خوابگرد، هوشنگ گلشیری - پی سی سیتی\nخوابگرد، هوشنگ گلشیری\nمشکلش اين بود که در هر کس جايي را مي‌پسنديد. خيالش از رنگ چشم‌ها و شکل و حتي اندازة مژگان‌ها راحت بود. چند بار ديده بودش. ساية چشم نمي‌زد يا چيزي که به انتهاي مژگان‌ها انحنايي بدهد. همان‌طور بود که او هم در خواب‌هاش ديده بود، براي همين لرزيده بود و جز همان بار اول به چشم‌هايش نگاه نکرد. از آن شکل بيني و آن گردي چانه بسيار ديده بود. شايد هم بيشتر رنگ بشره‌ها نااميدش مي‌کرد. چشم‌ها درست، اما رنگ صورت مي‌بايست سبزه مي‌بود. يادش بود. همين‌طورها شد که ديگر دوره افتاد، البته به پاي چشم. اگر گريباني گشوده مي‌ماند يا به عمد گشوده مي‌شد، مي‌ديد و مي‌گذشت که مي‌دانست اين دو خط نازک و لرزان که در کار منحني شدن بود نه به دو گوي غلتان و تپان که به گوشت‌پاره‌اي آويخته از اين سينة استخواني مي‌آن‌جامد. وقتي هم، به سرانگشت، صاحب آن دو خط نازک و لرزان چاک سينه را مي‌پوشاند، گو که به غريزه، دلگير نمي‌شد؛ که حالا ديگر پوشيده و نيمه‌عريان همه‌چيز را به عرياني همو مي‌ديد مي‌ديد که ديده بودش. مهمتر از همه، از آن دو لب گذشته که اميد ديدنش را نداشت، آن خال بود. اگر رمزي از وحدتش گفته بودند، او که حالا از کثرت به کسرات رسيده بود، مي‌دانست که از هر جاي ديگر مهمتر است؛ مَثَل مهر نماز مومنانش مي‌ديد که خاطر پريشانشان را مجموع مي‌کرد، که حالا هم و هرجا موهاي حلقه‌حلقه با آن دو مرغولة بر بناگوش خفته و بته‌جقة انگار خيس بر پيشاني نشسته آشفته‌اش مي‌کرد که اگر هم به سلسله‌اش بسته بودند زنجير مي‌گسست و سر به بيابان مي‌گذاشت. البته مي‌رفت، وقتي به این‌جاها مي‌رسيد: چيزي به پا مي‌کرد و به چيزکي شانه‌هاي لرزان را مي‌پوشاند و سر به گريبان کرده راه مي‌افتاد، از کوچه به خيابان و از پياده‌روها به هرجا که مي‌کشيدش، گاهي هم البته سر برمي‌داشت که مگر در اين زن ببيندش که ساک خريد به دست از پياده‌رو چهارباغ مي‌آمد و کاکلي از موي خرمايي از روسري‌اش بيرون زده بود يا در آن که خم شده بود تا به دستمالي بيني پسرکش را بگيرد. قيد انحناي ميان او را هم بايست مي‌زد. گاهي هم بر نيمکت ميداني مي‌نشست و در دفترچة بغلي طرحي مي‌زد، طرح يک بيني، استخوان ترقوه‌اي که ديده بود، از دستي تنها سرانگشتي را که شايد از سوز انگار نگار بسته بود. بعد هم از بس رفته بود و نشسته بود، مجبور مي‌شد تاکسي بگيرد، گاهي حتي نمي‌دانست کجاست. يک بار حتي _ بعد فهميد _ خوش‌خوشک رسيده بود به تپه‌هاي هزارجريب؛ يک بار هم تا آن طرف جادة خوراسگان رسيده بود.\nسوار شده بود و تا آخر خط نشسته بود. فقط وقتي راننده گفته بود آخرش است، پياده شده بود، و بعد راه افتاده بود. فکر مي‌کرد دارد به طرف جنوب مي‌رود، اما وقتي قلة برف‌پوشيده را نديد، دانست که گم شده است. اتوبان بود و دو سويش بياباني بود که تا افق مي‌رفت. راه رفته را برگشت، هيچ‌وقت برنمي‌گشت. مگر نه رسمش همين بود؟ مي‌دانست که همه‌چيز خراب مي‌شود. براي همين هم مجبور شد تاکسي بگيرد و بگويد برساندش به چهارباغ. حتي گفت که گم شده است.\nو گفت که در طبقة کدام‌يک از اين ساختمانهاي بلند نوساز زندگي مي‌کند. مي‌دانست. گفت، مي‌رساندش.\nگاهي هم زيرچشمي نگاهش مي‌کرد. بعد تا فکر نکند که مست است يا دود و دمي در کار است، طرح‌هاي آن روز را نشانش داد. ده بيست تا فقط طرح بيني بود، دو تايي هم گوش که يکي فقط گوشواره داشت و فقط يک ساق پا. اين يکي را توي اتوبوس کشيده بود. از زن روپوش و روسري به‌تن فقط ساق پايش پيدا بود. راننده زد توي دندة معکوس و ايستاد. گفت: «ببينم.»\nبد نشده بود. ياد آن صوفي افتاد که واقعه‌اش ديدن ساق پايي چنان زيبا بود. براي راننده هم تعريف کرد. راننده شايد خوشش نيامد که ماشين را روشن کرد و راه افتاد. تند مي‌رفت. مسافر ديگري هم سوار نکرد. گفت: «شايد خيلي محروميت کشيده بوده، و گرنه براي ديدن ساق پاي نامحرم آدم با گزن‌هاش نمي‌زند تخم چشم خودش را درآورد.»\n «بشود. پس من روزي هزار بار بايد با آن پيچ‌گوشتي بزنم توي هر دو تخم چشمم.»\n «چه حسني دارد؟»\nنگفت. گاهي از آينه مي‌بينند و گاهي به گوشة چشم. مجبور هم نيستند اين‌همه راه بروند، و گاهي حتي آن‌قدر بايستند تا طرف از دکان کاموافروشي درآيد.\nراننده به دستة طرح‌هايش اشاره کرد: «حالا این‌ها را چه‌کار مي‌کني؟»\n «خوبهاش را نگاه مي‌دارم و بقيه را مي‌ريزم دور.»\n «خوب که چي؟»\n «بالاخره پيداش مي‌کنم.»\nاشکال که داشت، ولي بالاخره راهش همين بود، مگر تا خضر بيايد چهل روز صبح زود نبايد جلو خانه را آب و جارو کرد؟ در اتاقش را که باز کرد اول بوي غذايي را شنيد که صبح بار گذاشته بود. يک ساعتي از ظهر گذشته بود اما رفت به آتليه‌اش، يعني همان که اتاق پذيرايي به حساب مي‌آمد، اگر او نبود. کسي اگر مي‌آمد توي همين نشيمن ازش پذيرايي مي‌کرد. در آتليه را هميشه مي‌بست. آن طرف صندلي چرخان بوم سفيد بزرگ اصلي بود، پشت به پنجره، بر سه‌پايه‌اي که به سقف مي‌رسيد. نردباني هم کنارش بود. بقية تابلوهايش را جمع کرده بود و بر هم اين طرف و آن طرف گذاشته بود و ديگر هر گوشه‌اي بومهاي کوچک بود بر سه‌پايه‌اي معمولي و با طرح‌هاي معمولي. دورتادور بر ماهوت سبز و گاه صورتي قاب کرده همين طرح‌ها را سنجاق زده بود، از بالا به پايين، يعني مثلا گوشي اگر کشيده بود، آن‌جا مي‌گذاشت که بايد، دقت داشت که ديگر خودش آشفته‌ترش نکند، البته گاهي جاي اجزاء را عوض مي‌کرد و بعد مي‌رفت بر صندلي چرخانش مي‌نشست و نگاهشان مي‌کرد، گاهي حتي چشم‌بسته به سه سو مي‌چرخيد و مي‌چرخيد. نه، نبود، و سوت بلند زودپز هم ديگر نمي‌گذاشت.\nالبته مدل زنده هم داشت، اما کمتر به آتليه مي‌بردشان. به يکي‌شان گفته بود: «زاوية من آن‌جاست.»\nنفهميده بود. تازه بديش اين بود که با این‌ها همه‌شان يک‌راست مي‌رفت سراغ همآن‌جا که بايست مي‌رفت. دستي بر لب و يا چانه، بوسه‌اي بر شانه يا گردن، فقط چند بار گوي پستان را _ اگر گوي بود _ به نوازشي تقديس کردن و بعد همان کاري را مي‌کرد که نمي‌بايست، فقط هم به اين دليل که تازه بعد مي‌توانست مثلا گونه‌اش را ببيند يا از پرة بيني‌اش اگر خوابش برده بود طرحي بزند. بعد هم ديگر نمي‌آمدند، هيچ‌کدام. به بهانة ديدن تابلوهاش مي‌آوردشان. مي‌شناختندش. سال‌ها پيش نمايش‌گاه‌هايي در مرکز و حتي همين‌جا گذاشته بود و حالا چندسال بود که هيچ‌کس حتي يک تابلو از او نديده بود. اما وقتي مي‌ديدندش که مدام طرح مي‌زند فکر مي‌کردند که دارد کار مي‌کند. گاهي به شوخي و يا حتي به زور مي‌خواستند به زاويه‌اش بروند که نمي‌گذاشت. کتاب‌هاش را هم گذاشته بود توي اتاقک پارکينگ. هر خانوار يکي داشت. به آن‌جا هم مي‌بردشان. حالا ديگر نه. از وقتي از زن و بچه‌هاش جدا شد ديگر دل و دماغ کتاب خواندن نداشت، چه برسد به اين‌که بخواهد با کسي حرف‌شان را بزند. اصلاً عزتش سر همين کتاب‌ها باش لج افتاد، از بس مهمان دعوت مي‌کرد و ميان آنها بالاخره يکي پيدا مي‌شد که برود سر قفسه‌ها که از ناچاري توي ميهمانخانه هم بودند و حتي توي راهرو. همين شد. آن‌جا زاويه‌اش زيرزمين بود. عزت مي‌گفت: «پس بفرماييد خانه دربست در اختيار آقاست؟»\nبعد بي‌خوابي‌هاش شروع شد. نصف‌شب راه مي‌افتاد، و با يک پتو مي‌رفت توي همان زيرزمين دراز مي‌کشيد. گاهي حتي توي سرسرا سر بر متکا يا حتي دست گذاشته خوابش مي‌برد. اولش بهانه خواندن کتابي بود، يا تجديد خاطره يا تذکر وصفي از زني. بعد هم خوابش مي‌برد. زنش به مهمان‌ها مي‌گفت: «ترا به خدا ببينيد، نصف‌شب مي‌رود چه چيزهايي را مي‌خواند.»\nو بعد مي‌خواند، هماني را که کاغذ برش گذاشته بود و علامت هم زده بود: «و زليخا زن فوطيفرع بود که عزيز مصر بود که در همة مصر به جمال وي نبود و هنوز بکر بود، از فربهي و لطافت بدان جايگاه بود که بدشواري بر پاي خاستي و بدشخواري رفتي.»\nمقصودش همان‌طور بود که وقتي مدلش مي‌شد و ساعت‌ها بي‌حرکت مي‌نشست، بالاخره هم يک روز ديگر تمام شد. صاف و ساده راهش نداد.گفت: «حالا که دوست داري، چرا نمي‌روي تنها زندگي کني؟»\nآخرين نمايشگاهش را براي تدارک پول رهن همين خانه گذاشت. يک چيزي هم ماند. همه‌اش گل و گياه و پرنده بود. چند تک‌چهره هم داشت، نيم‌رخ زني که ديگر عزت نبود، فقط رنگ سبز به‌کار برده بود و يک نيمتنه هم بود، سه‌رخ، انگار که از مس ريخته باشند. خانه را که در اين ساختمان‌ها گرفت چيزي هم براي خورد و خوراک اين سال‌هاش ماند. عزت بچه‌ها را هم شير کرده بود، بيشتر خسرو را. حتي حاضر نشد در را به رويش باز کند. گفت پس اقلاً رنگ‌هام را بدهيد.\nخسرو در را باز کرد و کارتن را گذاشت کنار پاشنة در.\nصورت پري را از شکاف ميان دو پرده ديد: با بيني پخ‌شده بر شيشه و موي کوتاه‌شده‌اش نگاهش مي‌کرد. از همان شب هم شروع شد. البته سابقه داشت، مگر همان شب‌گرديهاش توي خانة خودشان نبود؟ عزت مي‌گفت: «چرا شب‌ها مثل ارواح توي اين خانه مي‌گردي؟»\nبي‌خوابي نبود. گاهي حتي خودش هم نمي‌دانست که چرا توي آشپزخانه، سر بر ميز نهاده، خوابش برده است. يک بار حتي صبح توي مهتابي با يک پتو پيداش کرده بودند. حالا ديگر مي‌دانست چه‌کار کند. طرح‌هايش را که به ماهوت‌هاي دورتادور چسباند، چيزي توي آشپزخانه خورد، تلفن را کشيد، رفت رخت‌خوابش را درست رو به بوم پهن کرد. نورافکن‌هاي رو به ماهوت‌هاي سبز و صورتي را خاموش کرد، جز يکي که بوم بزرگ را روشن مي‌کرد. دست‌بند و زنجير و دو قفلش را برداشت و به زاويه‌اش رفت. دو تا واليوم پنج خورد، سيگاري هم کشيد. و بعد شروع کرد به کشيدن. هميشه اول چند گل و برگ مي‌کشيد، و يک منظره که در خواب هم نديده بود. همان جويبار و يک درخت توت و بعد هم نيزار دو سو که انگار جهت حرکت آب را از انحناي ني‌ها مي‌شد فهميد و بالاخره مي‌رسيد به آنچه دست مي‌خواست، يا آنکه مي‌گويند در اندرون دل خسته‌اي چون او بود: سردر قلعه‌اي و تنه و بعد چتر توتي کهن. تابلو معروف کوزة ديو را همين‌طورها کشيده بود. ديو از کوزه دارد تنوره مي‌کشد، سر و سينه‌اش بيرون آمده است، و نه ماهيگير که او مي‌خواهد با فشار دست برش گرداند آن تو.\nبعد هم اول سر زنجير را به ميلة شوفاژ و يکي را هم به ميز ناهارخوري اين طرف قفل کرد و حلقه‌هاي دست‌بند را به دست کرد و هر دو کليد را جايي پرت کرد. گرچه هنوز پس از يک سال و اندي عادت نکرده بود، اما بالاخره خوابش مي‌برد. راستش بيشتر به گذر آرام آن آب قنات فکر مي‌کرد که مي‌آمد و مي‌آمد و دست و سينه‌اش را مي‌شست و مي‌رفت و خواب انگار از اعماق و با بوي خاک نم‌زدة رس مي‌آمد و بعد ديگر تمام بود. صبح گرگ و ميش بيدار مي‌شد، همان‌قدر روشن که سفيدي سربي‌رنگ دو طرف بوم را هم مي‌ديد. هميشه هم تا هر دو کليد را پيدا کند به زحمت مي‌افتاد. گاهي حتي مجبور مي‌شد با خط‌کش يا چوب قاب يک تابلو کليدي را جلو بکشد. تلفن را سر صبحانه وصل مي‌کرد. اولين زنگ را هم عزت مي‌زد. «هستي؟»\n «آره جانم.»\n «ديشب خوب خوابيدي؟»\n «بد نبود.»\n «مي‌خواهي چه‌کار کني؟»\n «هنوز نمي‌دانم.»\n «مي‌خواهي بيايم چمدانت را ببندم. مي‌داني که ما هنوز دوستت داريم.»\n «نه، متشکرم. خودم هم مي‌توانم.»\nاز اداره‌اش هم زنگ مي‌زد، عصر هم. خودش سپرده بود به همه و بيشتر به این‌ها که مي‌آمدند تا مدل بشوند که هيچ‌وقت جواب تلفن را ندهند. عزت گفته بود: «چي شده که زرنگ شده‌اي؟»\n «این‌جا که بودي ما همه‌اش بايست تلفن را برمي‌داشتيم تا کسي مزاحم آقا نشود؟»\n «تنها هستم.»\nعزت «دروغگو» را با کوبيدن گوشي بر تلفن موکد مي‌کرد. باز زنگ زد. اين بار خودش گفت: «مي‌بخشي عزيزم، مي‌داني که دوستت دارم.» راستش تنها بود، اما اگر اين تکه‌پاره‌ها را به حساب نمي‌آورد که در مجموع حتي همو نبودند که ديده بود، شايد به خواب. همه‌اش زيادي يا کم داشتند. يکي از پستان‌هاي يکي‌شان نوک نداشت. عزت اشتباهش اين بود که مي‌خواست همان‌طور بماند که بود، در آن‌همه نيم‌رخ که از او زده بود و آن يکي دو برهنه که پيش خودش بود. شکم‌بند مي‌بست و هر روز هم پيش يک دکتر پوست بود. نه، ديگر ترک خورده بود و همان گويي نبود که افلاطون مي‌گفت کامل است و مي‌غلتد و مي‌آيد و بعد دونيمه مي‌شود و هر نيمه نيمة ديگرش را مي‌جويد و اگر روزي فکر کرده بود که نيمه‌اش عزت است، حالا ديگر عزت رفته بود خيلي دور از او. خودش چي؟ هزار پاره شده بود، هزار تکه‌گوشت و هر تکه‌اي به دست يکي مانده بود، مثل تابلوهاش. اول هم عزت شروع کرد، شايد براي برانگيختن حسادتش از همکارش مي‌گفت ياستارة سينمايي، وقت و بي‌وقت، انگار که برنامه‌ريزي کرده بود _ حالا مي‌فهميد_ حتي سعي کرد يک بار بکشاندش به خانة همکاري که مثلا روابط خانوادگي هم پيدا کنند؛ تا مگر به ضرب چشم شهلاي همکار مردش دو نيمه بغلتند به طرف هم و بعد باز يکي بشوند، کره‌اي يگانه و کامل. ديگر هر حرکت، هر حرف و حتي اشاره معني دوگانه‌اي داشت. براي همين هم او راه افتاد، توي خواب حتي. يک بار حتي توي جادة يزد پيداش کرده بودند. خواب بوده و پشت فرمان. نفهميده بود کي و چرا به این‌جا آمده است. خاک‌آلوده هم بود، سر تا پا، و آن‌جا کنار جاده دهانة يک قنات بود. عزت جاي تنش را بر پشتة قنات پيدا کرد. پليس راه خبرش کرده بود. شنيد انگار که شايد سکته کرده و مثلا گذرانده و حالا خواب است، اما خودش مي‌دانست که وقتي فهميده که حالا توي بياباني است که نمي‌شناسد، دو قرص و شايد سه تا پنج‌ميلي خورد و خوابيد، سر بر فرمان. عزت مي‌گفت: «آخر چرا رفته بودي دم چاه؟»\nخسرو گفت: «بابا حتماً از قبل نقشه کشيده بوده، اگرنه چرا دو تا پتو برداشته؟»\nوقتي توي جادة شيراز تصادف کرد، ديگر ماشين را بهش ندادند. دست خسرو بود. تصديق هم داشت. عزت گفت: «تو فقط تلفن کن، من يا خسرو مي‌آييم مي‌بريمت، هر جا بخواهي.»\nاگر هم خانه نبود، ردش را پيدا مي‌کرد. به اين دوست و آن دوست تلفن مي‌زد، گاهي هم مي‌آمد که ببيند مبادا باز تلفن را کشيده باشد، همان‌طور بلندبالا و حتماً شکم‌بند بسته، کيف سياه بر شانه، روپوشي آخرين مدل بر تن. مي‌گفت: «نگران شدم.»\nنمي‌آمد تو. مي‌فهميد که دارد بو مي‌کشد، اگرکسي آمده بود، آن‌هم توي اين راهروهاي طولاني و اين درهاي هميشه‌بسته رو به هرجا، حتماً عطري مانده بود. براي همين به دختري که مدام تلفن مي‌زذ تا نقاشي‌هايش را بياورد که استاد ببيند گفته بود فقط به يک شرط مي‌تواني بيايي که هيچ عطري نزني.\nپيشنهاد دست‌بند و زنجير را او کرد. تابلوهاش را حتي باز نکرد، فقط از خودش گفت. روان‌پزشکي مي‌خواند و توي تيمارستان کار مي‌کرد. \nگفت: «حتماً شب‌ها توي خواب راه مي‌رويد؟»