تفاوت اندیکاتور و اسیلاتور چیست؟ | نوسان 24 | فارکس | آموزش فارکس\nخانه / آموزش / تفاوت اندیکاتور و اسیلاتور چیست؟\nمحسن صادقی 1 هفته پیش\tآموزش نظری بدهید\nهمه ما از اصطلاح اسیلاتور و اندیکاتور استفاده کردیم حتی گاهی به اشتباه آن‌ها رو مترادف فرض و به جای یک دیگر به کار برده‌ایم. همین اشتباه ساده و رایج باعث شد دایره کاربرد این دو ابزار در جامعه تکنیکال ایران محدود به گرفتن واگرایی ها بشه و ما از درک بخش بزرگی از پتانسیل های اندیکاتور ها و اسیلاتور ها محروم شویم.\nاندیکاتور ها (indicator) مجموعه ای از توابع هستند که از انواع میانگین‌ها یا حجم معاملات برای گرفتن هشدارها, تاییدها, و از همه مهمتر سنجش قدرت روندها و یا حتی پیش بینی آینده روندها در کنار الگوها و یا سایر ابزارها در نمودارها مورد استفاده قرار می‌گرند.\nاندیکاتور ها به چهار خانواده اصلی تقسیم می‌شوند :\nروندها (trend):شناخته شده ترین اعضای این خانواده ابرهای ایچیموکو انواع موینگ اورج ها هستند مهمترین ویژگی مشترک اعضای این خانواده قرار گرفتن اندیکاتورها بر روی خود نمودار قیمتی است.\nاسیلاتور ها (oscillators): در ادامه مطلب توضیح داده خواهد شد.\nحجم(volume): دسته ای از ندیکاتور ها که صرفا حجم و ارزش معاملات رو مورد آنالیز قرار می‌دهند همان اندیکاتور حجمی که عموم تحلیل گران در زیر نمودارهایشان قرار میدهند از این خانواده هستند.\nاندیکاتور بیل ویلیام(bill Williams): مجموعه ای از اندیکاتور های که جناب بیل ویلیامز خالق آنها بوده و به احترام تلاش های ایشون در یک خانواده قرار گرفته اند شناخته شده‌ترین اندیکاتور این خانواده اندیکاتور Alligators است البته در این خانواده دو اسیلاتور نیز وجود دارد،\nدر نتیجه اسیلاتورها یکی از ۴ زیر مجموعه خانواده اندیکاتورها هستند، پس به یاد داشته باشید نه تنها دو لغت اندیکاتور و اسیلاتور هم معنی و مترادف نیستند بلکه اسیلاتورها یکی از زیر مجموعه‌های اندیکاتور ها محسوب می‌شوند.\nاسیلاتور ها (oscillators) یا ترجمه فارسی آن ارتعاش سنج, نوسانگر به مجموعه ای از اندیکاتورها اطلاق می‌شود که هدفشان درک و سنجش میزان هیجان خریداران و فروشندگان است. در حقیقت اسیلاتورها سعی دارند دماسنج هیجانات خریداران و فروشندگان فعال در سهم باشند و ما را از میزان هیجان خرید و فروش حاضر در معاملات اگاه کنند .\nبرای همین اسیلاتور ها دارای دو محدوده هستند، اشباع خرید اشباع فروش. پس تفاوت دوم می‌شود قرار گرفتن محدوده خرید و فرش هیجانی در اسیلاتورها. در عموم اسیلاتورهای مشهور اشباع خرید در محدوده بیش از ۷۰ قرار دارد و حکایت از اوج هیجان زدگی در خریداران است و اشباع فروش در محدوده کمتر از ۳۰ و حکایت از اوج هیجان شتاب زدگی در فروشندگان است. این در حالی است که در سایر اندیکاتور ها مثل موینگ اورج ها ابر های ایچوموکو و … چنین چیزی وجود نداره. پس نوسانگرهای پر کاربرد RSI و DT oscillator و Stochastic و CCI و MACD از نوع اسیلاتور هستند.\nتفاوت سوم اسیلاتورها و اندیکاتورها در گرفتن واگرایی‌ها است. ما صرفا اجازه داریم از اسیلاتورها واگرایی بگیریم. اسیلاتور های مثل macd و rsi و cci محبوب ترین اسیلاتور ها برای گرفتن واگراییست.\nTags آموزش تحلیل تکنیکال اسیلاتور اندیکاتور کلاس آموزش فارکس در تهران


برنامه ریزی برای خرج خانه: چگونه دخل و خرجمان را کنترل کنیم؟ \nخانه اقتصاد و خانواده زندگی اقتصادی آیا دخل و خرج تان به هم نمی‌خورد؟ یک برنامه‌ریزی مالی می تواند مشکل‌تان را حل کند.\nاحتمالا شما نیز بارها از اطرافیان خود شنیده‌اید که دخل و خرج‌شان به هم نمی‌خورد و در حال گله از تورم و گرانی و کم درآمدی هستند. شما چقدر با این مشکل درگیر هستید؟ آیا به این فکر کرده‌اید که مشکل کارتان کجا است؟ چاره کار شما فقط یک برنامه ریزی برای خرج خانه است. آن هم از نوع اصولی و بدرد‌بخور آن.\nبرنامه ریزی برای خرج خانه باعث می‌شود شما بتوانید بر همه چیز کنترل داشته باشید.\nدیگر شما دقیقا می‌دانید چه مقدار قرار است از پول خود را صرف مخارج و هزینه‌های مورد نیاز خانه کنید، در نهایت چه مقدار از آن باقی می‌ماند و حتی با چه مقدار از آن می‌توانید سرمایه گذاری کنید. این اولین گام برای دستیابی به اهداف بزرگ مالی در زندگی شخصی‌تان است.\nشما باید بتوانید در یک برنامه ریزی برای خرج خانه تمام شرایط و اولویت‌ها در نظر بگیرید و متناسب با دخل و خرج خودتان این برنامه ریزی را انجام دهید. پس از همین الان دست به کار شوید و لیستی از مخارج، هزینه‌ها و درآمد خود و خانواده‌تان را تهیه کنید و حتما نکات زیر را نیز در آن رعایت کنید.\nدر برنامه ریزی برای خرج خانه بهتر است از مخارج ماهیانه‌ی خود شروع کنید.\nتمام پرداخت‌های ماهیانه خود را شناسایی و در لیست بگنجانید. پرداخت‌های شما می‌تواند شامل وام مسکن، اجاره خانه، قسط ماشین، حق بیمه، قبض برق، آب، تلفن و گاز، خرید مواد غذایی، برگزاری مهمانی و موارد دیگر باشد.\nمیزان دریافتی ماهیانه اعضای خانواده خود را نیز به لیست اضافه کنید.\nمیزان درآمد خود و همسرتان و هر درآمد دیگر را یادداشت کنید و با هم جمع نمایید.\nپرداختی‌های خانه را از درآمد خانواده کم کنید.\nاگر تمام پرداختی‌های خانه را از درآمد خانواده کم کردید و باقیمانده درآمد برابر صفر و یا حتی منفی شد، شروع به گله کردن و ناراحتی نکنید. بجای آن بهتر است دوباره با دقت به هزینه‌های غیرضروری مثل مسافرت، مهمانی و خرید وسایلی که آنچنان به آن‌ها نیازی ندارید، نگاه کنید و آن‌ها را بررسی کنید. چقدر واقعا به آن‌ها نیاز دارید؟ آیا بهتر نیست که آن‌ها را حذف و هزینه‌ی آن‌ها را در جاهایی که بیشتر مورد نیاز است، خرج کنید؟!\nاولویت‌های مالی خودتان را فهرست‌بندی کنید.\nوقتی می‌گوییم اولویت مالی به هیچ عنوان منظورمان قبض‌های برق و آب و گاز نیست. اولویت‌های مالی برای هر شخصی می‌تواند متفاوت باشد. شاید اولویت مالی شما پس اندازی برای هزینه‌های دانشگاه فرزندانتان در آینده است. شاید شما به زمان بازنشستگی خود فکر می‌کنید و درصدد پس اندازی برای آن روزهایتان هستید. پرداخت وام‌های بانکی نیز می‌تواند به عنوان اولویت مالی شما به حساب آید.\nشما چه اولویت‌های مالی شخصی دارید؟ خرید ماشین؟ خرید خانه؟ پس انداز بازنشستگی؟ به آن‌ها فکر کنید و سپس آن‌ها را به عنوان هدف خود در نظر بگیرید.\nهدف شما چقدر هزینه‌بر است؟ چقدر زمان‌بر است؟ برای هر اولویت خود هزینه‌ی مالی هدف خود را بر زمان رسیدن به آن (به صورت ماهانه) تقسیم کنید و هر ماه آن را به موقع پرداخت کنید تا دقیقا طبق برنامه ریزی در زمان تخمینی خود به هدفتان برسید.\nدرآمد خود را با هزینه‌ها و اهداف خود مقایسه کنید.\nآیا می‌دانید یکی از ویژگی‌های افراد ثروتمند دنیا چیست؟ البته منظور من به هیچ عنوان آن ۲/۳ از ثروتمندان دنیا که بصورت موروثی ثروت خود را بدست آورده‌اند، نیست. یک ویژگی مشترک در میان افرادی که خود ثروتشان را بدست آورده‌اند این است که همیشه خیلی کمتر از درآمد خود خرج می‌کرده‌اند. شما چطور؟ آیا همیشه کمتر از درآمد خود خرج می‌کنید؟\nبه صورت کاملا شفاف درآمد و مخارج خود را مشخص کنید و بین آن‌ها یک توازنی برقرار کنید. هیچ وقت بیشتر از درآمد خود خرج نکنید. این کار باعث می‌شود که در درازمدت وضعیت مالی شما بهبود یابد و بتوانید پاسخگوی اولویت‌های مالی خود باشید.\nبرنامه‌ها و اولویت‌های خود را هر چند ماه یک بار مرور کنید.\nبا توجه به شرایط زندگی کنونی هیچ وقت انتظار نداشته باشید که بتوانید با همین برنامه ریزی برای مدت‌های طولانی پیش بروید. برنامه ریزی که برای خرج و مخارج خانه انجام می دهید همیشه ثابت نیست و متناسب با نیازها و موقعیت‌های زندگی می‌تواند تغییر کند. برنامه ریزی شما باید این انعطاف‌پذیری را داشته باشد تا متناسب با مسیر زندگی‌تان تغییر کند.\nبرچسب هابرنامه ریزیبرنامه ریزی پس اندازبرنامه ریزی پس انداز پولبرنامه ریزی خرج خانهپس اندازپس انداز پولپس انداز خانگیپس انداز خانم خانه دارپس انداز خانمهاپس انداز خانوار\nمطلب قبلی با پرکاربردترین ترفندهای اینستاگرام آشنا شوید\nمطلب بعدی چگونه از ابتلا به بیماری آلزایمر جلوگیری کنیم؟\nاگر شما دیابت دارید پس بیشتر از افراد دیگر مستعد ابتلا به مشکلات پا …


بایسته های حقوقی در کسب و کار؛ بایسته های قرارداد عادی اجاره واحد مسکونی | وب‌گاه شخصی صادق رئیسی‌کیا\nوبلاگ - آخرین اخبارمکان شما: خانه / راهنمای حقوقی معاملات / بایسته های حقوقی در کسب و کار؛ بایسته های قرارداد عادی اجاره واحد مس...\nبایسته های حقوقی در کسب و کار؛ بایسته های قرارداد عادی اجاره واحد مسکونی ۱۳۹۴/۰۶/۱۸/۰ دیدگاه /در بایسته های حقوقی, راهنمای حقوقی معاملات /توسط صادق رئیسی کیا ۱- هویت کامل اجاره دهنده (موجر) احراز و نوشته شود.\nبرچسب ها: اجاره بها, اجاره دهنده, اجاره مسکونی, بایسته های حقوقی, سند مالکیت, شهود, قرارداد عادی اجاره, کسب و کار, مبلغ اجاره, مدت اجاره, مستاجر, موجراشتراک این مطلباشتراک در Facebookاشتراک در Twitterبه اشتراک گذاری در گوگل+اشتراک در Pinterestاشتراک در Linkedinاشتراک در Tumblrاشتراک در Vkاشتراک در Redditاشتراک با ایمیلشاید این موارد نیز مورد علاقه شما باشد\nبایسته های حقوقی برای مدیران؛ موارد ترمیم و جایگزینی اعضای هیات مدیره در شرکت های سهامی\tنابسامانی ورزش، معلول نظام فکری مدیران ورزش است.\tحق پخش تلویزیونی ورزش از منظر قانون اساسی و سیاست های کلی اصل 44\tبایسته های حقوقی برای مدیران؛ تکالیف مدیران بانکها در برابر صادر کنندگان چک بلامحل بایسته های حقوقی برای مدیران؛ عضویت در هیات مدیره و قبول مدیرعاملی شرکت سهامی چه مسئولیت هایی…\tبایسته های حقوقی برای مدیران؛ حداقل و حداکثر تعداد اعضای هیات مدیره در شرکت سهامی\t0\nبایسته های مالیاتی در کسب و کار؛ الزامی نبودن استفاده از صندوق مکانیزه فروش برای د... بایسته های حقوقی برای مدیران شرکت ها؛ صلاحیت مجمع عمومی عادی در شرکت سهامی ... آمار


میز گردی با حضور نادربرهانی مرند،نغمه ثمینی و محمد یعقوبی\nمیزگرد اعتماد درباره ادبیات نمایشی ده سال اخیر\nگروه فرهنگی، مهدی میرمحمدی: جایگاه ادبیات نمایشی در محیط فرهنگ و ادب ایرانی گم شده است اما این به معنای نافرجام بودن کوشش های نمایشنامه نویسان ایرانی نیست. دلیل را در جای دیگری باید جست وگرنه این ادبیات در همین حیات صد و چند ساله اش گفتنی کم نداشته و آنقدر که باید در تحولات اجتماعی حضور داشته (مگر می توان تاریخ روشنفکری را بدون اشاراتی به تئاتر ایرانی مورد خوانش قرار داد) و وظیفه تاثیرگذاری بر رسانه های دیگر را انجام داده (بار دیگر بخوانید تاثیر حاتمی، ساعدی، بیضایی، نصیریان، محسنی، انتظامی، نصرت کریمی و... را بر سینمای ایران) پس مشکل کجاست؟ تعداد و خاص بودن مخاطب تئاتر هم دلیلی نیست که بتوانیم بی هیچ حرف و حدیثی آن را بپذیریم. خاص و محدود بودن مخاطب این رسانه بخشی از طبیعت این رسانه است و نه ضعف آن، که تئاتر رسانه یی غیرمتکثر است در عصر تکثر. بخشی از این محدودیت مخاطب را هم که باید بگذاریم به حساب شرایط فرهنگ و هنر در اینجای جهان که برای دیگر رسانه های هنری نیز صدق می کند و باز در نظر داشته باشید در همین شرایط هم نمایشنامه ایرانی چاپ می شود، خریده می شود (شاید خوانده نمی شود) و گاهی تجدید چاپ هم می شود.باز می رسیم به همان سوال پیشین، پس مشکل کجاست؟ بگذارید در اینجا از میان تمام پاسخ هایی که می توان برای این سوال داشت روی یک پاسخ تاکید بیشتری کنیم و آن نبود منتقدان، تحلیلگران، تاریخ نویسان و تئوری پردازانی است که بتوانند جایگاه ادبیات نمایشی ما را در محیط فرهنگ و هنر ایرانی مشخص و تعریف کنند که در حوزه شعر و ادبیات داستانی تاثیر چنین نظریه پردازانی را دیده ایم. از سوی دیگر در این یکی دو ساله با تازه نفس هایی در حوزه نقد روبه رو شده ایم که متفاوت با گذشتگان خود نشان می دهند و می توانند در آینده دست به کارهای درشت تری بزنند. هدف اول از برگزاری چنین میزگردهایی فراهم کردن ماده خام اولیه و طرح سوال برای این تازه نفس های نقد و تئوری است تا دست به کار کارهای درشت تری بشوند. اما ذکر یک نکته دیگر هم در اینجا لازم است. صاحب این قلم تنها برگزارکننده و هماهنگ کننده این میزگرد بوده آن هم با این باور که در چنین مواردی برگزارکننده تنها باید زمینه بحث و جدل را فراهم کند. اگر قرار باشد در جریان این میزگردها میزبان به طرح نظریات خود بپردازد که راه بهتری همچون نوشتن مقاله و یادداشت وجود دارد. از سوالاتی شبیه به آنچه در اینجا آمده در میزگردی که پیشتر و در جایی دیگر برگزار شد، نتیجه دیگری حاصل شد. مطمئن باشید در میزگرد بعدی هم با همین سوال ها به جای دیگری خواهیم رسید. قضاوت بماند برای آیندگان.