Мужа і жонку пяты раз запар арыштавалі за «экстрэмізм» у прыватнай перапісцы. Агулам сям’я правядзе за кратамі 71 дзень\n10 верасня пасля чарговых «сутак» на волю не выйшлі Сяргей Крупеніч і Анастасія Крупеніч-Кандрацьева, пішуць праваабаронцы.\nЗ ліпеня на сям’ю ў Ленінскім РУУСе бесперапынна складаюць пратаколы па арт. 19.11 КаАП (распаўсюджванне інфармацыйнай прадукцыі, якая змяшчае заклікі да экстрэмісцкай дзейнасці або прапагандуе такую дзейнасць) за тое, што яны перасылалі ў прыватных паведамленнях адно аднаму інфармацыю з «экстрэмісцкіх каналаў». Апошні раз іх арыштавалі 26 жніўня на 15 сутак. Але пасля арышту сям’я так і не выйшла на волю — на іх склалі новыя пратаколы па арт. 19.11 КаАП.\nСправы Сяргея і Анастасіі разглядзела суддзя Ленінскага раёна Юлія Шут, але ў розныя дні: Сяргея — 10 верасня, а Анастасіі — 13 верасня. Іх справы ў раскладзе з’явіліся толькі пасля суда. Вядома, што мужа і жонку зноў асудзілі на 15 сутак кожнага. Агулам суддзі Ленінскага раёна арыштавалі Сяргея і Анастасію на 71 суткі.


Канвертаваць Кітайскі юань (CNY) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) : Калькулятар абменнага курсу\nКітайскі юань (CNY) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кітайскі юань і Французская Ціхі акіян франк пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кітайскі юань. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Французская Ціхі акіян франк валюты па змаўчанні. Націсніце на Французская Ціхі акіян франк або Кітайскі юань канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКітайскі юань гэта валюта, у Кітай (CN, CHN). Французская франк ціхаакіянскіх гэта валюта, у Французская Палінезія (PF, PYF, Таіці). Кітайскі юань таксама вядомы як Юаняў, Юаняў, і Рэнмінбі. Французская франк ціхаакіянскіх таксама вядомы як Франк КФП, і Comptoirs Francais дзю Пасифик франк. Сімвал CNY можа быць запісаная Y. Сімвал XPF можа быць запісаная CFPF. Кітайскі юань дзеліцца на 10 jiao or 100 fen. Абменнага курсу Кітайскі юань Апошняе абнаўленне 21 верасень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Французская франк ціхаакіянскіх Апошняе абнаўленне 21 верасень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. CNY каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XPF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


У Магілёве абмеркавалі харчовую бяспеку Расіі і Беларусі | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Сельская гаспадарка » У Магілёве абмеркавалі харчовую бяспеку Расіі і Беларусі\nНа секцыі па аграрнай палітыцы Саюзнай дзяржавы ішла гаворка пра харчовую бяспеку дзвюх краін, пра лічбавізацыю аграрнага сектара і сумесную падрыхтоўку сучасных спецыялістаў для АПК.\nСярод галоўных кірункаў развіцця сельскай гаспадаркі ў Саюзнай дзяржаве старшыня Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па рэгіянальнай палітыцы і мясцовым самакіраванні, член Камісіі Парламенцкага сходу па пытаннях экалогіі, прыродакарыстання і ліквідацыі наступстваў аварый Аляксандр Папкоў (на фота) называе «лічбавізацыю» аграрнага сектара:\n— Гэта стварэнне адзіных селекцыйна-генетычных цэнтраў, укараненне ў аграрны сектар лічбавай эканомікі і дакладнага земляробства, павышэнне якасці аграрнай адукацыі кадраў, якія павінны рэалізоўваць гэтыя кірункі.\nПрофільная камісія Парламенцкага Сходу правяла сур'ёзную работу для канкрэтызацыі прыярытэтных кірункаў у АПК. І гэта дало свой плён. Як лічыць парламентарый, нарэшце з'явілася кансалідаваная думка ўсіх структур і ведамстваў:\n— Гэта, перш за ўсё, Пастаянны камітэт Саюзнай дзяржавы, які заняў каардынуючую пазіцыю ў рэалізацыі прапанаваных тэм, міністэрствы сельскай гаспадаркі Расіі і Рэспублікі Беларусь, і дэпутацкі корпус: сенатары Расіі і члены Савета Рэспублікі. Пытанні, якія сталі прыярытэтнымі ў нашай рабоце, жыццёва важныя — ад іх залежыць наша эканамічная і харчовая бяспека. І мы ставім перад сабой задачу: не пазычаць, а вырабляць і прапаноўваць, у тым ліку, на знешнія рынкі, свой прадукт, — Аляксандр Папкоў застаўся задаволены вынікамі магілёўскага форуму.