سبز یعنی وطن: 09/21/10\nمهمترین خبرهای روز ، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها\nفراسوی خبر...سه شنبه 30 شهریور دروغگو در نیویورک\nششمین سفر پاسدار احمدی نژاد به نیویورک، همچون سفرهای قبلی اش به این شهر، واکنشهای بیشماری را در میان افکار عمومی آمریکا و نیز ایرانیان مخالف رژیم برانگیخته است. واکنش احمدی نژاد در برابر پرسشهای خبرنگاران و دروغهایی که تحویل می دهد، مرغ پخته را هم به خنده وا می دارد. احمدی نژاد به ویژه در این سَفر با موجی از اعتراض و تنفر روبرو شده است. احمدی نژاد در برابر تنفر جهانی حتا شهامت دفاع از عملکردهای رژیمی که به آن تعلق دارد را هم ندارد. موضع گیریهای او در نیویورک نه از موضع قدرت بلکه دقیقا از موضع ضعف است.\nوی در پاسخ به سوال خبرنگاری که از او در مورد توهین به همسر رئیس جمهور فرانسه را می پرسد، می گوید که توهین به کارلا برونی یک جرم است و خواهان محاکمه توهین کنندگان شده است. در حالی که توهین به همسر سرکوزی و حتا شایسته قتل دانستن وی از طرف کیهان شریعتمداری سخنگوی ولی فقیه، صورت گرفته است. احمدی نژاد تا زمانی که در ایران بود نسبت به این موضوع هیچ موضعی نگرفته بود.\nوی در باره پرونده سکینه محمدی آشتیانی که اعتراض جهانی علیه حکومت ایران را برانگیخته است، بی شرمانه حکم سنگسار وی را انکار کرد. وی باز هم شهامت دفاع از ارگانهای حکومت ولایت فقیه را نداشت. زیرا حکم سنگسار سکینه محمدی توسط ارگانهای وابسته به همین رژیم اعلام شده است، اگر چه این حکم به علت فشارهای بین المللی در پرده ای از ابهام برای اجرایی شدن قرار گرفته است. از سخن پراکنیهای تکراری و عوامفریبانه همراه با دروغگوئیهای شرم آور او در وجود آزادی بیان برای مخالفان و یا استقلال قوه قضائیه می گذریم زیرا دروغهای او را در طی سال اخیر مردم ایران با هزینه زیاد همراه با شکنجه، تجاوز و اعدام فرزندانشان برای افکار عمومی جهان افشا کرده اند.\nرئیس گماشته شده ولی فقیه در سَفر امسال به نیویورک باز هم دچار معضلی به نام اقامت در هتل شده است. زیرا به دلیل منفوریت و نیز اعتراض نهادهای مدافع حقوق بشر، هتلهای ویژه مقامات کشوری از دادن محل اقامت به احمدی نژاد خودداری می کنند. در مقابل این میزان منفوریت است که وقتی احمدی نژاد به ایران بر می گردد برای لطیف کردن حوادث تلخ پیش آمده موضوع هاله نور و آب افتادن دهان دیگران در مقابل حرفهایش را مطرح می کند.\nگفتگوی رضا بهرامی نژاد و پیروز کلانتری: درباره مستندهای انقلاب\nرضا بهرامی نژاد(***) دو سال پیش وقتی فیلم «در خیابان های ناتمام » تو که در مورد رابطه ی شعر و شهر تهران بود را مونتاژ می کردیم ، وقتی برای اولین بار فیلم «تازه نفس ها» ی کیانوش عیاری را برای ام آوردی که فصلی از آن را در فیلمت استفاده کنیم، بلافاصله به فضای شهری آن فیلم و تهران انقلابی اش\nدلبسته شدم. در واقع از آنجا بود که به فیلم های انقلاب علاقه پیدا کردم. اما بعد دیدم که این مساله به یک روند همگانی در بین مستندسازها تبدیل شده و خیلی ها در این دو سه سال اخیر مثل محمد شیروانی، محمد فرزاد، نادر تکمیل همایون، روبرت صافاریان، احمد میراحسان و خود تو و خیلی های دیگر دارید دوباره با ماتریال انقلاب کار می کنید . فکر می کنی چرا در این دو سه سال اخیر این موضوع تا این حد بخصوص برای نسل جوان جذاب شده است ؟\nپیروز کلانتری- یکی از دلایلش این است که الان سه چهار سالی است که تلویزیون آرشیوش را باز گذاشته و تصاویر متفاوت تری از انقلاب نمایش داده می شود. پارسال هم به مناسبت سی سالگی انقلاب این توجه خاص تر شد و کارهای زیادی به همین مناسبت ساخته شد .به همین خاطر بود که ما سال گذشته مجموعه « تصویرگران انقلاب » را کار کردیم و امسال هم مجموعه « گفت و گو با انقلاب » را.\n*** ولی فکر می کنم این قضیه قبل از سی سالگی انقلاب شروع شد.\nخب فیلمهایی که تو اشاره کردی فیلم های پارسال بود که در مجموعه «تصویرگران انقلاب» جا داشت.\n*** اما خود تو و چند نفر دیگر از دو سه سال پیش ساخت مستند های انقلاب را شروع کردید. بحث من بیشتر بر سراین موضوع است که آدمها در این سالهای اخیر خیلی با مواد خام و ماجراهای آن دوران کار کردند.\nآره ... خب برای خود من چیزی که در تولید این مجموعه جذابیت داشت این بود که نسل تازه فیلمسازی و نسل جوان تر با این موضوع درگیر بشود . البته تا حدودی کار سختی است. به یک معنا خوانش تصاویر انقلاب و یا خود انقلاب است . برای ما این مهم بود که اگر نسل تازه فیلمی درباره انقلاب می سازد صرفا یک گزارش و یا فقط فیلمی مبتنی بر توان تکنیکی و فنی نباشد. بلکه فیلمسازخودش را در برخورد با ماجرا قرار بدهد که در برخی کارهای مجموعه هم این اتفاق افتاد. یک مورد دیگر این بود که ما به سراغ فضاهای مفغول مانده و کمتر دیده شده رفتیم . مثلاامسال یکی از موضوعاتمان مادر و دخترهایی بودند که آن روزها توی خانه می نشستند و با جمع شدن توی کوچه ها انقلاب را دنبال می کردند و می بینیم همین آدمها هم به نوعی درگیر انقلاب بودند. و یا از بین 10 فیلم پارسال ، فیلمی که عباس امینی ساخت فیلمی بود که دو فضا در آن قرار داشت. یعنی کسانی که در انقلاب بودند و خود انقلاب را دیده اند و جوان های امروز و نوجوان هایی که انقلاب را فقط در تصاویر دیده اند . فیلم بر اساس واکنش این دو نسل به ماجرای انقلاب شکل می گرفت . انقلاب برای گروه اول یک جور نوستالژی است و برای گروه دوم یک خوانش به شمار می رود. و یا فیلم روبرت صافاریان در مورد 14 آبان بود و این مساله را مطرح می کرد که این تصاویر چه تعریفی از آن روز می دهند .این نوعی پرسش دوباره است . از همه مشخص تر هم فیلم محمد رضا فرزاد است که یک تصویر واحد از روز 17 شهریور- که فقط همان تصویر را هم از آن روز داریم - مدام تکرار می شود و آرشیو را فعال و زنده می کند . یعنی آرشیو نوعی فضا و لحن تازه در این فیلم پیدا می کند و شکل امروزی به خودش می گیرد.\n***و یا در فیلم احمد میراحسان که بیشتر فیلم براساس گفتگوی میراحسان با گلابدره ای و در خیابان های امروز می گذرد. آنها اتفاقات دیروز را تعریف و زنده می کنند ،مثلا گلابدره ای ماجرای سی سال پیش را توی خیابان ولی عصر امروز دارد برایمان بازسازی می کند.\nدرست است . چون گلابدره ای هنوز آن شر وشور را دارد و در تعریف دوباره ی آن روزها هم همان شوریدگی را دارد. البته من فکر می کنم حتی اگر در همین کار هم عکس های آرشیوی همان زمان استفاده می شد این خوانش بیشتر صورت می گرفت .\n***ولی در همین شکل فعلی هم خصلت گفت و گوی امروز و دیروز را در خودش دارد.\nدرست است. و یا فیلم احمد ی مقدم درباره آدمهایی معمولی است که دوربین به دست گرفتند واز آن روزهافیلمبرداری کردند . موضوعی که تا به حال با آن روبرو نشده ایم و خیلی جذاب است. مثلا در این فیلم یک آدم بازاری هست که می گوید من روزی دوربین به دست شدم که مطمئن بودم انقلاب پیروز می شود .و تعریف می کند که رفتم توی یک عکاسی و گفتم به من یاد بده چطور با این دوربین کار کنم. و جالب اینکه تصاویر همین آدم واقعا دیدنی و پخته بود. من فکر می کنم دلیلش به نگاه خود این آدم به انقلاب برمی گردد . این مساله نشان می دهد که چنین تصاویر و راش ها یی در مورد موقعیت های حساسی مثل انقلاب ، نیاز به این ندارد که کسی فیلمساز حرفه ای باشد . مهم این است که تکلیفت با خودت روشن باشد و بدانی که داری چه کار می کنی.\n***اتفاقا برای همین است که لازم است آدمها دوباره با آن تصاویر کار کنند. یک سری تصاویر الان وجود دارد که خیلی از آنها را مردم عادی گرفته اند و خیلی هایشان را هم فیلمبردارها . اما الان فیلمسازها و یا دیگر هنرمندها می توانند از همه ی آن تصاویر به اشکال مختلفی و راه های متفاوتی استفاده کنند.\n7-8 سال پیش انجمن مستندسازان هفته ای به نام سینمای مستند برگزار کرد که یک روز آن به فیلم های انقلاب و جنگ تعلق داشت و اتفاقا پیدا کردن فیلمسازها و انتخابشان بر عهده من بود. آنجا برای اولین بار بود که راش های کامران شیردل از انقلاب را نمایش دادیم و همان موقع و حتی قبل از آن هم این فکر مطرح بود که کاش مثلا راش های شیردل را هم بدهیم خودش تدوین کند و هم اینکه بدهیم دست یک جوان امروزی که آنها را تدوین کند و بگذاریم هر دو فیلم با تدوین های مختلف دیده بشود. مسلما این خیلی می تواند جذاب باشد. بخشی از فیلم های این دو مجموعه تا حدودی به این مقصود نزدیک شد که صرفا گزینش نباشد و خوانش و گفت و گو و رابطه با موضوع هم در آنها دیده بشود. امسال اتفاقا بیشتر دنبال این نگاه بودیم که متاسفانه نه فیلم های پارسال که قرار بود دوباره نمایش داده بشود و نه فیلم هایی که امسال کار کردیم پخش نشد .\n***چیزی که من معمولا به آن فکر می کنم این است که هر کشوری یک تاریخی دارد که مردم آن کشور مدام به مقاطع مهم آن تاریخ برمیگردند و به خصوص برای هنرمندانشان برخی از این مقاطع خیلی دراماتیک اند . یعنی آنها برمی گردند و دائما درباره این مقاطع تاریخی حرف می زنند . ما بعد از انقلاب مقطع جنگ را هم داشته ایم. اما معمولا به صورت خود انگیخته خیلی چیزها را با انقلاب و سال 57 مقایسه می کنیم. آدمهای زیادی در آن مقطع زندگی کرده اند ،شعار داده اند، عاشق شده اند ، بچه های شان متولد شده اند و هزاران قصه ریز و درشت دیگر ... امروزه به گمانم آدمها همچنان در آن انقلاب دنبال خودشان می گردند. اگر خوب نگاه کنیم می بینیم قصه های جنگ ما دیگر تمام شده و روی آن کار نمی شود. البته شاید به غیر از ادبیات مان ... اما در مورد انقلاب واقعا هنوز جای کار هست. ما هنوز یک فیلم خوب که در دوره ی انقلاب بگذرد نداریم و فکر می کنم چقدر حیف است .من خودم در انقلاب به دنیا آمده ام وسال 57 همیشه برای من طنین خاصی دارد و دائما بهش فکر می کنم. این موقعیت برای ما جوان ها هم از نظر دراماتیک جذاب است و هم اینکه می خواهیم بدانیم چرا و از کجا به اینجا رسیدیم ؟\nخب انقلاب یک تجربه عمومی تر بود که همه ی مردم با آن درگیر بودند. در مورد جنگ اگرچه همه ی مردم در موقعیت آن حضور داشتد ، اما همه در عمل درگیر جنگ نبودند . اما در هر دوی این مقاطع و به طور شاخص تر در انقلاب ، همواره نوعی هویت یابی وجود دارد . اینکه تو می آیی و می گویی من رو ببین. این در انقلاب خیلی مهم بود . مثلا در فیلم محمد رضا فرزاد بخشی ازآن به سینمای داستانی در اوایل انقلاب می پردازد. مثلا در ابتدای انقلاب نمایش فیلم ها به جایی می رسد که گاه در طول یک هفته تنها یک فیلم اکران می شود و در مهر و آبان سینماها اصلا نمایش فیلم ایرانی ندارند. از شهریور به بعد هم این فیلم مستند و گرفتن تصاویر مستند است که مهم می شود و مردمی که تماشاگر بودند ، حالا دیگرخودشان بازیگر صحنه اند و دوربین ها به جای اینکه برای مردم فیلم بسازند ،خود مردم را موضوع فیلم هایشان قرار می دهند . این قضیه نوعی تجربه عمومی تر بوده است . ولی به نظر می رسد که انقلاب بیشتر موضوع سینمای مستند قرار گرفت و جنگ موضوع سینمای داستانی . البته هنوز هم روی هیچ کدام از این مقاطع در سینمای مستند خیلی کار نشده است . به خاطر اینکه آرشیوهای صدا و سیما جز این دو سه سال اخیر دیده نشد و هنوز هم راش های دیده نشده ی زیادی وجود دارد . به نظر می رسد تازه داریم شروع می کنیم.\n***وقتی به مستندهای انقلاب به عنوان بخشی از تاریخ مستند سازی خودمان نگاه می کنیم ، به این نکته دست پیدا می کنیم که انگار مستند شهری با انقلاب آغاز می شود . یعنی مستندی که شهر و مردم شهر را مورد توجه قرار می دهد . تمام تصاویر انقلاب خیابان ها و کوچه ها و مردم آنها هستند که خودشان را بروز می دهند. بسیاری از عکس ها مردم پیروزی را نشان می دهد که برای دوربین ژست گرفته اند و خودشان را در معرض نمایش قرار داده اند .این قضیه مستندهای شهری و دیده شدن مردم در شهر مثلا در کار حسین ترابی به خوبی دیده می شود\nهمینطور است . در واقع اگر بخواهیم فیلم های مستند شهری قبل از انقلاب را عنوان کنیم روی هم ده فیلم هم نمی شود . تازه در 5 تای آنها هم خود شهر در رابطه با یک تاریخی تصویر شده است . خیلی اتفاقی در سال 75 که من در آرشیو تلویزیون فیلم های مربوط به تهران را دنبال می کردم ، یک فیلم از خسرو سینایی پیدا کردم که سال 56 در مورد تهران ساخته و خب بعد هم سال 58 فیلم «تازه نفس ها» ی عیاری را درباره تهران آن روزها داریم. وقتی به این دو فیلم نگاه می کنی تصویر تهران در آنها انگار تصویر دو شهر کاملا متفاوت است که هیچ ربطی به هم ندارند. اتفاقا فیلمسازانی مثل کامران شیردل، محمد رضا اصلانی، مقدسیان و .. درآن روزها تصمیم و یا تصویر ذهنی از اینکه فیلمهایی که می گیرند حتما تدوین بشود نداشتند .همانطور که خیلی هایشان مثل فیلم های شیردل و اصلانی تدوین نشد و جالب بود که خود مشیری و بهادری که شاید مهمترین فیلمبردارهای آن روزها به شمار می رفتند ، مخالف تدوین فیلم هایشان بودند و معتقد بودند که باید در زمان دورتری این اتفاق بیفتد .که البته فکر می کنم اصغر شه دوست با تدوین این کارها لطف زیادی به آنها کرد و این دوساعت فیلمی که مانده همین راش های تدوین شده است و از آن 40 ساعتی که باقی فیلم گرفتند ، چیزی حدود 37-38 ساعت آن اصلا معلوم نیست کجاست. خلاصه می شود گفت انقلاب مهمترین شکل بروز انسان شهری در فیلم هاست . بعد از آن و در جریان سینمای جنگ خیلی کم به شهر و آدمهای شهر پرداخته می شود. اینکه مثلا در آن دوران روزگار این آدمهای شهری چگونه بوده و این آدمها چطور در شهر به جنگ کمک می کردند ... متاسفانه چیز زیادی از ان دوران نداریم.\n***البته از آن دوره هم کارهای اندکی مثل کارهای کیارستمی و ... هست .\nالبته این ها تک و توک کارهایی است که به طور مستقیم هم به موضوع شرایط جنگ و انقلاب نمی پردازد. اما به جرات می توانم بگویم سه کارگردانی که در آن دوران فیلمهای طراحی شده ای می ساختند ، یعنی کیانوش عیاری، نادری و کیارستمی ، از بهترین کارگردان های بعد از انقلاب ایران هم بودند که از فضای انقلاب استفاده کردند و آثار بسیار جالبی ساختند. مثلا بحث مطالعات فرهنگی که امروز مورد توجه قرار گرفته و در آن دوره اصلا مطرح نبود ، در نگاه آن روزهای عیاری وجود داشت.\n***و حتی نگاه کیارستمی که در قضیه شکل اول – شکل دوم یک جور پرسش و جمع کردن آرا برای یک موضوع بود بی آنکه قضاوتی صورت بدهد . نگاه این دو نفر- عیاری و کیارستمی- بخصوص خیلی بی پیرایه و ساده است. یعنی فقط نگاه کردن به موضوع است .من فکر نمی کنم ما نمونه دیگری مثل فیلم تازه نفس های عیاری داشته باشیم. فیلمی که فقط در تهران آن روزها ول می گردد و به همه جای زندگی روزمره سرک می کشد و البته با آن فیلمبرداری هوشمندانه ... آن قدر این فیلم تازه است که دلم می خواهد از عیاری بپرسم چقدر آن موقع آگاهانه این کار را کرده است؟ به خصوص در آن فضای ایدئولوژیک .\nبه هر حال فیلمش را همان موقع تدوین کرد و بست. البته وقتی دو سال پیش ما فیلمش را پیدا کردیم و به خودش دادیم تعجب کرد و گفت من فکر نمی کردم این فیلم باقی مانده باشد و نمی دانست چه کسی روی این فیلم تیتراژ گذاشته و باعث سالم ماندن این فیلم تا به امروز شده است.\nخب این قضیه را ما در مورد جنگ هم می توانستیم داشته باشیم . همیشه این سوال هست که در دوران جنگ آدمها در زندگی شهری و روزمره چه کار می کردند . این فضا را ما در مورد جنگ نداریم و در مورد انقلاب هم فقط در کار عیاری چنین نگاهی وجود داشت .\n*** حالا نگاه خودتان به مجموعه هایی که در این دوسال در تلویزیون کار کردید چگونه است ؟\nهمانطور که گفتم در تولید این مجموعه ها چند مساله مورد نظر ما بود که مهمترین انها برخورد نسل جوان فیلمسازان با انقلاب و خوانش دوباره ی تصاویر آرشیوی ، در کنار نگاه کردن به موضوعات و جنبه های مغفول مانده ی انقلاب بود که فکر می کنم تا حدودی حاصل شد .اگرچه گمان می کنم این خوانش دوباره، زمان می برد و کار بیشتری می خواهد . از طرفی نسل تازه ای که خیلی درگیر انقلاب و مسائل آن نبوده ، باید فیلمهای بیشتری بسازد تا بتواند خودش را بروز بدهد . چون با ساختن یک فیلم تازه انقلاب برای او موضوع می شود.\n***یکی از مشکلاتی که در تلویزیون ما وجود دارد این است که در ارزیابی بودجه ها معمولا اگر فیلمی بیش از 10 تا 15 درصد تصاویر آرشیوی داشته باشند ، برآورد بودجه اش پایین می آید . انگارخلق کردن فقط در تولید اتفاق می افتند .این از روش های غلطی است که در تلویزیون جا افتاده و باعث شده که مستندهای آرشیوی ما اینقدر کم باشد. در حالیکه در دنیا مستندهای آرشیوی بسیار زیادی ساخته می شود . از جمله همین مستند سه قسمتی ایران و غرب که مستند جذابی است که گویا پرس تی وی هم در تولید ان مشارکت داشته است . جالب است که ما باید صبر کنیم که آنها برای ما چنین مستندهایی بسازیم.\nمن فکر می کنم اگر بخواهیم مساله انقلاب و جنگ مطرح بشود و نسلی تازه را درگیر این مضامین کنیم ، باید آرشیوها را در اختیار این نسل قرار بدهیم تا روی آن کار کنند. به هر حال اگر شما یک فیلمساز حرفه ای بیاورید ، قطعا کاری انجام نمی دهد که به جایی لطمه بخورد. اما نگاه فیلمسازان جوانتر در نهایت ممکن است جوری باشد که در سطح عمومی تری نتوانیم نمایش بدهیم. اما تجربه کار با آرشیو تجربه خیلی جذابی است. آن هم در جامعه ما که انقلاب اسلامی هنوز موضوع است و همه هم این را قبول دارند. در این زمینه باید هم در مورد انقلاب و هم جنگ حمایت هایی انجام بشود . چون واقعیت این است که هر سنتی را شما از طریق نو کردن و هر گذشته ای را از طریق فعال کردن آن در امروز است که می توانید حفظ کنید . حالا تلویزیون هم در این زمینه در آرشیوها را باز کرده و هی تصاویر آرشیوی نشان می دهد که البته برای مخاطب تازگی دارد و جذاب است. اما همین تصاویر هم بعد از چند سال به یک چیز خسته کننده تبدیل می شود . من فکر می کنم آن چیزی که کار را جذاب می کند این است که با اینها کار خلاقانه ای انجام بگیرد .یعنی ساختن فیلم آرشیوی .\n***به خصوص که ما به عنوان نسل جوان این امکان را پیدا می کنیم که از طریق این آرشیوها ، سوالات خودمان را از تاریخ داشته باشیم وشاید از این راه فیلمهای تازه نفسی بیرون بیاید که اتفاقا تلویزیون باید از آن استقبال بکند.