\nبعضی اعتقاد دارند اینکه بگوییم ادبیات نمایشی ما در دو دهه 40 و 70 دو نقطه اوج را تجربه کرده است، یک تصور ذهنی و ژورنالیستی است. شما فکر می کنید بتوان از ادبیات نمایشی در این دو دهه به عنوان نقاط اوج یاد کرد؟\nنادر برهانی مرند: اینکه دهه چهل و دهه هفتاد- البته نیمه دهه ها- دو عطف و دو نقطه اوج در تاریخ ادبیات نمایشی\n- اساساً تئاتر- ماست، یک واقعیت تاریخی است. وضعیت تئاتر به خصوص ادبیات نمایشی ما به گونه یی است که اصلاً قابل قیاس با ماقبل خود نیست. اما اینکه این دو مقطع چه تشابهات و چه افتراقاتی با هم دارند احتمالاً مورد بحث قرار خواهد گرفت و خاصه علل این اوج گرفتن ها و فترت ها که یقیناً به شرایط تاریخی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مربوط است. محصولات فرهنگی و ادبی، از جمله تئاتر و نمایشنامه نویسی در این دو دهه بسیار مهم به طور کاملاً ملموسی خلاقانه تر، متنوع تر، هنرمندانه تر و مهمتر از همه اندیشمندانه تر و خردورزانه ترند.\nنغمه ثمینی: باید نکته کوچکی را اضافه کنم. وقتی می گوییم دهه 70، منظورمان به طور مشخص از 1370 به بعد نیست. آن موجی را که داریم از آن حرف می زنیم از نیمه دهه 70 شکل می گیرد و از آن طرف هم بخش زیادی اش را در دهه 80 می گذراند. در اوایل دهه 70 کمابیش اتفاقاتی را شاهدیم که در دهه 60 رخ می دهد و تفاوت چندانی با اتفاقات آن دوره ندارد. آن تحولات اجتماعی و سیاسی که از آن حرف می زنیم و این تغییر ناگهانی، عملاً از نیمه دهه 70 اتفاق می افتد. یادم می آید که سال 72-71، وضعیت تئاتر شهر عملاً همان چیزی بود که در دهه 60 وجود داشت. یعنی خالی و خلوت و هر چند ماه یکبار سالن اصلی یک اجرایی داشت و بعد هم مثلاً تا دوماه تئاتر شهر اصلاً تعطیل بود.\nمحمد یعقوبی: فکر می کنم به درستی اشاره شد که آنچه درباره اش صحبت می کنیم از نیمه دوم دهه 70 شروع شده است. اینکه این یک تصور ژورنالیستی است یا نه، برمی گردد به بار عاطفی و ارزشی یی که احتمالاً به این دو دهه داده می شود. بخش زیادی از این ارزش ها به دلیل این نیست که آدم های نابغه یی در این دو دوره بوده اند، بلکه به فضای جامعه ما برمی گردد. در مواقعی در کشور ما دوره گسست وجود داشته که نمی توان آن را انکار کرد. بنابراین فارغ از ارزشگذاری و به عنوان شهادتی بر یک واقعیت باید بپذیریم که در نیمه دوم دهه هفتاد تماشاگران تازه یی به سالن های تئاتر پا گذاشتند و مخاطبان گذشته تئاتر مجاب شدند که از پیله تنهایی خود بیرون آمده و به تماشای تئاتر بیایند. نیمه دوم دهه هفتاد به بعد روزگار پرتماشاگری برای تئاتر است. مخاطب دوباره به تئاتر علاقه مند شد و تئاتر موضوع گفت وگوی محافل روشنفکری و موضوع بررسی روزنامه ها شد. در دهه 60 و اوایل 70 هر از گاه اتفاق هایی می افتاد، ولی تبدیل به جریان نمی شد چون فضای حاکم بر جامعه امکان نمی داد. به همین دلیل نمی توانیم از آن کارهای معدود درخشان دهه شصت و نیمه اول دهه هفتاد به عنوان کارهایی جریان ساز یاد کنیم. در نیمه دوم دهه هفتاد بود که مسوولان احساس کردند نه تنها جوانان باید کار کنند بلکه آن آدم های استخوان دار تئاتر هم باید بیایند و دوباره کار کنند. بنابراین گسستی که بین جوانان و پیشکسوت ها وجود داشت برطرف شد و همه کنار هم کار کردند. بهرام بیضایی پس از سال ها داشت کار می کرد و این خیلی اهمیت داشت. این اتفاق ها در نیمه دوم دهه 70 افتاد.\nنادر برهانی مرند: البته نکته ظریف و مهمی را نباید فراموش کرد. وقتی می گوییم نیمه دهه هفتاد یکی از عطف های تاریخ ماست یقیناً قصد ما این نیست که مثلاً نمایشنامه های ما قبل این تاریخ ضعیف اند یا اساساً وجود ندارند. نه به هیچ وجه، ویژگی این دو نقطه عطف این است که موجی شکل می گیرد، جریانی وجود دارد که در دهه قبل از چهل اساساً کمتر ولی در دهه قبل از هفتاد جسته و گریخته وجود دارد. من بیشتر در مورد دهه هفتاد این را می گویم که این گونه نبوده که از نیمه دوم دهه هفتاد یکباره و ابتدا به ساکن نوابغی پیدا شدند و شرایط را دگرگون کردند. شرایط دگرگون شد و انرژی های جمع شده یکباره آزاد شدند و ایجاد موج کردند. حتی آدم هایی که قبل از این برای کشوی میزشان می نوشتند با این فضا همراه شدند و به اندیشه هایی که قبلاً پنهان می کردند فرصت ظهور مجدد دادند. این موج موتور محرکه اش از قبل روشن بوده اما راه ناهموار بود.\nمحمد یعقوبی: در واقع قبل از نیمه دوم دهه هفتاد فضا به گونه یی بود که اگر نمایشنامه نویسی می خواست کار کند یا می بایست شرایط سفارشی نویسی حاکم بر فضای تئاتری آن زمان را می پذیرفت یا اینکه به قول نادر برهانی برای کشوی میزش می نوشت. در این میان نوعی نمایشنامه نویسی ابزورد هم به شدت رایج شد که به نظر نمی رسد آن گونه نوشتن برخاسته از میل درونی نویسندگان آن آثار بوده است، بلکه به دلیل شرایطی بود که به او تحمیل شده بود. گویی نویسنده یی که نه می خواسته سفارشی و نه برای کشوی میزش بنویسد، میل مهارناپذیرش به نوشتن و اجرا راهی اش می کرده به آن گونه نوشتن که از قضا مد آن روزگار هم شد. طبعاً در این فضای آشفته سفارشی نویسی یا بیگانه با روزگارنویسی برخی کارگردان ها که سلیقه یی هم داشتند به اجرای نمایشنامه های خارجی روی آوردند. بنابراین گرایش به اجرای نمایشنامه های خارجی هم تا حدقابل توجهی متاثر از همان فضای حاکم بود. پیوند بین نویسنده به عنوان تولیدکننده کار و مخاطب در صورتی اتفاق می افتد که نویسنده چیزی را بگوید که مخاطب نیاز دارد و در حقیقت این تبدیل می شود به تئاتری که می توان از آن به خوبی یاد کرد. این کار در آن شرایط امکان پذیر نبود. به همین دلیل نویسنده هایی در آن دوره بودند که نمی توانستند آن طور که می خواهند کار کنند.\nنادر برهانی مرند: با وجود این نمایشنامه های قابل تامل زیادی وجود دارند که اتفاقاً در آن دوره ها نوشته شده اند اما در این دهه فرصت چاپ، اجرا و اساساً ارائه پیدا می کنند.\nنکته دیگری که فکر می کنم بهتر باشد در همین ابتدا به آن بپردازیم انتقال تجربه های نسل قبلی به نمایشنامه نویسان این نسل است، نمایشنامه نویسانی که از سال 38 به بعد کارشان را شروع می کنند: علی نصیریان، غلامحسین ساعدی، بهرام بیضایی، اکبر رادی و بعدتر اسماعیل خلج، عباس نعلبندیان یا بیژن مفید. آیا تجربیات نمایشنامه نویسانی که به آنها اشاره کردیم به نسل جدید منتقل می شود، یا اینکه در جاهایی توقف داریم؟\nنغمه ثمینی: فکر می کنم بدون تردید وقفه وجود داشته است. ما نمی توانیم انکار کنیم که بعد از انقلاب همه چیز دگرگون می شود و طبیعی است که جریان نمایشنامه نویسی هم از این دگرگونی تاثیر می گیرد. کسانی که بزرگ ترین تحولات ادبیات نمایشی دهه 40 و اوایل دهه 50 را رقم زدند، عملاً بعد از انقلاب و در دهه 60 فید شدند. تنها بیضایی و رادی ماندند، که اتفاقاً به طرز غریب و قابل احترامی توانستند تجربیات شان را ادامه بدهند، بدون اینکه یک نشیب را طی کنند. «فتح نامه کلات»، «آهسته با گل سرخ» و «هملت با سالاد فصل» نشان می دهد که آنها مطلقاً فرود نیامده اند که بخواهند دوباره بالابیایند بلکه یک مسیر را طی کردند. به نظرم در سال 75 و بعد از آن نمایشنامه نویسان نسل جدید چندان در این قید و بند نبودند که رشته یی را که در اوایل انقلاب قطع شده بود، دوباره ادامه دهند. حتی انگار این موج بازخوانی نمایشنامه نویسان دهه چهل هم از اوایل دهه هشتاد آغاز شد.\nنادر برهانی مرند: با وجود این سنت نمایشنامه نویسی اگر ادامه پیدا می کند و اصلاً اگر چیزی به نام نمایشنامه و فردی به نام نمایشنامه نویس هنوز محلی از اعراب دارد، مرهون تلاش های پنهان و آشکار همان هاست. می خواهم بگویم درست است که قبل از نیمه دوم دهه هفتاد تئاتر وضع بسامانی ندارد و نمایشنامه ایضاً، ولی رادی و بیضایی، ساعدی، استادمحمد، حکیم رابط و دیگران در کنج کتابخانه ها- حتی در دورترین شهرها- مشغول تدریس و نمایشنامه نویسی از نوع ایرانی و ترویج سنت نمایشنامه نویسی اند. من شخصاً «صیادان» آقای رادی را موقعی که سوم دبیرستان بودم در کتابخانه کوچک شهرمان خواندم و وارد شاهراه پرسنگلاخ نوشتن برای صحنه شدم بی اینکه تئاتری دیده باشم.\nمحمد یعقوبی: بیشتر حرف هایی که زدیم ارجاع داشتند به آثار اجرا شده. این آیا به ما نشان نمی دهد که جدای اهمیت چاپ نمایشنامه، اجرا هم بسیار اهمیت دارد؟ حتماً برای همین است که همه ما به آن دوره گسست اشاره کردیم. گسست دهه شصت صرف نظر از گسست چاپ یک گسست اجرایی بود. چون اگر آثار مهمی چاپ نشد دل مان خوش بود به خواندن آثاری که سال های پیش از آن دوره چاپ شده بود ولی گسست اجرایی هیچ جایگزینی نداشت. تنها راه حل برای گسست اجرایی آن دوران رفع مشکلات گسست و فراهم شدن امکان اجرای آثار ارز شمند بود. به همین دلیل است که در آن دوران اگر هر از گاه کار درخشانی اجرا شد با استقبال بی نظیر و به یاد ماندنی تماشاگران تشنه آن دوران رو به رو شد. من وقتی «آهسته با گل سرخ» را دیدم لذت بردم، پس این حتماً روی من تاثیر گذاشته است. از این تاثیرهای هرازگاهی بوده اما حقیقت آن است که ما خودمان قصد کشف آنان را کردیم. پس در یک جریان طبیعی تجربه های آنان به ما منتقل نشده است. برای من خواندن نمایشنامه های بهرام بیضایی، اکبر رادی و غلامحسین ساعدی تجربه یی شعف آور بود و لذت بی نظیر پس از کشف را به همراه داشت.\nقبل از اینکه نمایشنامه نویسی را شروع کنید اینها را خواندید یا بعد از آن؟\nمحمد یعقوبی: من سال 68 نمایشنامه هایشان را خواندم. پیش از اینکه وارد دانشگاه شوم 5 یا 6 نمایشنامه بیشتر نخوانده بودم. آن قدرها هم تئاتر ندیده بودم. «آهسته با گل سرخ» این تاثیر را داشت که من بروم و کارهای آقای رادی را بخوانم. من اول فیلم «مرگ یزدگرد» را دیدم و بعد رفتم دربه در دنبال نمایشنامه اش گشتم و به گمانم در کتاب جمعه آن را پیدا کردم و با ولع خواندم. این آدم ها ارتباط های بین این دو دهه اند که بیش از همه توانستند آن را ادامه دهند.\nنغمه ثمینی: تا آنجا که یادم است بیضایی از آن پدیده هایی بود که به محض اینکه کسی به تئاتر علاقه مند می شد می خواندش. خواندن بیضایی یا رادی گریزناپذیر بود. اما کسانی مثل فرسی، نعلبندیان یا خلج را من عملاً زمانی کشف کردم که نمایشنامه نویسی را به طور جدی آغاز کرده بودم.\nآقای برهانی مرند نظر شما چیست؟\nنادر برهانی مرند: این انتقال تجربه یا باید از طریق دیده شدن اجرا اتفاق بیفتد یا اینکه یک اثر چاپ شود. این ویژگی ماندگاری یک اثر ادبی است که خوانده و دیده شود. در مورد نمایشنامه نویس های دهه یی که در واقع شما گسست را متوجه آنها می کنید، آنهایی که توانستند به هر دلیلی آثارشان را چاپ کنند، به نظرم تجربه هایشان منتقل شد. البته به کسانی که آنها اساساً دغدغه انتقال تجربه را داشتند. یعنی نیاز به انتقال تجربه را حس می کردند وگرنه همین حالاهم اگر شما نگاه کنید، با اینکه بی نهایت چاپ اثر داریم و بی شمار اجرا می شود، این انتقال تجربه اتفاق نمی افتد که البته بعضی اوقات بهتر که اتفاق نیفتد. به نظر من بخش اعظم ماجرا به کسی برمی گردد که بخواهد تجربه به او منتقل شود. در مورد بیضایی، رادی و ساعدی به نظرم کارهای شاخص آنها به حد کافی موجود بود. اما یک حالت دیگر هم هست که این انتقال به صورت فرد به فرد و همگامی با این نسل صورت می گیرد. فکر می کنم در سنت ادبی ما حداقل در حوزه ادبیات نمایشی این اتفاق کمتر می افتد. این اصلاً رسم نیست و این ارتباط فرد به فرد شکل نمی گیرد.\nمحمد یعقوبی: همه ما داریم از بیضایی و رادی اسم می بریم. به نظر من این یک ایراد است. یک وقفه یی وجود دارد. جوانان مطرح دهه 70 در این موقع کجا بودند؟ شکی در این نیست که آثار چاپ شده باید خوانده شود و تاثیر خودش را بگذارد. اما در کنار آن اجرا هم باید صورت می گرفت. اجرا از کسانی غیر از بیضایی و رادی یعنی یک نسل بعد از آنها. من می گویم در دهه یی افرادی فرصت کار نداشتند که بعد بخواهند آن را چاپ کنند. یک وقفه یی وجود داشته که به نظر من عده بسیاری در آن به عنوان نویسنده متولد نشدند. آدم هایی که کارهای قابل توجهی کرده باشند اندک اند. ابراهیم مکی، محمد چرمشیر، عبدالحی شماسی و... دلیلش کاملاً روشن است: بقای هنر در گرو وجود ثبات، امنیت خاطر و آرامش نسبی در جامعه است. در یک دوره جامعه ما دچار کمبود ثبات و آرامش و رفاه برای تولید هنر بود. بنابراین عقیده دارم اصلاً بسیاری در آن دوره به عنوان نمایشنامه نویس متولد نشدند که بعد بگوییم نتوانستند ادامه بدهند. فضا، فضایی نبود که نویسنده به وجود بیاید. اشاره ام به آدم هایی است که نمی شناسیم. آدم هایی که نیاز به اندکی احساس آرامش داشتند تا نویسنده شوند. رادی در دهه 40 به عنوان نویسنده متولد شد. همان طور که در نیمه دوم دهه 70 هم تعدادی به عنوان نویسنده متولد شدند. اما در دهه 60 و نیمه اول دهه هفتاد تعداد قابل توجهی نویسنده متولد نشدند . ما با تسامح می گوییم تجربه نسل گذشته به ما منتقل شده است، اما این یک تجربه ناقص است. سالم نیست. چون ما مجبور شدیم خیلی به عقب برگردیم.