سپاس شده 1337 بار در 963 ارسال\nنام رمان: شبی نفرین شده\nنویسنده:آرمیتا حسینی(گفتم که سرقت ادبی نشه)\nخلاصه:خانواد آلیس تصمیم می گیرند دخترشان را به یک اردو بفرستند تا در خانه تنها نماند؛اما اگر می دانستند چه اتفاقی در پیش روی آلیس قرار دارد هیچ گاه چنین نمی کردند.\nآلیس با یک گروه به این اردوی وحشتناک می رود ؛آنها فکر می کنند این یک اردوی تفریحی است اما اردویی است که در آن به آلیس و افراد و دیگر آموزش جنگ و مبارزه با.....\nمادر با تلفن صحبت می کرد .\nمامان：واقعا؟یعنی یه ماه میرن اردو؟ چه عالی دختر من حتما میاد از خونه موندن که خیلی خوبه.\nاین مادر باز چه نقشه ای برایم کشیده است؟خدایا از دست اینان مرا نجات بده.\nدفعه قبل که گفتند برو خانه خاله نیکی هنوز یادم است . جای گاز گرفتن سگشان هنوز هم در دستانم مانده.\nمادر مانتویش را پوشید و آماده شد ؛نگاهی کوتاهی به من انداخت و گفت：قراره فردا بری اردو ؛به نظرم از خونه موندن که خیلی بهتره.\nبا اعتراض به مادرم چشم دوختم و گفتم：نه ؛خواهش می کنم من تو خونه راحتم.\nمادر با لحن کاملا جدی گفت：من که پرستارم صبح تا شب تو خونه نیستم.باباتم که شب میاد اونم اگه مریض نداشته باشه.تو می خوای تنهایی بمونی خونه که چی بشه؟\nمامان：اخه بی اخه فردا میری.\nبدون خداحافظی از خانه بیرون رفت .همیشه حرف حرفه خودش است ؛حالا من باید چه کار کنم؟\nخانوم کریسون خدمتکار جوون خانه ما رفت اتاقم تا ساکم را جمع کند.\nنمی دانم چرا احساس بدی دارم؟\nمثل همیشه خانوم کریسون میز غذا را چیده بود ؛و من تنهایی نشسته بودم تا غذا بخورم.\nاز جایم بلند شدم و گفتم：میل ندارم.\nکریسون：اونجا قراره با بچه های جدید آشنا بشی چرا ناراحتی؟\nبدون جواب از پله ها بالا رفتم ؛و به اتاقم پناه بردم.\nچشمانم به آرومی بسته شدن.\nتوی جنگل بزرگ و تاریکی بودم ؛صداهای وحشتناکی از اطرافم می آمد.\n_کمک کمکمون کنین.\nبه اطرافم دقیق نگاه می کردم تا منشأ این صداها را پیدا کنم ؛دختری ۱۷ یا ۱۸ساله در زمین زانو زده بود و ناله می کرد.رفتم سمتش و موهایش را کنار زدم.با دیدن پوست سبز و چشم های سفیدش ؛ازش فاصله گرفتم ؛تا می توانستم دویدم ولی او به دونبالم بود.\nسپاس بدید ادامشو بزارم .......\nسپاس شده توسط ֆɦǟɢɦǟʏɛɢɦ ، †ʙɪʟʟɪᴇ∅ ، یلدا 86 ، پایدارتاپای دار ، Dυкυηg ، fatemeh 11 ساله ، http://www.flashkhor.com/forum\nچشمانم را باز کردم؛قلبم به شدت می تپید ؛با امشب دقیقا سه شب می شود که کابوس می بینم؛ و هر بار همان چهره وحشتناک کابوس من است.\nاز روی تخت بلند شدم ؛موهایم را شانه کردم و از پله ها پایین رفتم.\nمادر با عجله چایی را نوشید و گفت：من دیگه میرم ؛تو اردو بهت خوش بگذره.\nمادر از جایش بلند شد ؛و پولی را از کیفش در آورد و به خدمتکار مان داد.\nمادر به سمت من آمد و با بوسه ای بر پیشانیم پولی را به من داد و از خانه بیرون رفت. خانوم کریستون چمدانم را به دستانم داد و با لبخند گفت：راننده منتظرته بهتره بری.\nاز پله ها به سرعت بالا رفتم ؛مانتوی آبی ام را با شلوار جین و شال برداشتم و پوشیدم.\nبا خداحافظی از خانه بیرون آمدم و در ماشین نشستم.آقای برنالد امروز با سرعت بیشتری حرکت می کرد؛ماشین را نگه داشت و با لبخند مصنویی گفت：خوش بگذره.\nاز ماشین پایین آمدم و سوار اتوبوس شدم؛بچه ها از سر تا پای مرا آنالیز کردن؛صندلی عقب را انتخاب کردم و نشستم.هیچ یک از بچه ها را نمیشناختم.اما با دقت به بچه ها نگاه کردم که از کارشان سر در بیاورم.\nمری دختری شاد و با ذیقوش بود ؛لبخند زیبایی در صورتش نمایان بود که باعث می شد گونه اش چال بی افتد؛به نظر می رسد از این اردو کاملا راضی است .\nجک با گوشی اش ور می رفت معلوم بود که عاشق تکنولوژی است ؛و از این سفر کمی ناراضی است ؛چون آنجا هیچ اینترنتی موجود نیست.\nمایکل مثل من به بچه ها خیره بود ؛اما ترسی در چهره اش نمایان بود.\nکیت آینه ای در دست داشت و به چهره اش نگاه می کرد؛حتما از آن دسته افراد است که به ظاهر توجه زیادی دارد.\nمایکل آمد و کنار من نشست ؛این کارش جای تعجب داشت.\nمایکل：تو خبر داری داریم کجا میریم؟\nمن：به یک روستای دور افتاده که آنتنی هم اونجا وجود نداره.\nمایکل پوزخندی زد و گفت：درسته ؛فک می کنی برای چی به اونجا میریم؟\nهمه ی بچه سمت من برگشتند ؛جک با افسوس گفت：ماهم اول اونجوری فک می کردیم ولی ......اونا می خوان ما آموزش جنگ ببینیم نمی دونم با کی؟ولی فقط می دونم با انسان نه.\nخیلی تعجب کردم آنها چه می گفتند؟ با چه کسی؟چه جنگی؟\nمایکل و جک ؛کیت؛مری با من دوست شدن و ما تصمیم گرفتیم ؛سر از کار آنها\nدر بیاوریم.هر پنج نفر پشت نشستیم ؛و کارهای مشکوک بزرگتر هارا دونبال کردیم\nسپاس بدید تا ادامشو بزارم ......\nسپاس شده توسط یلدا 86 ، Eskafill ، Dυкυηg ، http://www.flashkhor.com/forum\nخورشید با نیروی بیشتری گرمایش را به زمین میرساند؛احساس می کردم کم کم دارم بخار پز می شوم.\nمری：اگه ازشون بپرسیم میگن؟\nمایکل به صورت کاملا مسخره به مری نگاهی انداخت و گفت：به نظرم به اون مغزت زیاد فشار نیار.\nکیت دستی به موهای طلاییش کشید و گفت：نکنه قراره با آدم فضایی ها بجنگیم؟\nهر پنج نفر ساکت به حرف کیت فکر کردیم ؛شاید راست می گفت ؛ولی این فقط یک احتمال است.\nجک آهی کشید و گفت：ای کاش هیچ وقت به اینجا نمیومدم.\nمینیبوس ایساد . یعنی رسیدیم؟ولی این غیر ممکن است ؛ چون جای که ایستاد یک روستای خرابه و متروکه است.\nبرنالد یکی از سرپرستان که مشکوک تر از بقیه است گفت：بیاین پایین رسیدیم.\nهمه تعجب کرده بودیم ؛ولی لحنش خیلی خشک بود پس جایی برای مخالفت نبود.\nاز مینیبوس پایین آمدیم.تمام خانه های روستا گلی بود ؛و البته ویران شده و خراب ؛ فقط سگ بود و گرگ هیچ انسانی در این منتطه دیده نمی شد.\nیک کلبه ی چوبی دور از خانه های گلی در بین درختان دیده می شد؛چون تنها خانه سالم بود مارا به آنجا بردند.\nمایکل：مثل خونه اشباحه.\nمری：کلبه وحشتناک در دل جنگل.\nهمه بچه ها خندیدند به جز من ؛چون امکانش بود؛یک کلبه چوبی در دل جنگل حتما جن زده است.اگر بگویم نمی ترسیدم دروغ گفتم.\nجک：چی شده رنگت پریده؟\nنگاهی کوتاه به جک انداختم و به مسیرم ادامه دادم.\nما توسط پنج سر پرست به این منطقه آمده بودیم؛یکی برنالد ؛دیگری آدام که بیشتر در لاک خود بود و با کسی کاری نداشت.و جلی دختر منظم و سخت گیر و همیشه جدی ؛ژولی یک خانوم مهربون و صمیمی با بچه ها ؛پاپی یه مرد تقریبا مهربون و جوری رفتار می کرد که انگار از چیزی می ترسد.\nبه در کلبه رسیدیم ؛برنالد جلوی در ایستاد و گفت：همون طور که می دونین برای جنگ اومدین و ما مجبور شدیم دروغ بگیم.\nمری نتوانست جلوی خود را بگیرد و گفت：جنگ با چی؟انسان؟اصلا چرا دروغ گفتین؟\nپاپی گفت：مجبور شدیم ؛اگه حقیقت رو می گفتیم هیچ کس حاظر نمی شد با ما بیاد.\nجلی با لحن مهربانی گفت：متاسفانه باید یه داستانی رو به شما بگیم ؛البته الان میریم تو خستگیمون در میره بعد.\nهمه بچه ها با تعجب به همدیگر نگاه می کردند یعنی چه در انتظارمان بود؟چرا احساس بدی دارم؟\nسپاس ها کمه با چه امیدی ادامه بدم؟سپاس بدید\nسپاس شده توسط Dυкυηg ، ֆɦǟɢɦǟʏɛɢɦ ، http://www.flashkhor.com/forum\nوارد کلبه شدیم ؛کلبه یک پله به بالا داشت و در بالا یک راهروی تنگ و تاریک بود ؛ آشپز خانه خفه و کوچک بود ؛ در کل کلبه هولناکی بود.\nدور میز عسلی نشستیم.جلی چای هارا مقابلمان گذاشت و کنار ژولی نشست.\nپاپی با چشم به آدام اشاره کرد.\nآدام سرفه ای کرد و گفت：قبلا این روستا یک منتطقه شاد و شلوغ بود ؛تو مدرسه پنج تا پسر دنی رو اذیت می کردن اونم قدرتی نداشت ؛ اون پسر ارواح رو به اینجا احظار کرد تا انتقام بگیره ؛ولی ارواح به حرف اون پسر گوش ندادن ؛و کل این منطقه......\nاشک در چشمان آدام نقش بست ؛ آهی کشید و گفت：کل ساکنان این منطقه کشته شدن ؛و اینجا نفرین شد؛این کلبه هم نفرین شدس.\nتمام بدنم بی حرکت و سست شده بود ؛آیا این کلبه واقعا ارواح دارد؟\nمایکل ：نکنه قراره با ارواح بجنگیم؟\nهمه مانند من ترسیده بودند این از چهره رفتار و صدایشان مشخص بود.\nکیت از جایش بلند شد و گفت：من می خوام برم خونه.\nپاپی با صدای بلندی گفت：تا وقتی که اونا از بین نرن ما از اینجا نمی ریم.\nمایکل به من نزدیک تر شد و گفت：هممون تو چاه افتادیم خدا به دادمون برسه.\nجک تک نگاهی به من کرد و گفت：آلیس؟\nصدایش می لرزید و این باعث ترسم می شد. من：بله؟\nجک با تردید نگاهی به کیت انداخت و گفت：تو برای چی به این اردو اومدی؟پاپی بلند شد و گفت：از فردا آموزش رو شروع می کنیم ؛اگه الان جلوشون رو نگیریم به شهر میان.کل آدم ها ممیرن.باید جلو گیری کنیم.\nدیگر نمی توانستم جلوی خودم را بگیرم ؛با صدای بلندی گفتم：بسه دیگه ؛تو کجا گفتن انسان از روح قوی تره؟نکنه شوخیه؟\nهمه سکوت کردن و این نشان می داد که با نظرم موافقن ؛بیش از هر لحظه دوست دارم به خانه برگردم ولی نمی شود\n28-05-2020، 7:42 (آخرین ویرایش در این ارسال: 28-05-2020، 7:50، توسط ☪MR.WINNER☪.)\nپاپی دیگر جوابی نداد ؛به جایش خانوم ژولی گفت：بالا چند تا اتاق هست برین؛ وسایلتون رو بزارین فقط تنها نمونین.\nتنها نمانیم؟اگر تنها می ماندیم چه می شد؟از اینکه به آن راهروی تاریک بروم می ترسم.\nمایکل دستم را کشید و گفت：بریم.از جایم بلند شدم و دست به دست مایکل پا به دره مرگ گذاشتم.مری و کیت لرزه سطحی در پاهایشان داشتند ؛جک کاملا بی رحمانه به کیت و مری خندید اما با دیدن نگاه سرد ما خنده خود را خورد.وقتی پایمان را روی پله های چوبی می گذاشتیم صدای قژ قژ می داد و این صدا ترس مارا بیشتر می کرد.وارد اتاق شدیم هریک از اتاق ها شش تا تخت داشت ؛و تخت ها روی هم قرار داشتند؛کیت و مری ترس را کنار گذاشتند و با ذوق به سمت تخت ها رفتن؛مری تخت بالایی را برداشت و با لحن شوخی وار گفت：کیت تو پایین می خوابی احتمال داره روح تو رو بگیره ببره.\nکیت به صورت وحشتناکی لرزید و گفت：من خیلی می ترسم.\nالبته این ترس طبیعی است.مایکل دست مرا کشید و گفت：تو بالا بخواب من پایین.با سر حرفش را تأیید کردم ؛ساکم را بالای تخت گذاشتم و گفتم：کیت و مری شما دوتا دخترا نباید بترسین درست مثل پسرا یعنی مایکل و جک ؛درسته که اونا هم میترسن ولی نشون نمیدن ؛من هم به عنوان یک دختر می ترسم البته به جنسیت ربطی نداره؛من به عنوان یک انسان از روح می تر......\nدر اتاق به صورت وحشتناکی بسته شد؛همه با ترس به سمت در رفتیم ؛اگر هم روح مرا نکشد اخر از ترس خواهم مرد.\nمایکل دستگیره در را چرخاند ولی در باز نشد؛یعنی کسی آن را از پشت قفل کرده بود؟\nمری با صدای بلندی جیغ زد که باعث شد به عقب بروم.\nمری：کمک کمک در قفله.\nصدای لرزانه ژولی از پشت در آمد：نگران نباشین بچه ها الان در باز میشه عقب برین.\nپاپی در را محکم شکست و با نگرانی به همه ما نگاه کرد.\nپاپی：حالتون خوبه؟چجوری در قفل شد؟\nجک با پته پته گفت：خودش قفل شد.پاپی نزدیکمان شد و گفت：اگه دوباره با چنین چیزی روبه رو بشین صلوات بفرستین و اسم خدا رو بیارین.اخر مگر شما ها مرض داشتین که چند تا بچه ی هفده ساله را به اینجا آوردین؛گیرم که پسر ها بیست ساله باشن بازهم باید با روح روبه رو بشن؟ای کاش می توانستم با زبانم فحش دهم اما نمی توانم ؛چون فعلا زندگیه ما در دستان شماس.\nجلی با لبخند مصنوعی گفت：بچه ها بیاین پایین شام ؛شبم زود بخوابین هیچ کس نباید ساعت دوازده بیدار باشه.\nمگر ساعت دوازه چه اتفاقی برایمان می افتد؟غیر ممکن است که خوابم ببرد خدایا خودت کمکم بکن.\nجک و مایکل دستم را گرفتن و من را با خود به پایین بردن ؛کیت و مری هم پشت سر ما از پله ها پایین آمدن ؛ رفتیم سمت آشپزخانه و پشت میز نشستیم.\nپاپی و برنالد در فکر فرو رفته بودن ؛آدام با غذا بازی می کرد و جلی برای بچه ها غذا می ریخت ؛ژولی هم تظاهر می کرد که همه چی عالی است ؛ولی این فقط یک تظاهر بود و بس.\nکیت و مری کاملا در غذا غرق بودن ؛ مایکل و جک هم مانند من به اطراف نگاه می کردن؛یک قاشق از سوپ داغ را نوشیدم.مایکل دم گوشم گفت：دقت کردی همه ترسیدن .این حرفش کاملا مشخص بود.\nمن：این که معلومه حتی خودتم ترسیدی.\nبا این حرفم مایکل خندید ولی این خنده بی شک از شادی نبوده .بعداز خوردن شام به ساعت نگاه کردم ساعت هشت بود نکند بخواهند ساعت هشت به جامعه خواب برویم؟\nبرنالد بلند شد و گفت：همگی برین رو مبل بشینین ؛بهتون برنامه میدم.\nبرنامه!چه برنامه ای؟همه بلند شدیم و روی مبل نشستیم ؛جک و مایکل در دنیای توهم بودند ؛آروم به کمر هردو زدم تا از دنیای خیال بیرون بیایند؛پاپی و بقیه سرپرستان در مقابل ما نشستند .آدام برنامه ها را که در یک کاغذ کوچک چاپ شده بود به دست ماداد و در مقابلمان نشست.\nژولی درباره برنامه ها توضیح داد：اینا برنامه های آموزشیه شماس ؛فردا صبح ورد های قرآنی رو یاد می گیریم و بعد اظهر تمرین چشم سوم ؛ شما با اون چشم می تونین ارواح رو ببینین؛شب هم کمی قدم می زنیم و ما تمام منطقه رو بهتون نشون می دیم و میگیم چه اتفاقی براش افتاده.\nجک از بهت بیرون آمد و گفت：چرا از بزرگترا استفاده نکردین؟\nبرنالد که تاکنون ساکت بود جواب داد：چون شما ها خیلی پاک تر از بزرگایین.نه خیلی کوچیکین که از ترس بمیرین نه خیلی بزرگ.\nجلی قهوه های داغ را مقابلمان گذاشت و گفت：ساعت ده همه باید برن تخت خواب.\nبرای چه ده؟خب یازده بخوابیم ؛مگر نگفت دوازده باید خواب باشیم پس....\nمایکل سوالی که ذهن مرا مخشوش کرده بود پرسید：چرا یازده نخوابیم؟\nپاپی：چون یازده به دوازده که ساعت خطرناکیه نزدیکه.\nحرف هایشان قانع کننده نبود؛در حقیقت اصلا قانع کننده نبود.هر پنج نفر از پله ها بالا رفتیم و وارد اتاق شدیم ؛ساعت هنوز ۹ است پس ما وقت داریم ؛بچه ها روی گالیه قدیمی که در کف اتاق پهن بود نشسته بودند.\nکیت：اگه اتفاقی برامون بی افته هیچ کس نمیفهمه ؛اینجا حتی آنتنم نداره.\nمری：من وقتی مامانم گفت میری اردو خیلی خوشحال شدم.\nمن：ولی من از اولم دلم نمی خواست بیام ؛چون مامان پرستاره و بابام دکتر؛ مامانم اجازه نداد تنها بمونم خونه.\nجک：منم مسابقه فوتبال داشتم برای اینکه نرم بابام مجبورم کرد بیام.\nمایکل ：من خودم خواستم بیام ؛با خودم گفتم بد نیست با دوستام کمی بگردم.\nهرکس برای آمدن دلیلی داشت ولی الان همه می خواهن به خانه باز گردن ؛ولی نمی شود .\nجلی به اتاقمان آمد و گفت：بچه ها کلید رو رو میز میذارم وقتی می خواستین بخوابین در رو قفل کنین.\nاین حرفش واقعا خنده دار بود ؛روح می تواند به راحتی از در رد شود به دستگیره یا کلید هم نیازی ندارد.\nجلی شب بخیر گفت و با گذاشتن کلید روی میز از اتاق خارج شد؛ساعت کم کم به ده نزدیک شد ؛هرکس به سمت تخت خودش رفت؛ به جز کیت او کنار مری در طبقه بالا خوابید.\nجک تنهایی در طبقه بالا خوابید چون طبقه پایینش کسی نبود .من هم بالای مایکل خوابیدم ؛همه چشم هایمان را بستیم ولی شک ندارم که هیچ کس نمی تواند بخوابد.\nکم کم همه جا ساکت شد فقط صدای باد از پشت پنجره می آمد؛اتاق کاملا تاریک بود ولی من خوابم نبرده بود.\nمایکل با صدای آرامی گفت：من خوابم نمیاد تو چطور؟\nمن هم با صدای آرامی گفتم：همچنین.\nجک از جایش بلند شد و آمد سمت ما ؛با لحن خواهشی گفت：کی میاد بریم دسشویی؟\nمایکل بلند شد و گفت ：بیا بریم .\nمن：پس من تنها بمونم.\nمایکل：خب توهم بیا.\nاز روی تخت بلند شدم ؛و هر سه قدم در راهرویی که مثل حیوان درنده ای بود گذاشتیم.به در دسشویی رسیدیم ؛جک داخل شد و در را بست ؛ماهم پشت در منتظر ماندیم.\nمایکل نگران گفت：ساعت دوازدهه من کمی می ترسم.\nدرکش می کردم چون خودم هم همچین احساسی داشتم.خوش به حال مری و کیت چقدر راحت خوابیده بودند.\nصدای جیغ بلندی را از پشت در شنیدیم؛ناچار در دسشویی را باز کردیم ؛جک در آغوش ما پرید؛فردی با موهای بلند و سیاه که به صورتش ریخته شده بود از آینه بیرون آمد؛اصلا قدرت تکان دادن بدنم را نداشتم.\nاو به ما نزدیک و نزدیک تر می شد؛جک به سمت اتاق دوید؛مایکل دست مرا گرفت و کشید ولی من در زمین میخ کوب شده بودم.دست های سبز و استخوانیش را نزدیکم کرد و مرا به سمت دسشویی انداخت و در را قفل کرد.\nمایکل：میرم کمک بیارم ؛اسم خدا رو بیار.\nاون به من نزدیک شد و ناخن بلند و کثیفش را به گلویم فرو برد.\nبا تمام توان جوری که گلویم درد گرفت جیغ کشیدم.\nمن：کمک کمکم کنین ....توروخدا کمک کنین....کمک\nصدای پاپی و برنالد از پشت در می آمد ولی دیر بود.\nدندان های خونی اش را باز کرد و گفت：همتون می میرین.\nناخنش را محکم تر به گلویم فرو برد ؛گریه هایم از چشمانم سرازیر می شدند چه می توانستم بکنم ؟چه کاری از دستم برمی آمد؟\nبه چشمانه سفید و وحشتناکش خیره بودم که در با صدای بلندی باز شد.هیچ اثری از آن موجود وحشتناک نبود.\nپاپی با وحشت آمد سمت من ؛با دقت به من نگاه کرد و گفت：چیزی نشده؟خوبی؟\nمن：گلوم می سوزه.\nسرم را بالا گرفت و با دیدن گلویم ترسید ولی زود خودش را جمع کرد.و گفت：چیزی نیست خوب میشه.\nسپس با چشم اشاره ای به جلی کرد ؛جلی جلو آمد و من را از دسشویی بیرون آورد ؛سپس روی مبل نشستیم و او نگاهی دقیق تر به گلویم کرد؛ و کمی الکل به گلویم زد که باعث شد گلویم بیشتر بسوزد و خودم را عقب بکشم ؛او چسبی را برداشت و به گلویم زد.\nاز جایم بلند شدم و گفتم ممنون.از پله ها بالا رفتم که ناگهان پاپی با ترس به سمتم آمد و گفت：تنهایی نرو.\nو سپس او هم با من آمد؛او دقیقا با مایکل هم سن است یک پسره بیست ساله چرا باید سرپرست ما باشد؟\nوارد اتاق شدم ؛ رفتم بالا و روی تختم خوابیدم.\nهوا به شدت طوفانی بود؛صدای جیغ در رقص باد گم شده بود.نمی توانستم متوجه شوم صدای ناله از کدام سمت می آید.ناگهان موهایم از پشت کشیده شد.\n_بلند شو دیر شد.\nچشمانم را به سختی باز کردم ؛هیج کس در اتاق نبود به جز پاپی که صدایم می کرد.به نظرم اسمش شبیه اسم های دخترا است.شاید هم اسم واقعیش نیست.\nاز جایم بلند شدم و با او از پله ها پایین رفتم؛خیلی دلم می خواست که به دسشویی بروم ولی با اتفاق دیشب این کارم غیر ممکن است.\nروی مبل کناره کیت نشستم ؛او مشغول بازی با موهایش بود؛نگاهش به من افتاد ولی من توجه نکردم.\nکیت به من نزدیک شد و گفت：این چیه رو سرت؟\nواقعا یعنی نمی داند؟البته نباید هم بداند او تا به حال روسری سرش نکرده بوده است.\nمن：این روسریه معمولا ازش برای این استفاده میشه که بقیه موهات رو نبینن ؛مامانم که به من اینجوری گفته.\nکیت：یعنی تو نمی خوای موهات دیده بشه؟\nمن：من برای اینکه رنگش خوبه سرم می ندازم.\nمایکل و جک آمدند و پیش من نشستند ؛مایکل با رنگ پریده گفت：می دونی قراره کجا بریم؟\nجوابی ندادم که باعث شد جک جواب من را بدهد：به انباری؛مارو به انباری که محل اصلیه زندگیه روحه می برن.تا روح رو ببینیم و با ورد بتونیم کنترلشون کنیم.\nدر حقیقت می خواهند مارا به دست مرگ بدهند ؛ حال می فهمم که برای چه احساس بدی داشتم.\nمری و کیت کاملا جدی و قاطع گفتند：ما نمیایم.\nمن هم اگر دست خودم باشد نمی آیمولی این چنین نیست.\nآدام چراغ قوه هارا بینمان پخش کرد و گفت：تو انباری بهشون نیاز دارین.\nجک：مگه انباری چراغ نداره؟\nجلی ：نه خراب شده.\nاین بار واقعا خوده فیلم ترسناک شده است.برنالد رفت سمت در خانه؛ماهم پشت سرش از خانه خارج شدیم.در بیرونه خانه ؛ دری به انباری وجود داشت.برنالد در را باز کرد ؛ و وارد انباری شد.\nانباری پله هایی به پایین داشت ؛ مری می لرزید ؛ ولی جک تظاهر می کرد که از هیچ چیز نمی ترسد.\nمایکل：خیلی تاریکه ؛ اصلا نمیشه جایی رو دید.\nمن：مثله مه سیاهه.\nپای مری به پای کیت خورد ؛و آنها از پله ها روی من افتادند.\nآخه آرامی گفتم؛که باعث شد آدام هشدار دهد .\nهمگی چراغ قوه هیمان را روشن کردیم؛در به شکل وحشتناکی بسته شد که باعث شد کیت جیغ بکشد.\nژولی به میزه وسط انباری اشاره کرد و گفت：بیاین بشینین.\nهمگی دوره میز نشستیم ؛چپ و راست میز دو شمع روشن بود؛چند تا کاغذ هم روی میز بود.\nجلی با صدای آرامی گفت ：هرکدومتون یک کاغذ بردارین.\nهرکداممان یک کاغذ برداشتیم ؛با دیدن نوشته های روی ورق ترسم هزار برار شد.\nپاپی：جک نوشته روی ورقت رو بخون.\nجک با دستانی لرزان کاغذ را گرفته بود و با صدای کاملا نازک و بی روح گفت：آگوستوس ورمیل رحوا.