da Morte. Impagable o traballo nestes anos de Begoña Fernández e Juan Carlos Leis Caruncho na promoción dos nosos artistas.\n- “Esencia MZ”, a campaña da Asoc. Cultural Eu Son Mazaricos pola Promoción da cultura e tradicións locais. Espectacular, emotiva e moi fermosa, a campaña de autopromoción cultural e turistica desenvolta pola asociación co apoio municipal.\n- “Cultura e patrimonio local”, o exemplo de Promoción da cultura e tradicións locai da man de Xesús Antonio Jurjo Lado. O técnico de Cultura de Mazaricos espalla no FB e en QPC a historia do seu Concello, e da comarca, con extensos e documentados artigos.\n- “A besta do Camiño”, Territorio Vákner. Proxecto multidisciplinar do Concello de Dumbría de Recuperación e posta en valor de patrimonio inmaterial arredor do Camiño e da mitolóxica figura do vákner como motor de recuperación económica.\n- “Mitos e lendas da Costa da Morte” de Aantena. A comañía teatral costeira realiza unha serie actuacións e actividades de divulgación e posta en valor do patrimonio cultural arredor dos Naufraxios da Costa, con accións en lugares simbólicos da comarca como son os Faros.\n- Festival Fisterra Blues Experience. “Non somos a fin da terra, somos o centro do mar!”. A música de raíces promocionando espazos naturais singulares.\n- Festival Internacional Mares do fin do mundo Promoción de cultura visual. Unha proposta que se viña desenvolvendo dende Lira pero que este ano marcha para Outes, que promove o compromiso co medio natural e a cultura mariñeira, a pesca artesanal, dende a creación audiovisual internacional.\n- “Feira quilómetro cero” no Víndemo ver. Exposición e venda de produto e cultura local nunha feira con sabor auténtico que promove o Concello de Carnota.\nNovas da Afiprodel\nMaio 2020: Os ADL propoñen aos alcaldes/as da comarca 60 medidas concretas para a Reactivación.\nDecembro 18: Afiprodel defende o papel do patrimonio cultural na construción da identidade dos territorios e na xeración de riqueza.\nProxectos Culturais recoñecidos\nA cadeira de Frank Buschmann vale un Antonio Fraguas da Deputación da Coruña.\nViki Rivadulla: "Bruxa fala do empoderamento feminino e a sororidade como ferramentas para loitar contra a violencia" .\nStoupa poxa 35 pezas inéditas da colección #CorentenaCreativa .\nArtigos de Suso Jurjo en QPC.\nO Fisterra Blues Experiencie bate a pandemia.\nA Mostra Internacional de Cinema Documental "Mares da Fin do Mundo” marcha da fin do mundo.


Delibes : avozdevilalba.gal\nHai un episodio da vida de Miguel Delibes se cadra non demasiado coñecido polo gran público pero que, agora que finou, botei en falla en todo o espazo que os diversos medios lle adicaron nestes días. Pode que sexa unha historia insignificante e de ningún xeito a máis importante da súa biografía, malia iso coido que, de calquera maneira, deixa un retrato bastante fiel do home e do escritor.\nEn setembro de 1945 vía a luz en Valladolid o primeiro número da revista poética Halcón, comandada por Luís López Anglada e Manuel Alonso Alcalde. Editar unha revista naqueles escuros anos da primeira posguerra, mesmo de algo tan aparentemente inofensivo como podía ser a poesía, non era tarefa nada sinxela. Quen o tentaba asumía que sería escudriñada con lupa polos mesmos organismos oficiais que a subvencionaban co fin de que a Delegación de Prensa e Propaganda do Movemento puidese, dalgún xeito, controlala.\nOs responsables de Halcón sabían isto e tamén que a censura ía valerse da mínima físgoa legal para pechar calquera publicación desafecta á oficialidade. O caso é que naquel tempo, grazas á intermediación da poeta Carmen Conde, tiveran acceso a uns textos inéditos de Miguel Hernández entre os que estaban as fermosas “Nanas de la cebolla”, que o de Orihuela adicara ao seu fillo. Publicar poemas de alguén que falecera dunha penosa tuberculose nunha das sórdidas prisións do franquismo uns anos antes, en 1942, podería carrexar o peche da revista. Por outra banda, para obter o permiso de edición correspondente, un dos trámites requiridos pola exhaustiva e vixiante burocracia do réxime era que tiña que estar á fronte da publicación un escritor co carné oficial de xornalista, cousa que ningún deles posuía. Por iso, tiveron que recorrer a un, entón novo e anónimo, cronista de El Norte de Castilla e profesor na Escola de Comercio chamado Miguel Delibes, quen lles cedeu xenerosamente o seu nome (a partir do número 6, febreiro de 1946) ficando nos trámites oficiais como director, aínda que, el mesmo recoñeceríao modestamente anos despois, non tivese nada que ver con aquela publicación. De calquera xeito, e en parte grazas á súa axuda, no número 9 de Halcón (maio de 1946) puideron ver a luz, ocupando as dúas páxinas centrais, as “Nanas de la cebolla”, co título de “Nana a mi niño”, e catro textos máis.\nA anécdota –xa o dixen ao comezo– pode ser menor, pero, retrata como poucas esa elegante sinxeleza que sempre caracterizou a Miguel Delibes, esa discreción e esa austeridade, esa “filosofía cos pés no chan e repleta de valores éticos”, como ten lembrado Gonzalo Santonja, que tamén se reflicten na súa obra e que está asociada á súa estirpe castelá. Sen dúbida o compromiso ético e estético deste autor amósase en todos os seus libros. Cando escribiu A primavera de Praga, un dos menos coñecidos, pero máis sorprendentes, viaxou alén do “pano de aceiro” co fin de amosar, a través dun suposto diálogo cheo de ironía cos lectores, a situación de apertura que se estaba a vivir en Checoslovaquia e, de paso, botar abaixo moitos tópicos sobre aquela Europa que entón semellaba tan afastada. A súa descrición da liberdade que se respira polas rúas, na prensa ou nas conversacións cotiás parece feita máis en contraste co seu propio país naquel momento, que coñecía demasiado ben, que coa Checoslovaquia anterior á primavera de Praga. O resultado daquela viaxe comezou a publicarse, significativamente, en maio do 68 na revista Triunfo. Hoxe en día merece a pena reler o prólogo ao volume editado por Alianza uns meses despois e datado o 22 de agosto daquel mesmo ano, ao día seguinte da invasión soviética.\nComo nos lembraron os medios nestes días, Delibes era, como poucos dos seus contemporáneos xeracionais, o escritor total, tanto nas súas crónicas xornalísticas como nos seus libros de viaxes ou nas súas obras puramente literarias. En todos eles amosa sempre o seu irreductible compromiso cos humildes, cos derrotados, cos desfavorecidos... O escritor morreu -segundo el, xa o fixera tras a operación de cancro que superou en 1998-, quédannos as súas obras, o constante reflexo do seu concerto coa vida e a literatura.


