آهنیان: بحث امروز ما در مورد اتحاد است. قبل از هر چیز مقدمه‌ای را به عرض می‌رسانم. شاید این بحث دو تا سه جلسه را به خود اختصاص دهد. فکر کردم برای یک بار هم که شده، در موضوع اتحاد و همکاری در سطح جامعه سیاسی ایران، مقداری به ژرفناها برویم و به یک توافق مشخصی، چه از نظر تئوری و نظری و چه به لحاظ عمل سیاسی، برسیم.\nقبل از هر چیز یادآوری می‌کنم که در این بحث هر جا که کلمه اتحاد را بکار می‌برم، صرفاً به مفهوم یک فرایند (Process) هست که در ادامه بحث به آن اشاره خواهد شد. اگر منظور از اتحاد نوع دیگری از آن مانند جبهه، ائتلاف، همبستگی و غیره باشد، بطور مشخص با پسوند یا پیشوند به آن اشاره خواهد شد.\nوارد مقدمه بحث می‌شوم. سعی خواهم کرد که بحث را در سه گفتار جداگانه در سه جلسه دنبال کنیم. رفرنس‌ها و منابعی را که به عنوان مرجع برای این بحث به آن مراجعه اجمالی کرده‌ام، به یک تاریخچه حداقل صد ساله یا شاید بیشتر بر می‌گردد. از جنبش ضد خشونت گاندی گرفته تا جنبش‌های اجتماعی شهروندی حقوق سیاهپوستان در آمریکا (مارتین لوتر کینگ) و پس از آن انقلاب‌های کلاسیک قرن‌های نوزده تا میانه قرن بیست و تا انقلاب‌های رنگی در جوامع بلوک شرق پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و پس از ان تحولاتی که به عنوان بهار عرب، در کشورهای عربی شروع شده و طبیعتاً در این فاصله جنبش سبز ایران هم قرار دارد. منبع مهم دیگر پنجاه تا شست مقاله از نوشتارهای زنده یاد استاد همایون است که از آنها به عنوان مرجع به هیچوجه نمی‌توان گذشت.\nبخش اول از گفتار نخست در مورد همرایی یا اتحاد به عنوان یک فرایند است. یک فرایند دینامیک با گسترش عمودی و افقی و تصاعدی در سطح ملی با یک نقشه راه مشخص و مرحله‌ای. در این مورد بحث خواهیم کرد که رابطه دیالکتیکی اتحاد- به عنوان یک فرایند- با جنبش‌های اجتماعی در چهارچوب نظریه فوروم جنبش‌های مدرن اجتماعی یا تئوری جویبارهای همسو و مهمتر از آن بر زمینه کارزارهای مشخص اجتماعی - که هویت و ماهیت و ابعاد اتحاد را در ادامه راه مشخص، پایدار و مؤثر خواهد کرد- چگونه است و چگونه به پیش می‌رود.\nپس از آن نگاهی خواهیم داشت به آسیب‌شناسی تاریخی مقوله اتحاد در جامعه سیاسی ایران و اینکه ما چه اتحادهای موفقی داشتیم و ناموفق‌ها چگونه بودند تا بتوانیم عوامل تعیین کننده تئوریک و سیاسی – عملی را کمی غربال کنیم و به نقاط مشترکی دست بیابیم.\nبخش بعدی، بحثی خواهد بود در مورد ضرورت و مشروعیت اتحاد که اصولاً چرا باید به دنبال یک اتحاد به عنوان یک فرایند رفت و مشروعیت آن از کجا و به چه صورت کسب خواهد شد.\nسپس به پیش شرط‌ها و زمینه‌هایی که اتحاد بر پایه آن توجیه و عملی می‌شود می‌پردازیم و در همین بافتار است که امکان یا عدم امکان و همچنین امکانات و resource های اتحاد ،آشکار می‌شود.\nبخش آخر از گفتار نخست به سنجه‌ها و شاخص‌ها یا معیارها و محک‌هایی می‌پردازد که برای تعیین مبانی مشخص و بنیادی اتحاد به آن نیاز داریم. این نکته از آن نظر مهم است که تا کنون مبانی مهم ولی مختلفی به عنوان اولویت‌ها در ارائه مبنای اتحاد، از سوی نیروهای سیاسی ایرانی ، منطقه‌ای و جهانی در یک قرن اخیر مطرح شده است و هر گروه از مبانی به ساختارهای مربوطه و متفاوتی از اتحاد انجامیده است که زیر چتر آن اولویت‌های مشخص قرار گرفته است . از این رو، بازار آشفته‌ای به لحاظ نظری در این زمینه انباشته شده است. این که پایه‌ها و بتون‌آرمه زیرین مبانی اتحاد چه باشد، یک مبحث بسیار چالش‌آور و مورد اختلاف بوده و بنا بر این فکر کردم شاید بهتر باشد که ما ابتدا شرایط احراز صلاحیت یک کاندید مبنای اتحاد را بحث کنیم تا سپس بتوان بر پایه آن، به یک روش درست برای غربال و گزینش مبانی پیشنهادی، دست یافت. در همین روند است که وجوه اختلاف و تمایز از وجوه اشتراک و عام تفکیک شده، اهداف و چشم‌انداز اتحاد نیز روشن می‌شود . همچنین می‌توان گروهی از این مبناها را به عنوان اصول راهنما در ذیل و سایه مبانی اتحاد قرار داد. یعنی اگر مبانی را به عنوان یک زمین استوار که بر روی آن اتحاد ملی بنا شود فرض کنیم، اصول راهنما مانند ستون‌های برافراشته است که در چهارچوب و میانه آنها، بدنه اتحاد با ترکیب نیروها، استراتژی‌ها، تاکتیک‌ها، نقشه راه و غیره تعریف و تعیین خواهد شد. بنای اتحاد را نمی‌توان در بستر خشک یک رودخانه ، بر دهانه یک آتشفشان یا بر ریگ‌های روان شن‌زار نهاد. باید بنا محکم و بستر آن مطمئن باشد. این فشرده‌ای از بخش‌های مربوط به گفتار نخست بود. گفتار دوم در جلسه آینده بخش‌های زیر را در بر می‌گیرد:\nنیروهای تشکیل دهنده اتحاد ، ساختار اتحاد و برنامه اتحاد ، مدیریت سیاسی اتحاد و اسناد یک وفاق ملی که بر بستر این مقدمات گسترده است. این اسناد باید بر پایه آن مبانی و اصول راهنمای مشخص باید باشد. آیا در جنبش‌های جهانی یک دو قرن اخیر چه اسنادی را می‌توان به صورت وجوه مشترک در زمینه مبارزاتی و حقوق بین‌الملل ثبت شده در تاریخچه جنبش‌ها یافت؟ این‌ها را برگزینیم بدون اینکه وارد اختلافات جامعه اپوزیسیونی خودمان بشویم.\nپس از آن نقشه راه مطرح است یعنی این فرایندی که گفته شد چگونه مرحله به مرحله و از چه منزل‌گاه‌هایی می‌گذرد و در همین روند است که استراتژی‌ها ، تاکتیک‌ها و ابزارهای کار سیاسی در چهارچوب مبانی و اصول راهنما گزیدار می‌شوند. ضرورت ارائه یک برنامه گذار علنی، شفاف و توافق شده هرچند در نیمه جزئیات آن ، بخشی انکار‌ناپذیر و بسیار مهم از نقشه راه است که در فقدان آن ، فرایند اتحاد ابتر و سترون می‌ماند و چه بسا به تاراج و کجراهه می‌رود. حتی توافق بر کلیات برنامه دوران پس از گذار نیز - برای واکسینه کردن آینده در برابر چرخه تاریخی باز تولید استبداد- ضروری است . این که سرعت فرایند اتحاد چگونه تنظیم شود - بگونه‌ای که محتوای اتحاد در یک سرعت نامتناسب قربانی فُرم و شکل آن نشده و به نتیجه نهایی برسد، از نکات ظریف و تعیین کننده است.\nدر گفتار سوم در جلسه سه، یک جمع‌بندی و ارائه پیشنهادات مشخص با کمک دوستان خواهیم داشت و نهایتاً اینکه رویکرد حزب مشروطه ایران به عنوان حزب راست میانه (لیبرال – دمکرات) در زمینه فرایند اتحاد چگونه باید باشد و فکر می‌کنم که خوب است در پایان بحث گفت و گویی هم در مورد چگونگی یک مکانیزم مراقبت دائمی از فرایند اتحاد داشته باشیم.\nاینکه ما اتحاد را به عنوان یک فرایند نگاه کنیم، یعنی چه؟ از زنده یاد همایون یک واژه بسیار خوبی در نوشتارها وجود دارد و آن کلمه همگرائی استراتژیکconvergence - در برابر دور شدن از یکدیگر divergence به معنای گریز به پیرامون و نه به مرکز- در مفهوم یک پروسه دینامیک و تدریجی برای رفتن به سوی یک همبستگی ملی و در نهایت رسیدن به یک بدیل و جایگزین باورپذیر، می‌باشد. من بیانی رسا‌تر و بهتر از این در نظریه‌های تبیین فرایند اتحاد، نیافتم. این فرایندبه عنوان مجموعه‌ای از دگرگشت‌ها و فراشد‌های به هم پیوسته،از مراحل زیر تشکیل می‌شود:\nنخست یک دیالوگ که بخش بزرگترآن تا کنون در عرصه عمومی و جامعه سیاسی ایران انجام شده و بویژه زمینه‌های ذهنی آن در جامعه ایران به طور مشخص و تقریباً قطعی وجود دارد.\nمرحله بعدی رسیدن به یک همرایی بر پایه آن دیالوگ است که سپس به همکاری و در فاز بعدی وارد مرحله همبستگی یاsolidarity - وجه تمایز جنبش‌های اجتماعی مدرن هزاره سوم از انقلابات کلاسیک - می‌شود. این همبستگی در روند یک مبارزه عملی که در واقعیت‌های ملموس زندگی مردم زیسته می‌شود و در ارتباط با شبکه‌ها و پایگان‌های اجتماعی و خورده جنبش‌ها بر زمینه جنیش سراسری، نهایتاً به یک اتحاد فرا می‌روید. این اتحاد در چهره بیرونی خود را به صورت یک جایگزین یاآلترناتیو ابراز می‌کند. منظور من این است که آلترناتیو‌سازی به هیچ وجه نه تنها جایگزین اتحاد نیست که حتی هدف اولیه یا میانی در فرایند اتحاد نیز نمی‌باشد. آلترناتیو در انتهای کار قرار دارد و مصرف اصلی و موقت آن هم برای دوران گذار و برخی مقدمات پس از آن است. آلترناتیو را نمی‌توان در آغاز و یا به جای اتحاد نهاد تا چه رسد به آن که جاو نقش پیکار سیاسی مردمی یعنی مبارزه را اشغال کند.\nبخش بعدی گفتار نخست در مورد ضرورت و مشروعیت اتحاد است. ما چرا به یک اتحاد نیاز داریم؟ آیا امروز با چه شرایطی مواجه هستیم که این امر را ضروری می‌کند؟ ضرورت به معنای یک کرونیزم زمانی یا به هنگامی در شرایط مشخص امروز که قابل چشم‌پوشی نبوده و برگشت‌ناپذیر است. در این خصوص نکته اول این است که اکنون در صحنه بین‌الملل، بویژه در منطقه خاورمیانه و با توجه به روند تاریخی جنبش‌هایی که در طول یک قرن به ویژه در دو سه دهه اخیر در نقاط مختلف دنیا بوده، روشن شده است که هم جامعه جهانی و قدرت‌های مطرح بین‌المللی - که ناگزیر به منافع مشخص خویش می اندیشند و در یک موازنه متغیر و پیچیده در هر دوران خاص قرار دارند- و هم حکومت‌های استبدادی حاکم، از هر دو سو بطور انکارناپذیر و قاطع تحت تأثیر فرایند اتحاد به ویژه در دگرگشت همبستگی ملی قرار دارند. یعنی این نهایتاً مردم هستند که نقش تعیین کننده دارند. امروز در صحنه جهانی و بطور مشخص در مورد ایران، بسیاری در انتظار یک بدیل معقول و باورپذیر و واقعا مؤثر هستند. باید باز مراجعه کنیم به ده‌ها نوشتار زنده یاد دکتر همایون در مقوله همگرایی از جمله نوشتار "مکتب تازه مبارزه" که ناظر بر اصول مبارزه است. وضعیت بسیار خطرناک و حساسی که امروز ما با آن روبرو هستیم، به ویژه پس از تحریم بانک مرکزی و نفت که بزودی قابل اجرا می‌شود، ما در مورد ایران به طور مشخص با عواقب فروپاشی کشور پس از خلاء قدرت مواجه هستیم. این می‌تواند به هر یک از سناریو‌های آنارشی، تجزیه و بقا یا بازتولید استبداد بیانجامد.\nاینجاست که ضرورت قطعی حق تعیین سرنوشت ایرانیان توسط مردم ایران معنای بود و نبود می‌یابد. ایران در غیاب یک آلترناتیو ملی، بناچار در چنبره سناریو‌های فوق و چرخه باطل تاریخی گرفتار می‌شود زیرا آلترناتیو‌ها و گزینه‌های تحمیلی و سلبی بر فرایند اتحاد و گفتمان اصیل و تاریخی جنبش مردمی، مسلط خواهد شد. بویژه که امروز از یک سو پس از صد سال و شاید به تعبیری بهتر، پس از سه دهه، تاکنون تا این اندازه منافع جهانی و منافع ملی ایرانیان، به نفع جنبش مردمی بهم گره نخورده بود و از سوی دیگر به لحاظ ذهنی و عینی هم زمینه‌گذار به یک دموکراسی پایدار و حقوق بشر در ایران، هرگز آماده‌تر از اکنون نبوده است. از این روی با یک فرصت تاریخی تکرارناپذیر روبرو هستیم.\nنکته دیگر، سرعت افزاینده تحولات، چه در درون ایران و چه در بیرون است. بطوریکه نمی‌توان بیش از این آغاز فرایند اتحاد را به تاخیر افکند. عامل زمان تعیین کننده شده. جنبش سبز در درون ایران به رکود نسبی و دشواری‌های روزافزون در سربالایی‌های مبارزه رسیده و احتیاج به پشتیبانی - و نه جایگزینی- فوری دارد. البته دشواری‌ها در چهارچوب محدودیت‌ها و ظرفیت‌های موجود است. همه به این نتیجه رسیده‌اند که هیچ نیرویی به تنهایی قادر به سرنگونی نیست و اگر هم باشد به یک دموکراسی آینده‌دار و پایدار نخواهد انجامید. از سوی دیگر در جامعه ایران خواست افزاینده تغییر با برکناری و سرنگونی جمهوری‌اسلامی - پس از به بن بست رسیدن اسلام سیاسی و اصلاحات-اکنون ضرورت یک آلترناتیو را بیش از پیش بارز کرده است. باید به خواست قاطع ،روشن و فوری مردم برای تغییر پاسخ داد. در دهه‌های قبلی چون گفتمان اصلاحات به دلایلی غالب بود، اگر هم کسانی در اپوزیسیون به امر سرنگونی می‌اندیشیدند، در تطبیق و هماهنگی با خواست اکثریت مردم ایران به گونه‌ای شفاف و علنی و فریاد شده نبود. جنبش سبز این فریاد را آشکارا بر کشید.\nدر فقدان اتحاد و نهایتاً یک آلترناتیو،این خطر هست که نظام جمهوری‌اسلامی در قالب یک پروژه شبه اصلاحات، خود جانشین خود شود. این از آن نظر قابل توجه است که جناح‌هایی در داخل حکومت هستند که از امکانات گسترده و منسجمی برخوردارند که در مقایسه با محدودیت‌ها و برخی پراکندگی‌ها در صفوف جنبش، دست بازتری دارند. برای ایجاد یک مدیریت سیاسی در مبارزه مردمی منسجم و قادر به رقابت با آلترناتیوهای چه داخلی و چه بیرونی، چه در ارتباط با قدرت‌های خارجی و چه در ارتباط با حاکمیت اسلامی، نیاز به یک مدیریت سیاسی هست که از توده سیال نیروی مدنی - که منسجم و سازمان یافته نیست- بر نمی‌آید. این امر نیاز به یک فرایند اتحاد دارد تا همه امکانات و ظرفیت‌ها هم کاسه بشود.\nدر روند جنبش‌های صد سال اخیر در دنیا ، همیشه میزان خطر دخالت خارجی در بدترین شکل آن که حمله نظامی باشد، رابطه مستقیمی با میزان تحرک جنبش اجتماعی و با میزان خواست مردم مبنی بر تغییر کلی و ساختاری نظام به مفهوم سرنگونی یا برکناریف بوده است. این همان رابطه دیالکتیکی میان اتحاد و جنبش اجتماعی است. این رابطه ، شدت ضرورت وجود یک اتحاد و آلترناتیو را محاسبه می‌کند.