\nСтаршыня камітэта Савета Федэрацыі Расіі па аграрна-харчовай палітыцы і прыродакарыстанні Аляксей Маёраў глядзіць у будучыню з аптымізмам. І яго не азмрочваюць тыя праблемы, якія перыядычна ўзнікаюць:\n— Цалкам відавочна, што чым вышэйшы ўзровень адносін, тым больш складаныя задачы паўстаюць на шляху іх развіцця. Гэтыя новыя задачы патрабуюць пастаяннага ўдасканалення механізмаў супрацоўніцтва, пошуку новых фарматаў і магчымасцяў, як у галіне двухбаковых адносін, так і на міжнародным узроўні. Але, безумоўна: харчовая бяспека — найважнейшы кірунак нацыянальнай палітыкі, якая забяспечвае захаванне дзяржаўнасці і суверэнітэту кожнай краіны.\nАляксандр Папкоў нагадаў калегам, што Беларусь і Расія паставілі перад сабой амбіцыйную мэту: падвоіць да 2025 года ВУП. І, на яго думку, вырашыць яе без стварэння сумесных буйных вытворчасцяў, прамысловых кластараў, у тым ліку і ў АПК, — нерэальна.\nУ стратэгіі развіцця Расіі і Беларусі акцэнт на развіцці сельскіх тэрыторый і паляпшэнні якасці жыцця працаўнікоў. Рост экспарту прадуктаў харчавання на сусветныя рынкі, без зніжэння пры гэтым узроўню ўнутранага спажывання ялавічыны, малака, агародніны, немагчымы без прарыўных дзеянняў і стварэння дадатковай дабаўленай вартасці. На думку міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Леаніда Зайца, на дапамогу ў гэтым павінны прыйсці сучасныя інавацыйныя тэхналогіі.\nВысока ацаніў работу аграрнай секцыі форуму і статс-сакратар — намеснік міністра сельскай гаспадаркі Расійскай Федэрацыі Іван Лебедзеў. Ён лічыць, што «неўзабаве мы адмовімся ад практыкі падпісання балансаў паставак сельгаспрадукцыі. Мы павінны давяраць адно аднаму, а не ствараць дадатковыя бар'еры. Няма ніякіх падстаў для парушэння балансаў, падпісаных сёння. Мы створым неабходныя ўмовы, каб у Беларусі адчувалі сябе ў гэтых адносінах камфортна. Гэта лагічны вынік добразычлівых і ўзаемавыгадных адносін брацкіх краін».


Чалавек Павук. Музыка як зброя адплаты (інтэрвію/відэа). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n3523 / 2\nДа нядаўняга часу Андрэй Павук працаваў акампаніятарам у цэнтры творчасьці дзяцей і моладзі ў гарадзкім пасёлку Акцябрскі, што на Гомельшчыне. Шмат хто пра пасёлак гэты дазнаўся дзякуючы песьні «Я из деревни», якую Андрэй напісаў для 13-гадавой школьніцы Ксеніі Дзягелькі. Іранічны музычны экспэрымэнт на мяжы правакацыі спрацаваў як мае быць — відэа разыйшлося па сеціве, а Ксюша стала зоркаю байнэту. Цяпер у гэтага роліка пад 1 300 000 праглядаў і пад 10 000 дызлайкаў. У тым жа жанры постмадэрновага сьцёбу Андрэй пісаў і для гурта «Аны» з таго ж Акцябрскага (дасавецкая назва пасёлку — Рудабелка). Але ў адрозьненьні ад Ксюшы, іх песьні ў народ не пайшлі. Сёлета музыка вырашыў выправіцца ў сольнае плаваньне і падрыхтаваў праграму пад назвай «Канцэрт без радыкальнай назвы». Першы яго выступ прайшоў у Гомелі.\nТГ: Андрэй, а ў сувязі з чым вы вырашылі распачаць сольную кар’еру?\nСольна я пачаў выступаць у сувязі з тым, што пазбавіўся ад аковаў дзяржаўнай працы, стаў ІП і цяпер магу казаць тое, што палічу патрэбным.\nТГ: А раней не маглі?\nРаней не даваў рады, бо на начальніка ціснулі, мяне нахілялі. Ды я і сам адчуваю, што песьнямі сваімі нясу дабро і радасьць у масы. Музыка — гэта зброя адплаты. Мастацтва дае людзям пажытак для розму. Мае песьні высьмейваюць кепскае ды заахвочваюць добрае. Наогул жа хачу кіраваць з дапамогай вершаплёцтва думкамі ўдзячных слухачоў.\nТГ: А ў якім стане вашы праекты — зь Дзягелькай і гуртом «Аны»?\nРакавая сустрэчы з Ксюшай была шчасьлівай выпадковасьцю, хоць для іншых і ня надта шчасьлівай. Зь ёй цяпер мы амаль ніяк не перасякаемся. «Аны» нічога ня робяць, бо музыкі мы пасрэдныя, граць ня ўмеем. Ды і клопатаў побытавых хапае. Прасьцей тварыць аднаму. Ня трэ нікога змушаць ды пераконваць, бо тэматыка маіх песень крамольная. Паспрабуй знайдзі адзінадумцаў у нас на вёсцы.\nТГ: А ці гатовыя вы праводзіць у іншых гарадах такія культурна-асьветніцкія мерапрыемствы, як\n«Канцэрт без радыкальнай назвы»?