سيبستان: February 2015 Archives\nداریوش محمدپور رفیق ملکوتی ما و مدیر حلقه ملکوت امروز تذکر داد که دوازده سالی از آغاز کار این حلقه می گذرد. یادم افتاد که سالها پیش این مطلب را برای خردنامه همشهری و به خواستاری محمود فرجامی نوشته بودم و هرگز منتشر نشد. جستم و یافتم اش. فکر کردم به این مناسبت یادی بکنیم از ملکوت و حال و هوایی که داشت در نیمه راه. آن مطلب بی هیچ تغییری این است:\nتصادف و سوء تفاهم در حلقه ملکوت\nو ترس و لرزهای وبلاگ نويسی\nحلقه ملکوت که امروز شماری از نويسندگان آشنا مانند عباس معروفی، رضا علامه زاده، داريوش آشوری، يدالله رويايی، جمشيد برزگر و پرويز جاهد و گروهی از چهره های قبلا نا شناخته تر در آن می نويسند يکی از مجموعه وبلاگ های اينترنتی است. نمونه اخير چنين مجموعه هايی وبلاگ گروهی دبش است. اما پديد آمدن حلقه ملکوت، ويژگی های خاص خود را دارد که آن را از مجموعه های ديگر در فضای مجازی اينترنت متمايز می کند. اين ويژگی بخشی از هويت آن است.\nدر آغاز تنها ملکوت بود. همه چيز از کنفرانسی در دانشگاه لندن در باره عطار آغاز شد. در آنجا در فاصله استراحت بين سخنرانی ها گفتگويی ميان من که مستمع بودم با محمدرضا جوزی در گرفت و شهرام پازوکی در باره فرديد. جوانی هم همراه بحث شد که بعدها با هم بيشتر آشنا شديم. نامش داريوش محمدپور بود و افق نظرمان در باره فرديد مشابه از کار در آمده بود. گفت که وبلاگی دارد به نام ملکوت. چند روزی بعد نگاهی کردم و ديدم از موسيقی و شعر و عرفان سرشار است اما زبانش محاوره بود که نمی پسنديدم. چند مجموعه از شعرهاش را برايم فرستاد. بعد در ديداری نشستيم و من از ديد خود شعر او را نقد کردم. رم نکرد. باز نوشت و آمد و رفت. انسی و محبتی دوستانه پيدا شد. مرا تشويق به وبلاگ نويسی کرد. تن زدم. تاکيد و اصرار کرد. گفتم که با ساختن وبلاگ آشنا نيستم. برايم ساخت. نامش را گذاشتم سيبستان. بعد مووبل تايپ را کشف کرد و ملکوتش را با سيبستان من به آنجا منتقل کرد. مدتی سيبستان معطل بود. بعد آهسته آهسته شروع به نوشتن کردم. ساليانی بود که با نوشتن قهر بودم. سيبستان دوباره مرا به عالم نوشتن برد.\nدر گفتگوها و نقدهايی بر سر نظر برنارد لوئيس در باره جوامع مسلمان خاورميانه که ميان من و دوستم سعيد حنايی کاشانی درگرفت، دوست ديگرم مهدی خلجی علاقه مند شد چيزی بنويسد. نوشت. يکی چند بار که نوشت و در سيبستان منتشر شد به همراه داريوش به او پيشنهاد کرديم غرفه ای در ملکوت بگشايد. گشود و کتابچه نام گرفت. بعد مختصر و سمرقند در ملکوت شکل گرفتند. وبلاگ هايی زن نوشت. يکی را دوست شاعر تاجيک من شهزاده سمرقندی گشود و ديگری را ماه منير رحيمی روزنامه نگار و يار مهدی. تا نوبت به دوست مشترکمان عباس معروفی رسيد. با آمدن عباس ملکوت به حلقه ای دوستانه تبديل شده بود. نامش شد حلقه ملکوتی که بعدتر به همان حلقه ملکوت شهرت يافت.\nحالا هر کدام از ما دوستان دور و نزديکی داشتيم که آنها را به حلقه دعوت می کرديم. عباس بسيار فعال بود. نتيجه اين شد که من و مهدی و عباس و خود داريوش هر کدام کسانی را به حلقه افزوديم. عباس بيشتر. دعوت بسياری از آنها هم به تصادفی نيکو انجام می شد. ديداری و گفت و گويی خوش و دعوتی و استقبالی. بعد نامی و صفحه ای تازه در ملکوت. حالا که نگاه می کنم می بينم همه چيز از يک تصادف نيک آغاز شد. در بعدازظهری در لندن. و با مجموعه ای از تصادف هايی که درپيچيده با زندگی است نيز گسترش يافت.\nحلقه ملکوت با اين هويت طبعا نه آيين نامه ای داشت و نه مرامنامه ای. مرامش نقد متقابل و گفت و گو بود و رفاقت. آيين اش انصاف. ما بازترين پنجره ممکن را به روی خود و ديگران و دوستان گشوده می خواستيم.\nحلقه ملکوت گروه سياسی يا فکری خاصی نيست. اينجا هم نوعی بی مرکزی مسلط است. هر کدام از ما سهمی داريم از اقتدار ملکوتی خود و هيچ يک غلبه ای بر ديگران نداريم حتی مديرمان! تا اينجا هم قانون اساسی مان نانوشته مانده است. نه که تلاش نکرده باشيم. پا نگرفته است. اما تجربه نشان داد که گرچه به تصادف گرد هم جمع شديم ولی در گستره عمل می بايد بيشتر به آيين و مرام می انديشيديم. سوء تفاهم ها که شروع شد اين را فهميديم. کمی دير بود.\n2. سوء تفاهم\nوبلاگ نويسی کاری بی الگو بود. از آن بيشتر گرداندن حلقه ای از وبلاگ ها. نمونه ای وجود نداشت. پس بی تجربه بوديم. حتی در گرداندن مجموعه های غير مجازی نيز تجربه چندانی نداشتيم. داريوش هر چه داشت شوق و شور آموختن بود و با دوستان همدل نشستن و همت در حل مشکلات فنی و ساعتها وقت گذاشتن بی دريغ. مهدی هم کار گروهی مفصلی نکرده بود غير از رفت و آمدی که در کيان داشت و بعد روزنامه انتخاب. من نيز تجربه محدودی در کار مجله خاوران داشتم و حشر و نشری محدودتر با برو بچه های برخی از نشريات از جمله همشهری. با تجربه تر از همه ما عباس معروفی بود که انتشار مجله گردون را در کارنامه داشت و ناشری جدی بود هم در ايران و هم در اروپا. همو هم در گسترش ملکوت از شم غريزی خود و دانش اجتماعی اش بسيار سرمايه گذاشت.\nبديهی انگاشتن "اصول کار" ميان ما تا حدودی طبيعی ترين راه اجتماع ما بود. اما واقعيت اين است که در کار جمعی نوعی مديريت سوء تفاهم حياتی است. پايه هر نوع رابطه ای بر نوعی سوء تفاهم قرار دارد. چه سوء تفاهم مثبت چه منفی. توضيح بدهم: وقتی داريوش و من با هم آشنا شديم يک استنباط اوليه بين ما از يکديگر وجود داشت که ما را به هم نزديک می کرد. اين را معمولا تفاهم می خوانند. اما درست تر آن است که نوعی سوء تفاهم است. در هر رابطه ای اين سوء تفاهم اوليه يا به نفع رابطه يا یه زيان آن گسترش می يابد. به زبان ديگر از رابطه توهم زدايی می شود. نتيجه اين توهم زدايی يا ادامه رابطه است يا کاهش و نهايتا قطع آن. تصور اوليه همواره بر اساس توهم از شخصيت و هويت و منش طرف مقابل است. بر اساس اين توهم است که به هم نزديک می شويم يا در کاری اشتراک می کنيم. اما جريان پراتيک ناگزير به توهم زدايی می انجامد. دراين جريان ما تصور روشن تری پيدا می کنيم که بر اساس آن دوباره تصميم سازی می کنيم. معمولا اگر اين تصور بهبود يافته يا توهم زدايی شده بموقع ايجاد نشود می تواند حجم زيادی از سوء تفاهم را انباشته کند؛ سوء تفاهم به معنای رايج آن - که من آن را سوء تفاهم منفی می خوانم.\nما چهار نفر که پايه کار را گذاشته بوديم برای مديريت سوء تفاهمات احتمال مان جز رفاقت يعنی همان چارچوب سنتی ايرانی به چيز ديگری تکيه نداشتيم. در عمل مشخص شد که نمی توان حتی يک نهاد ساده مجازی را نيز صرفا بر اساس رفاقت چرخاند. حدی از تعريف آيين و مرام لازم است.\nبی تجربگی ما در مديريت سوء تفاهم ها، يا تسهيل نکردن روند آشنايی و توهم زدايی، باعث شد چون بحث بر سر ترور تئو ون گوک، که به دست مسلمانی در هلند کشته شده بود، به نقطه حساسی رسيد، مهدی خلجی برای حفظ رفاقت و احترام فی مابين وبلاگ خود کتابچه را علی رغم اصرار ما تعطيل کند. اين روش، انعکاس تنش آلودی در حلقه يافت و باعث شد وحيد مقدم، که وبلاگ دريا روندگان را می نوشت، با تصوری ديگر از انگيزه مهدی، يا سوء تفاهم در شناخت او، وبلاگ خود را تعطيل کند.\nاما سوی ديگر سوء تفاهم، يعنی خواننده، هم در اين ميان نقش مهمی داشت. وبلاگ به دليل خاصيت باز بودن به روی نظر خواننده او را هم درگير مسائل خود می کند. طبعا سوء تفاهم های خواننده، ديگر در حلقه رفاقت و آشنايی نيست که به اتکای رفاقت قابل رفو باشد. اين هم به نوبه خود بر حجم فشار و تنش می افزود و نهايتا بجز وبلاگ کتابچه دو وبلاگ ديگر نيز از حلقه کنار رفتند. در جنجالی ترين مورد، مدير حلقه در نامه ای خصوصی که من نيز از محتوای آن با خبر بودم، از حميرا طاری نويسنده ای که هيچيک از ما دو نفر شخصا نمی شناختيم و وبلاگ خيال تشنه را می نوشت، خواست که در حلقه نماند و به عضويت او پايان داد.\nزنجيره سوء تفاهم های ظاهرا پايان ناپذير و حملات خوانندگان، که قبل از آن هم بر سر مواضع من و داريوش در ماجرای ترور ون گوک شروع شده بود، شدت يافت و بازار اتهام و شايعه و دروغ بويژه بر ضد داريوش داغ. مديريت سوء تفاهم ما باز هم خودمانی بود. تلفن و پيام و گفت و گو. برای برگشتن به اصل پايه حفظ رفاقت. ولی تنش های شديد و دلخوری ها و سوء تفاهم ها به سوء ظن رسيد و حلقه ملکوت در آستانه فروپاشی قرار گرفت. اما نهايتا پايه گذاران از گردنه سوء تفاهم ها گذشتند و رفاقت کار خود را کرد.\nفکر می کنم خطا نخواهد بود که از اين منظر بگوييم ضعيف ترين حلقه از حلقه های ملکوت در دوستی و ميزان آشنايی بود که در اين بحران گسست: نويسنده وبلاگ خيال تشنه با مجموعه پايه گذاران کمترين ارتباط را داشت. شايد تنها معروفی را می شناخت که به هر حال از جانب او معرفی شده بود. اما سه نفر ديگر شناختی از او نداشتيم. اين کمترين آشنايی ايجاب می کرد که بيشترين حجم توهم زدايی را از سر بگذراند. اما زمان چندانی پيدا نکرد که بحران ون گوک رسيد. اگر فرصت خيال تشنه بيشتر بود و به عبارتی دامنه دوستی عميق تر، فکر می کنم مشکل عمده ای پيش نمی آمد. بر اساس منطق سوء تفاهم، توهم زدايی بايد در يک پروسه قابل تحمل صورت گيرد تا بتوان از آن عبور کرد و گرنه تنش به جدايی می انجامد. به نسبت اين دوری از يکديگر، جدايی او هم پر سر و صدا تر بود. در مقايسه، مهدی خلجی با انتشار يادداشتی اجازه نداد کنار رفتن اش دستاويز حمله به ديگران شود. وحيد هم که همه ما با او آشنا بوديم گرچه راهش را جدا کرد اما دوستی خود را حفظ کرد.\nآنچه ما چهار نفر را به عنوان پايه گذاران حلقه در کنار هم حفظ کرد نيز آن بود که شناخت مان از يکديگر عميق تر بود و از مرحله توهم زدايی بسلامت گذشته بوديم. اينجا هم مهدی خلجی گرچه از گروه وبلاگی ما کنار رفت اما دوستی ديرپايش را کاملا بی خدشه حفظ کرد. وبسايتی هم که در حال تدارک کردن است باز با کمک داريوش بر پا می کند. اصل اعتماد اساس دوستی است. و اين اعتماد در طول زمان است که تعميق می يابد.\nتجربه حلقه ملکوت برای حفظ انديشه ها و سليقه های مختلف در کنار هم تجربه ای است که از هر نظر قابل مطالعه بيشتر است. اگر اين حلقه بتواند رواداری دموکراتيک را درون حلقه حفظ کند به نظرم گام مهمی برداشته است. اما مثل هر نهاد دموکراتيک بقايش بسته به آن است که راهی برای "مديريت سوء تفاهم" نيز پيدا کرده باشد؛ آن چيزی که درعرصه سياسی به آن "مديريت بحران" اطلاق می شود.\n3. ترس و لرز\nوقتی دعوت سردبير خردنامه را برای نوشتن قبول می کردم قرار بود از تجربه وبلاگ نويسی خود بگويم. فکر می کنم تا اينجا بخش اجتماعی تر اين بحث تا حدودی روشن شده باشد. زيرا نوشتن من بدون توجه به حلقه ای بودن کار ممکن نيست. اما برای اشاره به سویه شخصی تر وب نويسی، "ترس و لرز" مناسب ترين مفهوم است.\nهر کار تازه با ترس و لرز يا دلهره همراه است. تازگی و ناشناختگی وبلاگ نويسی هم دلهره آور است. اين دلهره سويه های مختلفی دارد. برای مثال، هم رسانه وبلاگ ناشناخته است و هم مقوله نقدپذيری فوری و مستقيم آن. وبلاگ نويس اين عرصه ناشناخته و ابعاد آن را با دلهره کشف می کند. هر کسی هم برای غلبه بر اين دلهره راهی بر می گزيند. من به چند دلهره اساسی برای خودم اشاره می کنم:\nاولين دلهره کسی که با نوشتار آکادميک آشنا باشد و در آن قلمرو کار کرده باشد در حيطه وبلاگ نويسی اين است که آيا وبلاگ نويسی مرا از کتاب نويسی دور می کند؟ آيا بهتر نيست وقت خود را به جای وبلاگ نويسی صرف تحقيق برای نوشتن مقاله ای اساسی يا کتابی آکادميک کنم؟ آيا هر روز نوشتن کار مرا "سبک" نمی کند؟ آيا بهتر نيست خود را جاسنگين و محترم و نويسنده حفظ کنم تا به عنوان وب نويس شناخته شوم؟ آيا من نويسنده ام يا، به قول برخی رفقا، وبلاگ دار؟ آيا نوشتن هر روزه ماندنی است يا کتاب نويسی است که اثر ما و نوشته ما را ماندنی می کند؟\nيادم هست که در سالهايی که شعر مشغوليت مهمی برای من بود می ديدم که زمانهايی هست که حال شعر دارم اما نثر می نويسم. فکر می کردم عجبا اينهمه حال شعر که نثر می شود. اما به غريزه در می يافتم که در وضعی قرار دارم که از سويی نياز تازه ای دارم که شعر برآورده نمی کند و از ديگر سو هنوز از عالم شعر جدا نشده ام. حاصلش آن می شد که شعر نثر-شده بنويسم. در عين حال، اين هم واقعيت است که اگر آن نثرها نوشته نمی شد هرگز شعر هم نمی شد.\nآنچه ترس مرا مهار می کند اين است که نوشتن وبلاگی چيزی است و نوشتن آکادميک چيزی ديگر. اين دو در ژانر يا نوع نگارشی با هم متفاوت اند. به نظرم اگر ژانر نوشتن را عوض کرديم همه چيزش عوض خواهد شد. پس، از اين دلهره بر اين اساس عبور می کنم که آنچه در وبلاگ می نويسم اگر ننويسم لزوما در قالب کار آکادميک مطرح نخواهد شد. بنابرين در انتظار کار آکادميک ماندن و از طرح انديشه های وبلاگی که نوعی تاملات نابهنگام و روزمره اند گذشتن، کاری خردمندانه نيست. اين مايه را سرمايه آن کار نمی توان کرد زيرا که نوشتن برای آکادمی از اساس ديگر است.\nکتاب نوشتن چطور؟ آيا نويسنده با نوشتن در وبلاگ رضايت لازم را به عنوان نويسنده پيدا می کند؟ آيا بهتر نيست همان انديشه های نابهنگام را جمع بزند و سرمايه کتابی کند تا جای خود را در ميان کتابهای ديگر پيدا کرده باشد؟\nاين سوالات هميشه دشوارند. اما من شخصا فکر می کنم که نسل من به اندازه کافی وقت خود را تلف کرده است. زندگی ادامه دارد. عمر هم می گذرد. نمی توانی کتاب بنويسی و بعد دنبال ناشر بدوی و بعد غصه پخش آن را بخوری و بعد هم بنشينی ببينی کی چی می گويد و چه زمانی نقدی بر کارت منتشر می شود تا بازتاب آن را ديده باشی. من با وبلاگ برای خود نشری دارم روميزی! سوادش را هم ياد می گيرم که چگونه عکس بگذارم يا طراحی کنم يا ستون بندی يا چه و چه. می دانم که خود را از نويسنده به عنوان دارنده کتاب محروم می کنم اما در شرايط من نوشتن نابهنگام و بازتاب آن را همان روز ديدن شدنی تر و رضايت بخش تر است. البته اين امر به آن دليل "شدنی" است که بسيار امکانهای قابل تصور ديگر "نشدنی" اند يا ديگر نشدنی شده اند. هميشه اين توصيف هدايت لرزه بر تنم می افکند که هيزم کنار آتش باشم: نه بسوزم و آتش را بلندتر و تيزتر کنم و نه کنده سالم مانده باشم. سياه شدن آن کنده کنار اتش سياه شدن زندگی است.\nترسی که می ماند خواننده است. آيا صدای تو شنيده خواهد شد؟ کسی تو را خواهد خواند؟ تلاش تو به جايی خواهد رسيد؟ من تا اين اواخر که سيبستان کمتر خوانده می شد شايد نگران خواننده بودم. می دانم که اين غريزه هر نويسنده است که خواننده بجويد. نگاهی به وبلاگستان برای تصديق آن کافی است. می دانم که بعضی از آنها که می نويسند و حتی خواننده هم دارند نگران افت خوانندگان خود هستند. آيا اين نويسنده ( به معنای عام نويسنده بودن) را دنباله رو خواننده نخواهد کرد؟ و اگر کرد آفت نيست؟ آيا خواننده نويسنده را هر جا که خواهد نمی برد؟ و اين اتفاق همچون يک نقيض نويسنده را از خود بيگانه نخواهد کرد؟\nوقتی رضا شکراللهی در خوابگرد گفت اگر خواننده سيبستان ده برابر شود ممکن است نويسنده اش اقتدار بيشتری به دست آورد ترس برم داشت. فکر کردم آيا من خواننده بيشتری می خواهم؟ آيا می خواهم سيبستان از وبلاگ های پر خواننده بشود؟ چند روزی با اين دلهره دست و پنجه نرم کردم. حالا می دانم که من هيچ نمی خواهم خواننده بسيار به دست آورم! ترس خواننده داشتن با ترس از دست دادن خواننده همراه است. من نمی خواهم خود را اسير چنين ترسی کنم. به هر قيمت ماندن را نمی پسندم. استقلال من در داشتن خواننده فعال و منتقد است. پس فکر کردم برای اولين بار در شرايطی قرار گرفته ام که می فهمم سيبستان هميشه بايد خوانندگان خاص خود را داشته باشد و به دنبال خواننده اضافه کردن نرود. شهرت ترس آور است. محدود کننده است. شايد زمانش برای من گذشته باشد. شايد هم با روانشناسی من جور نباشد. يا خصلت کاری که می کنم و آنچه می نويسم چنين اقتضا کند. اما حتی اگر خوانندگان هم بسيار شوند بايد به آن بی اعتنا ماند. درست است که مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق می آورد. اما پس از بر سر ذوق آوردن ترس هم خواهد آورد. ترس از اينکه چون او طرفدار تو شده است چيزی نگويی که از تو روی گرداند.\nبا اينهمه، همه ما هنوز در آغاز راه وب نويسی هستيم. با خود می گويم شناخت تازه ها ترس دارد. اما ترس چيز بدی نيست. درماندن بد است. بترس اما پيش برو: انسان، عزيزا، با دلهره کشف می کند!\nتوهم امپراتوری، توهم آمریکا شدن\nدوست عزیز من سعید حنایی کاشانی یادداشتی نوشته است که مدتی است ذهن مرا مشغول می دارد. یادداشت کوتاه سعید این سوال را مطرح می کند که انقلاب های مدرن از انقلاب آمریکا شروع شد و گرچه پس از آن انقلابها جهان را در نوردید و مثلا انقلاب فرانسه و بعدها روسیه اتفاق افتاد و به قول اریک هابسباوم اصلا عصر انقلاب را جهان تجربه کرد، اما هیچ انقلابی به اندازه آمریکا موفق نبود. یا به قول سعید تنها انقلاب موفق همان اولین انقلاب بود یعنی انقلاب آمریکا.\nمن فکر می کنم توفیق انقلاب در آمریکا و شکست انقلاب در دیگر جاهای عالم به این دلیل است که آمریکا یک کشور خاص و یکتا ست. آمریکا نظیر هیچ کشور دیگری نیست. کشوری است ساخته شده از ملل و اقوام بسیار که بتدریج گرد هم آمده اند و کشوری را از اول ساخته اند. این موقعیت در هیچ کشور دیگر دنیا وجود نداشته است و بعد از آن هم هر جا به وجود آمده با ناکامی روبرو شده است. چنانکه در قرن بیستم چندین کشور جدید شکل گرفتند و برخی از آنها مثل پاکستان و اسرائیل اصولا با همان مدل آمریکا پدید آمدند اما هیچ کدام به توفیق آمریکا و به رویای آمریکایی نرسیدند.\nسعید از قول هانا آرنت می نویسد دلیل پیروزی انقلاب در آمریکا رهبران آمریکا بوده است. اما اگر این جواب درست باشد یا تنها جواب درست باشد باز اینکه چرا رهبران آمریکا متفاوت بودند خود سوالی است که به نظر من تنها به ویژگیهای خاص آمریکا بر می گردد.\nآمریکا کشور بزرگی است و امروز تنها امپراتوری واقعی در جهان ما ست. اما نه دیروز که چند امپراتوری وجود داشت و نه امروز که تنها یک امپراتوری باقی مانده است چیزی از یگانه و یکتا بودن مساله عوض نشده است. به نظر من دقیقا به دلیل همین یکتایی الگو شدن آمریکا چه در انقلاب چه در نظامیگری یا حتی دموکراسی ناممکن است. به زبان ساده منطقی وقتی چیزی یگانه است نمی تواند در دیگران تکثیر شود. نمی توان مشابه آن را درست کرد. نمی توان آن را مدل برای کشورهایی کرد که نه یکتا هستند و نه تجربه مشابهی با آمریکا و تاریخ آن دارند. آمریکا یگانه است و یگانه هم می ماند چنانکه در طول حیات خود یگانه و تا حدی حتی منزوی بوده است.\nاما با وجود این یکتایی و یگانگی عجیب است که بسیاری فکر می کرده اند و فکر می کنند که آمریکا می تواند یا باید الگوی سیاست و دموکراسی و حکومت باشد. جان مک کین در سال 2008 مقاله ای در فایننشال تایمز نوشت و همین را گفت. اما فارغ از بحث تئوری، آمریکا در نزدیک به 70 سال حضور فعال جهانی اش برای کجا توانسته مدل عملی و واقعی بشود و کجا این مدل محقق شده است؟ من جایی را نمی بینم. هیچ کشوری آمریکا نشده است و نمی تواند بشود. دقیقا به خاطر آن که برای آمریکا شدن باید آمریکا بود! - کشور مهاجران. کشور قانون و توافق عمومی و جامعه مدنی. کشوری که از سنگ اول اش ساخته شده است در زمینی و سرزمینی که مدعی پیشین نداشته است. حکومت فراگیر نداشته است. شاید استرالیا تا حدودی به مدل آمریکا نزدیک باشد. کانادا قطعا هست. اما کانادا به دلیل مجاورت سرزمینی نوعی آمریکا ست. ولی این آمریکا نتوانسته در مجاور جنوبی خود مکزیک یا دیگر کشورهای جنوبی آمریکا مدل خود را عملی سازد.\nبحث این موضوع طبعا در حد یک یادداشت وبلاگی نیست و من هم قصد تفصیل ندارم. اما به نظرم رسید که این نکته را با دوستانی مثل سعید و دیگر روشنفکران و اصحاب قلم مطرح کنم. به نظرم آمریکا نمی تواند مدل هیچ کشوری باشد. از آمریکا می توان آموخت اما برگرفتن مدل از آمریکا از پیش محکوم به شکست است. ستیز ضدعقلانی سی و شش ساله با آمریکا شاید مجال کافی نداده باشد که به آمریکا درست نگاه کنیم. اما در یک موقعیت آزاد و باز و با فراغت ذهنی هم که به ماجرا نگاه کنیم آمریکا تنها می تواند دوست ما باشد و نه الگوی ما. تنها احمق هایی مثل احمدی نژاد می توانند استدلال کنند که اگر آمریکا به خلیج فارس ما آمده است ما هم باید برویم در همسایگی آمریکا لنگر بیندازیم. اگر آمریکا هالیوود دارد ما هم باید خرج های کلان کنیم و فیلم های عظیم تاریخی بسازیم. یا اگر آمریکا در سراسر دنیا حضور دارد ما هم باید به همه جا نیروی نظامی بفرستیم. ما در ستیز خود با آمریکا به رنگ آمریکا درآمده ایم. و این درست خطرناکترین نتیجه از دشمنی با آمریکا ست. این نفس ما را می برد و بریده است.\nفهرست رفتارهایی که در ایران در پیروی از آمریکا انجام می شود چه در حاکمیت و چه در میان روشنفکران فهرست بلندی است که تحقیق جداگانه ای می طلبد که یک به یک آنها را مشخص کنیم و زیانهایی را که به ما به دست خود ما وارد شده است نشان دهیم. به نظر من ستیز سی سال و بیشتر با آمریکا اگر تنها یک درس به ما بدهد سود کرده ایم و آن این که خود را بهتر بشناسیم و موقعیت علمی و نظامی و فکری و سیاسی و منطقه ای و اقتصادی خود را در اندازه های واقعی خود بجا آوریم. و گرنه توان های محدود خود را خرج ساختن شبه امپراتوری خیالی خواهیم کرد و خود را از این خودویرانگری نجات نتوانیم داد تا به فروپاشی همه جانبه برسیم.\nشاید ایران تنها کشوری نباشد که می خواهد امپراتوری باشد. عربستان رقیب ایران هم در همین مسیر می رود. ترکیه هم قصد احیای عثمانی را دارد. ایران البته دست کم از زمان رضاشاه به دنبال تجدید امپراتوری بوده است. اما واقعا دوره رضاشاه با آن فقر عظیم سراسری و مدرنیزه شدن سریع و ظاهری چطور می توانست امپراتوری شود؟ میل به امپراتوری البته نیرویی ایجاد می کرد که ایران در مقابل امپراتوری های رو به زوال عثمانی و انگلیسی و روسی خورده نشود و این بهترین حاصل آن ایده تجدید حیات ایران قدیم بود و من این نکته را در مقاله مفصلی توضیح داده ام. اما امروز بعد از 70 سال باید کمی فروتن شده باشیم و چشم مان به واقعیت های خودمان بازتر شده باشد. جنگ فرسایشی امپراتوری طلبان ولایی و وهابی و نوعثمانی هیچ سودی برای ما ندارد. بهتر است امپراتوری را به همان ترکیه واگذاریم و عربستان و به دوره واقع بینی سیاسی و اجتماعی وارد شویم. ایران آباد و آزاد هیچ ضرورتی ندارد که امپراتوربازی را دنبال کند. این توهم که متوقف شود هزار ایده تازه برای آبادی و رشد و نوسازی ایران پیدا می شود.\nفقر و بیچارگی و فساد در ایران امروز ناشی از توهم امپراتوری و آمریکا شدن است. غربزدگی وارونه گرچه در ظاهر با غرب و با استکبار می جنگد خود تمام الگوهای غرب را جذب می کند بی آنکه شایستگی های غرب را پیدا کرده باشد و اصولا به کانتکست توجه داشته باشد. این را باید تمام کرد و رها کرد. امروز بزرگتر شده ایم. این بلوغ را باید در جدا شدن از پستان امپراتوری نشان دهیم و فروتنانه برای رشد واقعی علم و اقتصاد و آب و آبادی وطن بکوشیم و صلح. و گرنه بزودی با چیزهایی روبرو می شویم که نوشیدن جام زهر پیش آن هیچ است. هنوز می شود به چاره ای برای این بیچارگی اندیشید. اگر به خود باز آییم. از رفتارهای واکنشی دست برداریم. دشمنی با آمریکا را هم رها کنیم تا نیازی به واکنش های آخرالزمانی نداشته باشیم. هیچ امام زمانی ظهور نخواهد کرد تا ما را نجات دهد. باید خود امام زمان خویش باشیم و دانا به زمانه خویش و از این دن کیشوت بازی دست برداریم. و بالاخره به حیات و ممات وطن بیندیشیم.\nاجرای قانون را نمی شود شناور و داوطلبی کرد\nآقای رفسنجانی یکی از خوشفکرترین مقامات جمهوری ولایی است. حرف اش را هم همیشه روشن می زند. روشن به اندازه ای که یک سیاستمدار می تواند روشن بگوید. دیدگاه اش هم به اندازه کافی مدیریتی است. پس می شود به حرف اش اعتنا کرد یا آن را ملاک و معیار بحث قرار داد. این روزها به مناسبت سالگرد انقلاب مصاحبه مفصلی کرده است با روزنامه جمهوری اسلامی. همه مصاحبه قابل بحث و تحلیل است اما از وقت و حوصله من و هدفی که برای این یادداشت دارم بیرون است. اینجا می خواهم دو نکته اساسی را از بین این صحبت ها برجسته کنم: نخست مشکلی که در قانون و ساختار خبرگان و نظارت بر رهبری هست و به نظر من به همه جا سرایت کرده و دومی مشکلی که در ذهنیت یا گفتمان حاکم بر فکر هاشمی هست. جان کلام اینجا ست:\nالان قانون داریم. آیین‌نامه را بخوانید. اولین اشکالی که هیات تحقیق در شرایط رهبری ببیند، باید گزارش دهد. اینکه چگونه جلسه تشکیل می‌دهد و چکار می‌کند، به طور مفصل آمده است. اینهایی که این حرف را می‌زنند، از روی عدم آگاهی می‌زنند. اگر به قوانین خبرگان عمل کنیم، هیچ مشکلی نداریم و بن‌بستی در کار نیست. خبرگان قانونی گذراندند که هر یک سازمان‌های زیر نظر رهبری که از آنها خواسته شده باید در هر اجلاس گزارش بدهند و ده سوال از آنها بشود و جواب بدهند. رهبری هم اشکالی به آن نگرفتند. بعد‌ها دعوت کردیم که بیایند. مثلاً گفتیم که رئیس سازمان صداوسیما بیاید. بعد از مدتی گفتند که ما نمی‌آییم. به همه گفتیم که بیایند که هیچ کدام نیامدند. در آخر یک مورد آسان پیدا کردیم و گفتیم که رئیس شورای سیاست‌گذاری ائمه جمعه بیاید. در ابتدا همه خوشحال می‌شدند، اما وقتی موعد می‌شد، نمی‌آمدند. رئیس شورای ائمه جمعه هم نیامد. خودم رئیس مجمع بودم و رفتم گزارش مجمع را دادم و گفتم که سوالات خود را مطرح کنند تا قانون اجرا شود. وقتی که اجرا شد، به آیت‌الله طبسی که قبلاً خوشحال شده بود و می‌گفت که ما هم می‌آییم و گزارش می‌دهیم، گفتیم که دفعه بعد شما بیایید. ایشان هم خواست بیاید که یک دفعه گفت: «من نمی‌آیم و راضی نیستم.» رهبری هم گفته بودند هرکسی که خودش داوطلب باشد، می‌تواند بیاید.\n- من از درستی ساختار می‌گویم و شما به عملکرد اشکال می‌گیرید. مگر قوانین قرآن آسمانی نیست؟ آیا همین الان در عمل به آنهایی که مسلم هستند، تخلف نمی‌شود؟\nهاشمی می گوید ساختاری که در جمهوری ریخته ایم درست است و عملکرد می تواند ایراد داشته باشد. برای نمونه از قوانین خبرگان یاد می کند که قانون داریم و آیین نامه داریم و باید گزارش دهند و اگر به قانون عمل شود چنین و چنان می شود. اما نکته اساسی در همین اگر است. مساله این است که خبرگان باید گزارش بخواهد اما به تصریح خود هاشمی کسی به نظارت خبرگان تن نمی دهد. حتی نزدیکترین دوستان هاشمی مثل واعظ طبسی هم اول می گویند می آییم و بعد می زنند زیرش. همه اینها یک دلیل ساده کوچک و فنی دارد: آقا فرموده اند این گزارشها داوطلبانه باشد و هر کس داوطلب است بیاید گزارش دهد! خب این یعنی تبدیل قانون به کشک! یعنی نظارت شدن به دلبخواه نظارت شونده. چطور ممکن است کسی را که باید بر او نظارت کرد و باید پاسخگو باشد مخیر کنیم که داوطلبی بگو و اگر نیستی نظارت تعطیل!\nاین شناور کردن قانون یعنی دور زدن محترمانه نظارت. یعنی نظارت موقوف! چرا چون این نهاد به جناب رهبر متصل است. پس خود رهبر نظارت می کند. خب اگر قانون می خواست خود رهبر نظارت کند چرا از خبرگان نظارت خواست؟ و اگر خبرگان باید نظارت کند چطور امرش نافذ نیست؟ این بازداری خبرگان از عمل به وظیفه اش عین بی قانونی است و عین استبداد و دور کردن مردم از سرای قدرت و کارها را در پس و پسله انجام دادن.\nآقای هاشمی می گوید ساختار درست است. درست نیست! ساختاری درست است که وقتی می خواهد نظارت کند بتواند نظارت کند و وقتی پاسخگویی می طلبد کسی را قدرت طفره رفتن نباشد. این می شود حاکمیت قانون که بر ولی فقیه هم حاکم است. اما اگر شد حاکمیت فقیه بر قانون نتیجه اش می شود همین.\nو بعد از اینجا ثریا همه چیز کج می رود. چرا که همین منش شناوری قانون توسعه می یابد و هر مسئولی به نام نامسئول می شود در واقع امر. هر کسی خودش را چسباند به ولایت و آقا و سلطان از نظارت معاف می شود و نظارت بر او معلق می شود به اینکه دلش بخواهد یا نخواهد! به این می گویند نظام دلبخواهی آقای هاشمی نه نظام قانونی!\nبعد آقای هاشمی مکرر در این مصاحبه به نکته ای اشاره می کند که در بالا آورده ام. یعنی اینکه قانون خدا هم باشد نقض می شود! خب نکته اینجا ست که چطور قانون خدا در میان ما نقض می شود اما قانون آدمیزاده دوپا در کشورهای راقیه نقض نمی شود؟ نمی شود ما مشکلات ساختاری و رفتاری و قانونی خود را به خدا و آسمان و فرشتگان و روز ازل فرافکنی کنیم! بهتر است نگاه بکنیم به کشورهایی که در آنها قانون حاکم است و ببینیم چطور این قانون در آنجا حاکم شده است. شاید خدا و آسمان و فرشتگان را هم طور دیگری ببینیم. آن خدا خدای ما شناوران است و خدای این تن دادگان به حاکمیت قانون هم هست. نمی شود دو جور انسان خلق کرده باشد. یا دو جور خدا داشته باشیم! اینکه بگوییم ساختار درست است و عملکرد نادرست چشم پوشیدن بر عملکرد و تقاضای محال برای تاثیر ساختار بر عملکرد است. اگر عملکرد نادرست است باید همان را درست کرد و قانون را برای همان باید نوشت. از عملکرد باید ساختار را تعریف کرد. ساختار واقعی و حقیقی همین عملکرد است. مساله این است که عملکرد وقتی با این زاویه انحراف بسیار دارد از ساختار فرضی آقای هاشمی عمل می کند آن ساختار مدتها ست فروریخته و این عملکرد ساختار واقعی را ساخته است. این چیزی است که آقای هاشمی نمی خواهد یا نمی تواند ببیند.\nسکس و رسانه، جلب کلیک یا پوپولیسم؟\nچند سالی است که گرایشی در میان رسانه های فارسی پیدا شده است که به خبرهای عامه پسند بپردازند. پیشتاز این دست رسانه ها سایت خودنویس است. اما امروز دست کم دو سایت دیگر وجود دارند که برخی جنبه های اخبار عامه پسند را شاخص اصلی سبک خود قرار داده اند یعنی توجه به خبرهای سکسی. این دو سایت ایران وایر و تقاطع اند و با فاصله ای از آنها دویچه وله به عنوان سایت چهارم.\nمن هم در جلسه رونمایی طرح خودنویس حضور داشته ام و آن را تحسین کردم و هم در برنامه ریزی اولیه تقاطع و ایران وایر مشارکت داشته ام گرچه بعدا از آنها جدا شده ام. جدا شدن من از تقاطع پیش از رونمایی سایت بود و جدا شدن من از ایران وایر یک سالی پس از رونمایی آن. و حالا این دو سایت پیشتاز خبرهای سکس و تجارت سکس و هر موضوع مرتبط با آن اند.\nروز اولی که من طرح تقاطع را دیدم کمی آشفته بود ولی می خواست چیزی شبیه به بالاترین باشد با روایتی تازه. طرح را نقد کردم و یک دوبار دیگر هم در جریان توسعه طرح قرار گرفتم و بعد ارتباط ام با اسپانسر آن قطع شد اما وقتی سایت رونمایی شد حیرت کردم از فاصله بسیاری که از طرح اولیه گرفته بود که می خواست در جهت یک رسانه شهروندی گام بردارد.\nدر مقابل، روز اولی که طرح ایران وایر را دیدم آن را طرحی شسته رفته و سنجیده یافتم که می خواهد بین خوبی های خودنویس و بالاترین و ارزشهای شهروندمدار رادیو زمانه جمع بزند. واقعا روز خوبی بود. احساس کردم زمانه سنتی را پایه گذاشته که حال دارد به یک مرحله بالاتر ارتقا پیدا می کند. فکر کردم با کمک تیمی از بهترین روزنامه نگاران آنلاین، حرفه ای و شهروندی، ایران وایر به پلتفرمی عالی تبدیل خواهد شد.