سفرم به بولیوی از مرز زمینی با برزیل و شهر پورته کیخارو آغاز شد و پس از عبور از چندین شهر و رسیدن به کوپاکابا، نهایتا با عبور از مرز زمینی بولیوی-پرو پایان یافت. تقریبا همه سفر در شهرهای پر ارتفاع بولیوی بودم و با اینکه سفرم در مهرماه بود و بهار تازه آغاز شده بود، بدلیل ارتفاع زیاد شهرها هوا همچنان برای من سرد بود و از این جهت کمی اذیت شدم. در سفرنامه بولیوی از جزییات این سفر، دیدنی های بولیوی و آدم هایی که در طول مسیر دیدم براتون خواهم گفت.\nمختصری در مورد بولیوی\nمسیر سفر من در بولیوی\nسوکره، عروس بولیوی\nروز اول: رسیدن به پوتوسی و دیدن شهر\nروز دوم: بازدید از معادن پوتوسی، تجربه ای فراموش نشدنی\nروز اول: یکشنبه تعطیل و چولیتاهای پرنده\nمورالس، پوپولیستی برای تمام فصول\nروز دوم: تور مجانی پیاده روی، هایده در بولیوی و دره ستاره\nروز سوم: جاده مرگ، جاده ای سرشار از زندگی\nروز چهارم: خداحافظ لاپاز\nبرنامه پیشنهادی سفر به بولیوی\nبهترین زمان سفر و بلیط پرواز بولیوی\nهزینه های سفر به بولیوی\nکشور بولیوی با جمعیت ۹ میلیون نفری و مساحتی حدود ۶۶ درصد کشور ایران، فقیرترین کشور آمریکای جنوبی و شاید خاص ترین کشور توی این منطقه باشه. خاص از این نظر که بر خلاف سایر کشورهای آمریکای جنوبی که بیشتر جمعیت را مهاجرها تشکیل میدن، بالای ۶۰ درصد ساکنانش رو سرخپوست های بومی تشکیل میدن. بولیوی از نظر جغرافیایی به دو قسمت کلی تقسیم شده: جنگل های گرمسیر آمازونی و مناطق سردسیر کوهستانی آند. اکثر شهرهای مهم در ارتفاعات کوه‌های آند هستند و به همین دلیل لقب تبّت آمریکا را به کشور بولیوی دادن. کلمه بولیوی از شخصیت “سیمون بولیوار” ، قهرمان ونزوئلایی جنگ‌های استقلال آمریکای جنوبی الهام گرفته شده و حتی اسم واحد پول این کشور هم “بولیویانو” هست.\nخوشبختانه بولیوی توی تهران سفارت داره و خیلی راحت به ایرانی ها ویزا میدن. سفارت یک ساختمان ۳ طبقه هست که به نظر میاد محل سکونت سفیر و سایر کارکنان سفارت هم هست. مدارک مورد نیاز برای ویزای بولیوی شامل رزرو بلیط، رزرو هتل، گواهی عدم سوء پیشینه ترجمه شده، ۲ قطعه عکس با پشت زمینه قرمز، کارت واکسن تب زرد، فرم تکمیل شده سفارت و ۳۰ دلار وجه نقده و در فاصله یک روز ویزا را صادر می‌کنند. درخواست گواهی عدم سوء پیشینه برای من خیلی عجیب بود و تا حالا ندیده بودم سفارت خانه‌ای واسه ویزای توریستی همچین مدرکی درخواست بکنه! ضمنا این گواهی باید به زبان اسپانیایی ترجمه بشه. البته با قدری چونه زدن به ترجمه انگلیسی هم میشه راضیشون کرد. ویزای بولیوی از زمان صدور به مدت ۳ ماه اعتبار داره و می‌تونید حداکثر ۳۰ روز در بولیوی اقامت داشته باشید. اگر قصد رفتن به جنگل‌های آمازونی بولیوی را دارید، قرص پیشگیری از مالاریا فراموش نشه. سفارت وبسایت نداره و برای اطلاع از آخرین شرایط ویزا باید با تلفن سفارت تماس گرفت : ۰۲۱۸۸۶۸۶۸۰۷\nبه روز رسانی: ۱۳۹۵/۱۰/۲۰\nمدارک مورد نیاز برای درخواست ویزای بولیوی از اول سال ۲۰۱۷ به شرح زیر می باشد:\nمراجعه به وبسایت http://portalmre.rree.gob.bo/formvisas/ تکمیل فرم ویزا و ضمیمه کردن اسکن کلیه مدارک درخواستی.\nفرم ویزای تکمیل شده در وبسایت بالا پرینت و امضا شود.\nرزرو هتل برای تمام مدت سفر در غیر اینصورت دعوتنامه رسمی از بولیوی.\nیک قطعه عکس رنگی پشت سفید سایز ۳*۳ سانتیمتر\nکپی صفحه اول پاسپورت در یک برگه A۴\nرزرو بلیط رفت و برگشت هواپیما به بولیوی\nگواهی عدم سوء پیشینه به همراه ترجمه رسمی به زبان اسپانیایی\nگواهی گردش مالی ۶ ماهه به زبان انگلیسی\nاصل و کپی پشت و روی گواهی واکسن تب زرد\n۳۰ دلار وجه نقد\nاز سال جدید میلادی (۲۰۱۷) ایرانی ها میتونند توی فرودگاه های لاپاز و سانتاکروز در بدو ورود ویزای بولیوی رو دریافت کنند (Visa on arrival) ولی از اونجایی که بجز فرم پرکردن آنلاین بقیه مدارک رو میخواد و حتی سفارت بولیوی در تهران میگه گواهی سوء پیشینه ممکنه در بدو ورود به همراه تاییدیه سفارت بولیوی در تهران از شما خواسته بشه!! من توصیه می کنم ویزا رو در تهران دریافت کنید.\nمسیر من در بولیوی از ورودم در مرز برزیل تا خروجم در مرز پرو شامل شهرهای زیر بود :\nتوی برزیل ۴ تا کلمه پرتغالی یاد گرفته بودم ولی اینجا باید شروع می‌کردم اسپانیایی یاد بگیرم. توی صف یک دوست پرویی به اسم اِلویس پیدا کردم که در زمینه زبان خیلی به دردم خورد. الویس ۲۰ سالش هم نبود و با ۱۰۰۰۰ دلاری که پدرش بهش داده بود رفته بود آفریقای جنوبی و الان در حال برگشت به کشورش پرو بود. از عجله‌ای که واسه‌ی خرید سیم کارت و زنگ زدن به دوست دخترهای آفریقاییش داشت می‌شد حدس زد با این همه پول زبون بسته چکار کرده… از اونجایی که این دوست جدیدم یه کمی گیج بود، من تعیین می‌کردم کجا بریم و چه سوالی از کی پرسیده بشه! اون هم اجرا می‌کرد و البته که به نفع هردومون بود. برای رفتن به شهر سانتاکروز دو راه وجود داشت، ۱۴ ساعت مسیر ریلی با قطاری که مردم محلی بخاطر حمل قربانی‌های تب زرد بهش قطار مرگ می‌گفتند، و یا ۱۰ ساعت با اتوبوس توی جاده های اسفناک بولیوی. تمام اتوبوس ها ساعت ۸ شب حرکت می‌کردند. با سوالاتی که الویس از تعاونی‌های مسافربری پرسید یک بلیط ۱۷ دلاری انتخاب کردیم و تا ۸ شب فرصت داشتیم تا گشتی توی شهر بزنیم. در بولیوی به طور خیلی کلی ۳ مدل اتوبوس بسته به نوع صندلی دارند: “کاما” که چیزی شبیه وی‌آی‌پی خودمون هست و صندلی‌هاش تا ۸۰ درجه هم خم میشه. این گرون‌ترین و راحت‌ترین اتوبوس هست. “سِمی‌کاما” که صندلی‌هاش ۲۰ تا ۳۰ درجه خم میشه و نوع سوم هم اتوبوس‌های “نرمال” که با یه سفر ۱ ساعته هم ستون فقرات آدم رو متلاشی میکنه.\nتنها چیزی که از کوچابامبا میدونستم این بود که سر راهم به سوکره قرار داره و شاید یک شب اونجا بخوابم. از قبل با یک نفر هماهنگ کرده بودم برای خواب به خونه ش برم اما در لحظات آخر کنسل کرده بود و حالا من مونده بودم وسط ترمینال شهر. الویس هم رفته بود و بدون مترجم شده بودم. جاهای خطرناک زیادی رو دیده بودم ولی این ترمینال زیادی خطرناک به نظر می‌رسید. جارچی‌ها مقصدهای مختلف رو فریاد می‌زدند و جمعیت بسیار زیادی در حال رفت و آمد بود. من با اون کوله پشتی بزرگ یک لقمه راحت واسه جیب‌بری و زورگیری بودم وسط اون معرکه. خیابان بیرون ترمینال هم اوضاعش بعدتر از خود ترمینال. چاره‌ای نداشتم، باید لپ تاپ باز می‌کردم و دنبال هاستل می‌گشتم. یک گوشه رو انتخاب کردم و مشغول سرچ کردن شدم. واسه اینکه سوژه خیلی راحتی به نظر نرسم چهره‌ام رو تغییر دادم طوریکه ترسناک بنظر برسم و تا لحظه خروج از ترمینال همون شکلی موندم. اینکه چه شکلی شدم بماند، هر وقت یادش میفتم کلی میخندم ? کوچابامبا فقط یک هاستل داشت، از مرکز شهر فاصله داشت و باید با تاکسی میرفتم. تاکسی توی بولیوی زیاد گرون نیست. مسیر ۳۰ دقیقه‌ای کمتر از ۵ دلار شد. راننده وقتی فهمید ایرانی هستم خیلی سعی داشت از روابط خوب بین رئیس‌جمهورشون و احمدی‌نژاد حرف بزنه. منم تو ذوقش زدم و با زیاد کردن رادیویی که موسیقی زیبای اسپانیایی پخش می‌کرد بهش فهموندم که علاقه‌ای به بحث سیاسی، اونم با زبان اشاره، ندارم. آدرس هاستل اونقدر پرت بود که راننده‌ی بیچاره مجبور شد ۳ بار تماس بگیره تا بتونه اونجا رو پیدا کنه. صاحب هاستل به استقبالم اومد و بابت کثیفی محوطه عذرخواهی کرد. ظاهرا اون روز یک جشن تولد واسه دخترش گرفته بود و همه چیز به هم ریخته بود. هاستل یک باغ بسیار بزرگ داشت و بدلیل نور کم ترسناک شده بود. اون شب با اینکه بخاری کنار تختم روشن کردم، هرچی لباس داشتم پوشیدم و ۲ تا پتو روم انداختم هنوزم سردم بود. توی ایران اول پاییز رسیده بود و معنیش این بود توی بولیوی الان اول بهاره. منم به خیال خودم که اول بهار میرسم بولیوی لباس گرم نیاورده بودم. غافل از اینکه توی بولیوی و بویژه شهرهای توی ارتفاعش یکی دو ماه اول بهار هم هوا سرده. صبح قبل از اینکه از هاستل بیرون برم با یک پسر آلمانی که به عنوان نظافتچی توی هاستل کار می‌کرد هم صحبت شدم. وقتی بهش گفتم میخوام برم ترمینال و بلیط بخرم بشدت بهم توصیه کرد مراقب باشم. بنده خدا روز اولی که رسیده بود ترمینال موبایلش رو زده بودند!\nدانش آموزان منتظر اتوبوس\nواسه خرید بلیط سوکره دوباره رفتم ترمینال. اینبار صبح بود و جو ترمینال خیلی بهتر از عصر روز قبل شده بود. توی بولیوی چیزای عجیب غریب زیاده، یکیش همین بلیط خریدن. خرید آنلاین تقریبا وجود نداره، بلیط رو فقط واسه همون روز میشه خرید، همه‌ی بلیط ها غیرقابل کنسل کردن هستند و حتی تاریخش رو هم نمیشه تغییر داد و در آخر اگه اتوبوس خراب بشه یا مشکلی پیش بیاد شرکت اتوبوسرانی هیچ مسوولیتی نداره! موفق شدم قبل از اینکه بلیط سوکره واسه اون روز تمام بشه یک بلیط سِمی‌کاما آخر اتوبوس کنار پنجره بخرم. کوله پشتی رو هم تا ۸ شب که زمان حرکت بود پیش فروشنده گذاشتم. همه این کارها از طریق مترجم گوگل روی موبایل انجام شد.\nترمینال شهر در زمان آرامش\nبعد از ۲ ساعت گشت و گذار توی بازار شهر نتونستم یک لباس گرم مناسب پیدا کنم. همه جا پر بود از اجناس بنجل چینی. بازارهای بولیوی هم خیلی سنتیه و فروشگاه و مغازه بزرگ نمیشه پیدا کرد. اکثر مغازه ها به اندازه یک دکّه هست و یک سری هم بساطشون رو وسط کوچه و خیابون و پیاده‌رو پهن کردند. کل مدتی که بولیوی بودم سوپرمارکت ندیدم، اما شنیدم ۵ عدد توی کل کشور هست!\nزن سبزی فروش در حال خواب نیمروزی\nدرسته لباس مناسب نتونستم پیدا کنم ولی در عوض یک چیز خیلی باحال توی بازار به وفور یافت می‌شد. برگ گیاه کوکا! خود کوکائین توی بولیوی غیرقانونیه اما کاشت و فروش برگ کوکا کاملا قانونیه و به روش‌های مختلف از جمله جویدن برگ خام و یا دمنوش استفاده میشه. رییس جمهور مورالس که زمان جوانی توی مزرعه کوکا کار می‌کرده در سال ۲۰۰۹ توی قانون اساسی جدید بولیوی، کوکا و سنت استفاده ازش را به عنوان میراث معنوی کشور بولیوی معرفی کرد. با اینکه سالیانه هزاران هکتار از مزارع غیرقانونی کوکا توسط دولت نابود میشه، باز هم تولید ۳۰۰ تن کوکائین در سال بولیوی رو به سومین تولید کننده این مخدر وحشتناک تبدیل کرده. فکر کنم برگ کوکا بجز بولیوی، پرو و ونزوئلا در بقیه کشورهای دنیا غیرقانونی باشه. پس اگه گذرتون به این کشورها افتاد همونجا استفاده کنید و به هیچ عنوان هوس نکنید با خودتون بیارید.\nبرگ‌های گیاه کوکا\nبا دو تا دوستی که توی هاستل باهاشون آشنا شده بودم و یک دوست برزیلی به اسم کارولین که توی اون شهر دانشجو بود تماس گرفتم و قرار گذاشتیم بریم کنار مجسمه حضرت مسیح. مجسمه مسیح کوچابامبا بلندترین توی آمریکای جنوبی هست و توی دنیا دومه (بلندترینش یک جایی در شرق اروپاست). از اونجایی که خود مجسمه روی یک تپه ساخته شده منظره بسیار زیبایی از شهر رو می‌شد دید، اونقدر زیبا که یک لحظه احساس کردم بالای کوه آبیدر ایستادم و دارم سنندج رو نگاه می‌کنم. کوچابامبا ۵۰۰ سال قبل توی این دره زیبا ساخته شده و با ارتفاع ۲۵۰۰ متریش جزو شهرهای با ارتفاع کم توی بولیوی محسوب میشه. دیدن مناظر زیبا و درخت‌هایی که شکوفه کرده بودند همراه شد با داستان‌هایی که کارولین از مردم بولیوی تعریف می‌کرد. توی برزیل تحصیل در رشته پزشکی و دندانپزشکی خیلی گرونه، بخاطر همین خیل عظیمی از جوونای برزیلی به بولیوی میان واسه اینکه دکتر بشن. این جوان‌های برزیلی از یک جامعه کاملا باز به جامعه بسیار سنتی و بسته ی بولیوی میان و همین موضوع باعث میشه رابطه این دانشجوها با مردم محلی چندان خوب نباشه.\nبلندترین مجسمه مسیح در آمریکای جنوبی\nشهر کوچابامبا بناشده در دره‌ای به همین نام\nتوی مسیر برگشت به ترمینال رفتم داخل یک رستوران مرغ سوخاری برای خوردن شام. مردم بولیوی عاشق مرغ سوخاری و سیب زمینی سرخ شده هستند و این غذا رو همه جای بولیوی به وفور میشه پیدا کرد. گیر یک صندوقدار بد قلق افتاده بودم که از من کد اقامت میخواست. توی بولیوی هرچیزی میخواهی بخری باید کد ملی یا کد اقامت رو بدی به فروشنده مگه اینکه توریست باشی (خداییش عجیب غریب نیستند؟!). یک دختر و پسر آلمانی به دادم رسیدند، کمک کردند غذا سفارش بدم و دعوتم کردند میز خودشون. ۱۹ و ۲۰ ساله بودند و واسه‌ی یک سال کار داوطلبانه توی موسسه خیریه اومده بودند کوچابامبا. از این اروپایی‌های باحال توی کشورهای فقیر زیاد پیدا میشن، معمولا بعد از اتمام دبیرستان یک سال کار داوطلبانه انجام میدن و بعد برمی‌گردن به کشورشون برای تحصیل در دانشگاه. یک سالی که مطمئنا تاثیر خیلی زیادی توی آیندشون داره. همیشه با دیدن این داوطلب‌ها افسوس میخورم چرا وقتی نوجوان بودم با این چیزها آشنا نبودم. وقتی سوار اتوبوس شدم فهمیدم فروشنده دروغ گفته. اتوبوس نه تنها سمی کاما نبود حتی به معمولی هم یک چیزی بدهکار بود. فاصله صندلی‌ها به قدری کم بود که فوری یاد هواپیماهای تابان افتادم ? یک ساعتی که از حرکت گذشته بود کابوس شروع شد. هوای داخل اتوبوس خیلی خفه بود و همه جور بویی توش بود، از لای پنجره‌های کهنه سوز میومد داخل، اتوبوس داشت به سختی خودش رو از کوه بالا می‌کشید و موتور زبون بسته هم آه و نالش رو توی گوش من خالی می‌کرد. سر و گوشم به طرز عجیبی درد گرفته بود و تغییر ارتفاع اونقدر زیاد بود که دیگه قورت دادن آب دهان هیچ فایده‌ای نداشت. بدترین تجربه من داخل اتوبوس تا ساعت ۱۲ که اتوبوس واسه دستشویی کنار جاده توقف کرد ادامه داشت. زن‌ها رو نفهمیدم توی اون تاریکی کجا رفتند اما مردها همون کنار اتوبوس مشغول شدند ? سرم رو که بالا کردم منظره‌ای دیدم که همه ی اون سختی های چند ساعت گذشته یادم رفت. بخاطر ارتفاع زیاد و دور بودن از شهر، کهکشان راه شیری بوضوح پیدا بود. تعداد ستاره‌ها شاید از آسمان کویر ایران هم بیشتر بود!