\nبله . و به هرحال همه این فیلمسازها جوانهایی هستند که در سالهای انقلاب به دنیا آمده اند و حاصل همین انقلاب هستند .\nرضا بهرامی نژاد ***\nسهیلا وحدتی-28 شهریور 1389\nمدرسه فمینیستی: جنبش زنان بسرعت در گستره و عمق خواسته های خویش رشد می کند. طرح روشن خواسته های زنان از سوی همه نامزدهای ریاست جمهوری در آخرین دوره انتخابات ریاست جمهوری نشان داد که خواسته های زنان قابل انکار نیست. تظاهرات اخیر جنبش سبز نیز شاهد این واقعیت بوده که زنان یکی از مولفه های اصلی جنبش دمکراسی خواهی در ایران هستند.\nفمینیسم بومی: امروز بسیاری از زنان مسلمانی که به حقوق برابر باور دارند و فمینیست هستند، به نادرست «فمینیست های اسلامی» خوانده می شوند در حالیکه بسیاری از آنان مسلمان های فمینیست هستند. یعنی زنان مسلمانی که به فمینیسم عقیده دارند. متاسفانه تبلیغات بر علیه اسلام و مسلمانان بقدری شدید بوده است که گویا مسلمانان باید برای دفاع از خویش گویش بشردوستانه و فمینیستی ارائه دهند و حتی «فمینیسم اسلامی» هم بسازند. مگر در هندوستان "فمینیسم هندویی" یا "فمینیسم بودایی" داریم که زنان از آن طریق به حقوق خود دست یابند؟ به جای آنکه یک فمینیسم جعلی تحت فشار حکومت ها برای خود بسازیم، بهتر است که باتوجه به شرایط بومی فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کشورمان، هم هدف های مبارزه زنان و شیوه های مناسب مبارزه جمعی را تعریف کنیم و به این ترتیب فمینیسم بومی واقعی خود را بسازیم.\nحجاب و جایگاه زنان پس از انقلاب اسلامی (۱) نقش حجاب در برابری جنسیتی http://www.iran-emrooz.net/index.php?/zanan/more/11431/\nحجاب و جایگاه زنان پس از انقلاب اسلامی (٢) نقش حجاب در افزایش نابرابری جنسیتی http://zanan.iran-emrooz.net/index.php?/zanan/more/11502\nآی... نسرین، شیوا آزاد شد! (برای مهراوه ،نیما، رضا و همه موکلان نسرین ستوده)\nمنصوره شجاعی-27 شهریور 1389\nمدرسه فمینیستی: اکثر روزنامه های آلمانی ،عکس شیوای زیبا وجسور ما را در کنارمطالب مفصلی درشرح مبارزات و شجاعت اش چاپ کرده بودند. بی اختیارشروع کردم به نوازش کردن کاغذی که به سیاه وسفیِدِ تصاویر و حروف اش ، دخترشجاع جنبش را درمیان دستانم نهاده بود. بی اختیار خبر را به زبان دل ترجمه کردم تا برای تمامی همدلان این سالها که چند صباحی از ایشان دور مانده ام با صدای بلند بخوانم .\nهرچه کردم فقط یک نام به زبان آمد وبس ! آن هم نه به نجوا که به فریاد... فریادی که نامی را خطاب می کردو فقط یک نام نبود، زنجیره ای بود از بی نام و نشان کسان این روزگاران تلخ که این نام، خود سر سلسله اش بود و این زنجیر را به دستان ظریف و همیشه به خیرش ، به زبان سرخ و منطق سبزش ،به قلم روان و طنز پنهان اش ، به پندار نیک و کردار معتدلش ، به شکم برآمده و پستان پرشیرش، دست در دست "مهراوه "، سر درپی شیطنت های "نیما" و دوش به دوش "رضا"، خندان و فروتن به پیش می برد...نه، این فقط یک نام نبود این " همه موکلان من " بود .\nهمه چیز در ایران عجیب و غریب شده است ! وقتی که عشق به برابری و غمخواری برای عشاق جرم شناخته می شود، وقتی جسارت و تلاش کسانی در طلب دموکراسی وشایسته زیستن انسان، توجه جهانیان را معطوف خویش میکند و دریغ که دروطن آماج وهن و اتهام می شود ...ووقتی وکلایی ، چنان که نسرین بود، دربند می شوندو موکلانی، در پی دادخواهی و دفاع ازآزادی او به این در و آن در میزنند !!\nهمه چیز در ایران عجیب و غریب شده است !وقتی که درسال 2007 به قصد سفر به دوبی به فرودگاه رفتیم وسفر ناکرده بازگشتیم ... هفته ای بعداز آن هدیه ای برای "بامداد" فرستاد و مهربانانه گفت : آن شب خیلی برای تو نگران بود، وبعد به طنزو نغزهمیشه ادامه داد،.. به او بگو نگران نباشد ما بی سفر هم سوقاتی می دهیم ! و این چقدر برای آرام کردن جوانی که شور سالهای جوانی را با نگرانی برای مادر و دوستان مادر سپری کرده ،موثر بود... انگار که او نه مادر نیمای شیرخوار که مادر پسر جوان من نیز بود و رمز و راز دوستی با جوانان را چه خوب می دانست.\nهمه چیز در ایران عجیب و غریب شده است !وقتی که جایزه حقوق بشردر سال 2008 به او تعلق گرفت، همچون موکلان خویش ممنوع خروج بود. درهمان دوران ، با اعتراض و دادخواهی نسبت به این بی عدالتی و بی قانونی، این خسران را از یک سو به فرصتی برای بیان مطالبات شهروندی و دموکراسی خواهی تبدیل کرد و از سوی دیگر به فضایی برای آموزش متانت و اقتدار انسانی به دخترک اش!\nمهراوه را در کنار پدر برای دریافت جایزه راهی سفر کرد... مهراوه می رفت و با نگرانی گهگاه سر بر می گرداند و از پشت شیشه های فرودگاه به بدرقه کنندگان نگران و به مادر و نیمای کوچک که حالا دیگر نه همسفران اش که به دقایقی پیش ، مشایعت کنندگانش شده بودند نگاه میکرد ونسرین با خنده وشوق با دست به او اشاره می کرد که برو و استوار برو! این دیگر مهراوه کوچولو با پیراهن های رنگارنگ و چین دار و تی شرت های "برق برقی" و عینک های آفتابی عجیب و غریب نبود این مهراوه ای بود که قرار بود امانتدار حقوق بشر بین المللی باشد، با همان پیراهن های رنگی و چین داروتی شرت های برق برقی و موهای ریخته برشانه های کوچک و پوشیده از گل ... به همان زیبایی و رنگارنگی !\nهمه چیز در ایران عجیب وغریب شده است!وقتی که درسالگرد روزهمبستگی زنان در22 خرداد همان سال ، نسرین ستوده درکنار تعدادی از موکلان اش دستگیر شد. تا ساعتی پیش از دستگیری نگران تنهایی یکی دونفری بود که در کوهپایه های دارآباد در محاصره پلیس امنیتی مانده بودند و درمعرض دستگیری، فقط به جرم پناه بردن از دیو ودد به دامان طبیعت، دامن به دامن دوستان !!... "جرم این است، جرم این است"...بااینکه خود چندان با دستگیری فاصله ای نداشت اما تلفنی آرام و مهربان می گفت : من پایین ایستادم همه منتظر هستیم تا شما برسید. لیکن تا که ما رسیدیم، نسرین دستگیر شد.. به رضا خبردادم و گفتم چه کنیم؟ من بیایم پیش بچه هاو شما به دنبال کارها بروید ؟ گفت نیما پیش هیچکس نمی ماند زحمتی اگر نیست بیا ییدو مدارک اش را بگیرید و هرزمان که باید بیایم بگویید که فورا با نیما و مهراوه بیایم....!\nمدارکش در دستم بود، "پرونده وکالت" وکیل دربندم که بگویم او وکیل بود وهمیشه همراه و من موکلی بی دفاع که در پی آزاد کردن او بدین جا آمدم !! اما آنچه که از او آموخته بودم حق دفاع از انسان درمقابل نا برابری وبی عدالتی بود پس سینه جلو دادم و به مهراوه گفتم : من امشب خانه نمیروم و نمی خوابم تا مامان را به خانه بیاورم قول میدهم... آن شب نه من که باقی کسانی که به شانس و تصادف دستگیر نشده بودند به همراه خانواده ها ی دستگیر شدگان و دستگیر نشدگان ...تا نیمه های شب خانه نرفتیم و ماندیم تا که عزیزانمان را به قید کفالت و ضمانت و به شرط گرفتن شناسنامه و ... رها کردند. نسرین باخنده می گفت حالا من نه شناسنامه دارم نه گذرنامه !! و مهراوه گویا واقعا باور کرده بود که من مادرش را آزاد کرده ام !! و این را، گویا هم این بار که مادرش را برده بودند برای کسانی بازگو کرده بود.\nهمه چیز در ایران عجیب وغریب شده است ، وقتی از پس چهارسال محدودیت و فشارهای امنیتی ، ناگهان یکی دوماه اجازه پیدا میکنی که مثل یک شهروند عادی و خشونت پرهیز،آزادانه درپی طلب حقوق شهروندی و مدنی خویش باشی.. وهم بدین گونه جنبش زنان نیز در طی دوماه تجربه شهروند بودن خویش ، فرصت غنیمت شمرد وباتکیه به تجارب گذشته خویش به ویژه تجارب چهارسال گذشته و به طور مشخص درقالب "کمپین یک میلیون امضا"، طرح کرده بود ، تر وفرز ، جام طلب خویش به خمخانه این فضازدو "همگرایی زنان برای طرح مطالبات" را به راه انداخت. برنامه این ائتلاف اعلام دو مطالبه اصلی زنان ، نه از کاندیدایی خاص و نه در حمایت از کاندیدای خاصی بلکه برای بیان مطالبات برابری خواهانه وتبیین برنامه جنبش زنان به گوش حساس شده جامعه بود: پیوستن به کنوانسیون رفع تبعیض اززنان و تغییر مواد تبعیض آمیز قانون اساسی . در این ائتلاف بود که به قصد برگزاری ورکشاپ کنوانسیون در شهرهای مختلف با نسرین همسفر هم شدیم...\nو چه کردند زنان شهرستانی با دیدن فروتنی و صمیمت اش و او که چه مسولانه پس از برگزاری پرقدرت کارگاه و سخنرانی محکم خویش در بیان مطالبات و خواست پیوستن به کنوانسیون رفع تبعیض اززنان در فرصتی بسیار کوتاه به دیدار پدر و مادر شوهرش شتافت، که ادب ذاتی او حکم می کردهیچ فرصتی را برای ابراز محبت و احترام به اعضای خانواده از دست ندهد .چگونه می توانست این همه مسول و مهربان باشد در مقام یک عروس ، یک مادر، یک همسر، یک دوست ، یک وکیل و ....\nهمه چیز در ایران عجیب و غریب است ... وقتی پرستوها بهار را جا می گذارند وسالیانی است به پاییز راه کوچ پی می گیرند ... و پرستوی پاییزه ایران بازهم آمده بود تا سربرخاکی گرانقدر و عزیز، پروازی بلند در آسمان دادخواهی را بیازماید .... همین پارسال بود سال 1388،حالا دیگر جنبش سبز نشان از بهاری سبز بود واما پرستوهمچنان به کوچ پاییزه آمده بود و رسالت به جای آورده و باز می گشت ....اما صدای پشت تلفن حکایتی دیگر می گفت نسرین بود که از ممنوعیت خروج پرستو در صبح همان روزخبر میداد و حالا میخواست که دستان پرخیر و قلب پرمهرش را در اختیار این پرنده ممنوع الکوچ بگذارد... وچقدرمنطقی و قانونی بود همه رفتارش و چقدر همه را به آرامش و اعتدال فرا میخواند. تا که پرستو را کوچ دهد و خود هنوز ممنوع خروج بود .\nهمه چیز درایران عجیب و غریب شده است . وقتی می نویسی چرا خشونت پیشه کرده اید... نیمه شب به خانه ات میریزند و به خشونت به زندان ات می اندازند ...همه چیز در ایران عجیب و غریب است وقتی اعضای خانواده ات ساعت 3.30 نیمه شب بعد ازدستگیری تو عکس العمل فی الفوراشان زنگ زدن به خانه وکیلی است که بی تردید تمام روزرا درکنار موکلان خویش بوده و حالا پس از گذراندن یک روز سخت و پردلهره کاری در کنار فرزندان کوچک اش کمی هم آرمیده .... پیش از آنکه با گروه ماموران "شب رو" عازم اوین شوم گفتم باید شماره هایی را برای اطلاع وضعیت ام به آنان در اختیار خانواده ام قرار دهم .و اولین اسم، که نسرین بود و به زبان چه آسان وصمیمی می لغزید. یکی از گزمگان شب به طعنه گفت اگر تا حالا دستگیرش نکرده باشند ..... و آنجا بود که معنای خالی شدن دل و لرزیدن تن را یک بار دیگر درکنار کرات دفعات این سالهای کبیسه تجربه کردم. اما به سرعت چنان که موکل نسرین می بایست، برخودمسلط شدم و اسم معدود دوستان دیگر را به زبان آوردم ، باز گفتند که دل نبندم که همه را دستگیر کرده اند ... و در آن لحظه باورکرده و باور نکرده ...من، زن، برای تنها زنی که در هیبتی نامرئی و نا شمردنی درمیان تیم عملیات برادران انجام وظیفه میکرد دل سوزاندم وروبه اوگفتم ... یعنی همه را گرفتند ؟ جنبش زنان تعیطل ؟ خانم حواست باشه شما خودت زنی، اینها ما را دستگیر میکنند که بتوانند راحت سرشما هووبیاورند!... و او که چقدر جا خورده بود و باچه تعجبی پرسید: "چراسرمن ؟!"... طفلک فکر میکرد قوانین ضد زن غریب و آشنا سرش می شود!.\nپس از آزادی موقت -که کاش همین هم نبود-، وقتی نسرین باشوق به دیدارم آمد، اوکه خود با دانش گسترده حقوقی و اعتدال منطقی خویش نکات بسیاری را به من آموخته بود و هنوز می آموخت ،چقدر همه چیز را به دیده ارزش نگریست و به گوش جان شنید. چه عمیق می شنیدوچه خوب مهارت شنیدن را همپای مهارت گفتن می دانست. درمقابل ابراز پوزش و عذر من برای زحمات این مدت و تلفن های وقت و بی وقت نیمه شب و صبح زود و... فقط گفت: من خیلی هم خوشبختم وقتی بتوانم واقعا کاری برای کسی انجام دهم وخانواده های نگران زندانی هارا آرام کنم.!\nو این همه را نه به شرط و منت که به عشق و رایگان می کرد، که حالا نیما ومهراوه تنها بمانند؟؟\nهمه چیز در ایران عجیب و غریب شده است . وقتی که بعد از چهارسال ممنوعیت خروج، سرانجام باتلاش های وکیل ات، دادگاه انقلاب حکم "منع تعقیب" ، فقط برای پرونده ممنوعیت خروج را صادر کرده و حالا شش ساعت دیگرباید درفرودگاه باشی و هنوز نمیدانی که عازم هستی یانه؟؟ تلفن ها واحضارها توهم اقدامات دیگررا برایت پیش آورده .. اما یک چیز را بدون هیچ توهم و تردیدی میدانی: باید به دیدن دوستی بروی که دو شب پیش آزاد شده و سخت بیمار است ... نسرین به شوخی و خنده به نوشین می گوید اگر نصفه شب دوباره زنگ نزند و بیدارمان نکند.... نگران از او می پرسم : پس خودت چی ؟ به مهربانی جواب میدهد من خیلی کار دارم به خدا اصلا نمی رسم برم دنبال کارخودم هرروز برای یک موکل باید به دادگاه بروم ...، حالا دیگر به سمت بیمارستان میرویم که نرگس خانه نبود وبا حالی وخیم به بیمارستان منتقل شده بود. اما دیگر غروب شده و شب نزدیک است . نسرین بچه ها را چه کند ؟ بیمارستان خیلی دورازخانه اوست ...پریشان است، هم برای تنهایی فرزندان اش هم برای انجام وظیفه انسانی و اجتماعی اش... وقت تمام است نوبت نیما و مهراوه رسیده.! وحالا دوهفته ای است که به لطف ماموران بی قانون نوبت ایشان سر آمده!\nهمه چیز درایران عجیب و غریب شده است . وقتی که دادگاه کسی را برگزار میکنند و حکم اش را اعلام نمی کنند و هفته ای بعد به قید وثیقه ای سنگین آزادش می کنند...،هرچند خوشا بازی ای که شیوا بدان آزاد شده است...اکثر روزنامه های آلمانی ،عکس شیوای زیبا وجسور ما را در کنارمطالب مفصلی درشرح مبارزات و شجاعت اش چاپ کرده بودند. بی اختیارشروع کردم به نوازش کردن کاغذی که به سیاه وسفیدِ تصاویر و حروف اش ، دخترشجاع جنبش را درمیان دستانم نهاده بود. بی اختیار خبر را به زبان دل ترجمه کردم تا برای تمامی همدلان این سالها که چند صباحی از ایشان دور مانده ام با صدای بلند بخوانم اولین نام ، نسرین بود که دیگر به زبان آسان نمی لغزید. سخت و سنگین بود و پربغض... اما باید صدایش کنم باید خبر را به او برسانم، تا که به خنده بگوید خوش خبر ،.... با ایمیل میانه ای ندارد. مکرر سرزدن به سایتها را نمی پسندد، خبرراهنوز به سبک آن سالهاباید تلفنی به او بگویی. هنوز باید صدا را بشنود صدا را دوست دارد : " حس خبر را منتقل میکنی ..." اینترنتی نیست، کاغذ وکتاب را هنوز ترجیح میدهد. واقعی است، مجازی نیست. حقیقت است، دروغ نیست. کارش زیاد است مادر دو فرزند، همسری مهربان و مسول، دخترنگران پدرومادری مریض احوال، خواهری دلسوز، عروسی با محبت ،و... وکیل " همه موکلان من".\nباید خبر را به او برسانم چگونه صدایش کنم؟ وای چقدر سخت به زبان می آید این اسم صمیمی وساده و لغزان برزبان همه موکلان او... چاره نیست، چکنم؟ طفلک ام عادت دارد که خبرهای بد و خوب را بشنود....حتی با تلفن های کنترل شده این همه سخت نبود.... یعنی ازاین راه دورهم می شنود؟ دریا دریا فاصله را چکنم؟ گیریم که این فریاد صوراسرافیل باشد و از دریا هم گذرکند، دیوارهای اوین را چکنم؟ دیوارهای اوین سخت ،صعب است یاران! لیک ،این سینه عادت آواز داردوآن گوش عادت شنیدن ،اینک فریاد: آی... نسرین، شیوا آزاد شد!\nنظام اسلامی: خطر تحول معکوس!\nگسترش و تعمیق شکاف در صفوف حکومت کنندگان که مهار آن ناممکن به نظر می رسد؛ در شرایطی که سرکوب جنبش سبز مانع از آن شد تا این جنبش به وزن و ثقلی فرا بروید که تناسب قوای موجود را بسود خود دگرگون سازد، در کشور موقعیتی بوجود آمده است که در آن خطر سیطره-ی کامل فاشیسم اسلامی- سپاهی، می تواند از یک احتمال به واقعیت تبدیل شود.\nچماق کشی و قداره بندی حزب الله علیه آقای کروبی که با تخریب و تیراندازی و آتش زدن درب خانه او همراه بود؛ اتفاقی است که نباید آنرا نامنتظر و خودسرانه و یا بی اصل و نسب، و بدون سابقه و تاریخ نامید. از آن زمان که آیت الله خمینی در راس خیزش توده دهها ملیونی مردم قرار گرفت و به عنوان رهبر بلامنازع انقلاب برسمیت شناخته آمد و تا امروز…؛ چماقداران و قداره کشان حزب الله، از واقعیت های انکار ناپذیر رهبری نظام اسلامی و موجودیت جمهوری اسلامی بوده-اند.\nاز دوران آیت الله خمینی، قدر قدرتی دستجات چماقدار، علیرغم التفات “رهبر” به آنان – که از مخلص ترین پیروان تحت حمایتش بودند- با نکوهش و اعتراض گلایه آمیز مردم روبرو بود. خوب است به خاطر بیاوریم که همین دستجات و گردانندگان آنان، بعنوان گروههای فشار، نقش موثری در سقوط دولت بازرگان و قلع و قمع بنی صدر و ملی- مذهبی های حامل گرایش لیبرال بازی کردند. آنان که با شعار “حزب فقط حزب الله- رهبر فقط روح الله” اجتماعات دگراندیشان را تار و مار می کردند، دفاتر آنان را تخریب و به آتش می کشیدند و حتی در مواردی با سلاح سرد و گرم، مرتکب قتل و کشتار می شدند، از شمار پیروان خمینی و نیروهای انقلاب اسلامی بودند و شاید به همین دلیل از شناسائی بعنوان اندامی از دستگاه سرکوب نظام ولائی و استبدد دینی، برکنار می ماندند.\nنقشی که “لباس شخصی ها” در سرکوب جنبش سبز و کشتار مردم برعهده داشتند و دارند، کاملا” آشکار کرد که این دستجات که دیگر یکسره مزدور و مواجب بگیر و رانت خوار، و اکنون بسیار سازمان یافته و مجهز به سلاحهای سرد و گرم هستند، اندامی از دستگاه سرکوب استبداد دینی هستند. بعلاوه اکنون می توان دید که این دستجات؛ از شمار عواملی هستند که دولت پادگانی کودتا در مسیر مرعوب و تسلیم و به زانو درآوردن سران نمادین جنبش، قبضه- ی بلامنازع و بی کم و کاست قدرت بر آن اتکاء دارد.\nتجمع و محاصره پنج روزه خانه آقای کروبی توسط این دستجات، تخریب و تیر اندازی و آتش زدن درب خانه، هتاکی و تعرض آشکار به حریم زندگی خصوصی وی و ارعاب همسایگان و دیگر شهروندان، سکوت تائید آمیز خامنه- ای ، که مهاجمان پیروی خود را از او فریاد می زدند، اعلامیه سپاه محمد رسول الله تهران بزرگ که در پی بی نتیجه ماندن واقعه، آنرا ” حادثه ای ساخته و پرداخته عناصر بی تدبیر و خود سر” اعلام کرد، بیشتر به یک طرح شباهت دارد که به دلیل برنامه ریزی خام و ناهمآهنگی عوامل اجرای آن، نصف و نیمه رها شد! به نظر می رسد بحران در نظام سیاسی کشور در حال گذار به مرحله ی تازه – ای است.\nگسترش و تعمیق شکاف در صفوف حکومت کنندگان که مهار آن ناممکن به نظر می رسد؛ در شرایطی که سرکوب جنبش سبز مانع از آن شد تا این جنبش به وزن و ثقلی فرا بروید که تناسب قوای موجود را بسود خود دگرگون سازد، در کشور موقعیتی بوجود آمده است که در آن خطر سیطره- ی کامل فاشیسم اسلامی- سپاهی، می تواند از یک احتمال به واقعیت تبدیل شود. اگر این ارزیابی درست باشد، بیش از هر زمانی باید بر همبستگی و همرائی ملی همه- ی آزادیخواهان ایران در دفاع از جنبش سبز و پشتیبانی از سران نمادین آن، انگشت تاکید گذاشت.