\nولی نه ماه بعد ظاهرا بار اصلی ایران وایر زمین گذاشته شد. نه فقط آن طرح اولیه بتدریج کنار رفته بود یا معطل مانده بود که عوامل تازه ای در جهت عوام پسندی وارد کار شده بود بدون کوچکترین مشورت با تیم که من یکی از اعضای اصلی آن بودم. شش ماهی دندان روی جگر گذاشتم و سپس بیرون زدم چون نقد و بحث من هم دیگر به جایی نرسید.\nمن مخالف کار رسانه ای پرطرفدار نیستم و فکر می کنم تهیه خوراک رسانه برای عامه مردم کاری ارزشمند است اگر به معیارهای حرفه ای همچنان پایبند باشد. اما این را نمی فهمم که کسانی مدعی شوند چون می خواهند کار عامه پسند کنند نمی توانند موازین روزنامه نگاری و رسانه پردازی را رعایت کنند و این موازین ظاهرا نخبه پسند است. چنین نیست. بدون اینکه وارد بحث نظری شوم کافی است به شبکه من و تو اشاره کنم. شبکه ای که برنامه هایش عامه پسند است اما تلاش می کند اصول حرفه ای را همه جا رعایت کند. عامه پسندی بی پروا چیزی است که باید آن را توده گرایی و پوپولیسم نامید.\nهمینطور است مساله سکس. توجه به سکس مثل هر پدیده دیگر اجتماعی و انسانی بخشی از کار رسانه است. بخشی از فرهنگ روزمره است. من هیچ مانعی برای بحث از آن به صورت رسانه ای ندارم و نمی بینم. اما وقتی رسانه های مختلف آنلاین و غیرآنلاین را می بینم که مساله خبرهای سکس را خارج از شیوه متعارف و رسانه ای مطرح می کنند نگران می شوم. دوستی که در دنیای عرب زبان کار می کند می گفت اینجا هم برخی رسانه ها گرایش های خاصی به این نوع خبرها پیدا کرده اند و از النهار مثال می آورد و نیز از راشا تودی نسخه عربی. آیا مساله فقط جذب مخاطب است؟ جلب کلیک است؟ من نگران ام که این گرایش به پوپولیسم ناشی از انحراف و خطای فاحش سردبیری و رها دیدن خود از قانون (به معنایی که اینجا توضیح داده ام) یا دستور کار خاصی از طرف منابع مالی این رسانه ها باشد.\nاگر مطبوعات بعد از کودتای 28 مرداد را مطالعه کنید می بینید یکباره بازار رسانه ای و مثلا بسیاری از مجلات به سوی سکس گرایش پیدا کرده اند یا گرایش داده شده اند. چیزی که فروغ فرخزاد در شعرش آن را بخوبی یاد کرده است. و چهره وقیح فواحش با هاله مقدس نورانی! تا سالها این گرایش ادامه داشته است طوری که وقتی امروز برخی از آن مجلات را ورق می زنیم عرق شرم بر پیشانی مان می نشیند از دریدگی آنها و البته از زن ستیزی بی پروای آنها. اما دستورکاری که دنبال می شده برایش زن ستیزی اصولا مطرح نبوده است. نگرش ابزاری صرف بر آن حاکم بوده و پیشبرد یک دستور کار سیاسی معین.\nممکن است ما نتوانیم انحراف مسیر این رسانه ها را تصحیح کنیم یا دستور کار آنها را تغییر بدهیم. اما این هم دور از شان ما ست که در نقش گول خواران بزرگوار رفتار کنیم و بگذاریم آنها هر جا خواستند ما را با خود ببرند و هر بار سوال کردیم بگویند مردم می خواهند! جوانان می خواهند! نباید عقل مان را دست آدمهایی بدهیم که معلوم نیست عقل شان چرا از زیر ناف شان بالاتر نمی آید. کمترین چیزی که باید به آن ملتزم باشیم این است که در عصر رسانه های نوین با چشم باز ببینیم که دور و بر مان چه می گذرد و هوشیاری پیشه کنیم. بر سرنوشت خودمان حاکم باشیم آن را به دست این و آن رها نکنیم. مراقب رسانه ها باشیم. کار دیدبانی را فردی و گروهی دنبال کنیم. هم بر رسانه های بزرگ و سیاست هایشان و هم بر رسانه هایی که شهروندی بودن را مایه گزارشهای سست و بی پایه خود کرده اند و اینطوررفتار و تبلیغ می کنند که گویی شهروندان گرسنه سکس اند و آنها رستوران های رایگان.\nیک مراقبت اساسی در این زمینه شناخت عناصر نفرت پراکنی است که متاسفانه بسادگی در میان مردم ما که سواد رسانه ای چندانی نداشته باشند نفوذ می کند و سخت موجب نگرانی است. یکی از راههای شناخته شده در نفرت پراکنی استفاده از خبرها و گفتارهای سکسی است. این موضوع نیازمند بحث جدی و همه جانبه است اما برای این یادداشت کوتاه فقط خواننده را توجه می دهم به مشابهتی بین روش مداحان آخرالزمانی و این رسانه های مثلا شهروندی. برخی از این مداحان در جلسات خصوصی زشت ترین تعابیر سکسی را در باره مخالفان سیاسی و عقیدتی خود به کار می برند تا نفرت پراکنی را در ساندویچ سکس پیچیده باشند. نمونه شاخص بیرونی اش عمرسوزان است که ترکیبی از خشونت و سکس و نفرت پراکنی است. دهها شاهد از گفتارهای آنها نیز می توان استخراج کرد که حاوی اشاره های جنسی و سکسی است برای تخریب مخالفان. از نظر من رسانه های توده گرا یا پوپولیست هم دقیقا از همین روش استفاده می کنند. برای آنها مساله اصلی جلب کلیک نیست. نفرتی است که خواسته یا ناخواسته می پراکنند.\nتوده گرایی صورتی خشونت آمیز از دموکراسی است. اگر پایه دموکراسی توجه به مردم و خلق باشد این توجه تنها در چارچوب عقلانیت و حاکمیت قانون معنا دارد. رسانه های توده گرا روایتی بی قانون و ضدعقل از گرایش به توده نشان می دهند. بنابرین ابزار مناسبی برای تحریف پیام و رواج خشونت و پیشبرد دستور کارهای چه بسا پنهان سیاسی اند.\nروشنگری: برخی دوستان خوب من در این رسانه ها کار می کنند. برخی گزارشها و مطالب خوب هم در آنها منتشر می شود. تحلیل من متوجه سمت و سوی شاخص آنها ست. کاش کار خوب دوستان شاخص این رسانه ها باشد و بشود. اما وضع عمومی فعلی آنها نگران کننده است. ناچار نقد باید کرد تا اگر عمدی در کار نیست کار خود را بازنگری کنند.\nمساله لحن در انتقاد\nدوست عزیز من مهدی خلجی که با هم بحث ها و همفکری های بسیار داشته ایم و البته مجادلات بسیار که در همین سیبستان هم ثبت است حسب حالی در فیسبوک اش نوشته که از یک بابت اهمیت اساسی دارد و آن شیوه ورود ما به یک بحث است و چون همه ما به نحوی درگیر بحث هستیم و کامنت نویسی به عادت روزمره بسیاری از ما تبدیل شده خوب است نگاهی انتقادی به این حسب حال بیندازیم:\nدر نقد اجتماعی «لحن» به اندازه‌ی «محتوا» اهمیت دارد. جامعه یا گروهی از جامعه که مخاطب این نوع نقد است، چه بسا بیش از آن‌چه بر اساس عقل و استدلال عمل کند، جهان پیرامون و سخن‌ها را با عاطفه و حس خود درمی‌یابد و به آن‌ها واکنش نشان می‌دهد. اگر غایت نقد اجتماعی، اصلاح وضع جامعه است، پرخاش‌گری و دورباش‌گویی و ازبالا به دیگری نگریستن نقض غرض است.\nناقد اجتماعی، مانند ناقد فلسفی یا منتقد ادبی نمی‌تواند به طور کامل از موضوع نقد فاصله بگیرد. ناقد خود نیز بخشی از جامعه و محصول آن است؛ از زبانی که بدان سخن می‌گوید تا سنتی که میراث‌بر آن است، همه وام‌های او به جامعه است. ناقد اجتماعی نمی‌تواند بر بام جامعه بنشیند و به آسانی به آن‌چه در دالان و ایوان می‌گذرد خرده بگیرد. از این رو، در عین صراحت در استدلال، دست‌کم او باید از کاربرد زبان زمخت و زخمی‌کننده بپرهیزد و نقد اجتماعی را نوعی نقد درونی بینگارد، نه فرصتی برای جدا نشان دادن خود از دیگران.\nآنچه مهدی نوشته است در نظر اول خیلی درست است. چون واضح و مبرهن به نظر می رسد که افراد اگر لحن بهتری داشته باشند نکته مورد نظر خود را بهتر می توانند منتقل کنند. من در اینجا روی سخن ام فقط با اصلاحگران اجتماعی نیست. سخن مهدی را عام می گیرم. چرا که فکر می کنم اصلاح امری همگانی است و منحصر به کسان خاصی نیست. و اگر اصل و اصولی دارد همه را شامل می شود و نه فقط اصلاحگران را.\nدر آنچه این سخن می گوید چند نکته اساسی مبهم است: اول اینکه این حکم لحن برای آغازکننده بحث است یا برای همه مشارکت کنندگان در یک بحث؟ دیگر آنکه اگر در عمل کسی لحن مناسب را رعایت نکرد چه باید کرد؟ چون درست است که ما در یک وضع ایده آل که همه لحن ها صورت کمالی داشته باشند زندگی نمی کنیم. در این وضع آشفته که خاصه برای ما ایرانیان گریبانگیر شده و ارزشهای اخلاقی و حرفه ای و مدنی کمرنگ است و مردم با هر لحنی می توانند با شما حرف بزنند یا کامنت بنویسند وقتی با لحن نامناسب برخورد می کنیم چه کنیم؟ سوم اینکه اصلا لحن چیست؟ و چهارم اینکه مناسب بودن لحن را چطور تعریف می کنیم؟\nمهدی نکات دیگری هم در میان آورده است. مثلا پرخاشگری منتقد، دورباش گویی او، از بالا به پایین نگاه کردن و بربام ننشستن که مضمون های روشنی ندارند و جای چند و چون کردن در آنها بسیار است. چنانکه وقتی می گوید نقد جای جدا نشان دادن خویش نیست محل تامل است. چرا که هر نقدی می گوید منتقد چیزی را دیده که دیگران ندیده اند یا اگر دیده اند به آن اهمیت نداده اند. هر نقدی متمایز کننده است.\nبحث لحن بحث وسیعی است. من می کوشم از باب مشارکت در بحث و همفکری با مهدی و در عین حال چالش با پیش نهاده او نکاتی را برجسته کنم:\nوقتی می گوییم فلان اخلاق و رفتار خوب است یا شایسته است که چنین و چنان باشد حکم عام داده ایم. احکام اخلاقی خصلت عمومی دارند. پس اگر لحن مناسب ارج و اهمیتی دارد نمی تواند تنها به افراد و اقشار معینی محدود شود. اصلاحگری هم چنین است. ما فرض مان باید این باشد که همه افرادی که وارد یک بحث و مجادله نظری می شوند قصد اصلاح دارند. پس لحن شایسته برای همه بایسته است. اگر فردی با لحن مناسب حرف اش را مطرح نکند دیگر افراد همچنان ناگزیرند به لحن شایسته با او برخورد کنند. این مسئولیت همگانی است. مسئولیت فرد خاصی نیست. بنابرین اگر بگوییم اصلاحگران چنین کنند در اصل باید بگوییم اصلاحگری هم امری همگانی است و به فرد خاص محدود نمی شود. هیچ کس نمی تواند ادعای اصلاحگری کند مگر اینکه جمع با او همدل باشد. وقتی ناهمدل باشد هیچ لحنی مناسب نیست! آزمون این موضوع ساده است: شما بروید به میان داعشی ها و با بهترین لحن آنها را دعوت کنید از افراطگرایی دست بشویند. نتیجه پیشاپیش معلوم است.\nاین نکته ما را منتقل می کند به مساله بعدی. لحن مثل زبان و مثل رفتار یک امر جمعی و اجتماعی است. درست است که در یک وضعیت آرمانی همه باید لحن خوب داشته باشند - و من آرمانی بودن را می پسندم و ضروری می دانم - اما در عمل کانتکست و ظرف و موقعیت است که لحن را تعیین می کند. فرض کنید شما به مهمانی می روید و در میانه مهمانی دوست شما از سر و صدای همسایه بغلی ناراحت می شود و به در خانه او می رود و با او پرخاش می کند. طبعا دوست شما لحن مناسبی که شما انتظارش را دارید رعایت نکرده است. اما اگر سابقه داستان را بپرسید به شما خواهد گفت که این همسایه هر وقت مهمانی به خانه او می آید بنای بی آدابی می گذارد و این نخستین بار نیست که به او معترض شده است. در این کانتکست جدید شما احتمالا به دوست خودتان بیشتر حق خواهید داد هر چند که او لحن مناسب را رعایت نکرده است.\nپس می شود گفت اگر نقدی برای بار اول دارد مطرح می شود قطعا باید با لحن مناسب و بهداشتی و مدنی و صلح طلبانه و فروتنانه باشد. اما اگر نقد مکرر شد و گوش شنوایی نبود لحن هم طبعا عوض خواهد شد. آیا می توان این را از صحبت مهدی نتیجه گرفت؟\nهر نتیجه ای بگیریم روشن است که لحن مناسب تعریف اش واحد نیست. چرا که موقعیت و سابقه موضوع و رابطه آدمها با هم تعیین کننده است. شما به استادتان با فاصله خطاب می کنید ولی دوست استاد شما او را به اسم کوچک صدا می کند. رفتار آن دوست و لحن خودمانی او هرگز نمی تواند لحن مناسبی برای شما باشد.\nاز اینجا می توان وارد این بحث شد که پس این لحن چیست تا ما بتوانیم شایسته و ناشایسته اش را بازشناسی کنیم؟ استاد من دکتر هوشنگ جوانمرد - که هر کجا هست خدایا بسلامت دارش - رساله دکترایش را در لحن نوشته بود. من نمی خواهم به اندازه رساله او در اینجا در باره لحن حرف بزنم ولی به همان اندازه در باره لحن و بیش از آن حرف هست. اگر فعلا به هسته حرف مهدی توجه کنیم اینطور می شود صورت بندی اش کرد: لحن رعایت انتظاری است که مخاطب از گوینده دارد برای تنظیم سطح شدت نقد. این تعریف خوبی نیست ولی فعلا مثل یک تعریف کاربردی برای ما کفایت می کند. اما درست در همین جا مشکلات مهمی رخ می نماید: مخاطب کیست؟ انتظارها کدام است؟ رعایت تا چه حد شایسته است؟ برای روشن تر کردن موضوع می گوییم: مخاطب یادداشت مهدی کیست؟ طبعا او فکر می کند مخاطب کسی است که انتظار دارد از او سخنی در این زمینه بشنود. اما اگر این مخاطب انتظار این سخن را از او نداشته باشد چه؟ اگر فکر کند که او رعایت همه جوانب حکم اش را نکرده چه؟ اگر فکر کند این سخن چه بسا مخاطب خاص دارد و مثلا طعنی بر دکتر سروش است چه (چنانکه در کامنت ها کسی چنین فکر کرده است)؟ و بعد اگر فکر کند چرا دکتر سروش باید به مهدی گوش کند که مهدی چنین یادداشتی نوشته است چه؟ و البته سوالات دیگر. لحن مهدی ممکن است به گوش آنها که سابقه و مخاطب او را نمی شناسند گوارا و منطقی باشد اما از دید دکتر سروش بی انصافی جلوه کند و طرف گیری در دعوایی که او با مخالفان خود دارد.\nبنابرین نه موقعیت روشن است و نه مخاطب و نه انتظارها. و اینطور باشد رعایت ها هم روشن نیست. از سوی دیگر ماجرا: تا وقتی موقعیتی روشن نباشد و مخاطبان تعریف نشده باشند و انتظارها بحث نشده باشد تنظیم لحن اگر غیرممکن نباشد بسیار دشوار است. پس گفتن اینکه لحن باید مناسب باشد چیزی بیشتر از این نمی گوید که خوب است وقتی به مهمانی می روید لباس مناسب بپوشید. اما دوباره می توان سوال کرد: لباس مناسب چیست؟ و در انتخاب لحن کلمات مناسب چیست؟ من می توانم بفهمم که حداقل لازمی وجود دارد و آن پیراستن کلمات و زبان از کلمات زننده و توهین آمیز است. اما همین کفایت می کند؟ آیا قول لین و آرام کافی بود تا کسی سنگ بر دهان پیامیر نزند؟ یا ماجرا چیز دیگری است؟\nنکات دیگری که مهدی برشمارده نیز به همین اندازه قابل بحث است. چطور می شود از لحن کسی دریافت که بر بامی نشسته و در برج عاجی است؟ اینها جزو مباحث کهنه شده در این حوزه است. یکی ممکن است فکر کند هایدگر در برج عاج نشسته بود و با تبختر حرف می زد دیگری فکر کند که اندیشمندی اصیل بود که رازهایی مگو را عریان می کرد. لحن چیزی نیست که مثل یک امر بیرونی قابل نشان دادن باشد. یک صورت هم ندارد. یک لحن برای مخاطبی گوارا ست و برای مخاطبی دیگر ناگوار. چرا اینطور است؟ به دلیل دوری و نزدیکی او از موضوع و از گوینده و نسبت اش با گوینده و موضوع و میزان ورودش در مساله و سابقه اش در تمرین بحث و سن و سال و تجربه و دهها نکته دیگر است. حتی حال امروز مخاطب مهم است. چیزی را امروز می شنوید و می خوانید و عق تان می نشیند و دو روز دیگر یا دو سال دیگر یا در حال دیگری آن را می فهمید و قدر می شناسید. زیرا افق تجربه شما با افق متن و گفتار یکی شده است.\nنهایتا عرفی وجود دارد که بر اساس آن می توان نسبتا بحث لحن را قبول کرد. اما عرف هم مدام در تغییر است. رابطه دو نفر که زن و شوهرند هم در طول سالها عوض می شود. دو نفر که هم را می شناسند یا اصلا هم را نمی شناسند دو گونه تعبیر از لحن واحد خواهند داشت. سن و سال آدم تغییر می کند. ترکیب مخاطبان هم عوض می شود. میزان پذیرش هم تغییر می کند. دکتر سروش هم که باشی یک زمانی مخاطب وسیع داری و یک زمان نداری. استاد باشی هم در یک کلاس راحت تر حرف می زنی اما در همان دانشگاه به کلاس دیگر می روی فضای اش دیگر است و زبان شما بسته تر است و رعایتهای بیشتری باید بکنید. اینها را می شود به نحوی شهود کرد اما نمی توان بر اساس آن حکم کرد. دست کم نمی توان در یک حسب حال تکلیف دهها مساله در هم تنیده را روشن کرد. و البته اگر نتوان روشنی بخشید بهترین کار خاموشی است.