\nاتوبوس ۲ ساعت زودتر از زمانی که بهم گفته بودن به سوکره رسید. خوشحال بودم که این سفر کابوس‌وار تمام شده. ساعت ۵ صبح هوا تاریک بود و خیلی سرد، ترجیح دادم تا روشن شدم هوا داخل ترمینال بمونم. بیرون ترمینال یک تروفی بود که میرفت مرکز شهر. بولیوی تنها جایی غیر از ایرانه که من تاکسی اشتراکی (تاکسی خطی) دیدم. به این تاکسی‌های اشتراکی تروفی میگن و توی شهرهای بزرگ بولیوی بخشی از سیستم حمل و نقل عمومی هستند. مقصدم هاستل کولتور برلین وسط شهر بود. هاستلی که دیگه مشابهش رو توی بولیوی ندیدم. یک خانه مستعمراتی حداقل ۲۰۰ ساله رو تبدیل کرده بودند به هاستل. یک حیاط دوست داشتنی و اتاق‌هایی که دورتادور حیاط بود. صبحانه هاستل با حداقل ۱۵ مدل میوه در حد و اندازه یک هتل بود، پرسنل بسیار خوش اخلاق بودن و انگلیسی می دونستن. هرشب هم یک برنامه موسیقی زنده یا آموزش رقص توی بار- رستوران هاستل اجرا می‌شد. تنها مشکل هاستل سرعت کند اینترنت بود که این هم یک مشکل عمومیه در سرتاسر بولیوی. هرموقع دوستام از سرعت پایین اینترنت توی ایران شکایت می‌کنند بهشون توصیه می‌کنم یک سفر به بولیوی برن. تخت من توی یک اتاق ۸ تخته در طبقه دوم بود. خود اتاق دو قسمت می‌شد و من باید از پله‌هایی که بیشتر شبیه نردبان بود بالا میرفتم تا برسم به تختخواب دنجم زیر شیروانی.\nتخت زیر شیروانی - هاستل کولتور برلین\nبعد از اون اتوبوس سواری نیاز به استراحت داشتم اما هیجان دیدن سوکره بهم اجازه نمی‌داد. هرکسی که بولیوی رو دیده بود از سوکره تعریف و توصیه می‌کرد اگر فقط یک شهر توی بولیوی رو بخوای ببینی اون باید سوکره باشه. قدم زدن توی خیابان‌های باریک و خانه‌های سفید مرکز شهر این حس رو بهم میداد که زمان به عقب برگشته. کل مرکز شهر سوکره که به عروس بولیوی و شهر سفید هم معروفه جزو میراث جهانی ثبت شده و شاید به همین دلیل باشه که اینقدر خوب و سالم حفظ شده. همینجا بود که استقلال بولیوی اعلام شد و الهام بخش سایر کشورهای آمریکای جنوبی شد. سوکره طبق قانون اساسی پایتخت بولیوی هست و قوه قضاییه هم اینجاست اما دولت توی لاپاز مستقره و به قول دوستی که زیاد دل خوشی از مورالس نداشت “همه کثافت‌کاری‌ها توی لاپاز اتفاق میافته”.\nخیابان های باریک و سفید سوکره\nبازار صنایع دستی شهر کوچیکتر از اونی بود که انتظار داشتم، ولی در عوض لباس‌هاش خیلی رنگارنگ و خوشگل بود و کلی حسرت خوردم چرا الان نزدیک پایان سفرم نیستم و مجبورم از بین اونهمه لباس فقط یکی رو انتخاب کنم. بهترین سوغات بولیوی لباس‌هایی هستند که با پشم آلپاکا و لاما بافته شدند. لاما یک حیوان مابین شتر و گوسفنده که فقط توی کوهستان‌های آند پیدا میشه. سرخپوست‌ها مهارت خاصی توی پروش این حیوانات، استفاده از پشمشون و بافتن لباس‌های گرم و رنگارنگ دارند.\nبازار صنایع‌دستی سوکره\nبه لطف کوچ‌سرفینگ خیلی زود دور و برم با دوست‌های اهل بولیوی و دانشجوهای برزیلی پر شد. میدان ۲۵ می جای خوبیه واسه دور هم جمع شدن، گپ زدن، تماشای مردم در حال گذر و فروشنده‌های ماریجوانا هست که علی‌رغم غیرقانونی بودنش خیلی راحت مشغول شغل شریفشون بودند! با یکی از دانشجوها رفتیم دانشگاه اصلی شهر که توی یک ساختمان بزرگ قدیمی بود. توی سفر سعی می‌کنم در صورتی که وقتم اجازه بده دانشگاه یک شهر رو ببینم. ساختمان قدیمی ولی دوست داشتنی به دلم نشست. کلاس‌های درس بیشتر شبیه مدرسه بود تا دانشگاه. جو دانشگاه خیلی سرزنده نبود و از لباس پوشیدن و تیپ دانشجوها به راحتی می‌شد فهمید اهل بولیوی هستند یا برزیل ☺ غروب همه جمع شدیم آمستردام پاب واسه تماشای یک فیلم مستند. The Devil’s Miner عنوان مستند ۸۰ دقیقه‌ای در مورد کودکان معدنچی بود. بعد از تموم شدن مستند و روشن کردن لامپ‌ها دیدم من تنها کسی نبودم که تحت تاثیر قرار گرفته و تقریبا همه حسشون عوض شده بود. اونقدر از این مستند خوشم اومد که تصمیم گرفتم حتما پوتوسی را توی برنامم بذارم. بدلیل مسائل اخلاقی نمی‌تونم لینك دانلود كامل این فیلم مستند را اینجا قرار بدم. با یك سرچ ساده میشه فیلم كامل را از اینترنت دانلود كرد.\nآمستردام پاب در مرکز سوکره\nبازار مرکزی سوکره جاییه که میشه از شیر مرغ تا جون آدمیزاد رو اونجا پیدا کرد. بازاری که حتی تو قسمت گوشت فروشیش هم خبری از وسیله لوکسی به نام یخچال نبود! ارزونترین جا واسه غذا خوردن هم همونجاست. به شرط اینکه با غذای کثیف مشکل نداشته باشی میشه با یکی دو دلار یک غذای خوشمزه خورد. روز دوم وقتی داشتم دنبال یک میز خالی واسه نشستن وسط بازار می‌گشتم، لبخند یک زوج حدودا ۲۰ ساله نشانه‌ای بود که اون میز بهترین جای ناهار خوردنه. ملیسا و ناچو اهل آرژانتین بودند و ۱ سالی میشد داشتند سفر می‌کردند. سفری که بدون پول و هیچگونه کمکی شروع کرده بودند و کلی هم لذت می‌بردند. هرشهری که میرسیدند چند روزی توقف داشتند، دستبند، بازوبند و گردنبند درست می‌کردند و عصرها وسط شهر میفروختند. اونقدر که پول مکان خواب و اتوبوس واسه شهر بعدی گیرشون میومد. آرژانتینی‌ها متخصص ارزان سفر کردن هستن و همه جای آمریکای جنوبی میشه پیداشون کرد. البته برای زبان هم مشکلی ندارند چون بالای ۹۰ درصد کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی اسپانیایی زبان هستند. یک بعد از ظهر دوست داشتنی با این دوستای جدیدم داشتم، چند لیتر ماته (چای آمریکای جنوبی) خوردیم و کلی چیز در مورد ارزان سفر کردن ازشون یاد گرفتم. اون روز عصر وسط شهر یک جشن واسه بچه‌ها وسط شهر برپا شده بود. نمیدونم مناسبت جشن چی بود. البته پدر مادر بچه‌ها خیلی بیشتر خوشحال بودند ? چیزی که خیلی توی این جشن واسم جالب بود استفاده از سازی بود که فکر می‌کردم فقط توی ایران میشه پیداش کرد، سِنج!\nگروه موسیقی جشن خیابانی بچه ها\nشیرینی فروشی در بازار مرکزی سوکره - از یخچال خبری نبود!\nمیرادور به زبان اسپانیایی یعنی جایی که در ارتفاع قرار باشه و از اونجا منظره اطراف رو به خوبی بشه دید. انگلسیش میشه viewpoint و فارسیش شاید منظرگاه. سوکره چندتا میرادور داره اما بهترینش برج ناقوس صومعه ی سان فیلیپ نری هست. از این مکان دیگه بعنوان صومعه استفاده نمیشه، بجز یک قسمت کوچک که موزه شده بقیه قسمت‌هاش بعنوان یک مدرسه دخترانه استفاده میشه. یک خانم پیر که سنش به اندازه قدمت ۲۰۰ ساله صومعه بود هنگام ورود از من و همراه بولیویاییم خواست اسم، سن و ملیتمون رو توی یک دفتر رنگ و رو رفته یادداشت کنیم. یک نگاهی به نوشته نه چندان خوش‌خط من انداخت و رفت عینکش را آورد. وقتی مطمئن شد ایران رو درست دیده شروع کرد بدون وقفه صحبت کردن. از چهرش میتونستم حدس بزنم چی داره میگه. دوستم هم با حوصله واسم ترجمه می‌کرد. خانم پیر از اینکه یک ایرانی واسه دیدن اینجا اومده بسیار هیجان زده و خوشحال شده بود. می‌گفت من اولین ایرانی هستم که تا حالا دیده. مدام می‌گفت تو خیلی خیلی از خونه ت دور هستی. شاید توی ذهنش ایران دورترین کشور دنیا به بولیوی بوده ☺ این هم از مزایای ایرانی بودنه که میشه همچین هیجانی رو توی چشم افراد دید. دیدن غروب شهر از روی پشت بام صومعه به همراه طوطی‌هایی که جیغ‌زنان اون اطراف پرواز می‌کردند برخورد خانم دربان رو تکمیل کرد تا یک خاطره خوب از صومعه سان فیلیپ نری توی ذهن من بجا بگذاره.\nمنظره شهر سوکره از بالای پشت بام صومعه سان فیلیپ نری\nدر سال ۱۵۴۶ میلادی وقتی اسپانیایی ها به این قسمت از آمریکای جنوبی رسیدند کوه سرّو ریکو (Cerro Rico) برای خودش تک و تنها بود. نه شهری کنارش بود نه معدنچیانی که بدنش رو سوراخ سوراخ کنند. اسپانیایی ها توی کوه رگه‌های نقره پیدا کردند و بلافاصله شهر پوتوسی رو کنار کوه ساختند. پوتوسی خیلی زود تبدیل شد به یکی از ثروتمندترین شهرهای آمریکای جنوبی و حتی گفته میشه زمانی نعل قاطرهای اونجا رو هم از نقره می‌ساختند. با وجود حدود ۶۰ هزار تن نقره ای که طی ۳ قرن مستعمره بودن پوتوسی از معادن اونجا استخراج شد، این شهر نقش بسزایی در سرپا نگه داشتن امپراطوری اسپانیا داشت، یک جورایی قلب تپنده این امپراطوری بود و ثروت رو به سراسر امپراطوری تزریق می‌کرد. اما روی دیگه سکه میلیون ها سرخپوست و برده آفریقایی هستند که توی این معادن جان خودشون رو از دست دادند، طبق برآوردها چیزی بین ۲ الی ۸ میلیون انسان!\nبرای رفتن از سوکره به پوتوسی مسیری بجز مسیر زمینی وجود نداشت. خوشبختانه توی این مسیر ۵ ساعته تنها نبودم. مسافر تخت کناریم توی هاستل شهر سوکره که اسمش جیمی بود همراهم بود. اون هم داشت بکپکری آمریکای جنوبی رو می‌گشت. جاده کوهستانی بود، با کوه هایی کم و بیش شبیه زاگرس خودمون و کیفیت جاده هم کمی فراتر از استانداردهای بولیوی بود. حدود ۳ بعد از ظهر اتوبوس سر یک گردنه که هیچ شباهتی به ترمینال نداشت مسافرهای پوتوسی رو پیاده کرد و به مسیرش ادامه داد.\nشهر پوتوسی از فراز کوه سرّو ریکو\nبا جیمی یک تروفی (تاکسی خطی) به سمت مرکز شهر گرفتیم. مقصدمون هاستل کوالا بود. یک زوج هلندی توی سوکره این هاستل رو پیشنهاد داده بودند. تاکسی مسیرش رو کج کرد و ما رو تا جلوی در هاستل داخل یک کوچه خیلی باریک برد و در آخر هم کرایه خیلی کمی (کمتر از ۱ دلار برای هر نفر) از ما گرفت!\nهاستل کوالا توسط یک سری معدنچی اداره می‌شد و درآمدش ظاهرا برای امور خیرخواهانه مرتبط با خانواده معدنچی ها مصرف می شد. مرد مسنی که پشت میز پذیرش بود حتی زحمت بلند شدن برای خوش آمد گویی به ما رو هم به خودش نداد. از لابلای ابروهایی که همه چشم‌هاش رو پوشونده بود نگاهی بهمون انداخت و با دست های زمختی که می شد رنج کار کردن توی معدن رو توشون دید، یک دفتر جلومون گذاشت و گفت اسمتون رو بنویسید. پرسید چه اتاقی میخواهیم، جواب دادیم ارزون ترینش رو. گفت برید دوتا تخت توی اتاق شماره ۳ انتخاب کنید. اتاق شماره ۳ ده تا تخت داشت و طبقه همکف ساختمان بود. وسایلمون رو گذاشتیم و زدیم بیرون واسه خوردن ناهار یا شاید عصرانه. مارکت شهر نزدیک بود و تا دلتون بخواد کثیف. من خیلی گرسنه م بود و یک جایی پیدا کردم واسه غذا خوردن، اما جیمی نمیتونست اونجا غذا بخوره و مسیرمون جدا شد.\nمرکز شهر خیلی کوچیک بود و باز هم جذابیت اصلی برای من مردم شهر بودند. کوچه های باریک مرکز شهر و خانه های بازمانده از زمان استعمار همه به عنوان یک مجموعه ارزشمند در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده. میدان مرکزی شهر در حال بازسازی بود و متاسفانه دورتادورش یک حصار کشیده بودند. کلیسای جامع شهرکه تبدیل شده بود به موزه هم تعطیل بود و گپ زدن با نگهبانش نتونست راهی باشه برای داخل رفتن. یک گوشه شهر میدانی پیدا کردم که دستفروش ها اطرافش غذا میفروختند و مردم هم وسط میدان مشغول شام خوردن بودند. دو تا کوچه اونطرف تر هم یک گروه ۳۰ الی ۴۰ نفری مشغول آواز خواندن و ساز زدن بودند، نفهمیدم به چه مناسبتی اون موقع شب مشغول خوشحالی کردن بودند.\nگروهی از جوانان شهر در حال جشن و شادی\nساختمانی قدیمی با نورپردازی زیبا\nکل گشت و گذارم کمتر از ۲ ساعت شد ولی انگار ۲۰ ساعت از کوه بالا رفته بودم. هر ده دقیقه مجبور بودم یک جایی بشینم و نفسی تازه کنم. شهر پوتوسی توی ارتفاع ۴۰۰۰ متری ساخته شده و اکسیژن عنصری نایاب محسوب میشه. این مشکل رو توی سوکره و کوچابامبا هم داشتم ولی اینجا دیگه حاد شده بود. ظاهرا برای این مشکل دارویی هم وجود داشت ولی ترجیح دادم قرصی رو که نمیشناسم نخورم. به زحمت خودم رو به هاستل رسوندم. پیرمرد پذیرش رو پیدا کردم و ازش خواستم اسمم رو برای بازدید صبح از معدن بنویسه. بازهم بدون اینکه حرفی بزنه یک فرم بهم داد که امضا کنم. محتویات کلی فرم این بود: هر اتفاقی که توی معدن بیافته مسوولیتش با خودمه ? چاره ای جز امضا نبود، من برای همین اومده بودم پوتوسی!\nاون شب توی هاستل اطلاعاتی گرفتم که توی ادامه سفرم تاثیر خیلی زیادی داشت. یک گروه ۴ نفره کانادایی داشتند از تجربه سفر دو هفته قبلشون برای یک پسر برزیلی تعریف می‌کردند. سفر به جایی بسیار بکر و دور افتاده توی اکوادور با طبیعت بسیار زیبا و حیات وحش بی نظیر. خودم رو انداختم وسط و با معرفی خودم و اینکه احتمالا به زودی برم اکوادور، اسم این جایی که به نظر خیلی دوست داشتنی میومد رو ازشون پرسیدم. تا اون روز حتی یک بار هم اسم گالاپاگوس به گوشم نخورده بود. توی کشورهای غربی مجمع الجزایر گالاپاگوس کاملا شناخته شده ست چون توی کتاب های جغرافی مدرسه خیلی خوب بهشون این مکان و اهمیتش رو یاد می دهند. کانادایی ها این رو هم اضافه کردند که گالاپاگوس گرونترین مقصد توریستی آمریکای جنوبیه و سفر به اونجا چندین هزار دلار هزینه داره.\nاون شب در حالیکه بخاری نفتی اتاق رو تا ته روشن کرده بودم و زیر دو لایه پتو هنوز سردم بود نمیدونستم به رویای رفتن به گالاپاگوس فکر کنم یا معدنی که فردا قرار بود برم داخلش.\nصبح با مزه ی خون توی دهنم از خواب بیدارم شدم. لب هام کاملا خشکیده بود و موقع شستن صورتم وقتی توی گلوم رو نگاه کردم پر از لکه های خونی بود. وضعیت ناخوشایندی که تا پایان سفر بولیوی همراهم بود. فکر نمیکردم اینقدر نازک نارنجی باشم. ظاهرا سال‌ها زندگی و کار کردن در کنار دریا بدنم رو در برابر ارتفاع آسیب پذیر کرده بود. صبحانه بجز یک لیوان آب جوش و چهار تا بادام چیز دیگه ای نتونستم بخورم. چک اوت هاستل ساعت ۱۲ بود و باید قبل از اینکه برم معدن تختم رو تحویل بدم. کوله پشتی رو جمع کردم و انداختم توی انبار چمدان (Luggage Storage) هاستل. نیم ساعتی تا شروع تور معدن وقت داشتم. یک گوشه لابی به پروژه تعویض کتاب اختصاص داشت: دوتا کتاب بذار یکی بردار! اونقدر کتاب بود که فقط برای دیدن عنوانشون باید یک روز وقت صرف میکردی. حدود ۱۰ عدد کتاب عکس نفیس هم بود که با سیم به دیوار وصل بود و معلوم بود جزو پروژه تعویض کتاب نیستند ? منظره های طبیعی که توی این کتاب ها دیدیم فراتر از تصور بود. با توجه به اینکه توی بولیوی بین شهر‌های بزرگش هم جاده درست و حسابی وجود نداره احتمالا برای رفتن و دیدن هر کدوم از اون جاهایی من از توی کتاب عکس پسندیدم باید چند هفته‌ای وقت گذاشت!