پیاده‌روی و راه رفتنهای هدفمند، سرگردان و ادراکی، سه نوع قابل‌توجه در متن زندگی روزانهی ماست:\nپیاده‌روی هدفمند یک فعالیت ضروری است که هنگام رفتن به‌سوی یک مقصد مشخص اتفاق می‌افتد که ما از این نوع پیاده‌روی با عنوان “رفتن به” استفاده می‌کنیم. این نوع پیاده‌روی نقطه A را به B متصل می‌کند و B را به C.\nپیاده‌روی سرگردان، نقطه مقابل راه رفتن هدفمند است. یک مدل راه رفتن خودانگیخته یا خود به خودی است که با اَشکال متفاوت گام برداشتن و ریتم راه رفتن توصیف می‌شود. این مدل سرگردان است، زیرا قدم‌ها و ریتم راه رفتن با حالات درونی، بدنی و روانی شخص پیاده انطباق دارد؛ هنگامی‌که در حال تجربه کردن فضا و شناور شدن درون آن است.\nراه رفتن ادراکی برخلاف سرگردانی، یک حالت انعکاسی از تفکر فرد است. این مدل یک واکنش ساخته‌شده نسبت به تفسیر ما از مکان است. این‌گونه، فرآیند آشنا شدن با فضا و حتی حالتی از مداخله است. حالت پیاده‌روی سرگردان و ادراکی، روبرو شدن و کشف کردن در مکان‌های شهری را ترویج می‌دهد (متوس، 2008: 129).\nبا توجه به حالات متفاوت راه رفتن و پیاده‌روی از دیدگاه پدیدارشناختی که پیش درآمدی برای شناخت الگوهای رفتاری است، می‌تواند به یک همپوشانی میان حالات راه رفتن و نوع فعالیت فرد تا حدودی دست‌یافت. بدین معنا که پیاده‌روی هدفمند برای انجام فعالیتی ضروری حادث می‌شود، زیرا فرد در آن مقصد مشخص و نیز فرآیند مشخص دارد. در حالت سرگردانی و یا مفهومی، فرد اضطراری برای انجام فعالیتی خاص ندارد و درنتیجه به فعالیت‌های گزینشی تفریحی و اجتماعی روی میآورد. شناخت این عوامل و نیز مؤلفههای مؤثر بر پیاده مدار بودن یک فضا می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد فضایی مناسب و سرزنده با حاکمیت پیاده در شهرها گردد (عباس زاده، 1392: 3).\nریچارد سِنت47(1977)، به موضوع حرکت در شهرها پرداخته است و بر اهمیت روابط مکانی انسانها از راهِ دیدن، شنیدن، لمس کردن و نحوهی ارتباطشان با یکدیگر، تأکید میکند. وی معتقد است که سرعت حرکت در شهر با کاستن از تماس شهروندان با بافت شهری رابطهای مستقیم دارد. تماس نداشتن با محیط، ناشی از چیرگی خودرو بر زندگی انسان است. همچنین، فضاهای شهری بر درک مردم از آنها تأثیر چشمگیری دارد. سنت میگوید: «فضاهای شهری که درونمایه و جوهرشان را از حضور و برخوردهای انسانی گرفته به مکانهایی برای به هم خیره شدن به‌جای صحنههای گفتگو و تعامل» تبدیل‌شده است (مدنیپور، 1384: 32).\nجان گهل48 در پژوهش خود به این نتیجه رسیده که پیادهراه و نظام عملکردیای که حرکت پیاده را حمایت میکند، در توسعه شبکههای اجتماعی و ارتقای سطح تعاملات اجتماعی مؤثر است (گهل، 1987: 120). دعوتکنندگی و پیادهمداری فضاهای شهری را میتوان به‌نوعی متأثر از کاربریهای سازگار و پشتیبان موجود در آنها قلمداد کرد که کاربران را به شکل پیوسته به فضاهای عمومی بکشاند و پیادهمداری را تقویت کند. در این صورت افراد حاضر در فضا، توانایی بهرهگیری از کاربریهای مختلف و شرکت یا نظارت فعالیتهای گوناگون را خواهند داشت (مظفر و همکاران، 1391: 34).\nبا توجه به تحقیقات انجام‌شده در ارتباط با عوامل حضور عابر پیاده در محیط شهری که توسط گهل انجام پذیرفته، موضوع کیفیت محیط از اهمیت بالایی برخوردار میباشد. او فعالیتهای مردم در فضاهای عمومی را که هر یک خصوصیات ویژهای را در محیط فیزیکی میطلبد، در سه گروه زیر جای‌داده است:\nفعالیتهای ضروری: درواقع فعالیتهای اجباری و روزمره مردم نظیر رفتن به مدرسه یا کار یا خرید و … میباشد که بیشتر به‌صورت پیاده صورت گرفته و ازآنجاکه تحت هر شرایطی انجام میگیرد، کمترین تأثیر را از محیط مادی و فضای عمومی میپذیرد.\nفعالیتهای انتخابی: اگر شرایط محیط بیرونی مطلوب بوده و زمان و مکان مساعدت کند، در صورت تمایل فرد به آن فعالیت صورت میگیرد، مانند پیادهروی برای تفریح و لذت بردن از محیط و… اگر کیفیت محیط بیرونی مناسب نباشد، مردم فقط به فعالیتهای ضروری می‌پردازند اما در حالت عکس چه‌بسا که پیادهروی به عبور سریع با اتومبیل ترجیح دهند.\nفعالیتهای اجتماعی: غالباً به‌صورت خود به خودی روی میدهند و به حضور مردم در فضای عمومی نیازمند است، مانند بازی کودکان، تماسهای انفعالی مردم یا ملاقات آنها با یکدیگر و غیره که در صورت بهبود بخشیدن به کیفیت محیط، امکان دیدار مردم و حضور به‌صورت پیاده در اینگونه فعالیتها نیز افزایش مییابد.\nشکل 2-3 بر اساس نوع فعالیت، سهم حضور یا عدم حضور مردم را در محیط فیزیکی ضعیف یا خوب را نشان میدهد (گهل، 1987: 4). همچنان مطالعات اخیر نشان داده است که کیفیت محیط فیزیکی عابر پیاده، کلیدی برای تشویق مردم به انتخاب پیادهروی به‌جای استفاده از ماشین است (سوت ورث، 2005: 246).\nسهم حضور مردم در محیط فیزیکی بر اساس کیفیت آن.\nکیفیت محیط فیزیکی\nمنبع: (کرمونا، 1390: 240)\nاشپرای رگن49(1960) یکی از صاحبنظرانی است که در اواسط دهه 1960 بر نقش حرکت پیاده در فضاهای شهری تأکید داشته است. تمرکز اصلی رگن بر روی طراحی شهری است. ازنظر او فضای شهری محل تمرکز فعالیتها است و اینکه با ایجاد فضای باز به‌صورت عامل مکمل میتوان از سختی و رسمی بودن فضاهای شهری کاست. او همچنین از پیادهروی به‌عنوان معیار مقیاس مناسب در طراحی شهری و ایجادکننده بیشترین سطح تماس با یک مکان که برای هرگونه قرارگاه انسانی بسیار ضروری است نام میبرد.\nادموند بيكن50 صاحب‌نظر برجسته مسائل شهري است كه اثر مشهور او با نام طراحي شهرها كماكان يكي از منابع قابل‌اتکا و كاربردي می‌باشد. تمركز اصلي بيكن بر بازشناخت ساختار شهرها و نظامهاي حركتي است. به باور او، تنها با حركت پيوسته در فضا است كه می‌توان آن را تجربه نمود و چنين تجربهاي تنها ديداري نبوده بلكه براي ادراك فضا، تمام اندام‌های حسي و احساسات انسان درگير می‌شوند. (بیکن، 1376: 15). بيكن در تبيين مفهوم نظامهاي حركتي شهر، به‌عنوان گذرگاه يا مسيرهايي كه شهروندان در آن آمدوشد می‌کنند، توجه به سه مفهوم رابطهی توده و فضا، تداوم تجربه و تداوم‌های هم‌زمان (به معناي تداوم تجربهی فضا بر پايه زنجیره‌ای از نظام‌های حركتي ديد با سرعت‌ها و شیوه‌های گوناگون كه هريك با بقيه، پيوندي دوسویه دارد) را ضروري می‌دانست. (پاكزاد، 1386: 406).\nلوييس مامفورد51 را كه به گفتهی خود درواقع بسط دهندهی ایده‌های پاتريك گدس52 بود را می‌توان جزو اولين نظریه‌پردازانی دانست كه در نيمهی اول قرن بيستم بر ايجاد امنيت، حس مكان و مقياس انساني در فضاهاي شهري توجه نمود. او در كتاب فرهنگ شهرها از شهر به‌عنوان مكان تبلور فرهنگ و دفاع از انسان در مقابل اتومبيل نام برده و به تنوع و اختلاط كاربريها در فضاي شهري و اولويت حركت پياده بر سواره در محيط شهري اشاره‌کرده است (کاشانیجو، 1389: 102).\nعوامل اجتماعی پیادهراهها\nپیادهراه و نظام عملکردی که حرکت پیاده را حمایت میکند، میتواند در توسعه شبکههای اجتماعی و ارتقای سطح تعاملات اجتماعی مؤثر باشد. دعوتکنندگی و پیادهمداری فضاهای شهری را میتوان به‌نوعی متأثر از کاربریهای سازگار و پشتیبان موجود در آن قلمداد کرد که کاربران را به‌صورت پیوسته به فضاهای عمومی بکشاند و پیادهمداری را تقویت کند؛ در این صورت است که افراد حاضر در فضا، توانایی بهرهگیری از کاربریهای مختلف و شرکت یا نظارهی فعالیتهای مختلف را خواهند داشت. در فضاهای همگانی، فعالیتهای جاری در فضاست که هرکدام به‌عنوان عاملی پشتیبان برای سایر فعالیتها عمل میکنند؛ مردم نیز به فضاهای همگانی میآیند تا دیگران را که در حال انجام فعالیتهای دیگری هستند، تجربه کنند؛ بنابراین اگر فضاهای همگانی برای فعالیتهای منفک از یکدیگر به واحدهای مجزا از هم تفکیک و قطعه‌قطعه شود، بستر لازم برای پیادهمداری و حضور افراد را تضعیف میکند (راستبین، 1391: 46).\nلوين53 در چارچوب نظریه‌ی خود محل و موقعيّت مشخّصي براي ابعاد محيطي در نظر گرفته است. وي عقيده دارد، رفتار تابع تأثیر متقابل عواملي است كه از فرد از یک‌سو و از محيط از سوي ديگر، سرچشمه می‌گیرند. کیفیّت محیط ساخته‌شده می‌تواند نتیجهای از سطوح مختلف سرمایه اجتماعی و یا بالعکس باشد. از سوی دیگر، تغییرات نامطلوب در محیط فیزیکی به‌احتمال‌زیاد ممکن است منجر به زوال اعتماد و انسجام اجتماعی شود. درهرصورت، شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد، عدم کیفیّت محیط فیزیکی و اجتماعی به‌عنوان یک تهدید مهم برای سلامت مردم تصوّر شده است. جیکوبز (1961) معتقد است وقتی‌که محیط خارج، از کیفیّت خوبی برخوردار باشد، فعّالیّت‌های اجباری تقریباً با همان تناوب صورت میگیرند، ولی چنانچه شرایط کالبدی مناسبتر باشد این فعّالیّتها تمایل دارند که به درازا کشیده شوند. علاوه بر آن، نظر به اینکه در اینجا مکان و شرایط مردم را دعوت به مکث، نشستن، خوردن، بازی کردن و غیره میکند، فعّالیّتهای اختیاری متعددی هم به وقوع خواهد پیوست. در خیابان‌ها و فضاهای شهری بیکیفیّت (نامناسب)، تنها تعداد معدودی فعّالیّت به وقوع میپیوندد و مردم علاقه دارند که به‌سرعت به خانه برگردند. در یک محیط خوب، احتمال وقوع فعّالیّت‌های انسانی متنوّعی وجود دارد. فعّالیّتهای اجتماعی، آن دسته از فعّالیّتهایی هستند که به حضور دیگران در فضاهای عمومی وابستهاند. فعّالیّتهای اجتماعی شامل کودکان در حال بازی، سلام و احوالپرسی کردن و مکالمه، فعّالیّتهای گروهی مختلف و درنهایت، فراگیرترین فعّالیّتهای اجتماعی، ارتباطهای اجتماعی، ارتباطهای غیرفعّال، یعنی همان دیدن و شنیدن ساده مردم دیگر است. گونههای مختلف فعالیتهای اجتماعی در مکانهای مختلف اتفاق میافتند: در خانه، در فضاهای باز خصوصی مانند باغچهها و بالکنها، در ساختمانهای عمومی، در فضای کار و غیره. ولی در اینجا فقط آن دسته از فعالیتهایی که در فضاهایی عمومی رخ میدهند، موردنظر است. فعّالیّتهای اجتماعی، در اثر حرکت و حضور مردم در یک فضا تصادفاً روی میدهد. این نشان میدهد که شرایط مناسب فضای عمومی برای وقوع فعّالیّت‌های اجباری و اختیاری، احتمال وقوع فعّالیّت‌های اجتماعی را افزایش میدهد. این ارتباط، در رابطه با طرّاحی کالبدی اهمیّت پیدا میکند. در یک بررسی آماری از فعّالیّت‌هایی که در مرکز کپنهاگ در بهار و تابستان 1986 صورت گرفته‌اند، مشخّص شد که تعداد خیابانها، میدان‌های پیاده در مرکز شهر بین سال‌های 1968 و 1986 سه برابر شده است. موازی چنین پیشرفتی درزمینه‌ی شرایط کالبدی، اعلام شد که تعداد مردم ایستاده و نشسته هم سه برابر شده است (كرمونا، 1390: 242).\nادارهی پژوهش حمل‌ونقل ایالات‌متحده (1994) طبق تحقیقاتش، دریافت که اگر مسیر امنی وجود داشته باشد و جرم و جنایت در آن اتفاق نیفتد، نیمی از مردم تمایل به پیادهروی دارند (لوکتیو، 2006: 220). باومن54 و همکاران (1996) نشان دادند که احساس امنیت یکی از مهم‌ترین کیفیتهای محیطی برای پیادهروی است. در یک نظرسنجی که در مورد عادات پیادهروی مردم آنتاریو55 پرسیده شد، هاوثورن56 (1989) نشان داد که ایمنی از جرم و جنایت یکی از ویژگی‌های مهم درخواستکنندگان برای پیادهروی بود، درحالی‌که عبور از خیابانِ خطرناک به‌عنوان یک عامل غیر مهم تصور میشد. پیکارو57 و همکاران (2003) نشان دادند که ویژگیهای مهم برای پیادهروی در سراسر مطالعات متعدد عبارت‌اند از: زیباییشناسی، امنیت و سهولت نزدیکی امکانات هست. یک تحقیق به روش دلفی از کارشناسان انجام‌شده توسط همین نویسنده؛ سه عامل عمده را به‌عنوان مهم‌ترین موضوع برای راه رفتن در محله نشان داد: 1) امنیت شخصی 2) زیبایی‌شناسی و 3) نزدیکی به مقصد.\nبه اعتقاد جین جیکوبز (1961) خیابان علاوه بر ایجاد امکان جابهجایی وسیلههای نقلیه، کارکردهای دیگری در اطرافمان دارند. خیابانها و پیادهراههای آنها به‌عنوان مهم‌ترین مکانهای عمومی یک شهر، زندهترین اجزای شهر هم محسوب میشوند. هنگامی‌که به یک شهر فکر میکنید، چه چیزی\nPrevious Entries منابع و ماخذ پایان نامه عدم تقارن اطلاعات، عدم تقارن اطلاعاتی، عدم تقارن Next Entries پایان نامه رایگان درمورد احساس امنیت، نظم و امنیت، محله سرچشمه


حمله رئیس پیشین کمیته انضباطی به کفاشیان و تاج - مجله استخدام جدید\nبه گزارش مجله استخدام جدید، عبدالرحمان شاه حسینی در گفت وگو با برنامه رادیویی چهار چهار دو، درباره مقررات بین المللی فوتبال در ارکان قضایی گفت: 6، 7 سال پیش، تغییراتی در ارکان قضایی مقررات بین المللی فوتبال ایجاد شد. به این شکل که در تمام کشورهای عضو، انتخاب ارکان قضایی اعم از کمیته های انضباطی، استیناف و اخلاق توسط رئیس فدراسیون فوتبال، ممنوع اعلام شد؛ چرا که استقلال سیستم قضایی فوتبال زیر سوال می رود و اگر اینگونه باشد، افراد نمی توانند مستقل باشند.\nوی با اشاره به شایعاتی درباره برگشت علی کفاشیان به هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال و تغییرات حکم گفت: از لحاظ حقوقی، پرونده هایی که تشکیل می شود و درخواست تجدید نظر برای آن داده می شود، دو حالت دارد؛ حالت اول این است که با ارائه مستندات ثابت می شود که هیچ تخلفی صورت نگرفته است و حکم تبرئه صادر می شود، اما این اتفاق در خصوص کفاشیان صورت نگرفت و تنبیه، تقلیل یافته است. کسر این تنبیه برای ما قابل پذیرش نیست؛ چون از لحاظ حقوقی هیچ توجیهی ندارد.\nرئیس پیشین کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال با بیان اینکه مدیران فوتبال در حال استفاده از امتیازات کلان فوتبالی هستند، شرح داد: جامعه فوتبال توقع شدیدترین برخورد با این افرادی را دارند که قرار است هدایتگر فوتبال باشند تا برای سایران درس عبرت شوند. اگر شرایط تخفیف هم فراهم باشد، باید معقول و منطبق با اصول باشد.\nشاه حسینی با اشاره به شرایط کفاشیان و تاج بیان کرد: این دو نفر یا کناره گیری کرده اند، یا غیبت کرده اند . اگر استعفا کرده اند و این استعفا پذیرفته شده، بازگشت آنان تابع شرکت در انتخابات است. اگر هم غیبت کرده باشند، نباید هر زمان که مد نظر خود آنهاست، بازگردند و هیئت رئیسه باید به آن رسیدگی کنند. کفاشیان در زمان حضورش در فوتبال، آن را به خرابه تبدیل کرد و تاج آن را به ویرانه مبدل ساخت .\nوی درباره اساسنامه ایجاد شده گفت: طوری اساسنامه را تنظیم کردند که تنها دو رئیس در آن به جهان آمد. این افراد باید از فوتبال بروند تا مالکان واقعی، جان تازه ای به آن برگردانند و آن را به سامان برسانند.\nانتشار: 16 شهریور 1399 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: estekhdamjadid.ir شناسه مطلب: 1156\nبه "حمله رئیس پیشین کمیته انضباطی به کفاشیان و تاج" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "حمله رئیس پیشین کمیته انضباطی به کفاشیان و تاج"\nتهران (پانا) - کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال احکام جدید کمیته انضباطی را منتشر کرد.\nگل صنعت نفت به استقلال آفساید نبود، از یک امتیاز هم راضی هستیم\nبه گزارش خبرنگاران، تیم فوتبال استقلال که یکی از شانس های رسیدن به صدر جدول در خاتمه هفته پنجم لیگ برتر بود، در دیداری که عصر امروز دوشنبه در ورزشگاه آزادی برگزار گشت به مصاف تیم صنعت نفت رفت و در خاتمه به تساوی یک به یک رسید. در این دیدار چند صحنه مشکوک وجود داشت که می توانست روی...