Noticia 42 | ASETEM, Asociación Empresarios Terra de Melide\nAsetem sortea as ceas dos Namorados e fai entrega dos premios de Nadal’, ‘Xa se coñece o nome das persoas que poderán gozar dunha cea romántica coas súas parellas grazas á Asociación de Empresarios Terra de Melide (Asetem-Cca). A patronal melidense organizou o pasado venres o sorteo do Día dos Namorados no que se extraeron os boletos premiados. No acto, celebrado en Ezequiel Eventos, entregáronse tamén os premios da Campaña “Este Nadal toca en Melide”. (Pincha nesta noticia para acceder á GALERÍA DE FOTOS)\nA velada contou coa participación de numeroso público, entre comerciantes e clientes, e coa presenza do Concelleiro de Promoción Económica, Santos López, e a Vicepresidenta de Asetem, Elena Quintas. En conxunto, Asetem repartiu 33 premios para os clientes dos establecementos asociados.\nO acto comezou co sorteo das ceas para os namorados. Extraéronse 8 boletos polo sistema de man inocente, resultando premiadas as seguintes persoas:\n– JESÚS ABAD, pola compra realizada en ELECTRICIDADE VILELA.\n– RAMÓN MEJUTO, pola compra realizada enM&M MODA.\n– CARMEN VARELA, pola compra realizada en PANADERÍA-PASTELERÍA TOQUES.\n– JUAN RODRÍGUEZ, pola compra realizada en MODAS ALFONSO.\n– TANIA VARELA, pola compra realizada en CALZADOS BROZ.\n– CARMEN, pola compra realizada en MUXICA TENDA XOVEN.\n– LORENA, pola compra realizada en ESTANCO ANGARELA.\n– MARÍA JESÚS, pola compra realizada en XOIERÍA SILVELA.\nOs comercios que repartiron os boletos con premio poñeranse en contacto nas próximas horas cos clientes agraciados para comunicarlles que pasen canto antes polas oficinas de Asetem para recoller a invitación. Entregaráselles tamén unha lista co nome de 11 restaurantes de Melide. Poderán escoller o que queiran para consumir a cea, previa reserva. Teñen de prazo un mes.\nAdemais deses 8 boletos, extraéronse outros tres para sortear as ceas que regalaron Ezequiel Eventos e Cafetería Chaplin. Neste caso, os clientes premiados deberán consumilas en ditos establecementos. As persoas ganadoras das dúas ceas de Ezequiel Eventos son:\n– ÉDEL, pola compra realizada en XOIERÍA ORO LEY.\n– ÁNXELES VÁZQUEZ, pola compra realizada en CONFECCIONES CARDIGAN.\nA persoa agraciada coa cea de Cafetería Chaplin é:\n– RAQUEL RÚA, pola compra realizada en FLORISTERÍA MARU.\nPremios da Campaña “Este Nadal toca en Melide”\nTralo sorteo das ceas, procedeuse á entrega dos premios da campaña “Este Nadal toca en Melide”, a través da que Asetem repartiu 6.000 euros. No acto participaron os clientes agraciados, que recibiron de mans dos comerciantes os vales de 50 euros, ata completar o premio obtido por cada un, que deberán consumir nos próximos 15 días. Poderán gastalos en calquera dos 71 comercios melidenses que participaron na campaña.\nA entrega comezou cos premios de menor contía, os de 100 euros, continuou cos de 200 e rematou cos dous premios maiores. O de 1.000 euros recaeu en María del Pilar López Río, de Melide. O de 2.000 euros foi para Óscar Pérez Ramil, de Betanzos.\nPuxo o broche final ao evento a degustación duns petiscos por xentileza de Ezequiel Eventos dos que gozaron todos os asistentes.


Guerra civil rusa - Wikipedia, a enciclopedia libre\nconfrontación civil entre os comunistas bolxeviques e a oposición conservadora\nA guerra civil rusa (en ruso Rússkaia grazhdánskaia voiná, Русская гражданская война, transliteración internacional Russkaja graždanskaja vojna) confrontación civil entre os comunistas bolxeviques (Exército Vermello) e un exército formado por un grupo heteroxéneo conservadores, demócratas, socialistas, nacionalistas e o chamado Exército Branco. O conflito durou de 1917/18 a 1920 ou 1921. O momento exacto do comezo é discutido polos historiadores. Algúns fano coincidir coa Revolución de Outubro de 1917, outros coa primavera de 1918.\n1 Límites temporais\n2 1918 Afirmación do poder dos Soviets\n3 A resistencia cosaca\n4 Levantamentos das minorías nacionais\n5 1918 - Intervención Austro-Alemá\n5.1 A operación Faustschlag\n5.2 Consecuencias da paz de Brest-Litovsk\n5.3 Consecuencias militares\n6 1918 Consolidación das forzas antibolxeviques\n6.1 Revolta dos Socialrevolucionarios\n6.2 Novos alzamentos cosacos\n6.3 O movemento Branco en Siberia\n6.4 Intervención da Entente\n7.1 Ofensiva e derrota das forzas de Kolchak\n7.2 O movemento branco na Rusia europea\n7.2.1 A ofensiva de Denikin\n7.2.2 A ofensiva de Iudenich\n7.2.3 A derrota de Denikin\n8 1920. O último reduto Branco en Crimea\n9 Outros contendentes na guerra\n10 Consecuencias da guerra\n10.1 Consecuencias humanitarias\nO período que abrangue a guerra é discutido tanto entre os historiadores occidentais como entre os rusos. Unha corrente de opinión sitúa o comezo da guerra en maio de 1918, coincidindo co alzamento da Lexión checa contra o Exército Vermello, a outra marca o inicio da guerra coa revolución de outubro, en novembro de 1917. Os partidarios da primeira postura inciden nas consecuencias das influencias estranxeiras no conflito. Os da segunda toman en consideración os alzamentos conta o poder soviético que comezaron case coa mesma revolución. O problema da datación exacta do período da guerra é causado polo mesmo desenvolvemento desta. Ámbolos dous bandos levaban a cabo campañas sen unha estratexia a longo prazo e provocados máis axiña polo propio desenvolvemento dos acontecementos. A intervención estranxeira e a guerra polaco-soviética contribúen aínda máis a esvaecer os límites da guerra.\n1918 Afirmación do poder dos SovietsEditar\nDespois de asegurar militar e politicamente o control dos carozos do vello imperio tsarista os comunistas comezaron a estender o seu poder cara ás zonas periféricas. Foi entón cando apareceron as primeiras resistencias que prefiguraron as liñas de conflito da guerra civil. Estas tiveron lugar nas fronteiras rexionais, nacionais e sociais do estado plurinacional ruso, este período do conflito coñecese como "A guerra do ferrocarril", e caracterizase polas accións militares improvisadas de unidades revolucionarias que, partindo dos centros ferroviarios de Petrogrado e Moscova, se desprazaban ás diferentes áreas de conflito. Esta fase foi de triunfos continuos do Exército Vermello e durou ata o ataque dos imperios centrais en febreiro de 1918.