\nЯ гатовы сьпяваць усім, хто будзе мяне слухаць. Гэта мая мара — быць карысным дапытлівым умам.\nТГ: А ня страшна вось так забаўляцца з вострасацыяльнай тэматыкай?\nСтрашна. Але для мяне яшчэ больш страшна пражыць жыцьцё і ня даць гэтаму сьвету плёну сваёй творчасьці. Баюся, але пяю. Тым больш, што ў краіне ў нас ўрадлівая глеба для творчасьці, таму што ўсё забараняюць, нават тое, што можна. Бард-року толькі гэта і патрэбна.\nТГ: Пра сур'ёзны працяг кар’еры ці думаеце? У акампанімэнт каго запрасіць, дыск там запісаць, кліп зьняць?\nВітаю імкненьне да супрацы са мной кампазытараў, паэтаў, прадусараў ды іншых мэдыяпэрсон. Хачу сур’ёзных запісаў. Як паказвае практыка мая творчасьць можа нарабіць шмат шума і таму акупіцца хутка, так што запрашаю да супрацы неабыякавых.\nТГ: А як вас успрымаюць на радзіме?\nУ раёне пануе ўстойлівае меркаваньне пра маю асобу. Мяне лічаць апазыцыянэрам.\nТГ: Ці можаце пазнаёміць бліжэй з вашым рэпэртуарам, жанравай разнастайнасьцю і тэматыкай вашых твораў?\nІдэалёгія маёй творчасьці трымаецца на трох кітах. Першае — гэта інстынкты: гордасьць, фанабэрія, пралюбадзейства ды іншыя. Дзякуючы ім мы ня можам нічога. Мы робаты ў гэтым сьвеце і залежым ад ласкі біяхіміі нашага арганізма. У нас шмат спакусаў, яны разрываюць нас на кавалкі, мы ня ведаем, як іх утаймаваць. Другое — гэта рэлігія. Абсалютна ненавуковая і прымхлівая вобласьць чалавечага быцьця, што існуе дзякуючы непераможным інстынктам. Рэлігія ў вачах нармальных адэкватных людзей даўно сябе дыскрэдытавала. Веравызнаньне — нагода для канфлікту, гэтак жа як і ідэалёгія (патрыятызм). Сарказм — ёй дарога. Урэшце трэцяе — непараўнальная палітыка. Палітыка — пані няшчырая, таму крыўдлівая. Ня любіць сарказму, таму і душыць вольных мастакоў. Палітыка — самы хуткі і небясьпечны спосаб для славы. А паколькі я славалюбівы, то з ахвотаю паразытую на слабасьцях нашага непарушнага рэжыму. Ня выключана, што за гэта мяне чакае адплата. Пра любоў зямную не пяю, таму што гэта бессаромны інстынкт-наркотык. Калі пра любоў, то толькі да Радзімы.\nЦалкам сольны канцэрт Андрэя Павука можна паглядзець па гэтай спасылцы.\nАндрэй Павук, Ксенія Дзягелька\n4885 / 2\nMesak. Ціўцер-лекцыя пра skweee (аўдыё)\n4496 / 1\n01.12.2014 / 14:41\nНе вижу тут никакой художественной ценности. Если бы это во время пьянки пели, то ничего, но это ведь не тот случай...\n01.12.2014 / 17:37\nНе ў мастацкасьці справа. Нас цікавіць пытаньне творчага самавыяўленьня асобы ва ўмовах існаваньня дзьвюх Беларусяў. І гэты выпадак - вельмі паказальны ў сваёй шызафрэнічнасьці. Творца нібы працуе на карысьць сыстэмы, але тым самым паказвае ўвесь ідыятызм сытуацыі. Камізм у тым, што пры ўспрыманьні яго песень за чыстую манэту, яны могуць гучаць на канцэрце пад эгідай БРСМ, а пры дэтальным разборы апынуюцца крамолай і прафанацыяй. Такая ж гісторыя з "Саня останеться с намі", падобныя правакацыі вырабляў Лявон Артуравіч у "Куплетах ды прыпевах" ды РСП цягам усёй сваёй творчасьці. Такі цяпер час - ідыятызму. Песьні Андрэя гэты час добра ілюструюць, таму пра яго і напісалі.\n5478 / 1\n56962 / 16\n54775 / 3\n52863 / 34\n40241 / 0\n20755 / 0\n3107 / 0\n53738 / 26\n50547 / 1\n48914 / 14\n38144 / 1\n29921 / 0\n1871 / 1\n48202 / 2\n43724 / 0\n30354 / 0\n29912 / 0


Нацыянальная сымболіка i ўніформа беларускага войска ў 1992-1996 гг. | Малады Фронт\nПрацэс стварэньня нацыянальнай уніформы Збройных Сілаў Рэспублікі Беларусь распачаўся ў 1992 г. Напачатку ліпеня таго году на базе аднаго з палкоў 120-е гвардзейскае дывізіі ў Менску адбылася прэзэнтацыя ўзораў вайсковае вопраткі, што нядаўна паступіла на забесьпячэньне ўжо былых войскаў былога СССР, а таксама новыя ўзоры ўласнай ўніформы, у якую плянавалася апрануць беларускае войска. Прагляд рабіла Дзяржаўная камісія па распрацоўцы новых узораў вайсковае амуніцыі й сымболікі збройных сілаў ды памежнае варты пад кіраўніцтвам генэрал-маёра А.