\nساعت ۹:۱۰ و تنها با ۱۰ دقیقه تاخیر راهنما دنبالمون اومد. بعد از اضافه شدن چند نفر از یک هاستل دیگه گروه کوچیک ۱۳ نفرمون با یک مینی‌بوس حرکت کردیم. اولین توقف یک خونه بزرگ بود. اونجا لباس ها و تجهیزات ایمنی برای رفتن به معدن بهمون دادند و خیلی مختصر اصول ایمنی که هنگام ورود به معدن باید رعایت می‌کردیم رو برامون توضیح دادند. توقف بعدی بازار معدنچی ها بود. گروه به دو قسمت انگلیسی و اسپانیایی زبان تقسیم شد. به همراه راهنما (اسمش یه چیزی تو مایه های گونزا بود) که خودش زمان جوانی معدنچی بوده داخل یکی از مغازه ها شدیم. گونزا ضمن توضیح وسایل کار در معدن که خیلی هاش ابتدایی بود ازمون خواست در صورت تمایل برای هدیه دادن به معدنچی ها دینامیت، ماسک، الکل، سیگار و یا هرچیزی که خواستیم بخریم. الکل یکی از مواد ضروری کاره و براشون مقدسه. همیشه قبل از کار الکل مینوشند و ته پیالشون رو به احترام پاچاماما (الهه مادر زمین) روی زمین میزیزند. قسمت آخر بازار یکی دیگه از ملزومات کار در معدن رو با حجم بسیار زیاد میفروختن، برگ کوکا. گونزا با حوصله این قسمت رو توضیح داد و امتحان هم گرفت. باید با استفاده از لب و دندان دمبرگ رو جدا کنیم و با استفاده از زبان باقیمانده برگ رو هل بدیم گوشه لُپ. معدنچی ها حدود ۱۰۰ الی ۲۰۰ برگ رو یک سمت دهنشون جا میدند طوریکه انگار یک توپ تنیس گذاشتند تو دهنشون! این حجم برگ ساعت ها اونجا میمونه و به مرور بهشون انرژی میده.\nراهنما در حال توضیح نحوه صحیح مصرف برگ کوکا\nمحل بعدی بازدید یک کارگاه تغلیظ کانی های نقره بود. اینجا در فاصله بسیار کمی از معادن طی عملیات نه چندان پیچیده ای موادی با غلظت نقره بیشتر استحصال می‌کنند و بعد صادر می‌کنند به کشورهای صنعتی. خود بولیوی تکنولوژی بدست آوردن نقره با خلوص بالا رو نداره و به همین دلیل سود اصلی نه به جیب معدنچی ها میره و نه حتی دولت بولیوی…\nایستگاه آخر ورودی یکی از معادن متعدد توی کوه سرّو ریکو در ارتفاع ۴۳۰۰ متری بود. طی ۵۰۰ سال معدنچی ها این کوه رو مثل موریانه خورده بودند. البته الان دیگه نقره بسیار کمی توی کوه پیدا میشه و معدنچی ها دنبال قلع و سایر کانی‌ها می‌گردند.\nگونزا آخرین توضیحات و هشدارها رو داد، قدری الکل خورد و ریخت روی زمین و شروع کرد به دعا کردن. البته به درگاه خدا دعا نمی کرد چون اونها معتقدند از وقتی که وارد معدن میشیم خدا دیگه قدرتی نداره و همه کاره شیطانه، پس باید از شیطان تقاضا کنیم هوامون رو داشته باشه و اجازه بده زنده بیرون بیاییم. دستمال ها رو بستیم جلوی دهن و دنبالش رفتیم داخل معدن. راهروی اصلی معدن برای عبور واگن های دستی ریل‌گذاری شده بود. به محض شنیدن فریاد گونزا باید یک فرورفتگی توی دیوار پیدا می‌کردیم و منتظر رد شدن واگن میموندیم. کارگرهایی که یک واگن چند تنی رو دارند هل میدادند مسلما حاضر نبودند برای چند تا بازدید کننده توقف کنند. اوضاع هوا هم اصلا خوب نبود. با اینکه دستمال بسته بودم، داخل دهن و بینیم گِلی شده بود. یکی از دلایل مرگ زودرس معدنچی ها ورود بیش از حد سیلیس به ریه هاشونه. مطمئناً اونجا اکسیژن مظلوم ترین عنصر بود.\nدالان اصلی چندین کیلومتر ادامه داشت. گروه ما بعد از ۱ کیلومتر وارد یکی از دالان های فرعی شد که خدا رو شکر دیگه خطر برخورد با واگن نبود. مالک هر معدن یک شرکت بزرگه ولی معدنچی هایی که مدت زیادی توی یک معدن کار بکنند (حداقل ۱۰ سال) این حق رو دارند که برای خودشون تونل بکنند و هرچی از اون تونل استخراج کنند مال خودشون میشه. چند تا از این معدنچی های مستقل رو دیدیم که هر کدوم یک رگه پیدا کرده بودند و مشغول کندن بودند. یکیشون انتهای یک تونل باریک با شیب ۴۵ درجه مشغول کار بود. نمیدونم گونزای دیوانه چرا ما رو برد اونجا. وقتی بعد از خزیدن روی خاک‌های نرمی که سنگ‌های تیز زیرش پنهان شده بود به انتهای تونل رسیدیم گروه ۸ نفری ما روی هم تلنبار شده بود. از گونزا دیوانه تر اون معدنچی بود که از دیدن این همه آدم ذوق کرده بود و تصمیم گرفت با روشن کردن دریلش و نشون دادن حفاری حالی به ما داده باشه. توی اون فضای بسیار کوچک صدای دریل کر کننده شده بود و تنها کاری که از دستم بر میومد گرفتن دستم جلوی چشمام بود تا خاک و خرده سنگ‌های حفاری کورم نکنه. الانم که خاطراتش رو مرور میکنم به خودش و خاندانش لعنت میفرستم!\nزمانی حدود ۲ ساعت داخل معدن بودیم، دو ساعتی که خیلی طولانی‌تر به نظر میومد. فضای تاریک، سختی نفس کشیدن، نفوذ خاک نرم به همه قسمت‌های بدن (علی رغم پوشیدن لباس مخصوص)، خطر برخورد واگن و دیدن زندگی سخت معدنچی ها باعث شد حتی به من که عاشق غار و غارنوردی و همچین فضاهایی هستم سخت بگزره. رفتن داخل این معادن رو به کسانی که یک کم ناراحتی ریوی دارند یا از فضاهای تاریک و تنگ وحشت دارند به هیچ عنوان توصیه نمی‌کنم.\nداخل معدن عکس نگرفتم. عکس های زیر رو دوستم ریتا که دو هفته بعد از من به این معدن رفته بود گرفته و با اجازه خودش از سایتش برداشتم.\nورودی معدن و لباسی که گروه برای ورود به معدن پوشید. صاحب عکس: ریتا\nدالان باریک معدن - صاحب عکس: ریتا\nهرچند این بخش از سفرم تجربه خیلی سختی برام بود، ولی بسیار خوشحالم که انجامش دادم. با دیدن مشاغل با این درجه از سختی آدم قدر موقعیت خودش رو بهتر میدونه. متاسفانه هنوز هیچ کدوم از معادن ایران رو ندیدم و بسیار مشتاقم از نزدیک ببینم و بدونم که واقعا کار توی معادن ایران هم به همون سختی معادن پوتوسی هست یا نه؟! خیلی از معدنچی هایی که من اونجا دیدم زیر ۱۸ سال سن داشتند. شیفت کاری ۴۸ ساعته طبیعیه و حتی شیفت ۷۲ ساعته هم دارند! انگار زمان اونجا فریز شده بود و کارگرها با شرایط صدها سال قبل کار می‌کردند.\nتوی بخش سوکره اشاره کردم، اینجا هم توصیه می‌کنم اگر علاقه داشتید کمی بیشتر از شرایط معادن پوتوسی بدونید فیلم مستند The Devil’s Miner رو ببینید.\nاصلا انگار این اتوبوس های بولیوی آزار دارند! وقتی قراره ۷ صبح برسند به مقصد توی اون جاده های داغون اونقدر تند میرند که ۵ صبح برسند. باز هم من بودم و هوای تاریک و یک ترمینال سرد. ۲ ساعتی صبر کردم تا هوا روشن بشه. خوشبختانه اتوبوس به ترمینالی اومده بود که نزدیک مرکز شهر لاپاز بود. هاستلی که من انتخاب کرده بودم هم زیاد دور نبود. هوا نیمه بارونی بود و راه رفتن توی خیابان های شیب دار لاپاز سخت. اولین هاستلی که رفتم دست رد به سینه ام زد و گفت هیچ تخت خالی نداره! اولین و آخرین بار بود دیدم یک هاستل تو بولیوی ظرفیتش تکمیل باشه و تخت خالی نداشته باشه. یک هاستل دیگه همون نزدیکی بهم معرفی کرد. خوشبختانه هاستل بعدی تخت خالی زیاد داشت. ۱۰ دلار برای یک تخت توی اتاق ۸ نفره دادم. همیشه وقتی وارد اتاق هاستل میشم اول از همه تمیز بودن تخت، سرویس بهداشتی، و آب گرم رو چک میکنم. با استانداردهای بولیوی هاستل خیلی خوبی بود. یکی از مسافرهای اتاق دختری بود که چهره ای بسیار شبیه ایرانی ها داشت. ریتا اهل مراکش بود، ۳۰ سالش بود و تنهایی یک سفر بکپکری چند ماهه در آمریکای جنوبی رو داشت تجربه می‌کرد. مسیری که اون میرفت عکس مسیر من بود و همین کمک کرد بتونیم کلی اطلاعات مفید برای ادامه سفرمون با هم تبادل کنیم. ریتا رو دیگه ندیدمش ولی اون یک ساعت اونقدر به هم کمک کردیم که خاطره ش مثل یک دوست قدیمی برام مونده.\nلاپاز ۵۰۰ سال پیش توی سراشیبی یک دره زیبا ساخته شده و به مرور رشد کرده تا جمعیتش رسیده به ۷۸۰ هزار نفری که الان هست. ارتفاع شهر متغیره و از ۳۱۰۰ متر توی بستر رودخانه خشکیده و کف دره شروع میشه تا برسه به ۴۰۵۰ متر! همین اختلاف ارتفاع باعث شده در عین حال که تردد توی شهر سخته ولی در عوض چهره دوست داشتنی ای پیدا کنه. من با شهرهای بزرگ و ترافیکشون مشکل دارم ولی لاپاز با اون میکروباس های (اتوبوس درون شهری) رنگارنگش و غذاهای خیابانی خوشمزش خیلی زود جاشو توی دلم باز کرد.\nمیکروباس های دوست داشتنی یا همان اتوبوس درون شهری\nیکشنبه بود و هرچی دنبال یک آژانس مسافرتی برای خرید تور دوچرخه جاده مرگ گشتم آژانسی پیدا نکردم که باز باشه. بهترین کاری که میشد یکشنبه انجام داد دیدن بزرگترین بازار بولیوی یعنی یکشنبه بازار لاپاز بود. جامعه سنتی بولیوی باعث شده مردم علاقه شدیدی به خرید از بازارها و بساط هایی داشه باشند که توی کوچه و خیابان برپا میشه. اکثر فروشنده ها توی این بازارها چولیتا ها (Cholita) هستند. چولیتا که به گوش من واژه ای خنده دار میومد به زن های سرخپوستی گفته میشه که لباس های سنتی با دامن رنگارنگ میپوشند، یک کیسه خورجین مانند رو پشتشون نقش کیف رو بازی میکنه و از همه باحال تر یک کلاه کاسه ای کوچک روی سرشون هست. این کلاه های بامزه اولین بار برای کارگرای ساخت راه آهن از انگلستان به بولیوی آورده شدند، ولی چون مردای سرخپوست سرهای بزرگی داشتن کلاه ها بی استفاده شد. تجار انگلیسی هم برای اینکه ضرر نکنند بین مردم محلی شایعه کردند که گذاشتن این کلاه ها روی سر خانم ها توی اروپا خیلی فشن و مد هست. شایعه ای که خیلی زود بین زن های سرخپوست طرفدار پیدا کرد و تا امروز این کلاه تبدیل به جزء لاینفک چولیتاها شده. نحوه گذاشتن کلاه روی سر هم وضعیت تاهل چولیتا رو نشان میده: دقیقا در مرکز سر یعنی چولیتا متاهله و در کنار سر یعنی چولیتا مجرده و جوینده همسر.\nمعیارهای زیبایی افراد و این که کدام قسمت از بدن جنس مونث جذاب تره و بیشتر مورد توجه قرار میگیره توی فرهنگ‌های مختلف تفاوت داره. پسرهای بولیوی وقتی میخواند یک چولیتا رو بعنوان شریک زندگی انتخاب کنند به اولین چیزی که توجه میکنند مچ پاست. هر چقدر مچ پای چولیتا بزرگتر باشه خواهان بیشتری داره! اگه گذرتون به بولیوی خورد و خواستید یک دست لباس کامل چولیتایی بخرید یادتون باشه پول به اندازه کافی همراه ببرید. قیمت این لباس ها از ۲۰۰۰ دلار شروع میشه. تماشای مسابقه کشتی کج چولیتاها جزو برنامه های محبوب مردم لاپازه و در هفته چند شب برگزار میشه. با یک بلیط ۱۰ دلاری میشه ۲ ساعت کشتی کج مابین چولیتاها رو تماشا کرد. ولی جزو برنامه های مورد علاقه من نبود.\nبا سوار شدن به یک میکروباس سبزرنگ خودم رو به ایستگاه تله کابین رسوندم. با ترکیبی از ۴ تا میکروباس و تروفی میتونستم به یکشنبه بازار برم ولی حداقل دو ساعت طول می‌کشید، راحت ترین وسیله رفتن به اونجا تله کابین بود. یکی از معدود کارهای خوبی که مورالس برای مردم انجام داده احداث ۳ خط تله کابین در شهر لاپاز بود. بدلیل خیابان های باریک و شیب دار، لاپاز ترافیک وحشتناکی داره و رفت و آمد داخل شهر وقت زیادی میگیره. این ۳ خط تله کابین با عمری کمتر از یک سال و کرایه ناچیزشون در حالیکه کمک بسیار خوبی برای حمل و نقل عمومی بود برای من و سایر توریست ها یک جاذبه گردشگری بسیار ارزون هم محسوب میشد. هفته های اول راه اندازی تله کابین چولیتاها بدلیل ترس و اعتماد نداشتن به این وسیله عجیب سوارش نمی‌شدند. بعد از اینکه مهندسین براشون توضیح دادند حتی در صورت سقوط تله کابین دامن بزرگ اونها به عنوان چتر نجات عمل میکنه و آسیبی بهشون نمیرسه خیالشون راحت شد و به جمع استفاده کنندگان از تله کابین پیوستند ? (البته این جمله آخر جک معروفی بود که برای چولیتا ها ساخته بودند). رد شدن تله کابین از بالای خانه ها هم فرصتی برای دیدن معماری بسیار ساده حاشیه شهر و خانه هایی بود که حتی روی شیب ۸۰ درجه هم ساخته شده بودند! یکشنبه بازار بقدری بزرگ بود که توی ۲ ساعت فقط تونستم یک قسمت کوچیکش رو ببینم. سهم من از اون همه هیاهو ۲ تا پانچو، یک لیوان آب نارنگی، ۲ تا برش هندوانه، رقص و آواز چولیتاها و منظره بی نظیر شهر از اون بالا بود. توی مسیر بازگشت تله کابین از روی یک قبرستان خیلی عجیب رد شد. قبرها بصورت طبقاتی و روی زمین ساخته شده بودند.\nتوی خیابان‌های شهر پوسترهای انتخابات فراوان بود. خیلی از نامزدها از عکس دو نفره با مورالس برای تبلیغات استفاده کرده بودند. قبلا عکس‌های تک نفره مورالس سرتاسر بولیوی و حتی توی جاده ها توجهم رو جلب کرده بود. مورالس و سیاست های پوپولیستیش مردم رو به دو دسته تقسیم کرده. دسته اول هوادارانش و دسته دوم ،که بیشتر از قشر تحصیلکرده جامعه هستند، مخالفانش. سال ۲۰۰۵ که برای اولین بار رئیس جمهور شد بولیوی یک کشور کاملا ورشکسته بود. رئیس جمهور قبلی که ملیت بولیوی-آمریکایی داشت خزانه کشور رو خالی کرده و به آمریکا فرار کرده بود. آمریکا هیچوقت حاضر نشد اون رو برای محاکمه به بولیوی استرداد کنه و اوضاع روابط بولیوی و آمریکا شد چیزی شبیه روابط ایران و آمریکا. مورالس به عنوان اولین رئیس جمهور سرخپوست بولیوی تقریبا همه کابینه ش رو از بین سرخپوست هایی که تجربه کافی نداشتند انتخاب کرد و به عنوان اولین اقدامش دستور داد حقوق رئیس جمهور و اعضای کابینه به کمتر از نصف کاهش پیدا کنه. با کمک مجلس تغییرات زیادی در قانون اساسی داد از جمله اسم کشور رو به “کشور چند ملیتی بولیوی” تغییر داد. سال ۲۰۰۹ باز هم برنده انتخابات شد ولی این بار دیگه خبری از انتخاب گسترده سرخپوست ها توی کابینه نبود. طبق قانون بولیوی هر شخص بیشتر از دو بار نمیتونه رئیس جمهور باشه. مورالس با این ادعا که سال ۲۰۰۵ که انتخاب شده اسم کشور بولیوی بوده و چون اسم کشور بعد تغییر کرده بنابراین عملا یک بار رئیس جمهور کشور چند ملیتی بولیوی بوده برای بار سوم توی انتخابات سال ۲۰۱۴ شرکت کرد.