چند پرسش درباره عملیات کربلای5؛ گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا\nمختاری, مجید. (1393). چند پرسش درباره عملیات کربلای5؛ گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا. فصلنامه تخصصی جنگ ایران و عراق, 12(47), 15-40.\nمجید مختاری. "چند پرسش درباره عملیات کربلای5؛ گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا". فصلنامه تخصصی جنگ ایران و عراق, 12, 47, 1393, 15-40.\nمختاری, مجید. (1393). 'چند پرسش درباره عملیات کربلای5؛ گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا', فصلنامه تخصصی جنگ ایران و عراق, 12(47), pp. 15-40.\nمختاری, مجید. چند پرسش درباره عملیات کربلای5؛ گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا. فصلنامه تخصصی جنگ ایران و عراق, 1393; 12(47): 15-40.\nمقاله 2، دوره 12، شماره 47، زمستان 1392، صفحه 15-40\nچکیده آماده‌سازی عملیات کربلای5 تنها ظرف پانزده روز پس از عملیات کربلای4، که با تلاش و از خودگذشتگی فرماندهان، مسئولان و رزمندگان سپاه و بسیج انجام شد و اجرای این عملیات دشوار در منطقه شلمچه که مستحکم‌ترین خطوط دفاعی ارتش عراق را در خود جای داده بود، یکی از بی‌نظیرترین صحنه‌های نظامی دوران جنگ را پدید آورد که در تاریخ نظامی کشور بی‌سابقه است. در این عملیات نیروهای سپاه و بسیج توانستند ناکامی عملیات کربلای4 را که بر دوش کشور، مسئولان نظام و فرماندهان جنگ سنگینی می‌کرد، جبران کرده و موفقیتی را رقم بزنند که اهداف پیش‌بینی‌شده در سال سرنوشت‌ساز جنگ را تأمین کند. سردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا که نقش اصلی را در آماده‌سازی و اجرای مرحله اول عملیات به عهده داشت، چهل و هشت ساعت پس از عملیات کربلای4 همراه با عناصر اصلی قرارگاه خود در منطقه شلمچه حاضر شد و آماده‌سازی عملیات کربلای5 را آغاز کرد. در طول دوره آمادگی و اجرای این عملیات رویدادها و حوادثی در منطقه عملیاتی شلمچه رخ داد که خواندن مشروح آن از زبان سردار غلامپور بسیار شیرین و جذاب خواهد بود. مجموعه زیر حاصل دو ساعت گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور است که در اواخر زمستان 1392 انجام شده است.\nA Few Questions about Operation Karbala-5; Interview with the Then Commander of Karbala Headquarters the IRGC Brigadier General Ahmad Gholampour\nAbstract: Preparing for Operation Karbala-5 only within fifteen days after the Operation Karbala-4 which was realized upon the efforts and dedication of the IRGC and Basij commanders, authorities and combatants as well as the implementation of this difficult operation in Shalamcheh region which had contained the Iraqi strongest defensive lines is considered as one of the unique and unprecedented scene in the war history. The IRGC and Basij forces could compensate the failure of Operation Karbala-4 which was heavy for the country, the Iranian officials and the commanders of the war, and succeeded to realize the objectives predicted for that decisive year of the war. The Then Commander of Karbala Headquarters the IRGC Brigadier General Ahmad Gholampour who had the main responsibility for preparing and implementing the first phase of the operation, entered into Shalamcheh region along with the main elements of the Headquarters within forty-eight hours after Operation Karbala-4 and started the preparations to launch the Operation Karbala-5. A certain events came about during the process of preparation and implementation of this operation in the operational zone of Shalamcheh which reading them as narrated by the IRGC Brigadier General Gholampour will be so sweet and charming. This article is a product of a two-hour interview with the IRGC Brigadier General Gholampour which was done in the late of winter 1981.\nآماده‌سازی عملیات کربلای5 تنها ظرف پانزده روز پس از عملیات کربلای4، که با تلاش و از خودگذشتگی فرماندهان، مسئولان و رزمندگان سپاه و بسیج انجام شد و اجرای این عملیات دشوار در منطقه شلمچه که مستحکم‌ترین خطوط دفاعی ارتش عراق را در خود جای داده بود، یکی از بی‌نظیرترین صحنه‌های نظامی دوران جنگ را پدید آورد که در تاریخ نظامی کشور بی‌سابقه است. در این عملیات نیروهای سپاه و بسیج توانستند ناکامی عملیات کربلای4 را که بر دوش کشور، مسئولان نظام و فرماندهان جنگ سنگینی می‌کرد، جبران کرده و موفقیتی را رقم بزنند که اهداف پیش‌بینی‌شده در سال سرنوشت‌ساز جنگ را تأمین کند.\nسردار احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا که نقش اصلی را در آماده‌سازی و اجرای مرحله اول عملیات به عهده داشت، چهل و هشت ساعت پس از عملیات کربلای4 همراه با عناصر اصلی قرارگاه خود در منطقه شلمچه حاضر شد و آماده‌سازی عملیات کربلای5 را آغاز کرد. در طول دوره آمادگی و اجرای این عملیات رویدادها و حوادثی در منطقه عملیاتی شلمچه رخ داد که خواندن مشروح آن از زبان سردار غلامپور بسیار شیرین و جذاب خواهد بود. مجموعه زیر حاصل دو ساعت گفت‌وگو با سردار احمد غلامپور است که در اواخر زمستان 1392 انجام شده است.\nمجید مختاری: بسم الله الرحمن الرحیم، این شمارة مجله نگین به نقش قرارگاه کربلا در عملیات کربلای5 اختصاص یافته است. به همین منظور سؤالاتی تنظیم شده است که اگر صلاح بدانید خدمتتان عرض بکنم و مصاحبه را شروع کنیم. شما بهتر می‌دانید که عملیات کربلای5 از درون عملیات کربلای4 بیرون آمد. در ابتدای طرح‌ریزی عملیات کربلای4 و انتخاب منطقه، خود شما روی شلمچه یک نظر خاصی داشتید. یعنی آن زمان که من خدمت شما رسیدم، یادم هست که شما منطقه شلمچه را نسبت به منطقه ابوالخصیب ارجح می‌دانستید و نظرات خاصی داشتید. برای ورود به بحث می‌خواستم راجع به سابقة ذهنی خودتان درمورد منطقة شلمچه یا سابقه ذهنی فرماندهی کل سپاه یا تلاش‌هایی که قرارگاه کربلا در این منطقه انجام داده بود توضیح بفرمایید.\nعبور از ناکامی عملیات کربلای4\nاحمد غلامپور: بسم الله الرحمن الرحیم، اگر اجازه بدهید من کمی به عقب‌تر برگردم. خب شما می‌دانید ما بعد از اینکه والفجر8 را به‌عنوان یک عملیات بزرگ و موفق انجام دادیم، یک مقدار توقعات و انتظارات از ما بیشتر شد و من یادم هست بعد از تثبیت عملیات والفجر8 در سال 1365، مسئولین سال 1365 را سال سرنوشت جنگ معرفی کردند و از ما و ارتش خواستند که طرح بیاوریم و آنها هم متعهد شدند که یک بسیج عمومی در کشور انجام دهند و نیرو و امکانات موردنیاز ما را تأمین کنند. درواقع قرار شد سپاه یک طرح و ارتش هم یک طرح تهیه کند. طرحی را که ارتش تهیه کرده بود به منطقة غرب اختصاص داشت و طرح سپاه در منطقة جنوب بود. کلیات طرح سپاه این بود که مسئولین هزار و پانصد گردان نیرو آماده کنند و سپاه با پانصد گردان در منطقة هور، پانصد گردان در منطقه شلمچه و پانصد گردان در منطقه فاو هم‌زمان سه عملیات بزرگ انجام دهد و تقریباً کل استان بصره را تحت تأثیر عملیات بزرگ قرار بدهد که مسئولین بتوانند سرنوشت جنگ را با این عملیات رقم بزنند. خب ما تقریباً کلیات طرحمان معلوم بود، بر همین اساس هم یک تقسیم کاری صورت گرفته بود، یعنی قرارگاه قدس سپاه که آقای [عزیز] جعفری فرمانده‌اش بود منطقه هور را به‌عهده گرفت، ما به‌عنوان قرارگاه کربلا منطقه شلمچه را به‌عهده گرفتیم و قرارگاه نوح هم به فرماندهی آقای [حسین] علایی منطقه فاو را به‌عهده گرفت. درواقع قرار شد در هر سه منطقه کار طرح‌ریزی، شناسایی و آماده‌سازی انجام بشود. خب آن بسیج نیرو که مسئولین قول داده بودند نتیجه‌اش شد سپاهیان محمد(ص) که حدوداً صد هزار نفر نیرو بود و در استادیوم آزادی هم تجمعی نمایشی داشتند. بنابراین، به‌صورت طبیعی وقتی برآورد سپاه تأمین نشد و با آن طرح تطبیق نداشت، قرار شد که ما هم در یک‌جا متمرکز بشویم و یک عملیات در یکی از این سه منطقه انجام دهیم. پس از این، بحث‌هایی مطرح شد که آیا مثلاً تمرکز را بگذاریم در جزیرة مینو تا شلمچه یا مناطق دیگر؟ در اینجا دو نظر مطرح بود. یک نظر این بود که شلمچه مناسب‌تر است ما آنجا تمرکز بدهیم، آنجا (شلمچه) تلاش اصلی را بگذاریم و تلاش فرعی را بگذاریم سمت ابوالخصیب و جزیرة مینو. یک نظر هم این بود که تلاش اصلی ابوالخصیب باشد و تلاش فرعی شلمچه؛ درواقع استدلال طرف‌داران نظریه دوم این بود که محور ابوالخصیب، مسیری است که برای عراقی‌ها قابل پیش‌بینی نیست. البته شاید این دیدگاه و این اعتقاد در محدودة جزیره مینو تاحدی قابل قبول بود، اما در محدودة دهانة کارون و دقیقاً روبه‌روی جزایر ام‌الرصاص و ماهی قابل قبول نبود. زیرا ما باید از دو ساحل عبور می‌کردیم، یعنی یک بار باید می‌آمدیم جزایر را تصرف می‌کردیم، بعد، تازه از جزایر می‌رفتیم و یک رودخانة دیگر را رد می‌کردیم می‌رفتیم به ساحل دور یا ساحل اصلی رودخانه که محل اصلی استقرار دشمن بود. خب به همین دلیل که ما یک مقدار نسبت به محور ابوالخصیب نگرانی و دغدغه داشتیم و اعتقاد داشتیم که این محور نمی‌تواند موفق باشد. باتوجه‌به همة این مسائل و دلایل دیگر ما عملیات کربلای4 را انجام دادیم. عملیات کربلای4 هم این‌طور طرح‌ریزی شد که تلاش اصلی عملیات در به‌اصطلاح قلب منطقة حدفاصل شلمچه تا مینو باشد؛ یعنی محل اتصال دهانة کارون به رودخانة اروند. بدین‌ترتیب که بیشتر نیروهایمان را از دهانة کارون خارج کنیم و با عبور از اروند برویم به‌سمت جزایر و از آنجا هم به‌سمت ساحل پیش برویم. تلاش پشتیبانی را هم در منطقة شلمچه در نظر گرفتیم، با دو یگان لشکر19 فجر و تیپ57 ابوالفضل، در سمت چپ هم قرار بود قرارگاه نوح با عبور از رودخانه، از جزیرة مینو عمل بکند. قبل از عملیات شرایطی پیش آمد که نشان می‌داد دشمن هوشیار است، چون مرتب ثبت تیر می‌کرد، یکی دو مورد هم اقدام به بمباران هوایی کرد و تاحدودی معلوم بود که نسبت به اجرای عملیات ما در این منطقه حساس شده است. بااین‌حال فرماندهی تصمیمش را گرفته بود، همه چیز برای اجرای عملیات مهیا شده بود، آن سال، برای جنگ سال سرنوشت‌ساز به حساب می‌آمد، یک سال تلاش شده بود تا این همه نیرو و امکانات بیاید پای‌کار، بنابراین، جایی برای تردید وجود نداشت که ما بخواهیم به‌دلیل بعضی شواهد و قراین عملیات را لغو کنیم. بالاخره عملیات کربلای4 اجرا شد. در دو محور چپ و راست عملیات؛ یعنی محور جزیر‌ة مینو و شلمچه، یگان‌های ما موفقیت‌هایی کسب کردند، اما باتوجه‌به هوشیاری دشمن، تلاش اصلی ما از دهانه کارون به‌سرعت متوقف شد و این محور درواقع قفل شد، درنتیجه عملیات کربلای4 با مشکلاتی مواجه شد که نیاز به تصمیم‌گیری اساسی داشت. همان‌طورکه گفتم در محور چپ عملیات موفقیت‌هایی داشتیم؛ دو یگان ما یعنی لشکر7 ولی‌عصر(عج) و لشکر33 المهدی از رودخانه عبور کردند و جاده اول بصره به‌سمت فاو (جاده البحار) را هم تصرف کردند. به نظر من از اینجا به بعد درواقع می‌شود گفت که استارت تصمیم‌گیری برای کربلای5 خورده می‌شود؛ یعنی در شرایطی که عملیات کربلای4 تقریباً با ناکامی مواجه شده است؛ چراکه تلاش اصلی ما کاملاً متوقف شده و درواقع به‌دلیل آنکه یگان‌ها در محور اصلی آسیب جدی دیده بودند ناچار برای این محور باید تصمیم‌گیری می‌شد. اینجاست که نقش تأثیرگذار و مهم فرماندهی در صحنه جنگ، معلوم می‌شود. به اعتقاد من در اینجا می‌توان هنر فرماندهی آقا محسن (رضایی) را در چند تصمیم‌گیری دید، اولین کاری که به نظر من خیلی شجاعانه بود و شاید کمتر فرماندهی در آن شرایط چنین کاری می‌کرد، دستور قطع درگیری بود؛ یعنی یک فرمانده چند ساعت بعد از شروع عملیات در شرایطی که دو محورش تاحدودی موفق بوده‌اند، اما چون یک محورش ناموفق است دچار اما و اگر و تردید نمی‌شود و به‌سرعت تصمیم به قطع درگیری می‌گیرد؛ هرچند این کار آثار و تبعاتی برای دو یگان سمت چپ داشت چون نیروها به آن‌طرف رودخانه رفته بودند و حالا هوا روشن شده و روز است، عقب‌نشینی در این شرایط برای آنها طبیعتاً خیلی سخت بود و خسارات و تلفات سنگینی داشت. بسیاری از بچه‌ها در مسیر برگشت به‌سمت ساحل خودی غرق و تعدادی نیز زخمی یا شهید شدند. بااین‌همه به نظر من خود این شجاعت فرماندهی که تصمیم گرفت اعلام عقب‌نشینی کند ـ و درواقع پایان عملیات کربلای4 را چند ساعت بعد از آغاز عملیات، اعلام کرد ـ تصمیمی شجاعانه بود. نکته بعدی این است که فرماندهی به‌سرعت کوشید بر اوضاع مسلط بشود؛ او باید مسائل و موضوعاتی که یا به وجود آمده بود یا احتمالاً به‌وجود می‌آمد را، مدیریت می‌کرد. در اینجا آقا محسن با چند مسئله روبه‌رو بود. اول اینکه چرا ما شکست خوردیم؟ دوم اینکه می‌خواست بداند چطور ما در شلمچه با آن دو یگان (لشکر19 فجر و تیپ57 ابوالفضل) موفق شدیم؟ چون به‌طور قطع و یقین این اتفاق، یک اتفاق تقریباً نادر و غیرممکن بود. آقا محسن هنوز هم می‌گوید که برای ما مسجل بود قرارگاه قدس در عملیات بیت‌المقدس (آزادسازی خرمشهر) باتوجه‌به وضعیت و جبهه‌ای که داشت، یک قدم هم پیشروی نمی‌کند، ما هم از این قرارگاه انتظاری نداشتیم که بخواهد پیشروی کند و موفق بشود، همین که بتواند انبوه نیروهای دشمن را زمین‌گیر کند و درگیر نگه دارد برای ما خیلی بود، درواقع اینها هیچ پیش‌بینی و تصویر روشنی از اینکه لشکر19 و تیپ57 موفق بشوند دژ رویایی شلمچه را ـ که برای ما شکستنش تقریباً غیرممکن و محال بود ـ تصرف کنند، نداشتند. بنابراین، آقا محسن می‌خواست به دلایل این موفقیت غیرمنتظره پی ببرد و ببیند آیا می‌تواند از این مسئله به‌عنوان یک فرصت استفاده کند یا نه؟