\nاین کلمات چه معنی ای می توانند داشته باشند؟نکند این ها مارا به تمسخر گرفته اند؟\nناگهان شمع ها خاموش شدند؛آدام با ترس گفت：بلند تر بخون زود باش؛تند تر.\nجک：الیویرا کارلینا ..... ..\nصدای خرناسه و وحشتناکی به گوش می رسید.\n_تمومش کن تمومش کن.\nاین کلمات نام چه اشخاصی بودند؟هم الیویرا نام هست هم کارلینا ؛یعنی چه رمزی بین این نام ها است؟\nرنگ چشم ژولی تغییر کرد ؛سیاهه ی چشمش غلیظ تر شد ؛ناگهان ژولی بلند شد و از پاهای مری گرفت و اورا کشید.\nمری با تمام توان جیغ میزد：کمکم کنین کمک.\nای کاش شماهم خدارا میشناختین و نام او را می آوردین.\nپاپی دنبال ژولی به یک قسمته کاملا تاریک رفت.\nجلی ：ورد هاتون رو حفظ کنین شما باید همیشه اون رو بگین؛این ورد اونارو ضعیف می کنه.\nای کاش می دانستم رمز ورد ها چیست؟یعنی رمزی داشت؟\nجلی بلند شد تا به دنبال پاپی برود.برنالد هم بلند شد و گفت：تنهایی خطرناکه.\nو آن دو باهم رفتند؛حال فقط آدام پیشه ما مانده بود.\nمایکل نزدیکم شد و گفت：نظرت چیه فرار کنیم ؟\nجک و کیت کاملا موافق بودند؛اما اگر از آنها جدا می شدیم ؛خطرناک بود.\nمن：بهتره پیشه سرپرستا بمونیم.\nبا این صدا بچه ها بلند شدن تا به سمت در بروند؛مایکل دست مرا محکم کشید و من نیز به دنبال او دویدم.آدام پشت سرمان داد زد تا به ایستیم.\nاما مایکل متوقف نشد؛جک و کیت کاملا نا پدید شدند؛ما به سمت در رفتیم اما در قفل بود.\nمن：حالا چی کار کنیم؟\nمایکل هم مانند من گیج و منگ بود ؛اما تقصیر خودش بود ؛پس باید راهه چاره را میافت.\nدو دختر با موهای سیاه و بلند به ما نزدیک شدند؛سرشان را بلند کردند و صورت سبز و لجنشان معلوم شد.با دیدن آنها با وحشت به مایکل چسبیدم.\nآن دو نزدیک تر شدند؛مایکل دستم را کشید تا فرار کنیم اما موهایم از پشت کشیده شد؛و شالم هم از سرم افتاد؛البته فرقی هم نداشت چون فقط برای زیبایی بود.\nمایکل دستم را گرفته بود و رهایم نمی کرد؛آن دو با شدت بیشتری موهایم را کشیدند.\nاز شدت درد موهایم و ترس چشمانم پر از اشک شد.\nمن：مایکل ولم نکن.\nمایکل：ولت نمی کنم.\nموهایم به شدت کشیده شد و باعث شد من به سمت آنها پرت شوم؛دندان های وحشتناکشان را نزدیکم کردند؛مایکل به سمتم دوید و آن ورد را خواند؛آن دو عصبانی به سمت مایکل هجوم بردند.\nوردم را از جیب شلوارم در آوردم و شروع به خواندن کردم.\nبا صدای پاپی که زیر لب چیزی گفت آن دو ناپدید شدند؛مری با چشمانی گریان در کنار پاپی ایستاده بود؛ژولی هم مثل قبل شده بود؛آدام عصبانی به سمت ما آمد و گفت：وقتی صداتون کردم چرا رفتین؟\nنگاهی به مایکل کردم که با شرم نگاهش را به زمین دوخته بود.\nپاپی گفت：با خوندن ورد روح از بدن ژولی بیرون اومد.\nپس تمام ماجرا این بود؛برای همین رنگه چشم های ژولی تغییر کرده بود است.مری هنوز هم می لرزید.جلی چراغ قوه اش را به سمت ما گرفت و گفت：جک و کیت کجان؟\nراست می گفت جک و کیت در بین ما نبودند؛پس کجا هستند؟\nبرنالد با نگرانی گفت：پخش بشین باید پیداشون کنیم ؛راستی اگه با روح روبه رو شدین فقط ورد رو بخونین.\nبرنالد با پاپی به سمت چپ رفتند ؛ژولی و جلی به راست؛وآدام با مری جلو رفتند؛من و مایکل هم به سمت وسایلی که ته انباری بود رفتیم.موهای سیاهم به صورت پراکنده به اطراف صورتم افتاده بود. مایکل برای اینکه ترسم از بین برود گفت：این جوری عین روحا میشی.\nنگاهی سرد تحویلش دادم تا بفهمد نباید با من شوخی کند؛ کمی دیگر جلو رفتیم که پایم به یک چیزی برخورد کرد؛چراغ قوه را به صورتش گرفتم؛باورم نمی شد .او.....او که جک بود.\nجک بر کف زمین افتاده بوده است.مایکل خم شد و دسش را جولوی بینیه جک گرفت و گفت：هنوز نفص می کشه احتمالا از ترس بی هوش شده بود.\nروی زمین نشستم ؛و چند بار جک را تکان دادم؛جک چشمانش را باز کرد و جیغ بلندی کشید؛حتما به خاطر موهای سیاهم که به چشمانم ریخته بود فکر کرده است من روحم.\nمایکل با صدای آرامی گفت：جک ماییم دوستات.\nجک با دقت به ما نگاه کرد و با آسودگی نفسش را بیرون داد؛سپس بلند شد و گفت：کیت کجاس؟\nچگونه جوابش را بدهیم؟ ما خودمان هم نمی دانیم او کجا است.\nجک متوجه شد که نمی دانیم کیت کجا است سپس با بی صبری گفت：بریم دنبالش بگردیم.\nهمگی برگشتیم برویم دنبال کیت که باز هم آن دو روح را دیدیم ؛ البته این بار سه تا بودند.یکی از آن ها با سرعت به سویم حمله ور شد؛مثل یک تیکه یخ ایستادم سرجایم و چشمانم را بستم؛حرکت ناخن های سردش را در پوست صورتم احساس می کردم ؛وردم را تند تند گفتم ؛هیچ اتفاقی در اطرافم نمی افتاد؛چشمانم را باز کردم و جک را دیدم که چگونه در چنگال های روح اسیر شده بوده است.مایکل هم تند تند ورد را می خواند تا اینکه روح بر زمین افتاد ؛ به سمت جک دویدم و با خواندن ورد روح نا پدید شد؛جک می لرزید و اشک می ریخت ؛در صورتش جای چنگال باقی مانده بوده است.\nمایکل به سمتمان آمد و گفت：بریم دنبال کیت.\nهمه با سرعت می دویدیم ؛پاپی و برنالد به سمتمان آمدند و گفتند که کیت را پیدا نکردند؛جلی و ژولی گریان و وحشت زده به سمتمان دویدند و گفتند کیت را ندیدند.\nمن ：جک وقتی شما باهم بودید چه اتفاقی افتاد؟\nجک：یکی کیت رو کشید و برد و منم از ترس بی هوش شدم.\nآدام از دل تاریکی با کیت و مری آمد و گفت：بهتره برگردیم.\nکیت زخمی شده بود اما کاملا سالم بود اثری از چنگال در صورتش نبود فقط کمی سرش زخمی شده بود.\nبرنالد گفت：همه ی شما این درس رو یاد گرفتین درسته؟\nژولی گفت：امروز همه با روح روبه رو شدین و سالم موندین ؛ این ورد روح رو نمی کشه ولی ضعیف می کنه و اون نمی تونه آسیبی بهتون برسونه.\nهمه به سمت در رفتیم ؛پاپی در را باز کرد؛اما من شک ندارم در بسته بود.\nهمگی از آن جای وحشتناک بیرون آمدین ؛نوره زیاد چشمانم را به درد می آورد ؛دستم را جلوی نور گرفتم و نگاهی به کیت کردم؛او بسیار آشفته بود.\nپاپی نگاهی به آسمان غمگین و دل گرفته کرد؛و سپس با مکث کوتاهی گفت：بریم به اتاق مخصوص برای آموزش چشم سوم.\nهمگی ناچار موافقت کردیم؛آدام و برنالد جلو تر از همه ی ما قدم برمی داشتند.امروز هوا به صورت عجیبی خاکستری بود ؛و هیچ خبری از خورشیدی که چند لحظه پیش می تابید نبود.همگی وارد سالن بزرگ و تاریکی شدیم؛پرده های سیاهی جلوی نور خورشید را گرفته بودند؛مایکل و جک کنار هم با احتیاط قدم برمی داشتند؛جلی در وسط سالن نشست و اعلام کرد که باید بنشینیم.\nنشستن در زمینی که پر از حشرات است برای من سخت ترین کار ممکن بود؛اما هیچ راهه دیگری به ذهنم نمی رسد؛کنار کیت در زمین نشستم؛یک فرش کهنه و قدیمی در کف زمین پهن بود اما با زمین چندان تفاوتی نداشت.\nکیت همچنان مشغول جویدن ناخن هایش بود؛همه می خواستند خودشان را سرگرم نشان دهند به جز من.\nژولی با صدای آرام بخشی گفت：چشم هاتون رو ببندین ؛احساس کنین یه چیزی پیشتونه؛یه چیزی رو در کنارتون تجسم کنین.\nچشمانم بسته بود؛در آن تاریکی همان چهره وحشتناک را دیدم چشمانی سفید موهایی سیاه و وحشی.\nچشمانم را باز کردم و جیغ کوتاهی کشیدم؛همه چشمانشان را باز کردند و همان جیغ را کشیدند.پاپی با رضایت لبخند زد و گفت：شما تونستین روح رو ببینین این عالیه.حالا باید سعی کنین در حقیقت ببینینش.\nآدام ：به جلو نگاه کنین به یک نکته ی مشخص؛احساس کنین هست کنارتون وایساده.\nهمگی به یک نقطه خیره شدیم.من به یک سوختگی که در دیوار بود با دقت نگاه کردم؛ناگهان همه چی تغییر کرد؛ پرده ها به رنگ شیری شدند فرش تازه و نو بافت در کف زمین بود؛تابلو های زیبایی در دیوار بودند؛دختری با موهای بلند و سیاه و لبخند شیرین آمد و کنار تابلو ایستاد؛شانه ی زیبایی در دست داشت و موهای بلندش را شانه می کرد؛ناگهان پنجره باز و بسته شد ؛باد شدیدی به داخل هجوم آورد ؛دخترک شانه ی خود را به زمین انداخت؛او بسیار ترسیده بود؛چراغ اتاق خاموش شد؛و باز روشن شد؛جسم سبزی از موهای دخترک کشید و دخترک را به خود نزدیک کرد؛دندان های خونی اش را در گلوی دخترک فرو برد؛و دخترک خونی بر کف اتاق افتاد.\nچشمانم را چند بار باز و بسته کردم؛و دیدم بچه ها با دهانی باز به آن قسمت سوخته چشم دوختند؛پاپی آرام گفت：دیدی؟\nدر حالی که گریه می کردم و دلم برای آن دخترک می سوخت گفتم：آره یه دختر که..\nجلی：گلوش گاز گرفته شد.\nهمه بچه ها از دنیای خیال و تلخ بیرون آمدند و به اطراف نگاه کردند.\nبرنالد آهسته گفت：همگی دیدین درسته؟اگه دیده باشین دیگه می تونین بفهمین روح کجا رفته؟ چیکار کرده؟ چه بلایی سر مردم بی گناهه این منتطقه آورده؟\nمری با لکنت گفت：این که چشم سوم نیست.\nژولی گفت：درسته ؛این یک نیرویی خاص هستش که ما به شما منتقل کردیم تا بتونین در برابر این ارواح ایستادگی کنین.\nاتاق به شدت گرم شده بود ؛برنالد از جایش بلند شد و گفت：دیگه بریم بیرون.\nهمگی از اتاق خارج شدند من هم پشت مایکل از اتاق خارج شدم ؛پاهایم از پشت کشیده شد برگشتم تا ببینم چه چیزی پایم را می کشد؛ولی از اینکه باز گشتم به شدت پشیمانم ؛مایکل و بقیه داشتند دور می شدند.\nخواستم جیغ بزنم اما دهانم توسط دستان سرد و یخ زده اش گرفته شد؛با سرعت بی نظیر و کاملا عجیبی به داخل اتاق پرتاب شدم ؛او در را قفل کرد ؛و سپس کلید در را خورد.\nهیچ فکری به ذهنم نمی آمد ؛بلند جیغ می زدم اما کسی صدایم را نمی شنید.ای کاش جلوتر از بقیه حرکت می کردم؛ای کاش به این منتطقه نمی آمدم .او به من نزدیک شد ؛که باعث شد عقب بروم و زمیب بی افتم ؛با افتادن من او لبخندی مثل نیش مار زد.\nاو جلو تر آمد و من به زور با دستانم خودم را عقب می کشیدم؛نگاهم خیره به پنجره نیم باز شد؛اگر به آن پنجره نزدیک شوم می توانم از آن بپرم.\nاو به سمتم هجوم آورد ؛من کاملا در زمین دراز کشیدم ؛دندان های تیزش را به گلویم نزدیک کرد؛لمس دندان هایش را در گلویم احساس می کردم؛با تمام توان جیغ میزدم اما انگار هیچ **** کلمه فیلتر شده **** در این منتطقه نبود.دستانم را مشت کردم و به صورتش زدم ؛خندید ؛و البته به سادگی و نادانیه من خندید؛مگر با یک مشت اتفاقی برای او می افتد.دستانم را در دستان سردش قفل کرد؛فشار دندانش را در گلویم بیشتر کرد؛در آن لحظه فقط یک فرشته نجات نیاز داشتم.\nدر اتاق با شدت باز شد مایکل و جک و همه ی بچه ها خیره به من بودند؛شاید می ترسیدند جلو بیایند و مرا از دست این هیولا نجات دهند؛گلویم به شدت می سوخت دندان هایش مثل شمشیر تیز بودند؛پاپی جلو آمد و وردی را خواند ؛آن جسم کثیف از رویم بلند شد و به سمت پاپی هجوم برد؛پاپی جا خالی داد؛و آن روح ژولی را به چنگال هایش گرفت و با خود برد.هنوز در شکوب بودم ؛این کدام جهنمی بود مرا آوردید.\nبا پاهای سست و خسته حرکت می کردم؛آدام داستان وحشتناک همه ی خانه هارا برایمان می گفت ؛البته اگر هم نمی گفت باز هم می فهمیدیم چون می توانستیم ببینیم زجر کشیدن همه ی آنها دادن زدن همه ی آنها را می توانستیم ببینیم بشنویم و احساس کنیم؛مایکل تمام این مدت با من سخن می گفت ولی من نمی شنیدم ؛با تمام وجود غرق در افکار تلخم بودم ؛جلی در مقابلمان ایستاد و گفت：بهتره دیگه برگردیم.از نگاهش و صدایش کاملا معلوم بود که آشوفته است ؛ البته همه ی ما آشوفته بودیم؛ژولی نیست و معلوم هم نیست که زنده باشد یا نه. بیاید فکر کنیم که روح از کشتن آن سرفه نظر کرده است؛بازهم امکان زنده ماندنش نیست او حتما از ترس مرده است.همگی وارد کلبه شدیم؛کلبه ای که نگاه کردنش ترس و لرز به وجود می آورد.\nرفتم و روی مبل چرم نشستم؛درست بود که دستش کمی پاره شده بوده اما راحت بود.صدای جیغ جلی همه ی مارا به وحشت انداخت؛کیت و مری به سمت آشپزخانه رفتند؛من هم بلند شدم و به آشپزخانه رفتم؛ای کاش نمی رفتم.\nکیت بر زمین افتاد و اشک ریخت ؛مری کیت را دز آغوش گرفت و خواست آرامش کند؛جلی رنگ دیوار شده بود و قدرت تکلم نداشت .\nژولی سرش از تنش جدا شده بود و بر کف آشپزخانه افتاده بوده.حتی آدام و برنالد هم با دیدن این صحنه ترسیدند؛پاپی خم شد د کاغذ روی ژولی را برداشت و خواند؛مایکل با دیدن حال من یک لیوان آب به دستان یخ زده ام داد.\nجک خشک شده به ژولی چشم دوخته بود.لیوان آب را گرفتم و نوشیدم.\nمایکل：زیاد بهش فکر نکن.\nمگر می شود؟یک انسان مرده که سرش از تنش جدا شده است در مقابلم افتاده آن وقت بی تفاوت بمانم.\nرفتم جلو و کاغذ را از دست پاپی گرفتم و بلند خواندم：سر نوشت همتون همینه همتون رو می کشم پس تو کارای من سرک نکشین.\nبا گریه بلند گفتم：ببینین هممون اینجوری میشیم خواهش می کنم بیاین بریم ؛بیاین برگردیم.\nپاپی با خشم و عصبانیت گفت：انقدر زود جا نزن ما باید بکشیمش نباید بزاریم آدمای دیگه ای هم اینجوری بشن.تو فک می کنی با رفتن ما همچی تموم میشه نخیر اونا به شهر میان.\nراست می گفت ولی من دیگر نمی توانستم ؛نمی خواستم مرگ دوستانم را ببینم. این چه جنگه نا آدلانه ای بود که شروع کرده بودیم؟این جنک کی پایان می یافت ؟چه کسی پیروز می شد؟\nجلی سعی کرد آرام باشد سپس گفت：شما برین بشینین ما ژولی رو برمی داریم.\nهمگی به سمت مبل رفتیم ؛مایکل کنارم نشست و گفت：ما چجوری قراره ببریم؟\nفقط سکوت کردم احتمال پیروزی صفر درصد بود و آیا شانسی داشتیم؟ای کاش راهی بی خطر بود ؛ولی نیست شایدم هست و ما نمی دانیم.جک کنار مایکل نشست و گفت：کیت و مری خیلی می ترسن ولی ما شیریم مگه نه آلیس؟\nمن：نه چی فک کردی؟جنگ با روح شوخی بردار نیست ؛دیدی چه اتفاقی واسه ژولی افتاد؟\nجک نگاهش را از من دزدید می دانم فقط می خواست بخندیم ؛ولی در این شرایط آخرین چیزی که به آن فک می کردم خندیدن بود.لبخند زدن بی معنا ترین کار است وقتی که می دانیم ژولی سرپرست مهربانمان مرده.کیت به یک گوشه خیره بود؛جک از حرفم ناراحت شده بود مایکل هم به فکری عمیق فرو رفته بود ؛یعنی امشب می توانیم آسوده بخوابیم یا باز اتفاقی خواهد افتاد.\nهمگی از جایمان بلند شدیم و به آشپزخانه رفتیم؛همبرگر را برداشتم و تیکه ای از آن را خوردم؛با دقت به همه نگاه می کردم؛جلی هنوز در شوک بود ؛پاپی و برنالد پچ پچ می کردند؛آدام به غذایش نگاه می کرد اما نمی خورد؛کیت می لرزید و حتما در فکر ژولی بود؛مری موهایش را به کنار گوشش هدایت می کرد؛و دوست داشت خود را مشغول کند؛جک غذایش را می بلعید؛مایکل...مایکل به من نگاه می کرد ؛دقیقا به چشمانم خیره بود؛این کارش دلیلی داشت؟\nاز روی میز بلند شدم و گفتم：ممنون.\nجلی سرش را تکان داد که یعنی خواهش می کنم؛یعنی انقدر حالش بد است که نمی تواند حرف بزند؟\nپاپی بلند شد و برنامه هارا به دستمان داد و گفت：برین بخوابین.\nاز پله ها بالا رفتیم ؛بچه ها به تخت هایشان رفتند ؛مایکل دست مرا کشید و گفت：من نگرانم ؛احساس می کنم یه اتفاقی قرار بی افته.\nنگاهی به برنامه کردم ؛صحبت کردن با ارواح بعد نترسیدن ، فرار نکردن جنگیدن اگر بترسیم آنها قدرت مند می شوند.\nمایکل：وقتی این برنامرم یاد بگیریم؛میریم واسه کشتن شون.\nاز شدت خستگی چشمانم بسته می شد.\nمن：باشه فردا حرف می زنیم.\nرفتم بالا و روی تختم دراز کشیدم ؛چشمانم را بستم ؛همه جا تاریک بود ؛دستانم می لرزید؛صدای زوزه یا نعره به گوش می رسید؛مایکل هم خودش را تکان داد حتما متوجه صدا شده است.\n_آلیس بیا....... بیا کارت دارم بیا پایین.\nملافه را تا سرم کشیدم ؛صدا هر لحظه بلند تر می شد.در اتاق زده شد.\n_تق تق تق تق تق.\nبا ضربه ی آرامی در باز شد؛صدای قدم های سنگین که به سمت تخت من می آمد را می توانستم بشنوم؛آرام زیر لب ورد را خواندم.\n_بس کن بس کن تمومش کن.\nملافه از رویم برداشته شد؛چشمان وحشی و سفیدش هر آن نزدیک تر می شدند.ورد را تند تند خواندم؛به یک لحظه نا پدید شد؛نفس عمیقی کشیدم و چشمانم را بستم.\nکمی در تخت جابه جاشدم؛پرتویی از نور بر چشمانم حمله ور شدند ؛با صدای آرام و گرمه مایکل؛چشمانم را باز کردم.\nمایکل لبخندی زد و گفت：دیشب هیچ اتفاقی نه افتاد این عالیه.\nاز کجا می دانی شاید هم افتاده و آن هم فقط برای من.\nهمگی از پله ها پایین رفتیم ؛جلی صبحانه را در میز چیده بود؛بی چاره دست تنها است اگر ژولی بود کمکش می کرد.\nمن در کناره جک نشستم دیشب با او بد حرف زدم ؛بهتر است از دلش در بیاورم.\nجک نگاهش را از غذا گرفت و به من داد؛منتظر بود حرفم را ادامه دهم.\nمن：دیشب کمی با تو بد حرف زدم یعنی چیزه....\nجک دستش را جلویم قرار داد تا سکوت کنم و سپس گفت：من دیشب حرف بی ربطی زدم.\nمی دانم که ناراحت است اما به نظرم سکوت بهترین کار است.\nصبحانه مان را خوردیم ؛از روی میز بلند شدم روی مبل نشستم.\nپاپی بی حوصله و بی قرار بود ناامید بود ؛آدام عصبی بود ؛برنالد تظاهر به شاد بودن می کرد؛جلی خسته بود ؛ پاپی بلند شد و گفت：بیاین بریم .\nهمه بلند شدیم و دنبال پاپی رفتیم مایکل نگران بود ؛البته این نگرانی در برابر ترس من چیزه مهمی نبود؛آدام با کلید در را باز کرد ؛البته به کلید نیازی نبود در کاملا خراب بود و با ضربه آرام هم باز می شد.یک لحظه تصویری را دیدم.\nدر بزرگ و تازه بود ؛وارده خانه شدیم ؛دیوار های خانه سفید و صاف بودند؛دخترک کوچکی عروسکی در دست داشت ؛او عروسکش را در آغوش گرفت و رفت روی پای مادرش نشست ؛مادرش یک زنه جوان و زیبا بود ؛آرام موهای دخترش را نوازش کرد؛و بوسه ای بر پیشانیه دخترک کاشت.\nناگهان موهای زن کشیده شد و زن با شدت زیاد به دیوار کوبیده شد و خون از سرش بر زمین ریخت؛دخترک اشک می ریخت و مادرش را صدا می زد .آن روح چاقو را برداشت و به کمر دخترک کوچک فرو برد؛دخترک آخی گفت و بر زمین افتاد.اشک هایم صورتم را نوازش می کردند.چه بی رحمانه!\nمایکل جلویم ایستاد و صورتم را نوازش کرد：گریه نکن ما انتقامش رو میگیریم.\nمن：تو هم دیدی؟\nمایکل مرا به آغوش کشید و گفت：همه دیدن.\nمحکم گوشه ی لباسش را گرفتم و اشک ریختم ؛حتی نوازش گرمش هم نمی توانست چیزی از گریه هایم کم کند.\nهمگی روی زمین نشستیم ؛با دیدن آن صحنه بیشتر از هر لحظه ترسیدم آیا زنده می مانم؟\nآدام سینه سپر کرد و گفت：کاغذ هایی که به شما دادیم راهه ارتباط با روحه.\nمایکل به من نگاه کرد انگار می خواست چیزی بگوید؛برگشتم و نگاهی به پشتم کردم ؛اما چیزی ندیدم ؛جک به مایکل چسبید و این از سرما نبود؛کیت و مری به من نزدیک شدند؛جلی آیینه ای را در مقابلمان گذاشت و گفت：پشت آیینه دنیای اوناس.\nبرنالد ادامه داد：ارواح یک نقطه ضعف دارن و ما باید اون رو پیدا کنیم؛با رفتن به گذشته و فهمیدن زندگی اونا میشه فهمید نقطه ضعفش چیه.\nچگونه به گذشته می رویم؟نکند....\nمایکل دقیقا به چیزی که من فکر می کردم فکر می کرد ؛جک نزدیکمان شد و گفت：من به دنیای اونا نمیرم.\nپوزخندی تلخ زدم تا بفهمد دست او نیست؛پاپی گفت：احساس کنین آیینه یک دره و ما از اون میریم تو چشماتون رو ببندین و دستتون رو فرو ببرین.\nاز جایمان بلند شدیم و به سمت آیینه ی بزرگ رفتیم ؛پاپی دستش را دراز کرد و داخل آیینه رفت؛هیچ وقت چنین چیزی را ندیده بودم ؛برنالد و آدام هم رفتند ؛مری و کیت دست به دسته هم با ترس و تردید به دهان آیینه فرو رفتند؛من و مایکل هم به آن سوی آیینه پرت شدیم ؛چشمانم را کمی مالیدم و یک دنیای تاریک و سرد را دیدم ؛جلی و جک هم آمدند.\nجلی：کلیده آینه دست منه.\nما دریک جنگل سرد و تاریک بودیم ؛خاک زمین سرد و بی روح بود صدای باد مثل زوزه یی وحشتناک بود ؛درختان هیچ برگی نداشتند و شاخه هایشان چون چنگال هایی بود که می خواستند ما را بگیرند.\nبا قدم های بلند پا به پای مایکل حرکت کردم؛زانو های پایم از ترس می لرزید؛هر چه به جلو پیش می رفتیم هوا سرد تر و سرد تر می شد ؛مایکل دستم را گرفت و گفت：اینجا خطرناکه دستم رو ول نکن.\nچرا باید کناره یک پسر باشم که خودش هم ماننده من است؟پاپی بعضی اوقات باز می گشت و مارا نگاه می کرد؛ جلی با دقت به اطراف نگاه می کرد؛آدام ایستاد و دستش را به علامت به ایستید بالا برد؛کمی جلوتر رفتم ؛ روبه رویم خانه ای تاریک و پوسیده دیدم ؛گویی که کسی آن را سوزانده باشد.\nدره کلبه نیمش سوخته بود؛وارد کلبه شدیم ؛فرش های کلبه سوخته بود ؛نمی دانم چرا کلبه به نظرم آشنا می آمد؟\nجک دستش را در دهانش کرده بود و خیلی احمقانه به کلبه نگاه می کرد؛مایکل دستم را خیلی محکم تر گرفت.\nمری و کیت به ما نزدیک تر شدند و با دهانی باز به کلبه خیره شدند.\nمن：این کلبه آشنا نیس؟