Зуева, намесьніка міністра абароны тылу. Акрамя вайскоўцаў у камісію ўваходзілі й цывільныя асобы (зь вядомых людзей тут адзначым гісторыка ды палітычнага дзеяча, лідэра тагачаснае Беларускае сацыял-дэмакратычнае грамады, прафэсара Міхася Ткачова, які ў той час зьяўляўся галоўным рэдактарам выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя»). Прысутным на дэманстрацыйным пляцы паказалі ранейшыя ўзоры ўніформы ды адзнакаў савецкага кшталту, а таксама новыя – з польскае ды францускае вайсковае вопраткі. Прадстаўнікі Міністэрства абароны (МА) выступілі з прапановаю пра выключэньне з нормаў ужываньня наступных элемэнтаў старое савецкае ўніформы: фуражкі парадна-выйсьцёвае, папахі, шыняля парадна-выйсьцёвага, цёплае бялізны, параднага мундзіру ды параднага пасу. Замест хромавых ботаў прапаноўваліся чорныя паўчаравікі, юхцевых ботаў – чаравікі з высокімі бёрцамі. Анучы прапаноўвалі замяніць на шкарпэткі. Таксама прапаноўвалася распрацаваць новы ўзор ваўнянае фуражкі, а пілётку замяніць барэтам. Замест шыняля ўвесьці цёплае паўпаліто, а замест кіцеля – ваўняную куртку.\nДля вайскоўцаў тэрміновае службы і курсантаў прапанавана ўдасканаліць кашулю, пілётку замяніць барэтам, шынэль – цёплым паўпаліто, кірзавыя боты – высокімі кірзавымі чаравікамі.\nУ той жа дзень камісія падзялілася на дзьве падкамісіі – уніфармісцкую і па распрацоўцы вайсковых сымбаляў. У сваю чаргу, кожная зь іх дзялілася на дзве групы – творчую і вытворчую. Пасьля амаль трох месяцаў працы 9 кастрычніка 1992 г. у штабе тылу МА адбылося сумеснае паседжаньне камісіі. Ейныя ўдзельнікі, зыходзячы з таго, што распрацоўка новае ўніформы ды сымболікі – справа дзяржаўная, працавалі ўважліва, не сьпяшаючыся, на пэрспэктыву, каб у найбліжэйшы час зрабіць дзяржаўную замову для прамысловасьці на выраб экспэрымэнтальных узораў новае вайсковае вопраткі, асноўным крытэрыем якой былі: зручнасыдь і таннасьць. У выніку вырашылі дапрацаваць раней прапанаваныя ўзоры. Праз прэсу было заяўлена, што ў хуткім часе Беларускае войска будзе насіць новую вопратку. 23 лістапада адбылося чарговае сумеснае паседжаньне на чале з дэпутатам Вярхоўнае Рады Рэспублікі Беларусь, намесьнікам старшыні камісіі па культуры ды адукацыі Алегам Трусавым, на якім стала зразумела, што пытаньне нацыянальнай вайсковай уніформы і сымболікі застаецца нявырашаным і па-ранейшаму актуальным.\nДалейшыя распрацоўкі працягваліся каля чатырох месяцаў і нарэшце ў красавіку 1993 г. усе пытаньні, зьвязаныя са стварэньнем новай уніформы, былі практычна вырашаныя. У тым жа месяцы ў Менскай вайскова-інжынэрнай вучэльні адбылася прэзэнтацыя новых узораў вопраткі, у асноўным ухваленых камісіяй. Але, як узгадвалі відавочцы прэзэнтацыі: «…адчуваньня захапленьня не прыходзіла … уніформа магла быць лепей…» Бачна была пасьпешлівасьць і кампілятыўнасьць працы распрацоўшчыкаў праекту. Нават у войсках узоры вопраткі не былі паказаныя. Але ў «імпэрскае мінулае» мусіў сысьці шынэль (разам з клясычным выразам савецкага дэмбелю «бяры шынэль, ідзі дахаты»), бляклая «аўчанка», кірзавыя боты з анучамі, што мільёнамі выраблялі раней савецкія зэкі.\nДля распрацоўкі годных для Беларускага войску ўзораў вайсковае ўніформы ды амуніцыі бракавала мастакоў, гісторыкаў, якія б стала і прафэсійна займаліся гэтаю праблемай. Сур’ёзнаю перашкодай для рэалізацыі гэтых праектаў, каб хутка й якасна вырабіць новую ўніформу ды амуніцыю, была адсутнасьць матэрыяльных сродкаў, сучасных тэхналёгіяў і прадпрыемстваў. У Расеі, як спадкаемцы былога СССР, засталіся ўсе асноўныя структуры плянаваньня ды распрацоўкі вайсковае вопраткі й амуніцыі, У Беларусі – толькі Беларускі цэнтар моды, атэлье вайсковае вопраткі ды рэчавая служба MA. Выявілася, што айчынная прамысловасьць не ў стане нават пафарбаваць скураны рыштунак у карычневы колер. Аднак, нягледзячы на цяжкасьці, яшчэ ў красавіку 1992 г. міністар абароны Беларусі генэрал-палкоўнік Павел Казлоўскі заявіў, што пераход асабовага складу на новую вайсковую форму вопраткі плянуецца ажыцьцявіць праз 2-3 гады, у 1995-1996 гг.