\nمسئله سومی که فرماندهی با آن مواجه بود تبعات شکست بود. وقتی شکست می‌خوریم تقریباً تا عمق اردوگاهمان از آن متأثر می‌شود؛ یعنی وضعیت نیروها مبهم و نامشخص می‌شود و باید تکلیف نیروها و عقبه‌هایی که در منطقه استقرار دارند روشن شود و مهم‌تر از همه اینکه به آنها گفته شود که الآن چه‌کار کنند. حالا اینها فقط تبعات شکست در منطقه است؛ غیر از آن تبعات بیرونی هم هست، از استان‌ها و پایتخت گرفته تا رده‌های بالاتر. مشکل بعدی آقای رضایی به‌عنوان فرمانده کل عملیات کربلای4 این بود که به‌هرحال به رده بالاتر، یعنی آقای هاشمی و مجموعه‌اش باید پاسخ بدهد که بعد از این مدت، بااین‌همه زحمات و تلاش‌ها و در سالی که سال سرنوشت جنگ است، شکست خوردیم. بنابراین، اینها مسائلی بود که به نظر من دغدغه فرماندهی بود و همه اینها را باید به‌طور هم‌زمان مدیریت و کنترل می‌کرد. همان‌طورکه عرض کردم خودِ این قطع درگیری به نظر من اولین هنر فرماندهی بود. نکتة دوم این بود که آقای رضایی کاری کرد که شاید کمتر فرماندهی در چنین شرایط سخت و بحرانی انجام دهد. او وضعیتی را که بعد از شکست ما (در کربلای4) برای دشمن پیش آمده بود، به‌دقت حلاجی کرد. درواقع اگر ما می‌توانستیم به‌سرعت به وضعیت دشمن پی ببریم، می‌توانستیم این شکست را تبدیل به یک موفقیت بکنیم و از این اتفاقی که افتاده برای خودمان یک فرصت ایجاد بکنیم. به نظر من در این قضیه واقعاً هوش و دقت فرماندهی کل سپاه تحسین‌برانگیز است. آقای رضایی به‌سرعت وضعیت دشمن را تحلیل کرد و متوجه شد که دشمن به‌شدت به این پیروزی غره شده و تعداد زیادی از افسران و سربازانش را به مرخصی فرستاده و این نشان می‌داد که دشمن تصور می‌کند که نیروهای ایران هرسال بیشتر از یک عملیات بزرگ نمی‌توانند انجام بدهند. این تصور از تجربیات گذشتة آنها نشئت می‌گرفت؛ ما اگر خیلی عقب‌تر هم نرویم عملیات خیبر را سال 62 انجام دادیم، بدر را سال 63 و والفجر8 را سال 64 اجرا کرده بودیم و حالا در سال 1365 کربلای4 را انجام می‌دادیم. بنابراین دشمن با این تصور ذهنی و تحلیلی که از وضعیت ما داشت، به این جمع‌بندی رسیده بود که ایرانی‌ها خیلی تلاش کنند یک سال دیگر آمادگی اجرای عملیات بزرگ دیگری مثل عملیات کربلای4 را پیدا می‌کنند تازه معلوم نیست آن عملیات در چه نقطه‌ای و در کجا باشد. بنابراین (با اجرای عملیات کربلای5) دشمن در زمین و زمان دچار یک غافلگیری شد. به نظر من، فرماندهی به این جمع‌بندی رسیده بود که در وضعیت موجود و با موفقیتی که در محور شلمچه به دست آوردیم، می‌شود از این شکست پلی ساخت برای رفتن به‌سمت یک پیروزی و یک کار بزرگ‌تر، لذا فکر می‌کنم 2 یا 3 روز بعد از کربلای4، فرماندهی طی جلسات فشرده‌ای با فرماندهان، دو سه تا کار را هم‌زمان انجام داد. در گام اول وی علل شکست کربلای4 را تجزیه‌وتحلیل کرد. در گام دوم با فرماندهان محور شلمچه به‌صورت فشرده و مضاعف جلسه می‌گذاشت، یعنی به‌طور اختصاصی آقای رودکی و نوری را می‌خواست، می‌نشست می‌گفت بگویید شما چطوری توانستید خط شلمچه را بشکافید و بروید داخل و سوار این دژ بشوید؟ یادم است آقای نوری فرماندهی تیپ57 ابوالفضل(ع)، به آقا محسن می‌گفت، ما نیروهایمان سرازیر شدند در یک کوچه مانند و مستقیم رفتند. تعبیرش از کوچه این بود که داخل دژ عراق ـ که عرض آن حدود 15 متر بود ـ عراق یک کانالی کنده بود درست عین کوچه؛ اینها افتاده بودند در این کوچه و به قول خودشان، سرازیر شده بودند تا پایین؛ یعنی از حول و حوش پایین زید سرازیر شده بودند به‌سمت شلمچه. به‌هرحال تحلیل این شرایط توسط فرماندهی کل اهمیت زیادی داشت. ما از حدود سیصد یا سیصد و پنجاه گردان که برای عملیات کربلای4 آماده کرده بودیم، حدود چهل و پنج گردانش در این عملیات به کار رفته بود، اما بقیة نیروها باقی مانده و پای کار بودند و اگر بنا بر پایان عملیات بود، باید همه این نیروها بر‌می‌گشتند. شما تصور کنید، یک بسیج عمومی در سال 65 شکل گرفته، این بسیج هم کاملاً علنی و آشکار بوده، همة ائمة جمعه آمده‌اند پای‌کار و همه زحمت کشیدند، نتیجه‌اش شده سیصد گردان نیرو، حالا یک بخش کوچکی از این نیرو صرف شده در کربلای4 و بقیه‌اش مانده، اگر به اینها بگوییم بروید خانه‌هایتان تا بعد ببینیم چه‌کار می‌شود کرد، علاوه‌براینکه همة سال را از دست می‌دادیم، در بسیج بعدی هم اگر این دفعه صد هزار نیرو دست ما را گرفته، ـ باتوجه‌به آثار و تبعات این اتفاق ـ ممکن بود پنجاه هزار تا هم دست ما را نگیرد. بنابراین، از دست‌دادن نیروها هم یکی از معضلاتی بود که نمی‌شد به‌سادگی از آن گذشت. این هم یک نکته‌ای بود که به نظر من در ذهن فرماندهی خیلی به‌اصطلاح پررنگ و روشن بود که باید به‌سرعت تصمیم می‌گرفت. به همین دلیل، فکر می‌کنم روز دوم یا سوم بود که آقا محسن درعین‌حال که داشت این جلسات را برگزار و دلایل شکست کربلای4 را بررسی می‌کرد، من را صدا کرد و گفت که آقای غلامپور این شما، این هم یگان‌هایت (لشکرهای25 کربلا، 41 ثارالله، 19 فجر، 10 سیدالشهدا، 31 عاشورا، 33 المهدی، تیپ18 الغدیر و تیپ48 فتح)، برو خط شلمچه را تحویل بگیر و شروع کن به کارکردن، هیچ‌کاری هم به این بحث‌ها، حرف‌ها و نقد‌ها نداشته باش. از اینجا کار ما در کربلای5 آغاز شد.\nمجید مختاری: یعنی شما را از جو کربلای4 خارج کرد؟\nتصمیم فرماندهی سپاه برای عملیات در شلمچه\nاحمد غلامپور: کاملاً ما را از آن فضا خارج کرد. اولین حرفی هم که به من زد این بود که کاری به بقیه نداشته باش. به عزیز (جعفری) هم گفت شما برو کار آماده‌سازی هور را انجام بده. به آقای علایی هم گفت بروید سمت فاو و زمین آنجا را آماده کنید. آقای ایزدی را هم فرستاد به‌سمت غرب کشور برای آماده‌سازی منطقة سومار.\nمجید مختاری: پس کار شما از این لحظه به بعد (پنجم یا ششم دی‌ماه 1365) در منطقة شلمچه آغاز شد؟\nاحمد غلامپور: بله، ما رفتیم به منطقة شلمچه و کار را شروع کردیم و سعی کردیم به این اما و اگرها و هیاهوها خیلی کار نداشته باشیم. خدایی شرایط منطقة شلمچه هم خیلی سخت بود، اما من خودم علاقه خاصی داشتم به این منطقه، یعنی باوجود سختی‌اش، دلم روشن بود که در این منطقه می‌شود یک کاری کرد.\nمجید مختاری: سابقة ذهنی خودتان را هم بگویید؟\nاحمد غلامپور: من فکر می‌کردم اگر ما اینجا بتوانیم یک عملیات خوب، با طراحی خوب انجام بدهیم، می‌تواند اتفاق کربلای4 را جبران کند. از قبل هم من معتقد بودم اگر شلمچه محور و تلاش اصلی‌مان باشد، بهتر می‌توانیم نتیجه بگیریم، ولی خب دوستان نظرشان عبور از رودخانه بود و شرایط شلمچه برایشان سخت بود. به هر تقدیر، آقا محسن گفت که شما بروید آنجا و کار بکنید و آقای رشید، آقای رحیم صفوی و آقای شمخانی را هم فرستاد امیدیه پیش آقای هاشمی که بروید به آقای هاشمی بگویید ما می‌خواهیم در شلمچه عمل کنیم. درواقع روز دوم یا سوم بعد از کربلای4 آقا محسن تصمیم قطعی گرفت که می‌خواهد اینجا عمل کند.\nمجید مختاری: تقریباً روز پنجم یا ششم دی‌ماه می‌شود، چون کربلای4، چهارم دی بود.\nاحمد غلامپور: ششم یا هفتم بود که به من گفت برو. ازطرفی یک هیئت فرستاد پیش آقای هاشمی در امیدیه، اینجا آقا محسن به‌طور قطعی تصمیمش را برای کربلای5 گرفت، درحالی‌که یک فضای مبهم و ناامیدی بر جو سپاه حاکم بود و عموم فرماندهان اصلاً انتظار اینکه ده روز دیگر یک عملیات جدید انجام بدهند را نداشتند. آقا محسن هم همة اصرارش روی زمان بود؛ یعنی می‌گفت تا دشمن در این غفلت به سر می‌برد اگر الآن کاری کردیم، کردیم، اگر نکنیم، دیگر نمی‌شود کاری کرد و به همین دلیل ما با توجیهی که شدیم و با حساسیتی که می‌دانستیم این کار دارد، پای کار رفتیم. خوشبختانه دو عامل به ما خیلی کمک کرد که به‌سرعت آماده شویم. یکی اینکه فصل زمستان بود و در خوزستان در این فصل معمولاً تا ساعت یازده، دوازده ظهر، مه شدید و غلیظی بر منطقه سایه می‌اندازد و به همین دلیل تلاش ما فقط معطوف به شب نبود، در روز هم کار مهندسی، آماده‌سازی و بقیة کارهای لازم را انجام می‌دادیم. نکته دوم این بود که خوشبختانه لشکر19 فجر همکاری بسیار خوبی با یگان‌های ما کرد چون لشکر19 فجر تقریباً کل خط را در اختیار داشت و منطقة عقبه هم در اختیارش بود. تیپ57 ابوالفضل(ع) هم منطقه را ترک کرده بود و با قرارگاه نجف رفته بود سمت غرب (سومار). بنابراین، لشکر19 فجر بسیاری از امکانات را به‌سرعت در اختیار دیگر یگان‌ها گذاشت. علاوه‌براین، لشکر19 فجر شناسایی بسیار خوب و دقیقی از این منطقه انجام داده بود، یعنی نیروهای شناسایی لشکر19 از هشت، الی نه رده موانع دشمن عبور کرده بودند، وضعیت آب را کامل شناسایی کرده بودند و درواقع شناسایی بسیار دقیقی تا دیواره‌های شمالی پنج‌ضلعی انجام داده بودند. نتایج این شناسایی‌ها در اختیار یگان‌ها قرار گرفت و لازم نبود یگان‌ها کار شناساییشان را از صفر شروع کنند و این خیلی ما را در آماده‌سازی جلو انداخت. ازطرفی فرماندهان یگان‌هایی هم که در اختیار ما بودند انصافاً به‌لحاظ شرایط روحی، روانی نسبت به فرماندهان دیگر وضعیت بهتری داشتند، مثلاً روحیه و انگیزة مرتضی قربانی، قاسم سلیمانی، امین شریعتی، خود آقای رودکی و... که یک بار در کربلای4 عمل کرده بودند، بسیار بهتر از سایر فرماندهان یگان‌ها مثل احمد کاظمی و حسین خرازی بود و برای ورود به عملیات آمادگی بیشتری داشتند. فرماندهانی مثل احمد کاظمی و حسین خرازی به صراحت و علناً اعلام می‌کردند که آمادگی ندارند و می‌گفتند ما نمی‌توانیم و به‌شدت با عملیات کربلای5 مخالف بودند. البته دیدگاه‌های این افراد در اسناد و مدارک هم هست. نمی‌دانم کتاب خاطرات آقای هاشمی به نام اوج دفاع را دیده‌اید یا نه، آنجا مشروح مذاکرات جلساتی که برگزار شده و اظهارات همة فرماندهان و آقای هاشمی آمده است. مثلاً آقای رشید کاملاً سکوت کرده بود و به‌هیچ‌عنوان حرف نمی‌زد. من اتفاقاً دو، سه روز قبل [19/12/1392]، پیش سردار رشید بودم در جلسه‌ای که با ایشان داشتیم و بحث می‌کردیم. ایشان گفت، من در کربلای5 سکوت مطلق کردم چون مخالف بودم، اما نمی‌خواستم ورود کنم، می‌ترسیدم آقا محسن ناراحت بشود، تاحدی‌که آقای دکتر روحانی (به‌عنوان ستاد آقای هاشمی) آمد من را کشید کنار و گفت تو چرا این‌قدر ساکتی و نظرت را به دیگران نمی‌گویی؟ به من بگو چه نظری داری؟ من به آقای روحانی گفتم مخالفم. این اظهارنظر صریح سردار رشید است که "من مخالفم، ولی نمی‌خواهم علناً بین بچه‌ها و آقا محسن و اینها مطرح بکنم." آقای عزیز جعفری هم خیلی موافق نبود.\nمجید مختاری: وضعیت برگشته بود به همان مباحثی که قبل از عملیات والفجر8 بین فرماندهان مطرح بود؟\nاحمد غلامپور: آره تقریباً شبیه آن بود. در کتاب اوج دفاع هم نوشته شده، عزیز گفته ما کار نداریم، ما آماده‌ایم اگر راه باز شد ما هم برویم دنبال قرارگاه کربلا؛ یعنی ما خیلی امید نداریم که قرارگاه کربلا برود. درواقع، در چنین فضا و شرایطی فرماندهی باید اوضاع و احوال را کنترل می‌کرد. در این شرایط ما هم مشغول توجیه و آماده‌سازی بودیم، به نظرم در فاصله چهارم دی‌ماه ـ که کربلای4 انجام شد ـ تا نوزدهم که کربلای5 اجرا شد، شاید بیش از بیست، سی تا جلسه تشکیل شد؛ یعنی بیشترین جلسات در یک دور‌ة زمانی کمتر از دو هفته، در این عملیات گذاشته شد. در اغلب جلسات هم آقای هاشمی شخصاً حضور داشت. شرایطِ خیلی حساسی بود. من معتقدم که آقای هاشمی هم دلش می‌خواست یک عملیات بزرگ و موفقیت‌آمیز در محور شلمچه، انجام شود که دستش پر باشد.\nمجید مختاری: مخصوصاً که قول سال سرنوشت‌ساز را هم داده بود.\nاحمد غلامپور: آره، هم نگران این بود که اگر این عملیات هم با شکست مواجه بشود بالاخره یک اتفاقی می‌افتد و هم درصورتی‌که پیروز می‌شدیم، می‌توانست با این پیروزی جنگ را به نقطه پایانی نزدیک کند.\nالبته من اعتقاد شخصی‌ام را عرض می‌کنم، چون اظهارنظرهای آقای هاشمی و حرف‌هایی که می‌زد درواقع دو وجهی بود؛ از یک وجه کاملاً خودش را موافق نشان می‌داد و می‌گفت بشود خوب است. چرا؟ چون آقای هاشمی احساسش این بود که اگر ما عملیات بکنیم و پیروز بشویم خواستة او که به دنبال یک عملیات بزرگ و موفقیت‌آمیز بود تا بتواند از طریق آن جنگ را تمام کند، محقق می‌شد. در یک جلسه که در کتاب آقای هاشمی هم ثبت شده است، آقای هاشمی همة فرمانده‌هان سپاه را جمع کرد ـ با عذرخواهی از عزیزان ارتش ـ در آنجا آقای هاشمی فقط فرماندهان سپاه را جمع کرد و گفت، ببینید جنگ روی کاکل شما می‌چرخد. شمایی که اگر کسی حرف آتش‌بس بزند زمین را به آسمان وصل می‌کنید، اگر شما بگویید جنگ، امام هم می‌گوید ادامه بدهید، اگر شما بگویید نه، امام هم می‌گوید نه، چون نگاه امام به شما است، اگر می‌خواهید بجنگید، معطل نکنید مملکت و کشور و اینها را. اگر هم نمی‌خواهید بجنگید خودتان بروید به امام بگویید ما نمی‌توانیم بجنگیم، من هم نمی‌روم چون اگر من بروم امام فکر می‌کند من از خودم گفتم. شما بروید به امام بگویید ما نمی‌توانیم بجنگیم. این حرف‌ها را آقای هاشمی با صراحت در جلسة فرماندهان گفت که تکلیف را روشن کنید. درواقع آقای هاشمی به‌شدت دنبال این بود که از کربلای5 یک تصمیمی بیرون بیاورد؛ چون فضای سپاه طوری بود که اگر ما می‌خواستیم در اجرای این عملیات درصدی از شکست را احتمال بدهیم دیگر برایمان قابل‌تحمل نبود، یعنی اگر عملیات کربلای5 با عدم‌الفتح مواجه می‌شد حتماً دیگر حرفی برای گفتن نداشتیم و می‌گفتیم آقا ما تسلیم و شاید آن اتفاقی که بعد‌ها افتاد و آن قضیة نامه* و درخواست، شاید در کربلای5 اتفاق می‌افتاد، به‌همین‌دلیل عرض می‌کنم که آقای هاشمی هم اصرار داشت که ما، اگر می‌توانیم عمل کنیم.