\nجلی سرش را به نشانه تأیید تکان داد؛پاپی به مردمک چشمانم خیره شد و گفت：این همون کلبی هستش که ما توش میمونیم.\nچرا به ذهنه خودم نر سید؟باید می فهمیدم.\nبرنالد چوب های کوچک و سیاه را به ما داد؛لبخندی کج زد و گفت：فک کنین یک چوبه جادویی یا یه همچین چیزیه.\nپاپی ادامه داد ：زندگیتون به اینا بنده بهتون یاد میدم چجوری ازش استفاده کنین.\nجلی نگاهی عمیق به کلبه کرد و با لحنی آرامش بخش گفت：نگاه کنین به کلبه به گذشته برین ببینین چرا سوخته؟\nنکند می خواهن باز هم صحنه های وحشتناک را ببینیم؟\nمایکل دستنام را فشرد و گفت：نیاز نیست تو ببینی.\nشاید راست می گفت ولی من دلم می خواست درباره ی این خانه بدانم.\nبه سوخته های کلبه دقیق نگاه کردم؛دختری با موهای بلند و دراز که گویی دوازده سالش باشد نشسته بود و می گریست.و می گفت：چرا ؟عمو و زن عمو چرا اذیتم می کنن؟مگه من چیکار کردم؟ای کاش پدر و مادرم نمی مردن؛اگه اونا تصادف نمی کردن عمو و زن عمو انقدر اذیتم نمی کردن.\nدست زخمی اش را دراز کرد و با اندوه به دستش نگاه کرد؛در کلبه با شدت باز شد مردی درشت با سیبیلی بلند و فر دستانی توپول وارد شد و گفت：تو باید با پسره سعیدی ازدواج کنی.\nدخترک اشک هایش را پاک کرد و گفت：نمی کنم.\nمرد چیزی نگفت از کلبه بیرون رفت و در را قفل کرد زیره لب گفت：خیلی وقت بود منتظره این لحظه بودم.\nبنزین را به سرتا سره خانه پخش کرد و آتش را روشن کرد شاید دنباله یک بهانه بود ؛دخترک جیغ می کشید و کمک می خواست صدای دخترک تغییر کرد.....\nصدای دختر تبدیل به یک نعره شد.\nدختر：انتقام می گیرم همتون رو می کشم این روستا رو تلسم می کنم.\nچشمانم را باز و بسته کردم ؛جلی لبخندی نمایشی بر لب داشت با لحنی آرام گفت：این یکی از ارواحه نقطه ضعفش آتیش و نوره.\nپاپی نگاهی به همه ی ما انداخت و گفت：تو بیا اینجا.\nبا پاهایی لرزان جلو رفتم ؛پاپی دستم راگرفت و گفت：من به آلیس یاد میدم که با چوبی که تو دستش داره آتیش و نور درست کنه.\nآدام حرکت کرد و گفت：بیاین بریم پیشه اون یکی روح.\nمگر چند تا روح این روستا را نفرین کرده اند؟ما چند تا انسان ضعیف می توانیم در برابره آنها ایستادگی کنیم؟شاید هم همه ماننده ژولی... ...نه چیزی نمی شود.\nکیت با ناز راه می رفت اما دلش پر از ترس بود ؛کیت لبه ی لباسش را گرفت تا به گل نخورد؛مری به کفش های کثیفش نگاه می کرد؛ولی ای کاش مشکل ما فقط یک کفش باشد؛جک دوست داشت سکوت را بشکند و چیزی بگوید ولی پشیمان می شد؛مایکل دستی به موهای خرمایی اش کشید و با چشمانی سبز و عصبانی به من و پاپی که جلو تر از بقیه حرکت می کردیم نگاه می کرد؛جلی خسته و نگران بود و ناخن هایش را بازی می داد؛آدام یقه ی لباسش را صاف کرد و با دقت به مسیر چشم دوخت؛برنالد عقب تر از همه راه می رفت و مراقب بود؛شاید هم مشکوک.\nجلی ایستاد و گفت：رسیدیم اینجاس.چشم تیز کردم و با دقت به جلو خیره شدم ؛فقط درخت بود و گل.\nمری پرسید：اینجا که چیزی نیست؛پس خونه کجاس؟\nآدام با صدایی ضعیف گفت：یه پسر با خانوادش میاد اینجا واسه گردش.هوا طوفانی میشه ماشینشون تصادف می کنه و می میرن روحشون هنوزم سر گردون هس.\nنقطه ضعف او چیست؟ماشین!من که فک نکنم.\nآدام به جک اشاره کرد ؛جک با تردید قدم برداشت و به سمت آدام رفت ؛آدام گفت：طوفان و باد اونا از طوفان بدشون میاد؛منم به جک آموزش میدم.\nبرنالد جلو آمد و گفت：تا الان با دوتا روح آشنا شدین.\nمن：قبلا گفته بودین یه......\nپاپی：اون یه افسانه بود.\nصداهای وحشتناکی از اطرافمان می آمد گاهی احساس می کردم سایه ای در حاله حرکت است.\nپاپی متوجه شد و گفت：دیگه داره شب میشه باید برگردیم.\nپنج تا روح به شکل های وحشتناک به سمتمان می آمدن ؛مری و کیت جلو تر از بقیه می دویدند؛جلی و برنالد آدام هم با سرعت زیاد در حال دور شدن بودن پاپی دستم را کشید و من به دنبالش می دویدم ؛مایکل و جک پشت بودن ؛پاپی جیغ می کشید：تند تر برین تند تر.\nپایم به سنگی گیر کرد و زمین افتادم ؛پاپی متوجه نشد و دوید.\nدستم گرفت و کمک کرد بلند شوم؛ دویدیم و به جای اولی رسیدیم؛جلی نگران و سر در گم به اطراف نگاه می کرد؛پاپی با عصبانیت گفت：پس آینه کو؟\nجلی کلید را در هوا تکان داد و آینه ظاهر شد؛نفسی از آسودگی کشیدم و همه به آن سوی آیینه پر یدیم\nمایکل و جک لباس هایشان را تکان می دادند تا خاک زمین بریزد.\nکیت و مری هنوز در شوک بودند؛برنالد گفت دیر است بیاید برویم.\nبا پاهایی ناتوان به سمت کلبه حرکت کردم؛چیز های عجیب و وحشتناکه زیادی در اطرافمان وجود داشت.\nبه سمت مایکل رفتم و گفتم：ساعت چنده؟\nمایکل نگاهی به ساعت کرد و به فکر فرو رفت شک ندارم که او هم متوجه شده است.\nجک دستی به شکمش کشید و ناله کنان گفت：پس شام ک ی می خوریم؟\nمایکل با لحنی نگران گفت：ساعت چاهاره.\nجک نگاهی به آسمان کرد و گفت：ساعتت درسته؟\nمایکل پوفی کشید و جوابی نداد؛جک عصبانی از رفتاره مایکل دیگر با او سخن نگفت.\nپاپی دره کلبه را باز کرد؛کلبه از دور درست مثله حیوانی درنده بود که دهان باز کرده تا مارا ببلعد.\nهمگی خسته روی مبل ولو شدند؛روی مبل کناره مری نشستم.\nچه دلیلی دارد این وقت هوا تاریک باشد؟\nچرا اینجا همیشه طوفانی و سرد است؟\nاصلا آدم تمام شده ما چند نفر را برای جنگ آورده اند؟\nمن احساس می کنم سرپرستان هم مشکوک هستند؛و این تنها عقیده من نیست نظره مایکل هم همین است؛کم مانده بود در چنگال های آن ها ریز ریز شوم.\nجلی به سمت آشپزخانه رفت و گفت：چی می خورین؟\nمن که به غذا چندان نیاز نداشتم ؛ولی جک به نظر گرسنه می رسد؛کیت دقیقا عین کاغذ یک گوشه مچاله شده است ؛مری هم بی حوصله به یک گوشه چشم دوخته است.\nهیچ یک از ما نمی خندیم و....\nفهمیدم نقطه ضعف ما این است.\nبلند شدم و با صدای بلندی گفتم：...\n28-05-2020، 9:22 (آخرین ویرایش در این ارسال: 28-05-2020، 9:23، توسط ☪MR.WINNER☪.)\nمن：نقظه ضعف ما ترسه؛ما می ترسیم و اونا قدرت مند میشن.\nبرنالد و بقیه به فکر فرو رفتند؛پاپی گفت：حرف تو درسته ولی چجوری باید جلوی ترس رو بگیریم.\nجلی قدمی به سوی پاپی برمی دارد و می گوید：اگه بلد باشیم شکستشون بدیم نمی ترسیم.\nهمگی حرف جلی را تأیید کردیم اما چگونه شکستش بدهیم؟\nآدام بلند شد و با لبخندی که انگار چیزی کشف کرده باشد گفت：دنبال من بیاین.\nهمه به دنبالش راه افتادیم ؛جنگل بر عکس همیشه آفتابی بود؛و این جای تعجب داشت.برنالد ایستاد و دستش را دراز کرد و به ساختمانی بزرگ و سفید که در دو طرف آن ستون قرار داشت.به نظر که تازه بود و این فقط یک احتمال بود اشاره کرد.\nآدام با ذوق گفت：این مدرسه ی آموزش شما میشه؛و چند تا بچه و سرپرست دیگه هم میان.\nبا شنیدن این کلمه خوشحال شدم و شاید به خاطر خودخواهیم باشد؛اگر تعدادمان زیاد باشد از پسش بر می آییم.\nپاپی با تردید گفت：راستش...ما به خاطر اینکه شما نیروی خاصی دارین آوردیمتون اینجا.\nاین ها چه می گفتند؟نیروی خاص!!\nپاپی ادامه داد：آلیس تو بچگیش از آتیش نجات پیدا کردو نسوخت و الان خودش می تونه آتیش درس کنه؛مایکل قدرت زیادی داره؛جک می تونه با ذهنش بقیه رو کنترل کنه؛مری می تونه تو زمان سفر کنه و از آینده خبر دار بشه؛کیت هم می تونه مجسمه بشه و مجسمه بکنه.\nاگر ما همچین قدرتی داشتیم پس چرا تا به حال چیزه غیر عادیی در خود ندیدیم؟\nجلی دستی به موهایش کشید و گفت：و ماهم سرپرستتونیم تا کمک کنیم قدرتتون رو بتونین شکوفا کنین.\nاگر زنده بمانیم این قدرت خیلی به دردمان خواهد خورد؟البته اگر حرفشان راست باشد.\nفردا ساعت ۱۰\nبعد از خوردن صبحانه لباسم را تکان دادم تا عذا ها روی میز بریزند؛جلی صدای اتوبوس را شنید و رفت سمت در؛ماهم پشت سرش راه افتادیم ؛چند تا بچه که چهره های سرسختی داشتند از اتوبوس پایین آمدند؛من شک ندارم که آنها استعدادشان را شکوفا کردند.\nپسری بسیار زیبا با صدایی خاص وارد شد و سلام داد سپس به سوی من آمد و نگاهم کرد؛و با لبخندی دلنشین دستش را روی شونم گذاشت و گفت：پس تو آتیشی خوشبختم منم بالم.\nبال؟؟ بال چه معنی ای دارد؟ اگر بپرسم فکر می کند خنگم ولی اگر نپرسم کنجکاو می مانم.\nفکر کنم از چهره ام متوجه شد.\n_بال یعنی اینکه من توانایی دارم که پرواز کنم؛اسمم سام.\nمن：از دیدنتون خوشحالم آقای سام.\nلبخندی محو در لبان سام نقش بست؛سام و دیگر بچه داخل کلبه شدند و روی مبل نشستند؛خانوم جلی میز صبحانه را چید ؛ ما در حال خوردن صبحانه بودیم که آدام گفت：بعد از خوردن صبحانه میریم به کلاس و از همین امروز شروع می کنیم.\nبرای من فرقی نمی کرد البته اگر زودتر شروع می کردیم زودتر به خانه هایمان می رفتیم؛مگر اینکه بمیریم.\nمایکل با چشمانی بی رحم به سام نگاه می کرد؛ولی من اصلا دلیلش را نمی فهمم سام که پسر خوبی است.\nجک همه ی بچه ها را زیره ذربین قرار داده بود و من هم فقط در کار های بقیه سرک می کشیدم؛صبحانه مان را خوردیم جلی و پاپی بلند شدن و سفره را جمع کردن؛چه عجب پاپی هم کاری انجام داد.\nلباس های گرممان را پوشیدیم و به سمت آن ساختمان سفید حرکت کردیم؛باد شدیدی می وزید امروز به صورت عجیبی هوا سرد بود؛بدنم از سرما می لرزید؛مایکل به سمتم آمد و گفت：خوبی؟\nسعی کردم لرزش بدنم را کنترل کنم.\nمن：کمی سردمه که ی میرسیم.\nمایکل به ساعتش نگاهی انداخت و گفت：کم مونده میرسیم.\nمن یک احساس قریبی و تنهایی می کنم؛یک جور احساس نا خوش آیند شاید از ترس باشد ولی هنوز مطمعن نیستم.\nکم کم توانستم ساختمان را که به آسمان چنگ می اندازد ببینم؛به در ساختمان نزدیک شدیم؛آدام در را باز کرد و وارد شدیم.\nساختمان همچو تالار می ماند؛داخلش کاملا نو و تازه بود؛چاهار تا اتاق بود که داخلش تخته و میز وجود داشت؛یک پله مارپیچی به بالا بود و در آنجا شش تا اتاق بود البته من فک نکنم از همه ی کلاس ها استفاده بکنیم.\nآدام وارد کلاس اولی شد و یک برچسب به درش چسباند.\nآدام سمت ما برگشت و گفت：این عکس آتیش هس اینجا هنر های آتیشی یاد میدیم.\nسپس به سمت در دیگر رفت و به ترتیب برچسب هارا چسباند؛بر عکس تصور من به همه ی کلاس ها برچسب زد ؛همه ی بچه هایی که تازه آمده بودند خودشان را مشتاق نشان می دادند؛شاید به خاطر این بود که آنهامثل ما با ارواح روبه رو نشدند.\n29-05-2020، 13:00 (آخرین ویرایش در این ارسال: 29-05-2020، 13:07، توسط ☪MR.WINNER☪.)\nبا مایکل کیفمان را برداشتیم و به آن ساختمان راه افتادیم.\nجنگل خشمناک تر از همیشه به نظر می رسد؛باد زوزه کنان لباس هایم را چنگ می زد.\nبه ساختمان نزدیک شدیم؛روزه اول کلاس پرواز داشتیم ؛هرچند من چندان از پرواز خوشم نمی آید.\nمایکل دستی به سرش کشید و به اطراف نگاه کرد؛جک از پله ها بالا می رفت پس حتما اتاق در بالا است.\nاز پله ها بالا رفتیم دره کلاس را باز کردم؛همه بچه بودند به جز مری.سام کیفش را از روصندلی کناری اش برداشت و اشاره کرد که بروم و آنجا بنشینم؛مایکل دستم را کشید و به سمت صندلی دیگری رفت؛من بیشتر دوست داشتم در کنار سام بنشینم؛ چون او می تواند پرواز کند.\nمن：من میرم پیش سام بشینم فک کنم چیز زیادی بتونه بهم یاد بده.\nمایکل جوابی نداد و من از جایم بلند شدم و پیش سام نشستم.\nسام نگاهی به من انداخت و لبخندی محو زد.و پرسید：این پسره چرا از من خوشش نمیاد؟\nسعی کردم بحث را عوض کنم اما چه گونه؟\nمن：تو می تونی پرواز کنی یا قراره یاد بگیری؟\nمری وارد کلاس شد و سنگین قدم برداشت ؛و کنار مایکل نشست.\nآدام وارد کلاس شد و با رضایت به کل کلاس نگاه کرد؛چند تقه به تخته زد تا صدا کم شود؛سپس گفت：ما برای بچه بازی یا حرف زدن اینجا نیومدیم؛امروز بهتون یاد میدم که چجوری قراره به نیروی جذب قلبه کنین.\nبه سمت تخته رفت و نیروی جذب را کشید و یک جسم را که در هوا است آن جسم باید از پر هم سبک تر باشد.و گفت که یک جسم چگونه می تواند در آب بدون نفس کشیدن بماند.\nو ادامه داد：نفس هاتون رو نگه دارید باید خودتون رو مثل یک پر کنین.\nآدام وقتی که دید کاری از پیش نمی رود گفت بلند شوید میرویم به استخر.\nمگر در این روستای خرابه استخر هم بوده؟\nبا سام هم قدم می شوم و به دنبال آدام حرکت می کنم؛جک با هیجان می دوید؛مری با مایکل حرکت می کرد و مایکل اصلا به او توجه نمی کند؛کیت با دخترانی که تازه آمده است صحبت می کند؛چون تعداد دخترا و پسرانی که آمدند ده نفر است اسم هایشان را حفظ نکردم به جز اسم سام.\nبه یک زمین سر سبز می رسیم؛آدام چوبش را در هوا تکان می دهد و استخری پر آب ظاهر می شود؛دهانم از شدت تعجب باز می ماند.\nهمگی در صف می مانیم و یکی یکی وارد آب می شویم.\nمایکل داخل آب می شود؛آدام می گوید：یه کاری کن که رو آب بمونی؛آدم چجوری رو آب می مونه.\nمایکل لحظه ای دست پا زد سپس نفسی عمیق کشید؛چشمانش را بست و چون جنازه ای بالای آب ماند؛همه یک یکی به آب پریدند؛من از کودکی از آب می ترسیدم ولی چاره ای نداشتم؛به آرامی به آب پریدم؛آدام تکرار می کرد که آرام باشین و با آرامش چون پر روی آب بمانید.\nچشمانم را بستم و آرام روی آب شناور ماندم نوری نارنجی رنگ فضای چشمم را پر کرده بود؛احساس کردم موهایم توسط چیزی کشیده می شود؛ولی توجهی نکردم؛با آرامش نفسی عمیق کشیدم؛چشمانم را باز کردم و سام را روبه رویم دیدم ؛او لبخند میزد و به من نگاه می کرد.\nسام:«چه موهای زیبایی.\nموهایم به شدت کشیده شدند و من به کف استخر برخورد کردم؛بهت زده به اطراف نگاهی کردم؛ناگهان با دیدن دو چشم سفید و نیشی باز قلبم به حلقم آمد؛دستانم به شدت می لرزید حتی قدرت نداشتم به بالای آب بروم.\nسام پایین آمد و با دیدن آن چهره فورا به سمتم آمد و من را بالا برد.\nآدام:«دیگه بیاین بیرون فک کنم معنی سبک بودن رو فهمیدین.\nهنوز هم مانند یک تکه یخ در جایم مانده بودم؛سام از دستم کشید و مرا بیرون آورد.\nآدام با رضایت از خود گفت:«این جلسه تموم شد جلسه بعدی پرواز می کنین.\nمن با چهره ای یخ زده به استخر نگاه می کردم؛چگونه قرار است با آن موجود بجنگیم؟\nآدام مارا به ساختمان هدایت کرد و گفت:«بعد کمی استراحت به کلاس ورد میرین.\nبا سام و جک روی پله ها نشسته بودیم؛با دستانم آب موهایم را خشک می کردم؛سام هم در فکری عمیق فرو رفته بود.\nجک خوشحال بود ولی از چه؟از اینکه قرار است به دست روح کشته شویم!\nمری و کیت هم آمدند و کنارمان نشستند؛مری از دلتنگی اش برای خانواده می گفت اما کیت ساکت بود و تنها شنونده.\nمایکل به جک اشاره کرد تا پیشش برود.\nرفتار های اخیر مایکل واقعا مشکوک بود.سام نگران بود و البته به خاطر آن اتفاق.\nهنوز هم آن نیش باز بدنم را به لرزه می اندازد.\nهمگی به کلاس ورد رفتیم؛سام سرش را جلوتر آورد و گفت:«اون چرا همش دنبال توس؟برای چی تو رو پایین کشید؟\nراست می گفت آن شب هم فقط من صدای وحشتناک را شنیدم؛اما جواب این سوال چیست؟\nخانوم جلی وارد کلاس شد و شروع کرد به نوشتن کلمات عجیب روی تخته؛ماهم آن کلمات را روی ورق نوشتیم.هنوزهم فکرم درگیر حرف های سام بود.\nجلی:«مایکل بیا جلو و این کلمرو بگو.\nمایکل با تردید و ترس جلو رفت اما تا مرا دید خود را مستأصل نشان داد.\nپارت. 23. شبی نفرین شده\nمایکل چوبی نقره ای را در دست گرفت و آرام کلمه ای را زمزمه کرد:«نیکولاس سونری»\nناگهان باد شدید و غیر طبیعی پنجره را به لرزش در آورد؛باد تند تر شد و میز را بلند کرد؛جلی گفت:«خنصی کن.\nمایکل گفت:«نیسی اورون»\nباد متوقف شد و همچی به حالت عادی در آمد؛جلی با رضایت لبخندی زد و گفت:«آفرین بشین.\nمایکل به سمت میزش رفت و روی آن نشست.\nجلی پشت میز نشست و اشاره ای به من کرد و من سمت تخته رفتم.\nجلی به سر تا پایم نگاه کرد و گفت:« یه کاری کن دیده نشی.\nچوبم را به سمت خودم نشانه گرفتم و گفتم:«نیلوکاس ورنی»\nنگاه مبهوت و متعجب دیگران را در خود احساس می کردم؛نگاهی به پاهایم انداختم و به شکل احمقانه ای دهانم باز ماند؛هیچ پایی در کار نبود فقط کف کلاس را می توانستم ببینم.\nخانوم جلی با تحسین نگاهم می کرد ؛ او از پشت میزش بلند شد و گفت:«کارت عالی بود؛ما از این روش استفاده می کنیم تا موجودات وحشتناک نتونن مارو ببینن.\nجک بلند شد و گفت:«ولی روح می تونه ببینه.\nجلی:«نگفتم روح گفتم موجودات وحشتناک.\nجک به گونه ای که انگار قانع نشده است دستانش را قفل کرد و نشست.\nمنظور خانوم جلی از موجودات وحشتناک چه بود؟آیا منظوری داشت؟\nخانوم جلی سمتم آمد و گفت:«به حالت عادی برگرد.\nچوبدستی را بالا بردم؛خودم چوبدستی را احساس می کردم ولی انگار چوبدستی در هوا بود؛و چه احساس عجیبی داشت.\nدوباره می توانستم دستان سفید و نحیف ام را ببینم.\nخانوم جلی به صندلی ام اشاره کرد و من رفتم و در جایم نشستم؛سام گفت:«کارت عالی بود.\nبا یک لبخند جوابش را دادم و به تخته چشم دوختم.\nکلاس تمام شد و از جایمان بلند شدیم؛مری با اشتیاق گفت:«اونجارو چند تا دانش آموز دیگه و دو سرپرست.\nیکی از آنها باید به جای خانوم ژولی آمده باشد؛دخترا و پسران تازه وارد کاملا آماده و حرفه‌ای به نظر می آمدن.\nیک خانوم قد بلند و لاغر با موهای خرمایی و عینک و چهره ای جدی از اتوبوس پایین آمد و به نظر کاملا جدی به نظر می رسد.\nآقای پاپی ایشون رو خانوم روبرت صدا می کرد؛هم زمان یک آقای بلند قد با هیکل بزرگ و با چهره ای درهم از اتوبوس پایین آمد؛دلم می خواهد هرچه زودتر با آن ها آشنا شوم.\nمن همراه کیت و مری روی پله ها نشستم و درباره ی سرپرستان جدید صحبت کردم.\nمری:«به نظرت بد اخلاقن؟\nکیت:«به نظرم اخلاق مهم نیس باید خوب یاد بدن.\nمن:«فک کنم سختگیر باشن.\nپاپی و برنارد بالای سرمان آمدند و گفتند:«بلند شین میریم کلبه.\nاز جایم بلند شدم ؛کیت و مری و همه بچه ها هم دنبال برنارد راهی شدند.\nبه نظرم برنا مه ی فردا راحت تر باشد؛فردا نیرو های آتشی و خنثی کردن ترس را می آموزیم.\nخنثی کردن ترس بی شک به درد بخور ترین درس برای ما است؛ولی چه کسی می تواند با دیدن ارواح نترسد؟صددرصد در این درس همه رد می شوند؛ترس دشمنی است که تمام اندام مرا در برگرفته.\nچه دلیلی دارد آن روح دنبال من باشد؟چرا تا به حال متوجه نشده ام؟پاشخ این مسئله چیست؟\nبه کلبه چوبی نزدیک شدیم؛آسمان بالای کلبه مانند توده ای تاریک بود؛راز این کلبه چیست؟چرا هر گاه این کلبه را می بینم لرزه به تنم می افتد؟\nوارد کلبه شدیم؛آدام با نگرانی به اطراف نگاه کرد و گفت:«برین بخوابین؛کسی هم حق نداره از تختش بیرون بیاد.\nکلمه آخرش با تاکید بود؛پس جایی برای سر پیچی نبود؛از پله ها بالا رفتیم و هرکس به سمت تخت خود روانه شد؛سام در تخت پایین جک جا گرفت؛کیت سعی کرد خود را به خواب بزند؛مری به پتو خیره شد؛جک راحت خوابید؛مایکل با نفرت به سام خیره بود سام هم به صحنه ی پشت پنجره چشم دوخته بود؛سعی کردم ریشه افکارم را از هم بشکافم اما مگر می شد؟چندین سوال در ذهنم می رقصیدند؛چرا روح دنبال من بود؟چرا هر بار می خواست مرا خلاص کند؟چرا پاپی بیشتر از همه نگران من است؟چرا فقط من آن صداهای......\nبا شنیدن صدای خس خس و کلمه آلیس....\nبدنم یخ زد طوری که صدای ضربان قلبم یک لحظه ایستاد؛سرم را به زیر پتو فرو بردم و پاهایم را در هم جمع کردم...\nاحساس کردم نسیمی سرد صورتم را لمس می کند؛چشمانم را باز کردم و به پنجره ی نیمه باز خیره شدم؛نور از باریکه ی پنجره عبور می کرد و به تخت من حمله ور می شد.\nاز روی تخت بلند شدم و موهای طلایی ام را بستم؛همه در خوابی شیرین بودند به جز سام .\nناگهان انبوهی از کلماتی که سام به من گفت به ذهنم هجوم آوردند؛آن صدای وحشتناک.\nآهسته و پاورچین پاورچین از پله ها پایین رفتم؛ناگهان صدای لرزان جلی مرا متوقف کرد.\nجلی:«از اولم اشتباه کردیم نباید این بچه ها میومدن؛ما نمی تونیم از پس روح بر بیایم چه برسه بچه ها.\nپاپی با خشم حرف جلی را قطع کرد و گفت:«اینا فرق می کنن نیرویی دارن که ما نداریم.\nآدام خواست هردوی آنها را آرام کند اما نشد؛خانم روبرت گفت :«شاید از پسش بر اومدن.\nجلی با تندی گفت:«با شاید چیزی درس نمیشه.\nآرام از پله پایین آمدم که صدای برنارد مرا متوقف کرد:«وایسا دیدیمت.\nنفسم را با ترس بیرون دادم و با شرم از پله ها پایین آمدم؛پاپی روی مبل نشسته بود و با حرص پاهایش را تکان می داد؛جلی عصبانی بود اما تظاهر می کرد اتفاقی نه افتاده.\nپاپی کاملا سرد گفت:«چقدرشو شنیدی؟