\nکشاکش و منازعاتی که در صفوف حکومت کنندگان روز به روز گسترده تر و عمیق تر در تمام عرصه های حکومتی و همه لایه های حکومت کنندگان جاری و ساری است، بازتاب یک نبرد اجتماعی- اقتصادی عظیم است که امپراطوری صدها و هزاران میلیاردی غارت و قاچاق پرورشگاه آن است. در راس این امپراطوری، نهادهای سپاه و بسیج، امنیتی و اطلاعاتی و مرتجع ترین لایه های روحانیت حاکم و اصحاب مصباحیه و حجتیه قرار دارند که “بیت رهبر” مرکز هماهنگ کننده آنان است. افول آشکار اقتدار “رهبر” در برابر زیاده خواهی و جاه طلبی و قانون گریزی های قلدر منشانه احمدی نژاد، موِئید سرشت اجتماعی کشاکش نبرد قدرت در بالا است. اگر این نبرد با همین آهنگ و شتاب، و ترکیب نیروها و تناسب گرایش ها به پیش رود، صحنه سیاست کشور – دیرتر یا زودتر- عرصه نمایشی خواهد بود که طی آن “مقام معظم رهبری”، عبای قاضی عسکری دولت پادگانی بردوش می کشد! قاضی عسگری دولتی که نماینده احزاب پادگانی- امنیتی و ثروت اندوختگان نوکیسه است که سهم شیر بیشتر می طلبند و در عین حال با آرمانگرائی امام زمانی، و صدقه و صواب جمکرانی با جمعیت چند ملیونی عقب مانده ترین لایه های اجتماعی کشور که عمدتا” ساکن روستا ها و شهرستانها و حاشیه شهرهای بزرگ هستند، در ارتباط است. توده بی شکل مردمی که مصداق “امت شهید پرور ولایت مدار” هستند و تخت ولایت مطلقه فقیه بر دوش نحیف شان استوار است.\nکسی که عبای قاضی عسکری دولت پادگانی را بر قامت خامنه-ای می پوشاند چه بسا ممکن است احمدی نژاد نباشد! اما این تغییر معنی داری نیست. تغییر معنی دار؛ تغییری است که ایران را بسوی آزادی پیش براند و این فقط یک حالت دارد و آن عملی ساختن خواست های حداقلی جنبش سبز ملت ایران است؛ خواست هائی که در بیانات و بیانیه های سران نمادین جنبش به تکرار تائید و تاکید، و مطالبه شده است. اکنون بیش از هر زمان؛ ایستادگی سران نمادین جنبش واجد اهمیت و اعتبار آینده ساز است.\nاهمیت دارد که به جامعه شناسی سیاست که عوامل اجتماعی پایدار را بررسی می کند کم اعتناء باقی نمانیم. حاصل این کم اعتنائی گرایشی است که بحران فروپاشی در کشور را حول خامنه-ای و احمدی نژاد و اخیرا” مشائی، دور از قاعده و بیش از اندازه شخصی می کند. از سوی دیگر در لایه هائی از جنبش سبز به گسترش تمایلاتی دامن می زند که مستعد ترجیح منافع نظام بر منافع ملت اند. آنان با تحقیر و نکوهش “استقامت” سران نمادین جنبش در دفاع از آزادی، حقوق اساسی مردم و حق حاکمیت ملت، و اصل “انتخابات آزاد”، جنبش سبز را به راه تسلیم و رضا سوق می دهند و به این ترتیب تیغ استبداد را تیز می کنند!\nسرکوب، به حضور توفنده جنبش در خیابان پایان داده است، اما آن را به زیر پوست شهر و عمق جامعه رانده است. جائی که در حال تعمیق است! دولت ولائی-سپاهی کودتا بر این امر وقوف دارد. برپایه بسیاری نشانه ها می توان دید که آنها با ترفندها و شگرد هائی نظیر هیاهو پیرامون “مکتب ایرانی” که به دولت کودتا و احزاب پادگانی، ظاهر مخالفت با “فقها” و نوعی همدلی با ملت را می دهد، دست در کار به صحنه آوردن نمایش های مردم فریب و ملت گول زن هستند. نقاط آسیب پذیر جنبش سبز، نقاط اتکای آنهاست و می کوشند در صفوف طبقه متوسط ایران تکیه گاه اجتماعی برای خود دست و پا کنند. باید یادآوری کنم که وابستگی بخش های موثری از اقشار متوسط جامعه به اقتصاد نفتی و دستگاه عریض و طویل بوروکراسی دولتی و درجه نفوذ بوروکرات ها و مدیران میانی “نظام” در صفوف آنان که علایق معینی در دوام و بقای “نظام” دارند، بر درجه آسیب پذیری اقشار متوسط می افزاید. زمینه دیگر؛ فلاکت اقتصادی و و خامت معیشت مردم و تهدیدات خارجی است که بدون اما و اگر حکومت ولائی و دولت پادگانی کودتا مسئول آن هست. به این منظره، باید گستردگی تباهی ناشی از فقر و فلاکت اقشار تهیدست جامعه را اضافه کرد که نظام صدقه دام گسترده- ای برای شکار آنهاست.\nیاد آوری این ملاحظات برای نشانه گذاری نقاط قوت و ضعف جنبش، دستکم دارای ارزش متدیک است و بر این امر تاکید دارد که بحرانی که سراپای جامعه را در نوردیده محصول قشربندی اجتماعی و ترکیب نسلی و جمعیتی جدیدی است که طی دو دهه اخیر تکوین پیدا کرده و چهارمین دهه عمر جمهوری اسلامی، مرحله فرجام نهائی آن به نظر می رسد. تحولات اجتماعی عمیقی که فقر و فلاکت و فساد و انحطاط را دامنگیر بزرگترین بخش های اجتماعی کشور کرده و لایه اجتماعی نازکی را که اربابان امپراطوری غارت و قاچاق- اند بر سرنوشت کشور مسلط ساخته است. اما اشتباه بزرگی خواهد بود که جامعه امروز ایران را در این تصویر خلاصه کنیم. تحولات اجتماعی عمیق به گسترش طبقه متوسط شهری منجر شده که جمعیت ۳ ملیونی دانشجویان کشور که بیش از نیم آنان دختران ایرانند، نمادی از آنست. ۷۵ در صد جمعیت کشور را زنان و مردان جوان تشکیل می دهند. از صفوف این جمعیت جوان، نیروی بزرگی برخاسته که بر بستر ارتباطات شبکه های دیجیتالی، انفجاری از آگاهی های مدنی از خود به ظهور رسانده که مصمم تر از هر قشر اجتماعی دیگر، خواهان عبور مدنی و خشونت پرهیز، از استبداد دینی و فلاکت اقتصادی برای رسیدن به آینده-ای در دموکراسی و پیشرفت، برابر حقوقی شهروندی و حقوق بشر است.\nمتاسفانه در ماههای اخیر، خلاف روشنرائی که در آقایان کروبی و موسوی مشهود است، عمدتا” در برون مرز، شاهد تلاش هائی در برخی رسانه های سبز هستیم که بجای تقویت گفتمان مدنی، در راه سیطره گفتمان دینی در جنبش اهتمام می ورزند. در این رسانه ها آشکارا شاهد بازتولید اسلام سیاسی و قسما” اسلام فقاهتی هستیم و کار تا آنجا پیش رفته که شناعت رفتار و کردار لباس شخصی ها علیه کروبی و خانواده او، به رفتار “یزیدیان” با “اهل بیت حسین” و به آتش کشیدن خیمه هاشان در شام عاشورا، تمثیل می شود. این رسانه ها که “حکومت علی وار، پیکار حسینی و صلح حسنی و آزادی زینبی” را تبلیغ و ترویج می کنند، گفتمان مدنی و شهروندی جنبش سبز را تخریب می کنند و به همرائی ملی و همبستگی میهنی ایرانیان در دفاع از جنبش سبز آسیب های جبران ناپذیر وارد می آورند. اما قبل از هرچیز به سرخوردگی بخش های بزرگی از زنان و جوانانی کمک می رسانند که زندگی و بالندگی جنبش مدیون آزادیخواهی امروزین و پیکار مدنی و شهروندی استور آنهاست و نیروی محرک اصلی جنبش سبز ملت ایران به حساب می آیند.\nپیش رفتن ایران در مسیر دموکراسی و سکولاریسم یک فرایند و جنبش سبز ملت ایران بمثابه “مشروطه دوم”، جریان این فرایند در اکنون جامعه ماست. تکثرگرائی که بجای طرد و نفی تفاوت، همزیستی خشونت پرهیز، درک متقابل و مدارای متفاوت ها درجنبش را برسمیت می شناسد، و گفتگوی نقادانه، شریان حیاتی هستند که زندگی و بالندگی جنبش سبز را در راه آزادی تامین و تضمین می کند. شرط تعین کننده برای آن که جنبش سبز، هدف آزادی را از احتمال به واقعیت بپوید؛ استحکام “گفتمان دموکراسی” در آن است. این یک گفتمان مدنی، حقوق بشری و شهروندی است که در آن آزادی برای همگان، برای همه ایرانیان است و نه دینی یا ایدئولوژیک که در آن آزادی برای خودی ها است.\nاحمدی‌نژاد، سازمان ملل و پنج سخنرانی\nروزی روزگاری نیویورک\nحضور محمود احمدی‌نژاد ـ برای ششمین بار در طول دوره ریاست‌جمهوری‌اش ـ در مجمع عمومی سازمان‌ملل، بار دیگر هم‌چون سال‌های قبل خبرساز شده است. این حضور در نیویورک نیز با حاشیه همراه بوده است.برخی منابع گفته‌اند بسیاری از هتل‌های شهر نیویورک از پذیرش احمدی‌نژاد و هیات همراه وی خودداری کردند؛اتفاقی که در دفعات پیش نیز تکرار شد. دولت آمریکا از صدور ویزا برای چهل تن از همراهان احمدی‌نژاد خودداری کرد؛مانند دفعات قبل و این بار هم مقامات جمهوری‌اسلامی اعلام کردند بیشتر این افراد نمایندگان مجلس و خبرنگاران بوده‌اند. در چنین شرایطی احمدی‌نژاد اکنون در یکی از هتل‌های درجه دوم نیویورک سکنی گزیده؛آن هم در حالی که یهودیان آمریکا تالار هتل محل اقامت او را در اختیار خود گرفته‌اند تا هیات جمهوری اسلامی امکان برگزاری مراسم نداشته باشد.\nاز سوی دیگر کمپین بین‌المللی حقوق‌بشر برای ایران جزوه‌ای با نام «چگونه با احمدی‌نژاد مصاحبه کنیم» منتشر کرده است. در این جزوه به موارد نقض حقوق‌بشر در ایران و همچنین نمونه‌هایی از اعتراضات منتقدان اشاره شده است. این جزوه برای آن طراحی شده که روزنامه‌نگاران آمریکایی، از طرح سئوالات کلی در مصاحبه با احمدی‌نژاد خودداری کنند و در مقابل سخنان و پاسخ‌های او، نمونه‌هایی از نقض حقوق‌بشر در ایران را در اختیار داشته باشند.با این حال وی در چند روز گذشته، همچون سال‌های قبل به انجام مصاحبه‌های گوناگون پرداخته و در آن‌ها از وجود عالی‌ترین نوع دموکراسی و آزادی در ایران سخن رانده است. سخنانی مشابه سخنان وی در سال گذشته.\nوی در روزهای آینده به سخنرانی در مجمع عمومی سازمان‌ملل نیز خواهد پرداخت؛ سخنانی که از هم‌اکنون بسیاری از کارشناسان سیاسی، درباره محتوای آن توافق دارند: او باز از "مدیریت جهان" سخن خواهد گفت.\nنیویورک، شهریور 84: آپارتاید هسته‌ای و استارت تحریم‌ها\nاحمدی‌نژاد برای نخستین بار در شهریور 84، و چند ماه پس از انتخابات ریاست جمهوری در خرداد 84 ـ که نتایج آن مورد اعتراض مهدی کروبی و اکبر هاشمی‌رفسنجانی قرار گرفته بود ـ وارد نیویورک شد. حضوری که برای نخستین بار دنیا را با رییس جمهور جدید ایران آشنا می‌کرد. رییس جمهور سابق، با سخنرانی درباره "ایده گفت‌وگوی تمدن‌ها"، دنیا را به تحسین واداشته بود، اما با آنکه از حمایت میلیونی مردم برخوردار بود، از سوی "مقامات بالاتر" اجازه حضور در عکس دسته جمعی با حضور مسوولان کشورهای مختلف دنیا را نیافت.\nاحمدی‌نژآد در حالی وارد نیویورک شد که مذاکرات ایران ـ آژانس هسته ای در مراحل حساس خود بود. با روی کار آمدن احمدی‌نژاد و جانشینی علی لاریجانی ـ رقیب اصول‌گرای احمدی‌نژاد در انتخابات ـ در سمت دبیر شورای عالی امنیت ملی به جای حسن روحانی و تغییر تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای، ایران سیاست‌های جدید خود را در قالب "نگاه به شرق"، "حضور طرف‌های بیشتر در مذاکرات هسته‌ای" و "نفی مذاکره هسته‌ای با آمریکا" تعریف کرد.\nدر این فضا، احمدی‌نژاد در سخنان خود بر لزوم اصلاح ساختار سازمان ملل و فواید آن تاکید کرد، رویکردهای جدید هسته ای ایران را اعلام نمود و از مخالفت با آنچه آن را "آپارتاید هسته ای" می‌نامید، سخن گفت.وی همچنین برای نخستین بار از "طرح هسته ای برای ایجاد کنسرسیومی از شرکت های دولتی و خصوصی برای غنی سازی" سخن گفت و اظهار داشت ایران قصد استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای را دارد.\nوی پس از انتقاداتی که درباره محتوای سخنان‌اش به وی شد، چنین اظهارنظر کرد: "ما رفتيم سازمان ملل. خب مواضع ملت ايران را گفتيم. تازه بخشى از حرف‌هاى دل ملت ايران را ما زديم. بخشى از حرف‌هاى دل ملت‌هاى آزاد را زديم. آمديم، خب ما دشمنان را مى‌شناسيم. شروع كردند فرياد زدن كه بله فلانى تند صحبت كرده، حالا ما پدر ايران را در آژانس در مى آوريم. جمع شدند و دست به دست هم دادند و نشستند و مشورت كردند و به خيال خودشان يك قطعنامه‌اى صادر كردند، قطعنامه‌اى صددرصد ظالمانه... اخيرا بعضي‌ها تريبون گرفته‌اند كه بله، فلانى در سازمان ملل تند حرف زد. كدام تند؟اين‌ها تند بود؟ ما خيلى خوددارى كرديم. واقعا ملت ايران در سازمان ملل نجابت به خرج داد والا ما فهرست بلندى از ادعاهاى مستند عليه قدرت‌هاى سلطه گر داريم."\nموضع احمدی‌نژاد موجب آن شد تا فيليپ دوست بلازي، وزير امور خارجه وقت فرانسه از پيشنهاد جمهوری اسلامی ابراز ناخرسندي كند و بگويد: "آنچه كه امروز من شنيدم مرا وادار به گفتن اين سخن مي‌كند كه ارجاع پرونده هسته‌اي ايران از آژانس بين المللي انرژي اتمي به شوراي امنيت سازمان ملل متحد همچنان در دستور كار قرار دارد."\nنیویورک، شهریور 85: اسراییل، فلسطین و دیگر هیچ\nاحمدی‌نژاد در سال 85، مجددا برای حضور در مجمع عمومی سازمان‌ملل و سخنرانی، وارد نیویورک شد. حضور دوم وی در سازمان‌ملل همراه بود با آغاز فشارها و زمزمه‌های ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت. در حالی که اجماع جهانی علیه ایران شکی می‌گرفت، برخی امیدوار بودند که سخنان احمدی‌نژاد در سازمان ملل، گره از کار فروبسته پرونده هسته‌ای بگشاید. از سوی دیگر بحث جنگ 33 روزه میان اسراییل و حزب‌الله لبنان نیز از مسایل داغ روز بود.\nاما احمدی‌نژاد برای سال دوم از اصلاح ساختار سازمان ملل، البته این بار شورای امنیت سخن گفت. وی همچنین به طرح چند سئوال درباره هولوکاست مبادرت کرد و با این بخش از سخنانش جنجال آفرید.\nاحمدی نژاد در این خصوص گفت: "ریشه مسائل فلسطین به جنگ جهانی دوم بر می‌گردد. به بهانه حمایت از بخشی از بازماندگان جنگ، سرزمین فلسطین را با جنگ و تجاوز و آواره کردن میلیون‌ها نفر از ساکنان بومی اشغال کردند."\nاو در ادامه پرسید: "آیا هیچ منطق و قانون و استدلال حقوقی وجود دارد که چنین رویدادی را تایید کند؟ آیا هیچ‌یک از اعضای سازمان ملل متحد می‌پذیرند چنین فاجعه‌ای در کشور آنان اتفاق بیفتد؟ آن قدر بهانه تاسیس رژیم اشغال‌گر قدس سست است که مدعیان اجازه نمی‌دهند کسی درباره آن سخن بگوید، چون با آشکارشدن حقیقت موضوع فلسفه وجودی این رژیم از بین می‌رود، چنان‌که از بین رفته است."\nوی مروری کوتاه بر اهم مسایل جهان آن روز هم کرد و گسترش بی وقفه سلاح‌های اتمی، میکروبی و شیمیایی، اشغال کشورها و توسعه درگیری‌ها و رعایت‌نکردن حقوق اعضای سازمان‌های بین‌المللی را به سران کشورها یادآور شد.\nدر حاشیه این اجلاس، خبری نیز از ملاقات احمدی‌نژاد با جرج بوش منتشر شد که توسط مقامات دو کشور تکذیب شد.\nنیویورک، مهر 86: درخواست پرستیدن خداوند و در انتظار فرج\nسال 86، شاید پرحاشیه‌ترین سال حضور احمدی‌نژاد در نیویورک بود. این جنجال‌ها نه تنها به خاطر سخنان وی، که برنامه‌های وی در نیویورک بود. در حالی که سال پیش از آن، دانشگاه کلمبیا سخنرانی احمدی‌نژاد در این دانشگاه را لغو کرده بود، وی این بار فرصت حضور و سخنرانی در این دانشگاه را یافت. همچنان که درخواست حضور در محل انفجار برج‌های دوقلو را نیز ارائه داد.\nدر حالی که موج اعمال تحریم‌ها از سوی کشورهای مختلف آغاز شده بود و پرونده هسته‌ای در شورای امنیت، مراحل بحرانی خود را سپری می‌کرد، وی در سخنرانی خود در مجمع عمومی بار دیگر از ناکارآمدی شورای امنیت سخن گفت. با چالش های مهم و متعدد بشریت امروز آغاز کرد و آخر سر به برنامه هسته ای ایران پرداخت و این موضوع را امری تمام شده و عادی در آژانس دانست.\nاحمدی نژاد گرچه در تشریح چالش های پیش روی بشریت به نکات متعددی اشاره کرد اما قصد داشت تا آنجا پیش رود که به ناتوانی سازو کارهای بین المللی برای رفع چالش های پیش گفته و برپایی صلح و امنیت پایدار برسد تا بار دیگر همانند دو سال گذشته از لزوم تغییر در ساختار شورای امنیت و اصلاح سازمان ملل بگوید. او در بخش عمده ای از سخنرانی اش به این بحث پرداخت. در نهایت هم دوران تاریکی ها را رو به پایان دانسته و نوید آزادی سرزمین های اشغالی را داد.\nاحمدی نژاد در سخنرانی اش بیش از هر چیز به بی عدالتی ها پرداخت و از ناکارآمدی های ساز و کارهای بین المللی شکایت کرد. این در حالی بود که روزهای پر التهاب هسته ای ایران سپری و شورای امنیت روز به روز به صدور قطع نامه سوم علیه ایران نزدیک تر می شد.\nمحمود احمدی نژاد در این سفر در نظر داشت از محل حملات یازدهم سپتامبر دیدن کند و این خود به موضوعی رسانه ای به نیویورک بدل شد. اعتراض ها در مقابل این درخواست در درون جامعه امریکا بلند شد. اوباما و هیلاری کلینتون که در آن زمان از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 بودن به مخالفت با این درخواست برخاستند. دولت بوش تصمیم گیری در این باره را در محدوده اختیارات مقام های شهر نیویورک دانست اما اعلام کرد "از این خواسته کاملا متعجب شده است". سرانجام این درخواست رد شد.\nسخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا نیز بسیار خبرساز بود؛ او در پاسخ به دعوت رسمی این دانشگاه به آنجا رفت اما با واکنش و اعتراض رسانه ها و محافل سیاسی امریکا مواجه شد. سخنرانی تند رییس دانشگاه کلمبیا و سپس سخنان احمدی‌نژاد، واکنش‌های بسیاری را موجب شد.\nیکی از نمايندگان جمهوري‌خواه كنگره اعلام کرد از اينكه احمدي نژاد اجازه يافته در دانشگاه كلمبيا سخنراني كند به قدري ناخرسند است كه مي‌خواهد بودجه فدرال اين دانشگاه را قطع كند. جرج بوش، رییس جمهور وقت آمریکا، گفت كه اميدوار است احمدي‌نژاد حقايق را بگويد و "نوت گينگريچ" رئيس سابق كنگره آمريكا نيز با انتقاد از عملكرد دانشگاه كلمبيا در دعوت از احمدي‌نژاد، اقدام اين دانشگاه را اشتباهي مهلك برشمرد. "جان بولتون" سفير سابق آمريكا در سازمان ملل نیز پس از سخنراني احمدی‌نژاد گفت: "احمدي‌نژاد دقيقا هر آنچه را كه از اين حضور مي‌خواست به دست آورد كه آن همان داشتن مشروعيت سخنراني در يكي از معتبرترين دانشگاه‌هاي آمريكا و به دست آوردن پوشش مطبوعاتي گسترده بود."\nگرچه سخنان احمدی‌نژاد و رفتارهای وی در دانشگاه کلمبیا با انتقادهای فراوانی در داخل مواجه شد، اما رهبر جمهوری اسلامی در دیدار با احمدی‌نژاد که پس از این سفر صورت گرفت، اين سفر، را سفري "خوب، پربركت و مايه سرافرازي ملت ايران" دانست و گفت: "سخنراني شما در دانشگاه كلمبيا و مسئله‌اي كه در اين دانشگاه پيش آمد و همچنين سخنراني شما در مجمع عمومي سازمان ملل در مجموع مايه سرافرازي ملت ايران شد. [درباره سخنرانی در دانشگاه کلمبیا نیز] محتواي اين سخنان و برخورد و منشي كه شما در مواجهه با مسائل مختلف داشتيد، خوب بود."