\nما امروز مانند یک دهه قبل، وبه ویژه پس از انتخابات اخیر در سال 88، دیگر نمی‌توانیم آغاز یک فرایند اتحاد - و در چشم‌انداز آن یک بدیل یا یک آلترناتیو- را به عنوان موازی سازی و به زیان جنبش سبز ارزیابی کنیم. شرایط فرق کرده. باز هم تکرار و تاکید می‌کنم که هدف اولیه از فرایند اتحاد، آلترناتیو‌سازی نیست و آلترناتیو بدیل و جانشین اتحاد نمی‌باشد. یعنی اگر هم این نقد بر فرض محال وارد باشد، فرایند اتحاد به مفهوم موازی‌سازی نخواهد بود زیرا هدف تقویت و ارتقاء جنبش سراسری است.\nالبته این که راه سبز امید و از آن بالاتر اجزای دیگر جنبش سبز هر کدام هویت، قرائت و انتظارات ویژه خود را از جنبش دارند، به معنای توجیه موازی‌سازی نیست.\nنکته دیگر آنکه امروز تحولات منطقه‌ای و جهانی با سرعت پیش می‌رود و رویدادهای تاریخی ایستادنی و برگشت‌پذیر نیست. ما ناگزیریم که چاره‌جویی و خودمان را با این روندها هماهنگ کنیم.\nدیگر آنکه در چند دهه اخیر روشن شده که یک بخش اتمیزه قابل توجهی از فعالین سیاسی و مردم ایران در مبارزه‌ای که گفتمان گرایشی غالبی را دارد، حاضر به مشارکت نیستند - به عنوان مثال گرایش جمهوری‌خواهی یا پادشاهی‌خواهی - اما همین نیروها کاملاً آماده شرکت در یک پیکار ملی مردمی برای دموکراسی و حقوق بشر هستند. این به نفع ضرورت یک اتحاد است. فراتر از آن، در ایران نسخه‌های انقلابات رنگی بلوک شرق - که راهبرد اصلی آن اصلاحات تدریجی در چهارچوب آن نظام بود- و همچنین الگو‌های جنبش‌های بهار عرب - که عمدتاً برای رهایی از حکومت‌های عُرفی‌گرای ناکارامد، فاسد و لرزان است- الزاما قابل انطباق و اجرا نیست. این به آن معنی است که ما نمی‌توانیم به امید آن‌ها باشیم و باید خود در پی یک اتحاد در درون برویم. در کشورهای بلوک شرق بطور مشخص نهادهای دمکراتیک و اپوزیسیون قانونی، مستقل ، ساختار شکن و غیر خانوادگی خارج از حاکمیت‌ها وجود داشت. این عنصر در ایران غایب است.\nنکته مهم دیگر آنکه بیش از این فرایند اتحاد نمی‌تواند منتظر وعده وعیدها و امیدهای تشکیل اتحادهای افقی و کوچک در اپوزیسیون ایران چه در داخل و چه در خارج بماند. تاکنون چنین چیزی در هیچ جا صورت نگرفته بلکه هر روز آتش تفرقه و پراکندگی بیشتر شده. از طرف دیگر فقط یک اتحاد است که می‌تواند یک نیروی سیال به مانند ریگ روان را به جامعه مدنی که برای مقاومت یا محاصره که مورد نیاز است فراهم کند و اینرا شکل بدهد.\nعامل دیگر پیش‌بینی ناپذیر بودن رفتار جنبش سبز ایران و همچنین غیر قابل پیش‌بینی بودن رفتار حاکمیت به طور مشخص است. با آن معادلات پیچیده‌ای که آنجا مطرح است. و این به آن معنی است که ما اطمینان و قاطعیتی در مورد خاصی نداریم که یک سناریو را با احتمال نزدیک به یقین پیش‌بینی کنیم و منتظر آن بمانیم. ریسک‌های اشتباه محاسبه و گمانه‌زنی در فقدان یک ائتلاف وسیع و گسترده بسیار بالاست.\nجنبش مردم ایران نیاز به دیپلماسی فعال، قوی و گسترده در صحنه بین‌المللی دارد. این یک کمبود بسیار جدی است که می‌شود با اتحاد رفع کرد. برای پیکار سراسری مردمی نیاز به کادرهای تمام وقت و متخصص با یک مدیریت سیاسی برنامه‌ریزی شده دارد. این خارج از فراینده‌گی اتحاد عملی نیست و تا کنون نیز نشده و در درون ایران هم امکان‌پذیر نیست. اینکه من به به محدودیت‌ها در درون ایران اشاره کردم، منظور این نیست که عامل درون را نادیده بگیریم. در ادامه بحث اهمیت این موضوع بررسی می‌شود که به چه علت فرایند اتحاد باید پای اصلی و عمده‌اش و نوک پرگارش در ایران باشد و این چه مکانیزم‌هایی را در نقشه راه به همراه خواهد داشت.\nتاکنون سبز ایران به هیچکدام از اهداف اعلام شده رسمی خودش دست نیافته. تردیدی نیست که جنبش به دستآوردهای مهمی رسیده اما بخش سیاسی آن در رکود و حتی در خطر فروپاشی است. چه از نظر استراتژی و چه از نظر رهبری جمعی - نه رهبری کاریزما و فردی - جنبش سبز امروز دچار یک سری پراکندگی‌ها شده که دوستان بخوبی با آن آشنا هستند که چه قرائت‌ها و چه گروه‌هایی سعی بر مصادره آن داشتند. این آسیب‌ها را دیگر نمی‌توان نادیده گرفت. و نیز ابهاماتی که در برنامه‌ریزی‌ها هست. دیگر نکته آنکه یک اتحاد ملی راه را بر معامله و مصالحه نظام برای گزینه حفظ خود در آخرین لحظه، در لحظه بحران و دگرگشت، خواهد بست.\nتمام این نکته‌ها در واقع اشاره به این می‌کند که باز هم به گفته زنده یاد، ما امروز با یک لحظه حقیقتی روبرو هستیم و امروز آن حقیقت این است که یک اتحاد ضروری است. باید شهامت روبرو شدن با آن را داشت. مشروعیت اتحاد به طور مشخص از پیش قابل تعیین و تعیُن نیست. این مشروعیت از یک مبارزه ملی در یک فرایند پیوسته و تدریجی و گام به گام و با توجه به دستآوردها و کارکردهایش بدست می‌آید. در پایان عرض کنم که با همه این نکته‌هایی که در ضرورت اتحاد بر شمردم، باز هم تاکید می‌کنم که هدف اولیه از اتحاد، آلترناتیو‌سازی و آنهم از بیرون، نیست بلکه تقویت و پیشبرد جنبش سبز با حفظ هویت‌ها و فرم‌های همه اجزای درونی آن است برای شکل‌گیری نهایی یک آلترناتیو ملی در چشم انداز.\nنهایتاً به اینجا میرسیم که باز هم به قول زنده یاد، جنبش سبز فرمول اتحاد ایران است. در یک فرمول ریاضی متغیرهای زیادی داریم. در فرمول جنبش سبز، متغیرها همان اجزای جنبش ملی هستند و متغیر اصلی و غالب آن خواست ملی برکناری جمهوری‌اسلامی برای استقرار دمکراسی‌لیبرال در ایران است. فقدان فرایند اتحاد، کاروان جنبش سبز را که همه به آن پیوسته‌اند، در کاروانسراهای حقیر و گزینشی، متوقف و مقیم خواهد کرد. اینجاست که باید حول آن محور اصلی جمع شد.\nبخش بعدی گفتار نخست، پیش شرط‌های فرایند اتحاد است .چگونه اتحادی مردم را جلب خواهد کرد؟ اگر آسیب شناسی کرده‌یم، از آن چه درس‌هایی را گرفتیم؟ پیش‌شرط‌ها و زمینه‌ها چیست؟ شاید مهمترین نکته، ضرورت ارائه یک نقشه راه مشخص برای فرایند اتحاد است و ترسیم دورنمای روشن. به عنوان مثال، در جنبش مشروطه شعار عدالتخانه، مجلس ملی، در دوران مصدق شعار ملی کردن صنعت نفت و حتی اسلام سیاسی خمینی دورنمای مشخص خودش را تعیین می‌کرد. درست یا غلط. این همان بحث یافتن یک ایده برانگیزاننده است. دورنما باید مشخص باشد. در این ارتباط بر استراتژی‌های روشن مبارزه در چهارچوب محدودیت‌ها و امکانات و نیز ارائه یک برنامه‌گذار با وفاق ملی و ضرورت جدول زمانی برای استراتژی‌ها و تاکتیک‌های مرحله‌ای تاکید می‌کنم. پلورال بودن در سراسر فراینداتحاد، یک پیش‌شرط انکارناپذیر است. بزرگنمایی ترس ناشی از خلاء قدرت یکی از عواملی بوده است که تا کنون مانع اتحاد شده، با این استدلال که اگر ما دنبال یک اتحاد و آلترناتیو رفته و موضوع سرنگونی شتاب بگیرد، خلاء قدرت و به دنبال آن آنارشی و تجزیه و ... می‌آید. این ترس بازدارنده را باید کنار گذاشت و اندازه واقعی‌اش را دریافت و پذیرفت و به زیادی روی و اغراق و بی عملی نیفتاد.\nپیش شرط دیگر، اتحاد باید حول یک گفتمان غالب فراگیر در کنار به رسمیت شناختن هویت مستقل خُرده گفتمان‌هایی که در اجتماع و گروه‌ها و سازمان‌ها وجود دارند - شکل گیرد. تامین و پاسداری مسئولانه از بستر ضد خشونت مبارزه ، خیلی مهم است. مردم دیگر حاضر به دادن هزینه‌های بالا نیستند. مردم از اتحادی که با خشونت پیش برود و یا در برنامه‌هایش نهفته باشد، استقبال نخواهند کرد و در تئوری مبارزه مدنی نیز توجیه‌پذیر ، آینده‌دار و مقرون به صرفه در بستر تاریخی نیست. دیگر آن که اتحاد باید دارای مبانی تدقیق شده (نه با قرائت‌های ایدئولوژیک، گروهی، مسلکی )، روشن، شفاف، مشترک و پایدار باشد. در واقع مبانی‌ای که به صورت مقطعی صدق می‌کنند، نمی‌توانند به عنوان مبانی اتحاد باشند. این‌ها حداکثر می‌توانند در چهار چوب اصول راهنما مطرح شوند. پیش شرط وجود یک ساختار شبکه‌ای - اجتماعی برای جنبش اعتراضی که در پیوند با زندگی روزمره مردم، لحظه به لحظه در شبانه روز ، باشد بسیار مهم است. باید مردم برنامه مبارزه را بتوانند در چهارچوب فعالیت‌های روزمره، بدون اینکه باعث اختلالات جدی درازمدت در ادره جامعه بشود، در پیش بگیرند. در اینجا باید به نقش رهبران محلی خیلی احترام گذاشت. تأکید بر حق رأی و موضوع انتخابات و منافع ملی، دو نکته اساسی است. این‌ها در جلب مردم به سوی اتحاد بسیار مؤثر هستند. از یاد نبریم شعار «رأی من کو؟» را که در قامت ایده برانگیزاننده – که در ابتدا ماهیت انتخاباتی به جنبش سبز داد- به شعارهای ساختار شکن ارتقا یافت . به شعارهای ملی هم همه دوستان به اشراف دارند.\nاینکه مردم ببینند که یک اتحاد، یک بدیل نقش قاطع و پایدار در بازتاب دادن صدای آن‌ها در جامعه جهانی داشته و حکومت را روز به روز به زانو در می‌آورد و کارکرد دارد ، بسیار جذاب و جالب است و استقبال از اتحاد را شدیدا افزایش خواهد داد. از جاست که وزن‌کشی اتحاد در هماوردی با نظام به یک اعتماد ملی، دلگرمی و امید- واژه ای که راه سبز بر خود نهاده به آن معناست که در درون برای عناصر "امید" و "اعتماد " و " ملی" چه اهمیتی قائلند- فرا می‌روید. از پیش‌شرط‌های مهم دیگر بازتاب دادن مطالبات مشخص مردم و خورده جنبش‌ها و فعالین درون کشور مخصوصاً جوانان، زنان و اقلیت‌ها، در "برنامه اتحاد" است. اتحادی که به دنبال خواسته‌های انتزاعی و کلی بافی باشد و مطالبات مشخص مردم در دستور کارش اولویت ندارد، بخت و اقبالی نخواهد داشت. اینکه مردم ببینند که چنین اتحادی نقش حمایتی و کمک رسانی به جنبش بویژه در زمینه‌های اخلاقی، معنوی، تکنولوژیک و بین‌المللی دارد - تا اینکه حالت نسخه پیچی آمرانه و تعیین تکلیف داشته باشد- پایه اعتماد و امید است.\nچهره اتحاد باید شفاف و علنی باشد. تاکنون خیلی از پروژه‌هایی که در داخل و بیرون شکست خورده، از مبهم بودن چهره اتحاد و پرده‌پوشی و سیاست درهای بسته است. به عنوان مثال شورای هماهنگی راه سبز امید ، هنوز اعضای آن از مقوله اسرار است. این اعتماد نمی‌آفریند. نیروهای مشخص اتحاد باید رسماً اعلام بشوند. در مرزهای یک اتحاد بزرگ باید اتحادهای کوچک و زیر مجموعه‌ای به شکل ائتلاف، جبهه و ...به رسمیت شناخته بشوند و این‌ها بتوانند به طور مستقل با حفظ هویت‌ها در حاشیه‌های مشترک خاکستری - میان ائتلافات درونی و گرایشی با اتحاد بزرگ - در سراسر فرایند کار کنند. این همان نظریه فوروم یا جویبارهای همسو است. اتحادهای کوچک، جبهه، ائتلاف‌ها می‌باید در زمینه‌های مورد اختلاف، به طور رسمی و شفاف و مستقل، مواضع خود را اعلام کنند. این حق را باید به آن‌ها داد و برای آن‌ها رسمیت قائل شد. از دیگر پیش شرط‌ها این است که مکانیزمی باید یافت که در ارتباط با توده‌های مردم یک نگاهبانی و نظارت بر رعایت مبانی و اصول راهنمای اتحاد اعمال کند و بتواند یک نظرسنجی پیوسته برای ارزیابی میزان رسوخ اتحاد در اندیشه و قلب مردم پیدا کرده و در گزارش‌های منظم رسمی و علنی ارائه بدهد. این اتحادهای کوچک در واقع در خیلی از جنبش‌های اخیر، به صورت "فراکسیون ها" خود را نشان داده‌اند. پس باید حق فراکسیون‌ها با پلاتفورم‌های مستقل خو به رسمیت شناخته بشوند در چهارچوب فوروم ملی.\nیک اتحاد باید مشارکت فعال نهادهای اجتماعی مهم کشور را- که به عنوان مثال سازمان‌های گسترده صنفی، بازنشستگی، تأمین اجتماعی، ، نهاد‌های دانشگاهی و فرهنگی هنری و روشنفکری، مذهب و روحانیت و نیروهای انتظامی از زمره آن است – تامین نماید .اتحاد باید به نهادهای اجتماعی ملی و همچنین به باورهای تاریخی مردم احترام بگذارد. رویکرد سکولاریزم انگلوساکسون مداراگر پیش شرط مهمی است. اتحاد در مواردی که چیزی را به عنوان یک عامل خطرزا ارزیابی می‌کند که در درون مردم زمینه‌های گسترده دارد که در کوتاه مدت قابل اصلاح نیست، باید حتی الامکان با آن خنثی برخورد کند. این نکته را هم باید به یاد داشت که همین نهادهای سنتی جامعه در واقع بزرگترین ضامن و ابزار ثبات و امنیت ملی در روند گذار در جنبش‌های صد سال اخیر بوده‌اند. همچنین باید به جذب و جلب و همکاری نیروهای‌ریزش یافته از نظام، اهمیت داد بدون آنکه اصول را قربانی آن کرد، چون هر چه فرایند اتحاد جلوتر می‌رود و جنبش مردمی قوی‌تر می‌شود، آن‌ها بدون پیش‌شرط به این حرکت خواهند پیوست. رویکرد آشتی ملی بسیار مهم است، به مفهوم آشتی و در اندیشه انتقام نبودن و به درون جنبش مکیدن نیروها به هزینه نظام.\nاتحاد باید به عنوان یک پیش‌شرط اصلی قاطعانه و شفاف اعلام کند که حقوق بشر و حقوق شهروندی و حاکمیت و منافع ملی – سرزمینی در صدر مبانی اتحاد و نقشه راه قرار دارد. این باید بطور مشخص به عنوان شاه کلید و شاه علامت، از ابتدا مورد توافق قرار گیرد.