\nآب دهنم را با صدا به داخل راندم؛پاپی با بی صبری به من چشم دوخته بود.\nبا حیا گفتم:«همشو.\nهمگی با حرص به من چشم دوخته بودند،پاهایم لرزش سطحی داشتند؛صورتم داغ کرده بود اما لب گزیدم و هیچ نگفتم.\nپاپی بلند شد و سمتم آمد و گفت:«خیله خب شما آموزش می بینید اگه تونستید که عالی میشه اگه هم نه باید برگردید و ما یه کاری می کنیم.\nجلی قصد داشت مخالفت کند اما پاپی دستش را به هوا برد به معنی سکوت.\nتک تک بچه ها از پله ها پایین آمدند.\nباهم به سوی ساختمان راهی شدیم؛سام کاملا مشکوک رفتار می کرد؛مایکل دم گوشم گفت:«به نظرم پسر اصلا خوبی نیست.\nبا او مخالف بودم اما سکوت کردم؛احساس می کردم مایکل به سام حسادت می کند؛موهایم در باد می رقصیدند و نوای دلنشینی به گردنم می بخشیدند؛ناگهان یاد استخر افتادم که موهایم توسط آن موجود کشیده شد.\nسام به سمتم آمد و با تردید پرسید:«تا به حال مرگ یک انسان رو دیدی؟یا خودت تا مرز مرگ رفتی؟\nسعی کردم گذشته ام را به خاطر بیاورم؛من تا به حال مرگ کسی را ندیده ام اما .....آری یادم آمد من....\nرو به سام گفتم:«یه بار وقتی بچه بودم تصادف کردم و نیمه جون بودم دکترا می گفتن به هوش نمیام.\nسوالی که ذهن من درگیرش است این است که چرا این سوال را کرد؟\nسام با نگرانی و پته پته گفت:«پس....پس..برای همین....روح.... روح دنبالت.....می گرده\nتمام جملاتش برایم سخت و گنگ بود؛درکش برایم سخت بود فکر کردن بهش مانند درد بود ؛درد ندانستن.\nاو چه می گفت؟سخنش به روح چه ارتباطی دارد.به ساختمانی که زیر نور خورشید چون مرواریدی می درخشید نزدیک شدیم.\nآقای برنارد نیروی های آتشی را برای ما شرح می داد؛هرچند هیچ کدام از کلماتش را نمی فهمیدم.چوب را در دستش به هوا بلند کرد و با صدای رسایی گفت:«آتیش از بین برنده تاریکی است؛ارواح معمولا از تاریکی و رطوبت خوششون میاد.\nیعنی با یک آتش زنده می مانیم؟\nبرنارد ادامه داد:«این فقط مرگ رو به تأخیر میندازه؛بزرگ ترین صلاح برای حمله شجاعت؛پشتکار؛و دونستن ورده؛و همچنین اینکه روح چرا تو زمین مونده هدفش چیه؟چی می خواد؟ما باید اونا رو به دنیای خودشون برگردونیم ؛اونا نمی میرن چون یه بار مردن.\nبرنارد پشت میزش نشست و به کیت گفت که به جلو برود؛کیت سینه سپر کرد و به جلو رفت؛شرط می بندم اگر با آن روح روبه رو شود از ترس مثل یک کاغذ مچاله شده خواهد بود.\nلبخندی موذیانه زدم که توجه سام را جلب کرد....\nاینم قسمت های بعدی تا آخر\nکیت با دست پاچگی چوبدستی را بالا برد؛دستانش به شدت می لرزید؛کیت با تردید به برنارد نگاهی انداخت.\nشک ندارم که ورد را فراموش کرده است؛برنارد بلند شد و گفت:«تو اگه جلوی روحم یادت بره کارت ساختس.\nلرزش کیت شدید تر شد؛کیت چشمانش را بست و کمی فکر کرد و سپس گفت:«سولینا آرتی.\nآتشی سبز رنگ در چوب کیت پدیدار شد؛کیت لبخند زد و با اشاره برنارد نشست.\nبرنارد رو به همه ایستاد و گفت:«من به شما استفاده از نیروی آتش ؛ دید در شب و تمام نیروی های روشنی رو یاد میدم و می تونین با تاریکی بجنگین.\nبعد از اتمام کلاس من به سمت سام رفتم و گفتم:«چرا اون سوال هارو پرسیدی؟\nسام سعی داشت موضوع را به اتمام برساند اما راهی به ذهنش نمی رسید.\nسام:«بهتره فراموشش کنی.\nاما چگونه؟این موضوع به کل ذهن مرا مغشوش کرده است؛روح به چه دلیلی دنبال من است؟تا مرز مرگ رفتن چه ربطی به روح دارد؟\nمری آمد و کنارم نشست سپس با لحنی تند گفت:«چرا نشستی؟پاشو بریم کلاس.\nاز روی پله بلند شدم و فقط با یک جمله«باشه»به کلاس رفتم.من عادت نداشتم با افراد پر حرفی کنم در حقیقت یکی از خصوصیات من سکوت است؛تا جایی که بتوانم کمتر حرف می زنم.\nروی میز نشستم و به فکر فرو رفتم.جک با اشتیاق می گفت:«یعنی چجوری قراره جلوی ترسمون رو بگیریم؟\nنظری در اینباره نداشتم؛جلوگیری از ترس یک هنر بزرگ است و آموزش آن در زندگی واقعی هم به نفع ماست.\nخانم روبرت با چهره ای مصمم و سخت در مقابلمان قرار گرفت.\nنگاه در چهره اش انسانی را سخت دست پاچه می کرد.\nخانم روبرت گفت:«یکی داوطلب بیاد جلو.\nهیچ **** کلمه فیلتر شده **** حاظر نبود در مقابل خانم روبرت قرار بگیرد؛سام لبخندی بچه گانه زد و در مقابل خانم روبرت قرار گرفت؛می دانستم که او شجاعتش بیشتر از بقیه است.\nخانم روبرت کلاه سیاه و عجیبی را در سر سام گذاشت.و گفت:«این کلاه هرچی تو ذهن انسان هست رو نشون میده.\nسام کلاه را در سرش درست کرد و به جلو خیره شد.ناگهان چهره ی من نمایان شد که در چنگال ارواح گیر افتاده ام و تقلا می کنم.\nسام از مرگ من میترسد؟چگونه امکان دارد؟\nسام جلو رفت و با یک ورد روح را تبدیل به یک شکلات کرد.همه خندیدند و کف زدند.\nبعد از سام من جلو رفتم و کلاه را در سر گذاشتم.کلاهه بسیار سنگین و سردی بود.\nدر مقابل من چهره ی یک دختر با چشم های سفید که از آب بیرون می آید نمایان شد؛او هر لحظه به من نزدیک می شد.\nخانم روبرت با نگرانی گفت:«اگه به موقع از بین نبریش واقعی میشه.\nچوبم را به سمتش نشانه گرفتم و اورا تبدیل به یک خرگوش سفید کردم.\nالبته فقط کافی است به یک خرگوش سفید فکر کنم.\nمری هم جلو رفت و کلاه را سرش گذاشت و تصویر مادرش با یک چوب جارو نمایان شد.همگی بلند بلند خندیدیم؛در این وضعیت که ترس همه ی ما روح است او از مادرش می ترسد.\nهمهمه ی بلندی در کلاس سر گرفت و خانم روبرت با یک صدای نسبتاً بلند کل کلاس را آرام کرد.\nاز کلاس خارج شدیم و در جنگل قدم زدیم؛به نظرم نامش را نمی توان جنگل گذاشت؛جنگل ممنوعه یا جنگل مرگ.درختان این جنگل چون حیولاهای وحشی است.\nگذر از این جنگل برایم چون ترسی حقیقی است.\nمن در این جنگل همیشه با سرپرستان و سام هم قدم می شوم.\nصدای آه و ناله از جنگل می آمد ؛پاپی ایستاد و اشاره کرد که ساکت شویم.سپس همگی گوش تیز کردیم؛صدای جابه‌جایی برگ ها؛ شکستن شاخه؛صدای دویدن پا؛جیغ یک کودک.\nشاید همه ی این صداها فریبی بیش نبود و اگر حقیقت بود جان یک انسان در خطر است.\nمردی که تازه به اینجا آمده بود و اسمش بارون بود گفت:«من میرم ببینم چی شده.\nپاپی شدیداً مخالفت کرد و گفت این صدا دروغی بیش نیست.\nاما بارون بی توجه به گوشه ای از جنگل روانه شد.پاپی به شدت نگران بود و انگار می دانست چه خواهد شد.\nبعد چند دقیقه صدای جیغ آقای بارون را شنیدیم؛پاپی و برنارد به دنبال صدا دویدند؛من دنبال آنها دویدم؛نمی دانم چرا؟ولی کنجکاو بودم.\nبه صدا نزدیک شدیم.اما دیگر صدایی نبود فقط خونی قرمز در لابه‌لای شاخ و برگ ها وجود داشت و در آخر سر جدا شده از تن آقای بارون در مقابلمان.\nپاپی روی زانو نشست و اشک ریخت و گفت:«من گفتم نرو ....گفتم صدا فریب دهندس.......آخه تو یه روستای دور افتاده به جز ما آدم کجا بود؟\nبرنارد سعی کرد پاپی را آرام کند اما او همچنان یک جنازه را سرزنش می کرد.\nهمه ی بچه ها آمدند و مات و مبهوت به سری که بر زمین افتاده است خیره بودند.\nاحساس کردم چشمی سبز مرا از لابه‌لای برگ ها می نگرد و آیا این احساس درست بود؟\nدر کلبه کَسی حال خوبی نداشت؛گویی سکوتی سهمگین در بینمان حاکم شده است.\nسام هنوز هم نگران من بود و هر از گاهی به من چشم می دوخت.مایکل مشغول سخن گفتن با جک بود.\nمری و کیت لرزان در یک گوشه نشسته بودند.و من به این طرف و آن طرف نگاه می کردم.می ترسیدم آری بیشتر از هر لحظه می ترسیدم.\nچه در انتظارمان است؟\nموهای خیس از عرقم را به پشتم هدایت کردم.احساس گرمای بیش از حد می کردم آن هم در وسط پاییز. شنیده ام از ترس می لرزند اما نشنیده ام داغ کنند.\nجلی برای روحیه بخشیدن و از بین بردن فضای هولناک بلند شد و گفت:«کی میاد بازی؟\nبازی!من که حاضر نیستم ؛ می‌نشینم و نگاه تان می کنم.\nهیچ کَسیحال بازی را نداشت.\nآدام با خشم گفت:«چرا خودتونو باختیت؟مرد چون به حرف ما گوش نداد ساده و راحت قول خورد.\nشاید حرف او آری از امید باشد سرشار از نیرو باشد اما چیزی از آن تصویر که در ذهنم نقش بسته است کم نمی کند.\nبرنارد:«اصلا تا شب آزادین هر کاری می خواین بکنین.\nبسیاری از بچه ها مشغول سخن گفتن از آن سر شدند؛مری و کیت از لاک ناخن سخن می گفتند.\nجک مشغول خوردن سر مایکل بود.سام فقط با اندوه به من خیره بود.به سمت پنجره رفتم و آرنجم را روی لبه ی پنجره گذاشتم؛و چانه ام را روی دستانم قرار دادم.\nباران نم نم از شیشه پنجره سر می خورد؛فضای پشت پنجره نا معلوم بود.موهایی سیاه و وحشتناک در پنجره کشیدم که سام با دست آنها را پاک کرد و گفت:«چیکار می کنی؟نباید بهش فکر کنی. اونو تو ذهنت جا نده.\nبا تعجب به چهره ی عصبانی و پرخاشگر سام خیره شدم و بدون هیچ سخنی اضافه پرسیدم:«چرا نگرانمی؟\nسام می خواست از سر موضوع فرار کند تا جواب ندهد؛موضوع دیگری پیش کشید.با چشمانی پرسشگر از او فاصله گرفتم و روی تختم نشستم.\nعکس مادرم را از کیفم در آوردم و دستم را رویش کشیدم و زیر لب زمزمه کردم«متأسفم دختر خوبی نبودم امیدوارم زنده برگردم»سرم را روی دستانم گذاشتم و به سقف چوبی و خوش رنگ کلبه خیره شدم.آه ای کاش در اتاقم بودم.دلم می خواهد پرواز کنم و به آغوش مادرم باز گردم.آه مادر مرا به کجا فرستادی؟به دهان مرگ به دست مرگ بهتر بگویم به دست ارواح.\nاز روی تخت بلند شدم؛سام به سمتم آمد و کاملا خشک گفت:«میای بریم بگردیم؟\nبه نظرم قدم زدن حال و احوالم را بهتر خواهد کرد و از فکر روح و سرنوشتم در می آیم.بی درنگ قبول کردم و با او به جنگل برای قدم زدن روانه شدم.هر چند پاپی مخالفت هایی کرد اما کار ساز نبود.\nزیر درختان سربه فلک کشیده چون موجودات ریزی بودیم؛که از سایه ی درخت می ترسد.\nسام:«می خواستی بدونی چرا در خطری؟\nاز نگاه سام به شدت دچار هراس شدم هراسی که دلیلی نداشت؛سعی کردم با مخفی کردن لرزش صدایم حرفش را تأیید کنم.\nسام ایستاد و به چاهی که در زیر پایمان واقع بود اشاره کرد و گفت:«می خوای یه داستان وحشتناک بهت بگم؟\nسرم را با تردید تکان دادم.سام روی سنگی بزرگ نشست و با صدای غمناک موضوع را برایم شرح داد:«یه پسر با مادرش می‌ره جنگل؛مادرش سر یک حادثه در جنگل می می‌ره و تو بغل پسرش جون میده ؛پسرش مامانش رو بغلش می گیره می بره خونه و میگه چه اتفاقی برای مامانش افتاده.\nاون قبل از رفتن به جنگل سر یه موضوعی با مادرش دعوا می کنه؛و مردم حتی فامیل میگن تو خودت مادرت رو کشتی الکی گریه نکن.\nپسر اشک میریزه قسم می خوره و میگه من این کارو نکردم من چجوری می تونم مامانم رو بکشم؟\nاما کیه باور کنه.پسر رو میندازن تو این چاه.\nاز شنیدن تک تک کلماتش قلبم به شدت درد گرفت، مگر در این دنیا عدالت وجود ندارد؟چگونه سر خود او را به چاه انداختند؟\nسام کاملا غمگین بود و نکند او با آن پسر ارتباطی داشته باشد؟\nدر کنار سام نشستم و دستم را روی شانه اش گذاشتم و گفتم:«خب بعدش چی شد؟\nسام کاملا سرد گفت:«مرد و موند تا انتقام بگیره و تک تک افراد رو کشت.\nمن:«خب این موضوع به من چه ربطی داره؟\nسام نگاهی به من انداخت و با نفسی عمیق گفت:«اون می‌دونه تو مرگ رو دیدی مثل خودش مرگ رو احساس کردی می خواد باهاش هم دست بشی و بقیه رو بکشیی اگه قبول نکنی کشته میشی.\nدستانم دچار لرزشی خفیف شده بودند؛احساس کردم آبی یخ را در سرم خالی می کنند.\nچه حس بدی دارد که بدانی قرار است بمیری؛نه من نمی خواهم .\nمن:«راهی هم برای خنثی هست؟\nسام سکوت کرد و حتما در فکر است تا راهه حل را جویا شود.\nسام:«باید قبول کنی و مارو بکشی.\nمگر من می توانم دوستانم را بکشم؟چگونه؟مگر من آدم کشم؟اصلا کشتن انسان ها برای زنده ماندن خودم خودخواهی است.شاید مرگ بهتر باشد.سام از دستانم گرفت و گفت:«نترس من کنارتم.\nاز روی سنگ بلند شد و به آسمان تیره نگریست.همراه سام به سوی کلبه رفتیم.کلبه جلوه ی هولناکی در آن فضا پیدا کرده بوده است.پاپی با عصبانیت در مقابلمان ایستاد و گفت:«چرا دیر کردین؟\nنگاهی به سام انداختم که کاملا بی تفاوت در چشمان غرق خون پاپی خیره بود.جلی از کلبه همراه دیگران بیرون آمد و گفت به ساختمان می رویم.\nصدای باد سکوت میان مارا میشکست؛دستان یخ زده ام را به هم می سابیدم تا گرم شود؛دود از دهان همه بیرون می آمد.به ساختمان رسیدیم و داخل شدیم.آدام می خواست تاریخچه ارواح را برایمان آشکار سازد.برای من دانستنش جذاب بود اما برای دیگران لالایی برای خواب بود.\nآدام در مقابلمان قرار گرفت و گفت:«ما باید جسدشون رو پیدا کنیم و بسوزونیم تا روح شون به آرامش در بیاد اما موضوع مهم پیدا کردن جسد هستش.\nچند هفته دیگر جنگ شروع میشه احتمال داره خیلی ها بمیرن اما در عوض اگه پیروز بشیم خیلی ها زنده می مونن.\nزود است بی شک برای رو در رویی زود است من هنوز هم می ترسم با شنیدن نام روح لرزه بر تنم می افتد من نمی توانم.\nدستان گرم و پر انرژی سام در کمرم قرار می گیرد و با لبخندی پر اعتماد می گوید:«نگران نباش ما با همیم.\nآری دقیقا مسئله این است ما باهمدیگر هم قدرتی نداریم،پس چگونه پیروز شویم؟آیا همگی خواهیم مرد و ارواح کل کره ی زمین را تحت سلطه خود قرار می دهند؟یک جسم قدرتی ندارد و اگر ما روح بودیم بی شک فراتر از این خواهیم بود.همه ی ما در زیر این جسم روحی داریم اما فقط با مرگ آن روح آشکار می شود.\nدر راهروی ساختمان قدم برمی داشتم؛و در افکار تلخم غرق بودم.\nیک هفته بعد یعنی آماده می شویم؟نمی دانم چرا قلبم اخطار می دهد.اما اخطار برای چه؟برای اتفاقی که در آینده رخ می دهد یا در گذشته؟\nآقای پاپی مارا به بلند ترین سخره برد و گفت باید از اینجا بپرید و اگر نتوانید پرواز کنید به آب سقوط خواهید کرد.\nمگر انسان می تواند پرواز کند؟آن هم بدون هیچ وسیله ای؟\nپاپی:«مایکل بیا جلو.\nمایکل در مقابل پاپی ایستاد و گفت :«مگه آدم می تونه پرواز کنه؟\nپاپی:«انسان های استثنایی بله.\nمایکل از بالای صخره به پایین خیره شد و گفت:«نه....\nو آقای پاپی با دست او را پرت کرد،همه ی بچه ها چشمانشان را بستند،به جز من.مایکل هنوز در حال سقوط بود و هیچ اتفاق خاصی نه افتاده بود.کم کم اثرات نگرانی در چهره ی پاپی آشکار می شد.\nدیگر هیچ صدایی به گوش نرسید،خم شدم و مایکل را خندان دیدم که به آغوش ابر ها می رفت.\nمری و کیت دست به دست افتادند و پرواز کردند.سام دستم را گرفت و گفت:«نترس بیا.\nجک پرید و پارتز را هم با خود انداخت اما جک پرواز کرد و پارتز به آب افتاد.\nپاپی پارتز را از آب در آورد و با صدای رسایی گفت:«کسانی که نتونن پرواز کنن با اتوبوس برمی گردن و همچی رو فراموش می کنن.\nسام دستم را گرفت و مرا با خود کشید؛در حال سقوط بودم آب هر لحظه نزدیک تر می شد احساس می کردم قلبم در حال ریزش است.\nباد چون شلاق به صورتم ضربه می زد.دقیقا اندازه یک دست با آب فاصله داشتم که به بالا اوج گرفتم من پرواز می کردم.سام آمد کنارم و گفت:«می دونستم می تونی.\nپس چرا تاکنون نتوانسته بودم؟ من چندین بار زمین افتادم پس چرا آنجا پرواز نکردم؟چه احساس خوبی است که دنیا زیر پاهایت است احساس قدرت می کنم.آرزو دارم که این ها خواب نباشد.\nروی کوه فرود آمدم هوا سرد و دلگیر بود.به کلبه باز گشتیم؛پنجاه نفر از بچه ها سوار اتوبوس شدند تا به شهر بازگردند.سام نزدیکم شد و گفت:«اگه اینجا می موندن می مردن.\nبا شنیدن کلمه ی مرگ تمام وجودم یخ زد و ترس خود را بیشتر نمایان کرد.چرا احساس بدی دارم؟اگر اتفاقی برایشان بی افتد چه می شود؟\nبه اتاق رفتیم و بچه ها در باره ی حس شیرین پرواز سخن گفتند.\nمری:«واقعا عالی بود مثل خواب\nکیت :«خیلی شیرین بود.\nسام:«من سال هاست که تجربش می کنم.\nمایکل :«مثل یه پر تو هوا بودیم.\nجک آب دهانش را قورت داد و گفت:«آدم می ترسه به خورشید برسه بسوزه.\nاز حرف مسخره ی جک همگی خندیدند اما من نگران بودم،احساس می کردم اتفاقی در حال رخ دادن است.\nروی مبل همراه پانی نشسته بودم و از پنجره به جنگل خشمگین می نگریستم ،امروز همچی بسیار وحشتناک شده است.پانی گفت:«ای کاش ما هم می تونستیم پرواز کنیم.\nمن:«بهتر شد می موندیم اونجا بمیری....\nاتوبوس به شکل وحشتناکی در وسط جنگل تاریک ایستاد،راننده بلند شد و گفت:«حتما نقص فنی ای رخ داده.\nاز اتوبوس پایین آمد تا ماشین را درست کند،قلبم به شدت می تپید سه دختر در مقابل توبوس جلوی چراغ ماشین دیده می شد یکی از آنها موی سفیدی داشت با پوست چسبنده،او جلو آمد و راننده را در چنگالش گرفت و بلند کرد،دندان هایش را نزدیک گردن راننده کرد و گلوی مرد را با دندان های خونی اش درید و مرد را یک گوشه پرت کرد.دختر مو سفید چشمانی کاملا سیاه و مویی سفید و اندام اسکلتی داشت،او به سمت اتوبوس آمد بچه ها در را محکم گرفتند تا باز نشود ،پانی را محکم بغل کردم،پانی اشک می ریخت و می ترسید،در اتوبوس از جا کنده شد و سه تا از بچه ها که در را نگه داشته بودند توسط دو دختر مو سیاه خورده شدند.همه جیغ می کشیدند،تک تک بچه ها خورده یا دریده شدند و ارواح به صندلی آخر یعنی صندلی ما نزدیک شدند.پانی مرا سفت گرفته بود.مو سفید از لباس پانی گرفت و گفت:«ترسیدی؟من که اذیتت نمی کنم فقط راحت میری تو شکمم.\nبه پنجره ی سرد چسبیدم و خودم را جمع کردم.\nپانی را بلند کرد و به دندان های خونی اش نزدیک کرد.\nپاتی:«نه نه این کارو نکن تورو به مسیح خواهش می کنم کمک کمک ولم کن لعنتی ولم کن.\nبا چشمانم جان دادن و التماس دوستم را می دیدم اما هیچ کاری نمی توانستم بکنم.\nخون پانی به پنجره و صورت من خورد ،سه و دو تا از دختران و پسران هم خورده شدند البته خورده که نه دریده شدند.هیچ **** کلمه فیلتر شده **** در اتوبوس نبود جز من.هر سه به سمت من چرخیدند بلند شدم و با پاهای نا توانم از اتوبوس بیرون رفتم با تمام توان دویدم ، سرم را برگرداندم و آن سه را در حال هجوم به خودم دیدم،از کنار درختان رد شدم ، پایم به سنگی بزرگ برخورد و من افتادم خواستم بلند شوم که موهایم کشیده شد و من در مقابل مو سفید قرار گرفتم ،دندان وحشتنا کش را نزدیکم کرد و گفت:«می خواستی از دست یه روح فرار کنی ؟چه ابلهانه.\nلبخندی زد و دندانش را در گلویم فرو کرد،احساس سوزش کردم و بعد دردی خفیف. خواستم داد بزنم اما دیگر صدایی نداشتم،تند تند نفس می کشیدم و خرناسه می کشیدم،به اطراف چنگ می انداختم.\nمو سفید مرا رها کرد و من محکم به زمین برخوردم،هردو به دودی سیاه تبدیل شدند و دیگر اثری از آن ها نبود،دستانم را به چمن می زدم و تقلا می کردم زنده به مانم.\nدر این لحظه چهره ی شاداب مادرم و خنده هایش را دیدم نگاه پر عشق پدر را دیدم و کلمه ی مادر«دوست دارم عزیزم مراقب خودت باش»\nنفسی سنگین کشیدم و چشمانم را با درد بستم و مرگ.\nروی تخت دراز کشیده بودم که احساس کردم دهانم خشک شده،دوست داشتم آب بنوشم اما می ترسیدم که از تخت بیرون بروم.\nاتاق در تاریکی فرو رفته بود،احساس ترس مرا لحظه ای رها نمی کرد،و چه حس بدی دارد که دلیل ترست را ندانی.\n_آلیس بلند شو.\nچشمانم را که چون چسب به یکدیگر چسبیده بودند باز کردم،از روی تخت پایین پریدم.سام لبخند می زد اما نه واقعی بلکه تظاهری.\nجک با هیجان و کمی ترس گفت:«بچه هایی رو که فرستادیم برن شهر....\n_همشون به شکل وحشتناکی کشته شدن.\nپس ترس من بی دلیل نبود،می دانستم که اتفاقی در حال رخ دادن است.\nاز پله ها پایین رفتم و با چهره ی وحشت زده ی مربی ها روبه رو شدم،باید می دانستم که بی دلیل نیست،من اشتباه کردم تقصیر من بود.اما افسوس که دیر کار از کار گذشته.\nسکوت کوتاهی بین مان حاکم بود که پاپی آن را شکست.\n_بهتره بریم ساختمون آموزش رو شروع کنیم.\nهمه تأیید کردند اما هیچ حالی برای آموزش نمانده بود.واقعا وحشتناک است که از خواب بلند شوی و خبر بد بشنوی.\nآه دنیای تلخی شده است،امیدوارم این تلخی ادامه پیدا نکند.\nهمگی در دل جنگل های وحشی قدم برمی داشتیم،سام نگرانی خاصی داشت،مایکل به درخت ها نگاه می کرد،جک هم از هیجان آن اتفاق بیرون نیامده بود.نمی دانم چرا از آن اتفاق وحشتناک به هیجان آمده.آدم ها واقعا باهم فرق می کنند.صدای جابه جایی برگ ها مارا نگه داشت.\nمری و کیت به یکدیگر چسبیدند،سام مرا محکم گرفت تا اتفاقی برایم نه افتد،مایکل و جک به اطراف خیره شدند.پاپی کمی جلوتر رفت تا وضعیت را برسی کند.\nیک دختر مو سفید با نیش باز جلو آمد و برنارد را گرفت،همه جیغ کشیدند،برنارد ورد را خواند و دستش را جلوی صورت روح گرفت و کلمه ای عجیب گفت،دختر برنارد را زمین انداخت و به دودی سیاه تبدیل شد.