\n7 траўня 1992 г. Рада Міністраў Рэспублікі Беларусь прыняла пастанову № 301 «Пра зацьвярджэньне формы вопраткі вайскоўцаў Рэспублікі Беларусь». Хутка вырабілі першую партыю ўніформы. Як калісьці, у часы Беларускае вайсковае камісіі, яна была шэра-зялёнага («фэльдграў») колеру, але ён тлумачыўся не гістарычнымі традыцыямі, а «… прыгажосьцю беларускіх бярозаў» ды пасаваньнем да срэбнага колеру вайсковага прыбору (цэшкі, зоркі, гузікі ды інш). У гэтую ўніформу апранулі частку генэралітэту ды роту ганаровае варты (усяго пашылі каля 90 камплектаў). Але ў хуткім часе вырашылі вярнуцца да вопраткі колеру «хакі», новую ўніформу перадалі менскай чыгуначнай міліцыі.\nЯкраз у гэты час і праявілася адставаньне айчыннай лёгкай прамысловасыді ў рэалізацыі вайсковых замоваў МА, а таксама адсутнасьць цэнтру распрацоўкі новых узораў вайсковае вопраткі. Уніформу ў краіне распрацоўвалі фактычна два цывільныя дызайнэры – В.Гайсёнак ды С.Кірыенка (жаночая вопратка). Па-ранейшаму адсутнічала фінансаваньне новых распрацовак. На якасьць нават дэманстрацыйных узораў уніформы ўплывалі слабыя тэхналягічныя магчымасьці атэлье, што прыводзіла да істотных канструктыўных недахопаў, якія трэба было зноў выпраўляць. Паводле меркаваньня некаторых адмыслоўцаў, «нягледзячы на ўдакладненьне дэталяў, уніформа не давала вайскоўцам шыхтавага выгляду.»\nШарагоўцы ды афіцэры Беларускага войска пачалі паступова апранацца ў новую ўніформу недзе зь вясны-лета 1994 г., ды і то збольшага – апарат Міністэрства абароны, рота ганаровае варты ды іншыя элітныя структуры ды фармаваньні. Да шырокага распаўсюджваньня новаўвядзеньняў было яшчэ далёка.\nКалі казаць у цэлым, уніформа Беларускага войска Узору 1992-1993 гг. атрымала выразны эўрапейскі выгляд, хоць і паўтарала шмат у чым расейскую. Ейную эўрапейскасьць падкрэсьлівалі ўшыўныя наплечнікі-хлясьцікі і срэбраваты мэталёвы прыбор. Але новая беларуская ўніформа ня несла на сабе аніякіх «баёвых» колераў: аблямоўкі, каляровыя нашыўкі, атокі (аколышы) ды г.д. Толькі генэралы адстаялі свае шырокія чырвоныя і блакітныя лямпасы. У выніку атрымалася сьціплая вопратка, але не вайсковая ўніформа ў клясычным разуменьні. Уніформа стала адзінаю для ўсіх катэгорыяў вайскоўцаў і падзялялася на чатыры кшталты: парадна-выйсьцёвая, будзённая, палявая, працоўная. Парадна-выйсьцёвая розьнілася ад будзённае толькі белаю кашуляй ды чорным гальштукам. Быў уведзены чорны колер скураных элемэнтаў уніформы: дзягі й абутак. Доўгі час новая ўніформа не трапляла да вайскоўцаў, асабліва тэрміновае службы, таму палявы камуфляж альбо ахоўная «пяшчанка» насіліся як будзённыя.\nКолькі словаў пра ўніформу эліты Беларускага войска – роты ганаровае варты. Ніводзін узор беларускае вайсковае вопраткі не выклікаў гэтулькі спрэчак, дыскусіяў ды абмеркаваньняў, колькі ўніформа РГВ. Тут сутыкнуліся дзьве супрацьлеглыя канцэпцыі – уласна беларуская, нацыянальная ды імпэрская, былая савецкая. «Перамагла» савецкая традыцыя, дзякуючы падтрымцы ды сымпатыі да яе вышэйшага генэралітэту «сувэрэннае» Беларусі. Такім чынам элітнае фармаваньне нацыянальнага войска апранулі ў невыразную вопратку, без нацыянальнае адметнасьці, уліку традыцыяў, хоць і вырабленую зь якаснае тканіны.\nУ першыя два гады існаваньня сувэрэннае Беларусі, пакуль распрацоўвалася ўніформа, РГВ насіла абмундзіроўку, падобную на тую, што насілі адпаведныя аддзелы ў Маскве – палепшаны варыянт афіцэрскае вопраткі савецкага часу. Прэстыж краіны вымагаў для беларускага РГВ новага, прэзэнтабельнага выгляду. Доўгі час гэтае пытаньне не разглядалася ды не абмяркоўвалася на калегіі Міністэрства абароны. Толькі 23 лістапада 1992 г. прадстаўнікам МА паказалі эскізы ўніформы ды сымболікі ганаровае варты. Гэта сумесны праект В.Дзёмкінай, Ю.Піскуна ды М.