\nخود وی هم این سخنرانی و دیگر سخنرانی‌ها و دیدارهایش در این سفر را "موفقیتی بزرگ" برای ایران خواند و در اطلاعیه ای رسمی از مردم ایران خواست تا "به جای مراسم استقبال از بازگشت وی با حضور در مساجد، حسینه‌ها و شرکت در نمازهای جمعه و جماعات به شکرانه این موفقیت بزرگ سجده شکر به درگاه ایزدمنان بسائیم"\nنیویورک، شهریور 87: درس معارف‌اسلامی در سازمان ملل\nسال 87 چهارمین سالی بود که محمود احمدی نژاد به امریکا سفر می کرد تا در نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کند و در حاشیه این حضور، مانند سال های قبل دیدارها و گفت و گوهایی داشته باشد. در روزهای اول مهر ماه آن سال تیم دولت و رئیس جمهور راهی نیویورک شدند. در این سال تحولات داخلی ایران همچنان حول محور برنامه هسته ای ایران می چرخید و در صحنه بین المللی آثار و تبعات جنگ در گرجستان بر مناسبات درون منطقه ای و جهانی کشورها سایه انداخته بود. بحث تشدید تحریم‌ها علیه ایران همچنان در شورای امنیت مطرح بود.\nاحمدی‌نژاد اما در سخنان خود، با تشریح برخی معارف دینی، بار دیگر به انتقاد از شورای امنیت پرداخت، از لزوم توجه به مردم فلسطین سخن گفت و به انتقاد از حضور نیروهای بین‌المللی در عراق و افعانستان پرداخت.\nوی با اعلام اینکه "امپراتوري آمريكا به پايان راه خود رسيده است"، گفت: "امروز رژيم صهيونيستي در سرزمين‌هاي اشغالي در سراشيبي قطعي سقوط قرار دارد و راهي براي نجات او در منجلاب ساختگي خود و حاميانش وجود ندارد."\nنیویورک، مهر 88: انتخابات، و وعده سقوط لیبرالیسم\nسال 88 احمدی نژاد در حالی برای پنجمین بار روانه نیویورک شد که تنها چند ماه پیش از آن، در انتخاباتی مناقشه برانگیز به عنوان رییس جمهور انتخاب شده بود. بسیاری از مردم به نتیجه انتخابات معترض بودند و موسوی و کروبی نیز رهبری مخالفان را به عهده داشتند. تصاویر و فیلم‌هایی که از معترضان در سطح جهان منتشر شده بود، جوی بی سابقه علیه وی به وجود آورده بود. در این میان، ایرانیان مقیم آمریکا نیز تجمعات گسترده و پرتعدادی را در اعتراض به حضور احمدی نژاد در نیویورک ترتیب دادند.\nدر هنگام سخنرانی احمدی‌نژاد بسیاری از سران کشورها، سالن جلسه را ترک کردند و حتی اشیایی نیز به سمت وی پرتاب شد.\nبا این حال وی در سخنان خود بار دیگر موضوع فلسطین، عراق و افغانستان را مورد توجه قرار داد، از لیبرالیسم به عنوان عامل اصلی فقر در جهان نام برد و شورای امنیت را تحت سلطه چند کشور خاص دانست. وی همچنین با اشاره به انتخاب اوباما به عنوان رییس جمهور آمریکا اعلام کرد: "مردم امريكا در انتظار تغييرات گسترده، عميق و واقعي هستند."\nوي با بيان اينكه پيامبران الهي و صالحان آمده‌اند تا حقيقت انساني و مسئوليت‌هاي فردي و اجتماعي انسان را در برابرش قرار دهند، گفت: "پاكي، ايمان زلال به خداي يكتا و به حساب و كتاب آخرت و به اجراي عدالت در دوجهان، جستجوي سعادت حقيقي در سعادت ديگران و رفاه و امنيت در رفاه و امنيت ديگران، احترام به نوع انسان و تلاش براي توسعه محبت و مهر به جاي كينه‌ورزي و خودخواهي و ترويج خدمت به ديگران به جاي تسلط بر آنان در رأس تعليمات انبياء الهي از آدم تا نوح و از نوح تا ابراهيم و موسي و عيسي و رسول خاتم حضرت محمد(ص) بوده است."\nوی در سخنان خود با اشاره به برگزاري رياست‌جمهوري، با بيان اينكه "ملت ايران با پشت سرگذاشتن انتخاباتي بسيار با شكوه و كاملاً آزاد فصل نويني را براي شكوفايي ملي و تعاملات گسترده‌تر جهاني رقم زده‌اند"، خاطرنشان كرد: "ملت ايران با رأي قاطع خود، بار سنگين مسئوليت را بر دوش اينجانب نهاده‌اند و من اعلام مي‌كنم كه ملت بزرگ و تمدن‌ساز و نظام جمهوري اسلامي ايران به عنوان يكي از مردمي‌ترين حكومت‌هاي مترقي جهان آماده‌اند تا با استفاده از همه ظرفيت‌هاي فرهنگي، سياسي و اقتصادي خود و برپايه راه‌حل‌هاي انساني در يك برنامه عادلانه و احترام‌آميز جمعي، براي رفع نگراني‌ها و چالش‌هاي جامعه بشري مشاركت فعال و تاثيرگذار داشته باشد."\nسخنان احمدی نژاد در حال بیان شد که پرونده هسته ای ایران در وضعیت بحرانی قرار داشت و از سوی دیگر بازداشت سه توریست امریکایی در مرزهای ایران و عراق، توجه جهانی را به خود جلب کرده بود.\nنیویورک: مهر 89\nدعا برای ظهور امام زمان، سخن گفتن از لزوم عدالت برای دنیا، تشریح معارف دینی، لزوم بازگشت به فطرت الهی انسان، انتقاد از وضعیت عراق و افغانستان و محکوم کردن حمله آمریکا به این دو کشور، انتقاد از جامعه جهانی برای بی توجهی به فلسطین، بی فرجام بودن سیاست های لیبرالی در اقتصاد دنیا، لزوم اصلاح شورای امنیت و سازمان ملل و...\nآیا محورهای دیگری برای سخنرانی احمدی‌نژاد مدنظر دارید؟\nطنین شعارهای مردمی در شامگاه ٢٩ شهریور\nتهران دیشب یکصدا اعتراض بود\nدر پی فراخوان سایت های هوادار جنبش سبز و برخی از دانشجویان و اعضای ستاد های انتخاباتی میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای سردادن شعار "الله اکبر" در اعتراض به افزایش فشارهای امنیتی بر رهبران جنبش سبز، شب گذشته و پس از ماه ها سکوت، صدای شعار "الله اکبر" و "مرگ بر دیکتاتور" از بام خانه های شهر تهران برخاست.\nبنا به گزارش خبرنگاران روز شهروندان تهرانی، شب گذشته، حوالی ساعت ٢٢ به وقت تهران برای دقایق متمادی شعار الله اکبر و مرگ بر دیکتاتور سر دادند وبدین ترتیب اعتراض خود را به تشدید فشارها علیه رهبران جنبش سبز اعلام کردند\nبه گزارش شاهدان عینی صدای شعار های "الله اکبر"، "مرگ بر دیکتاتور"، "یا حسین، میرحسین"، "کروبی زنده باد، موسوی پاینده باد" و... برای دقایق طولانی در بسیاری از مناطق شهر تهران شنیده شد.حرکت غافلگیر کننده تهرانی ها در سردادن شعار الله اکبر، تعجب همگانی را برانگیخت و سپس به عابران و رهگذرانی که در ساعات پایانی شب در خیابان ها بودند نیز سرایت کرد.\nدر بعضی از خیابان های اصلی غرب تهران، شهروندان علاوه بر سردادن شعار بر سر پشت بام ها، با به صدا در آوردن ممتد بوق خودروهای خود، اعتراض شان به افزایش فشارهای امنیتی بر رهبران جنبش سبز را نشان دادند.\nگزارش های مردمی از سطح شهر تهران حاکی از حضور پراکنده نیروهای پلیس و ماموران نیروی انتظامی در برخی از مجتمع های مسکونی جهت وادار کردن شعاردهندگان به سکوت بود.\nمامورین امنیتی و نظامی پس از اوج گرفتن شعارهابه داخل این مجتمع ها رفته و با فریاد و یا سوت اخطار، کوشیدند صدای اعتراض ها را ساکت کنند.\nمناطقی چون سعادت آباد، میدان کاج، شهرک کوثر، تهرانپارس، میرداماد و خیابان ظفر بیشترین استقبال را از این فراخوان اعتراضی داشتند.\nگفتنی است، با وجود فاصله زمانی کوتاه میان موعد مقرر سردادن شعار و فراخوان آن، استقبال قابل توجهی از طرح سایت های هوادار جنبش سبز شده است.\nسایت بالاترین نیز از شب گذشته، مملو از فیلم هایی است که گستردگی اعتراض شهروندان از طریق سردادن شعار الله اکبر و مرگ بردیکتاتور را نشان می دهد.\nگستردگی اعتراضات شب گذشته به حدی بود که به گفته یک شهروند تهرانی دوباره امید راپررنگ تر کرد تاجایی که بسیاری از وبلاگ ها و صفحات توییتر شهروندان به قدردانی از این استقبال اختصاص یافته است.\nاعتراض شهروندان از طریق سر دادن شعار الله اکبر در روزهای پس از انتخابات آغاز شد و تا چندین هفته ادامه داشت. از آن تاریخ و پس از برخورد های خشن نیروهای امنیتی و انتظامی با شهروندان از طریق شکستن شیشه خودرو ها و یا حمله به منازل مسکونی و نیز صدور احکام حبس برای شعار دهندگان، این اعتراض فروکش کرد، اما هم اکنون و در آستانه سال تحصیلی جدید و با وجود فرصت اندک اطلاع رسانی، این شیوه اعتراضی مجددا با استقبال شهروندان مواجه شده است.\nشعارهای اعتراضی شهروندان در شب گذشته در حالی داده می شد که محمود احمدی نژاد به عنوان "رئیس جمهور" در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک حضور دارد و روز گذشته و ساعاتی قبل از اعتراضات شبانه، مدعی شده بود که "مخالفان" اش از "برخورد های مردمی وحشت دارند" و دولت وی هیچ محدودیتی بر آنان اعمال نکرده است.\nاوباما: جنگ بهترین گزینه در مقابل ایران نیست\nباراک اوباما با تاکید بر اینکه جنگ بهترین گزینه در مقابل ایران نیست، گفت که همه گزینه‌های در تعامل با ایران بر روی میز است. محمود احمدی‌نژاد نیز طی سخنانی از اوباما خواست تا به قدرت ایران اعتراف کرده و آن را بپذیرد.\nباراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا دوشنبه (۲۰ سپتامبر / ۲۹ شهریور) در مصاحبه‌ای با شبکه CNBC تاکید کرد که واشنگتن در مقابل ایران به سیاست‌های دیپلماتیک و گشایش در برابر این کشور پایبند است تا بدین ترتیب مشکل پرونده هسته‌ای حل شود.\nوی در مورد احتمال بروز جنگ بین اسراییل و ایران گفت: «من فکر نمی‌کنم جنگ میان اسراییل و ایران یا استفاده از گزینه نظامی، راه‌حل مناسبی برای حل و فصل مشکل پرونده هسته‌ای ایران باشد؛ ولی به هر ترتیب ما تمامی گزینه‌ها را بر روی میز نگاه خواهیم داشت».\nاین در حالی‌ست که بن رودس، معاون مشاور امنیت ملی کاخ سفید گفت که اوباما از حضورش در مجمع عمومی سازمان ملل استفاده خواهد کرد تا به ایران تاکید کند که درها بر روی این کشور به منظور ادامه ارتباط با جهان باز است؛ ولی تهران برای رسیدن به این هدف باید صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای خود را ثابت کند.\nمحمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت دهم که برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک بسر می‌برد نیز روز دوشنبه در مصاحبه‌ای تلویزیونی گفت که روشن است آینده به ایران تعلق دارد.\nآمادگی ایران برای گفت‌وگو با گروه ۱+۵\nوی تاکید کرد که پیام ایران به مجمع عمومی سازمان ملل چیزی جز این نیست که شرایط در جهان تغییر کرده و آمریکا باید به قدرت ایران اعتراف کند. احمدی‌نژاد در بخش دیگری از سخنان خود گفت که ایران هیچگونه ملاحظه‌ای در مورد جلسه با گروه ۱+۵ ندارد.\nاحمدی‌نژاد در این زمینه افزود که ملت ایران همیشه آماده گفتگو است و هر گاه شرایط برای مذاکره با گروه ۱+۵ مهیا شود، ایران ملاحظه‌ای برای شرکت در این گفتگوها ندارد.\nاحمدی‌نژاد در مصاحبه با آسوشیتدپرس گفت: «کسانی که اصرار به دشمنی با ایران دارند باید بدانند که فرصت دوستی با ما در آینده را از دست خواهند داد و این امر بسیار تاسف‌برانگیز است چرا که آینده به ایران تعلق داشته و این دشمنی‌ها نتیجه‌بخش نخواهد بود».\nدر حالیکه اظهارنظرهای مختلفی در مورد همکاری ایران با آمریکا در افغانستان به گوش می‌رسد، احمدی‌نژاد تاکید کرد که تهران از عملیات سیاسی در افغانستان حمایت می‌کند تا وضعیت این کشور به آرامش نزدیک شود.\nوی در این زمینه گفت: «در شرایط کنونی برای همگان روشن شده که وضعیت افغانستان مناسب نیست. مردم به شکل روزمره کشته شده و نفرت و دشمنی و درگیری روز به روز قوی‌تر می‌شود. موضوع افغانستان نیاز به شناخت دقیق مشکل دارد و راه‌حل‌های نظامی در افغانستان فایده‌ای نخواهند داشت، بلکه افغانستان باید مطابق قانون اساسی، دموکراسی و عدالت اداره شود».\nاز سوی دیگر و در حالی که تحریم بین‌الملل علیه ایران روز به روز گسترش بیشتری پیدا می‌کند، ستوارت لیوی معاو، وزیر خزانه‌داری آمریکا در امور مربوط به تروریسم و پیگیری تحریم‌ها گفت که تدابیر مالی اتخاذ شده از طرف آمریکا و دیگر کشورهای جهان علیه ایران باعث شده تا این کشور متحمل هزینه و قید و بند زیادی شود.\nبه گفته لیوی، آمریکا بر این باور است که رهبران ایران، با غرور بسیار عمل می‌کنند و قدرت اراده جامعه بین‌المللی را خوب درک نکرده‌اند.\nدر همین حال، سرلشکر حسن فیروزآبادی، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایران در واکنش به اظهارات رئیس‌جمهور آ‌مریکا مبنی بر مطرح بودن تمامی گزینه‌ها علیه ایران، تاکید کرد که چنانچه اسراییل دست به هرگونه حمله نظامی به ایران بزند در واقع مرتکب یک دیوانگی شده و در وضعیت کنونی آمریکا و اسراییل قادر به هیچگونه عملیات نظامی علیه ایران نیستند.\nچندی قبل و در واکنش به تهدیدهای روز افزون در مورد جنگ علیه ایران، آیت‌الله خامنه‌ای گفته بود که آمریکا باید بداند که اگر ایران هدف هرگونه حمله نظامی قرار گیرد، دامنه پاسخگویی آن از منطقه فراتر رفته و تمامی جهان را شامل می‌شود.\nاحمدی‌نژاد ایران را قدرتی هم‌تراز آمریکا اعلام کرد\nاحمدی‌نژاد در جمع ایرانیان در نیویورک مدعی شد که ایران در کنار آمریکا دومین قدرت جهانی به شمار می‌آید. وی افزود، ایران از نظر علمی در دنیا اول است، بورس ایران جزو فعال‌ترین بورس‌هاست و آزادی در ایران در سطح بالایی است.\nمحمود احمدی‌نژاد که برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد هم‌اکنون در نیویورک به سر می‌برد در روز دوشنبه (۲۰ سپتامبر/ ۳۰ شهریور) ایران را یک قدرت بزرگ خواند و از دولت آمریکا خواست تا که این واقعیت را بپذیرد.\nاحمدی‌نژاد در جمع ایرانیان ساکن آمریکا افزود: «ایران یک قدرت بزرگ است و آینده متعلق به ایران است.» احمدی‌نژاد اعتراف کرد که آمریکا بزرگترین قدرت اقتصادی جهان است، اما ایالات متحده به لحاظ سیاسی قادر به هدایت وقایع جهانی نیست و در این عرصه شکت خورده است.\nبه گفته احمدی‌نژاد آینده جهان بستگی به نحوه تقابل میان ایران و آمریکا داشته و تمامی نمایندگان جهان در مجمع عمومی سازمان ملل «در انتظار سخنان نمایندگان آمریکا و ایران هستند.»\nرئیس دولت دهم با اشاره به افغانستان و عراق ناتوانی آمریکا در حل مشکلات جهانی را یاد‌آور شد. به گفته احمدی‌نژاد، جمهوری اسلامی بر خلاف آمریکا با توجه به سیاستی مبتنی بر «صلح، دوستی و عدالت» بیش از پیش در جهان اعتبار می‌یابد.\nاحمدی‌نژاد در روز دوشنبه در مصاحبه‌ای با شبکه تلویزیونی "پی‌بی‌اس" مدعی شد که «ایران از نظر رشد علمی در دنیا اول شده است.» وی تاکید کرد که «بر تعداد دانشمندانی که در ایران کار می‌کنند هر روز افزوده می‌شود.»\nمناقشه اتمی بهانه‌ای در دست کشورهای غربی\nاحمدی‌نژاد نزاع بر سر برنامه اتمی ایران را بهانه‌ای بیش ندانست و تصریح کرد که آمریکا به خوبی می‌داند که ایران تسلیحات اتمی در اختیار نداشته و درصدد ساخت چنین جنگ‌افزارهایی هم نیست.\nاین سخنان در حالی ابراز می‌شود که ایران در کار بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اخلال به وجود آورده و برخی پلمب‌های این آژانس را شکسته است. گزارش اخیر آژانس اتمی نیز ایران را به عدم همکاری متهم کرده است.\nاحمدی‌نژاد بر خلاف اظهارات اخیر مقامات آمریکایی مبنی بر تاثیر‌گذاری تدریجی تحریم‌ها بر اقتصاد ایران گفت: «شرایط ما رو بهبود است؛ بخصوص در دوران تحریم. این یک واقعیت است و با حرف نمی‌شود واقعیت را پوشاند.»\nوی «بورس ایران را جزو فعالترین بورس‌ها» در جهان دانست و از رشد سرمایه‌گذاری در ایران خبر داد. احمدی‌نژاد گفت: «کسانی که اقدام به وضع این تحریم‌ها می‌کنند دنیا را بخوبی نمی‌شناسند و تفکرات و ذهنیات‌شان مربوط به سال‌های قبل است.» احمدی‌نژاد افزود: «۹ عضو از ۱۵ عضو شورای امنیت به ما گفتند ما قطعنامه را قبول نداریم ولی تحت فشار هستیم و فشار به ما زیاد است.»\nشورای امنیت سازمان ملل متحد با ۱۲ رای موافق، دو رای مخالف و یک رای ممتنع تحریم‌های جدیدی را علیه ایران در خرداد ماه امسال تصویب کرد. تمامی اعضای دائم شورای امنیت به قطعنامه‌ی جدید رای مثبت دادند و حتا ترکیه و برزیل نیز به عنوان مخالفان این تحریم‌ها پس از چندی اعلام کردند که از مصوبات شورای امنیت پیروی خواهند کرد.\nاحمدی‌نژاد: آزادی در ایران در سطح بالایی است\nاحمدی‌نژاد در بخشی از سخنان خود بار دیگر نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری را درست دانست و موسوی و کروبی را متهم کرد که در پی شکست انتخاباتی «به رای اکثریت احترام نگذاشته‌اند» و رفتار آنان را مغایر با دموکراسی خواند.\nبه گفته احمدی‌نژاد مخالفان وی در ایران آزاد بوده و قوه قضاییه نیز از استقلال کامل در جمهوری اسلامی برخوردار است. وی بار دیگر دولت آمریکا را متهم کرد که از آشوب‌ها در ایران حمایت کرده و می‌کند.\nاحمدی‌نژاد از پاسخ به ایجاد محدودیت و اعمال فشار بر موسوی و کروبی شانه خالی کرد و قوه قضاییه را مسئول شکایات و بازداشت‌ها دانست و دستگاه سیاسی را از دخالت در این امور مبرا خواند.\nدر پی اعتراض به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری تاکنون هزاران نفر در ایران بازداشت شده‌اند. تعداد زیادی از معترضان نیز به مجازات‌هایی سنگین محکوم شده‌اند. تهاجم به همکاران و فشار بر خانواده موسوی و کروبی همچنان ادامه داشته و نگرانی‌از بازداشت این دو تن در محافل معترضان نیز افزایش یافته است.\nسبك رهبرى خامنه‌اى: غيبت اميد و فقدان درايت راهبردى\nمركز پژوهش‌هاى مجلس شوراى اسلامى گزارشى را تحت عنوان «بيست و يك فرمان حكومتى در كارآمدى نظام جمهورى اسلامى ايران» (تهيه شده در تير ماه و عرضه شده در پايان شهريور ۱۳۸۹) منتشر كرده است.\nاين بيست و يك فرمان حكومتى از پيام‌هاى آغاز سال و سخنرانى‌هاى خامنه‌اى در فروردين هر سال در مشهد يا در مكان‌هاى ديگر انتخاب شده‌اند. مركز پژوهش‌ها براى ارائه‌ى چهره‌اى مدير و مدبر و دور انديش از رهبرى اين گزارش را تهيه كرده است تا از ديگر دستگاه‌هاى حكومتى در مداحى ولى فقيه عقب نماند.\nاما على خامنه اى حدود ۲۲ سال است كه رهبرى كشور ايران را به دست دارد. او مستقيما در هزينه كردن هزاران ميليارد دلار در كشور نقش و جان و مال و آبروى دهها ميليون ايرانى را در كف خود و نيروهاى وفادار به خود داشته است. اگر از گفته‌هاى به ظاهر دين مدارانه و عمل ناشده يا عمل ناشدنى خامنه‌اى و مدعيات افراد ذوب در ولايت در مورد ساده زيستى ادعايى وى (نعلين پاره پاره و ترك خورده‌ى سيد على در گزارش على اكبر رشاد، تابناك، ۳۰ شهريور ۱۳۸۹) گذر كنيم، او چگونه كشور را در اين ۲۲ سال اداره كرده است؟ جايگاه خامنه اى در ميان رهبران امروز دنيا از نظر سبك رهبرى كجاست؟ او كشور را در شرايط بحرانى چگونه اداره كرده است؟ كشور در بيست و يك سال گذشته به چه طرفى هدايت شده و به چه اطرافى هدايت نشده است؟ وى در ميان رهبران مستبد و ديكتاتور دنيا چه جايگاهى دارد؟\nفقدان آرمانگرايى و عقلانيت\nخامنه اى فاقد خصيصه‌ى اصلى رهبران آرمانگرا يعنى آينده نگرى و درايت ديپلماتيك است. او مسائل كليدى و بنيادى كشور يعنى نياز به تاسيس و گسترش و سرمايه گذارى در زير ساخت‌ها را نمى بيند و نمى تواند با گروه‌هاى مختلف مردم بالاخص نخبگان علمى و تكنوكرات ها براى گرد آوردن آنها و شروع فرايند اصلاح امور ارتباط برقرار كنند.