گلوی مایکل از پشت گرفته شد\nمایکل خواست ورد را بخواند که گلویش توسط دندان های خونی دریده شد.چه صحنه ی وحشتناکی!\nپاپی همه ی مارا به سمت ساختمان هدایت کرد،با تمام توان می دویدم ، احساس می کردم کند هستم گرما و سرما هردو باهم به صورتم هجوم می آوردند.\nوارد ساختمان شدیم.روی زانو ام نشستم و اشک ریختم.نه این حق مایکل نبود.نباید این گونه می شد.\nپاپی دستش را روی شونه ام گذاشت و گفت:«آروم باش برای همه ی ما دردناکه.\nاشک هایم را پاک کردم و بلند شدم با حرص گفتم:«هممون می میریم آخرش همینه تموم شد.\nپاپی:«نه اشتباه نکن.روح برنارد رو هم گرفت ولی اون زندس.\nحرف هایش تأثیری در کاهش عصبانیت من نداشت،دوباره نشستم و اشک ریختم.\nآدام پشت میزش نشست و گفت:«امید داشته باشین ما شکست شون می دیم از پسش بر میایم.\nاگر می توانستیم تا کنون این همه افراد از دست نمی دادیم.من می دانم با امید کاری از پیش نمی رود باید فرار کنیم آری فرار.\nساعت هشت شد و آدام از سخن رانی اش خسته شد و بلند شد.\n_بهتره به کلبه برگردیم.\nهمه بلند شدیم و از کلاس خارج شدیم.\nحال فقط هفت نفر بودیم.من و سام،کیت،مری،جک،پارمی،اولیور.\nدیگر چیزی از ما نمانده.\nبا سرپرستان به سمت در حرکت کردیم که ناگهان در بسته شد،چراغ ها روشن خاموش شدند.پاپی آرام گفت:«دیگه نه .\nصداهای وحشت آور در اطراف پیچید،صداها چون نعره بودند.\n_مرگ برای همتون.\nچراغ ها روشن شدند و دوباره خاموش شدند،دائما این اتفاق می افتاد.\nسام نمی ترسید نگران بود،و این نگرانی برای چه کسی بود؟\nچراغ خاموش شد و هیچ جا قابل دید نبود،قلبم به شدت می تپید نفس هایم به شمارش افتاده بود .\nدستانم می لرزید و لحظه به لحظه این لرزش بیشتر می شد.\nموهای جلی کشیده شد و او به سمتی تاریک فرو رفت.\n30-05-2020، 12:14 (آخرین ویرایش در این ارسال: 30-05-2020، 12:30، توسط ☪MR.WINNER☪.)\nجلی بلند جیغ کشید و با صدای وحشتناکی گلویش دریده شد.دستان یخ زده ام را به دهانم نزدیک کردم،سعی کردم لرزشم را کمتر کنم.\nچراغ ها روشن شدند،پنجره ی ساختمان به شدت می لرزید،پاپی اشک چشمانش را پاک کرد و گفت:«کم کم داره وقتش میشه باید بریم بجنگ.\nجنگ!!ما از همین الان بازنده هستیم دیگر چه جنگی؟اگر من بمیرم مادرم راحت می شود او بود که مرا به این جنگ وحشتناک فرستاد.مادر پرستارم باید جنازه ی مرا ببیند.اگر در خانه تنها می ماندم خیلی بهتر از این وضع بود.\nبه سام نزدیک تر شدم تا ترسم فرو کش کند اما چشمان سام کاملا سفید شد،زبانم بند آمده بود و قدرتی برای جیغ کشیدن نداشتم.سام از پاهایم گرفت و مرا به راهروی تاریک کشاند.\nمن:«کمک کمک پاپی کمکم کن.\nپاپی با تمام توان به سمتم می آمد،دستانم را به زمین می کشیدم تا خلاص شوم اما انگار سام قدرتمند شده بود.\nمن:«سام ولم کن دیوونه نشو مگه تو نگران من نبودی؟\nبه راهروی تاریک رسیدیم و سام پاهایم را رها کرد،سام صورتش را جلویم گرفت و گفت:«تو می تونی زنده بمونی،با ما همکاری بکن و این آدمای نفرت انگیز رو بکوش تو هم مثل من درد مرگ رو چشیدی.\nسرم را عقب تر بردم و گفتم:«چجوری دوستام رو بکوشم.\nاشک هایم را پاک کردم.سام گفت:«می تونی سام رو نکوشی می دونم عاشقشی،ولی به جز سام همه باید به میرن.\nمرا با سرعت عجیبی با آغوش گرفت و سمت پاپی رفت،چشمان سام به رنگ اولی در آمده بود.\nروی تخت دراز کشیده بودم و در افکار وحشتناک غرق بودم.چگونه دوستانم را بکوشم؟مگر می شود؟\nسام کنارم آمد و گفت:«از همچی خبر دارم می دونم چه پیش نهادی بهت داده شده،من همه ی حرف هاتون رو می‌شنیدم.تو عاشقمی؟\nجوابی ندادم و به ملافه خیره شدم.\n_تو من رو نمی کوشی و همرو می کوشی.\nمن:«چجوری بکوشم؟من نمی تونم،هم می ترسم هم نمی تونم این کار رو بکنم.\nسام دستان گرمش را روی شانه ام گذاشت و گفت:«درکت می کنم\nباد زوزه می کشید و به پنجره اتاق چنگ می انداخت،احساس می کردم کسی پشت پنجره است و تمام حرکات ام را می بیند.خودم را تسلیم روح کنم و دوستانم را بکوشم؟نه نمی کنم.\nصبح به سمت ساختمان حرکت کردیم من ایستادم و دیگران بدون توجه به من درحالی که با یک دیگر حرف می زدند از من فاصله گرفتند.\nبا صدای نسبتاً بلندی گفتم:«قبوله دوستانم رو می کوشم.\nخنده ای وحشتناک از سرتاسر جنگل بلند شد و سپس بعد از خنده صدای حرف زدن آمد.\n_آفرین راهه درستی رو انتخاب کردی.\nدستان وحشت زده و لرزانم را به هم فشردم و با قدم های بلند به ساختمان رفتم.\nسام تا مرا دید به سمتم دوید و دستانم را محکم گرفت و گفت:«کجا بودی؟\nمن:«به روح گفتم که قبول..کردم\nسام دستش را به شانه ام کشید و گفت:«اشکال نداره بیا بریم تو.\nبه کلاس رفتیم و به تک تک حرف های کسل کننده ی برنارد گوش دادیم،او با ترس و شجاعت ظاهری گفت:«امشب به قبرستون میریم و جنازه تک تک ارواح رو می سوزونیم نگران نباشین از پسش بر میایم.\nدستم را روی قلبم گذاشتم و به بیرون پنجره خیره شدم،امروز آسمان بی قرار تر از همیشه شده است.من امشب باید دوستانم را بکوشم؟\nبعداز اتمام کلاس به دستشویی رفتم و آب را به صورت سرد و یخ زده ام پاشیدم.\nزمزمه ای را درکنار گوشم شنیدم:«امشب باید همکاری کنی همشون رو می کوشیم.\nآب دهانم را قورت دادم و سرم را کنار کشیدم تا نفس هایش به گوشم برخورد نکند.\nآرام و با احتیاط پشت سر پاپی قدم برمی داشتیم،ناگهان شاخه ای بلند و بزرگ از بالای درخت به.....\nشاخه ی بزرگ و بلند درست در سر برنارد فرود آمد و درست همان لحظه برنارد به آغوش مرگ سپرده شد ، خون سرازیر شده از سرش زمین را غرق خون کرد.قطرات ریز اشکم از چشمانم لیز خوردند،پاپی مارا از آنجا دور کرد و به سمت قبرستان برد،چگونه دوستانم را بکوشم؟من نمی توانم.\nبه قبرستان سرد و تاریک رسیدیم،احساس می کردم هر آن ممکن است مرده ها از قبر هایشان برخیزند.هر لحظه به ترسم افزوده می شد یعنی اینجا پایان ما است؟موهای تنم از ترس سیخ شده بود.\nآه ای آسمان سر به فلک کشیده چرا اینگونه غمناک و تاریک شدی؟\nدست سرد و لرزان جک روی گردنم فرود آمد می دانم می خواست مرا آرام کند اما اول باید خودش آرام می شد.کلاغ های سیاه بالای سرمان به پرواز در آمدند و جلوی نور ماه را گرفتند،دستانم را در جیبم فرو بردم تا گرم شود،اما قلب یخ زده و ترسانم را چه کنم؟\nصدای وحشتناک و بلندی از پشت سرمان می آمد.\n-ها ها ها\nدستانم بی اراده بلند شدن و در سر الیویرو فرود آمد،الیویرو بی هوش شد و به زمین افتاد.\nپاپی:«چیکار می کنی؟\nمن:«دست خودم نبود باور کن.\nپاپی نگاه خشمگین اش را از من برداشت و به دست درختانی که به ما نزدیک می شد دوخت،دستم را روی قلبم گذاشتم و چشمانم را بستم شاید به خاطر اینکه حاظر نبودم مرگ دوستانم را ببینم.\nشاخه درختی سمت پاپی آمد و پاپی را از زمین جدا کرد و به قلب آسمان برد،پاپی برعکس تصورم جیغ نمی زد نمی ترسید در کمال آرامش در چنگال شاخه درخت مانده بود.\nبرنارد با اعتماد گفت:«چیزیش نمیشه.\nشاخه درخت پاپی را پرت کرد پاپی دستانش را باز کرد و چون پر آرام روی زمین فرود آمد.با ترس و لرزش به راهه مان ادامه دادیم،پیش پاپی رفتم و گفتم:«خوبی؟\n-آره مشکلی نیست.\nبا خیال راحت به راهم ادامه دادم،هوا کاملا یخ زده و بی روح بود شال گردنم را محکم تر کردم تا سرمای گردنم کمتر شود.باد با بی رحمی بیشتر به صورتمان ضربه می زد،سام دستش را در گردنم حلقه کرد تا کمی گرم شوم.دیگر حتی تکیه دادن به درخت هم ترسناک بود،ای کاش به این اردو نمی آمدم دلم برای مادرم تنگ شده است.برنارد ایستاد و با کمک پاپی خاک را کنار زدند.\nپاپی:«فک کنم اسکلتش مونده باشه.\nحتما راجب اسکلته آن دختر که خودکشی کرد حرف می زنند،ناگهان جمجمه ای از زیر خاک بیرون زد،سام دم گوشم گفت:«حتما می خوان رو اسکلت یه ورد بنویسن تا روح از زمین بره.\nکمی روی حرف سام فکر کردم و به نظرم حرفش یک جورایی گنگ و عجیب بود البته در این شرایط که ما زنده شدن درخت راهم دیدیم چیزه عجیبی وجود ندارد،باد به شکل وحشی یانه ای برگ درختان را تکان می داد،انگار جنگل به خاطر بیرون آوردن آن جمجمه خشمگین شده است،خودم را بیشتر به آغوش سام فرو بردم هر لحظه منتظر بودم اتفاق وحشتناکی رخ بدهد.پاپی کاغذ کوچکی را به جمجمه چسباند و آن را دوباره زیر خاک گذاشت،دم گوشم جمله ای شنیدم که ترسم را هزار برابر کرد.«هالا نوبته تو شد دوستان رو بکوش.\nبی اختیار بدنم لرزید و من همه جا را تار دیدم\nسام دستم را گرفت و با ملایمت گفت:خوبی؟\nچند بار پلک زدم بعد از اینکه همه جا را درست و واضح دیدم گفتم:آره چیزی نیست.\nبه سمت اسکلت های دیگر رفتیم هرکس روی کاغد وردی نوشت و به جمجمه چسباند،اسکلتی را از درون خاک بیرون کشیدم و روی کاغذ وردی را نوشتم و به جمجمه ی اسکلت چسباندم ،ناگهان دهان اسکلت باز و بسته شد از جا پریدم و با جیغ و داد زنده بودن اسکلت هارا اعلام کردم.همه ی اسکلت ها از روی خاک بلند شدند و کاغذ روی سرشان را کندند.با حالت پریشانی گفتم:الان چیکار گنیم؟......هیچ **** کلمه فیلتر شده **** جوابی نداد در حقیقت جوابی برای دادن نداشتند،هر لحظه به تعداد اسکلت ها اضافه می شد،چقدر عجیب و وحشتناک بود دیدن اسکلتی که لنگ لنگان راه می رود و به سمت ما می آیدر،با صدای بلند جک که گفت:فرار کنید.\nهمگی به سمت چپ جنگل دویدیم دیگر هیچ راهی برایمان باقی نمانده بود چگونه باید ارواح را شکست می دادیم.تنها دو راه وجود داشت یا باید با روح همکاری می کردم یا پیش دوستانم می ماندم و....می مردم،به همین راحتی از این دنیا جدا می شدم.اسکلت ها مارا محاصره کردند پاپی با اعتماد به نفس گفت:نترسین چند تا اسکلتن دیگه لگد بزنی از هم می پاشن.\nبا حرف پاپی همه روحیه تازه گرفتند و به سمت اسکلت ها هجوم بردند،با یک مشت سره اسکلت را زمین انداختم اما هنوز هم حرکنت می کر،با دستم دستانش را از بدنش جدا کردم و به یک گوشه پرتاب کردم اما....می دانی چه چیزی وحشتناک بود اینکه هر چقدر هم اعضای بدنش را از هم جدا می کردیم باز هم تکان می خوردند و تعدادشان زیاد می شد،دستی که از اسکلت جدا می شد باز هم حرکت می کرد و این یعنی ما هیچ کاری نمی کنیم فقط وقتمان را حدر می کنیم،همگی عقب عقبی رفتیم و با ترس و تردید به یک دیگر خیره شدیم،آیا اینجا آخر خط است؟\nهوا طوفانی شده بود و قلب من هر لحظه بی تاب تر می شد،ناگهان همه ی اسکلت ها بی حرکت روی زمین افتادند،انگار جانشان گرفته شده است،سام رفت جلو و پایش را به اسکلت زد و وقتی متوجه شد تکان نمی خورد لبخند زد،به روبه رو خیره شدم و با دیدن دو دختره سبز پوست که با لبخند وحشتناک شان به ما نزدیک می شوند تمام خوشحالیم از بین رفت و جایش را به ترس داد.\nبا تمام توانم می دویدم،بچه ها با سرعت پشت سرم می دویدند،جک افتاد و پاپی دست جک را گرفت و به او کمک کرد.پشت سنگ بزرگی مخفی شدم و دستم را روی قلبم گذاشتم،هرکس در یک جایی مخفی شد.مری به شکل خفه ای گریه می کرد،دستان لرزانم را به هم فشردم.دست گرمی از پشت مرا گرفت خواستم داد بزنم که سام دهانم را گرفت و آرام گفت:«منم نترس.بدون سوال دنبال ام بیا.\nدستم را کشید و مرا هم راهه خود به سمت چپ برد،در آن بخش هیچ درختی نبود با دقت اطراف را نگاه کردم،خواستم سوالی را بپرسم که با علامت سام حرفم را قورت دادم،سام چمن هارا کنار زد و دریچه کوچک را باز کرد.\nسام:«من می دونم چه جوری باید شکست شون بدیم.\nکمی مکث کردم و با دقت به تاریکی وحشتناک که هر آن می خواست مارا ببلعد خیره شدم.\nمن:«می ترسم اونجا خیلی تاریکه.\nسام:«ما از پسش بر میایم نترس.\nدستان سردم را به دستان سام سپردم و همراه او قدم به زیر زمین مرگ گذاشتم،تاریک ترین جایی بود که تا به حال دیده بودم،سام مرا محکم به آغوش کشید و گفت:«نترس من پیشت می مونم.\nچراغ **** کلمه فیلتر شده **** را در دستان لرزانم گرفتم تا بتوانم مقابل را ببینم،صداهای عجیب و ضعیفی از اطرافمان می آمد صداهای نامعلوم و گنگ.\n-ما زنده نمی مونیم شما زنده نمی مونین....\nسام دستان گرمش را در کمرم حرکت داد و گفت:«بهش توجه نکن....\nچهره سام نشان می داد که می خواهد ترس درونش را مخفی کند ولی در این کار چندان موفق نبود.سام در مقابلم ایستاده و با کمی مکث گفت:«ببین اگه بهت بگم هرچی که تا الان اتفاق افتاد ساختی بود باور می کنی؟\nمات و متحیر به چشمان سام خیره شدم که سام ادامه داد:«هیچ روحی در کار نیست هیچ آدمی وجود نداشت که بمیره و روحش اینجا باقی بمونه موضوع بزرگ تر از این چیزاس موضوع مربوط به دنیای جن هاست.\nمن:«چی میگی؟من اصلا هیچی نمی فهمم.\nسام نفس عمیقی کشید و ادامه داد:«سال ها قبل یک جن در ظاهر انسان اومده زمین و با انسان ازدواج کرده؛انسان از جن بچه دار شده و بچه ی اونا نیمه انسان نیمه جن شده.این تعداد افراد در شهر و دنیای انسان ها افزایش پیدا کرده،ما شما رو اینجا آوردیم تا بهتون بگیم شما نیمه انسان و نیمه جن هستید و بودن شما پیشه انسان ها باعث به وجود اومدن ناهنجاری میشه،این اتفاقات وحشتناک فقط به خاطر وجود شماس،اون سه تا دختره سبز پوست هم نیمه زامبی و نیمه انسان.\nدرک جملاتش برایم بسیار سخت بود مانند سنگی سفت و سخت که تمام افکار گذشته ام را چون شیشه میشکند و باید شیشه ی جدید جای گزینش کنم،چگونه باور کنم که پدرم جن بوده،آن پدری که دکتر است.\n-می دونم الان به چی فکر می کنی مادرت بعد از فهمیدن اینکه پدرت چی بوده ازش جدا شد و با یکی دیگه زندگی کرد.\nمن:«پس این وردا چی؟\n-هم اش ساختی بوده.\nمن:«پس اون همه آدم که کشته شدن چی؟\n_اونا زندن چون آنسان بودن به دنیای انسان ها برگشتن.\nاحساس می کردم تحمل این همه کلمه و جملات را ندارم.\nدستانم به شدت لرزیدند،چگونه باور کنم،من یک دختر ساده بودم که زندگی ام را می کردم ولی الان هیچ زندگیه معمولی ای وجود ندارد انگار وارد فیلم ترسناک شدم،هنوز هم منتظرم از کابوس بیدار شوم.\n_ببین یک دنیایی مخصوص این افراد وجود داره اسمش سززمین ماورایی هاست.\nمن:«سام تو چی تو هم از مایی؟\nسام دستم را می کشد و مرا همراه خود از تاریکی خارج می کند.\n-اگه به زودی جلوی این افراد دو رگه رو نگیریم همه ی انسان ها از بین میرن و جاشون رو دو رگه ها پر می کنن.\nمن:«چه اتفاقی قراره برامون بی افته.\n_باید انتخاب کنین یا برای همیشه انسان می شین یا جن و به دنیای جن ها فرستاده می شین.\nبا دستش به بچه اشاره کرد و گفت که همه ی آنها مانند من هستند،قلبم با فشار بیشتری به سینه ام هجوم می برد چرا مسائل آنقدر پیچیده شده است؟\nوالات زیادی به ذهنم چنگ می انداختند،آیا او فقط شوخی می کرد ولی نه چهره اش نشان می داد که کاملا جدی است من تنها چیزی که فهمیدم این بود که تمام این ماجرا ها دروغ بود و من دو رگه هستم اما یعنی چه؟چه اتفاقی دارد می افتد سسام جه می گوید.سام دستم را کشید و مرا همراه خود پیشه پاپی بقیه برد.\nسام:همه چی رو گفتی؟\nهمه مانند من در شک و تعجب بودند.پاپی شروع کرد به حرف زدن.\nپاپی:ما همه ی شمارو تبدیل به انسان می کنیم البته انتخاب با شماس.موضوع اینه که اوضاع تو شهر جن ها خوب نیست تعداد اونا رو به کاهشه چون همه دو رگه شدن . من یک دو رگه بودم همه سرپرستا دورگه بودن اما تصمیم گرفتیم جن بشیم ما وظیفه داریم تعدادی جنه دختر به شهر جن ها ببریم تا با شاهزاده ازدواج کنن و بچه دار بشن تا دوباره جن ها تعدادشون افزایش پیدا کنه و باید بگم این اجباره همه پسر ها به انسان تبدیل میشن و برمی گردن ولی دخترا با من میان.\nبا صدای لرزانی گفتم:یعنی چی؟چی میگین؟\n-یعنی همه دورگه ها باید به یک جا تغلق پیدا کنن یا انسان باشن یا جن و ما که سربازان و خدمتگذارانه جن ها هستیم باید به تولید نسل اونا کمک کنیم.\nمن:پس شما دوشمن ما هستین چرا اجبار می کنین.\nپاپی با سرعت عجیبی جوری که نتوانستم ببینم سمتم آمد و دندانش را نشانم داد.\n-بله مجبورتون می کنیم چون ما به یک شاهزاده کوچولو نیاز داریم تا با دورگه های خون آشام بجنگن.\nگیج بودم و بدون شک گیج تر شدم،پاپی دستش را دراز کرد و با یک نور آبی رنگ تمام پسران را که با ما بودند بی هوش کرد و به زمین انداخت.\nسام:اونا الان انسانن و همه ی اتفاقات این اردو رو فراموش کردن.\nمن:تو رو چرا بی هوش نکردن؟\nسام:چون من ...من هم جنم.\nدیگر زبانم بند آمده بود تمام افرادی که مثلا مرده بودند بازگشتند،جلی برنارد باورم نمی شود.همه زنده شدند البته نمرده بودند فقط یک فیلم بود.سام دستانم را محکم در دستش قفل کرد و مرا همراه خود از زمین جدا کرد،محکم از بازوی سام گرفتم و سعی کردم پایین را نگاه نکنم باورم نمی شود من در هوا معلقم!!!\nسام با سرعت هرچه تمام تر حرکت می کرد و باد زیاد باعث شده بود نفس کشیدن برایم سخت شود.چشمانم را به زور باز نگه داشته بودم،ناگهان دایره ای سیاه رنگ که در هوا معلق بود جلویمان ظاهر شد سام داخل دایره شد چشمانم را بستم و با نور زیادی که به صورتم برخورد می کرد چشمانم را باز کردم باورم نمی شود،یک سرزمین بزرگ با درخت های سربه فلک کشیده،حتی از این فاصله هم می توانستم قصره بزرگ را ببینم،سام با سرعت کمتری به سمت قصر حرکت کرد،قصر بزرگ باشکوه و بسیار هولناک بود،مردم زیر پاهایم درحال راه رفتن و بحث کردن بودند اکثر زن ها دامن بلند پوشیده بودند مرد ها هم لباس رسمی با چکمه بلند و تفنگ همراه داشتند به نظر می رسید آنجا بازار باشد،ساختمان ها چندان بلند نبودند و بام خانه ها به شکل تاج و شیب دار بود،بازارچه نسبتا بزرگ و بسیار شلوغ بود،سام جلوی در آهنی و بزرگه قصر فرود آمد به خاطر فرود آرامش چندان نترسیدم ترسم بسیار سطحی بود،هم زمان با ما مری و کیت هم فرود آمدند،دره قصر با صدای گوش خراشی باز شد ،با قدم های آهسته وارد حیاط بزرگ قصر شدیم،آب شار های کوچکی در حیاط جاری بود درخت های بزرگ و زیبایی که چون سایبان بالایمان بود حس طراوتی به من می داد،اما این زیبایی ها نمی تواند مرا گول بزند.وارد قصر شدیم ،سام و جلی،برنارد،آدام ایستادند.\nسام:خدافظ ما فقط تا همین جا هم راهت بودیم.\nپاپی هر سه مارا صدا کرد و ما همراه او وارد قصر وحتناک شدیم،مجسمه ها با شکل خفاش فضای آنجا را عجیب تر می کرد در دیوار ها قاب عکس های زیادی وجود داشت که متعلق به خانواده سلطنتی بود سوالت زیادی در ذهم وجود داشت و باید آنها را می پرسیدم.\nمن:من قراره با کی ازدواج کنم؟اصلا راهی هست که برگردم شهر خودم.\nپاپی:پادشاه می خواد برای پسرش یک دختر خوب انتخاب کنه البته انتخاب نهایی ماله شاهزادس ما اینجا دو شاهزاده داریم.یکی از شما که انتخاب نمیشه تبدیل به انسان میشه و به شهر برمی گرده.\nای کاش آن فرد من باشم ای کاش فقط یک باره دیگر بتوانم مادرم را در آغوش بگیرم......\nپاپی جلویه در بزرگ و طلایی ای ایستاد و گفت:از اینجا به بعد رو خودتون برین.\nدره بزرگ باز شد و من با قدم های پر از تردید وارد شدم ،یک سالن بزرگ و دراز در مقابلمان قرار داشت ،مری ذوق زده بود ولی کیت درست عین من تردید و ترس در چهره اش نمایان بود.کمی جلوتر رفتیم وا مردی بلند قد با کت و شلوار سیاه و چرم در مقابلمان ایستاد و گفت:بیاین باید آمادتون کنم.\nبا ترس و تردید پشت سر مرد حرکت کردیم،به یک دره کوچک و چوبی رسیدیم مرد در را باز کرد و ما داخل شدیم،یک زن تقریبا 64 ساله سمتمان آمد و کمی خم شد.سپس دست مرا گرفت و مرا در صندلی نشاند.پودر سفید کننده ای به صورتم زد و چشمانم را با خط سیاه کشید و اطراف چشمم طرح کوچک و زیبایی کشید،درست شبیه خون آشام شده بودم،اطراف چشمم سیاه و عجیب بود.سپس رنگ قرمزی که چون مایع خون بود به لبم زد.\nبلند شدم و همراهش سمت کمد رفتم،از داخل کمد یک دامن بلند و پوفی به رنگ سیاه و قرمز در آورد و گفت:بپوش.\nلباس را پوشیدم و به خودم در آیینه نگاه کردم.زن موهایم را بافت و دور سرم بست.\nیک گوشه نشستم تا کیت و مری هم آماده شوند،الان هیچ کس به من نگاه نمی کند بهتر است فرار کنم.از روی صندلی بلند شدم و از اتاق به سمت پله ها دویدم،من حتی نمی دانستم راهه خروج از کجا است چگونه باید فرار می کردم؟\nدر افکار خودم غرق بودم که به سینه سفت و سخته یک فرد برخورد کردم،عقب تر رفتم و چهره اش را واضح دیدم.