ویزای آفریقا… – گشت غزال | اخذ ویزای اروپایی\nآفریقای جنوبی، کشوری زیبا همراه با مناظر طبیعی و متنوعی است که یکی از پر هیجان ترین سفرها برای گردشگران و علاقه‌مندان به طبیعت محسوب می‌شود. زبان رسمی مردم و ساکنین این کشور تماشایی، آفریکانس و انگلیسی است. اگر اهل ماجراجویی هستید و می‌خواهید به تماشای جاذبه های آفریقای جنوبی بروید، باید اقدام به اخذ ویزای توریستی آفریقای جنوبی کنید. این نوع از ویزا، از زمان صدور به مدت 2 ماه اعتبار دارد و با تمام شدن زمان ویزا، مسافر باید کشور را ترک کند. از دیگر انواع ویزای این کشور که برای فرد متقاضی در نظر گرفته شده است، می‌توان به ویزای کار آفریقای جنوبی، ویزای تحصیلی، ویزای تجاری و ویزای ملاقات با خانواده اشاره کرد که هر یک شامل زیرمجموعه‌هایی می‌شوند. اگر به قصد ادامه تحصیل به این کشور سفر کنید، باید ویزای تحصیلی آفریقای جنوبی را دریافت نمائید، بدین صورت که قبل از اینکه نسبت به اخذ این نوع از ویزا اقدام کنید، می‌بایست تاییدیه و دعوتنامه دانشگاهی که می‌خواهید در آن ادامه تحصیل دهید را داشته باشید. حضور شخص متقاضی به هنگام تحویل مدارک درسفارت الزامی است. مدت بررسی و جوابگویی به تقاضای رواديد حدود يک هفته (پنج روز كاری) پس از ارائه مدارک به طور كامل است. تمامی مدارک ارائه شده متقاضيان در سفارت بايگانی شده و هيچ يک به هيچ وجه بازگردانده نخواهند شد. تقاضانامه، پشت عكس و هرگونه دست نوشته‌ای فقط و فقط با خودكار مشكی يا تايپ شده پذيرفته می‌شود. همچنین از منگنه کردن مدارک بپرهیزید. هزينه لازم برای تقاضای ویزای مبلغ ۱,۵۰۰,۰۰۰ ريال است كه هنگام تحويل مدارک بايد به صورت نقدی (ايران چک) پرداخت شود. توجه داشته باشيد كه اين مبلغ تحت هيچ شرايطی عودت داده نخواهد شد و مطلقاً غيرقابل استرداد است. تمامی مدارک ترجمه و تاييد شده (كپی برابر اصل) و همچنين تمامی تاييديه‌ها و گزارش‌های پزشكی از تاريخ صدور فقط به مدت ۶ ماه معتبر هستند..\nمدارک مورد نیاز ویزای آفریقای جنوبی:\nاطلاعات و شرایط ویزای آفریقای جنوبی:\nمدت زمان حدودی تعیین وقت سفارت ویزای آفریقای جنوبی:7 تا 12 روز\nهزینه دریافتی سفارت برای ویزای آفریقای جنوبی 57: يورو\nمدت زمان حدودی اعلام نتیجه ویزای آفریقای جنوبی 7: تا 12 روز\nکشورهایی که می توان با ویزای آفریقای جنوبی به آنهاسفر کرد: آفریقای جنوبی\nشهرهای محل صدور ویزا و انگشت نگاری برای ویزای آفریقای جنوبی: تهران\nویزای توریستی آفریقای جنوبی:\nآفریقای جنوبی کشوری سرسبز همراه با پوشش گیاهی و حیات‌وحش بی‌نظیری است که مقصدی عالی برای گردشگران به شمار می‌آید. اگر قصد گردش و تفریح در این کشور را دارید باید به اخذ ویزای توریستی آفریقای جنوبی اقدام نمائید. خوب است بدانید که خیلی از کشورهای دنیا برای گرفتن این نوع از ویزا لازم است که وقت مصاحبه داشته باشند. کشور آفریقای جنوبی برای مسافران ایرانی ویزای توریستی 14 روزه و یا یک ماهه را صادر می‌کند. البته این نکته را نباید فراموش کرد که ویزای توریستی آفریقای جنوبی یکبار اجازه ورود دارد و پس از خروج، مجدداً اجازه ورود ندارد و می‌بایست دوباره درخواست اخذ ویزا کند.\nشرایط خاص ویزا با توجه به سن افراد در ویزای آفریقای جنوبی:\nترجمه شناسنامه برای افراد کمتراز 18 سال در دو نسخه الزامی است که یک نسخه به سفارت ارائه می شود و یک نسخه همراه مسافر در سفر باید باشد.\nافراد کمتراز 18 سال در صورتی که با یکی از والدین خود به سفر آفریقای جنوبی بروند باید رضایت نامه رسمی ترجمه شده از والدین دیگر که همراه کودک نیست داشته باشندو به سفارت ارائه کنند\n*لغو ویزای توریستی آفریقای جنوبی برای ایرانیانبه زودی عملیاتی می شود\n#اخذ ویزای آفریقا#مدارک ویزای آفریقا#ویزای آفریقا


حس بويايي انسان بسيار قوي تر از آن چه تصور مي شد، است - خانواده - سلامت نیوز\nحس بويايي انسان بسيار قوي تر از آن چه تصور مي شد، است\n۱۳۸۵/۰۹/۲۹ - ۰۰:۰۰ - کد خبر: 67\nبه نقل از پايگاه خبري شينهوآ: پژوهشگران دانشگاه كاليفرنيا و بركلي، 46 دانشجوي سالم 18 تا 26 ساله را مورد بررسي قرار دادند. شركت كنندگان در اين تحقيق ماسك و لباس مخصوص پوشيدند تا براي رديابي بو از حس هاي ديگر خود استفاده نكنند.بنابر اين گزارش، افراد شركت كننده توانستند رد بو را بگيرند. اين گزارش حاكي است؛ دانشمندان اميدوارند با كشف چگونگي عملكرد حس بويايي در رديابي بوها زمينه را براي ساخت بيني هاي الكترونيكي كه مي توانند خطراتي مانند مين هاي زميني را رديابي كنند، فراهم سازند.\nعفونت هاي دروني و بوي بد دهان\ntwitter facebook zigur google plus 7.73484s, 19q


مقاله درمورد دانلود معاونت در جرم - مدرسه خلاقیت چشمه\nکه مفاد بند 1 فقره 1 ماده 4 به عنوان اصلی‌ترین رفتار مجرمانه مشخص شده و عبارت است از “پنهان نمودن یا تغییر منشأ وجوه و دارایی‌های مجرمانه”.\nعبارت مذکور با توجه به مفهوم و تعریف کلی جرم پول‌شویی ارائه شده و عبارتی فراگیر است و شامل تمامی رفتارهایی می‌شود که موجب پنهان یا تغییر منشأ عواید حاصل از جرم شده و باعث مشروع جلوه دادن آنها می‌گردد. در اینجا نیز مقنن با استفاده از “یا”، پنهان نمودن و تغییر منشأ دادن را به نحو مترادف استفاده کرده تا عنوان مجرمانه “پنهان نمودن” اموال نامشروع (که می‌تواند اموال مسروقه باشد) از بحث پول‌شویی خارج گردد.\nدر بند 2، 3 و 4 فقره 1 ماده 4 قانون جدید، شروع به جرم پول‌شویی، شرکت و معاونت نیز به عنوان رکن مادی و رفتار مجرمانه پول‌شویی جرم‌انگاری شده و مرتکبین شروع به جرم، شرکت و معاونت در جرم پول‌شویی، در حکم مباشر جرم پول‌شویی قلمداد شده و مجازات می‌گردند.\nماده 4 قانون جلوگیری از پول‌شویی افغانستان:\n1- شخص در حالات آتی با داشتن علم، اطلاع یا شک در مورد اینکه وجوه و دارایی‌ها، عواید ناشی از جرم بوده، مرتکب جرم پول‌شویی شناخته می‌شود:\n– پنهان نمودن دارایی یا تغییر منشأ نامشروع وجوه و دارایی‌ها…\n– اقدام به منظور پنهان نمودن یا تغییر شکل دادن ماهیت واقعی، منبع، موقعیت یا انتقال حق مالکیت وجوه و دارایی‌ها یا سایر حقوق\n– اقدام به تحصیل، تصرف یا استفاده از وجوه و دارایی‌ها\n– اشتراک، داشتن ارتباط یا همدستی در ارتکاب جرم و اقدام به آن و تشویق، تسهیل یا مشورت دهی در ارتکاب هر یک از جرایم مندرج این فقره.\nدر صورت تحقق جرم پول‌شویی، پول‌شویان با استفاده از شرکت‌های مختلف این عواید را با وجوه مشروع مخلوط می‌کنند و این مسئله به آنها کمک می‌کند تا خدمات و تولیدات خود را با قیمت پایین‌تر از سطح بازار عرضه کنند لذا توان مالی این شرکت‌های مجرمانه از شرکت‌های قانونی بیشتر شده و توان خرید سهام شرکت‌های دولتی را دارا می‌شوند و در تغییر جهت سرمایه‌گذاری و اتلاف سرمایه‌های ملی تأثیر بسیاری می‌گذارند.\nبند سوم: شرکت، معاونت و شروع به جرم پول‌شویی\nشرکت در جرم عبارت است از همکاری دست کم دو یا چند نفر در اجرای جرم خاص، به طوری که فعل هر یک سبب وقوع آن شود و مطابق ماده 125 قانون مجازات اسلامی که بیان می‌دارد “هرکس با شخص یا اشخاص دیگر در عملیات اجرایی جرمی مشارکت کند و جرم، مستند به رفتار همه آنها باشد خواه رفتار هر یک به تنهایی برای وقوع جرم کافی باشد خواه نباشد و خواه اثر کار آنان مساوی باشد خواه متفاوت، شریک در جرم محسوب و مجازات او مجازات فاعل مستقل آن جرم است”، پس با این حساب مجازات شریک جرم پول‌شویی مطابق ماده 9 قانون مبارزه با پول‌شویی ایرن، علاوه بر استرداد درآمد و عواید حاصل از جرم، به جزای نقدی به میزان یک چهارم عواید حاصل از جرم محکوم می‌شود.\nاما آیا هر شریک به میزان یک چهارم عواید حاصل از ارتکاب جرم محکوم می‌شود و یا مجموعا شرکا به یک چهارم عواید حاصله بعنوان جزای نقدی محکوم می‌شوند؟ با توجه به ماده 125 قانون مجازات اسلامی ایران، بهتر است بگوییم مجازات شریک، مجازات فاعل مستقل آن جرم است پس هر یک از شرکا به نحو انفرادی به یک چهارم عواید حاصل از جرم به عنوان جزای نقدی محکوم می‌شوند.\nقانون جلوگیری از پول‌شویی افغانستان در بند 4 فقره 1 ماده 4، مشارکت، داشتن ارتباط یا همدستی در ارتکاب جرم را ارتکاب جرم پول‌شویی تلقی کرده و لذا مجازات مرتکب پول‌شویی را برای شرکا در نظر گرفته است. مطابق ماده 52 قانون مذکور، مرتکب جرم پول‌شویی حسب احوال به جزای حبس 2 تا 10 سال و جزای نقدی که از پنجاه هزار افغانی کمتر و از پنج ملیون افغانی بیشتر نباشد محکوم می‌گردد.\nمعاونت یعنی بدون آنکه کسی شخصا به ارتکاب جرم منتسب به مباشر اقدام کرده باشد ولی با رفتار خود عامدا وقوع جرم را تسهیل نموده و یا مباشر را به ارتکاب جرم برانگیخته باشد. به تعبیر دیگر معاون جرم در عملیاتی که مباشر یا شرکا جرم انجام می‌دهند، دخالتی نداشته، بلکه فقط به مباشر یا شرکا جرم در ارتکاب آن کمک و مساعدت کرده و یا وقوع جرم را تسهیل می‌کند.\nعنصر مادی معاونت در جرم در حقوق ایران در ماده 126 قانون مجازات اسلامی بیان شده که عبارت است از ترغیب، تهدید، تطمیع، یا تحریک به ارتکاب جرم، تسهیل و یا ارائه وسایل و طرق ارتکاب جرم. در حقوق افغانستان عبارت “اتفاق در جرم”، “به جای معاونت در جرم” استفاده می‌شود و ماده 49 قانون جزای افغانستان اتفاق در جرم را تسهیل جرم و تجهیز نمودن مرتکب تعریف می‌کند.\nبا توجه به اینکه جرم پول‌شویی یک جرم سازمان یافته است، کسانی هستند که با طراحی، مدیریت، تسهیل، ارائه طریق و یا نقشه، وقوع جرم را موجب می‌شوند. به عبارت دیگر می‌توان گفت معاونت نقش مهمی در جرم پول‌شویی دارد و تمام شرکا و مباشرین تحت مدیریت افرادی، مرتکب جرم پول‌شویی می‌شوند. در قانون مبارزه با پول‌شویی ایرن معاونت و مجازات آن مشخص نشده است و از آنجا که معاون، در پول‌شویی نقشی اساسی دارد شایسته بود که قانونگذار ایران، معاونت در پول‌شویی و مجازات آن را در قانون مشخص می‌کرد؛ از این رو در مورد مجازات معاون باید به ماده 127 قانون مجازات اسلامی ایران مراجعه نمود.\nاما قانون جلوگیری از پول‌شویی افغانستان در رابطه با معاون جرم پول‌شویی احکامی را در ماده 4 این قانون در نظر گرفته است. فقره 4 ماده 4 اشعار می‌دارد شخصی که برای مرتکب جرم پول‌شویی تسهیلات، اسباب و وسایل فراهم نماید و یا مرتکب را تشویق و یا مشورت دهد، معاون محسوب می‌شود. همچنین بند 4 فقره 1 ماده 4 تشویق، تسهیل یا مشورت دهی در زمینه ارتکاب پول‌شویی را نیز جرم پول‌شویی می‌پندارد و لذا کسی که تشویق، تسهیل یا مشورت دهی نماید مرتکب جرم پول‌شویی شده است. بنابراین معاونت در جرم پول‌شویی، طبق قانون افغانستان، جرم پول‌شویی محسوب و معاون نیز به مجازات مباشر جرم پول‌شویی محکوم خواهد شد.\nمطابق ماده 127 قانون مجازات اسلامی ایران، معاون نیز باید علم و آگاهی از ماهیت جرم مورد نظر مباشر یا شرکا داشته باشد؛ به عبارت دیگر معاون باید عالما و عامدا به مباشر یا شرکا مساعدت و یا وقوع جرم را تسهیل کرده باشد. در قانون جلوگیری از پول‌شویی افغانستان نیز ماده 4 داشتن علم و اطلاع معاون از اینکه وجوه و دارایی‌ها، عواید ناشی از جرم بوده را برای تحقق عنصر معنوی معانت لازم می‌داند.\nشروع به جرم مرحله‌ای از اجرای عملیات مجرمانه است که در آن مانعی خارج از اراده مرتکب دخالت کرده، از وقوع جرم تام جلوگیری می‌کند. به عبارت دیگر شروع به جرم مرحله منقطع شده انجام یافتن عملیات اجرایی است که بر اثر دخالت عاملی خارج از اراده مرتکب، ایجاد شده است. در تعریف شروع به جرم اختلاف عقیده خاصی وجود ندارد و آنچه موجب اختلاف است تشخیص و تعیین مرز‌ها و مصادیق عملیات اجرایی در جرایم گوناگون است. برخی نیز گفته‌اند عبور از قصد مجرمانه و عملیات مقدماتی و ورود در مرحله اجرایی جرم را به نحوی که اعمال انجام شده متصل به جرم باشد، شروع به جرم می‌گویند.\nدر مورد شروع به جرم پول‌شویی با توجه به ماده 122 قانون مجازات اسلامی ایران امکان تحقق شروع به جرم وجود دارد یعنی اگر کسی شروع به انجام اعمالی که قانونگذار ذکر نموده کند ولی در حین ارتکاب دستگیر شود شروع به جرم محقق شده اما چنانچه اقدامات انجام شده، جرم باشد، شخص محکوم به مجازات همان جرم می‌شود به طور مثال جعل اسناد و هویت جعلی برای دریافت خدمات پایه از بانک‌ها و موسسات اعتباری و مالی؛ و با توجه به اصل قانونی بودن جرم و مجازات و عدم ذکر مجازات برای شروع به جرم پول‌شویی در قانون مبارزه با پول‌شویی ایران، باید گفت اگر شخصی صرفاً مرتکب شروع به جرم پول‌شویی شود درحالی که این شروع به جرم یک جرم مستقلی نباشد از این حیث قابل مجازات نیست.\nاما در حقوق افغانستان، قانون جلوگیری از پول‌شویی مصوب 1393، بند 2، 3 و 4 فقره 1 ماده 4، شروع به پول‌شویی را جرم‌انگاری کرده و آن را در حکم جرم پول‌شویی دانسته و مجازات مرتکب جرم پول‌شویی را برای شروع کننده جرم پول‌شویی در نظر گرفته است.\nفقره 1 ماده 4:\n– اشتراک، داشتن ارتباط یا همدستی در ارتکاب جرم و اقدام به آن و تشویق، تسهیل یا مشوره دهی در زمینه ارتکاب هر یک از جرایم مندرج در بند 1، 2 و 3 این فقره.\nجرم، مانند سایر پدیده‌های حقوقی امری اعتباری است که از آن جمله، اعتبار قانونگذار برای تحقق آن شرط است. بنابراین برای تحقق جرم، علاوه بر وقوع خارجی و عینی رفتار مجرمانه مورد نظر قانونگذار، لازم است رفتار ارتکابی همراه با علم و اراده مرتکب همراه باشد. از آنجا که اصولا قانونگذار برای جرایم عمدی مجازات تعیین می‌کند و به طور استثنایی در مورد اعمال غیرعمدی شهروندان، مبادرت به جرم‌انگاری می‌نماید، اثبات عمدی بودن جرم ارتکابی بر عهده شاکی یا مدعی العموم است. البته مراحل ذهنی قصد مجرمانه و به طور کلی رکن روانی، مقدم بر ارتکاب عینی رفتار مجرمانه صورت می‌گیرد و در واقع رفتار مرتکب تبلور خارجی ذهنیت اوست. لذا تحقق بعضی از مراحل رکن روانی، از نظر زمانی مقدم بر تحقق اجزای رکن مادی است؛ هرچند این عناصر باید مقارن با رفتار مادی هم وجود داشته باشند. اما هیچ گاه وجود سوء نیت پس از اجرای رفتار مجرمانه، برای تحقق جرم کافی نیست.هم زمانی سوء نیت و رفتار مجرمانه، نه تنها از اوضاع و احوال مقارن واقعه، مانند ورود به یک خانه بدون مجوز صاحب خانه، ثابت می‌شود؛ بلکه ممکن است اعمال بعدی، مانند اخفای مال مسروق یا خارج کردن آن از معرض تفتیش و بازرسی و یا خودداری از رد آن به صاحبش، همراه با ادعای مالکیت آن، دلالت بر آن داشته باشد. رکن روانی از مباحث بین جرم تام و شروع به جرم است، بنابراین در تحقق شروع به جرم نیز احراز عناصر رکن روانی جرم تام، لازم است.\nبا این وجود، برخی حقوق‌دانان به طور کلی در جرایم عمدی، علاوه بر وجود اراده آزاد در انجام رفتار مجرمانه و عمد بر ارتکاب آن، علم حکمی را نیز لازم دانسته‌اند و جرمی را که بدون علم به حکم قانون انجام می‌شود، غیرعمد محسوب می‌کنند. مهم آن است که مرتکب بداند چه کاری را انجام می‌دهد و نسبت به عمل ارتکابی و کیفیت آن آگاهی داشته باشد و انجام دادن فعل یا ترک آن ارادی باشد. گفتیم برای تحقق هر جرم، حصول رکن روانی لازم است، هرچند واقعیت خارجی جرم مشتمل بر حدوث رکن مادی است؛ اما بدون پیش‌بینی ممنوعیت آن در قانون، جرم کامل نیست. به عبارت دیگر عملی جرم است که