\nA resistencia cosacaEditar\nOs cosacos,considerados de etnia rusa, formaban unha minoría cun status especial. Estaban asentados como forzas defensivas nas zonas fronteirizas do imperio e formaban como tropas de cabalaría, un corpo de elite militar. Como contrapartida tiñan unha gran capacidade de autogoberno e amplas posesións de terras, que cultivaban por si mesmos ou arrendaban a campesiños non cosacos. A súa estrutura social, o seu monarquismo e os dereitos especiais que posuían facíanos pouco receptivos ó marxismo e mostráronse contrarios, en xeral, á toma do poder polo partido de Lenin. Xa en 1917 o atamán Durov, da rexión cosaca siberiana de Orenburgo, tentara organiza-la resistencia armada contra os comunistas, pero os campesiños-soldados cansos de loitar nas frontes da Primeira Guerra Mundial non estaban en condicións de formar unidades de combate apropiadas. Orenburgo foi tomada por Gardas Vermellos o 31 de xaneiro de 1918. Máis consistencia tivo o alzamento dos cosacos da zona do Don. Alí o atamán e antigo xeneral Kaledin quixo formar un exército para restaura-lo imperio. Intentou mobilizar os habitantes non cosacos coa creación do "Goberno Unido da rexión". Unha vez máis o cansazo da guerra nos soldados e a falta de apoio dos agricultores da rexión do Don que agardaban que o poder soviético puxera fin ós privilexios territoriais dos cosacos e repartise as terras, non permitiron consolidar a resistencia. A reacción do Exército Vermello foi inmediata, pola posición estratéxica da rexión do Don, que era cruzado polas liñas de tren que viñan do Cáucaso e pola ameaza que a insurrección supoñía para o importante núcleo industrial da zona do Donets. En novembro de 1917 o comisario do ministerio da guerra, Antonov-Ovsejenko,foi encargado de tomar medidas especiais. Co traslado de traballadores armados desde Petrogrado, o recrutamento de soldados voltos da fronte do Cáucaso e a mobilización de traballadores da conca do Donets tivo á súa disposición unha forza de combate suficiente para derrotar ás tropas cosacas e conquistar Novocherkask, capital da rexión do Don, o 25 de febreiro de 1918 e acabou coa revolta.\nImportante para o futuro da guerra foi a constitución do "exército de voluntarios" (Dobrovoltsaia armia), dirixida polo xeneral Kornilov, que co seu intento de golpe de estado de xullo de 1917 fora decisivo para acelerar a toma do poder polos comunistas. Na época da campaña do Don eran só 4000 soldados pero sería o núcleo do futuro Exército branco no sur de Rusia. Despois da derrota na rexión do Don, os voluntarios asentáronse na estepa ó sur desa rexión. Alí morreu durante un combate de artillaría o 10 de abril de 1918 Kornilov, que foi substituído por Denikin que ía dirixir as forzas conservadoras do sur de Rusia durante o ano seguinte. Despois de acabar coa sublevación do Don, o Exército Vermello atacou tamén a zona cosaca do Kuban acadando a súa capital Iekaterinodar o 13 de marzo.\nLevantamentos das minorías nacionaisEditar\nOs ucraínos eran a minoría nacional máis numerosa do Imperio Ruso e vivían nu territorio ben delimitado. Xa no século XIX aparecera un sentimento nacionalista entre os ucraínos que se afirmou en 1917 na constitución da "Rada" (parlamento ucraíno) perante a debilidade do poder central. A Rada estivo dominada por socialrevolucionarios e marxistas pero mantivo o desexo de busca-la soberanía nacional. O goberno leninista non quería tolerar unha soberanía ucraína de tipo parlamentario, especialmente porque Ucraína era a orixe de boa parte dos alimentos e materias primas que precisaba Rusia. O intento de solución do problema foi a constitución, por orde de Petrogrado, o 4 de decembro de 1917 dun "Congreso dos soviets de tódolos ucraínos" que debía actuar como contrapoder da Rada. O mesmo día os bolxeviques deron un ultimato ó parlamento ucraíno esixíndolle o recoñecemento do Congreso dos Soviets e ameazando con usa-la forza. O intento de illar o parlamento ucraíno fracasou pola pouca forza dos leninistas na zona e a falta de apoio da poboación. O mesmo día da súa constitución os parlamentarios do Congreso dos Soviets tiveron que deixar Kiev e marchar a Khárkov, onde a poboación era maioritariamente rusa. Lenín encargou a solución militar ó socialrevolucionario e antigo oficial tsarista Mikhaíl Muravjov. A Rada non foi quen de organizar unha resistencia militar sólida e o 26 de xaneiro de 1918 a Garda Vermella tomou Kiev.\nFinlandia tiña baixo os tsares unha autonomía considerable. Elixía un parlamento propio que era o centro político da nación xa no Imperio. Os fineses estaban liberados da chamada a filas obrigatoria. Tamén alí os bolxeviques influíron no movemento obreiro. Unha crise política, a falta de alimentos e as tensión sociais provocaron o intento revolucionario de derrubar ó goberno do 27 de xaneiro de 1918, que triunfou no sur e foi suprimido polas tropas "brancas" gobernamentais no norte, e continuou na guerra civil finlandesa entre Brancos e Vermellos que se decidiu a favor dos primeiros polo mellor adestramento militar dos soldados e polo regreso de Alemaña das unidades de "cazadores" alí formadas[Cómpre referencia]. Lenín, que recoñecera en xaneiro a independencia finesa foi obstaculizado de axudar os vermellos polo tratado de Brest-Litovsk. O 5 de maio de 1918 os brancos comandados por Carl Gustaf Mannerheim conseguiron acabar coa resistencia vermella.\nEn Besarabia, actual Moldavia as tropas bolxeviques sufriron outro revés cando os habitantes romaneses da provincia constituíron en xaneiro de 1818 a República Democrática de Moldavia. Os gardas vermellos chegados ó apuro desde Odessa foron vencidos coa axuda de tropas vidas de Romanía. En abril de 1918 a nova república uniuse a Romanía, O goberno ruso conformouse con tomar o embaixador romanés coma refén e con quedarse coas reservas de ouro da antiga Besarabia que estaban en Petrogrado, pero non tentou recupera-lo territorio.\n1918 - Intervención Austro-AlemáEditar\nA operación FaustschlagEditar\nA administración Bolxevique estaba dividida sobre as futuras actuacións en relación cos poderes centrais e a continuación da guerra. Só unha pequena parte do partido con Lenín á cabeza estaba disposta a unha paz sen condicións. A maioría dos comunistas rexeitaban ceder ós imperios alemán e austríaco máis territorios. O resultado foi que, durante as conversacións de paz, Lev Trotski manifestou que Rusia non aspiraba nin á paz nin á guerra con Alemaña e o Imperio Austrohúngaro.