\nیک پسر با موهای طلایی که تا کمرش بود و آن را بسته بود و چشمان آبی چون دریا،پوستی شفاف و سقید و قدی بلند با کت و شلوار چرم و سبز تیره.چند تا افراد هم پشت سرش بودند.پسر خندید و جلوتر آمد:ببخشید شما کی هستین؟\nکمی عقب تر رفتم و با ترس به زمین چشم دوختم.\n-چه بانوی زیبایی شما خیلی زیبا و خوش لباس هستین.چرا حرف نمی زنین؟\nمرده قوی هیکلی که در کنارش بود گفت:آقا بهتره زیاد از ایشون خوشتون نیاد می دونین که قراره سه دختر اینجا فرستاده بشه و شما از اونا انتخاب می کنین.\nپس این پسر همان شاهزاده است؟وای او از من خوشش آمده پس غیر ممکن است مرا انتخاب نکند.\nیک مرد قد بلند دیگر هم کنار شاهزاده ایستاد او موهای خرمایی و کوتاهیی داشت با چشمانی عسلی و پوستی سفید و لباسی جنگی.\n-برادر این بانو چه کسی هستن؟\n-اصلا حرف نمی زنن.\nکیت و مری از پله ها بالا آمدند و کنارم ایستادند،یک زن قد بلند و مو طلایی هم همراهشان بود.زن تا شاهزاده ها را دید خم شد و گفت:بهتره برین آماده شین ما پرنسس هارو می بریم طالار بزرگ.\n-پس اینا همون همسرانن؟\nشاهزاده جلوآمد و با دستش چانه ام را بالا آورد و گفت:چرا زمین رو نگاه می کنی؟\nنگاهم را ازش دزدیدم و سعی کردم آرام باشم.هردو شاهزاده از ما فاصله گرفتند و من نفس راحتی کشیدم.\nمن:یعنی چی؟اول روح و روستای نفرین شده الان جن و ازدواج با جن بعد چی بعد قراره چجوری بد بخت بشیم؟زن جلویمان آمد و گفت:من کارلم.\nدید هیچ کسی توجه ای به او ندارد گفت:شما واقعا خنگین قراره با شاهزاده ازدواج کنین این یکی از آرزو های من بود.\nمن:قراره با جن ازدواج کنیم می فهمی جن یعنی چی؟می فهمی جهنم یعنی چی؟\n-دیگه زیاد حرف زدین راه بیوفتین.....\nدستانم را در هم قفل کردم و دنبالش راه افتادم،کارل در را باز کرد و گفت:این اتاق شماس.\nوارد اتاق شدم وقتی کیت و مری خواستند وار شوند کارل گفت:فقط اتاق ایشون شما دنبالم بیاین.\nدر را بست و مرا در یک اتاق بزرگ و باشکوه تنها گذاشت،یک تخت بزرگ و سفید با والن قرمز و یک پنجره بزرگ که بازار از آن دیده می شود،یک میز و آینه که وسایل آرایشی روی میز بود و یک کمد بزرگ پر از لباس های زیبا و سلطنتی.یک جورایی هم خوشحال بودم هم از ازدواج با جن می ترسیدم،اگر با جن ازدواج می کردم من هم تبدیل به یک جن می شدم و این یعنی خوده مرگ.در به صدا در آمد و همان شاهزاده با موهای بلند طلایی وارد شدن و در را پشت سرشان بستند.\nروی تخت نشستم و به زمین چشم دوختم،شاهزاده کنارم نشست و من توانستم بوی شیرینشان را حس کنم.\n-من اسمم دنیله البته بچه ها شاهزاده میگن شما اسمتون چیه؟\n-ازم می ترسی؟\nمن:نه از ازدواج با جن بدم میاد.\n-چیه جن جن می کنی مگه جن ها چین؟اونا هم مثل شمان.\nمن:ولی من انسانم دنیای من با شما فرق داره من نمی خوام با جن زندگی کنم.\n-قبول کن این جن که پیشت نشسته خیلی خوشگل تر از صد تا آدمه.\nگوشه لبم بی اختیار بالا رفت و گفتم:بله ولی نمی فهمم چرا می خوای با یک انسان....\n-چون تنها اونجوری میشه از تولید دو رگه جلوگیری بشه.\nمن:خب منم آدمم بچه ما دو رگه..\n-نه اشتباه نکن وقتی ازدواج کنیم تو جن میشی.ببین دو رگه های خون آشام تو دره سیاه زندگی می کنن اونا فهمیدن نسل ما داره کاهش میابه برای همین می خوان به ما حمله کنن،فکرشو بکن اگه ما از بین بریم دو رگه های خون آشام به زمین محل زندگی انسانا میرن و آدم ها هم کشته میشن،اونا فهمیدن ما می خوایم دوباره نسلمون رو افزایش بدیم برای همین دنبال تو هستن تا بکوشنت پس مراقب خودت باش الکی فرار نکن وگرنه کوشته میشی.\nمن:تا اونجا که من می دونم یکی از ما سه نفر برمی گرده زمین.\n-آره هرکس که انتخاب نشه.\nمن:پس من برمی گردم؟\nدنیل دستی به موهای بلندش می کشد و می خندد،نگاه گرمش تمام بدنم را گرم می کند،او به من نزدیک می شود و می گوید:نه تو می مونی و همسر من میشی.\nعقب تر می روم و او جلو تر می آید .\nمن:میشه انتخابم نکنی؟\nدنیل دستش را به صورتم می کشد و می گوید:نه نمیشه من تورو می خوام و تو قراره ملکه بشی.\nدنیل دستش را کنار می کشد و از روی تخت بلند می شود،این پسر چرا می تواند با یک نگاه آدم را جذب کند؟\nمن:شما اینجا جادو هم دارین؟\n-آره مثلا من می تونم دخترا رو عاشق کنم و همچنین می تونم هرجا که میرم اونجا رو سرسبز کنم و در مبارزه با دشمنا درخت و چیز های دیگه زنده میشن و با دشمن می جنگن.\nدنیل از اتاق خارج می شود و می گوید:خوب بخوابی ملکه من.\nبعد از اینکه در را می بندد نفس راحتی می کشم.من عمرا نمی توانم با او ازدواج کنم من هنوز کودکی بیش نیستم من فقط 19سالم است.سرم را روی بالش نرم می گذارم و چشمانم را می بندم.\nبا صدای تق تق چشمانم را آرام باز می کنم والن را کنار می زنم و از روی تخت بلند می شوم هوا کاملا تاریک شده بود و اتاق من تنها با چند شمع روشن مانده بود و فضا بسیار شاعرانه بود.سمت پنجره می روم و بازش می کنم،نسیم گرمی صورتم را نوازش می کند،پایین را نگاه می کنم و دنیل را همراه برادرش سوار بر اسب....چه می بینم؟اسب بال دار است؟؟\nدنیل سوار اسب سفید و بال داری بود و برادرش هم سوار اسب قهوه ای و بال داری بود.به نظر نگران و مضطرب بودند.در اتاقم محکم باز شد و یک دختر جوان با موهایی کاملا سفید و شفاف در مقابلم ایستاد.\n-شما باید با من بیاین جونتون در خطره.\nجلو آمد و دستم را محکم گرفت و مرا همراه خود به پایین پله ها کشاند،من متعجب به رفتار او چشم دوخته بودم.\n-الان فقط بیاین بعدا می فهمین.\nما از قصر خارج شدیم دنیل تا مرا دید بلند جیغ کشید و گفت:وایسا وایسا.\nدخترک به شکل کاملا عجیبی می دوید آنقدر سرعت داشت که پاهای من از زمین جدا شده بودند و او مرا چون بادبادک به هر سو که دلش می خواست می برد،او دری که داخل زمین بود را باز کرد و مرا داخلش برد،همه جا تاریک بود و بوی رطوبت می آمد،دخترک در مقابلم ایستاد و لبخند وحشتناکی زد،رنگ پوستش سبز شد و دو دندان نیش درآورد.\n-تو باید بمیری.\nبا تمام توان دویدم اینجا همچو تونل زیر زمینی بود،درون تونل چندین در بود و من شانسی از هر کدام رد می شدم و با تمام توان می دویدم و جیغ می زدم.پس او یک دو رگه خون آشام است.\n-راهه فراری نداری تو ماله منی و من الان خیلی گرسنمه.\nدو تا خون آشام دیگر مقابلم ظاهر شدند،درحالی که نفس نفس می زدم تقلا می کردم که بتوانم فرار کنم،گلویم از پشت توسط چنگال های سیاهی گرفته شدند.\nمن:از من چی می خواین؟\n-خونتو می خوایم.\nدندانش را در گلویم فرو بورد و من درد و سوزش را با تمام توان احساس می کردم ولی نمی توانستم کاری برای دفاع از خود بکنم،احساس ضعف و ناتوانی می کردم،سوزش گلویم بیشتر شد.دنیل و چندین سرباز دیگر به سمتمان می دویدند اما این دندان ها هنوز مرا رها نکرده بودند،چشمانم تار دید و من فقط صدای دنیل را شنیدم«خوبی؟بلند شو بلند شو»و همه جا تاریک شد.\nلمس چیز گرمی را با پوستم احساس کردم؛چشمانم را باز کردم و دنیل را دیدم که دستش روی صورتم بود.\nدنیل کمکم کرد تا بنشینم.\nمن：چه اتفاقی افتاده بود؟\n_هیچی من تورو در حالی که از دندون خون آشام آویزون بودی پیدا کردم.\nتازه یادم افتاد که دیشب چه اتفاقی افتاده بود؛دستم را روی گردنم کشیدم و متوجه شدم که باند پیچی شده است؛گردنم را تکان دادم و درد شدیدی را احساس کردم.\nدنیل：بهتره دراز بکشی.\nدنیل دستش را روی سرم گذاشت و کمک کرد تا دراز بکشم؛او به چشمانم خیره شد و لبخند زد.\nمن：من جادو نمیشم گفته باشم.\n_منم نخواستم جادوت کنم فقط خواستم نگات کنم تو واقعا خیلی خوشگلی.\nدستش را روی صورتم کشید و موهایم را به پشت گوشم هدایت کرد.\nمن：اصلا دلم نمی خواد باهات از...\n_کاری می کنم دلت بخواد؛بهتره کمی استراحت کنی تو قصرم به هیچ کس به جز من اعتماد نکن.\nدستش را از روی صورتم برداشت و از اتاق خارج شد؛نفس عمیقی کشیدم و چشمانم را بستم؛کمی روی تخت جابه جا شدم وقتی فهمیدم خوابم نمی آید از روی تخت بلند شدم و سمت حمام رفتم.آب گرم را باز کردم و زیر آب گرم قرار گرفتم؛سوزش شدیدی را در گردنم احساس کردم؛بعد از کمی دوش گرفتن از حمام خارج شدم و دامن نسبتا بلند به رنگ یاس را با کفش پاشنه بلند پوشیدم؛البته اگر مانتو و شلوار لی ام اینجا بود آن را می پوشیدم اما اینجا فقط دامن های بلند موجود بود.موهایم را از پشت بستم و یک رژ یاسی با کرم به صورتم زدم؛کمی عقب رفتم و وقتی چهره ام را در آیینه دیدم لبخندی از روی رضایت زدم.در اتاق زده شد و یک دختر مو آبی داخل اتاق شد و گفت：من از این به بعد خدمتکار مخصوص شما هستم نیم ساعت دیگه باید بریم پایین برای شام.\nاین دختر فرد خوبی است تا مرا از همه ی چیز های قصر با خبر کند؛لبخند مصنوعی می زنم و می گویم：بیا تو درم ببند.\nدخترک دخال اتاق می شود و مقابلم تعظین می کند.\nمن：خب ماری می تونم کمی از قصر و قوانینش بدونم؟\n_فردا شب یک مهمونی قراره بر پا بشه و شاهزاده ها همسرشون رو انتخاب می کنن هر یک از همسران یعنی پرنسی ها بتونن زود تر جادوی سبز رو انجام بدن شوهرشون یعنی شاهزاده پادشاه میشه.\nمن：خب میشه بیشتر بهم بگی؟\n_شنیدم شاهزاده دنیل گفته اگه بتونه پرنسس مورد علاقش رو عاشق خودش کنه باهاش ازدواج می کنه ولی اگه نتونه همسر مورد علاقش رو به دنیا خودش برمی گردونه.اگه پرنسس بتونه بچه دار بشه اون پرنسس از مقام بالایی برخور دار میشه.\nدرک کلامش برایم سخت بود اما غیر ممکن نبود؛دستم را روی شکمم که کاملا خالی بود گذاشتم؛بسیار گرسنه بودم.\nمن：کی وقت شام میشه؟\n_بلند شین بریم الان وقتشه.\nبا این حرف بسیار خوشحال شدم و هم راهه ماری قدم برداشتم و سمت طالار غذا خوری حرکت کردم؛دنیل با دیدن من سمتم آمد و دستم را گرفت.\n_چه زیبا شدی.\nلبخندی خشک در لبم نقش بست.دنیل دستم را گرفت و مرا در کنار خود نشاند.مری و کیت در مقابلمان نشستند.چهره هردو خندان و شاد به نظر می رسید چه زود گول ظاهر ماجرا را خوردند.دنیل دستم را در دستش قفل کرده بود و نوازش می داد.ای کاش دوستم نداشتی ای کاش....\n_دوستات به اندازه تو زیبا نیستن.\nمن：درسته خوشگل تر از منن.\nدنیل لبخند می زند اما نه از روی خوشحالی فقط از روی تمسخر.پادشاه با لباس چرم و دنباله دارش و هم راه با ملکه وارد شدند؛اطراف چشم ملکه قرمز و ترسناک بود پادشاه هم سبیل بلندی تا چانه داشت هردو چهره عجیبی داشتند؛از جایمان بلند شدیم و در مقابل ملکه و پادشاه تعظین کردیم.\nخدمتکاران غذا را روی میز می گذاشتند و می رفتند؛خدمتکاران قد کوچک و گوش بزرگی داشتند.چهره هیچ کس در این قصر طبیعی نبود یک فرد بسیار زیبا یک فرد زشت و عجیب.دنیل از سوپ شکم گوساله برایم ریخت و گفت：بخور عزیزم.\nباید تمام تلاشم را بکنم تا عاشقش نشوم.سوپ را مقابلم گرفتم و چند قاشق از آن را خوردم؛دنیل سره گوساله را نصف کرد و روی ظرفم گذاشت؛خواستم از آب میوه بنوشم که دنیل مانع شد：این خونه. مامانم خون آشامه و از اینا می خوره.\nلیوان را فورا روی میز گذاشتم؛پادشاه چند بار سرفه کرد تا همه ساکت شوند؛دم گوش دنیل گفتم：پادشاه جنه؟\nدنیل：نیمه جن و نیمه خون آشام.\n_شاهزاده ها حتما تا الان همسرشون رو انتخاب کردن اگه موفق بشن همسرشون رو عاشق خودشون کنن با پرنسس ازدواج می کنن اگه موفق نشن پرنسس به شهره آدما برمی گرده.\nدنیل در عمق نگاهش ناراحتی موج می زد و بی شک می ترسید که از دستم بدهد.ملکه صاف نشست و گفت：من عروس آیندم رو انتخاب کردم.امیدوارم نظر شاهزاده ها هم همین باشه.\nپادشاه：من دیگه باز نشسته میشم امیدوارم لیاقت پادشاهی رو داشته باشین.\nدنیل دستم را رها کرد و دم گوشم گفت：عاشقم میشی؟\nسرم را کنار کشیدم و هیچ جوابی ندادم؛بعد از صرف شام از روی صندلی بلند شدم و سعی کردم دامنم را جمع کنم.\nکیت و شاهزاده به یک دیگر چشم دوخته بودند و می خندیدند؛مری احساس تنهایی می کرد ولی باید خوشحال باشد چون قرار است به زمین باز گردد.دنیل دستم را گرفت و مرا کشید؛دنیل مرا بیشتر به خودش نزدیک کرد.\n_من فقط به خاطر ظاهرت نیست که عاشقتم بلکه به خاطر رفتارته.\nبا دستش کمرم را نوازش می کرد و من فقط می خواهم فرار کنم.\nمن：تو نمی تونی عاشقم کنی.\nدر را باز کردم دنیل وارد اتاقم شد و گفت：مراقب خودت باش از اتاقت هم بیرون نیا.\nدنیل گونه ام را کشید و از اتاق خارج شد؛در را قفل کردم و روی تخت دراز کشیدم؛احساس کردم تمام خستگی ام از بدنم خارج شده است؛پتوی سرد را روی بدنم کشیدم.ناگهان احساس کردم چیزی به پنجره بر خورد کرد.\nچشمانم را دقیق تر کردم اما چیزی جز تاریکی دیده نمی شد؛از روی تخت بلند شدم و سمت پنجره رفتم؛یک صورت سبز و دهانی خونی را دیدم؛قلبم را گرفتم و عقب رفتم؛او با ناخن هایش به پنجره چنگ می انداخت.با دو از اتاق خارج شدم و به اتاق دنیل که جلوی اتاق من بود هجوم بردم؛با دیدن دنیل که روی تخت دراز کشیده سمتش رفتم و دستانش را گرفتم و سعی کردم چیزی بگویم اما زبانم بند آمده بود.\nدنیل مرا به آغوش کشید و چانه اش را روی سرم گذاشت.\n_چی شده؟بهم بگو.\nبا صدای لرزان گفتم：یه خون آشام دو رگه پشت پنجره....اتا....\nبا نوازشش کمی آرام تر شدم مرا از خود جدا کرد و دقیق به صورتم چشم دوخت و گفت：یعنی تا اونجا هم پیش رفتن؟باید تعداد نگهبان ها رو افزایش بدم تو امشب پیش من می مونی.\nخواسم مخالفت کنم اما می ترسیدم پس قبول می کنم؛بالش کناری اش را درست کرد و گفت：دراز بکش.\nیعنی کنارش دراز بکشم؟من نمی خواهم با او صمیمی شوم اما راهی به ذهنم نمی رسد؛سرم را روی بالش می گذارم و دراز می کشم؛به پنجره نگاه می کنم و پوست سبز را می بینم؛به دنیل می چسبم و به پنجره اشاره می کنم؛دنیل با لحن آرامی می گوید：نترس کسی اونجا نیست.دنیل موهایم را نوازش می کند و من فقط به چشمان دریا یی اش می نگرم.چشمانم آرام بسته می شوند و من به خواب شیرینی دعوت می شوم.\nچشمانم را باز می کنم و چهره دنیل را نگاه می کنم او چون پرنده ای زیبا به خواب رفته و من دست گرمش را از روی صورتم کنار می زنم و می خواهم بلند شوم که دستانش را سفت می کند و چشمان آبی اش را باز می کند.\n_چرا داشتی فرار می کردی؟\nدنیل لبخند زد و مرا به خود نزدیک کرد؛نگاهم را به لوستر های بلند و بزرگ دوختم و گفتم：من هیچ وقت عاشقت نمیشم پس تلاش نکن.\nرنگ چشمان دنیل بی فروغ شد؛او صورتم را نوازش کرد و اشک پاک و آبی از چشمانش سر خورد و روی بالش افتاد؛دستش را از صورتم برداشت و از روی تخت بلند شد من هم روی تخت نشستم و به او خیره شدم؛دنیل کنار پنجره ایستاد و سعی کرد از ریزش اشک جلو گیری کند.\n_من نمی تونم جلو تو بگیرم بعد یک ماه وقتی پادشاه بفهمه تو عاشقم نیستی تو برمی گردی به زمین؛درسته...ع..عاشقتم ولی عشق یک طرفه بی فایدس.الانم بهتره از اتاقم بری.\nدستش را روی دیوار گذاشت و با ناخن هایش به دیوار چنگ می زد؛می دانم ناراحتش کردم ولی من هیچ گاه با یک جن ازدواج نمی کنم.از روی تخت بلند شدم و از اتاق خارج شدم.او به خاطر من گریه کرد و من احساس گناه می کنم؛من اشکش را در آوردم؛امشب در مهمانی شاهزاده ها همسران خود را انتخاب می کنند و یک ماه با او می مانند؛و در این یک ماه من نباید عاشق دنیل شوم.\nسمت اتاقم رفتم و با دیدن پنجره یاد آن حادثه افتادم.سمت کمد رفتم و لباس کوتاه بالای ناف به رنگ آبی پر رنگ را با دامن ستش پوشیدم.موهایم را از بالا بستم و یک رژ قرمز پر رنگ به رنگ خون به لب هایم زدم.\nوقتی نزدیک دنیل می شوم قلبم بی قرار می شود احساس ذوق می کنم احساس می کنم آبی یخ به سلول های بدنم وارد می شود و این احساس هرچه هست نباید عشق باشد؛نباید عاشق شوم.\nماری داخل اتاق شد و گفت：صبحونه رو تو پایین میل می کنین یا اتاق؟\nمن：بیارین اتاق بعدشم می خوام تو حیاط قصر بگردم.\n_باید با محافظ برین.\nدر را بست و از اتاق خارج شد....\nمن همان زندگی را می خواهم همان خانه مان همان خدمتکار،من از زندگی در جهنم خوشحال نیستم و نخواهم بود ولی یک جور هایی احساس می کنم دنیل را دوست دارم،در خانه خودمان مادر و پدرم اصلا خانه نمی آمدن و من همیشه تنها بودم دلم تنگ بود ولی اینجا مرکز توجه هستم من در اینجا ملکه هستم دنیل مرا دوست دارد چندین خدمتکار دارم .نمی دانم کدام را باید انتخاب کنم،دنیل واقعا مرا دوست دارد آن پسر بسیار زیبا و مهربان است او به خاطر من گریه می کند پس در عشقش هیچ تردیدی ندارم.\nدر زده شد و ماری صبحانه را آورد و روی میز گذاشت تعظین کوچکی کرد و گفت:با من کاری ندارین؟\nچشمی گفت روی صندلی نشست.\nچند قاشق از داردانل را خوردم.\nمن:برای اسب سواری به چه وسایلی نیاز داریم؟\nماری:لباس و چکمه مناسب با وسایلی که به اسب می بندن.\nمن:من می تونم اسب سواری کنم؟\n-شما اسب سواری بلدین؟\nمن:بله من هم اسب سواری بلدم هم کار با شمشیر پدرم وقتی دید تو خونه تنهام منو گذاشت کلاس اش.\n-اما بانو این اسب ها فرق دارن این ها تو آسمون اوج می گیرن و شما باید اون ها رو تو آسمون مهار کنین.\nمن:خب می خوام یاد بگیرم.\n-هر طور مایلین.\nصبحانه ام را تمام کردم و بلند شدم،کمد را باز کردم و گفتم:کدوم مناسبه؟\nیک لباس قهوه ای و کوتاه با شلوار چرم و قهوه ای که بسیار چسبان بود و دو جفت پوتین بلند و همچنین قهوه ای.لباسم را پوشیدم و هم راهه ماری از قصر خارج شدیم و به حیاط بزرگ قصر رسیدیم،ماری از پشت بوته های بلند گذشت و ما به یک کلبه بزرگ چوبی رسیدیم البته کلبه نبود یک خانه چوبی که سرباز بود و مخصوص اسب ها بود.قبل از اینکه داخل شویم دنیل را کناره اسب سفیدی دیدم و سمت اش رفتم.\nمن:اسب خوشگلی داری اسمش چیه؟\nدست ام را روی یال سفید اسب کشیدم بسیار نرم بود چون ابریشم.\nدنیل رفتارش را با من کاملا سرد کرده بود و این رفتار من را آزار می داد او حتی به من نگاه هم نمی کرد.\nمن:اومدم یه اسب انتخاب کنم میشه بهم اسب سواری یاد بدی؟\nدنیل نگاهش را از اسب برداشت و به من دوخت،صورتش حالت تعجب را داشت،نه به خاطر اینکه اسب سواری سخت است و نمی توانم بلکه به خاطر اینکه رفتارم با او صمیمی شده است.\nدنیل دستش را روی شانه ام گذاشت و به لب هایم خیره شد.\nاز اینکه نفس های گرمش به صورتم می خورد احساس آرامش می کتنم اما هنوز مطمعن نیستم که عاشقش باشم.\n-با این لباس ها خیلی خوشگل شدی ولی من دوست ندارم با این لباس های چسبان بگردی.\nمن:ولی من با این لباس ها خیلی راحتم اون دامن ها واقعا دست و پا گیرن.\nدنیل لب هایش را نزدیک گونه ام کرد و دستش را روی گردنم حلقه کرد.\n-من بهت یاد میدم اما باید اسب سواری رو زمین رو بلد باشی.\nپوزخندی زدم و گفتم:بلدم من حتی شمشیر زنی هم بلدم.\n-چه عالی پس باید یه مبارزه داشته باشیم.\nدنیل دستم را گرفت و مرا دنبال خود کشید سمت یک اسب به رنگ سفید با خال های قهوه ای رفت حتی یال هایش هم دو رنگ بود اسب از زیبایی هیچی کم نداشت.دنیل به مرد قد کوتاه که مو و گوش های بلندی داشت اشاره کرد تا اسب را بیاورند.دنیل دستم را بلند کرد و بوسه ای گرم به دستانم زد.\n-یعنی میشه این دست های سفید و نرم مال من بشه؟\nدستم را کنار کشیدم و به زمین خیره شدم.اسب را آوردند .\nبالا و پایین می پریدم تا روی اسب بروم اما نمی شد.\nدنیل خندید و دستش را دور شکمم حلقه کرد و عمدا فشار دستش را زیاد کرد سپس مرا از روی زمین برداشت و روی اسب گذاشت و خودش هم روی اسب پشت من نشست.\nاسب را به حرکت در آوردم و با نهایت سرعت دور قصر چرخیدم،دنیل محکم از شکمم گرفت و من احساس گرما و عجیبی پیدا می کردم.\n-وایسا فهمیدم بلدی.\nاسب را نگه داشتم و دنیل مرا رها کرد،دنیل به تناب دور گردن اسب اشاره کرد و گفت:باید اینو بالا بکشی آروم و احسته بالا می کشی و ولش نمی کنی اسب آروم بالا میره بعد تو تناب رو جلو عقب هر جور که تو زمین تکون میدادی تکون میدی فقط نباید تناب رو زمین بکشی وگرنه اسب زمین می افته . همچنین تو نباید بترسی اگر اسب احساس کنه سرنشینش می ترسه خودش هم می ترسه.\nدنیل دستش را روی دستم می گذارد و تناب را آرام رو به بالا حرکت می دهد ،اسب پاهایش را در هم جمع کرد ،و ما بالاتر می رویم.\nاسب را به حرکت در آوردم و سمت بازار رفتم از لابه لای ابر ها می شد مردم را که در حال گذر بودند دید کمی جلوتر رفتم و دو شهر بزرگ را دیدم شهر ها باهم بسیار متفاوت بودند در یکی از شهر ها شب بود و چراغ های رنگارنگی روشن شده بود و مردم لباس هایی چون لباس ما انسان ها پوشیده بودند، و ساختمان هایشان آپارتمانی بود همه چی در آن شهر به روز بود و حتی در آنجا ماشین هم بود البته با این تفاوت که ماشین ها پرواز می کردند.