\nفضای تصمیم‌گیری دربارة عملیات کربلای5\nنکتة دیگری که شاید کمتر کسی به آن توجه کرده باشد این است که فضای حاکم بر تصمیم‌گیری کربلای5، فضایی بود شبیه دو حادثه‌ای که قبلاً در جنگ اتفاق افتاده بود، اما نتیجه و خروجی آنها عکس کربلای5 بود. اگر یادت باشد دو بار شهید صیادشیرازی ما را پای دوتا عملیات برد؛ یکی عملیات کمیل که می‌خواست از جزیره خارج بشود و یکی هم جزیر‌ة مینو که می‌خواست هلی‌برن کند. حتی در عملیات دوم اگر یادت باشد ما را بردند منطقه، آموزش دادند، مانور انجام دادند. در هر دو مورد آقای صیادشیرازی کار را تا آستانة عملیات پیش برد، اما در جلساتی که با حضور آقای هاشمی و یکی‌اش هم با حضور حضرت آیت‌الله خامنه‌ای بود، چون جو غالب جلسه طوری بود که همه مخالف بودند، آقای هاشمی تصمیم به لغو آنها گرفت.\nمجید مختاری: یعنی به اکثریت احترام گذاشت.\nاحمد غلامپور: آفرین، در کربلای5 فضای حاکم بر عملیات دقیقاً شبیه دو عملیات قبلی و حتی شدیدتر از آنها بود، چون عناصر اصلی سپاه مثل آقای رشید یا عزیز جعفری به‌شدت مخالف بودند، ارتشی‌ها هم همه مخالف بودند به همین دلیل روال قانونی و قاعده‌اش طبق تجارب قبلی این بود که آقای هاشمی باتوجه‌به آن دو اتفاق قبلی، حتماً برای این عملیات هم بگوید "نه". حالا شما مشروح این مذاکرات را که بخوانید و آن جلسه آخر که تا ساعت 2 صبح هم طول کشید، خیلی مسائل روشن می‌شود.\nمجید مختاری: همان جلسه‌ای که بعد آقا محسن و آقای هاشمی رفتند خصوصی باهم صحبت کردند؟\nاحمد غلامپور: بله در آن جلسه آقای هاشمی شروع کرد به رأی‌گیری، این روال را، البته دوبار قبل هم تجربه کرده بودیم، ولی به این شکل صریح نبود. آقای هاشمی نظر تک‌تک افراد را پرسید. آقای هاشمی وقتی به من رسید گفت که خب آقای غلامپور شما نظرت را بده، شما قرارگاه اصلی هستید، مأموریت اصلی به‌عهدة شما است. من می‌خواستم برایشان توضیح بدهم که همه یگان‌هایم پای کار هستند، اما این ابهامات هم وجود دارد، اما ایشان گفت نه دیگر نشد، یا بگو آره یا نه. همین‌جا بود که آقا محسن گفت آقای هاشمی این فرمانده من، فردا شب می‌خواهد برود بزند به خط، این‌جوری که اصلاً شرایط فراهم نمی‌شود، ایشان دیگر روحیه پیدا نمی‌کند، نمی‌تواند بجنگد. بعد هم جلسه را قطع کرد و با آقای هاشمی رفتند داخل آن سنگر کوچک و حدود بیست دقیقه خصوصی صحبت کردند. بعد از آن آقای هاشمی اعلام کرد که عملیات اجرا بشود. می‌خواهم بگویم تصمیم‌گیری و انتخاب منطقة نبرد کربلای5 درواقع یک فرآیند خیلی سختی بود.\nمجید مختاری: حالا به نظر خود شما هدف از این جلسه‌ای که تشکیل شد بیشتر گرفتن نه از فرماندهان بود یا اینکه واقعاً آقای هاشمی می‌خواست عملیات اجرا شود؟\nاحمد غلامپور: همان‌طورکه گفتم من فکر می‌کنم آقای هاشمی اگر دستور اجرای عملیات را می‌داد و عملیات موفق می‌شد، خب همان چیزی بود که به دنبالش بود و طبیعتاً این برایش بهتر بود، اما اگر می‌گفت بروید و ما شکست می‌خوردیم یا اصلاً باتوجه‌به مخالفت فرماندهان، تصمیم می‌گرفت عملیات اجرا نشود دوباره روز از نو روزی از نو، یک مجال دیگری برای سپاه پیش می‌آمد، چون سپاه که نگفته بود من نمی‌خواهم بجنگم، تازه باید یک فرصت مجدد می‌دادند به سپاه تا عملیات دیگری را پیگیری کند. لذا آقای هاشمی احساس می‌کرد اگر موافقت کند این به صلاح نظام و انقلاب و جنگ و کشور است، چون بالاخره تکلیف روشن می‌شود. اگر هم عملیات شکست بخورد بالاخره خود سپاه با آقای هاشمی همسو می‌شود و به امام می‌گویند ما نمی‌توانیم. بنابراین آقای هاشمی با هوشمندی و عقلانیتش به این جمع‌بندی رسید که باوجود همة مخالفت‌ها عملیات اجرا شود. آقای هاشمی با درک شرایط و وضعیت با آقای رضایی همسو و همراه شد و تأیید کرد که عملیات اجرا بشود. البته من در برخی جاها حتی در مقاله‌ای راجع‌به کربلای5 از آقای درودیان دیدم که تصمیم‌گیری قطعی و نهایی را به عهدة آقای هاشمی گذاشته است، به آقای رشید هم عرض کردم که اینجا به نظر من، حتی آقای درودیان ـ به‌عنوان یک راوی جنگ سپاه و کسی که با واقعیت جنگ از نزدیک سروکار داشته ـ نسبت به آقا محسن بی‌انصافی کرده، درحالی‌که، خداوکیلی آنچه من شاهد و ناظر قضیه بودم این بود که اگر آقای هاشمی هم گفت بله، آقای رضایی ایشان را مجاب کرد.\nدرواقع این دوره پانزده روزه یک دوره کوتاه زمانی، اما بی‌نظیر است، از این نظر که ما ظرف پانزده روز، هم طرح‌ریزی کردیم، هم منطقة نبرد را انتخاب کردیم، هم تصمیم به این سختی را گرفتیم و هم وارد عملیات شدیم. البته یک نکته را من ازنظر عملیاتی و نظامی عرض بکنم، خوشبختانه مزیتی که منطقه شلمچه داشت این بود که ما عملاً آمدیم جای تلاش اصلی و پشتیبانی را عوض کردیم. یعنی نزدیک‌بودن تلاش پشتیبانی و اصلی به هم، استقرار عقبه‌ها در جای خودشان، استقرار یگان‌ها و واحدها، شناسایی‌های انجام‌شده و اقداماتی که لشکر19 فجر و تیپ57 ابوالفضل(ع) انجام داده بودند، درواقع شرایطی را ایجاد کرده بود که به میزان عمده و قابل ملاحظه‌ای در زمان صرفه‌جویی شد. به همین دلیل است که ما اعتقاد داریم که اصلاً کربلای5 بدون کربلای4 معنا و مفهوم ندارد و تفکیک آنها غیرممکن است. در کربلای5 می‌شود گفت خداوند به واسطة یک سختی، یک راه جدیدی را برای ما باز کرد؛ یعنی اگر اتفاق کربلای4 نمی‌افتاد، دشمن غافل نمی‌شد و ما نمی‌توانستیم دشمن را در زمین و زمان غافلگیر کنیم. بنابراین، نمی‌تواینم راجع‌به موفقیت کربلای5 حرف بزنیم بدون اینکه شکست کربلای4 را به آن وصل کنیم. این جمع‌بندی اولیه بود اگر سؤالی هست بفرمایید.\nفضای روانی عملیات کربلای5 و چگونگی انتخاب یگان‌ها\nمجید مختاری: از توضیحات مبسوط و دقیق شما تشکر می‌کنم. یکی از مواردی که از مشکلات آقا محسن بعد از عملیات کربلای4 بود و شما هم به آن اشاره کردید، روحیة فرماندهان بود. دراین‌زمینه چه تلاشی صورت گرفت، چطور فرماندهان ازنظر روحی بازسازی شدند؟ حتی در دوران آمادگی اگر یادتان باشد برخی از فرمانده‌هان مخصوصاً آن یکی، دو روز آخر که گرد و غبار بود همه می‌گفتند این فانتوم‌های خدا است، یکی می‌گفت این عملیات تکلیف است و... چطور این روحیه ایجاد شد که در اوج شکست کربلای4، فرماندهان به‌گونه‌ای وارد عملیات کربلای5 شدند که انگار دو سال عملیات انجام نداده بودند و حالا می‌خواستند عملیاتی را با موفقیت اجرا کنند؟ چگونه آن روحیه یأس پس از شکست تبدیل به روحیه‌ای امیدوار و بانشاط شد؟\nاحمد غلامپور: ببینید دو نکته را به‌طور کلی عرض می‌کنم بعد اگر لازم شد توضیحات بیشتری هم می‌دهم؛ اول اینکه به نظر من، آقا محسن یک تجر‌بة خوبی را از والفجر8 به دست آورد، در والفجر8 یک بخش قابل‌ملاحظه‌ای از قسمت کیفی سازمان رزم یعنی عزیز جعفری که فرمانده قرارگاه بود، احمد کاظمی، حسین خرازی و... با این مسئله که مثل بقیة عملیات‌ها به‌عنوان نیروی خط‌شکن و تک‌ور بیایند جلو، مخالف بودند. به نظر من، آقا محسن در آن عملیات کار بزرگی کرد، کاری که شاید تا آن روز در جنگ اتفاق نیفتاده بود، بدین‌ترتیب که افراد مخالف را کنار گذاشت و یگان‌هایی را آورد پای کار که اصلاً با لشکرهایی مثل 8 نجف و 14 امام حسین(ع) قابل‌مقایسه نبودند، یعنی به نبی رودکی (لشکر19 فجر) خط داد، به لشکر7 ولی‌عصر، قاسم سلیمانی (لشکر41 ثارالله)، لشکر17 علی‌بن‌ابی‌طالب و لشکر31 عاشورا خط داد. به نظر من این تجربة والفجر8 خیلی به آقا محسن در کربلای5 کمک کرد. شما نگاه کنید در سازمان قرارگاه کربلا که قرارگاه اصلی عمل‌کننده در عملیات است خبری از لشکرهایی مانند 14 امام حسین(ع)، 8 نجف و 27 حضرت رسول نیست. این یگان‌ها را می‌دهد به قرارگاه قدس که بروند در هور فعال بشوند. درحالی‌که اصلاً قرار نبود در هور عملیاتی انجام شود. درمقابل لشکرهایی که به من می‌دهد، لشکرهایی هستند که فرماندهانشان دارای دو ویژگی فردیِ قوی و خوب هستند: یکی بعد ولایتی بودنشان است، یعنی وقتی فرماندهی به آنها دستور می‌دهد ولو در شرایط سخت، نه نمی‌گویند. مثلاً فرض کن آقای رضایی می‌آمد می‌گفت آقای احمد کاظمی بیا اینجا عمل بکن، کلی اما و اگر می‌آورد، اما مثلاً آقای رودکی یا مرتضی قربانی یا امین شریعتی این روحیه را نداشتند. اینها فرماندهانی بودند که در سلسله مراتب فرماندهی اگر آقا محسن به آنها حساس‌ترین و خطرناک‌ترین مأموریت را می‌داد، بدون اما و اگر انجام می‌دادند و اصلاً نه نمی‌گفتند. ویژگی دیگر این فرماندهان احساسات و بعد معنوی و اعتقادی آنها بود. مثلاً در خیبر مرتضی قربانی خیلی مخالف بود ولی همین مرتضی قربانی را وقتی یک بار بچه‌های شناسایی می‌برند در هور و روی جادة آسفالت عماره ـ بصره، اصلاً از این رو به آن رو می‌شود. من یادم است وقتی از شناسایی برگشت، به من گفت به آقا محسن بگو همین امشب ما عمل کنیم. این شرایطی که در منطقه حاکم شد به نظر من ازلحاظ روحی و روانی و ایجاد انگیزه در این بچه‌ها خیلی تأثیر گذاشت. یک اتفاقاتی در منطقه می‌افتاد که نمی‌شد واقعاً بی‌تفاوت هم ازشان گذشت، بالاخره فرماندهان و نیروهای ما دارای ابعاد اعتقادی و معنوی هستند و این بُعد هم در خیلی از آنها شاید قوی‌تر از آن بخش عقلانیت، منطق و نظامی‌گری‌شان باشد. به‌لحاظ خصوصیت فردی، فرماندهانی مثل علی فضلی (فرمانده لشکر10 سیدالشهدا) یا آقای جعفر اسدی (فرمانده لشکر33 المهدی) اصلاً فرماندهانی نبودند که بخواهند ایرادی بگیرند یا بهانه‌ای بیاورند. بنابراین، دو عامل باعث شد که قرارگاه کربلا باوجود فرصت کم و محدودیت‌ها، واقعاً کار پنج، شش ماهه را ظرف دو هفته انجام بدهد و آماده بشود. در طراحی هم که بنا شد که ما از بالا (آب‌گرفتگی زید و کانال ماهی) بیاییم به پایین (سمت پنج‌ضلعی)؛ یعنی عملیات ما به‌صورت شمالی ـ جنوبی از این منطقة آب‌گرفتگی بود بدین شکل که در دو محور بوبیان و پنج‌ضلعی وارد عمل بشویم و یگان‌های ما بیایند داخل منطقه پنج‌ضلعی و بروند سراغ کانال ماهی‌گیری.\nنکتة دیگر، کاری بود که در عملیات کربلای5 برای اولین بار در جنگ می‌خواستیم اجرا کنیم؛ در والفجر8 اگر یادت باشد برای اولین بار عبور لشکر از لشکر را تجربه کردیم، اینجا برای اولین بار تجربه عبور قرارگاه از قرارگاه را باید انجام می‌دادیم و این کار، کارِ سختی بود. این دو نکته‌ای بود که من خواستم عرض کنم.\nمجید مختاری: شما بعد از اینکه در محور شلمچه مأموریت گرفتید و قرارگاه را مستقر کردید، شروع کردید به توجیه فرمانده یگان‌ها. من آن موقع راوی شما بودم و خاطرم هست از همان ساعت‌های اول، شما روی دو تلاش تأکید زیادی داشتید. یکی اینکه فرمانده یگان‌ها سریع پای کار بیایند و شناسایی‌شان را شروع کنند ـ که حتی یادم هست با آقای میر‌حسینی که فرمانده تیپ18 الغدیر بود، کمی درگیری لفظی هم پیدا کردید ـ و یکی هم روی کار واحد‌های مهندسی و جهاد‌ی‌ها خیلی حساس بودید که اینها سریع بیایند پای‌کار و یک‌سری کارهای عقب‌افتاده‌ای را که لازم بود در منطقه انجام بشود، انجام دهند. این دو تا تلاش اصلی شما بود. براساس چه ضرورت‌ها و اولویت‌هایی روی این دو مسئله تأکید خاص داشتید؟\nاحمد غلامپور: دلیل اول این اصرار و فشاری که روی فرماندهان داشتیم، یکی فشاری بود که روی خود من بود و آقا محسن دائماً تأکید می‌کرد به من که وقت نداریم، اگر زمان را از دست می‌دادیم امکان داشت که دشمن بیاید شرایط طبیعی خودش را پیدا بکند و خطوط دفاعی‌اش را ترمیم بکند و اتفاق کربلای4 دوباره تکرار شود. به همین دلیل سرعت عمل یکی از انگیزه‌های اصلی کار ما بود. یعنی ما می‌خواستیم در عرض دو هفته یک کار شش ماهه را انجام بدهیم، طبیعتاً اگر خود فرمانده پای کار نمی‌آمد، یگانش هم نمی‌آمد پای کار. بنابراین باتوجه‌به محدودیت زمانی و احتمال برگشتن شرایط دشمن به وضعیت طبیعی، اصرار داشتیم و به یگان‌ها فشار می‌آوردیم و مرتب خودمان در منطقه حضور داشتیم. نکتة دوم که درباره مهندسی اشاره فرمودید، ببینید من این را بارها هم عرض کرده‌ام، واقعیت این است که در عملیات کربلای5 عقبة ما از عقبة حاشیه اروند در عملیات والفجر8 سخت‌تر بود. برخلاف اینکه خیلی‌ها فکر می‌کردند ما داریم روی زمین می‌جنگیم، اما اینجا یک وضعیتی داشت که ما حساب می‌کردیم برای 24 ساعت اول حتی یک جاده برای ورود به منطقه نداریم، لذا پس از بررسی‌های زیاد به این نتیجه رسیدیم که با پاک‌سازی موانع بخشی از محدودة آب‌گرفتگی، مسیری باز کنیم برای ورود به پنج‌ضلعی. اگر خاطرتان باشد ما در اروند، در عملیات والفجر8، وقتی عمل می‌کردیم، می‌گفتیم رودخانه است و قایق، هرقدر دلمان می‌خواهد می‌رویم و می‌آییم، در هور هم مسیر وجود داشت، آبراه وجود داشت، اما اینجا اصلاً مسیری نبود. من یادم است مثلاً در عملیات بیت‌المقدس زمانی که دشمن عقب‌نشینی کرد، برای بازکردن جادة اهواز ـ خرمشهر چهار ساعت تمام من خودم آمدم پای کار، لودر و بلدوزر آوردم تا توانستم به کمک بچه‌های مهندسی مسیر را باز کنم تا یگان‌ها وارد منطقه‌ای که دشمن عقب‌نشینی کرده بود بشوند. تازه بعد از چهار، پنج ساعت تلاش، مسیر برای عبور یک ماشین باز شد. جیپ من اولین خودرویی بود که از یک بریدگی عبور کرد و ماشینم روی مین رفت. بنابراین، مسئله مهندسی و عقبه‌ها مسئله بسیار مهمی بود و من یادم است بنا شد یک قرارگاه عبور ایجاد شود. آقا محسن، آقای محتاج و آقای افشار را مأمور این کار کرد. دلیل انتخاب آقای افشار هم این بود که با بچه‌های جهاد ارتباط داشت و یکی از کارهای این قرارگاه بازکردن مسیر بود تا پشتیبانی‌ها بتوانند وارد منطقه بشوند. کار دیگر این قرارگاه عبوردادن یگان‌های دنبال پشتیبان بود. چون ما که فقط قرار نبود وارد بشویم، بلافاصله شب‌های بعد یگان‌های دیگر و بقیة قرارگاه‌ها هم قرار بود بیایند دنبال پشتیبان ما. بنا بود ما یک عمق قابل‌ملاحظه‌ای هم طی کنیم بیاییم تا کانال ماهی و حتی اگر بتوانیم از کانال ماهی هم بگذریم و سرپل بگیریم. بنابراین، ایجاد این عقبه و اینکه ما بتوانیم یک جاپایی برای پشتیبانی از یگان‌ها داشته باشیم خیلی مسئلة مهمی بود و تأکید ما این بود که حتماً اینجا جهاد و مهندسی سپاه متمرکز بشوند که یک عقبه‌ای را برای ما درست بکنند که در ادامه عملیات مشکلی نداشته باشیم.