\nموضوع رهبری در اتحاد باید به صورت شفاف تدقیق بشود. بهترین آلترناتیوهایی که در جنبش‌های تاکنون، کارآیی خود را نشان داده، این‌گونه است که رأی و نظرات جمعی مردم در یک ساختار اجتماعی – شبکه‌ای و مجازی ، سایه خواهد انداخت بر اندیشه و رفتار رهبران یا سخنگویان محلی و این انتقال خواهد یافت به سخنگویان اتحاد بزرگ . این مجموعه تبلور اصل خرد جمعی یا رهبری جمعی است. این نکته که اکثریت نیروهای اتحاد باید از درون ایران و پایگان اجتماعی آنها باشد، مهم است. اما به هیچ عنوان نمی‌توان نقش امکاناتی اپوزیسیون خارج از کشور در پشتیبانی و اندیشه‌سازی و نظریه‌پردازی - فارغ از محدودیت‌های داخل کشور- را انکار کرد. نقش بیرون هم مهم است. در ترکیب اعضای اتحاد‌های چند دهه اخیر در کشورهای مختلف شاید 50 تا 70 درصد از نیروهای درون مرزی بوده است. هر اتحاد یا ائتلاف یا جبهه غیر از آن اتحاد بزرگ، باید برنامه‌های خود و وجوه تمایزش را از برنامه آن اتحاد بزرگ مشخص کند. وجوه مشترک هم باید رسماً اعلام شود. این که در ابهام گذاشت و میان چند صندلی نشست و منتظر تعبیرهای آویخته از شرایط مشخص شد، یکی از مشکلات اصلی بوده که موجب شده تا نیرو‌ها بنا به باد موافق یا مخالف سرگردان و یا جبهه‌ها را عوض کنند.\nنکته خیلی مهم دیگر در پیش شرط یک اتحاد موفق این است که ترکیب، تعداد و نسبت نیروها، سازمان‌ها و شخصیت‌ها ، به معنای وزن‌کشی سیاسی و تعیین هژمونی یا گفتمان غالب تلقی نشود. وزن‌کشی فقط و فقط در ایران فردا و در پای صندوق رأی است. اخیراً در این خصوص مقاله‌هایی نوشته شده که باید وزن‌کشی و مثلا نظرسنجی کرد. حتی یک سری کارها در این رابطه شده. این کلاً زیان آور است. این وزن کشی را باید گذاشت پای صندوق رأی و رویش توافق کرد که هر‌گونه گمانه‌زنی و نظرسنجی در این مورد تفرقه انگیز خواهد بود. فعلاً اتحاد در کلیت خودش بازتاب نسبی و صرفاً تابع و آئینه یک پیکار سیاسی مردمی است و در خدمت و پشتیبان آن با الحاظ همه امکانات و محدودیت‌ها و ظرفیت‌های مرحله‌ای. نکته دیگر این که همیشه از سوی گروه‌های زیادی در کشورهای مختلف سعی شده که مواردی به عنوان پیش شرط اتحاد ذکر بشود. به عنوان مثال سازمان‌های قومی در ایران به پذیرش فدرالیسم را شرط شرکت در جنبش ملی قرار می‌دهند. مهم است بپذیریم که مواردی از قبیل شکل نظام، شکل عدم تمرکزو شیوه سرنگونی نمی‌تواند پیش شرط قرار گیرد. در اینجاست که کلمه تغییر بسیار کارآمدتر است از اینکه شیوه بلافصل این تغییر چگونه باشد زیرا در بسیاری از کشورها سرنگونی از مسیر اصلاحات رفته گرچه هدف قطعی و نهایی از ابتدا تغییر کل نظام بوده و یا اینکه برعکس گزینه حفظ نظام تا کجا و به چه قیمت معقول و قابل دفاع است.\nفقط مبانی اتحاد- از قبیل حقوق بشر، سکولاریزم، دموکراسی و .. - است که نه تنها همزمان پیش شرط اتحاد نیز هستند بلکه حتی نمی‌توان به رای گذاشت. از همین زاویه است که بعداً در گفتار بعدی که وارد مبانی اتحاد می‌شویم خواهیم دید که چرا باید در تعیین آن‌ها بسیار دقیق و محتاط باشیم. اصول راهنمای اتحاد را نمی‌توان صرفا با نسخه‌برداری و شبیه‌سازی از انقلابات رنگی و بهار عرب تعیین کرد بلکه باید فرمول خاص ایران را پیدا کرد. ائتلاف بدون ارتباط با پایه‌های و پایگان‌های اجتماعی خود در درون کشور پایدار نخواهد بود. در اینجا باید نقب و کانال‌های گسترده به سوی سازمان ها و نهادهای اجتماعی در ایران زد. دیگر آن که پارادایم‌ها و گفتمان‌ها و رویکردهای نظری سنتی در مورد جنبش‌ها که امروز دیگر منسوخ هستند و مربوط به دهه‌های 40 تا 70 است، نمی‌تواند به عنوان پیش شرط قرار بگیرد و از همین زاویه است که احزاب سنتی، ملی-مذهبی، ناسیونالیست‌های افراطی، این‌ها در پارادایم‌های جنبش‌های اجتماعی مدرن در یک دهکده جهانی مبنی بر حقوق بشر، دیگر کارکرد نخواهد داشت. به قول زنده یاد، ما نباید مبارزه را به گروگان عقاید خودمان بگیریم.\nچند نکته ارزشی و اخلاقی مهم در مورد اتحادها به عنوان پیش شرط که البته تکرار مکررات است. یکی جایگزین کردن فرهنگ همکاری و مدارا و تآمل با ستیز و انزوا و حذف است.\nدر اینجا یاد جمله‌ای افتادم در مورد اپوزیسیون که برخی فکر می‌کنند که همه عمرشان و در هر شرایطی اپوزیسیون باشند و این موضع اپوزیسیونل را نه فقط در برابر نظام حاکم بلکه با رقبای خودشان هم دارند. به اختلاف (نه تفرقه و تفرق) به عنوان یک امر پلورال و یک نقطه قوت نگاه کنیم. بپذیریم که پویش قدرت بویژه در چهارچوب ایدئولوژی و تاریخ، از مبارزه کنار گذاشته بشود. آری که احزاب سیاسی برای بدست گرفتن قدرت تشکیل می‌شوند ولی این برای دوران پس از گذار است.\nنکته آخر اینکه، نگاه خیره خود را از شکاف‌های ترمیم ناپذیر تاریخی از مشروطه تا 57 و تا کنون، کنده و به امروز بنگریم و به ویژه به شکاف و گسل‌های نسلی. اینجاست که اتحاد بخت و اقبالی دارد. بدون یک اتحاد، نمی‌توان نیروهای سیال مدنی را به یک جامعه مدنی کارامد و پویا تبدیل کنیم. از این منظر می‌شود گفت که جنبش سبز تاکنون ناکام بوده و کارنامه خوبی را نتوانسته ارائه دهد. چون محدودیت‌هایش را داشته. رفع تناقضات و تعلیق اختلافات فکری – نظری و سیاسی باید بر پایه مبانی اتحاد انجام بشود. یعنی مبانی اتحاد است که اولویت‌ها را می‌چیند و اینکه چه چیز‌هایی را باید مسکوت گذاشت و چه چیزهایی را باید به رسمیت شناخت. تکیه و تمرکز اصلی یک اتحاد باید بر انباشت سرمایه در روحیه مدنی به عنوان موتور اصلی مبارزه باشد و نه در هیاهوی مخالفین و نیروهای سنتی اپوزیسیون. علاوه بر اینکه اتحاد به عنوان یک فرایند نگاه شود، باید موازنه ملی نیروها در آن به شکلی باشد که نه تنها جامعه را از انفعال اتُمیزه خارج کند، بلکه احساس امنیت و اعتماد را در مردم برای یک مشارکت مستمر و فعال برانگیزد.\nشکل‌گیری نهادهای دمکراتیک و مراقبت دائمی از آن- که در نوشته‌های زنده یاد خیلی روی آن تأکید می‌شود- درتمام نقشه راه و به ویژه در دوران پیرامونی گذار، توجه فراوان می‌طلبد. موضوع رهبری جمعی به عنوان یک پیش‌شرط در اتحاد بسیار مهم است با این توضیح که "وحدت کلمه یا شعار همه با هم" برای نقطه عزیمت یک فرایند اتحاد بزرگ قابل پذیرش نیست. مفهوم دیگر همه با هم، همانا یا من یا دیگری است که بجای آن باید "هم من و هم دیگری" گذاشته شود. از این منظر، ترکیب و آرایش نیروهای اتحاد که در گفتار بعدی مورد بحث قرار می‌گیرد، اهمیت می‌یابد.\nبخش بعدی گفتار امروز در مورد سنجه‌هایی است که بر اساس آن مبانی اتحاد گزیده می‌شود. مبانی که بستر زیرین و اصلی اتحاد خواهد بود. اینکه ما در چنبره اختلافات بر سر قرائت‌های ویژه از این مفاهیم و مبانی باشیم، یک بحث پایان‌ناپذیر و فلج کننده است. بحث‌های گسترده در مقوله آزادی، عدالت، برابری، سکولاریسم، دموکراسی و.. پایان نیافته و حتی اخیراً بحث بومی کردن مفاهیم حقوق بشری در بعضی از محافل آکادمیک دنیا مطرح است. از این رو ی، باید غربالی داشت تا از منافذ آن بتوان این مبانی و به ویژه قرائت‌های مورد چالش را، فیلتر کنیم و به یک مخرج مشترک درست برسیم. این بحث را من از این نظر وارد این گفتار کردم که به درستی در مطالعه جنبش‌های یک قرن اخیر، یک رابطه مشخصی را میان یک سری کریتورها یا سنجه‌ها از یک سو و آن مبناهای مشترک در سوی دیگر می‌بینم.\nیک سنجه بسیار مهم آن است که مبنای اتحاد (در اینجا توضیح بدهم که منظورم از مبنای اتحاد مؤلفه یا ارزش‌هایی است که اتحاد بر آن بنا می‌شود . مبنا به معنای عنصر اندیشگی و فلسفی که در کار و عمل سیاسی، می‌تواند بازتابی ملموس و غیر‌انتزاعی داشته باشد) نباید از زمره و جنس مبانی آسیب‌زا و سترون و عقیم در تاریخ صد ساله اتحادهای اخیر باشد. از این نظر باید رفت و این مبانی را بررسی، غربال و جدا کرد و شجاعانه به دور ریخت . علاوه برآن، ساختارهایی را هم که ناظر بر آن مبانی هستند و بر پایه آن قرار گرفته‌اند ، می‌باید غربال کرد. دیگر سنجه آن که مبنا نباید یک مفهوم انتزاعی و کلی باشد. از دموکراسی چندین برداشت هست. باید مبناها را در فرایند اتحاد، در یک منشور وفاق ملی تدقیق کرد که منظور چیست. کار دشواری هم نیست. این مفاهیم باید تعریف شده، غیر مسلکی، غیر ایدئولوژیک و شفاف باشد. مبنا باید عمومی و فراگیر بوده واین ظرفیت را داشته باشد که موارد اختلاف را بطور نسبی و قابل قبول و باورپذیری پوشش بدهد. مبنا نباید با سایر مبانی واصول راهنما را در تناقض یاتضاد باشد.\nدر اینجا است که مبنا نقش یک برگ ژوکر یا شاه کلید را بازی می‌کند که آنرا با هر دستی می‌شود ترکیب کرد و هر قفلی را گشود. به این معنا که وجه اشتراک است نه وجه اختلاف و نه حتی وجه تمایز. مبنا باید یک مفهوم جهانشمول ( البته که جهان آزاد )، انکار ناپذیر، بدیهی و در عرصه نظری ایجابی (نه سلبی یا منفی)، شفاف و روشن و صریح و تغییر ناپذیر و پایدار در برش‌های درازمدت زمانی و نیز مستقل از نقشه راه باشد. تاکید می‌کنم که به ویژه باید مستقل از نقشه راه باشد. یعنی اگر ما نقشه راه را هم به دلایل قابل قبولی عوض کردیم، این منجر به تغییر و سلب اعتبار مبنا نشود. مبنا باید بتواند تمام فرایند از مبارزه تا گذار و استقرار دمکراتیک را پوشش بدهد در تمام مسیر. یک مبنا باید چند ظرفیتی یا multipotential باشد. چند وجهی و هر کدام از ا ین وجه‌ها ناظر و شاهد یر مبناهای بر گزیده دیگر باشد. با آنها مرتبط باشد و جدا یا در تناقض نباشد. یک مبنا در درون خودش هم نباید متناقض باشد.\nمبنا باید به عنوان یک ارزش دارای اعتبار رفرنسی (یعنی سند مرجع و محک) برای غربال سایر موارد چه در تئوری و چه در عمل، در اکثریت جامعه جنبش‌های جهانی باشد و بتواند نقش ناظر و نگاهبان را در کل فرایند بازی کند. یک مبنا نمی‌تواند رابطه مستقیم و فوری با مقوله پویش یا تسخیر قدرت داشته باشد. منظور من پویش قدرت به عنوان نقطه عزیمت در فرایند مبارزه است نه پس از گذار که در آنجا اصولاً صندوق رأی به معنی مبارزه قدرت است. مبنا باید بتواند یک کارکرد تضمینی و تقویتی (و نه لرزان و خطرزا) برای مرحله همکاری پس از گذار داشته باشد. مثلا نمی‌توان فدرالیسم در ایران را به عنوان یک مبنا قرار بدهیم حتی اگر امروز آنرا مسکوت بگذاریم زیرا که پس از دوران‌گذار آن اثر تضمینی و تقویتی را برای استقرار دمکراتیک نخواهد داشت.\nیک مبنا باید دارای اعتبار و پشتوانه اخلاقی و حقوقی مستند بین‌المللی بر اساس اسناد جهانی باشد. این اسناد باید به طور مشخص و روشن و اعلام شده و رسمی ضمیمه منشور وفاق ملی بشود. و به عنوان رفرنس برای موارد حل اختلاف نیز از آن استفاده شود. از مهمترین این سندها اعلامیه جهانی حقوق بشر، بیانیه منشور ملل متحد و بیانیه حقوق افراد متعلق به اقلیت‌ها است . در مورد انتخابات سند بین المجالس است. این‌ها را باید به منشور اتحاد ضمیمه کرد. در برخی از اسناد انقلابات رنگی و اسناد مربوط به بهار عرب، این اسناد را به عنوان رفرنس ضمیمه کرده اند. سنجه دیگر آن که یک مبنا باید بدور از بلوک بندی‌های دوران کنونی رقابت جهانی باشد. این به این معنی است که باید مبنا سمتگیری جهانشمول و استراتژیک و مستقل از شرایط جاری و معادلات کنونی بین‌المللی داشته باشد. یک مبنا باید این خاصیت را داشته باشد که exclusive باشد، rolling out باشد به این معنی که از مبنا بتوانیم به عنوان یک ابزار برای غربال کردن گفتمان‌ها و ساختارها استفاده کنیم. این باید به گونه‌ای باشد که اگر یک گفتمان یا ساختار مورد چالش و نقد مبنا قرار گرفتند، واقعا منجر به سیر تحول و تغییر و پذیرش واقعیات در آن گفتمان یا ساختار شودو نه به درگیری و یا تغییر در مبنا بیانجامد.\nمبنا باید مورد توافق مسلم همه مردم در سراسر کشور باشد. همه خرده جنبش‌ها باید بتوانند آنرا به عنوان اصل بدیهی بپذیرند. مبنا باید متناسب با ویژه‌گی‌های جنبش‌های مدرن اجتماعی هزاره سوم (نه سنتی و کلاسیک) و فرایند و ساختار آن‌ها باشد. از این نظر است که امروز ما نمی‌توانیم فرضاً بسیاری از مبانی مربوط به مثلا انقلاب اکتبر، انقلاب اسلامی، یا حتی انقلاب فرانسه را امروز مبنای یک جنبش اجتماعی قرار بدهیم. به عبارتی دیگر باید مبناها را به روز یا reseat کرد. باید برد به صفر و از آنجا آغازید. از این نظر جنبش سبز ایران به درستی در میدان اندیشه راه زیادی را رفته ودستآوردهای درخشان دارد. مبنا نباید ریشه در گرایش یا هژمونی فرد یا گروه خاصی داشته باشد یا رهبری فردی را به مفهوم کاریسماتیک - که رهبری حاکم بر پیکار و جانشین مبارزه بشود- تقویت کند. مبنا نمی‌تواند از مبانی متمایز کننده سایر اتحادهای کوچک و جبهه‌ای و ائتلاف‌ها باشد. به عنوان مثال، سازمان‌های قومی فدرالیسم را به عنوان یک مبنای اصلی و وجه تمایز خود قرار می‌دهند. چه درست و چه غلط. یا مثلا سکولاریزم لائیک ستیزه‌گر با دین نمی‌تواند از مبانی باشد. مبنا باید خاصیتmobilizer یا به عبارت زنده یاد، ایده برانگیزاننده و دارای نیروی بسیج کنندگی - چه در زمینه گفتمان و چه در زمینه هویت و مشارکت سیاسی - باشد. از این نظر ما گفتمان‌های خیلی زیادی را در صد سال اخیر داریم ، از لیبرال – دمکراسی، سوسیال - دمکراسی، سوسیال - لیبرال، لیبرال رادیکال، چپ و راست سنتی ، پروتستانیزم دینی با درجه‌ای متغیر از سکولاریسم سیاسی، حقوق بشر و مطالبات مدنی، دموکراسی به تنهایی، دموکراسی پلولار و ... همه این‌ها باید بررسی شده و مبنایی را باید بر فراز سایر مبانی برگزید که بیشترین خاصیت برانگیزانندگی و بسیج کنندگی را در عمل سیاسی داشته باشد.