\nچطور مي‌توانست بگويد، آن‌هم براي او که آن‌همه لاغر بود با آن دو پستان کوچک انگار دو ليموي کوچک با آن شکم آن‌همه صاف. يک دستش را به پاية شوفاژ بست و يکي را هم به پاية ميز، بعد هم کليد قفل‌ها و دست‌بند را انداخت جايي. گفت: «حالا ديگر نمي‌تواني برداري.» همان‌طور خفته بر قالي نگاهش مي‌کرد و وقتي پشت به بوم سفيد ايستاد و گفت: «چرا مرا نمي‌کشي؟»\n «چرا، مگر من چه عيبي دارم؟»\nگريه هم کرد، وقتي بر دو پا نشست سر خم‌کرده بر دو کاسة زانو انگار که اندوه ون‌گوگ باشد، اما از روبه‌رو. هيچ توضيحي فايده نداشت. عزت مي‌گفت: «نکند مي‌ترسي آخرش باشد و بعد فردا ديگر نتواني دلگي بکني.» يعني که مثلا داشت مي‌مرد. همان‌شب چند بار زنگ زد. چقدر التماس کرد تا دختر گوشي را برندارد. حالا ديگر شوخي‌اش گرفته بود، قلقلکش مي‌داد و مي‌خواست باز هم. بالاخره خودش را کشاند تا کنار تلفن. نمي‌گذاشت. روي سينه‌اش آن‌همه موي سفيد داشت و نمي‌دانست. وقتي باز تلفن زنگ زد برداشت. معلوم بود که عزت است:\n «کجا بودي؟»\n«من خيلي زنگ زدم، دوباره داري هله و هوله مي‌خوري؟»\n «دله شده‌اي عزيزم، دله. گوشي را بده دست او.»\nاين ديگر شيوة قديمي‌اش بود. پرسيد: «خسرو چطور است؟»\n «عاشق شده. حتماً به تو رفته.»\nاين جملة آخر ديگر تازگي داشت.\nحسابي عصبي شد، داد مي‌زد، نزديک بود بوم بزرگ را بيندازد روي او. بالاخره هم با خط‌کش چوبي کليد را کشيد جلو. ناچار شد فرود بيايد. گفت: «شايد هم بعد از يک ماه که خانة شوهرت نان و سيب‌زميني و پلو به چنگ و چنگال خوردي عوض بشوي.»\nيعني بعدها که مثلا دو سه شکم زاييد. دختر داد مي‌زد: «پس تو زني مي‌خواهي با سينه‌هاي مَشکي که ران‌هاش اين‌هوا باشد.»\nخنده‌دار بود، تصور آن دو ران انگار خيزران که قرار بود بعدها اين‌همه جا باز کند. عزت هر هفته مي‌رفت ماساژ مي‌داد و بيشتر مي‌خواست کفل‌هاش پي نياورند. نياورده بودند. فقط از پوست چروک‌خوردة شکمش مي‌شد فهميد که زاييده است. فردا پياده و سواره تا ميدان کهنه رفت. طرحي نزد. همآن‌جا چيزي خورد. پياده و سواره تا پل آمد و به پارک آن‌طرف رفت. چطور نفهميده بود که پاييز رسيده است. فقط دو طرح زد، آن‌هم روي دو کاغذ به اندازة کف دست. و بعد روي نيمکت، سر بر پشتي نهاده، خوابش برد. عزت مي‌گفت: «هر وقت چلچلي‌ات گذشت، قدمت روي چشم.»\nمگر چقدر خوابيده بود که پارک اين‌همه خلوت بود. مفصل زانوي چپش درد مي‌کرد. با کسي قرار نداشت. وقتي هم رسيد تلفن را کشيد. بايست کاري مي‌کرد. آن بار توي ماشين شايد سکته بوده. وقتي زنگ در را زدند فهميد که دخترک طرح‌ها يا شايد نقاشي‌هايش را نبرده است. حتماً زن چاق سرايدار گفته که هستند. کاش فقط عزت نباشد. چطور وقت پيدا مي‌کند؟ پري بود. با روپوش و مقنعه وکيف مدرسه. يک‌راست به آتليه‌اش رفت، گفت: «بابا تو که هنوز يک خط هم نکشيده‌اي؟»\nنگاهش نکرد، حتماً با همان پستان انگار دو ليمو بود. دستي تکان داد، گفت: «خجالت بکش!»\n «ببينم بابا، مگر مدل‌هاي تو همه بايد حتماً لخت باشند؟»\nاصلاً نيامده بود که شروع کند. با هم چيزي گرم کردند و دوتايي توي آشپزخانه روبه‌روي هم نشستند و خوردند. پرسيد: «مادرت مي‌داند؟»\n «گفتم مي‌روم خانة يکي از دوست‌هايم.»\n «پس تو هم راهش را ياد گرفته‌اي؟»\n «من نمي‌خواهم مثل تو بشوم.»\nحتماً عزت توي غرغرهايش گفته بوده که چه پدر دله‌اي داشته‌اند. از همان ماه اول ازدواج شروع شد. ايام عيد رفته بودند کاشان و او يک‌دفعه آن دو چشم را ديد، در فاصلة يک بار بسته و باز کردن چادر که مثلا به جاي اين چشم آن يکي را به ديده‌باني بنشاند. ديگر فهميد. وقتي به هتل برگشت آن روي عزت را ديد. طرح‌ها را هم که نشانش داد باور نکرد که براي طرح زدن بوده است. پاره‌شان کرد و تا صبح لباس‌پوشيده پشت به او خوابيد و خودش وقتي بلند شد ديد توي پاگرد زير يک پتو خوابيده است. زن نظافتچي بيدارش کرد. اگار عادت داشت، گفت: «تا در را باز نبسته، برويد تو.»\nدر واقعا باز بود. اما عزت همان‌طور پشت به جاي او خوابيده بود. چه پيش آمد که بعدازظهر مهربان شد، حتي سعي کرد تکه‌پاره‌هاي طرح‌ها را بچسباند، نشد. با دندان پاره کرده بود و يکي دو تا را حتي جويده بود. براي همين مجبورش کرد باز سري به بازار بزنند. این‌ها را به پري نگفت، فقط توضيح داد که شکاف ميان آن دو از کجا شروع شده است، بعد هم گفت: «مادرت فکر مي‌کرد با تحريک حسادت من مي‌تواند نگهم دارد.»\nنمي‌فهميد، مثلا اگر گوينده‌اي حتي سر و شکلي داشت سوت مي‌کشيد و مي‌رفت جلو تلويزيون ميخ مي‌شد. جوان‌هاي بلندقامت چهارشانه را مي‌پسنديد. مي‌گفت: «اگر من مي‌توانستم بکشم.»\nپري نيامده بود این‌ها را بگويد يا چيزي بشنود. حتي وقتي پرسيد: «بابا، هنوز شبها توي خواب راه مي‌روي؟» مقصودي نداشت. از عزت هم گفت که اخيرا به در چشمي گذاشته است و يک چفت و کلون اضافي. مي‌خنديد: «از ترس توست، بابا.» بالاخره گفت. پول مي‌خواست، نگفت براي چي. او هم نپرسيد. قول داد و براي همين از فردا افتاد دنبال پيدا کردن جايي براي نمايشگاه. به همة گالري‌دارهاي تهران تلفن کرد، مي‌دانست که آخري است. همين‌ها هم برايش مانده بود که داشت، جز چند چهره‌اي که از عزت زده بود و بهش نمي‌داد. خوب، حالا فقط مي‌توانست گل و گياه‌هاش، پنجره‌هاي بسته و باز با آن شاخة شکستة شکوفه‌داده را به نمايش بگذارد. ديوش خوب فروش رفت. تلفني بهش گفتند. خودش فقط براي شب اول رفت، خسرو بردش. نيم‌ساعت بيشتر نماند. مي‌ترسيد که باز با آن يکي روبه‌رو شود، اسمش چي بود؟ پستان چپش نوک نداشت و حالا شوهر و دو بچه داشت، يکي هفت و يکي سه‌ساله. اول، هميشه شب افتتاح مي‌آمد. نه‌انگار که مي‌شناختش. ديگر طرحي ازش نداشت. سه‌رخ مسي رنگ را از روي او ساخته بود. خسرو را مجبور کرد همان شبانه برش گرداند. ساعت يازده و نيم بود. قرص‌هاش را خورد و دست‌بندهايش را زد و دو کليد را جايي پرت کرد و خوابيد، رو به بوم سفيد. زاويه‌اش خالي بود. البته آن‌همه سياه‌قلم‌هاي روي ماهوت‌ها و بر کاغذهاي خشتي کوچک برايش مانده بود. تلفن را هم کشيد. وقتي بلند شد، هرچه گشت کليدهاش را پيدا نکرد. کجا گذاشته بودشان؟ يادش بود که با لباس خواب خوابيده بود، اما حالا اور تنش بود. کليدها توي جيب اورش بود. يک کليد ديگر رويش بود. حتماً جايي رفته بود. کتابها را که توي آشپزخانه دسته‌کرده بر ميز ديد فهميد. ديگر منتظر آسانسور نشد. در انباري اختصاصي‌اش قفل بود، اما چراغش روشن بود. وقتي در را باز کرد کاغذهاي نم‌کشيده به ياد چيزي‌اش انداخت که نمي‌دانست چيست. سه‌کنج بالا چه تارعنکبوتي بسته بود. روي ميز کوچکش هم يک دسته کتاب بود. گردشان گرفته شده بود. قفسه‌ها تارعنکبوت نداشت، رد دستمالي جلو کتابها خط انداخته بود. کي اين کارها را کرده بود يا اصلاً کي کرده بود؟ دستة کارد را که ديد، تيرة پشتش همان‌طور عرق کرد که اغلب شنيده بود. مي‌شناختش. لاي ديوان منوچهري بود. چيزي مثل لکة خون خشک‌شده بر تيغه‌اش بود.\nديوان را هم برداشت. چطور توانسته بود کليدهاي دست‌بند و زنجيرش را توي آن تاريکي پيدا کند، و اين يکي کليد را از کجا پيدا کرده بود؟ در که باز شد باز زن سرايدار را ديد، جارو به دست. تمام چارچوب هم انگار کمش بود. دهانش کجاي صورتش بود که حالا به خنده باز شده بود؟ آن‌هم با جاي خالي اين دو دندان پيشين که اين را هم ديده بود. غبغب فرخ‌لقا همين‌طورها بوده که امير ارسلان مي‌توانسته به مشت بگيرد؟ نکند اين لب‌هاي زنگيانه را مزيده باشد؟ زن گفت: «چرا ايستاده‌ايد، زود باشيد و بياييد بيرون.»\nچوبي به دنبالش مي‌کشيد که بر سرش کهنه‌اي زده بود. اگر مي‌خواست طرحي از او بزند اولش همه‌اش بايست دايره مي‌زد: يک دايره براي صورت و بعد نيم‌دايره‌اي به شعاعي دوبرابر صورت، اما شکم بيضي‌شکل بود. ديگر نگاه نکرد. کارد را لاي ديوان گذاشت. سر به زير افکنده تقريبا بيرون دويد. مي‌دانست که بايست بکشد، راهش همين بود. بايست به اختيار دست مي‌گذاشت که ديگر آزموده بود. به قصد نيم‌دايره زدن هم مداد طرح بر کاغذ گذاشت. نمي‌خواست اما در مي‌آمد، انگار که ديده بود، حتي دست کشيده بود. به حمام رفت و وقتي برگشت ديگر مي‌دانست که کجاست و يا حداقل پا بر کدام پله بايست مي‌گذاشت تا فرو رود يا برآيد. با اين‌همه بايست مطمئن مي‌شد. تلفن را وصل کرد. دفترچة تلفن را جلوش گذاشت. به قول معروف، اول ساقي، بعد باقي، که تلفن زنگ زد. عزت بود: «کجا بودي؟»\n «اول تو بگو.»\n «شوخي نکن، گفتم کجا بودي؟ من هيچ، جدا شده‌ايم، اما خوب، قيم بچه‌هات که هستم.»\n «گفتم شوخي نکن!»\n «من ديشب نيامده بودم آن‌جا؟ مي‌دانم، در را از تو کلون مي‌کني، اما خوب، ممکن است يادت رفته باشد.»\n «ممکن نيست. در ثاني، من خوابم سبک است.»\nو بعد خيلي جدي گفت: «من ديشب این‌جا توي اتاقم نبوده‌ام، کجا بوده‌ام، نمي‌دانم.»\n «خوب، جايي نرو. من همين حالا به دکتر اردلان تلفن مي‌کنم.»\n «نه، خواهش مي‌کنم. من حالا خوبم. فقط خواستم مطمئن بشوم که آن‌جا نيامده باشم و تو هم سالمي.»\n «پس چرا خودت تلفن نکردي؟»\n «تو که مجال نمي‌دهي.»\n «رو شدن ندارد، خواستم بپرسم ديشب خرسي کفتاري به سراغت نيامده يا حداقل کسي به درت پنجه نکشيده؟»\n «کليد من را که داري.»\n «براي همين هم مي‌پرسم.»\n «نه، طوري نشده.»\n «خرگوش تازه؟»\n «هيچي پدر. يک کاري بکن آن قيم محترمت این‌جا پيداش نشود، اگر نه از همين پنجره مي‌اندازمش پايين.»\nژينوس يا نمي‌دانست کي، اصلاً به‌جاش نياورد. چه بهتر! عزت راست مي‌گفت، دله بود. عزت به کنار، شايد از همان کاشان شروع شد، اين عادتش بد بود که تا اين خارخار راحتش نمي‌گذاشت نمي‌توانست درست ببيندشان، حتي لمس‌شان کند.\nکليد دخمة پايين را خود سرايدار آورد. از چشمي در ديدش. عجيب لاغر بود. نمي‌خواست اين‌طور ببيندش، شورت به پا، حولة حمام بر دوش. گفت: «اجازه بفرماييد حالا مي‌آيم.»\nوقتي چراغ اتاق خواب روشن نشد، فهميد که چرا خود زن نيامده است. برق اضطراري که نداشتند. بايست پولي مي‌دادش، اما نه به سرايدار. چند اسکناس توي جيب شلوراش آماده گذاشت. در را که باز کرد، حلقة کليد به تکمة برق آويخته بود.\n «مگر جمعه است؟»\n «ساعت خواب!»\n «خيلي خوب، تکان نخور، دارم مي‌آيم.»\n «نه، نه، من شايد بروم مسافرت. ولي براي حالا نمي‌خواهم. مي‌داني، راستش مي‌ترسم، فکر مي‌کنم خودم نيستم که این‌ها را باز مي‌کنم يا مي‌بندم.»\n «مگر چي شده؟ نکند ديشب باز دست‌بندها را باز کرده‌اي؟»\n«صبح که بسته بود.»\n «حالا مي‌خواهي چه‌کار کني؟»\n «فعلا هيچ. وقتي برگشتم، بهت تلفن مي‌زنم.»\n«مگر نمي‌بيني بيرون چه برفي آمده؟»\nاز کنار پنجرة آتليه‌اش ديد، هنوز هم مي‌باريد. برگشت. پرسيد: «از کي شروع شده؟»\n «من نمي‌دانم. وقتي بيرون بودم هوا صاف بود.»\nحالا که ديگر هيچ عضوِ نکشيده نداشت مي‌فهميد که از اول نمي‌بايست به وصف شاعران اعتماد مي‌کرد يا حتي به قلم نقاشان. گل‌بدن‌شان را به اندروني مي‌گذاشتند و به شعر از شاهدان مي‌گفتند و دست بالا از غلامي زرخريد يا ترک شاه‌بخشيده‌اي که از خلخ و فرخار يا حتي ختا آورده بودند. و او تمام عمر دنبال همين‌ها دويده بود، به قول عزت دله شده بود. با اين‌همه این‌ها که داشت تکه‌تکه بود، همان‌طور که این‌جا و آن‌جا ديده بود، بايست يا خود مجموع مي‌شد يا در مجموع مي‌ديدشان. اما از امروز، نه، امشب ديگر گذشته بود، آن‌هم با اين خستگي که گاه سرش تا روي کاغذ خم مي‌شد، و مداد از دستش مي‌افتاد. بايست چيزي مي‌خورد. غذا داشت. گاهي براي چند روز مي‌پخت و هر بار به اندازة چند ملاقه‌اي گرم مي‌کرد. قرص خواب را با همان لقمة اول خورد. ظرف‌ها را که شست اول چمدان سفرش را آماده کرد. بيشتر از کاغذ سفيد و بوم لوله‌کرده و مداد، تيوب و جعبه‌هاي رنگ، شستي و قلم‌مو انباشتش. چند لباس گرم هم برداشت. شناسنامه‌اش را هم برداشت و بعد که بستش، لباس‌هاش را آماده بر دستة صندلي آويخت، چتر و يک کلاه پوستي هم روي چمدان گذاشت. حالا ديگر خيالش راحت بود. اگر باز امشب بازش مي‌کردند يا خودش باز مي‌کرد همه‌چيز آماده بود. اين‌طور لخت که حالا مي‌خواست بشود با برفي که حتماً بيرون مي‌باريد به هيچ‌جا نمي‌رسيد. بعد لباس کند. سردش نمي‌شد. خوبي اين مجتمع همين بود. يک نورافکن سقف را درست انداخت روي بوم سفيد که حالا حداقل قبلة خوابش بود، و باز همان جلوش رختخواب آورد و چراغ مطالعه را آورد و بالاي سرش روشن کرد و ديوان منوچهري را کنار دستش گذاشت. وقتي مي‌خواست کليد حلقة دست و پاهاش را يک جايي پرت کند فهميد ديگر در اين زاويه پشت و پسله‌اي نمانده است. دورتادور خالي بود. گذاشت زير سرش، و تا باز کسي، غريبه‌اي بازش نکند، به رسم چله‌نشيني يا مُعَزمان با کارد دورتادورش دايرة مندل را کشيد. خوابيده به پشت کتاب را به دست گرفت و خواند. هميشه تا گريز به ممدوح را مي‌خواند. آشنا بودند گرچه خيلي وقت بود که نخوانده بود، اما قصيدة در مدح شيخ‌العميد را حفظ بود، انگار همين ديشب يا شايد همين امروز خوانده بود. عجيب بود، منوچهري در قصايد و بخصوص مسمط‌هايش گاهي قصه‌گوي وقايع ايام او بود:\nو بعد هم حتماً وصف بي‌خوابي مدام دختر را مي‌آورد تا آن‌جا که راوي به آن خانة باستاني مي‌رود، خانه‌اي از سنگ سياه. مي‌دانست. کتاب را بست، شايد هم بسته شد و همان‌قدر فرصت کرد که غلتي بزند و دکمة چراغ مطالعه را بزند و يکي دو بيت به‌خاطر مانده را از حفظ بخواند:\nوقتي برخاست، متوجه شد به خواب حتي آن عروس کلان‌سينه را نديده است. مندل شايد مانع شده بود. پس اين‌بار خودش بايست مي‌رفت. دايرة طلسم را شکست. لباس‌هايش را پوشيد، کلاه بر سر و چمدان به دست با آسانسور تا همکف آمد. زن سرايدار از پشت شيشه مي‌ديدش. لبخند مي‌زد. حتي حفرة جاي دو دندان را ديد. بيرون همچنان برف مي‌باريد، ريز، اما نشسته بود و باز مي‌نشست. در حياط جاي پاهايي بود، اما کوچه سفيد سفيد بود. مگر چه ساعتي بود که او اولين نفر بود و بکارت اين سفيد خفته؟ هيچ‌وقت نمي‌توانست بکشد، بخصوص ته خيابان را با درخت‌هاي سرخم‌کردة کاج و اين ساقه‌هاي نزديکتر چنار که يک بند برف روي‌شان نشسته بود و پرده‌اي که جدا از اين برف‌ريزه، ميان آن آسمان گرفته و اين زمين سفيد معلق بود. در خيابان جاي تاير ماشين بود. اميدي بود و براي هر ماشيني دست بلند کرد. تا بر خيابان اصلي مي‌خواست برود. و بعد هم تکه‌تکه مي‌رفت تا مي‌رسيد به ميدان احمدآباد. رانندة اول را حتي نديد. پولي هم نگرفت. فقط يادش بود که گفت: «مسافرت تشريف مي‌بريد؟»