\nمورالس حرف های جالب زیاد زده که خیلی هاش بیشتر شبیه جک هست. ممنوع کردن کاندوم، تشویق زنان به بچه دار شدن در سن کم و مالیات دادن زنان بدون بچه از مواردیه که همگی به عذرخواهی از جامعه زنان بولیوی ختم شد. مورالس برای اینکه زیاد از حرف هاش عقب نشینی نکرده باشه با کمک مجلس قانونی برای پرداخت کمک هزینه به زنان صاحب فرزند تصویب کرد. از دوستان صمیمی مورالس، هوگو چاوز و محمود احمدی نژاد بودند.\nدوشنبه شده بود و اولین کاری که باید انجام میدادم رزرو تور دوچرخه جاده مرگ بود. با کمک از راه دور دوستم پیام که قبلا لاپاز اومده بود خیلی زود دفتر آژانس نو فیر ادونچرز رو پیدا کردم و ارزونترین تور ممکن رو به قیمت ۳۸ دلار خریدم. ترمز مهمترین نکته برای دوچرخه سواری تو جاده مرگه. حتما ترمز دوچرخه ای که انتخاب می‌کنید رو خوب تست کنید. موارد دیگه مثل سیستم تعلیق و … بستگی به این داره که برای راحتی چقدر بخواهید هزینه کنید.\nبعد از اینکه خیالم از تور دوچرخه راحت شد رفتم به سمت زندان سن پِدرو (San Pedro)، جایی که قرار بود تور پیاده روی مجانی (Free Walking Tour) ساعت ۱۰ شروع بشه. لاپاز ۳ یا ۴ تا تور پیاده روی داره و من به توصیه ریتا تور کلاه قرمزها رو انتخاب کرده بودم. حدود ۳۰ نفر توریست از کشورهای عمدتا اروپایی توی تور شرکت کرده بودند. راهنماهای تور ۲ تا دختر دانشجوی دوست داشتی اهل لاپاز بودند و انگلیسی رو خیلی خوب و شمرده صحبت می‌کردند. بعد از معارفه شرکت کنندگان راهنماها توضیح دادند که بدلیل محبوبیتی که مورالس بین مردم کوچه بازاری داره توی صحبتمون بجای اسمش از آقای ایکس استفاده می‌کنیم. کُد بعدی کوکائین بود که قرار شد بجاش از کلمه شکر استفاده بشه. تور از کنار زندان سن پدرو شروع شد که تا همین چند سال قبل می‌شد با کمی رشوه رفت داخلش و از زندگی عجیب و غریبی که اونجا داره میگذره سر در آورد. قسمت عمده تور به گشت و گذار توی بازار سبزیجات، بازار صنایع دستی و چندتا بازار دیگه گذشت همراه با داستان های جالبی که راهنماها از بولیوی، تاریخ و مردم برامون تعریف می‌کردند. البته بازار به معنی پاساژ نیست. اونجا هر خیابان رو یک صنف برای خودش اشغال کرده و توی پیاده رو و حتی وسط خیابان مشغول کاسبی هستند. جالبترینش بازار جادوگرا بود که ظاهرا توی جامعه خرافاتی بولیوی کاسبی خوبی هم داشتند. از یک بازار که به سبک امروزی ساخته شده بود و هدفش جمع کردن فروشنده ها از خیابان های مرکز شهر بود هم دیدن کردیم. مورالس موقع ساختن این بازار بزرگ و چند طبقه یادش رفته بود اینجا بولیویه و اون موقع که ۱ سال از راه اندازی گذشته بود همچنان ۹۰ درصد حجره ها و مغازه ها خالی بود!\nبازار صنایع دستی لاپاز\nبازار جادوگرهای لاپاز - ظاهرا بچه لاما خشک شده نقش مهمی در حرفه جادوگرهای لاپاز داره\nمن نمیدونم توی ایران دقیقا چند مدل سیب زمینی داریم ولی مطمئنم تنوع سیب زمینی توی آمریکای جنوبی بیشتر از ایرانه. به گفته راهنما فقط توی منطقه لاپاز حدود ۴۰۰ نوع سیب زمینی مختلف وجود داره و در کل آمریکای جنوبی این تنوع به هزار گونه هم میرسه!\nبعد از ۳ ساعت بالا و پایین رفتن توی کوچه پس کوچه های لاپاز در میدان موریلو یا میدان مایور (میدان بزرگ) جایی که اکثر اتفاق های سیاسی معاصر بولیوی اتفاق افتاده بود، تور تموم شد. در آخر تور مجانی هر کدام از شرکت کننده ها با در نظر گرفتن اینکه تور چقدر براشون مفید و جذاب بوده مبلغی رو به راهنماها دادند. قبل از خداحافظی یک سوال در مورد روابط بولیوی و آمریکا که حدس میزدم فقط برای من جالب باشه از راهنما پرسیدم. جوابش سورپرایزم نکرد: “درسته که رئیس جمهور قبلی با خزانه کشور فرار کرد به آمریکا و همچنان آمریکا اون رو برای محاکمه تحویل بولیوی نمیده، ولی به نظرم مقصر اصلی ما بودیم که یک فرد دو ملیتی رو بعنوان رئیس جمهور انتخاب کردیم. هرچی که بوده گذشته و الان اگه بخواهیم پیشرفت کنیم چاره ای جز گفتگو و حل مشکلاتمون با آمریکا نداریم.”\nتور پیاده روی مجانی در لاپاز (آخر تور بود دیگه نشسته بودیم ?)\nبرنامه بعدی برای اون روز دیدن هایده بود. هایده رو به واسطه برادرش آلفردو که مدت زیادی توی ایران سفر کرده بود می شناختم ولی این که چرا اسمش رو گذاشتند هایده و معنیش چیه خودش هم نمیدونست. مهمان نوازی ایرانی ها خیلی به مذاق آلفردو خوش اومده بود و به خانوادش توصیه کرده بود اگه ایرانی دیدید جبران کنید. هایده پیشنهاد کرد برای ناهار بریم رستورانی که غذاهای سنتی داشته باشه. ناهاری که برام سفارش داد شامل ماهی نمکی، گوشت لامای نمکی و دودی، دو مدل ذرت، سیب زمینی، تخم مرغ، باقالا و نان و پنیر محلی بود. چیزی که بیشتر از طعم غذاها بهم چسبید حساب کردن غذای من توسط هایده موقع خروج از رستوران بود ?\nماهی نمکی، گوشت لامای نمکی و دودی، دو مدل ذرت، سیب زمینی، تخم مرغ، باقالا و نان و پنیر محلی\nهایده دانشجوی موسیقی بود و اینطور که خودش می‌گفت سرش خیلی شلوغ بود. یک ساعت وقتش رو برای دیدن من خالی کرده بود. بعد از ناهار ازش پرسیدم چطوری میشه به دره ستاره رفت. مکانش بیرون شهر بود و بعد از اینکه کلی توضیح داد چجوری با تروفی و میکروباس برم اونجا، دوباره حس مهمان نوازیش گل کرد و گفت بیا با ماشین خودم میبرمت! حدود یک ساعت و نیم طول کشید تا برسیم به جایی که بهش می گفتند دره ستاره. اولین چیزی که چشمم افتاد بهش ۱۵ تا پرچمی بود که داشتند توی باد میرقصیدند. چقدر مسرت بخشه ببینی پرچم کشورت اون ور دنیا به احتزاز در اومده ☺\nاحتزاز پرچم ایران در ورودی دره ستاره\nهایده ورودی رو نشونم داد و گفت چون عجله داره باید برگرده و به تمرین گروه موسیقیش برسه. جلوش رو گرفتم و قول دادم کل دره ستاره رو توی ۲۰ دقیقه میبینم و با هم برمی‌گردیم لاپاز. بعد از کمی فکر کردن قبول کرد. برای ورود به مسیری که برای پیاده‌روی توی دره ستاره ایجاد شده بود مبلغ ناچیزی در حد یک دلار پرداخت کردیم. فرمت سنگ‌ها و فرسایش اون باعث شده بود مردم محلی ساخت این دره رو به فرازمینی ها نسبت بدهند. هم داستان نامگذاری و هم شکل سنگ های دره بی شباهت به دره ستاره افتاده جزیره قشم نبود. خیلی سریع در عرض نیم ساعت دره رو دیدیم و برگشتیم به سمت لاپاز. هنگام خداحافظی هایده عذرخواهی کرد که بدلیل شلوغ بودن خونشون اتاق خالی برای من ندارند و دعوتم کرد اگه با خوابیدن روی کاناپه مشکلی ندارم هر وقت دوست داشتم برم اونجا. منم قول دادم چندتا از آهنگ های هایده رو براش بفرستم.\nهایده در دره ستاره\nدره ستاره در نزدیکی لاپاز\nپیدا کردن یک شام خوشمزه توی لاپاز آسان ترین کار ممکنه. این شهر برای کسانی که اهل غذای خیابانی باشند مثل بهشت میمونه. هر وقت و هر کجا آدم گرسنش بشه یک دکه هست که میشه ازش یک چیزی برای خوردن گرفت. همبرگر خیلی گرون باشه ۱ دلار! غذای خیابانی لاپاز یک فرق عمده با چیزی که قبلا توی جنوب شرق آسیا دیده بودم داشت و اونم قابل خوردن بودن و خوشمزه بودنشه. از اون ادویه های عجیب غریب و بوهای ناخوشایند غذاهای چشم بادامی ها خبری نبود. تنها مشکل من استفاده بسیاز زیاد باقالی توی غذاهاشون بود. برای من که باقالی میتونه به کشتنم بده قدری کار رو سخت می‌کرد و باید به دقت اجزای تشکیل دهنده غذا رو آنالیز می‌کردم.\nدر لاپاز هیچ وقت گرسنه نخواهید ماند!\nتور دوچرخه سواری ساعت ۷:۵۰ شروع شد. حدود ۱ ساعت هم طول کشید تا بقیه شرکت کنندگان رو سوار کنیم و از لاپاز خارج بشیم. گروه خیلی کوچکی داشتیم. بجز من یک پسر نیوزلندی و یک مرد مسن اهل باواریای آلمان که توی رزومش صعود به قله دماوند هم بود شرکت کرده بودند. با راهنمای تور و راننده کلا ۵ نفر میشدیم. بعد از مدتی رانندگی توی جاده کوهستانی جایی که جی پی اس من ارتفاع ۴۷۰۰ متر رو نشون می‌داد توقف کردیم.\nجایی که دوچرخه سواری ما در جاده مرگ و در ارتفاع 4700 متری شروع شد\nدوچرخه ها رو از روی وَن آوردیم پایین و تجهیزات ایمنی شامل کلاه، زانوبند، محافظ آرنج و جلیقه رنگی را پوشیدیم. حدود ۲۰ دقیقه‌ای راهنما مسائل ایمنی و مواردی که باید برای دوچرخه سواری توی اون جاده رعایت می‌کردیم رو توضیح داد.\nگروه ما 3 نفره بود\nجاده آسفالت بود و ماشین‌های سنگین هم توی جاده تردد داشتند. سوز سردی میومد و خصوصا انگشت های دستم بدجور بی حس شده بود. هوا کمی ابری بود ولی خدا رو شکر بارون نیومد. با کمی ترس شروع کردم ولی خیلی زود دیگه چیزی نبود بجز لذت محض! مناظر کوهستان بی نهایت زیبا بود. برف هایی که در حال آب شدن بود آبشارهای کوچکی درست کرده بود که قابل شمارش نبود. هیچ نیازی به پدال زدن توی اون جاده سراشیبی نبود. چون وزن من کمتر از بقیه بود سرعتم هم کمتر از بقیه بود. موبایلم نشون میداد که سرعتم بین ۵۰ تا ۶۰ کیلومتر در ساعت بستگی به شیب جاده متغیر بوده. راهنما هر ۱۵ دقیقه دو نفر دیگه رو متوقف می‌کرد هم برای عکس گرفتن و هم اینکه من به گروه برسم. کمی بیش از ۶۰ کیلومتر توی اون جاده رویایی دوچرخه سواری کردیم و دوباره سوار وَن شدیم.\nقسمتی از مسیر که دوچرخه سواری ممنوع بود دوچرخه ها رو روی ماشین جا میدادیم\nمرحله بعدی دوچرخه سواری توی جاده مرگ قدیم بود. این قسمت از جاده خاکی بود و خوشبختانه چند سالی میشد که توسط خودروها استفاده نمیشه. ارتفاعمون کم شده بود و هوا هم در حال گرمتر شدن. لباس عوض کردیم و یک دوچرخه سواری ۲ ساعته رو شروع کردیم. مناظر اطراف عوض شده بود و کوه های پوشیده شده با برف جای خودش رو داده بود به کوه های سرسبز و جنگل های استوایی.\nجاده مرگ قدیم بسیار خطرناک و دوچرخه سواری سخت بود\nبدلیل ناهموار و سنگلاخی بودن جاده اینجا دیگه نمیشد با سرعت بالا حرکت کرد. تنها کاری که باید میکردم ترمز گرفتن با تمام قدرت بود. یکی دوبار زمین خوردن و چندتا تاول ناقابل کف دستم یادگار من از اون قسمت مسیر بود. جاهای مختلف جاده صلیب گذاشته بودند که نشون میداد اون قسمت یک خودرو به ته دره سقوط کرده و تعدادی کشته شدند. کمی باورش سخت بود قبلا توی همچین جاده ای اتوبوس و کامیون رانندگی میکرده!\nهرجا کسی به پایین دره پرتاب و کشته شده بود صلب قرار داده بودند\nقسمت های آخر مسیر که ارتفاع از سطح دریا ۱۲۰۰ متر شده بود، هوا گرم و شرجی و پشه ها هم حمله کرده بودند. دوست داشتم زودتر سوار ماشین بشیم. البته ماشینمون از جاده دیگه ای اومده بود و آخر جاده مرگ منتظر ما بود. از دور شهر کوچک کوروئیکو Coroico توی دامنه کوه که یکی از دروازه های ورود به آمازون هست پیدا بود. متاسفانه فرصت دیدن آمازون توی بولیوی رو نداشتم. یک حمام داغ و بعدش ناهار توی یک کمپ جنگلی مهمان تور بودیم. علاوه بر گروه ما چندتا گروه دوچرخه سوار دیگه هم برای ناهار اونجا بودند. این کمپ زیبا صاحب خیلی جالبی داشت. یک خانم مجارستانی که ۱۰ سال پیش دست دو تا فرزندش رو گرفته بود و برای یک زندگی آروم مهاجرت کرده به بولیوی. تازه نه یک شهر بزرگ بولیوی، جایی وسط جنگل و نزدیک یک روستا! پسر بزرگش که حدود ۲۰ سال سن داشت حتی یک کلمه هم انگلیسی بلد نبود، فقط مجارستانی و اسپانیایی!\nاز چپ به راست: راننده، راهنمای تور، پسر مجارستانی که سال ها پیش به همراه مادرش اومده بود اونجا\nبعد از ناهار با خودروی وَن به سمت لاپاز حرکت کردیم. این بار از یک جاده با کیفیت بسیار خوب و تعداد پل های فراوان حرکت می‌کردیم. جاده ای که بر اساس هزینه ای که برای ساخت هر کیلومترش صرف شده گرونترین جاده ی آمریکای جنوبی تا سال ۲۰۱۴ بود. هوا هنوز روشن بود که به شهر لاپاز رسیدیم. توی دفتر آژانس یک دی‌وی‌دی شامل عکس ها و فیلم هایی که راهنما اون روز گرفته بود بعلاوه یک تیشرت یادگاری که روش نوشته شده بود “من جزو نجات یافتگان جاده مرگ هستم” گرفتم و پیاده حرکت کردم به سمت هاستل.\nتوی مسیر وقتی داشتم از بازار رد میشدم از پشت سر آبی که با شِن ترکیب شده بود پاشیده شد روی سرم. برگشتم ببینم چه خبر شده ولی همه آدم ها در حالت عادی مشغول رفت و آمد بودند. ناگهان حس کردم یک دست داره میره توی جیب شلوارم. محکم موبایلم رو از روی شلوار گرفتم. نزدیک بود جیب برهای حرفه‌ای موبایلم رو بدزدند! اتفاقی که اگه میفتاد با توجه به اطلاعاتی که روی گوشی داشتم ادامه سفر رو خیلی سخت می‌کرد. خدا رو شکر به خیر گذشت.\nوقتی به هاستل رسیدم به هایده زنگ زدم و پرسیدم آیا امشب میتونم برم خونشون که اون هم با کمال میل قبول کرد. وسایلم رو از هاستل جمع کردم و توی یکی از میدان های شهر با هایده قرار گذاشتم. با ماشینش اومد دنبالم و رفتیم خونشون. هنوز وارد حیاط نشده دوتا سگ فسقلی ولی بسیار جیغ جیغو به استقبالم اومدند. به خودم کلی ناسزا گفتم که چرا ازش نپرسیدم سگ داری یا نه. خانه نسبتا بزرگی داشتند که اکثر اتاق هاش رو به خارجی هایی که بلند مدت توی لاپاز ساکن بودند اجاره داده بودند. پذیرایی سرد و نمور خونه هم سهم من بود. با دیدن سگ هایی که روی کاناپه لم داده بودند و بوی ادرارشون توی فضا موج میزد مطمئن شدم کاناپه محل خواب من نیست. بعد از کمی گپ زدن با سایر مهمان ها یک گوشه پذیرایی با تعدادی صندلی برای خودم فضای محصوری درست کردم که سگ های پر رو بهم دسترسی نداشته باشند و نصف شب نتونند روی صورتم راه برند و احتمالا کارهای بد بکنند!