رایزنی سیاری با فرمانده نیروی دریایی اندونزی برای توسعه همکاری ها - تور آسیایی ارزان\nبه گزارش تور آسیایی ارزان، به گزارش خبرنگاران به نقل از روابط عمومی نداجا، امیر دریادار حبیب الله سیاری فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران روز پنجشنبه در جزیره بالی با همتای اندونزیایی خود دیدار و در خصوص توسعه همکاری های آموزشی، فنی و عملیاتی این دو نیرو در منطقه غرب و جنوب شرق قاره کهن آسیا رایزنی کرد.\nدریادار سیاری در دیدار با دریاسالار آده سوپندی (Ade Supandi) فرمانده نیروی دریایی اندونزی خواهان توسعه همکاری های دو جانبه در بخش آموزش، انجام رزمایش های مشترک، همکاری فنی و تعمیرات اساسی شناورها، بالگردها و پهپاد و توسعه روابط برای مقابله با تروریسم و دزدی دریایی شد.\nوی در این دیدار که ولی الله محمدی نصرآبادی سفیر کشورمان در جاکارتا نیز حضور داشت با تشکر از فرمانده نیروی دریایی اندونزی برای دعوت از هیات ایرانی به منظور شرکت در سومین گردهمایی تخصصی (سمپوزیوم) امنیت دریایی در بالی اندونزی، ابراز امیدواری کرد با برگزاری این نشست ها، هماهنگی و همکاری بیشتری بین همه کشورها به ویژه در منطقه به وجود آید و این همکاری باعث برقراری امنیت بیشتر در همه دریاها گردد.\nدریادار سیاری با تاکید بر اینکه اندونزی کشوری دریایی با بیشترین مرزهای ساحلی به یقین به دنبال اقتدار دریایی است، توسعه روابط بین دو نیرو را که از تجربیات خوبی برخوردار هستند، خواهان شد.\nفرمانده نداجا با اشاره به پیشینه بسیار خوب و مناسب روابط جمهوری اسلامی ایران و جمهوری اندونزی، اظهار امیدواری کرد با برگزاری این نشست ها شاهد توسعه همکاری ها دو جانبه در همه ابعاد باشیم.\nوی در ادامه برای توسعه همکاری نیروی دریایی ارتش ایران و اندونزی، توسعه روابط آموزشی و پذیرش دانشجو در دانشگاه فرماندهی و ستاد و دانشگاه عالی دفاع ملی را پیشنهاد داد و گفت که دو کشور می توانند با تبادل هیات در رزمایش تمام نیروها به توسعه همکاری بپردازند.\nشرکت در سمینارها و گردهمایی های تخصصی دریایی و نظامی مانند طب دریایی، همکاری های فنی متعدد مانند تعمیرات اساسی و نوسازی شناورها، بالگردها و پهپاد از دیگر محورهایی بود که دریادار سیاری در این دیدار برای توسعه همکاری به طرف اندونزیایی پیشنهاد کرد و گفت: نیروی دریایی ایران و اندونزی همچنین می توانند در بحث مبارزه با دزدی دریایی در منطقه تبادل اطلاعات مناسب داشته باشند.\nوی خواهان برگزاری رزمایش های مشترک تاکتیکی در منطقه موردنظر دو طرف شد و بر اهمیت بازدید هیات هایی از نیروی دریایی دو کشور و بازدید ناوگروه ها از بنادر دو کشور تاکید نمود.\nفرمانده نداجا ابراز امیدواری کرد این موارد در دستور کار دو طرف برای توسعه همکاری ها قرار گیرد و بتوان در آینده شاهد توسعه مناسبات دو جانبه در بحث دریا بود.\nدریادار سیاری همچنین از فرمانده نیروی دریایی اندونزی برای شرکت در ششمین اجلاس امنیت دریایی اقیانوس هند به ریاست دوره ای ایران (IONS ایونس) که سال 2018 در ایران برگزار می گردد، دعوت کرد.\nاین اجلاس هر دو سال یکبار برگزار می گردد و میزبان دوره قبل استرالیا بود.\nآده سوپندی فرمانده نیروی دریایی ارتش اندونزی نیز در این دیدار سفر فرمانده نداجا در صدر یک هیات بلندپایه به بالی و شرکت در سومین گردهمایی تخصصی امنیت دریایی را نشان دهنده تمایل ایران برای توسعه روابط و همکاری با نیروی دریایی اندونزی دانست.\nفرمانده نیروی دریایی اندونزی پس از ارائه محورهای دریادار سیاری برای توسعه همکاری ها بین نیروی دریایی دو طرف، پیشنهاد داد دستیارهایی از دو طرف مشخص گردد تا موارد را از نظر فنی به پیش ببرند.\nآده سوپندی در پاسخ به دعوت فرمانده نداجا از وی برای شرکت در اجلاس ایونس - 2018 به میزبانی ایران، گفت که کوشش می نماید به همراه هیاتی به تهران سفر نموده و در این اجلاس شرکت کند.\nدریادار دوم حسین خانزادی معاون طرح و برنامه نیروی دریایی، دریادار دوم رضا عباسی فرمانده منطقه دوم دریایی ارتش، سرهنگ جهانگیر شریعت نماینده ستاد ارتش و ناخدا یکم سیاسی نژاد مشاور امنیتی، فرمانده نداجا را در این سفر همراهی می نماید.\nانتشار: 27 شهریور 1398 بروزرسانی: 18 مهر 1399 گردآورنده: asiaro.ir شناسه مطلب: 252\nبه "رایزنی سیاری با فرمانده نیروی دریایی اندونزی برای توسعه همکاری ها" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "رایزنی سیاری با فرمانده نیروی دریایی اندونزی برای توسعه همکاری ها"


جاماندگان سهام عدالت هنوز تعیین تکلیف نشده اند\nکد خبر : ۴۰۴۵۲۵\nتاریخ انتشار : ۲۷ بهمن ۱۴۰۰ - ۰۹:۱۹\nایران اکونومیست- منابع لازم برای اعطای سهام عدالت به جاماندگان سهام عدالت وجود دارد، اما هنوز خبری از تصویب و اجرای طرح نیست.\nاز آزادسازی سهام عدالت بیش از یک سال می‌گذرد، اما بحث جاماندگان سهام، همچنان جزئی از پرسش های جاماندگانی است که میل به سهامدار شدن دارند.\nمجلس شورای اسلامی در طرحی از ارائه سهام عدالت به کسانی که از این سهم محروم هستند بارها سخن گفته است.\n۲ بهمن امسال آقای پورابراهیمی رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس از موافقت دولت با کلیات طرح جاماندگان سهام عدالت خبر داد و گفت: در صورت اعلام رسمی، وضعیت افراد تا پایان سال مشخص می‌شود. اما هنوز جزئیاتی ازآن مشخص نیست.\nاکبر حیدری سخنگوی شرکت‌های سرمایه گذار استانی سهام عدالت گفت: حجم زیادی از انحرافات در این زمینه شناسایی جاماندگان رقم خورد.\nاو می‌گوید: طبق برآورد‌ها، دو دسته جامانده سهام عدالت وجود دارد. یک افرادی که دعوت نامه دریافت سهام عدالت (کارتکس) دارند، این جمعیت بین ۱.۸ میلیون تا ۴ میلیون نفر متغیر هستند. ۱.۸ میلیون نفر کسانی هستند که کارتکس دارند و ۴ میلیون نفر کسانی هستند که برآورد می‌شود دعوت نامه سهام عدالت را داشته، اما موفق به ثبت نهایی نشده اند.\nاز سوی دیگر طبق برآورد وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی، نزدیک به ۲۲ میلیون نفر از ۶ دهک پایین جامعه علیرغم تصریح قانون، سهام عدالت دریافت نکرده اند؛ که البته آن ۴ میلیون نفر بیان شده نیز در همین بازده جمعیتی گنجانده شده است و در کل مجموع جاماندگان سهام عدالت بین ۲۰ تا ۲۲ میلیون نفر است که ۴ میلیون نیز به طور قطعی دعوت نامه دریافت کرده اند. نکته مهم این که برای ارائه سهام به جاماندگان باید به حق افرادی که ۱۰ سال سودی دریافت نکرده اند نیز توجه شود.\nقبل‌تر هم رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس در ۱۴ شهریور ۱۴۰۰ گفته بود: جلساتی در خصوص تعیین تکلیف جاماندگان این سهام در مجلس داشته‌ایم. در چند روزهای آینده طرح واگذاری سهام به جاماندگان جمع بندی می‌شود و با نگاه مثبت دولت، این طرح ظرف چند روز آینده در دستور کار قرار می‌گیرد و امیدوارم در قالب توافق با دولت این موضوع نهایی شود.\nمنابع مالی سهام عدالت برای جاماندگان\nعسگر توکلی رئیس هیئت مدیره شرکت‌های تعاونی سهام عدالت گفت: با ۲۲ میلیون نفر جامانده سهام عدالت جامعه هدف سهام عدالت ۷۱ میلیون نفر خواهد خواهد شد.\nبه گفته او، منبع این طرح در لایحه بودجه ۱۴۰۱ نیامده است، اما حدود ۱۱ شرکت سرمایه پذیر را دولت قبل، از سبد سهام عدالت حذف کرد که با بازگشت این سهام اصلا نیازی به سهام جدید برای افراد نیست علاوه بر آن بخشی دیگر نیز از کم شدن سهام یک میلیونی به ۵۳۲ هزار تومانی افراد طلبی است که دولت باید آن را بپردازد بر همین اساس پیش بینی مجلس این است که بتوانند ۲۲ میلیون نفر را با این منبع پوشش دهند و وجود این منابع سبب شده که دولت اشاره‌ای به سهام عدالت در لایحه بودجه ۱۴۰۱ نداشته باشد. اما در کل جزییات کاملی از این طرح هنوز مشخص نشده است.\nتوکلی گفت: طرح جاماندگان سهام عدالت و تعیین و تکلیف آن تا قبل از پایان سال به نظر اجرایی نخواهد شد. چرا که در بهمن هستیم و اگر از همین اکنون این کار شروع شود کار‌های ستادی و مراحل آن نهایی می‌شود، اما این که مردم بتوانند تا آخر سال برگه سهام دریافت کنند شاید نشود و شاید بخشی از کمیته امداد، بهزیستی و بخشی که کارتکس دارند در خوش بینانه‌ترین حالت بتوانند سهام خود را تا آخر سال دریافت کنند.\nاین را خاندوزی وزیر اقتصاد هم پس از نشست شورای عالی بورس که موضوعش « سهام عدالت» بود نیز گفت. « فعلا تصمیمی برای جاماندگان سهام عدالت گرفته نشده است»\nبیش از ۶ ماه است که از روی کارآمدن دولت جدید می‌گذرد و در زمینه جاماندگان سهام عدالت که آن را جزیی از اولویت‌های خود می‌دانسته تنها به ارائه چند طرح و موافقت مجلس با این طرح‌ها می‌گذرد و تا به اکنون هیچ کار عملی در این رابطه صورت نگرفته است.


فیلتر کابین هیوندای اکسنت اصلی - فروشگاه اینترنتی شهر روغن\nفیلتر کابین هیوندای اکسنت\n122,000 تومان 145,000 تومان آخرین بروزرسانی 21 دقیقه پیش\nفیلتر کابین هیوندای اکسنت ساخت کشور کره میباشد. این فیلتر کابین تنها با خودرو هیوندای اکسنت سازگار است. این کد فیلتر برای هیچ کدام از خودرو های ساخت چین و مونتاژ داخل قابل استفاده نیست. اما سوال اصلی که پیش می آید این است که چگونه متوجه بشویم. که آیا این فیلتر به خودرو مورد نظر سازگار است یا خیر. برای این منظور میباست از طریق صفحه خودرو یا انتخاب خودرو خودروی مورد نظر خود را انتخاب کنید. سپس تمامی روغن موتور ها و فیلتر های مورد نیاز خودروی شما نمایش داده میشود.\nمشکلات فیلتر کابین هیوندای اکسنت غیر اصلی:\nاصالت فیلتر کابین هیوندای اکسنت با ضمانت فروشگاه اینترنتی شهر روغن پس از انجام آزمایشات مختلف توسط آزمایشگاه معتبر شرکت نفت اختصاصا برای فروشگاه شهر روغن، تایید و توسط سامانه حمل فروشگاه شهر روغن به انبار محصولات منتقل گردیده است.