\nبنا به ادعاى رسانه‌هاى شبه دولتى و دولتى در ايران مشكل خامنه‌اى فقدان اطلاعات نيست (اطلاعات و اخبار چگونه به رهبرى مى رسد، الف، ۲۹ شهريور ۱۳۸۹) بلكه فقدان چشم انداز و بصيرت در كشوردارى است. سخنان وى فاقد هر گونه اميد به فردايى بهتر است. وى با ايجاد و تداوم بخشيدن به ترس بر جامعه حكومت مى كند.\nخامنه‌اى قادر نيست مردم را بر موضوعات اصلى كشور يعنى توسعه‌ى اقتصادى، افزايش سرمايه‌ى اجتماعى، مشاركت همگانى و تقويت بنيه‌هاى دفاعى ( ونه تهاجمى) متمركز نگاه دارد و از پيوستگى و همبستگى عمومى مورد نياز براى توجه به چالش‌ها پاسدارى كند.\nهمكارانى كه وى انتخاب كرده و اهل خلوت وى در تصميم گيرى‌ها هستند عناصر امنيتى و نظامى هستند كه هيچ يك چشم انداز دراز مدت ندارند و تنها به بقاى رژيم با سركوب مى انديشند.\nخامنه‌اى همچنين فاقد خصيصه‌ى اصلى رهبران عقلانى يعنى درايت راهبردى است. به دليل خود بزرگ بينى و خود معصوم پندارى، وى قادر نبوده تا سيستم‌ها يا راهبردهاى تازه اى براى مشكلاتى كه هرگز مورد توجه نبوده‌اند شكل دهد يا با روش‌هاى تازه به سراغ حل مسائل هميشگى برود. او هرگز در پى آن نبوده تا آنچه را كه در كشور «كار نمى كند»- مثل دستگاه قضايى يا نظام ادارى- درست كند يا امور به هم ريخته را سروسامان دهد. خامنه‌اى به دليل همين فقدان درايت راهبردى تخصص عجيبى در فرصت سوزى و از دست دادن فرصت‌ها داشته است.\nدرك تاكتيكى و تداركاتى از سركوب\nاما خامنه‌اى از جنس رهبرانى با درايت تاكتيكى در حوزه هاى امنيتى و نظامى و مهندسى و دستكارى فرهنگى است. او به نحو غريزى بهترين گام‌ها را براى حفظ خود در قدرت در كوتاه مدت با بستن صداهاى مختلف و كنترل تمام عيار مخالفان جدى خود برداشته است. او مى تواند واقعيات جارى امنيتى را ارزيابى كند و مى داند چگونه در بهترين لحظات مخالفان را به عقب براند. وى همچنين در اِعمال قوه‌ى قاهره داراى درايت تداركاتى است. او مى داند چه كسانى حفظ نظام را به نحوى كارا و موثر محقق مى سازند و بواسطه‌ى آگاهى از روش‌هاى سركوب در نظام‌هاى كمونيستى و فاشيستى (اعتراف گيرى با شكنجه، ترور، ارعاب و ارهاب با استفاده از نيروهاى غير رسمى)، براى مواجهه با اقتضائات روزمره‌ى امنيتى كاملا آمادگى دارد.\nتغيير به زور و ناديده گرفتن تفاوت‌ها\nخامنه اى رهبر گروه بسيار كوچكى از جامعه‌ى ايران است چون صرفا به هماهنگى در ميان وفاداران اندك خود جهت به ميدان آوردن مهارت‌هاى آنها در سركوب و ارعاب و تبليغات سياسى نياز دارد. همين‌ها هستند كه به بيت وى راه دارند و بر سر سفره‌هاى افطار حكومتى مى نشينند. خامنه‌اى بر آن است تا در غير خودى‌ها تغيير مورد نظر خود را به وجود آورد، كارى كه از هيچ حكومتى ساخته نيست.\nخامنه‌اى و ديگر اسلامگرايان نمى خواهند بپذيرند كه تغيير افراد به خود آنها وابستگى دارد و ديگران در صورت رابطه‌اى انسانى و محترمانه با ديگران تنها مى توانند الهام بخش باشند. خامنه‌اى به اين امر وقوف ندارد كه هر شهروند چيزى براى ارائه به جامعه دارد و وقتى مشاركت ديگران ارزشمند تلقى شود، آنها خود را با اشتياق وقف توسعه‌ى كشور مى كنند. خامنه‌اى هيچ گاه براى پيشرفت كشور الهام بخش نبوده است بلكه رفتارش منابع انسانى و مالى را از كشور فرارى مى دهد.\nفقدان مديريت اختلاف\nحاكمان جمهورى اسلامى و بالاخص شخص رهبرى تضاد و اختلاف را به معنى نزاع يا جنگ مى دانند و در اين جنگ حتى حاضرند با همه‌ى مردم روبرو شوند. اكثر ايرانيان داخل كشور در چنين جوى نمى توانند ظرفيت‌هاى بالقوه‌ى خود را بالفعل سازند چون نظام تبليغاتى حكومتى مدام آنها را از اختلاف و تنوع مى ترساند.\nخامنه‌اى و وفادارانش متوجه نيستند كه اختلاف و تنوع امرى طبيعى و غير قابل اجتناب است چون افراد تجربه‌ها و انتظارات متفاوتى دارند. حاكمان در حكومت ولايت فقيه به درك اين موضوع نرسيده‌اند كه اختلاف و تنوع در انديشه‌ها و سبك‌هاى زندگى افراد با تجربيات مختلف و مهارت‌ها و استعدادهاى منحصر به فرد مى تواند يك فرصت براى يافتن راهى بهتر براى عمل باشد و نه تهديد عليه افرادى ديگر.\nبه عنوان يك رهبر، خامنه‌اى احساس مسئوليت مى كند كه فراتر از ديگر افراد باشد. او احساس مسئوليت نمى كند كه شهروندان را قدرت بخشيده و استعدادها، شور و اشتياق و قواى آنان را آزاد كند. او اين كار را تنها خطاب به وفاداران بسيجى خود صرفا براى تحريك آنها براى سركوب مى كند.\nتفكر برد- باخت\nخامنه‌اى بر تضاد منفى تمركز دارد كه معمولا نتيجه‌ى تفكر برد- باخت است. او فكر مى كند كه تنها يك پاسخ درست مى تواند وجود داشته باشد كه همانا پاسخ خود وى است. او هرگز تلاش نكرده تا با كمك به شهروندان جهت ديدن منحصر به فرد بودنشان و آنچه مى توانند عرضه كنند اختلاف و تنوع را به فرصت رشد تبديل كند. در جهان ذهنى خامنه‌اى و هوادارانش جايى براى رهيافت برد- برد كه با پذيرش تنوعات و اختلافات و تضادها و مديريت آنها حاصل مى شود وجود ندارد. به همين دليل، گزينه‌هاى نظام سياسى موجود در مواجهه با بحران‌ها و چالش‌ها مرتبا رو به كاهش داشته است.\nخامنه‌اى به در اختيار داشتن سكان مديريت كلان كشور، نظارت بر سياستگذارى در حوزه‌هاى سياست داخلى و خارجى، اقتصاد و جامعه و فرهنگ، جهت دادن به سه قوه، كنترل تام و تمام نهادهاى دينى، هدايت دستگاه‌هاى نظامى، انتظامى، امنيتى و قضايى و در اختيار داشتن بخش عمده‌اى از اقتصاد كشور قانع نيست بلكه در ريز ترين امور كشور دخالت مى كند. همين امر باعث غفلت وى از امور كلان و زير ساخت‌هاى كشور شده است.\nاو در اين كه فلان فيلم را چه كسى بسازد، فلان كتاب چاپ بشود يا نشود، به خانه‌ى فلان روحانى حمله شود يا حساب بانكى ديگرى مسدود شود، مدير كل فلان اداره بر سر كارش باقى بماند يا برود، و رايزن فرهنگى در فلان كشور چه كسى باشد دخالت مى كند. از همين جهت مديرانى كه وى به آنها اعتماد دارد هيچگاه رشد نمى كنند و قدرت تصميم گيرى ندارند. همچنين مديران باتجربه و موفق از گرد وى پراكنده مى شوند.\nمديران كشور در همه‌ى رده‌ها بايد توان استمزاج (تخمين مزه‌ى دهان و هماهنگى با) نظرات خامنه‌اى را داشته باشند تا بتوانند بر سر كار خود باقى بمانند. از همين جهت مديران باقى مانده‌ى كشور در دو دهه‌ى فوق مرتبا بر اين توانايى خويش افزوده‌اند و از توانايى‌هاى ديگر آنها كاسته شده است. همين امر است كه دولت و ملت را رو به قهقرا برده است.\nهدف خامنه اى به عنوان يك رهبر در ۲۲ سال گذشته عبارت نبوده است از يافتن بهترين راه جهت پاسخ به نيازهاى شهروندان ايرانى. او تلاش نمى كند نيازهايى را كه تضاد مى آفرينند درك كرده و از همه‌ى اطلاعات موجود براى اشاره به نيازهاى پايه بهره گيرى كند. وى در دوره‌ى رهبرى، خود را در امور مربوط به خود محورى‌ها و چگونگى فراتر قرار گرفتن از ديگران گير انداخته است. او اكثر انرژى خود را بر حذف رقبا و جاه طلبى در منطقه صرف كرده است.\nوى حتى هيچ توجهى به خصوصيات روحى همراهان خود در انقلاب ۱۳۵۷ و جمهورى اسلامى نمى كند، و بر احساسات، نيازها و محرك‌هاى خود تمركز دارد. افرادى كه احساس مى كنند شنيده نشده و درك نمى شوند در برابر خامنه‌اى سد دفاعى ساخته شده در گذر زمان را تحكيم كرده و براى مشاركت با مخالفان وى با همه‌ى قوا آماده مى شوند. او به عنوان يك رهبر نتوانسته فردى موثر، و مورد احترام باشد و نحوه‌ى رهبرى خود را مورد نياز جلوه دهد.\nنقش تاریخی عمان در میانجی گری بین ایران و آمریکا\nروز يكشنبه كمى پس از آنكه هواپيماى سارا شورد، شهروند آمريكايى كه هفته پيش با ميانجيگرى عمان پس از حدود ۱۴ ماه حبس از زندان اوين ايران آزاد شد، در نيويورك بر زمين نشست، او كنفرانس خبرى خود را با اين جمله آغاز كرد:\n«مى خواهم بار ديگر حرفهايم را با سپاسگزارى صميمانه از دولت و رهبران روحانى ايران آغاز كنم. به ويژه آيت الله خامنه اى و محمود احمدى نژاد رئيس جمهور براى لطفى كه در آزادى من از زندان كردند. عميقاً اميدوارم كه جهان اين ژست بشردوستانه دولت و قوه قضاييه ايران را از قلم نياندازد.»\nجمله خوشايند براى رهبر جمهورى اسلامى ايران و تلطيف كننده جو نيويورك براى حضور رییس جمهور ايران در مقر سازمان ملل در اين شهر براى مجمع عمومى سالانه اين سازمان.\nجمله اى كه شبيه آن را محمود احمدى نژاد خود همان روز پس از ورود به نيويورك در پاسخ پرسش كريستين امانپور، خبرنگار ايرانى تبار شبكه اى بى سى آمريكا درباره آزادى سار شورد بر زبان آورد.\nسارا شورد در كنفرانس خبرى خود با يادآورى اينكه نامزدش شين بائور و دوستش جاش فتال دو آمريكايى ديگر هنوز در ايران به اتهام جاسوسى زندانى اند، گفت هنوز وقت جشن گرفتن نيست و افزود:\n«ما جرمى مرتكب نشده ايم و جاسوس نيستيم. ما به هيچ وجه قصد لطمه زدن به دولت و مردم ايران را نداشتيم. و من معتقدم يك بدفهمى بزرگ به دستگيرى و ادامه بازداشت مان منجر شد.»\nآزادى سارا شورد در هفته گذشته با استقبال مقام هاى آمريكايى رو به رو شد. بخشى از امتياز اين تحول در پرونده سه آمريكايى ياد شده به عمان داده شد. وزن اين سلطان نشين خليج فارس در زدودن تنش ميان تهران و واشنگتن در چه حد است؟\nدر لندن، مهرداد خوانسارى، ديپلمات ايرانى در دوران پيش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ مى گويد آنچه عمان را در ميان كشورهاى خليج فارس براى ميانجيگرى ممتاز مى كند، مناسبات ديرين امنيتى و منطقه اى نزديك به چهل سال عمان و ايران است.\nمهرداد خوانسارى: ايران و عمان هميشه داراى روابط ويژه اى بودند. يعنى از زمانى كه مسئله جنگ داخلى در عمان بود و قضيه ظفار رژيم سلطان قابوس را در عمان تهديد مى كرد، اوايل دهه هفتاد ميلادى دولت وقت ايران مى شود گفت كه تنها كشورى بود در منطقه كه على رغم اينكه عرب نبود به داد عمان رسيد و شاه فقيد در آن زمان نيروهاى نظامى كمك به سلطان قابوس به عمان فرستاد و غائله ظفار در آن مملكت پايان يافت. از آن همان زمان عمان داراى روابط فوق العاده نزديك با ايران بود و بعد از پيروزى انقلاب اسلامى عمان به طور جدى سعى مى كرد كه روابط حسنه خود را با دولت ايران حفظ كند. هر گاه كه مسائل منطقه اى هم پيش مى آمد كه كشورهاى ديگر عربى در ارتباط با ايران مواضعى مى گرفتند، عمان سعى مى كرد كه خودش را از مواضع آنها به دور نگاه دارد و نگذارد كه روابط حسنه اش با ايران خدشه دار شود. اين روشى است كه همواره در ظرف سى و يك سال گذشته بين ايران و عمان وجود داشته.»\nمناسباتى كه پيش از انقلاب بهمن ۵۷ ايران تحكيم شد، بعد از انقلاب هم به گفته عليرضا نورى زاده، روزنامه نگار و كارشناس امور خاورميانه در لندن تداوم يافت:\n«سلطان نشين عمان در ميان كشورهاى حاشيه خليج فارس و همينطور اعضاى شوراى همكارى هاى خليج فارس شايد تا حدودى قطر را هم مى شود گفت، ولى سلطان نشين عمان واقعاً بايد گفت تنها كشورى است كه در طول ۳۱ سال گذشته كم و بيش همان روابطى را كه با ايران در دوران پادشاهى داشته، حفظ كرده و اين سياست در چارچوب اين مسئله بوده كه سلطان نشين عمان بين فشار عربستان سعودى كه تلاش مى كند بين كشورهاى شبه جزيره عربستان را هماهنگ با سياست هاى خودش كند و نفوذ و قدرت جمهورى اسلامى... يك بازى بسيار پيچيده و دقيق ديپلماتيك كرده كه مهارتش در اين نوع بازى هاى بسيار حساس است. كشورهاى ديگر هم شايد تلاش كردند اين بازى را بكنند ولى موفق نشدند. در نتيجه در منطقه تنگه هرمز كه سلطان نشين عمان و ايران در دو طرف آن قرار گرفته اند، ما شاهد همكارى هاى اين دو كشور نه فقط در زمينه هاى تجارتى و اقتصادى يا فرهنگى و غيره حتى در زمينه هاى نظامى و امنيتى در طول اين سالها بوديم. در دوران جنگ ايران و عراق سلطان نشين عمان و بعد از آن قطر دو كشورى بودند در حاشيه خليج فارس كه مداخله مستقيمى در يارى رساندن به عراق نداشتند و اگر احتمالاً در شرايطى مجبور مى شدند امتيازى به عراق بدهند، همزمان اين امتياز را به جمهورى اسلامى هم مى دادند. اين باعث شد كه روابط دو كشور روابط بسيار دوستانه اى باشد و ملاقات هايى كه در سطح مسئولان بلندپايه دو كشور صورت گرفته، حكايت از اين مى كند كه اين روابط در يك مسير معتدل بدون اينكه درجه حرارتش بالا و پائين برود، ادامه پيدا كرده و طى سه چهار سال اخير بازديد نيروى دريايى ايران از بنادر سلطان نشين عمان و همينطور كشتى هاى عمانى از سواحل ايران، شركت نظاميان عمانى در مانوورهاى ارتش و سپاه و همين طور همكارى هاى دو كشور در زمينه هاى دستيابى به دانش استراتژيك و همكارى هاى امنيتى... اينها نشان دهنده اين است كه در بين دو طرف اراده اى وجود دارد كه اين روابط ثابت و مثبت باشد و هيچ نوع خللى در آن وارد نشود.»\nبا اين همه در گذشته عمان در مورد جزاير سه گانه خليج فارس همان حرفى را زده كه ديگر كشورهاى عضو شوراى همكارى خليج فارس و كشورهاى عربى زده اند.\nاما به گفته مهرداد خوانسارى لحن و رفتار عمان موجب شده كه اين موارد موجب بروز مشكلى در مناسباتش با ايران نشود.\n«البته مواقعى بوده مانند جلساتى كه در كميسيون شوراى همكارى هاى كشورهاى خليج فارس كه عمان يكى از آنهاست. مثلاً عمان به قطعنامه هايى كه مثلاً در آن شورا در ارتباط با جزاير سه گانه ايران صادر مى شده، راى مثبت داده ولى خوب هميشه به طور ضمنى به مقام هاى ايرانى هم مى گفت كه ما در اصل چاره اى نداريم و علاقمند نيستيم كه خودمان را وارد اين مجادلات بين شما و امارات متحده عربى وارد كنيم. لذا عمان هميشه سعى داشته در اصل اگر در توانايى اش هم بوده باشد، يك نقشى را در رابطه با ايران با كشورهاى غربى مثل آمريكا و انگليس هم ايفا كند و على الاصول كانديد خوبى بوده براى اينكه در اين شرايط فعلى بخواهد به آن روند مذاكرت پشت پرده اى كه براى آزادى اين گروگان آمريكايى بوده، ايفا كند.»\nبا اين حساب نقش عمان در تنش زدايى ميان ايران و آمريكا و متحدانش تا چه اندازه بوده است؟\nعليرضا نورى زاده: آقاى بن علوى كه مدتهاست دستگاه ديپلماسى عمان را در اختيار دارد داراى احترام ويژه اى نزد دولتمردان غربى است و همينطور معمولاً در نقاط مختلف منطقه وقتى مشكلاتى ايجاد شده، حضور او هميشه حضور مثبتى بوده. به او خيلى احترام مى گذارند. خود سلطان قابوس كه تاج و تخت خود را مديون ايران مى داند به خاطر حضور ارتش ايران در سلطان نشين عمان قبل از انقلاب و شكست دادن شورشيان ظفار، يك نوع نگاه ويژه اى نسبت به ايران دارد و اين را به دفعات اعلام كرده و در مسئله بحران روابط ايران و آمريكا در جريان گروگانگيرى سلطان نشين عمان تلاش هايى را بدون سر و صدا دست زد براى اينكه فضاى عارى از تشنج ايجاد كند.\nعلیرضا نوری زاده، روزنامه نگار مقیم لندن\nبعد از عمليات طبس و سپس در جريانى كه به ايران گيت مشهور شد، نقش عمان يك نقش ثانوى ولى بسيار موثر بود. عمان به خاطر اينكه داراى شبه روابطى با اسرائيل است، در مواردى موفق شده آن حالت تنشى را كه بين ايران و اسرائيل به وجود آمده، تاحدى فرونشاند.\nدر زمينه روابط با ايالات متحده طبيعتاً عمان داراى روابط بسيار ويژه اى است با آمريكا. حتى گفته مى شود بين عمان و آمريكا قراردادهاى دفاعى هم هست. منتها برخلاف قطر كه بزرگترين پايگاه نظامى آمريكا در آنجاست، در عمان چنين حضور نظامى ديده نمى شود. اما اين به معناى آن نيست كه در سلطان نشين عمان آمريكا حضور نظامى ندارد. نه. آنجا هم هست منتها در اشل خيلى پائين تر.»\nاما هرچه بر مدت رويارويى تهران و آمريكا بر سر برنامه هسته اى ايران افزوده شده، كشورهاى حاشيه خليج فارس هم كمتر نگرانى خود را از اتمى شدن ايران و احتمال خدشه دار شدن ثبات خود پنهان كرده اند.\nمهرداد خوانسارى مى گويد گرچه عمان استثنايى بر اين قاعده نيست، اما آنچه عمان را از ديگر كشورهاى عربى متمايز مى سازد، نحوه برخوردش با اين نگرانى است:\n«عمان سعی می کند نگرانى هايى را كه در ارتباط با اتمى شدن ايران دارد در مذاكرات دو جانبه يا به طور بى سر و صدا با مقامات ايرانى مطرح كند. سعى نمى كند به صورت تحريك آميز مثلاً مواضعى بگيرد كه آن مناسبات ديپلماتيكش با ايران را خدشه دار كند. ولى در نهايت عمان همان قدر نگران اتمى شدن ايران و سلطه يافتن نظام اسلامى ايران به مسائل در خليج فارس است كه ديگران. ولى شيوه و نحوه برخوردش با آنهاى ديگر متفاوت است.»\nبا اين همه مهرداد خوانسارى مى افزايد بعيد است نقش عمان در ميانجي گرى ميان ايران و آمريكا در حد نقشى باشد كه تركيه و برزيل به ويژه از بهار امسال به اين سو بازى كرده اند:\n«من تصور نمى كنم كه عمان بتواند آن نقشى را كه برزيل يا تركيه در ارتباط با موضوع اتمى داشته، ايفا كند. بايد در نظر داشت كه خود احمدى نژاد علاقمند بود كه حداقل اين مسئله مربوط به اين گروگان آمريكايى قبل از مسافرتش حل شود. خود دولت ايران هم مى خواست كه كشور ثالثى نقش ميانجى را به نوعى ايفا كند. اين نقش عمان نمى توانست بدون خواست خود دولت ايران موثر باشد. ولى دولت ايران دوست ندارد كه كشورهايى مثل عمان يا ديگر كشورهاى كوچك كه در منطقه خليج فارس هستند در ارتباط با مسئله مهمى كه براى ايران يك مسئله بزرگ قلمداد مى شود، دخالتى داشته باشند و يا به آنها نقشى را بدهد كه بيش از گنجايشى است كه جمهورى اسلامى براى اين نوع كشورها در نظر دارد. چون دولت جمهورى اسلامى هم مى داند كه دولت عمان نهايتاً مواضعش در ارتباط با مسائل كلان با ديگر كشورهاى عربى تفاوتى ندارد فقط نحوه برخورد آنهاست كه متفاوت است. چون از اين موضوع آگاهى كامل دارد، ميزان اعتمادش در ارتباط با مسائل كلان فوق العاده محدود است و مى داند كه نهايتاً عمان و ديگر كشورها متكى به وجود آمريكا و كشورهاى غربى به عنوان بزرگترين مدافع خودشان در مقابل ايران تكيه مى كنند و اين وضعيتى است كه به هر حال وجود دارد.»\nاز سويى ديگر عليرضا نورى زاده، مى گويد عمان حساب شده به ميدان ميانجيگرى وارد شده است:\n«يك موقعيت ويژه اى سلطان نشين عمان دارد براى اينكه بتواند بدون جنجال... از نكات مميزه ديپلماسى عمان اين آرام بودن و دور از جنجال عمل كردن است. اين اميد هست كه الان اگر تلاش هايى را بهش دست زده اند، زمينه هاى مناسبى در دو طرف ديده اند. به معناى ديگر دولت سلطان نشين عمان دولتى نيست كه خود را سبك كند و به ميدان بپرد و بعد دست خالى بازگردد. اين است كه مسلم اشارات مثبتى را از دو طرف ديده كه قدم در اين راه گذاشته. به هر حال موفقيتش در مورد خانم شورد مى تواند استمرار داشته باشد و ما شاهد اين باشيم كه بدون سر و صدا ديپلماسى عمان بتواند به كمك جمهورى اسلامى بيايد و اين فضاى پرتنش را تعديل كند.»