\nیک سنجه دیگر مبنا این است که مبنا نباید به گونه‌ای باشد که سلب مشروعیت از حاکمیت جمهوری‌اسلامی را به عنوان یک دستگاه ایدئولوژیک زیر سئوال ببرد. یعنی مبنا پهلو به پهلوی ادعاهای ایدئولوژیک اسلام سیاسی نزند. این نکته از این زاویه بسیار مهم است که مشروعیت جنبش و فراینداتحاد را فراهم می‌کند. سنجه دیگر آن که مبنا باید برای مردم ملموس و عینی و نیاز روزمره باشد و بتواند ملات عینی برای همبستگی ملی شود. مبنا باید خاصیت همجوشی و حضور پیوسته در زندگی مردم داشته باشد. مبنا اصولاً باید از جنس آگاهی و خِرَد، نقاد و پرسش‌گر (در برابر جهل و جزم و پرده پوشی و ابهام) باشد. همچنین مبنا باید آزمون خود را در جنبش‌های موفق جهانی داده باشد. از همه مهمتر آن که مبنا‌هایی که نتوانند در یک ساختار materialize ماتریالایز شده و در ساختار، برنامه، استراتژی و نقشه راه عینیت یابند، را باید غربال کرد. یعنی یک مبنا صرفاً نباید نماد ارزشی و آرمانی باشد. به بیان روشن‌تر، یک مبنا را باید بتوان در سه حوزه اصلی سیاست، اقتصاد و جامعه ماده و ملموس کرد و نشان داد. این را بشود به برنامه تبدیل کرد.\nدر مورد اتحاد، رویکردهای متفاوتی را می‌شود اتخاذ کرد از همبستگی تا محاصره مدنی و تا اتحاد و غیره. از این نظر باید مبنای ما مستقل از این رویکردهای استراتژیک و نقشه‌های راه باشد یعنی مبنا باید بگونه‌ای باشد که اگر ما در محدوده این رویکردها خواستیم مانور بدهیم، فلسفه وجودی آن مبنا زیر پرسش نرود. و سنجه آخر اینکه مبناهایی که انتخاب می‌کنیم، باید به طور مشخص در دگرگونی‌های ساختاری جامعه خودش را به اثبات و پایداری رسانده باشد. به عنوان مثال، امروز رأی من کو؟ ، حق انتخاب، حق رأی یا دموکراسی، در جامعه ایران ساختاری شده. ساختار ذهنی پیدا کرده و به سرعت قابل تبدیل به ساختار عینی است اگر مانع برطرف شود. رشد طبقه متوسط و ویژگی‌های اقتصادی و مسائلی از قبیل بیکاری، فساد، تورم، این‌ها در مجموع ساختارهای اجتماعی را می‌سازند و باید بتوانند ارتباط مستقیم با مبنا داشته باشند. مثلا در جامعه امروز ایران می‌توان سکولاریسم را به مفهوم آنگلوساکسون لیبرال، به عنوان یک مبنا قرار بدهیم، چرا؟ چون ایران جامعه عرفی‌گرا هست. اما در بعضی از کشورهای بهار عرب یک سری نیروهایی آمدند این شعار را مأیوسانه دادند زیرا در دگرگونی‌های ساختاری جامعه زمینه نداشت.\nدر مروری اجمالی که در این جنبش‌ها و تحلیل‌های مربوط به آن انجام داده‌ام، یک مجموعة شاید ده گانه از این مبناها به عنوان وجه مشترک در آمده و البته این به آن معنی نیست که همه این‌ها می‌تواند به عنوان مبنای اصلی یا بستر زیرین باشد. تعدادی را می‌توان به عنوان اصول راهنما یا ستون‌ها قرار داد. این موارد را فقط فهرست‌وار عرض می‌کنم. در جلسه دیگر در مورد هر کدام بحث خواهیم کرد.\n- برترین مبنا ، حقوق‌بشر و حقوق شهروندی است.\n- دمکراسی، حق رأی، حاکمیت صندوق رأی یا به عبارتی حاکمیت اراده ملی و تجلی آن رفراندوم، - - همه پرسی و انتخابات\n- رفع هرگونه تبعیض\n- پذیرفتن نقش غالب نیروها و جامعه مدنی و مبارزه به عنوان سرمایه اصلی.\n- صلح و نفی خشونت.\n- منافع ملی در سیاست خارجی. در بسیاری از اسناد بهار عرب بر این موضوع خیلی تأکید شده.\n- ترقی و توسعه پایدار\n- جامعه رفاه در یک جامعه باز ، به مفهوم خوشبختی\n- خواست تغییر نظام (سرنگونی، انحلال یا برکناری)\n- پلورالیسم در چهارچوب لیبرالیسم سیاسی\n- مشارکت عمومی و سراسری یا اصل مشارکت\n- تمامیت ارضی و هویت ملی ( در بسیاری از اسناد انقلابات، چه رنگی و چه بهار عرب، هم هویت ملی و هم تمامیت ارضی به طور مشخص ذکر شده است )\n- احترام به مالکیت خصوصی\n- اصل رهبری جمعی\nفواد پاشایی: همانطور که می‌بینید، این بحث اتحاد، همکاری، مشارکت، یک مسیر شدن، یک راه را با هم رفتن در حوزه فشار به دیوار جمهوری‌اسلامی موضوعی است که در حقیقت 30 سال است که ما را درگیر کرده و شاید دلیل نرسیدن به یک وفاق جمعی مشارکت عمومی نبوده. ولی واقعاً یکی از راه‌هایی که گفته می‌شود که خب طبیعتاً دیگران هم به این مورد به آن پرداخته‌اند و شاید صدها مقاله در این مورد نوشته شده، یکی از مطالب، در حقیقت نرسیدن ما به یک نوع همگنی و همراهی، همه ما می‌دانیم و در این مورد آگاهیم که چه می‌شود که نمی‌توانیم این دانسته‌های‌مان را روی هم بریزیم و به یک نتیجه برسیم. گره کار ما در کجاست، در حالیکه می‌دانیم آزادی کشور ما در گروِ یک همکاری در حقیقت همه جانبه است در اندیشه‌ای مختلف. چرا نمی‌توانیم به یک مسیری که با یک مشارکت می شود رفت برویم؟\nبیت اللهی: سئوال من این است که، با توجه به اینکه حزب مشروطه ایران یکی از سازمان و احزاب سیاسی است که مسئله اتحاد را بر طبق اصول، حدود 15 – 16 سال پیش، پیش کشیده، و می‌دانیم که به رفتن راه خیلی عجیب و غریب بوده ولی اکنون شیوه دیگری پیدا کرده، بطور کلی حزب مشروطه ایران را در رفتن این مسیر چگونه می‌بینید و غرض از مذاکره آیا قبول مذاکره است، که به نظر من نیست، و آیا حزب مشروطه ایران باید قادر باشد که با سازمان‌های دیگر بنشیند و گفت و گو کند، نه حتماً اتحاد، ولی از یک جا باید شروع کرد و نشست و گفت و گو کرد با سازمان‌های دیگر، در چهارچوب و قاموس منشور حزب.\nعسگری: متأسفانه بچه‌هایی که معمولاً در مسائل اتحاد، همانطور که آقای بیت‌اللهی گفتند، کمی بیشتر اصولگرا هستند و اصول حزب را بیشتر رعایت می‌کنند، می‌خواهم بدانم که گفت و گو لزوماً آیا به اتحاد ختم می‌شود یا خیر؟ و یا اصولاً چه نیازی است که همه گروه‌هایی که حتی بسیار در تضاد هستند با یکدیگر از نظر ایدئولوژی. مثل کسانی که خواهان تمامیت ارضی هستند و کسانی که دنبال فدرالیسم‌اند.\nآهنیان: البته این بحث اتحاد را به مفهوم همان فرایندی که عرض کردم، که به این دلیل و امید آغاز کردم که ما کمتر وارد این اختلافات بشویم. بلکه بتوانیم یک بار برای همیشه کمی اصول را مشخص کنیم.\nآقای پاشایی عزیز گفتند در این مورد که چرا تاکنون توفیق حاصل نشده در خصوص همکاری، در باب آسیب شناسی اتحاد و همکاری و همبستگی هزاران مطلب نوشته شده و این مشکل عمده در کشورهای دیگر هم بوده است. در دوران‌های مختلف حتی بدتر از این هم بوده. همزمان هم استبداد حاکم بوده و هم نیروهای مخالف در جنگ فیزیکی با یکدیگر بوده‌اند. ولی نهایتاً جنبش مردمی غالب شده و این‌ها بی‌ربط و بی‌موضوع و وزن‌شان را از دست دادند و در آخرین لحظات سراسیمه به دنبال مردم راه افتادند. این بحث آسیب‌شناسی را همه دوستان وارد هستند ولی امیدها زیاد است. هر چه جنبش مردمی وسیعتر می‌شود و زمینه‌های جهانی آماده‌تر می‌شود، نیروهای سنتی هم خود بخود از نظر نقش و تأثیر کمرنگ‌تر و به تبع آن، اختلافات آنان و ضرورت حل آن نیز کمرنگ‌تر می‌شود زیرا دیگر وزن و نقشی ندارند و بی‌ربط می‌شوند. همانطور که عرض کردم، دو ویژگی اصلی فرایند اتحاد آن است که نقش پشتیبانی و حمایتی دارد و گفتمان غالب آن یک گفتمان ملی مردمی است که از این اختلافات تاریخی و قبیله‌ای تا نود درصد بلکه بیشتر بدور است.\nپرسیدند که آیا رویکرد حزب در موضوع اتحاد باید به چه ترتیب باشد که اینرا در جلسات بعد بحث خواهیم کرد. باید یک سری مقدمات صحبت بشود وگرنه از ابتدا بسیار دشوار خواهد بود. این سئوال که آیا غرض از مذاکره قبول آن مذاکره هست یا خیر، اینرا می‌شود پاسخ داد. مذاکره نه تنها در درون نیروهای اپوزیسیونل هرگز ناپسند نیست، بلکه تقریباً در تمام جنبش‌های مردمی صد سال اخیر مذاکره با استبداد حاکم هم با شرط مذاکره از موضع قدرت، بوده است. یعنی اینکه فقط هزینه‌ها را پایین بیاورید نه اینک اصول فروخته شود. پس شرکت در یک مذاکره به معنای تسلیم نیست اما شرکت در مذاکره به معنای پذیرش اصل مذاکره به عنوان دیالوگ هست. اشاره به این مطلب اساسی است که اتحاد در سیمای یک فروم ، مجموعه‌ای از جویبارهای همسو به صورت جبهه و اتحاد و اتئلاف‌های کوچک است. در مواردی که نیروها نمی‌توانند در موارد مشخصی که وجه تمایز یا اختلاف هست به نتیجه‌ای برسند - و تا رسیدن به صندوق رأی امکان توافق نیست، اینجاست که فراکسیون‌ها ،اتحادها و جبهه‌های کوچکتر، کاربرد سازنده و قانونمند خود را پیدا می‌کند. مهمتر آن است که حق اتحاد حول موارد اختلاف و تمایز، به رسمیت شناخته بشود. مثل اینکه می‌پذیریم در یک جامعه باز حق اجتماعات و آزادی بیان باشد. این به معنی پذیرفتن مبانی آن‌ها نیست.\nپرسیدند که، ترکیب نیروها و تضادها را باید بالاخره چکار کرد؟ باز هم عرض می‌کنم که گفت و گو لزوماً به معنی متحد شدن نیست. دیالوگ اولین مرحله قبل از همراهی است و اینکه تکیه اصلی در گفت و گو نباید بر نیروهای درون اپوزیسیون به معنی نیروهای ارگانیزه باشد بلکه مخاطب اصلی دیالوگ نیروهای درون ایران به ویژه جوانان، زنان، اقلیت‌ها، و طبقه متوسط و سایر اقشار جامعه است.\nدر خصوص این جلسه‌ای هم که در استکلهم هست، فکر کنم که آقای دبیر کل در این خصوص صحبت خواهند کرد.\nمختاری: آقای آهنیان، خواستم بپرسم که این‌ها در واقع یک زمینه است که باید همه به آن برسند تا یک اتحاد صورت بگیرد و آن آلترناتیو ساخته بشود. اگر یک اتفاق باعث آن اتحاد بشود، چگونه می‌شود اینرا تئوریزه کردیم، هدایت بکنیم به آن سمتی که ما دلمان می‌خواهد. مثلاً انتخابات یک اتفاق است. اگر یک اتفاق باعث یک اتحاد بشود، چگونه می‌توانیم سمت و سوی آنرا بهتر بکنیم؟\nسئوال دیگر اینکه، چگونه می‌توانیم بسنجیم این چیزی را که مبنا قرار دادیم، مورد قبول مردم هم هست. چه کنش و واکنش مردم است که می‌تواند این پیغام را بدهد.\nآهنیان: در اینکه بسیاری از پیش‌شرط‌ها و پیش زمینه‌های همبستگی ملی فراهم هست، تردیدی نیست. روانشناسی اجتماعی سیاسی حاکم بر ایران و مشکلات خود نظام، وضعیت آن را به گونه‌ای فلج کننده کرده. آیا به قول شما باید منتظر آن بود که مانند گذشته که جنبش سبز از مناسبت‌ها روزهای خاصی استفاده می‌کرد، منتظر یک انتخابات بعدی بود تا آن زمان جنبشی اوج بگیرد؟ باید یک اتحاد گسترده‌ای باشد و مبارزه موکول به آن مناسبت‌ها و اتفاق‌ها نشود. حکومت می‌تواند انتخابات را به تعویق بیاندازد، می‌تواند هر کاری با آن انتخابات انجام بدهد و در واقع بقیه باید به صورت واکنشی عمل کنند. و کنش در کار نخواهد بود.\nاینجاست که باید به درستی اتحاد را شکل داد و به جنبش نقش کنشگرانه داد. اینکه ما به چه شکلی بفهمیم که مبناها مورد قبول مردم هست یا نیست، سنجه‌هایی که برای غربال کردن مبناها گفته شد، برای همین است و این که که ما اینرا از اصول راهنما تفکیک کنیم. مثلاً حقوق بشر را نیازی نیست که ببینیم مورد مردم هست یا خیر. دمکراسی، آزادی و عدالت ، رفع تبعیض، صلح، پرهیز از خشونت و ... اینها قابل رأی‌گیری نیست. خود جنبش سبز و جنبش مشروطه و این تحولاتی که در ایران هست بزرگترین گواه است بر این که این ارزش‌ها از طرف جامعه ایران پذیرفته شده است. امروز اگر جامعه ایرانی عرفی‌گراست، واقعاً عرفی‌گراست. این احتیاج به آزمودن دوباره ندارد. یک نظریه در جنبش‌ها هست و آن نظریه جنبش کارزار پایه است که تقریباً مشابه همین چیزی است که شما فرمودید. در آنجا اینطور استدلال می‌شود که احتیاج به هیچکدام از این مبناها و یک منشور سراسری و توافق و ائتلاف گسترده نیست، بلکه باید یک موضوع خاص به یک مناسبتی را بهانه کرد و حول آن یک کمپین را براه انداخت و از آن زاویه به هدف اصلی نزدیک بشوید. واقعاً هیچ جنبشی در صد سال اخیر نیست که رویکرد اصلی‌اش این‌گونه باشد بلکه بر پایه همان فوروم مبارزه بر پایه مجموعه‌ای از کارزارهای اجتماعی است. باید گفت که خُرده جنبش‌های درون ایران، کارگران، معلمان، زنان ... این‌ها مسیرهای خودشان را دارند و یک جنبش سراسری نمی‌تواند همه وظایف این جنبش‌ها را برگردن بگیرد و اصلاً کارش این نیست ولی تمام جنبش‌ها را در عین حال شامل می‌شود.\nقطبی: من اول یکم نظر کوچک بدهم بعد سئوالم را مطرح بکنم. در مورد پیش‌زمینه‌ها و مبنا به نظر من اگر بخواهیم صبر کنیم تا اینهمه پیش‌زمینه‌هایی که همه را در بر بگیرد فکر می‌کنم که یک 30 سال 40 سال دیگر وقت خواهد گذشت. اما جناب آهنیان، در صحبت‌های‌تان چندین مرتبه به این مورد اشاره کردید، اگر درست متوجه شده باشم، که هر اتحاد و ائتلافی منظور آلترناتیو‌سازی نیست. خب، اینجا این سئوال پیش می‌آید، اگر این اتحاد و ائتلافات، آلترناتیو‌سازی نیست پس چه چیزی است؟ ما چگونه می‌تواند جامعه مدنی اینجوری بیان کنند، جامعه مدنی غرب حاضر است به مردم ایران در مقابل این رژیم کمک کند، چه چیزی را باید ارائه داد و نشان داد، حال اسم آن آلترناتیو هست،یا ائتلاف یا اتحاد، ولی چه چیزی را باید این جامعه نشان داد، و چه باید به این‌ها گفت که ما از این اتحاد از این ائتلاف به این مرحله رسیده‌ایم که یک همچین آلترناتیوی برای بعد از این حکومت وجود دارد. اگر یک چنین چیزی را نتوانیم بگوییم به این جامعه‌ها، به کسانی که حاضر هستند کمک به مردم ایران بکنند، پس به کجا پیش می‌رویم و بالاخره به چه نتیجه‌ای خواهیم رسید. آیا فقط با گفتن اینکه اتحاد پیش زمینه احتیاج دارد؛ مبنا را مردم باید قرار داد؛ ائتلاف بکنیم؛ شاید هر مذاکره‌ای قبول مذاکره نیست؛ آیا واقعاً می‌شود به راهی برای دست یافتن به یک نقطه مشترک رسید؟\nآهنیان: بله، منظور را گرفتم، در اینکه در عمل ، نتیجه ملموس بحث ما برای جلوگیری از فروپاشی کشور چیست ؟ این یک کار پژوهشی کمی گسترده است، لذا مقداری وارد جزئیات مسائل شدیم و پیش‌شرط‌ها و پیش‌زمینه‌ها و یا سنجه‌های مبناهای اتحاد و غیره که ظاهرش ترسناک و ناامید کننده است که فکر کنیم ما که هیچکدام از این‌ها را نداریم. اما واقعاً اینطور نیست دوستان.\nحالا در ادامه خواهیم دید که تقریباً تمام آجرها و قطعات این فرایند پیش‌روی ما ریخته و هست. یعنی خارج از ذهن ما واقعاً وجود عینی دارند. فقط موضوع، مونتاژ کردن این‌هاست تا تصویر در بیاید، تا بنا ساخته بشود. امروز شما کدام نیرو را در اپوزیسیون ایران سراغ دارید که با دموکراسی، با پلورالیزم، با حقوق بشر و یا با آن سنجه‌هایی که عرض کردم، مخالف باشد؟ می‌گویند مارکس واضع مارکسیسم نبود. نظریه‌های ماتریالیسم تاریخی و اقتصاد مارکسیستی از دهه‌ها قبل در اروپا حتی مدون شده و پراکنده بود. مارکس این‌ها را صرفاً جمع‌آوری و تنظیم کرد و زیاد هم طول نکشید. امروز پیش‌زمینه‌ها واقعاً در جامعه ایران به صورت ذهنی و عینی وجود دارد. باز هم تأکید می‌کنم که ما این نیروهای یخ‌زده اپوزیسیون سنتی محبوس در تاریخ ایران را معیار قرار ندهیم. با مردم باید همراه شد. اگر این مواردی که عرض کردم، در گفتمان جنبش سبز جست و جو کنید، می‌بینید که تقریباً 90 درصد این‌ها علاوه بر اینکه موجود هست، بلکه بخش‌هایی هم کنار هم چیده شده. مهم آن است عده‌ای بنشینند دور هم و این مبناها را به صورت یک منشور درآورند با ضمیمه‌های اسناد بین‌الملل. امروز پیش‌شرط‌ها و زمینه‌ها برای تغییر در ایران آماده‌تر از هر زمان است. اینکه به جامعه جهانی چه باید گفت؟\nدوستان، جامعه جهانی نیز متوجه شده که دیالوگ در میان نیروهای سنتی – اپوزیسیون ایران، به قول زنده یاد، گفت و گوی کران است. دست‌های تنگ و زبان‌های گشاده. این را دیگر خارجی‌ها می‌دانند، و از جامعه ایران تحلیل‌ها و آمارهای خودشان را بسیار دقیق‌تر از ما دارند. آن‌ها به قدر کافی نیروهای مختلف اپوزیسیون را - در این سال‌ها با ادعای آلترناتیوسازی در اینجا و آنجا مثل ریگ‌های روان جمع و باز پراکنده شدن- آزموده‌اند و در عمل دیگر روی این حساب نمی‌کنند. باز هم تکرار می‌کنم، منظور من از این فرایند، فرایندی است که پایه اصلی‌اش در داخل باشد گرچه بیرون هم مهم است به ویژه با این محدودیت‌هایی که در داخل بوجود آمدهاست. بیرونیان باید پلی بزنند تا این قطاری که رسیده به لب پرتگاه، بتواند از روی آن عبور کند. این به معنی این نیست که بیرون جایگزین قطار بشود. جامعه جهانی امروز سرمایه‌گذاری اصلی‌اش را روی آنالیز جامعه‌شناس‌هایش دارد می‌کند، روی منافع جهانی و ملی می‌کنند، واقعاً امروز این منافع با منافع مردم ایران تا حدی زیاد پهلو به پهلو شده. اما جامعه جهانی فقط منتظر یک بدیل به مفهوم آلترناتیو که قدرت را تحویل بگیرد نمی‌ماند. جامعه جهانی منتظر است که این فشارها زیاد‌تر بشود. نگرانی‌های جدی در جامعه جهانی در مورد ثبات منطقه و هزینه‌های احتمالی وجود دارد.\nهر چه فرایند اتحاد ضعیف و ظهور آلترناتیو دورتر شود، آن‌ها هم ممکن است وارد یک سری واکنش‌های افراطی بشوند. بنابراین من فکر می‌کنم واقعاً نگاه جامعه جهانی در درجه اول به یک ارادة ملی است نه این که یک فرد یا گروهی به طور مشخص قدرت را در آنجا تحویل بگیرد. اما این هم انکارناپذیر است که مسلماً در چشم‌انداز فرایند اتحاد ، ظهور یک آلترناتیو، امری طبیعی است.\nبیت اللهی:البته درست می‌فرمایید، سئوال اول من کمی عجولانه بود و در جلسات بعد روشن‌تر خواهد شد. ولی بد نیست که موضع حزب را هم در آن در نظر بگیریم. در مورد قبول مذاکره یا مذاکره حتماً دلیل بر پذیرش مذاکره نیست، من می‌خواهم بگویم که به این نتیجه می‌خواهم برسم که حزب آمده در 15-16 سال پیش، یک اصولی را مبنای اتحاد قرار داده. 5 اصل را مطرح کرده:\n1- تمامیت ارضی ایران و یکپارچگی ملی\n2- نهادینه کردن اعلامیه جهانی حقوق بشر\n3- جدایی دین از حکومت\n4- تشکیل مجلس مؤسسان\n5- به رأی گذاشتن شکل نظام یا رفراندم.\nاین‌ها اصولی هستند که حزب گذاشته. پیش‌شرط نیست. اصول است. حالا با توجه به این اصول، مذاکرات – تا حالا مذاکرات زیاد داشتیم- ولی ما نمی‌توانیم در یک پوسته به نام حزب مشروطه ایران بمانیم و بگوییم این اصول ماست، این پیش‌شرط‌های ماست، حالا هر کس می‌خواهد – تازه از اول گفتم ما دستمان را دراز می‌کنیم به طرف دیگران- حالا من بحثم اینجاست، آیا ما همچنان باید در آن پوسته بمانیم و مذاکره نکنیم، و نتیجه نگیریم، که به این عنوان آیا در مثلاً در فلان جلسه که رفتیم، یک نفر تجزیه‌طلب بوده، و این که برای ما گران تمام می‌شود. من فکر می‌کنم با تجزیه‌طلب زندگی خواهیم کرد در آینده ایران، با جدایی‌خواه یا با چپ، راست و گروه‌های دیگر زندگی خواهیم کرد، خب، بحث من در این مسئله است که قبول مذاکره که نمی‌خورد با این‌ها. که بگوییم ما فدرالیسم شما را قبول داریم و شما می‌دانید که ما مخالف فدرالیسم هستیم. ولی خب مواضع دیگری هست که بشود روی آن کار کرد؟ آیا این تأییدیه به طرف ما است یا به طرف آن‌ها؟\nبطور کلی بحث من این است که آیا ما باید برای مذاکره و شناخت حزب و مواضع خودمان باید شرکت بکنیم در چنین جلساتی؟ با توجه به اصولی که شما می فرمایید.\nآهنیان: در طول بحث خیلی تأکید شد روی اینکه چه چیزهایی نمی‌تواند پیش‌شرط باشد. اصلاً منظور از اینکه ما بیاییم یک محک‌هایی را بگذاریم این است که از اینهمه مبنا که در 100-150 سال اخیر کارپایه جنبش‌های جهانی بوده و به ده دوازده مورد در جنبش‌های مدرن و اخیرا شاید به 5-6 مورد تقلیل پیدا کرده و پارادایم‌های کلاسیک و منسوخ از میان رفته، آیا ما الآن از اینها کدام را انتخاب کنیم. تمام بحث همین است. آقای بیت‌اللهی عزیز، وقتی بیاییم یک سنجه‌هایی را بگذاریم و غربال کنیم، منظور همین است که این بن‌بست گشاده بشود. یکی موضوع فراکسیون‌ها و اتحادها و جبهه‌های مستقل با هویت مستقل، با مبانی متمایز کننده و مورد اختلاف است که آن باید به رسمیت شناخته بشود، منظور به رسمیت شناخته شدن همه آن مبانی نیست. منظور پلورالیسم است. البته نمی‌شود مثلاً یک انتخابات غیر آزاد را به رسمیت شناخت. این فرق می‌کند. بعضی از مسائل را حتی به همه‌پرسی هم نمی‌شود گذاشت. به جز آن مبانی مشترک در جنبش‌های مدرن جهانی هیچ چیزی را نباید پیش‌شرط قرار داد. ولو اینکه عقیده و آرمان ما باشد. برای آن می‌شود بعدها مبارزه کرد. این را ما نمی‌توانیم پیش‌شرط کنیم. این دلیل را هر کسی می‌تواند بیاورد. اینکه آیا انجام مذاکره قبول مذاکره هست یا نیست، خب اگر منظور باصطلاح دیالوگ باشد ولو این دیالوگ به نتیجه‌ای نرسد و ما روی اصول خود باشیم، این شرکت کردن و شرکت نکردن یکسان است و فرقی ندارد. همین‌طور اگر به عنوان مثال جمهوری‌خواه، جمهوری‌خواهی را پیش شرط قرار بدهد، خب، این نمی‌شود. همین‌طور شکل عدم‌تمرکز، که آیا فدرالیسم یا حکومت‌های محلی، در جایی نیامدند پایشان را روی آن سفت کنند که بگویند، آقا من این چیزی را که معتقدم، این را من نمی‌توام موکول به آینده بکنم. نه آن‌ها می‌توانند فدرالیسم را پیش شرط اتحاد قرار بدهد نه ما حکومت محلی را. این نظر شخصی من است. بنده هم می‌توانم بگویم عدم فدرالیسم پیش‌شرط من است. این کار به جایی نخواهد کشید.\nعسگری: آقای آهنیان، وقتی شما می‌گویید که ما می‌رویم در مورد اختلافات یا نظرات‌مان صحبت کنیم، بله، می‌شود اینرا در جلسه‌ای نشست و صحبت کرد. اما گاهی اوقات می‌بینیم که جریان کمی سخت می‌شود. می‌بینیم که دعوت کننده منظور دارد. در پشت این دعوت، آن کسی که دعوت کرده از یک ارگان خاصی می‌آید، یا یک تجزیه‌طلبی پولش را از یک جایی گرفته یا دعوت کننده همان کسی است این پول را به آن تجزیه‌طلب می‌دهد. از این لحاظ وقتی یک همچین حالتی هست، کمی دشوار است که آدم پا پیش بگذارد. و این دشواری کمی نیست. وقتی می‌نشینند در مورد ایران صحبت می‌کنند و یک تجزیه‌طلب نمی‌پذیرد خب، یک قسمت جریان این است. بقول گفتنی، می‌گفتند که در یک حزب ممکن است نظرات مختلفی وجود داشته باشند و از راه گفت و گو می‌شود به یک نتیجه‌ای رسید، ولی یک موقعی هست که نظرات متضاد یکدیگر هستند و بسیار هم متضاد هستند. یک نفر یگانگی و یکپارچگی ارضی ایران را قبول دارد، یکی اصلاً نه یکپارچگی را قبول دارد نه یگانگی را. اینجاست که متقاعد کردن مشکل می‌شود. برای این چه راهکاری می‌توان پیدا کرد؟\nآهنیان: به قول زنده یاد در مبارزه درجه‌ای از آرمان‌خواهی مورد نیاز هست. همان برانگیزانندگی ایده است. اما نه اینکه این آرمان نهایتاً مبارزه را به تعویق و به بن‌بست بکشاند. بخاطر همین ایشان گفتند درجه‌ای از آرمان‌خواهی. نگفتند ایده آلیست بودن و تمامیت‌خواه بودن.\nباز هم عرض می‌کنم این پژوهشی که من کردم، بسیاری از قراردادها و اسناد که امضا کردند، مثلا در جنبش همبستگی لهستان در سال‌های 80 تا 89 ، همه این گرفتاری‌ها را داشتند. فکر نکنید ما یک تافته جدا بافته‌ای هستیم. ولی مجبور شدند بیایند یک سری مبانی را ولو اینکه برای همه کف است و سقف نیست، روی آن توافق کنند و به خاطر این است که می‌گویم مبناها نباید با هم تناقض داشته باشند. در تمامیت ارضی می‌تواند یگانگی ملی هم نهفته باشد. ما نمونه آلمان داریم و نمونه‌های دیگر داریم. این در جایی که این مبناها با هم برخورد می‌کنند، این‌ها آمده‌اند و موارد اختلاف را از جدول مبناهای اصلی بر داشتند و حتی از فهرست اصول راهنما هم برداشتند. این به معنی نیست این‌ها در مسیر آن فرایند به یک سری نقاط مشترک بیشتری نرسیدند . بخاطر همین عرض کردم که آن مبناها ، باید از بلوک‌بندی‌های جهانی و بازی‌های قدرت در درون و بیرون، مستقل باشد. هر نشستی - در چند هفته اخیر یک نشست در کُلن بوده، یک نشست در آمستردام بوده، نیروهای چپ کلی نشست‌ها با همدیگر دارند- این‌ها تلاش‌های منفی نیست. یعنی ما با نیت ها نباید کار داشته باشیم. در اپوزیسیون اینجا و آنجا عده‌ای سعی می‌کنند به ائتلاف هایی با هم‌اندیش‌های خود برسند. آن‌ها کارشان را بکنند. مهم این است که نهایتاً همه این اسب‌ها به یک درشکه بسته بشود. و این بر مبنای چهار پنج مورد بسیار مشخص باشد، مثلاً موضوع سکولاریسم. این را ما نمی‌توانیم بیاییم شعار لائیزم مشکل است. باید دید که با دگرگونی‌های ساختاری جامعه فعلا کدامش آنجا مقدور است. بارها صحبت کردیم که سکولاریسم هم مراحلی دارد، دمکراسی هم مراحلی دارد. در دموکراسی قرائت‌ها فرق می‌کند. همه این نشست‌ها را باید به دیده مثبت و نیمه پُر نگریست حتی اگر در موردهایی یک ارتباط هایی محتمل باشد. برای اتهام زدن و انگشت باز کردن همیشه امکان هست. من فکر می‌کنم حتی در صحنه سیاست بین‌المللی هم روی هر کدام از این موارد خاص به هیچ عنوان سرمایه‌گذاری نمی‌شود.\nعسگری: بخش اول از صحبت‌های شما که باید تفاهم و توافق باشد، بسیار موافقم. و هیچ مشکلی ندارم که نشسته بشود و صحبت بشود و کارت. مشکل من در نهایت در آنجاست که شفافیت باید وجود داشته باشد. از همان پایه همه شفاف با طرفداران و مخالفان خودشان. یکی از مشکلات ایرانی‌ها این است که شفاف نیستند. اگر شفاف باشند نه می‌ترسند و نه اینکه می‌روند زیر آن چتری که پولش یا از موساد می‌آید یا از عربستان و نه العالم از تبلیغاتش بهره‌برداری می‌کند و ... بعد همین جنجالی که در خود حزب ما است. حتماً در جای دیگر هم همین درگیری‌ها را داشتند. مطمئنم، منتها رو نمی‌کند. همین روشن نبودن و شفاف نبودن مشکل است، آقای آهنیان.\nمشکل این نیست که بنشینیم و صحبت کنیم. آقای بیت‌اللهی یک حرف درستی زدند. ما باید با آن‌ها زندگی کنیم و کنار بیاییم، بله. بروند گروه و حزب خودشان را تشکیل بدهند، موضوع سر این غیر شفاف بودن است. نه اینکه بروند بنشینند و بگویند آن یکی حق دارد بیاید، این دیگری حق ندارد بیاید و ... گزینشی عمل کردن و پشت پرده صحبت کردن و از قبل معلوم نبودن که به کجا داریم می‌رویم، این‌ها مشکل‌ساز است که تا حالا همه گرفتاری اپوزیسیون خارج از کشور هم همین بوده. چگونه می‌شود شفاف کرد؟