\nمجید مختاری: آقای غلامپور در کنار این مسئله، موضوع دیگری که در این عملیات پیش آمد و در عملیات‌های قبلی سابقه نداشت، نفربرهای خشایار و پی.ام.پی بود. من یادم هست در شب عملیات هر فرماندهی یک پی.ام.پی داشت و هر یگانی برای انتقال نیروهایش چند تا نفربر در اختیار داشت. چرا این موضوع در این عملیات به این شکل مطرح شد؟\nاحمد غلامپور: سؤال بسیار خوبی بود. این بر‌می‌گردد به همین بحثی که عرض کردم؛ ما در منطقه شلمچه عقبه نداشتیم. وقتی خط حد و حوزه عمل نیروهای ما به‌عنوان قرارگاه اول مشخص شد و قرار شد ما پل‌های روی کانال ماهی، منطقه پنج‌ضلعی و پد بوبیان و سیل‌بندهای آن را تصرف کنیم، باید از آب‌گرفتگی سمت پاسگاه زید یک فلش می‌گذاشتیم، یک فلش می‌گذاشتیم داخل پنج‌ضلعی و یک فلش هم به سمت کانال ماهی. به همین دلیل عبور از آب‌گرفتگی باتوجه‌به عمق کم آب که حداکثر دو متر و حداقل بیست سانتی‌متر بود بسیار مشکل بود و نیاز به وسیله‌ای داشتیم که عمق بیست سانتی‌متری با عمق دو متری برایش تفاوت نداشته باشد، به همین دلیل و نیز باتوجه‌به پستی و برآمدگی‌هایی که داخل آب وجود داشت، نفربرهای خشایار را که به تعداد زیاد در ارتش وجود داشت انتخاب کردیم. این نفربرها قادر بودند که نیروهای ما را سریع به مناطق خشکی برسانند و نیروهای ما قادر باشند با دشمن درگیر شوند. بدین‌ترتیب ما می‌توانستیم به وسیله خشایار و پی.ام.پی از آب‌گرفتگی عبور کنیم و مسیرهایی را ایجاد کنیم که یگان‌ها بتوانند در این بیست‌وچهار ساعت اول نیروها را پشتیبانی کنند. تا بعد عقبه باز شود.\nمحدودیت زمانی برای مباحث جزئی عملیات\nمجید مختاری: گذشته از بحث‌های عبور، پشتیبانی و مهندسی، آن روزها روی طرح مانور هم خیلی بحث شد. مرحوم احمد صیاف‌زاده هم روی طرح‌ریزی خیلی زحمت می‌کشید. روی طرح مانور، روی چیدن یگان‌ها، انتخاب یگان‌ها برای این مانور. روی اینها هم حساسیت خاصی داشتید؟\nاحمد غلامپور: به نظر من محدودیت زمانی برهمة بحث‌ها حاکم بود. یعنی ما این فرصت را نداشتیم که مثل عملیات‌های قبلی با حوصله، یگان به یگان انتخاب کنیم. در عملیات‌های گذشته حتی اتفاق می‌افتاد چند بار یک یگان باید جابه‌جا می‌شد، اما اینجا ما فرصت تشکیل چنین جلساتی را نداشتیم. یعنی بیشتر از اینکه فرماندهان با منِ قرارگاه جلسه داشته باشند، جلسات با آقای هاشمی و آقا محسن برای رتق و فتق مشکلات کلی بود و به همین دلیل اینجا ما کمتر وقت گذاشتیم. در همان گزینش اول با همفکری که صورت گرفت بنا شد لشکر25 کربلا و 41 ثارالله ما به‌عنوان لشکرهای خط‌شکن اصلی به‌سمت هدف‌های در عمق منطقه و کانال ماهی بروند و دو لشکر31 عاشورا و 19 فجر در منطقه پنج‌ضلعی خط را شکسته و این منطقه را تأمین کنند. لشکر33 المهدی و تیپ18 الغدیر نیز تأمین جناح راست را به عهده داشتند و لشکر10 سیدالشهدا هم به‌سمت جادة شلمچه تک جبهه‌ای می‌کرد. درواقع این تقسیم کاری بود که از لحاظ مانور کلی انجام داده بودیم و بچه‌ها طبق این طرح شناسایی‌ها و کارهایشان را انجام داده بودند و ما کمتر فرصت کردیم که به جزئیات بپردازیم و بیشتر وقتمان در این زمان کوتاه معطوف به رفع مشکلات منطقه شد، مشکلاتی مثل درخواست خشایار برای عبور از باتلاق یا مسئله ماه و روشنایی مهتاب برای تعیین روز و ساعت عملیات بود، که برنامه‌ریزی جوری باشد که تا قبل از روشنی هوا بچه‌هایمان از آب‌گرفتکی عبور کنند و به خط دشمن برسند. اینها جزء دغدغه‌های اصلی ما بود. بنابراین همان‌طورکه گفتم به‌دلیل محدودیت زمانی، فرصت پرداختن به جزئیات طرح که مثلاً کدام گردان از کجا برود و نظایر آن را نداشتیم و این‌جور کارها را به خود فرماندهان لشکرها محول کردیم.\nمجید مختاری: آقای غلامپور این منطقه تقریباً یک منطقه آب‌گرفته بود و یک تعداد نیروهای غواص هم قرار بود بروند و خط‌شکنی کنند، این غواص‌ها تا یک جایی در آب می‌رفتند، یک جایی زمین بالا بود و باید با زانو راه می‌رفتند که دشمن آنها را نبیند، ازطرف دیگر زمان عملیات نوزدهم بود یعنی زمانی که تقریباً ماه تمام منطقه را روشن می‌کرد راجع‌به این موضوع چه اقدامی کردید؟\nاحمد غلامپور: ببینید من عرض کردم یک مشکل اساسی ما هماهنگ‌کردن این‌محورها باهم بود، یعنی در محور پنج‌ضلعی یگان‌های ما ظرف کمتر از چند دقیقه می‌توانستند به خط دشمن بزنند، اما در محور کانال ماهی سه، چهار ساعت طول می‌کشید تا یگان‌ها مسیر را طی کنند تا به خط دشمن برسند. و این یک مقدار کار ما را سخت می‌کرد. یک بحث اساسی ما روی ساعت عملیات بود که چه زمانی وارد عمل شویم. کم‌کم بحث‌ها پخته‌تر شد و به این نتیجه رسیدیم که محور سمت چپ ما (پنج‌ضلعی) خیلی مشکل ندارد، اینها از قبل مسیر را تعیین کردند، معبرها را باز کردند و با عبور از موانع و مواضع و نزدیک‌بودن به دشمن آماده بودند تا هر وقت ما می‌خواستیم به دشمن بزنند بنابراین ما باید اولویت را در تعیین ساعت شروع عملیات به تاریکی هوا می‌دادیم. به همین دلیل به این بچه‌ها گفتیم که به‌محض شروع تاریکی ـ یعنی از غروب که هوا گرگ و میش می‌شود ـ شما حرکت بکنید که ما بتوانیم ساعت نه، ده شب برای زدن به دشمن آمادگی داشته باشیم. ضمناً چون فصل زمستان بود و زودتر غروب می‌شد ما باید از این زمان خوب استفاده می‌کردیم، علت آن هم این بود که باید از مسیر سختی داخل آب‌گرفتگی می‌گذشتیم، بعد تازه می‌رسیدیم به هدف‌هایی که هم به‌لحاظ عمق و هم به‌لحاظ سختی کار به‌گونه‌ای بود که چند ساعتی زمان نیاز داشتیم تا نیروها بتوانند خودشان را پیدا بکنند. فقط خوشبختانه وضعیت منطقه طوری بود که ما نیازی به احداث مواضع پدافندی نداشتیم، منطقه تقریباً ازلحاظ دفاعی شرایط مطلوبی برای ما داشت. فقط باید قبل از روشن‌شدن هوا به اهدافمان می‌رسیدیم و چون لشکرهای 41 ثارالله، 33 المهدی و تیپ18 الغدیر باید مسافت زیادی را طی می‌کردند، اولویت را دادیم به آنها و گفتیم که از پنج و نیم، شش حرکت کنید به‌سمت دشمن و ساعت نه، ده آماده شوید بزنید به خط. به این ترتیب چون هدف اصلی هم در اختیار این یگان‌ها بود اولویت را دادیم به آنها و به‌محض اینکه هوا گرگ و میش شد این واحد‌ها را رها کردیم و فکر می‌کنم سه و نیم، چهار ساعت بعد بود که اعلام آمادگی کردند و زدند به خط. اینها هم درواقع هم‌زمان با آنها توانستند بزنند به خط؛ که این نیاز به یک هماهنگی داشت و خیلی کار سختی هم بود، که ساعت نه و نیم، ده که ماه درمی‌آید موقعی باشد که دیگر ما زدیم به خط.\nبه‌هرحال به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کردیم که یگان‌های دو محور (پنج‌ضلعی و کانال ماهی) هم‌زمان در ساعت حدود ده و نیم یا یازده زدند به خط. هماهنگ‌کردن این اقدام کار سنگینی بود که به کمک برادران معاونت اطلاعات و عملیات انجام شد و برادرمان صیاف‌زاده نقش ویژه‌ای در این تلاش‌ها داشتند.\nمجید مختاری: پس از عملیات کربلای4 تقریباً مسجل بود که عملیات بعدی در منطقه شلمچه خواهد بود. آقا محسن هم چهار منطقه را مشخص کرد و چهار فرمانده را مسئول این مناطق کرد، بدین‌ترتیب که آقای عزیز جعفری (قرارگاه قدس) رفت در هور، آقای مصطفی ایزدی (قرارگاه نجف) رفت سمت نفت‌شهر و سومار، آقای حسین علایی (قرارگاه نوح) رفت سمت فاو و شما (قرارگاه کربلا) آمدید سمت شلمچه. می‌خواهم ببینم چه انگیزه‌ای باعث شد که آقای رضایی شما را مجدداً بگذارند در محور شلمچه که محور اصلی عملیات بود؛ چون در سال 64 و عملیات والفجر8 هم باز شما (قرارگاه کربلا) محور اصلی بودید، در کربلای4 هم باز یکی از محورهای اصلی به‌عهدة قرارگاه کربلا بود و اینجا هم باتوجه‌به همة این فشارها باز شما را انتخاب کرد. دلیل این انتخاب چه بود؟\nدلیل انتخاب قرارگاه کربلا به‌عنوان قرارگاه اصلی\nاحمد غلامپور: من فکر می‌کنم که تاحدی دلیل این انتخاب روشن بود. اولاً بین این چهار قرارگاهی که اشاره فرمودید (نجف، نوح، کربلا و قدس) به‌طور قطع آقا محسن نمی‌توانست کار اصلی کربلای5 را بدهد به قرارگاه نجف یا نوح، چون قرارگاه‌های مانوری و اصلی ما نبودند. قرارگاه‌هایی که آقا محسن می‌توانست رویشان حساب بکند یا من بودم (قرارگاه کربلا) یا عزیز (قرارگاه قدس) دیدگاه‌های من و عزیز هم درمورد منطقه تقریباً تفاوت زیادی داشت، ضمن اینکه عزیز هم وقتی یک جایی مخالفت می‌کرد حاضر به کوتاه‌آمدن نبود. واقعیت این است که وقتی کاری به من سپرده می‌شد اهل این نبودم که اگر به آن کار اعتقاد نداشتم یا سخت بود، بهانه بیاورم و دنبال ایراد و اشکال بگردم. خدا می‌داند با همة وجودم احساس تکلیف می‌کردم. من با همة وجودم به آقا محسن اعتقاد داشتم، چون نمونه‌اش را دیده بودم؛ یعنی ما اصرار آقا محسن و نتایج آن را در اجرای عملیات خیبر یا والفجر8 دیده بودیم. بنابراین در اینجا هم منطق ایشان را درمورد کاری که می‌خواست انجام بدهد قبول داشتم. بنابراین، به‌طور طبیعی آقا محسن در یک ارزیابی اولیه، باتوجه‌به ویژگی‌ها و خصوصیاتی که از من سراغ داشت و می‌دانست که من خیلی اهل مجادله و مقابله نیستم، کار را به من سپرد. برخلاف احمد کاظمی، حسین خرازی یا عزیز جعفری که با اجرای این عملیات در چنین شرایطی موافق نبودند و اظهاراتشان هم مکتوب است، یعنی خیلی انگیزه‌ای برای ورود به مسئله نداشتند، انگیزه‌های من بیشتر بود. آقا محسن هم به‌هرحال با شناختی که از فرماندهان قرارگاهش داشت به این جمع‌بندی رسید که قرارگاه کربلا را انتخاب کند.\nمجید مختاری: در بحث طراحی عبور قرارگاه از قرارگاه، قبل از عملیات فکر شده بود؟\nاحمد غلامپور: بله، ما در عملیات والفجر8 هم کار مشابهی کردیم. در فاو به واسطة شرایطی که به مجموعة فرماندهان به‌خصوص آقا محسن تحمیل شده بود و به‌دلیل محدودیت عبور و معابر وصولی از منطقة خودی به دشمن، چون منطقه این‌قدر گنجایش عبور نداشت که بتوانیم از تاکتیک‌های قبلی (دادن عرض کمتر و عمق بیشتر) استفاده کنیم، تجربة عبور لشکر از لشکر را انجام دادیم. در منطقه فاو اگر فرض کن آقای عزیز جعفری انگیزه پیدا می‌کرد و می‌آمد و قرار بود یک بخشی از کار به او داده شود، حتماً شک نکنید که در مانور والفجر8 ما سه قرارگاه در خط می‌گذاشتیم. ولی اینجا (کربلای5) هم به‌دلیل وضعیت زمین منطقه، هم شرایطی که بر فضای قرارگاه‌ها و فرماندهان حاکم بود، آقا محسن روی دو قرارگاه به‌عنوان مانوری حساب باز کرده بود نه بیشتر از آن و چون یکی از قرارگاه‌های ما درواقع هم یگان‌هایش و هم فرمانده‌اش خیلی انگیزه نداشتند و شرایط هم طوری بود که تقسیم زمین ممکن نبود، درنهایت خودبه‌خود این به ما دیکته شد که مانور عبور قرارگاه از قرارگاه را انجام بدهیم و این اولین تجربة ما بود.\nبه این ترتیب باتوجه‌به شرایط مجبور شدیم مانور را به این شکل بچینیم و این‌طور نبود که از قبل ما براساس یک شرایط اختیاری این مانور را انتخاب کرده باشیم، البته درنهایت هم خب انصافاً جواب داد یعنی یک کار عقلانی بود که اتفاق افتاد.\nمجید مختاری: این اعتقادی که شما درمورد آقا محسن اشاره می‌کنید ما در والفجر8 هم از شما دیدیم، با اینکه شما روی مباحث والفجر8 مسئله داشتید. این اعتقادتان به آقا محسن یک حس عاطفی است یا واقعاً جنبة عقلایی هم دارد؟\nاحمد غلامپور: یک بخشی‌اش شاید احساسی باشد، یک چیزی مثل حس ششم یا به‌اصطلاح یک نیروی درونی است که به‌نوعی به شما می‌گوید این آدمی که مقابلتان است از پس این کار برمی‌آید، به‌خصوص که ما در عمل و در تجربه چندین بار این اتفاق را دیده بودیم که نشان می‌داد حرفی که ایشان می‌زند و اصراری که بر این کار دارد یک عقلانیت و تحلیلی پشت سرش هست، یعنی من خودم به این اعتقاد رسیده بودم، الان هم واقعاً اعتقاد دارم که به قول معروف تو مو می‌بینی و من پیچش مو، آقا محسن یک چیز‌هایی را می‌دید و به موضوعاتی دقت داشت که بقیة فرماندهان حتی کسی مثل آقای رشید مسائل این را نمی‌دید. یعنی گاهی وقت‌ها فاصلة اختلاف دیدگاهی بین آقای رشید و آقا محسن صفر و صدی بود، ولی باز درنهایت می‌دیدیم که دیدگاه آقا محسن به واقعیت نزدیک‌تر بود و درواقع محقق می‌شد. بنابر‌این، این اعتقاد به واسطة یک دورة چند ساله‌ای بود که ما در کنار ایشان بودیم.\nمجید مختاری: یعنی از طریق‌القدس که ایشان به‌عنوان فرمانده کل سپاه وارد جنگ شد.\nاحمد غلامپور: بله اراده‌اش و مصمم‌بودنش برای من جالب توجه بود. من چیز‌هایی از آقا محسن دیدم که شاید بعضی دوستان کمتر دیده بودند؛ آقا محسن ابتدای سال 62 بعد از والفجر1 تقریباً استارت خیبر را زد، یعنی به نظر من دیگر آقا محسن خیلی خودش را درگیر والفجر1 نکرد و علی هاشمی را صدا کرد و پس از توجیه ایشان به منطقة هور بعد از دو هفته من را نیز توجیه کرد، اما وقتی نگاه می‌کنم به سابقة کار، می‌بینم در مرحله سوم عملیات بیت‌المقدس آزادسازی خرمشهر در ابتدای سال 1361، آقا محسن وقتی از قرارگاه ما بازدید می‌کرد و از من گزارش می‌گیرد، روی نقشه دستش را می‌کشد به‌سمت هور، درست در آن نقطه‌ای که جزایر هست ـ که البته آن موقع من نمی‌دانستم جزایر هست ـ می‌گوید اینجا را شناسایی کردی یا نه؟ می‌گویم نه، ناراحت می‌شود از من، می‌گوید چرا نرفتی اینجا را شناسایی کنی؟ به نظر من آقای رضایی یک چیز‌هایی در ذهنش هست که شاید ابتدا به ساکن کامل نباشد، اما معلوم است یک چیز‌هایی را دنبال می‌کند. مثلاً شما فرض کن قبل از عملیات طریق‌القدس آقا محسن با آقا رشید می‌رود منطقه فتح‌المبین را شناسایی می‌کند یعنی یک گام جلوتر از بقیه است، هنوز ما طریق‌القدس را انجام ندادیم، ولی فکرش در فتح‌المبین است. یا وقتی می‌خواهیم برویم فتح‌المبین را انجام بدهیم، هنوز فتح‌المبین انجام نشده، به من می‌گوید تو هیچ‌کاری به عملیات فتح‌المبین نداشته باش، برو در منطقه بیت‌المقدس کارکن، این نشان می‌دهد یک قدم از بقیه جلوتر است یعنی علاوه‌بر کاری که در دست اقدام است کار بعدی را هم در ذهنش طراحی و بررسی کرده است. در عملیات والفجر مقدماتی که با ناکامی روبه‌رو شدیم، چهار روز پس از عملیات، آقا محسن سوار قایق شد و رفت در هور و این منطقه را از نزدیک شناسایی کرد. به همین دلیل واقعاً من اعتقاد داشتم که فکر و اندیشة ایشان درمورد کارهایی که دنبال می‌کرد همیشه یک حالت آفندی و عمیق داشت. حالا ما شاید از این بابت هم آسیب‌هایی دیدیم، ولی نگاهش به موضوع جنگ و عملیات و طراح‌های عملیاتی خیلی وسیع و گسترده بود. شاید الآن خیلی‌ها ایراد بگیرند که آقا شما چرا عملیات خیبر را این‌قدر وسیع گرفتید، چرا عملیات بدر را این‌قدر وسیع گرفتید، خب اگر محدوده را کوچک‌تر درنظر می‌گرفتید موفق می‌شدید، حرف درستی هم هست و قابل بررسی است، ولی می‌خواهم بگویم نگاه ایشان این‌قدر وسیع بود. حتی در والفجر8 من یادم هست آقا محسن اصرار داشت که ما از خسروآباد عمل کنیم تا دهانه فاو، اما ما می‌خواستیم با اطمینان بگیریم جوری که بتوانیم حفظش کنیم، به همین دلیل شاید بر‌خلاف نظر آقا محسن اینجا ما فشار آوردیم که ایشان را مجاب کنیم که محدوده را کوچک بگیرد. نگاهش خیلی وسیع و نسبت به اتفاقات و حوادث خیلی جلوتر از ما بود. دیروز (19/12/1392) در جلسه تاریخ شفاهی آقای شریعتی پرسید که آقای رضایی شما چرا وقتی وارد جنگ شدید با این حالت تهاجمی و گسترده آمدید یعنی تا آمدید یک‌دفعه گفتید طریق‌القدس، فتح‌المبین، بیت‌المقدس، درحالی‌که ما تا آن موقع عملیات‌های محدود و کوچک انجام می‌دادیم، یعنی عملیات امام مهدی، حتی عملیات ثامن‌الائمه هم به دو، سه روز نکشید. من به شوخی گفتم آقا محسن در اطلاعات هم همین روحیه را داشت، یعنی آنجا هم واقعاً کارهای بزرگی انجام می‌داد، به قول خودش در عرض یک شب، سی‌تا خانة تیمی فرقان را منهدم کردند یعنی جگرش را داشت که مثلاً ورود کند و این کارهای بزرگ را انجام بدهد. حالا خودش به شوخی دیشب می‌گفت، من در اطلاعات همین‌جوری عمل کردم و در جنگ هم این‌جوری عملیات کردم.\nولی واقعیت این بود که آقا محسن یک روحیة تهاجمی، عمیق و توأم با اندیشه داشت و هنوز هم دارد. من همین الان هم از نوع مدل مدیریت و فرماندهی آقا محسن انصافاً دفاع می‌کنم یعنی مدل فرماندهی آقا محسن یک مدل واقعاً انقلابی و خوبی بود. یعنی شما اگر مثلاً صبح تا شب با آقا محسن بروی به جرئت می‌توانم عرض بکنم که حداقل 10 ساعتش را فکر می‌کرد. عکس‌های هوایی و نقشه‌ها را بررسی می‌کرد. مرتب روی طرح‌های عملیاتی فکر می‌کرد. درحالی‌که ما در فضای دیگری بودیم. این فعال‌بودن ذهن و فکر، یک اخلاق و طبیعت منحصربه‌فرد در آقا محسن است. خود شما که راویان جنگ بودید بهترین شاهدان این وضعیت هستید.\nحساسیت فرماندهی کل نسبت به تصرف نوک کانال ماهی\nمجید مختاری: حالا در ادامه همین مطلبی که شما فرمودید، من خاطرم هست شب عملیات تنها قرارگاهی که در منطقه فعال بود و یک مکانی برای استقرار داشت قرارگاه کربلا بود و آقا محسن و قرارگاهی که کربلای4 را هدایت می‌کردند آن سمت کارون بود و این‌طرف جایی نداشتند. شب عملیات آقا محسن و آقا رشید برای بحث درباره عملیات آمدند در قرارگاه کربلا، آقا محسن روی نکتة خیلی خاصی انگشت گذاشت و اصرار کرد که توجه همه فرماندهان به این مطلب باشد و آن نکته این بود که محل اتصال نوک کانال ماهی با پنج‌ضلعی قلب و کلید عملیات است. هرکس این منطقه را بتواند فتح بکند در عملیات موفق خواهد بود؛ یعنی اگر عراق اینجا را نگه دارد ما شکست خواهیم خورد اگر ما بتوانیم اینجا را فتح کنیم عراق شکست خواهد خورد. دیدگاه شما در این باره چیست؟\nاحمد غلامپور: ما موقعی که می‌خواستیم عملیات بکنیم دو، سه مسئلة مهم وجود داشت که اگر به آنها نمی‌پرداختیم و در صحنة جنگ نسبت به عراق پیشی نمی‌گرفتیم واقعاً مشکل پیدا می‌کردیم؛ یکی مسئلة عقبه بود، بااینکه عملیات در شلمچه و در منطقه پنج‌ضلعی به ظاهر یک عملیات زمینی محسوب می‌شد، اما به‌دلیل وضعیتی که دشمن ایجاد کرده بود و باوجود آب‌گرفتگی‌ها، موانع و استحکامات به جرئت می‌توانم عرض کنم، عقبه‌اش از خیبر و والفجر8 سخت‌تر بود، چون حتماً باید مسیر را باز می‌کردیم، در غیر این صورت به معضلات بسیار زیادی برمی‌خوردیم. بنابراین بعد از بحث‌های زیاد، آقا محسن گفت یک قرارگاه برای عقبه تشکیل بدهیم و مسئولیت آن را به آقای محتاج و افشار داد تا با کمک همة جهادی‌ها و مهندسی‌ها این دژ را باز کند و مسیری برای ورود ما به این منطقه ایجاد کند.\nمسئله دیگر این بود که ما وقتی از آب‌گرفتگی عبور می‌کنیم به‌سرعت بتوانیم این دو تا پل روی کانال ماهی را نگه داریم، چون اگر به این دو تا پل نمی‌رسیدیم دیگر چیزی نبود که ما بخواهیم رویش بایستیم و اتکا داشته باشیم؛ باید بر‌می‌گشتیم سرجای اولمان، بنابراین به‌دلیل وضعیت زمین آقا محسن خیلی اصرار داشت که این دو تا پل کانال ماهی را جزء هدف‌هایمان قرار بدهیم. و به همین خاطر بود که لشکر25 و 41 اصلاً مأموریتشان گرفتن این دو تا پل بود. اما به‌هرحال کاری که اینجا انجام شد و این عصایی شکلی که زدیم باعث شد توجه دشمن به یک جایی جلب شود و ما فرصت بکنیم بیاییم در پنج‌ضلعی.\nنکته سوم این بود که ما باید نوک کانال ماهی‌گیری را می‌گرفتیم تا این عقبه و به‌خصوص جاده شلمچه باز بشود، یعنی جادة شلمچه برای ما بسیار حیاتی بود و ما به‌عنوان عقبة اصلی روی جاده شلمچه حساب باز کرده بودیم و اگر باز نمی‌شد دچار مشکل می‌شدیم.\nمجید مختاری: البته نوک کانال ماهی محل اتصال دو جبهه نیز بود و اگر موفق به تصرف آن نمی‌شدیم دو جبهة ما در کانال ماهی و نهر الدوعیجی به هم وصل نمی‌شد و در دو جبهه تزلزل ایجاد می‌شد.\nاحمد غلامپور: بله، دلیل حساسیت اینجا این بود که اگر ما این را می‌گرفتیم و به جاده مسلط می‌شدیم می‌توانستیم جاده را باز کنیم یعنی بحث اصلی ما این بود که با تسلط روی این نوک کانال ماهی‌گیری می‌توانستیم جاده را ـ که بعداً به جاده امام رضا معروف شد ـ باز کنیم و این عقبة ما از خطرها و مشکلاتی که در منطقة شمال و آب‌گرفتگی داشت نجات پیدا می‌کرد که همین اتفاق هم خوشبختانه افتاد. اگر یادت باشد در کربلای5، اول دشمن همة ارتشش را آورد کانال ماهی‌گیری و نوک آن. بعد که دیگر خاکریز عصاشکل زده شد و تاحدی منطقه تثبیت شد، آمد سمت دوعیجی، سمت عزیز جعفری و قرارگاه قدس که عزیز هم که مجروح شد ما هم دوباره از بالا آمدیم پایین. این سه تا مسئله، موضوعاتی اساسی بودند که در عملیات خیلی رویشان بحث شد و و درنهایت خوشبختانه این سه تا هدف هم تأمین شد.\nمجید مختاری: آقای غلامپور خود شما قبل از عملیات باتوجه‌به این تعجیلی که در پای‌کار آمدن ما بود و با این معضلاتی که مخصوصاً در بحث آماده‌سازی و عقبه و زیر بار رفتن یگان‌ها برای عملیات در این محور وجود داشت، نگرانی‌تان درباره این عملیات چه بود؟\nاحمد غلامپور: مطالب کتاب اوج دفاع، (خاطرات سال 65 آقای هاشمی) ـ که از نوار‌های مرکز شما استفاده کرده است ـ تقریباً همة دغدغه و نگرانی من را نشان می‌دهد؛ من آن موقع درعین‌حالی که امیدوارم، همة کارها را انجام می‌دهم و با همة قدرت آمدم پای‌کار، اما یک نگرانی ذاتاً در وجودم هست و این هم طبیعی است؛ بالاخره مشکلات منطقه کم نیست از مشکلات عقبه و شناسایی بعضی نقاط گرفته تا عکس‌العمل دشمن. حتی در آخرین جلسه آقای هاشمی می‌خواهد نظر دقیق من را بداند و هرقدر من توضیح می‌دهم که اینجا کار اصلی ما نبوده، الآن که ما آمدیم یک اقداماتی انجام شده، همه با دل و جان آمدند پای‌کار، اما یک نگرانی‌هایی هم داریم، ایشان اصرار دارد که من نظر قطعی بدهم و بگویم بله یا نه. من هم انصافاً نمی‌توانستم قطعی بگویم بله یا نه، درواقع بله‌ام را گفته بودم چون گفتم همه آمدند پای‌کار ما هم آماده‌ایم فقط به ما دستور بدهند. این مسئله در همین کتاب اوج دفاع هم آمده است. نوسته است: «غلامپور قبلاً آنچه می‌توانست بگوید گفته بود، ولی اکنون آقای هاشمی از او می‌خواست که نظر قطعی بدهد. چیزی که وی نه قادر به تصمیم‌گیری قاطع درباره آن بود، نه آن را در صلاحیت خود می‌دانست.» چون اگر من می‌گفتم آره یا نه یعنی کل عملیات آره یا نه، نه قرارگاه من. درحالی‌که من فقط یک قرارگاه عمل‌کننده بودم و این حرف در صلاحیت من نبود. درباره این مسئله ایشان باید با محسن رضایی به نتیجه می‌رسید، چون مسئله از حد سرنوشت مأموریت یک قرارگاه بالاتر رفته بود و پیامدهای پیچیده و مهمی به همراه داشت. من حتی فکر می‌کنم شاید آقای هاشمی دنبال این بود که من بگویم نه و او بگوید خب خیلی خوب، تمام دیگر. بنابراین، اینجا آقا محسن وارد شد، من هم نه گفتم آره، نه گفتم نه. جلسه از ساعت 8 و 9 شب شروع شده بود و تا 3 صبح همین‌طور بحث و چالش ادامه داشت، دیگر اینجا آقا محسن مداخله کرد و بعد همان‌طورکه قبلاً هم گفتم دست آقای هاشمی را گرفت و برد در آن سنگر پشتی که درنهایت نتیجه گرفت. می‌خواهم بگویم من، از یک طرف تمام وظیفه و هر‌آنچه از من خواسته شده بود انصافاً انجام داده بودم و همه چیز را برده بودم پای‌کار و از طرف دیگر بالاخره دغدغه داشتم، نگرانی داشتم. در والفجر8 هم همة کارهایمان را کرده بودیم اما درعین‌حال دغدغه و نگرانی هم داشتیم. خدا وکیلی اگر اعتقاد نداشتم پای‌کار نمی‌آمدم و از همان اول بهانه و ایراد می‌گرفتم، ولی اعتقاد داشتم و باوجود همة نگرانی‌ها پای‌کار هم آمدم.\nحضور قرارگاه کربلا در منطقه پنج‌ضلعی\nمجید مختاری: شب اول عملیات که آقا محسن، آقا رشید و آقا رحیم آمدند در قرارگاه کربلا و عملیات شروع شد، نیمه‌های شب من (مجید مختاری)، شما (احمد غلامپور) و آقای گلستان که شهید شد، رفتیم در پنج‌ضلعی، درحالی‌که هنوز منطقه پاک‌سازی نشده بود. خیلی شب وحشتناکی بود، اصلاً هیچ‌کس نمی‌دانست صبح چه وضعیتی خواهد شد. آن شب را به خاطر دارید؟\nاحمد غلامپور: بله،حتی نورانی را هم با خودمان نیاوردیم، خودمان رفتیم، من، شما و آقای گلستان خدا رحمتش کند.\nمجید مختاری: بله، اول با جیپ رفتیمکه بعد نفربر هم آمد، می‌خواهم از حال‌وهوای آن شب بگویید که چه گذشت؟\nاحمد غلامپور: رفتن ما به پنج‌ضلعی خیلی مؤثر بود، شاید اگر آقا محسن و آقا رحیم و اینها نمی‌آمدند و ما را روانه نمی‌کردند ما هم می‌ماندیم در قرارگاه کربلا، ولی همین آمدن ما داخل پنج‌ضلعی در شرایطی که شب اول است و هنوز منطقه پاک‌سازی نشده، خیلی تأثیر داشت. نمی‌دانم شما یادتان است یا نه ما در آن نفربر ام113 که بودیم، اسماعیل محصولی که در دفتر آقا محسن بود، آمد پیش ما نمی‌دانم به چه مناسبتی، بااینکه محدودیت جا داشتیم ما هم چیزی نمی‌گفتیم، ایشان بعداً به من گفت که آقای غلامپور من آنجا شاهد بودم که شما و مختاری [راوی قرارگاه کربلا] سه روز پلک روی هم نگذاشتید. این نشان می‌داد که حضور ما آنجا و این فشار و درواقع حساسیتی که برای عملیات بود در هدایت یگان‌ها خیلی تأثیر گذاشت در اینکه ما به یگان‌ها نزدیک بودیم، تعاملمان، رفت‌وآمدمان، تشخیص وضعیت، همه در حل مشکلاتی که پیش می‌آمد و در هدایت عملیات ازلحاظ روحی و روانی خیلی به ما کمک کرد.\nمجید مختاری: من خودم خاطرم هست وقتی در نفربر مستقر بودیم چون به خط خیلی نزدیک بودیم فرماندهان مرتب می‌آمدند آنجا مثلاً آقای فضلی، آقای کوثری و قاسم. خود آقای اسدی با آقای دانایی که اگر یادتان باشد در جناح راست مستقر شده بودند، مرتب می‌آمدند و می‌رفتند.\nاحمد غلامپور: آره، یک قرارگاه فرعی را از خودمان جدا کردیم و آقای دانایی را فرستادیم در پاسگاه بوبیان. درواقع ما دو قرارگاه درست کردیم یک قرارگاه، خودمان بودیم یک قرارگاه هم آقای دانایی را گذاشتیم که بتواند آقای اسدی (لشکر33 المهدی) و آقای میرحسینی تیپ18 الغدیر را در محور راست (پد بوبیان) هدایت کند و جناح عملیات را حفظ کند.\nمجید مختاری: در این دوره نفربر شما خیلی محل تردد بود.\nاحمد غلامپور: چون تمام فشار و توجه دشمن هم این‌طرف بود یعنی تا زمانی که دشمن این خاکریز عصاشکل را از ما نگرفت، نفس راحت نکشید.\nمجید مختاری: خاطرم هست بیشتر مکالمات بی‌سیمی شما هم با مرتضی قربانی، قاسم سلیمانی و محمد کوثری بود.\nاحمد غلامپور: بله، فرماندهان لشکرهای 25 کربلا، 41 ثارالله و 27 حضرت رسول تحت فشار و در نوک پیکان درگیری بودند. روی پل‌های کانال ماهی بودند، ما رفته بودیم آن طرف کانال ماهی و دیگر تمرکزمان کانال ماهی بود این خاکریز عصاشکل هم که اینجا زدیم خیلی برای دشمن مسئله بود.\nمجید مختاری: اگر یادتان باشد برای لشکر27 هم یک عملیات طرح‌ریزی کردید که برود به‌سمت جاده شلمچه.\nاحمد غلامپور: بله ما دو، سه عملیات تکمیلی هم انجام دادیم. عملیات کربلای5 درواقع جزو عملیات‌هایی بود که خیلی طولانی شد. یعنی از برج 10 (دی) شروع شد و برج 2 (اردیبهشت) سال بعد تمام شد. چون ما سه عملیات انجام دادیم، یکی کربلای5، دومی عملیات تکمیلی و سوم عملیات کربلای8، یعنی سه تا عملیات اینجا انجام دادیم تا منطقه یک‌مقدار تثبیت شد.\nمجید مختاری: آقای غلامپور درمورد درگیری‌هایی که در این محور داشتیم تا خط دفاعیمان را یک‌مقدار تثبیت بکنیم توضیح دهید.