حیدر عبادی و پیغامى از ایران - شرق فارسی\nحیدر عبادی و پیغامى از ایران\nارسال شده توسط الياس حرفوش | جولای 24, 2018 | دیدگاه\nبه دنبال حمله به عراق و سرنگونی صدام حسین و عملیات نظامی و اشغالگری های پیاپی حالا روزی نیست که اخبار عراق در صدر رسانه های خبری نباشد. اما آنچه در روزهای اخیر عراق دوباره در کانون توجه رسانه ها قرار گرفته، نه به دلیل نبرد با «داعش» یا کشمکش نیروهای سیاسی بر سر تشکیل کابینه، بلکه به خاطر اعتراضات گسترده ای که بخش های جنوبی در عراق را فراگرفته است. معترضان خواستار تامین معیشت حداقلی روزانه یعنی برخورداری از آب و برق و خدمات اساسی در شرایطی هستند که گرمای هوای تابستان امسال به پنجاه درجه رسیده است. اعتراضات گسترده و با خواسته های مشابه در بصره و شهرهای جنوب عراق پدیده تازه ای نیست و در سال ۲۰۱۵ هم اتفاق افتاد. مقتدی صدر در آن زمان از اعتراضات مردم علیه فساد حکومتی و بیکاری و خدمات بد حمایت کرد و در آن زمان گفته شد که همین موضع گیری او منجر به تقویت پایگاه و موقعیتش در میان شیعیان عراق شد.\nبا این حال، اما دامنه اعتراضات اخیر گسترده تر بود و معترضان، دولت حیدر عبادی را به عنوان مقصر اصلی وخیم شدن اوضاع اقتصادی و خدماتی معرفی کردند. عراق بعد از انتخابات اخیر گرفتار بحران حکومتی و فلج سیاسی شده است و بحث و گفتگو بر سر نتایج انتخابات و نحوه توزیع نیروهای سیاسی و اینکه حق تشکیل کابینه با کیست تمام نشده است.\nنارضایتی گسترده مردم بصره و شهرهای جنوبی از کمبود خدمات جای تعجب ندارد. بصره را روزگاری «ونیز خاورمیانه» می نامیدند. این شهر با اکثریت شیعه نشین تاوان سنگینی برای همه جنگ های عراق در دوره صدام حسین از جمله نبرد با ایران تا کنون پرداخت کرده است. شهری که روی دریایی از نفت شناور است و در کشوری قرار دارد که درآمدهای نفتی دولت حدود ۹۵ درصد کل درآمد مملکت را تشکیل می دهد حالا ساکنانش از جمع آوری زباله به تنگ آمده و این سطل آشغال ها سفره کودکانشان شده است. یکی از مردم بومی تعریف می کرد: ما، مردم بصره تنها درباره نفت و منابع عظیم نفتی عراق می شنویم و هیچ گاه چیزی از این درآمدها عایدمان نشده است.\nبنابراین، اینکه دامنه اعتراضات گسترده تر شده و به مناطق میدان های نفتی و گازی استان بصره سرایت کند جای تعجب ندارد. معترضان بندر ام قصر را تعطیل کردند و بعد از آن، مقام های محلی به توافقی با معترضان برای از سر گیری فعالیت بندر رسیدند. معترضان وارد فرودگاه نجف شده و آن را تعطیل کردند. البته فعالیت این فرودگاه از سر گرفته شد.\nهواپیماهای ایران از نجف به بغداد تغییر مسیر دادند. حیدر عبادی با چندین اقدام به دنبال کنترل اعتراضات بود. او «عوامل نفوذی» را به خرابکاری و تخریب ممتلکات عمومی متهم کرد و گفت که با این افراد مدارا نخواهد کرد. او همچنین اقدام به برکناری چندین مقام امنیتی در استان هایی که صحنه درگیری و کشته و زخمی شدن مردم بودند کرد. عبادی وعده داد تا چندین پروژه به ارزش سه میلیارد دلار برای کارآفرینی و تهیه مسکن و تصفیه آب و برق رسانی در بصره انجام شود اما این اقدام دولت برای اصلاح وضع مانع از انتقادات گسترده به حزب «الدعوه» -عبادی عضو این حزب است- نشد. یکی از معترضان (بیکار) گفت «حزب الدعوه به مدت ۱۵ سال حکومت را در دست گرفته است. سران این حزب حتی به یکی از وعده هایشان عمل نکردند. خبرنگار الشرق الاوسط به نقل از معترض دیگری گفت «سیاستمداران شیعه بعد از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳ تا کنون حتی یک حرف راست هم از دهانشان بیرون نیامده است. ما آب متعفن و گندیده می خوریم. اصلا وجود سیستم های خنک کننده در تابستان را فراموش کرده ایم».\nالبته نمی توان اعتراضات مطالبه محور و خواسته های سیاسی مردم جنوب عراق و فشارهای ایران بر حیدر عبادی را از یکدیگر تفکیک نمود. کما اینکه نمی توان از این مساله غافل ماند که اعتراضات بعد از قطع برق عراق در اوج گرمای سوزان تابستان توسط ایران به راه افتاد. اقدام ایران به طور مستقیم بر آغاز اعتراضات اخیر تاثیر گذاشت. بی گمان، مقام های ایران می دانستند و یا انتظار داشتند که بعد از قطع برق عراق کار به اینجا بکشد و مردم جنوب عراق خشم خود را بر سر دولت عراق خالی کنند. گروهی از معترضان پادگان های سپاه بدر تابع ایران را به آتش کشیدند. بنا به برخی گزارش ها، معترضان تصاویر علی خامنه ای رهبر ایران و آژانس های مسافرتی ایران در جنوب عراق را آتش زدند. البته چنین تحول و تحرکاتی در اعتراض به چهره های شاخص حکومت ایران در منطقه ای که گفته می شود که تابع و سرسپرده مطلق ایران است پدیده عادی نیست. همزمان با بالا گرفتن خشم و نارضایتی مردم نسبت به نقش آفرینی ایران در عراق و فساد مقام های تابع ایران برخی از چهره های وابسته به ایران مثل «حشد شعبی» و هواداران نوری مالکی نخست وزیر سابق عراق مسئولیت برگزاری تظاهرات را به گردن مردم فلوجه و رمادی انداختند. این گروه ها می خواستند تا با این اقدام اتهام های فساد را از حکومت ایران و هوادارانش دور کرده و به تنش، رنگ و بوی فرقه ای بدهند. این گروه ها اینگونه القا می کنند که حزب بعث و شیوخ عشایر سنی به عنوان مقصر اصلی درگیری های خشونت آمیز نقش آفرینی می کنند تا جایی که برخی گفتند رغد، دختر صدام حسین از معترضان اعلام حمایت کرده است!\nدر کنار این تحولات، سران «حشد شعبی» به رویکرد خشونت آمیز در راستای سرکوبی اعتراضات روی آوردند که این مخالف دستور حیدر عبادی نخست وزیر است. عبادی از نیروهای امنیتی خواست تا از درگیری مسلحانه با معترضان بپرهیزند. برای مثال، قیس الخزعلی دبیر کل گروه «گردان های اهل حق» گفت «دست عاملان حمله به پادگان های حشد را قطع می کنیم.» منابع دیگری گزارش دادند که «عصائب اهل حق» دست به بازداشت برخی از معترضان زده و اینکه پاسگاه های پلیس اطلاعی از برخی بازداشت شدگان و سرنوشت این افراد ندارند.\nالبته کیفیت خدمات در عراق تنها در بخش های جنوبی عراق پایین نیست بلکه مناطق سنی نشین هم گرفتار این مشکلات و حتی خدمات بی کیفیت تر هستند. اما مردم در بخش های سنی نشین نسبت به نتایج و پیامدهای اعتراض و راهپیمایی بیم دارند و اینکه مبادا به حمایت از «تروریسم» یا «داعش» متهم شوند.\nنکته مهم در واکنش های سران برجسته جامعه شیعیان مثل مرجع تقلید بارز سید علی سیستانی و مقتدی صدر و دیگران این بود که این چهره ها ضمن عدم پذیرش این اتهامات خواستار وحدت ملی و حمایت از خواسته های معترضان شدند. این موضع گیری به نفع عبادی است چرا که او خواستار کنترل اعتراضات با کمترین هزینه سیاسی است. او به ناگزیر باید با روی خوش با معترضان و خواسته هایشان رفتار کند تا اینکه وضع از اینکه هست بدتر نشود و مردم به نقطه انفجار نرسند. اما عبادی در عین حال از تصمیم گیری در مسائل سرنوشت ساز و حساس و تامین همه یا بخشی از مطالبات معترضان ناتوان است. عبادی برای پاسخگویی به خواسته های معترضان باید پول خرج کند تا بتواند خدمات اساسی مثل برق و آب آشامیدنی و حل مشکل رو به رشد بیکاری را تامین کند.\nبه هر حال، حیدر عبادی به خوبی از این نکته آگاه است که ایران با خودداری از برق رسانی به عراق –آنهم در شرایط کنونی- به دنبال توقف حمایت سیاسی از عبادی است. ایران می خواهد با مهیا کردن شرایط برای فرمانده «سپاه قدس» قاسم سلیمانی از موج گسترده نارضایتی از عبادی بهره برداری کرده و نخست وزیر جدیدی به مردم عراق تحمیل کند.\nحیدر العبادی والرساله الإیرانیه\nقبلیسلیمانی و روحانی و دم شیر\nبعدیپایان دوران چشم‌پوشی بر رفتار ستیزه جویانه‌ی ایران


هدف های Smart خلق کنید. | خوشبختی دات آی آر\nهدف های Smart خلق کنید.\nمی 7, 2013 فیروزه مهرزاد\nدر کتاب امسال می خواهم … مری جین رایان درباره کمک به تغییرات فردی و ساختاری پیشنهاد می دهد\nیعنی خاص: قابل اندازه گیری ، قابل اجرا، مناسب و در محدوده زمانی محدود.\nخاص: اشاره به انتخابی دارد که شما بتوانید آن را مشخص کنید.\nیادگیری نواختن گیتار خاص است، شما آنچه باید انجام دهید را می دانید. مثلاً “به جای زمانی برای خودم بگذارم”؛ بگویید” یک آخر هفته را در ماه به خودم اختصاص می دهم.”\nقابل اندازه گیری: دقیقاً منظور، توانایی برای سنجیده شدن است. تصور کنید می خواهید در مقابل خویشاوندان سببی تان بردباری بیشتری داشته باشید. همین الان به عصبانیت تان نسبت به آنها شماره ای دهید. شاید مقدار عصبانیت تان زیاد باشد، بگویید ۴- شما تصمیم می گیرید به موفقیت تان و احساس آرامش بیشتر۳ + دهید.\nبا این روش، زمانی می توانید اعلام کنید موفقیت کسب کرده اید که در اطراف خویشاوندان سببی تان هستید و به میزان عصبانیت تان ۳+ می دهید.\nقابل اجرا: منظور از قابل اجرا، واقع بین بودن درباره آنچه امکان رویداد آن وجود دارد. برخلاف قول های تبلیغاتی شما\nنمی توانید ۲۵ پوند را در یک هفته کم کنید. با سعی برای چیزی که امکانش نیست، خودتان را برای شکست آماده می سازید. به زندگی تان نگاه کنید و درباره آنچه می توانید به صورت قابل قبولی انجام دهید، تصمیم بگیرید.\nمناسب: منظور چیزی است که برای شما مهم است. اگر دلیل واقعاً خوبی برای انجام دادن کاری نداشته باشید، انجام ندادن آن بسیار راحت است. شما باید بدانید آن هدف چرا برایتان مهم است.\nمحدودیت زمان:اشاره به معلوم کردن زمانی در آینده که می خواهید آن کار در آن زمان تمام شود.\nزمانی که یک هدف smart ایجاد می کنید، می دانید چه زمانی به هدفتان می رسید.


کتابها>دفاع مقدس>مدافعان حرم>اسم تو مصطفاست\nزندگی نامه داستانی مصطفی صدر زاده به روایت سمیه ابراهیم پور همسر شهید\nتعطیلات نوروز تمام شد و گل های بنفشه حاشیه باغچه ها می گفتند بهار آمده است . شب سیزدهم گفتی : « حاج حسین بادپا قراره فردا بیاد و از اینجا برنامه سفرش رو بچینه.»\nدوستانت هم مثل خودت بودند. یک جا ماندن را بلد نبودند. ساعت چهار صبح بود که از کنارم بلند شدی گفتی: «دارم میرم فرودگاه ، کاری نداری؟» با پلک های بسته گفتم: « وقتی اومدی نونم بگیر!» ولی باید بلند می شدم و نمازم را می خواندم و اسباب صبحانه را آماده می کردم. تمام شب تا صبح دل شوره داشتم . آقای بادپا که می آید برود سوریه ، نکند تو را هم ببرد. نکند خودت هوایی شوی و راه بیفتی . شما به هم که می رسیدید انگار روح هایتان به هم گره می خورد و می شدیید مثل این پروانه هایی که دور چراغ می گردند. چنان مجذوب هم و آن شعله ای که ما نمی دیدیم و شما می دیدید می شدید که آدم غصه اش می گرفت از این همه پرت افتادگی و بی خیال شدن درباره بقیه چیزها .\nبلند شدم . نمازم را خواندم ، صبحانه را آماده کردم : پنیر و گردو و کره و مربا . سفره را انداختم . نگاهم به عقربه های ساعت بود . می ترسیدم به جای آوردن جاج حسین با او بروی سوریه ، ولی دو ساعت بعد آمدی . با حاج حسین بادپا و کسی که می گفتی اسمش سید علی است و اهل افغانستان آمدید و صبحانه خوردید و سر سفره ماحرایی را که برای سید علی اتفاق افتاده بود تعریف کردی: « سید علی توی افغانستان به قاچاقچیا پول میده تا بیارنش ایران . در حال آمدن ، توی مسجد با دست باز نماز می خونه و همین باعث می شه بفهمن شیعه س و بزننش . در همون حال یه بار قسم می خوره به امام حسین که من شیعه نیستم و همین باعث میشه کتک بیشتری بخوره بعد فرار می کنه و خودش رو به ایران می رسونه.»\nاسم تو مصطفاست / صفحه ی 177\nشابک : 978-600-330-206-8\nموضوع : زندگی نامه شهدا / مدافعان حرم\nمدافعان حرم خاطرات شهدای مدافع حرم شهدا شهید مدافع حرم مصطفی صدرزاده مصطفی صدر زاده انتشارات روایت فتح زندگی نامه شهدا سوریه نشر روایت فتح اسم تو مصطفاست کتاب اسم تو مصطفاست راضیه تجار زندگی نامه مصطفی صدر زاده خرید کتاب اسم تو مصطفاست خرید اینترنتی کتاب اسم تومصطفاست سفارش کتاب اسم تو مصطفاست زندگی نامه شهید صدرزاده خاطرات شهید صدرزاده کتاب شهید صدرزاده کتاب شهید مدافع حرم مصطفی صدرزاد سیدابراهیم مصطفی صدرزاده معروف به سیدابراهی سمیه ابراهیم زاده همسر شهید صدرزاده اسم تومصطفاست اثر روایت فتح\nاسم تو مصطفاست - انتشارات روایت فتح - کتاب « اسم تو مصطفاست » به قلم راضیه تجار - محصول GTIN : 9786003302068 - کد محصول: : 7059 - برچسب : جدید - دسته بندی : مدافعان حرم - قیمت : 243000.00ریال - موجودی : در انبار - کتابها>دفاع مقدس>مدافعان حرم>اسم تو مصطفاست


آیا تفريح سالم برای دختران و زنان داریم؟ – به دخت\nآیا تفريح سالم برای دختران و زنان داریم؟\nیکی از مسائل بسیار مهم در زندگی همه ما، در کنار کار و فعالیت های روزانه، چگونگی گذراندن اوقات فراغت است. بیشتر ما برای گذران اوقات فراغت مان به یک تفریح خوب و سالم فکر می کنیم. اما وضع تفریحات سالم برای دختران و زنان در جامعه ما چطوراست؟\nنویسنده: تیم مدیریت به دخت\t در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۱\nاوقات فراغت و چگونگی گذران این اوقات مسأله ای است که در نگاه اول به نظر بعضیها\nچندان مهم نیست. اما به جرات می توان گفت همانطور که نوع شغل و میزان دقت و توجه\nافراد به شغلشان در زمان انجام آن، می تواند باعث رشد و توسعه جامعه شود، به همان نسبت چگونگی گذران اوقات فراغت و اختصاص زمانی خاص به شکل درست و منطقی به\nاین اوقات هم می تواند در جای خود باعث رشد و ارتقای تک تک افراد در زندگی شخصی واجتماعی شود؛ به شرطی که اشخاص تعریف درستی از این اوقات داشته باشند.\nاوقات فراغت دختران و زنان\nدر مجموع به نظر می رسد میان عوامل غیر مادی مثل طرز فکر و میزان پای بندی به اخلاقیات و مذهبی بودن در زندگی خصوصی دختران و زنان از یک سو و عوامل اقتصادی و اجتماعی از سوی دیگر با گذران اوقات فراغت آنان رابطه وجود دارد، چه از لحاظ میزان اوقات فراغت و چه به لحاظ نحوه گذران اوقات فراغت در درون ویا بیرون از خانه و رضایتمندی آنان از گذران اوقات فراغت. بر این اساس بهبود و ارتقای گذران اوقات فراغت دختران و زنان معمولا به عوامل مختلف فرهنگی و هم مادی بستگی دارد.\nوقتی با دختران در نقاط مختلف شهر صحبت می کنیم، بخوبی این مسأله خود را نشان می دهد. ریحانه دختری که در محدوده شمال شهر زندگی می کند، مهم ترین تفریحات روزمره خود را خرید ورفتن به رستوران بیان می کند.\nولی مریم که درمرکزشهرزندگی می کند، رفتن به کوه را دراوقات فراغت بهترین تفریح می داند.\nبهترین تفریح سارا که در غرب تهران ساکن است، خرید وکتاب خواندن دراینترنت است.\nاما نفیسه دختری که خانه شان درحوالی شرق تهران ، از رفتن به سفر و وبگردی به عنوان بهترین تفریح خود یاد می کند.\nزهره هم که یک دختر مذهبی است،سفر زیارتی و مهمانی های دوستانه با دخترهای مثل خودش را ترجیح می دهد.\nسر زدن به پارک هم تفریح بعضی از دختران و زنان است که تا حدودی همراه با مشکلات و عوارضی برای آنهاست.\nگشتی در خیابانها و مراکز خرید زدن برای بسیاری از دختران و زنان هم تفریح حساب می شود، مخصوصا در فصولی که هوا خوب است و وقت بیشتری را می توان در بیرون خانه گذراند. ولی راستی این تفریح خوبی است؟\nدر کل زمینه تفریح سالم چقدر برای دختران چقدر مهیاست؟ دختران چقدر می توانند از امکانات تفریحی بدون دغدغه استفاده کنند؟\nتفریح دختران جوان و آسیب ها\nدر دهه های اخیر بعضی تحولات فرهنگی و اجتماعی سبب شده که زنان ودختران بیشتربه فضاهای عمومی جامعه وارد شوند و سبک زندگی شان هم تغییرکند. حالا دیگر زنان ودختران جوان برای سلامت ، سرگرمی و فعالیتهای فراغتی اهمیت بیشتری قائل می شوند . پژوهش های اخیر نشان می دهد الگوهای اوقات فراغت دختران جوان شهری به ویژه در اقشار متوسط در حال تغییر است که این موضوع در شهر تهران بیشتر به چشم می خورد .اما با محدودیت ها وموانعی که امروزه برای حضور دختران در بیشترفضاهای عمومی شهری وجود دارد ، عملاممکن است اوقات فراغت این قشر به مکانهای سر بسته ای که آسیب های بیشتری در پی دارد، کشانده شود.\nسیاست های فرهنگی می تواند زمینه گذران فعال، خلاقانه و غیر آسیب زای اوقات فراغت دختران جوان را فراهم کند.\nاز طرفی تمایل در جامعه هایی مثل جامعه ما رواج شیوه های زندگی متجددانه و مدرن به بحرانهای دامنه دار درمیان اقشار وطبقات گوناگون دامن می زند.این در حالی است که درهمین جوامع نقش ها وانتظارات از زنان ودختران هنوز در فضای سنتی مطرح است. به این ترتیب طبیعی است که بسیاری از دختران و زنان در جوامع مذکور و در مقوله هایی مثل تفریح و گذران اوقات فراغت دچار نوعی دوگانگی وتضاد درنقش می شوند که همین می تواند زمینه ای برای بروز آسیب های مختلف اجتماعی گردد.\nشادی و نشاط یک نیاز فطری است\nسراغ مجید ابهری، متخصص علوم رفتاری وآسیب شناسی اجتماعی رفتیم تا درمورد تفریح و فراغت دختران و زنان در جامعه مان با او صحبت کنیم.\nدر این زمینه وی گفت: شادی و نشاط یکی از نیازهای فطری انسانها بدون توجه به جنس و سن آنهاست. درجه نیاز به شادی با توجه به سن و جنس هم تفاوت هایی دارد. یک جوان و نوجوان بیشتر از یک سالمند به نشاط محتاج است. دختران و پسران در جامعه ما برای پرکردن اوقات فراغت و تولید نشاط و شادی برنامه های مختلفی دارند که بسیاری از آنها اتلاف وقت است. متاسفانه والدین و نهادهای فرهنگی ما هم فقط در ابتدای تابستان با تعطیلی مراکز آموزشی به فکر اوقات فراغت فرزندان می افتند و با پایان تابستان، پرونده اوقات فراغت بسته می شود. بودجه های هنگفت و سرسام آور برای پر کردن اوقات فراغت هزینه می شود اما باز، پاساژگردی، خیابان گردی و گردش در پارک، اصلی ترین ابزار تفریح جوانان ما بویژه دختران است. مهمترین زیان پاساژگردی علاوه بر تحمل آزارهای گفتاری و فیزیکی ازسوی افراد ناهنجار وبیمار، تولید هزینه کاذب در زندگانی می باشد که این هزینه در خانواده های متوسط و کم درآمد بسیار موثر بوده و در پاره ای از اوقات موجب بروز اختلاف، تنش و درگیری می گردد.\nابهری خاطرنشان کرد: ایجاد نیازهای کاذب درجوانان و نوجوانان و شرکت در رقابت های غیرمتعارف از عوارض خیابان گردی و پاساژگردی است . رفتن به پارک هم برای بعضی دختران و زنان یک تفریح حساب می شود. متأسفانه دیده شده که درپارکها هم برای آنها مشکلاتی بوجود می اید که ممکن است خاطره تلخ آن مانع از حضور مجددشان در این فضاها گردد. اختصاص یک پارک و مکان برای زنان و دختران در سطح تهران، قدم بسیار مثبت و ارزشمندی است. اما یک پارک با توجه به جمعیت فراوان دختران و زنان در شهری مثل تهران قطره ای از دریای نیاز آنها را برآورده می کند.\nوی در ادامه گفت: ایجاد مراکز تفریحی و رفاهی ویژه دختران و زنان همراه با فرهنگ سازی و ایجاد بسترهای فکری و فرهنگی برای نحوه پرکردن اوقات فراغت توسط این قشر عظیم لازم است . ضمن این که باید آموزشهای لازم به دختران در مواقع مواجهه با آزارها یا حوادث خیابانی داده شود. ایجاد فضاهای سایبری سالم ویژه دختران و زنان در قالب شبکه اجتماعی هم می تواند از ابزارهای سالم سازی نشاط و تفریح برای دختران و زنان باشد . اگر قرار باشد دختران و زنان ما تفریح سالم و تعریف شده خوبی در جامعه نداشته باشند، ناچار به همین کارهای بیهوده و بعضا مضر رو می آورند که نه خودشان واقعا لذتی می برند و نه خانواده ها در بسیاری موارد از این نوع تفریحات دختران راضیند. البته این مخالفت منطقی هم هست. چون مثلا درمرکز خرید گشتن ، چه تفریحی می تواند باشد؟ یا پیاده روی در خیابان پر ترافیک و همراه با آزارهایی که متوجه دختران و زنان می شود، نه تنها نشاط واقعی ایجاد نمی کند، بلکه عوارض بدی برای فرد و جامعه ببار می آورد.\nپس لازم است مسئولان امور فرهنگی – اجتماعی و متولیان امور اداره شهرها ایجاد زمینه تفریح مناسب، مطبوع، سالم و سازنده برای فرد و جامعه را در دستور کار خود قرار دهند و در این مورد مخصوصا دختران و زنان را از یاد نبرند.\nاوقات فراغت می تواند فرصتی برای کارها و فعالیت هایی مثبت و سازنده ای باشد که به فرد امکان رشد و شکوفایی می دهد و برای جامعه هم مفید است. پس چرا غالبا اوقات فراغت برای افراد معنای بیهودگی و بطالت را می دهد و برای جامعه هم موجب آسیب و دردسر می شود. شاید چون آن را جدی نگرفته ایم، و این مخصوصا به مسئولین امورشهری و متصدیان فرهنگی بر می گردد.\nسحر آرام/انتهای متن/