\nآهنیان: در شفاف‌سازی هم معتقدم که باید دید قرائت‌ها از هر کدام از این مبناها چیست. اگر یک دایره اتحاد رسم کنیم، نوک مرکزی این پرگار ، همان مقوله حقوق بشر است. مفاهیم دیگر اگر به عنوان مبناهای ارزشی در اطراف مرکز دایره پراکنده باشند، هر کدام بستگی به فاصله‌اش از مرکز تا حدی در درون این دایره قرار می‌گیرد. روی این مرکز و میزان همپوشانی مبانی باید توافق کردو هر چیزی بیرون از آن قرار گیرد غربال شود. سنجه اصلی حقوق بشر است. فکر نمی‌کم که در یک کشور، یک پاره یا صد پاره، امری مقدم بر حقوق بشر باشد. حقوق بشر برای فراهم آوردن بیشتر خوشبختی برای بیشترین مردم است. حالا در یک سرزمینی این خوشبختی اگر با تقسیم حاکمیت و فدرالیسم می شود، برای آن‌ها عالی است. حقوق بشر در آنجا تقدم دارد و با آن خوشبخت هستند و حق‌شان است. ولی اگر در کشور دیگری فدرالیسم منجر به خونریزی و خشونت‌های بیشتر و نقض حقوق بشر بیشتر می‌شود، طبیعتاً در آنجا کارکرد ندارد. حالا اول کار دعوای آخر را بکنیم، نمی‌شود. موارد مورد چالش را باید از این دایره گذاشت بیرون. شکل عدم‌تمرکز را ما نباید امروز به عنوان پیش‌شرط، از هر سو که باشد، قرار بدهیم. شرکت در هر نشستی به شرطی که آن نشست یک جمع واقعا پلورال و متکثر باشد صرفنظر از اینکه نیت احتمالی چیست، به قصد صرفا یک دیالوگ کار اشتباهی نیست.\nولی مسلماً این به معنی مصالحه بر سر اصول هم نیست. دیالوگ صرف، گناه نیست.\nفواد پاشایی: درمورد استکهلم جلسه در روز 4 و 5 است دعوت کننده هم انجمن اولاف پالمه است. حزب هم به آن جلسه دعوت شده. ولی تا چند نکته مشخص نباشد که در آنجا به چه ترتیب گفت و گو‌ها خواهد شد. بالاخره هر جلسه‌ای که برگزار می‌شود یک کسانی می‌روند صحبت می‌گیرند، باقی را جمع می‌کنند، و ... حالا پشتش توطئه است یا نیست، ما نمی‌توانیم بگوییم. می‌توانیم حدثیاتی بزنیم، نگاه هایی بکنیم.\nولی در مورد شرکت در جلسه معتقدم باید به چند نکته توجه کنیم. یکی این است که در جلسه‌ای نباید برویم که اتحاد و کنگره‌سازی و شورا سازی و رهبرسازی باشد و بدون اینکه بدانیم شفاف هست یا نیست، برویم آنجا بنشینیم برای اینکه یک کسانی می‌خواهند رهبرسازی بکنند. نه، در چنین جلسه‌ای شرکت نمی کنیم.\nدر جلساتی اگر بحث و گفت و گو و کنفرانس مانند باشد و کسانی از سازمان‌های مختلف بیاید نظرش را در مورد ایران بدهد، راهکارهایش را پیشنهاد بکند، می‌توانیم شرکت کنیم و برویم آنجا نظرات، راهکارها و پیشنهادهای‌مان را بدهیم. در صورتیکه مطمئن باشیم حرف‌های ما شنیده می‌شود و پیام ما به گوش دیگران می‌رسد و وسیله نمی‌شویم برای مطالب دیگر. مطئمناً با در نظر گرفتن ایی مطالب اگر از شورا یا حزب دعوت بشود، با این دقت می‌رویم آنجا به شرطی که 1- وسیله نشویم، 2- نردبان نشویم، 3- شفاف باشد، 4 – بتوانیم پیام‌مان را بدهیم و نظرگاه‌های‌مان را مطرح کنیم. غیر از این خب، مشکل خواهیم داشت.\nولی من به دوستان پیشنهاد دیگری می‌کنم. بسیار خوب است که ما با این دقت، با این وسواس مسائل را موشکافی می‌کنیم و نگاه می‌کنیم و دنبال راهکاریم. ما‌ها که معتقدیم بر اثر تجربیات‌مان در خیلی جاها دیگران شفاف نبودند، دنبال کار خودشان بودند، دیگران دنبال زد و بند بودند، چرا خودمان در این مورد پا پیش نمی‌گذاریم. چرا خود ما دیگران را جمع نمی‌کنیم؟ چرا خود ما در مورد اینکه با دیگران در ارتباط باشیم و پای میز مذاکره بیاوریم و همکاری و مشارکت با دیگران را روشن کنیم و وادارشان کنیم کار کنند. نشستیم کاری نمی‌کنیم، هر کسی هم که یک کاری کرد با چشم مشکوک و منتقد به او نگاه کنیم. یکی از اصول منشور حزب هم هست که ما ایران آینده را با همکاری و مشارکت و ارتباط دیگران آزاد کنیم، ولی دست به سیاه و سفید نمی‌زنیم.\nدر این مورد هم بد نیست خودمان یک بازنگری به خودمان بکنیم و یک نگاه به خودمان بیاندازیم.\nآهنیان: من با این چند موردی که شما گفتید و آقای عسگری گفتند در مورد معیارهای شرکت کردن یا نکردن، موافق هستم. اینکه شفاف و یک دستور جلسه معینی باشد، یک جمع پلورال و متکثر باشد، اساس بر آلترناتیو‌سازی نباشد. این خیلی مهم است. در مسیر این فرایندی که درباره آن بحث کردیم در چهارچوب آن باشد و ما اجازه داشته باشیم حرف‌مان را بزنیم خیلی مهم است. هر چیزی که هدف اولیه و اعلام شده‌اش آلترناتیو‌سازی باشد، به هیچ عنوان جایی ندارد. از سوی دیگر ما نباید به بهانه یا به دلیل حفظ اصول، خود را در انزوا و ایزوله قرار بدهیم، تمام درها را ببندیم و از همه جا بی‌خبر باشیم و از همه چیز عقب بیفتیم. باید با مردم برخاست و نشست و مراوده کرده و نظرات خود را خیلی شفاف اعلام کرد. اگر قرار باشد که برای هر نشستی یک اعلامیه قبلش بدهیم و یک بیانیه بعدش بدهیم، اصلاً یک چیز عجیبی خواهد شد. این یعنی نقض غرض از امر دیالوگ.


ترسیم وضع موجود از قبیل شرایط مدرسه از نظر مقطع تحصیلی، موقعیت مکانی و جغرافیایی،\nوضعیت شغلی و کاری\nاینجانب در مدرسه ای خدمت می کنم که در نزدیکی مرز کشور افغانستان می باشد. اکثر مردم این روستا از قوم بلوچ می باشند و به دو زبان فارسی و بلوچی صحبت می کنند که اکثریت آنها جز ساعتهایی که در مدرسه هستند به زبان محلی خود که بلوچی می باشد صحبت می کنند. این مدرسه ابتدایی دارای 6 کلاس تک پایه می باشد که هر پایه یک معلم جداگانه دارد. درباره وضعیت فیزیکی مدرسه می توان این را گفت که این مدرسه به هیچ عنوان از امکانات ورزشی، آب خوری، سرویش بهداشتی مرتب و قابل قبول برخوردار نیست. دانش آموزان این مدرسه با توجه به دو زبانه بودن وضعیت تحصیلی خیلی ضعیفی دارند. می توان یکی از علتهای آن را بی سودی خانواده نام برد. با توجه به خشکسالی منطقه و سکونت نداشتن جوانان که بتوانند کمک حال خواهر یا برادر در درس باشد، امکان یاری گرفتن از آنها را نیز ندارد. در واقع جوانان برای کمک خرجی خانواده بودن به شهرهای اطراف و یا استانهای دیگر نقل مکان می کنند.نقشه راه معلمی\nوالدین دانش آموزان اغلب بی سواد و یا کم سواد هستند و نمی توانند در تحصیل و علم آموزی دانش آموزان به آنها کمک کنند. بنابراین نظارت جدی و کافی از سوی آنها بر روی تحصیل دانش آموزان و فرزندانشان نیست. آنها از وضعیت تحصیلی فرزندان خود خبر چندانی ندارد و در صورت بروز مشکل در تحصیل آنها باید خبر رسانی شود تا در مدرسه حضور یابند و به صورت حضوری به آنها توضیح داده شود که چه مشکلی برای تحصیل فرزندشان پیش آمده است.\nمعلمان این مدرسه 5 نفر هستند که کلاس های مختلف این مدرسه را برای تدریس برگزیده و با دانش آموزان مشغول کار علمی هستند. رابطه آنها با هم و با مدیر و با دانش آموزان بسیار خوب است و یک رابطه دوستانه و صمیم بین آنها برقرار شده است. دانش آموزان از معلمان خود حرف شنوی خوبی دارند و نفوذ معلمان بر آنها زیاد است.نقشه راه معلمی\nمشکلی که در روند تحصیل دانش آموزان این مدرسه وجود دارد این است که اکثریت دانش آموزان در نگارش برگه امتحانی و تکالیف درسی و جوزه های آموزشی خود بدخط هستند و به صورت خوانا و مرتب و تمیز نمی نویسند و این باعث شده است که معلمان از دست خط آنها کلافه شده و بسیار گلایه داشته باشند که اصلا در برخی موارد نمی توانند برگه امتحانی آنها را بخوانند و مجبورند تصور و تخیل کنند که آنها در برگه تکلیف یا امتحانی خود چه نوشته اند. من به عنوان یکی از معلمان این مدرسه سعی کردم مشکل را ریشه یابی کنم و ببینم که چرا اکثر این دانش آموزان خط مناسب و خوانایی ندارند و بدخط می نویسند. البته شواهد دیگری بود که نشان دهند خط بهتری از این دانش آموزان نمی توان انتظار داشت. آنها وضعیت ظاهری مناسبی ندارند و به نظافت شخصی خود به طور کامل و جامع اهمیت نمی دهند و بهداشت و اصلاح و تمیزی لباس و موی آنها جالب نیست. فقر مالی و فرهنگی نیز مزید بر علت شده است و اجازه نمی دهند تمکز کافی برای روی ظاهر و ... داشته باشند.\nشرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه ای که مدرسه در آن واقع شده است نیز اوضاع چندان مناسبی ندارد و محیط سرشار از فساد و اعتیاد و فقر و ... است. مواد مخدر به وفور در سطح شهر پیدا می شود و همسایگی و نزدیکی با کشور افعانستان باعث بسیاری از مشکلات شده است و بسیاری از والدین دانش آموزان درگیر اعتیاد و مصرف مواد مخدر هستند.نقشه راه معلمی\nاما من در مطالعات خودم به این نتیجه رسیدم که در بررسی علل بد خطی دانش آموزان دوره ابتدایی، علاوه بر عوامل آموزشی و تربیتی موثر بر دست خط آنان، باید عوامل مربوط به وضعیت جسمی و روانی کودکان نیز مورد توجه قرار گیرد.\nچه بسا بد خطی دانش آموزان به دلیل ضایعات استخوانی، عصبی یا حالات عاطفی و روانی نا مطلوب باشد. در این صورت آموزشهای معلم در زمینه خوشنویسی کافی نخواهد بود و ارجاع به یک متخصص، امری ضروری است. از میان همه مهارتهای تحصیلی، نوشتن ملموسترین آنهاست. زیرا فرد با استفاده از این مهارت سندی از خود به جای می گذارد. به همین دلیل مهارت در خوشنویسی اهمیت بسزایی دارد. شناخت علل و عوامل موثر بر بدخطی از آن جهت اهمیت دارد که با ریشه یابی و رفع آنها می توان تا حد زیادی به مهارت در خوشنویسی کمک کرد. در این مقاله ضمن بررسی علل بد خطی کودکان، به ارائه راهکارهای مناسب برای رفع این مشکل می پردازیم.\nعوامل موثر بر بدخطی دانش آموزان: ا-عوامل مربوط به خانواده 2-عوامل مربوط به معلم و شیوه های آموزشی و تربیتی مدرسه 3-عوامل مربوط به دانش آموزان\n1-عوامل مربوط به خانواده: نقش خانواده را در یادگیری مطلوب دانش آموزان نباید نادیده گرفت. از آنجا که خوشنویسی مهارتی است که مانند سایر مهارتها باید آموخته شود چنانچه کودک در خانواده ای زندگی کند که اعضای آن از ذوق واستعداد هنری بیشتری برخوردار باشند و به فرزندان خود توجه کافی مبذول دارند کودک کمتر گرفتار معضل بدخطی می شود. نقطه مقابل چنین خانواده ای کسانی هستند که نسبت به فرزندان خود بی تفاوت اند و از تشویق و تنبیه به موقع برای انجام تکالیف فرزندانشان استفاده نمی کنند و در واقع انگیزه لازم را برای اجرای بهتر تکالیف در فرزندان خود به وجود نمی آورند. چنین کودکانی اغلب با اکراه وبی میلی به نوشتن اقدام می کنند که طبیعتا نتیجه آن نیز رضایت بخش نخواهد بود.\nکودکانی که در خانواده های به هم ریخته یا خانواده هایی زندگی می کنند که محرومیت فرهنگی و اجتماعی دارند از لحاظ عاطفی آسیب شدیدتری می بینند و این آسیب عاطفی بر روی کلیه زمینه های تحصیلی آنان تاثیر می گذارد.\nمتن فوق تنها بخشی از مقاله تحقیقی نقشه راه معلمی است؛\nبرای دانلود کل مقاله تحقیقی نقشه راه معلمی از لینک زیر استفاده کنید:


غافلگیری رئیس جمهور صربستان پس از شنیدن انتقال سفارت کشورش به قدس از زبان ترامپ! + ویدیو و عکس | امپراتوری دروغ\n۱۳۹۹-۰۶-۱۶\t۰ 725 نمایش\nبه گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: فعالان تصاویر و ویدئوهایی را منتشر کردند که نشان می‌دهد رئیس جمهوری صربستان از اعلام انتقال سفارت کشورش به قدس اشغالی توسط همتای آمریکایی‌اش بی‌اطلاع بوده است.\nفعالان شبکه‌های اجتماعی تصاویر و ویدئوهایی را از جریان سفر «الکساندر ووجیچ»، رئیس جمهوری صربستان به آمریکا و دیدار وی با «دونالد ترامپ»، رئیس جمهوری این کشور منتشر کردند.\nیکی از این تصاویر منتشر شده نشان می‌دهد که ترامپ همتای صربستانی خود را مانند یک دانش آموز در مقابل میزش نشانده است. اقدامی که واکنش‌های زیادی در شبکه‌های اجتماعی به همراه داشت.\nهمچنین این تصاویر و ویدئوها نشان می‌دهند که هنگام قرائت بیانیه‌ای توسط ترامپ درباره دیدار با رئیس جمهوری صربستان و صحبت‌های او درباره انتقال سفارت صربستان از تل‌آویو به قدس اشغالی، الکساندر ووجیچ با شنیدن این مطلب غافلگیر شده و انگار از گنجانده شدن آن بی‌اطلاع بوده است و به همین دلیل به برگه‌های در دستش نگاه می‌کند تا از وجود چنین بندی در آنها اطمینان حاصل کند.\nدونالد ترامپ روز جمعه پس از دیدار با ووجیچ اعلام کرد، صربستان با انتقال سفارتش از تل‌آویو به قدس در ژوئیه موافقت کرد.\nرهبران صربستان و کوزوو در یک گفت‌وگوی دو روزه با پشتیبانی آمریکا در واشنگتن دیدار و بر عادی سازی روابط توافق کردند و هر کدام به صورت جداگانه با آمریکا توافقاتی را امضا کردند که از جمله آن توافق صربستان برای انتقال سفارتش بود. کوزوو و اسرائیل نیز بر عادی سازی روابط و ایجاد روابط دیپلماتیک توافق کردند.\nدونالد ترامپ سفارت صربستان قدس اشغالی\t۱۳۹۹-۰۶-۱۶\nمنطبق با کلیدواژه: دونالد ترامپ سفارت صربستان قدس اشغالی