\nO mando alemán dirixido por Erich Ludendorff decidiu entón a continuación dos ataques para obrigar ós comunistas a asinar un tratado de paz. A operación Faustschlag supuxo un ataque combinado das tropas de Austria-Hungría e Alemaña ó longo de toda a fronte do Leste. A operación comezou o 18 de febreiro de 1918 e en só tres días caeu Minsk, o 24 de febreiro Xitomir e o 3 de marzo Kiev. Un día despois a delegación dirixida por Trotski aceptou a paz polo tatado de Brest-Litovsk. Lenín conseguira convencer ó partido despois das derrotas militares. O pacto deulle a Alemaña o control de Ucraína, Crimea e parte de Belarús e a Rusia do sur, ademais o avance das tropas dos imperios centrais continuou despois da sinatura do tratado.\nConsecuencias da paz de Brest-LitovskEditar\nO tratado serviu coma unha sorte de catalizador das tensións políticas entre os partidos burgueses. Os bolxeviques foron derrotados en todas as zonas de avance das tropas alemás. A ocupación deu un novo potencial ás faccións que foran marxinadas durante a fase de consolidación do poder vermello. Así a entrada dos alemáns en Crimea coincidiu cun alzamento dos tártaros musulmáns que asasinaron os membros do consello do comisariado popular da República Soviética de Crimea.\nEn Ucraína as tropas alemás, que contaran co apoio dos ferroviarios ucraínos durante a toma de Xitomir, permitiron a toma do poder polos nacionalistas que volveron a constituír un parlamento en Kiev, que foi suprimido o 29 de abril polos ocupantes alemáns que o temían por estar dominado polos marxistas. Tomou o poder o nacionalista conservador Pavlo Skoropadskyi, que tomou o título de hetman e se constituíu en ditador, aínda que se mantivo no poder só ata a derrota dos alemáns na Primeira Guerra Mundial, momento no que a Rada retomou o poder para volver perdelo dous meses despois en beneficio da Unión Soviética.\nA ocupación alemá tivo nas Repúblicas Bálticas consecuencias máis duradeiras. En Estonia a implantación dos bolxeviques era escasa e a presenza alemá evitou que puidesen formar unha organización política sólida para contrarrestar a situación. Trala fin da primeira guerra mundial os conservadores puideron atraer ós campesiños ó expropiar ós agricultores de orixe alemá. A consecuencia foi a constitución dun goberno nacionalista dirixido polos socialdemócratas de etnia estonia que puido resistir militarmente fronte ós Vermellos. Lenín uniu Lituania á Unión Soviética mediante a constitución dunha República Soviética local, pero o intento fracasou pola intervención polaca e a resistencia das forzas burguesas. En Letonia a situación foi máis complexa polo equilibrio entre nacionalistas e comunistas. En xaneiro de 1919 o Partido comunista quixo aproveitar o avance do Exército Vermello no seu prol, pero as forzas nacionalistas aproveitaron os seus triunfos iniciais para toma-lo poder. A vitoria dos nacionalistas letóns foi facilitada polo pacto cos letóns de etnia alemá. En maio de 1919 o corpo de voluntarios alemán-letón, dirixido polo antigo xeneral alemán Rüdiger Graf von der Goltz tomou baixo o seu control a cidade de Riga e eliminou das Repúblicas Bálticas o último punto de control soviético.\nEntre a dirección bolxevique había dúas posturas sobre o xeito de organizar o Exército Vermello. A posición da ideoloxía marxista, apoiada entre outros por Stalin e o primeiro comandante xeneral [Krylenko], esixía a constitución dun "exército revolucionario" en forma dunha milicia sen rangos e dirixida por oficiais escollidos pola tropa. Esta foi a postura seguida dende o triunfo da Revolución. A ofensiva alemá amosou claramente o fracaso do sistema. As unidades improvisadas dos Vermellos foron incapaces de resistir os ataques de febles unidades da infantaría alemá.Krylenko foi relevado e Trotski foi comisionado para organizar o exército segundo o seu criterio. Trotski proxectou un exército adoutrinado ideoloxicamente, mais no que se mantivesen a disciplina e a obediencia ós superiores. O resultado da súa dirección foi a constitución dun corpo de 700.000 soldados ó acabar o ano 1918. As unidades irregulares que aínda quedaban tiñan que servir como forza de loita case simbólica diante unha posible intervención exterior.\n1918 Consolidación das forzas antibolxeviquesEditar\nRevolta dos SocialrevolucionariosEditar\nDespois da invasión alemá o poder bolxevique estaba nunha situación tan insegura e fráxil coma despois da revolución de outubro. Un elemento externo axudou ademais a provocar a serie de revoltas contra o poder do partido de Lenín que se seguiron no ano 1918. A Lexión checa, formada nos tempos do tsar principalmente con prisioneiros checos do exército austrohúngaro para loitar do lado ruso, constituíuse na primeira ameaza militar para o goberno comunista. О corpo, formado por 40.000 homes iniciou, de acordo cos aliados da Entente, o seu retorno a Europa partindo do porto ruso de Vladivostok. Os soldados estaban repartidos en varios puntos debido ás dificultades do transporte. O día 14 de maio produciuse un enfrontamento entre soldados checos e prisioneiros de guerra húngaros, que acabou con varios mortos. Trotski deu orde de desarmar as tropas estranxeiras. Os checos, que desconfiaban dos bolxeviques despois da paz destes cos alemáns, rexeitaron a orde rusa. Trotski ordenou daquela disparar a todo membro armado da Lexión. A orde non tivo en conta que o débil Exército Vermello na zona do Volga e Siberia non estaba en condicións de enfrontarse ós checos, superiores en instrución militar. A situación foi aproveitada por algúns grupos políticos para instrumentalizar a lexión Checa. Os socialrevolucionarios da rexión de Samara convenceron a parte dos checos para que tomasen parte nunha rebelión antibolxevique. E foi fundado en Samara o Comité dos membros do pacto constituínte (KOMUCH), co que os socialistas tentaban crear unha asemblea constituinte con forzas democráticas opostas ós bolxeviques. Coa axuda checa o Komuch acadou o control das rexións de Samara e Ufa e espallouse a parte das provincias limítrofes. A continuación intentaron