دریاچه بزرگ این دو شهر را از هم جدا کرده بود،به آن سوی دریاچه رفتیم در آن شهر روز بود و ساختمان ها کلبه شکل بودند و بام های شیب دار و زیبایی داشت ند زن ها دامن های بلند و رسمی به تن داشتند و با کالسکه ای که پرواز نمی کرد جابه جا می شدند و در کل همه چی در آنجا رسمی بود چون قصر.اسب را در هوا نگه داشتم و گفتم:این شهر ها ماجراشون چه؟\nدنیل دست هایش را روی شانه ام گذاشت و دم گوشم گفت:یکی از این شهر ها برای منه یعنی من فرمانروا شم یکی هم برای برادرم هست وقتی یکی از شهر ها روز بشه اون یکی شب میشه و یکی از شهر ها به روزه دقیقا عین انسان ها یکی هم مثل قصر اشرافیه .\nمن:اون شهری که جلوی قصر چیه؟\n-اون شهر نیست اونجا بازاره بزرگ البته تو شهر ها هم بازار هست ولی تو این بازار جواهرات و الماس های واقعی فروخته میشه اون افراد تو قصر کار می کنن و در اوقاتی که قصر باهاشون کار نداره فروشندگی می کنن.\nمن:اونجا خونه هم بود\n-واسه فروشنده ها خونه درست کردیم تا کنار مغازه باشن.\nخودم را کمی عقب دادم تا به دنیل تکیه کنم. دنیل هم منظور مرا فهمید و محکم مرا در آغوش گرفت،و سرش را روی شانه ام گذاشت.\nمن:تو فرمانروای کدوم شهری؟\nدنیل صورتش را به صورتم چسباند و من گرمای پوستش را روی پوستم احساس می کردم.\n-اون شهری که مثل شهر آدم هاس ماله منه برو سمت اون شهر.\nاسب را به حرکت در آوردم و سمت شهر رفتم،دنیل دستم را گرفت و تناب را آرام پایین داد.حال می توانستم شهر را واضح ببینم ،کمی جلوتر رفتم و دنیل قصر را نشانم داد و دهان من باز ماند،یک قصر بسیار بزرگ که اطرافش پر از چراغ های رنگارنگ بود و بالکنی بزرگ که یک میز و صندلی در آن قرار داشت،اسب را روی زمین فرود آوردم و یک سیب به اسب دادم.\nمن:آفرین دختر خوشگل.\nدنیل دستم را گرفت و مرا هم راهه خود به قصر بود خیلی جالب بود ما از روز به شب آمدیم.داخل قصر شدیم از پله های مارپیچ و زیبا بالا رفتیم و همه وقتی مارا می دیدند تعظین می کردند.دنیل در یک اتاق را باز کرد و گفت:این اتاق ما دوتاس البته اگه تو بخوای.\nوارد اتاق شدم،یک تخت دو نفره که تاج طلایی و بزرگی داشت همچنین والن طلایی و حریر با آینه و وسایل آرایشی دو کمد کنار هم میز و صندلی سلطنتی اما راحت یک پنجره بزرک و بالکن که می توانستم از آن شهر را ببینم،یعنی باید این زندگی را قبول کنم وهمسر دنیل شوم؟\n-بهتره برگردیم امشب مهمونی داریم قراره شاهزاده ها همسرشون رو انتخاب کنن.\nمن:مگه تو پادشاه اینجا نیستی پس چرا تو شهر خودت نمی مونی و اونجا میای؟\n-به خاطر همسر من باید همسرم رو انتخاب کنم بعد برگردم اینجا اشمب تو مهمونی بعد از اینکه انتخاب کردم میایم اینجا یه ماه باهام می مونی عاشقم شدی می مونی عاشقم نشی برمی گردی به دنیای خودت.\nهم راه با دنیل سمت اسب حرکت کردیم دنیل مرا بلند کرد و من روی اسب نشستم این بار بدون کمک اسب را بلند کردم و سمت قصر حرکت کردم سپس اسب را پایین آوردم،ماری سمتم آمد و مرا برای آماده شدن به اتاقم برد...\nیک دامن به رنگ شن با کفش های پاشنه بلند را برداشتم و پوشیدم،روی صندلی نشستم و ماری سایه ی مات به صورت ام زد،بلند شدم و خودم را در آیینه تماشا کردم.\nماری:خیلی زیبا شدین.\nاز اتاق خارج شدیم و از پله های مارپیچ بالا رفتیم،به یک راه رو رسیدیم به دری که در انتهای راه رو بود رفتیم ،طالارپر بود از لوستر های براق و زیا شمع های بلند کف شیشه ای،مبل ها و میز های چرمی و زیبا.آهنگی سلطنتی و آرام سرتاسر سالن را در بر گرفت.پادشاه یک لباس چرم به رنگ آبی پوشیده بود و روی صندلی بزرگ و طلایی در انتهای سالن نشسته بود،ملکه هم در کنار پادشاه نشسته بودند و یک لباس قرمز با حالت خفاش بر تن داشتند.ماری با دستش به شازاده ها اشاره کرد تا نگاهشان کنم.وقتی دنیل را دیدم شاهزاده دیگر اصلا دیده نمی شد درست است که زیبا است موهای خرمایی پوست سفید ولی نه به اندازه دنیل.\nدنیل یه کت و شلواره سرمه ای بر تن داشت و از زیر هم لباس سفیدی پوشیده بود،دنیل این بار برعکس همیشه موهایش را نبسته بود،موهایش را شانه کرده بود و به پشتش انداخته بود،موهای بلند و طلایی اش واقعا زیبا است.\nمن با وجود این دامن زیبا و سنگین نمی توانستم حرکت کنم برای همین چون عروسکی زیبا روی صندلی نسته بودم و به اطراف نگاه می کردم.دنیل سنگینی نگاهم را احساس کرد و برگشت با چشمان آبی و درخشانش به من خیره شد و لبخندی جذابی زد. پادشاه بلند شد و با بلند شدن پادشاه موزیک قطع شد.من و کیت و مری رو به روی دو شاهزاده قرارگرفتیم،همه نگاه ها سمت ما بود و این موضوع مرا آزار می داد،در حال نگاه کردن به زمین بودم که پاداشاه گفت:سرتو بالا بگیر.\nسرم را بلند کردم و با چشمان دنیل روبه رو شدم،برادر دنیل یعنی شاهزاده سکوت را شکست و گفت:من پرنسس کیت رو می خوام.پادشاه سری از رضایت تکان داد.کیت رفت و دستش را به شاهزاده داد و کنارش ایستاد.\nدنیل:«من پرنسس...آلیس رو می خوام.\nلبحند کم رنگی در لبانم جا گرفت،سمت دنیل رفتم و دنیل دست مرا محکم در دستش فشرد و مرا سمت خودش کشید.ملکه نوری قرمز رنگ را درست به سر مری زد و مری بی هوش بر زمین افتاد.\nپاپی و بقیه چشم گفتند و مری را برداشتند با خودشان بردند.\nآهنگ روشن شد و دنیل مرا با خود به وسط کشاند و باهم آرام رقصیدیم،دنیل دستش روی کمرم بود و دست دیگرش در دستم بود.سرم را روی سینه ی سفت و گرم اش گذاشتم.\nدنیل:تو این یک ماه نه تنها عاشقم میشی بلکه دیوونم میشی.\nمن:هه به همین خیال باش.\nچرا دروغ بگویم نگاه در چشمانش برایم آرامش بخش است شاید دوستش داشته باشم ولی عاشقش نیستم.\n-امشب با من میای به همون قصری که بردمت و یک ماه اونجا با من می مونی.\nدستم روی شانه اش بود و دست دیگرم در دستش از این همه نزدیکی هم می ترسیدم هم لذت می بردم،لذت نه لذت عشق یا هوس لذته دوست داشتن.\nهردو روی صندلی نشستیم کیت کنار من نشست و دو شاهزاده هم در کنار هم.\nنگاهی به کیت انداختم و با زمزمه گفتم:ممنون.\n-نظرت راجب شاهزاده ها چیه؟\nمن:من دوست دارم برگردم و تنها چیزی که مرددم می کنه عشق به دنیل و احساسات هستن.\nدوست داشتم جوابی ندهم چون خودم هم جواب این سوال را نمی دانم.\n-دوسش دارم خیلی دوسش دارم اونم دوسم داره ولی فقط یک مشکل هست اونم اینکه من خودم هنوز سنی ندارم من نمی تونم بچه دار بشم.\nمن:از ماری پرسیدم در سن بیست و پنج سالگی باید بچه دار بشیم.\n-پس خیالم راحت شد،راستی ماری کیه؟\nشاهزاده پیشمان آمد و دست کیت را گرفت و گفت:باید بریم قصر خودمون.\nکیت از من خداحافظی کرد و هم راه با شاهزاده از قصر خارج شدند،از جایم بلند شدم و برخورد چیز گرمی را در شانه ام احساس کردم،برگشتم و با دیدن چهره ملکه متعجب ایستادم.\n-تو خیلی زیبایی من از اول تو رو انتخاب کردم و چقدر خوبه که پسرم هم دقیقا عین من فکر کرده.\nلبخندی از روی خجالت زدم و گفتم:نظر لطفتونه.\nدنیل دستم را گرفت و رو به ملکه گفت:ما دیگه باید بریم.\nملکه با رضایت سری تکان داد.دنیل مرا با خود هم راه ساخت و ما باهم از قصر خارج شدیم،دنیل سوار اسب شد من هم پشت سرش سوار شدم،دستانم را دور شکم دنیل حلقه کردم و دنیل از زمین جدا شد،بعد چند دقیقه جلوی قصر فرود آمد،دنیل دستم را کشید و باهم وارد قصر شدیم.دنیل در اتاق را باز کرد و من وارد شدم.\nمن:اتاق من اینجاس؟\n-اتاق ما اینجاس.نترس کاریت ندارم.\nمن:نه اخه چیزه...\n-اینجا خطرناکه خیلی از دورگه های خون آشام بین مردم زندگی می کنن پس باید مراقب باشیم.\nلباس راحتی پوشیدم روی تخت دراز کشیدم،دنیل هم آمد و کنار من دراز کشید.\nمن:اون نور قرمز که به مری زدن چی بود؟\n-یعنی به انسان تبدیل می کنن به حیوون تبدیل می کنن به میز و چیز های دیگه تبدیل می کنن.\n-یک دزد جواهر ملکه رو داشت می دزدید که ملکه اونو تبدیل به ساعت کرد.\nاز ترس بدنم لرزید فکر کنم دنیل هم متوجه لرزش من شده باشد. آرام چشمانم را چون پری نرم بستم.\nبا دویدن سمت مری رفتم،مری زمین افتاده بود و پاهایش تبدیل به پایه میز شده بود و کم کم تمام بدنش تبدیل به میز می شد.\n+اگه از دستورشون سر پیچی کنی اینجوری میشی. با ترس عقب عقب رفتم و نفس نفس زدم.\nاحساس گرما کردم،چشمانم را باز کردم و خودم را در آغوش دنیل دیدم،او مرا محکم به خودش فشرد،سعی کردم بلند شوم ولی او مرا سفت گرفته بود،به چهره اش خیره شدم چشمان زیبا دماغ کوچک و خوش فرم او هیچی کم نداشت.دنیل چشمانش را باز کرد و با دیدن من لبخند پر رنگی زد:صبح بخیر.\nلبخند مصنویی زدم و خودم را از آغوشش کنار کشیدم و بلند شدم:می خوام برم تو قصر بگردم.\nدنیل از روی تخت بلند شد و سمت کمد رفت لباس اش را عوض کرد و یک لباس چرم و سرمه ای که بیشتر به سیاه شباهت داشت پوشید کمی موهایش را شانه کرد و گفت:بعد صبحانه به یکی از خدمتکارا میگم قصر رو نشونت بده من هم بعد اظهر باید برم شهر و از وضعیت مردم بازدید کنم.\nسرم را به نشانه تایید تکان دادم،سمت کمد رفتم و یک لباس بنفش بالای ناف برداشتم و پوشیدم،نگین های زیبایی رویش به کار رفته بود و دستش گشاد و بزرگ به شکل خفاشی بود یک شلوار بنفش و چسبان هم داشت که پوشیدم موهایم را از بالا جمع کردم و یک رژ بنفش و کمرنگ زدم.دنیل دستش را دور بخشی از شکمم که لخت بود حلقه کرد و گفت:حاظری با من ازدواج کنی و بچه نازمون رو به دنیا بیاری؟\nمن:تو فقط منو به خاطر بچه می خوای؟\nچانه اش را روی شانه ام گذاشت و گفت:به خاطر خودت.\nدلم گواه بد می داد دوست نداشتم با دنیل ازدواج کنم اما دل شکستن را هم بلد نبودم،خودم را کنا ر کشیدم و هردو از اتاق خارج شدیم و سمت میز رفتیم،یک اتاق بزرگ بود و این اتاق تنها مخصوص غذا خوردن من و دنیل بود،دنیل به خدمتکار ها اشاره کرد تا از اتاق خارج شوند،اتاق خالی شد و فقط من بودم و دنیل.\n-احساس نمی کنی فاصلمون زیاده.\nمن:همین جوری خوبه.\nدنیل اخم کرد.چند قاشق از عسل آبی را برداشتم و رو به دنیل گفتم:چرا عسل اینجا آبیه؟\n-چون زنبور های ما دو رگه هستن و رنگشون آبیه و هیچ کس رو هم نیش نمی زنن چون نیش ندارن.\nسخت بود باور کردن این کلمات سخت بود زندگی با یک جن سخت بود،چه کسی فکرش را می کرد،در یک دنیای کاملا واقعی و طبیعی هم راهه پدر و مادرم زندگی میکردم،پدرم دکتر مادرم پرستار،به اسرار مادرم به یک اردو رفتم یک روستای مـثلا نفرین شده با چندین روح با چند سرپرست هه با کلاس های آموزش ورد،و الان شهر جن ها ازدواج با جن مگر یک انسان چقدر تحمل دارد؟چگونه این کلمات سخت را درک کنم؟\nاز پشت میز بلند شدم و سمت در رفتم که با حرف دنیل ایستادم.\nهرجا باشد مهم نیست فقط می خواهم هوا بخورم.\nمن:میرم بگردم و البته تنهایی بدون محافظ.\n+فوق اش می میرم.\nدنیل اخم کرد و من بی توجه از اتاق خارج شدم.\nسمت حیاط رفتم.\nوارد حیاط پشتی شدم وبا کنجکاوی همه جا را زیر نظر گرفتم،شاخه درختان تکان خورد و من با تدید جلو رفتم،نوره نارنجی ای را دیدم و بی هوش شدم.\nصدای های عجیب و گنگی را از اطرافم می شیدم.\nدختره رو آوردیم جن ها دیگه هیچ راهی ندارن ما برنده میشیم.\n-خوبه اگه دختر به هوش اومد بهم بگو.\nچشمانم را باز کردم همه جا را تار می دیدم کمی پلک زدم و همه چیز را واضح دیدم،یک جای نسبتا تاریک بود که با نور آتش روشن مانده بود،مرا در یک اتاق روی صندلی بسته بودند،یک آیینه چوبی بود که در آن عکس اژدها سنگ تراشیده شده بود،یک تخت چوبی هم با همان طرح بود،در کل همه جا وحشتناک به نظر می رسید.\nیاد آن نور افتادم و فهمیدم که حتما مرا جادو کردند،لعنت به هر جن و دورگه و خوش آشام اگر ولم نکنند چه می شود؟اگه از این کابوس رها نشوم چه؟ای کاش می شد بلند شوم و ببینم همه این ها خوابی بیش نیست اما متاسفانه نمی شود چون خواب نیست.\nدر باز شد و دو مرد با چهره ای خشک و وحشتناک وارد شدند،دستم را باز کرد و مرا بی رحمانه هل داد.از اتاق خارج شدیم همه جا با نور آتش روشن مانده بود عجیب است در این قصر حتی یک پنجره هم وجود نداشت.\nمن:چرا اینجا پنجره نیست؟\n-خوش آشام ها نمی تونن تو نور بمونن دیگه هم سوال نکن.\nلحنش به گونه ای بود که انگار با برده سخن می گوید،هه خون آشام لعنت به همه شما.\nمرا وارد سالن بزرگی کرد که در ته سالن مبل بزرگ و چوبی بود که یک مرد با هیکل بزرگ و چهره ترسناک نشسته بود،پس رییس خون آشام ها این مرد است.\nمرا هل دادند تا زانو بزنم اما من صاف ایستادم و با لحنی پر از پرخاش گفتم:این بازیه کثیف چیه که شروع کردین؟چرا منو اینجا آوردین؟\n-خفه شو اینجا فقط ما حرف می زنیم تو اینجا ملکه نیستی یه خدمتکاری.\nدستانم را مشت کردم اما چیزی نگفتم تا ادامه بدهد و بدانم برای چه به اینجا آمدم.\n-ما تورو اینجا آوردیم تا جن ها نابود بشن،تو واسه ما کار می کنی هرکاری که بگیم بعد از اینکه بچمون رو به دنیا بیاری زندت نمی زاریم اگر هم سر پیچی بکنی زود تر می میری پس به حرف گوش کن.\nدندان هایم را به هم فشردم و هیچ چی نگفتم به ماند برای وقتش..\n-الانم بهتره بری اتاقت.\nمرا هل دادند و به اتاق بردند و در را قفل کردند،چشمم به یک پسر بزرگ با دودندان نیش افتاد،لبخندش لرزه به تن آدم می انداخت...\nدستم را در هم قفل کردم و چشمانم را به زمین دوختم.\n-یعنی خونت خوش مزس؟\nکمی عقب رفتم کمرم به دیوار برخورد کرد،از ترس نفس نمی کشیدم.ای کاش به حرف دنیل گوش می دادم ای کاش وارد حیاط لعنتی نمی شدم.\nسرش را کج کرد و با چشم های رنگ خون اش به چشمانم خیره شد و گفت:بعد از به دنیا آوردن بچه ام می میری خیلی راحت خونتو می خورم.\nبلند شد و سمت ام آمد ناخن های سیاه اش را روی گردنم کشید وگفت:خوش مزس؟\nگردنم را با ترس عقب کشیدم و گفتم:خفه شو من نه بچه به دنیا میارم نه می زارم خونمو بخوری.\nموهایم را محکم پشت سرش کشید و از اتاق خارج شد وارد یک اتاق بسیار بزرگ شد و روبه پادشاه خون آشام ها گفت:این چی میگه؟مگه قرار نیست بچمو به دنیا بیاره؟\nپادشاه عذاب من بلند شد و یک مشت محکم به شکمم زد و گفت:دلت می خواد بمیری؟\nبا جسارت به چشمان اش نگاه کردم و گفتم:بلاخره که می میرم چه زود چه دیر.\nبا عصبانیت به خدمتکارانش اشاره کرد،دو مرد قوی هیکل محکم دستم را گرفتند و مرا با خودشان بردند،با دقت به هردو نگاه کردم نه بسیار زیبا بودند نه ترسناک اصلا شبیح جن و خون آشام نبودند.\n-ما انسانیم مجبوریم اینجا کار کنیم.\nدر را باز کردند و از پله ها پایین رفتیم.\n-تو سیاه چال می مونی تا فردا بکشنت.\nمرا به سیاه چال انداختند خواستند در را ببندند که با صدایم ایستادند.\nمن:لطفا بزارین برم شما هم مثل من انسانین.\nنگاه کوتاهی به من انداختند و از اتاق خارج شدند.\nزانو هایم را در آغوش گرفتم و اشک ریختم...\nیک مرد که دقیقا عین غول بود سمت ام آمد و دست مرا کشید،دستم در حال کنده شدن بود اما خم به ابرو نیاوردم.\nهمه جا تاریک بود و احساس می کردم هر آن از تاریکی چیزی بیرون خواهد آمد و مرا خواهد کشت.\nبا صدای کوبیده شدن در چشمانم را باز کردم،یک مرد با پوستی سبز دست هایی سیاه و ناخن هایی بلند سمتم آمد،از موهایم کشید و مرا بلند کرد،وحشت زده به چشمانش خیره شدم.\nمرا هم راه خود کشید و از آن سیاه چال بیرون آورد.\nطوری رفتار می کرد انگار اصلا حرف نمی زنم و او هیچ چیز نمی شنود،مرا هم راه خود با بی رحمی می کشید وارد حیاط پشتی شدیم هوا کاملا تاریک بود و با آتش روشن مانده بود.\nآتش بزرگی درست کرده بودند و من با دیدن آتش لرزه به تنم می افتاد.\nپادشاه خون آشام ها لبخند کثیفی زد و گفت:یا بچه دار میشی یا می میری.\nبا جدیت گفتم:من بچه دار نمیشم همتون برین به درک.\nبا اشاره پادشاه\nمرا درست مقابل آتش قرار داد طوری که گرمای آتش صورتم را می سوزاند،با ترس پرسیدم:چیکار می کنی؟\n-تو آتیش می سوزونیمت بعد می خوریمت.\nچشمانم اندازه توپ تنیس شد از ترس دست و پاهایم می لرزید،می ترسیدم بیش از حد می ترسیدم،سرم درد گرفت چشمانم درحال بسته شدن بودند اما تند تند پلک زدم تا هوشیار بمانم.\nمرا سمت آتش هل داد،گرما داشت مرا ذوب می کرد،تقلا می کردم که عقب بروم اما او چون سنگی بود که تکان نمی خورد،دوباره هل ام داد و بیشتر به آتش نزدیک شدم،بدنم داغ کرده بود.\nچندین سایه را بالای سرم احساس کردم سرم را بلند کردم و اسب های جن هارا بالای سرمان دیدم.\nغول سریع مرا برداشت و هم راه خود کشاند،بلند داد می زدم:کمک کمک.\nاسبی سفید پایین آمد و شمشیری تیز به گلوی غول خورد و من از دیدن این صحنه وحشت کردم،دست و پاهایم به شدت گرم بودند.\nدنیل به اسب اشاره کرد دویدم و پشت سرش روی اسب نشستم،دنیل از زمین بلند شد.\n-کم مونده بود کباب بشی ها.\n-باید به حرفم گوش میدادی.\nآب دهانم را قورت دادم و با ترس گفتم:الان چی میشه؟\n-جنگ. تو رو می برم یه جای امن و میام واسه جنگ.\nلباس دنیل را محکم گرفتم تا زمین نیوفتم.\nچند تیر به ما خورد که دنیل جا خالی داد.\nبه قصر بزرگ و باشکوه دنیل رسیدیم.اسب را پایین آورد و هردو پایین پریدیم،دنیل به ده تا از خدمتکاران قوی هیکل اشاره کرد و گفت:مراقب پرنسس باشین.\nخنده ماتی به لب آورد و سوار اسب خود شد.\n+مراقب خودت باش.\n-از کی تو نگار من میشی؟\nجوابی ندادم و فقط به چشمانش خیره شدم اسب را بلند کرد و گفت:چشم مراقبم.\nبا سرعت نور از ما فاصله گرفت،بال های سفید و زیبای اسب که در هوا تکان می خورد اسب را رویایی تر کرده بود.\n-پرنسس هم راهه ما بیاین.\nدنبال خدمتکار ها حرکت کردم سمت اتاق رفتند و در را باز کردند،هفت نفر پشت در مراقب محافظ ماند و دو نفر هم با من داخل اتاق شدند تا از من مراقبت کنند.\nروی تخت نشستم و خواستم تا تمام این ترس را دور بریزم اما نمی شد،دلم شور می زد.با کلافگی دستم را روی موهایم گذاشتم و بی اختیار با صدای بلندی نفس ام را بیرون دادم.\n-نگران نباشین اتفاقی نمی افته.\nشاید راست بگوید اما فقط شاید،ترس هر لحظه بیشتر خود نمایی می کرد.از روی تخت بلند شدم ودر اتاق قدم زدم اصلا نمی دانستم باید چه کار کنم.\n-پرنسس لطفا آروم باشین.\nنگاهی به ماری که دنیل او را از قصر پادشاه برای من آورده بود کردم،چشمان آبی اش بسیار نگران بود،موهای آبی و بافته شده اش را عقب انداخت و به من خیره شد.\nناگهان فکری در ذهنم جرقه زد.\n+منم میرم به جنگم.\n-نه بانو آنها به خون شما تشنه اند.\n+تغییر چهره میدم.\nسوالی نگاهم کرد و بعد چند ثانیه گفت:چه فکر خوبی.\nمرا روی صندلی نشاند،کلاه گیس سفید رنگ را روی سرم گذاشت ،چشمانم را با مداد سیاهی به شکل خوفناکی کشید،رژ قرمز و خونی رنگ را به لب هایم زد،سمت لباس ها رفت یک لباس سفید و رزمی را با شلوار چسبان با جنس بارانی را برداشت بعد از پوشیدن آنها تیرکمان با شمشیر برداشتم.\nماری آماده شد و گفت:باهم میریم به جنگ.\nبا موافقت سرم را تکان دادم.هردو سمت اسب هایمان رفتیم و سوار شدیم،این همان اسبی بود که دنیل برایم انتخاب کرده بود.اوج گرفتم و از بالا به بخشی از آسمان که رنگ خون گرفته بود خیره شدم.\nحرکت کردیم و سمت شهر خون آشام ها حرکت کردیم.\nدنیل سخت مبارزه می کرد،چهره دنیل تغییر کرده بود،پوستش قرمز و هولناک شده بود.\nداد زدم و به میدان مبارزه هجوم بردم،چاقو را از پشت در کمر خون آشام فرو بردم،یک خون آشام می خواست دنیل را از پشت بزند،تیر ام را برداشتم و یکی در گلویش زدم.\nدنیل به سمت ام آمد و گفت:شما؟\n+یک دوست که داره کمکت می کنه.\nتیر ام را برداشتم و به قلب خون آشام زدم،دنیل با تعجب نگاهم کرد و گفت:هرکسی هستی به نظرم یک جنگ جوی ماهری.\nبا این حرفش خوشحال شدم،هردو باهم به خون آشام ها هجوم بردیم.\nاحساس کردم دندان در گلویم است برگشتم و با دیدن خون آشام که از گلویم آویزان است با حرص شمشیر را در سرش فرو کردم و بیرون آوردم.از سرش خون فوران می کرد.\nدنیل دستور داد تا همه برگردیم،به ماری اشاره کردم و هردو با سرعت از آنها فاصله گرفتیم اما صدای دنیل را شنیدم:حد اقل اسمت رو بگو.\nبلند داد زدم:بی نام.\nبه قصر رسیدیم اسب ام را نوازش کردم و به خدمتکار ها دادم.\nبا سرعت سمت اتاق رفتم و لباس ام را عوض کردم و کلاه گیس را برداشتم،روی تخت دراز کشیدم و نفس راحتی کشیدم.