Купавы. Распрацоўшчыкамі прапаноўваліся фрэнч і шынэль – колеру кужалю, нагавіцы – «хакі»; на фрэнчы гузікі срэбныя ў два шэрагі, на каўняры – чырвоныя нашыўкі з двухкрыжжам. На залатаваных наплечніках – чатырохкутныя срэбныя зорачкі-зьнічкі. На левым рукаве нашыўкі – бел-чырвона-белы дзяржаўны сьцяг Беларусі ды двухкрыжжа. Фуражкі, летняя ды зімовая, з гербам Пагоня і круглаю эмблемаю нацыянальных колераў. Пагоня таксама прысутнічала на клямры пяндэнта (паясная дзяга). Гэты праект, аднак, ня быў зацьверджаны ў МА. У красавіку 1993 г. кіраўніцтва міністэрства вырашыла, што ўніформа ганаровае варты будзе будавацца паводле ранейшых савецкіх канонаў. Вайсковая вопратка РГВ узору 1993 г., такім чынам, была фактычна ідэнтычная агульнавайсковай уніформе Збройных Сілаў Беларусі, маючы толькі нязначныя дэкаратыўныя адрозьненьні. У прыватнасьці:\nа) Летняя. Фуражка – белая аблямоўка па версе і нізе тульлі; на атоку агульнавайсковая цэшка, на тульлі срэбная эмблема, пасярод якой месьціўся беларускі нацыянальны сьцяжок. Брылёк на беразе з абодвух бакоў меў срэбныя накладкі ў выглядзе дубовае лістоты. Белую аблямоўку мелі й наплечнікі-хлясьцікі, каўнер, абшлагі, кляпаны бакавых кішэняў. На абодвух рукавах, вышэй локця, мацаваліся аднолькавыя знакі «Узброеныя Сілы Рэспублікі Беларусь». На грудзях з правага боку прышпільваўся срэбны аксэльбант. Фрэнч апаясваўся белаю дзягаю са сталёваю рамкаваю спражкаю, праваруч ад якой мацавалася белая лядунка (торба для набояў). На ражках каўняра былі беларускія агульнавайсковыя армацюры-зьнічкі.\nі па галоўным вайсковым сымбалі. 3 усіх прапановаў перавагу аддалі «традыцыйнай» пяціканцовай зорцы, апраўленай бел-чырвона-белым дзяржаўным штандарам на блакітным тле. Атрымаўся нацыянальна-савецкі сымбіёз. Але ўжо на наступным сходзе, 9 кастрычніка 1992 г., адбылася вострая дыскусія паміж прыхільнікамі «чырвонае» зоркі ды нацыянальных сымбаляў і наяўнасьцю гэтых ці іншых элемэнтаў на галоўнай вайсковай эмблеме збройных сілаў краіны. Адзначым, што тады «радетели советской традиции» засталіся ў меншыні. У выніку вырашылі дапрацаваць ранейшы ўзор і паказаць новы варыянт у 3-тыднёвы тэрмін. 23 лістапада на сумесным паседжаньні з падкамісіяй парлямэнту па вайсковых сымбалях нарэшце абвесьцілі, што афіцэрскія ды падафіцэрскія наплечнікі ня будуць мець пяціканцовых зорак, іх заменяць на беларускія чатырохканцовыя «зьнічкі» або «валошкі». Але выява вайсковага сымбалю і на гэты раз ня была зацьверджана з-за ўпартасьці прыхільнікаў імпэрскае традыцыі ды гістарычнае недасьведчанасьці бальшыні тых, хто прымаў рашэньне.\nВышэйадзначаная група распрацоўвала і агульнавайсковы нарукаўны знак. У канцы верасьня 1992 г. прынялі ягоны ўзор: на чорнай тарчы (шчыце) з каляроваю аблямоўкай зьмешчана выява дзяржаўнага бел-чырвона-белага штандару ды надпісы пад ім – «БЕЛАРУСЬ», а яшчэ ніжэй – «УЗБРОЕНЫЯ СІЛЫ». Знак быў выраблены на ўзор тагачаснага расейскага. Дарэчы, існавала прапанова даць іншую назву войску, натуральную для нацыянальнае гістарычнае традыцыі – «БЕЛАРУСКАЕ ВОЙСКА» ці хоць бы ВОЙСКА РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ», але гэта не знайшло падтрымкі ў генэралітэту ды парлямэнтарыяў, што таксама займаліся гэтым пытаньнем. Колеры аблямоўкі ды подпісаў знаку былі зацьверджаныя адпаведна: залатому (генэральскаму) ды срэбнаму (для астатніх) колеру ўніформы (цэшкі, гузікі, армацюры). Нарукаўны знак мусіў нашывацца на адлегласьці 120 мм ад верху левага рукава.\nЧыннасьць названае групы скончылася ў красавіку 1993 г. Паводле ейнага рашэньня на афіцэрскіх наплечніках засталіся савецкія «зоркі», але срэбныя.\nЗа вайсковы сым баль быў абраны дзяржаўны герб, і цэшка пасьля гэтага ўяўляла сабою Пагоню на тле зьнічкі, апраўленую ў дубовы вянок. Агульнавайсковыя цэшкі дзяліліся на два кшталты: для фуражкі й аблавухі (шырынёю 4 см) і для пілёткі (3 см), а таксама мелі два колеры – залаты ды срэбны. У падабенства расейскаму ўзору, на пілётку зь левага боку мацаваўся нацыянальны бел-чырвона-белы сьцяжок, хоць у традыцыях войскаў іншых краінаў (ЗША, Францыі, Польшчы ды інш.) на гэтым месцы абазначалася толькі вайсковая ранга.\nШмат пытаньняў наконт узораў беларускае вайсковае сымболікі засталіся па-за ўвагаю вышэйназванае групы МА: выгляд армацюраў, выявы на гузіках, палкавыя нарукаўныя знакі ды г.