Sunday 09 August 2020| ۰۴: ۵۲ - يکشنبه ۱۹ مرداد ۱۳۹۹\nتاریخ انتشار: ۱۱ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۶\nتولیت آستان مقدس امام خمینی(س) با اشاره به عدم توفیق پررنگ فعالیت های تعاونی در کشور، افزود: من فکر می کنم بزرگترین مانع پیش روی توسعه بخش تعاون در اقتصاد کشور فقدان فرهنگ کار جمعی است.\nآیت الله سید حسن خمینی: فقدان فرهنگ کار جمعی بزرگترین مانع پیش روی توسعه بخش تعاونی است\nبه گزارش پایگاه اطلاع رسانی آستان به نقل از جماران آیت الله سید حسن خمینی در دیدار جمعی از مدیران اتاق ها، اتحادیه ها و تعاونی های سراسر کشور که در اولین روز هفته تعاون در حرم مطهر امام خمینی برگزار شد، طی سخنانی با بیان حدیثی از حضرت علی(ع) که فرموده اند طَلَبُ التَّعاوُنِ عَلی إقامَةِ الحَقِّ دِیانَةٌ و أمانَةٌ(درخواست همکاری برای برپا کردن حق ، نشانه دیانت و امانت [داری] است)، اظهار کرد: توجه ما در تعاونی ها باید اقامه حق باشد؛ بدین معنا که باید کار ما و مجموعه ای که دور هم جمع می شوند بازده بالاتری را داشته باشند.\nوی خاطرنشان کرد: به شرطی دارای توفیق خواهیم بود که همه با هم موفق باشیم؛ این روح کار جمعی است و فقدان این فرهنگ هم تعاونی ها و جامعه را با بحران مواجه می کند و هم اقتصاد غیر تعاونی را رونق می بخشد.\nوی «عدم وجود تربیت کار گروهی» را عامل ناکامی تعاونی ها در کشور برشمرد و گفت: پیشنهاد می کنم کارگاه هایی از دبستان تا دبیرستان برای تقویت فرهنگ کار گروهی توسط وزارت تعاون و آموزش و پرورش شکل بگیرد. همانگونه که از سالها قبل این کارگاهها وجود داشته اما امروز باید توسعه یابند و به تعبیر حضرت امام «همه با هم» به کار گروهی بپردازیم.\nیادگار گرامی امام تصریح کرد: این موضوعات فقط با سخن گفتن تحقق پیدا نمی کند بلکه محتاج یک تربیت ملی و فرایندی است که از کودکی و نوجوانی شروع شود. البته نسل های جدید در این زمینه کارهای بزرگتری را کرده اند و امروز جامعه برای کار تعاونی آماده تر از گذشته است.\nسید حسن خمینی در پایان این مراسم یک بار دیگر حادثه واژگونی اتوبوس دختران دانش آموزان هرمزگانی را به خانواده های درگذشتگان تسلیت گفت و برای آنها طلب صبر کرد.\nجمعی از مدیران اتاق ها، اتحادیه ها و تعاونی های سراسر کشور در اولین روز از هفته تعاون صبح امروز(شنبه) با حضور در حرم مطهر امام خمینی (س)، با آرمان های ایشان تجدید میثاق کردند.


گواردیولا: در کارابائو کاپ به جوانان تیم بازی می دهم؛ رکورد خوبی در این تورنمنت داریم | ایران ورزشی آنلاین\nپپ گواردیولا می گوید اگر چه مقابل وستهم بازی سختی در پیش دارند اما تعدادی از بازیکنان آکادمی فرصت حضور در ترکیب تیم را پیدا خواهند کرد.\nبه گزارش ایران ورزشی و به نقل از وب سایت رسمی باشگاه منچسترسیتی، دور چهارم مسابقات کارابائو کاپ فردا شب برگزار می شود و در یکی از مهمترین مسابقات منچسترسیتی مقابل وستهم قرار خواهد گرفت. شاگردان پپ گواردیولا به عنوان مدافع عنوان قهرمانی به لندن سفر می کنند تا در صورت پیروزی به مرحله یک چهارم نهایی صعود کنند. حال مربی اسپانیایی منچسترسیتی در آستانه این بازی می گوید که قصد دارد به بازیکنان جوان تیمش در این مسابقه میدان دهد. او در این باره گفت:\nاز تعدادی از بازیکنان جوان آکادمی استفاده خواهم کرد اما تعدادشان از بازی مقابل ویکومبه کمتر خواهد بود زیرا در آن دیدار تعداد زیادی بازیکن مصدوم داشتیم. شرایطمان متفاوت بود اما باید بگویم در بازی فردا هم نگاهی به مسابقات پیش رو در چند روز آینده خواهیم داشت. تا روز چهارشنبه جلسه تمرینی داریم و بعد از آن باید ببینیم بهترین تصمیم ممکن چیست. با این وجود تعدادی از بازیکنان جوان بازی خواهند کرد.\nامروز پنجمین سالگرد روزی است که تیم منچسترسیتی در این تورنمنت شکست خورد و حذف شد. از آن روز به بعد منچسترسیتی تنها در یک دیدار و در جریان دیدار رفت و برگشتی مرحله نیمه نهایی مقابل منچستریونایتد شکست خورد اما توانست در مجموع دو دیدار رفت و برگشت به فینال صعود کند. گواردیولا در این باره نیز گفت:\nرکورد خوبی است. در این تورنمنت عملکرد خوبی داشته ایم. تا به حال در 4 فصل پیاپی برنده آن شده ایم و امسال هم هنوز در این تورنمنت حضور داریم. می دانیم مقابل چه تیمی قرار می گیریم. بازی خارج از خانه در وستهم اصلا آسان نیست. باید آماده باشیم تا در این دیدار همانند سایر مسابقات در دیگر تورنمنت ها برنده شویم.


دانستنیهای علمی - مطالب ابر لب خوانی\nلب خوانی توسط هوش مصنوعی گوگل\nA.Arjmand سه شنبه 4 مهر 1396 17:57 نظرات ()\nمحققان مرکز هوشمند مصنوعی شرکت گوگل که DeepMind نام دارد، توانسته‌اند امکان لب‌خوانی کردن را به هوش مصنوعی گوگل اضافه کنند. براساس ادعای محققان این سیستم دقیق‌ترین روش موجود برای لب خوانی کردن است.\nالبته گروهی دیگر از محققان چند وقت پیش توانسته بودند یک برنامه‌ی لب خوانی با نام LipNet خلق کنند که در شرایط خاص دقت آن به ۹۳٫۴ درصد هم می‌رسید. البته این برنامه روی افرادی خاص که یکسری جملات رسمی بیان می‌کردند، آزمایش شده بود. هوش مصنوعی گوگل در لحظه ویدیوها را نگاه می‌کند و در شرایط مختلف می‌تواند صحبت‌ها را حدس بزند؛ به همین دلیل چالش‌های بیشتری را پشت‌سر می‌گذارد. این هوش مصنوعی می‌تواند صحبت‌هایی که از قبل مشخص نشده‌اند و یا در برنامه‌های زنده گفته می‌شوند را هم تشخیص دهد.\nبرای بالا بردن دقت این هوش مصنوعی از ۵۰۰۰ ساعت ویدیو استفاده شده است. این ویدیوها شامل ۱۷۵۰۰ کلمه‌ی منحصر به فرد بودند. محققان مرکز DeepMind گفته‌اند که از هوش مصنوعی گوگل می‌توان برای ترجمه کردن صحبت مهاجران استفاده کرد. حتی می‌توان از آن در فیلم‌های بی‌صدا و حتی برای کنترل کردن دستیارهای دیجیتالی مانند سیری و الکسا استفاده کرد. افراد کافی است تنها جلوی دوربین لب‌های خودشان را تکان دهند تا هوش مصنوعی متوجه گفته آن‌ها بشود و دستور را اجرا کند.


اعلام زمان پخش "پایتخت ۶" - ایمنا\n۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۲۰:۰۶\nکد خبر 376777\nتهیه‌کننده مجموعه‌های "پایتخت" از توافق نهایی و انعقاد قرار داد یک ساله برای ساخت "پایتخت ۶"خبر داد و عنوان کرد که نگارش سری جدید سریال را که قرار است برای نوروز ۹۹ آماده شود، محسن تنابنده بر عهده گرفته است.\nبه گزارش ایمنا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سیما اعلام کرد که الهام غفوری از انعقاد قراردادی یک ساله برای ساخت "پایتخت ۶" با تلویزیون خبر داده است.\nوی افزود: چون امسال این قرار داد از اول سال بسته شده است و ما زمان یک ساله برای این قرارداد در نظر گرفتیم توانستیم با کلیه عوامل "پایتخت" هم قرارداد ببندیم.\nاین تهیه‌کننده تاکید کرد: انعقاد این قرارداد در آغاز سال کمک کرد که بتوانیم تیم سریال را جمع کرده و با بازیگران قرارداد ببندیم. خیالم از این جهت که بتوانم عوامل اصلی کار را داشته باشم راحت شده است چون اعتقاد دارم اگر تلویزیون بخواهد کار "پایتخت " را برای نوروز تولید کند با توجه به اینکه بازیگرانش پر کار هستند و در پروژه‌های دیگر حضور دارند باید از ابتدای سال این قرارداد بسته شود.\nغفوری با اشاره به اینکه نگارش فیلمنامه "پایتخت ۶"را محسن تنابنده آغاز کرده است توضیح داد: آقای تنابنده همیشه سرپرست گروه نویسندگان و طراح فیلمنامه "پایتخت" بود البته امسال زحمتش مضاعف شده است چون پیش از این کار، نگارش را مرحوم خشایار الوند بر عهده داشت ولی با توجه به اینکه امسال آقای تنابنده در این زمینه تنها شده فعلاً شخصاً نگارش را بر عهده گرفته تا احتمالاً در آینده بتوانیم نویسنده‌های دیگری را هم به کار اضافه کنیم.\nاین تهیه‌کننده تلویزیون خاطرنشان کرد: درحال‌حاضر کار متن فیلمنامه را به پیش می‌بریم، بعد از اینکه متن‌ها به اندازه‌ای رسید که شرایط تولید داشته باشیم، پیش تولید را آغاز می‌کنیم و آماده تصویربرداری می‌شویم.\nغفوری همچنین ضمن بیان اینکه سری جدید "پایتخت" برای نوروز ۹۹ ساخته می‌شود عنوان کرد: محسن تنابنده، احمد مهرانفر، ریما رامین فر، نسرین نصرتی، بهرام افشاری، علیرضا خمسه، سارا و نیکا فرقانی اصل و هومن حاجی عبداللهی از بازیگران این سریال هستند.\nوی درباره ویژگی‌های سریال "پایتخت ۶"و ماجراهایی که در داستان قرار است رخ دهد گفت: طراحی اولیه کار را آقای تنابنده انجام می‌دهد و من هنوز در جریان نیستم که قرار است در "پایتخت ۶"چه اتفاقی بیفتد و هر چه هست در فکر آقای تنابنده پخته می‌شود و شکل می‌گیرد ولی تلاش بر این است که کاری جذاب‌تر از "پایتخت"های قبلی باشد، این حساسیت درحال‌حاضر روی نگارش فیلمنامه وجود دارد.\nاو در پایان درباره سرانجام فیلمی که قرار بود به صورت تک قسمتی از مجموعه "پایتخت" ساخته شود گفت: آن فیلم ممکن است روزی ساخته شود ولی با توجه به اینکه شرایط تغییر می‌کند و "پایتخت" هم همیشه به موضوعات روز می‌پردازد آن قصه یک قصه نیمه تمام ماند که ویژه نوروز ۹۸ بود. ما خیلی تلاش کردیم که کار را به عید فطر مرتبط کنیم اما قصه طوری طراحی شده بود که فقط مناسب نوروز و تحویل سال بود. اتفاقات به گونه‌ای رقم خورد که صبح، عید شروع می‌شد و امسال نیز چون عید، مصادف با روز پدر بود قصه بر این اساس پیش رفته بود. سال آینده نیز عید و روز پدر در یک روز نیستند که ما بتوانیم از این موقعیت استفاده کنیم برای همین فعلاً برای آن اپیزود تصمیم خاصی گرفته نشده است.\nهیولا به خانه آخر رسید


پلیس مقدونیه به سوی پناهجویان گاز اشک‌آور پرتاب کرد\nسه شنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۰ تهران ۲۱:۵۷\nپلیس مقدونیه روز دوشنبه با پرتاب گاز اشک آور و استفاده از نارنجک‌های بی‌حس کننده تلاش کرد مانع از ورود پناهجویان در مرز این کشور با یونان شود.\nخبرگزاری رویترز گزارش داده که این اتفاق پس از آن روی داده است که نزدیک به ۵۰۰ پناهجو با شعار«مرزها را بازکنید» تلاش کردند با شکستن حصارها در مرز ایدومِنی وارد مقدونیه شوند. یونان می‌گوید به دنبال ایجاد محدودیت‌هایی در ورود پناهجویان به مقدونیه، بیش از ۲۲ هزار نفر پشت مرزهای این کشور در خاک یونان تجمع کرده‌اند.\nکشورهای منطقه بالکان و اتریش در ماه‌های اخیر محدودیت‌های شدیدی در ورود پناهجویان به این کشورها ایجاد کرده‌اند. اعمال این محدودیت‌ها، باعث بروز اختلافات شدید در میان کشورهای اتحادیه اروپا شده است.