\nآقای قطب الدین صادقی نقدی دارد که در دهه 60 نوشته و در آن فضای تئاتر خیلی خوب توضیح داده می شود. این طور می گوید که عباس نعلبندیان نمی دانیم کجاست، خلج سریال می سازد، بیضایی به سینما کوچ کرده و... ما این تضادها را در ادبیات نمایشی مان داریم. نکته دیگر اینکه، نام هایی همچون رحمانیان، چرمشیر و امجد که در دهه 60 کار خود را شروع می کنند، اما به نظر می آید که نقطه اوج خود را در دهه 70 تجربه می کنند. فکر می کنید این فضای دهه 70 است که زمینه شکفتن را ایجاد می کند یا اینکه آنها تجربه یی را آغاز کرده اند که به شکل طبیعی در دهه 70 به بار می نشیند؟\nنادر برهانی مرند: من با اطمینان می گویم فضا. مگر ما چقدر انسان ناجی می توانیم داشته باشیم. چرا فکر کنیم این وظیفه هنرمند است که این کار را در هر شرایطی بکند. این حق اوست که یک فضایی داشته باشد تا بتواند کار کند.\nنغمه ثمینی: اگر نگاهی به نیمه 70 به بعد بکنید کاملاً واضح است که فضایی ایجاد شد که نویسندگان فکر می کردند می توانند بنویسند و نوشته هایشان را هنوز خشک نشده روی صحنه ببینند و هنوز روی صحنه ندیده چاپ کنند. به طور طبیعی وقتی این سیر سالم اتفاق افتاد می توان به انگیزه آنها هم پی برد. به نظرم سیر سالم تئاتر همین است. هر کدام از آنها وقتی این را دید، بازخورد و چاپش را تجربه کرد رفت سراغ کار بعدی و همین طور ادامه پیدا کرد.\nمحمد یعقوبی: مثلاً شما از اسماعیل خلج نام بردید. خلج را با چه نمایشنامه هایی می شناسیم؟ آیا او می توانست به آن تجربه ها ادامه بدهد؟ من کاملاً درکش می کنم، اگر به من هم اجازه کار ندهند دیگر نمی نویسم. نمی توانم که بنویسم. من اصلاً اجرایی ام. وقتی اجرا می کنم احساس امنیت می کنم، احساس رفاه نسبی که یک انسان باید داشته باشد. بنابراین کاملاً اسماعیل خلج را درک می کنم حالایکی می رود سریال می سازد و یکی می رود پی شغلی دیگر\nنادر برهانی مرند: فکر می کنم اشخاصی مثل شماسی و رحمانیان و چرمشیر و امجد، خسرو حکیم رابط و محمود استادمحمد قبل از دهه 70 توانسته اند پلی بین آن دهه ها و دهه معاصر باشند. به هر حال جریان نمایشنامه نویسی را کمی باطراوت نگه داشتند، حتی اگر شده در کشوی میزشان. حداقل این دغدغه مندی نوشتن برای صحنه در اوج آن دوران فترت وجود داشته است. من اصلاً کاری به کیفیت آثار آنها ندارم و به قول دوستان ارزش گذاری هم نمی کنم، اما در دهه یی که سالن های تئاتر تار عنکبوت بسته بود آدم هایی به نوشتن برای صحنه فکر می کنند. این پل ضعیفی است، اما به هر حال گذشته را به امروز می دوزند.\nمحمد یعقوبی: البته ما نویسنده هایی هم داریم که بدون اینکه این شرایط برایشان وجود داشته باشد، نوشته اند و من به آنان غبطه هم می خورم. بهرام بیضایی همیشه نوشته و هیچ وقت از فضا و جو شکست نخورده است، یا اکبر رادی. اما اینها استثناهای روزگار هستند و تئاتر نمی تواند تنها روی گïرده آدم های استثنایی بچرخد. تئاتر برای بقا به شرایطی بشری نیاز دارد.\nنادر برهانی مرند: در همان دوره یکی مثل «آرمان امید» هم هست. اما به قول خانم نغمه ثمینی ما وقتی اجرا نکنیم قلم مان خشک می شود. عادت کرده ایم که برای صحنه بنویسیم و در صحنه پخته شویم.\nنغمه ثمینی: کشوی میزها واقعاً جاهای استراتژیکی هستند. ما از آنها خبر نداریم. رحمانیان در دهه 60 نمایشنامه «سرود سرخ برادری» را چاپ کرده و تا دهه 70 دیگر چیزی چاپ نکرده. یا حتی «باغ آرزوها»ی چرمشیر. احساس می کنم اینها نمایشنامه هایی است که اجازه چاپ پیدا کرده اند. آنها حتماً یک چیزهایی را در کشویشان داشته اند و سال های بعد روی آن کار کرده اند. انگار خواسته اند بگویند که ما به عنوان نمایشنامه نویس به هر حال هستیم. جالب اینجاست که بگویم در مقدمه «باغ آرزوها» نوشته شده که اصلاً فکر نکنید ما محتوای این نمایشنامه را با چاپ آن تایید می کنیم، این فقط تجربیات یک نمایشنامه نویس جوان است. وقتی تفکر پشت چاپ یک اثر این است واقعاً چه کسی می تواند بگوید که دهه گسست نیست؟\nنادر برهانی مرند: برای همین است که آدم نمی تواند با قطعیت قضاوت کند. هرچند این قابل حدس زدن است چون شرایط می گوید که جا برای شکل گیری ادبیات بالنده وجود ندارد. اخیراً از آرمان امید و با اصرار زیاد چهار پنج نمایشنامه دست نویس خواندم که محصول همان دوران است. مطمئناً آدم های دیگری هم از این دست وجود دارند.\nما وقتی از دهه 40 صحبت می کنیم کارگردان هایی را می بینیم که می آیند و متن های نوشته شده را حمایت می کنند: جعفر والی متن های غلامحسین ساعدی را حمایت می کند، رکن الدین خسروی آثار رادی را اجرا می کند و عباس جوانمرد کارهای بهرام بیضایی را. این در دهه 70 اتفاق نمی افتد. انگار این ایده مطرح می شود که نویسنده ها مجبورند دست به کارگردانی هم بزنند یا حداقل نویسنده هایی مطرح می شوند که کارگردان هم هستند.\nمحمد یعقوبی: فکر می کنم این یک جریان کاملاً آگاهانه بود. به همین دلیل اگر بخواهیم از تئاتری های موفق نیمه دوم دهه 70 نام ببریم بیشتر آنان نویسنده/ کارگردان هستند. دلیل من این است که در کارگردانی می توانستم متنم را دوباره بنویسم. وقتی نمایشنامه ام توسط بازیگران خوانده می شود تازه متوجه می شوم که چه اتفاقی باید برایش بیفتد. فکر می کنم فقط من این طور نیستم. چند نفر دیگر هم هستند که مانند من عمل می کنند. این شیوه یی است که در تئاتر ما وجود دارد. این البته بحثی است که فقط در حوزه تئاتر ما مطرح است وگرنه در سینمای ما و جهان امری بسیار طبیعی است. به هر حال من به این شیوه کار معتقدم و به هر نمایشنامه نویسی هم توصیه می کنم که کارش را خودش کارگردانی کند، مگر اینکه نویسنده یی توان و منش کارگردانی را در خود نمی بیند که در این صورت ارتباط بین نویسنده و کارگردان باید خیلی عمیق باشد که اثر نویسنده قربانی نشود. به نظر من وقتی کارگردان و نمایشنامه نویس یکی نیستند در بیشتر مواقع شما تماشاگر کاری هستید که در آن کارگردان تمام تلاش خود را می کند برای کم اهمیت دانستن متن و نمایشنامه در حد وسیله یی می شود برای اثبات اهمیت و قدرت کارگردان بنابراین شما تماشاگر تئاتری هستید متظاهرانه. تئاتری که من به آن علاقه دارم «تئاتر یونانی» است و در آن زمان هم بیشتر نویسندگان اثرشان را خودشان کارگردانی می کردند.\nنغمه ثمینی: من همیشه کمی با این ماجرا مخالف بوده ام. همیشه فکر کرده ام که نویسنده، نویسنده است و کارگردان هم کارگردان. آدم هایی که هر دو کار را با هم انجام می دهند برایم جالب و کنجکاوی برانگیزند. ولی هرگز در خودم این توان را ندیده ام که بتوانم هر دو آنها را با هم انجام بدهم. یا شاید بهتر است بگویم نوشتن چنان حریم دلنشین و امنی را برایم به وجود می آورد که نمی توانم هیچ لحظه یی را از زمانی که می تواند به نوشتن بگذرد در کار دیگری صرف کنم. با اینکه متن هایی را داشته ام که با شکل اجرای آنها موافق نبوده ام، اما هیچ وقت نتوانسته ام این حس را در خودم تقویت کنم که کارم را خودم اجرا کنم. البته شانس هم در این بین نقش دارد. اگر چند تجربه خوب با کیومرث مرادی و چند نفر دیگر نداشتم شاید به این فکر می افتادم که خودم کارهایم را اجرا کنم. برای من یک تئاتر ایده آل تئاتری است که نویسنده بنویسد، کارگردان کارگردانی کند و دراماتورژ اینها را به همدیگر متصل کند. اما می پذیرم که این کار در ایران خیلی مشکل است. مگر ما چقدر توانایی کار جمعی را داریم؟ چقدر کارگردان به اندیشه یک نویسنده احترام می گذارد؟\nنادر برهانی مرند: من این را تایید می کنم که خیلی خوب است وقتی یک نویسنده متنش را نوشت، شرایط اجرای آن فراهم باشد و با یک کارگردان دلخواه و موفق آن را اجرا کند. اما این یک شرایط ایده آل است و ما این شرایط ایده آل را نداریم. البته نمی خواهم ارزش گذاری کنم. اینها همه ویژگی هستند و این طور نیست که نویسنده یی که کارگردانی نمی کند ضعیف تر از نویسنده یی باشد که با یکسری بازیگر و گروه اجرایی می نویسد. اما خودم شخصاً به این نتیجه رسیده ام که وقتی با گروه و برای گروه و با یکسری اشکال واقعی و نه ذهنی کار کرده ام، آن وقت تالیف من پربارتر بوده و خیلی به اجرا نزدیک شده است. در این صورت یک نبض اجرایی هم در نمایشنامه وجود دارد که بیشتر به درد تئاتر امروز می خورد. احساس می کنم نویسنده هایی هم که از دهه 40 به این طرف، در کنار یک کارگردان و مولفه های اجرایی نوشته اند، موفق ترند. در تالیفات بعدیشان هم حتی موفق تر عمل کرده اند. ولی به هر حال این انتخاب از سر ناگزیری است.\nمحمد یعقوبی: ناگزیر از چه جهت؟\nنادر برهانی مرند: به دلیل اینکه اساساً ضرورت تئاتر برای سیاستگذاران آشکار نشده و اسباب توسعه آن را فراهم نمی کنند.\nمحمد یعقوبی: قبول دارم که این یک ویژگی است. ولی اصلاً نمی پذیرم که شرایط ناگزیر است و شرایط ایده آل این است که یکی کارگردان باشد و یکی نویسنده.\nنادر برهانی مرند: فرضاً اگر کارگردان دیگری نمایشنامه های تو را اجرا کند، با جرات می توانم بگویم بهتر از تو اجرا خواهد کرد.\nمحمد یعقوبی: حرف من این است که من نویسنده یی هستم که می نویسم و در کارگردانی متنم را بازنویسی می کنم. اگر من عضو یک گروه باشم می دانم که خلاقانه عمل نمی کنم. این به من ثابت شده است که باید سرپرست و کارگردان آن گروه باشم. وقتی من دارم برای اجرای فلانی می نویسم، مطمئنم که این قدر برایش وقت نمی گذارم و وسواس به خرج نمی دهم. این به من ثابت شده است.\nنغمه ثمینی: این یک ویژگی است، اما برای همه این طور نیست. من کسانی را دیده ام که چون متن خوب پیدا نمی کنند می نویسند یا اینکه چون کارگردان خوبی پیدا نمی کنند خودشان کارگردانی می کنند.\nنادر برهانی مرند: آن نوع کارگردانی که من به آن اعتقاد دارم هم سنگ نوشتن برایم ارزشمند است. همه اینها به نوعی وارد شدن در جهان خلاقه است. و این قدر این دو دنیا به هم تنیده می شود که تفاوتی ندارد کارگردان، نویسنده باشد یا نویسنده، کارگردان.\nاین سوال را به این خاطر پرسیدم که به بحران نمایشنامه نویسی در دهه 80 اشاره کنم. امکان سخت افزاری تئاتر ما نشان می دهد که دیگر جایی برای چهره های جوان نیست و از سوی دیگر وجود نویسنده/ کارگردان ها کار را برای نویسندگان جوان به نسبت دیگر گرایش ها همچون بازیگری یا طراحی صحنه سخت تر می کند. در سال تعداد محدودی می توانند نمایش روی صحنه ببرند که بخش عمده آنها از متن های خودشان استفاده می کنند. به همین خاطر است که نمایشنامه نویسان جوان دهه 80 در دانشگاه ها مطرح می شوند اما در ادامه و جایی که قرار است وارد بدنه تئاتر حرفه یی شوند با کم فروغ شدن آنها روبه رو می شویم. این کم فروغی بیشتر از آن که به کیفیت کار آنها ارتباط داشته باشد نتیجه میدان نداشتن است.\nمحمد یعقوبی: من اگر متن خوبی از نویسنده یی دیگر بخوانم اگر خودش نخواهد کار کند حتماً آن را کار خواهم کرد. اگر متنی باشد که مرا افسون خودش کند، من را صید کند به سراغش می روم. فکر نمی کنم این یک بحران باشد. نمی شود شکلی از تولید را انکار کرد، اینکه عده یی می آیند و کار خودشان را کارگردانی می کنند.\nنویسنده/ کارگردان بودن یک ویژگی است و ایرادی به آن وارد نیست. اما این ویژگی تبعاتی در پی خواهد داشت و در دهه 80 جا برای دیگران تنگ تر خواهد شد...\nنادر برهانی مرند: اتفاقاً نه تنها در مورد نمایشنامه نویسی، در مورد همه رشته های تئاتر این فضا تنگ تر می شود. دلیل آن هم این است که فضای محدودی داریم با کلی تقاضا که هر روز هم بر تعدادش افزوده می شود. فکر می کنم جای نگرانی نباشد. اگر شخصی خودش بخواهد و لیاقت داشته باشد دیر یا زود به جرگه رایج جریان فرهنگی خواهد پیوست. در این شرایط که خیلی هم شرایط ایده آلی نیست، صرف اجرای کار به معنای اثبات هویت نیست. هزار و یک راه دیگر هم وجود دارد. من خیلی از کارهای این نسل جدید را خوانده ام و به آن هم خیلی امیدوارم. اصلاً باعث تعجب نخواهد بود اگر آنها بیایند و حتی نسل قبل از خودشان را هم در سایه قرار دهند.\nمحمد یعقوبی: به این فکر کنیم که چاره چیست؟ با حرف نادر موافقم آنها به هر حال راه خودشان را پیدا می کنند. من اگر آن نمایشنامه نویس بودم و می دیدم که الان نمی توانم در اینجا کار کنم می رفتم در شهرستان کار می کردم. درثانی فراهم کردن اجرا برای این نسل جوان از طریق اجرای آثار آنان توسط نسل ما راهی منطقی به نظر نمی رسد. راهش هجوم این نسل به سوی مسوولان و نهادهایی است که وظیفه شان ساخت سالن است. مسوولان هم باید همپای تشویق ملت به افزایش جمعیت امکانات لازم را برای نسل جدید فراهم می کردند. هجوم نسل جوان به سوی مسوولان و نهادهای مربوطه برای گرفتن امکانات کاری مهم و راهگشا است.