\nپژواك اين اميدوارى را مى توان در اين گفته هاى سارا شورد سراغ گرفت:\n«معتقدم داستان تراژيك ما فرصتى است براى آمريكايى ها و ايرانى ها كه دريابند بهبود مناسبات به نفع همه است.»\nپی. جی. کرولی، سخنگوی وزارت خارجه آمريکا، اعلام کرد که هيلاری کلينتون ، وزير امور خارجه آمريکا، روز دوشنبه در ديدار با یانگ جی چی، همتای چينی خود، از پکن خواسته است تا فشار بر ايران و کره شمالی را افزايش دهد تا اين دو کشور به پای ميز مذاکرات هسته‌ای بازگردند.\nچين هم‌پیمان اقتصادی ايران است و تلاش زیادی برای عدم تصویب یا تلطیف تحریم‌های تازه علیه ایران داشته است.\nبه گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، اوايل ماه میلادی جاری، چين سفر رابرت آينهورن، يک مقام ارشد آمريکايی، برای گفت‌وگو در مورد اعمال تحريم‌ها علیه ایران و کره شمالی را به تعویق انداخت. آقای کرولی در همین زمینه گفت که سفر آینهورن به چین هفته آینده صورت می‌گیرد.\nاز سوی دیگر ملاقات وزیران خارجه دو کشور چین و آمریکا در حالی صورت می‌گیرد که این هفته در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، قرار است با ون جیابائو، نخست وزیر چین، گفت‌وگو کند.\nدر همین حال، هاوارد برمن، رئیس کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان آمریکا، به خبرگزاری رویترز گفت: «شرکت‌های نفتی چینی می‌توانند تحریم‌های جدید آمریکا علیه تهران را تضعیف کنند.»\nبه گفته آقای برمن، کمیته زیر نظر او از دولت اوباما خواهد خواست تا درباره این شرکت‌ها تحقیق کند.\nبه گزارش رویترز، هفته گذشته یک مرکز پژوهشی در آمریکا در گزارشی از ۱۰ شرکت بزرگ نفتی چینی که همچنان مشغول تجارت با ایران هستند نام برد.\nپیشتر استوارت لوی، معاون وزیر خزانه‌داری آمریکا، نیز در واشینگتن اعلام کرده بود گزارش‌ها حاکی از آن است که تحریم‌ها به شکلی مطلوب ایران را تحت فشار قرار داده است.\nاستوارت لوی که در سال‌های اخیر وظیفه هماهنگی تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران را بر عهده داشته روز دوشنبه، ۲۹ شهریورماه، گفت که اقدام‌های مالی که در قالب تحریم علیه ایران به کار رفته محدودیت‌ها و هزینه‌های سنگینی برای جمهوری اسلامی داشته است.\nبا این حال آقای برمن در این مورد گفته است که «من نمی‌دانم که در دراز مدت این فشارها موفق خواهند بود یا نه».\nآقای برمن نامی از شرکت‌های چینی که تحریم‌ها علیه تهران را نقض می‌کنند نبرده، ولی گفت: «برخی از آنها دارای شعبه‌هایی آمریکایی هستند.»\nوی افزود برای واشینگتن آسان‌تر است که شرکت‌های چینی را که در آمریکا شعبه دارند مورد تحریم قرار دهد.\nرئیس کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان آمریکا افزود به جز این شرکت‌ها می‌شود کشورها را نیز به دلیل تجارت با تهران مورد تحریم قرار داد.\nجمهوری اسلامی ایران که از سوی غرب به تلاش برای ساخت سلاح هسته‌ای در قالب فعالیت‌های اتمی خود متهم است تاکنون با چهار دور تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل روبه‌رو شده است.\nعلاوه بر ايالات متحده، کشورهای ديگر نظير کانادا، استراليا،ژاپن، کره جنوبی و همچنين اتحاديه اروپا نيز پس از تصويب قطعنامه شماره ۱۹۲۹ شورای امنيت سازمان ملل در ماه ژوئن، تحريم‌های يک‌جانبه‌ای را عليه جمهوری اسلامی ايران وضع کرده‌اند.\nتحریم‌کنندگان سعی دارند با تحت فشار قرار دادن ایران، مقام‌های تهران را به دست کشیدن از فعالیت‌های اتمی خود، که به باور آنها ماهیت نظامی دارد، وادارند.\nاین در حالی است که جمهوری اسلامی بارها اعلام کرده است تحریم‌ها بر وضع اقتصادی کشور هیچ اثری نداشته است.\nدر همین زمینه محمود احمدی‌نژاد، رئس جمهور اسلامی ایران، در گفت‌وگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس در نیویورک گفته است: «آينده از آن ايران است و تحريم‌ها در اراده ملت ايران تاثيری ندارد.»\nنامه مهدی کروبی به هاشمی رفسنجانی\nخبرگان رهبری ازظرفیت های قانونی خود به درستی استفاده نمی کند\nمهدی کروبی، در نامه‌ای خطاب به رئیس مجلس خبرگان با یادآوری وظیفه نظارتی آن مجلس، گلایه کرده است که چرا نمایندگان مجلس خبرگان، به مهمترین وظیفه خود که نظارت بر اعمال و رفتار رهبر و نهادهای زیر نظر رهبری است، آن طور که باید عمل نمی‌کنند. به گزارش سحام نیوز، مهدی کروبی همچنین با اشاره به دخالت آشکار نظامیان – به ویژه سپاه – در عرصه سیاست و اقتصاد، خاطرنشان کرده است که “آیا این روش، کشور را به سراشیبی سقوط و انحطاط رهنمون نمی کند؟”\nوی در این نامه آورده است: با توجه به امکان طرح ده‌ها سوال از عدم رعایت حقوق حقه مردم و بی‌کفایتی مدیران اجرایی و قضایی و به ویژه تجاوز به حقوق عمومی توسط نهادهای تحت پوشش رهبری صرفا به چهار سوال کلیدی بسنده می‌کنم.\nکروبی از رئیس مجلس خبرگان خواسته است تا با توجه به اصول قانون اساسی مبنی بر منع شکنجه و هتک حرمت دستگیرشدگان، ضرورت علنی بودن محاکمات و ضرورت مستند بودن احکام دادگاه، برای انجام وظایف قانونی مجلس چاره‌ای اندیشیده شود.\nنظارت استصوابی شورای نگهبان حتی پس از انتخاب نمایندگان، ورود بی‌قید و شرط سپاه به عرصه سیاست همچنین ورود گسترده و انحصارطلبی این نهاد در حوزه اقتصاد و عملکرد ضعیف مدیریت قوه مقننه دیگر سوالات مطرح شده توسط کروبی در این نامه است.\nدوم: شورای نگهابان نظارت بر انتخابات مجلس خبرگان رهبر، ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی، مراجعه به آرای عمومی و همه پرسی را بر عهده دارد. این نظارت در اصلِ ۹۹ قانون اساسی، بر اساس تفسیر شورای نگهبان، استصوابی بیان شده است و شامل مراحل اجرایی انتخابات، از جمله تایید و یا رد صلاحیت کاندیداها می شود.\nدیدار خانواده آیت الله طالقانی و فعالین سیاسی با نورانی نژاد و تقدیر از مقاومت او + عکس\nخانواده آیت الله طالقانی و اعضای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات دیروز با حسین نورانی نژاد زندانی که به تازگی از زندان اوین آزاد شده دیدار کردند .\nبه گزارش خبرنگار کلمه، در دیداربا حسین نورانی نژاد اعظم طالقانی و محسن آرمین و فیض الله عرب سرخی نیز حضور داشته و از مقاومت این زندانی سیاسی در دوران حبسش تقدیر کردند.\nحسین نورانی نژاد پس از گذراندن یک سال محکومیت از زندان اوین آزاد شد. این فعال سیاسی و عضو جبهه مشارکت ایران اسلامی ۲۶ شهریور ماه سال ۸۸ بازداشت و در دادگاه تجدید نظر به اتهام تبلیغ علیه نظام به یک سال زندان محکوم شد. اینک او پس از گذراندن دوران محکومیت خود از زندان آزاد شده است.\nنورانی نژاد جز هفده زندانی اعتصاب کننده اوین بود که به خاطر رفتارهای نامناسب ماموران زندان اوین به سلول انفرادی منتقل و دست به اعتصاب غذا زد.\nاخراج ۵ فعال دانشجویی دانشگاههای مازندران و صنعتی بابل\nجـــرس: بنا به گزارش منابع دانشجویی، مسئولین دانشگاه های مازندران و صنعتی نوشیروانی بابل، طی احکامی جداگانه اقدام به اخراج ۵ تن از فعالین سیاسی- دانشجویی آن دو دانشگاه نمودند.\nبه گزارش سامانه خبری- تحلیلی کلمه، عماد بهاور، سارا خادمی، اشکان ذهابیان، سیاوش سلیمی نژاد و ایمان صدیقی، از جمله فعالین سیاسی و دانشجویی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل و دانشگاه مازندران بوده اند که طی هفته های اخیر و با صدور احکام جداگانه ای حکم قطعی اخراج خود را دریافت کرده اند.\nگفتنی است طی روزهای اخیر، مسئولین دو دانشگاه مذکور، موج جدیدی از برخوردها را با فعالین دانشجویی آن دو دانشگاه آغاز کرده اند.\nبر اساس این گزاش، بخشی از فعالیت های فعالان دانشجویی اخراج شده از دانشگاه، به شرح زیر است:\n١- عماد بهاور: وی مسئول شاخه جوانان نهضت آزادی ایران و عضو دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران و عض هسته ی مرکزی «پویش حمایت از خاتمی و موسوی» و «موج سوم» بوده است که در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۸ توسط دادگاه انقلاب بازداشت گردید. اتهام وی توسط مقامات قضایی ، تبلیغ علیه نظام ذکر شد.\nبهاور پس از ۹۶ ساعت آزاد شد اما پس از اعلام نتایج انتخابات مناقشه برانگیز ریاست جمهوری دستگیر گشت. عضو شاخه ی جوانان نهضت آزادی در روز چهارشنبه هفتم مرداد ماه ۱۳۸۸ پس از تحمل ۴۶ روز زندان انفرادی از زندان آزاد شد و برای بار سوم در طول یک سال اخیر در تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ در حالی که به دادگاه انقلاب برای آخرین دفاعیات احضار شده بود، بازداشت شد.\nوی فارغ التحصیل رشته مهندسی صنایع از دانشگاه یزد و دانشجوی کارشناسی ارشد رشته ی علوم سیاسی از دانشگاه مازندران بوده که در ماه های اخیر به دستور ریاست سابق دانشگاه مازندران (علیزاده) از دانشگاه اخراج گردید.\n۲- سارا خادمی: وی فعال دانشجوئی دانشگاه مازندران و دانشجوی رشته جامعه شناسی در مقطع کارشناسی ارشد بوده است.\nخادمی در آخرین روز انتخاب رشته طی تماسی تلفنی به اطلاعات سازمان سنجش احضار شد و بعد از بازجوئی طولانی که از سوی مقام های حراستی و اطلاعاتی سازمان سنجش از او به عمل امد، وی را مردود گزینشی عنوان کردند.\nاین فعال دانشجوئی دانشگاه مازندران در سال ۸۶ همراه تنی چند از دیگر دانشجویان این دانشگاه در آذر ماه ۸۶ دستگیر شده و روانه بازداشتگاه اداره اطلاعات استان مازندران گردید.\nوی در طول دوران فعالیت دانشجوئی خود ۲ بار به دادگاه انقلاب شهرستان بابلسر احضار گردیده بود.\n۳- اشکان ذهابیان: وی دانشجوی رشته شیمی محض از دانشگاه فردوسی مشهد می باشد که به دستور رئیس دانشگاه فروسی (عاشوری) در سال ۸۷ به ۲ ترم محرومیت از تحصیل محکوم شد.\nعضو سابق شورای مرکزی فراکسیون مدرن انجمن های اسلامی دانشگاه فردوسی و علوم پزشکی مشهد در بهمن ۸۷ به دانشگاه مازندران تبعید شد و پس از مدتی از سوی ریاست وقت دانشگاه مازندران ( دکتر علیزاده) از تحصیل محروم شد. اشکان ذهابیان در تاریخ ۲۶ خرداد ۸۸ در جریان اعتراضات دانشجویان دانشگاه مازندران نسبت به روند برگزاری انتخابات ریاست جمهوری از سوی نیروهای لباس شخصی موسوم به انصار ضرب و شتم شده بود و به مدت ۳ روز در بیهوشی به سر برد. این فعال دانشجوئی شمال کشور دوره یک ماهه بازداشت خود را در زندان اداره اطلاعات ساری و متی کلای بابل سپری کرد.\nوی در شهریور ۸۸ از سوی دانشگاه فردوسی به ۲ ترم محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات محکوم شد. عضو شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت در تاریخ ۱۱ آبان ۸۸ برای دومین بار دستگیر شد و سپس از سوی دادگاه انقلاب شهرستان بابل به ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد. اشکان ذهابیان پس از سپری کردن ۲ سال محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات از دانشگاه اخراج شد. گفتنی است منابع اگاه دانشجوئی بابل گرارش می دهند که این دانشجو در هنگام اخراج از دانشگاه، تنها ۲۰ واحد معادل ۱ ترم تحصیلی برای اخذ مدرک لیسانس خود، از درسش مانده بود.\n۴- سیاوش سلیمی نژاد: وی دانشجوی رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل می باشد که در تاریخ ۳۰ خرداد ۸۸ توسط وزارت اطلاعات دستگیر شده بود و دوره یک ماهه بازداشت خود را در زندان متی کلای بابل سپری کرد.\nوی از سوی دادگاه انقلااب شهرستان بابل به ۱۰ ماه حبس تعزیری به مدت ۳ سال تعلیق و ۱ سال محرومیت از تحصیل محکوم شده بود.\nوی در آزمون کارشناسی ارشد سال ۸۸ موفق به پذیرش در رشته مهندسی کامپیوتر مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه علم و صنعت شود ولی در ایام امتحانات پایان ترم خرداد ۸۸ که آخرین ترم تحصیلی دوره لیسانس این فعال دانشجوئی محسوب می شد در زندان بسر می برد و مسئولین دانشگاه از برگزاری مجدد امتحانات پایان ترم برای دانشجویانی که در آن ایام در زندان به سر می بردند و موفق به برگزاری امتحانات پایان ترم نشدند، خودداری کردند و این دانشجو به مدت ۲ سال از شرکت در امتحانات آزمون کارشناسی ارشد محروم شد.\nطبق قوانین و آئین نامه وزارت علوم، دانشجوئی که در مقطع کارشناسی ارشد در مقطع روزانه پذیرفته شود و نتواند مدارک تکمیلی تحصیلی دوره لیسانس خود را به دانشگاهی که در مقطع کارشناسی ارشد تحویل دهد، به مدت ۲ سال از شرکت در آزمون کارشناسی ارشد محروم خواهد شد.\n۵- ایمان صدیقی: وی دانشجوی رشته مهندسی کامپیوتر در مقطع کارشناسی از دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل بوده که در سال تحصیلی ۸۷ از سوی کمیته انضباطی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به ۲ ترم محرومیت با احتساب سنوات محکوم شد. ایمان صدیقی دبیر سیاسی سابق انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل بوده که در حوادث پس از انتخابات در تاریخ ۲۸ خرداد توسط وزارت اطلاعات دستگیر شده بود و دوره ۱ ماهه بازداشت خود را در زندان اداره اطلاعات ساری و زندان متی کلای سپری کرد.\nوی از سوی دادگاه انقلاب شهرستان بابل به ۱۰ ماه حبس تعزیری و ۱ سال محرومیت از تحصیل محکوم شد. عضو شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت در اسفند ۸۸ برای گذراندن دوران محکومیت ۱۰ ماهه خود راهی زندان متی کلا شد. ایمان صدیقی به تازگی پس از گذراندن نیمی از دوران محکومیت خود از زندان متی کلای بابل آزاد شد. وی پس از گذزاندن ۲ سال محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات به دستور رئیس دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل ( دکتر جانعلی زاده ) از دانشگاه اخراج شده است.\nهمزمان با اخراج این پنج فعال دانشجویی دانشگاههای بابل و مازندران، بنا به گزارش منابع خبری آذربایجان، فاطمه نصیرپور سردبیر نشریه دانشجویی آذربایجان قاینی و عضو تشکل دانشجویی توقیف شده آرمان دانشگاه آزاد تبریز نیز، از سوی دادگاه انقلاب مرند به شش ماه حبس تعزیری محکوم گردید.\nغریو الله اکبر در حمایت از رهبران جنبش سبز در آسمان تهران\nجرس: در پی فراخوان جمعی از کنشگران و حامیان رسانه ای جنبش سبز، در اعتراض به افزایش فشارهای امنیتی و تهدیدات وارده بر رهبران جنبش سبز و همچنین واکنش به اِعمال محدودیت های تازه علیه فعالان جنبش، مردم سبز تهران امشب، ٢۹ شهریورماه، با ندای "الله اکبر"، اعتراضات مدنی خود را بار دیگر به گوش جهان رساندند. به گزارش جرس، از ساعت 10 تا 11 شب، فریاد الله اکبر در محله های سعادت آباد و میدان کاج این منطقه به وضوح شنیده می شد. همچنین در شهرک کوثر در شرق تهران و محله های تهرانپارس غریو الله اکبر از پشت بام ها و کوچه ها بلند شد. علاوه بر این در میدان انقلاب و میدان محسنی و خیابان میرداماد نیز ندای الله اکبر و تظلم خواهی مردم به آسمان بلند شد. همچنین از تهران خبرهایی از حضور نیروهای امنیتی در برخی خیابان ها به گوش می رسد.\nیا حسین میرحسین - کروبی زنده باد موسوی پاینده باد\nکشته شدن کودکی چهار ساله در درگیری مسلحانه نیروهای امنیتی\nخبرگزاری هرانا - درگیری مسلحانه بین افراد ناشناس و نیروهای امنیتی صبح امروز درشهر سقز چندین کشته و زخمی به جای گذاشت.\nبه گزارش روانیوز، در پی درگیری پنج تن از افراد ناشناس با نیروهای امنیتی در خیابان "استاد شیرازی" شهر سقز یک نفر از نیروهای امنیتی کشته و چند تن دیگر از پرسنل این نیروها زخمی شدند.\nهمچنین در این درگیری که یک ساعت به طول انجامید، کودکی چهار ساله بنام " متین ابراهیمی" فرزند "عطا" بعلت اثابت گلوله جان خود را از دست داد.\nبه دنبال این رویداد شمار چشم گیری از نیروهای امنیتی در شهر سقز مستقر شدند و هنوز جزئیات بیشتری در مورد تلفات دو طرف در دست نیست.\nشاهدان عینی می گویند، این درگیری پس از محاصره افراد ناشناس از سوی نیروهای امنیتی رخ داده است.\nتایید حکم پنج سال زندان مهدی محمودیان توسط دادگاه تجدیدنظر\nخبرگزاری هرانا - حکم پنج سال حبس تعزیری مهدی محمودیان عضو جبهه مشارکت، در دادگاه تجدیدنظر تایید و به وکیل وی ابلاغ گردید.\nبه گزارش جرس، حکم محمودیان که هم اکنون در زندان رجایی شهر به سر می برد، به وکیل وی ابلاغ شده است. این فعال مطبوعاتی، ٢۵ شهریورماه سال گذشته و در جریان حوادث بعد از انتخابات و وقایع کهریزک، بازداشت گردید و از آن زمان حتی یک روز هم به مرخصی اعزام نگردید.\nمهدی محمودیان همچنین از اعضای انجمن دفاع از حقوق زندانیان می باشد.\nاستفاده از مچ بند سبز، علت ضرب و شتم ابوالفضل عابدینی\nخبرگزاری هرانا – ابوالفضل عابدینی روزنامه نگار و فعال حقوق بشر در زندان کارون اهواز به شدت از سوی دو تن از مسئولین زندان به دلیل استفاده از مچ بند سبز مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.\nبنا به اطلاع گزارشگران هرانا، روز جمعه 26 شهریور ماه دو تن از مسئولین زندان کارون اهواز به نامهای قلندری و ورمزیاری در پی مشاهده مچ بند سبز رنگ بر روی دست ابوالفضل عابدینی ضمن توهین اقدام به ضرب و شتم شدید وی در محوطه زندان کردند، به طوری که آثار ضرب و شتم در بدن این زندانی به راحتی قابل مشاهده است.\nقلندری یکی از مسئولین در حین ضرب و شتم این روزنامه نگار در بند که از درج اخبار و گزارشات در خصوص اعمال فشار و محدودیت برای وی در رسانه ها خشمگین شده بود از ابوالفضل عابدینی خواست برای پایان ضرب و شتم، از وی طلب بخشش نماید.\nلازم به یادآوریست پیشتر نیز این فعال حقوق بشر در حین بازداشت در 11 اسفند ماه سال گذشته به شدت از سوی ماموران امنیتی به دلیل مقاومت در برابر بازداشت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود.\nاعمال فشار بر ابوالفضل عابدینی از بدو ورود این زندانی به زندان کارون اهواز روند صعودی طی کرده و نامبرده از حقوق یک زندانی نیز برخوردار نیست.\nمحکومیت فرشاد دوستی پور به دو سال زندان\nخبرگزاری هرانا - فرشاد دوستی پور دانشجوی کرد دانشگاه بوعلی همدان از سوی دادگاه انقلاب به دو سال حبس تعزیری محکوم شد.