بکاپ گرفتن از اطلاعات گوشی های اندروید - باشگاه کاربران روماک\nگرفتن dropbox اطلاعات backup اندروید های restore android بکاپ از googlephotos گوشی\n۹۷/۲/۲۴، ۰۲:۴۶ عصر\nبک آپ گرفتن از تمام اطلاعات و محتوای گوشی اندرویدی از اهمیت به سزایی برخوردار است. اما چگونه می‌توان از محتوا و تمام اطلاعات مختلف گوشی هوشمند اندرویدی بک آپ تهیه کرد؟\nشما با بک آپ گرفتن از محتوا و اطلاعات گوشی اندرویدی خود می‌توانید در هر شرایط که لازم باشد، بار دیگر به آن اطلاعات دسترسی پیدا کنید. بدین منظور باید فایل بک آپ تهیه شده را بازیابی یا اصطلاحا ریستور کنید.\nبا ساختن یک اکانت گوگل و لاگین شدن آن در دستگاه اندرویدی خود می‌توانید تقریبا از تمام اطلاعات و محتوا ذخیره شده آن در سرورهای گوگل بک آپ تهیه کنید. این اطلاعات شامل مواردی همچون ایمیل‌ها، اطلاعات مرورگر، اطلاعات برنامه تقویم، لیست مخاطبین، داده‌های اپلیکیشن‌ها و… می‌شود. شما حتی می‌توانید رمز عبور وای فای و سایر موارد این چنین را هم در سرورهای امن گوگل و اکانت اختصاصی خود ذخیره کنید.\nکی از بهترین این روش‌ها مربوط به استفاده از برنامه Google Photos می‌شود. برنامه Google Photos قادر است که عکس‌های ذخیره شده در دستگاه را با وضوح تصویر کامل آپلود کرده و از آن‌ها بک آپ تهیه کند. همچنین هر اکانت برنامه Google Photos به طور پیش فرض 1000 گیگابایت حافظه ذخیره سازی اطلاعات را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. برنامه مورد نظر قابلیت بک آپ گرفتن از ویدیوهای ذخیره شده در دستگاه اندرویدی را هم دارد. اما توجه کنید که استفاده از این برنامه منجر به مصرف بسته اینترنتی شما می‌شود.\nخوشبختانه برنامه Google Photos این قابلیت را در اختیار کاربر قرار می‌دهد تا فایل‌های مورد نظر به منظور آپلود و همچنین روش آپلود را تعیین کند. به عنوان مثال شما می‌توانید با مراجعه به بخش تنظیمات برنامه Google Photos، آپلود تصاویر را در حالتی تنظیم کنید که تنها با اتصال به شبکه وای فای انجام شده و از طریق موبایل دیتا انجام نشود.\nبا استفاده از برنامه‌های دیگری همچون دراپ‌باکس (Dropbox) هم می‌توانید عمل مشابه را انجام دهید. به طور کلی استفاده از این اپلیکیشن‌ها مابین کاربران ایرانی چندان مرسوم نیست و ما هم توصیه نمی‌کنیم که از این روش‌ها به منظور بک آپ گرفتن از عکس‌ها ویدیوهای دستگاهتان استفاده کنید. این روش‌ها در شرایط کاربر عالی دارند که اینترنت شما سرعت بالایی داشته و از محدودیت حجمی برخوردار نباشد.\nبا استفاده از یک کامپیوتر واسط و اتصال گوشی اندرویدی به آن هم می‌توانید از محتوای دستگاهتان فایل بک آپ تهیه کنید. بدین منظور توصیه می‌کنیم که از برنامه‌هایی همچون برنامه Android File Transfer استفاده کنید. از طریق لینک زیر می‌توانید نسبت به دانلود این ابزار اقدام کرده و سپس آن را در کامپیوترتان نصب نمایید.\nاستفاده از برنامه نامبرده شده به سادگی صورت می‌پذیرد.\n۹۷/۲/۲۴، ۰۳:۳۵ عصر\nسپاس شده 3859 بار در 923 ارسال\n۹۷/۲/۲۴، ۰۵:۲۴ عصر\nپست خوبی بود متشکرم\nفعال کردن USB Debugging در گوشی‌های اندروید سحر 1 468 ۹۸/۶/۱۰، ۱۲:۱۷ صبح\nآموزش فعال کردن OTG در هواوی P9 Lite و گوشی های اندروید سحر 0 1,134 ۹۷/۴/۲۵، ۰۲:۰۹ صبح\nمشکل ریست و خاموش و روشن شدن مداوم گوشی اندروید saberi 1 500 ۹۷/۳/۳، ۱۱:۵۱ صبح\nزمان کنونی: ۹۸/۱۱/۷، ۱۲:۵۱ صبح Powered by : Saberi © 1390-1398 Romaak Forum