مرجع فروش آبنبات قوطی فلزی 150 گرمی candya.ir\nنکات مهم در خصوص خرید آبنباتصادر کننده آبنبات قوطی فلزی 150 گرمی\nمرجع فروش آبنبات قوطی فلزی 150 گرمی با قیمت عمده عرضه می کند تا مشتری با هر میزان بودجه ای بتواند خرید خود را انجام دهد. این نوع آبنبات ها در طعم و رنگ های مختلفی عرضه می شوند و کیفیت مطلوبی دارند. در سال های اخیر با گسترش فضای مجازی، فروش اینترنتی آبنبات های قوطی فلزی هم رونق گرفته و محصول با قیمت مناسبتری به دست مصرف کننده می رسد. شما می توانید از طریق سایت ما برای خرید اقدام کنید.\nنکات مهم در خصوص خرید آبنبات\nآبنبات از جمله شیرینی های محبوب به خصوص در میان کودکان است. امروزه انواع بسیار متنوعی از آبنبات ها با شکل و رنگ های مختلف در بازار به چشم می خورد. این موضوع گاه باعث سردرگمی در انتخاب و خرید این نوع محصولات می شود. اما توجه به برخی از نکات در زمان خرید بسیار ضروری است. در ادامه به برخی از این نکات اشاره می کنیم. اولین و مهمترین نکته این است که خرید را از مراکز معتبر انجام دهید. ترجیحا آبنبات های بسته بندی شده را خریداری کنید. چرا که بهداشتی تر هستند.\nدر زمان خرید حتما به تاریخ تولید و انقضای درج شده بر روی بسته دقت کنید. سعی کنید آبنبات هایی را انتخاب کنید که ترکیبات آنها مشخص و از رنگ های طبیعی در تولید آنها استفاده شده باشد. معمولا آبنبات هایی که از رنگ های مصنوعی در تولید آنها استفاده شده، ایجاد مسمومیت در بدن می کنند.\nاگر اضافه وزن دارید یا در حال کم کردن وزن هستید، سعی کنید انواع آبنبات های رژیمی که دارای قند طبیعی هستند، را استفاده نمایند. در این آبنبات ها از شیرین کننده های طبیعی استفاده می شود و کالری پایینتری دارند. همچنین سعی کنید آبنبات هایی را انتخاب کنید که در یک مکان مناسب و به دور از نور و گرما نگهداری شده اند.\nصادر کننده آبنبات قوطی فلزی 150 گرمی\nصادر کننده آبنبات قوطی فلزی 150 گرمی توانسته است با بازاریابی مناسب به خصوص در کشورهای همسایه، درآمد خوبی را نصیب خود و کشور نماید. آبنبات های تولید شده در ایران علاوه بر کیفیت و طعم فوق العاده، قیمت بسیار مناسبی هم دارند. همین موضوع نظر خریداران خارجی را به خود جلب کرده است. در حال حاضر انواع آبنبات های رنگی با تنوع بالا به کشورهای مختلف از جمله عراق، ترکیه، ترکمنستان، تاجیکستان و افغانستان صادر می شود.\nیکی از دلایلی که در سال های اخیر صادرات در این حوزه را با رشد خوبی روبه رو نموده، آگاهی و توجه صادر کننده ایرانی به قوانین صادراتی کشورهای دیگر می باشد. همچنین حضور فعال در نمایشگاه های بین المللی هم در معرفی هرچه بهتر محصولات ایرانی بسیار موثر بوده است.\nپخش آبنبات تافی توت فرنگی مغزدار\nخرید اینترنتی نبات مرغوب بسته بندی\nقیمت عمده چوب نبات دارچین\nمرکز توزیع انواع نبات زعفرانی\nارسال و فروش آبنبات شکرپنیر بجنورد\nخرید نبات زعفرانی چوبی فله


خانه/مهاجرت/کاری و تخصص/بهترین مشاغل مورد نیاز و پردرآمد آلمان 2022\nمعصومه دهقان ارسال به ایمیل اکتبر 21, 2021\n6 2,210 زمان تقریبی مطالعه 8 دقیقه\nآلمان جزو کشورهای پیشرفته و توسعه یافته در اروپا میباشد و همینطور دارای اقتصاد فعال و پیشرفته و با ثباتی در اتحادیه اروپا است. سوالاتی که برای افراد پیش می آید این است که بهترین مشاغل مورد نیاز آلمان کدامند؟ آیا این کشور جهت کار و زندگی مناسب است؟ اگر شما قصد مهاجرت به آلمان را دارید میتوانید از طریق ویزای کاری به این کشور مهاجرت کنید. یکی از مسائل مهم برای افراد این است که آیا میزان درآمد ماهیانه در این کشور مناسب است؟ در ادامه به بررسی بهترین مشاغل آلمان، شرایط اخذ ویزای کار، مزایای کار در این کشور، میزان درآمد ماهیانه شغل های مورد نیاز و … میپردازیم.\nشرایط و قوانین کار در آلمان\nجهت کار در این کشور ابتدا باید در سفارت آلمان درخواست ویزای کار دهید و با اخذ این ویزا به این کشور مهاجرت کنید. همانطور که میدانید این کشور در زمینه های شغلی فراوانی به نیروی کار فعال و با تجربه نیاز دارد. این کشور از مزیت های فراوانی مانند امنیت، کیفیت زندگی بالا، شرایط کار مناسب و … برخوردار است.\nمهاجرت کاری در این کشور به دو صورت جاب آفر و جاب سیکر انجام پذیر است. در روش جاب آفر باید از سوی کارفرمایان برای شما دعوتنامه کاری ارسال گردد تا موفق به اخذ ویزای کار شوید. در روش جاب سیکر میتوانید به مدت 6 ماه در این کشور اقامت داشته باشید تا به جستجوی کار متناسب با شرایط خود باشید و در صورت یافتن کار میتوانید ویزای کار را اخذ کنید.\nشرایط مهم در اخذ ویزای کار عبارتند از:\nمدرک زبان آیلتس با حداقل نمره 5.5 یا مدرک زبان آلمانی در سطح B2\nبیشتر بخوانید: ویزای کار آلمان، شرایط و قوانین اخذ ویزا\nروش کاریابی در آلمان\nیافتن کار در این کشور از طریق دو روش جاب آفر و جاب سیکر صورت میگیرد. از طریق جاب آفر باید ابتدا کار متناسب با شرایط خود را بیابید و از سوی کارفرمایان دعوتنامه ای دریافت کنید. افرادی که با اخذ ویزای جاب سیکر قصد مهاجرت دارند میتوانند وارد این کشور شوند و به مدت 6 ماه زمان دارند از طریق موسسات کاریابی به دنبال کار متناسب با شرایط خود باشند و در صورت برخورداری از تمامی شرایط میتوانید مشغول به کار شوید.\nموسسات کاریابی عبارتند از:\nجالب است بدانید این کشور نسبت به برخی از کشورها بالاترین میزان درآمد را دارد و از سوی دیگر به نیروی کار فعال و باتبحر نیازمند است و همین موضوع یکی از دلایل مهم برای متقاضیان میباشد.بازار کار این کشور بسیار فعال و با ثبات میباشد. شما جهت کار در این کشور باید از مهارت و تبحر زیادی در زمینه شغلی موردنظرتان برخوردار باشید.\nاسامی بهترین و پردرآمدترین مشاغل\nمیزان درآمد سالانه(یورو)\nمدیر فناوری اطلاعات 124,000\nمدیر آزمایشگاه 123,000\nمدیر اجرایی 170,000 تا 807,000\nسرمایه گذاران بانکی 150,000 تا 300,000\nمدیر فروش 88,000 تا 134,000\nمهندس فناوری اطلاعات(مهندس IT) 66,000 تا 81,000\nمهندسان 64,000 تا 168,000\nروانشناس 30,000 تا 370,000\nپزشک 85,000 تا 150,000\nوکیل 40,000 تا 700,000\nدندانپزشک 39,000 تا 72,000\nخلبان 31,000 تا 108,000\nمتخصص ارتودنسی 42,000 تا 146,400\nمدیر مالی 43,800 تا 162,000\nقاضی 65,000 تا 226,800\nجدول مشاغل آلمان و میزان درآمد سالانه\nمدیر اجرایی یا همان مدیر عامل و سرپرستان یکی از بهترین مشاغل مورد نیاز در این کشور می باشد. میزان درآمد این شغل با توجه به تعداد کارمندان و فعالیت شرکت متفاوت میباشد اما بهتر است بدانید بالاترین میزان درآمد را نسبت به سایر بهترین مشاغل آلمان دارد. جهت استخدام شدن به عنوان مدیر اجرایی باید در این شغل علاوه مدرک تحصیلی فوق لیسانس به بالا، در زمینه مدیریت سابقه کار داشته باشید.\nوظایف مدیر عامل:\nنظارت و بررسی فعالیت اقتصادی\nنظارت بر امور مالی شرکت\nاجرای قوانین و تعهدات و …\nمیزان درآمد سالانه مدیران با کارمندان کمتر از 30 نفر: 170,000 یورو\nمیزان درآمد سالانه مدیران با کارمندان بیشتر از 500 نفر: بین 380,000 تا 807,000 یورو\nسرمایه گذاران بانکی\nسرمایه گذاران بانکی بیشتر در بانک ها، موسسات مالی، شرکت ها مشغول به کار هستند. سرمایه گذاری بانکی جزو یکی از پردرآمدترین مشاغل آلمان است. وظیفه سرمایه گذاران فراهم کردن و نگهداری سرمایه برای دولت، بانک ها و موسسات میباشد. جهت استخدام شدن به عنوان سرمایه گذاران بانکی باید مدرک MBA را اخذ کرده باشید. علاوه بر این مدرک باید از مدرک تحصیلی لیسانس یا فوق لیسانس رشته اقتصاد، ریاضیات برخوردار باشید.\nمیزان درآمد سالانه سرمایه گذاران: بین 150,000 تا 300,000 یورو\nاین افراد در زمینه بازاریابی و فروش درآمد بالایی کسب می کنند. جهت استخدام به عنوان مدیر فروش در این کشور باید مدرک تحصیلی لیسانس مدیریت، اقتصاد و تجارت، حسابداری، مدیریت مالی را کسب کرده باشید. همچنین باید در زمینه فروش و بازاریابی سابقه کاری و مهارت و تبحر داشته باشید.\nبا توجه به اینکه مدیر فروش یکی از مشاغل مورد نیاز آلمان بوده و در صورتیکه شما تجربه و دانش کافی در این حوزه را دارید میتوانید از طریق سایت های کاریابی اقدام به ارسال رزومه خود نمائید.\nوظایف مدیران فروش عبارتند از:\nنظارت و توسعه کسب و کار\nتجزیه تحلیل فروش\nبرنامه ریزی برای فروش محصولات\nنظارت بر کارمندان فروش و …\nمیزان درآمد سالانه مدیران فروش: بین 88,000 تا 134,000 یورو\nجهت استخدام شدن به عنوان مدیر آزمایشگاه باید حداقل مدرک لیسانس شیمی یا زیر گروه پزشکی را اخذ کرده باشید. مدیر آزمایشگاه یکی دیگر از مشاغل مورد نیاز این کشور می باشد. مدیران آزمایشگاه وظایفی مانند نظارت بر فعالیت، امنیت، کارآمد عملیاتی، تحقیق در مورد آزمایش و … را بر عهده دارند. شما باید در این شغل سابقه کار داشته باشید.\nمیزان درآمد سالانه مدیران آزمایشگاه: 123,000 یورو\nمهندس IT یا همان مهندس فناوری اطلاعات جزو پردرآمدترین و بهترین مشاغل آلمان می باشد. جهت استخدام به عنوان مهندس آی تی در این کشور باید حداقل مدرک لیسانس رشته کامپیوتر و فناوری اطلاعات داشته باشید.\nوظایف مهندسان آی تی عبارتند از:\nمدیریت سخت افزار و نرم افزار\nمدیریت پروژه ها و …\nمیزان درآمد سالانه مهندس IT: بین 66,000 تا 81,000 یورو\nمیزان درآمد سالانه مدیر فناوری اطلاعات: 124,000 یورو\nجهت کار به عنوان یک مهندس در این کشور باید حداقل مدرک فوق لیسانس مرتبط با رشته مورد علاقه تان را اخذ کرده باشید. شما باید در حرفه خودتان از مهارت و تبحر فراوانی برخوردار باشید. مهندسی از جمله پردرآمدترین مشاغل آلمان می باشد. هر یک از مهندسان عمران، مکانیک، شیمی، معماری، برق و … وظایف مختص به خود را دارند. میزان حقوق دریافتی هر یک از مهندسان با توجه به نوع شغلشان متفاوت میباشد.\nمیزان درآمد سالانه مهندسان: بین 64,000 تا 168,000 یورو\nشغل روانشناس جزو یکی از شغل های مورد نیاز این کشور می باشد. مشاوران وظایفی در زمینه های مختلف آموزش، امنیت، برنامه ریزی، حل مشکلات، اشتغال و … را بر عهده دارند. جهت استخدام شدن به عنوان مشاور در این کشور باید حداقل مدرک لیسانس در این زمینه را اخذ کرده باشید. میزان حقوق دریافتی روانشناسان با توجه به مهارت و تجربه و فعالیت هایشان متفاوت میباشد.\nمیزان درآمد سالانه مشاوران: بین 30,000 تا 370,000 یورو\nجهت کار به عنوان دستیار پزشک باید مدرک رشته پزشکی را اخذ کرده باشید و همینطور باید مدرک زبان آلمانی سطح B1 را کسب کرده باشید. دستیار پزشک جزو بهترین و پردرآمدترین مشاغل آلمان محسوب می شود. شما باید مجوز Approbation را دریافت کنید. دستیار پزشکان در مکان های مختلفی مانند بیمارستان ها، کلینیک ها، درمانگاه ها و … مشغول به کار هستند.\nمیزان درآمد سالانه دستیاران پزشک: بین 85,000 تا 150,000 یورو\nوکیلان میتوانند به صورت انفرادی یا در شرکت ها و سازمان ها مشغول به کار شوند. جهت کار در شغل وکالت باید مجوز قانونی وکالت را از این کشور دریافت کنید. وکالت جزو بهترین مشاغل آلمان است. همینطور باید مدرک تحصیلی رشته وکالت را اخذ کرده باشید. البته لازم به ذکر است باید در یکسری آزمون های وکالت این کشور شرکت کنید. وکلا وظایفی مانند راهنمایی و حل مشکلات خانوادگی، حل مشکلات قانونی و حقوقی، حل اختلاف و … بر عهده دارند.\nمیزان درآمد سالانه وکیل: بین 40,000 تا 700,000 یورو\nجهت استخدام شدن به عنوان دندانپزشک در این کشور باید مدرک رشته دندانپزشکی را اخذ کرده باشید. لازم به ذکر است دندانپزشکی یکی از بهترین مشاغل مورد نیاز این کشور میباشد. بهتر است بدانید جهت کار در این شغل باید مدرک زبان آلمانی سطح B1 یا C1 اخذ کنید.\nمیزان درآمد سالانه دندانپزشکان: بین 32,000 تا 79,000 یورو\nخیاطی یکی از شغل های خوب در این کشور است. جهت کار در شغل خیاطی باید در مورد جنس پارچه، مد، طرح لباس و … آشنایی و اطلاعات کافی داشته باشید. درآمد شغل خیاطی در این کشور به نسبت برخی از کشورها بالاست. جهت کار در شغل خیاطی باید مدرک فنی این رشته را از آموزشگاه ها اخذ کنید.\nجهت کار در شغل عکاسی باید مدرک بین المللی این رشته را اخذ کنید. درآمد شغل عکاسی در آلمان نسبتا خوب و بالا می باشد. شما باید در زمینه عکاسی سابقه کاری و مهارت و تبحر فراوانی داشته باشید و همینطور باید مدرک زبان آلمانی جهت کار در این شغل اخذ کنید.\nکشاورزی یکی از مشاغل خوب و پردرآمد این کشور محسوب می شود. شما جهت کار در شغل کشاورزی باید مدرک فنی رشته کشاورزی را اخذ کنید یا دوره های آموزشی شغل کشاورزی را بگذرانید. شغل کشاورزی مانند سایر بهترین مشاغل آلمان دارای درآمد خوب و بالایی می باشد.\nاین کشور دارای رستوران های زیادی می باشد و شغل آشپزی در این کشور جزو مشاغل مورد نیاز و پردرآمد محسوب می شود. جهت کار در شغل آشپزی باید مدرک آموزشگاه خصوصی یا مدرک فنی بین المللی این رشته را اخذ کرده باشید. در این صورت به راحتی میتوانید به عنوان آشپز در این کشور استخدام شوید.