\nاحمد غلامپور: این منطقه ازلحاظ جغرافیایی خیلی کوچک بود، یعنی کل منطقه‌ای که ما به آن دسترسی پیدا کردیم 75 کیلومتر مربع بود که نسبت به مناطق قبلی مثلاً فتح‌المبین، بیت‌المقدس و حتی خیبر خیلی منطقة کوچکی بود. اما در این منطقة کوچک، عراقی‌ها بیش از دو هزار قبضه توپ داشتند، فقط توپ، غیر از ادوات و غیر از موشک و بمباران و هلیکوپتر، ما هم چیزی حدود هزار قبضه توپ داشتیم، در یک منطقة محدود، تقابل آتش بین این توپ‌ها به همراه هزاران قبضه خمپارة خودی و دشمن، بمباران خودی و دشمن، هلیکوپترهای خودی و دشمن، حجم آتش گسترده‌ای را ایجاد می‌کند؛ انصافاً آن‌چنان حجم آتش بالا بود که یک جاهایی تردد واقعاً سخت بود و به قول بچه‌ها گاهی وقت‌ها هیچ چیزی روی زمین نبود که آثار ترکش در آن نباشد. یعنی می‌خواهم بگویم شما اگر واقعاً این وسعت 75 کیلومتر مربع را به حجم گلوله‌هایی که از این قبضه‌های توپ می‌ریزد تقسیم کنید واقعاً به این می‌رسید که در هر نقطه‌ای حداقل 10، 15 بار یک گلوله خورده نه اینکه ترکش‌هایش، خودگلوله خورده است.\nاین فضای منطقه‌ای است که باید در آن فرماندهی کنی، همه چیز را کنترل کنی، خیلی کار سختی است. از اینها گذشته دشمن هم سلاح‌های شیمیایی زیادی را استفاده کرد؛ روز اول در این جادة شهید صفوی تیپ امام حسن ما ـ که بچه‌های بهبهان بودند ـ حدود 60 تا شهید شیمیایی داد. فکر می‌کنم درمجموع چیزی حدود مثلاً دو هزار نفر، فرمانده دسته، گروهان و گردان از دست دادیم که شهید یا مجروح شدند و از رده خارج شدند. بنابراین، در این سازمان رزمی که عقبة آن‌چنانی ندارد و به‌صورت منظم کادر تربیت نکرده، کار خیلی سخت می‌شود. شما مثلاً هزار و پانصد تا کادر از دست بدهید و دائم یکی دیگر جایگزینش کنی، این کار را دشوار می‌کند. آقای علی فضلی می‌گفت، من آن موقعی که در لشکر10سیدالشهدا بودم ـ قبل از اینکه فرمانده لشکر بشود ـ عملیات که می‌خواستیم انجام بدهیم تا نفر دوازدهم را تعیین کردند که آقا اگر این فرمانده شهید شد آقای فلانی جانشینش است و... . می‌گفت من مجروح شدم، رفتم، ولی وقتی برگشتم، دیدم نفر بیست‌وچهارم عوض شده، یعنی دوازدهم که هیچ، اصلاً رسیده به نفر بیست‌وچهارم که فرمانده شده. بنابراین ما در عملیات کربلای5 هزینة سنگینی پرداخت کردیم که البته ارزش هم داشت. این منطقه جایی نبود که ما فکر کنیم بدون دادن شهید، موفق می‌شویم. ولی ما می‌دانستیم عملیات کربلای5 یک جنگ تمام عیار است. همین الان هم بعضی از دوستان ما، فرماندهان ما، متأسفانه با تحلیل غلطی که می‌کنند یا ذهنیت غلطی که دارند، می‌گویند این عملیات موفقی نبود، چرا؟ چون ما مثلاً 8 هزار شهید دادیم، 7 هزار شهید دادیم. این دیدگاه درستی نیست. شما به این موضوع از آن‌طرف هم نگاه کنید. ما در عملیات کربلای5 از مجموعة کل سازمان ارتش عراق که صد و چهل، الی پنجاه تا تیپ بود، از صد و ده یگان عراق، اسیر گرفتیم. این نشان می‌دهد که دشمن هم اینجا منهدم شده است. بعد‌ها خود دشمن هم تأیید کرد که در اینجا بیش از صد هزار کشته و مجروح داده است. یعنی وقتی نگاه می‌کنی، کل سازمان ارتش عراق صدمه دیده است. صد هزار کشته و مجروح مگر کم است؟! در منطقه شلمچه واقعاً ارتش عراق منهدم شد و ما یک منطقه مهم و استراتژیک را گرفتیم. شرایطی را به دشمن تحمیل کردیم که حامیانش رفتند به‌سمت اینکه قطعنامة598 را تصویب کنند و خواسته‌های جمهوری اسلامی را در آن قطعنامه لحاظ کنند. بنابراین، وضعیت شلمچه وضعیت کاملاً خاص و ویژه‌ای بود و به نظر من، همه، یک اراده و همت فوق‌العاده به خرج دادند. عملیاتی که در ابتدا، بیش از هشتاد درصد از فرماندهان مخالف و ناراضی بودند، اما وقتی انجام می‌شود، همان مخالفان و ناراضی‌ها آن‌چنان از خودشان مایه می‌گذارند و همت به خرج می‌دهند که تأثیرات بزرگی را برجا می‌گذارند. برای مثال، حسین خرازی که قبل از عملیات این‌قدر مخالفت می‌کرد، در این عملیات شهید می‌شود، یا عزیز جعفری با آن مخالفت داشت، در این عملیات مجروح می‌شود. فقط نزدیک به هزار و پانصد، ششصد تا از فرمانده گردان‌ها، گروهان‌ها و دسته‌هایمان، که عصای دستمان بودند، در شلمچه شهید یا زخمی شدند. ما در این عملیات، شاه‌مرادی، حسین خرازی، میرحسینی و دقایقی را که از فرماندهان قابل و نفرات مطرح و توانمندمان بودند از دست دادیم. بنابراین، در این عملیات میزان خسارت به ما و کادرمان، کم نبود، اما عملیات، عملیات ارزشمندی بود و کمر دشمن را شکست. به نظر من ارادة سیاسی دشمن در اینجا شکسته شد.\nاصلی‌ترین نتیجه عملیات کربلای5\nمجید مختاری: یکی از پیامدهای عملیات کربلای5 تصویب قطعنامه598 بود.\nاحمد غلامپور: آفرین درست است. علاوه‌براین، دشمن قبل از عملیات، هشت تا تیپ در منطقه داشت، اما بعد از شروع عملیات، دشمن صد و ده تیپ را آورد در منطقه، هشت تا کجا؟ صد و ده تا کجا؟ وزیر دفاع عراق و حتی خود صدام به منطقه آمده‌اند، این نشان‌دهندة اهمیت مسئله است. می‌خواهم بگویم یک جاهایی نگاه ما به بعضی عملیات‌ها و بعضی اتفاقات نباید نگاه صرفاً فیزیکی و دستاورد‌های فیزیکی و عینی باشد. یعنی ما بگوییم آقا مثلاً چقدر زمین گرفتید، یا چقدر اسیر گرفتید. ما در اینجا هزار و دویست، سیصد تا اسیر گرفتیم، در‌حالی‌که در عملیاتی مثل بیت‌المقدس، مثلاً هفده، هجده هزار نفر اسیر گرفتیم. معلوم می‌شود که در اینجا دشمن شرایطی ایجاد کرده بود که حتی فرصت یا شرایطی برای اسیرشدن آدم‌هایش مهیا نمی‌شد.\nمجید مختاری: درواقع کربلای5 جنگ سرنوشت‌ساز و سختی بود.\nاحمد غلامپور: انصافاً در شرایط سختی جنگیدیم، اما همین شرایط سخت به نظر من در سطح کلان جنگ و تصویب قطعنامة598 خیلی تأثیر گذاشت. استعداد ما در عملیات کربلای5 درنهایت 250 گردان نیرو در قالب 16 لشکر و 8 تیپ و 45 گردان توپخانه بود. علاوه‌براین، نیروی هوایی، هوانیروز و جهادسازندگی در این عملیات زحمات زیادی کشیدند. درمجموع، عملیات واقعاً عملیات سنگین و منحصربه‌فردی بود به‌ویژه ازنظر تصمیم‌گیری و انتخاب منطقة نبرد؛ چون منطقه شلمچه از نظر سیستم پدافندی، موانع، استحکامات و نزدیکی احتیاط‌های دشمن به منطقه جایی بود که ما از آن گریزان بودیم و به هر در و دیواری می‌زدیم که در اینجا عملیات انجام ندهیم. اصلاً دشمن را در این منطقه شکست‌ناپذیر می‌دانستیم، اما به‌هرحال، با همة این دغدغه‌ها و نگرانی‌ها ما وارد عمل شدیم و یک عملیات بزرگ انجام دادیم. به نظر من همة موضوعات عملیات کربلای5 قابل بررسی است.\nمجید مختاری: آقای غلامپور، علت اینکه ما نتوانستیم عملیات را عمق بدهیم و مثلاً تا کانال زوجی برویم همین فشردگی سیستم پدافندی ارتش عراق بود؟ یا تحرک نیروهای ما در حدی نبود که با سرعت پیشروی کنیم؟ برای مثال، اگر ما به‌رغم فشردگی خطوط دفاعی عراق، یگان‌های زرهی کافی دراختیار داشتیم، می‌توانستیم تا کانال زوجی پیشروی کنیم؟\nاحمد غلامپور: در منطقه شلمچه دو مسئله وجود داشت. یکی اینکه شرایط منطقه به‌جهت استحکامات و رده‌ها طوری بود که ناخواسته حرکت ما را کند می‌کرد، یعنی ما از بدو ورود که از این آب‌گرفتگی عبور می‌کردیم تا بعد که می‌رسیدیم به زمین عراق، تا حتی عمق کانال زوجی، مدام مواجه بودیم با رده‌های پدافندی و دفاعی که عبور از هر‌کدامش لزوماً یک عملیات می‌خواست، یک مرحله می‌خواست. دوم اینکه واقعیت این است که ما باتوجه‌به تجارب قبلی‌مان، حتماً باید یک توانی را صرف تثبیت منطقه می‌کردیم، چون به نظر من تثبیت برای ما کم‌اهمیت‌تر از فتح منطقه نبود، اینکه منطقه‌ای را فتح کنیم، ولی بعد از دست بدهیم، فایده‌ای نداشت. شما اگر یادت باشد در عملیات والفجر8، وقتی ما رسیدیم به کار‌خانة نمک، دوربین که می‌انداختیم تا ده‌ها کیلومتر آن‌طرف‌تر اصلاً پرنده پر نمی‌زد. یعنی اگر ما دو، سه تا لشکر زرهی داشتیم به‌راحتی تا ام‌القصر می‌رفتیم، ولی خب رفتن یک حرف است، نگه‌داشتن منطقه و تثبیت آن، یک حرف دیگر. ما اگر از شلمچه به عقب رانده می‌شدیم، باتوجه‌به حجم تلفات سنگین و فشاری که به ما می‌آمد، نمی‌توانستیم به مسئولین جواب بدهیم، آن هم با آن فضایی که تصمیم‌گیری شده بود. یعنی اگر یک درصد فرض را بر این می‌گذاشتیم که ما اینجا احتمال دارد که شکست بخوریم و به عقب برویم، همة آن فرماندهانی که مخالف بودند، می‌گفتند، آقا ما که مخالف بودیم، ما که گفتیم نروید و مشکلات زیادی پیش خواهد آمد. بنابر‌این، تثبیت منطقه برای ما خیلی مهم بود، یعنی ما بعد از عملیات بدر* یاد گرفته بودیم که نگهداری و تثبیت یک منطقه بااهمیت‌تر از تصرف آن منطقه است، ولو آنکه آن منطقه، منطقه کم و کوچکی باشد. با این همه، در عملیات کربلای5، خیلی دلمان می‌خواست جلوتر برویم؛ یعنی تیپ18 الغدیر را هم فرستادیم و تا نزدیکی‌های کانال زوجی هم رفت، ولی منهدم شد. ضمن اینکه یک بار هم قبلش در کربلای4 بخشی از توانمان تحلیل رفته بود، یعنی حدود چهل و پنج، پنجاه گردان از دست داده بودیم. به همین دلیل تمرکز ما بر این بود که همین مقداری را که گرفتیم، نگه‌داریم، جای پایمان را محکم کنیم و بعد قدم به قدم پیشروی کنیم. در مرحلة اول که کانال ماهی و نهر جاسم اینجا را گرفتیم، دشمن فشار آورد، در این شرایط ما همة تلاشمان این بود که پشت نهر جاسم خاکریز بزنیم و آن را به رودخانه اروند صغیر وصل کنیم. و به هر سختی که بود یک خاکریز زدیم، البته اول وصل نشد به رودخانه و حدود سیصد، چهارصد مترش ماند، عراقی‌ها مرتب تردد می‌کردند و ما وحشت کرده بودیم که مبادا عراقی‌ها از این رخنه استفاده کنند و ما را قیچی کنند. به همین دلیل لشکر14 امام حسین(ع)، لشکر19 فجر و لشکر7 ولی‌عصر(عج) را آوردیم و این رخنه را بستیم. در مرحلة بعد لشکر بدر را آوردیم که برود و جزیره صالحیه* را تصرف کند ـ آن موقع آقای دقایقی هم شهید شده بود و آقای دانایی مسئول آن یگان شده بود ـ در این محور هم لشکر بدر خیلی تلفات داد، اما این کار برای این بود که یک مقدار از فشار دشمن به خط جاسم کاسته شود. درواقع حواس فرماندهان ارتش عراق را به‌سمت دیگر پرت کردیم. خیلی کار سختی بود، هم به‌دلیل تجارب قبلی‌مان، هم استعداد و توانمان و هم وضعیت زمین، چون منطقه شلمچه مثل یک قیف بود ما هرچه جلوتر می‌رفتیم باید بازتر می‌شدیم و درواقع شرایطمان سخت‌تر می‌شد و اینکه بخواهیم این همه نیرو در منطقه وسیع و بازی مثل کانال زوجی بگذاریم و پدافند کنیم، یک مقدار برایمان سخت بود.\nخاطراتی از عملیات کربلای5\nمجید مختاری: آقای غلامپور در این عملیات شهدای زیادی دادیم، درگیری‌ها هم بسیار فشرده بود، من خاطرم هست وقتی وارد پنج‌ضلعی شدیم، شاید به جرئت بگویم طی سه، چهار روز اول عملیات ما یک ساعت هم نخوابیدیم، یعنی دائم درگیر بودیم. اگر شما خاطره‌ای، از وضعیت لشکرها، یگان‌ها و منطقه دارید بفرمایید.\nاحمد غلامپور: در سال 1365 درحالی‌که هنوز خستگی چهار ماه کار طاقت‌فرسای عملیات کربلای4 روی دوش ما سنگینی می‌کرد، عملیات کربلای5 را آغاز کردیم. در روزهای اول عملیات کار اینقدر سخت و فشرده بود که حتی فرصت یک ساعت خواب را هم نداشتیم. در همین روزها بود که شهید [حجت‌الاسلام عبدالله] میثمی آمد در نفربر ما و به من خیلی اظهار محبت کرد، من خیلی روحیه گرفتم از آمدن ایشان، خیلی شخصیت والامقام و مهربان و با محبتی بود. از دیگر صحنه‌هایی که به خاطرم مانده است موج‌گرفتکی آقای گلستان* بود که بندة خدا چند روز بعد شهید شد. صحنه بعدی حادثه‌ای بود که روی پل کانال ماهی برای من اتفاق افتاد. یادم نیست روز چندم عملیات بود، من می‌خواستم بروم یک سری بزنم به مرتضی و قاسم، (فرماندهان لشکر25 کربلا و 41 ثارالله) که داخل خاکریز عصایی‌شکل جلو کانال ماهی به‌شدت درگیر و تحت فشار بودند، البته خیلی روحیة بالا، قوی و خوبی داشتند، من وقتی رفتم پیششان و روحیة بالای این دو فرمانده را دیدم، خیلی لذت بردم؛ آنجا از شدت گلوله‌باران ارتش عراق وحشت بر منطقه حاکم بود، شما یک لحظه هم نمی‌توانستید آرامش داشته باشید، این‌قدر حجم آتش زیاد بود که هیچ‌جا در امان نبود. پل کانال ماهی هم به‌شدت زیر آتش بود. روز قبل روی همین پل گلولة توپ به ماشین آقای رهبر، خبرنگار صدا وسیما، خورده بود طوری‌که پودر شد و اصلاً اثری هم از او پیدا نکردند. این بچه‌ها [مرتضی قربانی و قاسم سلیمانی] پشت بی‌سیم با من شوخی می‌کردند. می‌گفتند، اگر مردی و راست می‌گویی بیا پیش ما (آن طرف کانال ماهی). و من هم واقعاً دوست داشتم بروم سری بهشان بزنم. چون دیدم با ماشین نمی‌شود، یک موتور برداشتم و از قرارگاه راه افتادم، آمدم روی پل اول کانال ماهی، آتش هم خیلی زیاد بود، فکر می‌کنم تردد ماشین تقریباً غیرممکن بود، من با موتور از روی پل اول رد شدم و رفتم روی پل دوم کانال ماهی‌گیری که جلویش یک خاکریز عصاشکل زده بودیم؛ مرتضی و قاسم آنجا داشتند دفاع می‌کردند و تمرکز بیش از هشتاد درصد ارتش عراق هم جلوی این خاکریز بود، من رفتم پیش آنها، فکر کنم نیم‌ساعتی هم پیششان ماندم و خدا رحمتش کند شهید سیف‌الله حیدرپور هم آنجا بود. من موقع برگشتن که آمدم از روی پل عبور کنم، یک لحظه موتورم خاموش شد و همین که آمدم دوباره موتور را روشن کنم چشمم افتاد به پیکر چهار شهید که کنار این پل به‌سمت ضلع شرقی یا شمالی کانال ماهی‌گیری و نزدیک به آب‌گرفتگی افتاده بودند، اما من روی پل بودم و چون موتور داشتم و حجم آتش هم زیاد بود امکان انتقال یا جابه‌جایی آنها را نداشتم. وقتی رسیدم به قرارگاه، اولین کاری که کردم یکی از این بچه‌ها را صدا زدم و گفتم من چهار تا شهید کنارة پل کانال ماهی دیدم، ببین اینها مال کدام یگان هستند ـ حدس من این بود که ممکن است از بچه‌های لشکر27 باشند ـ به یگانشان بگویید سریع بروند آنها را به عقب بیاورند. یکی، دو روز بعد درگیری‌ها در این محور تقریباً کم شد و دشمن فشارش را آورد به‌سمت دوعیجی، ازطرفی عزیز جعفری هم مجروح شده بود، آقا محسن به من گفت که عزیز زخمی شده و چون فشار سمت دوعیجی است، شما بیا فرماندهی این محور را به عهده بگیر و آقای بشردوست بیاید قرارگاه شما این دستور هم به خاطر این بود که محور کانال ماهی تقریباً تثبیت شده بود و یک وضع آرامی در این محور داشتیم. بعد از این تغییر و تحول من دیگر موضوع را فراموش کردم و زمان هم سپری شد و گذشت تا به سال 1375 رسیدیم. در