شما اینجائید:خانه » ورزش » لاغری با روش لیپوماتیک لاغری با روش لیپوماتیک\nتحقیقات جدید ثابت کرده است که اراده شما برای کاهش وزنتان تنها بخشی از این فرآیند را تشکیل می دهد و عوامل مختلفی مانند ژنتیک، هورمونها و ... نقش موثری در این فرآیند بازی میکنند.\nتفاوت لیپوماتیک با لیپوساکشندر بین شیوه های ذکر شده لیپوماتیک را می توان راه حلی نوین قلمداد نمود که تمرکز اصلی آن بر روی کاهش سایز می باشد.\nانجام روش لیپوماتیکانجام عمل لیپوماتیک توسط دستگاهی مخصوص که مورد تائید FDA آمریکا می باشد صورت می گیرد. دستگاه لیپوماتیک در بیش از 50 کشور دنیا مورد استفاده است که با روشی موثر، بی خطر و دقیق به صورت کاملا طبیعی و یکنواخت از مناطق مختلف بدن مثل باسن، ران، شکم و پهلو اقدام به خارج نمودن بافت های چربی می نماید.\nدر ادامه سعی میکنیم در حد امکان به سئوالاتی که ممکن است در ذهن شما در مورد عمل لیپوماتیک وجود داشته باشد پاسخ بگوئیم اما به این نکته توجه داشته باشید که از طریق شماره 02188809185 میتوانید با ما تماس حاصل نموده تا به نگرانی های شما قبل از لیپوماتیک پایان دهیم.لیپوماتیک - لیپوساکشن بدون دردلیپوماتیک (که تحت عنوان لیپوساکشن اینفراسونیک شناخته می شود)، یک ابزار مورد تائید FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) و یک دستگاه اثبات شده و قابل اطمینان است که امکان حذف ایمن، اثربخش و دقیق چربی از همه نواحی بدن را فراهم می آورد. در لیپوماتیک، سلول های چربی ابتدا در فرآیند لیپوساکشن شکسته می شوند (و یا با حرکات ارتعاشی کانول امولسیون می شوند و سپس امولسیون چربی به آرامی از بدن آسپیره می شود).\nلیپوساکشن چیست؟لیپوساکشن که همچنین به عنوان لیپوپلاستی نیز نامیده می شود، روشی است برای متناسب سازی اندام و چربی اضافی را از نواحی معینی از بدن حذف می کند. لیپوساکشن را می توان تقریباً در هر کجای بدن از جمله شکم، باسن، کفل، پشت، ران، زانو، ساق پا، مچ پا و بازوها اعمال کرد. بعضی رسوبات موضعی چربی ممکن است به طور معمول تحت تأثیر رژیم غذایی و ورزش قرار نگیرند. در این گونه موارد لیپوساکشن تنها راه حذف چربی در آن قسمت ها است.\nنامزدهای ایده آل برای لیپوساکشنبهترین نامزدها برای لیپوساکشن افرادی هستند که دارای رسوبات چربی موضعی در نواحی معینی از بدن نظیر شکم، بازوها، ران، پشت و یا باسن هستند. این چربی های موضعی اغلب حتی در برابر بهترین رژیم غذایی و ورزش نیز مقاوم هستند و شاید از ژنتیک سرچشمه می گیرند. لیپوساکشن همچنین برای فرم دادن به شکم به کار می رود و می تواند عضلات شش گانه شکم را نمایان سازد. علاوه بر این، لیپوساکشن صورت نیز اغلب برای برطرف کردن چاقی گونه یا فک انجام می شود.\nلیپوماتیک (لیپوساکشن با کمک برق)در لیپوماتیک که به وسیله یک جراح آلمانی به نام Y,G,llouz توسعه داده شده است، از یک کانول هوای فشرده استفاده می شود که مانند یک مته دستی مخصوص سوراخ کردن سنگ چربی ها را به شکل سریع تر و هموارتری به بیرون مکش می کند. لیپوماتیک جدیدترین تکنیک لیپوساکشن در کره جنوبی است که انجام آن ایمن، مؤثر و آسان است.\nشبیه سازی کانول و مکش لیپوماتیکمزیت های لیپوماتیک • سیستم امنیتی فعال، که در زمانی که به بافت های بدون چربی می رسد متوقف می شود.• سانحه کمتر (کاهش عمده کبودی و تورم)• جلوه بهتر پوست (جمع شدگی عالی پوست)• کار ساده تر و با خسته کنندگی کمتر برای جراح پلاستیک به معنی دقیق تر بودن و هموارتر بودن روش برای بیمار است.• زمان کوتاه تر عمل• دردناکی کمتر• بهبود سریع تر\nمشاوره رایگان 88809185-02109102369593\nدالفک\tعصبانیت صدای آمریکا از انقلابی گری الهام چرخنده


چند نکته درباره لباس های یک طرفه - یک متخصص مد\nنوامبر 23, 2013 آگوست 22, 2015\nمدل یک طرفه، مدل زیبایی است که به تازگی طرفداران زیادی پیدا کرده است. در این مطلب، چند نکته را به شما یادآور می شویم تا با این لباس ها، ظاهری زیبا داشه باشید.\nدرست است که این لباس ها بسیار زیبا و جذّاب هستند، ولی در عین زیبایی، بسیار موذی نیز هستند و باید مراقبشان باشید. قبل از این که به پوشیدن این گونه لباس ها فکر کنید، باید به چند نکته درباره ی زیباتر کردن این مدل لباس ها، توجه کنید.\n۱٫ قبل از خرید، امتحان کنید\nاین مدل لباس ها، یقه های زیبایی دارند که متأسفانه، با هر شکل بدنی سازگار نیست. اگر شانه هایتان پهن و بالاتنه ی شما بزرگ است، باید کمی مراقب باشید. باید مطمئن شوید که برای شکل بدن شما مناسب باشد.\n۲٫ شانه های خود را نپوشانید\nبه هیچ وجه، هیچ چیزی روی این لباس ها نپوشید! هدف از پوشیدن لباس های یک طرفه، نمایش شانه های زیبای شماست. پس دلیلی ندارد روی آن ها ژاکت یا کُت بپوشید.\n۳٫ رنگش یکدست باشد\nاگر با این مدل احساس راحتی نمی کنید، شاید به این دلیل است که قبلاً آن را نپوشیده اید و یا فکر می کنید با شما نمی آید. رنگ لباسی که انتخاب می کنید باید یکدست باشد. پس رنگ مورد علاقه تان را انتخاب و آن را با استفاده از کمی وسایل، جذّاب تر کنید.\nسلاح سرّی هر خانم خوش سلیقه ای، کمربند است که کمر را برجسته و فرد را جذّاب می سازد. به خصوص اگر با لباس های زیبای یک طرفه استفاده شود.\n۵٫ مراقب لباس زیر خود باشید\nمراقب لباس زیر خود باشید تا از زیر این مدل لباس ها، معلوم نباشد.\nاین لباس ها را در رنگ های گرم تابستانی تهیه کنید. هم می توانید مدل کوتاه و هم مدل ماکسی را انتخاب کنید. این لباس ها را با یک جفت صندل بدون پاشنه و یا یک جفت کفش پاشنه پُرِ تسمه ای بپوشید. همچنین، پایین این لباس ها هم می تواند مانند شانه هایش، کج باشد.\nلباس های یک طرفه ی دنباله دار برای شما که می خواهید ظاهری دلنشین داشته باشید، بهترین انتخاب است. در این مورد، کفش پاشنه بلند، بسیار ضروری است. از جواهرات زیبا و با ارزش برای تکمیل ظاهر خود استفاده کنید تا مانند یک ستاره بدرخشید.\nبهترین کار، انتخاب وسایل ساده است. به هیچ وجه از گردنبند استفاده نکنید، چون به راحتی یقه ی لباس را می پوشاند و بخشی از زیبایی آن را از بین می برد و ظاهر شما را خراب می کند. اگر هم واقعاً دوست دارید که از گردنبند استفاده کنید، ما گردنبندهای کوتاه را پیشنهاد می کنیم.\nاگر لباس شما پولک یا نگین دارد، از تعداد کمی وسایل کوچک استفاده کنید تا زیاده روی نشود. اگر لباس شما ساده و موهای شما شینیون است، از گوشواره های آویز استفاده کنید.\nاز انگشتر و النگو نیز می توانید استفاده کنید، ولی زیاده روی نکنید. یک دستبند و یا النگوی زیبا کافیست. اگر هم به دنبال ظاهری جسورانه تر هستید، می توانید از بازوبند های فلزی استفاده کنید.\nهر مدل مویی که در بالای سر بسته شود، با این مدل لباس، فوق العاده می شود. از یک شینیون زیبا برای ظاهری رسمی استفاده کنید و یا برای داشتن ظاهری دلنشین تر و مهربان تر، موهای خود را خیلی معمولی بالای سر خود ببندید.\nاگر می خواهید موهایتان را باز بگذارید، آن ها را پشت شانه هایتان نگه دارید.\nاز این راهنمایی ها استفاده کنید تا با لباس های یک طرفه، ظاهری زیبا و جذّاب داشته باشید. فقط یادتان باشد، این لباس را امتحان کنید، اگر برایتان مناسب نبود، به دنبال چیز دیگری باشید.\nCategories icon بانوان, ست کردن, لباس, مد و دانستنی های مد\nTags icon لباس بانوان یک طرفه, لباس زنانه یک طرفه, لباس زیبا, لباس یک طرفه, لباس یک طرفه جذاب, لباس یک طرفه خوب, لباس یک طرفه زیبا, نکات لباس یک طرفه


بازداشت دو استاد دیگر علوم دینی در عربستان - آی محتوا\nبازداشت دو استاد دیگر علوم دینی در عربستان\nحساب کاربری زندانیان عقیدتی عربستان خبر داده که دو استاد علوم دینی دیگر در عربستان طی دیروز و امروز بازداشت شده‌اند. «ناصر العمر» استاد اصول دین در دانشگاه اسلامی «محمد بن سعود» امروز به دلیل انتقاد از وضعیت اجتماعی عربستان بازداشت شد. همچنین «احمد العماری» رئیس پیشین دانشکده قرآن در دانشگاه «طیبه» به همراه یکی از فرزندانش بازداشت شده است.\n21 مرداد، 20:48\nانفجار در ادلب سوریه ۳۹ کشته به جای گذاشتانفجار یک انبار مهمات در شمال استان ادلب سوریه تاکنون ۳۹ کشته و ده‌ها مفقود برجای گذاشته است. دیده‌بان حقوق بشر سوریه اعلام کرد بر اثر انفجار امروز یک انبار اسلحه در سوریه ۳۹ غیرنظامی کشته شدند. این انبار در شمال استان ادلب سوریه در نزدیکی مرز ترکیه قرار دارد. گفته می‌شود بر اثر این انفجار ...\n21 مرداد، 20:24\nطوفان شدید در سیستان و بلوچستان\nسفر العبادی به ایران لغو شددفتر «حیدر العبادی» نخست‌وزیر عراق امروز از لغو سفر وی به ایران خبر داد. یک منبع عراقی که نخواست نامش فاش شود گفت ایران ابتدا با درخواست العبادی برای سفر به تهران موافقت کرده اما کمی بعد این درخواست را رد کرده است. پیش از این وزارت خارجه ایران هرگونه برنامه‌ریزی برای سفر العبادی به ایران را تکذیب کرده ب ...\n21 مرداد، 20:00\nمحسن چاوشی مهاجرت می‌کند؟«محسن چاوشی» برای انتشار آلبوم جدید خود در دریافت مجوز به مشکل خورد و وزارت ارشاد گفت به شرط اصلاح ۵ آهنگ از این آلبوم، مجوز انتشار خواهد داد. چاوشی هم ۲۰ مرداد این آلبوم را بدون مجوز منتشر کرد، همانطور که گفته بود. اما جالب‌ترین کار وی کامنتش زیر ویدیویی بود که از این آلبوم منتشر کرده بود. ...


ترک سیگار، اضطراب را از بین می‌برد - اعصاب و روان - سلامت نیوز\nترک سیگار، اضطراب را از بین می‌برد\n۱۳۹۱/۱۰/۱۶ - ۱۱:۱۶ - کد خبر: 64358\nسلامت نیوز : محققان انگلیسی معتقدند ترک کردن سیگار می‌تواند احساس اضطراب و دلواپسی را از بین ببرد.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از ایسنا ؛ محققان کالج کمبریج و آکسفورد اظهار داشتند: علی‌رغم این تصور که افراد سیگاری معتقدند سیگار کشیدن استرس را کاهش می‌دهد، اما این افراد در صورتی که عادت خود را کنار بگذارند کمتر احساس اضطراب خواهند داشت.\nمحققان این دو کالج با بررسی 500 فرد سیگاری که این عادت خود را ترک کرده بودند، به این نتیجه دست یافتند.\nبنا براعلام این محققان، افراد شرکت‌کننده در این بررسی مدت شش ماه مصرف سیگار را کنار گذاشتند و مشخص شد اختلالات روانی و ذهنی این افراد کاهش چشمگیری داشته است.\nافرادی که از استرس رنج می‌برند برای کاهش این مشکل خود به سیگار پناه می‌برند اما ترک این عادت تاثیر بیشتری بر سلامت فرد خواهد داشت.\ntwitter facebook zigur google plus 0.28478s, 19q


استاندارد آسانسور مسکونی - ابعاد استاندارد آسانسور مسکونی\nاستاندارد آسانسور مسکونی و نکاتی درباره آن\nآسانسور بخشی جدایی ناپذیر از هر ساختمانی است، به خصوص اگر دارای طبقات زیادی باشد. در واقع ساختمان‌های با تعداد پله بالا برای راحت‌تر شدن رفت و آمد، نیاز به آسانسور دارند. اما نصب آسانسور در ساختمان شما، چه مسکونی و چه تجاری نیاز به استاندارد دارد. امروزه استاندارد آسانسور مسکونی به امری مهم تبدیل شده است.\nعلاوه بر این، شما همچنین باید قوانین و ابعاد اجباری آسانسور را بدانید. دانستن ابعاد استاندارد آسانسور در فرآیند ساخت و ساز حیاتی است. به این ترتیب، می‌توانید اندازه مناسب و ظرفیت بار آن را تعیین کنید.\nطی سالیان گذشته به دلیل بروز حوادث بسیار مربوط به آسانسور، در سال ۱۳۸۳ استاندارد سازی الزامی شد. مالکین موظف هستند کلیه مجوز های لازم در زمینه استاندارد اسانسور مسکونی را مراکز ذیصلاح اخذ نمایند. اما ابعاد استاندارد آسانسور مسکونی و تجاری چیست؟ ضوابط آسانسور مسکونی کدامند؟\nبرای آشنایی بیشتر با استاندارد آسانسور مسکونی و تجاری تا انتهای این مطلب با ما همراه باشید.\nابعاد آسانسور مسکونی\nبه خاطر داشته باشید که آسانسور‌های تجاری به دلیل بزرگتر بودن برای پروژه‌های مسکونی مناسب نیستند. به طور معمول، مساحت طبقه، طبق استاندارد آسانسور مسکونی، نباید بیش از 4.5 متر مربع باشد. این رقم کوچکتر از اندازه متوسط یک آسانسور تجاری است که 6.5 متر مربع است.\nبه طور کلی، آسانسور‌های مسکونی 1.5 متر طول در 1 متر عرض دارند. با این حال، اگر فضای کافی دارید، می‌توانید این عدد را تغییر دهید. به طور خاص، آسانسورهای ساختمان‌های مسکونی یا خانه‌ها نباید از حداکثر 2 متر فراتر بروند.\nهمچنین ابعاد داخلی آسانسور می‌تواند 1 متر در 1.2 متر، 1 متر در 1.5 متر یا 1 متر در 1.3 متر باشد. در نهایت، ظرفیت بار استاندارد آسانسور‌های مسکونی ۴۳۰ کیلوگرم است، اما مدل‌های کوچکتر با ظرفیت بار کمتر اغلب در بسیاری از مکان‌های مسکونی استفاده می‌شود.\nبرای حداکثر توقف مجاز، یک آسانسور مسکونی نباید بیش از چهار توقف در هنگام پیکربندی ابعاد شفت خود داشته باشد. علاوه بر این، در هر‌ایستگاه آسانسور نیز، باید 35 سانتی متر فاصله وجود داشته باشد.\nاندازه آسانسور مسکونی\nبرای مطابقت با الزامات استاندارد آسانسور مسکونی، یک آسانسور ساختمان مسکونی باید دارای یک دکمه داخلی و خارجی با خط بریل برجسته، دکمه‌های تماس، و صوت گفتاری برای اعلام رسیدن به مقصد، داشته باشد. همچنین درب آسانسور نیز باید حداقل سه ثانیه باز بماند.\nبا توجه به اندازه ها، مطابق با استاندارد، عرض درب باید حداقل 90 سانتی متر باشد، تا فضای کافی برای ورود به کابین آسانسور فرآهم شود. حداقل عمق 1.30 متر است. و عرض باید حداقل 1.70 متر برای درب جانبی و 2 متر برای درب مرکزی باشد.