\nاولین و آخرین اقامتم توی یک خونه بولیویایی چندان دلچسب نبود. سالن پذیرایی سیستم گرمایش نداشت، پتو به اندازه کافی نداشتم و سگ ها هم تا صبح پارس کردند. وقتی بیدار شدم هایده خونه نبود. یک یادداشت براش گذاشتم و گفتم تصمیم گرفتم امروز از لاپاز برم. با اینکه لاپاز رو خیلی دوست داشتم ولی دیگه وقت رفتن بود. خیلی جاهای دیگه تو آمریکای جنوبی رو دوست داشتم ببینم و وقتم محدود بود. البته ارتفاع زیاد لاپاز و مشکل نفس کشیدن هم باعث میشد میل بیشتری به رفتن داشته باشم. راه افتادم به سمت همون ترمینالی که اتوبوسم موقع رسیدن به لاپاز توقف کرده بود. طبق برآوردم باید حداکثر نیم ساعته می‌رسیدم ولی ۲ ساعت تو راه ترمینال بودم. تا اون روز خیال می‌کردم فرانسه بیشترین تعداد اعتصاب رو توی کل دنیا داره اما اون روز فهمیدم کاملا در اشتباهم و بولیوی در زمینه اعتصاب و بستن خیابان حرف اول رو میزنه (این مطلب رو به استناد حرف مردم محلی گفتم، ولی واقعا زیاد اعتصاب دارند). دو شب قبل یک راه بندان کوچک توسط چند تا چولیتا دیده بودیم ولی امروز چند جای شهر و چند گروه از مردم اعتصاب کرده بودند و راه ها رو بند آورده بودند.\nچولیتا ها با بند آوردن راه و اعتصاب اعتراض خود را نشان می دهند\nبه ترمینال که رسیدم فهمیدم اولین اتوبوس برای مقصد بعدی من یعنی شهر ساحلی کوپاکابانا ساعت ۱۵:۳۰ هست. با پرس و جو متوجه شدم اتوبوس های کوچک از جلوی قبرستان شهر هر نیم ساعت به سمت کوپاکابانا و دریاچه تی تی کاکا حرکت می‌کنند. با یک میکروباس رفتم به سمت قبرستان و خوشبختانه دیگه به اعتصاب و راه بندان بر نخوردم. قبل از حرکت اتوبوس ۱۰ دقیقه فرصت داشتم که برم داخل این قبرستان عجیب که قبلا با تله کابین از بالای سرش رد شده بودم رو ببینم. تا حالا قبرستان با قبرهای چند طبقه و بالای سطح زمین ندیده بودم. با توجه به کوچکی هر قبر حدس میزنم خاکستر مرده ها و یا حداکثر یک عضو از هر جسد رو داخل قبر قرار می‌دادند.\nقبرهای چند طبقه در قبرستان عجیب لاپاز\nدریاچه تی تی کاکا (Titicaca) با قرار گرفتن در ارتفاع ۳۸۰۰ متری کوه های آند لقب مرتفع ترین دریاچه قابل کشتیرانی دنیا رو مال خودش کرده. دو کشور بولیوی و پرو این دریاچه آب شیرین و منابعش رو بین خودشون تقسیم کردند. بدلیل غنی بودن خاک منطقه اطراف دریاچه تمدن های کوچک و بزرگی از هزاران سال قبل اطراف دریاچه شکل گرفتند. مساحت دریاچه تی تی کاکا ۸۴۰۰ کیلومتر مربع هست که از دریاچه ارومیه قبل از خشکسالی هم بزرگتره. اسم با نمک تی تی کاکا به معنی صخره یوزپلنگ، از یکی از صخره های جزیره خورشید (Isla del Sol) که شبیه یوزپلنگ هست گرفته شده. شکل کلی دریاچه هم از بالا شبیه یوزپلنگ در حال شکار خرگوش هست. ۴۱ جزیره هم سرتاسر این دریاچه عمیق پراکنده شدند که بزرگترینش به اسم جزیره خورشید در قسمت بولیوی دریاچه قرار گرفته.\nاتوبوس لاپاز به کوپاکابانا علاوه بر پیرمردی که کنارم نشسته بود و سعی میکرد اسپانیایی بهم یاد بده نکته جالب دیگه ای هم داشت. کمک راننده یک چولیتا بود که علاوه بر چایی دادن دست شوفر و شیر دادن به کودکش، مسوولیت کنترل مسافرهای چموش رو هم به عهده داشت. بعد از ۱ ساعت و نیم جاده رسید به کنار دریاچه تی تی کاکا و مناظر اطراف بسیار زیبا و چشم نواز شد. اتوبوس توی یک شهر کوچک توقف کرد و با قایق از یک تنگه ۸۰۰ متری رد شدیم. اتوبوس رو هم سوار یک بارج خیلی کوچک کردند و از تنگه عبور دادند.\nادامه مسیر از روی دریاچه تی تی کاکا و با قایق بود\nاتوبوس هم با این بارج کوچک از روی دریاچه تی تی کاکا عبور کرد.\nادامه مسیر با خراب شدن چندباره اتوبوس خسته کننده شده بود. تنها سرگرمی من و بقیه مسافرها تماشای چولیتایی بود که آستین ها رو بالا زده بود و تو دل موتور اتوبوس داشت به راننده کمک می کرد. مسیری که باید ۳ ساعت و نیم می رفتیم ۵ ساعت طول کشید و موقع غروب آفتاب به کوپاکابانا رسیدیم.\nکوپاکابانا بزرگترین شهر بولیوی در ساحل دریاچه تی تی کاکا، حدود ۶۰۰۰ نفر بیشتر جمعیت نداره. یک زوج هلندی توی لاپاز یک مسافرخانه با قیمت مناسب رو بهم توصیه کرده بودن. جالب اینکه هیچ کس اسم و آدرس این مسافرخانه رو بلد نبود و ۲۰ دقیقه طول کشید تا توی شهر به این کوچکی بتونم پیداش کنم. پذیرش مسافرخانه یک دختربچه ۱۰ ساله بود. با مترجم موبایل بهش گفتم ارزونترین اتاق رو می خوام. با ۸ دلار یک اتاق روی پشت بام (بالای طبقه سوم) گرفتم. اتاق تمیزی بود و ۲ تا اتاق دیگه رو پشت بام هم خالی بودند. با منظره ای که از دریاچه داشتم و مالکیت کلیه اتاق های پشت بام میتونستم تصور کنم یک پنت هاوس اجاره کردم ☺\nشهر کوپاکابانا بر خلاف کوچکیش زنده بود و غذافروشی ها و کافه ها تا نیمه شب باز بودند. توی یک رستوران شلوغ همراه با اجرای موسیقی زنده ۳ تا بکپکر آرژانتینی مشغول شام خوردن شدم. دو تا پسر چینی اجازه گرفتند سر میز من بشینند. عبدو و دوستش پس از مدتی کار کردن در چین پولی پس انداز کرده بودند و اون موقع ۲ سال از شروع سفرشون می گذشت. با این دو تا دوست چینی درد مشترکی داشتیم. برای همه مون گرفتن ویزای کشورهای مختلف بزرگترین چالش بود. من تا اون روز نمی دونستم چینی ها برای گرفتن ویزا حتی از ایرانی ها هم بیشتر مشکل دارند! عبدو چند تا تکنیک خوب برای گرفتن ویزا یادم داد. شام خیلی آموزنده ای بود ?\nآشپزخانه رستورانی که من در اون غذا خوردم توی پیاده رو بود!\nآخرین روز اقامتم در بولیوی یک روز خیلی شلوغ بود. ساعت ۷ صبح توی پنت هاوسم بیدار شدم. صبحانه مفصل مسافرخانه شامل نون، کره، مربا و آب جوش رو خوردم! اتاق رو تحویل دادم و از صاحب مسافرخانه درخواست کردم کوله پشتیم تا عصر اونجا بمونه. از اولین آژانس مسافرتی که باز کرد بلیط اتوبوس کوپاکابانا به کوسکو (Cusco) توی پرو رو خریدم. قیمت بلیط بستگی به اینکه اتوبوس مال بولیوی باشه یا پرو متفاوت بود. اتوبوس های پرویی توی این مسیر کیفیت خیلی خوبی دارند و قیمتشون هم ۳۰-۴۰ درصد گرونتره. انتخاب من یک اتوبوس پرویی به قیمت ۱۲۰ بولیویانو (۱۸ دلار) برای ساعت ۱۸:۳۰ بود. خرید بعدی تور یکروزه جزیره خورشید به قیمت ۳۰ بولیویانو بود. تور ساعت ۹ صبح از اسکله کوپاکابانا با یک قایق بیست نفری شروع شد. قایق سواری توی هوای خنک و آفتابی و هم صحبتی با زوج برزیلی کنارم نوید یک روز خوب رو می داد. رنگ آب دریاچه از همه رنگ های آبی که قبلا دیده بودم آبی تر بود. کوه های سفید پوش ۶۰۰۰ متری که در افق دریاچه پیدا بود آبی دریاچه رو جذاب تر می کرد. از کنار جزیره ماه (Isla de la Luna) رد شدیم و بعد از حدود ۹۰ دقیقه به شمال جزیره خورشید رسیدیم.\nدر راه جزیره خورشید\nجزیره ماه و کوه های سفید پوش با ارتفاعی بیشتر از دماوند در دوردست\nجزیره خورشید فاقد جاده و وسیله نقلیه موتوری هست. توی کل جزیره ۸۰۰ تا خانواده زندگی می کنند و درآمد اصلیشون از کشاورزی و ماهیگیری تامین میشه. دو تا گزینه برای ادامه تور داشتم، گزینه اول پیاده روی ۳ ساعته به سمت جنوب جزیره و از همونجا سوار قایق شدن و برگشت به کوپاکابانا. گزینه دوم پیاده روی کوتاه به سمت شمال جزیره و دیدن تعدادی از ۸۰ سایت تاریخی و باستانی جزیره. از اونجایی که پیاده روی در ارتفاع ۴۰۰۰ متری چندان راحت نیست اکثر شرکت کنندگان از جمله من گزینه دوم رو انتخاب کردیم. یک راهنمای بومی جزیره هم همراه ما بود و در مورد تاریخچه جزیره و مکان های مختلف به زبان اسپانیایی توضیح می داد. به کمک دوست های برزیلی هر ۱۰ دقیقه که پیرمرد راهنما توضیح می داد من ۱ دقیقه به صورت فشرده اطلاعات رو می گرفتم.\nاسکله شمالی جزیره خورشید، توریست ها و پیرمرد راهنما\nجزیره خورشید بین بومی ها تقدس خاصی داره و اعتقاد به وجود انرژی های آسمانی در جزیره دارند. توی مسیر از کنار چند تا مسافرخانه ساده و دوست داشتنی گذر کردیم. شاید اگه ارتفاع بولیوی و مشکل نفس کشیدن اذیتم نمی کرد یک روز دیگه بولیوی می موندم و لذت اقامت در جزیره خورشید و دیدن آسمانی که پرستاره بودنش قابل حدس بود رو تجربه می کردم.\nتابلوی راهنمای یک مسافرخانه در کنار آب\nمزرعه های پلکانی جزیره خورشید\nبر فراز یکی از صخره های جزیره خورشید\nبعد از حدود ۴۵ دقیقه رسیدیم به خرابه های یک روستای قدیمی و جایی که بهش می گفتند میز تشریفات. دور این میز سنگی بزرگان قوم جلسات مهم رو برگزار می کردند، برای خدایان قربانی انجام می دادند و صد البته جشن می گرفتند. پیرمرد پس از اتمام حرف هاش و نشان دادن مسیر برگشت از همه نفرات درخواست کرد در ازای توضیحاتی که داده ۲۰ بولیویانو بهش پرداخت کنند. نمی دونم چجوری روش شد از منی که یک کلمه حرفاش رو هم نفهمیدم درخواست پول بکنه. جواب من یک لبخند و دستی روی شونش به معنی خداقوت بود.\nپیرمرد راهنما در حال ارائه آخرین توضیحاتش در کنار میز تشریفات\nباقیمانده های یک روستا در جزیره خورشید\nبعد از بازگشت به اسکله شمالی سوار قایق شدیم و نیم ساعت بعد توی اسکله جنوبی جزیره خورشید برای ناهار توقف کردیم. یک تکه ماهی که خیلی ساده سرخ شده بود همراه با منظره دریاچه تی تی کاکا و کوههای برفی سر به فلک کشیده آخرین ناهار من در بولیوی بود. بعد از ناهار سوار قایق شدیم و به سمت کوپاکابانا حرکت کردیم. نزدیک پنج عصر به ساحل کوپاکابانا رسیدیم. توی مسیر مسافرخانه و گرفتن کوله پشتی یک بار دیگه عبدو و دوستش رو دیدم. راجع به ویزای کلمبیا از عبدو سوال کردم. خیلی صریح بهم گفت که بیخیال ویزای کلمبیا بشم. توصیه ای که ۱ ماه بعد بهش بی توجهی کردم و زمان و پولم رو به هدر دادم.\nاتوبوس دقیقا ساعت ۱۸:۳۰ از میدان مرکزی کوپاکابانا به مقصد پرو و شهر کوسکو حرکت کرد. تمیزی و کیفیت اتوبوس با اتوبوس های وی آی پی ایران برابری می کرد. مهماندار هم لباسش به تمیزی و زیبایی مهماندارهای هواپیما بود و از اون چولیتای بامزه اتوبوس قبلی خبری نبود! تعداد مسافرها چیزی حدود ۱۰ نفر بود و اکثر صندلی های اتوبوس دوطبقه خالی بود. بعد از ۳۰ دقیقه به مرز بولیوی و پرو رسیدیم. مامور مرزی بولیوی بعد از ۱۰ دقیقه کلنجار رفتن با پاسپورت من و صحبت با مافوقش مهر خروج از بولیوی رو زد توی پاسپورتم و سفر من به بولیوی رسما به پایان رسید.\nبهترین زمان برای سفر به بولیوی مهر تا اسفند یعنی بهار و تابستان اونجا هست. فصل های سرد بولیوی (همزمان با بهار و تابستان ما در نیمکره شمالی) چندان لذت بخش نیست. قیمت پرواز از ایران به بولیوی بطور غیر منطقی گرونه و شاید بهترین کار ترکیب سفر بولیوی با سفر بریل باشه. پرواز رفت و برگشت از شهر سائوپائولو برزیل به بولیوی ۳۰۰ الی ۴۰۰ دلاره. گزینه ارزونتر اینه که مثل من زمینی از برزیل یا پرو به بولیوی برید.\nپی‌نوشت: شاید بدلیل همراهی با دوستام توی سوکره بود که بعضی از اسامی و جزئیات را فراموش کرده بودم. واسه نوشتن این پست با یکی از همون دوستان تماس گرفتم و به همون گرمی و صمیمیت ۱۴ ماه قبل جوابم را داد. شاید مردم بولیوی در نگاه اول کمی غیر دوستانه و عجیب بنظر برسند اما ته دلشون مثل بقیه مردم آمریکای جنوبی میشه صمیمیت و محبت رو دید.\nسفرنامه بولیوی ویزا\nسفرنامه مالدیو؛ بهشت زیر آب\nاحمد عنانی آواز |\nشما عالی هستید ، صادق و یکرنگ ، درود بر شما ، من لذت بردم ،دارم یک کتاب داستان مینویسم که توی بولیوی اتفاق میفته ، اطلاعات شما هم به سرچهای قبلیم کمک شایانی کرد،ممنون از شما\nآرزوی موفقیت در نوشتن کتابتون رو دارم.\nدکتر وحید فرحی |\nتو محشری مرد. خیلی دوستت دارم.\nسلام. ببخشید من یه سوال دارم. برای ورود به اکوادور باید توی فرودگاه بلیط برگشت نشون بدیم؟ چون من قصد دارم برم جای دیگه بعدش ولی میخوام از همونجا ویزای کشور بعدی رو بگیرم و نمیدونم کجا بشه.\nضمن تشکر از مطالب مفيدتان، بنده قصد دارم زمستان امسال به بوليوي سفر کنم. ممنون مي شوم اگر نکاتي لازم هست ياد آور شويد، بويژه مسير سفر و هزينه هاي آن به قيمت امروز\nواقعا شما دوچرخه سواری کردی تو جاده مرگ با بقیه جاده های خطر ناک\nاین کار یکی از بزرگ ترین آرزو های منه من یه پسر ۱۶ سالم\nواقعا هیجام محزه\nمن به این به شدت علاقه زیادی دارم و همش تو کوه هی بلند با جاده های خطر ناک با گوگل مپس هستم\nمن تو یه جا خوندم مرتفه ترین جاده دنیا با ارتفاع بیش از ۵۷۰۰ متر است که تو گینس ثبت شده و در بولیوی هست و مال یه اتشفشانه\nمن هم دو ماه دیگه می رم بولیوی\nویزا تونستین بگیرین؟ سفارت میگه برچسب ویزا تموم کردن\nمحسن دانشور |\nسلام ایا برای ویزا سفارت گردش حساب میخواد یا موجودی حساب چون من میخوام یه حساب باز کنم و فقط توش موجودی باشه\nبستگی داره کدام شهر زندگی بکنه این خیلی مهم هست و در کل زیاد به خانواده اعتقاد ندارند مثل ایران نیست\nلطفا ادرس بیج اینستاگرامتو بذار\nسلام عالی بود با شما به نقاطی سفر کردم که در خواب هم نمی دیدم امیدوارم از آداب و رسوم مردم کشورهایی که سفر می کنید بیشتر بنویسید\nاز دیشب تاحالا نصف سفرنامه هارو خوندم ایکاش بیشتر عکس بزاری جزئیاتو بیشتر توضیح بدی 😅نترس حوصله سربر نیست\nعکسهای خیلی خوب و زیبایی گرفتید و یه جورایی با شما همسفر شدم...ممنون که با ما درمیون گذاشتید.خیلی خیلی لذت بردم.\nمن تازه با وب سایتتون آشنا شدم و تقریبا هر روز دارم یکمشو میخونم. بیشترم از جاهای کمتر دیده شده خوشم میاد. معروفا رو همه دیدن\nدر مورد معادن ایران اگه بخوام براتون بگم، الان خیلی اوضاع بهتر شده ولی همچنان معادنی با این سیستم ها نه تنها توی ایران که توی خیلی کشورهای حتی پیشرفته میتونین پیدا کنین. (البته نه معادن بزرگ. معادن کوچیک که ارزش سرمایه گذاری بالا نداره). من معادن ذغال سنگ رو از همه نوع معادن وحشتناک تر میدونم چون غیر از خطر خفگی، هر ثانیه ممکنه منفجر بشی. در کل معدنکار شاید سخت ترین شغل دنیا بدون رغیب باشه. اما امان از پول و ثروت که باعث میشه 8 میلیون آدم به خاطر ثروت یه عده ی دیگه کشته بشن\nو یه نکته ی جالب در مورد بولیوی که توی نوشته هاتون حس کردم، شباهت رفتار مورالس با مدیران ایرانه. شما دوتا پروژه ی خوب اشاره کردین ازش یکی تلکابین و یکی یه بزرگراه خیلی خوب و در کنارش گفتین عدم کفایت، دقیقا مثل ایران، که چند تا کار خوب و به درد بخور کردن ولی به حدی بی کفایتی توشون موج میزنه که تقریبا دیده نمیشن.\nخوش بحالتون با این زندگی لذت بخشی که دارین\nبه امید روزی که بتونم منم جاهای که هیچ کسی ندیده رو ببینم\nمرسی از اطلاعاتی که در مورد معادن ایران بهمون دادی. واقعا کار سختیه! خدا پشت و پناه همه معدن کاران عزیز کشورمون باشه\nسلام من امروز با سفر نوشت شما آشنا شدم برایم بسیار جالب بود در مجارستان زندگی می کنم انشاله بازهم از مطالب شما استفاده خواهم کرد موفق باشید\nسلام من رو به بوداپست دوست داشتنی برسون