\n «نه، مي‌خواهم بروم همين چندفرسخي.»\n «توي اين برف؟»\n «خوب، بالاها، طرف کوير شايد نبارد.»\nتا ميدان شاه يادش مي‌ماند. با وانت رفت. چمدان را هم گذاشت پشت وانت. راننده از سختي زندگي گفت. قيمت يک جفت لاستيک انگار همين يکي دو ماه شده بود دوبرابر. خوب، حتماً استهلاک اين چندتا را او بايست مي‌پرداخت. در حافظ کمي پياده رفت، بعد حتي وقتي پياده شد يادش نماند کي بود و يا ماشين چي. ميدان احمدآباد را ميان‌بر زد. به جاي مجسمة وسط نفهميد اين چيست که گذاشته‌اند. بيايند و بروند و بنشينند و برخيزند اما او بايست مي‌رفت، يا کش‌کشانش مي‌بردند. بالاخره هم يک باري نصيبش شد. راننده هم‌سن‌وسال خودش بود. تا کرمان مي‌رفت. تا خوابش نَبَرد سوارش کرد. مي‌گفت، شاگردش ناز کرده است. مي‌گفت: «اگر قبل از يخ بستن از خوراسگان رد بشويم، ديگر قسر دررفته‌ايم.»\nتوي قهوه‌خانة خوراسگان فقط براي چاي خوردن نگه داشت، مي‌شناختندش. علي‌خان بود. از قوطي کبريتش بسته‌اي درآورد، دو حب درست کرد، گفت: «شما هم مي‌خوريد؟»\n «معلوم است، به ريش که مي‌رسند، ديگر رکاب نمي‌دهند.»\nسر صبحانه علي‌خان از اين يکي گفت که چه زحمت‌هايي پاش کشيده بود. مي‌گفت: «يک الف بچه بود، اين‌قدر. بيني‌اش را نمي‌توانست بالا بکشد. اول بردم براش لباس گرفتم، سر تا پا. فرستادمش حمام. پشت دست‌هاش از بس چرک بود ترک خورده بود. خوب، همه‌چيز يادش دادم. انگار بگير بچة خودم باشد. اولش، باور کن، دو سه سالي نگذاشتم دست به سياه و سفيد بزند. فقط بايست مي‌نشست وردستم، سيگاري برايم روشن مي‌کرد، يا مثلا نواري مي‌گذاشت، يا مي‌بخشيد، گاهي استکاني برايم پر مي‌کرد. آن‌وقت‌ها مي‌خوردم. صداي بدي هم نداشت، از همين تصنيف‌ها برايم مي‌خواند. هرجا لنگ مي‌کردم شب ده بار مي‌پريدم که مبادا رويش پس رفته باشد. بگويي يک بار، به مويت قسم، تلنگر بهش نزدم. خوب، باهوش هم بود، زبل، همه‌چيز را ياد گرفت. تا چشم به هم مي‌زدم لاستيک عوض مي‌کرد، دست تنها. من هم تلافي مي‌کردم. اگر مسافري سوار مي‌کردم، پولش مال او بود. از صاحب بار، هرکس بود، اول شاگردانگي او را مي‌گرفتم. اولين پياله را من دستش دادم. با زن من آشناش کردم. حالا براي من شاخ و شانه مي‌کشد، کرة بازوش را به رخم مي‌کشد. تف، که دستم نمک ندارد.»\nاشک گوشة چشمش را که ديد سر به زير انداخت.\n«مي‌دانم کي زير پاش نشسته است. بهش گفتم، يک سفر باش برو، بعدش اگر نيامدي کت مرا ببوسي، اسمم را عوض مي‌کنم.»\nعلي‌خان نگذاشت حساب کند. به کفه که رسيدند زمين خشک بود، به زمزمه شروع کرد به خواندن. با صداي خراشيدة بغض‌کرده‌اش فقط دو بيت مي‌خواند. دقیقاً نمي‌فهميد چه مي‌خواند، صداي موتور نمي‌گذاشت، يا شايد براي خودش مي‌خواند. نديد، اما فهميد با اشک بر گونه شايد مي‌خواهد اين را بخواند:\nبه سر زلف پريشان تو دل‌هاي پريش\n «چي؟ این‌جا چرا؟ مگر نگفتي مي‌آيي يزد؟»\nخلاص کرده بود و حالا داشت با دستمال بيني‌اش را مي‌گرفت: «کاري داري این‌جا؟»\n «نه، اما يک‌دفعه ياد يک رفيق قديمي افتادم. سري بهش مي‌زنم.»\n «شايد چند روز بمانم.»\n «بله، بيست سالي است نديدمش.»\n «حالا مطمئني يارو زنده است؟»\n «نمي‌دانم، شايد.»\nرويش نشد دست توي جيبش کند. علي‌خان گفت: «باز به معرفت ما پيرها. این‌ها، اين جوان‌ها نمک آدم را مي‌خورند...»\nچمدانش را که از باربند بالاي اتاقک پايين مي‌آورد، گفت: «مي‌داني، دلم از اين مي‌سوزد که باز بايد بگردم دنبال يک شاگرد ديگر، نه از اين نره‌خرها که کرة بازوشان اين‌هواست. مرام من اين است، گفتم انگار، من خودم بايد تربيت‌شان کنم، براي همين هم دلم مي‌سوزد.»\nحتي مصافحه هم کرد، گفت: «من پنج روز حداکثر بگير يک هفتة ديگر برمي‌گردم، بگو کجايي بيايم سراغت.»\nحالا به‌ناگهان مي‌دانست به کجا مي‌رود يا کجا مي‌برندش. گفت: «جدي گفتم، من آن‌جا، ببين پشت آن تپه، بيست يا بيست و دو سال پيش معلم بودم. يک ده بود با شايد پنجاه خانوار و يک قنات. ديوار قلعه‌اش هنوز بود.»\nو بعد گفت وگفت تا آن‌جا که بانو به سراغش آمده بود، وقتي توي قنات‌خانه غسل مي‌کرد. علي‌خان پرسيد: «چندسالش بود؟»\n «آن‌وقتها بيست، بيست و پنج سالي داشت. نان‌بند بود، يعني مي‌رفت خانة اين و آن، نان‌شان را مي‌پخت، گاهي هم رخت و ظرف آنان را مي‌شست. شوهرش رفته بود کويت و بعد هم خبرش را آورده بودند. دو تا دختر داشت، حالا بايست شوهر کرده باشند.»\nگفت: «نه، جاده ندارد، مي‌بيني که. فقط مال‌رو است، مثل آن سال‌ها.»\nبالاخره چمدان به‌دست به راه افتاد. علي‌خان از پنجرة ماشين براش دست تکان مي‌داد. از تپه که پايين مي‌رفت ديگر نديدش. از ديوار قلعه ديگر چيزي نمانده بود، اما دروازه هنوز بود ودرخت توت کنار جوي آب. در جوي آبي جاري نبود. زمين خيس بود و توي جوي این‌جا و آن‌جا آبي جمع شده بود. زن‌ها همين‌جا بر اين سنگ‌ها رخت مي‌شستند. بانو را اولين بار همين‌جا ديده بود. گليمي را لگد مي‌کرد و با تکان پاها حجم عظيم و لرزان سينه‌هاش را مي‌لرزاند. سراغ مدرسه را گرفت. زن‌ها روي‌شان را بيشتر گرفتند، حتي بانو. این‌جا هم مدير بود هم معلم و حتي مستخدم. بانو نشانش داد، اما همچنان پا بر گليم مي‌کوبيد و ران‌هايش تکان‌تکان مي‌خورد. همآن‌جا فکر کرد کاش مي‌شد طرحي ازش بزند، گرچه دو سال بعد به هنرها رفت، اما مي‌کشيد. در کوچه کسي نبود. دبستان سينة تپة روبه‌رو بود، پرچمش حتي پيدا نبود. خانة بانو پايين پاي ديوار جنوبي دبستان بود. دبستان دو اتاق بيشتر نداشت، يکي دفتر بود و يکي اتاق درس. هنوز بود، و بيشتر از چهار کلاس نداشت، با دري بسته و شيشه‌هاي شکسته. ديوارهاي دورتادور، این‌جا و آن‌جا، فرو ريخته بود. مظهر قنات در مزارع تودشک بود، این‌جا فقط سه دهانه به قنات داشت که يکي پانزده و يکي حتي بيست و سه پله مي‌خورد. مدتي توي همان دفتر دبستان سر کرد، بعد که مردها ديم‌شان را کاشتند و به شهر يا کويت يا هر جاي ديگري رفتند، آن‌قدر خانه خالي ماند که توانست خانة قنات‌دار سوم را بگيرد. فقط پانزده پله مي‌خورد. در خانه‌اي که مي‌نشست قفل بود. سگي از جايي پارس کرد. پس کسي حتماً هست. مردها وقتي براي کار مي‌رفتند زن‌ها در چند خانه مي‌ماندند. ديوار خانه‌هاي بعدي همه ريخته بود و يک لنگه در فقط به قفلش بند بود اما قوقولي‌قوقوي خروسي _ چه بي‌وقت!_ به جلو کشاندش. خانه را شناخت. سگ بر ديوار خانه ايستاده بود. ديگر پارس نمي‌کرد. در زد. منتظر صدا نبود. در کلون نبود. پسرکي زير نارون وسط حياط با چيزي بازي مي‌کرد. ماشين باري بود که اتاقکش مانده بود و فقط سه چرح داشت. ديدش. مات نگاه مي‌کرد. به کي رفته بود؟ دست به دهان و بعد يک چشم کشيد و با صدايي مثل زوزه‌اي فروخورده گفت: «بي‌بي.»\nگفت: «نترس جانم، کاريت ندارم. کسي این‌جا نيست؟»\nحالا ديگر درست گريه مي‌کرد. تا مگر کسي پيدا شود، همآن‌جا کنار باغچه ايستاد. پشتة آجري دهانة قنات آن‌طرف باغچه بود. حتي زمستان‌ها، همين‌وقت‌ها، آب قنات آن‌قدر گرم بود که ديگر مجبور نبود براي حمام تا تودشک برود. بانو، اولين بار، بي‌چادر از همين پله‌ها آمد پايين، گفت: «چه خبره، آقاي مدير، چرا غسل خشک و خالي؟»\nآب قنات تا سينه‌اش مي‌رسيد، شورت هم داشت، اما باز تا شانه در آب نشست. بانو آمد بر پلة آخر نشست و پاچين‌هايش را يکي يکي بالا زد: «زود باش تا کسي نيامده تمامش کن.»\nصدا از چند خانه آن‌طرف مي‌آمد. پسر دويد به طرف اتاق. چمدانش را در ايوان به ديوار تکيه داد. تا يکي بالاخره پيدا شود بر لبة ايوان نشست. باز که صدا را شنيد مطمئن شد که کدخداست، عصازنان و دست‌به‌ديوار مي‌آمد: «کجايي، بي‌بي؟»\n «کدام يکي؟»\nباش مصافحه هم کرد، اما مطمئن بود که نمي‌شناسد. گفت: «همه رفتند، حالا کسي ديم نمي‌کارد. قنات هم فقط يک دم موش آب دارد. چشمة زهرا را هم که ديدي؟»\nوقتي بر سکو نشست، گفت: «اقلاً اين پسره کجاست؟»\n «رفت توي اتاق، کدخدا.»\nکدخدا بلند شد: «بندة خدا حق دارد نمي‌شنود.»\nپله‌ها حالا حتي ديگر سنگي هم که لق بخورد نبود. دست به ديوارة نمور گرفت و پايين رفت. در نور حلقة چاه دايرة روشنايي پيدا بود. آن‌روزها سنگ سنگ که پايين مي‌رفت، وقتي چشمش به تاريکي عادت مي‌کرد و بوي گل رس نم‌زده و بعد بوي آب را مي‌شنيد، بالاخره آب را مي‌ديد که آرام و حتماً گرم مي‌گذشت. شنيد: «تويي کدخدا؟»\nچند پله پايين‌تر لغزيد. تکة خاک رسي از زير پايش کنده شد و يکي دو پله پايين سريد. بوي آب را هم شنيد و همان بوي کهنه و ترش را که وقتي بانو آن پايين‌ها بود، بي‌چراغ موشي يا شمع مي‌توانست پايين برود.\nديگر رسيده بود که بي‌بي گفت: «چه پير شده‌اي!» آب همان دم موش بود، و بي‌بي داشت از کاسه‌اي کوچک به دهانة کوزه‌اش آّب مي‌ريخت.\n «از اين طرف رد مي‌شدم، گفتم سلام عرض کنم.»\nيک دستة کوزه را به کمک گرفت، تا بالا برسند، گفته بود که با چه آمده است. حتي گفت: «مطمئن نيستم بيدار باشم.»\nبالاي کرسي نشست و کدخدا بعد از همان پيالة اول رفت. گفت: «خوشا به غيرت تو، از اين همه مدير يکي برنگشت پشت سرش را نگاه کند.»\n «گفتم که، دست زن و بچه‌شان را گرفتند و رفتند، این‌جا حالا ما همين سه‌تاييم و آن عيال زمينگير من هم هست. مي‌روم بهش خبر بدهم. به ما هم سري بزن. قابلت چيزي نداريم.»\nگفت: «يادت است، بانو. من عصرها مي‌نشستم آن‌جا توي ايوان مدرسه و تو هي مي‌آمدي بيرون و مي‌رفتي تو، يا دم همين باغچه‌ات رخت مي‌شستي؟»\nبي‌بي دست برد زير کرسي، قوري را درآورد و چاي ريخت و گذاشت توي سيني روي کرسي: «يادم که مانده، همه‌تان آن‌جا مي‌نشستيد.»\nگفت: «از آن‌جا حياط خانة تو پيدا بود. اين ديوار مدرسه هم نبود. اصلاً مدرسه فقط دو اتاق داشت، يادت آمد؟ من اول فقط يک روزي خانة کدخدا بودم، بعد آمدم توي همان دفتر مدرسه. سال بعد خانة مش‌تقي نصيبم شد. تو همين‌جا، صبح که داشتم غسل مي‌کردم، آمدي سراغم.»\n «توي اين قنات؟»\nاز کوزه به کاسه‌اي آب ريخت و شانة چوبي‌اش را از رف برداشت و آمد نشست، چهارزانو، کاسة آب کنار دستش و پاچين کشيده بر دو ران و شروع کرد.\nگفت: «آن‌وقت‌ها بعدازظهر کارت همين بود، توي همين ايوان مي‌آمدي مي‌نشستي، شانه‌ات را مي‌زدي توي کاسه و بافه بافه مويت را شانه مي‌زدي. من از پنجرة کلاس مي‌ديدمت. چه مويي داشتي!»\nبي‌بي گفت: «خوب ديگر، حالا روزها نمي‌رسم. کاري که نيست، اما خوب، به همة خانه‌ها سر مي‌زنم. حالا ديگر پشت‌بام هم اندود مي‌کنم. نشسته‌اند شهر و هي پيغام مي‌دهند که فلان کن، بهمان کن.»\n «حالا گيرم نمي‌آيد. روزي بيست تا مي‌کشيدم. انيجا که مي‌بيني بقالي ندارد. حالا کو تا يکي بيايد از اين‌طرف‌ها. باز وقتي بابامراد بود، مي‌رفت تودشک سيگاري مي‌گرفت. خيلي خاطرم را مي‌خواست، پيرمرد ديوانه، يک شب آمد سروقتم که مگر من مرد نيستم. همان چوب‌دست را گرفتم و تا خورد زدمش. گفت، بزن، بي‌بي، اما بيرونم نکن. دلم سوخت براش. خوب، مرد که نبود. گاهي مي‌آمد، مي‌نشست به درددل. ديگر دست برداشت.»\nمتکاي پشت‌شان را بالشي کرد و زيرپيراهنش را هم کند. بعد هم دست برد و چراغ گردسوز را پايين کشيد. پستان‌هاي آويختة سرخ با خط‌هاي سفيد همان بود که ديده بود.\nوقتي که او هم دراز کشيد، با همان لباس که تنش بود، گفت: «شب‌ها هيچ‌وقت پهلوي من نماندي، مي‌آمدي و مي‌رفتي، بعد من مي‌نشستم و نقاشي مي‌کردم. همه‌اش تو را مي‌کشيدم.»\nدرازکشيده به پشت فقط به بازي ساية عظيمش بر اين يا آن ديوار تگاه مي‌کرد، گاهي يک ديوار و تمام سقف را مي‌پوشاند. بالاخره هم خوابش برد. کي لباس‌هايش را کنده بود؟ بي‌بي هنوز خواب بود، لباس پوشيد و اول طرح کاملي از صورتش زد، بعد هر عضو صورتش را جدا جدا کشيد. گردنش را هم کشيد. گوشة لحاف را لوله مي‌کرد و جلو مي‌رفت. بي‌بي بيدار شد، گفت: «آن‌جا نشسته‌اي که چي؟ بيا ور دل خودم.»\nاحتياجي نبود، مثل همة آن دختربچه‌ها، که اول باش بخوابد و بعد دست بکشد. دست و آغوش يا بهتر دست و خواهش يکي بود انگار با هر دو پنجه بکشد يا با هر ده انگشت ببيند. مي‌گفت: «خوشا به غيرت تو، گفتم پير شدم، پنج سال بود مرد نديده بودم، انگار بگير هزار سال.»\n «اگر عمري بود.»\nشايد فکر مي‌کرد همان مدير آخري است که حتماً منتقلش کرده بودند.\nبي‌بي تا کنار جادة اصلي باش آمد. نوه‌اش هم دنبالشان مي‌آمد. وقتي بالاخره ميني‌بويسي نگه داشت، بي‌بي چنگش را تو جيب اوِر او کرد. گفت: «ديدي که مرغ‌ها تخمي مي‌گذارند، شيري هم گاو کدخدا مي‌دهد، من هم تخمي مي‌پاشم، روزي ما را خودش مي‌دهد. باشد خرجي راهت.»\nهمان پولي بود که روي طاقچه زير يک کاسة پر از موي بانو گذاشته بود. توي راه همه‌اش خواب بود. بعدازظهر رسيد. سرايدار گفت: «اي آقا، الحمدلله سلامتيد.»\nزنش کجا بود؟ تلفن را وصل نکرد. همة طرح‌هايش را بر هرجا که جا داشت سنجاق کرد. بعد هم تا چيزي بخورد، همان قصيدة منوچهري را خواند. اگر مي‌خواست به شيوة او عمل کند بايست زني مي‌کشيد که خمرة شراب بزند؛ يا خمره‌اي را به جاي تاجي از گٍل به تاجي از خرمن مويي مي‌آراست و به چادري تُنُک‌تر از پر پشه سر و يال و شانه و حتي سينه و اشکم همچون آبستنانش را مي‌پوشاند.\nحمام کرد و بعد لخت لخت نورافکن تنظيم‌شده روي بوم بزرگ را روشن کرد. ديگر به دست‌بند احتياجي نبود. دايرة مندل را هم کشيد و ميان دايره، رو به بوم، همان‌طور که رو به قبله دراز مي‌کشند، دراز کشيد. ديگر حتي خسته هم نبود، گرسنه هم نبود، آن‌طور که اين‌سال‌ها بود و هروقت هرجا يک چيزي کم آورده بود و دويده بود يا به قول عزت مثل پروانه پريده بود، مثل گنجشک‌هايي که مدام هي از اين شاخه به آن شاخه مي‌پرند ونرهاشان وقت جفتگيري نه يک، نه ده، هزاربار پشت جفتشان مي‌پرند و باز مي‌پرند.\nحالا البته اگر مي‌خواست، اگر اين‌همه خوابش نمي‌آمد يا اين رگ جايي توي شقيقه‌اش نمي‌زد، ديگر مي‌توانست بکشد. تازه چرا او مي‌بايست بکشد؟ همين‌که همه‌چيز را آماده کرده بود، يکي ديگر شايد جايي ديگر، اگر به اين حد از ارضا مي‌رسيد، و تازه اين‌قدر راضي بود، مي‌توانست بکشد: همان‌طور که بانو حالا آمد، پشت به بوم ايستاد، لخت با آن دو ساق گشاده انگار دو ستون، ران‌ها به ستبري ران فيل و اشکمي چنان بزرگ که مي‌توانست بچه‌اي هم‌چند او بزايد يا اصلاً او را به دم درکشد. بوي غبار برخاسته از لحاف‌کرسي‌اش را هم شنيد و بعد عطر خاک رس باران‌خورده‌اي که مدتي هم پا خورده بود. چشم بست، يا شايد همان دست‌هاي زبر بستندشان، راضي و ارضاشده، فقط همان‌قدر فرصت کرد که بگويد: «قسم به تو که راحت شدم.»