\nنغمه ثمینی: من هم فکر می کنم در حال حاضر بزرگ ترین اتفاق در تئاتر ایران می تواند افتتاح یک مجموعه تئاتری مثل تئاتر شهر در جایی دیگر از شهر تهران باشد. تئاتر عمیقاً به مکان وابسته است. وقتی مکانش را می سازی خود به خود گسترش پیدا می کند. به هر حال هر سال تعداد زیادی دانش آموخته تئاتر از دانشگاه ها وارد فضای تئاتری می شوند، در حالی که بر فضای تئاتری افزوده نمی شود.\nبپردازیم به تئاتر اجرامحور، تئاتری که به متن نمایشی وفادار نمی ماند و می خواهد وابستگی خودش را به متن و ادبیات تا آنجا که می تواند کم کند. اصلاً فکر می کنید ما به لحاظ فرهنگی برای این ایده آماده باشیم؟\nمحمد یعقوبی: این به هر حال اتفاقی است که در کشور ما افتاده. اکثر این کارها به دلیل عدم توانایی در نوشتن و گریز از آن است. اصلاً به نظرم این یک جور جریان سازی ساختگی بود. جریانی که برخاسته از نیاز مخاطبان تئاتر نیست، جریانی است برخاسته از نیاز تئاتری های ناتوان یا بیزار از دیالوگ. از اوایل دهه 80 این نوع کار تشویق هم شد. بعد از آن همه تلاش برای آشتی دوباره مخاطب با تئاتر، انگار می خواهند باز این مخاطب را فراری بدهند.\nنغمه ثمینی: من دوست دارم این آفت را از زاویه دیگری نگاه کنم و آن تاثیری است که روی دانشجوها می گذارد. آنها می گویند کسانی را می شناسند که کارشان هیچ متنی ندارد و دارند کارشان را اجرا می کنند، پس ما هم همین کار را می کنیم. این یک تاثیر مخوف روی دانشجو می گذارد، به دلیل اینکه نوشتن کار دشواری است و وقتی شخص به این فکر می کند که لازم نیست بنویسد، این به نظرش راه گریز خوبی می آید.\nنادر برهانی مرند: با احترام به همه استثناهایی که البته تعدادشان خیلی کم است، عمیقاً به این معتقدم که هنر مدرن، آدم مدرن و شرایط مدرن می خواهد. شکل گرایی تهی از اندیشه که یکی از اشکالش فرار از متن است، کار کاملاً محافظه کارانه یی است. این محافظه کاری هیچ نسبتی با مدرنیته ندارد. با تظاهر به مدرنیسم و مدرن بودن هیچ وقت نمی شود تاریخ را فریب داد. البته من هم بیشتر از اینکه از خود اینها نگران باشم از موجی که ایجاد کرده اند و خیلی هم فراگیر شده نگرانم و متاسفانه این نگره در دانشگاه های ما هم نفوذ کرده است.\nمحمد یعقوبی: بارها شنیده ام که می گویند جامعه ما هنوز به آن حد نرسیده که این ها را درک کند. در این سخن مفهومی وجود دارد حاکی از اینکه این گونه کارها در مرتبه یی والاتر قرار می گیرند. چنین حرف هایی را وقتی از دهان کسانی می شنوم که خودشان دیالوگ نویس هستند بسیار تعجب می کنم. بله در سرتاسر دنیا تئاترهایی کار می شود که دیالوگ ندارد، ولی این گونه تئاترها تنها بخش کوچکی از اندام تئاتر دنیا هستند. بخش اصلی تئاتر حرفه یی دنیا هنوز بر نمایشنامه های دیالوگ دار استوار است. همین حالاهم نمایشنامه های بسیار خوبی در سرتاسر دنیا نوشته و اجرا می شوند. آنها به دلیل ادبیات نمایشی شان شاهکار هستند.\nنادر برهانی مرند: ببینید برای این جماعت همیشه مرغ همسایه غاز بوده و خواهد بود و ظاهراً کاریش هم نمی توان کرد. بگذاریم هر کس کار خودش را بکند و اصلاً چه بهتر که اینگونه باشد. تاریخ کار خودش را خواهد کرد و البته قضاوت بی رحمانه اش را، به شهادت تاریخ هنرمندانی جاودانه مانده اند که به چیزی به نام اصالت اعتقاد داشته اند. وگرنه مهمان دوروزه این وادی خواهند بود حتی اگر رشدهای آنچنانی بادکنکی کرده باشند.\nفکر می کنید عنصر نقد به جریان نمایشنامه نویسی دهه 70 کمکی کرد؟\nنغمه ثمینی: یادم است مدتی پیش به خود شما گفتم که این اتفاق نیفتاده و منتقدها پابه پای نمایشنامه نویس ها پیش نیامده اند ولی شما تاکید داشتید که این اتفاق افتاده و من ندیده ام. تا اینکه مقاله یی در مورد یکی از کارهای خودم در سایت ایران تئاتر خواندم (تحلیل ایثار ابومحبوب روی نمایش اسب های آسمان...) و در مورد این قضیه دچار تردید شدم که واقعاً شاید من ندیده ام و نخوانده ام. اما از آن طرف هم به یاد نمونه هایی می افتم در نشریه هایی خاص که نقد برایشان فحاشی و پرونده سازی است. این طور آدم اعتمادش را از دست می دهد یا اینکه نمی خواهد آن را بخواند.\nمحمد یعقوبی: فکر می کنم نقد در کشور ما یک جریان نشده و اگر موردی را می خوانیم این استثناست و این استثناها نمی توانند قاعده شوند.\nنادر برهانی مرند: من با احترام به تعداد بسیار کم کسانی که می شود از آنها به عنوان منتقد- به معنای واقعی کلمه- یاد کرد، معتقدم که اساساً وضع نقد ما بحرانی است اینقدر که هر کسی به خودش اجازه می دهد دست به قلم ببرد و وارد این ساحت شود و لاطائلاتی را قلمی کند که هیچ ربطی به نقد و نقادی ندارد.\nاگر قرار باشد تجربه یی را در اختیار نمایشنامه نویسان نسل بعدی قرار بدهید، برای مثال اینکه با مدیریت تئاتر چطور می شود برخورد کرد، چطور باید با یک مدیر مذاکره کرد؟ اصلاً باید مذاکره کرد؟\nمحمد یعقوبی: فکر می کنم خیلی ضرورت ندارد از مدیریت برای کار اجازه بگیرند. فکر می کنم باید چند بازیگر پیدا کنند و نمایشنامه شان را تمرین کنند و بعد از مدیر امکان برای اجرا بخواهند. اگر کار خوبی باشد وظیفه آن مدیر است که برای آن کار امکان اجرا فراهم کند.\nاگر برای نمایشی پیشنهادی از یک مدیر به شما داده شود چه کار می کنید؟\nمحمد یعقوبی: من تا حالابه هیچ پیشنهادی گوش نداده ام و کار خودم را کرده ام و همچنان تلاش می کنم آن طور که دوست دارم کار کنم، اما نمی توان انکار کرد نویسنده هایی هم هستند که به آنان پیشنهاد می شود و متن های قابل توجهی هم بر اساس آن پیشنهاد می نویسند.\nنغمه ثمینی: من فقط کار نوشتن کرده ام و همیشه پشت یک کارگردان پنهان بوده ام، بنابراین لازم نبوده به طور مستقیم با مدیری وارد گفت وگو شوم. نمایشنامه نویس معمولاً به طور مستقیم با مدیرها وارد گفت وگو نمی شود. آن کسی که باید سالن بگیرد، اجرا بگیرد و راهش را باز کند معمولاً کارگردان است و نه نمایشنامه نویس.\nنادر برهانی مرند: من آدم دو وجهی هستم، هم کارگردانم و هم نمایشنامه نویس. در مورد نمایشنامه، اعتقاد دارم هیچ س


آسیب‌پذیری بحرین و عمان در دوران قیمت‌های پایین نفت\nکد خبر: ۲۳۴۰۹۱\n۰۸ تير ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۶\nپول‌نیوز - بر پایه یادداشت تحقیقاتی جدید بانک امریکا مریل لینچ، بحرین و عمان در میان آسیب پذیرترین صادرکنندگان نفت جهان در برابر قیمت‌های پایین نفت قرار دارند.\nتحلیلگران بانک امریکا مریل لینچ در این گزارش اعلام کردند بسیاری از کشورهای در حال توسعه نسبت به ضعیف شدن قیمت نفت بسیار آسیب پذیر مانده‌اند زیرا نرخ مبادلات ثابت و عدم وجود شرایط و منابع کافی، روند تطبیق با شرایط را برای آنها طولانی می‌کند.\nطبق این یادداشت، بحرین یکی از آسیب پذیرترین‌ها در میان ۶۸ اقتصادی است که این بانک پوشش داده است، زیرا بزرگترین کسری مالی را دارد. عمان هم یکی از بزرگترین کسری‌های حساب جاری را دارد.\nدر مقابل، کویت در میان کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، از نظر بنیادین قوی‌ترین کشور مانده است.\nآماری که ماه گذشته از سوی بانک مرکزی بحرین منتشر شد، نشان داد که این کشور قادر نبوده است مانع کاهش ذخایر ارزی خارجی خود شود زیرا قیمت‌های پایین نفت، این اقتصاد کوچک را در تنگنا قرار داده است.\nدارایی‌های خارجی بحرین ۱۱ درصد در فوریه کاهش یافت و به ۶۴۵.۲ میلیون درهم (۱.۷ میلیارد دلار) رسید. در مجموع این دارایی‌ها ۷۱ درصد نسبت به رقم ۲.۲۴ میلیارد درهم در نوامبر سال ۲۰۱۴، کاهش پیدا کرده است.\nبحرین نسبت به اُفت قیمت‌های نفت و بی‌ثباتی سیاسی منطقه‌ای، نسبت به سایر کشورهای ثروتمند شورای همکاری خلیج فارس آسیب پذیرتر بوده است.\nبر اساس گزارش پایگاه خبری عربین بیزنس، کاهش بیشتر ذخایر خارجی بحرین در حالی روی داد که صندوق بین المللی پول حدود یک ماه پیش هشدار داد این کشور باید برای احیای ثبات بودجه‌اش و بهبود اعتماد سرمایه گذار، کاهش هزینه قابل توجهی را انجام دهد.\nلینک کوتاه: poolnews.ir/000ytf\nبرچسب ها: بحرین ، عمان ، بانک مریل لینچ ، پول نیوز\nآغاز تحویل گاز روسیه به بحرین در سال 2019


شماره خبر: ۳۸۰۱۸۷۰\nبازار مسکن پیشتاز سرمایه‌گذاری در ۱۴۰۰\nدنیای‌اقتصاد : شرکت گروه سرمایه‌گذاری مسکن از ابتدای تاسیس تاکنون عملیات اجرایی بیش از ۶۹ هزار واحد مسکونی را در قالب ۵۴۲ پروژه مسکن آغاز کرده و بیش از ۶۰هزار واحد مسکونی نیز به بهره‌برداری رسیده است. این شرکت علاوه بر آن در ساخت مجتمع‌های تجاری، اداری و آموزشی و نیز ساخت آزادراه، خطوط انتقال آب و آماده‌سازی زمین فعالیت چشم‌گیری انجام داده است. این شرکت در حال حاضر بیش از ۹هزار واحد مسکونی در دست ساخت و بیش از ۴هزار واحد مسکونی در مرحله طراحی، مطالعه و بررسی دارد.\nگروه سرمایه‌گذاری مسکن دارای ۱۶ شرکت تابعه است که در ۲۸ استان و ۳۶ شهر کشور، گسترده شده‌اند. شرکت در سال ۸۲ با نماد «ثمسکن» وارد بورس تهران شد و طی چند سال اخیر، سهام ۶ زیرمجموعه شرکت نیز در بازار سرمایه ایران پذیرفته شده‌اند. آخرین سرمایه ثبت شده شرکت ۵۵۰۰ میلیارد ریال است و شرکت «گروه مالی بانک مسکن» سهامدار اصلی آن به شمار می‌آید.\nمتن زیر ماحصل گفت‌وگوی ما با یاسر امامی، مدیرعامل گروه سرمایه‌گذاری مسکن در خصوص اهداف و چشم‌اندازهای این سازمان است.\nحوزه مسکن و مستغلات و به‌ویژه ساختمان را برای یک سال آینده چطور ارزیابی می‌کنید؟\nبازار مسکن به‌صورت کلی متاثر از نرخ ارز است. انتظار عمومی و پیش‌بینی‌ها این است که دولت جدید تدبیری برای توافق با غرب خواهد اندیشید. در نتیجه به نظر می‌رسد نرخ ارز صعودی نخواهد بود و تا حدی تعدیل خواهد شد. این به این معنی است که احتمالا در نرخ نهاده‌ها و هزینه‌های ساخت و در نهایت بهای تمام شده ساخت افزایشی نخواهیم داشت. بنابراین احتمالا در سال پیش رو با افزایش قیمت‌ها در بازار مسکن مواجه نخواهیم شد.\nحتی احتمالا در نیمه دوم سال و ماه‌های انتهایی سال ۱۴۰۰ نشانه‌های عمیق‌تر شدن رکود نمایان می‌شود. بر این اساس، شرکت گروه سرمایه‌گذاری مسکن برای دوره پیش رو پیش‌بینی‌های لازم را صورت داده و برنامه‌ریزی لازم را انجام داده است.\nبه نظر شما آیا مسکن باز هم گران‌تر خواهد شد؟ و آیا اتفاق‌های خوب و مثبتی را می‌شود برای مسکن در سال ۱۴۰۰ متصور بود؟\nمطابق آنچه پیش از این بیان شد به نظر نمی‌رسد شاهد افزایش جدی قیمت‌ها در بازار مسکن باشیم، غیر از آنچه در تورم انتظاری و نوسانات طبیعی بازار شاهد بوده‌ایم. با ورود به دوره رکود و عمیق‌تر شدن آن احتمال تثبیت کامل قیمت‌ها نیز دور از انتظار نیست. از سوی دیگر، طرحی که دولت جدید در قالب ساخت یک میلیون واحد مسکونی در هر سال و تشکیل صندوق املاک و مستغلات در نظر دارد هم می‌تواند در کنترل قیمت و ایجاد تعادل در عرضه و تقاضا مؤثر باشد. به شرطی که برنامه‌ریزی منطقی و مبتنی بر کارشناسی انجام شود و تخصیص بودجه و منابع به درستی صورت پذیرد. آنچه مسلم است، کمبود مسکن در کشور بیش از یک و نیم میلیون واحد است. بنابراین صنعت ساختمان در درون خود، نیاز را به همراه دارد؛ اما آنچه حائز اهمیت بوده، این است که آیا استطاعت خرید برای تشکیل تقاضا نیز وجود دارد یا خیر؟ این وظیفه مهم بر عهده بانک مسکن است که بنا دارد در قالب طرح‌های جدید و افزایش سقف اعطای تسهیلات به خریداران و سازندگان، قدرت خرید را به بازار تزریق کند. شرکت گروه سرمایه‌گذاری مسکن به عنوان یکی از شرکت‌های بااهمیت بانک مسکن در پروژه‌های مختلف می‌تواند تسهیلات ارزان بانک مسکن را همراه واحدهای قابل فروش خود در اختیار مشتریان قرار دهد. در نتیجه تا حد زیادی مستقل از فراز و فرودهای بازار می‌تواند فعالیت کند.\nآیا مالیات بر خانه‌های خالی درمان درد بازار مسکن است؟\nمالیات یکی از مهم‌ترین منابع درآمد دولت‌ها در دنیاست، بنابراین دولت جمهوری اسلامی ایران نیز باید به این منبع درآمد توجه ویژه داشته باشد. در دنیا بیشترین میزان مالیات از جامعه ثروتمند و سرمایه‌دار کشور اخذ می‌شود، یعنی گروهی که در ایران بدون شک بیش از یک واحد دارند. پس باید بخشی از ثروت و درآمد خود را به عنوان مالیات در اختیار دولت قرار دهند.\nدر سال‌های گذشته میزان پرداخت مالیات یک ثروتمند سرمایه‌دار تفاوت چندانی با یک کارگر نداشت، اما امروز با اصلاح این نگاه و اخذ مالیات از خانه‌های خالی طبعا شرایط تغییر خواهد کرد و منابعی برای توسعه در اختیار دولت قرار خواهد گرفت. از سوی دیگر اخذ مالیات از خانه‌های خالی می‌تواند تا حدی جلوی سفته‌بازی در بازار املاک را بگیرد و ترازوی عرضه و تقاضا را منطقی‌تر کند.