گفت‌وگو با لیلا والایی، وکیل نابینا درباره قانونی که رأی نیاورد\nیک ماه پیش آیین نامه اصلاح انتخابات مجلس در دستور کار بررسی نمایندگان قرار گرفت و ماده 26 آن‌که درباره نمایندگی افراد نابینا در مجلس بود رأی نیاورد. آنچه در این موضوع حائز اهمیت است صرفنظر از رأی آوردن یا نیاوردن این ماده قانونی، نگاه برخی از نمایندگان مجلس به این قشر بزرگ جامعه ماست.\nسال‌ها پیش مجلس ایران، شاهد حضور دکتر خزائلی، به عنوان یک نماینده مجلس از بین نابینایان بود. او نمونه‌ای آشکار از نماینده‌ای دانشمند و پرتوان از این قشر محسوب می‌شد اما اینک در عصری که تکنولوژی بسیاری از نواقص و کمبودها را بخوبی پوشانده است برخی نمایندگان از طرحی حرف می‌زنند که به موجب آن افراد نابینا، اجازه شرکت در انتخابات مجلس را ندارند. در این زمینه با لیلا والایی وکیل نابینای دادگستری به گفت‌و‌گو نشسته‌ایم.\nشما در مورد صحبت‌های اخیر برخی از نمایندگان در مورد شرکت نابینایان در انتخابات مجلس چه نظری دارید؟\nدر جلسه علنی مجلس، هنگام بحث در مورد اینکه نابینایان نیز می‌توانند در انتخابات مجلس شرکت کنند یا خیر متأسفانه علاوه بر اینکه نابینایان از حضور در مجلس محروم شدند حرف‌های توهین آمیزی هم از طرف یکی از نمایندگان مطرح شد و توانایی‌ها و قابلیت‌های افراد دارای نقص بینایی نادیده گرفته شد. در آن جلسه بیان شد «نماینده نابینا برای مطالعه قوانین، اعلام نظر و رأی دادن در مجلس با مشکل روبه‌رو است و مناسب‌سازی شرایط برای آنها بار مالی به همراه خواهد داشت و این با قانون اساسی مغایرت دارد.\nمجلس نباید قانونی تصویب کند که برای دولت بار مالی در پی داشته باشد.» این صحبت که ورود نماینده نابینا برای دولت، بار مالی به همراه دارد از بی‌اطلاعی ایشان است. زیرا ایشان نمی‌دانند یک فرد نابینا چطور می‌تواند قوانین را مطالعه کند یا چطور می‌تواند به سیستم رایانه‌ای مجلس راه یابد و رأی خود را اعلام کند. احتمالاً ایشان تصور کرده‌اند فرد نابینا به یک کارمند نیاز دارد تا کمکش کند یا اینکه فکر کرده‌اند این قوانین باید به خط بریل تبدیل شوند تا نماینده نابینا بتواند به آنها دسترسی داشته باشد در حالیکه امروزه دسترسی به اطلاعات برای افراد نابینا به وسیله نرم افزارهای گویاساز صورت می‌گیرد. افراد نابینا حتی در مورد رأی دادن و مطالعه نیز می‌توانند مستقل عمل کنند.\nگاهی شاهد تصویب قوانینی هستیم که از بی‌اطلاعی نسبت به وضعیت معلولان نشأت می‌گیرد، آیا این نمی‌تواند به این علت باشد که اقشار معلول نماینده‌ای در مجلس ندارند تا وضعیت آنان را تبیین کنند؟\nسال 83 هم که قانون حمایت از معلولان به تصویب رسید اگر نمایندگانی از معلولان در مجلس حضور داشتند این قانون با این همه نقص تصویب نمی‌شد که در حال حاضر در اجرا با مشکل روبه‌رو شویم و مجبور شویم اصلاحیه قانون را بنویسیم و از مجلس بخواهیم دوباره آن را بررسی کنند.\nدر مورد قانون کاهش ساعات کاری زنان معلول اگر نماینده‌ای از نابینایان یا معلولان در مجلس حضور داشت مشکلات یک زن معلول را بخوبی بیان می‌کرد البته معلولیت دلیل بر این نیست که امتیاز ویژه‌ای به این زنان تعلق بگیرد ولی باید در نظر داشت مسائل یک زن معلول بسیار بیشتر از سایر زنان است.\nتنها در صورت حضور نماینده‌ای از میان قشر نابینا یا معلول در مجلس شورای اسلامی است که قوانین به شکل همه جانبه و کامل تصویب خواهند شد.\nایران در سال 85 به کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت ملحق شد آیا تصویب این قانون با کنوانسیون در مغایرت قرار ندارد؟\n- در این کنوانسیون، به طور مفصل و مکرر بیان شده که افراد دارای معلولیت از حقوق اولیه برابر با دیگران برای حضور در جامعه و زندگی برخوردارند و دولت‌ها مکلفند حقوق اولیه این افراد را به رسمیت بشناسند، برای آنها فرصت‌های برابر ایجاد کنند. در عین حال دولت‌ها نباید در مورد آنها تبعیض قائل شوند و به دلیل معلولیت، آنها را از افراد دیگر جامعه جدا نکنند و اجازه دهند مانند سایرین در امور سیاسی و تصمیم‌گیری‌ها مشارکت داشته باشند. ما هم به این کنوانسیون پیوسته ایم و اجرای مفاد این کنوانسیون نیز مانند سایر قوانین لازم الاتباع است. متأسفانه نمایندگان ما یا نسبت به این موضوع بی‌اطلاع هستند و یا توجه نمی‌کنند و قانونی مغایر با آن را تصویب می‌کنند.\nجامعه نابینایان که از این امر هم متضرر است و هم ناراحت از لحاظ قانونی چه می‌تواند انجام دهد تا حرفش را به نمایندگان برساند؟\nتنها راه، فراهم شدن فرصتی است تا نابینایان بتوانند اعتراضشان را به گوش نمایندگان خود برسانند و رسانه‌ها باید زبان حال این افراد و واسطه آنها با نمایندگانشان باشند.\nما باید روی خواسته هایمان اصرار داشته باشیم و به طرق گوناگون اعتراضمان را نسبت به تصویب این قانون اعلام کنیم و خواهان اصلاح آن باشیم.\nهمین چند سال پیش بود که کانون دادگستری از حضور نابینایان به‌عنوان وکیل جلوگیری می‌کرد و معتقد بود وکلای نابینا نمی‌توانند در محاکم از حقوق موکلشان دفاع کنند. اما با اصرار و اعتراض برخی از وکلای نابینا، این حق به آنها داده شد.\nحضور نابینایان به‌عنوان نماینده مجلس نیز از حقوق اولیه آنهاست و خود مردم می‌توانند بفهمند که نمایندگان نابینایشان دانش و مهارت لازم برای حضور در مجلس را دارند یا خیر؟ و آیا این افراد می‌توانند برای آنها مفید باشند یا خیر؟\nزیرا همین مردم در انتخابات شورای شهر، دو نماینده نابینا را برای حضور در شورای شهر تهران برگزیدند. از طرف دیگر شاهد بودیم از الفاظی که عوام برای نامیدن افرادی که توانایی شنیدن و سخن گفتن را ندارند در مجلس استفاده شد که استفاده از لفظ کر ولال در سطح مجلس نیز توهین به این افراد به شمار می‌رود.\nبه نظر می‌رسد این نماینده محترم باید در صحن علنی مجلس و از طریق رسانه‌ها به دلیل همه قصورهایی که صورت گرفته از جامعه معلولان عذرخواهی کند.\nبه نظر شما این نا آشنایی نسبت به معلولان، از کجا نشأت می‌گیرد؟\nبسیاری از مردم ما در مورد توانایی‌های نابینایان بی‌اطلاعند که این از قصور صدا و سیما و رسانه‌های دیگر در اطلاع‌رسانی نشأت گرفته است.\nالبته تمایل برخی از معلولان به حضور نیافتن در سطح جامعه و در فعالیت‌های اجتماعی نیز دلیل دیگری برای این موضوع محسوب می‌شود. من خود وکیل دادگستری هستم اما برای بسیاری، این موضوع هنوز جالب است و از من می‌پرسند شما واقعاً وکیل هستید.\nدر نگاه مردم، نابینا فردی متکی به دیگران است که نمی‌تواند زندگی مستقلی داشته باشد حال این موضوع در سطــــوح بالاتر به نمایندگان مجلس هم تسری می‌یابد در حالیکه انتظار این است آنها با بینش بالاتری به مسائل نگاه کنند.\nدر تصدی امر نمایندگی مجلس آنچه حرف اول را می‌زند دانش، تفکر و تخصص نماینده نسبت به قوانینی است که باید تصویب شود. اگر این‌گونه نباشد ما شاهد تصویب قوانینی خواهیم بود که کم و کاستی دارند و قدرت اجرایی لازم را ندارند و همه موضوعات در آنها پیش‌بینی نشده‌اند.\nبرای قانونگذاری تنها داشتن مدرک کارشناسی ارشد کفایت نمی‌کند ما قوانینی داریم که پس از گذشت صد سال هنوز نتوانسته‌اند موادی از آن را تغییر دهند زیرا جامع و کامل هستند کاش به موضوع نمایندگی مجلس این‌گونه نگاه شود تا اینکه به مشکل فیزیکی افراد نگریسته شود.\nامروز لیلا والایی، وکیل دادگستری در این ستون هم سخن ماست. او میگوید: میخواهم در مورد مشکلی که اغلب کم بینایان با آن دست به گریبان هستند، صحبت کنم. بچه های کم بینایی که مشکل بیناییشان به تدریج پیشرفت میکند یا از عصا استفاده نمیکنند یا در استفاده از آن خیلی عجول هستند. شاید این بدان دلیل باشد که احساس نمیکنیم مشکلمان پیشرفت کرده یا نمیخواهیم آن را بپذیریم یا مثل من جلوتر از عصایمان راه میرویم. در اغلب افراد سرعت پیشرفت نابینایی خیلی کند است. گاه خود فرد هم متوجه آن هست، اما به جای اینکه تصمیم بگیرد و استفاده از عصا را شروع کند میگوید دقتم را بیشتر میکنم و با همین بینایی بدون عصا راه میروم. مدتی پیش در روزنامه خواندیم خانمی که تنها 10 درصد بینایی داشت در چاله آسانسور افتاد. این بینایی آن قدر نیست که فرد به آن تکیه کند و بدون عصا حرکت کند. شاید اگر این خانم عصای باز در دست داشت این اتفاق برایش نمی افتاد. مورد دیگری که اغلب ما با آن رو برو شده ایم این است که وقتی میخواهیم از خیابان بگذریم رانندگان خودروها به ما اجازه عبور نمیدهند و گاه بوق میزنند، یعنی صبر کن تا ما بگذریم. شاید هم منظورشان این است که تو اینجا چه کار میکنی. متأسفانه صدا و سیما هم با اینکه تکلیف قانونی دارد تا در این مورد به مردم آموزش بدهد به وظیفه خود عمل نمیکند که البته کوتاهی از ما و تشکلهایمان است که این خواسته را به گوش مسئولان نمیرسانیم. اما اخیراً قانونی به نفع ما تصویب شده که رانندگان را مکلف میکند به محض دیدن عصای سفید بایستند، یعنی عصای سفید به منزله چراغ قرمز است. حال که این قانون را داریم بهتر است خود ما در فرهنگسازی سهیم شویم، چون بیش از همه به نفع خودمان است و بویژه در چهارراهها که اغلب افسر ایستاده است اگر راننده ای به عصای سفید اعتنا نکرد، از مردم کمک بگیریم و شماره خودرو را برداریم و به افسر بدهیم و بخواهیم راننده خاطی را جریمه کند. البته بعضی از جرایم برای دوربینهای نصب شده در معابر تعریف شده است، اما گمان نمیکنم این مورد نیز در نظر گرفته شده باشد. ما میتوانیم از راهنمایی و رانندگی بخواهیم این مورد هم در برنامه این دوربینها در نظر گرفته شود. والایی در ادامه میگوید: میبینیم آقای صابری، نماینده نابینای شهر تهران به خوبی از حقوق نابینایان دفاع میکند و جای آن دارد که همه ما از ایشان تشکر کنیم؛ بعنوان مثال اینکه در فروشگاههای شهروند یکی از کارمندان موظف شود تا در هنگام خرید به فرد نابینا کمک کند. این یکی از مشکلات بزرگ نابینایان بوده و هست. البته پیش از این هم گاه کارمندان فروشگاه به کمک نابینایان میآمدند، اما این بسیار متفاوت است که آنها مکلف به این کار باشند. یکی از خوانندگان روزنامه نیز در مورد استفاده مستقل از خودپرداز بانکها پرسیده است. ما منتظر شنیدن تجربه های شما در این مورد هستیم.\nحقوق زنان و دختران دارای معلولیت\nگفت‌وگو با لیلا والایی\nخانم دکتر لیلا والایی وکیل و دارای دکتری حقوق است. بانک اطلاعات معلولان و دفتر فرهنگ معلولین قبلاً مصاحبه درباره زندگانی و مسائل خودش از او گرفت و منتشر کرد. ولی به دلیل فعالیت‌های گسترده ایشان در امور زنان و حقوق زنان تصمیم گرفتیم در این باره هم با ایشان گفت‌وگوی اختصاصی داشته باشیم. این مصاحبه توسط مریم قاسمی در مهرماه 1399 انجام یافت.\n* اولین پرسش را این‌گونه آغاز می‌کنم که می‌دانید که زنان از قشرهای اجتماعی در ایران هستند که حقوقشان کمتر مراعات شده و همواره تبعیض و انواع ظلم و اجحاف‌ها را داشته‌اند. از طرف دیگر درباره آنها پروژه‌های پژوهشی کمتر اجرا شده و کتاب و مقاله از نظر حقوقی و عدالت و مساوات کمتر درباره آنها تألیف و عرضه شده است. نظر شما چیست؟\nـ من تز دکتری‌ام را در خصوص قوانین اختصاصی زنان و همسران دارای معلولیت در نظام حقوقی کشور خودمان در مقایسه با استانداردهای بین‌المللی نوشتم، در واقع استانداردها بر اساس حقوق بشر بنا شده است. برای این کارم، تحقیقات زیادی کرده‌ام. جامعه قانون‌گذاران ما به معلولین خیلی نپرداخته‌اند. در جاهای مختلف، قوانین چندانی نداریم. فقط کنوانسیون حمایت از حقوق معلولان را داریم که به آن پیوسته‌ایم، نیز قانون حمایت از حقوق معلولین را داریم. در هر دو قانون به بسیاری از جنبه‌های حقوقی زنان و دختران دارای معلولیت پرداخته نشده است. البته به طور خاص نمی‌توانم بگویم که چقدر و به چه مسائلی پرداخته شده و به چه مواردی پرداخته نشده است. ولی در مورد فرزندآوری نپرداخته‌اند. فرزند آوردن و اگر کسی به طور طبیعی بخواهد صاحب فرزند بشود هیچ مانعی وجود ندارد. طبیعتاً از جنبه‌های حقوق بشری هم قطعاً مانعی وجود ندارد. ولی مشکل از اینجا شروع می‌شود که در قانون سرپرستی کودکان بدون سرپرست، شرطی آمده و سلامت جسم برای افرادی که می‌خواهند حالا سرپرستی فرزندی را به عهده بگیرند آمده است.\nاین شرط در مورد زنان خیلی سخت‌تر می‌شود. یک مادر نابینا یا معلول که فرزندی را به دنیا آورده بر اساس این قانون، نمی‌تواند حضانت و سرپرستی کودکش را بر عهده گیرد، ولی مگر می‌شود از این مادر، فرزندش را گرفت؟ ولی اگر به طور طبیعی نتواند صاحب فرزند شود، حق سرپرستی فرزند را قانون‌گذار از او گرفته و بدون در نظر گرفتن جنبه‌های مختلف که حالا چقدر این معلول می‌تواند توانمند باشد که بتواند آن فرزند را تربیت بکند، و چقدر آن فرزند می‌تواند کمک کند، حالا نه اینکه به عنوان فردی باشد که کمک رسان یک معلول باشد، چقدر می‌تواند زندگی این فرد معلول را ارتقا ببخشد؟\nدر خصوص اینکه حقوق زنان و دختران دارای معلولیت نادیده گرفته می‌شود و کسی به آن توجه نمی‌کند، هم ریشه فرهنگی دارد، هم ریشه قانون‌گذاری دارد. به طور کلی حقوق افراد دارای معلولیت در جامعه ما، حالا عموم افراد جامعه و مسئولین جامعه، نگاه خیلی سطحی به این موضوع دارند و افراد دارای معلولیت را شاید از روی ترحم دلسوزی یا اینکه حالا یک باری روی دوش این جامعه هستند و سعی کنیم این بار را تحملش را راحت‌تر بکنیم، نگاه این است و به همین دلیل است که حالا هم افراد معلول به طور کلی و به‌ویژه زنان، چون ما متأسفانه مسائل فرهنگی در خصوص عموم زنان جامعه هم داریم. زنان بسیاری هستند که محدودیت‌های خانوادگی اجتماعی اقتصادی فرهنگی دارند و در خانواده‌ای که هستند نمی‌توانند رشد کنند، با اینکه سالم هستند و هیچ مشکلی هم ندارند. استعدادهای بسیار هم دارند، ولی متأسفانه نمی‌توانند آنها را بروز بدهند، به دلیل همین تعصبات خشک و پوچی که وجود دارد و دید مردسالارانه و نگاه جنس دوم به زن؛ یعنی یک مردی باید اجازه بدهد که زن رشد پیدا بکند در جامعه ما.\nالبته به مرور، زن‌های زیادی هم تلاش کرده‌اند و به موفقیت‌های بسیاری هم دست پیدا کرده‌اند. ولی واقعاً تلاش کرده‌اند. حالا شما در نظر بگیرید این زن معلول هم باشد؛ یعنی یک نقص جسمی هم دارد که همین باعث می‌شود که از خیلی پیشرفت‌ها باز بماند. پس بنابراین حقوق آن فرد هم نادیده گرفته می‌شود. حق یک فرد معلول است، حق یک زن معلول است که به راحتی رفت و آمد بکند، بتواند تحصیل بکند، شغل انتخاب بکند، ازدواج بکند، صاحب فرزند بشود. ولی همین دیدگاه‌های مردسالارانه‌ای که وجود دارد، خیلی مواقع این زن را بازمی‌دارد؛ و حتی زن معلول در گروه خودشان، یعنی گروه زنان، ممکن است در رتبه‌های بسیار پایین‌تری قرار بگیرد. ما ممکن است زنان معلول موفق بسیاری داشته باشیم، تحصیل کرده، دارای مشاغل با رتبه خوب و موقعیت اجتماعی خوب، ولی به دلیل همان معلولیت و نقص جسمی که دارد، همین باعث می‌شود که از بسیاری از حقوق اولیه محروم بشوند.\nعرض کردم، دلیل عمدتاً فرهنگی است و نگاه بسته‌ای که در جامعه ما وجود دارد. البته قدم‌های خوبی برداشته شده، ولی زمان نیاز دارد تا اصلاح شود. شاید به این نسل و نسل بعدی قد ندهد. ولی به هر حال باید تلاش کرد.\n* مردم نظر مثبتی نسبت به باروری و بارداری و کلاً روابط جنسی دختران و زنان دارای معلولیت ندارند. چرا این‌گونه است و چرا پژوهشگران درباره این مسائل روشنگری نمی‌کنند و کتاب و مقاله نمی‌نویسند؟\nـ در پاسخ به سوال دوم، در خصوص باروری و فرزندآوری و روابط جنسی دختران و زنان معلول و اینکه چرا پژوهشگران به این موضوع نمی‌پردازند، دقیقاً موضوعی بود که من در پایان‌نامه‌ام خیلی به آن تکیه کرده‌ام؛ یعنی هم به لحاظ منبعی که خواستم کار بکنم، متأسفانه منابع مطالعاتی به‌روز و مقالاتی که منطبق باشد با آن استانداردهای جهانی و ترجمه بشود و مقالاتی که در کشورهای پیشرفته بوده وجود ندارد.\nاین دقیقاً مطلب صحیحی است که شما فرموده‌اید، پژوهشگران گرایش زیادی ندارند. این موضوع به این دلیل است که دولت و جامعه، حالا به عمد یا به سهو، معلولین را می‌خواهد به حاشیه بکشاند. ببینید، یک فرد معلول فردی است که از دید جامعه نقص عضو دارد، توانمندی ندارد و حتی اگر توانمند باشد واقعاً این توانایی دیده نمی‌شود. به‌صورت ساده عرض می‌کنم، مثلاً یک فرد معلولی بگوید که « من کارهای خانه را انجام می‌دهم، آشپزی می‌کنم»، شاید مردم تشویق کنند و بگویند «به‌به، آفرین که این کار را می‌کنی»، ولی درواقع در درون خیلی اعتقادی ندارند، یعنی نمی‌توانند بپذیرند، مگر اینکه مثلاً با فرد معلول زندگی بکنند، و به مرور متوجه بشوند که این فرد معلول واقعاً توانمند است و می‌تواند امورش را رتق و فتق بکند. برای اینکه کارهایش را انجام دهد طبیعتاً نیاز دارد از شخص دیگری کمک بگیرد، ولی عمده کارهایش را دارد خودش انجام می‌دهد.