این سال من با بچه‌های تفحص مرتب ارتباط داشتم و می‌رفتم کمکشان می‌کردم، حدوداً 10 سال بعد از کربلای5، و 8 سال بعد از جنگ، به بچه‌های تفحص گفتم که هر وقت خواستید از شلمچه بروید داخل، حتماً من را هم خبر کنید، دلم می‌خواهد برگردم به شلمچه و وضع منطقه را ببینم. خوشبختانه این شرایط مهیا شد و دوستان به من اطلاع دادند و رفتیم به منطقه، سوار ماشین شدیم، یک ژنرال عراقی هم همراهمان بود. این مسیر را آمدیم من گفتم که اگر می‌شود از سمت کانال ماهی‌گیری برویم، از روی این پل گذشتیم، من ناخودآگاه یادم افتاد که من چهارتا شهید اینجا دیدم، نمی‌دانم تخلیه شدند یا نه، همان‌جا به بچه‌ها گفتم یک مکثی بکنید، ماجرا را به آقای باقرزاده گفتم و خواستم پیگیری کنند و او هم قبول کرد. به راهمان ادامه دادیم و رفتیم در منطقة تنومه و از آنجا رفتیم تا طلائیه و پل طلائیه و برگشتیم. به بچه‌ها گفتم اگر خواستید یک روز اینجا تفحص کنید حتماً من را خبر کنید. بعد از یکی دو هفته ـ که ظاهراً شرایط برایشان فراهم شده بود و عراقی‌ها اجازه داده بودند تا دستگاه مهندسی وارد کنند ـ ما را خبر کردند، ما هم رفتیم و بالای سر این پل ایستادیم این دوستان شروع کردند با بیل مکانیکی کندن، تا الحمدلله رسیدیم به پیکر پاک چهار شهید. یکی، دو تا، سه تا، چهار تا شهید را بیرون آوردند. همان چهار شهیدی بودند که من در سال 1365 دیده بودم. به کمر یکی از آنها هم یک قمقمه آب بود و من آن را گرفتم تکان دادم دیدم داخل آن آب است، گفتم آقا این قمقمه مال من، با خنده گفتند باشد برای شما. قمقمه را آوردم و در یک پلاستیک گذاشتم و چفیه‌ام را پیچاندم دورش، بیشتر می‌خواستم آب داخلش تبخیر نشود، تا آمدم تهران از باب تبرک از آب استفاده کنم، من به‌محض اینکه رسیدم خانه ماجرا را برای خانواده‌ام تعریف کردم و اولین کاری که کردم قمقمه را درآوردم، هرچی تکان دادم دیدم داخلش هیچ آبی نیست، در را باز کردم دیدم خشک خشک است. حالا یا آن آب تبخیر شده بود یا به هر دلیلی هیچ آبی در داخل قمقمه باقی نمانده بود. از سال 1375 فکر می‌کنم تا سال 1388 یا 1389 این قمقمه پیشم بود، بعد آن را به باغ موزة دفاع مقدس دادم و ماجرایش را هم گفتم.\nمجید مختاری: اگر درباره عملیات کربلای5 ناگفته‌ای دارید بفرمایید.\nاحمد غلامپور: نه دست شما درد نکند. فقط در پایان لازم می‌دانم از راویان هشت سال دفاع مقدس که با صبر و حوصله این مطالب را جمع‌آوری کردند تشکر و قدردانی کنم. امروز این اسناد جمع‌آوری‌شده و تحقیقات انجام‌شده به توشه راه نسل آینده تبدیل شده است و خدا کند بتوانیم از این سرمایه دینی و ملی نگهداری کنیم و آن را همانگونه که اتفاق افتاده به نسل‌های آینده منتقل کنیم. اگر ما بتوانیم فقط واقعیت‌های جنگ را بدون کم و کاست و بدون اغراق و تحریف به نسل‌های بعدی کشور منتقل کنیم، جمهوری اسلامی را بیمه کرده‌ایم. رسالت اصلی شما راویان جنگ دیروز و محققین و نویسندگان امروز تاریخ جنگ، جلوگیری از تحریف تاریخ است و امیدوارم در انجام این رسالت موفق باشید. من از طرف همه فرماندهان دوران دفاع مقدس از زحمات شما عزیزان تشکر می‌کنم. بدون اغراق، امروز ما فرماندهان دوران جنگ، به کار باارزش شما در آن دوران پی برده‌ایم. از اینکه هنوز این سنگر مقدس (پژوهش درباره تاریخ جنگ و حفظ و نگهداری از اسناد منحصربه‌فرد آن) را حفظ کرده‌اید از همه شما سپاسگزاریم.\n* منظور نامة محسن رضایی فرمانده کل سپاه در سال 1367 بود که با ارائه آن به امام آقای هاشمی در کنار سایر نامه‌ها و مباحثی که صورت گرفت، جنگ خاتمه یافت.\n* عملیات بدر، در زمستان سال 1363 در منطقة هور انجام شد.\n* جزیرة کوچکی در رودخانة اروند.\n* آقای گلستان راننده آقای غلامپور در این دوران بود.


استرس کاری ممکن است شما به قتل – نت کرفتی\nاسترس کاری ممکن است شما به قتل\nما در سلامت روان و ميزان مرگ و مير باید یک ارتباط قوی با میزان استقلال ما در کار ما حجم کار ما و خواسته های ما و توانایی شناختی برای مقابله با آن خواسته محققان گزارش.\nکه میلیون ها نفر ادامه کار از خانه در طول همه گیر و یا ملزم به ارائه گزارش به مشاغل ضروری کارکنان بسیاری از پرسش های مطرح شده در مورد این که چگونه این شرایط کار ما تاثیر می گذارد سلامت—و نه فقط به عنوان آنها مربوط به COVID-19.\n“زمانی که خواسته های کار بیشتر از کنترل های فراهم شده توسط کار یا توانایی فرد برای مقابله با آن خواسته وجود دارد بدتر از سلامت روان خود را و بر این اساس احتمال افزایش مرگ می گوید:” اریک Gonzalez-Mulé دستیار استاد رفتار سازمانی و منابع انسانی در دانشگاه آیووا Tippie دانشکده کسب و کار و سرب نویسنده این مقاله در فصلنامه روانشناسی کاربردی.\n“ما به بررسی چگونگی کار کنترل و یا مقدار از استقلال کارکنان در محل کار و توانایی شناختی—یا توانایی مردم برای یادگیری و حل مشکلات—نفوذ چگونه کار می کنند عوامل استرس زا مانند فشار زمان یا حجم کار بر سلامت روانی و جسمانی و در نهایت مرگ,” او می گوید.\n“ما دریافتیم که کار عوامل استرس زا بیشتر احتمال دارد به علت افسردگی و مرگ به عنوان یک نتیجه از مشاغل که در آن کارگران باید کنترل کمی و یا برای افرادی که با کاهش توانایی های شناختی.”\nاز سوی دیگر محققان دریافتند که خواسته های کار باعث بهبود سلامت جسمی و کاهش احتمال مرگ هنگامی که زوج با کنترل بیشتر کار مسئولیت.\n“ما بر این باورند که دلیل این است که کنترل شغلی و توانایی های شناختی به عنوان منابع که کمک به مردم برای مقابله با عوامل استرس زا” Gonzalez-Mulé می گوید. “کار کنترل اجازه می دهد تا مردم برای تنظیم برنامه های خود را و اولویت بندی کار در راه است که کمک می کند تا آنها را در رسیدن به کار خود اهداف در حالی که افرادی که باهوش تر هستند و بهتر قادر به انطباق با خواسته های یک شغل پر استرس و کشف کردن راه برای مقابله با استرس است.”\nاین مطالعه یک پیگیری به پژوهش های قبلی این جفت ارز منتشر شده در سال 2017, که اولین مطالعه در مدیریت و روانشناسی کاربردی زمینه به بررسی رابطه ويژگیهای شغلی و مرگ و میر.\nاین محققان با استفاده از دادههای 3,148 ویسکانسین ساکنان که شرکت در سراسر کشور نماینده طولی میانسالی در ایالات متحده بررسی شده است. از کسانی که در نمونه 211 شرکت کنندگان فوت در طول 20 سال مطالعه است.\n“مدیران باید کارکنان مشغول به کار در شغل خواهان کنترل بیشتر و در کارهایی که در آن است خام به انجام این کار کاهش متناسب در خواسته. به عنوان مثال اجازه می دهد کارکنان به مجموعه اهداف خود را و یا تصمیم می گیرید که چگونه به انجام کار خود را و یا کاهش کارکنان ساعات کار می تواند به بهبود سلامت” Gonzalez-Mulé می گوید.\n“سازمان باید به انتخاب مردم بالا در توانایی شناختی برای شغل خواهان. با انجام این کار آنها را بهره مند از افزایش عملکرد شغلی مرتبط با آگاهی بیشتر کارکنان در حالی که داشتن نیروی کار سالم.\n“COVID-19 ممکن است باعث بیشتر مسائل مربوط به سلامت روان پس از آن را به ویژه مهم است که کار نمی کند را تشدید این مشکلات” Gonzalez-Mulé می گوید.\n“این شامل مدیریت و شاید کاهش کارکنان خواسته آگاه بودن از کارکنان شناختی توانایی به رسیدگی به خواسته ها و ارائه کارکنان با استقلال هستند و حتی مهم تر از قبل از همه گیر آغاز شد.”\nBethany کوک برن از دانشگاه ایلینوی شمالی است این مطالعه coauthor.\nمریخ ممکن است تحت پوشش در, عجیب و غریب, گل آتشفشان


روش کار - مجتمع چاپ و بسته بندی چیک‌پکس | تامین بسته‌بندی‌های انعطاف‌پذیر\nرویه‌های هر سازمان و ظرافت‌های به‌کارگرفته شده در روش‌های اجرایی است که خدماتش را متمایز می‌کند. ما در چیک‌پکس تلاش می‌کنیم تا رویه‌های سازمانی‌مان را به نحوی بهبود دهیم تا در سریع‌ترین زمان ممکن خدمات مورد نیاز را به مشتریان‌مان ارائه کنیم. این کار نیاز به همکاری طرفین دارد و در این مسیر مشارکتی ما مشتاقانه در کنار شماییم.\nروش کار ما شامل موارد زیر می‌باشد که در ادامه به بررسی آن‌ها می‌پردازیم:\nبررسی و آنالیز محصول\nمحصول شما ویژگی‌هایی دارد که برای بسته‌بندی بایستی مورد توجه قرار گیرند، از جمله:\nویژگی محصول ویژگی مرتبط در بسته‌بندی\nحجم محصول برای بسته‌بندی سایز بسته‌بندی\nویژگی‌های محصول از جمله میزان حساسیت به نور، رطوبت و … انتخاب لایه‌ها و متریال\nویژگی‌های محصول از جمله اسیدیته و … انتخاب روش لمینیت و لایه‌های مورد نیاز\nنیازی‌های غرفه‌آرایی انتخاب مدل پاکت\nتعداد طرح‌های هر ست سیلندر چیدمان طرح‌های هر ست سیلندر بر اساس مدل پاکت\nارزش محصول ضخامت بسته‌بندی، لایه‌های تشکیل‌دهنده\nترند بازار و رقبای عمده نوع بسته‌بندی و امکانات جانبی\nبررسی امکان خلق مزیت در بسته‌بندی استفاده از قالب‌ها یا متریال خاص\nاین فرآیند کاری به صورت مشاوره رایگان در اختیار شما قرار می‌گیرد و ما در تمامی شعب این خدمات را به مشتریان‌مان ارائه می‌کنیم.\nپس از آنالیز محصول و انتخاب پاکت با سایز و متریال مشخص، نوبت به طراحی می‌رسد.\nدر این مرحله در صورتی‌که مشتری محترم طراحی را از قبل آماده کرده‌باشد، واحد طراحی ما صرفا اقدام به خطی سازی و آماده‌سازی طرح برای خدمات پیش‌از چاپ می‌نماید.\nاما اگر مشتری برای بسته‌بندی مورد نظر طراحی نداشته‌باشد، واحد طراحی ما با مشورت ایشان نسبت به انتخاب طراح و سفارش به یکی از طراحان همکار اقدام می‌کند. پس از آماده شدن طراحی نسبت به خطی‌سازی و آماده‌سازی طرح برای خدمات پیش‌از چاپ می‌نماید.\nانتخاب تکنیک چاپ\nپس از مشخص شدن طراحی و بر اساس آنالیزهای صورت‌گرفته در مرحله تحلیل بسته‌بندی، تکنیک چاپ انتخاب می‌شود.\nدر حال حاضر چند تکنیک چاپ رایج در مجموعه‌ی ما مورد استفاده قرار می‌گیرد:\nتکنیک چاپ مشخصات\nکیفیت این تکنیک نسبت به سایر تکنیک‌ها بسیار بالاتر است.\nنیاز به ساخت سیلندر بر اساس رنگ‌های تفکیک شده طرح می‌باشد.\nزمان ساخت ست سیلندر حدودا ۲۰ روز می‌باشد.\nهزینه‌ی ساخت هر ست سیلندر متناسب با تعداد رنگ‌های طرح متغیر می‌باشد.\nمدت ماندگاری سیلندر بسیار بالا و در صورت سفارش مداوم بارها در طول سال‌ها قابل استفاده می‌باشد.\nسیلندر از دو بخش لاشه و پوسته تشکیل شده‌است. لاشه از جنس آهن و پوسته از جنس مسی می‌باشد که پس از حکاکی طرح با کروم آب‌کاری می‌شود.\nسیلندر قابل اصلاح می‌باشد، اما باید کل لایه‌ی پوسته تراشیده شود و این مستلزم صرف زمان و هزینه اصلاح می‌باشد.\nکیفیت این تکنیک در حال حاضر مقبول نظر بسیاری از تولید‌کنندگان می‌باشد.\nنیاز به ساخت کلیشه در این تکنیک می‌باشد.\nدر حال حاضر با ساخت کلیشه‌ی HD و Super HD کیفیت‌های بالاتری در دسترس است.\nصرف زمان و هزینه‌ی کمتر نسبت به روش سیلندرسازی این روش را برای کارهایی که سرعت بالاتری نیاز دارند مقبول می‌سازد.\nکلیشه‌های این تکنیک پس از چند بار چاپ مستهلک می‌شوند.\nمعمولا منظور از تکنیک چاپ محدود استفاده از چاپ سیلک و طلاکوب می‌باشد.\nاین تکنیک بیشتر روی پاکت‌هایی از جنس کاغذ کاربرد دارد.\nبرای کارهای آزمایشی و تیراژ محدود گزینه‌ی مناسبی است.\nبرای استفاده از این تکنیک باید کلیشه ساخت. اما هزینه‌ی کلیشه‌اش پایین است.\nهزینه‌ی این روش بر اساس ضرب چاپ محاسبه می‌شود.\nمرحله‌ی سفارش‌گذاری، مرحله‌ی مذاکره و بررسی ابعاد مالی پروژه‌ی بسته‌بندی مشتریان محترم است.\nدر این مرحله پیش‌فاکتور صادر شده و پروژه به واحد مالی ارجاع می‌شود.\nپس از انجام امور مالی، ساخت سیلندر و تهیه‌ی مواد اولیه‌ی مورد نیاز آغاز می‌شود.\nبنابر توافق صورت‌گرفته با مشتری، چاپ می‌تواند با نظارت ایشان صورت پذیرد.\nمرحله‌ی چاپ در تکنیک‌های روتوگراور یا فلکسو روی لایه‌های پلی‌استر یا OPP صورت می‌پذیرد. (چاپ روی لایه‌ی CPP برای رول‌های تک لایه انجام می‌شود.)\nپس از چاپ روی لایه‌ی مورد نظر و از آنجاییکه این تکنیک‌ها چاپ از پشت می‌باشند، پس از خشک شدن لایه‌ی چاپ شده وارد لمیناتور می‌شود و با لایه‌ی مورد نظر که بسته به نوع سفارش می‌تواند پلی‌اتیلن، OPP متالایزد، CPP، آلومینیوم، کاغذ، پلی‌آمید و … باشد لمینیت می‌شود.\nقابل ذکر است لایه‌ی داخلی تمامی پاکتهای آماده‌ی تولیدی ما پلی‌اتیلن Food Grade می‌باشد.\nتکنیک لمینیت به‌کارگیری شده توسط ما، Dry Laminate با استفاده از حلّال‌های Food Grade می‌باشد. (تفاوت قیمت حلال‌های غیرغذایی و غذایی زیاد می‌باشد و ما با حفظ تعهد نسبت به سلامت مصرف‌کننده‌ی نهایی تنها از مواد اولیه‌ی Food Grade استفاده می‌کنیم.)\nبرش و تحویل لفاف\nپس از لمینیت، و قرار گرفتن لفاف در Oven، در صورت موافقت واحد QC (کنترل کیفیت)، لفاف جهت برش به ابعاد سفارش شده به واحد برش می‌رود تا مطابق سفارش روی بوبین‌های استاندارد بارگذاری شود.\nاگر سفارش لفاف باشد، پس از برش و انجام امور مربوط به خروج انبار به محل کارخانه‌ی مشتری ارسال می‌گردد و اگر سفارش پاکت آماده باشد، جهت تولید پاکت به واحد تخصصی پاکتسازی تحویل داده می‌شود.\nدر مرحله‌ی ساخت پاکت، مطابق فرم سفارش مشتری، قالب‌ها (در صورت نیاز اختصاصی) تنظیم می‌شوند و سپس فرآیند ساخت پاکت با ماشین‌آلات تمام اتوماتیک آغاز می‌شود.\nدر صورت نیاز مشتری می‌تواند نمونه‌های اولیه‌ی تولید را در اختیار داشته باشد تا نسبت به تایید فرآیند کلی اقدام نماید.\nهنر ما در این بخش، تولید پاکتهایی مطابق سفارش شماست. سعی می‌کنیم کمترین خطا را در این کار داشته باشیم تا شما از سفارش‌تان لذت ببرید.\nنصب انواع پانچ مانند دسته، هنگ اوت کلاه‌مکزیکی، دور گرد کردن پاکت و … از جمله امور مربوط به این مرحله است.\nانجام خدمات جانبی از جمله نصب One way gas valve برای پاکت‌های قهوه، نصب دسته‌ی پلاستیکی و دایکات در این مرحله صورت می‌پذیرد.