formar un exército voluntario de 30.000 soldados na área que controlaban. A falta de voluntarios (só se presentaron uns 10.000, obrigou finalmente á recruta forzada e causou a impopularidade dos socialrevolucionarios, entre outras cousas porque ata daquela os bolxeviques formaran as súas tropas só con voluntarios, reduciu o espírito de loita dos recrutados forzosos e non permitiu ó Komuch sacar partido da súa inicial popularidade entre os agricultores. Perante a negativa dos menxeviques marxistas a se rebelaren contra o poder soviético e a imposibilidade de convencer ós campesiños pobres e ós traballadores xa decantados cara ó goberno de Petrogrado, o apoio o Komuch viña exclusivamente das capas sociais burguesas e da intelectualidade. Esta debilidade fixo que a súa supervivencia dependese só da reacción do goberno comunista. Trotski foi acumulando soldados durante o verán de 1918 e, en outubro o grupo Leste do Exército Vermello comandado por Tukhachevski contaba con 100.000 efectivos. Tukhachevski non quería esperar e comezara xa os ataques antes de contar con tódalas forzas. Despois do fracaso do intento do Exército popular do Komuch baixo as ordes de Kappel de cortar a liña ferroviaria con Moscova a desmoralización das tropas foi aínda meirande. Xa en setembro os Vermellos capturaron Kazán e Simbirsk e o 7 de outubro Samara. Despois da caída desta, o comandante local da Lexión Checa, Svec, suicidouse e as unidades checas retiráronse sen loitar cara ó leste.\nNovos alzamentos cosacosEditar\nSó un mes despois da supresión da primeira revolta dos cosacos do Don, empezou unha nova rebelión. O de 6 de maio foi conquistada polo Exército branco a capital dos cosacos do Don, Novocherkask. Á caída da cidade contribuíu a insatisfacción da poboación, cosaca e non cosaca, cos bolxeviques. As requisas de alimentos para ser enviados á desabastecida Petrograd provocaron conflitos coas autoridades bolxeviques agravados máis aínda polos métodos draconianos das unidades do Exército Vermello (que seguían a formulación de Trotski de utilizar o Terror como método de dominar ós rebeldes) e que incluían toma de reféns e fusilamentos.\nOutro factor externo colaborou na recuperación dos contrarrevolucionarios: o avance dos soldados alemáns polos territorios próximos obrigou a retirarse ás forzas soviéticas. Deste xeito a nova rebelión cosaca foi indirectamente favorecida polos seus antigos inimigos. As tropas alemás cortaron o ferrocarril na zona do Don, entorpecendo a chegada de novas tropas soviéticas. Ademais, as armas requisadas ó Exército Vermello foron entregadas ós rebeldes. Dese xeito o exército comandado polo xeneral Krasnov contaba en xuño con 40.000 homes armados. Krasnov aproveitou militarmente esta vantaxe. En agosto de 1918 o xeneral Mamontov comezou un ataque de cabalaría contra [Zaryzin]. Foi a primeira acción masiva de cabalaría da guerra civil rusa e obrigou ó Exército Vermello a crear as súas propias unidades montadas. A cidade foi cercada polos brancos e a batalla o redor dela durou ata outubro e a dura resistencia dos sitiados serviu para que os Vermellos comparasen a cidade con Verdún. O papel de Iosif Stalin na loita foi glorificado na súa época de xefe de estado. A finais do ano os cosacos do Don conseguiran só pequenos avances fóra da súa área orixinaria. O bloqueo alemán da rexión do Kuban en Rusia do sur, que separou esta rexión e maila República Soviética do Cáucaso Norte de Rusia central, marcou tamén o inicio da revolta dos cosacos do Kuban. O comandante dos cosacos, Denikin, formou un corpo duns 9.000 voluntarios, máis deles veteranos da Primeira Guerra Mundial e dirixidos por oficiais de carreira. Fronte deles as forzas do goberno estaban constituídas por entre 80.000 e 100.000 soldados sen adestramento militar e dirixidos por un antigo suboficial do exército tsarista. Esta situación permitiu ós Brancos a conquista de Ekaterinodar o 18 de agosto de 1918.\nO movemento Branco en SiberiaEditar\nTropas da Lexión checa en Vladivostok\nA presenza das forzas bolxeviques en Siberia era escasa, en parte pola menor confrontación social na zona. As tensións entre os grandes propietarios rurais e os arrendadores era menor ca noutras zonas de Rusia e o número de traballadores industriais era pequeno. Politicamente dominaban os socialrevolucionarios e nas cidades os antigos conservadores mantiñan o poder. A postura antibolxevique da Lexión checa acabou por eliminar case completamente o poder vermello en Siberia, o tomar baixo o seu control o ferrocarril transiberiano. Os checos tomaron Ekaterinenburg, o centro administrativo dos comunistas na zona, o 25 de xuño de 1918 despois dunha semana de sitio, obrigando ás tropas do Exército Vermello a retirarse cara ó oeste. Dous días despois foi constituído un goberno provisional en Omsk dirixido por Piotr Vassilievich Vologodski e formado por rexionalistas e socialrevolucionarios.\nO movemento anticomunista apoiábase, á parte de nos intelectuais urbanos e nas forzas estranxeiras, nos cosacos de Siberia e nuns 8.000 antigos oficiais tsaristas residentes na zona. Estes, partidarios dunha Rusia unida rexeitaban por igual as ideas dos rexionalistas e as de cambio social dos socialrevolucionarios. Os militares conservadores aproveitaron a debilidade do goberno provisional para daren un golpe de estado incruento o 17 de novembro de 1918 que acabou coa fase parlamentaria da resistencia anticomunista. O almirante Kolchak substituíu o goberno por unha ditadura militar, estableceuse coma dirixente máximo do movemento dos Brancos en toda Rusia e marcou o desenvolvemento das operación militares nos anos a seguir. Kolchak marcou como obxectivo do seu goberno a derrota dos comunistas e o restablecemento da orde social, pero renunciando especificamente a permitir a política de partidos, o que se demostraría coma un dos grandes erros do movemento antibolxevique. Os meses a seguir marcaron o estancamento das operación militares dos dous bandos, que se preparaban para o ano seguinte.