\nحالا در مورد فرزند آوری و بارداری همین نگاه وجود دارد که فرد معلول توانمند نیست که یک فرزندی را اولاً سالم به دنیا بیاورد در حالی که ریشه بسیاری از معلولیت‌ها ممکن است که عوامل خارجی و اتفاق و حادثه باشد، و عموماً ژنتیکی نیست. حالا فرزند سالم یا خدای ناکرده معلولی هم به دنیا بیاید، جامعه این باور را ندارد که این فرد بتواند از عهده پرورش و تربیت جسمی و روحی روانی آن فرزندش بربیاید. مگر اینکه واقعاً معلولی این کار را انجام داده باشد، زن معلولی این توانایی را داشته باشد و فرزندی یا فرزندانی را بزرگ کرده باشد، و جامعه بپذیرد. همین موضوع در قانون گذاری ما هم خودش را نشان داده. مثلاً در قانون فرزندخواندگی «سلامت جسمی و توانایی لازم» از شروط درواقع پذیرفتن سرپرستی توسط زوجین فاقد فرزندی که نمی‌توانند بارور بشوند می‌باشد.\nدر ادامه پاسخ به سوال دوم باید عرض کنم که همین مشکل فرهنگی که وجود دارد، حالا خود معلولین باید تلاش بکنند، جامعه، مسئولین، و رسانه. رسانه‌ها خیلی مهم هستند. در قانون حمایت از معلولین از رسانه خواسته که در هفته چند ساعت را اختصاص دهد به فرهنگ سازی یا معرفی معلولین. ولی متأسفانه این مسائل اتفاق نمی‌افتد، و به همین دلیل معلولین هرچه که در حاشیه هستند بیشتر در حاشیه می‌مانند.\n* گویا همین شرط قانونی در مورد اهدا کننده جنین هم گذاشته شده است؟\nـ بله، حتی در قانون اهداء جنین هم آمده که زوجین باید سلامت جسم داشته باشند. یعنی در قانون آمده که فقط افراد سالم می‌توانند جنین اهداء کنند. البته منطقی است که نسل‌های آینده جامعه باید سالم و سالم‌تر باشند. ولی معلولیت فرد ربطی به سلامت نسل‌های بعد ندارد و می‌توان با انجام مشاوره‌های ژنتیک و آزمایشات تعیین کرد که این جنین سالم است یا نه؟ و آن خانواده‌ای که دارد اهداء می‌کند، جنین سالمی اهدا می‌کند.\n* قانون در مورد روابط جنسی چه می‌گوید و چه مانعی وجود دارد؟\nـ در مورد روابط جنسی دختران، مشکل ابتدا در خود دختران وجود دارد. من با افراد معلول زیادی در ارتباط هستم، هم نابینا، هم حوزه‌های دیگر معلولیت و با معلولیت‌های جسمی بیشتر ارتباط دارم؛ نگاه بسته و محدود اول در بین خود معلولین وجود دارد. ببینید، مثلاً یک دختر معلول وقتی به سن جوانی می‌رسد، مثل هر دختر جوان دیگری انتظار دارد که ازدواج کند. ولی به دلیل همین مشکلات جسمی که وجود دارد، حتی اگر آن دختر معلول خیلی موقعیت اجتماعی عالی هم داشته باشد، ممکن است که ازدواجش به تأخیر بیفتد. ولی این نگاه‌هایی که در جامعه ما وجود دارد که دختر باید خودش را حفظ کند، و خیلی عفت و مراقبت نسبت به خودش داشته باشد، همین باعث می‌شود که روابطش محدود شود. به هر حال من نمی‌خواهم بگویم که روابط آزاد و بی‌قید و بندی وجود داشته باشد، ولی قطعاً حق می‌دهید شما مثلاً به یک دختر خانمی که به سی سال چهل سال، من افرادی می‌شناسم چهل سال پنجاه سالشان است و هیچ نوع رابطه‌ای را تجربه نکرده‌اند. شرایطی هم فراهم نبوده و نتوانسته‌اند ازدواج بکنند. ولی خودشان را محروم کرده‌اند از اینکه یک رابطه طبیعی و غریزه‌ای که خداوند در وجودشان قرار داده از آن بهره‌مند بشوند. مثل اینکه سالیان سال یک فردی را که تشنه است، یک مایعی را در اختیارش بگذاریم میل بکند و تشنگیش خیلی سطحی و کم برطرف بشود، و عمیق آن تشنگیش برطرف نشود. این طبیعتاً می‌دانید چه مسائل و مشکلاتی دارد. و افراد جامعه هم ممکن است مثلاً پسرهای جامعه هم حالا آن دختر خانم چون معلول است، یک مقدار ترس داشته باشند بیایند به سراغ او، و حالا هم آن نگاه ترحم آمیزی که وجود دارد، و آن هراسی که «حالا این معلول است، رابطه‌ای برقرار بکنیم چه اتفاقی می‌افتد، چه می‌شود، چه نمی‌شود» این مانع می‌شود.\nو حتی ما بین زوجین معلول هم می‌بینیم که روابط چون آموزش وجود نداشته، حالا آن دختر خانم معلول یک مقدار در روابطش ممکن است که دچار مشکل باشد. حالا هم تجربه نداشته، هم آموزش نداشته، و دچار مشکلات بسیاری خواهد شد.\nعرض کردم، خود فرد معلول این نگاه‌های محدود و بسته را دارد، و از جانب دیگر هم خانواده، وقتی خانواده هراس دارند فرزندشان را تنها جایی بفرستند، و همیشه حواسشان است که با آژانس یا خودشان این طرف آن طرف بفرستند، این دختر محدود می‌شود، و نمی‌تواند روابط راحت و آزادی بگیرد. عرض من این نیست روابط آزاد و بی‌قیدوبند، و اینکه با هر کسی هر ارتباطی هر چیزی، نه، اینکه یک ارتباط سالم داشته باشد، و تجربه‌ای که به هر حال نیازهای روحی و روانی و جسمیش را برطرف بکند کسب بکند. ولی متأسفانه به دلیل همین محدودیت‌های خانوادگی و اجتماعی که وجود دارد، مانع همه اینها می‌شود.\n* برخی گفته‌اند علت اساسی مشکلات زنان معلول، فرهنگ مرد سالار است. این را جریان فمنیسم بسیار می‌گوید. نظر شما چیست؟\nـ جواب این سوال فکر کنم در پاسخ سوال اول و دوم مستتر باشد. اینکه نگاه مردسالارانه در جامعه ما وجود دارد، و خود فرد معلول در این جامعه در خانواده بزرگ شده، تربیت پیدا کرده، خودش هم برای خودش حصار و دیوار دور خودش می‌کشد، و به این نگاه‌ها دامن می‌زند. من خود شخص معلول را هم خیلی موثر می‌دانم، و حالا علاوه بر آن این فرهنگی که در جامعه ما وجود دارد و نیازمند اصلاح است. کم‌کم تک به تک باید خودمان شروع بکنیم و سعی بکنیم این فرهنگ را اصلاح بکنیم. حالا می‌گویند با یک گل بهار نمی‌شود، ولی گلها کم‌کم کنار هم قرار بگیرند بالاخره حتماً بهاری از راه خواهد رسید.\n* اساساً چه مسائلی هست که به نظر شما حقوق زنان دارای معلولیت را عادلانه مراعات نمی‌کند و موجب تبعیض است؟\nـ من فکر می‌کنم این عمومیت دارد، یعنی در خصوص اغلب زن‌ها این اتفاق می‌افتد. همین محدودیت‌هایی که وجود دارد در رفت و آمد زن‌ها، یا پوشش زن‌ها، یا اینکه زن‌ها مجاز نباشند مشاغل خاصی را انتخاب بکنند، یا حتی مجاز نباشند که خودشان همسرشان را انتخاب بکنند. همیشه باید انتخاب بشوند. حالا اینها همه ریشه‌های فرهنگی و قانون‌گذاری در جامعه ما دارد. اموری است که باعث تبعیض نسبت به زنان معلول و دختران معلول شده است.\nمهمترین موضوع ، موضوع قانون‌گذاری است که ما نقص بی‌شمار داریم، در مورد پذیرفتن فرزند، در مورد زوجی که حالا می‌خواهد صاحب فرزند بشود، یا اینکه خانواده و جامعه بپذیرد که این فرد معلول صاحب فرزند بشود. حق اولیه هر زن یا دختری است که حالا ازدواج بکند، صاحب فرزند بشود. ما خلأ قانونی را در اینجا زیاد می‌بینیم. قانونی باید تصویب بشود که کارآمد باشد. متأسفانه ما قوانین بلااستفاده زیاد داریم، و نیازمند این است که مجلس و افرادی که در سازمان بهزیستی دست‌اندرکار هستند طرح‌هایی را بنویسند و به سازمان بدهند به وزارت رفاه بدهند که زیرمجموعه آن وزارتخانه هستند، و وزیر اینها را در قالب لایحه به مجلس ببرد و تصویب بکند، و زندگی زنان و دختران معلول را به این طریق تسهیل کنند.\n* انجمن دفاع از حقوق زنان دارای معلولیت (مهرآفرین) چه زمانی تأسیس شد و دارای چه فعالیت‌هایی است؟\nانجمن دفاع از حقوق زنان معلول (مهرآفرین) در دی‌ماه سال 1395 تأسیس شد، ولی کارهای ثبتش و اینها یک مقدار زمان برد.\nحوزه فعالیت این انجمن در زمینه‌های فرهنگی اجتماعی قانون‌گذاری و اقتصادی و آموزشی است. در این زمینه‌ها تلاش‌هایی صورت گرفته توسط همکاران. هسته اولیه انجمن توسط چند تا خانم وکیل و حقوقدان پایه گذاری شد. هدف ما این بود که قوانینی که مربوط به زنان معلول باشد، آیین‌نامه‌هایی که مربوط به حقوق زنان دارای معلولیت باشد، و کارهایی که می‌شود کرد که زندگی زنان معلول سهل‌تر باشد و راحت‌تر زندگی بکنند، این قدم اول درواقع انجمن باشد، و حالا در این زمینه پیگیری‌هایی هم صورت گرفت. ولی یک مقدار در ایران کند پیش می‌رود. ما به زنان معلول خدماتی از قبیل اینکه مشاوره حقوقی به آنها بدهیم، پرونده‌هایشان را اگر واقعاً توانایی مالی برای وکیل گرفتن نداشته باشند، به آنان کمک می‌کنیم و امورشان را پیگیری می‌نماییم. حالا چه به عنوان اینکه وکیل باشیم از طریق اداره معاضدت معرفی‌نامه برایشان بگیریم که به عنوان وکیل معاضدتی وارد پرونده‌شان بشویم، یا اینکه همراهشان، چون به هر حال قضات نگاهشان خوب و مثبت است و اجازه می‌دهند که همراهی بکنیم و لایحه برایشان بنویسیم و کمکشان بکنیم که کار حقوقیشان را پیش ببرند، در این زمینه فعالیت کردیم و چند کارگاه آموزشی در حوزه حقوق خانواده و حقوق فرزندان و والدین و حقوق معلولین داشتیم، و فعالیت‌هایی هم در حوزه اقتصادی و توانمندسازی زنان معلول داشتیم. به این صورت که در زمینه اشتغال با مراکزی که بتوانند شغلی ارائه بدهند، حالا نتوانستیم شغل دولتی برایشان فراهم بکنیم، ولی شغل‌های آزاد و موقت فراهم کردیم. و یا دختران معلولی بودند که در شرف ازدواج یا فرزندآوری بودند، کمکشان کردیم، و در تهیه جهیزیه و وسایل فرزندشان که مورد نیاز است سعی کردیم که به آنها کمک بکنیم.\n* مدیر آن از آغاز تا امروز چه کسی یا چه کسانی بوده‌اند؟\nساختار مدیریتی این انجمن در واقع در حال حاضر این‌گونه است که هیئت مدیره همان هیئت موسس است. و ما نامحدود مدیریت را قرار دادیم. البته تعداد محدودی را به این شکل، ولی باز هم سالانه که مجمع برگزار می‌کنیم، دوباره همان افراد انتخاب می‌شوند و مسئولیت‌ها تعیین می‌شوند و تاکنون همان افراد به فعالیت ادامه می‌دهند. اینجانب عنوان رئیس انجمن و مدیرعامل انجمن، و همکاران دیگرمان سرکار خانم لاله عرب زاده به عنوان نائب رئیس، و سرکار خانم الهام تقی زاده که از وکلای دادگستری هستند و از همدلان انجمن و درواقع بینا هستند، یعنی افراد بعدی که نام خواهم برد. سرکار خانم الهام تقی زاده، خانم مرضیه ربیعی، خانم مرضیه عسگری، و خانم مینا صالحی، و سرکار خانم آرزو باغبانی، اینها از دوستانی هستند که هم وکیل هستند و هم حقوقدان، و در این حوزه بسیار به ما کمک کرده‌اند.\n* در پایان اگر نکته‌ای باقی‌مانده بفرمایید.\nدر پاسخ به سوال‌های قبل تقریباً خدماتی که تا به حال ارائه داده‌ایم را شمردم. البته جلساتی گذاشته‌ایم که بعد از این خدمات را گسترش بدهیم. چون واقعاً حیف است افرادی که می‌توانند، توانایی حالا مذاکره چانه‌زنی و مطالبه‌گری، و به لحاظ مشاوره‌ای هم که خدمتتان عرض کردم، کمک بکنند به افرادی که حالا سواد حقوقی ندارند. ما سعی کرده‌ایم از نیروهای جدید نیروهای جوان‌تر و همدلان دیگر کمک بگیریم استفاده بکنیم، و کارمان را گسترش بدهیم.\nنکته پایانی، یعنی تنها نکته‌ای که من در بیشتر صحبت‌هایی که خدمتتان عرض کردم متأسفانه وجود دارد، و باید اینها کم‌کم، حالا هم تک به تک هم توسط رسانه‌ها، منظورم از رسانه فقط تلویزیون نیست، رسانه‌های دیگر و رسانه‌های اینترنتی که بسیار اهمیت دارد. الآن یک خبر یک پیام به راحتی در عرض 24 ساعت تقریباً هفتاد هشتاد درصد افراد جامعه از آن مطلع می‌شوند، و خود افراد معلول بسیار مهم و موثر هستند در تغییر دیدگاه جامعه تغییر زندگی خودشان تغییر آینده، در همه اینها عرض کردم حالا خود افراد معلول و افرادی که در این حوزه، فعالیت دارند، نقششان بسیار موثر و درواقع حائز اهمیت است.\nدر پایان من هم از شما سرکار خانم قاسمی بسیار تشکر می‌کنم.\n* من هم از شما که وقت گذاشتید و در این گفت‌وگو شرکت کردید صمیمانه تشکر دارم.\nخانم دکتر لیلا والایی در تهران به سال 1361 متولد شد و با تلاش و پشتکار فراوان توانست موانع را پشت سر گذارد و در رشته مورد علاقه‌اش به موفقیت برسد. او گنجینه‌ای از تجربه‌ها و شکست‌ها و موفقیت‌ها است و اطلاعات ذی‌قیمتی در این باره دارد.\nاینکه در دوره تحصیل چه موانعی جلوی راه او بوده، مردم، دانش‌آموزان، معلمان و استادان چه تلقی و چه دیدگاه‌هایی درباره او و امثال او داشته و گفتارهای آنان موجب آزار و اذیت او می‌شده است.\nتبعیض‌های فراوانی که در نظام گزینش هست و نابینایی که با ده‌ها زحمت و مشقت باید منابع را پیدا کند، صوتی کند، سپس گوش بدهد، ولی هیچ امتیاز و سهمیه‌ای برای اینان منظور نشده و مانند افراد عادی از حقوق مساوی برخوردار هستند با اینکه قواعد عدالت اقتضاء می‌کند برای نابینایان شرایط و امتیازات ویژه تصویب کنند. او از این نوع تبعیض‌ها اطلاعات سودمند دارد. به نظر خانم والایی، ارتباط یک نابینا می‌تواند در موفقیتش موثر باشد.\nبالاخره خانم والایی وکیل شد و تجارب مهمی هم در این دوره دارد. به همین دلیل تلاش شد با ایشان گفت‌وگویی داشته باشیم. خانم مریم قاسمی از طرف بانک اطلاعات معلولان در 31 تیرماه 1399 این مصاحبه را به انجام رساند.\n* به منظور آشنایی جامعه با شخصیت و فعالیت شما، لطف کنید خودتان را معرفی کنید.\nـ من لیلا والایی هستم، در 23 آذر 1361 به صورت کم بینا متولد شدم. ولی به مرور مشکلم تشدید شد و الآن بیناییم بسیار کم، یعنی در حد نور و سایه است.\nمن در مدارس نابینایی تحصیل کرده‌ام، و بعد هم برای لیسانس حقوق خواندم، درواقع سال 1381 رفتم دانشگاه علامه طباطبایی؛ و بعد هم ارشد و دکترا را هم دانشگاه آزاد خواندم. ارشدم را دانشگاه تهران مرکز، دکترا هم دانشگاه آزاد واحد شهرک قدس.\nسال 1383 به عنوان مشاور حقوقی کارمند دادگستری بودم، یعنی حالا نه به‌عنوان استخدام، بلکه یک آزمون داخلی برگزار کرد، و به‌صورت قراردادی تعدادی پذیرفته شدند، که من هم شروع کردم به کار. یعنی سال دوم دانشگاه بودم، ولی توانستم حدنصاب را کسب کنم. کارمان مشاوره حقوقی بود، و به مراجعین تلفنی، یعنی قسمت پاسخگویی تلفنی قوه قضائیه. و سال 1386 هم پروانه وکالت را گرفتم، و کم‌کم دیگر از آن مجموعه دولتی خارج شدم، و تا الآن هم همین کار وکالت را انجام می‌دهم. پروانه‌ام برای شهر تهران است، و در حال حاضر هم کار وکالت می‌کنم و کار مشاوره، و ریاست و مدیریت عاملی انجمن دفاع از حقوق زنان معلول مهر‌آفرین را هم بر عهده دارم.\nـ من سال‌های اخیر که خودم بیشتر دنبالش بودم، با آزمایشاتی که از من گرفتند گفتند برای شما جهش ژنی بوده، که من با آب‌مروارید به دنیا آمدم، که آن سال‌ها نمی‌توانستند کامل بردارند. بعد دیگر شبکیه‌ام مشکل پیدا کرد و شبکیه پاره شد و عصب چشمم درگیر شد و تبدیل به گلوکوم شد، و دیگر همین‌طور باعث شد که به تدریج بینایی‌ام کمتر بشود.\n* فرمودید ابتدایی و راهنمایی را مدارس نابینایان درس خوانده‌اید؟ کدام مدرسه؟\nـ بله. چون دو تا بچه قبل از من هم نیمه بینا به دنیا آمدند و مشکل داشتند، به همین خاطر خانواده‌ام با مدرسه استثنایی آشنا شده بودند، مجتمع نابینایان حضرت عبدالعظیم شهرری. بعد از آن که من به دنیا آمدم و این مشکل را داشتم، طبیعتاً خانواده‌ام می‌شناختند، و از پیش دبستان در همین مدرسه حضرت عبدالعظیم بودم تا دیپلم، و سال پیش‌دانشگاهی دیگر ما را تلفیقی فرستادند. یعنی آن سال‌هایی بود که آموزش و پرورش می‌گفت: باید دانش‌آموزان پیش دانشگاهی را در مدارس عادی بگذرانند.\n* دقیقاً همان سال‌هایی که آموزش و پرورش آموزش تلفیقی را در رأس کارش قرار داده بود، درست است؟\nـ سال‌های دهه هفتاد برای دختران نابینا در تهران مجتمع نرجس و حضرت عبدالعظیم را داشتیم، و برای پسرهای دارای معلولیت، مجتمع شهید محبی را داشتیم. آن موقع با جدیت جدا نمی‌کردند. ولی سالی که ما وارد پیش‌دانشگاهی شدیم و یکی دو سال قبل از آن، یعنی سال‌های 1379 و 1380 کم‌کم آموزش و پرورش رو به این سمت رفت که بیشتر بچه‌ها را تلفیقی و مدارس عادی بفرستند. در سال‌های بعد از آن هم بیشتر شد، و در مقاطع راهنمایی و ابتدایی هم به تلفیقی می‌فرستند. البته این را من اعتقاد ندارم و صحیح نیست، ولی من دیده‌ام که در مقاطع راهنمایی هم این کار را انجام می‌دهند و بچه‌ها را به تلفیقی می‌فرستند.\n* فرمودید دکترا را کدام دانشگاه خوانده‌اید؟\nـ دانشگاه آزاد، واحد شهرک قدس\n* علت اینکه رشته حقوق را انتخاب کردید چه بوده؟ چرا به این رشته گرایش پیدا کردید؟\nـ حقیقتش چون من خیلی درس‌خوان بودم. معدل دیپلمم 19.5 بود، یا در پیش‌دانشگاهی با رتبه خوبی که آوردم همه تشویقم کردند که حقوق را انتخاب کنم، حقوق هم پذیرفته می‌شوم. ولی آن موقع‌ها هم خیلی فکر می‌کردم، دغدغه‌ام بود که بتوانم اولاً حداقل چیزهایی که روابطی که بین آدم‌ها وجود دارد، روابط انسانی، ساده‌ترینش این است که مثلاً در یک خانواده زن و شوهر باهم اختلافی پیدا می‌کنند. بعد از آن هم دغدغه‌ام مربوط به خودمان یعنی جامعه معلولین بود، یعنی برایم مهم بود که بتوانم هم تحصیلات آکادمیک را داشته باشم، و هم بتوانم فعالیت هم بکنم. البته در دوره لیسانسم واحد درسی کار تحقیقی، یا مثلاً در دوره ارشد سمینار یا مثلاً تز دکتریم اینها را سعی کردم، موضوعات مرتبط به حوزه معلولین را انتخاب کنم.\n* آیا نابینایی شما مانع تحصیلتان بود، از جهت مشکلاتی که برای فرد نابینا برای ادامه تحصیل پیش می‌آید.