\nبه‌علاوه همان‌گونه که پیش‌تر بیان شد بر اساس طرح جهش تولید مسکن، این نوع مالیات که یکی از ارکان درآمدی دولت از محل املاک و مستغلات است، در اختیار صندوق املاک و مستغلات قرار می‌گیرد و می‌تواند در تثبیت و تقویت بازار مسکن موثر باشد. بنابراین، اینکه به صورت کلی گفته شود مالیات بر خانه‌های خالی درمان درد این بازار باشد، طبیعتا عبارت درستی نیست اما بی‌تردید تا حدی می‌تواند فراهم‌کننده شرایط بهتر و منطقی‌تری باشد.\nچه راهبردی برای ترمیم و بهبود اوضاع اقتصادی فعلی در بخش مسکن دارید؟\nاستفاده از ترکیبی از ابزار تامین مالی در بازار سرمایه همچون تشکیل صندوق‌های زمین و ساختمان، عرضه انواع اوراق بدهی همچون مرابحه، اجاره، منفعت و... خصوصا عرضه اوراق سلف موازی استاندارد که عملا با پیش‌فروش متری آپارتمان جذب سرمایه‌های خرد را در بستر بازار سرمایه ایجاد می‌کند از جمله روش‌های موثر است.\nهمچنین ادغام‌های عمودی و افقی در خود سازمان با رقبا یا در طول زنجیره ارزش از دیگر عوامل موثر خواهند بود. اعطای تسهیلات ارزان با بازپرداخت طولانی مدت و آسان به سازندگان و خریداران، ورود دولت به عرصه ساخت مسکن اما نه در جایگاه تصدی‌گری، بلکه در جایگاه تسهیل‌گری و عدم مداخله مستقیم، ایجاد سهولت در عرضه نهاده‌های ساختمانی خصوصا سیمان و آهن‌آلات، واگذاری زمین‌های ارزان‌قیمت به سازندگان توسط دولت، ایجاد شهرهای جدید اقماری با امکانات و خدمات کافی و مناسب برای زندگی در حاشیه شهرهای بزرگ از دیگر رئوس توصیه‌های اینجانب است.\nبخش عمده شوکی که بر بازار مسکن وارد شد ناشی از کاهش ارزش پول ملی بود، نظر شما در این رابطه چیست و چطور باید این وضعیت را مدیریت کرد؟\nافزایش نرخ ارز و کاهش ارزش پول در همه بخش‌ها مضر است. این مساله اگرچه در بخشی از صادرات کشور تاثیر مثبت می‌گذارد، اما در مجموع به زیان اقتصاد است. خصوصا اینکه در همه صنایع باعث بالا رفتن شدید قیمت‌ها و پایین آمدن قدرت خرید مردم می‌شود. در کشور ما که جامعه جوانی دارد و جمعیت مصرف‌کننده عمدتا جوان هستند یکی از مهم‌ترین موتورهای محرک اقتصاد، همین تقاضای داخل است. این ظرفیت در صورتی که قدرت خرید کاهش یابد، به صورت قابل توجهی از بین می‌رود. بنابراین بی‌شک چنین اتفاقی مطلوب نیست. همان‌گونه که پیش از این نیز بیان شد، دولت باید چاره‌ای برای اصلاح روابط با غرب و گشایش اقتصادی و FATF بیندیشد و به نظر می‌رسد در حال حاضر این تنها درمان ممکن است.\nپیش‌بینی شما درباره آینده مسکن در دولت جدید چیست؟\nدولت در نظر دارد در قالب طرح جهش تولید مسکن، کمبود عرضه مسکن را جبران کند. این مساله با نگرش کارشناسی و برخورد منطقی و پرهیز دولت از تصدی‌گری و مداخله مستقیم می‌تواند بسیار موثر باشد که هماهنگی کامل بین همه ارکان اقتصادی و اجرایی دولت و استفاده از همه ظرفیت‌ها را می‌طلبد.\nمطلع شدیم که گروه سرمایه‌گذاری مسکن یک طرح جامع را به نام طرح «آباد» آغاز کرده، کمی در مورد این طرح و آینده آن بفرمایید؟\nدر شرکت گروه سرمایه‌گذاری مسکن در ۳۲ سال گذشته به طور متوسط، حدود ۲هزار واحد مسکونی سالانه کلنگ‌زنی و وارد سبد پروژه‌ها شده، این در حالی است که رکود وارد شده در بخش مسکن و همچنین تورمی بودن اقتصاد و عدم بازگشت منابع سرمایه‌گذاری شده در برخی پروژه‌های تجاری در سالیان گذشته موجب شد که از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ به‌طور متوسط حدود ۷۰۰ واحد مسکونی کلنگ‌زنی شود که ۳۰درصد از ظرفیت ۳۰ساله شرکت را تشکیل می‌داد و اثر چشم‌گیری در کاهش فعالیت و سودآوری شرکت داشت. در یک تحویل مدیریتی، با تمرکز بر چرخه عمر گروه و بررسی‌های دقیق علمی و کارشناسی صورت گرفته مشخص شد که گروه گرفتار دو آفت مهم یعنی تله بنیان‌گذار و پیری زودرس شده است و باید تغییر و تحولاتی مهم در استراتژی و عملکرد گروه صورت می‌گرفت تا منجر به تولد دوباره سازمانی شود. شناخت صورت گرفته در خصوص افت فعالیت‌های گروه به عنوان یکی از نقاطی که سرازیری و افول را در شرکت ایجاد کرده و اشکالات بعدی را در طول عمر مجموعه موجب شده بود، مدیریت جدید را ملزم می‌کرد برنامه‌ای عملیاتی برای بازگشت به اهداف تعیین شده همسو با ماموریت اصلی، یعنی تلاش در راه تامین مسکن با کیفیت برای اقشار متوسط جامعه، تهیه و تدوین کند. این برنامه در سه بخش کلی هدف‌گذاری شد.\nبخش اول، تعریف پروژه به‌گونه‌ای که ضمن تامین مسکن اقشار متوسط، واجد شرایط اقتصادی مورد نیاز برای تحقق سودآوری سهامداران شرکت به عنوان یک مجموعه سهامی عام باشد. دوم، توجه ویژه به این اصل که بدون بازنگری در فرآیند و ساختار، هیچ‌گونه توسعه فعالیتی نه تنها منطقی نیست؛ بلکه برعکس، موجب آسیب به مجموعه هم می‌تواند باشد و سوم، حفظ و ارتقای خوشنامی و اعتبار مجموعه برای استفاده حداکثری از تسهیلات بانکی با ایجاد انضباط مالی در پرتفوی تسهیلات. همچنین، ضرورت هم‌راستاسازی توسعه فعالیت و توسعه پروژه‌های جدید با سیاست‌های بانک مسکن و وزارت راه و شهرسازی منجر به ورود گروه سرمایه‌گذاری مسکن در پروژه‌های «بازآفرینی شهری» و برنامه «اقدام ملی مسکن» شد که در دو بخش تعریف پروژه در زمین‌های متعلق به شرکت و تعریف پروژه از طریق مذاکره و مشارکت با سازمان‌هایی از جمله شهرداری‌ها و شهرهای جدید صورت گرفت.\nدر مجموع، ۴۷ پروژه به تعداد حدود ۹۲۰۰ واحد مسکونی با زیربنای یک‌میلیون و ۴۲۰هزار مترمربع پروژه‌هایی هستند که از مرداد ماه ۱۳۹۷ در کمیته سرمایه‌گذاری شرکت مصوب شده که ۳۱ پروژه و حدود یک‌میلیون و یکصد هزار مترمربع و ۶۱۰۳ واحد در این سبد در قالب طرح «آباد» نام‌گذاری شده است.\n«طرح آباد» (آغاز، بهبود و اقدامی دوباره) توسعه کمی «پویش فصل‌نو» است که همان دوران نوزایی و حیات مجدد شرکت گروه سرمایه‌گذاری مسکن است که در کنار توسعه کیفی، موجب جهش بیش از ۶۰ درصدی نسبت به میانگین ۳۰ ساله و همچنین یک جهش حدود ۹ برابری نسبت به آمار سال مالی ۱۳۹۷ در کلنگ‌زنی و آغاز پروژه‌ها شده است.\nتمام طرح‌هایی که در گروه سرمایه‌گذاری مسکن مصوب شده از مسیر کمیته سرمایه‌گذاری عبور کرده و بیشترین بررسی‌های فنی و اقتصادی و مالی در مورد آنها صورت گرفته تا از سودآوری مناسب این پروژه‌ها اطمینان حاصل شود و امید داریم با اجرای این پروژه‌ها و افتتاح آنها، گامی دیگر در راستای بهره‌مندی مردم از سرپناه‌هایی با کیفیت فراهم شود.\nبازار سرمایه (بورس) را برای ورود شرکت‌های ساختمانی چطور می‌بینید یا ارزیابی می‌کنید؟\nدر تمام کشورها بازار سرمایه یکی از مهم‌ترین ابزارهای تامین مالی برای شرکت‌ها تلقی می‌شود و بازار بورس اوراق بهادار در کشور ما نیز از این قاعده مستثنی نیست، اما ورود و حضور در این عرصه مانند یک تیغ دولبه است. اگرچه تامین مالی و عرضه شرکت‌ها در این بازار بسیار خوب و موثر است اما از سوی دیگر شرکت را با چالش‌هایی نیز مواجه می‌کند که بی‌توجهی به آنها خسارت‌های بزرگی را به دنبال دارد.\nاز جمله مهم‌ترین این الزامات جدا کردن مالکیت از مدیریت در این بازار است. صاحبان شرکت‌ها باید بپذیرند که به مجرد حضور در بازار سرمایه باید کار را به متخصصان امر و مدیران کارکشته بسپارند. مساله شفافیت نیز از مهم‌ترین مسائلی است که باید به آن توجه شود. شفافیت در عملکرد، شفافیت در ارائه و انعکاس اطلاعات و... در این حوزه از جمله مهم‌ترین شرایط بوده و در قانون بورس، به صراحت برای عدم شفافیت جرم‌انگاری شده است.\nورود منطقی و حضور کارشناسانه در بازار سرمایه با لحاظ تمامی الزامات، در نهایت برای شرکت‌های ساختمانی بسیار مفید است. به‌ویژه شرکت‌هایی که برای بخشی از کارهای اجرایی خود به منابع مالی نیاز دارند و از طریق بازار سرمایه این منابع مالی بسیار ارزان و بدون واسطه در اختیار شرکت قرار می‌گیرد. اما پس از ورود به بازار سرمایه، سهامداران اصلی شرکت‌ها نباید فراموش کنند که از این پس سها‌داران دیگری در کنار آنها ذی‌نفع خواهند بود و عدم توجه به حقوق آ‌ها و منابعی که عملا در اختیار شرکت قرار داده‌اند، خسارت‌های بزرگی را به دنبال خواهد داشت.\nچشم‌انداز و ماموریت گروه سرمایه‌گذاری مسکن را در پنج سال آینده چطور می‌بینید؟\nچشم‌انداز گروه سرمایه‌گذاری مسکن، «پیشتاز بودن در بازار مسکن ایران و حضور اثرگذار در سایر بازارهایی که بر بستر ارزش‌های بنیادین شرکت به آن وارد می‌شویم» تعریف شده است و ارزش‌های بنیادین شرکت نیز «اخلاق‌مدار»، «ارزش‌آفرین»، «تعهد به توانمندسازی مردم»، «پیشگام، الگوساز و مشتری‌مدار»، «مسوولیت‌پذیر»، «یادگیرنده و چابک»، «دیدگاه خلاق» و «حامی کارکنان» به‌شمار می‌روند. همچنین ماموریت شرکت در حوزه محصول عبارت است از: توسعه‌گری و آبادگری شهرها و احداث شهرک‌های جدید در مناطق هدف، انبوه‌سازی و ویژه‌سازی ساختمان مسکونی، غیر مسکونی، صنعتی و...، ارائه انواع خدمات مالی و سرمایه‌گذاری و فنی و مهندسی و البته خدمات فروش و بهره‌برداری در حوزه ساخت و تولید محصولات و فناوری‌های ساختمانی.\nحضور فعال در بخش مسکن استان‌ها یا شهرهای منتخب و حضور اقتضایی در بازارهای پر‌رونق و قابل رقابت خارج از کشور نیز از ماموریت‌های شرکت در حوزه جغرافیایی شناخته می‌شود. از دیگر سو، فعالیت در سطح کشور، برخورداری از منابع ارزشمند مالی و انسانی قابل اتکا، توان مدیریت در بازار ساختمان، توان مدیریت سطح بنگاه و مدیریت سرمایه‌گذاری، دانش فنی و مدیریت ساخت، اعمال مدیریت پیشرفته پروژه و سبد پروژه، اشتهار به کیفیت خوب در محصولات و خدمات، نام تجاری قابل اعتماد(Brand)، رضایت مشتریان و تامین‌کنندگان، برخورداری از روابط استراتژیک با ارگان‌های ذی‌ربط (از جمله بهره‌مندی از پشتوانه بانک مسکن – نهاد مالی و سرمایه‌گذاری) و نگاه هوشمندانه به بازار کسب‌وکار و مسکن، مزایای رقابتی گروه سرمایه‌گذاری مسکن به شمار می‌روند و انتظار داریم در آینده نزدیک و بر اساس استراتژی‌های ترسیم شده، مزیت‌های دیگری از قبیل به‌کارگیری فناوری اطلاعات و ابزارهای دیجیتال جهت یکپارچه‌سازی سیستم‌ها و فرآیندها، هوشمندسازی شرکت و توسعه ارتباط فعال با مشتریان و سایر ذی‌نفعان، توان مدیریت در بازار املاک و مستغلات، توسعه و بهبود مدل کسب‌وکار با تمرکز بر حوزه‌های جدید، توسعه و ترویج برند شرکت، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در راستای ارتقای شاخص ارزش پروژه (محصولات و خدمات) و توسعه نظام‌های کنترل حاکمیتی گروه (Corporate Control Management System) به آنها افزوده شود.\nکلمات کلیدی: جامعه زمین سرمایه گذاری سهام مسکن\nاوراق سلف؛ راهکاری برای حفظ قدرت خرید مسکن\nنگاهی به گزارش ماهانه انبوه‌سازان\nافزایش سرمایه در سرمایه‌گذاری مسکن پردیس\nبرگزاری دوره DBA مالی و سرمایه‌گذاری در دانشگاه تهران


ضرورت تغذیه متناسب با تغییر فصل - www.oipf.ir\nتاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۴۰۰ - ۱۳:۲۶\nبهره‌مندی از نورخوشید در زمینه پیشگیری از حالات افسردگی در فصل پاییز ضروری است اما کنار این ملاحظات، از نقش تغذیه و لزوم توجه به اصول تغذیه درست نیز نباید غافل شد تا بدن آمادگی مقابله با تغییرات مربوط به آغاز فصل سرما را داشته باشد. اینها موضوع‌هایی هستند که این هفته در صفحه «سفره سالم» به آنها خواهیم پرداخت.\nاولین نکته در مورد تغذیه روزهای پاییز، تقویت آمادگی بدن برای مقابله با بیماری‌های این فصل است که با شیوع کروناویروس نیز توجه به این مساله اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. برای بهبود ایمنی بدن، دریافت کافی ویتامین C ضروری است و مصرف مرکبات، کیوی، جعفری و انواع فلفل نیاز بدن را تامین می‌کند. همچنین روی، سلنیوم و منیزیم نیز در بهبود سیستم ایمنی بدن نقش دارند. گوشت‌ها، ماهی، مغزها، سبزیجات و غلات سبوس‌دار منابع غنی از این املاح هستند.\nبه‌طور کلی، گنجاندن انواع ویتامین‌ها مانند بتاکاروتن یا پروویتامینA، ویتامین‌های گروه B و E نیز به‌دلیل تاثیر آنتی‌اکسیدانی در محافظت از بدن در برابر رادیکال‌های آزاد نقش دارد و موجب تقویت ایمنی بدن می‌شود. سیب، گلابی، مرکبات و کیوی علاوه بر ویتامین‌های فراوان، سرشار از فیبر هستند که به بهبود عملکرد سیستم گوارش کمک می‌کنند. شاخص گلیسمی پایین آنها نیز باعث شده میان‌وعده مغذی و مفید باشند.\nجبران ویتامینD در روزهای کوتاه\nبدن انسان برای تولید ویتامینD به نور خورشید نیاز دارد. این ویتامین نقش ضروری ایفا می‌کند زیرا علاوه بر اینکه برای جذب کلسیم در استخوان‌ها ضروری است، در عملکرد سیستم ایمنی نیز نقش دارد. با کاهش مدت تابش نور خورشید در روزهای کوتاه پاییز، حتما باید به نیاز بدن از طریق تغذیه درست توجه بیشتری داشت. تخم‌مرغ و شیر غنی از ویتامین D کنار ماهی‌های چرب برای تغذیه در روزهای پاییز توصیه می‌شود. البته مصرف مکمل نیز تحت‌نظر پزشک می‌تواند انتخاب خوبی باشد.\nدر صورت بروز اختلالات خلقی ناشی از تغییر فصل، معمولا اشتها نیز مختل می‌شود. درواقع، از دست‌دادن اشتها یا تمایل به پرخوری از علائم ابتلا به افسردگی فصلی است. افراد در چنین شرایطی غالبا تمایل به خوراکی‌های شیرین دارند و دچار اضافه وزن می‌شوند. برای حفظ تعادل غذایی در این فصل لازم است میوه‌ها و سبزیجات تازه، ماهی و میگو، روغن‌های گیاهی مانند زیتون و کلزا همچنین غلات سبوس‌دار حتما در برنامه غذایی روزانه گنجانده شود. این خوراکی‌ها سرشار از اسیدهای چرب ضروری، ویتامین B۱۲، فولات، ویتامین‌های C وE (آنتی‌اکسیدان‌های قوی)، سلنیوم، روی و آهن هستند که کمبود تمام این ریزمغذی‌ها در بروز افسردگی فصلی نقش دارد.\nمنابع: fourchette-et-bikini.fr, doctissimo.fr, elle.fr