\nبنا به اطلاع گزارشگران هرانا، این فعال دانشجویی که در سال 86 به دلیل شرکت در مراسم روز دانشجو بازداشت و مدت دو ماه در بند 209 زندان اوین نگهداری شده بود از سوی شعبه 28 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به اتهام ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور، فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی به دو سال حبس تعزیری محکوم شده است.\nاین حکم از طریق وکیل نامبرده، صالح نیکبخت به آقای دوستی پور ابلاغ شده و نامبرده در گفتگو با گزارشگر هرانا مصداق برخی اتهامات وارده در حکم ابلاغی را ناشی از توهمات دستگاه اطلاعاتی عنوان و آن را رد نمود.\nدرخواست حکم اعدام برای حسین درخشان\nخبرگزاری هرانا - برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که دادستانی تهران برای حسین درخشان تقاضای اعدام کرده ولی قاضی هنوز حکمی صادر نکرده است.\nپیشتر برخی از سایت‌های اینترنتی از درخواست حکم اعدام برای این وبلاگ‌نویس ایرانی که از حدود دو سال پیش در بازداشت به سر می‌برد، خبر داده بودند. در همین زمینه، رادیو فردا، تایید این خبر را از یک منبع آگاه گرفته است، با این حال هنوز هیچ مقامی در جمهوری اسلامی درباره این خبر اظهار نظر نکرده است.\nدر اوایل مرداد ماه سال جاری گزارش‌هایی در باره برگزاری جلسه دادگاه رسیدگی به اتهام‌های حسین درخشان، منتشر شده بود.\nآقای درخشان در مهر ماه سال ۱۳۸۷ پس از بازگشت به کشور بازداشت شد.\nوی که علاوه بر تابعیت ایران، شهروند کانادا نیز محسوب می‌شود، در مدت حضور خود در خارج از کشور به اسرائیل نیز سفر کرده بود که گفته می‌شود، از جمله اتهام‌های وی «ارتباط با اسرائیل» است.\nعلیرضا جمشیدی، سخنگوی وقت قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در دی ماه سال ۱۳۸۷ با تایید خبر بازداشت حسین درخشان، اتهام وی را «توهین به مقدسات» اعلام کرده بود.\nهمچنین «تبلیغ علیه نظام» از دیگر اتهام‌های مطرح شده علیه حسین درخشان به شمار می‌آید.\nهر چند برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که حسین درخشان در بند دو الف سپاه در زندان اوین نگهداری می‌شود، اما از هنگام بازداشت این وبلاگ‌نویس اطلاعات چندانی در باره وضعیت وی و نیز محل نگهداری‌اش منتشر نشده است.\nدر اواخر سال گذشته خورشیدی عذرى كیارش‌پور، مادر حسین درخشان با انتشار نامه‌ای سرگشاده خطاب به صادق لاریجانى، رییس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، خواستار تعیین تکلیف پسرش شده بود.\nمقام‌های قضایی جمهوری اسلامی تاکنون از اظهار نظر صریح درباره پرونده حسین درخشان و اتهام‌های وارده علیه وی خودداری کرده‌اند.\nاین در حالی است که در اوایل سال گذشته خورشیدی، محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور ایران از طریق رئیس وقت دفتر خود از سعید مرتضوی، دادستان وقت تهران، خواسته بود، حسین درخشان از «کلیه آزادی‌ها و حقوق قانونی برای دفاع از اتهامات» وارد شده به خود بهره‌مند شود.\nهرانا؛ اسامی بازداشت شدگان در شهریور ماه\nخبرگزاری هرانا - در طی شهریور ماه دست کم 33 تن از فعالین سیاسی، مدنی و قومی و مذهبی در ایران از سوی نهاد ها و ارگان های اطلاعاتی و امنیتی بازداشت شدند، اسامی این افراد که توسط واحد آمار و نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران جمع آوری شده است به قرار زیر است:\n1-حمید محسنی مسئول دفتر میر حسین موسوی در تاریخ 22 شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n2 آیت کریمی فعال کرد در تاریخ 12 شهریور 89 در روانسر بازداشت شد\n3 صالح کریمی فعال کرد در تاریخ 12 شهریور 89 در روانسر بازداشت شد\n4 اکبر غلامی فعال کرد در تاریخ 12 شهریور 89 در روانسر بازداشت شد\n5 صابر محمدی فعال کرد در تاریخ 12 شهریور 89 در روانسر بازداشت شد\n6 واحد رحمانی فعال کرد در تاریخ 12 شهریور 89 در روانسر بازداشت شد\n7 ملا محسن حسینی امام جمعه اهل سنت شهر کامیاران در تاریخ 22 شهریور 89 در کامیاران بازداشت شد\n8 سجاد اکبری فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n9 سینا چگینی فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n10 پیام صالحی فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n11 حسینی فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n12 قیصری فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n13 شریفی فعال دانشجویی در تاریخ شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n14 رضا کرمانی عضو سابق شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست در تاریخ 19 شهریور 89 در اصفهان بازداشت شد\n15 حسین شهریاری عضو سابق شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست در تاریخ 19 شهریور 89 در اصفهان بازداشت شد\n16 حجت کلاشی مسول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست در تاریخ 19 شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n17 توحید رحیمی شهروند آذربایجانی در تاریخ 19 شهریور 89 در تبریز بازداشت شد\n18 ایرج نصیرزاده شهروند آذربایجانی در تاریخ 19 شهریور 89 در تبریز بازداشت شد\n19 سینا پارسیان عضو حزب پان ایرانیست در شیراز در تاریخ 21 شهریور 89 در شیراز بازداشت شد\n20 فرزانه رضوی شهروند کرد در تاریخ 14 شهریور 89 در بانه بازداشت شد\n21 محمد مروی درویش سلسله نعمت اللهی در تاریخ 15 شهریور 89 در گناباد بازداشت شد\n22 عزیز ناصری شاعر ومترجم کرد در تاریخ 16 شهریور 89 در مریوان بازداشت شد\n23 نسرین ستوده وکیل دادگستری و فعال جنبش زنان در تاریخ 13 شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n24 هادی شيرپور شهروند حامی کربی در تاریخ 11 شهریور 89 در تهران بازداشت شد\n25 آزاد کمانگر دانشجوی دانشکده فنی در تاریخ 12 شهریور 89 در سنندج بازداشت شد\n26 حسن بالایی فعال مدنی آذربایجانی در تاریخ 13 شهریور 89 در پارس آباد مغان بازداشت شد\n27 امیر کاوه شهروند کرد در تاریخ 9 شهریور 89 در مریوان بازداشت شد\n28 مختار افرا شهروند کرد در تاریخ 9 شهریور 89 در مریوان بازداشت شد\n29 مصلح بدخش شهروند کرد در تاریخ 9 شهریور 89 در مریوان بازداشت شد\n30 حمید حسن زاده رییس شورای شهر اهواز در تاریخ 9 شهریور 89 در اهواز بازداشت شد\n31 مژگان عبادی شهروند بهایی در تاریخ 3 شهریور 89 در اصفهان بازداشت شد\n32 بهزاد کردستانی شاعر سرشناس کرد در تاریخ 3 شهریور 89 در مریوان بازداشت شد\n33 عابد توانچه فعال دانشجویی در تاریخ 1 شهریور 89 در اراک بازداشت شد\nحکم اعدام سه مرد در زندان کارون اهواز اجرا شد\nخبرگزاری هرانا - حکم اعدام دو زندانی به اتهام حمل و نگهداری مواد مخدر و یک تن نیز به اتهام قتل در زندان کارون اهواز اجرا شد.\nبه گزارش روابط عمومي دادگستري كل استان خوزستان، حكم اعدام دو تن از قاچاقچيان مواد مخدر امروز در محل زندان كارون اهواز به اجرا درآمد و مجرمان به دار آويخته شدند.\nبراساس اين گزارش، «ع.غ» به اتهام خريد يك كيلو و 24 گرم هروئين و نگهداري 985 گرم هروئين و «س.ف» به اتهام در معرض فروش قرار دادن، حمل و نگهداري 146 گرم هروئين از سوي دادگاه انقلاب آبادان به اعدام محكوم شدند.\nحكم صادره درخصوص آنان، پس از تاييد از سوي دادستاني كل كشور، صبح امروز در زندان كارون اهواز اجرا شد.\nهمچنين امروز حكم قصاص «ق. ج» كه به اتهام قتل عمد «احمد.م» از سوي شعبه 17 كيفري استان به اعدام محكوم شده بود، پس از تاييد از سوي مراجع ذي‌صلاح، در زندان كارون اهواز اجرا شد.\nبان کی مون: دولت ایران به حقوق شهروندان احترام بگذارد\n«پایگاه اطلاع‌رسانی دولت» و نیز «پایگاه اطلاع‌رسانی ریاست جمهوری» مشروح اظهارات محمود احمدی‌نژاد در دیدار با دبیرکل سازمان ملل را گزارش کرده‌اند، اما از گزارش جزئیات اظهارات بان کی مون خودداری کرده‌اند.\nبنابر گزارش منابع دولتی در ایران، در دیدار دبیرکل سازمان ملل و محمود احمدی‌نژاد «مهم‌ترین موضوعات بین‌المللی از جمله ناامنی، خطر تروریسم و مواد مخدر و نیز آخرین وضعیت منطقه خاورمیانه» مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفته است.\nبه گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، احمدی‌نژاد در دیدار با دبیرکل سازمان ملل «برضرورت اصلاح ساختارهای این سازمان به منظور دفاع از حقوق همه ملت‌ها و مشارکت همگانی در اداره جهان» تأکید کرده است.\nاحمدی‌نژاد از برخورداری تعدادی از دولت‌ها از حق وتو انتقاد کرده و گفته است: «معنای حق وتو محدود کردن سایر ملت‌ها در اداره و مدیریت جهانی است.»\nرئیس دولت دهم همچنین در خصوص بحران برنامه‌ی اتمی دولت ایران گفته است: «بیانیه تهران بسیار روشن و منطقی بود... اما متأسفانه گروه ۱+۵ با صدور قطعنامه، اقدام زشتی را در مقابل حسن نیت جمهوری اسلامی ایران از خود نشان داد... ما آمادگی ادامه گفت‌وگوها را براساس بیانیه تهران داریم.»\nبنابراین گزارش، احمدی‌نژاد همچنین به دبیرکل سازمان ملل گفت: «تحریم تأثیری در اقتصاد ایران ندارد و ملت ایران قادر است نیازهای خود را به راحتی تأمین کند.»\nتاکیدهای بان کی مون\nپس از دیدار بان کی مون و احمدی‌نژاد، سخنگوی دبیرکل سازمان ملل در بیانیه‌ای که برای خبرنگاران قرائت کرد، گفت، آقای بان در این دیدار درباره مناقشه‌ی دولت ایران با جامعه‌ی جهانی بر سر برنامه‌ی اتمی و نیز مسائل حقوق بشر در ایران صحبت کردند.\nبنابر این گزارش، دبیرکل سازمان ملل در این دیدار ابراز امیدواری کرده که ایران در مذاکره بر سر برنامه هسته‌ای خود شرکت سازنده داشته باشد و به توافق قابل‌قبولی در چارچوب قطعنامه‌های شورای امنیت برسد.\nدبیرکل سازمان ملل همچنین بر اهمیت احترام دولت ایران به حقوق سیاسی و مدنی شهروندان تأکید کرده است.\nگفت‌وگوی احمدی‌نژاد با آسوشیتدپرس\nاحمدی‌نژاد روز یکشنبه هم‌چنین در گفت‌وگویی با خبرگزاری آسوشیتدپرس در نیویورک تاکید کرد که «ایران حجم اورانیوم غنی سازی خود را افزایش خواهد داد.»\nاحمدی‌نژاد افزود: «بدون تردید ایران حجم اورانیوم غنی سازی خود را افزایش خواهد داد چرا که اولین نیروگاه اتمی به زودی راه اندازی می‌شود که سالانه به ۲۷ تن اورانیوم سه‌ونیم درصد نیاز دارد.»\nاورانیوم مورد نیاز نیروگاه بوشهر که گفته می‌شود بزودی راه‌اندازی خواهد شد مطابق قرارداد تا ده سال پس از راه‌اندازی از سوی روسیه تامین خواهد شد.\nاحمدی‌نژاد در پاسخ به اینکه وزیر خارجه آمریکا عنوان کرده که وزرای خارجه گروه ۱+۵ در مورد مسأله هسته‌ای آماده دیدار با مقامات عالی ایران هستند، آیا ایران آمادگی گفت‌وگو در این زمینه را دارد، گفت: «ملت ایران همیشه آماده گفت‌وگو بوده است و هرگاه جلسه‌ای هماهنگ شد ایران از حضور در این جلسه ابایی ندارد.»\nمحمود احمدی‌نژاد درباره آزادی سارا شورد و احتمال آزادی دو تبعه‌ی دیگر آمریکایی گفت: «از اینکه این خانم با نگاه محبت‌آمیز جمهوری اسلامی ایران آزاد شد خوشحال هستیم و امیدواریم دو نفر بعدی نیز به دادگاه اثبات کنند که نظر سوءیی از ورود غیرقانونی به خاک ایران نداشتند، آزاد شوند.»\nاحمدی‌نژاد در پاسخ به پرسشی درباره مخالفین دولت و رقبای سیاسی خود، اظهار داشت: «رقبای انتخاباتی من کاملا آزاد هستند و مانند بقیه مردم ایران مشغول زندگی و فعالیت هستند. آنان با آزادی نظرات و دیدگاه‌های خود را ابراز می کنند. محدودیتی برای فعالیت‌های قانونی وجود ندارد و مانند بقیه مردم ایران می‌توانند نقش آفرینی داشته باشند.»\nاین اظهارات احمدی‌نژاد در حالی است که در دو هفته‌ی اخیر، محل سکونت و دفاتر مهدی کروبی و میرحسین موسوی، رقبای محمود احمدی‌نژاد مورد تاخت‌وتاز ماموران امنیتی در لباس شخصی بود و هنوز دهها نفر از اطرافیان این دو نفر و نیز شمار زیادی روزنامه‌نگار، روشنفکر و فعال سیاسی در زندان به‌سر می‌برند. همچنین برخلاف گفته‌ی آقای احمدی‌نژاد رقبا و منتقدان وی از هیچگونه امکان رسانه‌ای قانونی و یا فعالیت سیاسی بدون مزاحمت برخوردار نیستند.\nاعتراض 220 تن از فعالان سیاسی و اجتماعی به نقض حقوق قانوني و حياتي زندانیان سیاسی\nخبرگزاری هرانا - جمعی از کنشگران سیاسی و اجتماعی ایران در بیانیه به نقض حقوق قانوني و حياتي زندانیان سیاسی اعتراض کردند.\nبه گزارش «میزان خبر» این بیانیه که به امضای 220 تن از فعالان سیاسی و اجتماعی رسیده است، با تصریح این نکته که «ده‌ها نفر از فرهيختگان سياسي، اجتماعي و فرهنگي جامعه ایران به دلیل اعتراض به مشي و تصميم‌سازي‌هاي مغاير منافع ملي دولت دهم و مراجع رسمي هم‌سو با رييس دولت، در زندان به سر می‌برند»، با بررسی شرایط زندانها و نقض آیین نامه ی زندانها و قوانین کشوری «محبوس نمودن جمعي از دل‌سوزترین فرزندان ایران در چنین زندان‌هایی ظلمی آشکار و خطایی جبران ناپذیر و از مصاديق بارز آسيب‌رساني به سرمايه‌هاي عظيم انساني اين سرزمين» تلقی کردند و خواستار «پيگرد قضايي عاملان و آمران واقعي نقض حقوق قانوني ملت ايران و آزادی تمامي زندانیان عقیدتی و سیاسی و باز کردن فضای سیاسی کشور» شدند.\nاعتراض و اعتصاب غذای جمعی از زندانیان سیاسی در هفته‌های اخیر و واکنش غيرمسوولانه برخي مسوولان سازمان زندان‌ها و قوه قضائیه به آن‌ها یکی از مهم‌ترین جلوه‌های وضعیت وخیم فضاي سياسي کشور در كل و زندان‌ها به طور اخص و نقض مسلم حقوق اولیه نخبگان ایران بود که اين روزها در زندان اسیرند.\nامروزه ده‌ها نفر از فرهيختگان سياسي، اجتماعي و فرهنگي جامعه ایران به دلیل اعتراض به مشي و تصميم‌سازي‌هاي مغاير منافع ملي دولت دهم و مراجع رسمي هم‌سو با رييس دولت، در زندان به سر می‌برند و در شرایطی که زندان‌های ایران بنا به تصریح مسوولان فاقد امکانات و استانداردهای اولیه از نظر سرانه فضا و امکانات است، محبوس نمودن جمعي از دل‌سوزترین فرزندان ایران در چنین زندان‌هایی ظلمی آشکار و خطایی جبران ناپذیر و از مصاديق بارز آسيب‌رساني به سرمايه‌هاي عظيم انساني اين سرزمين محسوب مي‌شود.\nبا تاسف بايد اذعان داشت كه در طول يك سال گذشته، در نتيجه بي‌توجهي مسوولان قضايي، حقوق قانوني و "حق حیات" زندانیان سیاسی كه تنها به اتهام طرح پرسش " راي من كجاست؟ " محبوس گشته‌اند، در حدي گسترده و به نحوي كم‌سابقه و به صورت مستمر مورد نقض قرار گرفته و منجر به بروز نگراني جدي از وضعيت سلامت جسمي و رواني اين زندانيان آرمان‌گرا در افكار عمومي ملت ايران و جهانيان شده است.\nبرخی از زندانیان بازداشت شده از بیش از یک‌سال گذشته تاکنون از مرخصی محروم و از اين حق قانوني منطبق بر فصل سوم آيين‌نامه اجرايي سازمان زندان‌ها بي‌بهره بوده‌اند و حتی برخي مسوولان قضايي و مقامات سازمان زندان‌ها ابايي ندارند كه صراحتاً بر نقض این حق تاکید كرده و رسماً اعلام دارند كه بهره‌مندی زندانیان سیاسی از مرخصي و يا آزادي مشروط، منوط به ابراز ندامت، استرداد شكايت و عدم اعتراض به دولت و در نهايت، اخذ موافقت نهادهای امنیتی مي‌باشد و در صورت موافقت با مرخصی معدودي از زندانیان سياسي از آنان وثیقه‌ای درخواست مي‌شود كه تا 20 برابر بهاي تاميني است كه از مجرمان جرايم عمومي مانند كلاه‌برداران و سارقان اخذ می‌شود.\nجمعی از زندانیان سیاسی به صورت تنبیهی به زندان رجایی شهر منتقل شده‌اند، جایی که هیچ تفکیکی مابین قاتلان، جانیان و روزنامه‌نگاران وجود ندارد و حال آن كه اولاً وفق اصول و قواعد معتبر كيفري، اعمال هرگونه تنبيه بر مجرمان سياسي ممنوع بوده و دوم آن كه انتقال زندانيان تنها بايد منطبق با مقررات موجود در فصل چهارم آيين‌نامه ياد شده به عمل آيد و بديهي است كه مقامات زندان بايد استدلال و توجيه متناسب با اين تصميم را ابراز دارند.\nماده 191 آيين‌نامه يادشده حق نامه‌نگاري به خانواده و مقامات قضايي براي زندانياني كه ممنوع‌الملاقات نيستند را به رسميت شناخته و حال آن كه تا كنون زندانيان سياسي از اين حق برخوردار نبوده‌اند و متاسفانه گزارشات رسيده از وضعيت زندانيان سياسي حكايت از آن دارد كه استاندارد غذايي و بهداشتي مندرج در مواد 91 و فصل دوم آيين‌نامه ياد شده هرگز رعايت نمي‌شود.\nجامعه ايران و افكار عمومي جهانيان انتظار دارد مسوولان قوه قضائیه براي یک‌بار هم كه شده، وضعیت زندانیان سياسي را بررسی نمایند تا مشخص شود چه تعداد از بازداشت شدگان یک‌ساله اخیر، تحصیلات عالیه و یا تجربه مدیریت و خدمات ارزشمندی در سطوح کلان کشور دارند ؟ آیا محبوس نگهداشتن این افراد با زندانیانی که با جرایم قتل، تجاوز ، سرقت و مواد مخدر به زندان افتاده‌اند، در راستای اصول كرامت انساني و منافع ملی قرار دارد؟\nدر بند زنان زندان اوین بحران عظيم‌تري وجود دارد و زندانیان عقیدتی و سياسي زن در این بند که آن را " بند متادون" می نامند حتی از بسیاری از حقوق و امکانات سایر بخش‌های زندان نیز بی بهره‌اند.\nفقدان رسیدگی پزشکی و آیین نامه‌های عجیب و غریب ممنوعیت تجویز داروهایی نظیر اسید فولیک که به دلایل پزشکی حتی در مدارس دخترانه نیز به صورت عمومی توزیع می‌شود و حتی جلوگیری از توزیع این داروها در داروخانه زندان و ممانعت تهیه این داروها توسط خانواده‌هاي زندانیان با هزینه شخصی آنها نیز عملاً موجب تردیدهای جدی در مورد اهداف مسوولان قوه قضائیه از اعمال این محدودیت‌ها شده است.\nآیین‌نامه‌های ملاقات زندانیان به صورت کاملاً سلیقه‌ای اعمال می‌شود. تبصره 1 ماده 182 آيين‌نامه مذكور تصريح دارد كه برنامه ملاقات بايد به گونه‌اي تنظيم شود كه هر زنداني حداقل هفته‌اي يك بار ملاقات داشته باشد و مدت آن كم‌تر از 20 دقيقه نباشد و حال آن كه طبق اخبار رسيده از خانواده‌هاي زندانيان سياسي، اولاً در موارد متعددي كه هم‌اكنون نيز استمرار دارد، در زندان رجایی شهر هر هفته نیمی از خانواده ها از ملاقات با عزیزانشان محرومند و ملاقات‌های هفتگی بند 209 اوین نیز بدون هیچ دلیلی به دوهفته یکبار کاهش پیدا کرده و به دفعات ديده شده است كه يك زنداني بدون نظر و تصميم مقام قضايي و تنها به تشخيص رييس بند و يا كارشناس امنيتي مربوطه كه قاعدتاً ضابط قضايي بوده و بر اساس قانون، از حق سلب ملاقات‌هاي زندانيان برخوردار نيست، به يك باره و بدون هيچ علتي از ملاقات محروم شده است.