دانلود فیلم ثور: رگنراک Thor: Ragnarok 2017 - هکس دانلود\nدانلود فیلم ثور: رگنراک 2017 با لینک مستقیم\nژانر (موضوع) : اکشن ، ماجراجویی ، علمی-تخیلی ، کمدی\nامتیاز : 7.9 از 508,116 رای در سایت IMDb\nخلاصه داستان : فیلم ثور: رگنراک 2017 ، پس از رخدادهای انتقام‌جویان: عصر اولتران، ثور بدون چکش خود میولنیر در دنیای دیگر زندانی شده است و در آنجا باید به منظور بازگشت به موقع به آسگارد و جلوگیری از رویداد محتمل الوقوع راگناروک (نبرد پایانی و فرجام کار جهان در اساطیر اسکاندیناوی)، توسط شخصیت بد ذات هلا در یک مبارزه به سبک گلادیاتورها در مقابل دوست قدیمی‌اش هالک قرار گیرد.\nمعرفی فیلم Thor: Ragnarok 2017\nیک فیلم ابرقهرمانی آمریکایی است که بر پایهٔ شخصیت خیالی ثور از شرکت مارول کامیکس و به تهیه‌کنندگی مارول استودیوز ساخته شده و توسط استودیو سینمایی والت دیزنی توزیع شده‌است. این فیلم که تایکا وایتیتی کارگردانی آن را بر عهده داشته و اریک پیرسون به همراه کریگ کایل و کریستوفر یاست نویسندگان آن بوده‌اند، دنباله‌ای بر فیلم‌های ثور (2011) و ثور: دنیای تاریک (2013) محسوب می‌شود و هم‌چنین هفدهمین فیلم در دنیای سینمایی مارول به‌شمار می‌رود. در این فیلم بازیگرانی همچون کریس همسورث، تام هیدلستون، کیت بلانشت، ادریس البا، جف گلدبلوم، تسا تامپسون، کارل اربن، مارک روفالو و آنتونی هاپکینز ایفای نقش می‌کنند.\nدو سال پس از نبرد سوکوویا، ثور به دنبال سنگ‌های ابدیت است و توسط سرتر در موسپل‌هایم زندانی شده‌است. سرتر به اطلاع ثور می‌رساند که پدرش اودین دیگر در آزگارد نیست و پادشاهی او به زودی در آخرالزمانی موعود (رگنراک) نابود می‌شود. ثور موفق می‌شود تا سرتر را شکست بدهد و تاج پادشاهی او را در اختیار می‌گیرد و تصور می‌کند که از وقوع رگنراک جلوگیری کرده‌است.ثور به آزگارد بازمی‌گردد و می‌بیند که برادرش لوکی خودش را جای پدرشان جا زده و حکمرانی می‌کند. او لوکی را مجبور می‌کند تا به دنبال پدرشان بروند. بر روی سیارهٔ زمین به کمک استیون استرنج، پدرشان را در نروژ می‌یابند. اودین به آن‌ها توضیح می‌دهد وی در حال مرگ است و پس از او، قدرتش به دخترش (خواهر بزرگ‌تر ثور) یعنی هلا می‌رسد. هلا پیش از این یکی از یاران اودین بوده و وی را برای تصرف ۹ سرزمینش همراهی کرده‌است. اما بعدها زیاده‌خواهی و خشونت بیش از حد او باعث می‌شود که اودین وی را از مقام خودش خلع کند و… ویکی پدیا\nThor: Ragnarok 2017 , Thor (Chris Hemsworth) is imprisoned on the other side of the universe and finds himself in a race against time to get back to Asgard to stop Ragnarök, the destruction of his homeworld and the end of Asgardian civilization, at the hands of an all-powerful new threat, the ruthless Hela (Cate Blanchett).\nعوامل دوبله فیلم ثور: رگنراک 2017 :\nدوبله اول (قرار گرفته بر روی فیلم) :\nگویندگان: سعید مظفری، نصرالله مدقالچی و…\nدوبله دوم (بصورت جداگانه) :\nکیفیت : BluRay 1080p IMAX\nحجم : 7.15 GB\nتماشای تریلر 1398/06/27 0 دیدگاه فیلم خارجی


گوشت خوک فرآوری شده مانند ژامبون ، بیکن و سوسیس باعث سرطان می شود.idaroo.net\nHome›مقالات پزشکی›غذاها و مکمل ها›چرا باید از گوشت خوک خودداری کنید\nگوشت خوک پرمصرف ترین گوشت جهان است که حدود ۳۸ درصد از تولیدات گوشت در سراسر جهان را تشکیل می دهد. این گوشت به ویژه در شرق و جنوب شرقی آسیا ، اروپا ، آفریقا، آمریکای شمالی ، آمریکای جنوبی و اقیانوسیه محبوب است.\nمهم نیست که چطور در مورد آن فکر می کنید ، خوک ها حیواناتی کثیف هستند. آنها زباله ها و معمولاً هر چیزی را که می توانند پیدا کنند ، می خورند. نه تنها حشرات و هر نوع ضایعات باقی مانده در اطراف آنها ، بلکه مدفوع خود و لاشه های مرده حیوانات بیمار را می خورند.\nصرف دانستن اینکه رژیم غذایی خوک چیست ، می توان توضیح داد که چرا گوشت خوک می تواند خیلی کثیف باشد ، در حالی که ضروری است قبل از نتیجه گیری خود کمی در مورد گوشت خوک اطلاعات داشته باشید. بیایید در مورد این منبع پروتئین محبوب اما در عین حال به شدت “بیماری زا” سؤال کنیم.\nمشکلات گوشت خوک\n۱_ سیستم گوارشی مشکل ساز خوک\nدلایلی وجود دارد که گوشت خوک از بسیاری از حیوانات مزرعه همتای خود با سموم اشباع می شود. دلیل اول مربوط به سیستم گوارشی خوک است. خوک هرچه بخورد ، تا حدود چهار ساعت سریع هضم می شود. از طرف دیگر ، یک گاو ۲۴ ساعت زمان لازم دارد تا برای آنچه که خورده است هضم کند.\nدر طی فرآیند هضم ، حیوانات (از جمله انسان) از سموم اضافی و همچنین سایر اجزای غذایی که می توانند برای سلامتی خطرناک باشند خلاص می شوند. از آنجا که سیستم گوارشی خوک بطور سریع و اساسی کار می کند ، بسیاری از این سموم در سیستم خود باقی می مانند تا در بافت های چربی مناسب خود برای مصرف ما آماده شود.\nمسئله دیگر در مورد خوک این است که غدد عرق کاربردی بسیار کمی دارد و به سختی می تواند عرق کند. غدد عرق ابزاری است که بدن برای خلاص شدن از سموم از آن استفاده می کند. این مورد سموم بیشتری را در بدن خوک ها به جای می گذارد. هنگامی که گوشت خوک را مصرف می کنید ، تمام این سموم باقی مانده از خوک را دریافت می کنید. هیچ یک از ما در سیستم ایمنی خود به سموم بیشتری احتیاج نداریم.\n۲_ افزایش خطر سرطان از بیکن و دیگر گوشت های فرآوری شده گوشت خوک\nطبق اعلام سازمان بهداشت جهانی ، گوشت فرآوری شده مانند ژامبون ، بیکن و سوسیس باعث سرطان می شود. آژانس بین المللی تحقیقات سرطان در واقع گوشت فرآوری شده را سرطان زا طبقه بندی می کند، محققان دریافتند که مصرف ۵۰ گرم گوشت فرآوری شده هر روز خطر ۱۸٪ سرطان روده را افزایش می دهد.\nگوشت فرآوری شده جزء مواد غذایی مانند ژامبون ، بیکن ، سوسیس ، هات داگ و برخی از گوشتهای دلی محسوب می شود.\nمتوجه موضوع هستی؟ اینها عمدتا محصولات غذایی مشتق از گوشت خوک هستند. ۵۰ گرم گوشت فرآوری شده چقدر است؟ این حدود چهار نوار بیکن است. شاید شما فکر می کنید که فقط دو تکه بیکن به طور مرتب می خورید. براساس این تحقیق ، این احتمال برابر با افزایش ۹ درصدی احتمال ابتلا به سرطان است.\n۳_ آنفولانزای خوکی در انسان\nآنفولانزای خوکی ویروس دیگری است که باعث جهش از خوک به انسان شده است. ویروس های آنفلوانزا می توانند به طور مستقیم از خوک به انسان ، از انسان به خوک و از انسان به انسان منتقل شوند. آلودگی انسان به ویروس های آنفولانزای خوک ها هنگامی که انسان از نظر جسمی به خوک های آلوده نزدیک باشد ، احتمالا زیاد است.\n۴_ خطرات ناشی از تریکینوز\nآیا می دانید که خوک ها انواع مختلف انگل را در بدن و گوشت خود حمل می کنند؟ برخی از این انگل ها حتی در هنگام پخت و پز نیز از بین نمی روند. به همین دلیل هشدارهای زیادی در مورد خوردن گوشت خوک پخته نشده وجود دارد. یکی از بزرگترین نگرانی ها در مورد خوردن گوشت خوک ، تریکینوز یا تریکینلوزیس است. این یک عفونت است که انسان از خوردن گوشت خوک پخته یا خام که حاوی لارو کرم ترشیلالا است که دریافت می کند. در بعضی از کشورها و فرهنگ ها ، آنها در واقع گوشت خوک را خام مصرف می کنند.\nاین کرم انگل بسیار متداول در گوشت خوک یافت می شود. هنگامی که کرم ، اغلب در کیست معده زندگی می کند ، از طریق اسیدهای معده باز می شود ، لارو های آن به داخل بدن خوک رها می شوند. این کرم های جدید خانه های خود را در عضلات خوک قرار می دهند. توقف بعدی؟ بدن انسان ناآگاه که این گوشت آلوده گوشت را مصرف می کند.\nبه طور مشابه با کاری که این کرمها برای خوک انجام می دهند ، می توانند برای انسان نیز انجام دهند. اگر گوشت خوک پخته یا خام را که حاوی انگل است ، می خورید ، بنابراین لاروهای تریکینلا را که در یک کیست محصور است قورت می دهید.اسیدهای گوارشی شما کیست را حل می کنند ، اما این ماده تنها انگل را به درون خود رها می کند. سپس لاروها به روده کوچک شما نفوذ می کنند ، جایی که در آن کرم ها بالغ و جفت گیری می کنند. در این مرحله از تریکینوزها، ممکن است درد شکم ، اسهال ، خستگی ، حالت تهوع و استفراغ را تجربه کنید.\nمتأسفانه ، به اینجا ختم نمی شود. تقریباً یک هفته پس از خوردن گوشت خوک آلوده ، کرم های ماده بالغ که اکنون در بدن شما هستند ، لاروهایی تولید می کنند که وارد جریان خون شما می شوند و در نهایت به عضله یا بافت دیگر می پیوندند. پس از بروز این تهاجم بافتی ، علائم بیماری تریکینوز شامل موارد زیر است:\nتورم پلک ها یا صورت\nدرد و حساسیت در عضلات\nو در حالی که هیچ کس به خصوص نمی خواهد کرم ها را مصرف کند ، تریکینوز یک بیماری جدی است که برای جلوگیری از آن باید تقریباً هر کاری انجام دهید. علائم شکمی می تواند یک تا دو روز پس از عفونت بروز کند در حالی که علائم اضافی معمولاً دو تا هشت هفته پس از عفونت شروع می شود. طبق گفته کلینیک مایو ، شدت علائم به طور معمول به تعداد لاروهای مصرفی در گوشت آلوده بستگی دارد.\n۵_ویروس ها و انگل های Pigs Harbour\nخوک ها ویروس ها و انگل های زیادی را با خود حمل می کنند. چه با تماس مستقیم با آنها از طریق مزارع و چه با خوردن گوشت آنها ، خود را در معرض خطر بیشتری از ابتلا به یکی از این بیماری های دردناک و اغلب ناتوان کننده قرار می دهیم (ناگفته نماند که بدن ما را بیش از حد در معرض آلودگی قرار می دهد).\nخوک ها حامل اصلی موارد زیر هستند:\nویروس هپاتیت E (HEV) – در کشورهای توسعه یافته ، موارد پراکنده ژنوتیپ HEV در انسان پس از خوردن گوشت خوک خام یا پخته شده رخ داده است.\nسندرم تولیدمثل و تنفس خوک\nویروس های Paramyxoviridae\nهر یک از این انگل ها و ویروس ها می توانند منجر به مشکلات جدی در سلامتی شوند که می تواند سالها به طول انجامد.\nباکتری های مقاوم به دارو در گوشت خوک\nتخمین زده می شود که ۷۰ درصد از خوک های کارخانه ای هنگام آوردن به کشتارگاه ، ذات الریه دارند. شرایط نامطلوب کارخانه-مزرعه از کثافت و ازدحام شدید حیوانات به حدی بد است که تنها راه زنده نگه داشتن این خوک ها در بعضی مواقع ، استفاده بیش از حد از آنتی بیوتیک ها است.\nنوشته: دکتر جاش Ax، DC، DMN، CNS\nتعداد بازدید این مطلب: 355\nتغذیه جوانه های بروکسل\nچگونه می توان از میگرن خلاص شد؟


پذيرش فارسى موضوع‌ها مدافعان حقوق بشر ایران: محکومیت هفت مدافع حقوق (...)\nIRN 006 / 0919 / OBS 071\nدر ماه نوامبر ۲۰۱۸ (آبان ۱۳۹۷) کارگران شرکت نیشکر هفت تپه اعتصابی یک ماهه را آغاز کردند. خواست آنها دریافت دستمزدها‌ی عقب افتاده و بازگرداندن مالکیت این مجتمع صنعتی کشاورزی به مالکیت عمومی بود.\nهفت تپه بزرگترین مجتمع نیشکر در ایران است که هزاران کارگر را در استخدام خود دارد. روز ۱۸ نوامبر ۲۰۱۸ (۲۷ آبان ۱۳۹۷) چند فعال حقوق کارگری، از جمله آقای اسماعیل بخشی و خانم سپیده قلیان، دستگیر شدند. آقای بخشی روز ۱۲ دسامبر (۲۱ آذر) و خانم قلیان روز ۱۸ دسامبر (۲۷ آذر) آزاد شدند. آنها زیر شکنجه ناگزیر از اتهام‌زنی به خود شده بودند و" اعتراف"ها‌ی آنها از تلویزیون پخش شده بود. این دو پس از آزادی اعلام کردند که زیر شکنجه ناگزیر از "اعتراف" شده‌اند. هر دوی آنها دوباره در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۹ (۳۰ دی ۱۳۹۷) دستگیر شدند و از آن پس آقای بخشی در زندان اوین و خانم قلیان در زندان شهر ری در خارج از تهران زندانی هستند.\nآقای امیرحسین محمدی‌فرد و خانم ساناز اللهیاری هر دو در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۹ (۱۹ دی ۱۳۹۷) دستگیر شدند و از آن پس در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات در زندان اوین تهران زندانی هستند.\nآقای امیر امیرقلی در تاریخ ۱۶ ژانویه ۲۰۱۹ (۲۶ دی ۱۳۹۷) دستگیر شد و از آن پس در زندان اوین به سر می‌برد.\nبه کلیه‌ی اقدام‌ها‌ی آزاردهنده، ازجمله در سطح قضايی، علیه آقای اسماعیل بخشی، خانم سپیده قلیان، خانم عسل محمدی، آقای امیرحسین محمدی‌فرد، خانم ساناز اللهیاری، آقای امیر امیرقلی و آقای محمد خنیفر و کلیه‌ی مدافعان حقوق بشر دیگر در ايران پايان دهند و انجام بدون مانع فعالیت‌ها‌ی آنها را تضمین کنند؛\nپاریس ـ ژنو، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۹ (۲۱ شهریور ۱۳۹۸)\n دولتمردان شرکت نیشکر هفت تپه را در سال ۲۰۱۵ به بخش خصوصی فروختند. شرکت به زودی به شدت به شرکت‌ها‌ی خدمات عمومی و اداره مالیات بدهکار شد. مالکان آن برای مقابله با این مشکل تصمیم به تعلیق پرداخت دستمزدها گرفتند و این تصمیم باعث اعتصاب کارگران شد.