۱۷ مهر ۱۳۹۶ - ۰۸:۲۳\nوبسایت روزیاتو - حسین علی پناهی: دنیای وحش دنیای بیرحمی است و هر موجودی در این طبیعت وحشی باید نهایت تلاش خود را صرف کند تا زنده بماند، به همین دلیل جانوران وحشی و حتی انسان ها برای زنده ماندن با روش هایی نوین، شرایط جدیدی که محیط به آن ها تحمیل می کند را دور زده یا خود را با آن ها وفق می دهند. البته گاهی اوقات نیز روند تکامل دچار مستی و غرور شده و جانوران هیبریدی عجیبی مانند پستانداری تخم گذار، سمی و با دهانی شبیه اردک را به وجود می آورد که اولین مسیحیانی که آن را کشف کردند او را با نام پلاتی پوس غسل تعمید دادند.\nاما جانوران تنها به دلیل این که شکارچیان باهوش و با مزه ای هستند در روش های مواجهه خود با شرایط تغییر رویه نمی دهند بلکه انطباق ژنتیکی نیز یک روش معنی دار برای انواع گونه های جانوری است که برای زنده ماندن و تولید مثل مداوم تلاش می کنند. انسان ها نیز ظاهراً موجودات صلح طلب و مهربانی هستند اما اگر تنها یک چیز ثابت کند که ما انسان ها پرسروصداترین و منفورترین همسایه در این خانه که آن ها را زمین می نامیم هستیم بدون شک روش های دفاعی خلاقانه ای است که جانوران از روی درماندگی برای نجات از دست تهدیدات ما به کار می برند. برای آشنایی با برخی از این روش های دفاعی جالب و البته شرمسار کننده برای انسان با ادامه ی متن همراه باشید.\n۱- موش های مقاوم در برابر سم\nبه به! موش! آفت مورد علاقه ی همه ی ما انسان ها! برخی از انسان ها، البته به درستی، فکر می کنند که این جوندگان دوست داشتنی بیش از حد بچه می زایند و برخی دیگر نیز آن ها را پیام آوران و مبلغان آخرالزمانی دردناک می دانند. خبر بد برای دسته دوم این است که در اروپا موش ها دیگر اهمیتی به سم های ساخت انسان نمی دهند و حتی با خوردن آن سرخوش نیز می شوند!\nدر واقع باید به ابرموش هایی که از ترکیب نژاد موش های آلمانی و اسپانیایی و موش های الجزایری مقاوم در برابر سم بوجود آمده اند خوشامد بگوییم. نوزاد ابر قهرمانی که از چنین عشقبازی ممنوعه ای در میان گونه های متفاوت موش به دنیا می آید در واقع در طی فرآیندی به نام «گونه سازی هیبریدی» و در نتیجه ی جفت گیری میان دو گونه ی متفاوت به وجود می آید؛ همان اتفاقی که در نتیجه ی جفت گیری شیر و ببر افتاده و به تولید حیوانی به نام لایگر یا همان شیر-ببر منجر می شود. معمولاً چنین نوزادهای هیبریدی در اکثر موارد زنده نمانده یا دستکم نابارور هستند.\nاما به نظر می رسد که در میان موش های اسپانیایی ماده هیبریدی در حال حاضر آن قدر موش بارور وجود دارد که اکثریت آن ها دیگر نسبت به سم هایی که یک زمانی به راحتی آن ها را از بین می برد مقاوم هستند. یکی از سم هایی که برای این موش ها دیگر خنده دار شده است وارفارین بوده که دُزهای بالای آن به دلیل عملکرد ضد انعقادی این دارو، باعث خونریزی داخلی شدید در بدن موش ها می شد. این ماده در دهه ی ۱۹۵۰ به عنوان یک سم موش کش بسیار موثر معرفی شد و تا سال های اخیر نیز تاثیر خود را حفظ کرده بود. اما به نظر می رسد که در آینده ای نزدیک با بحران سم های دفع آفات و جانوران موذی مواجه باشیم که گناه آن به طور کامل بر دوش ما انسان ها سنگینی می کند.\n۲- فیل های بدون عاج\nشاید در طبیعت چیزهای قشنگ تر کمتری از عاج سفید و جذاب فیل ها وجود داشته باشد اما متاسفانه زحمات بی وقفه شکارچیان غیرقانونی باعث شده که بسیاری از فیل ها بدون عاج به دنیا بیایند. در حالت طبیعی داشتن عاج های بلند در فیل ها فواید تکاملی بسیار زیادی دارد اما نه در دنیایی که این فیل ها تنها به جرم داشتن عاج های پرارزش هدف گلوله شکارچیان طماع قرار می گیرند. تکامل فرآیند عجیب اما معنادار و منطقی است. در گذشته فیل هایی که عاج های بلندتری داشتند می توانستند بیشتر عمر کنند و از خود بهتر دفاع نمایند و مهم تر از آن اینکه در جفت گیری و جلب توجه جفت به خود بهتر عمل کنند. اما امروزه به دلیل رونق بازار غیرقانونی عاج، دیگر داشتن دو عاج بلند و خوفناک به معنای این است که فیل دارنده ی آن ها هدفی آسان برای شکارچیان غیرقانونی خواهد بود.\nدر نتیجه فیل هایی که عاج های بزرگی دارند برخلاف گذشته دیگر شانس زیادی برای زنده ماندن نداشته و امکان تولید مثل آن ها نیز بسیار کم خواهد بود و در نقطه ی مقابل فیل هایی که عاج ندارند شکار نشده و به زندگی و تولید مثل خود ادامه می دهند و بدین ترتیب رفته رفته نسل فیل های عاج دار از بین رفته و فیل های بدون عاج بیشتری متولد شده و زنده می مانند. در بسیاری از نقاط آفریقا به عنوان تنها مأمن فیل ها، بیش از ۹۸ درصد فیل های ماده بدون عاج هستند، عددی که در گذشته تنها بین ۲ تا ۶ درصد بوده است. متاسفانه نداشتن عاج در بسیاری از موارد برای فیل ها مشکل ایجاد می کند زیرا با نداشتن این ابزار کاربردی آن ها دیگر نمی توانند چاله بکنند، غذا بخورند و به طور کلی فعالیت های روتینی را انجام دهند که مستلزم وجود عاج باشد.\n۳- شب پره های فلفلی با رنگ متغیر\nآیا تابحال با یک هم اتاقی که اهمیتی به آرامش و آسایش دیگر افراد ساکن خانه نمی دهد روبرو شده اید؟ کسی که سیگار می کشد، آشغال هایش را در خانه رها می کند، سیفون دستشویی را نمی کشد و یا ظرف های کثیفش را روی سینک ظرفشویی رها می کند؟ در مقیاس جهانی ما همین هم اتاقی بی نظم و ولنگار هستیم . شب پره فلفلی نیز همان هم اتاقی مرتب، خویشتندار و متواضع است که با روش های خاص خود با رفتارهای کثیف و زننده ما کنار می آید. در گذشته این شب پره برای زنده ماندن از روش های خاص خود در استتار استفاده می کرد. بنابراین بال های خالدار سفید این حشره با پوسته ی درختان غان به خوبی ترکیب شده و او را نامرئی می ساخت. اما با آمدن انقلاب صنعتی، تنه ی تمام درختان به علت دود کارخانه های از دوده پوشیده شدند.\nبدین ترتیب شب پره های فلفلی به طعمه های آسانی برای پرندگان گرسنه تبدیل شدند. از این رو این شب پره ها از سفید به سیاه تغییر رنگ دادند. اگر چه شب پره های فلفلی دیگر در دو رنگ سفید و سیاه بوده و البته رنگ سفید رنگ غالب بود اما دود کارخانجات باعث شد که شب پره های سفید بسیار بیشتر از شب پره های سیاه توسط شکارچیان خورده شوند و بدین ترتیب شب پره های سیاهی که تازه تکامل یافته بودند به گونه ی غالب تبدیل شوند. این شیوه تکامل به یکی از گزینه ها و استدلالات دوستداران تکامل داروینی تبدیل شده زیرا به سادگی و به وضوح انتخاب طبیعی که این روزها رخ می دهد را به تصویر می کشد. البته با تلاش هایی که در برخی از کشورها مانند بریتانیا برای تمیز ماندن طبیعت دو به ویژه ساقه ی درختان غان انجام داده اکنون شاهد افزایش قابل توجه تعداد شب پره های فلفلی سفید هستیم.\n۴- ساس هایی که نمی توان آن ها را مسموم کرد\nاگر چه فکر این که موش ها در برابر سم مقاوم شده اند برای وحشت انسان ها کافی است اما برای یک خبر دردناک و ناراحت کننده دیگر نیز آماده باشید زیرا اوضاع روز به روز بدتر می شود. خیلی خیلی بدتر، زیرا ساس ها نمونه ی دیگری از گونه های جانوری هستند که روش های دفاعی جدیدی را برای مقابله با انسان یافته است؛ درست مانند یک استاد شطرنج که از شکست هایشان برای یادگیری ترفندهای حریف استفاده می کنند. همچنین ساس ها نمونه های خوبی از فرآیند تکامل هستند. ساس ها معمولاً به عنوان حشراتی که خون انسان را مکیده و باعث خراب شدن زندگی آن ها می شوند شناخته شده اند. در اوایل قرن بیستم به نظر می رسید این حشرات هیولایی که علاقه ی زیادی به بالش و ملافه انسان دارند به کمک حشره کش هایی مانند د د ت دیگر نابود شده اند اما در سال های اخیر آن ها بازگشت مرگباری داشته اند.\nدیگر ساس ها در مقابل این سم ها مقاوم شده اند و چنان کشتن آن ها سخت شده که باید به آن ها لقب ابرحشره داد. واقعیت این است که ما انسان ها آن قدر برای کشتن ساس ها تلاش کرده ایم که در نهایت آن ها مجبور شده اند راهی برای دور زدن سم های ما و مقاومت در برابر آن ها پیدا کنند. جالب این که گفته می شود ساس ها همواره همراه انسان بوده و با تکامل انسان دچار تکامل شده اند. برخی دیگر نیز بر این باورند که ساس ها در ابتدا از خون خفاش ها تغذیه می کردند اما رفته رفته به سمت انسان ها متمایل شدند و از آن زمان دیگر همه چیزشان، از سیکل خواب گرفته تا طول عمر متوسطشان، همراه با انسان ها تچار تکامل شده است. بنابراین می توان گفت که ساس ها به اندازه ی سگ ها به ما نزدیک هستند البته برخلاف سگ کسی علاقه ای به بغل کردن و نوازش آن ها ندارد!\n۵- جهش ماهی کاد اقیانوس اطلس به دلیل آلودگی آب دریا\nاکنون که حرف از سم شد بگذارید روی رودخانه ی هادسون متمرکز شویم که یک کارخانه ی بسیار کوچک به نام جنرال الکتریک به مدت سه دهه زباله های سمی خود را در آن ریخت. این زباله های صنعتی حاوی سمی به نام بایفنیل های پلی کربناته بود. این مواد سمی به هیج عنوان از بین نرفته و باعث آلودگی دویست مایل از طول ۳۱۵ مایلی رودخانه هادسون شد. در نتیجه ی این آلودگی، یک نوع ماهی کوچک ساکن عمق آب به نام ماهی کاد اقیانوس اطلس نه تنها دیگر می توانست در این آب های سمی زنده بماند بلکه این اب را نیز به آب های تمیزتر ترجیح می داد. این موضوع یکی از روش های سریع تکامل در حیوانات است که انسان تاکنون شاهد آن بوده.\nدر ابتدا که زباله های سمی به داخل رودخانه هادسون ریخته می شد بسیاری از ماهی های تاد با نقص قلبی به دنیا می آمدند اما رفته رفته این ماهی خود را با آلودگی رودخانه تطبیق داد و با ژن هایی جهش یافته توانست در این آب ها زنده بماند. اما نکته ی دردناک این است که تلاش های اخیر برای تمیز کردن آب این رودخانه و نجات گونه های آبزی دیگری که در این آب ها به سر می برند باعث به خطر افتادن جان ماهی های کاد شده است زیرا آن ها تغییراتی ژنتیکی پیدا کرده اند که تنها برای زنده ماندن در آب های سمی مناسب است و به عبارت ساده تر فیزیولوژی بدن آن ها در آب های تمیز کارآیی خوبی ندارد.\nروش ، دفاعی ، حیوانات ، تهدیدات ، حیات وحش