д. Прамысловы выраб ужо зацьверджаных атрыбутаў сымболікі рухаўся вельмі марудна. Толькі 8 верасьня 1993 г. на Менскім інструмэнтальным заводзе імя М.Гастэлы была зроблена першая партыя новае беларускае агульнавайсковае армацюры – зьнічкі, апраўленай ў дубовы вянок. Сваёй канструкцыяй і дызайнам яна нагадвала савецкую. Прыкладна ў гэты час зьявілася і зьнічка генэральская, у выглядзе Пагоні ў дубовым вянку залацістага колеру. Ішло бязглуздае спалучэньне нацыянальнае беларускае сымболікі з старымі элемэнтамі савецкай атрыбутыкі (прыкладам можа служыць эмблема для галаўных убораў лётнікаў ды элітных вайсковых фармаваньняў г.зв. «спэцназу»). Тым ня менш зьнічка з Пагоняю пачала актыўна выцесьняць кукарду з чырвонаармейскаю зоркай.\nЎ канцы 1993 г. выбар новых узораў вайсковых сымбаляў спынілі, пэўна, з-за незадаволенасьці зьнешнім выглядам. Нарэшце, з чэрвеня 1994 г. вытворчасыдь эмблемаў узнавілася, але яшчэ больш «удасканаленыя» яны амаль цалкам капіявалі ранейціую савецкую сымболіку, за выняткам таго, што была ўбраная зорка. Усяго было выраблена 16 відаў армацюраў (эмблема на каўнер), адпаведна колькасьці родаў зброі (службаў) – ідэнтычна колькасьці савецкіх армацюраў. I толькі 2-3 зь іх можна адносна прызнаць арыгінальнымі (напрыклад, агульнавайсковага карыстаньня, для інжынэрных войскаў ды войскаў сувязі). У лістападзе 1994 г. паводле сусьветных канонаў былі распрацаваныя ды зацьверджаныя выявы і для ўсёй намэнклятуры вайсковых гузікаў з Пагоняю. Частка гузікаў штампавалася зь зялёнага плястыку ў Беларусі, частка, мэталёвыя, – у Расеі, на заводзе «Мосштамп».\nНатуральна, што ва ўмовах эканамічнага крызысу, у якім знаходзілася беларуская эканоміка ў той час, новая вайсковая ўніформа ды сымбалі вырабляліся дробнымі партыямі й не маглі хутка распаўсюдзіцца ў войсках. У чым жа тады хадзілі беларускія афіцэры і асабліва вайскоўцы тэрміновае службы? Як пісаў карэспандэнт газэты МА Беларусі «Во славу Родины» ў сьнежні 1993 г., «рэчавае забесьпячэньне стала сёньня сапраўднаю бядою для ўсяго войска. Яно і зразумела: новую ўніформу пакуль не стварылі, а ад запасаў старой на складах практычна нічога не засталося, таму невядома, што рабіць з жаўнерамі, якія парушаюць форму вопраткі». «Усё часьцей, атрымаўшы чарговую вайсковую рангу,- працягваў тэму штотыднёвік «Свободные новости плюс»,- старэйшыя афіцэры перадаюць свае наплечнікі малодшым. У шмат якіх частках вайскоўцы запамятавалі, калі ім апошні раз давалі ўніформу. Новая на склады не паступіла, а старая ўжо скончылася. Некаторыя выпускнікі расейскіх вышэйшых вайсковых вучэльняў, прыбываючы на службу ў Беларусь, па некалькі месяцаў ходзяць на службу ў «цывільным»… праз адсутнасьць мотастралковых, танкавых ды іншых армацюраў, апранаюць, што Бог паслаў.»\nУ выніку, практычна да 1994 г. афіцэры ды прапаршчыкі, ня кажучы пра шарагоўцаў, насілі савецкую ўніформу ўзору 1988 г., у камуфляжную апрануліся збольшага элітныя аддзелы – «спэцназ» ды парашутна-дэсантныя. Нярэдкія былі выпадкі нашэньня нестатутнага абутку: недазволенага колеру ці цывільных узораў. Толькі недзе ў 1994-1995 гг. вайскоўцы цэнтральнага апарату МА, Менскага сталічнага гарнізону паступова пераапрануліся ў зацьверджаную ў 1993 г. уніформу. Але яшчэ доўга і ў Менску, і ў правінцыі можна было бачыць вайскоўцаў, якія ў сваёй вопратцы спалучалі розныя варыянты ўніформы: савецкага, новага беларускага ды расейскага.\nСправа з вайсковаю сымболікай таксама была складанаю. Беларускае нацыянальнае не хапала. Некаторыя афіцэры, асабліва небеларусы, узгадаваныя на савецкім «інтэрнацыяналізьме», адмаўляліся прымаць новую ўніформу, лічачы яе «бэнээфаўскаю», а сьцяг дзяржавы, народу якое яны прысягалі ў вернасьці, абразьліва называлі «сала-мяса-сала». Яны ўпарта працягвалі насіць савецкую вайсковую атрыбутыку, і, зразумела, падначаленыя такому афіцэру вайскоўцы – таксама.\nАле нядоўга служылі беларускія вайскоўцы пад знакам старадаўнае беларускае Пагоні. Пасьля абраньня А.