حوادث زیست‌محیطی بیشتر در راه ایران؛ فکر چاره باشید! - نشان آنلاین\nصفحه اصلی | درباره ما | تماس با ما | پیوندها| تبلیغات | سه شنبه، 29 مرداد 1398 - 03:24\n- اندازه متن: + - کد خبر: 90924 صفحه نخست » آخرین اخبار چهارشنبه، 16 مرداد 1398 - 17:28\nمعاون دبیر کل سازمان ملل در گفتگویی با خبرآنلاین نسبت به وقوع بیشتر فجایع زیست‌محیطی در ایران خبر داد.\nسیل امسال تنها شروعی از فجایع زیست‌محیطی بود که دیگر در ایران به اتفاقی عادی تبدیل خواهد شد، این نظر «آرمیدا آلیس چابانا» معاون دبیر کل سازمان ملل متحد در امور اسکاپ (کمیسیون اقتصادی-اجتماعی آسیا-اقیانوسیه) درباره آینده ایران و خاورمیانه است.\nتغییراقلیم و گرمایش جهانی بحرانی است که روز به روز و سال به سال اوضاع اقلیم جهان را نامنظم‌تر می‌کند، در این اقلیم نامنظم‌تر تعداد فجایع زیست‌محیطی مثل سیل، طوفان‌های گردوخاک، خشکسالی و ... در مناطق مختلف از جمله ایران افزایش پیدا می‌کند. این اتفاق می‌تواند پیامدهای مرگباری به همراه داشته باشد، پیامدهایی درست مانند اتفاقاتی که بهار امسال در شهرهای ایران رخ داد.\nآلیس چابانا معتقد است کشورها از همین حالا باید برای این فجایع برنامه‌ریزی کنند تا در صورت افزایش تعداد فجایع زیست‌محیطی تعداد قربانی‌ها و میزان خسارات تا جای امکان کاهش پیدا کند.\nمعاون دبیر کل سازمان ملل در گفتگویی با خبرآنلاین این راه حل ها را توضیح داد. مشروح این گفتگو را اینجا بخوانید:\nشما حدود ۲ ماه پیش در ایران سخنرانی داشتید و هشدار دادید که سیل‌های بهار امسال، بخشی از اتفاقاتی است که به دلیل تغییراقلیم در منطقه مشاهده خواهیم کرد. به نظر شما از نظر اقلیمی ما چه آینده‌ای را در این منطقه مشاهده خواهیم کرد؟\nبا نگاه به اطلاعات موجود به این نتیجه می‌رسیدم که در آینده تغییراقلیم تاثیرهای بیشتری در ایران و منطقه شما خواهد داشت، متاسفانه تعداد و شدت فجایع طبیعی (سیل، خشکسالی، طوفان‌های گردوخاک و ...) در منطقه افزایش پیدا می‌کند. از سویی ایران، در یک منطقه گرم قرار دارد و به این دلیل تغییراقلیم منجر به بیابان‌زایی و جنگل‌زدایی می‌شود. برای بهبود این بحران که ابعاد وسیعی دارند کشورهای منطقه باید به دنبال راه حلی اقتصادی-اجتماعی باشند.\nو این راه حل اقتصادی-اجتماعی چگونه می‌تواند اجرایی شود؟\nمن این راه حل را به ۲ بخش تقسیم می‌کنم اول اینکه باید به دنبال راه حلی باشیم تا مردم را برای زمانی که قرار است حادثه‌ای رخ بدهد آماده کنیم، هرچقدر مردم بیشتر آماده باشند تعداد قربانی‌ها و میزان پیامدهای تغییراقلیم کمتر می‌شود، سوال این است که چگونه می‌توان این کار را انجام داد؟ در ابتدا باید فجایع طبیعی به طور دائمی تحت نظر قرار بگیرند، با کمک تکنولوژی‌های جدید می‌شود این کار را انجام داد و کشوری مثل ایران برای استفاده از این نوع فناوری‌ها می‌تواند با کشورهای دیگر همکاری کند.\nموضوع دوم بحث انطباق‌پذیری است، برای مثال ایران باید به نوعی با بحران گردوخاک خودش را وفق بدهد. باید در ابتدا ببینیم این حادثه چه عواملی دارد و بعد خود را با آن وفق دهیم. پس باز هم این سوال مطرح می‌شود که چگونه می‌توان این کار را انجام دهیم؟ اگر منشا تغییراقلیم باشد باید این پاسخ را بدهیم که شما به تنهایی نمی‌توانید مشکل را حل کنید و نیاز به یک اجماع بین‌المللی است. به همین دلیل کشورها متعهد شده‌اند که میزان انتشار گازهای گلخانهای را کاهش دهند.\nمن اهل اندونزی هستم کشوری که نسبت به اینگونه حوادث بسیار بسیار آسیب‌پذیر است. کشور ما کوه‌هایی دارد که هرازچند گاهی ریزش می‌کند، به همین دلیل شاید گاهی مجبور باشید تا مردم را جابه‌جا کنید اما برخی مواقع هم این اتفاق رخ نمی‌دهد، در این صورت باید مردم را جوری وفق بدهیم که تا در آن بخش زندگی با توازن زندگی کنند. وقتی نسبت به وقوع اتفاقی آگاه باشید می‌توانید با آن خود را وفق دهید.\nبرخی اقدامات کاربردی هم وجود دارند که می‌توانند به انطباق‌پذیری با بحران کمک کنند.مطالعه ما نشان داده است که افراد فقیر در بیشترین خطر ناشی از تغییراقلیم هستند، در زمانی که فاجعه رخ بدهد آنها با خطر بیشتری روبرو می‌شوند. پس جدا از بحث انتطباق‌پذیری باید برنامه‌ای مشخص برای این گروه از جامعه مشخص کرد.\nراه حل‌های زیادی وجود دارد، اما این‌ها هیچکدام به تنهایی قابل اجرا نیستند و کشورها با همکاری یکدیگر می‌توانند با بحران مقابله کنند. مثلا تایلند در زمینه سیل تجربه زیادی دارد، کشور شما می‌تواند از آنها کمک بگیرید. اسکاپ کاری می‌کند تا این کشورها از کمک یکدیگر استفاده کنند.\nمجموعه شما در سازمان ملل در این رابطه چه اقداماتی می‌تواند انجام بدهد؟\nراستش را بخواهید هم اکنون هم در حال انجام اقداماتی در این رابطه هستیم. برای مثال ما با استفاده از اطلاعات ماهواره‌ای، تصاویری تولید می‌کنیم و از آنها استفاده می‌کنیم تا وضعیت را با الگوریتم‌های کامپیوتری تحلیل کنیم و بعد اطلاعات را برای دولت‌های مسئول می‌فرستیم تا اقدامات لازم را انجام بدهیم.\nهمچنین، همینطور که می‌دانید ما در تهران مرکز اپدیم را افتتاح کرده‌ایم، در این مرکز اطلاعات مختلف تولید می‌شوند و حتی می‌توان در سیستم هشدار قبل از حادثه ایجاد کرد که به حل بحران کمک کند یا مثلا در رابطه با سیل اخیر، نه تنها اسکاپ بلکه سازمان ملل هم بعد از وقوع حادثه برای کمک به آسیب‌دیده‌ها اقداماتی انجام دادند.\nشما گفتید که کشورها با همکاری یکدیگر باید از فناوری‌های جدید استفاده کنند، در شرایط تحریم چنین چیزی چقدر برای ایران ممکن است؟\nمن چند هفته پیش تهران بودم و فرصت خوبی داشتم از مناطق مختلف کشورتان بازدید کنم و دیدم که در ایران فناوری‌های مختلفی وجود دارد و شما توانایی‌های لازم را برای مقابله با تغییراقلیم دارد. اگرچه این خیلی شرایط تاسف برانگیزی است اما شما می‌توانید خودتان نیازهای داخلیتان را تولید کنید. البته امیدوارم این وضعیت در آینده نزدیک حل شود.\nبا نگاه به اطلاعات موجود به این نتیجه می‌رسیدم که در آینده تغییراقلیم تاثیرهای بیشتری در ایران و منطقه شما خواهد داشت، متاسفانه تعداد و شدت فجایع طبیعی (سیل، خشکسالی، طوفان‌های گردوخاک و ...) در منطقه افزایش پیدا می‌کند. از سویی ایران، در یک منطقه گرم قرار دارد و به این دلیل که تغییراقلیم منجل به بیابان‌زایی و جنگل‌زدایی می‌شود. برای بهبود این بحران که ابعاد وسیعی دارند کشورهای منطقه باید به دنبال راه حلی اقتصادی-اجتماعی باشند.\nمن این راه حل را به ۲ بخش تقسیم می‌کنم اول اینکه باید به دنبال راه حلی باشیم تا مردم را برای زمانی که قرار است حادثه‌ای رخ بدهد آماده کنیم، هرچقدر مردم بیشتر آماده باشند تعداد قربانی‌ها و میزان پیامدهای تغییراقلیم کمتر می‌شود، سوال این است که چگونه اینکار را می‌شود انجام داد؟ در ابتدا باید فجایع طبیعی به طور دائمی تحت نظر قرار بگیرند، با کمک تکنولوژی‌های جدید می‌شود انجام را داد و کشوری مثل ایران برای استفاده از این نوع فناوری‌ها می‌تواند با کشورهای دیگر همکاری کند.\nبرخی اقدامات کاربردی هم وجود دارند که می‌توانند به انطباق‌پذیری با بحران کمک کنند.\nمطالعه ما نشان داده است که افراد فقیر در بیشترین خطر ناشی از تغییراقلیم هستند، در زمانی که فاجعه رخ بدهد آنها با خطر بیشتری روبرو می‌شوند. پس جدا از بحث انتطباق‌پذیری باید برنامه‌ای مشخص برای این گروه از جامعه مشخص کرد.\nراه حل‌های زیادی وجود دارد، اما این‌ها هیچکدام به تنهایی قابل اجرا نیستند و کشورها با همکاری با یکدیگر می‌توانند با بحران مقابله کنند. مثلا تایلند در زمینه سیل تجربه زیادی دارد، کشور شما می‌تواند از آنها کمک بگیرید. اسکاپ کاری می‌کند تا این کشورها از کمک یک دیگر استفاده کنند.\nراستش را بخواهید هم اکنون هم در حال انجام اقداماتی در این رابطه هستیم. برای مثال ما با استفاده از اطلاعات ماهواره‌ای، تصاویری تولید و از آنها استفاده می‌کنیم تا وضعیت را با الگوریتم‌های کامپیوتری تحلیل کنیم و بعد اطلاعات را برای دولت‌های مسئول می‌فرستیم تا اقدامات لازم را انجام بدهیم.\nهمچنین، همینطور که می‌دانید ما در تهران مرکز اپدیم را افتتاح کرده‌ایم، در این مرکز اطلاعات مختاف تولید می‌شوند و حتی می‌توان در سیستم هشدار قبل از حادثه ایجاد کرد که به حل بحران کمک کند یا مثلا در رابطه با سیل اخیر، نه تنها اسکاپ بلکه سازمان ملل هم بعد از وقوع حادثه برای کمک به آسیب‌دیده‌ها اقداماتی انجام دادند.\nشما گفتید که کشورها با همکاری یک دیگر باید از فناوری‌های جدید استفاده کنند، در شرایط تحریم چنین چیزی چقدر برای ایران ممکن است؟


دولت یازدهم گام های مهمی برای کم کردن تبعیض جنسیتی برداشت | پايگاه اطلاع رساني سحر\nA ۱۳۹۶/۰۲/۱۷ ۱۷:۱۷:۲۳ شناسه خبر: ۹۶۴\nنماینده مجلس گفت: دولت یازدهم کارهای مهمی را در راستای کم کردن تبعیض جنسیتی و مطالبات زنان انجام داده است.\nبه گزارش ایرنا از روابط عمومی حزب اعتدال و توسعه، نشست هم اندیشی زنان با رویکرد فعالیت اجتماعی، اشتغال و خانواده با حضور پروانه مافی و فاطمه ذوالقدر روز یکشنبه در دفتر کانون فرهنگی اجتماعی این حزب برگزار شد.\nفاطمه ذوالقدر نماینده مجلس خواستار تقویت خودباوری در بانوان شد و گفت: متاسفانه سیاست های غلط و تبعیض جنسیتی وجود دارد که در حال جنگ با آن هستیم.\nذوالقدر افزود: وقتی رییس جمهوری سه نفر از بانوان را به عنوان وزیر کابینه معرفی کردند، نامه اعتراضی نوشته شد تا تعداد بانوان در پست های بالا را افزایش دهند و ایشان اشرف بروجردی را به ریاست کتابخانه ملی منصوب کردند که نشان می دهد جناب رییس جمهوری به خواسته های ما اهمیت می دهند که اگر مطالبه ما نبود شاید چنین اتفاقی رخ نمی داد.\nوی تاکید کرد: ما زنان باید خودمان بخواهیم، تلاش کنیم تا دیده و مطرح شویم و همواره به وزرا یادآوری می کنیم که حتما از بانوان متخصص و توانمند در پست های کلیدی استفاده کنند.\nاین نماینده مجلس تصریح کرد: در برنامه ششم دولت را موظف کردیم در حدود 6 میلیون نفر زن بی سرپرست یا بد سرپرست با فرزندانشان را در سال 96 تحت پوشش غذا و مسکن قرار دهد و پس از آموزش در بازار کار و اشتغال حمایت کند. ما به عنوان نماینده مجلس باید تمام طیف زنان در جامعه را در نظر بگیریم.\nذوالقدر افزود: ما مطالباتمان را از سهمیه شروع می کنیم تا آرام آرام به تساوی برسیم و زنانمان بتوانند بدون سهمیه هم در فضای سیاسی حضور داشته باشند. با تعامل و مشارکت در قانون مدنی برای احقاق حقوق بیشتر زنان، قوانینی در حال اصلاح است.\nوی تاکید کرد: در تمام وزارتخانه ها، بانک اطلاعات زنان راه اندازی شده که در این سامانه اطلاعات زنان توانمند، جمع آوری و نگهداری می شود تا وزرا و رییس جمهوری به این نیروها دسترسی سریع و راحت داشته باشند.\nعضو فراکسیون زنان مجلس تصریح کرد: دولت یازدهم کارهای مهمی را در راستای کم کردن تبعیض جنسیتی و مطالبات زنان انجام داده و امیدواریم که در چهار سال دوم، طرح ها و وعده هایی را که دادند، عملی کنند. ما به آینده امیدواریم که به مطالباتی که داریم برسیم.\n** کارهای بزرگ دولت یازدهم؛ نوبرانه برجام امسال برداشت می شود\nپروانه مافی دیگر نماینده مردم تهران نیز در این نشست گفت: پیامدهای ناگواری همچون افزایش قیمت تمام شده محصولات، فرار مالیاتی، ایجاد اقتصاد غیر رسمی، کاهش درآمدهای دولت و رشد قاچاق باعث می شود بنگاه ها آن طور که لازم است نتوانند به فعالیت خود ادامه دهند و بر تولید و اشتغال اثر بگذارند. در این میان زنان بیشتر از مردان ضرر می کنند.\nوی افزود: دولت و مجلس برای بهبود شرایط تلاش هایی داشته اند و توفیقاتی هم به دست آورده ایم که البته نتایج هنوز راضی کننده نیست. تغییر شاخص ها مشهود و مثبت است.\nنماینده مردم تهران تصریح کرد: در سال 95 در حوزه اشتغال زنان 63 درصد شاغلان در بخش خدمات بودند. می خواهیم در تمام حوزه ها تعادل رضایت بخشی بین زنان و مردان وجود داشته باشند.\nمافی تاکید کرد: هر کجا رشد بیشتر از 50 درصد باشد باعث نابرابری می شود که تناسب شرایط اجتماعی را به هم می ریزد. چون اشتغال مستقیم بر روی مسائل فرهنگی و اجتماعی اثر می گذارد. اشتغال، ایجاد ازدواج، محیط امن، درآمد و جریان بخش زندگی است.\nوی ادامه داد: در دولت تدبیر و امید حقوق کارگران 14 درصد و حقوق کارمندان 10 درصد افزایش یافت. در سال 95 با افزایش دستمزد، کارگرها وضع مناسبی یافتند که البته ایده آل نیست و تلاش ادامه دارد.\nنماینده مردم تهران اظهار داشت: با شرایط بحرانی که به دولت به ارث رسیده بود، دولت به سختی توانست ارقام تورم و رشد اقتصادی را کنترل و مهار کند. در حقیقت نزول ارقام تورم در دولت یازدهم شاهکاری بود که آقای روحانی انجام داد که در هیچ کجای دنیا چنین کاری ممکن نیست.\nمافی تصریح کرد: در حوزه اقتصادی نوبرانه برجام را در اواخر سال 96 و اوایل 97 برداشت خواهیم کرد. تغییرات اقتصادی زیادی رخ داده اما هنوز این تغییرات برای مردم ملموس نیست.\nوی تاکید کرد: مشاغل سنتی پاسخگوی نیازهای اکنون ما نیست و چاره ای نداریم جز این که به سمت کسب و کارهای نو و استارت آپ ها برویم. البته حمایت دولت و مجلس را لازم دارند که جلب این حمایت وظیفه ماست.\nجنگ دولت دولت و مجلس فرهنگی و اجتماعی وزارتخانه


کد خبر : 745 / ۱۳۹۹/۱۰/۰۷ ۱۵:۲۸:۲۲ /\nقهوه انرژی بدن را افزایش می دهد قهوه می تواند احتمال ابتلا به آلزایمر را کاهش می دهد قهوه می تواند خطر ابتلا به پارکینسون را نیز کاهش دهد قهوه می تواند به سلامت بدن کمک کند قهوه این نوشیدنی پرطرفدار می تواند دیابت از نوع 2 را کاهش دهد قهوه اثرات کاملا مثبتی دارد و می تواند بدن را از سنگ صفرا محافظت نماید\nبیش ترین مصرف مواد مخدر در دنیا چیست؟ پاسخ نیکوتین یا هیچ چیز غیر قانونی دیگری نیست ؛ کافئین است و محبوب ترین شکل آن قهوه است. بسیاری از مردم شوخی می کنند که نمی توانند بدون قهوه زندگی کنند برخی ها هم از آن متنفرند. قهوه فواید بسیاری دارد اما اثرات جانبی هم دارد به خصوص اگر زیاد مصرف شود\nقهوه برای کبد\nقهوه برای روده\nقهوه تلخ برای کبد مفید است؟\nخواص قهوه برای روده بزرگ\nخواص قهوه برای انرژی بدن