\nIntervención da EntenteEditar\nO tratado de paz sen condicións de Brest-Litowsk asinado por Lenín serviu para aliviar a presión dos ataques alemáns e austríacos pero empeorou as relacións cos estados que formaba a Entente que, xa antes da fin da Primeira Guerra Mundial, comezaron a enviar soldados a territorio ruso para evitar a posible colaboración soviético-alemá. O primeiro continxente británico, duns 600 homes, desembarcou en xuño de 1918 no porto de Múrmansk, no océano ártico. O porto, afastado dos centros neurálxicos de Rusia foi tomado, mais non se seguiron outras operacións. O seguinte paso foi o desembarco en Odessa dun exército franco-grego de 1.000 homes, apoiado por unidades da mariña francesa. Estas tropas retiráronse perante o avance dos Brancos e o 7 de abril de 1919 xa non quedaban tropas da Entente en Ucraína. A seguinte operación foi en agosto cando 600 soldados franceses e británicos, reforzados despois por 5.000 máis dos Estados Unidos, entraron en Arkhangelsk, para evitar que os depósitos de armas da cidade caesen en mans alemás ou soviéticas. Algúns políticos americanos apoiaron a intervención por sentirse obrigados a axudar a Lexión checa, que, de feito, se atopaba moi lonxe da zona. As tropas expedicionarias avanzaron uns centos de quilómetros. Despois dun ano de loitas esporádicas con unidades do Exército Vermello non se chegou a ningunha situación de vantaxe estratéxica clara. As tropas estranxeiras abandonaron a zona en xullo de 1919. A ocupación estranxeira de máis duración foi a de Vladivostok, o porto ruso no Pacífico máis importante. A ocupación iniciárana en abril de 1918 tropas xaponesas e británicas, ás que seguiu un corpo expedicionario de 8.000 soldados estadounidenses. Vladivostok debía servir de punto de apoio para as tropas de Kolchak, que pola súa postura contraría ós alemáns era considerado pola Entente como o lexitimo gobernante de Rusia. As tropas ocupantes permaneceron nesa zona ata a derrota final dos contra-revolucionarios, sendo reforzados por 70.000 soldados xaponeses que non chegaron a entrar en combate. Vladivostok non foi recuperada polos soviéticos ata 1922. A importancia da intervención aliada na guerra foi moi destacada polos historiadores soviéticos, pero as súas consecuencias militares son discutibles por limitarse a unha zona periférica. É certo que facilitaron a entrega de material ós Brancos en Siberia e no sur de Rusia, contribuíndo se cadra a alongar a guerra.\nOfensiva e derrota das forzas de KolchakEditar\nArtigo principal: Aleksandr Kolchak.\nBaixo o mando do almirante Kolchak cristalizou unha ditadura militar en Siberia e na zona do Ural No inverno de 1918/19 estableceuse un goberno firme, favorecido polas preocupacións internacionais do goberno comunista, daquela xa asentado en Moscova. Os bolxeviques agardaban unha extensión internacional do movemento revolucionario, sentimento favorecido pola revolución de novembro de 1918 en Alemaña. Por outro lado Trotski consideraba que a situación dos frontes de guerra era a comezos de 1919 tranquila e con vantaxe para os comunistas. Nese clima a ofensiva do Exército Branco do 4 de marzo de 1919 foi inicialmente un golpe duro para o poder soviético. O obxectivo do ataque era Ufa, nó central de comunicacións ferroviarias dos Urais. Foi levado a cabo por dous grupos de exército. O grupo do oeste, dirixido pola xeneral Khanzin dirixiuse directamente a Ufa. O exército siberiano comandado polo xeneral checo Gajda estaba 200 km ó norte e debía atacar dende Perm. Conseguiu avanzar 300 km en territorio vermello, pero nunha área na que non había nin cidades importantes nin puntos de importancia estratéxica para o transporte. O pulo dos Brancos pillou por sorpresa ós dirixentes militares comunistas. O grupo oeste dos brancos conquistou Ufa o 28 de abril de 1919 e cortou o acceso ferroviario ós Urais. Os defensores perderon uns 20.000 soldados, pero a situación estratéxica dos vencedores era complexa. Controlaban unha área de 300 km de longo e só 150 de ancho en territorio inimigo na que quedaban moi expostos e co exército de Gajda moi afastado para axudarlles. O mesmo 28 de abril os Vermellos empezaron o contraataque, recuperaran Ufa e os Brancos perderan todo o territorio gañado.\nA dirección bolxevique tomou por fin en serio a ameaza na súa fronte oriental e Lenín proclamou a necesidade de recuperar a zona do Ural antes do inverno para evitar o fracaso da Revolución. Os grupos do exército vermello no leste foron reforzados, pasando de 84.000 a 360.000 homes a fins de maio de 1819 fronte ós 100.000 dos inimigos. A ofensiva vermella do verán de 1919 foi devastadora. O 1 de xullo caeu Perm provocando a retirada desordenada dos Brancos cara ó leste. Dúas semanas despois capturaron Ekaterinburg, o núcleo industrial máis importante dos Urais, o 24 de xullo Cheliabinsk e os brancos foron expulsado dos montes Urais. A perda desta liña defensiva foi un desastre para o movemento antibolxevique. O terceiro grupo meirande dos que o formaban, o exército do sur dirixido por Belov, quedou illado nos arredores de Orenburg e tivo que renderse en setembro de 1919. Os outros dous grupos non tiveron máis sorte, o avance Vermello era imparable. En outubro estaban xa preto de Omsk, centro do goberno de Kolchak. A cidade rendiuse sen loitar o 14 de novembro.\nO movemento branco na Rusia europeaEditar\nA ofensiva de DenikinEditar\nA situación dos brancos en Rusia do sur era a comezos de 1919 ambivalente. Separados do teórico comandante Kolchak, desenvolveron a súa propia estratexia militar e tiveron éxito nas operacións no Cáucaso. O exército do Don, dirixido polo líder cosaco Piotr Krasnov estaba envolto nunha loita de desgaste contra o Exército vermello de Vladimir Gittis, que compensaba a falta de adestramento militar e disciplina dos seus homes coa superioridade numérica e as accións de castigo da Cheka e os xuízos militares sumarísimos. En febreiro de 1919 o exército cosaco reducíase a 15.000 homes e Krasnov foi obrigado a renunciar ó mando, sendo substituído por Bogaevski, colaborador próximo de Anton Denikin o xefe dos Brancos en Rusia do sur. O novo xefe cosaco aceptou a autoridade de Denikin sobre as súas tropas e rompeu os vencellos de Krasnov cos alemáns que impedía a Denikin recibir axuda de Gran Bretaña.