\nماری خم شد و گفت:این چه حرفیه وضیفه بود بانو.\nدنیل داخل اتاق شد و به ماری اشاره کرد،ماری خم شد و از اتاق خارج شد.\nدنیل روی تخت نشست و من هم روی تخت نشستم.\n-فکر کردی من خرم؟\n+نه تو جنی.\nدنیل آرام خندید و گفت:فکر کردی نفهمیدم بی نام تویی؟\n-از چشم هات فهمیدم تویی مثل اینکه عاشقتما.\nسرم را پایین انداختم،نه به خاطر خجالت بلکه به خاطر اینکه ضایع شدم.\nدنیل دست اش را روی چانه ام گذاشت و سرم را بلند کرد و گفت:یعنی زمین خوشگل تر از منه؟\nواقعا او جادوگر عشق است اما من این جادو را خنثی می کنم.....\nهوا کاملا تاریک شده بود باد شدیدی می وزید و پنجره را به صدا در آورده بود،سمت پنجره رفتم خواستم ببندمش که با صحنه ی وحشتناک روبه رو شدم.چند نفر از سربازان خونی زمین افتاده بودند.\nدنیل روی تخت نشسته بود تا چهره ی سفیده مرا دید با نگرانی سمتم آمد،در همان لحظه در اتاق باز شد.یک دختر با موهای قرمز و چهره ای مشکوک و عجیب وارد اتاق شد،دو تا آب میوه روی میز گذاشت و تعظیم کرد خواست خارج شود که دنیل مانع شد و گفت:بیا تو.\nدختر در مقابل دینل ایستاد و نگاهش را به زمین دوخت.\nدنیل دست اش را روی پیشونیه دختر گذاشت و چیزی زیر لب گفت و دختر تغییر چهره داد پوست اش سبز شد و دست و پاهای استخوانی اش از بدنش بیرون آمد با ترس عقب عقبی رفتم و روی تخت افتادم،به زور نفس می کشیدم احساس می کردم چیزی مرا خفه می کند،دختر خرناسه بلندی کشید و سمت دنیل حمله ور شد،دنیل نور سبزی درست کرد و به دختر زد.دختر تبدیل به دود سیاهی شد و از بین رفت.دنیل آب میوه هارا دور ریخت و سمتم آمد.\nاشک از چشمانم سرازیر شد و بلند بلند اشک ریختم،دستانم به شدت می لرزیدند.\n+دو تا از نگهبان ها پایین مردن.\nدنیل تعجب کرد دستم را کشید و مرا هم راه خود برد،چندین سرباز و نگهبان را صدا کرد و گفت:امشب جنگی در راهه همه باید هوشیار و آماده باش باشین.به یک کوتوله اشاره کرد و گفت:به پدرم اطلاع بدین تا سرباز بفرسته.\nدنیل مرا هم راهه چند محافظ به اتاق فرستاد و گفت:مراقبش باشین.\nدنیل و چندین سرباز دیگر سوار بر اسب های بال دار اوج گرفتند،از پنجره به رفتنشان نگاه می کردم من نمی توانستم بمانم و آنها به جنگند باید کاری انجام می دادم.\n+همه به جز ماری برن بیرون نگهبانی بدن.\nهمه تعظیم کردند و از اتاق خارج شدند و در را بستند،روی صندلی نشستم و به ماری اشاره کردم و گفتم بشین.\nماری در کنارم نشست و منتظر به چشمانم خیره شد.\n+من باید کاری کنم نمی تونم بی تفاوت بشینم درسته جون دنیل برام مهم نیست ولی جون خودم که مهمه باید یه کاری کنم نمی تونم بشینم و وابسته ی دو تا نگهبان باشم.\nماری:پس می خواین تغییر چهره بدین؟\nماری قبول کرد چشمان ام را با مداد سیاهی بالا کشید و رژ خونی به لب هایم زد،موهای آبی ای به سرم گذاشت،لباس سیاه و بارانی به شکل خفاشی را با شلوار سیاه و بارانی که چسبان بود را پوشیدم چکمه های سیاه و بلند پوشیدم.جای شمشیر را به پشت ام وصل کردم و شمیر را داخل اش گذاشتم،تیرکمان را برداشتم.\nمن و ماری از پنجره روی اسب هایمان پریدیم،دست ام را روی یال هایش کشیدم و گفتم:چیزی نیست دختر خوب حرکت کن.\nاسب را به حرکت در آوردم من پشت سر اسب سیاهه ماری که اسم اش را تارا گذاشته بود حرکت کردم.\nهوا ابری و تاریک بود ،اسب ام با ترس و تردید حرکت می کرد.\n+چیزی نیست دختر خوب.\nبا نوازش هایم آرامش کردم.\nبا سرعت بال می زد و حرکت می کردیم،باد به صورتم برخورد می کرد و موهایم را پراکنده می کرد.\nماری:شهر خون آشام ها شهر سیاهی.\nدیگر چیزی نگفتم و به پرواز ادامه دادم،رعد و برق نور به وجود آورد و اسب ها کمی ترسیدند،سرم را روی یال های نرم اسب ام گذاشتم،باد با شدت بیشتری می وزید.\nماری:تو انسان عادی نیستی دو رگه ای پس حتما جادو و انرژی ای داری.\n+اما نمی دونم چجوری ازش استفاده کنم.\n-اگه پدر واقعیت آگوست پادشاه سه شهر جن ها باشه تو باید نیروی پرواز و زنده کردن اشیاء رو داشته باشی.\nبه هیچ یک از حرف هایی که میزد توجه نمی کردم چون به نظرم خیالی بیش نبود البته تا الان همه خیال ها حقیقی شده اند....\nبه شهر خون آشام ها رسیدیم جن ها و خون آشام ها در حال جنگیدن بودند،از روی اسب ام پایین پریدم با دیدن دنیل اشک هایم یکی پس از دیگری گونه ام را خیس کردند،جلوی دنیل زانو زدم،چندین تیر در جلوی شکم اش زده بودند و شمشیر را به قلب اش فرو کرده بودند در پا و دست هایش هم تیر بود،چشمان دنیل بسته شده بود اما لبخند روی لب هایش بود.دست ام را روی لب هایش کشیدم و اشک ریختم،سرم را روی سینه ی خونی اش گذاشتم و اشک ریختم.\nانتقام ات را می گیرم زنده شان نمی گذارم،اشک هایم را پاک کردم و بلند شدم،احساس کردم قدرت ماورایی پیدا کردم،از زیر دست هایم آتش بیرون آمد و من آرام به هوا رفتم با صدای بلندی که شبیه خرناسه بود گفتم:می کشمتون......\n«رونال سردسته خون آشام ها»\nمشغول جنگ بودم که ناگهان صدایی آمد و همه ایستادیم،او چشم هایش آتیشی شده بود و از دست هایش آتش بیرون می آمد چهره بسیار هولناکی داشت همه با ترس عقب رفتیم.\nدندان های خود را با حرص نشان داد و با جیغ گفت:می میرین.\nدست اش را سمت ده سرباز من نشانه گرفت و همه آنها را به آتش کشید،دست اش را سمت قصر گرفت و قصر را با تمام افراد داخل اش به آتش کشید.\nدر آسمان توده ی سیاهی درست کرد و تمام افراد سمت آن توده کشانده شدند،دستم را به درخت گرفتم تا بالا نروم،باورم نمی شود او دیگر کیست؟\nکلاه گیس اش را برداشت و گفت:منم پرنسس جن ها.\nاو؟...او که یک انسان ناتوان بود او چگونه انقدر قدرتمند شد؟\nگردن اش را به سمت چپ و راست تکان داد و به افراد باقی مانده هجوم برد و تک تکشان را کشت،با علامت قرمزی که به هوا فرستادم وضعیت بدمان را به پادشاه خون آشام ها علامت داد.\nاو به سمت من هجوم آورد با تمام توان می دویدم.\n-راه فراری نداری همتونو می کشم.\nانگار اصلا درحال خودش نبود مثل این می ماند که شیطان درونش بیدار شده.\nگلویم را محکم گرفت،دندان های خود را نشان داد و گفت:بمیر.\nمن زمین افتادم و تقلا می کردم که فرار کنم،چاقو اش را در آورد و در پیشانی ام فرو برد،دست و پایم لرزید و بعد همه جا تاریک شد......\nبعد از دیدن خون چشمانم به حالت عادی در آمد.من سردسته خون آشام هارا کشته بودم نه تنها او بلکه همه را.\nماری دستم را گرفت و گفت:باید بریم الان افرادشون سر میرسه رییس اونا خیلی قدرتمنده.\nهم راه با ماری سمت اسب ام رفتم،چشمم به دنیل افتاد سمت دنیل رفتم و بلندش کردم و روی اسب ام گذاشتم.به پرواز در آمدیم و با سرعت سمت قلمروی پادشاهیه جن ها رفتیم.\nبه جسم دنیل خیره شدم و اشک ریختم،نباید ضعیف باشم.\n-تو یک دفعه چجوری عوض شدی؟چشم هات رنگ آتیش گرفتن.\nخودم هم نمی دانم چه اتفاقی افتاد اما با دیدن دنیل در آن حالت ناگهان عصبانی شدم و به جان آنها افتادم.ای کاش می توانستم این نیرویی را که دارم مهار کنم،من باید استفاده از این نیرو را یاد بگیرم.\nاسب را جلوی در قصر پادشاه فرود آوردم،سرباز ها و نگهبانان با دیدن دنیل اشک ریختن،پادشاه و ملکه هردو با دویدن ام سمت ام آمدند.\nپادشاه:شنیدم تمام افراده خون آشام هارو به آتیش کشیدی.\n+بله اما خودمم نمی دونم چجوری دیدن دنیل تو اون حال..\nدیگر نتوانستم ادامه بدهم،پادشاه سمت دنیل رفت و دست اش را روی سر دنیل کشید،ملکه بی صدا اشک می ریخت اما پادشاه لبخند زد و من معنی این رفتار را نفهمیدم.\nپادشاه روبه من برگشت و گفت:هنوز کاملا نمرده سه روز فرصت داره تو و خانوادتون می تونین افراد نیمه جون رو زنده کنین فقط باید یادبگیری سه روز مهلت داری،یه کتاب میدم بیارن برات شاید کمکی کرد.\nبا اشاره پادشاه نیما را به اتاقش بردند،هم راه با خدمتکاراه وارد اتاق شدم،ماری به خدمتکار اشاره کرد و ما در اتاق تنها ماندیم.\nهم راه با ماری روی تخت نشستم،در به صدا در آمد و یک پسر با موهایی سیاه و بلند وارد اتاق شد،چند کتاب روی تخت گذاشت و با تعظیمی کوچک از اتاق خارج شد.\nکتاب را برداشتم و دستم را روی جلد اش کشیدم عکس چند جن و نوری در دستشان روی جلد بود.\nماری بلند شد و گفت:من دیگه برم.\n+اگه رفتی درم ببند.\nماری از اتاق خارج شد و در را قفل کرد،روی تخت به صورت نیمه دراز کشیدم و صفحه اول کتاب را باز کردم و خواندم.\nباید اول خودت را بشناسی به خودت اعتماد کنی باید هدفی که از آن برای جادو استفاده می کنی را در ذهن مجسم کنی.برای استفاده از جادو فرق نمی کند چه کلمه ای بگویی فقط کافیست با تمام وجود به آن جادو نیاز داشته باشی،برای تبدیل موجودات به چیز دیگری باید به آن موجود نگاه کنی و به چیزی که می خواهی تبدیل کنی فکر کنی.\nدستم را سمت آیینه کوچک گرفتم،می خواهم به کیف تبدیلش کنم.\nهر کاری کردم اما تبدیل نشد،با دقت مطالب را خواندم.\nاگر به کنترل درونی برسی و تردیدی در جادو نداشته باشی از پس اش بر می آیی.\nروی تخت صاف نشست ام و به خواندن ادامه دادم:این انرژی درون شما وجود دارد پس باید به آن اعتماد کنید و خودتان را باور داشته باشید،دستهایتان و انرژیتان بخشی از خودتان است کافیست در ذهن تجسم کنید.\nروی تخت دراز کشیدم و چشمانم را بستم،سعی کردم کلمات داخل کتاب را درک کنم...\nچشمانم را به سختی باز کردم وقتی اتفاقات دیشب یادم آمد از ترس به خود لرزیدم،من فقط سه روز محلت دارم تا دنیل را نجات دهم،اما چگونه؟از روی تخت بلند شدم موهایم را از پشت بستم،یک لباس بنفش تیره جنگی را با شلوار ست اش پوشیدم.از اتاق خارج شدم و سمت طالار بزرگ رفتم،در را زدم و بعد داخل شدم،پادشاه روی مبل سلطنتی خود نشسته بود.تعظیم کوچکی کردم و سکوت را شکستم.\n+من گیج شدم یعنی معلمی برای تعلیم وجود نداره؟\nپادشاه روی مبل صاف نشست و با صدای بلندی روبه خدمتکار گفت:به فرمانده بگین بیاد.\nخدمتکار تعظیم کرد و از طالار خارج شد.عصبانی بودم باید انتقام می گرفتم.بعد چند دقیقه یک پسر با چهره ای جدی و جذاب همچنین خفن وارد طالار شد،نگاه جدی اش را در من قفل کرد.\nپادشاه:باید در عرض سه روز مهارت های جادویی اش رو به دست بیاره از پسش برمیای؟\n-بله از چهره بانو هم معلومه که خیلی مصمم هستن.\nبا لحن سفتی گفتم:بهترهمین الان شروع کنیم.\nسرش را به نشانه تایید تکان داد،با تعظیم از طالار خارج شدیم،دنبالش حرکت می کردم،نمی دانم حال دنیل خوب می شود یانه؟ولی من تا جایی که بتوانم کمکش می کنم او باید نجات پیدا کند.\nوارد حیاط شدیم،در سمت چپ گروهی در صف ایستاده بودند و مهارت های جادویی را می آموختن.اما من جدا از آن ها آموزش می دیدم.\n-قدم اول خودتو پیدا کن باید بدونی کی هستی و قراره چیکار کنی.\nدست اش را روی پیشانی ام گذاشت،ناگهان یک خانه را دیدم.پدرم لباس پادشاه را پوشیده بود و با نگرانی قدم می زد،مادرم موهایم را نوازش می کرد و با ترس به من نگاه می کرد.\nپادشاه:باید یه جایی مخفیش کنیم خون آشام ها هر لحظه ممکنه حمله کنن منم آسیب دیدم نمی تونم از پسشون بر بیام.\nمادرم موهایم را بوسید و گفت:یعنی میگی ولش کنیم بریم؟\n-ما قراره بمیریم اگه اونم پیشمون باشه میمیره،باید اونو به یک آدم بسپاریم.\nمادرم مرا محکم در آغوش گرفت و بلند شد و با نگرانی گفت:می خوای به زنه اولت که انسان بود بدیش؟\n-آره اونجا جاش امنه هیچ اتفاقی براش نمی افته.\nپادشاه یعنی پدرم سمتم آمد و وردی را خواند و من نا پدید شدم،درست همان لحظه چندین خون آشام کلبه را تصرف کردند،پدر و مادرم تا پای جان جنگیدند و در آخر با چاقویی که بر قلبشان خرد مردند.\nتصویر تغییر کرد.من در خانه خودمان در شهر بودم،مادرم تا من را دید سمتم آمد و با ذوق مرا در آغوش گرفت و بوسید و گفت:از این به بعد خودم بزرگت می کنم.\nتصاویر ناپدید شدند و چهره همان پسر در مقابلم ظاهر شد.\n-حالا که فهمیدی کی هستی قدم دوم رو برمی داریم،هدفت فقط نجاته دنیله؟\n+نه نابود کردن خون آشام ها و انتقام گرفتن هدف اصلی منه.\n-پس قدم سوم اعتماد به نفص تو مطمعنی که می تونی؟\nکمی مکث کردم و گفتم:آره من مطمعنم.\n-پس حالا وقت عمله.جادوی تبدیل رو باید یاد بگیری.\nمرا سمت چند تا از وسایل کهنه برد و دست اش را سمت لیوان گرفت و گفت:تو ذهنت مجسم می کنی که قراره چه شکلی بشه بعد چشم هات رو باز می کنی و تبدیلش می کنی.\nلیوان را به ساعت تبدیل کرد و من از ذوق دست زدم،کنار رفت و گفت:حالا ببینم تو چیکار می کنی.\nجلو رفتم و به آیینه خیره شدم،چشمانم را بستم و آیینه را اسب در نظر گرفتم چشمانم را باز کردم و با اشاره به آیینه گفتم:آنا سیلیو.\nآیینه تبدیل به یک اسب سفید با یال هایی به شکل آیینه شد.\n-عالی بود تو واقعا استعدادش رو داری.حالا زنده کردن رو یاد می گیری.\nسمت یک درخت رفت و گفت:فکر کن زندس و فقط تو باید بهش دستور حرکت بدی.\nدست اش را سمت درخت گرفت و به چپ و راست تکان داد،شاخه درختان به چپ و راست تکان خوردند.\nجلو رفتم دست ام را سمت درخت گرفتم و دست ام را پایین آوردم شاخه درخت پایین آمد،برگ روی زمین را گرفتم که درخت هم همان کار را کرد و دوباره دست ام را بالا بردم.\n-خب عالی بودی،حالا باید ضربه زدن با جادو رو یاد بگیری مثل شلیک کردنه.\nدر مقابل یک دیوار ایستاد و گفت:دستت رو مشت می کنی بعد کلمه هاریش،سایلا،کوپا.هرسه کلمه شلیک می کنه فقط شدتش فرق داره،بعد گفتن این کلمه مشتت رو محکم باز می کنی و شلیک می کنه.\nدستانم را مشت کردم و زیر لب گفتم:کوپا.مشت ام را باز کردم و نور قرمز رنگی به دیوار برخورد کرد.\n+شدت کدوم زیاده؟\n-هاریش زیاده و سایلا معمولی کوپا برای بی هوش کردن خوبه.\n-خب آموزش بعدی نامرئی شدنه.\nدقیق به هرکاتش نگاه می کردم.\nدست اش را جلوی صورتش برد و گفت:کلمه نری یعنی نامرئی شدن.فقط اگه لباست از جنس نامرئی نباشه لباست دیده میشه.\nدستم را جلوی صورتم بردم و کلمه نری را گفتم،دست ام را جلو آوردم اما چیزی ندیدم احساس عجیبی داشتم خودم دستم را احساس می کردم اما دستم نبود.\nلباسم را نگاه کردم اما لباسم دیده نمی شد.\n-لباس های بلند و دامن شکل پرنسس ها نامرئی نمیشه ولی لباس جنگی میشه.برای خنثی باید برعکس نری رو بگی.\nدوباره به حالت عادی در آمدم اما من که فقط سوالی گفتم!!\n-برای اینکه فرد نامرئی رو ببینی باید هاریش شلیک کنی.\n-قدم بعدی برای اینکه از دستت آتیش آب یخ و خاک سنگ هر چیزی بیرون بیاد. باید خیلی بهش نیاز داشته باشی یا بگی:خواستا.\n-وقتی از پاهات و دستات آتیش بیرون بیاد بالا میری و پرواز می کنی.\n+اگه بگم خواستا چی میاد کدومشون.\n-اگه به آب نیاز داشتی آب میاد و اگه به آتیش نیاز داشتی آتیش میاد.\n-قدم آخر زنده کردن افراد نیمه جان.\nرسیدیم بلاخره به این مرحله رسیدیم.\nروی زمین نشست و دست اش را روی گلی که تقریبا پژ مرده بود کشید و گفت:اگه دوسش داشته باشی و واقعا بخوای نجاتش بدی از پسش برمیای،دستت رو روش می کشی و خاطراتت رو مرور می کنی اینجا هیچ کلمه ای نمیگی اینجا باید با قلبت نجاتش بدی.\nگل را بو می کند و در همان لحظه گل مثل قبل شاد و زنده می شود.\n-آموزشت تموم شد فردا بازم بیا تا کمی تمرین کنیم و مهارتت بیشتر بشه.\nباشه ای گفتم و با تشکر کردن داخل قصر شدم،چگونه با تمام وجود بخواهم اش؟بدون ورد چگونه زنده اش کنم؟\nبه اتاق ام رفتم و روی جادو ها تمرین کردم.دنیل فقط دو روز دیگر مهلت دارد و میمیرد نمی توانم به مرگش فکر کنم،اما چگونه زنده اش کنم،با دل؟آخر چگونه؟\nسمت ماری رفتم و گفتم:می خوام دنیل رو ببینم.\nماری پذیرفت و هردو از اتاق خارج شدیم،یعنی حالش چطور است؟یعنی من می توانم کاری برایش انجام بدهم؟\nماری در را باز کرد و خودش پشت در ماند،وارد شدم و در کنار تخت دنیل نشستم.موهای بلند و طلایی اش روی بالش تخت پراکنده شده بودند،پلک های پر پشت و سیاهش چون پری زیبا آرمیده بودند،لب های قرمز اش بسته بودند و من دوست داشتم فقط یک بار دیگر لب باز کند و سخن بگوید.\nدستم را روی دست اش گذاشتم،دست اش گرمای قبل را نداشت.قطره ای کوچک از چشمانم لغزید و روی گونه ام افتاد.اشک هایم را پاک کردم و از اتاق خارج شدم،با اشاره به ماری سمت حیاط رفتم،ماری هم پشت سرم می دوید.\nهمان پسر را دیدم من حتی نامش را هم نپرسیده بودم.\n+من نمی دونم چجوری باید زندش کنم.\n-این ورد نداره باید با قلب خودت باشه باید خودت خلقش کنی باید این نیرو رو خودت به وجود بیاری.\nکنار تنه درخت نشستم و دستانم را روی سرم گذاشتم.نمی دانم باید چه کار کنم.تارا حال مرا درک می کرد این را از چهره اش می توانستم متوجه شوم.دنیل با من با مهربانی برخورد می کرد حد اقل باید این مهربانی اش را جبران کنم.تارا گل پژمرده ای را سمتم آورد.می دانم منظورش از این کار چه بود.روی زانو هایم نشستم و دستم را روی گلبرگ های گل کشیدم،گل زیبایی بود دلم برایش سوخت گل کاملا از بین رفته بود شاید یک درصد امید داشت،با دیدن گل قلب ام به درد آمد،دستم را روی گل کشیدم و با تمام وجود خواستم تا حالش خوب شود.دست ام را روی قلب ام گذاشتم،نمی دانم چرا با دیدن این گل انقدر بی تاب شده است.چشمانم را بستم و بوسه ای روی برگ گل کاشتم.\nچشمانم را آرام باز کردم گل...گل همان گل شاداب بود،باورم نمی شود پس این جادو ارتباط قلبی بر قرار می کند.\nبلند شدم تا با سرعت به سمت دنیل بروم ناگهان سایه های عظیمی را احساس کردم،سرم را بلند کردم و خون آشام هارا سوار بر خفاش های سیاهی دیدم.تارا با دیدن آنها خشمگین سمت قصر رفت و دست مرا گرفت.هردو با سرعت می دویدیم.\nپادشاه با نگرانی در سالن ایستاده بود،تارا چندین گروه جنگی را آماده ساخت.\nسمت اتاق ام رفتم لباس سرمه ای تیره جنگی که کمی کوتاه بود را با شلوار سرمه ای پوشیدم.دست های لباس به شکل آهن و جنگی ساخته شده بود و مرارید های سیاه زد جادو رویش به کر رفته بود.پوتین های سیاه و بلند را پوشیدم،شمشیر های نامرئی جنگی را با تیر های کوپا«کوپا نام های جادویی برای ضربه زدن» برداشتم.\nاز پنجره اتاق روی اسب ام پریدم.\nاسب به حرکت در آمد و من با سرعت چون صیادی دنبال صید وارد زمین مبارزه شدم،یکی از خون آشام ها که از دندان هایش خون می چکید،سمت تارا رفت و از پشت گردن تارا را گاز گرفت،دیگر هیچ یک از کارهایم دست خودم نبود با سرعت باد به سمت خون آشام رفتم و کوپا شلیک کردم،شمشیر ام را در آوردم و درست به وسط سرش زدم،دست و پاهایم آتشی شده بود.با چشمانی قرمز و موهایی سیاه و وحشی که چون شلاقی می مانند در آسمان اوج گرفتم.سنگ ها و درختان را به حرکت در آوردم.\nگلویم به شدت می سوخت دست ام را روی گلویم گذاشتم،آلیس تغییر کرد وحشتناک شد.موهای سیاه اش به آسمان چنگ می انداخت چشمانش قرمز و آتیشی شده بود از دست و پاهایش آتش بیرون می آمد،چون ملکه جن ها بر فراز آسمان رفته بود و همه را به قتل می رساند،حتی آسمان هم شروع به غرش و باریدن کرد،رعد و برق زمین و درخت همه به تسخیر آلیس در آمده بود.گردنم را محکم گرفتم و داخل قصر شدم،هیچ کس در قصر نبود همه به جنگ رفته بودند. پارچه ای برداشتم و روی زخم ام گذاشتم و جادوی تاشی را اجرا کردم.از پنجره به بیرون خیره شدم.خون آشام ها با خفاش هایشان در حال آمدن بودند تعداد آنها از تعداد ما بیشتر است یعنی آلیس از پسشان بر می آید؟\nرمان شبی نفرین شده تمام شد هر گونه نظری دارید بفرستید و اینکه به زودی جلد دوم رمان شبی نفرین شده رو منتشر میکنم....\nسپاس شده 494 بار در 342 ارسال\nاین رمان واقعا عالیه و دوسش دارم ولی فقط مشکلش اینه که غلط املایی های زیادی داره\nرمان ترسناک و عاشقانه خیلی قشنگ ویلای نفرین شده (به قلم اکیپ خودمونه) گیسو جون 59 76,399 10-07-2020، 4:40\nآخرین ارسال: Raziiiiii\nرمان پس از آینه(جلد دوم شبی نفرین شده) ☪MR.WINNER☪ 2 282 04-06-2020، 12:17\nرمان تولد نفرین ها Andrea 2 3,279 12-09-2019، 12:46\nآخرین ارسال: arezoo-2019\n۸داستان باورنکردنی از نفرین مصریان باستان که به حقیقت پیوسته است+۱۸ αԃηєѕ 0 437 29-08-2017، 15:07\nکشتی تایتانیک و نفرین فراعنه آرالیا 2 1,554 20-06-2016، 1:20\nداستان نفرین شده ✘PETER✘ 4 1,481 14-08-2014، 14:30\nآخرین ارسال: اگوری پگوری\nزمان کنونی: 15-07-2020، 12:10 Persian Translation by MyBBIran.com - Ver: 5.1