ترامپ استیضاح دوم خود را جدی می گیرد – سایت خبری\n“این تئاتر سیاسی است و من نه سیاستمدار هستم و نه بازیگر. من برای من به عنوان یک وکیل نقشی نمی بینم. ”گفت: آلن درشوویتس ، وکیل متحد ترامپ که ژانویه گذشته به تیم دفاع استیضاح ترامپ پیوست.\nبرخلاف Dershowitz ، که به دلیل روابط خود با جفری اپستین قاچاقچی جنسی متهم فقیر با انتقاد قانونگذاران دو حزب مواجه شده است ، وکیل مدافع جدید ترامپ روز پنجشنبه از برخی از مشتریان سابق جمهوری خواه خود تعریف و تمجید کرد. وكیل مستقر در كارولینای جنوبی قبلاً نماینده Govs سابق بود. نیکی هیلی و مارک سنفورد ، و به عنوان قاضی مدافع افسر عمومی گارد ملی کارولینای جنوبی خدمت می کند.\n“بوچ دوست خوب و وكیل خوبی است. رئیس جمهور ترامپ خوش شانس است که او را در تیم خود دارد. “هیلی از طریق سخنگوی گفت.\nسانفورد ، که بوئورز در طول نبرد خود با استیضاح پس از فرار با آرژانتین با معشوقه در دوران تصدی فرمانداری کارولینای جنوبی ، به نمایندگی از وی نمایندگی کرد ، بوورز را “با اخلاق و شایسته” توصیف کرد.\nسانفورد گفت: “بوچ یک انسان درجه یک است. در این پانزده سال … جایی که من با ظرفیت های مختلف با بوچ کار کردم ، فقط نوعی کارخانه بود. او عالی و حرفه ای بود.” باور نکنید که بوورز از مواضع خود در تیم دفاعی ترامپ استفاده خواهد کرد تا ادعاهای کلاهبرداری بی اساس رئیس جمهور سابق را تقلب کند.\nاخبار استخدام بوورز اولین بار توسط Punchbowl News گزارش شد.\nبه گفته دو دستیار سابق آشنا به استراتژی وی ، برخی متحدان ترامپ بر این باورند که رئیس جمهور قصد دارد از دادگاه خود برای پیشبرد ادعاهای بی اساس خود مبنی بر ربودن انتخابات از وی استفاده کند. یکی از دستیاران هشدار داد که هیچ استراتژی دفاعی به طور قطعی توافق نشده است.\nتاریخچه بوورز حاکی از آن است که رئیس جمهور سابق مشتاق تمرکز بر نحوه آرا و شمارش آرا در چرخه 2020 است. بوورز در زمان رئیس جمهور جورج دبلیو بوش به عنوان مشاور ویژه در امور رأی گیری در وزارت دادگستری خدمت می کرد و در فلوریدا برای مشاوره جان مک کین در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 به عنوان مشاور کار می کرد.\nسانفورد گفت: “تمام آنچه می توانم بگویم مبتنی بر بوچ بوورز است كه من می شناسم و از آن احترام می گذارم ، امیدوارم كه وی به عنوان ابزاری در پیشبرد تئوری های توطئه رئیس جمهور مكیده نشود.”\nفشار ترامپ برای تقویت تیم دفاعی وی یک هفته پس از استیضاح دموکرات های مجلس برای دومین بار به اتهام تحریک شورش در پایتخت آمریكا در 6 ژانویه است. صدها تظاهركننده طرفدار ترامپ به ساختمان حمله كردند – مقامات اجرای قانون را مجروح و مجبور كردند تخلیه اعضای کنگره – پس از تجمع با رئیس جمهور سابق در خارج از کاخ سفید.\nدر طی آن تجمع ، ترامپ معترضان را تشویق کرد “تا پایتخت پایین بروند” – عبارتی که احتمالاً به نقطه کانونی دادگاه استیضاح وی تبدیل خواهد شد. کمتر از دو ساعت پس از اظهار نظر ترامپ ، صدها نفر از طرفداران وی از یک محیط امنیتی در خارج از ساختمان عبور کردند و در نهایت به داخل راه یافتند.\nتصمیم ترامپ برای استخدام بوورز توسط متحد وی ، سناتور لیندزی گراهام (RS.C) در جریان جلسه GOP سنا در روز پنجشنبه اعلام شد. میچ مک کانل ، رهبر اقلیت سنا (R-Ky) از ترامپ خواسته است تا دو هفته مهلت یابد تا پرونده حقوقی خود را برای دادرسی آماده کند. سخنگوی رهبر اکثریت سنا ، چاک شومر گفت که آنها پیشنهادی از مک کانل دریافت کرده اند “که فقط با حرکات پیش از دادرسی سروکار دارد” و آنها “آن را بررسی می کنند و با او بحث می کنند.”\nگراهام ، که گفت که “مدت زیادی است” که با بوورز می شناسد ، گفت که ترامپ هنوز تیم حقوقی خود را تشکیل می دهد. گراهام گفت: “من فکر می کنم بوچ بوورز نوعی اجاره دهنده لنگر خواهد بود.”\nگراهام به خبرنگاران گفت ، ترامپ معتقد است که استیضاح پس از ریاست جمهوری “مغایر با قانون اساسی است و به دوره ریاست جمهوری او لطمه می زند”. محققان حقوقی با این ارزیابی موافق نیستند كه یك نوع مجازات كه ترامپ می تواند دریافت كند – ممنوعیت نامزدی برای سمت های بعدی – روشن می كند كه بنیانگذاران استیضاح را ابزاری می دانند كه می تواند برای روسای جمهور فعلی و سابق اعمال شود.\nبرای Bower نمی توان نظر داد.\nomidshadmin 4726 پست 0 دیدگاه


۸ عقب‌نشینی غرب پس از ۸ هشدار رهبر انقلاب « مرجع وبلاگ نویسان استان آذربایجان شرقی\nتاریخ: اسفند 2, 1394\nوبلاگ جنگ نرم نوشت :پس از پیروزی انقلاب اسلامی، غرب همواره تلاش می كرد تا سدی درمقابل پیشرفت جمهوری اسلامی ایران باشد. به همین منظور با سناریوسازی های مختلف از جمله ماجرای میكونوس، تهدید نظامی در مسئله هسته ای، تلاش برای ایجاد محدودیت در توان موشكی و … به دنبال تضعیف ایران بود اما از آنجا كه این تهدیدها در مقابل قاطعیت و صراحت مقام معظم رهبری رنگ باخته است و دشمنان جمهوری اسلامی هرگز به نتیجه مطلوب خود نرسیدند.\nدر سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی همواره شاهد كارشكنی‌ها و دشمنی‌های كشورهای غربی و برخی كشورهای عربی منطقه نسبت به جمهوری اسلامی ایران بوده‌ایم كه برخی از این دشمنی‌ها و كارشكنی‌ها واكنش صریح و قاطعنامه مقام معظم رهبری را در پی داشته است، به طوری كه پس از صراحت و قاطعیت رهبر معظم انقلاب شاهد عقب نشینی و تغییر رویه در سیاست‌های غرب بوده‌ایم. چنانكه شواهد تاریخی نشان می‌دهد همین واكنش‌های صریح و قاطعانه مقام معظم رهبری باعث زوال رویه استعمارگرانه شده است.\n۱- عقب‌نشینی غرب در قضیه میكونوس پس از نهیب رهبر معظم انقلاب\nدر اواخر تابستان ۱۳۷۱ یك عملیات تروریستی در «رستوران میكونوس» در مركز شهر برلین با جوسازی رسانه‌های غربی به بحرانی علیه ایران بدل شد كه موجبات جبهه‌گیری غرب نسبت به جمهوری اسلامی ایران را فراهم كرد. به دنبال این حادثه دادگاه برلین طی یك حكم مغرضانه و بدون استناد، ایران را مسئول مستقیم این تیراندازی خواند در حالی كه هیچ سندی مبنی بر محكومیت ایران ارائه نكرد. به دنبال این جوسازی و به منظور تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی، ۱۲ كشور اروپایی سفرای خود را از ایران خارج كردند.\nگرچه پس از واكنش رهبر انقلاب، سفرای غربی خواستار بازگشت به تهران شدند اما عواقب این رسوایی هرگز از دامن غرب پاك نشد. مقام معظم رهبری در سال ۱۳۷۷ در همین رابطه فرمودند: «همه اروپا با هم همدست شدند تا سرِ قضیه دادگاه میكونوس كه بنده گفته بودم چون در این قضیه، آلمان این گونه رفتار كرده است و سفرا رفتند، اگر سفرای دیگر می‌خواهند بیایند، بیایند؛ ولی سفیر آلمان، باید بعداً بیاید. حق ندارد با آنها برگردد؛ این حرف را از بین ببرند، كه سفیر آلمان، اگر شده با یك نفر دیگر با هم بیایند. دولت و ملت ایران ایستادند… ما مجبور به رابطه نیستیم، بلكه ما بر روی مواضع سرشار از عزت خود كه ناشی از اسلام و قدرت ملی و اسلامی ملت ایران است، می‌ایستیم، تا همه كسانی كه بیگانه از ما هستند، احساس كنند كه در مقابل این ملت، نمی‌شود با قلدری حرف زد.»\n۲- شكست سیاست غرب پس از موضع‌گیری رهبر معظم انقلاب درباره مسائل هسته‌ای\nیكی از مسائلی كه موضع‌گیری‌های صریح رهبر معظم انقلاب تاثیر ویژه‌ای در آن داشته و باعث عقب‌نشینی كشور‌های غربی شده، مسئله هسته‌ای است. موضع‌گیری‌های رهبر معظم انقلاب در طی ۱۳ سال مناقشه هسته‌ای كشورمان با كشورهای گروه غرب راهگشای تیم‌های مختلف مذاكره‌كننده ایرانی بوده و این مسئله در مذاكرات دو سال اخیر ایران با ۱+۵ نمود ویژه ای داشته است. چرا كه در این دور از مذاكرات، موضع‌گیری‌های رهبر معظم انقلاب به عنوان خط قرمزهای راهبردی، پشتوانه محكمی برای تیم مذاكره كننده محسوب می‌شد. این در حالی بود كه هداف اصلی غرب توقف كامل برنامه هسته‌ای ایران بود.\nاین مسئله در موضع‌گیری متعدد كشورهای غربی بارها تكرار می‌شد. به عنوان مثال در اواخر پاییز ۹۲ بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در رابطه با برنامه هسته‌ای ایران گفت: «ما متعهدیم هر كاری كه می‌توانیم برای جلوگیری از هسته‌ای شدن ایران انجام دهیم.» لذا غرب با راه‌اندازی سناریویی تلاش می‌كرد تا این مفهوم را به جهان القا كند كه ایران به دنبال دستیابی به سلاح هسته‌ای است لذا باید از هسته‌ای شدن ایران جلوگیری كرد.\nرهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مدیران، متخصصان و كارشناسان سازمان انرژی اتمی در فروردین ۹۳ با تاكید بر این كه فعالیت‌های جمهوری اسلامی ایران در زمینه تحقیق و توسعه هسته‌ای به هیچ وجه متوقف نخواهد شد و هیچ‌یك از دستاوردهای هسته‌ای نیز تعطیل بردار نیست فرمودند: «حركت علمی هسته ای، به هیچ وجه نباید متوقف و یا حتی كُند شود.»\n۳- ترس غرب پس از ترسیم خطوط قرمز موشكی ایران توسط رهبر معظم انقلاب\nبا توجه به تحریم‌های تسلیحاتی علیه جمهوری اسلامی ایران و تهدیدات مداوم كشورمان توسط كشورهای گروه غرب، اتكا به توان موشكی از جایگاه ویژه‌ای در دكترین دفاعی ایران برخوردار بوده است. لذا غرب نیز همواره به اشكال مختلف در تلاش برای اعمال محدودیت در توانایی های موشكی ایران بوده است. به عنوان مثال جی كارنی سخنگوی كاخ سفید ساعتی پس از پایان بی نتیجه مذاكرات وین ۴ اعلام كرد موضوع موشك‌های بالستیك ایران باید جزو مباحث مذاكرات هسته‌ای برای توافق جامع باشد. وی تاكید كرد كه موشك‌های بالستیك جزو مباحثی هستند كه لازم است بخشی از توافق جامع درباره این چالش‌ها و اختلاف باشند.\nدر هفته‌های پایانی سال ۱۳۹۱، سران رژیم صهیونیستی تحت تاثیر حمایت كاخ سفید در ادامه تهمت‌های بی‌اساس درباره برنامه هسته‌ای نظامی ایران، بارها جمهوری اسلامی را به حمله نظامی به تاسیسات هسته‌ای تهدید كرده و دامنه این تهدیدها را روز به روز گسترش می‌دادند.\nبه دنبال این تهدیدهای بی‌پایه و اساس رژیم اشغال‌گر قدس مبنی بر حمله نظامی به ایران، رهبر معظم انقلاب ضمن یك سخنرانی در نوروز ۱۳۹۲ در مشهد مقدس، اسرائیل را در حد و اندازه‌های دشمنی با ایران ندانسته و فرمودند: «رژیم صهیونیستی در قواره و اندازه‌ای نیست كه در صف دشمنان ملت ایران به چشم بیاید. گاهی سردمداران رژیم صهیونیستی، ما را تهدید هم می‌كنند؛ تهدید به حمله نظامی می‌كنند؛ اما به‌نظرم خودشان هم می‌دانند، و اگر نمی‌دانند، بدانند كه اگر غلطی از آنها سر بزند، جمهوری اسلامی تل‌آویو و حیفا را با خاك یكسان خواهد كرد.»\nیك روز پس از این سخنرانی، باراك اوباما متحد اصلی اسرائیل كه در اردن به سر می‌برد در یك كنفرانس خبری در “امان” با بیان اینكه حل مسئله هسته‌ای ایران با كشورهای غربی از طرق غیرنظامی خواهد بود، صریحا بر عقب‌نشینی غرب از موضع نظامی اشاره كرد و گفت: «بهترین راه در مقابل ایران، دیپلماسی است و ما به فشارها بدون در نظر گرفتن راه حل نظامی ادامه می‌دهیم.» اوباما كه در آخرین روز زمستان ۹۱ در سفر به سرزمین‌های اشغالی از مهم بودن امنیت رژیم صهیونیستی برای آمریكا سخن گفته بود در مقابل قاطعیت و صراحت رهبر معظم انقلاب اسلامی با رد نظریه نظامی، موضع ضعف آمریكا و اسرائیل را در قبال ایران آشكار كرد.\n۵- عقب‌نشینی غرب از موضع بازرسی از مراكز نظامی پس از نهیب رهبر معظم انقلاب اسلامی\nبه دنبال این درخواست غیرمنطقی غرب، رهبر معظم انقلاب اسلامی بازدید از مراكز نظامی و مصاحبه با دانشمندان ایرانی را اوج توطئه غرب دانسته و فرمودند: «حالا در همین مذاكرات باز حرف‌های تازه‌ای می‌زنند. [مثلا] بازرسی‌ها، گفتیم كه اجازه نمی‌دهیم از هیچ‌یك از مراكز نظامی هیچ بازرسی‌ای از سوی بیگانگان صورت بگیرد. می‌گویند بایستی ما بیاییم با دانشمندان شما مصاحبه كنیم یعنی در واقع بازجویی كنیم. ما اجازه نمی‌دهیم به حریم دانشمندان هسته‌ای ما و دانشمندان در هر رشته حسّاس و مهمّی، اندك‌اهانتی بشود… در دنیا هیچ عاقلی اجازه نمی‌دهد، هیچ دولتی اجازه نمی‌دهد؛ دانشمندانشان را مخفی می‌كنند، نمی‌گذارند اسمهایشان را هم كسی بفهمد. دشمن پُررو و وقیح توقّع دارد اجازه بدهند راه را باز كنند و بیایند با دانشمندان ما، با اساتید ما، با محقّقین ما گفتگو كنند، مذاكره كنند. درباره چه؟ درباره یك پیشرفت اساسی بومی علمی در كشور. این اجازه مطلقاً داده نخواهد شد؛ این را هم دشمنان بدانند، هم كسانی كه منتظرند ببینند تصمیم نظام جمهوری اسلامی چه می شود، بدانند.»\nمدتی پس از این تاكید قاطع مقام معظم رهبری در مورد عدم صدور اجازه به نظارت بر مراكز نظامی ایران از سوی غرب، چنانچه پایگاه صهیونیستی دبكا گزارش داد، واشنگتن در یك عقب‌نشینی آشكار پذیرفت كه بازرسی از تاسیسات ایران پس از تصویب یك هیات ایرانی – آمریكایی میسر خواهد بود. بنا به گزارش این پایگاه، آمریكا «با عقب‌نشینی از مفهوم هر وقت و مكان موافقت كرد در صورتی كه بازرسان بین‌المللی خواستار بازدید از یك مركز هسته‌ای ایرانی باشند، باید این مسئله را به اطلاع كمیته مشترك ایرانی ـ آمریكایی برسانند و این كمیته نیز آن را مورد بررسی قرار دهد، مسئله‌ای كه عملا به معنای شكل‌گیری پروسه‌ای چند ماهه برای انجام آن است زیرا انجام بازدید منوط به رای و نظر كمیته است كه صلاحیت رد این درخواست را هم دارد.» بدین ترتیب چنانچه مشاهده شد طرف غربی زمانی كه با این واكنش مقام معظم رهبری مواجه شد از موضع خود عقب‌نشینی كرده و با عدول از درخواست خود در پای میز مذاكره با مقامات كشورمان حاضر شد.\nاز ابتدای سال ۲۰۱۱ آمریكا به بهانه مبارزه با تروریسم همواره و به طور جدی تهدید به حضور نظامی در خاك سوریه می‌كرد تا اینكه در تابستان همین سال اوباما با قاطعیت اعلام كرد زمان آن رسیده است كه اسد بركنار شود . رهبر معظم انقلاب اسلامی در فرودین ۱۳۹۲ در پیامی كه توسط وزیر خارجه وقت، آقای صالحی به رئیس جمهور سوریه فرستاده بودند تاكید كردند كه «ایران با قدرت از بشار اسد و سوریه حمایت می‌كند.» این پیام همبستگی و پشتیبانی فراگیر و نامحدود سیاسی، نظامی و اقتصادی ایران را از سوریه، رهبری و ملت آن در برابر تكفیری‌ها، تروریست‌ها، اسرائیل، آمریكا و تمام كسانی كه قصد تعدی به این كشور را دارند تاكید می‌كرد. رهبر معظم انقلاب همچنین با تشبیه منطقه به انبار باروت، هرگونه دخالت آمریكا را به زیان این كشور دانستند.\n۷- عقب‌نشینی فوری آمریكا از تهدید نظامی پس از نهیب رهبر معظم انقلاب\nدر اردیبهشت ۱۳۹۴، جو بایدن، معاون رئیس جمهور آمریكا و جان كری وزیر خارجه این كشور در یك اظهار نظر به مطرح بودن همه گزینه‌ها برای مقابله با ایران اشاره كردند. آمریكا قصد داشت تا با مطرح كردن گزینه‌های نظامی، با حربه تهدید، ایران را به موضع ضعف بكشاند اما مقام معظم رهبری ضمن یك سخنرانی در پاسخ به سخنان تهدیدآمیز آمریكا فرمودند: «دشمن تهدید می‌كند، همین چندروزه، دو نفر از مقامات رسمی آمریكا تهدید نظامی كردند؛ حالا كار به آن افرادی كه مسئولیّت‌های خیلی مهم و حسّاسی ندارند، نداریم. من نمی‌فهمم مذاكره در زیر شبح تهدید چه معنایی دارد؟ مذاكره كنیم زیر شبح تهدید! مثل اینكه یك شمشیری بالای سر [ما باشد]. ملّت ایران این‌جوری نیست؛ ملّت ایران مذاكره زیر سایه تهدید را برنمی‌تابد. چرا تهدید می‌كنند؟ چرا غلط زیادی می‌كنند؟ می‌گوید اگر چنین نشود، چنان نشود، ممكن است ما حمله نظامی به ایران بكنیم؛ اوّلاً كه غلط می‌كنید؛ ثانیاً من در زمان رئیس‌جمهور قبلی آمریكا آن‌وقت هم تهدید می‌كردند گفتم دوران بزن و در رو تمام شده، این‌جور نیست كه شما بگویید می‌زنیم و درمی‌رویم؛ نخیر، پاهایتان گیر خواهد افتاد و ما دنبال می‌كنیم. این‌جور نیست كه ملّت ایران رها كند كسی را كه بخواهد به ملّت ایران تعرّضی بكند؛ ما دنبال خواهیم كرد.»\nمراسم حج امسال كه ابتدا با سقوط جرثقیل در مسجدالحرام و شهادت ۱۰۷ تن از مسلمانان آغاز شد، در روز عید قربان به یك فاجعه دیگر انجامید به گونه‌ای كه در صحرای منا بر اثر سوءمدیریت حكام آل‌سعود بیش از پنج هزار نفر از مسلمانان كه ۴۶۵ تن از آنان ایرانی بودند به شهادت رسیدند. به دنبال این ماجرا رسیدگی به اوضاع حجاج ایرانی در دستور كار مسئولان ایرانی قرار گرفت اما با كارشكنی و عدم همكاری مقامات عربستانی مواجه شد.\nدرحالی كه سران حكومت ریاض بنای ناسازگاری با ایران را داشته و مسئولیتی در قبال شهدا نمی‌پذیرفتند واكنش صریح رهبر معظم انقلاب اسلامی، آنان را به خود آورد. ایشان طی صحبت‌های خود در جمع دانش‌آموختگان دانشگاه علوم دریایی امام خمینی(ره)، مسئولین سعودی را مورد عتاب قرار داده و فرمودند: «مسئولین كشور عربستان به وظایفشان عمل نمی‌كنند بلكه در مواردی نقطه مقابل وظایفشان عمل می‌كنند، موذیگری می‌كنند. اگر كشور ما و ملّت ما بخواهد در مقابل عناصر اذیّت‌كننده و موذی عكس‌العمل نشان بدهد، اوضاع آن‌ها خوب نخواهد بود؛ ما تا حالا خویشتن‌داری كردیم. در قضایای متعدّدی خویشتن‌داری كردیم؛ دست ایران اسلامی از خیلی‌ها بازتر است، توانایی‌های ما، امكانات ما از خیلی‌ها بیشتر است؛ می‌دانند كه اگر بخواهند هماوردی كنند با نظام جمهوری اسلامی، در هیچ صحنه‌ای حریف نمی‌شوند. ما رعایت ادب اسلامی، رعایت حرمت برادری در امّت اسلامی را نگه داشتیم؛ ما می‌توانیم عكس‌العمل نشان بدهیم. اگر بنا شد عكس‌العمل نشان بدهیم، عكس‌العمل‌های ما خشن هم خواهد بود، سخت هم خواهد بود…. امروز ده‌ها هزار نفر از عزیزان ما هنوز در مكّه و مدینه، در مناسك حجّند؛ اندك بی‌احترامیِ به این‌ها، عكس‌العمل ایجاد خواهد كرد؛ عمل نكردن به وظایفشان نسبت به ابدان مطهّر جانباختگان عزیز ما در حج، عكس‌العمل ایجاد خواهد كرد؛ مراقب باشند به وظایفشان عمل كنند…. اگر كسی بخواهد به حقّ ملّت ایران و جمهوری اسلامی ایران دست‌درازی كند، می‌دانیم با او چه‌جوری رفتار كنیم؛ محكم برخورد می‌كنیم.»