\nـ مانع نبود، ولی مسائل و مشکلات زیاد داشت. یعنی واقعاً بچه‌هایی که معلولیت به‌ویژه معلولیت بینایی دارند، با شرایط بسیار سخت درس می‌خوانند، به ویژه در آن روزگار. من الآن دانش‌آموزان را می‌بینم که لپ‌تاپ و تبلت در دست دارند و چه امکانات خوبی دارند، ولی واقعاً آن زمان‌ها وسط سال می‌شد هنوز نوارهایمان تکثیر نشده و دستمان نرسیده بود. بعد دوران مدرسه را گذراندیم رسیدیم به دانشگاه. در دانشگاه من شانس آوردم چند دوست خیلی صمیمی پیدا کردم و آدم‌های خیلی متعهد و مسئولیت پذیری بودند که جزوه‌ها را می‌خواندند و به من می‌رساندند. ولی بچه‌ها واقعاً می‌مانند، مشکلات بسیار است. این مشکلات مانع ایجاد نکرد، ولی مسائل زیاد داشت. و حتی من سال اول دانشگاه در یک محیطی مثل شهر ری زندگی می‌کردم، خانواده‌ام هم خانواده سنتی‌ای بودند، و من شاید خیلی اجازه نداشتم از خانه بیرون بیایم، ولی یکباره در دانشگاه پرت شدم، آن هم آن سر شهر و در خیابان خاص، با مشکلات ویژه خودش و من هم با مشکل نابینایی یک دفعه پایم را در جامعه‌ای با آن همه عواقب گذاشته بودم. ولی خدا را شکر خانواده‌ام کمکم کردند، خودم تلاش کردم و بالاخره کم‌کم سال اول دیگر کنار آمدم و توانستم خودم را با شرایط هماهنگ کنم.\n* عوامل و مسائلی که در پیشرفت شما موثر بودند را می‌شود برایمان بیان کنید؟\nـ مهم‌ترین عامل، حالا صرف نظر از اینکه خداوند خیلی کمکم کرده و می‌کند، خانواده‌ام به‌ویژه مادرم خیلی پشتیبانم بوده و همواره تشویقم کرده است. یعنی همیشه، چه دوره مدرسه، چه دوره دانشگاه، و بعد از آن هم تشویقم کرده که «باید تلاش بکنی، درس بخوانی، و موفق باشی، دستت در جیب خودت باشد (حالا ایشان با نگاه سنتی خودش می‌گوید)» و مادری که کاملاً بی‌سواد است، مادرم حتی اسم خودشان را هم نمی‌توانند بخوانند، ولی برای من خیلی زحمت کشید و خیلی کمکم کرد.\nعامل مهم دیگر پشتکار خودم بود. من خیلی اراده‌ام قوی بوده است. هر موقع هر چیزی را که اراده کرده‌ام و تصمیم گرفته‌ام که باید به آن برسم، ایستادگی کرده‌ام. حالا شاید هوش و استعدادم تأثیر داشته، ولی مهم‌تر از آن پشتکارم بود. من نسبت به هر چه که اراده کنم بخواهم انجامش بدهم، با تمام قوت و قوا می‌ایستم و تلاش می‌کنم به آن برسم.\n* مردم و حالا جامعه‌ای که ما در آن داریم زندگی می‌کنیم نسبت به شما چه برخوردهایی داشته‌اند؟ مثبت بود این برخوردها یا منفی؟\nـ ببینید، همه جور برخورد را ما دیده‌ایم. مثلاً در دوره دانشگاه یا دوره‌ای که داریم کار می‌کنیم واقعاً برخوردهای مثبت و منفی زیاد دیده‌ایم، به‌ویژه در کار من. من شده موکل را حتی به خاطر نابیناییم از دست داده‌ام. به هر حال موکل‌ها با معرفی به ما معرفی می‌شوند که کارشان را انجام بدهیم. ولی پیش آمده که آمده و در دفتر نشسته، ولی وقتی متوجه شد که من نابینا هستم، رفت. با این برخوردها ممکن بود که من ناامید بشوم و اعتماد به نفسم را از دست بدهم، ولی هرگز و یا حتی در محاکم، قضات اصلاً به توانایی، دانش، علم و کلام من به هیچ‌کدام کار ندارد، و می‌پرسد «خانم شما کی نابینا شده‌اید؟ چطور درس خوانده‌اید؟ چطور به اینجا رسیده‌اید؟ چه کار کرده‌اید؟» اینها ممکن است، آدم را متزلزل بکند، مثلاً پرونده‌هایی بوده که از طرف مقابل موکل‌ها توهین شنیده‌ام که مثلاً «خانم فلان (آن لفظ توهین آمیز را به کار نمی‌برم) تو با این چشمت و فلان تو دیگر چه داری می‌گویی این وسط؟» ولی من برایم مهم این بوده که کارم را درست انجام بدهم. یعنی سعی کرده‌ام این برخوردها روی من تأثیر نگذارد.\n* به نظر شما برای اصلاح فرهنگ عمومی چه کارهایی باید انجام شود؟\nـ کار خیلی زیاد است. اول باید از خودمان شروع کنیم. اولاً اینکه خود نابینایان یا خود معلولین باید تلاش کنند. خودمان را خوب نشان بدهیم، یعنی توانایی‌هایمان را بشناسیم و مهم‌تر بشناسانیم. ببینید، قرار نیست همه مثل من حقوق بخوانند و وکیل بشوند. می‌بینیم یکی موزیسین خوبی است، یکی هنرمند است و آشپز حرفه‌ای و توانمندی است. و هر کسی در رشته‌ای موفق می‌شود. من نابینا می‌شناسم مکانیک است. یعنی با دستش موتور را پیاده می‌کند، کار می‌کند، دوباره سوار می‌کند و می‌گذارد روی ماشین. یعنی اطلاع دارم که یک چنین شخصی را ما داریم. بعد خودمان باید توانایی‌هایمان را پیدا بکنیم، روی آن کار بکنیم، به جامعه خودمان را مثبت نشان بدهیم، و خودمان را دست کم نگیریم.\nو مهم این است که با مردم در ارتباط باشیم. ببینید، خود من وقتی که در جامعه رفت و آمد می‌کنم، کسی راجع به مسأله نابینایی صحبت می‌کند، یا ما خیلی خیلی دیده‌ایم مثلاً می‌گویند «خدا را شکر فلان اینها» من می‌ایستم و سعی می‌کنم بیشتر با شوخی و خنده با آنها صحبت بکنم، بگویم مثلاً شما وقتی یک معلول یا نابینا را دیدید هرگز خدا را شکر نکنید، چون او را ناراحت می‌کنید. یا اینکه مثلاً شما می‌گویید «خوش به حالت که نمی‌بینی» اصلاً این‌طوری نیست، بینایی بزرگترین نعمت است. حالا من مگر می‌توانم با چند نفر این ارتباط را داشته باشم؟ ولی همه که با همدیگر در ارتباط هستید می‌توانید صحبت بکنید سینه به سینه فِیس‌تو‌فِیس، و فرهنگ سازی بکنید.\nو مهم‌تر از همه اینها که واقعاً مهم است بحث رسانه‌ها است، صداوسیما. در قانون حمایت معلولین پیش‌بینی شده که صداوسیما هفته‌ای چند ساعت باید اختصاص بدهد به معلولین و فرهنگ‌سازی در این زمینه کند. ولی متأسفانه هیچ برنامه‌ای نمی‌بینیم. خیلی اهمیت دارد، مردم هستند، و رسانه‌ای که این قدر همه‌گیر است. علی‌رغم اینکه همه در خانه‌هایشان رسانه‌های خارجی هم دارند، صداوسیما را هم دنبال می‌کنند. مثلاً برنامه‌های پربیننده‌ای مثل دورهمی و خندوانه و اینها خیلی خوب می‌توانند فرهنگ‌سازی بکنند، و مردم را آگاه بکنند. ولی فعلاً این اتفاق نیفتاده است. البته دلایل اجرای نشدن آن زیاد است.\n* جز اولویت‌های این جامعه هنوز قرار نگرفته است؟\nـ بله، درست است. ولی بالاخره خودمان باید دست به کار بشویم. الآن رسانه‌های اینترنتی خیلی مهم هستند، نگوییم از صداوسیما خیلی دارد فراتر می‌رود، ولی پا به پای صداوسیما و رادیو دارد کار می‌کند. فکر می‌کنم در این زمینه‌ها، یعنی رسانه قوی مجازی، می‌توانیم حالا خودمان، افرادی که می‌توانند، ویدئو درست بکنند منتشر کنند، بنویسند منتشر بکنند، به این شکل حالا فرهنگ‌سازی را انجام بدهند.\n* به نظر شما اگر یک فرد نابینا بخواهد وکیل یا حقوقدان بشود باید چه کارهایی انجام بدهد؟ یا حالا آن بحث آزمون وکالتی هم که دوستان باید داشته باشند، آیا شرایطش برای نابینایان فرق می‌کند یا نه؟\nـ خیر، به هیچ عنوان. اولاً شرایط فرق نمی‌کند، فقط مثل همه آزمون‌ها که همه دوستان می‌دانند که یک‌سوم وقت اضافه می‌شود. یعنی معلول وقتی بخواهد آزمون کنکور شرکت بکند، چون سازمان سنجش این امتحان را می‌گیرد، یک‌سوم وقت به همه معلولین اضافه می‌دهد، همین. و الا اینکه همان کتاب را باید تلاش کند، کتاب‌ها را بدهد ضبط کنند، یا از مراکزی که وجود دارد ضبط شده آن را تهیه بکند مطالعه بکند، و هیچ امتیازی، شاید البته در دوره لیسانس مثلاً یک سهمیه، که منطقه‌بندی می‌کردند، به معلولین هم فکر کنم دقیقاً یادم نیست، انگار مثلاً منطقه 2 می‌دادند به معلولین. ولی فقط در مورد لیسانس. ولی در مورد آزمون کانون نه، کانون وکلا برای نابینایان یا معلولین هیچ امتیاز خاصی قائل نیست، آزمون کاملاً شبیه افراد دیگر، یعنی با افراد دیگر، برگزار می‌شود، و فقط یک مقدار زمان اضافه می‌شود.\nحمل بر خودستایی نشود، من رتبه‌ام پنجاه در کانون بود. یعنی در آزمون حدود 300-400 نفر سالیانه می‌گیرد، که من رتبه پنجاه را آورده بودم. من خودم خواندم تلاش کردم. یعنی تقریباً دو ماه تمام. یعنی از وقتی که چشمم را باز می‌کردم تا شب که بخوابم، یکسره می‌خواندم، و روشش را هم باید پیدا بکنی دیگر. یعنی به روش صحیح درس بخوانی. خیلی‌ها بودند که به کلاس‌های دادآفرین می‌رفتند با چه مخارجی و چه آزمون‌هایی ولی من واقعاً به آنها اعتقاد نداشتم، و می‌گفتم باید ما منابع درست را پیدا کنیم، خودمان بخوانیم، تست بزنیم، و خودمان را برای امتحان آماده کنیم.\n* باید تسلط کافی روی منابع اصلی داشته باشیم.\nـ بله، این مهم است. و الا اینکه صبح تا شب وقتمان را صرف این کلاس‌ها کنیم، من به طور کلی این کلاس‌ها را نقض نمی‌کنم، شاید یک عده نیاز داشته باشند که در این کلاس‌ها شرکت کنند و اطلاعاتشان به روز شود.\nچون من یکی دو سالی هم بود که کارمند قوه بودم، به این واسطه روزانه مثلاً با سی چهل پرونده در ارتباط بودیم. وقتی مردم از ما سوال می‌کردند، در واقع اطلاعات حقوقی به ما می‌دادند، ما هم دوباره جواب می‌دادیم، نفر بعدی، نفر بعدی، این خیلی به من کمک کرد. ولی این هم اگر نبود، من منابع اصلی را اگر پیدا می‌کردم، امکان نداشت که مثلاً بخواهم وقتم را صرف رفت و آمد کلاس و اینها کنم.\n* به نظر شما درآمد این شغل خوب است یا نه، دوستان اگر بخواهند انتخاب کنند؟\nـ بستگی به شخص دارد، به ارتباطاتش دارد. ولی به‌طور کلی یک فردی که معلول نیست، نابینا نیست، چه از روزگاران قدیم که وکلای مرد بهتر کار می‌کردند، ولی خب افرادی که بینا هستند خب خیلی بهتر کار می‌کنند. من هم ممکن است خیلی از پرونده‌هایم را به دلیل شرایطم از دست بدهم، این یک حقیقت است و من نباید این را انکار کنم. چون مردم به دانش و توان من، تا وقتی که کارشان را انجام ندهم، نمی‌توانند ایمان بیاورند، که بدانند این خانم مثلاً می‌تواند، پس کار را به او بسپاریم. یک حق بزرگی، مثلاً چندین میلیارد حقش ضایع شده، و می‌ترسد، مثلاً فکر می‌کند که شاید یک نابینا نتواند این را انجام بدهد. متوجه عرضم شدید؟\n* بله، چون آن فرهنگ‌سازی ایجاد نشده، هنوز توانمندی‌های فرد معلول را باور ندارند.\nـ بله، دقیقاً. ولی با همین شرایط هم خدا را شکر. بالاخره به نظر من هر کسی یک روزی مقدری دارد و باید تلاش کنیم که به آن روزی برسیم. یعنی شغلی است که دوستان می‌توانند از عهده آن برآیند. البته روحیات و علایق افراد متفاوت است. من کارمند بودم، یعنی مرحله‌ای که داشتم پیمانی می‌شدم از آن اداره بیرون آمدم. ولی چون دوست داشتم تلاش کنم و نمی‌توانستم یک جا ساکن بمانم، این شغل را انتخاب کردم که بتوانم افراد متنوع، اداره‌های متنوع رفت و آمد کنم، دادگستری جاهای مختلف رفت و آمد کنم، و این کار را به این شکل به پیش ببرم. حالا دوستان دیگر می‌بینیم حقوق هم می‌خوانند آزمون می‌دهند و جاهای دولتی پذیرفته می‌شوند.\n* به نظر شما کسانی که کارشناس حقوق هستند و حالا در این رشته فعالیت می‌کنند، تا چه اندازه می‌توانند در حل مشکلات حقوقی معلولین کمک بکنند؟\nـ چون دانش حقوق می‌تواند راهگشا و حلال مشکلات باشد از این‌رو یک حقوق‌دان و وکیل چون به راه‌های حقوقی آشنا است، بسیار می‌تواند به معلولین کمک کند.\n* یک کسی مثل شما که خودش حالا شرایط ویژه‌ای دارد و بیشتر درک می‌کند شرایط یک فرد معلول را، به چه صورت و تا چه اندازه‌ای می‌توانند در حل مشکلات کمک بکنند؟\nـ به نظر من اگر کسی بخواهد که کمک بکند و بخواهد قدمی بردارد، به‌ویژه اگر فرد حقوقی باشد، به آن ریزه‌کاری‌ها، آن ابزارهای مختلف قانونی که می‌تواند در دستش داشته باشد، اقداماتی که می‌تواند انجام بدهد، و چه منابعی وجود دارد. چون قوانین بسیار زیاد هستند. یعنی ما مملکتی داریم که قانون‌های خُرد و ریزی که حتی خیلی‌هایشان را هم حتی یک نفر هم شاید یکبار هم استفاده نکرده. از این چیزها زیاد داریم. یک فردی که حقوقی باشد و واقعاً اهل مطالعه و تحقیق و کار کردن باشد، یعنی کار عملی هم دوست داشته باشد انجام بدهد، خیلی بهتر می‌تواند کمک بکند برای احقاق حقوق معلولین، تا فردی که مثلاً تاریخ خوانده. ایشان ممکن است که ادبیات خوانده باشد، ایشان ممکن است توانایی نگارش خوبی داشته باشد و لوایح خوبی بنویسد، ولی با آن ریزه‌کاری‌های حقوق مسلماً یک فرد حقوقی آشنا است دیگر، و او می‌تواند کار را انجام بدهد طبیعتاً.\nاصلاً من یک عقیده‌ای دارم که تمام افراد نیاز دارند که حقوق را بخوانند. اگر کسانی هستند که می‌توانند، ما الآن دانشگاه‌های پیام نور و علمی کاربردی زیاد داریم که رشته حقوق دارند. اگر لیسانس داشته باشید، فکر کنم آزمون را بدهید، یک سری درس‌های عمومی را دیگر فرد لازم نیست بگذراند. به نظر من نیاز است که هر فردی برای اینکه در جامعه موفق شود، باید حداقل الفبای حقوق را بداند. در حوزه معلولین که مسلماً بیشتر نیاز است، که یک موقع بتوانیم کمک کنیم.\n* پایان‌نامه و تز دکترای شما می‌توانم بپرسم در مورد چه موضوعی بوده؟\nـ بله، در مورد شرایط اختصاصی حقوق همسران دارای معلولیت از دیدگاه‌های استانداردهای بین‌المللی. یعنی به من اجازه ندادند کلمه «حقوق بشری» بیاورم، چون حساسیت دارد، از این جهت «با استانداردهای بین‌المللی» یعنی دقیقاً حوزه معلولین را کار کرده‌ام.\n* مقاله یا کتابی است که چاپ کرده باشید؟\nـ هنوز نه. روی پایان‌نامه‌ام دارم کار می‌کنم، چون وقتی پایان‌نامه را می‌نوشتم در حوزه‌های دیگری مثل روابط جنسی و باروری اجازه نداشتم، ولی الآن که می‌خواهم تبدیل به کتاب کنم می‌خواهم آن را کامل کنم و یک اثر جامع عرضه کنم.\nدر مورد مقاله هم، مقاله‌ای که مدنظرتان است که خیلی اعتبار بین‌المللی داشته باشد، واقعاً شاید تا الآن فرصت نکرده‌ام که بنویسم. ولی جاهای مختلفی، مثلاً روزنامه ایران سپید یا روزنامه ایران، جایی اگر نوشته‌ای از من خواسته‌اند، یا فصلنامه‌های کانون وکلا، مطالبی راجع به حقوق معلولین نوشته‌ام. ولی به آن شکل مقاله‌ای که مدنظرتان است، یک مقدار من خیلی آدم برون‌گرا و اکتیو و کاری‌ای هستم، یعنی خیلی بیشتر دنبال دویدن برای کار و اینها بوده‌ام، شاید فعالیت علمی‌ام و آکادمیک‌ام یک مقدار متأسفانه ضعیف بوده، ولی در هر جایی که دست داده مطلبی نوشته‌ام.\n* در پایان اگر خاطره‌ای دارید بیان کنید، می‌شنویم.\nـ من موکل‌هایی داشتم که ابتدا با ترس و تردید که «آیا این خانم می‌تواند کار ما را انجام بدهد؟ این که نمی‌بیند، چطوری می‌تواند به ما کمک کند؟» من الآن با کارآموزهایم می‌روم، ولی قبلاً با همکارها یا دوستان یا کسانی که استخدامشان می‌کردم، می‌آمدند در دادگاه لوایح را می‌خواندند و یا من می‌گفتم می‌نوشتند، به این طریق کمک می‌کردند. ولی چندین مورد پیش آمده که با سختی و تردید کارشان را به من سپرده‌اند. یعنی حتی من یک موکل داشتم که آمد کارش را سپرد، بعد هفته دیگر دوباره آمد پس گرفت، دوباره، یعنی با خودش درگیر بود. ولی خدا را شکر ما کار ایشان را در اسرع وقت انجام دادیم. یعنی یک وقت حقوق یک چیزهایی دارد که، به قول معروف فوت کوزه‌گری، یعنی کاری که قرار بود چندماهه به نتیجه برسد ما در یک ماه به نتیجه رساندیم، و این باعث شد که ایشان مداوم بعد از آن، من را به کسان دیگری هم را معرفی می‌کرد و مشتری برایم می‌آورد.\nیک خاطره شیرین دیگری هم که داشتم و برایم خیلی ارزشمند بود، من یک‌بار یک کاری بود، در شورای حل اختلاف بودیم، با کارآموزم بودم، یک خانمی آمد و دید ما کار مردم را داریم انجام می‌دهیم، یعنی کار آن پرونده را. بعد لایحه داشتیم می‌نوشتیم، می‌رفتیم داخل چک و چانه می‌زدیم، می‌آمدیم بیرون، و داشتم کارشان را انجام می‌دادم. ایشان کارت مرا گرفتند. بعد که به دفترم آمدند، باورتان نمی‌شود، این خانم گریه می‌کرد و می‌گفت «من کارم به جایی رسیده بود که داشتم خودکشی می‌کردم. خیلی حالم بد بود که چرا این‌جوری است، چرا روزگار این‌طوری است، چرا زندگیم این‌طوری است، چرا حقم را می‌خورند، چرا این چرا آن» و می‌گفت «ولی وقتی من شما را دیدم که با این شرایطتان این‌جوری داری تلاش می‌کنید، و امید به زندگی دارید، و دارید زحمت می‌کشید و با انرژی دارید کار مردم را انجام می‌دهید، به من انرژی دادید، و نمی‌دانید زندگی من چقدر متحول شد.» و این خیلی من را خوشحال کرد. بحث نابینایی من و اینکه این مشکلات را دارم و با این وجود تلاش می‌کنم و انرژی دارم و مثبت هستم، و این می‌تواند روی افراد جامعه تأثیر بگذارد، این برای من خیلی ارزشمند است.\n* اگر توصیه‌ای برای دوستان نابینا دارید بفرمایید.\nـ من مهم‌ترین توصیه‌ای که دارم، داشتن پشتکار است. این خیلی اهمیت دارد. ما نباید کوتاه بیاییم، نباید بترسیم و اعتماد به نفسمان را از دست بدهیم. حالا من دوست داشتم کار وکالت را انجام بدهم. اگر رفیقی دوستی می‌خواهد جایی استخدام بشود، دو بار می‌رود سه بار می‌رود با درب بسته مواجه می‌شود ناامید نشود، بازهم تلاش بکند، و هرگز از تلاش دست برندارد. امیدمان را از دست ندهیم. گابریل گارسیا مارکز مرد بزرگی است، همه می‌شناسیمش. ایشان در کتاب «صد سال تنهایی» می‌گوید که «امید آخرین چیزی است که می‌میرد.» یعنی اینکه امید نباشد هیچ چیز وجود ندارد. امیدمان را هرگز از دست ندهیم. تلاش بکنیم. قطعاً به اندازه‌ای که تلاش می‌کنیم، و چه بسا پروردگار، طبیعت، روزگار بیش از آن چیزی که تلاش می‌کنیم به ما پاداش بدهد، و زندگیمان خوب پیش برود.\n* با تشکر از اینکه وقت خود را در اختیار این مصاحبه گذاشتید.