هتل ها > هتل های ایران > هتل های شیراز > هتل اطلس شیراز\n■ درباره هتل اطلس شیراز\n■ اماکن نزدیک به هتل اطلس شیراز\nهتل اطلس یکی از هتل‌های ۳ ستاره شهر دیدنی شیراز است که در میدان اطلسی شیراز و در نزدیکی بسیاری از جاذبه‌های گردشگری این شهر واقع شده است. این هتل ۳ طبقه که از ۵۴ واحد اقامتی تشکیل شده، دارای خدمات و امکانات بی‌شماری است که می‌تواند رضایت هر گردشگر سخت‌گیری را نیز جلب کند. گفتنی است که هتل Atlas Shiraz از ۵۴ واحد اقامتی در پلان‌های دو تخته و چهار تخته تشکیل شده و هر واحد به‌تمامی امکانات موردنیاز برای اقامتی آسوده مجهز گشته است. وجود امکاناتی نظیر تلویزیون، یخچال، آباژور، دراور، مینی بار، تلفن، سرویس بهداشتی فرنگی و ایرانی، تهویه مطبوع مناسب، رخت‌آویز و کمد لباس در هر یک از اتاق‌های هتل اطلس سبب شده است که تمامی نیازهای میهمانان در طول اقامت خود برآورده شود. جالب است بدانید که همگی واحدهای اقامتی هتل اطلس از سیستم‌های هوشمند اعلام و اطفاء حریق بهره‌مند بوده و به سیستم سرمایش و گرمایش پیشرفته‌ای مجهز شده‌اند.\nالبته امکانات فراوان هتل اطلس شیراز به اینجا ختم نمی‌شود؛ این هتل از رستوران دل‌باز و دل‌نشینی با ظرفیت ۲۰۰ میهمانان تشکیل شده که طیف وسیعی از غذاهای لذیذ فرنگی و ایرانی را به میهمانان عرضه می‌دارد. فضای آرامش‌بخش، غذاهای خوش عطروطعم و همچنین رفتار حرفه‌ای کارکنان رستوران هتل اطلس شیراز دست‌به‌دست هم داده‌اند تا خدماتی درخور هم‌وطنان محترم کشورمان را به میهمانان عزیز هتل ارائه داده و لحظاتی فراموش‌نشدنی را برای آن‌ها رقم بزنند. علاوه بر رستورانی باکیفیت، هتل اطلس از کافی‌شاپی دنج و جذاب نیز برخوردار بوده که قادر است انواع نوشیدنی‌های سرد و گرم را به میهمانان هتل عرضه کند و رضایت خاطر آن‌ها را در طول اقامتشان در هتل اطلس شیراز جلب کند. ناگفته نماند که هتل اطلس شیراز برای نمازگزاران عزیز نیز نمازخانه‌ای اختصاص داده است تا بتوانند در فضایی آرامش‌بخش و دور از سروصدای بیرون، به نیایش پرداخته و با خدای خود خلوت کنند.\nنکته جالب دیگر این است که هتل اطلس شیراز به‌تمامی میهمانان خود، اینترنت محدود ولی پرسرعتی را ارائه می‌دهد تا میهمانان عزیز در طول اقامت خود آنلاین باشند و لحظات خوش خود را با دوستان خود به اشتراک گذارند. علاوه بر اینترنت رایگان، پارکینگ هتل نیز به‌صورت رایگان به میهمانان هتل عرضه می‌شود؛ بنابراین درصورتی‌که با خودروی شخصی به شیراز و هتل اطلس آمدید، نیازی نیست نگران جای پارک خودروی خود باشید؛ اما این مسئله را مدنظر داشته باشید که پارکینگ هتل تنها قادر است ۱۵ ماشین را در خود جای دهد و بهتر است پیش از حرکت این مورد را با پذیرشگر هتل مطرح کنید تا پیش از همراه آوردن خودروی خود، از خالی بودن فضای پارکینگ اطمینان حاصل کنید.\nاز امکانات هتل که بگذریم باید گفت که هتل اطلس شیراز در زمینه خدمات نیز هیچ کم و کسری نداشته و با کادر مجرب و متعهد خود از هیچ کوششی برای جلب رضایت میهمانان دریغ نخواهد کرد. برای مثال خدمات نظافت و خانه‌داری در صورت درخواست میهمانان در تمام طول روز انجام شده و ملحفه‌ها و حوله‌های میهمانان در صورت نیاز تعویض خواهند شد. همچنین برای رفاه میهمانان عزیز، هتل اطلس شیراز خدمات خشک‌شویی و لباسشویی نیز به میهمانان خود ارائه می‌دهد.\nهتل اطلس شیراز نه‌تنها از امکانات و خدمات فراوانی برخوردار است، بلکه در مکان بسیار مناسبی نیز قرار گرفته است. این هتل در فاصله بسیار اندکی از جاذبه‌های دیدنی شهر زیبای شیراز قرار گرفته و میهمانان هتل می‌توانند در عرض کمتر از ۱۵ دقیقه، با تاکسی یا خودروی شخصی خود به جاذبه‌های بسیاری نظیر آرامگاه حافظ، مسجد نصیرالملک، دروازه قرآن و باغ جهان‌نما دسترسی داشته باشند.\nاماکن نزدیک به هتل اطلس شیراز\nفاصله هتل اطلس شیراز تا باغ جهان‌نما: ۸۰۹ متر\nفاصله هتل اطلس شیراز تا آرامگاه حافظ: ۸۲۳ متر\nفاصله هتل اطلس شیراز تا ارگ کریم‌خانی: ۱.۵ کیلومتر\nفاصله هتل اطلس شیراز تا موزه پارس: ۱.۸ کیلومتر\nفاصله هتل اطلس شیراز تا مسجد وکیل: ۲۲کیلومتر\nlocation_onشیراز، میدان اطلس، جنب بانک ملت به طرف چهار راه حافظیه


گز بهتر است یا شکلات؟ | راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA\nگز بهتر است یا شکلات؟\nمن تاکنون نتوانسته ام پست کوتاه بنویسم چون میخواسته ام هر مطلبی را خوب شرح دهم و زوایای آن را روشن کنم. و نیز نخواسته ام روزانه بنویسم و بین نوشته هایم فاصله 10 روزه گذاشته ام تا دوستان وقت خواندن داشته باشند.\nپست امروز بطور ناخواسته کوتاه است. چون نتوانسته ام افکارم را پیرامون دیگر مطالب جمع بندی کنم. لذا این پست کوتاه است. و فقط خواستم از اینکه مدیریت محترم ایریسا و مسئولین محترم دیگر بخش ها تصمیم گرفتند به مناسبت عید سعید غدیر به کارکنان گز بدهند , تشکر و قدردانی کنم. البته ایریسا بارها به مناسبت های گوناگون گز هدیه کرده است که اخیراً به مناسبت عید فطر و حالا هم به مناسبت عید غدیر به هر کدام از کارکنان و نیز تمام پیمانکاران و خدمات و رانندگان دو جعبه گز بلاجی به عبارت یک کیلو گرم گز 38% هدیه کرده است.\nهمه اش جای تشکر دارد. اولاً اعیاد را گرامی داشته اند. ٍثآنیاً به کارکنان ارج گذاشته اند. ثالثآً گز خوب و غیر قابل ایراد به کارکنان داده اند. بین شکلات و گز هم فرقی نیست. هر دو شیرین اند و هر دو خواص پزشکی خاص خود را دارند و هر کسی یکی را می پسندد. و اگر کسی مرض قند یا دیابت نداشته باشد هر دو تا خوب هستند. ولی بچه ها از اهدای شکلات در دوره های قبل شکایت داشتند ولی این دو بار که گز بلداجی داده اند من انتقادی نشنیده ام و کارکنان کاملاً راضی بوده اند.\nامیدوارم اگر شما هم کارمند ایریسا هستید تا حالا گزها به دست تان رسیده باشد و کامی شیرین کرده باشید. اگر هم دریافت نکرده اید پیگیری کنید تا به دستتان برسد.\nبار دیگر از مدیر عامل و آنها که پیشنهاد دادند و آنان که تهیه و توزیع کردند و از امور مالی که تأمین اعتبار کرد و اصلاً از خود شما که پروژه ها را با سود مناسب به پایان میرسانید تا درآمد شرکت خوب باشد و بتواند به کارکنان کادو بدهد کمال تشکر را دارم.\nاین پست هم بدون کلمه عبور بود تا همه بخوانند و امید که آقای دلسوز هم گیر ندهد که رقبا از آن سوءاستفاده میکنند. و احمد براین باور است که اگر ما خوب کار کنیم و پروژه ها را به نحو احسن تحویل کارفرمای محترم دهیم و محصول خوب تولید کنیم هیچ رقیبی نمیتواند ما را از میدان بیرون کند.\nمشخصات گز خوب بلداجی هم که ایریسا خرید کرده است در ذیل درج میشود که هر کس خواست برود و بخرد و اخوان طهماسبی هم فراموش نکنند که حق السهم احمد را کنار بگذارند. البته احمد تا کنون حق السهمی از هیچکس نگرفته است و بهتر است دفعه بعد به ایریسا تخفیف خوبی بدهند.\nاگر از گز بلداجی و اقدام ایریسا هم خوشتان آمد نظر مثبت بدهید.\nاحمد جان سلام، ممنون از پست قشنگت. تو رو خدا از واقعيت نه دلگير شو نه مغلطه کن و نه کنايه بزن. مطمئنا" هر دوي ما و همه کساني که به نوعي ذي نفع ايريسا هستند، دلسوز ايريسا مي‌باشند نه فقط يک نفر، ممنون که به آخرين کامنت من توجه کردي و اجازه ندادي نامحرمان از آب گل آلود ماهي بگيرند. اميدوارم هر اقدامي که انجام مي شود در جهت موفقيت و سربلندي ايريسا با اگاهي کامل باشد و روز به روز شاهد رشد و بالندگي اين سرمايه ملي باشيم. به اميد پيروزي هاي روز افزون\nما که پسندیدیم و حرکت خوبی بود. من نوعی که خسته و دیر وقت به منزل برمیگردم اگر اهل خانه در دست من چیزی دال بر توجه شرکت ببینند اون وقت به شرکت ایریسا با دید یک عنصر مشکل زا نگاه نمی کنند بلکه همراه و همدل میشوند و سختی هارا راحتتر تحمل میکنند. به نظر من هدف اینجور هدایا خانواده هاست\nكاش كمي قدر دان بوديم ؛كاش همانقدر كه عدم توجه برايمان جلوه دارد، توجه هم برايمان جلوه داشت؛كاش فقط در شرايط جنجال كامنت ها زياد نشود ؛كاش دل ها به هم نزديك شود؛كاش...\nبه تازگی ساعت نمازخانه برای آقایان و خانمها تغییر کرده،دلیلش معلوم نشد اما ازآنجایی که تعداد آقایانی که به کارخانه های اطراف مخصوصا فولاد مبارکه میروندازتعداد خانها بیشتر است،لذا وقتی که بعدازظهرها از مبارکه به دفتر برمیگردیم دیگر وقت نماز آقایان به پایان رسیده است،از مدیریت تقاضامندیم که ساعت نمازخانه دفتر اصفهان به همان ساعت قبل برای آقایان برگردد.باتشکر


به بهانه دیدار پاپ با آیت‌الله سیستانی؛ باید پروژه‌های مشترک بین‌الادیانی تعریف کرد - شبکه اجتهاد\nخانه / آخرین اخبار / به بهانه دیدار پاپ با آیت‌الله سیستانی؛ باید پروژه‌های مشترک بین‌الادیانی تعریف کرد\nاسفند ۳, ۱۳۹۹\tآخرین اخبار, فرهنگ و ارتباطات\nشبکه اجتهاد: امروز اتفاق مهمی قرار است در روابط اسلامی – مسیحی رخ بدهد که همانا دیدار تاریخی پاپ فرانسیس اول با آیت‌الله سیستانی به عنوان یکی از مهمترین مراجع تقلید جهان تشیع است.\nپاپ پیش از این با شیخ الازهر یکی از مهمترین رهبران اهل تسنن و البته در واتیکان دیدار داشته است اما تفاوت این دو دیدار جدا از مکان، تفاوت جایگاه این دو شخصیت است. چه اینکه شیخ الازهر یک جایگاه رسمی درون شاکله حاکمیتی مصر است اما آیت‌الله سیستانی هیچ جایگاه رسمی در شاکله حکومتی عراق ندارد اما پرنفوذتر از خیلی از مقامات حکومتی عمل میکند.\nاز یک منظر گفتگوی ادیان شناخت بهتر ادیان از یکدیگر است؛ بارها شاهد زندگی کشیشها و روحانیون با هم بوده ایم که این در بلندمدت موثر است اما تقویت آن منوط به اجرای پروژه‌های مشترک بین الادیانی است.\nعملا تا هنگامی که گفتگوی ادیان یک پز عالی و یک محمل برای سفرهای خارجی و نهایتا بیان صحبت‌های قلمبه سلمبه باشد راه به جایی نمی‌برد.\nجمهوری اسلامی خود دارای مرکز گفتگوی ادیان است و باید به این منظر توجه کند که چقدر این هدف با اهداف عملی روی زمین منجر به اتفاق شده یا نه محملی برای سفرهای خارجی و زدن حرف‌های قلمبه سلمبه شده است؟\nبرای نمونه اگر بخواهیم از پروژه‌های مشترک بین الادیانی سخن بگوییم می‌توان به تلاش صهیونیسم جهانی برای عادی کردن هم‌جنس بازی در جهان از طریق برجسته سازی رسانه‌ای اقلیتی اندک سخن گفت و این سوال را مطرح کرد که آیا می‌توان با دغدغه مندان کلیسای کاتولیک و پاپ پروژه مشترکی برای مبارزه با این مساله طرح کرد؟\nو اهمیت چنین پروژه‌ای وقتی معلوم میشود که بدانیم لابی صهیونیستی در واتیکان با استفاده از کشیش‌های فاسدی که هر روز خبر فساد اخلاقی و تجاوزهای شان منتشر میشود به دنبال تایید همجنسبازی و یا علی الاقل اعلام بیطرفی از سوی واتیکان در برابر این بحران اخلاقی هستند.\nنمونه دیگری از پروژه‌های مشترک بین الادیانی که میتوان تعریف کرد دنبال کردن صلح در مناطق مورد منازعه و جنگ است؛ پروژه‌هایی چون حل مشکلات اختلافات مسیحیان و مسلمانان در آفریقا، حل مشکل شیخ زکزاکی در نیجریه با توجه به نفوذ مسیحیان در نیجریه یا حتی حل مشکلات مردم روهینگیا در گفتگوی بین الادیانی اسلام و بودیسم و یا مبارزه با مظاهر اسلام هراسی در اروپا و آمریکا و ده‌ها پروژه از این دست میتوان نام برد.\nپروژه‌های خیریه‌ای نیز یکی دیگر از این جنس پروژه‌های مشترک بین الادیانی است که می‌توان به آنها فکر کرد اما متاسفانه مساله گفتگوی ادیان به یک پز عالی برای قلم‌فرسایی‌های نخبگانی تبدیل شده که دردی از جوامع و جامعه جهانی برطرف نکرده است.\nبرچسبپاپ فرانسیس تعاملات بین ادیانی سجاد اسلامیان گفتگوی ادیان


مهاجران ايراني چند نفرند؟ - جديدترين اخبار ايران و جهان ممتاز نیوز\nايراني, چند, مهاجران, نفرند؟\nبه گزارش سرویس وبگردی باشگاه خبرنگاران؛وطن امروز تیتر یک خود را به تعداد مهاجرانی ایرانی خارج از کشور اختصاص داده است، در این مطلب سید مهدی موسوی پژوهشگر امور ایرانیان همچنین مربی و مدرس دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، معاون پژوهشی دانشگاه خواجه نصیر، سرپرست مرکز مطالعات تطبیقی سیاست‌های علمی، مشاور وزیر امور خارجه و از بنیانگذاران مرکز ایرانیان خارج از کشور وزارت امور خارجه است.وی گفتگویی را با روزنامه وطن امروز داشته است که در زیر می خوانید.\nبرخی مدعی هستند در سال‌های اخیر مهاجرت شتاب گرفته است، نظر شما چیست؟\nمهاجرت از همه کشور‌ها و در طول تاریخ صورت می‌گرفته، ایران هم مهاجر دارد اما به نظرم دلایلی بر افزایش شتاب در ایام اخیر وجود ندارد. بخشی از مهاجرت‌ها مربوط به دوره جنگ تحمیلی است. قبل و بعد از جنگ تحمیلی هم تا مدتی موضوع ناآرامی‌های سیاسی باعث برخی مهاجرت‌ها شد. اگرچه در حال حاضر نیز مهاجرت وجود دارد اما به میزان قبلی نیست. در عین حال در دهه اخیر تعدادی از ایرانیان مقیم خارج به کشور بازگشته یا دو خانه‌ای شدند. کسانی که در گذشته به هر دلیلی مهاجرت می‌کردند ممکن بود فکر بازگشت نداشته باشند یا از نظر خودشان برای بازگشت شروطی را فرض می‌کردند اما اغلب مهاجران اخیر از ابتدا فکر بازگشت دارند. در دهه ۶۰ هجری شمسی اگرچه رفتن عده‌ای به عنوان فرار تلقی می‌شد اما در ۲ دهه اخیر تعداد کمی از کسانی که از کشور خارج شدند مصداق فرار پیدا می‌کنند. آنها نیز ممکن است شاکی شخصی یا حقوقی دارند یا گزافه‌خواه هستند و تصور می‌کنند در خارج کشور بدون زحمت می‌توانند زودتر به اهداف خود برسند و چون مدارک قانونی خروج از کشور ندارند از موقعیت خود فرار می‌کنند که دلیل آن را نباید به گردن سازمان یا جریان خاصی انداخت. اگرچه منکر دلایل دیگر موجود فرار نیز نمی‌توان شد.\nآقای موسوی! اگر ممکن است درباره آمارهای جمعیتی و همینطور درباره آمار بازگشت ایرانیان مقیم خارج به ایران توضیح دهید.\nیکی از روش‌ها سرشماری است که در دوره‌های زمانی معمولا ۱۰ ساله آمارهای جمعیتی مشخص می‌شود که مهاجرت هم در دل آن حساب می‌شود. البته باید در نظر گرفت که در همه کشورها مهاجران کمتر علاقه دارند آمارشان را ارائه دهند. دلیل هم دارد. اساسا در ۱۰ سال اتفاقات و تغییرات چندان کلانی در حوزه جمعیتی رخ نمی‌دهد. براساس علاقه شخصی و شغلی چون قبل از عزیمت به غرب مدتی سرپرست مرکز سیاست‌های علمی مرکز تحقیقات علمی کشور بوده و از سال ۱۳۵۰ مدرس و مربی بودم، از کمبود استاد مطلع بودم. وقتی با بخشی از جامعه تحصیلکرده ایرانی خارج کشور آشنا شدم در این باره به مطالعه پرداختم و با اساتیدی که در این عرصه فعال بودند مذاکراتی هم داشتم و از تجاربشان بهره می‌جستم، مثل آقایان دکتر عبدالمجید انصاری، دکتر مهدی آراسته، دکترحسنعلی رونقی و… . تعدادی از اساتید و پزشکان را می‌شناسم که به کشور بازگشتند مثلا آقای دکترمهدی آراسته که گفتم پژوهشی درباره آمار ایرانیان در آمریکا انجام دادند به طورکامل به ایران بازگشتند. به احتمال زیاد هموطنان عزیز با مجموعه تلویزیونی «هزار راه نرفته» آشنا هستند. مجری این مجموعه پربیننده یکی از اساتید روانشناسی بازگشته از آمریکا هستند. مجری یکی از برنامه‌های پرطرفدار اقتصادی نیز استادی بازگشته از آمریکا بود. از این موارد که خود در جریان بازگشتشان هستم، کم نیستند. اگرچه برخی از آنها ممکن است دوخانه‌ای شده یا احتمالا به هر دلیلی برگشته باشند که خبری در این باره هنوز نشنیده‌ام. این را از این نظر می‌گویم که فردای روزگار کسی خرده نگیرد، رفت و آمد به خارج کشور نه فاجعه است و نه خیانت. یکی از این آقایان که استاد ممتاز مهندسی پزشکی دانشگاه ایلینویز آمریکا بود پس از بازگشت به ایران سمت مشاور ۲ وزیر کشور را به عهده داشت.