\nاندازه آسانسور تجاری\nآسانسور‌های تجاری بزرگتر از آسانسور‌های مسکونی هستند. بنابراین، ابعاد آن‌ها نیز بزرگتر است. به طور خاص، حداقل عمق این نوع آسانسور باید 1.5 متر و حداقل عرض باید 1.70 متر باشد. اگر آسانسور دارای دهانه وسط باشد، حداقل عرض الزامی 2 متر است. همچنین، آسانسور‌های تجاری دارای ظرفیت بارگیری از 950 کیلوگرم تا 2300 کیلوگرم هستند.\nدر مقایسه با استاندارد آسانسور مسکونی ، تعداد توقف در آسانسور تجاری الزامی نیست. در واقع، هر بار که ساختمانی جدیدتر و بلندتر ساخته می‌شود، استاندارد جدیدی برای تعداد توقف آسانسور تعیین می‌شود.\nآسانسور‌های تجاری دارای استاندارد‌هایی مشابه آسانسور‌های مسکونی هستند. به عنوان مثال، آن‌ها باید دکمه داخلی و خارجی با خط بریل برجسته، دکمه‌های تماس، و صوت گفتاری برای اعلام رسیدن به مقصد، داشته باشد. به علاوه، درب باید حداقل برای سه ثانیه باز باشد. تفاوت این است که آسانسور‌های تجاری دارای الزامات اضافی هستند. به طور خاص، ساختمان‌های تجاری باید آسانسور‌های خود را در مکانی نصب کنند که مردم بتوانند به راحتی آن‌ها را ببینند و به آن‌ها دسترسی داشته باشند.\nدر مورد هزینه، قیمت آسانسورهای تجاری ممکن است از قیمت آسانسور مسکونی بیشتر باشد.\nابعاد اسانسور مجتمع مسکونی چه مقدار است؟\nانتخاب ابعاد اسانسور مجتمع مسکونی به شرایط متفاوتی بستگی دارد. چندین فاکتور وجود دارد که باید برای تعیین اندازه آسانسور مورد نیاز خود در نظر بگیرید. به عنوان مثال، برای یک ساختمان اداری به آسانسور بزرگتری نیاز دارید تا بتوانید تعداد زیادی از افراد را در خود جای دهید. از طرف دیگر ساختمان‌ها و مجتمع‌های مسکونی بسته به تعداد افرادی که از آن استفاده می‌کنند، می‌توانند آسانسور کوچکتری را انتخاب کنند.\nگذشته از آن، شما باید شرایط استاندارد آسانسور مسکونی در شهر خود را نیز بدانید. به یاد داشته باشید، هر شهر دارای شرایط مخصوص آسانسور منحصر به فردی است که باید از آن‌ها پیروی کنید، از جمله شرایط آب و هوا یا زلزله خیز بودن آن. شرکت آسانسور طرف همکاری شما، کمک می‌کنند تا تعداد آسانسور‌های مورد نیاز در ساختمان خود را تعیین کنید.\nهنگامی که اندازه آسانسور را انتخاب کردید، بسیار مهم است که به ظرفیت بار آن نیز توجه کنید. به این ترتیب، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که آن را بیش از حد سنگین نمی‌کنید. اگر قصد دارید آسانسور را با اجسام سنگین بارگیری کنید، بهتر است آسانسوری را انتخاب کنید که بتواند بار‌های سنگین را تحمل کند.\nبه یاد داشته باشید، یک کابین آسانسور مسکونی با اندازه استاندارد، می‌تواند حدود ۷۵۰ پوند تا ۱۰۰۰ پوند را تحمل کند. بنابراین، اگر بیش از این وزن مشخص شده را در خود جای دهد، باید آسانسور بزرگتری را در نظر بگیرید. همیشه به یاد داشته باشید که اگر از مقدار تحمل وزن آسانسور سوء استفاده نکنید، عمر بیشتری خواهد داشت. بنابراین، باید طبق ظرفیت وزنی آن از آسانسور استفاده کنید.\nدر مجموع ابعاد استاندارد آسانسور مسکونی، کوچکتر از آسانسور تجاری است. با این وجود، می‌توانید بسته به کاربرد آسانسور، تغییراتی ایجاد کنید. برای اطمینان از ایمنی و امنیت جان مسافران، باید از استانداردهای آسانسور اجباری تعیین شده توسط مراکز ذیصلاح پیروی کنید.\nهمچنین اجرا آسانسور با استانداردهای بین المللی باعث می‌شود تا افراد دارای معلولیت بتوانند به راحتی از آسانسور استفاده کنند. هنگامی که اندازه آسانسور مورد نیاز خود را تعیین کردید، باید ظرفیت بار آن را از پیش تعیین کنید. به این ترتیب می‌توانید با عدم فشار به ظرفیت تحمل وزن آسانسور، عمر آن را افزایش دهید. همچنین رعایت ظرفیت بار آسانسور نیز ایمنی افرادی را که قصد استفاده از آن را دارند تضمین می‌کند.\nیک شرکت آسانسور معتبر علاوه بر اجرای استاندارد آسانسور مسکونی موجود در کشور، استانداردهای بین‌المللی را نیز رعایت میکند. اجرای این استانداردها نه تنها کیفیت و عمر آسانسور را بالا می‌برد، بلکه ایمنی و امنیت آن را نیز افزایش می‌دهد. شرکت الماس آسانسور با اجرای کلیه استانداردهای داخلی و بین المللی در زمینه آسانسور، پیشرو در این زمینه می‌باشد.\nجهت دریافت مشاوره رایگان، با ما تماس بگیرید:\n02122224106 - 0212277209\nسرویس و نگهداری آسانسورهای کششی\nاجزای تشکیل دهنده آسانسورهای هیدرولیک\nآسانسورهای پرسرعت الماس آسانسور\nگیر کردن در آسانسور و نکات آموزشی


واکنش وزارت خارجه سوریه به تجاوز نظامی ترکیه\n1398/07/18 منبع : خبرنگاران جوان کد خبر: 2095223\nیک مقام وزارت خارجه سوریه اعلام کرد این کشور به مبارزه با تروریسم و همچنین مقابله با تجاوز ترکیه ادامه می‌دهد.\nبه گزارش گروه بین الملل باشگاه خبرنگاران جوان به نقل از خبرگزاری رسمی سوریه (سانا)، یک مقام وزارت خارجه سوریه اعلام کرد این کشور به مبارزه با تروریسم و همچنین مقابله با تجاوز ترکیه به خاک سوریه ادامه می دهد.\nوزارت خارجه سوریه همچنین اعلام کرد سوریه که در چندین منطقه از رهگذر حمله به تروریست های تحت حمایت ترکیه، پاسخ تجاوزات این کشور را داده، این بار نیز در هر نقطه از سوریه با این تجاوز مقابله خواهد کرد.\nروز گذشته ترکیه عملیات موسوم به «چشمه صلح» را در شمال سوریه با هدف آنچه «ایمن کردن مرز های کشور بوسیله پاکسازی عناصر تروریستی، تضمین بازگشت امن پناهجویان و حفظ تمامیت ارضی سوریه» می خواند، آغاز کرد (اینجا).\nتجاوز نظامی ترکیه به خاک سوریه با واکنش‌های بین المللی گسترده‌ای روبرو شده است.\nوزارت خارجه سوریه تجاوز اخیر ترکیه را محکوم کرد\nدر پی حمله جنگنده‌های نیروی هوایی ارتش ترکیه به خاک سوریه، دولت دمشق این تجاوز آشکار را به شدت محکوم کرد.\nواکنش سریع ارتش سوریه به تجاوز یک ستون نظامی ترکیه\nدرگیری‌ها میان ارتش سوریه و گروه‌های تروریستی در اطراف فرودگاه نظامی ابوالظهور در حومه جنوب شرقی ادلب همچنان ادامه دارد.\nوزارت خارجه سوریه: حضور نظامی ترکیه در سوریه غیر قانونی است\nواکنش سریع ارتش سوریه به تجاوز یک ستون نظامی ترکیه/چند شهرک دیگر در حومه ادلب آزاد شد\nمنابع سوری از موفقیت نیروهای ارتش در پاکسازی چند شهرک دیگر در حومه ادلب از لوث تروریسم تکفیری و ادامه درگیری‌ها در اطراف فرودگاه نظامی ابوالظهور خبر دادند.\nواکنش بشار اسد به تجاوز نظامی ترکیه به عفرین\nرئیس شورای راهبردی روابط خارجی امروز با رئیس جمهوری سوریه در دمشق دیدار کرد.\nاهداف ادعایی ترکیه از تجاوز نظامی به شمال سوریه\nشورای امنیت ملی ترکیه مدعی شد هدف عملیات سپر فرات تامین امنیت مرزی کشور٬ جلوگیری پاکسازی منطقه از وجود داعش و گروهای شبه نظامی کرد است.\nواکنش پوتین به تجاوز نظامی آمریکا به خاک سوریه\nرئیس جمهور روسیه به تجاوز نظامی آمریکا به سوریه واکنش نشان داد و آن را «تجاوز علیه حاکمیت کشوری مستقل» توصیف کرد.\nواکنش حزب‌الله لبنان به تجاوز نظامی آمریکا به خاک سوریه\nحزب‌الله لبنان تجاوز نظامی آمریکا و متحدانش به خاک سوریه را محکوم و همبستگی با دمشق را اعلام کرد.


معرفی و قیمت خرید پنکک بورژوا مدل ایر مات Air Mat - فروشگاه اینترنتی سین دخت\nپنکک بورژوا مدل ایر مات Air Mat\nBourjois Pancake Air Mat\nتعداد نظرات 4 نظر\nایجاد جلوه ای مات و طبیعی در میکاپ\nتثبیت و افزایش ماندگاری آرایش\nبا طیف رنگی گسترده\nبا ماندگاری 14 ساعته\nرنگ انتخاب شده :\n193500 154800 تومان\nیکی از راه های طبیعی و زیبا جلوه دادن میکاپ، استفاده از محصولات تثبیت کننده آرایش برای افزایش ماندگاری، تثبیت و ایجاد بافت طبیعی و مات در میکاپ است. اگر به دنبال یک تثبیت کننده مات و باکیفیت آرایشی هستید، پنکک بورژوا مدل ایر مات Air Mat را به شما معرفی می کنیم. این پنکک فوق العاده، دارای بافت بسیار سبک و پودری بوده که به راحتی روی پوست پخش می شود و احساس سنگینی روی پوست ایجاد نمی کند. فرمولاسیون کاملا مات و مخملی پنکک بورژا، هرگونه برق یا درخشش میکاپ را از بین برده و جلوه ای طبیعی و مات را در آرایش ایجاد می کند.\nبا ماندگاری بالای این پنکک آرایشی، دیگر نگران ماسیده شدن آرایش در هنگام تعریق صورت و در طول روز نباشید، زیرا ترکیبات ویژه این محصول، سبب تثبیت مواد آرایشی روی پوست می شود. همه افراد با انواع تایپ پوستی، می توانند از این پنکک منحصر به فرد استفاده کنند و گزینه فوق العاده مناسبی برای پوست های چرب و مختلط است. با وجود طیف رنگی گسترده در این محصول، می توانید نزدیکترین رنگ به تناژ پوستی خود را انتخاب کنید.\nماندگاری 14 ساعته در پنکک مات بورژا، از دیگر ویژگی های متمایز این محصول آرایشی است.\nبرای داشتن میکاپ تمیز و حرفه ای و افزایش ماندگاری آرایش با جلوه ای مات و مخملی، پنکک بورژوا مدل ایر مات Air Mat را از فروشگاه اینترنتی محصولات آرایشی و بهداشتی سین دخت با قیمت مناسب و به صورت آنلاین خریداری کنید.\nاز ویژگی های اصلی پنکک بورژوا مدل ایر مات Air Mat:\nتعداد نظرات ثبت شده تا کنون 4


کارگران روزمزد قربانیان اصلی کرونا/ لزوم تدوین بسته ویژه حمایتی - خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency\nکد خبر 4926744\nبه گزارش خبرنگار مهر، پس از شیوع ویروس کرونا و کاهش فعالیت‌های اقتصادی، از میان شاغلان بخش‌های مختلف کارگران فصلی و روزمزد، بیشترین آسیب را دیده‌اند. این کارگران به دلیل نوع فعالیتی که دارند، در طول سال حدود ۶ تا ۷ ماه موقعیت کار کردن و کسب درآمد دارند؛ آنها فاقد پوشش بیمه‌ای هستند و به همین دلیل نمی‌توانند از مزایای بیمه بیکاری استفاده کنند. تا بتوانند بیمه بیکاری بگیرند و یا از سوی دولت به صورت مستمر مورد حمایت قرار گیرند. حمایت‌هایی که از این قشر صورت می‌گیرد نیز صرفاً در حد دو یا سه روز کفایت می‌کند و البته آن هم مشخص نیست که این حمایت‌ها به همه این کارگران برسد یا خیر.\nعلاوه بر نداشتن بیمه و حقوق ثابت، بخش اعظمی از کارگران روزمزد عضو هیچ انجمن و گروهی هم نیستند و شناسایی آنها کمی سخت است. این گروه از کارگران کسانی هستند که برای کسب درآمد روزانه خود، سر چهارراهها و میادین به انتظار کار می‌نشینند و حال در این شرایط، این افراد طی روزهای متمادی کاری برای انجام پیدا نمی‌کنند.\nاز سویی دیگر نیز مطابق با گفته هادی ابوی دبیرکل کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران، در کنار کارگران میدانی، بخشی از کارگران ساختمانی، کارگران هتل‌ها، تالارها، مسافرخانه‌ها، میادین میوه و تره بار، باربرهای درون شهری و رستوران‌ها نیز جزو کارگران روزمزد محسوب می‌شوند زیرا به صورت روزانه دستمزد می‌گیرند.\nکارگران قربانی اصلی کرونا\nدر این ارتباط محمدرضا تاجیک فعال کارگری به خبرنگار مهر گفت: قربانیان اصلی کرونا، کارگران بوده‌اند. درست است که بیماری فقیر و ثروتمند نمی‌شناسد اما با توجه به نیاز خانواده‌های کارگران، شیوع بیماری باعث می‌شود معیشت این قشر به خطر بیفتد که علاوه بر مشکلات بیماری، نگران معاش خود نیز باشند.\nوی افزود: دولت حتی جایی را برای اینکه کارگران بروند و اقلام بهداشتی با قیمت مناسب بخرند، در نظر نگرفته است.\nتاجیک گفت: حتی کارگرانی که در کارگاه‌ها مشغول به کار هستند اوضاع خوبی ندارند؛ باید در روزهای سخت کارفرماها از کارکنان خود حمایت کنند اما بسیاری از کارفرماها این کار را نکردند؛ وضعیت کارگران خوب نیست دیگر چه برسد به کارگران روزمزد.\nاین فعال کارگری تاکید کرد: باید به صورت ویژه از کارگران روزمزد حمایت شود. معاش این قشر بستگی به درآمد روزانه شأن دارد؛ دولت باید بسته‌ای ویژه برای حمایت از این افراد در نظر بگیرد.\nلزوم ایجاد سامانه برای شناسایی کارگران روزمزد\nبه گزارش مهر، مسأله‌ای که در این بین بیش از پیش خودنمایی می‌کند، فقدان اطلاعات کافی در مورد کارگران فصلی و روزمزد است. اگرچه کارگرانی که دارای بیمه تأمین اجتماعی و یا بیمه‌های خاص هستند، قابل شناسایی هستند اما تاکنون سامانه و یا محلی برای ثبت اطلاعات کارگران روزمزد و فصلی در نظر گرفته نشده است. البته گفته می‌شود ۳ میلیون کارگر غیررسمی در کشور شناسایی شده‌اند اما مشخص نیست که کارگران روزمزد نیز در زمره این افراد قرار دارند یا خیر.\nاهمیت وجود یک بانک اطلاعاتی در مورد کارگران غیررسمی اعم از روزمزد، فصلی و … آنجایی بیشتر به چشم می‌آید که وقتی اتفاق غیرمترقبه ای همچون شیوع ویروس کرونا، می‌افتد، دولت حتی اگر خودش هم توان حمایت نداشته باشد، می‌تواند اطلاعات این افراد را به نهادهای غیردولتی بدهد تا حداقل در حد خوراک روزانه، این افراد مبلغی را دریافت کنند و یا اینکه اقلام خوراکی برایشان در نظر گرفته شود.\nالبته دولت به واسطه اطلاعات یارانه‌ای افراد، اقدام به واریز مبلغ یک تا دو میلیون تومان به حساب افراد یارانه بگیر کرد اما قطعاً با توجه به تورم موجود، این مبلغ توان پوشش دهی هزینه‌های کارگرانی که درآمد خود را از دست داده‌اند، ندارد.\nامنیت شغلی کارگران زیر تیغ قراردادها/ ۹۷ درصد قراردادها موقت است