موضوع: "توصیه های سلامتی" - مدرسه علمیه الزهرا (س) نصر تهران\nلطفاً به کارم، کار داشته باش!\n10 آبان 1395 توسط الزهرا (س) نصر\nفرقی نمی‌کند چند ساله باشی، چه کاره باشی، دیپلم داشته باشی یا دکترا، زن باشی یا مرد، سالم باشی یا بیمار، و موفق باشی یا شکست خورده. هر کسی که باشی به کسی یا کسانی نیاز داری که برایشان با بقیه تفاوت داشته باشی. کسی یا کسانی که به تو توجه نشان بدهند و از کنار خودت و دلت بی‌تفاوت رد نشوند. خلاصه‌اش این می‌شود که تو هم مثل همه آدم‌های روی این زمین، نیاز داری که کسی یا کسانی نسبت به تو با‌تفاوت باشند، نه بی‌تفاوت! حالا که این‌گونه است از تو یک سؤال هم دارم: خودت نسبت به خانواده‌ات چقدر باتفاوت هستی؟\nچند سال قبل در یک مرکز درمانی بیماران مبتلا به سرطان روی یک روش روان‌درمانی گروهی برای بهبود افسردگی بیماران کار می‌کردم که با یک پیشنهاد جالب از طرف بیماران مواجه شدم. بیماران درخواست کرده بودند که بعد از این جلسات، برایشان جلساتی گذاشته بشود که دور هم بنشینند و از حرف‌های نگفته‌شان برای هم بگویند. با خودم فکر کردم که لابد این حرف‌ها راجع به بیماری و فرآیند درمان خواهد بود اما وقتی این جلسات به جریان افتاد، دیدم که حدود 10 درصد حرف‌های آن‌ها از جنس غده و شیمی‌درمانی و… است و 90 درصد بقیه، حرف‌هایی با همسر و فرزند و پدر و مادر و خواهر و برادر است که گرچه خیلی هم پیچیده و سنگین نیستند، اما چون گوشی برای شنیدنشان نبوده، ناگفته باقی مانده‌اند. وقتی داستان هر یک از این افراد را چند گام عقب و جلو کردیم، رسیدیم به اتفاقاتی که خواسته یا ناخواسته از جانب آن‌ها سر زده بود و اطرافیانشان را به این نتیجه رسانده بود که رسماً اعلام کنند «دیگر کاری به کارت نداریم».\n19 مهر 1395 توسط الزهرا (س) نصر\nانگار باید تاسوعا را هر روز نوشت ،خواند و تکرار کرد ..عصر تاسوعا را هر روز با عباس باید تکرار کرد.امانی که امانی جز شقاوت نداشت .به راستی کدام امان ،امانمان می دهد در دار دنیا و آخرت …آیا باقی ماندن در لباس جان به معنای همیشه ماندن است ؟!!\nروزی که عباس شمر را لعنت کرد وامان نامه را بر سر او کوبید گویی امانی از شر شیطان گرفت …قراری که هنوز بی قراری شیطان را پایان نداده است.\nاینجا عصر تاسوعا است و عباس در میدان پاسداری از ولایت دست که نه جان را پیشاپیش به میدان آورده است .ولایتمداری عباس خورشید عاشورا است .وفایی که هر روز وفاداری می کند به خدا.شاید لحظه ای که علی بن ابیطالب (ع) بر دستان نوزاد ام البنین بوسه زد، بوسه ای به پاداش ولایتمداری عباس بود که از لب مولای مردان بر دست مولای وفاداران زده می شد …\nتاسوعا تکرار هر روز ولایت است .گویی شمر مولود هر روز جهان است و این عباس است که می گوید این مولود خوش خبر نیست .مولودی زاییده شیطان برای شکستن و خمودگی ولایت …تاسوعا حرف دل خداست که از زبان عباس بر امان نامه ای جاری می شود که لعنت خدا را به دنبال دارد…عباس از طاعت ملعونانی سر باز می زند که قهر زمین و آسمانند …\nعباس ولایتی را پرچمدار است که نماد ولایت دیروز و امروز و فردای جهان است .این تاسوعا هر روز تکرار شده است در لابه لای سجاده زین العابدین (ع) و نجواهایی که امان از دل یزیدیان و امویان گرفت تا اینک که امام عصر در غیبت شاهد و ناظر امان نامه هایی است که به دست شیعیانش می رسد…آیا عصر تاسوعای عباس را می توان از یاد برد؟آن سعادتی که در مچاله کردن امان نامه آنچنان به عباس آبرو بخشیده که اینک نام او طراوت ذکر حسین است وقتی که بغض ها میشکند بی اسم عباس اشکها جاری نمی شوند….این امان نامه ها و شمرها باید باشند تا آبروداران و وفاداران از جرگه دنیا پرستان و شمر مداران جدا شوند …\nاینک تاسوعا می گوید من هر روز سرنوشت شما هستم ..تاسوعا را باید در زندگی رقم زد آن چنان که عباس صفا را در وفا رقم زد…یادمان باشد تاسوعا و عباس رمز بقایی است که هزاران سال است صفای عباس را جاودانه کرده است.ولایتمداری تنها پیامی بود که عباس در عصر تاسوعا به همه دورانها داد تا مردمان بدانند شمرها همیشه هستند و امان نامه ها رنگارنگ تر و پر طمطراق تر چنان بزک می کنند طمع آدمی را تا روزی که چون عمر سعد بهره ای نه از دنیا بماند نه آخرت…پس تاسوعا را هر روز تکرار باید کرد تا امان نامه ها راه به سوی جهنم ببرند و ولایت همچنانی بماند که عباس خواست با دست و دیده و جان آن را ماندگار کند.\n4 عمل برای بی نیازی از پزشک\n03 تیر 1392 توسط الزهرا (س) نصر\nامير مؤمنان على بن ابى طالب (علیه السلام) بفرزندش حسن فرمود:\nپسر جانم چند خصلت به تو ياد ندهم كه بواسطه آنها از طب بى نياز شوى؟\nعرض كرد چرا يا امير المؤمنين؛ فرمود:\n1. تا گرسنه نباشى دست به خوراك دراز مكن،\n2. تا هنوز رغبت به خوردن دارى دست از غذا بکش ،\n3. هر چه مي خورى خوب بجو،\n4. چون خواستى بخوابى قضاى حاجت كن،\nچون اين چهار را بكار بستى از طب بى نياز مي شوى.\nمنبع :خصال-ترجمه كمرهاى- جلد 1- صفحه 215\nطبيبي از كشوري به قم آمد و از خادم آيت الله بروجردي درخواست كرد از آيت الله بخواهيد تا ساعاتي را در كنار ايشان باشم، زيرا من در حال تحقيقم كه چرا عمر مراجع تقليد اينقدر بالاست\nخادم از آقا وقت گرفت و ايشان از هنگام نهار به بعد را اجازه دادند.\nهنوز غذاي آقا تمام نشده بود كه طبيب بلند شد و بيرون آمد.\nخادم گفت : مگر نمي خواستي تحقيق كني؟\nطبيب گفت : چرا ، تحقيقم تمام شد .\nخادم گفت : چطور؟\nطبيب پاسخ داد: راز طول عمر ايشان اين است كه غذا را زياد مي جوند . من غذايم تمام شد و ايشان هنوز در حال جويدن لقمه ي دوم بودند.\nفست فود از هوش تان می کاهد\n01 بهمن 1390 توسط الزهرا (س) نصر\nمتخصصان تغذيه دانشگاه آكسفورد دريافتند كه خوردن همبرگر، كباب‌هاي آماده، چيپس و\nديگر مواد غذايي داراي چربي زياد مي‌تواند در كاهش عقل و هوش آدم‌ها مؤثر باشد.\nاين متخصصان با انجام آزمايش‌هايي روي موش‌ها به اين نتيجه رسيدند كه در نزديك به 10 روز مصرف فست فود، حافظه كوتاه مدت فرد آسيب مي‌بيند و تاثير بد در كاركرد ذهني او بر جا مي‌گذارد.\nخوردن انواع فست فود توان تحرك و فعاليت را كاهش مي‌دهد. دانشمندان از چنين پيامدهايي با عبارت «خماري ناشي از چربي بالا» ياد مي‌كنند.\nگروهي از محققان بيولوژيست هم مي‌گويند نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد كه آن چه مي‌خوريم چگونه در نحوه كار بدن اثر مي‌كند.\nاندرو موراي (محقق) معتقد است غذاهايي كه غربي‌ها مصرف مي‌كنند سرشار از چربي است كه منجر به چاقي، ابتلاي به بيماري ديابت و تهديد سلامت بدن در درازمدت مي‌شود.\nمیم . اصغر پور\n19 دی 1390 توسط الزهرا (س) نصر\n17 دی 1390 توسط الزهرا (س) نصر\nاگر فردی بیش از 3 بار در هفته از این خوراكی‌ها استفاده كند این خطر تا 42 درصد هم افزایش پیدا می‌كند….\nخوردن بیسکویت برای زنان ممنوع! زنانی كه بیش از 3 بار در روز بیسكویت می‌خورند با احتمال بیشتری ممكن است به سرطان رحم دچار شوند.\nدانشمندان متوجه شدند مصرف مداوم بیسكویت و كیك به‌طور قابل توجهی خطر ابتلا به سرطان رحم را افزایش می‌دهد. دانشمندان معتقدند، شكر زیادی كه در این خوراكی‌ها به كار رفته به چند طریق ممكن است باعث ابتلا به سرطان شود.\nدر مرحله اول، وارد شدن مقادیر زیاد شكر به بدن باعث افزایش ترشح هورمون انسولین می‌شود.\nاین هورمون باعث تحریك رشد سلول‌ها در رحم شده و فرد را در معرض ابتلا به سرطان قرار می‌دهد.\nاز سوی دیگر شكر اضافه، ترشح هورمون استروژن را هم افزایش می‌دهد كه این عامل هم در رشد هورمون‌های سرطانی نقش زیادی دارد.\nزنانی كه 2 یا 3بار در هفته بیسكویت می‌خورند با احتمال 33 درصد بیشتر از دیگران ممكن است به سرطان رحم دچار شوند.\nاگر فردی بیش از 3 بار در هفته از این خوراكی‌ها استفاده كند این خطر تا 42 درصد هم افزایش پیدا می‌كند.\nبه اعتقاد دانشمندان داشتن وزن متعادل و ورزش كردن بهترین راه برای كاهش خطر ابتلا به سرطان رحم است.\nمتاسفانه امروزه خانواده‌ها محصولات شیرین و شكر زیادی را در رژیم غذایی خود گنجانده‌اند كه این موضوع عواقب زیادی برای سلامت آن‌ها به همراه دارد.\nنکات پزشکی جالب\n10 دی 1390 توسط الزهرا (س) نصر\nوقتي سيب زميني را بصورت پخته از آتيش بيرون مي آوريد ظرف يک ساعت در معده هضم خواهد شد.\nسيب زميني آب پز ظرف 4 ساعت هضم ميشود و سيب زميني سرخ کرده ظرف 12 ساعت نصفش هضم و نصفش از طريق معده اخراج خواهد شد.\nقابل توجه پدر مادرهايي که به بچه بيچاره چيپس ميدهند و شب طفل بيچاره موقع خواب بايد صد دفعه اين پهلو و آن پهلو شود تا در آخر سم حاصل از اين چيپس جذب بدنش شود!\n19 آذر 1390 توسط الزهرا (س) نصر\nسیاهی دور چشم را یک صفت ارثی غالب می باشد فاکتورهای محیطی موجب تشدید این مشکل در افراد می شود و بیخوابی، خستگی های مکرر و مداوم، بیدار ماندن زیاد این مشکل را در افراد تشدید می کند.\nسیاهی دور چشم مشکلی است که بیماری محسوب نمی شود و در واقع یک صفت ارثی غالب است و اگر یکی از والدین به این مشکل دچار باشند معمولا نصف فرزندان آن خانواده نیز به این مشکل دچار می شوند اما در برخی از مواقع نیز والدین دچار سیاهی دور چشم نیستند اما فرزندان آنها دچار این مشکل هستند. تیرگی دور چشم درجاتی دارد و باید گفت افرادی که دارای پوستی تیره هستند معمولا تیرگی دور چشم آنها بیشتر است اما سیاهی دور چشم افرادی که پوست روشنی دارند کمتر است. نکته مهمی که باید به آن توجه کرد این است که فاکتورهای محیطی موجب تشدید این مشکل در افراد می شود و بیخوابی، خستگی های مکرر و مداوم، بیدار ماندن زیاد این مشکل را در افراد تشدید می کند. سیاهی دور چشم علل مختلفی دارد و گفته می شود مشکلات رنگدانه ای پوست و زیاد بودن رنگدانه های دور چشم یا عروق خونی موجب سیاهی دور چشم می شوند. به دلیل اینکه معمولا سیاهی دور چشم ارثی است درمانی برای رفع آن وجود ندارد و ادعا شده است که مصرف برخی کرم ها تیرگی دور چشم را از بین می برد اما باید گفت اثرات کوتاه مدتی داشته و به طور کامل این مشکل را برطرف نمی کند و توصیه می شود افراد از عینک آفتابی جهت محافظت از چشم و پوست اطراف چشم و پلکها استفاده کنند و از مرطوب کننده های دور چشم و پلک ها استفاده کرده و با تنظیم خواب و استراحت به موقع و ترک سیگار می توان از تشدید سیاهی دور چشم جلوگیری کرد.\nم . اصغر پور\n13 آذر 1390 توسط الزهرا (س) نصر\nساعت دو بعدازظهر است و نمی‌توانید چشم‌هایتان را باز نگه دارید. از سر کار به خانه آمده‌اید و انرژی لازم برای درست کردن شام را هم ندارید. تلفنی با دوستتان مشغول صحبت هستید اما واقعاً توجهی به حرفهای او ندارید. احساس می‌کنید باید کمی چرت بزنید.\nم. اصغر پور


شهید شاهرخ ضرغام - رسانه خبری، علمی و فرهنگی رزمندگان | رسانه خبری، علمی و فرهنگی رزمندگان\nشهید شاهرخ ضرغام معروف حر انقلاب ، در تاریخ دی ماه سال ۱۳۲۸ در شهر تهران در محله کوکاکولا به دنیا آمد. شاهرخ از کودکی از جثه ای قوی برخوردار بود اما زورگو نبود. یک بار آموزگارش توی گوشش زد و او هم او را کتک زد و اخراج شد.\nاز آن پس به پیگیری ورزش کشتی پرداخت. مادرش در جوانی با محمد کیان پور کارمند راه آهن ازدواج کرد که برای کار با هم به آبادان رفتند. در آنجا شاهرخ با محراب شاهرخی فوتبالیست خوزستانی دوست شد و پس از سه سال که به تهران برگشتند سراغ کشتی رفت. تا سال ۱۳۵۵ درگیر کشتی بود.\nشهید ضرغام کشتی گیر قدری بود و از هیکل درشتی بر خورد دار بود. شاهرخ در اولین حضوری که در مسابقات کشتی فرنگی داشت ، قهرمان جوانان تهران در دستهٔ صد کیلو شد و در سال ۱۳۵۰ در دستهٔ فوق سنگین جوانان کشور ، قهرمان شد و سپس در مسابقات کشتی آزاد شرکت کرد و نایب قهرمان شد. بعد نیز در سال‌های بعد نایب قهرمان کشتی فرنگی بالای صد کیلوی کشور شد. شاهرخ در مسابقات کشتی سامبو ، قهرمان جوانان تهران در دستهٔ سنگین وزن شد. شاهرخ همچنین در کنار کشتی در کاباره مشغول به کر بود.\nسید مجتبی هاشمی، فرمانده جنگهای نامنظم دفاع مقدس گردانی به اسم فداییان اسلام درست کرده بود که دارای چندین گروهان به نام های شیران درنده، عقابان آتشین و آدمخوارها بود که گروهان آدمخوارها پر بود از گنده لاتها و اراذل و اوباش و خلافکارهای شهرهای مختلف کشور. مجید گاوی، مصطفی ریش، حسین کره ای، علی تریاکی و اصغر شعله ور که هر کدام پرونده ای قطور در ارتکاب انواع خلافکاریها از جمله قتل، زورگیری، دزدی و اعتیاد داشتند با اشتیاق فراوان دوست داشتند عضو این گروهان شوند. شاهرخ ضرغام، فرمانده گروهان هم برای محک زدن دل و جرات تک تک آنان، ماموریت یورش به قلب نیروهای بعثی و آوردن درجه و اسلحه فرماندهان نظامی عراقی را تعیین می کرد اما اکثر این نیروها برای اثبات خود به شاهرخ خان با سر و گوشهای بریده فرماندهان بعثی نزد فرمانده بر می گشتند.\nشهید سید مجتبی هاشمی راد ۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۰ 130 بازدید\nشهید خلبان جواد فکوری ۲۷ فروردین ۱۴۰۰ 1006 بازدید\nشهید سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد ۲۱ فروردین ۱۴۰۰ 1678 بازدید\nشهید حمید باکری ۱۹ فروردین ۱۴۰۰ 2065 بازدید\nشهید مصطفی چمران ۱۴ فروردین ۱۴۰۰ 2824 بازدید\nشهید محسن حاجی بابا ۰۹ فروردین ۱۴۰۰ 3363 بازدید