\nاینها قشر نخبه و تحصیلکرده هستند، دیگران چه؟\nاطلاق نخبه به این گستردگی در جامعه علمی و فرهنگی ایران مورد قبول نیست. اگر جوان‌هایی که بلافاصله پس از گذراندن مقطعی از تحصیلات خود از کشور خارج شوند نخبه نامیده شوند، صحیح نیست؛ اگرچه اینها نخبه بالقوه هستند ولی بالفعل نشده‌اند. چه در داخل و چه درخارج عده‌ای اساتید و اعضای هیات علمی دانشگاه زندگی می‌کنند که خوشبختانه عمدتا ممتاز و میهن‌دوست هستند اما خود را نخبه نمی‌دانند و اما تعدادی برجستگان علمی و فرهنگی که از مفاخر کشور و ایرانیان خارج و جامعه علمی جهان هستند و در عرصه‌های تخصصی و فرهنگی به مرحله نظریه‌پردازی رسیده‌اند، آنان نخبه هستند زیرا پختگی علمی و فرهنگی را در معارف انسانی در‌یافته‌اند، این مفاخر در داخل و خارج ایران زندگی می‌کنند و نه اینکه تا به خارج می‌روند نخبه می‌شوند مانند استاد رضا، استاد سیدحسین نصر، استاد سمیعی، استاد فتحی، استاد صادقی و…. از محضرکسانی که نامشان را نیاوردم پوزش می‌طلبم چنانکه می‌دانید اکثر این عزیزان سفیران علمی ایران در خارج هستند و به میهن رفت و آمد دارند. البته نخبگان داخل کشور نیز کم نیستند که باید در جای خود به معرفی ایشان پرداخت. در مواردی واژه‌ها نامناسب استفاده می‌شوند به هرکسی نباید گفت نخبه زیرا باعث ایجاد توهم می‌شود. بگذارید یک خاطره نقل کنم. یکی ازاساتید ممتاز ایرانی در دانشگاه یو‌سی‌ال‌ای نقل می‌کرد در نامه‌ای از ایران برای همکاری با دانشگاه‌های کشور دعوت شدم که در آن نامه مرا نخبه خوانده بودند، جوابی را که برای‌شان نوشته‌ام، برایت با نمابر ارسال می‌کنم. او متواضعانه نوشته بود: «من نه‌تنها نخبه نیستم بلکه نخاله هم نیستم. نخبه آنهایی هستند که درمیهن مانده و دارند خدمت می‌کنند». بهتر است نسبت به به‌کار بردن القاب در همه موارد دقت شود. درباره دیگر مهاجران اگر عمری باقی بود بعدا صحبت می‌کنیم.\nآقای موسوی! جنابعالی که خودتان یکی از بنیانگذاران مرکز امور ایرانیان خارج از کشور وزارت امور خارجه بودید و در طراحی شورایعالی ایرانیان نیز نقش داشتید، نظرتان درباره آمارهایی که درباره تعداد ایرانیان خارج از کشور اعلام می‌شود، چیست؟ مخاطبان، این قبیل آمارها را تنها از مطلعان و کارشناسان می‌پذیرند.\nاگرچه در آن دوره در جمع عزیزانی بودم که در این عرصه فعالیت می‌کردند اما ترجیح می‌دهم موضوع تبلیغاتی نشده و با این حدت و شدت نقشم در امور ایرانیان مقیم خارج کشور پررنگ جلوه داده نشود. آن زمان یک دوره کارگروهی مخلصانه برای عده‌ای از دست‌اندرکاران بود. برای توجه به اینکه آمار و ارقام باید مستند باشند، مقداری از آنها را از مقالاتی که اوایل دهه ۸۰ منتشر شده، بیان می‌کنم. تعداد ایرانیان در آمریکا تا سال ۱۹۶۵،\n۵هزار نفر و تا سال ۱۹۸۰، ۱۲۰هزار نفر برآورد شده است که تقریبا ۵۰ هزار نفر آنها دانشجو بودند، این رقم در آن زمان بالاترین تعداد دانشجو دربین کشورهای اعزام‌کننده دانشجو بود. ضمنا این ارقام از سوی اداره آمار آمریکا منتشر شده است. گذشته از این دفتر حفاظت منافع\nجمهوری اسلامی ایران در واشنگتن در سال ۱۳۷۹ اعلام کرد ایرانیان مقیم آمریکا تا آن زمان حدود ۲۰۱ هزار پرونده تشکیل داده بودند که با احتسات تعداد\n۱/۳ اعضای هر خانواده ثبت شده در هر پرونده، رقمی نزدیک به ۶۰۰هزار ایرانی درآن زمان اعلام شده بود. طبق اظهار یکی از کارشناسان این دفتر، حدس زده می‌شود در آن زمان حدود ۶۰ درصد ایرانیان به آن دفتر مراجعه کرده بودند. مضافا بخشی از نسل‌دومی‌های ایرانی فاقد شناسنامه ایرانی هستند که در این آمار نیستند. بر اساس نقل قول کارشناسان دیگری، ممکن است پرونده مربوط به اتباع متوفی باطل نشده و جزو آمار جمعیتی تلقی شود. یعنی از ۲۰۰ هزار پرونده برخی فوت کرده بودند یا اینکه تعدادی از تشکیل‌دهندگان پرونده‌ها ممکن است به میهن بازگشته یا از آمریکا به کشوری دیگر رفته باشند اما براساس نظر پژوهشگرانی که ارقام مراکز آمار آمریکا را بررسی کرده‌اند تا اوایل دهه ۸۰ جمعیت ایرانیان مقیم آمریکا کمتر از ۵۰۰ هزار نفر اعلام شد. چنانکه قبلا هم گفتم عوامل زیادی در تعیین آمار مهاجران دخیل است که از قطعیت آمارها می‌کاهد. مطمئن باشید کسانی که به طور قطعی آمار می‌دهند افراد مطلعی نیستند. به طور نمونه در آمارهای کنسولگری‌های ایران تعداد قابل‌توجهی از همسران همان ایرانی‌ها خارجی هستند. یعنی یک نفر از تعداد زیادی از پرونده‌ها کم می‌شود. به همین راحتی بخش قابل‌توجهی از آمار کم می‌شود. ضمن اینکه برخی از فرزندان این جامعه پاسپورت ایرانی ندارند. بنابراین نمی‌شود آمار دقیقی از ایرانیان مقیم خارج داد. یک موضوع دیگر هم باید مورد توجه قرار بگیرد. خاطرم هست یکی از مسؤولان برای توجیه بودجه‌ای که درباره امور ایرانیان مطالبه می‌کرد، جمعیت ایرانیان را از بین تعدادی که غلوکننده‌ها مطرح می‌کردند عنوان کرد و می‌گفت مثلا اگر برای هر ایرانی ۲ دلار در سال بخواهیم خرج کنیم می‌شود فلان مبلغ. به همین ترتیب عوامل دیگر دخیل در کم‌دقتی در برآورد آمار ایرانیان مقیم خارج کشور را نیز خوانندگان می‌توانند به ذهن متبادرکنند. از جمله اینکه قطعا مخالفان مقیم خارج از کشور برای اینکه جامعه خود را بزرگ و وضع داخل کشور را نا‌بسامان‌تر نشان دهند، معمولا آمار را زیاد عنوان می‌کنند و برای کسانی که قصد رفت وآمد یا بازگشت به کشور دارند توهم ایجاد می‌کنند. خالی از لطف نیست برای‌تان خاطره‌ای بگویم. با آقای پروفسور حسین فیروزنیا عضو هیات علمی دانشگاه ان‌وای‌یو نیویورک ملاقاتی داشتم. گفتند هروقت برای خانواده‌شان که در ایران هستند دلتنگ می‌شوند، ترتیبی می‌دهند آنها به ترکیه بیایند و با آنها در آنجا ملاقات می‌کردند. از ایشان پرسیدم چرا به ایران نمی‌روید؟ پاسخ دادند: در ایران وضع نامطمئن است اگر تاخیری در بازگشتم ایجاد شود که گفته می‌شود معمولا اینگونه است، همه برنامه‌های دانشگاهی‌ام به هم می‌خورد. به ایشان گفتم هر موقع خواستید به ایران بروید، قول می‌دهم به گونه‌ای برنامه‌ریزی شود که بموقع به آمریکا بازگردید. نوروز سال بعد از ایران برای عرض تبریک با ایشان تماس گرفتم. سوال کردند: آیا بر سر قولت هستی؟ گفتند، می‌خواهم ۲ یا ۳ ماه دیگر به ایران بیایم و بالاخره به ایران آمدند و بموقع بازگشتند. از آن تاریخ به بعد پروفسور فیروزنیا هر سال به ایران می‌آید، با یک خانم ایرانی ازدواج کرده و کارت نظام‌پزشکی خود را نیز دریافت کرده و در هرسفر تعداد زیادی بیمار صعب‌العلاج را معاینه می‌کند و با مشورت اطبای همکار ایران توصیه‌های معالجه‌ای ارائه می‌دهد (یعنی هم خدمت می‌کند و هم در امور همکاران خود دخالت نمی‌کند.) او بارها گفته است به کسانی که با ایجاد ابهام نمی‌گذاشتند ۳۰ سال به وطنم رفت‌وآمد کنم، لعنت می‌فرستم و همیشه کسانی را که راه رفت وآمد به کشور را برایم گشودند، دعا می‌کنم.\nآمارهای مختلفی درباره تعداد ایرانیان مهاجر اعلام می‌شود. مرجع مشخصی هم برای این موضوع به صورت ویژه فعالیت نمی‌کند. سال ۱۳۸۸ ادعا شد بانک جامع آمارهای ایرانیان ساکن خارج تاسیس می‌شود. هنوز آماری ارائه نشده، سال گذشته مرکز آمار آمریکا تعداد ایرانیان مقیم این کشور را رقمی حدود ۵۰۰ هزار نفر اعلام کرده است. عده‌ای هم تعداد ۴ تا ۶ میلیون نفر را اعلام می‌کنند، شما درباره تعداد ایرانیان مهاجر چه نظری دارید؟\nچنانکه در پاسخ‌های قبل گفته شد و استنادات یاد‌شده شما نیز آن را تایید می‌کند، ایرانیان مقیم آمریکا از منظر نهادهای رسمی آمریکا ۵۰۰هزار نفر بیشتر نیستند. از یکی از این پژوهشگران امور ایرانیان مقیم آمریکا سوال کردم واقعا نظر شما نیز همین ۵۰۰ هزار نفر است؟ پاسخ داد باید دولت آمریکا را خیلی ضعیف بدانیم که ایرانیان که همسایه آن کشور نیستند توانسته باشند به صورت غیرقانونی در سطح وسیعی به آمریکا مهاجرت کرده باشند. در عین حال باید در نظر داشت که در آماررسمی آمریکا تعداد فرزندان ایرانیان که تابعیت خونی ایران را دارند به حساب نیامده است. مطلبی از یکی از جهانگردان ایرانی را که ۱۲۰ سال پیش در نمایشگاهی تجاری در شیکاگو شرکت کرده بود، خوانده‌ام. آقای معین‌السلطنه می‌گوید در آن نمایشگاه غرفه‌ای مختص ایرانیان وجود داشت که تعدادی ایرانی در آن فعالیت می‌کردند و چون چند زن فرانسوی در لباس زن ایرانی در آن نمایشگاه می‌رقصیدند، عده‌ای دیگر از ایرانیان به این امر اعتراض می‌کنند تا جایی که غرفه را تعطیل می‌کنند. این موضوع بیانگر این است که جدل هویتی نیز در آن زمان وجود داشته. به احتمال زیاد آن افراد در آن زمان به عنوان ایرانی وارد آمریکا نشدند چون از ترکیه، انگلستان، هندوستان یا… به آمریکا می‌رفتند و به عنوان تبعه کشور مبدأ تلقی می‌شدند، طبیعی است که نه خودشان و نه نسل‌های بعدی آنها که در آمریکا هستند جزو آمار رسمی دولت آمریکا نیامده‌اند بنابراین چنانکه گفته شد اصرار بر ارائه عدد مشخصی برای تعداد ایرانیان مقیم خارج کشور صحیح نیست و به نظر من تاحدودی نیز انحرافی است زیرا به جای پرداختن به چگونگی استفاده از توان و فرصتی که آنها می‌توانند در کشور میزبان برای میهن‌شان فراهم کنند، ما هنوز در دعوای عدد و رقم که ماخذ آنها تردیدآمیز است، گیر کرده‌ایم.\nولی به هر حال مشخص شدن تعداد و رقم ایرانیان خارج از کشور ضروری است. مهم‌ترین دلیل آن هم تمهیدات و تدارکات برای خدمات‌رسانی به آنهاست. با این وجود، آیا شما ادعای وجود ۴ تا۶ میلیون ایرانی را قابل قبول می‌دانید؟\nبه نظرم هدف نباید آمارگیری ایرانیان پراکنده درجهان باشد اما اگر نسبت به تامین حقوق هموطنان پراکنده در خارج کشور به شکل درست اهتمام کنند، تعامل آنها جلب می‌شود، مراجعاتشان به نهادهای ایرانی مستقر در خارج بیشتر می‌شود و اینگونه می‌شود به آمار واقعی نزدیک‌تر شد. به طور مثال زمانی که طرح اعطای معافیت ۳ ماهه به جوانان ایرانی که مشمول بودند پذیرفته و دستور اقدام داده شد، جدول آمار بازگشت این جوانان به ایران را به دست آورده و مطالعه کردم. بسیار قابل‌توجه بود، کسانی که فکر می‌کنند با تشکیل یک مرکز یا بانک اطلاعاتی می‌شود آمار ایرانیان را تهیه کرد باید بپذیرند تا ایرانیان نخواهند به دفاتر ایران در خارج از کشور مراجعه کنند، آماری به دست نمی‌آید. آمار‌های رسمی که کشور میزبان اعلام می‌کند نیز کافی نیست زیرا توضیح دادم که تعداد فرزندان متولد شده در خارج که قطعا تابعیت خونی ایرانی دارند از آنها به دست نمی‌آید. گذشته از این از تعداد پاسپورت‌های صادره نیز نمی‌توان آمار به دست آورد، زیرا سازمان‌های ذیربط کشور هیچکدام دلیلی بر مهاجرت هم‌وطنی که پاسپورت گرفته و مهر خروج بر پاسپورتش خورده است، ندارند. اگر هدف برنامه‌ریزی برای تامین حقوق هموطنان خارج کشور است همین آمار سازمان‌های ذیربط کشورهای میزبان می‌تواند مبنا قرار گیرد. این درست نیست که آمار ایرانیان در داخل یا خارج کشور را سوژه تمایلات سیاسی کنیم زیرا همین امر باعث کاهش تعامل هموطنان خارج کشور می‌شود.\nآقای موسوی! شما درباره رقم ایرانیان مهاجر سعی می‌کنید بسیار با دقت و حساسیت سخن بگویید. من انتظار دارم جنابعالی نظرتان را درباره تعداد ایرانیان مقیم خارج کشور بیان بفرمایید.\nسوال خوبی است، باز هم از خاطرات کمک بگیرم. روزی گزارشگری از روزنامه‌ای مراجعه و همین نوع سوال‌ها را مطرح کرد. من که تجارب رسانه‌ای هم دارم، انجام مصاحبه را نپذیرفتم چون تجربه تلخ تغییر مفاهیم بیان شده چه عمدا و چه سهوا را داشتم. یک مقاله تهیه شده را در اختیار ایشان گذاشتم. چند روز بعد چشمم به روزنامه‌ای خورد که با تیتر درشت نوشته بود حدود ۲۰۰ هزار نفر از کشور مهاجرت کرده‌اند. با اشتیاق روزنامه را خریدم و فکر کردم اطلاعات جدیدی برای مطالعه به دست می‌آورم. در حین خواندن متوجه شدم مقاله خود و همکارانم است که با جابه‌جایی‌ها و تغییراتی در آمار و مفاهیم نوشته شده و در حالی که عددی را که ما گفته بودیم مربوط به سال‌های متمادی بود، در روزنامه اینگونه القا می‌شد که در مدت کوتاهی این ۲۰۰ هزار نفر مهاجرت کرده‌اند. به همین دلیل عرض کردم بهتر است این موضوع سیاسی و بزرگنمایی نشود.به هیچ عنوان اعداد ۴ تا ۶ میلیون نفر را اگر بخواهد گفته شود که مربوط به مهاجرت ۳ دهه اخیر است قبول ندارم. قرن‌هاست که دلباختگان ائمه اطهار(ع) به عتبات عالیات می‌روند و اصطلاح «مجاور شدن» به آنها اطلاق می‌شود. بنابراین مهاجرت به عمر تاریخ ادامه داشته است. آمار ایرانیان خارج از کشور را نمی‌توان دقیقا گفت.\nبرخی ایرانیان در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس عمدتا برای کار حضور دارند، چرا این افراد را برخی به عنوان مهاجران ایرانی قلمداد می‌کنند؟\nدرباره ایرانیان مقیم امارات نیز مطالعه دارم و چند ماهی در بین آنها بودم. بخشی از آنها کارگران فصلی هستند که خانواده‌هایشان در جنوب ایران زندگی می‌کنند و خودشان در حال تردد هستند. این پدیده مختص ایرانیان حاضر در امارات نیست بلکه در ترکیه، پاکستان و دیگر کشورهای منطقه هم حضور دارند و به همین شکل زندگی می‌کنند. البته نباید همه ایرانیانی که در امارات یا دیگر کشور‌های هدف کارگران ایرانی حضور دارند را افراد فاقد تخصص و تمکن دانست. در دوبی زمانی شمار اعضای اتحادیه بازرگانان ایرانی به ۳۰۰ نفر می‌رسید.\nشما اعتقاد دارید با سیاسی‌کاری درباره ارقام و آمار نباید فرصت استفاده از ظرفیت‌های ایرانیان مقیم خارج از کشور را از بین برد. چه موضوعی باعث شده این دغدغه در شما ایجاد شود؟\nایرانیان خارج از کشور اتباع این آب و خاک هستند و حقوقی نسبت به دولت خود دارند که باید محقق شود. این مطلب بیشترین دغدغه دلسوزان است، نه‌تنها اینکه تعداد آنها چه رقمی است. تجربه هم نشان داده به هر میزان در اندیشه تحقق حقوق آنها باشیم تعامل آنها بیشتر می‌شود و تلاش‌های فرهنگی، علمی و اقتصادی آنها افزایش می‌یابد و موجب معرفی کشور و تعامل بین دولت‌ها و ملت‌ها خواهد شد. ایرانیان خارج از کشور سفیران این آب و خاک هستند، این نگاه‌های سیاسی مورد تایید خود آنها هم نیست. آنها بینش سیاسی دارند اما از اینکه ابزار سیاسی جناح‌های مختلف شوند، بیزارند. بارها در رسانه‌های داخلی منعکس شده در برهه‌هایی که بیگانگان درصدد تهمت زدن به ایران و ضایع کردن حقوق کشورشان باشند با اقتدار مقابله می‌کنند. این نوعی از همان فرصت‌هایی است که می‌گویم تاکنون خوب مدیریت نشده است. شنیدم همین تازگی در پایتخت سیاسی جهان (شهر نیویورک) ایرانیان در برابر ادعای واهی احتمال استفاده از گزینه نظامی تظاهرات کرده‌اند و حتی عده‌ای از آنها گفته‌اند در این صورت به ایران برمی‌گردند که حرف معنی‌داری است و باید با روش‌های منطقی هم‌افزایی شود.\nاقدامات حزب راست افراطی «دانمارک» علیه مهاجران مسلمان گردآوری شده توسط گروه وبگردی ممتاز نیوز: حزب راست افراطی دانمارک علیه قانون اعطای تابعیت به مهاجران مسلمان اعتراض و اعلام کرد که هیچ مسلمانی در این کشور مورد استقبال قرار نمی گیرد.به گزارش مجله شبانه ممتاز نیوز، حزب راست ...\nتشدید تدابیر امنیتی دولت ایتالیا برای مقابله با “مهاجران غیر قانونی” گردآوری شده توسط گروه اقتصاد ممتاز نیوز: دولت ایتالیا برای مقابله با ورود مهاجران غیرقانونی به این کشور، تدابیر امنیتی خود را تشدید کرده است.به گزارش ممتاز به نقل از گروه اقتصادی باشگاه خبرنگاران به نقل از دویچه وله، دو ...