\nXa como dirixente indiscutible dos contrarrevolucionarios na rexión do Don, Denikin puido coordinar as accións das tropas cosacas coas das súas propias e ordenou ó Exército de Voluntarios axudar ós cosacos do Don. Os Voluntarios partiron do Cáucaso e foron levados á conca do Donets para reforza-lo lado oeste do exército do Don, nun momento no que a loita se intensificara. O Exército dos Voluntarios comandado por Vladimir Mai-Maievski conseguiu, grazas ó control da rede de trens, conter a ofensiva Vermella e pasar ó ataque en xuño, provocando a retirada dos soviéticos e conseguindo tomar Kharkov, centro comunista en Ucraína. Ó leste, Denikin deu o mando das tropas Brancas ó xeneral Piotr Wrangel que consolidou as posicións contrarrevolucionarias e en maio comezou unha ofensiva que levou á conquista de Tsarytsin. Os brancos tomaron a iniciativa no fronte do sur e Denikin puido pensar en empresas máis importantes. A derrota Vermella no sur foi unha sorpresa, sendo causada en boa parte por dificultades na retagarda. O líder anarquista Nestor Makhno, antigo aliado do goberno soviético decidira a principios de 1919 rebelarse contra o poder soviético. Os cosacos, cansos da guerra de desgaste, que decidiran non aceptar as chamadas á mobilización de Krasnov, foron movidos de novo á resistencia polo avance dos vermellos e as medidas anticosacas decretadas polo Comité Central do Partido Comunista, que impulsaban a desaparición dos cosacos como clase social e a súa integración no sistema político soviético, utilizando medidas sumarias. Por outro lado as reformas de Trotski para a reforma do exército estaban aínda sendo postas en marcha, o que reducía a capacidade operativa das tropas Vermellas. Trotski deseñou un sistema no que utilizaba a antigos comandantes do exército imperial que eran controlados por comisarios políticos e que non estaba aínda disposto a mediados do 1919. A incapacidade de integrar os labregos recrutas nas forzas armadas era evidente e as desercións multiplicábanse. A falta de oficiais cualificados facía preciso recorrer a suboficiais procedentes das capas máis radicais de soldados o que provocaba problemas dentro da organización.\nA ofensiva de IudenichEditar\nCoincidindo cos ataques do exército de Denikin no sur un novo perigo para o goberno soviético apareceu no noroeste. Na fronteira con Estonia formaranse baixo protección alemá o ano 1918 unidades militares contrarrevolucionarias que foron rexeitadas cara á república báltica polos soviéticos durante a Revolución Alemá de 1918. Os Brancos derrotados refuxiáronse en Estonia e en maio de 1919 6.000 homes dirixidos polo xeneral Nikolai Iudenich cruzaron a fronteira e, en poucas semanas, ocuparon un territorio duns 18.000 km² centrado na cidade de Pskov. A finais de setembro atacaron en dirección a Petrogrado e, o 21 de outubro estaban só a 30 km da antiga capital rusa. Os bolxeviques víronse forzados a retirar tropas da fronte do sur. En poucos días concentráronse en Petrogrado máis de 70.000 soldados vermellos. Os brancos contaban con 15.000 homes, moitos deles desertores do Exército Vermello, e recursos limitados. A falta dun programa político concreto non facilitaba a colaboración dos habitantes do territorio ocupado con Iudenich. En novembro os brancos foran de novo rexeitados á fronteira con Estonia. O goberno desta república acolleu ós fuxidos, que días despois foron, porén, desarmados e internados. En decembro Estonia asinou un tratado de alto o fogo cos bolxeviques.\nA derrota de DenikinEditar\nEn xullo de 1919 Denikin preparou a súa estratexia de ataque. O seu exército, dividido en tres grupos debía envolver Moscova e tomar a capital bolxevique. O golpe final debía dalo o Exército dos Voluntarios dirixido por Vladimir Mai-Maievski. Este corpo de elite dos Brancos conseguira grandes éxitos no outono, conquistando Kursk. O 14 de outubro tomaron Oriol e estaban só a 400 km o sur de Moscova. As tropas brancas en Ucraína conseguiran tamén expulsar ós soviéticos. Do lado Vermello xa desde setembro estaba a prepararse unha unidade de choque formada por cosacos leais ós comunistas, cabalaría e o grupo de fusileiros letóns. Esa unidade recuperou axiña Oriol e a decisión do xeneral Semion Budionny de atacar coa súa cabalaría cara ó oeste, e non ás tropas brancas do Cáucaso como lle fora ordenado, permitiu ós Vermellos tomar a cidade ferroviaria estratéxica de Voronesh, e corta-las comunicacións entre o Exército de Voluntarios e o resto das forzas brancas. Denikin perdeu a iniciativa e non puido evitar a retirada das súas desmoralizadas tropas. O 13 de decembro os Vermellos retomaron Kiev e en xaneiro recuperaran xa toda a conca do Don. Rostov, a capital cosaca caeu o 7 de xaneiro, os Brancos fuxiron e 37.000 soldados do seu exército, entre eles Denikin, foron evacuados de Novorossisk en Crimea por barcos ingleses. Os 60.000 que quedaron en terra foron feitos prisioneiros. Denikin, que perdeu toda a súa ascendencia por causa da derrota abandonou Rusia en abril e morreu en 1947 nos Estados Unidos. A ofensiva de Denikin foi a ameaza máis importante para os bolxeviques en toda a guerra, e coa súa fin desapareceron as posibilidades dos contrarrevolucionarios de retomar o corazón de Rusia.\nAs causas da Derrota de Denikin son, coma no caso de Kolchak, tanto militares como políticas e sociais. O seu exército loitaba nunha fronte de 1.000 quilómetros contra forzas superiores en número. Nunca tivo máis de 99.000 soldados á súa disposición, diante dos 150.000 vermellos, ós que se sumaban 677.000 máis na reserva. Pero o seu fracaso principal foi supor que ía encontrar o apoio xeral da poboación. O alzamento anticomunista que agardaba provocar co seu ataque non se produciu. Os agricultores non recibiron ben as tropas Brancas que, faltas de medios, foron autorizadas a requisar as colleitas, alimentos e outras propiedades. A medida acabou en saqueos. O xeneral Wrangel queixouse por carta a Denikin de que os Brancos non se diferenciaban nos seus métodos de requisa dos Vermellos. O cura militar Georgi Schawelski expresou sobre o comportamento do Exército de Voluntarios: “Roubo, especulación, descaro e desvergoña apodrenta o espírito do exército. Un exército que saquea non é un exército: é unha banda”. En xeral os erros de Denikin son semellantes ós de Kolchak e outros dirixentes Brancos. Nin iniciou reformas, nin propuxo un programa político detallado. En oposición ós bolxeviques, non foi quen de formular unha visión global que permitira ó seu movemento acadar unha base nacional ampla. Para territorios que chegou a controlar, habitados por 42 millóns de persoas no momento de máxima expansión, pensou só nunha ditadura militar transitoria sen preparar un plan de futuro. As capas ilustradas acabaron por afastarse dos militares Brancos, que non estiveron en condicións de establecer un aparato político e administrativo eficaz, entre outras cousas pola falta de colaboración da “intelixencia”. A falta de organización agravou os problemas de abastecemento e facilitou o incremento dos saqueos.