\nنجاری یکی دیگر از بهترین مشاغل آلمان است. نجاران معمولا در زمینه های ساخت و تعمیر در، مبل، کابینت، قایق و … فعالیت دارند. جهت استخدام در شغل نجاری باید مدرک فنی این شغل را دریافت کنید. شغل نجاری در این کشور جزو شغل های پرطرفدار میباشد و نجاران درآمد نسبتا خوبی را کسب می کنند. در شغل نجاری باید از مهارت و تجربه فراوانی برخوردار باشید.\nشغل جواهر سازی بیشتر مناسب خانم ها می باشد زیرا شغل جواهر سازی به دقت و ظرافت بسیار زیادی نیاز دارد. جهت استخدام در شغل جواهر سازی در آلمان باید دارای طرح و ایده جذابی و در این زمینه شغلی خلاق باشید. جواهر سازی جزو شغل های خوب و آزاد این کشور است. شما میتوانید در شغل جواهر سازی هم به صورت آزاد و هم در شرکت ها مشغول به کار شوید.\nشما جهت کار در شغل آرایشگری به مدرک تحصیلی خاصی نیاز ندارید و تنها باید در شغل آرایشگری از مهارت و تبحر و تجربه کاری برخوردار باشید. شغل آرایشگری یکی از پردرآمدترین شغل ها در این کشور است. از سوی دیگر باید به زبان آلمانی و انگلیسی مسلط باشید.\nشغل تعمیرات موبایل در آلمان هم یکی از شغل های خوب و مورد نیاز این کشور است. جهت کار در شغل تعمیرات موبایل باید مدرک فنی تعمیرات موبایل را اخذ کنید. البته لازم به ذکر است در شغل تعمیرات موبایل علاوه بر مدرک فنی باید از مهارت، تجربه فراوانی برخوردار باشید.\nشغل کابینت سازی یکی از شغل های محبوب است که امروزه در دکوراسیون داخلی منازل، آفیس ها کاربرد بسیاری دارد. شغل کابینت سازی جزو مشاغل فنی و پرکاربرد در این کشور است. این شغل نیاز به مدرک تحصیلی نیاز ندارد و جزو شغل آزاد در آلمان به حساب می آید. شما در این شغل باید دارای تجربه و مهارت های فراوانی باشید.\nسایر مشاغل مورد نیاز و پردرآمد آلمان\nبرنامه نویسی و توسعه دهنده وب\nمهندسی برق شاخه مخابرات\nبا توجه به مطالب بالا نتیجه می گیریم که این کشور دارای اقتصاد پیشرفته و با ثبات و قدرتمندی است. از سوی دیگر کیفیت زندگی در این کشور بسیار بالاست و دارای بازار کار فعالی میباشد. در حال حاضر این کشور به نیروی کار فعال و با تجربه نیازمند است.\nمشاغلی مانند مدیر آزمایشگاه، وزیر، وکیل، مدیر IT و … جزو بهترین مشاغل مورد نیاز آلمان به حساب می آید. بهتر است بدانید که میزان حقوق مشاغل این کشور نسبت به سایر کشورهای قاره اروپا بیشتر است. هر یک از مشاغل ذکر شده در بالا از شرایط خاصی برخوردار میباشند اما جهت استخدام شدن باید مدرک تحصیلی و مدرک زبان آلمانی را اخذ کرده باشید.\nبهترین دانشگاه های نروژ 2022، دانشگاه اسلو رتبه 90 رنکینگ جهانی\nhanie raheli گفت:\nآوریل 18, 2022 در 12:04 ق.ظ\nبا سلام. من خیلی در مورد موقعیت شغلی کشور آلمان شنیدم و کارمندای این کشور درامد خوبی دارند. من 24 سالمه و فارغ التحصیل رشته کامپیوتر هستم به نظر شما میتونم ویزای کار آلمان رو بگیرم؟؟ مشاغل مورد نیاز آلمان چه مشاغلی هستند؟؟\nمی 16, 2022 در 11:11 ب.ظ\nبله در صورت برخورداری از شرایط ویزای کار و داشتن رزومه کاری قوی میتوانید ویزای کار آلمان را دریافت نمایید. تمامی مشاغل ذکر شده در جدول بالا جزو مشاغل مورد نیاز و پردرآمد در آلمان هستند اما در صورت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه شغل های مورد نیاز و دریافت پیشنهاد شغلی میتوانید به سایت های کاریابی در آلمان مراجعه فرمایید.\nسینا قاسمپور گفت:\nآوریل 22, 2022 در 10:00 ب.ظ\nمن دانشجوی رشته مهندسی مکانیک هستک و چند ماه دیگه درسم تموم میشه و برای کار میخوام به کشور آلمان مهاجرت کنم. من میتونم ویزای کار آلمان رو به راحتی بگیرم؟؟ به نظر شما بهترین شغل در آلمان چه شغلی است؟؟؟\nمی 25, 2022 در 2:14 ب.ظ\nبله، شما با بهره مندی از مدرک تحصیلی، رزومه کاری، مدرک زبان آلمانی میتوانید ویزای کار آلمان را دریافت نمایید و رشته تحصیلی شما جهت کار در آلمان بسیار مناسب می باشد. اما در صورت کسب اطلاعات بیشتر و اخذ دعتونامه شغلی میتوانید به سایت های کاریابی ذکر شده در بالا مراجعه فرمایید.\nمهدی حاجتی گفت:\nآوریل 26, 2022 در 12:38 ب.ظ\nسلام من در ایران مغازه کابینت سازی و دکوراسیون داخلی دارم. تو ایران درآمد خوبی دارم اما میخوام برای پیشرفت بیشتر و درآمد بیشتر به کشور آلمان مهاجرت کنم. اما الان سوالم اینه که درآمد کابینت سازی در آلمان چقدره؟؟ اصلا آلمان کشور خوبی برای پیشرفت شغلی و زندگی هست؟؟\nمی 28, 2022 در 12:16 ب.ظ\nبله کشور آلمان یکی از پیشرفته ترین و بهترین کشورهای جهان جهت کار و پیشرفت بوده و دارای بازار کار فعالی می باشد. یک کابینت ساز چوبی با 1 الی 3 سال تجربه به طور میانگین 29.901 یورو و یک کابینت ساز ارشد با حداقل 8 سال سابقه کار به طور میانگین 48.866 یورو دریافت می کند.\nویزای کار آلمان، معرفی بهترین مشاغل آلمان\nویزای سرمایه گذاری آلمان، بررسی روشهای سرمایه گذاری در آلمان\nویزای تولد آلمان 2022، بررسی شرایط قانونی تولد فرزند\nویزای تحصیلی آلمان، معرفی بهترین دانشگاه های آلمان 2022\nپناهندگی در آلمان، خطرات پناهندگی در آلمان\nویزای ازدواج آلمان، شرایط اخذ اقامت آلمان از طریق ازدواج


چرا لاغر نمی شوم؟ بررسی مشکل و ارائه راه حل! - فیتنس مازارس\nصادق صالحی‌زاده1399-05-28T17:39:03+00:00آذر 8ام, 1399|لاغری و چربی سوزی|\nچرا لاغر نمی شوم سوالی است که در ذهن خیلی از افراد به وجود آمده‌است. برخی رژیم‌های لاغری را تحمل کردند، برخی دیگر باشگاه ثبت نام کردند و برخی هم هزینه زیادی صرف برنامه و چربی‌سوز کردند اما هیچ اتفاقی رخ نداد! پاسخ این سوال بر‌می‌گردد به سبک شما در برخورد با رژیم و تمرین. پیشنهاد می‌کنم این مقاله را تا انتها بخوانید.\nاگر احساس گرسنگی زیادی را تحمل کنید حتما شکست خواهید خورد.\nاگر خاطرتان باشد در ایمیل اول توضیح دادم که بعضی از دیدگاه‌ها اشتباه هستند. مثلا گفتم که برای لاغر شدن، سالم خوردن به تنهایی کافی نیست بلکه باید کمتر از حد نیاز بخورید. در این مقاله اضافه می‌کنم که خیلی کمتر از نیاز خوردن هم خوب نیست!\nبدن ما برای انجام فعالیت‌های روزانه و ضروری انرژی نیاز دارد. ما این انرژی را از طریق مواد غذایی تامین می‌کنیم. هرچیزی که می‌خوریم به صورت کالری در اختیار بدن قرار می‌گیرد. حال تصور کنید بیشتر از نیازِ بدنتان غذا می‌خورید. چه اتفاقی میوفتد؟ بدن باید این انرژی اضافه را طوری سر به نیست کند! این انرژی اضافه به صورت چربی در بدن ذخیره می‌شود. حال برای اینکه این چربی‌ها دوباره از بدن ما خارج شوند باید انرژی کمتر از نیاز از رژیم غذایی دریافت شود. در این شرایط بدن برای تامین کمبود انرژی به سراغ ذخایر خود مثل چربی‌ها می‌رود.\nچقدر عالی! از فردا هیچ چیزی نمی‌خورم تا حسابی و سریع لاغر شوم!\nاین دیدگاه هم اشتباه است. خیلی کم خوردن هم مشکلاتی ایجاد می‌کند. ریزش عضلانی، شل شدن پوست، متوقف شدن کاهش وزن و … از عوارض خیلی کم خوردن است. پس مراقب این موضوع هم باشید که خدایی ناکرده تلاشتان هدر نرود. احتمالا پاسخ احتمالی اول به سوال چرا لاغر نمی شوم را به دست آوردید.\nسوال: از کجا بفهمیم چقدر بخوریم؟\nقدم اول برای شروع لاغری همین است. باید بدانید که دقیقا چقدر کالری نیاز دارید. مقدار کالری مورد نیاز شما به کالری استراحت و کالری مورد نیاز برای فعالیت‌های روزانه بستگی دارد. پس یعنی کسی که تنها فعالیت روزانه‌اش تماشای تلویزیون و درست کردن ناهار و شام است نسبت به کسی که فعالیت‌های ورزشی انجام می‌دهد کالری کمتری نیاز دارد.\nکالری استراحت به شرایط بدنی شما بستگی دارد. وزن، قد، سن و … . پس باید متوجه شده باشید که هر کسی یک کالری منحصر به فرد نیاز دارد. پس رژیم غذایی خواهر یا دوست شما یا برادرتان برای شما مناسب نیست. شاید کالری مورد نیاز او برای شما زیاد باشد و نتیجه‌ای حاصل نشود. برای محاسبه این کالری یک سایت محاسبه‌گر را ارائه می‌کنم. با کلیک بر روی این لینک وارد صفحه محاسبه گر کالری می‌شوید. در این صفحه سن، جنسیت قد و … را وارد کنید سپس کالری مورد نیاز خود را مشاهده کنید.\nدقت این محاسبه گر چطور است؟\nطبق تجربه من رابطه‌ای که برای محاسبه کالری در این سایت ارائه شده است با دقت خوبی محاسبات را انجام می‌دهد و در اکثر شرایط نتیجه خوبی را رقم می‌زند. اما یک نکته مهم در خصوص این عدد به دست آمده وجود دارد: کالری محاسبه شده توسط این محاسبه گر کالری تعادل وزنی است. یعنی با دریافت این کالری از رژیم غذایی وزن شما نه کم می‌شود نه زیاد. پس باید به اندازه 300 تا 500 کالری از این مقدار کم کنید.\nزمان برنامه‌ریزی فرا رسیده است!\nاین کالری می‌شود، کالری اولیه هدف شما که باید از طریق رژیم غذایی آن را تامین کنید. پس از فردا هر چیزی که می‌خورید را باید طبق این هدف برنامه‌ریزی کنید. مثلا اگر ناهار چلو مرغ خوشمزه‌ای دارید باید محاسبه کنید که دقیقا چند گرم مرغ و چند قاشق برنج بخورید. مقدار کالری این مواد غذایی نیز به سادگی از گوگل و اپلیکیشن‌های محتلف به دست می‌آید.\nبهتر است همین حالا یک قلم و کاغذ بردارید و ابتدا کالری مورد نیاز خود را با سایت پیشنهاد شده محاسبه کنید. در مرحله بعد وعده‌های غذایی در طول روز خود را در صفحه بعد بنویسید: صبحانه، میانوعده، ناهار و …\nسپس شروع کنید به قرار دادن مواد غذایی در این وعده‌ها. دقت داشته باشید که کالری کل روز شما نباید از کالری که در مرحله قبل حساب کردید بیشتر شود. سعی کنید از مواد غذایی متنوعی استفاده کنید که در سفره شما هست نه مواد غذایی خاص و عجیب و غریب! در این خصوص کمی وسواس بیشتری به خرج دهید تا سوال چرا لاغر نمی شوم دیگر به سراغ شما نیاید. حالا بهتر است بعد از مطالعه این مقاله، سری به مقاله استپ وزنی هم بزنید تا اطلاعات شما در خصوص توقف کاهش وزن هم تکمیل شود.\nقدم اول را خیلی راحت برداشتید!\nبله درست است به همین سادگی قدم اول را برداشتید. البته طراحی رژیم غذایی چالش‌های زیادی دارد اما به نظر من برای شروع تا همینجا کافی است. البته برای سوال چرا لاغر نمی شوم پاسخ‌های دیگری هم هست که به شرایط و مشکلات فرد برمی‌گردد.\nاسفند 30ام, 1399 | بدون ديدگاه\nاسفند 23ام, 1399 | بدون ديدگاه


.:: پیشگیری از حملات سایبری تزریق کد | ICTNEWS-پایگاه خبری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران ::.\nبی‌تردید یکی از مهم‌ترین حملات سایبری و تهدیدات امنیت نرم‌افزارها و شبکه‌های رایانه‌ای، حمله تزریق کد و یا Injection است.\nاین نوع حمله سایبری، تهدید جدیدی نیست و جزو سرفصل همه دوره‌های امنیت اطلاعات آموزش داده می‌شود و همواره تیم‌های تحقیقاتی در این حوزه نگاه ویژه‌ای به آن دارند، با این حال حملات تزریق کد همچنان به گستردگی مورد استفاده نفوذگران شبکه قرار می‌گیرد. علت عدم توفیق کامل در مهار چنین حملاتی به ماهیت آن مربوط است. نحوه نفوذ به یک سیستم رایانه‌ای با استفاده از تزریق کد، استفاده از ضعف برنامه‌نویسی به واسطه استفاده از متغیرهای کنترل نشده است. یعنی اگر نقطه ابهامی در کدهای برنامه وجود داشته باشد و مثلا از متغیری استفاده شده باشد که دامنه غیر قابل کنترلی از مقادیر را بپذیرد، آنگاه تزریق کد به برنامه با استفاده از مقداردهی به همان متغیر ابهام‌دار، امکان‌پذیر خواهد بود. به طور کلی استفاده از دستورات نامطمئن در کدهای برنامه، در حین تفسیر به وسیله کامپایلر، ضعف امنیتی محسوب شده و نرم‌افزار را مستعد حمله تزریق کد می‌کند.\nاصولا برقراری امنیت اطلاعات از لحاظ تئوری نباید دشوار باشد؛ اگر تهدیدی وجود دارد، باید روش دفاع در مقابل آن استفاده شود. اگر این روش‌های دفاعی به صورت متمرکز مورد استفاده قرار بگیرد، مکانیزم امنیت اطلاعات را شکل می‌دهد. به عنوان مثال در برابر تهدید دسترسی به سایت‌ها و وب‌سرویس‌ها، از یک درگاه احراز هویت استفاده می‌شود که به صورت متمرکز، نقش جلوگیری از دسترسی غیرمجاز را در مقابل تهدید دارد. متاسفانه روش مقابله با حملات تزریق (Injection) به این سادگی نیست و بر اساس توانمندی‌های کنونی در عرصه امنیت نرم‌افزارها، نمی‌توان چارچوب متمرکزی برای مقابله با آن بکار برد. از همین رو است که حمله تزریق در زمره حملات سایبری متداول قرار داده شده است.\nکدهای برنامه‌های کاربردی، هدف حمله Injection\nهرگاه کدهای برنامه حاوی داده‌های نامطمئن باشد، حمله تزریق کد می‌تواند اتفاق بیفتد. یکی از شایع‌ترین حملات تزریق کد، SQL Injection است که مفسر پایگاه داده را هدف قرار می‌دهد. حمله تزریق SQL برای اولین بار در سال 1998 میلادی شناسایی شد، با این وجود همچنان به وفور اخباری از این نوع حمله انتشار می‌یابد. برای نمونه، برنامه‌نویسی ممکن است نام کاربری و رمز عبور را از طریق درخواست مرورگر گرفته و پرس‌وجوی احراز هویت را بسازد:\nدر این حالت، نفوذگر می‌تواند به سادگی و از طریق وارد کردن پارامترهایی در قسمت آدرس مرورگر، مفهوم پرس‌وجو را تغییر دهد. در مثال فوق، پرس‌و‌جو از مقادیری استفاده کرده که پایگاه داده مورد هدف، اطلاعات احراز هویت هر کاربری را بر می‌گرداند. در مواردی به همین شکل هکر می‌تواند به همه پایگاه داده دسترسی پیدا کند و یا حتی کنترل مالکیت آن را به دست آورد.\nانواع بسیاری از حملات تزریق همچون تزریق کد، تزریق LDAP، تزریق Expression Language و حتی Cross Site Scripting وجود دارد و در کل هر رابط و کامپوننتی که دارای محیط دستور باشد، به طور بالقوه می‌تواند مورد تهدید قرار بگیرد. از سوی دیگر هر نوعی از حمله تزریق، خصوصیات خاص خود را دارد و همین ویژگی مقابله با آنها را دشوار می‌کند.همه حملات تزریق ناشی از داده‌های نامطمئن است، حال باید ببینیم کدام داده نامطمئن است. یک اصل ساده در این رابطه وجود دارد؛ اگر اطمینانی از بابت داده‌ای نداشته باشیم، آن داده نامطمئن است. همه داده‌های مرورگر شامل پارامترهای آدرس، فیلدهای فرم، هدر صفحات و کوکی‌ها، داده‌های نامطمئن محسوب می‌شوند. علاوه بر این داده‌های مرورگر، وب‌سرویس‌ها و بانک‌های اطلاعاتی را هم می‌توان به این لیست اضافه کرد. تاثیر داده‌های نامطمئن بر روی برنامه کاربردی به بمب خوشه‌ای شباهت دارد چرا که با هر بار استفاده از آن داده نامطمئن، یک بردار تزریق بالقوه ایجاد می‌کند. حال برای مقابله با حملات تزریق از چه راهکارهایی باید بهره جست؟ همان طور که عنوان شد راه‌حل مطلق برای جلوگیری از این نوع حملات سایبری وجود ندارد، اما با رعایت برخی اصول و استفاده از 2 رویکرد زیر می‌توان تا حدود زیادی خطر آن را کنترل کرد.\nاغلب داده‌های نامطمئن به شکل رشته‌ای کاراکتری بدون محدودیت در سایز، ویژگی‌ها، فرمت و الگو هستند. رشته‌های کاراکتری، ماهیتی مانند بسته‌های پستی دارند که با جعل تاریخ، شماره تلفن و ... قابل سرقت هستند. بنابراین هکرها با کم و زیاد کردن و یا تغییر کاراکترهای رشته‌ای، از آنها سوء‌استفاده می‌کنند. برای اعتبارسنجی داده‌ها با هدف پیشگیری از حمله تزریق کد، برنامه‌نویس باید دانش کافی از کامپایلر و یا مفسر برنامه‌اش داشته باشد. به این مفهوم که نتیجه کامپایل داده‌ها باید تحت کنترل برنامه‌نویس باشد تا خروجی غیر قابل انتظاری نداشته باشد. در غیر این صورت نتایج خارج از کنترل تفسیر داده‌ها فرصت خوبی را در اختیار هکرها قرار خواهد داد.\nروش بهتر این است که از یک الگوی خاص برای اعتبارسنجی و تجزیه کدهای برنامه استفاده شود تا خروجی مورد انتظار حاصل شود، به این رویکرد اعتبارسنجی مثبت اطلاق می‌شود. البته در یک برنامه کاربردی با هزاران متغیر ورودی و خروجی برنامه، این کار آسان است. بنابراین برای کنترل و اعتبارسنجی مناسب نیاز به پشتیبانی فریم ورک از مکانیزم‌های خودکار اعتبارسنجی است که این امکانات در محیط‌های برنامه‌نویسی پیشرفته معمولا در نظر گرفته می‌شود. پس ماموریت اول، اعتبارسنجی همه ورودی‌های نامطمئن برنامه است. استفاده از کاراکترهایی مانند ویرگول و نقل قول و ... فرایند اعتبارسنجی را مختل می‌کند. بنابراین به راهکار دیگری هم برای جلوگیری از حمله تزریق کد نیاز است.\nجداسازی کد و داده‌های برنامه\nیکی از اصول مبانی برنامه‌نویسی، جداسازی کد و داده‌های برنامه از یکدیگر است اما گفتن این اصل بسیار راحت‌تر از عمل به آن است. آنچه واقعا به آن نیاز است، راهی است که داده‌های برنامه را از فرامین و کدها جدا نگه دارد.برخی از کامپایلرها از امکانی به نام رابط برنامه‌نویسی کاربردی پارامتر شده بهره می‌برند که دقیقا با هدف جداسازی داده و کد فراهم شده‌اند. حتما با برنامه‌هایی سروکار داشته‌اید که فقط کاراکترهای خاصی می‌پذیرند. مثلا یک جعبه متن خالی در یک صفحه وب ممکن است فقط فرمت تاریخ شمسی را قبول کند و با ورود هر نوع داده دیگری، اعلام خطا کند. بنابراین برای جلوگیری از تزریق SQL می‌توان ضمن بهره‌گیری از API پارامتر شده، یک الگو برای ورود داده کاربر در نظر گرفت و پرس‌وجوی پایگاه داده را بر اساس آن ایجاد کرد.\nدر صورت استفاده از کامپایلرهایی که از API پارامتر شده پشتیبانی نمی‌کنند، برای جداسازی داده و کد از تکنیک‌های Escaping و Encoding استفاده می‌شود. در تکنیک Escaping از یک کاراکتر خاصی استفاده می‌شود تا به مفسر برنامه بفهماند که کاراکترهای بعد از Escape همه داده هستند و به عنوان دستور تفسیر نشوند. کاراکتر کوتیشن در جاوااسکریپ نمونه‌ای از Escaping است. تکنیک Encoding هم بسیار شبیه به Escaping است با این تفاوت که کاراکتر خاص مورد استفاده، به کاراکتر یا کاراکترهای دیگری ترجمه می‌شود. مثلا در آدرس بار به جای استفاده از کوتیشن، از 22 درصد استفاده می‌شود.\nاین تکنیک‌ها از اثرگذاری داده‌های نامطمئن روی معنای دستور جلوگیری می‌کند. تنها مشکلی که در این رویکرد وجود دارد، این است که هر مفسر، تفسیر و قواعد نحوی خاص خود را دارد. مثلا زبان بسیار پرکاربردی مثل HTML از قواعد نحوی متفاوتی مثل جاوااسکریپت و یا CSS escaping و غیره استفاده می‌کند و جداسازی داده و کد در آن دشوارتر است. برای آگاهی از کاراکترهایی که نیاز به استفاده از تکنیک‌های Escape و Encode دارند می‌توان از برخی کتابخانه‌های آنلاین همچون OWASP ESAPI بهره برد.\n2 دلیل مهم وجود دارد که نیاز به استفاده توام رویکردهای اعتبارسنجی داده‌ها و جداسازی کد و داده را توجیه می‌کند. اولین دلیل، مقابله اولیه عمیق در برابر تهدیدات سایبری است، پیاده‌سازی کامل هر یک از رویکردها به سادگی میسر نیست. بنابراین با استفاده توامان آنها، لااقل شکاف‌های امنیتی را به حداقل رسانده و مقابله با حملات تزریق را بهبود می‌بخشد.\nدلیل دوم ظریف‌تر از قبلی است. اگر یک برنامه کاربردی در مقابل حملات تزریق مصون هم باشد، باز هم نیاز به اعتبارسنجی داده‌ها دارد. چرا که اعتبارسنجی تنها راه تشخیص نفوذ به برنامه‌های کاربردی است.\nحملات سایبری حملات سایبری تزریق کد تزریق کد


شماره 4، صفحه 82\nحسن بهشتي پور تحليلگر مسائل سياسي است که با وي در مورد توافق هسته اي و تأثير آن بر جايگاه ايران به گفتگو نشستيم. بهشتي پور بر اين عقيده است که برجام نه نتيجه سازش بلکه حاصل همکاري با ديگران با استفاده از سازوکارهاي بين المللي است؛ سازوکارهايي که در عين حال ممکن است «ظالمانه» هم باشند. وي بر اين نظر است که توافق هسته اي به تغيير دکترين سياست خارجي کشور منجر نمي شود. بهشتي پور، چين و روسيه را نيز بازنده برجام نمي داند و معتقد است که برجام تقابلي با منافع اين دو کشور ندارد.\nتأثيرات برجام را بر موقعيت استراتژيک ايران چگونه ارزيابي مينماييد؟ بويژه آن که در حال حاضر عده‌اي معتقدند که اجراي برجام موقعيت استراتژيکي ايران را تضعيف ميکند، به لحاظ اين که کشور تحت نظارت‌هاي مختلف قرار ميگيرد. از يک ديدگاه ديگر بعضي از کارشناسان اعتقاد دارند با توجه به رفع تحريم‌هايي که فراهم شده اتفاقا موقعيت و جايگاه ايران ارتقا هم پيدا ميکند. جنابعالي کدام يکي از اين دو ديدگاه را اساساً درست ميدانيد؟\nواقعيت اين است بنا به اينکه مؤلفه‌هاي قدرت را در چه ببينيم، پاسخ به اين سوال متفاوت خواهد بود. به صورت سنتي افرادي که منشا قدرت را در قدرت نظامي و امنيتي مي‌بينند، آنها نگاهشان اين است که با برجام موقعيت ايران تضعيف ميشود. چرا که فکر ميکنند داشتن ذخاير اورانيوم غني‌شده يک ضريب بازدارندگي دارد. اما از طرف ديگر واقعيت اين است که مولفه‌هاي قدرت در دنياي امروز منظومه‌اي است؛ يعني شما بايد قدرت نظامي داشته باشيد تا بتوانيد در برابر هر حرکت دشمن از خودت دفاع کنيد. اما براي افزايش قدرت نظامي براي اينکه متکي به قدرت‌هاي خارجي سلطه‌جو نباشيد، مجبور هستيد قدرت علمي کشور را هم افزايش دهيد. در همين حال پيشرفت علمي کشور نيز مستلزم سرمايه‌گذاري و پيشرفت اقتصادي بصورت همه‌جانبه است. پس شما بايد قدرت اقتصادي هم داشته باشيد و بصورت متوازن قدرت نظامي، علمي و اقتصادي بايد رشد کنند. در همين حال براي پيشرفت علمي به سرمايه نيروي انساني نياز داريد که اين سرمايه در فرهنگ شما بوجود ميآيد. بر اين اساس بايد رشد فرهنگي هم داشته باشيد. اين منظومه با توسعه سياسي تکميل ميشود؛ يعني قدرت شما بايد با پشتيباني مردمي همراه شود، زيرا اين مردم هستند که با پشتيباني از نيروهاي مسلح و دانشمندان خود ميتوانند قدرت سياسي و قدرت بازيگري در جهان را بنحو چشمگيري افزايش دهند. اينها شاخص‌هايي است که قدرت را در جهان امروز تعيين ميکند و به نظرم بر اساس اين قدرت منظومه‌اي است که شما ميتوانيد بگوييد آيا برجام مثلا بر روي توليد علم در کشور تاثير مثبت دارد يا منفي. من ميگوييم [که تأثير برجام] مثبت است به دليل اين که تحريم‌ها لغو مي‌شود، و اين امر در رشد و رونق علمي دانشگاه‌هاي ما و توليد علمي ما اثر دارد. در بخش تجارت وقتي ما تحريم‌هايمان لغو شود ما سهم بيشتري از تجارت دنيا را بدست ميآوريم و امکان توليد بيشتري هم پيدا ميکنيم. در داخل کشور ميتوانيم توليدات بيشتر نفت، گاز و ساير موضوعات اقتصادي را داشته باشيم. پس اينها يک به يک هر کدام به تنهايي تأثيرگذارند و مي‌توانند موجب افزايش سطح رفاه عمومي در کشور بشوند.\nبا توجه به اين مولفه‌هايي که نام بردم و تأثيري که برجام بر اينها دارد بايد بگويم که برجام در مجموع به نفع ما ميشود و در واقع مي‌توانيم قدرت تأثيرگذاري خودمان را در جهان افزايش بدهيم. منتها اين بالقوه است. بايد بتوانيم از اين فرصت استفاده کنيم. ما استاد تبديل فرصت به تهديد هستيم؛ بايد سعي کنيم که اين بار اين کار را انجام ندهيم و تهديدها را به فرصت تبديل کنيم. خلاصه آنکه براي مخالفت يا دفاع از برجام بايد ملاک‌هاي علمي داشت و به پارامترهاي مهم براي سنجش خوبي يا بدي برجام توجه کرد.\nفکر مي‌کنيد که با توجه به اين توافق چه تغييراتي در آرايش بازيگران سياسي منطقه اتفاق خواهد افتاد، يعني تاثير اين توافق بر روابط ايران و ساير کشورهاي منطقه، به خصوص عربستان و ترکيه چيست؟\nدر اين باره ما ميتوانيم يک نگاه بدبينانه و يک نگاه خوشبينانه داشته باشيم. يک سناريو اين است که آمريکايي‌ها بروند با اسرائيلي‌ها، عربستان سعودي، ترکيه و مصر براي فشار آوردن بيشتر عليه ما کار کنند و آن طور که جان کري در يک مصاحبه‌اش اخيراً اعلام کرد يک نظم جديدي عليه ايران در خاورميانه با هماهنگي ترکيه، مصر، عربستان و اسرائيل ايجاد کنند. اين‌ها يک ديد بدبينانه است. يک ديد خوشبينانه اين است که اگر واقعا اين برجام به درستي اجرا شود يک گام مهم در جهت اعتمادسازي است. چون دو طرف به شدت به هم بي‌اعتماد هستند، اگر اين مواردي که در برجام مشخص شده به درستي انجام شود، ما شاهد يک نوع همکاري جديد بين ايران و غرب به طور کل و بطور خاص آمريکا خواهيم بود. يعني در مورد مبارزه با تروريسم، به طور مشخص با داعش، ممکن است يک همکاري بين ايران و شوراي همکاري خليج فارس شکل بگيرد. حتي ممکن است يک نوع همکاري بين ايران و ترکيه شکل بگيرد براي اين که با داعش مقابله بکنند. عليرغم اين که اين دو ديدگاه‌هاي کاملا متفاوت دارند. ولي به نظر من ايران با ترکيه بالقوه ميتواند هم روي مسئله سوريه و هم روي حل و فصل مسئله کردها به صورت صلح‌آميز همکاري داشته باشد و دور از دسترس هم نيست، يعني چيزهايي نيست که اصلا نشود انجام داد. قبلا هم سابقه همکاري امنيتي بين دو کشور در اين زمينه‌ها وجود داشته است. حتي در طرف ديگر، برخلاف آن چه که برخي معتقدند، که قدرت بازيگري ما در برابر روسيه کاهش پيدا ميکند و بنابراين قاعدتاً فشار روسيه عليه ما زيادتر ميشود، من فکر ميکنم اينطور نخواهد بود. بلکه اتفاقا ما اين شانس را داريم که در زمينه‌هايي با روسيه همکاري کنيم که غرب با ما همکاري نميکند، مثل مسئله مربوط به مسائل دفاعي، هوافضا و اتمي. در اين موارد، غرب کمتر با ما همکاري ميکند. پس روسيه نگران از دست دادن اين بازار نيست. يا چيني‌ها که اين قدر در بازار ما و غرب حضور دارند، اتفاقا لغو تحريم‌ها به نفع چيني‌ها است. چيني‌ها با دست بازتري ميتوانند با ما وارد گفتگو شوند. همچنانکه در حال حاضر بسيار از کالاهاي شرکت‌هاي آمريکايي در چين توليد ميشود و از طريق چين به ايران ميآيد.\nبنابراين من فکر ميکنم ما در اين مسئله هيچ ضرري نخواهيم کرد. فقط ما الان گير اين هستيم که چطور عربستان سعودي را به تعامل با ايران راضي بکنيم. در گذشته آنها مي‌دانستند ما تحت فشار غرب بوديم با ما اصلا کنار نمي‌آمدند. ولي الان که [سعودي‌ها] ميدانند با غرب بازي جديدي را شروع کرديم شايد زمينه فراهم شود براي اين که آقاي ظريف بتواند پاي ميز مذاکره مشترک با وزير خارجه عربستان بنشيند و مسئله را حل بکند؛ چون حل مسئله ي ايران و عربستان هم به بهبود بازار نفت کمک ميکند و هم به حل و فصل مسائل بحرين، سوريه، يمن و حتي عراق کمک ميکند. البته حادثه وحشتناک منا و بي‌تدبيري عربستان وضعيت را کاملا بدتر کرد. با اين وجود فکر ميکنم خيلي خيلي مهم است که ما بدانيم که هر چقدر ما با عربستان تعارض داشته باشيم، غربي‌ها بيشتر از اين تعارض‌ها بهره‌برداري خواهند کرد و هر چقدر ما با هم بتوانيم همکاري مشترک کنيم، کمتر اين شانس را آنها پيدا ميکنند که از ما استفاده بکنند. شما ببينيد در پنج سال اخير به نام ايران‌هراسي آمريکا ، انگليس ، فرانسه ميلياردها دلار سلاح به کشورهاي عربي حوزه خليج فارس فروختند.\nفکر نمي‌کنيد دراين ديدگاه خوشبينانه خيلي به مسئله اختلاف هسته‌اي ايران و غرب وزن ميدهيم و همه آن را ايجاد فرصت براي همکاري‌هاي بيشتر مي‌بينيم، اما اختلافات موجود مثل اختلافات ايدئولوژيک را ناديده ميگيريم؟ اختلافاتي که هر چقدر هم که هر دو طرف بخواهند عمل‌گرايانه کار بکنند موانعي براي شکل‌گيري اين همکاري هستند؟\nواقعا مسئله هسته‌اي بين ايران و غرب فقط مسئله هسته‌اي نبوده، بلکه يک فضاي جديدي شروع شده که اين گام اول آن است. اگر اين گام اول درست برداشته شود و درست اجرا شود خيلي از مسائل باز ميشود. بعضي‌ها اين شروع را خائنانه، عدول از آرمان‌هاي انقلاب و سازش‌کاري با غرب مي‌دانند، در حالي که اين نگرش تحليلي با مدل‌هاي قرن ۱۹ و ۲۰ است که اين جور اقدامات را سازشکارانه ميداند. اما اگر با مدل قرن ۲۱ که در آن فضاي مجازي به وجود آمده و فناوري گسترش پيدا کرده تحليل کنيم، خواهيم ديد که معناي استعمار نو امروزه مثل ۵۰ سال پيش نيست. استعمار نو تعريف جديد پيدا کرده و مناسبات کشورها بر اساس مباني جديدي رخ داده است. فرق تعامل با سازش اين است که در تعامل شما از آرمان‌ها دست بر نمي‌داريد و همچنان همان اهدافي را دنبال ميکنيد که از قبل تعريف کرده‌ايد. استقلال و آزادي را دنبال ميکنيد و نمي‌خواهيد وابسته شويد. به نظر من برجام ثابت کرد که مي‌شود با غرب سازش نکرد و محکم ايستاد و البته با آن بر اساس اصول تعامل کرد. ما در برجام از اصولمان عدول نکرده‌ايم. هدف ما دستيابي به چرخه کامل سوخت هسته‌اي بود که غني‌سازي هم جزء اصلي آن باشد. يک اراده‌اي ميگفت که ما بايد حتما اين موضوع غني‌سازي را ادامه دهيم، در حالي که در نقطه مقابل يک اراده‌اي مي‌گفت شما نبايد اين راه را ادامه دهيد. اين دو با هم به راه‌حل ميانه رسيدند. پس قراردادهايي مثل برجام ثابت ميکند که ما مي‌توانيم با زبان ديپلماسي از حقمان به روش صحيح استفاده بکنيم. بنابراين برجام يک شروع جديد است و فقط مربوط به مسائل هسته‌اي نيست، يک موضوع دربرگيرنده است اگر درست و خوب اجرا شود و اگر آمريکايي‌ها يا ساير قدرت‌ها مشکلاتي را ايجاد نکنند من مطمئن هستم زمينه بسيار خوبي براي ساير همکاري‌ها فراهم مي‌شود. اختلاف‌هاي ايدئولوژيک بين ايران و عربستان و بين ايران و غرب از قبل بوده و در آينده هم خواهد بود. اين اختلاف‌ها خيلي هم جدي است و ريشه خيلي از مشکلات کنوني هم هستند. اما ما داريم ياد مي‌گيريم که چگونه ضمن حفظ اصول و مواضع خود اولا به افزايش اين اختلاف‌ها دامن نزنيم و ثانيا بتوانيم از طريق تعامل و گفتگو از تبديل شدن اين اختلاف‌هاي جدي به جنگ و منازعه‌هاي سياسي اجتناب کنيم.