شما درونگرایید یا برونگرا؟+تست\nیکی از خصوصیات شخصیتی که توجه افراد زیادی را به خود جلب کرده است، «درون گرایی» و بعد دیگر آن «برون گرایی» است.اما شما در کدام دسته قرار دارید؟\nتاریخ انتشار: ۱۶ آذر ۱۴۰۰ - ۱۶:۳۸ - 07 December 2021\nروان شناسان تمام افراد را به ۲دسته درونگرا و برونگرا تقسیم می‌کنند، اما بیشتر مردم درونگرایی را با خجالتی بودن مترادف می‌دانند در مقابل فرد برونگرا افراد اجتماعی می دانند و به طور عمومی معیار دسته بندی افراد براساس بروز عواطف در برقراری ارتباط با جهان خارج است.\nیکی از این خصوصیات شخصیتی که به دلیل تاثیر بر همه جنبه‌های زندگی ما توجه زیادی را به خود جلب کرده است، «درون گرایی» و بعد دیگر آن «برون گرایی» است. برای آگاهی از چگونگی تاثیر این ویژگی بر زندگی در آغاز بهتر است با تعریف این مفاهیم آشنا شویم.\nدرونگرا ها چگونه رفتار می‌کنند\n«درون گرایی» رفتاری است که با دیدگاه درونی، ذهنی همراه است. فرد «درون گرا» آمادگی بیشتری برای خودداری و تسلط بر نفس از خود نشان می‌دهد. این افراد کمتر تمایل به حضور درجمع دارند و بیشتر دقت خود را به مطالعه و فعالیت‌های ذهنی انفرادی می‌گذرانند.\nبرون گراها چگونه رفتار می‌کنند\n«برون گرایی» رفتاری است که با دیدگاه عینی و خارجی مشخص شده و با فعالیت عملی بالاتری همراه است، افراد «برون گرا» از آمادگی کمتری برای تسلط بر نفس خویش برخوردارند. معمولا نسبت به افراد درونگرا اعتماد به نفس بالاتری دارند بودن در جمع و فعالیت‌های گروهی را بر فعالیت‌های انفرادی ترجیح می‌دهند.\nحل مساله: تمایل به با صدای بلند فکر کردن، خطور کردن بهترین راه حل‌ها به ذهن در هنگام حرف زدن، نادیده گرفتن نظرات دیگران، علاقه به شرکت در بحث‌های گروهی به منظور حل مشکل\nارتباطات: ترجیح ارتباط رو در رو در صورت امکان، تمایل به دیدن واکنش‌ها و رفتار‌های غیرکلامی، نیاز به بازخورد فوری، عدم علاقه به نوشتن خاطرات روزانه یا ایمیل‌های طولانی، جستجو برای یافتن فرصت‌هایی جهت گفتگو و فعالیت‌های اجتماعی\nچگونه باعث آزار دیگران می‌شوند: با صحبت کردن و جلب توجه زیاد و اجازه ندادن به دیگران برای مطرح کردن خود در جمع\nسوء تعبیر دیگران در مورد آنها: شاید دیگران ان‌ها را افرادی خودخواه که برای دیگران ارزشی قائل نیستند تصور کنند.\nحل مسئله: تمایل به پردازش درونی اطلاعات، خطور کردن بهترین راه حل‌ها به هنگام سکوت و تنهایی، نیاز به افزایش دانش و آگاهی قبل از بحث درباره مشکل مورد نظر\nارتباطات: ترجیح دادن ایمیل و پیام‌های صوتی، اجتناب از تعاملات غیرضروری، عدم علاقه به هدر دادن وقت با بحث و گفتگو، تمایل به فکر کردن قبل از عمل، عدم علاقه به جلسات و ملاقات‌های طولانی مدت، جستجو برای یافتن فرصت‌هایی جهت تنهایی و سکوت\nتصمیم گیری: تصمیم گیری مستقل دو فاقد دخالت دیگران برایشان خوشایندتر است، نیاز داشتن به زمان قبل از شروع فعالیت\nچگونه باعث آزار دیگران می‌شوند: با ناتوانی در ابراز عقاید، شرکت نکردن در بحث‌ها یا واکنش نشان ندادن نسبت به حرف‌های دیگران\nسوء تعبیر دیگران در مورد آنها: ممکن است دیگران به اشتباه آن‌ها را افرادی کناره گیر، خجالتی و غیرصمیمی تلقی کنند.\nآشنایی ما با ویژگی‌های شخصیتی خود و اطرافیان مان باعث می‌شود که با پذیرش این تفاوت‌ها و احترام گذاشتن به آن‌ها در برخورد با دیگران رفتار معقولانه تری داشته باشیم.\n۱۴ راه برای آرام کردن خودتان وقتی زندگی سخت می‌گذرد\nتست شخصیت شناسی در ۱۰ دقیقه!\nتستی که نشان می‌دهد شما برونگرایی یا درونگرا\nآزمون زیر به شما کمک می‌کند تا حدس و گمان‌هایی را که در مورد این جنبه از شخصیت تان دارید به یقین تبدیل کرده و با توجه به شناخت و آگاهی که در مورد خودتان به دست آورده اید، در انتخاب شریک زندگی معقولانه‌تر عمل کنید.\n۱. آیا شمار سرگرمی‌های متنوعی دارید؟\n۵. آیا از ملاقات با افراد نوین لذت می‌برید؟\nبرای به دست آوردن نمره نهایی به هر گونه بلی یک امتیاز و هر گزینه خیر،صفر امتیاز بدهید. البته در سوالات ۶، ۸ و ۱۲ نمره گذاری به صورت معکوس انجام می‌شود، یعنی به گزینه بلی، امتیاز و به گزینه خیر یک امتیاز تعلق می‌گیرد. در پایان، امتیاز همه ۲۱ عبارت را با هم جمع کنید.\nاحتمالاً شما فرد برونگرایی هستید و از این رو شما برای اداره امور زندگی خویش به انگیزه‌ها ومحرک‌های قوی نیاز دارید. احتمالاً شما بیشتر دارای دیدگاه عینی و خارجی بوده و دارای فعالیت عملی عالی هستید. ولی میزان تسلط بر نفستان نسبت به افراد درون گرا کمتر است. شما تمایل دارید که بر محیط اطراف خود تاثیر گذارده و به رقابت با دیگران پرداخته و در مجامع عمومی بیشتر ظاهر می‌شوید.\nامتیاز شما گویای این است که احتمالاً فرد درونگرایی هستید. شما برای شروع یا ادامه دادن کار‌ها و فعالیت هایتان به انگیزه‌ها و محرک‌های خیلی قوی نیاز ندارید. افراد درون گرا دارای دیدگاه درونی و ذهنی هستند و آمادگی بیشتری را باری خودداری و تسلط بر نفس خویش از خود تلاش می‌کنند. احتمالاً شما ترجیح می‌دهید اوقات خود را به مطالعه گذرانده و بیشتر تنها باشید و، چون از تنهایی لذت می‌برید، کمتر مایل به معاشرت با دیگران هستید.\nگاهی وقت ها، بعضی از ما به دلیل زندگی با افرادی که از نظر این ویژگی شخصی با ما تفاوت دارند، دچار تعارض‌هایی می‌شویم. از آنجایی که همیشه تغییردادن خودمان، راحت‌تر از تغییر دادن دیگران است، راهکار‌های زیر می‌توانند به ما کمک کنند تا از میزان برونگرایی یا درونگرایی خود بکاهیم و بدین ترتیب با دوست یا اعضای خانواده مان صمیمت و سازگاری بیشتری داشته باشیم.\nراهکار‌هایی برای «درون گرا»\n۱-شرکت در فعالیت‌های جمعی مورد علاقه\nممکن است از اینکه به مهمانی یا گردش برویم خوشمان نیاید. اما به هر حال هر یک از مابه موضوعاتی مانند یک فعالیت هنری (مانند نقاشی) یا ورزشی (مثل والیبال) و … علاقه مندیم و از انجام دادن آن‌ها لذت می‌بریم بهتر است که این کار‌ها را به صورت گروهی انجام دهیم. در نظر داشته باشیم که منظور از ارتباط اجتماعی فقط شرکت در مهمانی نیست.\nگاهی اوقات اتفاق می‌افتد که ما در جمعی حضور داریم، همه در حال حرف زدن هستند و ما احساس می‌کنیم که هیچ حرفی برای گفتن نداریم. بهتر است قبل از حضور در جمع موضوعات احتمالی مورد بحث را پیش بینی کرده و در مورد آن‌ها اطلاعاتی به دست آوریم.\nبرای اینکه بتوانیم احساسات مثبت و منفی خود را به دیگران ابراز کنیم، باید این کار را از صمیمی‌ترین عضو خانواده یا دوستمان شروع کنیم. اگر ما خود را موظف کنیم که هر روز حداقل یک بار در مورد احساساتمان با شخصی صحبت کنیم، کم کم به این کار عادت خواهیم کرد.\nراهکار‌هایی برای «برون گراها»\n می‌توانیم از یکی از اعضای خانواده یا دوست صمیمی مان تقاضا کنیم که هر گاه در جمعی زیاد صحبت می‌کنیم و به دیگران اجازه حرف زدن نمی‌دهیم، با یک کلمه رمزی ما را متوجه این موضوع کند.\nیک نمره من است\n۱۷:۴۵ - ۱۴۰۰/۰۹/۱۷\nمن 14 به بالا\n۱۴:۱۲ - ۱۴۰۰/۱۰/۰۱\n۰۶:۵۴ - ۱۴۰۰/۰۹/۱۷\nواکسن کرونا اثر کرده حالم هیچ خوب نیست...\nوای مراقب خودت باش\n19جمع امتیازاتی شد\nمیدونستم برونگرام اما دوست داشتم تست رو انجام بدم\n۰۱:۵۸ - ۱۴۰۰/۰۹/۲۲\nتکلیف من ک ۱۴ شدم چیه؟ :/ خخخخخ\n۱۴:۱۵ - ۱۴۰۰/۱۰/۰۱\nیعنی هم به کارهای درونگراها علاقه داری هم به کارهای برونگراها\n۲۳:۰۹ - ۱۴۰۰/۱۰/۱۴\nتست میانگرایی بده احتمالش زیاده میانگرا باشی\n۱۴:۱۰ - ۱۴۰۰/۱۰/۰۱\nمن 12 شدم تا حالا دقت نکرده بودم که درون‌گرا هستم ولی جالب بود\n۲۰:۵۴ - ۱۴۰۰/۱۰/۱۴\nنمرم شد ۲\nشخصیت شناسی درونگرایی برون‌گرا


یک مربی اسپانیایی: منچستریونایتد به دنبال جذب سردار آزمون بود\nزمانی که جواد نکونام در سال ۲۰۰۶ به اوساسونا پیوست و به شهر پامپلونا رفت نخستین سوالی که پرسید درباره نمایندگی فراری بود. او نمی‌دانست در این شهر نمایندگی این ماشین وجود ندارد. به همین خاطر به مادرید سفر کرد تا یکی از آن‌ها را بخرد. این یک واقعیت است و نشان از وضعیت کشور هافبک ایرانی می‌داد. فوتبال ایران نیز به عنوان یکی از قدرت های جهان شناخته نمی‌شود.\nبه گزارش ایسنا و به نقل از دیاریوسور، ۱۲ سال بعد اکنون رهبر تیم ملی ایران، سردار آزمون است. مهاجم روبین کازان در کشورش با لیونل مسی مقایسه می‌شود. آزمون الگوی افراد زیادی در ایران است؛ کشوری که فوتبال در آن محبوبیت زیادی دارد. زمانی که در مورد جهان فوتبال صحبت می‌شود، کمتر کسی به این کشور فکر می‌کند اما اگر یک بار در داربی تهران حضور داشته باشد، هرگز ایران را فراموش نخواهد کرد. دو تیم بزرگ ایران، پرسپولیس و استقلال هستند. نخستین تیم، متعلق به مردم است اما اکثر طرفداران استقلال از سطح بالای جامعه هستند. داربی تهران در ورزشگاه آزادی که نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر ظرفیت دارد، انجام می‌شود. البته تنها مردان می‌توانند از نزدیک این بازی را ببینند.\nبرچسب ها: ورزش ، فوتبال ، صراط


پولیتیکو: بحث در دولت بایدن برای بازگشت به قراردادی که تاریخ انقضای آن نزدیک است! | KayhanLondon کیهان لندن\nبرگ نخست Featured1 پولیتیکو: بحث در دولت بایدن برای بازگشت به قراردادی که تاریخ انقضای...\n-تحولات نشان می‌دهد احیای کامل برجام ممکن است بسیار پیچیده‌تر و شامل مجموعه‌ای از مذاکرات بسیار طولانی‌تر از انتظار ناظران باشد، آنهم اگر این اتفاق اصلاً رخ دهد!\n-برت مک‌گورک از مقام‌های شورای امنیت ملّی آمریکا در امور خاورمیانه مواضع تندی نسبت به جمهوری اسلامی ایران دارد و جک سالیوان مشاور امنیت ملّی دولت آمریکا بعضاً مواضع سخت‌تری نسبت به بسیاری از همکاران خود در موضوع ایران اتخاذ می‌کند.\n-افراد مطلع می‌گویند رابرت مالی به عنوان نماینده ویژه آمریکا در امور ایران در مدت کوتاهی که به این سمت منصوب شده بیشتر با سایر اعضای برجام از جمله چین و روسیه در ارتباط بوده تا خود ایران! رابرت مالی همچنین با نمایندگانی از اسرائیل و کشورهای عربی تماس گرفته است. اسرائیل و همچنین کشورهای عرب که مخالف برجام‌اند از آمریکا خواسته‌اند در مذاکرات آتی با جمهوری اسلامی ایران حضور داشته باشند.\n- مشاور پیشین وزارت خارجه آمریکا در امور ایران: رژیم ایران زیر فشارهای اقتصادی و سیاسی مستأصل شده و هیچ دلیلی وجود ندارد که بخواهیم این فشار را از بین ببریم به‌خصوص برای بازگشت به قراردادی که تاریخ انقضای آن نزدیک است!\nجو بایدن رئیس جمهوری آمریکا بارها گفته در صورتی که ایران به تعهدات هسته‌ای خود در چارچوب برجام پایبند باشد ایالات متحده با هدف پیگیری ساز و کار منع تولید و تکثیر تسلیحات اتمی بار دیگر به توافق اتمی باز خواهد گشت.\nپایگاه خبری «پولیتیکو» در گزارشی می‌نویسد دستیاران ارشد بایدن در حال بحث بر سر این موضوع هستند که در صورت پایبندی جمهوری اسلامی ایران به تعهداتش در توافق اتمی ۲۰۱۵ آیا بازگشت به برجام با هدف بسترسازی برای اجرای «پیمان منع گسترش تسلیحات اتمی» بهترین راه برای آمریکاست یا باید راه‌های دیگر که احتمالاً پیچیده‌ترند و ممکن است فراتر از توافق اصلی باشد، اتخاذ شود؟\nدر همین حال حامیان توافق اتمی ۲۰۱۵ نگران‌اند بایدن برای بازگشت به برجام عجله نداشته باشد. آنها می‌ترسند که سرعت محتاطانه‌ی بایدن به مخالفان معامله با جمهوری اسلامی ایران فرصت دهد تا بین چهره‌های اصلی حزب دموکرات و سیاستمداران جمهوری اسلامی ایران که منتظر انتخابات آینده در این کشور هستند درگیری ایجاد کنند. آنها همچنین نگران اقدامات دائمی زمامداران ایران‌اند که بایدن را برای اقدام سریع‌تر و لغو تحریم‌ها به عنوان بخشی از بازگشت به توافق اولیه زیر فشار قرار می‌دهند. تازه‌ترین ترفندی که جمهوری اسلامی به کار گرفته تعیین مهلت یک هفته‌ای برای محدود کردن دسترسی بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به تأسیسات هسته‌ای است.\nپس از خارج شدن آمریکا از توافق اتمی اردیبهشت ۱۳۹۵ حسن روحانی در یک سخنرانی گفت «موجود مزاحم از برجام خارج شد»\nیک مقام وزارت خارجه آمریکا احتمال دیدار رو در رو با مقامات جمهوری اسلامی ایران را را گامی فراتر از پیشرفت توصیف کرده است.\nتحولات نشان می‌دهد احیای کامل برجام ممکن است بسیار پیچیده‌تر و شامل مجموعه‌ای از مذاکرات بسیار طولانی‌تر از انتظار ناظران باشد، آنهم اگر این اتفاق اصلاً رخ دهد!\nدریل کیمبال مدیر اجرایی انجمن کنترل تسلیحات به پولیتیکو می‌گوید «یک روزنه برای مذاکره به وجود آمده که همیشه باز نخواهد ماند. سرعت پایین آمریکا در مذاکره، هدفی را که بایدن در مورد بازگشت به توافق به عنوان پایه مذاکرات و سپس پیشبرد آن در نظر گرفته به خطر می‌اندازد.»\nیک فرد آگاه به مسائل با اشاره به اینکه «دیدگاه‌های مختلف زیادی در دولت بایدن وجود دارد» می‌گوید: «من فکر می‌کنم بازگشت به معامله طبیعی است، اما نتیجه آن از پیش قابل تعیین نیست.»\nیک نماینده دموکرات کنگره می‌گوید: «فکر نمی‌کنم دولت آمریکا برای بازگشت به برجام جدول زمانی مشخص و تاریخ و ساعت داشته باشد.»\nبحث بر سر سرعت بازگشت و دامنه توافقی است که مثل برجام نخواهد بود\nپولیتیکو در ادامه می‌نویسد: یکی از مباحث اصلی داخل دولت آمریکا تا حد زیادی به این موضوع خلاصه می‌شود: اینکه آیا ابتدا هدف باید بازگشت به توافق اتمی اصلی باشد یا از همان ابتدا به دنبال توافقی گسترده‌تر می‌بایست بود؛ توافقی که می‌تواند جنبه‌های غیرهسته‌ای شامل محدودیت در برنامه موشک‌های بالستیک ایران را در بر بگیرد و می‌بایست از توافق برجام طولانی‌تر یا دائمی باشد. در هر صورت، گزینه روی میز داشتن نوعی توافق موقت است که بتواند در دو طرف اعتماد ایجاد کند.\nافراد آشنا به قضیه می‌گویند این توافق لزوماً شبیه توافق اصلی (برجام) نخواهد بود و می‌تواند شامل اعطای برخی معافیت‌های تحریمی محدود مثل اجازه فروش نفت در ازای توقف برخی اقدامات از سوی جمهوری اسلامی ایران باشد که از زمان خروج آمریکا از توافق در زمان دونالد ترامپ آغاز کرد. مثلاً یکی از آنها می‌تواند توقف غنی‌سازی اورانیوم ۲۰ درصدی باشد.\nیک مقام ارشد دولت بایدن اصرار دارد که زمان این بحث‌ها گذشته است. این مقام می‌گوید هدف این است که اگر ایران از توافق اتمی پیروی کند آمریکا به توافق اتمی بازمی‌گردد. اما به گفته این مقام مسئول «اینکه دقیقاً چه مراحلی و با چه سرعتی باید برای دستیابی به این هدف طی شود هنوز جای بحث و گفتگو دارد.»