\n1920. O último reduto Branco en CrimeaEditar\nDespois das derrotas no Don e en Siberia o último reduto das tropas anticomunistas era a península de Crimea. Alí o xeneral Wrangel formou un exército de 37.000 soldados (o Exército Ruso) con tropas evacuadas de Novosibirsk. A guerra polaco-soviética favorecía a situación de Wrangel na península e permitiulle agrupar soldados ata abril de 1921. No mes de xuño dese ano comezou unha ofensiva cara ó norte. A forza defensiva soviética na zona cedeu e, a finais de mes, un corpo da cabalaría vermella foi eliminado case por completo. Cando o 13 exército comunista reaccionou, as tropas de Wrangel chegaran xa ó río Dniepr. O contraataque bolxevique consistiu en establecerse preto do istmo da península para illar no posible os Brancos das bases en Crimea. Aínda así estes puideron tomar Mariopol e Alexandrov, á beira do mar de Azov. Wrangel era, porén, consciente de que a súa situación era inestable. O seu ataque en dirección á rexión cosaca de Kuban fracasou e un intento en outubro de cruza-lo Dniepr para manter a iniciativa militar usando os soldados sobreviventes do Exército dos Voluntarios tampouco tivo éxito. O 12 de outubro Polonia asinou o armisticio coa Unión Soviética que permitiu a esta dispor de tropas novas para contrarrestar a Wrangel. Comandados por Mikhail Frunse os Vermellos empurraron ó inimigo, que perdeu 20.000 soldados nos combates. Wrangel tiña xa preparada a evacuación e, por medio da antiga frota tsarista do mar Negro consegue sacar de Crimea antes do 16 de novembro a 146.000 persoas, máis deles civís, que foron levadas a Turquía. Moitos dos que non puideron ser evacuados caeron vítima da represión que seguiu á vitoria Vermella. No curto período do seu comando Wrangel foi politicamente máis activo cá Kolchak ou Denikin. Levou a cabo unha reforma do chan en Crimea, que incluía expropiacións. Intentou alianzas con tódolos partidos, incluídos os anarquistas de Nestor Makhno para formar unha fronte común contra os comunistas. Sen renunciar á ditadura militar, tentou atraer á intelixencia do territorio que ocupaba. Esta política permitíulle dispoñer dunha retagarda segura, da que careceran outros comandantes Brancos.\nOs combates desprazáronse daquela a zonas periféricas, sobre todo ó extremo leste, onde a loita polo control total de Siberia non acabou ata 1922, cando os xaponeses retiraron en outubro as súas tropas da rexión do Amur, que tiveran intención de anexionarse. As rexións de Kamchatka e o norte da illa de Sakhalin estiveron en mans nipoas ata o tratado de 1925 coa Unión Soviética.\nOutros contendentes na guerraEditar\nÁ parte de Brancos e Vermellos, falase na historiografía da guerra civil rusa doutro partido: os Verdes. Este estaría formado principalmente por labregos que rexeitaron as propostas comunistas e formaron grupos guerrilleiros que loitaban contra os Vermellos. En Ucraína loitaba ademais un exército partisano anarquista, a "makhnochina", dirixido por Nestor Machno. Este grupo loitou en principio a favor dos bolxeviques e máis tarde en contra e acabou sendo eliminado polos Vermellos. Á confusión xeral da guerra contribuíron tamén exércitos partisanos de todo tipo e señores da guerra coma Roman Ungern von Sternberg que actuaban por libre.\nA guerra civil foi aínda máis catastrófica para Rusia cá Primeira Guerra Mundial. Morreron en combate uns 770.000 soldados, dos que se calcula que un 80% eran do exército comunista. Outros 700.000 combatentes morreron por enfermidades durante o servizo. O número de civís mortos nas campañas de Terror dos dous bandos non esta aínda fixado. O número de executados polos Vermellos oscila segundo a historiografía occidental entre 50.000 e 200.000. A cantidade de mortos causados por represións sen condena a morte expresa non se coñecen. Do lado Branco os datos están pouco documentados. As estimacións van de 20.000 a 100.000 asasinatos de simpatizantes comunistas. A eles habería que engadir de 50.000 a 100.000 vítimas de orixe hebrea provocados polos pogroms no lado contrarrevolucionario.\nA destrución de infraestrutura económica e o caos provocados pola guerra provocaron millóns de vítimas causadas pola fame e as pragas. Segundo o censo levado a cabo en 1923 os habitantes de Rusia eran 10 millóns menos cá en 1920. Entre eles contábanse 2 millóns de emigrados. En total catro veces máis perdas que durante a guerra mundial.\nA vitoria comunista cambiou a actitude das potencias estranxeiras cara á Unión Soviética. Gran Bretaña encetou relacións comerciais co novo réxime en 1920, Francia decidiuse por unha política de illamento dos comunistas que só rompeu parcialmente despois da fin da guerra polaco-soviética. Só co Pacto de Rápallo de 1920 conseguiu a Unión soviética un aliado, aínda que se tratara de Alemaña, daquela tamén excluída do concerto internacional. As consecuencias políticas foron máis importantes dentro do propio estado. A guerra civil foi un dos mitos fundacionais da ditadura comunista. As causas internas da guerra foron, debido ó seu carácter de clase, postas ó mesmo nivel cás provocadas polos ataques de inimigos exteriores. Durante o stalinismo a historia da guerra civil foi interpretada para salientar o rol de Stalin en contra dos seus rivais políticos coma Trotski. Trotski pola súa parte, desde o exilio, fíxoo mesmo en senso inverso. O nacionalismo dos Brancos reforzou a tendencia bolxevique a fuxir de calquera forma de patriotismo, tendencia que se mantivo ata a Segunda Guerra Mundial.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Guerra civil rusa\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Guerra_civil_rusa&oldid=5810045"\nÚltima edición o 5 de xullo de 2021 ás 16:21\nA última edición desta páxina foi o 5 de xullo de 2021 ás 16:21.