ACADEMYADMIN, نویسنده در مرکز مشاوره عاصم محمدی\nبودجه بندی درس ادبیات در کنکور سال‌های اخیر که احتمال آن میرود در کنکور ۹۸ نیز به همین روال باشد به شرح زیر است:\n۱- لغت: (۳ سؤال )/ دوم: ۱ سؤال /سوم: ۱ سؤال/ پیش‌دانشگاهی : ۱ سؤال( نحوه ی ارائهی ســؤالهال لغت برای همهی رشته ها به طور یکسان از هر کتاب درسی ادبیات، یک سؤال بوده است.)\n۲- املا: ۲ سؤال برای همه‌ی رشته ها\nهمیشه نحوۀ مطالعۀ، فعالیت، تفریح، و در کل، زندگی داوطلبان تک رقمی در آزمون سراسری، برای سایر داوطلبان، به خصوص داوطلبان سال بعد، جالب و خواندنی است. داوطلبان می‌خواهند بدانند که چطور یک داوطلب می‌تواند در این مسابقۀ ملی و سراسری، گوی سبقت را از بقیه برباید و بهترین نتیجه را کسب کند؟ از همین رو، نشریه پیک سنجش هر سال با تعدادی از رتبه‌های برتر آزمون سراسری گفت و گوهای مبسوطی می‌کند و از آنها دربارۀ کمّ و کیف مطالعه و و نحوۀ آمادگی علمی و روحی‌شان برای آزمون سراسری سؤال می‌کند؛ اما امسال، نسبت به چند سال گذشته، شرایط تا حدودی متفاوت است؛ زیرا کتاب‌های نظام جدید آموزشی در برخی از دروس تغییر کرده و شاید برخی از مباحثی که داوطلبان سال گذشته آنها را مطالعه کرده‌اند، در کتاب‌های درسی داوطلبان سال دوازدهم وجود نداشته باشد، و برعکس، مطالب جدیدی هم وجود داشته باشد که داوطلبان پیش‌دانشگاهی در سال گذشته آنها را نخوانده‌اند؛ برای مثال، دانش‌آموزان دوازدهم امسال کتاب عربی دارند و درس عربی جزو ساعت‌های موظف آنهاست؛ اما در نظام قدیم، داوطلبان گروه‌های آزمایشی علوم ریاضی و فنی، علوم تجربی و هنر، در سال چهارم، درس عربی نداشتند.از سوی دیگر، خود داوطلبان تک رقمی هم شیوۀ یکسانی برای مطالعه و آمادگی برای آزمون سراسری ندارند و در همین گفت و گو می‌بینید که برای یادگیری یک درس، شیوه‌های بعضاً متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. ما معتقد نیستیم که داوطلب امسال برای موفقیت در آزمون سراسری، باید جا پای داوطلبان برتر بگذارد؛ چون توان علمی، آمادگی روحی و جسمی، و در کل، شرایط هر داوطلبی با سایر داوطلبان، به ویژه با رتبه‌های تک رقمی، متفاوت است؛ ولی بدون شک، می‌توان از سخنان این عزیزان بهره‌های بسیار برد و با مطالعۀ آنها استفاده مطلوبی در راستای رسیدن به اهداف خود داشت. از همین رو، چندی پیش گفت و گویی با سید محمد صادق کشاورزی، رتبۀ ۲، روزبه امین تفرشی رتبۀ ۵، و سجاد فقفور مغربی، رتبۀ ۶ کشوری گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی آزمون سراسری سال ۹۷ داشتیم. با تشکر از این عزیزان که در این گفت و گو شرکت کردند، بخش اول این گفت و گو که دربارۀ نحوۀ مطالعۀ دروس عمومی و اختصاصی حاضر در آزمون سراسری از سوی این افراد است، خدمتتان تقدیم می‌گردد. * اولین و مهم‌ترین سؤالی که برای اکثر داوطلبان آزمون سراسری پیش می‌آید، این است که هر درس را چگونه مطالعه کردید؟ لطفاً به هر درس به طور مجزا بپردازید. ادبیات سجاد فقفور مغربی: ادبیاتم خوب بود و از سوم راهنمایی، فرهنگ معین را مطالعه می‌کردم و در نتیجه گنجینۀ لغاتم هم خوب بود، و چون شعر می‌گویم، با قرابت معنایی نیز مشکلی نداشتم؛ با این وجود، ادبیات را به صورت موضوعی مطالعه می‌کردم؛ به خصوص سه ماه آخر، وقت بیشتری برای این درس می‌گذاشتم و هر روز یک ساعت و نیم و بعضی از روزها دو زنگ برای این درس مطالعه می‌کردم و برنامه‌ام هم این بود که روزی نیم ساعت قرابت معنایی، نیم ساعت زبان فارسی (دستور) و نیم ساعت لغت یا تاریخ ادبیات می‌خواندم. در کل، در ادبیات بیشتر تست می‌زدم و برای تحلیل تست‌ها هم وقت قابل توجهی می‌گذاشتم و حتی دنبال تفکر طراح سؤال بودم. سید محمد صادق کشاورزی: تا سال چهارم فقط کار معلم را انجام می‌دادم؛ اما سال چهارم دیدم که نیاز به مطالعه دقیق‌تر و بیشتر ادبیات را دارم؛ در نتیجه، هر هفته یک زنگ را برای مطالعۀ لغات و تاریخ ادبیات گذاشتم و تا هفتۀ آخر هم مطالعۀ این دو مبحث را رها نکردم؛ چون مباحثش فرّار است . آرایه های ادبی را با کتاب تست جلو رفتم و برای خواندن زبان فارسی، به تست‌های آزمون‌های سراسری بسنده کردم؛ چون حیطۀ ادبیات، بسیار وسیع است و گاه تست‌های کتاب‌های کمک آموزشی در این درس، غلط است. عربی سجاد فقفور مغربی: بیشترین ضعف درسی من در عربی بود. اوایل در این درس سردر گم بودم و بیشترین بازه مطالعاتی را در دروس عمومی به این درس اختصاص می‌دادم؛ اما خوشبختانه، بعد از مدتی تست زدن، دانستم که چگونه باید این درس را بخوانم؛ برای مثال، در ترجمه به سراغ فعل و ویژگی‌های آن می‌رفتم و به مفرد یا جمع بودن واژه‌ها دقت می‌کردم. می‌خواهم بگویم که به مرور، نکته‌های مهم در ترجمه یا قواعد، چشم انسان می‌گیرد. روزبه امین تفرشی: عربی، ضعیف‌ترین درسم بود. سال سوم ۲۰ یا ۳۰ درصد بیشتر نمی‌زدم؛ اما سال چهارم بیشتر انگیزه گذاشتم و در نتیجه این درس را بهتر فهمیدم. اصلاً انگار ناگهان به درک عربی رسیدم و بعد تقریباً بهترین درس عمومی من عربی شد؛ البته در درک مطلب، تا آخر هم تا حدودی مشکل داشتم و در آزمون سراسری هم در یکی از درک مطلب ها به مشکل برخوردم و دیدم زمان‌بر است و امکان دارد که برای درس زبان وقت کم بیاورم که آن را رها کردم؛ در نتیجه، عربی را ۸۵ درصد زدم. سید محمد صادق کشاورزی : من از سال اول جذب درس عربی شدم، اما تست کار نمی‌کردم و تا آخر سال سوم، به صورت مفهومی این درس را می‌خواندم. سال چهارم، هفته‌ای یک ساعت و نیم برای عربی وقت می‌گذاشتم که بیشتر این وقت هم شامل تست درک مطلب می‌شد؛ اما از دی ماه برای درس عربی فقط تست ترکیبی می‌زدم. معارف اسلامی سید محمد صادق کشاورزی: سال اول و دوم، درس معارف اسلامی را خیلی جدی نگرفتم. سال سوم هم دبیرمان چندان کاری با کتاب درسی نداشت و من خودم کتاب را در خانه می‌خواندم و کمی هم تست می‌زدم. سال چهارم هم من از کلاس درس عقب بودم؛ چون دانش‌آموز المپیادی بودم و در کلاس‌های تابستان حضور نداشتم و سایر دانش‌آموزان ۱۰ درس معارف اسلامی دوم را در تابستان مطالعه کرده بودند؛ برای همین نگران درس معارف اسلامی بودم؛ اما در نهایت، تصمیم گرفتم که قدم به قدم در این درس جلو بروم. ابتدا آیات موجود در کتاب را حفظ کردم و هر درس را با دقت خواندم؛ ولی در دوره‌های بعدی، درس‌ها را روزنامه‌وار می‌خواندم. در کل، این درس، زمان زیادی از وقت مرا به خود اختصاص می‌داد و هر شب حدود یک ساعت و نیم معارف اسلامی می‌خواندم و پیش از کنکور، آخرین کتابی را هم که کنار گذاشتم، کتاب معارف اسلامی بود. روزبه امین تفرشی: از اول سال چهارم، «بکوب» معارف اسلامی می‌خواندم و تا شب آخر نیز این درس را کنار نگذاشتم. در واقع چهار یا پنج بار کتاب‌های معارف اسلامی را دوره کردم و تست زدم، اما چون تصور می‌کردم که نیازی به حفظ آیات قرآن موجود در کتاب درسی نیست، برای حفظ آیات وقت نگذاشتم و در سر آزمون نیز به همین خاطر دچار مشکل شدم. سجاد فقفور مغربی: در درس معارف اسلامی، هدف برای من خود کتاب درسی بود و چندان تست نمی‌زدم. در کتابم نکته‌های مهم را با مارکت‌های رنگی علامت می‌زدم. شاید پنج بار کتاب‌های معارف اسلامی را مرور کردم؛ در واقع به تعداد رنگ‌های «های لایت»های موجود در کتاب درسی‌ام، آن را دوره کردم؛ چون در هر دوره با یک رنگ جدید، نکته‌های مهم را «های لایت» می‌کردم. هر شب کتاب معارف اسلامی را دستم می‌گرفتم و مثل یک کتاب داستان، مطالعه‌اش می‌کردم. انجام همین کار، باعث شده بود که همۀ آیات قرآن موجود در کتاب درسی را حفظ بشوم. زبان خارجی سجاد فقفور مغربی: از دوران دبستان به آموزشگاه زبان می‌رفتم؛ در نتیجه زبانم خوب بود. ماه‌های آخر کمی «کلوز تست» و «ریدینگ» کار کردم. روزبه امین تفرشی: زبانم خوب بود و بجز کار کلاس درس، خیلی کم برای این درس وقت می‌گذاشتم. شب قبل از کنکور هم لغت‌های کتاب درسی را مرور کردم. سید محمد صادق کشاورزی: از اول دبستان به آموزشگاه زبان می‌رفتم و زبانم خوب بود؛ اما سال چهارم در تست‌های «کلوز تست» و «ردینگ» به مشکل برخوردم؛ در نتیجه، برنامه تستی منظمی برای مطالعه این درس داشتم و هفته‌ای یک «ریدینگ» و «یک کلوز تست» می‌زدم. انجام همین کار، باعث شد که سرعتم در پاسخگویی به تست‌های زبان، بسیار بالا برود. ریاضی پایه و دیفرانسیل سید محمد صادق کشاورزی: همان طور که پیش از این گفتم، من چون در المپیاد کامپیوتر شرکت کرده بودم، تابستانم را از دست دادم و از مهر ماه سال چهارم هم برای کنکور درس خواندم. زمانی که سر کلاس دیفرانسیل آمدم، دبیرمان “حد”را درس داده بود و من اواسط مبحث حد مثلثاتی، سر کلاس حاضر شدم. اوایل تست حد در مخیّله‌ام نمی‌گنجید و وقت زیادی برای حل هر تست می‌گذاشتم؛ به طوری که تا آذر ماه، تست زمان‌دار برای درس ریاضی نزدم؛ اما برای این درس، هر روز یک ساعت و نیم وقت می‌گذاشتم. در ریاضی پایه، با اینکه در سال‌های اول و دوم و سوم، تست چندانی کار نکرده بودم، اما به خاطر تدریس خوب دبیرهایم و تمرین‌های سخت و مفهومی که آنها با ما کار کرده بودند، قوی بودم و سال چهارم مشکلی با این درس نداشتم. روزبه امین تفرشی: دیفرانسیل را مبحث به مبحث با معلم می‌خواندیم و جلو می‌رفتیم؛ البته اوایل سخت بود و حتی بیشتر ما دانش‌آموزان سردرگم بودیم و امتحانات دبیرمان برایمان واقعاً سخت بود، اما برنامۀ کلاس را در هر شرایطی رها نکردیم و در نهایت، مطالب برایمان واقعاً آسان شد و حتی ۱۲نفر از بچه‌های کلاس، تست‌ها را بالای ۹۰ درصد می‌زدند. سجاد فقفور مغربی: دیفرانسیل و ریاضی پایه را خودم در تابستان جمع کردم؛ البته نقطه قوت من از اول ریاضی بود و مشکلی با این درس نداشتم. هندسۀ پایه سید محمد صادق کشاورزی: هندسه پایه را خودم در سال چهارم می‌خواندم و با تست زدن زیاد، به آن مسلط شدم. به نظر من، در هندسه مهم این است که خودت به جواب برسی، نه اینکه تا به مشکل برخوردی، سریع راه حل را ببینی. من گاهی در یک ساعت، بیشتر از دو تست حل نمی‌کردم، اما کاملاً به تست مورد نظر و تست‌های مشابه آن مسلط می‌شدم. البته باید بگویم که امسال تست‌های درس ریاضی در آزمون سراسری، متفاوت بود و حال و هوایش تغییر کرده بود. خود من نتوانستم تست ۱ تا ۴ ریاضی را حل کنم و از تست پنجم شروع کردم. روزبه امین تفرشی: هندسۀ پایه، به نظر من درسی است که سؤال‌هایش خلّاقانه است و باید روی سؤال‌ها فکر کرد و دید که چیزی به ذهنت می‌رسد یا نه؛ یعنی معتقدم که نباید داوطلب سراغ راه حل برود، بلکه باید خودش با سؤال کلنجار برود؛ هر چند که گاهی اوقات بعضی از سؤال‌ها را نمی‌شود با این شیوه، به نتیجه رساند. سجاد فقفور مغربی: در درس هندسه پایه، من برعکس دوستان، برای حل سؤال هندسه وقت زیادی نمی‌گذاشتم. نحوۀ کارم به این صورت بود که ۵ ثانیه برای حل تست وقت می‌گذاشتم و اگر به جواب نمی‌رسیدم، پاسخ تست را می‌دیدم؛ چون به نظر من یک سؤال هندسه می‌تواند در ۳۰ ثانیه یا پنج دقیقه حل شود و نباید برای حل یک تست، وقت زیادی گذاشت؛ چون حتی سؤال‌های هندسه هم به ندرت خلّاقانه است و اگر در این درس زیاد تست بزنی و راه حل‌ها را ببینی، نکته‌های تستی دستت می‌آید و می‌توانی در مدت کم به تست‌های کنکور در این درس پاسخ بدهی. سید محمد صادق کشاورزی: شاید نگاه من در ارتباط با سؤال‌های ریاضی، کمی المپیادی بود؛ چون در المپیاد باید برای هر سؤال وقت گذاشت، با آن دست و پنجه نرم کرد و در نهایت حلش کرد. من هم نگاهم به تست‌های ریاضی کنکور همین گونه بود. هندسه تحلیلی سید محمد صادق کشاورزی: هندسه تحلیلی هم از جمله درس‌هایی بود که من اول مهر در این درس از کلاس عقب بودم و بچه‌ها بُردار را در تابستان خوانده بودند؛ برای همین من به این مبحث وارد نبودم و مدتی با آن مشکل داشتم و روش تست زدن آن را نمی‌دانستم؛ اما با تست‌های زیادی که حل کردم و مطالعۀ جزوۀ دبیرمان، به نتیجه رسیدم. روزبه امین تفرشی: سؤال‌های هندسۀ تحلیلی «روتین» است. به نظر من ۲۰ مدل سؤال بیشتر ندارد؛ یعنی اگر قضیه را یاد بگیری، ایده‌ها تکرار می‌شود. سجاد فقفور مغربی: در هندسۀ تحلیلی، تست جدید به ندرت دیده می‌شود. من مثل دیفرانسیل به این درس نگاه می‌کردم. در کل، بیشترین بازۀ مطالعاتی من به درس ریاضی برمی‌گشت؛ به خصوص تابستان منتهی به سال چهارم، برای این درس وقت زیادی گذاشتم. گسسته سجاد فقفور مغربی: به کار بردن واژۀ خلّاقانه، به نظر من در سؤال‌های گسسته صحیح‌تر است و می‌شود در این درس، سؤال‌های جدید طرح کرد؛ اما در همین درس، که در المپیاد سؤال‌های خلّاقانه‌ای از آن طرح می‌شود، در کنکور می‌شود با حل تست‌های زیاد به سؤال‌هایش پاسخ داد. من سه ماه آخر در درس دیفرانسیل یک دور دیگر کتاب را مرور کردم؛ اما برای درس‌های هندسه و گسسته، لای کتاب را هم باز نکردم و فقط تست زدم. روزبه امین تفرشی: دبیر ما برای تدریس این درس، روش‌های ساده‌ای داشت و با راهکارهای ایشان می‌شد تست‌ها را در زمان کم و به راحتی حل کرد؛ در ضمن ایشان معتقد بودند که نباید برای این درس، تست خیلی سنگین حل کرد؛ چون بیشتر گیج می‌شویم. سید محمد صادق کشاورزی: به نظر من، خیلی کم پیش می‌آید که در سؤال‌های ریاضی گسسته، نوآوری باشد. سؤال‌های ریاضی گسسته «تیپیک» است، و البته راه حل سؤال‌ها کوتاه نیست؛ اما چون نوع سؤال‌ها تکراری است، و چیز جدیدی در آن نیست، می شود با تست زدن، بر آنها مسلط شد. فیزیک سجاد فقفور مغربی: در تابستان خودم فیزیک را خواندم و تست زدم؛ البته بجز سه فصل آخر که مطالب کاملاً جدید بود. به نظر من، مبحث نور در فیزیک، یک تفکر هندسی خاص می‌خواهد و تا حدودی متفاوت با بقیه مباحث این درس هست. در کل، نیمی از زمان مطالعاتی را، که برای ریاضی می‌گذاشتم، به فیزیک اختصاص می‌دادم؛ یعنی زمان مطالعۀ ریاضی‌ام دو برابر فیزیک بود. سید محمد صادق کشاورزی: شیوۀ کار در درس فیزیک در مدرسۀ ما (علامۀ حلی) با مدارس دیگر تفاوت داشت؛ چون بعضی از مباحث فیزیک چهارم در سال دوم و بعضی در سال سوم بسته شده بود؛ برای همین، من در سال چهارم مشکلی نداشتم و این مباحث برایم جدید نبود. سال چهارم دبیر فیزیک ما سعی می‌کرد که مطالب را به صورت تصویری به ما یاد دهد؛ مثلاً لولۀ صوتی را با شکل حل می‌کردیم، و چون تصویر آن در ذهن باقی می‌ماند، سرعت حل تست بالا می‌رفت. من تست‌های فیزیک را با حس و شمّ فیزیکی می‌زدم و معتقدم برای فیزیک باید آن قدر تست زد که بتوان بدون حل کردن در ذهن، محاسبات را انجام داد؛ البته نه همۀ تست‌ها، اما تعداد قابل توجهی از تست‌ها را می‌شود به طور ذهنی حل کرد. روزبه امین تفرشی: چون سال اول المپیاد فیزیک شرکت کردم، در این درس وضعیت خوبی داشتم؛ البته در المپیاد تا مراحل آخر جلو نرفتم؛ اما پایۀ فیزیک مرا خوب کرد و دید فیزیکی پیدا کردم و برای این درس، در حد انجام تکالیف مدرسه‌ام، وقت می‌گذاشتم. من هم معتقدم که هر کس روشی برای خودش دارد؛ برای مثال، من سقوط آزاد را با شکل یاد گرفتم؛ یا برای مطالعه مبحث موج و صوت، روشی خاص خودم داشتم و با آن تست‌ها را سریع‌تر پاسخ می‌دادم. شیمی سجاد فقفور مغربی: بر عکس فیزیک و ریاضی، مسایل شیمی وقت‌گیر است و باید آنها را حل کرد؛ در ضمن به نظر من، مسایل شیمی بهتر از حفظیات آن است و پاسخگویی به تست‌هایی که از حفظیات شیمی می‌آید، سخت‌تر است. من برای تسلط به این درس، همۀ مسایل کتاب شیمی را با دقت حل کردم و حتی گاه خودم مسایل را پیچیده‌تر می‌کردم و برای حفظیات هم فلش کارت درست کرده بودم و تا اسفند ماه، دو یا سه بار این فلش کارت‌ها را مرور کردم؛ حتی برای دو یا سه ماه، وقتی که برای مطالعۀ شیمی می‌گذاشتم، از مجموعه وقتی که برای ریاضی و فیزیک می‌گذاشتم، بیشتر بود؛ اما با این همه، در کنکور سر شیمی اذیت شدم. به نظر من، اگر دبیران شیمی آزمایش‌های این درس را جدی‌تر بگیرند، بهتر می‌شود آن را فهمید و مطالبش را به خاطر سپرد. روزبه امین تفرشی: شیمی را در آزمون‌های آزمایشی بد می‌زدم؛ چون آخرین درس بود و در آن ضعف هم داشتم. * اما در آزمون سراسری، شما به ۱۰۰ درصد سؤال‌های این درس پاسخ صحیح دادید؟ روزبه امین تفرشی: بله، همین طور است، اما در آزمون های آزمایشی نتایجم در شیمی خیلی سینوسی بود؛ به خصوص بخش حفظی شیمی، که می‌شود جملات آن را جور دیگری خواند و برداشتی متفاوت با نظر طراح سؤال داشت. راستش من بیشتر از هر درسی برای شیمی وقت گذاشتم؛ چون تا ماه آخر هم به خودم در یادگیری این درس اعتماد نداشتم و دلیلش هم این بود که متاسفانه دبیران پایه دوم و سوم، خیلی این درس را جدی نمی‌گرفتند و ضعف من و سایر دانش‌آموزان کلاس در پایه بود.\nسید محمد صادق کشاورزی: شیمی دوم را کم بلد بودم و سال چهارم مجبور شدم وقت زیادی برای مطالعۀ آن اختصاص دهم؛ به خصوص دو فصل اول شیمی سال دوم را واژه به واژه خواندم و به تک تک سؤال‌های کتاب جواب دادم، و در ضمن، مباحث کتاب را همراه با تست می‌خواندم؛ اما سال سوم، دبیرمان به صورت کنکوری با ما کار می‌کرد و مرتب به ما تست می‌داد. در سال چهارم، اوایل با کلاس جلو می‌رفتم، ولی بعد از مدتی دیدم که شیمی درس بدقلقی است و وقت اضافه روی این درس گذاشتم؛ یعنی هفته‌ای ده جلسۀ مطالعاتی شیمی می‌خواندم. اسفندماه احساس کردم که به این درس کاملاً مسلط شده‌ام، اما تعطیلات نوروز متوجه شدم که یک سری از تست‌ها را بلد نیستم و سؤال‌های آزمون‌های سراسری ۹۴ و ۹۵ را هم خوب جواب ندادم؛ در نتیجه، روی حفظیات کتاب بیشتر تمرکز کردم تا به آنها مسلط شوم. کلمات در شیمی خیلی مهم هستند و باید حتی به قیود این درس نیز توجه ویژه داشت.\nبه کنکور ۹۸ نزدیک میشویم و نگرانی های زیادی برای داوطلبان کنکور به وجود آمده است. از جمله این نگرانی ها محدودیت سنی کنکور سراسری ۹۸ میباشد.ما در مقاله میخواهیم شرایط ثبت نام کنکور سراسری را برای شما عزیزان شرح دهیم.\nمحدودیت سنی کنکور سراسری\nبرای شرکت در کنکور سراسری محدوده سنی خاصی وجود ندارد اما افرادی که میخواهند در کنکور شرکت کنند باید شرایط لازم برای پذیرش در کنکور را داشته باشند.در ضمن دانشگاه های شرایط خاص با شرط سن پذیرش میکنند مانند دانشگاه فرهنگیان و ..و برای این دانشگاه ها محدود هستید.\n– دیپلم دوره ی چهار ساله نظام قدیم آموزش متوسطه\n– دارا بودن مدرک دوره ی پیش دانشگاهی\n– دارا بودن مدرک سه ساله ی دوره متوسطه دوم در نظام جدید ( مدرک و دیپلم پایه دوازدهم )\n– داشتن مدرک کاردانی یا کاردانی پیوسته\n– تمامی مدارک تحصیلی باید حداکثر تا تاریخ ۳۱ / ۶ / ۹۸ دریافت شده باشد\n– تمامی فارغ التحصیل های دوره کاردانی نباید تعهد داشته باشند و یا تعهد خود را به اتمام رسانده باشند .\n۲ – بخش دوم شرایط ثبت نام در کنکور سراسری ۹۸ شامل مورد زیر می باشد\n– داوطلب دانشجوی دوره ی روزانه نباشد .\n۶ – داوطلبانی که دانشجوی دوره ی روزانه هستند و قصد شرکت در کنکور سراسری ۹۸ را دارند باید تا تاریخ ۲۰ / ۱۲ / ۹۷ از تحصیل انصراف دهند و دانشجویان سایر دوره ها نیازی به انصراف ندارند و بعد از قبولی میتوانند گواهی انصراف از تحصیل خود را به دانشگاه جدید ارائه دهند . توصیه ی شود پست مربوط به شرایط انصراف از دانشگاه را مطالعه نمایند .\n۸ – داوطلبانی که دارای مدرک کارشناسی دوره ی روزانه هستند و قصد شرکت مجدد در کنکور سراسری را دارند محدودیتی برای ثبت نام و استفاده از آموزش رایگان نخواهند داشت .\nبرای ثبتنام در کنکور دانشگاه آزاد ۹۸ نیازی به خرید کارت اعتباری نیست.\nتأثیر معدل در کنکور ۹۸\nتأثیر معدل در کنکور سراسری ۹۸ یک دغدغه بزرگ داوطلبان است.همانطور که در ابتدا مقاله گفتیم میخواهیم با توضیحاتی در کاهش اضطراب داوطلبان کنکور سراسری ۹۸ سهیم شدیم.همانطور که میدانید برای اطلاع از تاثیر معدل در کنکور ۹۸ باید دفترچه ثبت نام در کنکور سراسری ۹۸ را منتشر کنند.


نزدیک شدن تورم به مرز دورقمی در ایران\nتاریخ انتشار : يکشنبه 10 ارديبهشت 1396 10:48\nتورم میانگین سالانه به مرز دو رقمی نزدیک شده است و تورم نقطه به نقطه در حال افزایش می‌باشد. با توجه به روند تغییرات نقدینگی در ماه‌های اخیر، به نظر می‌رسد از خردادماه تورم سالانه دورقمی شود.\nاقتصاد ایرانی: شاخص کل بورس اوراق بهادار تهران پس از حدود ۲ درصد رشد در فروردین ماه، در هفته اول اردیبهشت نیز همراه با رشد ۱.۲ بوده است. طبق انتظار سرمایه گذاران بازار سهام، نزدیک انتخابات منابع مالی جدیدی وارد این بازار شده که موجب رونق آن و صعود شاخص کل شده است، اما به طور کلی هیچ تغییر بنیادین در شرکت ها یا صنایع مشاهده نمی شود. بنابراین به نظر نمی رسد روند صعودی فوق، خیلی ادامه دار باشد.\nبانک مرکزی در روز چهارشنبه هفته گذشته، گزارش تورم فروردین ماه را منتشر کرد. طبق گزارش فوق، شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی در مناطق شهری ایران در فروردین ماه ۱۳۹۶ به عدد ۲۶۵.۶ رسید که نسبت به ماه قبل ۱.۱ درصد افزایش یافت. شاخص مذکور در فروردین ماه ۱۳۹۶ نسبت به ماه مشابه سال قبل معادل ۱۲.۶ درصد افزایش داشته است. همان طور که در یادداشت های قبلی ذکر شده بود، تورم میانگین سالانه به مرز دو رقمی نزدیک شده است و تورم نقطه به نقطه در حال افزایش می باشد. با توجه به روند تغییرات نقدینگی در ماه های اخیر، به نظر می رسد از خردادماه تورم سالانه دورقمی شود.\nمهمترین اتفاق رخ داده در هفته گذشته برگزاری انتخابات فرانسه بود که منجر به راهیابی نماینده میانه رو در کنار یک نماینده تندروی راستی از فرانسه به دور دوم بود. در حالی ماکرون و لوپن به دور دوم راه پیدا کردند که نتایج نظر سنجی ها نشان از پیروزی ماکرون و غلبه بر لوپن تندرو و طرفدار خروج از اتحادیه اروپا دارد. همین مسأله منجر به افزایش شاخص سهام فرانسه و کاهش قیمت طلا شد. چنانچه به جای ماکرون نماینده تندروی چپ به همراه لوپن راه می یافتند این مسأله خروج فرانسه از اتحادیه اروپا را حتمی می کرد و منجر به افزایش ریسک جهانی و طلا می شد. انتخابات دور دوم فرانسه هفته آینده یکشنبه ۷ مه برگزار می شود و باید دید این دفعه نیز شگفتی جدیدی در دنیای سیاست اتفاق می افتد یا نتایج واقعی منطبق بر نتایج نظر سنجی ها خواهند بود.\nدر هفته گذشته اکثر گزارشات اقتصادی منتشر شده از آمریکا روند منفی داشتند و همین مسأله منجر به نزول شاخص دلار به سایر ارزهای معتبر جهان شده است در حدی که این شاخص به زیر ۱۰۰ رسیده است. البته تقویت یورو در برابر دلار به دلیل انتخابات فرانسه نیز از دلایل این مسأله به شمار می رود. قیمت نفت نیز همچنان در زیر مرز ۵۰ دلار قرار دارد.\nدر هفته گذشته، دولت آمریکا از طرح این دولت برای کاهش مالیات پرده برداری کرد که مباحث زیادی را میان کارشناسان اقتصادی ایجاد کرده است. وزیر خزانه داری آمریکا اعلام کرد، دولت دونالد ترامپ طرح تخفیف در نرخ مالیات شرکت های خصوصی را به منظور کمک به رشد اقتصادی این کشور ارائه کرده است. بر اساس این طرح، نرخ مالیات سرمایه گذاری های خصوصی در آمریکا از ۳۵ درصد به ۱۵ درصد کاهش خواهد یافت. موافقان این طرح از افزایش رشد اقتصادی با کاهش مالیات سخن می گویند در حالی که مخالفان آن از افزایش کسری بودجه دولت و افزایش بدهی های عمومی در این کشور نگران هستند. با توجه به افزایش شدید بدهی های عمومی دولت آمریکا در سال های اخیر به نظر می رسد هر سیاستی که موجب افزایش نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی آمریکا بشود منجر به افزایش بیشتر این بدهی ها و افزایش ریسک اقتصاد آمریکا بشود که ممکن است منجر به ایجاد بحران اقتصادی شود. چنان چه این سیاست تصویب و اجرا شود منجر به صعود قیمت طلا خواهد شد.\nکلمات کلیدی : تورم دورقمی - بازار سهام - بانك مركزي - تورم نقطه به نقطه - اتحاديه اروپا


وکتور با کیفیت لوازم آرایشی - امدادگرافیک\nوکتور با کیفیت لوازم آرایشی (EG-2132)\nرای : 0 بازدید: 1344\nکاربران گرامی امدادگرافیک ، در این پست وکتور با کیفیت لوازم آرایشی که شما کاربران گرامی می توانید از این طرح در طراحی های خود بدون افت کیفیت استفاده نمایید . این وکتور مناسب برای استفاده در طراحی بنر و تراکت لوازم آرایشی می باشد و در این فایل دانلودی تعداد 12 طرح لوازم آرایشی موجود است . همچنین می توانید از این وکتور لوازم آرایشی برای استفاده در طرح های چاپ سیلک استفاده نمایید .\nدر ضمن شما کاربران می توانید به تمام محصولات ما در رابطه با وکتور نیز دسترسی داشته باشید .\nپیشنهاد می کنیم طرح های مربوط با وکتور لوازم آرایشی و بهداشتی را مشاهده کنید .


اعتراض به اخراج پناهجویان در آلمان (عکس)\nتاریخ انتشار: ۱۰:۰۳ ۱۳۹۶/۳/۱۰ کد خبر: 133859 منبع: پرینت\nاعتراض 9 سازمان حقوق بشری به اخراج پناهجویان.\nموضوع بازگرداندن پناهجویان افغانستانی که درخواست پناهندگی شان رد شده، یک موضوع بسیار حساس در آلمان است. صدها نفر غروب چهارشنبه در فرودگاه فرانکفورت تجمع کرده و به این اخراج گروهی اعتراض کردند.\nدر آلمان مناقشه بر سر اخراج گروهی از پناهجویان افغانستان مدت ها است که ادامه دارد. حال 9 انجمن خیریه و سازمان حامی پناهجویان در حرکتی جدید به اعتراض ها همچنان ادامه می دهد و خواستار پایان روند اخراج های اجباری شده اند. نه سازمان حقوق بشری و انجمن خیریه، از جمله عفو بین الملل، سازمان حمایت از پناهندگی "پرو آزول" و نهاد خدمات اجتماعی وابسته به کلیسای پروتستان (دیاکونی)، روز سه شنبه (30 می) با انتشار بیانیه ای مشترک در برابر رسانه ها در برلین ظاهر شدند.\nآنان در بیانیه خود تصمیم عملی شده اداره فدرال مهاجرت آلمان را مورد انتقاد قرار دادند. این سازمان ها نگران آن هستند که پس از رسیدگی ناقص به تقاضاهای پناهندگی، افغانستانی هایی که تقاضایشان رد شده به افغانستان بازگردانده شوند و جانشان از این طریق در معرض خطر قرار گیرد.\nبه گفته این سازمان های حامی پناهجویان، اندک زمانی پیش، اداره فدرال مهاجرت آلمان پس از بررسی مجدد، مجبور شد به رسیدگی های ناقص به چندین پرونده اعتراف کند. طبق اطلاعات این سازمان ها، برای روز چهارشنبه همین هفته (31 مه) استرداد گروهی دیگر از پناهجویان به افغانستان برنامه ریزی شده است.\nسازمان های حامی پناهجویان تردید دارند که در افغانستان مناطقی وجود داشته باشد که پناهجویان بتوانند به اعتبار آن از تقاضای پناهندگی در کشوری دیگر چشم پوشی کنند. به باور آنان، مناقشه های نظامی چنان از مناطق جنگی فراتر رفته که انسان ها "همه جا می توانند قربانی درگیری مسلحانه، سوقصد و پیگرد شوند"؛ امری که مرتب در جریان حملات طالبان در آغاز سال جاری قابل مشاهده بوده است.\n>>> بــه کانادا بروند یک دربسته صد در دیگر باز\n>>> باید اخراج شوید کسانیکه بول ندارند در این مملکت کشته وزخمی شوند خوب میکنند کشور های خارجی که شما را اخراج میکند وباید کنند بیاید این مملکت را جور نماید با بول خویش زندگی میسازید وغریب کشته شود این انصاف نیست از جامعه جهانی میخواهیم که تمام افغان ها را باید اخراج کنند تابدانند که غریبی یعنی چی\n>>> اين ها خدا داده، از خون شهداي كابل استفاده مينمايند، نشود كه دوستان اين مهاجرين الماني اين انفجار را نموده باشند تا باشد كه از اخراج اينها جلوگيري شود.\n>>> اخراج کلیه افغانستانی ها به کشورشان مساوی است با افغانستان اباد نمیگویم همان روز سال ولی کم کم میشود اگر کسی با من هم عقیده است تایید کند