\nپولیتیکو می‌نویسد افراد آگاه به گفتگو‌ها نمی‌دانستند یا حاضر نشدند درباره‌ی اینکه چه کسانی در بین دستیاران بایدن چه تاکتیکی را مؤثر می‌دانند اظهار نظر کنند. برخی تأکید کرده‌اند که دولت آمریکا همچنان در حال تعیین پست‌های کلیدی در وزارت خارجه، کاخ سفید و فراتر از آن با گزینه‌های مرتبط با مسائل ایران است.\nسه منبع می‌گویند برت مک‌گورک از مقام‌های شورای امنیت ملّی آمریکا در امور خاورمیانه مواضع تندی نسبت به جمهوری اسلامی ایران دارد و جک سالیوان مشاور امنیت ملّی دولت آمریکا بعضاً مواضع سخت‌تری نسبت به بسیاری از همکاران خود در موضوع ایران اتخاذ می‌کند.\nآتش‌کشیدن برجام راهپیمایی ۱۳ آبان ۱۳۹۶ و ماه‌ها قبل از آنکه آمریکا از آن خارج شود!\nافراد مطلع می‌گویند هر دو مقام ارشد امنیت ملّی آمریکا احتمالاً از همان ابتدا به یک معامله‌ی گسترده‌تر تمایل دارند تا تلاش برای زنده کردن دوباره‌ی توافق قبلی. همانطور که گفته شد سالیوان اخیراً اعلام کرد مهار برنامه هسته‌ای ایران از «اولویت‌های اولیه» دولت بایدن است، که این نشانگر اشتیاق برای حل و فصل این بن‌بست است.\nرابرت مالی نماینده ویژه دولت امریکا در امور ایران چنانکه شناخته شده بیشتر حامی بازگشت به توافق اصلی است. از افراد دیگری که احتمالاً با او همسو هستند جف پریسکوت مقام ارشد در نمایندگی آمریکا در سازمان ملل است. پولیتیکو می‌نویسد منابع آگاه درباره‌ی موضع آنتونی بلینکن در این مورد مطمئن نیستند.\nموافقان و مخالفان در سنا\nسناتور دموکرات باب منندز رئیس کمیته روابط خارجی مجلس سنا یکی از شمار زیادی دموکرات‌هاست که در همان دولت باراک اوباما نیز به مخالفت با برجام پرداخت.\nمنندز در دولت ترامپ هم با خروج آمریکا از توافق اتمی مخالف بود. او استدلال می‌کرد اگر ترامپ از توافق خارج شود مقید ساختن جمهوری اسلامی به توافق اتمی را یک دهه به عقب می‌اندازد. سناتور منندز حالا می‌گوید پرزیدنت بایدن نباید پیش از بازگشت جمهوری اسلامی به میز مذاکره به آن تخفیف‌های خیلی بزرگ بدهد.\nدو نفر از منابع آگاه می‌گویند از آنجا که منندز نقش مهمی دارد حساسیت دو چندان وجود دارد که وقتی قضیه برجام مورد بحث قرار می‌گیرد سبب عصبانیت منندز نشود.\nطرف مقابل جمهوری اسلامی در توافق هسته‌ای تنها آمریکا نیست\nبرجام در سال ۲۰۱۵ امضا شد و مجموعه‌ای از تحریم‌های اقتصادی آمریکا و تحریم‌های بین‌المللی علیه جمهوری اسلامی ایران را در ازای محدودیت‌های شدید در برنامه اتمی جمهوری اسلامی تحت مدیریت حکومت اسلامگرا در ایران را لغو کرد.\nایالات متحده، چین، روسیه، آلمان، فرانسه، انگلیس و ایران در این مذاکرات مشارکت داشتند. سازمان ملل و اتحادیه اروپا نیز نقشی اساسی در انعقاد آن داشتند.\nطرفداران توافق اتمی ۲۰۱۵ که در دولت باراک اوباما طراحی و حاصل شد به این دلیل که برنامه هسته‌ای ایران را بطور چشمگیری محدود می‌کرد آن را تحسین می‌کردند، اما مخالفان توافق اتمی آن را بسیار ضعیف و بیش از حد سخاوتمندانه می‌دانستند چون تحریم‌ها را بیش از حد از روی ایران برداشته بود.\nترامپ که از مخالفان این توافق بود رسماً در ماه مه ۲۰۱۸ از آن خارج شد. ترامپ استدلال می‌کرد که توافق کمبودهای زیادی دارد به این دلیل که فقط در مورد برنامه اتمی جمهوری اسلامی طراحی شده و شامل دیگر اقدامات شرورانه‌ی رژیم ایران نمی‌شود. رژیمی که چهار دهه است دشمن خونین آمریکاست. ترامپ در مورد بعضی مفاد برجام که تاریخ آنها پس از چند سال منقضی می‌شد نیز نظر منفی داشت.\nترامپ پس از خروج از برجام نه تنها تحریم‌های هسته‌ای را دوباره بازگرداند بلکه تحریم‌های جدید دیگری را علیه نهادهای جمهوری اسلامی به اجرا گذاشت.\nتحریم‌های فزاینده رژیم ایران هرگونه بازگشت به معامله را پیچیده خواهد کرد، به ویژه آنکه بخشی از این تحریم‌ها علیه شرکت‌های خارجی است که شامل شرکت‌های متعلق به متحدان آمریکا از جمله شرکت‌های اروپایی است؛ کشورهایی که خواهان تجارت با ایران هستند.\nپولیتیکو در ادامه گزارش خود نوشته ایران از نظر فنی همچنان به توافق اتمی پایبند مانده بود و هرچند مفادی از آن را نقض کرد اما در کل این توافق تا حدی بازدارندگی ایجاد کرده بود ولی وقتی آمریکا از آن خارج شد تهران اقدامات زیادی را در جهت نقض برجام و نزدیک شدن به ساخت بمب اتم انجام داد. به گفته تحلیلگران این اقدامات با هدف فشار به آمریکا برای بازگشت به میز مذاکره و همچنین فشار به رهبران اروپایی برای بازکردن راهی جهت کاستن از فشارهای اقتصادی علیه جمهوری اسلامی است.\nاخیراً رژیم ایران هشدار داده از ورود بازرسان به ایران برای بازدید از تأسیسات اتمی جلوگیری خواهد کرد.\nدر بیانیه مشترکی که وزرای خارجه آمریکا و سه کشور اروپایی عضو برجام صادر کرده‌اند از ایران خواسته شده برای بازرسان آژانس مانع ایجاد نکند. این سه کشور هشدار داده‌اند پیامدهای این تصمیم را در نظر بگیرد به ویژه در این زمانی که برای ادامه مسیر دیپلماتیک فرصت مناسبی ایجاد شده است.\nبر اساس آنچه در بحث‌های منابع معتمد مطرح شده، بسیاری از همراهان بایدن در مورد اقدام برای تدابیر اقتصادی مردد هستند زیرا نمی‌خواهند چنین به نظر برسد که گویا تسلیم فشارهای جمهوری اسلامی شده‌اند که تهدید کرده در هفته‌های آینده اجرا و رعایت پروتکل الحاقی را متوقف خواهد کرد.\nدر بیانیه مشترک کشورهای غربی عضو برجام همچنین تأکید شده که آنتونی بلینکن به نقل از بایدن گفته اگر ایران به تعهداتش در برجام عمل کند ایالات متحده نیز همین کار را انجام خواهد داد و آماده است تا با ایران در اینباره مذاکره کند.\nآیا اروپا می‌تواند جدول زمانی خود را تغییر دهد؟\nانتظار می‌رود تلاش اتحادیه اروپا برای پیوستن دوباره آمریکا به توافق اتمی احتمالاً منجر به اولین دور مذاکرات بین آمریکا و جمهوری اسلامی ایران خواهد شد. تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که این نشست در ماه مارس و همان جلسه‌ای خواهد بود که از پیش برای برگزاری کمیسیون مشترک برجام برنامه‌ریزی شده است.\nبجز اینها دولت بایدن درخواست دولت ترامپ در مورد «فعال شدن مکانیسم ماشه» را از شورای امنیت سازمان ملل پس گرفته است.\nبا پس گرفتن این درخواست ترامپ ممکن است تا حدودی از زمامداران ایران دلجویی شود. اما بطور کلی افراد آگاه در دولت بایدن می‌گویند- به صورت عمومی- برای بازگشت به برجام و کاهش هرچه زودتر تحریم‌ها کار زیادی انجام نشده است.\nحتی دولت بایدن و خود رئیس جمهور و اطرافیانش بیشتر بر این تأکید می‌کنند که جمهوری اسلامی برجام را نقض کرده است نه آمریکا.\nافراد مطلع می‌گویند رابرت مالی به عنوان نماینده ویژه آمریکا در امور ایران در مدت کوتاهی که به این سمت منصوب شده بیشتر با سایر اعضای برجام از جمله چین و روسیه در ارتباط بوده تا خود ایران! رابرت مالی همچنین با نمایندگانی از اسرائیل و کشورهای عربی تماس گرفته است. اسرائیل و همچنین کشورهای عرب که مخالف برجام‌اند از آمریکا خواسته‌اند در مذاکرات آتی با جمهوری اسلامی ایران حضور داشته باشند.\nآنهایی که خواستار بازگشت سریع به توافق اتمی هستند می‌گویند زمان نقش بسیار مهمی دارد زیرا انتخابات ریاست جمهوری اسلامی در ایران بسیار نزدیک است و آن جریانی که احتمالاً پیروز انتخابات باشد از جریانی که اکنون دولت را در دست دارد و توافق اتمی را در سال ۲۰۱۵ امضا کردند ضدآمریکایی‌تر خواهند بود.\nمخالفان بازگشت سریع به برجام اما می‌گویند نتیجه انتخابات در ایران اهمیتی ندارد و فشارهای اقتصادی که جمهوری اسلامی با آن روبروست و همچنین شیوع ویروس کرونا زمامداران ایران را مجبور می‌کند به میز مذاکره بازگردند.\nگابریل نارونا مشاور پیشین وزارت خارجه آمریکا در امور ایران می‌گوید رژیم ایران زیر فشارهای اقتصادی و سیاسی مستأصل شده و هیچ دلیلی وجود ندارد که بخواهیم این فشار را از بین ببریم به‌خصوص برای بازگشت به قراردادی که تاریخ انقضای آن  نزدیک است!\n*تیتر از کیهان لندن است\n*نویسنده: نهال طوسی\nبن بست جمهوری اسلامی با جهان سکولار دو وجه دارد:\n– وجه اول/ استقلال طلبی نظام جمهوری اسلامی، سران نظام ایران میدانند برای مستقل ماندند و رسیدن به اهداف ایدئولوژیک، چاره جز داشتن ابزار قدرت ندارند، هسته ای و موشک و نفوذ منطقه ای ابزار رسیدن به ابرقدرتی و امپراتوری جدید (بدون جابجایی مرزهای بین المللی فعلی، بتوان عرض راهبردی چند برابر عرض رسمی یک کشور کرد). / البته تحریم ۳۰% توان تحلیل میبرد، اما بازخورد تحریم و ضعف مدیریت و وجود انگلهای اقتصادی (رانتخوارن، سرباران و هدردادنندگان بودجه ای مثل مزدوران و کارمندان مواجب بگیر بی خاصیت که دو سوم بودجه میبلعند) /کاهش ارزش ملی با خلق پول/نبود بهره وری در اثر انحصارت و مافیایی و عدم رقابت پذیری و در نتیجه افت کیفی و کمی تولید/ساختار ناعدالانه مزد کارگری و سیستم برده واری و در نتیجه نابوید انگیزه کار و رفتن جمعیت به سمت اقتصادغیر مولد\n– وجه دوم/ استقامت، اشتباه راهبردی نظام در تبیدل شعارهای انقلابی ۱۳۵۷ الی ۱۳۶۰ به هدف راهبرد سیاسی! شعار اشتباه مرگ بر امریکا و مرگ بر اسرائیل تبدیل ایئولوژی شد! بزرگترین خطای راهبردی بوده و همچنین عدم رابطه با امریکا و اسرائیل، موجب شد چین ورسیه کارت بازی کنند با ایران! اشتباه راهبردی که ایران به سوی دوگانه بد و بدتر (کره شمالی شدن یا لیبی قذافی شدن!)؛ این تله دوگانه دو سروخت برای ایران در نهایت موجب متلاشی شدن کشور و تجزیه شا خواهد شد. و اما گزینه چینی شدن راه حل سوم است، اینکه همزمان با همه کشورها اعم از اسرائیل و امریکا و چین وروسیه وهمه کشورهای عضو سازمان ملل دوست و همکار بود و در عین حال برای ابرقدرتی ایران کار کرد. هر چندعملا ایران در تله دوگانه گیر افتاده، فعلا در حال کره شمالی شدن است، اما خلع سلاح هسته ای و موشکی ومنطقه ای به پذیرد به سرعت به سمت لیبیایی شدن خواهد رفت!\nداشت توان بازدارنگی هسته ای، نیاز فوری جمهوری اسلامی است. اما با این وضع تله دوگانه نمیتواند، راه حل چینی شدن، مستلزم حفظ حفظ بازدارنگی هسته ای و در عین حال داشتن رابطه دوستانه با تمام غرب از جمله امریکا و اسرائیل است که ایدئولوژی نظام مانع این امر است!\nدست مریزاد روایت تاریخ با کلیپ رئیس جمهورامریکا ریگان خودش بهترین سند وپاسخی است به انها که مرحوم ایت الله منتظری را تکفیر می کنند فقط چون صادقانه گفت ما با کمک اقای کارتربه قدرت رسیدیم وقربانی همان صداقت به عاملیت علی اکبرهاشمی رفسنجانی فاسد اخلاق که لعنت ابدی خداوند بر اوباد شد، البته قبل ازاینکه خود امریکا اسنادمربوط به این خیانت تاریخی دموکراتهای امریکا ودولتهای انگلیس،فرانسه والمان به ایران را ازطبقه بندی خارج کنند جالب بود وازطرفی به ان دسته ازاپوزیسیون نما ها که عملا کلمات ظریف وطن فروش را paraphrase می کنند ومی گویند بدون کمک خواستن ویا حمایت دولتهای خارجه می شود انقلاب کرد که یاوه وهذیانی بیش نیست البته اینها یا مامورند یا جاهل،ضمنا باید گفت که مسعودبهنود لعنت الله علیه که دیگردرنزد اکثرملت ایران کمترکسی است که نداند این ملعون عامل سرسپرده دولت کشورفخیمه است وبزرگترین افتخاروی نشان دادن عکس امام درشهریور۵۷ ازرادیوتلویزیون ملی ایران ومعرفی وی به عنوان رهبرانقلاب بود ومن همیشه درعجب بودم که چرا ایشان به لندن رفته که روزی فرد با دانش وتجربه ای گفت درانجا هم عوامل وشبکه بی بی سی را رهبری می کنه به نفع حکومت ایران.\nجنگ زرگری و قهر و آشتی کاسبان بحران سازی در جهان (خائنین به سکولاریسم/غرب و شرق سکولار/شرکتهای تسلیحاتی/کارتلها و مافیایهای جهانی) و بحران معاشان (ج ا و بقیه شرکای داخلی و خارجی اش)، این وسط همیشه بازنده مردم عادی و فرودستان مزدبگیر و برده وار و بیگارن وبیکارن غیر خودی ج ا هستند.\nمعلوم شد اینکه امریکا و رغب سر سوزنی اهمیت به سرنوشت و مصائب مردم عادی غیر خودی در ج ا ایران نمیدهند، وگرنه بجای مماشات و لاس با ج ا، آن پیشنهاد ایجاد فوری کانال کالاهای بشردوستانه تا حالا اجرایی میکردند/\nتوافق سه ماهه آژانش اتمی با ج ا نشان داد، هسته صالی شرکت سهامی غارتکده ایران، برنامه عجولانه ای برای رفع تحریمها ندارد تا انتخابت کذایی (بخت آزمایی بین خودی های نظام موسوم به اصولگرا و اصلاح طلب کذایی!)/\nبرجام، مشکل اساسی ج ا با غرب و امریکا و چین و روسیه وبقیه رفع نمیکند/ مشکل ایدئولوژی خانماسوز ج ا است، ج ا عملا نمیتواند اسرائیل نابود کند، اما تاوان این ایدئولوژی را مردم ایران سوختن چهار نسل داده اند! و سایر نسل سوزی ادامه دارد در جلوی چشمان مدعی حقوق بشر!\nزیرساخت اقتصادی که ج ا در ایران ایجاد کرده بسیار است، این حقیقت مخالفان ج ا اغلب کتمان میکنند که اکثر شهرها و روستاهای ایران اکنون از مزیت برخوداری از اموزش سواد و آب و برق و تلفن و اینترنت و گاز و جاده و دسترسی به بهداشت و درمان و بیمه سلامت هستند، اینکه به ازی هر سه ایرانی یک خودروی سواری است. اینها حقیقت عیان ج ا است، اما این زیرساخت عمومی امکان تبدیل به روساخت رفاه و آرامش عمومی نشده است/\nاین زیرساخت عمده کارکردش برای یک سیستم برده داری از دوسوم جمعیت ایران در قالب مزدبگیر با روزی حتی کمتر از یک دلار مزد!، برده داری مدرن ج ا اینگونه است، دوسوم مردم در بهشت ظاهری زیرساختهای اقتصادی در ایران قادر نیستند به رفاه برسند! خودروها گران و پرهزینه و با بهره وری پاینی! خودروی کالای مصرفی شده سرمایه ای، فاجعه همین بس که مردم یک کالاهای کم دوام مثل خودرو بجای طلا کرده اند سرمایه!!!\nمردم از کمبود درامد، کاهش مصرف خوراکی جات، ماهها گوشت قرمز نخورندند! و غرب مدعی حاضر نمیشود تهاتر کالاهای بشردوستانه آزاد کند تا بهانه از محتکران گرانفروش داخلی گرفته شود.\nج ا فناوری هسته ای رها نمکیند (هر چند بمب هسته ای هم نخواهد ساخت احتمالا) کما اینکه توان موشکی و دخالت منطقه ای هم رها نخواهد کرد. با برجام کذایی و با بی برجام، بایدن بزای کند، ج ا از سه گانه هسته ای-موشکی-منطقه ای کوتاه نمی آید. علافید.\nج ا نگران برجام نیست، نگرانی اش از کاهش ممر و معاش انگلی اش از تن میزبان ایرانی اش است!\nج ا ایران مترسک نیست/ قدرت ضد غربی-ضداسرائیلی-ضد هر آنچه ولایی-ضد سکولاریسک حقیقی (و نه خائنان به سکولاریسم!)