\nما الان شاهد اين هستيم که بعد از توافق، ايران بر افزايش توليد نفت خود اصرار دارد و اين امر سبب کاهش قيمت نفت هم خواهد شد. فکر نمي‌کنيد از يک ديدگاه ديگر اتفاقا اين نوع تعامل ايران با غرب باعث تداوم موضع گرفتن عربستان و کشورهايي که با آن متحد هستند بشود و حتي اين توافق تأثير منفي بر بازار جهاني انرژي داشته باشد و اتفاقاً تقابل بين ايران و بقيه قدرت‌هاي منطقه مثل عربستان تشديد شود؟\nبه عنوان يک تحليلگر سياسي، اين سؤال براي من مطرح است که چرا ما آنقدر اصرار ميکنيم براي اين تئوري بازار نفت؟ تئوري بازار نفت مي‌گويد عرضه و تقاضا قيمت نفت را تعيين ميکند و حضور در اين بازار فوق‌العاده مهم و کليدي است. به اين دليل که اگر شما هر چقدر کمتر در اين بازار حضور داشته باشيد، سهم کمتري در عرضه و تقاضاي بازار داريد و بنابراين بر تعيين قيمت نفت کمتر ميتوانيد تأثيرگذار باشيد. بر اساس اين تئوري است که آقاي زنگنه و دوستانشان اصرار دارند که ايران بايد سهم خودش را در بازار حفظ کند، حداقل آن سهمي که در اوپک تثبيت شده بود. چون کارتل نفتي مثل اوپک خودش يک سهم ۳۰ ميليوني در بازار جهاني دارد. اين سهم ۳۰ ميليوني از کل مصرف روزانه، حتما بايد حفظ شود. به عنوان يک تحليلگر يک سؤال براي من مطرح است: آيا ما با توجه به استراتژي‌مان که ميخواهيم خام فروشي را کنار بگذاريم و ميخواهيم به سمت اين برويم که محصولات نفتي را بيشتر صادر کنيم، نمي‌شود توليد را حفظ بکنيم اما بيشتر ببريم روي فرآورده‌هاي نفتي و پتروشيمي؟ چرا که ديگران نمي‌توانند بازار بنزين يا محصولات پتروشيمي را يک دفعه تحت تأثير قرار بدهند. البته من در اين زمينه کارشناس نيستم و به عنوان يک تحليلگر دارم اين را مطرح ميکنم. ميخواهم بگويم که حفظ سهم ايران در بازار نفت جهاني چقدر استراتژيک است و چقدر براي ما مهم است و به چه قيمتي؟ آيا ما اين سقف توليد را، به ازاي اين که ما خام فروشي کنيم و همچنان وابسته به بازار جهاني باشيم بايد حفظ کنيم؟ يا روش بهتر اين است که برويم به سمت اين که توليدات‌مان را تبديل به محصولات پتروشيمي، بنزين يا ساير اقلام کنيم؟\nيک موضوع هم اين جا بگويم؛ بعضي‌ها مي‌گويند ما اين همه سرمايه داخلي داريم، پس چه نيازي به سرمايه‌گذاري خارجي داريم؟ سرمايه‌گذاري خارجي جز وابستگي چيزي براي ايران نميآورد! در حالي که واقعا اين به نظر من مغلطه است. واقعيت اين است که سرمايه‌گذار خارجي که پول فقط نميآورد، فناوري با خودش ميآورد؛ توتال فرانسه در عسلويه دانش فني هم با خودش آورده است و بچه‌هاي ما اين دانش فني را ياد گرفته‌اند. پس واقعيت آن اين است که سرمايه‌گذاري خارجي با خودش اعتماد و فناوري را هم به کشور مي‌آورد. اين‌ها وابستگي نيست، وابستگي آن است که او تعيين تکليف کند. ولي در زماني که شما با او به عنوان دو شريک مشارکت ميکنيد و فناوري از او و مواد خام از شما، اين موجب رشد ما ميشود. ضمن آنکه تجميع سرمايه کلان که بتواند پروژه‌هاي مهم چند ميليارد دلاري را در ايران راه‌اندازي کند در داخل کشور وجود ندارد. ما براي ايجاد اشتغال جوانان‌مان نياز به اينگونه سرمايه‌گذاري‌هاي بزرگ داريم.\nاينکه عربستان از ايران بخاطر گرفتن سهم بازار ناراحت ميشود چندان اهميت ندارد اين موضوع مهمتر است که شما چگونه ميتوانيد از خام فروشي نفت به يک کشور توليدکننده و صادرکننده بزرگ فراورده‌هاي نفتي و گازي تبديل شويد.\nبرخي کارشناسان معتقدند توافق آمريکا با ايران بر سر مسئله هسته‌اي، ناشي از ارزيابي کانون‌هاي تفکر تصميم‌ساز در اين کشور مبني بر شناختن شرق به عنوان تهديد است که در سياست چرخش به شرق تجلي يافته است. آيا فکر مي‌کنيد که ريشه مصالحه‌اي که با ايران انجام شده است همين است؟\nاين سياست چرخش به شرق، دکترين اوباما بوده است. اوباما در دوره دوم رياست جمهوري خود خيلي سريع و شفاف گفت که ايالات متحده آمريکا از وجه تمرکز به خاورميانه به سمت شرق آسيا شيفت پيدا ميکند و براي اين امر دو دليل مهم آورد: اول با توجه به توليد شيل گاز و شيل نفت که باعث کاهش اهميت منطقه خاورميانه از منظر انرژي براي ايالات متحده ميشود. دليل دوم رشد قدرت چين و پيشبيني جلو افتادن آن از اقتصاد آمريکا در ۲۰۵۰ بود. ايالات متحد آمريکا اين خطر را حس کرده که هم از نظر اقتصادي و هم از نظر نظامي دارد از چين عقب ميافتد. بنابراين اين دو عاملي که توضيح دادم، در دکترين اوباما بحث شد که به شرق آسيا توجه شود و تمرکز روي خطر اصلي چين باشد. اما بعدا تصريح کردند که اين به معناي اين نيست که ما کلا خاورميانه را فراموش کنيم. خاورميانه همچنان براي آمريکا اهميت دارد، اما از درجه اول اهميت به درجه دوم تبديل ميشود، يعني کشورهاي منطقه مثل رژيم صهيونيستي، ترکيه، عربستان سعودي فراموش نميشوند و حتي ايران هم طرف همکاري قرار ميگيرد. پس در اين نگاه برجام به خاطر اين تغيير شيفت به وجود نيامده است. اما آمريکا ميتواند در چارچوب منافع مشترک با ايران همکاري کند، مثل رفتن طالبان، رفتن صدام، درگيري صربها در بوسني هرزگوين که آمريکا و ايران هر دو از مسلمانان حمايت مي‌کردند و ضد صربها بودند. مهم اين است که ما اگر در سياست خارجي و در ديپلماسي، عملگرا و واقعگرا باشيم، اين واقعگرايي بايد در کنار آرمانگرايي باشد. يعني همچنان استقلال‌خواه و ذلت‌گريز باشيم، اما در عين حال با آمريکا همکاري‌هاي مقطعي تعريف کنيم. مثل سقوط طالبان، سقوط صدام و هر جاي ديگر که منافع ملي ايران اقتضا کند. از يک نگاه ميتوان کشورها را مثل واگن‌هاي مختلف يک قطار در نظر گرفت؛ قطاري که واگن‌هاي متعدد دارد اما يک لوکومتيو واحد روي يک ريل دارد و اين واگن‌ها ارکسترهاي مختلفي را حمل ميکنند که سازهاي مختلف ميزنند و در واقع هر واگن نماد يک کشور است. اين نظريه از سال ۱۸۰۰ ميلادي مطرح بوده است که مي‌شود يک قطاري ساخت که اين‌ها دنبال هم کشيده شوند، بدون اينکه الزاما يک ماهيت واحد داشته باشند. يکي دارد براي خودش يک ساز ميزند ديگري يک ساز ديگر. اما چون روي يک ريل واحد هستند به وسيله يک لوکوموتيو کشيده ميشوند. اين چيزي است که مفهوم يک نوع همکاري و در کنار هم بودن يک سياست را دنبال ميکند. به اين موضوع مي‌رسند که جهاني شدن يک پروسه است يک پروژه نيست. در مقابل يک تئوري ديگر بر بازي اتومبيل مرگ تاکيد دارد. در يک پيست مسابقه اتومبيلراني دو اتومبيل با سرعت به سمت هم روي يک خط مستقيم حرکت ميکنند، هر کسي که در آخرين لحظه براي اجتناب از برخورد کنار کشيد، آن بازي را باخته است. بطور طبيعي برنده بازي کسي است که ديرتر کنار رفته و خطر بيشتري را پذيرفته است.\nمثال واگن‌هاي مختلف که ماهيت و ساختارهاي مختلف دارند و بارهاي گوناگون حمل ميکنند و هر کدام موزيک متفاوت ميزنند، اما بر روي ريل واحدي حرکت ميکنند، از نگاه آمريکا است نه ايران. آمريکايي‌ها ترجيح ميدهند با اين واگن‌هاي مختلف روي ريل واحد حرکت کنند. اما ايران اين تئوري را قبول ندارد و ميگويد که من به طور مستقل خودم يک قطار دارم هر زمان که لازم شد با اين مشترک مي‌شوم، هر زمان هم که شد خط عوض مي‌کنم. اين واگن يک جاهايي وارد خط ميشود، يک جايي خودش لوکوموتيو دارد ميرود به سمت جايي که ميخواهد. اين عدم وابستگي است. نگاه ايران اين است که خودم لوکوموتيو دارم، خودم ريل عوض مي‌کنم. اما گاهي وقت‌ها هم روي ريل شما مي‌آيم، آن جا که منافع من اقتضا کند. اين ديگر وابستگي نيست اين سازشکاري نيست. اين سياست، سياست حساب‌شده‌اي است که الان ايران دارد اين سياست را دنبال ميکند و به نظر من قابل توجه هم است. اگر ايران مي‌تواند دوازده سال در برابر شديدترين تحريم‌ها مقاومت کند، دقيقا بخاطر اين است که در داخل اقتصاد جهاني هضم نشده بود.\nبنابراين فکر ميکنيد که برجام شروعي براي بازتعريف دکترين سياست خارجي ايران يا تعامل بيشتر با غرب است؟\nنه، دکترين سياست خارجي ايران تغيير نکرده است. اما يک جايي اثبات شده است که مي‌شود با سازو کارهاي بين‌المللي، که ظالمانه هم هست، با ديگران همکاري کرد. اما برجام نشان داده ما مي‌توانيم خيلي کارهايي را که قبلا فکر مي‌کرديم نمي‌شود انجام داد، الان باور کرديم مي‌شود و انجام داديم. ما فکر مي‌کرديم که در هر صورت بازنده‌ايم اما ديديم نه اين گونه نيست. عده‌اي مي‌خواهند اثبات کنند ما بازنده‌ايم ولي به عنوان کارشناسي که حداقل ۱۲ سال گذشته مرتب پيگير اين موضوع بوده، معتقدم ما در برجام بازنده نبوديم، بلکه برنده هم بوديم و برندگي ما اين است که اراده‌مان را به اين دنيا تحميل کرديم. سرباز ما در شطرنج سياسي وزير شده است و اين چيز کمي نيست. تمام دنيا هم اين را باور کردند و اعتراف کردند. بنابراين برجام ما را به يک دکترين جديد نمي‌رساند ما را به يک مسير جديد براي دفاع از حقمان مي‌رساند. اصول و آرمان‌هاي ما همچنان همان اصول قبلي است اما براي رسيدن به اين آرمان‌ها روش نويني را پيگيري کرديم.\nمن به موضوع قبلي که بحث چرخش آمريکا به سمت شرق و در راس آن چين است برميگردم. فکر مي‌کنيد چين به عنوان قدرتمندترين بخش شرق آسيا چه ابزارهايي در بازار انرژي خاورميانه براي تقابل يا کم‌اثر کردن اين نوع نگرش آمريکا به کار خواهد برد؟ آيا شاهد شکل‌گيري اتحاد جديدي بين ايران، پاکستان يا عربستان با چين خواهيم بود؟ در اين ميان نگاه روسيه چگونه خواهد بود؟\nمن در بخش قبل توضيح دادم که واقعا برجام با نظارت چين و روسيه امضا شده است و اين‌ها به هيچ وجه اين را در تقابل با منافع خودشان نمي‌بينند؛ اگر مي‌دانستند که اصلا نمي‌گذاشتند امضا شود. اکنون هم زمينه‌هاي منحصر بفردي براي همکاري با اين دو کشور هست. سطح تعاملات تجاري ما با روسيه ۲ ميليارد دلار است که پيش بيني شده بايد به ۷۰ ميليارد دلار برسد. بويژه با تکيه بر همکاري در حوزه‌هاي دفاعي، هوافضا و مسائل مربوط به انرژي هسته‌اي. بنابراين روس‌ها چرا بايد از اين موضوع ناراحت باشند؟ روس‌ها ممکن است از اين موضوع ناراحت شوند که ما به سمت غرب بچرخيم و از آنها از نظر سياسي دور شويم که به نظر من حتما روسيه چنين نگراني‌اي را حداقل الان ندارد. چون دولت آقاي روحاني در عمل نشان داده سياست نگاه به شرق و غرب را هم زمان پيش مي‌برد. دولت روحاني اصلا اين توهم را ندارد که حالا که برجام امضا شده است همه سمت و سوي‌شان را دوباره به سمت اتحاديه اروپا ببرد. چين هم در حال حاضر بدنبال تثيبت موقعيت اقتصادي خود در برابر رقبايي مانند اتحاديه اروپا و آمريکا است. چين اصلا بدنبال بلوک‌بندي قدرت در برابر آمريکا نيست. چيني‌ها دنبال تقابل با آمريکا نيستند آنها مي‌دانند بهتر است با آمريکا تعامل کنند و در همان حال همچنان نظام کمونيستي خود را در پکن حفظ نمايند.\nدر طرف مقابل برداشت‌ها را چگونه ارزيابي ميکنيد؟ آيا چين به خصوص در حوزه انرژي روابط خود را با ايران بيش از پيش تقويت نمي‌کند تا با آمريکا مقابله کند، مثلا اين که به سمت يک اتحاد استراتژيک با ايران يا ديگر کشورهاي خاورميانه برود؟\nبه نظرم ما هنوز خيلي با ايجاد يک اتحاد استراتژيک، با چين فاصله داريم. ما فعلا يک شريک استراتژيک تجاري خوب هستيم و هر دو طرف دنبال افزايش همکاري‌ها هستيم. اما چيني‌ها الان در آسيا، آفريقا و آمريکاي لاتين خيلي حضور فعال دارند، براي اين که مي‌خواهند با آمريکا رقابت کنند و اين رقابتْ تقابل نيست. همانطور که توضيح دادم چيني‌ها دنبال تقابل نيستند، دنبال رقابت هستند و دارند بازارها را مي‌گيرند. ما در واقع يک کشور داريم به نام چين با دو نظام: يک نظام کمونيستي و يک نظام که اقتصاد سوسياليستي مبتني بر بازار آزاد است. چيني‌ها مي‌گويند ما در يک جاي کشورمان اقتصاد همچنان سوسياليستي است، اما در بخش‌هاي بنادر آزاد مثل شانگهاي هر کسي که بيايد سرمايه‌گذاري کند سود خود را ميبرد. دنگ ژيائوپينگ در مصاحبه‌اي در پاسخ به مجله تايم در سال ۱۹۸۰ که از وي ميپرسند: اين چيزهايي که شما مي‌گوييد نميترسيد که آمريکايي شويد چون اين شرکت‌هاي آمريکايي مي‌آيند در کشور شما نفوذ ميکنند؟ مي‌گويد نه، ما مي‌خواهيم آمريکا شويم نه آمريکايي! اين جمله فوق‌العاده مهم است و نگرش چين را نشان ميدهد. در اين نگرش چين دنبال تقابل با آمريکا نيست، اگر دنبال تقابل بود الان چينيها ۲۰۰۰ ميليارد دلار در بانک‌هاي آمريکايي سرمايه‌گذاري نمي‌کردند. وقتي مجموعه اين‌ها را کنار هم مي‌گذاريد مي‌بينيد که چين دنبال تقابل با آمريکا نيست، دنبال تعامل با آمريکا است اما در عين حال وادادگي ندارد و اجازه نميدهد آمريکا در کشورش نفوذ کند. در واقع جلوي نفوذ آن را مي‌بندد، اما جلوي تعامل را نمي‌بندد. اين البته تکنيک پيچيده‌اي است که شما بتوانيد تعامل داشته باشيد ولي اجازه نفوذ ندهيد.\nبا تشکر از فرصتي که در اختيار ما گذاشتيد، در پايان اگر نکته‌اي هست بفرماييد.\nفقط مي‌خواهم اين را عرض بکنم که ديپلماسي جمهوري اسلامي ايران وقتي موفق است که وجوه مختلف را با هم هدايت کند. يعني ديپلماسي انرژي که مزيت نسبي ايران را بدون ترديد هدف گذاري مي‌کند، بايد در کنار آن ديپلماسي عمومي، را هم قرار دهد و همين طور در کنار آن ديپلماسي رسمي، اداري و سياسي را بايد دنبال کنيم. يعني پازل اينها با هم ديگر تکميل مي‌شود. بايد يک مدل همه جانبه‌اي براي ديپلماسي طراحي کنيم. نمي‌دانم اين ترکيب اکنون وجود دارد يا نه، ولي اگر بخواهيم از اثر به مؤثر پي ببريم، من چنين اثري را نمي‌بينم. دستگاه ديپلماسي ما بايد به افزايش صادرات، بالا بردن کيفيت واردات و به اين که بتوانيم در عرصه علم بين‌الملل شکوفا شويم کمک کند. اميدوارم دولت بتواند اين گونه موارد را پيگيري کند.