\nخبر تاسف‌آور ديگري كه در روزهاي اخير منتشر شده است حكايت از آن دارد كه مقامات شبه قضايي زندان اوين رسماً اعلام كرده‌اند كه قصد دارند بند 350 اوين را به بازداشتگاه موقت امنيتي تبديل كرده و بدين طريق در كنار بند 209 فضاي امنيتي حاكم بر زندان اوين و امكان‌گسترده‌تر نقض حقوق زندانيان سياسي را افزايش دهند و حال آن كه اين كار خلاف آشكار مقررات حاكم در خصوص زندان‌ها تلقي مي‌شود.\nامضا کنندگان ذیل این بیانیه از باب فریضه امر به معروف ونهی از منکر به مسوولان قوه قضائیه يادآوري مي‌كنند که زندانیان سیاسی عموما از سرمایه‌های اجتماعی و ملی کشور هستند که در برابر منکراتی که در اداره جامعه می‌دیدند سکوت را جایز ندانسته و بسیاری از آن‌ها فقط به اتهام اظهار نظر در شکل نهی از منکر کلامی و یا قلمی از حاکمان به زندان افتاده‌اند . هرگونه بی توجهی نسبت به حقوق قانوني و سلامت آنان، افزون بر نقض اصول 20، 23، 24، 26، 27، 32، و 36، 38 و 39 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و برخورداري از عناوين مجرمانه موضوع مواد 570، 572، 575، 578 و 579 قانون مجازات اسلامي لطمات جبران ناپذیری برای این ملک و ملت و همچنین برای نظام سياسي كشور در پی خواهد داشت و هنوز هم سنجیده‌ترین کار در فرصت باقي‌مانده براي اصلاح امور این است که حاكميت و قوه قضاييه به عنوان مسوول احياي حقوق عامه و گسترش عدالت و آزادي‌هاي مشروع و نظارت بر حسن اجراي قوانين، ضمن پيگرد قضايي عاملان و آمران واقعي نقض حقوق قانوني ملت ايران و آزادی تمامي زندانیان عقیدتی و سیاسی و باز کردن فضای سیاسی کشور، خود را از نصایح مشفقانه و مشاوره دلسوزانه کسانی که دغدغه‌ای جز خدمت به ایران عزیز و تقویت مبانی اخلاقی و باورهاي انساني مردم ندارند بهره‌مند سازد.\nحميد آصفي، سعید آل آقا، فریدون آقاسی، ادیب برومند، لقا اردلان، فرشید افشار، عباس امیر انتظام، فرهاد امیر ابراهیمی، احمد آریانفرد، حسین اعرابی، محمد اسدی، اعظم اکبر زاده، محمد ابرهيم زاده، حميد احراري، علی رضا اکبرزادگان، علی اکرمی، مهدي اميني زاده، بهروز برومند، جهانشاه برومند، داود هرمیداس باوند، پروين بختيار نژاد، ابوالفضل بازرگان، عبدالعلی بازرگان، محمد نويد بازرگان، ایمان براتیان، ، رحمت الله برهانی، مرتضی بدیعی، محمد بسته نگار، مهدي بسته نگار، محمد حسین بنی اسدی، حميد بهشتي، محمد بهزادى، محمد بهفروزى، مسعود پدرام، حبيب الله پيمان، مجيد پيمان، مصطفى تنها، محمد تهوری، غلامعباس توسلى، محمد توسلى، محمد رضا توسلی، مجيد جابرى، ،عیسی خان حاتمی، اسماعیل حاج قاسمعلی، علی حاج قاسمعلی، رضا حاجى، جلال الدین حجتی، حسین حريرى، ، فاطمه حقیقت جو، ابوالفضل حكيمى، عبدالكريم حكيمى، محمد رضا حمسی، محمد حيدري، فخرالدین حیدریان، ، جعفر خائف، ، امير خرم، مصطفی خسروی، علی اصغر خطیب، حمید رضا خادم، محمد خطيبي، ابراهيم خوش سيرت سليمي، محمدعلى دادخواه، محمد دادفر، رسول دادمهر، پرویز دبیری، جمال درودی، فریبا درودی، سعيد درودى، محمود دل آسايى، مصيب دوانى، حسین راضی، علی رشیدی، آرش رحمانی، اشکان رضوی، تقي رحماني، جواد رحیم پور، روح الله رحیم پور، محمدجواد رجائيان، عليرضا رجايى، محمد صادق رسولی، احد رضائى، محمد رضائی، بهمن رضا خانى، سعيد رضوى فقيه، حسين رفيعى، رضا رئيس طوسى، کورش زعیم، نفیسه زارع کهن، جمال زره ساز، محمد ابراهيم زمانى، سید مجتبی سادات، عليرضا ساريخانى، احمد ساعى، عزت الله سحابى، فريدون سحابى، هاله سحابى، محمود سعیدزاده، بیوک سعيدي، عبدالفتاح سلطاني، علی اشرف سلطانی آذر، مرتضی سلطانیه ، علی سیاسی راد، ، محمدعلي سيدنژاد، خسرو سیف، محمود بصير شاددل، ابراهيم شاكرى، تقى شامخى، على شاملومحمودی ، حسين شاه حسينى، حسین شاه اویسی، علی شجاع، حجت شریفی، جواد شرف‌الدين، الله وردى شمبورى، حسن شهیدی، صابرشيخلو، آمنه شیرافکن، محمد صادقی، هاشم صباغيان، یوسف صحفی، احمد صدر حاج سيدجوادى، سمیرا صدری، مسعود صفاریان، مهدى صراف، على اشرف ضرغامى، فريدون ضرغامى، اعظم طالقانى، طاهره طالقانى، اكبر طاهرى، امير طيراني، حسین عزت زاده، روئين عطوفت، جواد علائی، محمدباقر علوى، رضا علیجاني، محمود عمرانى، هما عابدي، على اصغر غروى، علی غفرانی، فریده غیرت ، باقر فتحعلی بیگی، ناصر فربد، محسن فرشاد، پویان فخرایی، مهدي فخرزاده، حسن فرح آبادی،غفار فرزدى، مهرآوه فردوسی، اصغر فنی پور، بهرام فیاضی، علی قادری، لیلی قاسم زاده، حسن قاضی مرادی، باقر قدیری اصلی، حسن قدیانی، عبدالحسین قمی زاده، عبدالمجيد قندى زاده، نظام الدين قهارى، مرتضى كاظميان، هادي كحال‌زاده، محسن کدیور، فریدون کشکولی، ناصر كميليان، فاطمه گوارايي ، حسين لقمانيان، پریچهر مبشری، حسین مجتهدی، سعید محمدی، نرگس محمدی، نوشين محمدي، محمد محمدى اردهالى، فرزین مخبر، حسين مدني، سعيد مدنى، ماشاءالله مديحى، فريد مرجائي، ، صادق مسرت، مصطفى مسكين، ضیاء مصباح، عباس علی مصلحى، مهدي معتمدي مهر، احمد معصومي، ضياء مصباح، ياسر معصومي، کاظم ملکی، محمد ملکی، منوچهر ملک قاسمی، حمید منزه، محمد ابراهیم منتصری، خسرو منصوريان، هرمز ممیزی، ، سید علي اكبر موسوي خوئيني، سید حسین موسویان، مهدی موید زاده، سراج الدین میردامادی، وحيد ميرزاده، مرضيه مرتاضي لنگروي، اسماعیل ناطقی، مهدی ناطقی، رضا نخشب، حسن نراقی، علی اکبر نقی پور، محمود نكوروح، بهرام نمازی، حسین نوری زاده، ابوالفضل نیماوری، خسرو وحیدی منش، محمد هاشمی، ناصر هاشمي، عليرضا هندى، احسان هوشمند، رسول ورپايى، صديقه وسمقي، رحیم یاوری، ابراهيم يزدى، مير محمود يگانلي ، حسن یوسفی اشکوری.\nخبرگزاری هرانا - یک فعال کارگری می‌گوید باگذشت نزدیک به چهل روز از کشته شدن پنچ کارگر در جریان حادثه انفجار پتروشیمی پردیس هنوز مسوولان این حوادث مشخص نشده‌اند.\nوی بایادآوری اینکه باید پاسخگوی خانواده کارگران قربانی شده در حوادث اخیر بود؛ گفت: بعوان مثال باید مشخص شود که چگونه در بزرگترین مجتمع تولیدی آمونیاک خاور میانه در اثر ازکار افتادن فیوزهای ایمنی انفجار روی می‌دهد و گروهی از کارگران کشته می‌شوند.\nاین فعال کارگری گفت: بجاست مسوولان مربوطه اعلام کنند که برای مشخص شدن دلایل و عوامل این حادثه چه اقداماتی کرده‌اند و تاکنون از خانواده‌هایی داغدیده چه حمایت‌هایی به عمل آورده اند.\nگیلانی نژاد خواستار برخورد قانونی با مسببینی شد که خواسته یا ناخواسته باعث وقوع چنین حوادثی شده‌اند.\nاین فعال کارگری گفت: با یادآوری درسالهای گذشته حوادث مشابهی در معادن زغال سنگ و کارخانه‌شازند اراک روی داده‌است؛ در تمامی این حوادث این کارگران بودند که قربانی شدند.\nاین‌فعال کارگری یادآور شد: تنها در هفته گذشته ۲ کارگر ساختمانی دیگر بر اثر وقوع حادثه‌ای در منطقه شهر زیبا جان خود را از دست دادند.\nگیلانی نژاد گفت: این درشرایطی است که در نتیجه اعتراض‌های گروه‌های ذی نفوذ هنوز تکلیف قانون بیمه اجباری کارگران ساختمانی مشخص نیست.\nبرای تبعید یک زندانی سیاسی، از خانواده وی هزینه نقل و انتقال مطالبه می کنند\nخبرگزاری هرانا - سه هفته از تبعید احمد کریمی ،زندانی سیاسی حوادث انتخابات به زندان گنبد کاووس می گذرد و مادر پیر این زندانی سیاسی ۳۱ ساله که از دوری فرزندش بی تاب است؛ می گوید در این جریان هدف ، تنها مجازات زندانیان سیاسی نیست بلکه خانواده های این زندانیان هم به مراتب بیشتر مجازات می شوند و این دور از انصاف است .\nبرای ملاقات با احمد نه ساعت راه را باید بروی تا به زندان گنبد کاووس برسی . اما فاطمه باغچه غازی، مادر احمد بعید می داند که توان آن را داشته باشد که هر هفته بتواند برای ملاقات به انجا برود . چرا که حتی از نظر اقتصادی هم توان رفتن به گنبد را ندارد. خانواده کریمی از نظر اقتصادی در فقر شدید به سر می برند ،آنچنان که وقتی از زندان با آنها تماس می گیرند که ۶۰ هزار تومان به عنوان هزینه سفر برای فرزندشان واریز کنند تنها می توانند سی هزار تومان را با قرض فراهم و برای او واریز کنند.\nاحمد کریمی، زندانی سیاسی که به اعدام محکوم شده بود در دادگاه تجدید نظر ، محکومیتش به ۱۵ سال حبس توام با تبعید به گنبد کاووس تقلیل یافت. اما خانواده کریمی انتظار نداشتند که این حکم اجرا شود .\nخبرنگار کلمه ،گفت و گویی با مادر احمد کریمی انجام داده است :\nچگونه از تبعید پسرتان به شهرستان گنبد کاووس خبردار شدید؟\nسه هفته پیش ، احمد به خواهرش زنگ زد و گفت که می خواهند او را به گنبد کاووس تبعید کنند و به ۶۰ هزار تومان پول نیاز دارد که ما باید زودتر به حسابش واریز کنیم. ما هر چه به سربازی که تلفنش را در اختیار احمد گذاشته بود، اصرار کردیم ک صبر کنند تا ما بیاییم احمد را ببینیم فایده ای نداشت. بعدازظهر جمعه احمد از گنبد کاووس به ما زنگ زد که به زندان آن شهرستان رسیده است.\n۶۰ هزار تومان پول برای چه بود؟\nاین پول کرایه ماشین و خورد و خوراک احمد برای بین راه بوده . فکر کنید زندانی را با پول خودش به تبعید می برند و این خیلی خنده دار است که کرایه ماشین را خود زندانی باید بدهد. هر چند ما هم نتوانستیم این پول را فراهم کنیم و تنها ۳۰ هزار تومان توانستیم به حسابش واریز کنیم.\nگفته می شود همه وسایل احمد را در زندان اوین ضبط کرده اند. آیا این درست است؟\nبله. پسرم را تنها با یک دست لباسی که بر تنش بود به گنبد تبعید کردند و بقیه وسایلش را به او ندادند .\nاز وقتی که احمد به گنبد تبعید شده ،آیا تماسی با شما داشته است؟\nبله. او می تواند هر روز عصر به ما تلفن بزند . منتهی حال احمد بسیار بد است. او به سرماخوردگی شدید مبتلا شده و اصلا صدایش در نمی آید. تغییر آب و هوا و دلتنگی پسرم را به این روز انداخته است.\nآیا از این اوضاع گلایه ای هم می کند؟\nاحمد ، هیچ وقت در زندگی اش گلایه نمی کرد . حتی موقعی که در اوین بود همیشه سعی می کرد خودش را خندان وشاد نشان بدهد و به ما اطمینان خاطر می داد که حالش خوب است . اما برای اولین بار دیدم که بغض احمد ترکید و گریه کرد. چه انتظاری دارید از یک مادری که این صحنه را می بیند؟ من هم از زمان تبعید پسرم مریض شده ام. شب ها خوابم نمی برد و سرم آنقدر درد می گیرد که هر لحظه احساس می کنم می خواهد منفجر شود. شش ماه است ملاقات حضوری با پسرم نداشتم و بدون بغل کردنش و بدون دیدنش او را به گنبد تبعید کردند . آخر گناه پسرم چیست؟ حتی به فرض اینکه او گناهی مرتکب شده باشد اما چرا اینقدر خانواده ها را عذاب می دهند؟ خانواده ها دیگر چه گناهی کرده اند؟\nزمان ملاقات با پسرتان چه روزهایی است و از اسلام شهر در جنوب تهران تا گنبد کاووس را چگونه می خواهید بروید؟\nدوشنبه ها وقت ملاقات است . واقعا هنوز نمی دانم که چطور می توانم دوری پسرم را تحمل کنم. اخر زندان ، زندان است و چه فرقی می کند اوین باشد یا گنبد . پس چرا پسر مرا به راه دوری مثل گنبد تبعید کرده اند؟ از اسلام شهر تا آنجا نه ساعت راه است و هزینه رفت و آمدش هم بسیار گران است و نمی توانم هر هفته به ملاقات پسرم بروم . می خواستم بروم آنجا زندگی کنم تا نزدیک احمد باشم . اما شهر غریب است و من پیرزن چگونه می توان تک و تنها زندگی کنم؟\nاتهام فرزندتان چیست؟\nپسرم سه سال پیش سفری غیرقانونی به کردستان عراق داشت و چند ماهی هم آنجا بود .وقتی بازگشت چند هفته ای وزارت اطلاعات از او بازجویی کرد و در آخر به او گفتند تو از نظر ما مشکلی نداری و می توانی بروی دنبال زندگی ات.پسرم دوباره به همان کار نجاری اش مشغول شد که با اتفاقات انتخابات دوباره بازداشتش کردند که ما خیلی تعجب کردیم و تحت فشار از او اعترافات خلاف واقع در دادگاه تلویزیونی گرفتند .به او گفته بودند اگر به چیزهایی که ما به تو می گوییم اعتراف کنی آزادت می کنیم و پسرم تحت فشار به مسائلی اعتراف کرد که اصلا واقعیت نداشت.اتهام پسرم محاربه از طریق ارتباط با گروههای غیرقانونی است اما اصلا واقعیت ندارد.\nبیانیه گروههای دانشجویی خارج از کشور در حمایت از رهبران جنبش سبز و فعالان دانشجویی داخل\nجـــرس: در آستانه بازگشایی دانشگاه‌ها و آغاز سال تحصیلی جدید، تشکل ها و انجمن های دانشجویان ایرانیِ خارج از کشور، با انتقاد از تشدید فشار بر رهبران جنبش سبز، تهدید و تداوم بازداشت فعالان دانشجویی کشور و همچنین حاکمیت فضای ارعاب بر جامعه و دانشگاههای کشور، از رهبران جنبش حمایت کرده و همگامی خود را با جنبش دانشجویی داخل کشور اعلام داشتند.\nبه گزارش منابع خبری جـــرس، متن بیانیه این تشکل ها و انجمن های دانشجویی و همچنین لیست امضا کنندگان بیانیه، به شرح زیر است:\nدر آستانه بازگشایی دانشگاه‌ها و آغاز سال تحصیلی جدید، نیروهای امنیتی و قضایی اعمال فشار بر دانشجویان را آغاز کرده اند. یورش سیاسی و نگاه امنیتی به نهاد دانشگاه که در ادبیات وزیر علوم دولتِ کودتا به صراحت مشهود است، نشانگر مجموعه جدیدی از اقدامات تبلیغی، ایدئولوژیک و سیاسی حاکمیت برای تسخیر نهاد دانشگاه است.\nتسخیر دانشگاه و ایجاد رعب و وحشت در راستای جلوگیری از اندیشیدن و گسترش فرهنگ تک‌صدایی در دانشگاه‌ها و مقابله با وجه روشنگرانه و اعتراضی دانشجویان به عنوان یکی از موثرترین مراجع اجتماعی در جامعه ایران است.\nحاکمیت بر این باور است که با اقداماتی همچون احضار گسترده ساکنین کوی دانشگاه به صورت تلفنی و بدون وکیل به سازمان قضایی نیروهای مسلح، مداخلات آمرانه در مسایل مربوط به هيات های علمی ، فشار بر فعالین دانشجویی و تداوم بازداشت و اجرای احکام ناعادلانۀ فعالان جنبش دانشجوئی و از طرفی اجرای طرحهائی همچون بومی کردن دانشگاه ها در کنار سهمیه بندی جنسیتی می تواند از یک سو نقش کلیدی جنبش دانشجویی ایران در گسترش حرکت آزادیخواهانۀ مردم ایران را تحت تاثیر قرار دهد و از سوی دیگر حضور بالنده زنان ایران در علوم و عرصه های عمومی را بکاهد. غافل از آنکه پافشاری بر حق و ایستادگی در برابر حاکمیت دروغ، نطفه امید جدیدی در سپهر سیاسی ایران است و جنبش دانشجویی ایرانیان در سراسر جهان به عنوان نقطه اتصال جنبش های مردمی و مرکز تحولات سیاسی و اجتماعی هرگز تسلیم تک صدایی و سرکوب نخواهد شد. ما تا آزادی تمامی دانشجویان و دانشگاهیان آزادیخواه از زندان از جمله فعالین دانشجوئی مستقل و اعضای اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان (دفتر تحکیم وحدت)، تشکل های دانشجویی دانشگاه های آزاد و تا رسیدن به دانشگاه هائی رها از تهدید و هجوم اوباشان و سلطه نظامیان و مستبدان، و تا بر پا داشتن دانشگاه هائی حامی آزادی اندیشه و تفکر انتفادی به روشنگری و مبارزات حق طلبانه خود ادامه خواهیم داد.\nحکومت سرکوبگر علاوه بر این فشارها بر علیه دانش و دانشگاهیان، در آستانۀ سفر رئیس جمهور انتصابی دولت کودتا به سازمان ملل، پس از حملات وحشیانه لباس شخصی های سازماندهی شده به منزل مهدی کروبی، با هجوم نیروهای امنیتی به دفتر مهندس میرحسین موسوی و بازداشت رئیس دفتر وی و جلوگیری از حضور مراجعان دور تازه ای از محدودیت ها برای این دو همراه سبز مردم ایران آغاز گشته است. ستاد کودتا بر این خیال است که با تشدید خفقان، افزایش محدودیت ها و حذف همراهان جنبش سبز، مشروعیت نداشتۀ خود را در صحنه های جهانی و مذاکرات پنهانی جبران کند و پایان حرکت اعتراضی مردم ایران را اعلام نماید.\nما امضا کنندگان این بیانیه، ضمن حمایت از پرسشگری لازم از رئیس دولت کودتا در جریان اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل نسبت به نقض سیستماتیک وفزاینده حقوق بشر درایران، اعلام می داریم همچنانکه موسوی و کروبی در هنگامۀ سخت ترین فشارها و سرکوب ها بر پیمان خود د دفاع از حقوق مردم در کنار مردم ایستادند، در صورت کوچکترین تعرض و اقدامهای نابخردانۀ حاکمیت از تمامی ظرفیتهای بین المللی و اعتراضی در دفاع از موسوی و کروبی استفاده خواهیم کرد.\n- آستین برای ایران (Austin for Iran) –شاخه دانشجوئی\n- انجمن دانشجویان ایرانی دموکرات در دانشگاه جورج واشنگتن\n(Iranian Democratic student association in George Washington University)\n- انجمن دانشجويان ايرانی در رم ((Studenti Iraniani di Roma ITALY\n- پُرسا - پویش راه سبز دانش‌آموختگان ایرانی خارج از کشور\n- تشکل دانشجویان سبز حامی دمکراسی در ایران - کالیفرنیای جنوبی\n(Green Students for a Democratic Iran, So Cal –GSDI)\n- تشکل دانشجویان برای حقوق مدنی در ایران – سن دیگو\n(Students for Civil Rights in Iran-San Diego)\n- جمعی از دانشجويان وفارغ التحصيلان دانشگاههای بوستون (هاروارد- ام آی - تافت-يومس(\n- جمعی از دانشجويان و فارغ التحصيلان دانشگاهای کاليفرنيای شمالی (استنفورد –برکلی)\n- جمعی از دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاههای پاریس\n- جمعی از دانشجویان ایرانی دانشگاه های مجارستان\n- جمعی از دانشجویان ایرانی دانشگاه های هلند\n- جمعی از دانشجویان سبز دانشگاههای کارلتون و اتاوا – کانادا\n- جمعی از دانشجویان ایرانی دانشگاه های اتریش\n- جنبش سبز دانشجوئی ونکوور- کانادا\n- رای من کجاست- نیویورک (Where Is My Vote-NY)\n- رسام- راه سبز ایرانیان مالزی\n- راه سبز اتاوا - کانادا\n- گروه دانشجویان سبز دانشگاه تگزاس اِی اَند ام\n- گروه همبستگی با جنبش دموکراتیک ایران – ادمونتون (sidme)\n- سبز هیوستون (Sabze Houston)\n- شبکه همیاری با جنبش سبز مردم ایران در شیکاگو\n(Chicago Green Coalition in Support of People of Iran)\n- مجمع دانشجویان سبز دانشگاه های لبنان\nدر بیانیه مذکور، نام تعدادی از فعالان دانشجویی زندانی در ایران به شرح زیر مورد اشاره قرار گرفته بود:\nبهاره هدایت، میلاد اسدی، شبنم مددزاده، مهدیه گلرو، مجید توکلی، حسن اسدی زیدآبادی، بهروز جاوید تهرانی، علی ملیحی، علی جمالی، عماد بهادر، عابد توانچه، مهدی خدایی، ارسلان ابدی، سید ضیا نبوی، ابوالفضل قائمی، سینا گلچین، محسن عبدی، امیر حسین توکلی، محمد پور عبدالله، فرامرزعبدالله نژاد، جواد علیخانی، کوهیار گودرزی، آرمین رضاخانی، آیدین خواجه ای، آرش صادقی، ایمان آذربان، بابک ساران، فرزاد مدد زاده، حامد روحی نژاد، کیارش کامرانی، حسین سرشومی، علی پرویز، حشمت الله تبریزی، نیما نحوی، مجید دری، احمد محمد نیا، محمد ولیان، عاطفه نبوی، حامد امیدی و...\nEingestellt von ما بیشماریم، ما می مانیم um ۱۳:۰۹\nمهمترین خبرهای روز ، تحلیل ها و آخرین گزارشات از ا...