\nدور باطل برای مردم ایران\nبحران، نعمتی برای حکومتهای غیر مردمی\nهیات مترسک بایدن احمدی نژادی، به نمایندگی حکومت ایران در سازمان ملل اطلاع داده است که محدودیت‌های اعمال شده بر سفر دیپلمات‌های؟! حکومت ایرانی در نیویورک را لغو کرد!.\nدولت دونالد ترامپ در تیرماه سال ۱۳۹۸ اعلام کرد که برای تردد همه دیپلمات‌ها و خانواده‌های آنها در آمریکا محدودیت وضع کرده است.\nدولت دونالد ترامپ با ارسال نامه‌ای به هیات حکومت ایران در سازمان ملل در نیویورک خواسته بود دیپلمات‌ها؟! و خانواده‌های آنها تنها در مسیر سازمان ملل، دفتر نمایندگی در سازمان ملل، اقامتگاه سفیر حکومت ایران و فرودگاه جان اف. کندی تردد کنند.\nاقای بایدن باید به یاداورد که خود دراین حرکت سراسرخیانت کارانه دولت دموکرات کارتر ملعون ودروغگو که اقای ریگان بدرستی لکه ننگی خوانده و نه تنها وطن عزیز ما که تحت رهبری کسی اداره می شد که نرمهای جهانی را محترم می شمرد و درتمام قراردادهای ملل مترقی جهان یا نقش افرین بود ویا نقش فعال وشایان تقدیردرپیدایش انها داشت به این روزرساند انهم به گناه مقاومت درمقابل زیاده خواهی کشورهای کثیف اروپا ازجمله جزیره انگلیس وفرانسه جنایتکار لعنتی والمان که هنوزهم گرایشات نژاد پرستی دارد قربانی شد وگرنه دفاع ازحقوق بشرکه درایران شمار سیاسیون ان زمان گرچه زیاد نبودولی شدت عمل و تنبیهات/تضییقات وبرخوردها با گروهک هایی می شد که استراتژی مسلحانه را ترویج می کرئند وگرنه نهضت ازادی وجبهه ملی وروحانیون سیاسی با احترام درزندانها با انها رفتار می شد حتی یک باراخوند زاده ای که پدرش را تا زندان مشایعت کرده بود گفت در حال پذیرش بود که اذان شد،ومامورامنیتی افتابه را اب کردوروی دست وی گرفت که وضو بگیرد ونمازبخواند،ضمنا اخیرا کلیپی سراسر دروغ وفریب از مسعود خبیث بهنود نوکر انگلیس منتشرشد که تنها چند کلمه ان که درباب رافت پادشاه فقید بود بقیه مثل انجا که گفت حتی ژیستگاردستن ندانسته داشت از انقلاب ایران حمایت می کرد والان الترناتیوبرای این حکومت هم وجود نداره بگویم اقای بهنود واقعا خرخودتی دیگه ماهیت پلید توبرکسی پوشیده نیست ای خبیث وطن فروش بس کن وخفه شو بهتره چون ماهیت پلیدت بیشتر اشکار نشه………………..\nمترسک بایدن احمدی نژادی با تیم متشکل از آقای مالی دلال جان کری و آریانا طباطبایی عضو نایاک و مشاور در امور ایران ،بدنبال سیاست شکست خورده حسین اوباما میباشد.\nحوثی ها را از لیست تروریستها خارج کرد و ناو هواپیما بر نیمیتز را از خلیج فارس خارج کرد و فروش هواپیمای جنگی به امارات و عربستان را متوقف کرد تا میلیاردها پول بحکومت ایران بدهدوخود و دلالها نیز از کمیسیونهای میلیون دلاری بهره ببرند.\nجان کری از نعمت قراردادکاذب با حکومت ایران ، یکی از متمولترین سیاستمدارهای آمریکا میباشد که ایجاد آلودگی هواپیمای بزرگ شخصی اش زبانزد مدیای مخالف بود.\nبایدن با باز کردن مرزها و لغو لوله نفت و بیکاری دهها هزار نفر نشان داد اهمیتی به اقتصاد و مردم آمریکا نمیدهد، چه برسد که برایش مردم ایران و دموکراسی مهم باشد.\nحکومت ایران همچنان به مسلح کردن گروههای تروریستی ادامه خواهد داد!\n“باب” گرامی بهترین تحلیل هایی که خوانده ام (البته ترجمه به فارسی) که منطبق با اتفاقات بعدی بوده است از همین پولیتیکو بوده.\nارزوی دولت جوبایدن کالسکه چی ایالات متحده الکاپونیسم –\nبا الاغهای حزب دموکرات درشکه دو مجلس کنگره و سنای امریکا –\nحفظ و نگهداری جعبه شعبده بازی ۴۲ ساله – غارت ایران ..\nبا دکترین جیمی کارتریسم در منطقه خلیج فارس میباشد .\nمانیفست این دکترین در باکینگام – توسط حاکم جهان امروز-\nفاحشه بابیلیون لندن نشین .. .. پس از تهدید محمد رضا شاه پهلوی\nجهت تمدید نکردن قرارداد مفت بری نفت و گاز با مافیای کارتلهای ۷ خواهران نفتی به سال ۱۹۷۴ نوشته شده و در پاییز ۱۹۷۷ در گوادلوپ با تایید جیمی کارتر ریس جمهور حزب خران امریکا امضا شد ..\nو سپس با هدایت – شورشیان طمعکار سرخ و سیاه – وطن فروشان\nبنام عنقلاب اسلامی ملی مذهبی ها – با عمله های کرواتی مثل –\nمهدی بازگان .. کریم شیره ای سنجابی .. الهیار صالح خاینتکار به مشروطیت .. و حزب توده – و و و\nبنام اولین جمهوری غارتگران ملی مذهبی به ایرانیان تحمیل شد ..\nنتایج حاصله .. برپایی رژیمی با مشت اهنین – دست نشانده مافیای غرب\n۱- سرکوب معترضین و ازادی خواهان و میهن پرستان ایرانی ..\nبا نام الله و اسلام ..\n۲- برپایی جنگ افروزی و کشتار در منطقه – بنام لشگر الله و حزب فقط حزب الله و شعار مسخره و دروغین – مرگ براسراییل و مرگ بر امریکا و جنگ نعمت الهیست .. فقط و فقط برای غارت ایران و تنش در منطقه و\nتسلط برمنابع نفت و گاز خلیج فارس توسط انگلیس و امریکا تا به امروز ..\nحالا امروزه پس از ۴۲ سال شرایط هر دوطرف ارباب و نوکر کمی فرق کرده .. – دولت جوبایدن در امریکا –\nاز طرفی در دام و تله و حیله های سیاسی – شریکان و رقیبان اقتصادی خود گیر کرده .. و ازطرفی نوکر دست نشانده اش جمهوری ملی مذهبی اسلامی اخوندیسم نصب شده در ایران .. برای خودش لات منطقه ای شده ..\nو دولت بایدن ایالات متحده الکاپونیسم نمیخواهد این کارت بازی –\nدکترین جیمی کارتریسم – و رژیم مرغ تخم طلای اخوندیسم را –\nبا جنگ از میان بردارد ..\nو این مهم را – رژیم اخوندیسم در تهران به ان پی برده اند ..\nبرای روشن شدن چرا های امروز در پهنه سیاسی ایران و جواب به\nآن باید بیش از چهار دهه به گذشته باز گردیم .\nرژیم شاه بدون حداقل مقاومت واژگون میشود ، بدون یک جنگ\nداخلی ، مسئله کی بر کی در بین نیروهای برانداز ، روحانیت\nبه رهبری خمینی زمام امور دولتی را به چنگ میگیرد ، نیروهای\nغیر دینی یا بینابینی که از قضا بی تجربه در فضای سیاسی آن\nدوران بوده و عددی هم چیزی به حساب نمی آمدند ناچارا به\nوی لبیک گفتند . مالکان عمده زمان شاه عموما، منقول و غیر\nمنقول هر چه را داشتند گذاشتند و فرار نمودند . اعدام های\nروی پشت بام ها با همین هدف ایجاد رعب و وحشت در مقا-\nومت صورت گرفت . بزرگترین ارتش منطقه و قوی ترین اقتصاد\nآسیا نصیب آنها گشت . با سرزمینی مملو از ثروتهای زیر زمینی.\nرفراندم نوع حکومت و سپس ” قانون اساسی اسلامی ” هر دو\nبیانگر مقایسه ارزش ها و نیرو در فردای انقلاب بود .\nیک رئیس جمهور ظعیف و پپه در آمریکا که مقهور یک ببر کا-\nغدی در حال از هم پاشیدگی بنام شوروی شده بود . اوضاع را\nبد تر و میدان را برای ترکتازی روحانیت عقب مانده شیعه در\nایران بر خلاف قول و قرار های قبلی با وی هموار تر نمود .\nاما خمینی و دارو دسته اش از این پیروزی سریع و یک شبه\nدچار توهم گشتند و واقعیات زمینی چه در ایران و چه در سطح\nدنیا را نتوانستند ببینند، زیرا خیلی ساده نه سوادش را داشتند و\nنه به حرکت مهره های از گیجی به خود آمده در داخل “خودی”\nها ، طبقه متوسط عادت کرده به رفاه زمان شاه فقید ، و جمع و\nجور شدن حکومت آمریکا توسط ریگان واقف بودند . از این جا\nبه بعد صحنه شطرنج پیچیده میگردد و حساب و کتاب فقط یک\nبعلاوه یک اول ابتدائی یا بقالی مش حسن با چرتکه اش قابل حل\nو بیان نیست . وقتی عقل کار نکند از پا و دست استفاده میشود.\nلگد به این ور و آنور زده می شود . شعار و پارول داده میشود و\n“دشمن ساخته میشود” هرچه دامنه خودی ها کمتر گشت، دامنه\nمخالفان داخلی و به ویژه خارجی افزوده . “ایران” باید تضعیف\nمی گشت تا روحانیت تن به کرنش دهد . خسارت جنگ با عراق\nرقمی معادل صد هزار میلیارد دلار بعلاوه یک میلیون کشته و\nزخمی و البته از بین رفتن قوی ترین ارتش ملی منطقه .\nفرمانده احمق سپاه در نامه به خمینی از عدم امکان بسیج نیرو\nکه گله وار با “کلیدی از بهشت،” روی مین برود شاکی است .\nراه حل هم همان دست و پا و عدم استفاده از عقل است . بمب\nامروزه اگر کشوری در خلا زندگی کند ، تولید بمب کار سختی\nنیست . اما آیا می تواند ابزاری جهت باج شود ؟ برای یک کشور\nخیر ! پاکستان و اسرائیل و روسیه جلوی چشمان ما هستند . ترس\nآمریکا به قول وزیر خارجه کنونی اش، کشور های درجه دو و سه\nصاحب سلاح های کشتار جمعی نیستند . بلکه تروریست های\nبدون آدرس که چیزی برای از دست دادن ندارند می باشد .\nآنها که فکر میکنند این امکان چانه زنی رژیم را بالا می برد .\nسخت در اشتباه اند ! تازه این خطر برای روسیه و چین بمراتب\nبیشتر از آمریکا خواهد بود . در بهترین حالت ح.ا. همان قدر\nباج خواهد گرفت که کره گرفت ! مانند یک جغد حداکثر می تو-\nاند شب ها در خرابه ها با آنها بازی نماید .\nچرا برجام ؟جامعه جهانی با وقوف از ضعف قطعی چ.ا. پا به جلو\nگذارد تا بصورت استراتژیک جمهوری نکبت را با قل و زنجیر اما\nآبرومندانه به جمع خود باز گرداند . برای اینکار حاضر گشت به\nبسیاری از تحریم های اقتصادی و دیپلماتیک پایان دهد . جهت\nحسن نیت حتی اعضای شورای امنیت بعلاوه آلمان پشت قباله\nرا امضا نمودند .\nج.ا. اما دید راه بردی و دراز مدت از آن نداشت . دید آنها تاکتیکی و برای تنفس لحظه ای بود . میخواستند وضع بد\nپولی خود را بهتر کرده تا به لیفت و لیس خود به روال سابق\nادامه دهند . حال حکومت ایران در ظعیف ترین دوران خود\nباید تصمیم بگیرد . برجام تاکتیکی می خواهد یا راه بردی .\nاولی که شکست خورد ، دومی هم امروز دو شاخه میشود ؛\nمردم نان بخور نمیر بخورند و ” خود خودی ها” ، آنها که “خوک”\nترند در رفاه باشند . یا حداقل ثروت و قدرت را ” بین ”\nهمه خودی ها از جمله طرفداران مراوده با اروپا و آمریکا و\nروسیه و چین هموار نماید . مانند ترکیه ! اما با این ریسک که\nحکومت” میانماری” یا “اوکرائینی” گردد .\nجمهوری اسلامی هیچ گزینه ای جز پروپاگاندا ندارد\nمن تعجب میکنم که چرا کشورای غربی فکر میکنن اگه یه پولی بندازن جلوی ملاها لابد همه چی درست میشه.واقعیت اینه که رژیم تروریستی ج.ا یک حکومت تروریست به معنی واقعی کلمست و این حکومت یا باید سرنگون شه و یا وادار به تغییر رفتار شه.برای تغییر رفتار این حکومت باید تحت فشار قرار بگیره اونم به شکلی که به ملت اسیبی نرسه.طبیعتا رژیم تروریستی سعی میکنه با تهدید غرب رو بترسونه مثلا تهدید ساخت سلاح اتمی اما دراصل هیچ تهدیدی درکار نیست.این رژیم اگه سلاح اتمی هم بسازه میشه یکی مثل کره شمالی.منزوی و بدبخت.منتها مردم راضی نمیشن وشورش میکنن.نباید اجازه داد این حکومت تهدید کنه.تهدیدات این حکومت اسیب مستقیمی به غرب نمیزنه فقط مثلا باعث ترس اسراییل واعراب میشه.بهترین راه مقابله با تهدید اتمی این رژیم اینه که غرب این رژیمو تحت بدترین تحربما قرار بده و اگه رژیم به سمت سلاح هسته ای رفت با تجهیز کردن عربستان وترکیه واسراییل وبقیه به سلاح هسته ای مهارش کنه.اینجوری رژیم دستش به پول نمیرسه و محاصره هسته ای میشه و چون پول نداره سقوط میکنه.وگرنه این حکومت تروریست اصلاح بشو نیست.حتی اگه شرارت هم نکنه باز فسادش وگنداب وکثافت حوزه علمیه اش سرمایه ملتو به باد میده.کشورای جهان باید دلشون به حال مردم ایران بسوزه.این رژیم واقعا خطرناک وتروریستیه و مردم ایران عملا زیر حکومت دواعش دارن زندگی میکنن وجهان باید اینو بدونه وبرای خلاص کردن این ملت از شر حکومت تروریستی برنامه ریزی کنه.وگرنه رها کردن مرپم ایران دست اینا واقعا ظلم بزرگیه.چون خود جهان این حکومتو اورد.چندتا احمق غربی دور هم جمع شدن وبه خیال خودشون میخواستن با کومونیزم مقابله کنن واین حکومتو ساختن که خودش بدتر از کومونیزمه.باز اون کومونیزم یه چیزی حالیش میشه اینا یک مشت احمق تمامن.چندتا کسخل توی گوادالوپ جمع شدن و این بی سروپاها رو سرکار اوردن.وگرنه کی ملا رو ادم حساب میکرد.من امیدوارم غربیان این کارشونو جبران کنن و گندی که زدنو جمع کنن.این تروریزم وکشتار علیه مردم ایران باید متوقف بشه.\nفقط و فقط .. با حفظ و نگهداری سیستم رژیم جمهوری غارتگران ملی مذهبی –\nیعنی رژیم مارکسیست اسلامیست اخوندی – ارسالی از نوفل لوشاتو ..\nو تنها – درنبود یک حکومت مقتدر ملی – مانند حکومت مشروطه شاهنشاهی\nپهلوی ایرانساز بر قدرت و هدایت کشور با حفظ منافع ملی ..\nمافیای سیاستگردانان گلوبالیزم توانستد – بر خلیج فارس مرکز تولید ومنبع\nعظیم حیات اقتصاد نوین جهان – برای غارت ایران و خلیج فارس تسلط داشته باشند .\nرضا شاه .. دشمن انگلیس غارتگر .. روحت شاد .\nسیاست کشورهای غربی در مقابل جیم الف یکی از موارد زیر و یا ترکیبی از آنها بوده است:\n۱_ اعمال فشار و تحریم برای تغییر رفتار رژیم\n۲_ مهار برای بازدارندگی در مقابل جاه طلبی منطقه ایی رژیم\n۳_ باج دهی و مماشات برای خشنود سازی و رام کردن رژیم\nهر سه این سیاستها شکست خورده اند چون رژیم نرمال نیست. نه تغییر رفتار می دهدو نه مهار شدنی و نه رام شدنی است.\nالبته در پس پرده، حتما ملاحظات ژئوپلیتیکی وجود دارند که باعث می شوند تا این سیاستهای شکست خورده برای حفظ وضع موجود و بمنظور برقراری توازن قوا در منطقه پیگیری شوند.\nکل این مقاله پولیتکو جز یک مشت چرند گویی و پرت و پلا گفتن چیز دیگری نیست……؟؟؟؟!!!!! مزخرف گویی مثل همیشه…..؟؟؟ اصلا روزنامه نگاری در دنیای امروز جای خودشو به مزدوری و قلمفرسایی بیهوده داده……!!!


استپ ایروبیک ، خرید استپ ایروبیک\nمحصولی مناسب جهت استفاده در باشگاه های ورزشی می باشد. این استپ ورزشی که از جنس فوم می باشد دارای استانداردهای لازم بوده تا ایمنی ورزشکاران در هنگام تمرین با آن حفظ گردد.\nتخته استپ قابل استفاده در سالن ورزشی و منزل می باشد.\nمزایای استفاده از تخته استپ ایروبیک با جنس فوم نرم\nتشک ایروبیک محصولی بسیار مناسب جهت انجام حرکات ورزشی در باشگاههای بدنسازی، ایروبیک، ژیمناستیک و رزمی می باشد، این تشک محصولی کاملا استاندارد و با کیفیت و مناسب جهت انجام انواع حرکات ورزشی انفرادی در باشگاه ها و یا منازل می باشد.\nگزینه‌ای مفید و مورد استفاده برای بانوان و آقایان ورزشکاری که به تناسب اندام خود اهمیت می‌دهند. این چوب ورزشی از دوام و مقاومت بالایی برخوردار بوده که در استفاده طولانی مدت ساییده یا دچار شکستگی نخواهد شد. این وسیله ورزشی جزو آن دسته وسایلی است که می‌توانید هم در خانه هم در باشگاه ورزشی خود داشته باشید. این را باید متذکر شد که این وسیله را در مکان‌های درمانی مانند فیزیوتراپی قابل رویت است به شکلی که برای حرکات اصلاحی بدن برای ورزشکاران آسیب دیده نیز مورد استفاده قرار می گیرد. این چوب بدن‌سازی انتخابی مناسب و کارآمد برای شما ورزشکاران خواهد بود.