Лукашэнкі ў лета 1994 г. фактычна адразу пачалося скасаваньне нацыянальных сымбаляў з вайсковае атрыбутыкі Збройных Сілаў Беларусі. На ўсю моц гэтыя тэндэнцыі праявіліся пасьля сумна вядомага травеньскага рэфэрэндуму 1995 г. У сьнежні таго ж году указам за № 256РП была ўтворана «камісія па распрацоўцы ды ўдасканаленьні вайсковага адзеньня.» Яшчэ раней, у лістападзе 1995 г., камісія пры МА па вайсковай сымболіцы распачала працу па стварэньні новага сымбалю беларускага войска, але ўжо на падставе старое савецкае пяціканцовае зоркі. Гэтая праца атрымала свае вынікі ў красавіку 1996 г., зацьверджаныя прэзыдэнцкім указам за № 174 ад 15 траўня таго ж году «Пра вайсковую ўніформу ды знакі адрозьненьня вайскоўцаў». З таго часу беларускія вайскоўцы мусілі вярнуцца да нашэньня цэшкаў з зоркамі, наплечнікаў савецкага ўзору ды залатых гузікаў.\n«Во славу Родины», 1992, 14 ліпеня, 17 верасьня, 30 верасьня, 13 кастрычніка, 25 лістапада; 1993, 16 краеавіка, 22 красавіка, 7 сьнежня.\n«Народная газета», 1992, 24 снежня.\n«Свободные новости плюс», 1995, 13 сьнежня, с.5.\nСборник декретов и указов Президента Республики Беларусь. – Мн., 1998. -С. 198 – 210.\nСпадчына № 3 – 2000. С. 102-117\nАстрога Віктар, http://arche.by\nВыдатнік памежных войскаў Беларусі


Беларускамоўнае студэнцтва БДМУ | VK\nБеларускамоўнае студэнцтва БДМУ\nСУСТРЭЧА З ПРАДСТАЎНІКОМ ЭСУ!\nУ сонечную суботу, 4 чэрвеня, для самых актыўных і зацікаўленых студэнтаў выступіць незвычайны для Беларусі госць – намеснік старшыні European Students' Union!Expand text… ESU з'яўляецца парасонавай арганізацыяй для 45 нацыянальных саюзаў студэнтаў з 48 краін і прадстаўляе інтарэсы 15 мільёнаў студэнтаў Эўропы. Наш родны ЗБС – адзіная беларуская арганізацыя, якая з'яўляецца стваральнiкам i паўнавартасным сябрам ESU і абараняе правы студэнтаў на міжнароднай арэне.\nХочаш пазнаёміцца з ESU бліжэй? Цябе цікавіць, у які такі Балонскі працэс уступіла Беларусь і якія змены гэта нам прынясе?\nПрыходзь 4 чэрвеня у 12.00 у офіс ЦРСІ (г. Мінск, вул. Кастрычніцкая, д.19б, оф. 204). З нас – добрая кампанія і шмат карыснай інфы, з цябе – добры чэрвеньскі настрой і пытанні эксперту!\nРэгістрацыя па спасылцы: http://goo.gl/forms/dnY52e1sAESepyw12\nПаступiла iнфармацыя, што удзельнiкау' гэтай суполкi пачалi выклiкаць у дэканат i прасiць выйсцi адсюль. Суполка пасiу'ная i тут ужо дау'но нiчога не адбываецца, але зацiкавiла адмiнiстрацыю. Таму вырашаць вам самiм. Усе дарослыя людзi, а нашая справа - папярэдзiць. Усiм сонечнага беларускага i ня толькi беларускага лета!\nПрыйшоў новы адказ з Міністэрства адукацыі наконт праблемы са студэнцкімі білетамі. Для параўнання вам яшчэ і адказ на мой першы ліст, у якім яны вырашылі са мной размаўляць па-расейску, ды яшчэ і памылку у сувязі з самастойным перакладам у маім імені зрабілі. Дарэчы, у другім лісце ёсць уверсе нейкі нумар, паглядзіце. У першым лісце яго няма.\nЯк думаеце, вынік будзе нейкі з гэтых мілых разборак ці не?\nУсiм добры дзень! Калi ласка, хто яшчэ не скiнуу' гатовыя пераклады сайта БДМУ - зрабiце гэта хутчэй!) мы чакаем!)


Новаабраная прэзідэнтка Венгрыі Каталін Новак падчас цырымоніі інаўгурацыі, якая адбылася сёння, асудзіла расійскае ўварванне ва Украіну і падтрымала ўступленне Украіны ў Еўрапейскі Саюз. Пра гэта паведаміла венгерскае выданне Telex.\nКаталін Новак падчас інаўгурацыі на плошчы. Фота: Huszti István / Telex\nПаводле Telex, прэзідэнтка выказала стаўленне Будапешта да расійска-ўкраінскага канфлікту ў дзесяці тэзах:\nМы асуджаем пуцінскую агрэсію, узброены напад на суверэнную дзяржаву.\nМы назаўжды скажам «не» ўсім намаганням аднавіць Савецкі Саюз.\nМы, венгры, хочам міру тут і ў суседніх краінах, мы хочам міру, а не вайны.\nМы патрабуем расследавання і пакарання ваенных злачынстваў.\nМы не нейтральныя, мы на баку нявінных ахвяраў і праўды. Мы выконваем свае абавязальніцтвы ў рамках ЕС і НАТА, але калі гэтага запатрабуюць венгерскія інтарэсы, мы скажам не.\nНі пры якіх абставінах мы не хочам адмаўляцца ад свайго суверэнітэту, за які неаднаразова змагаліся, і пастаянна развіваем нашы абарончыя сілы.\nМы падтрымліваем уступленне Украіны ў Еўрапейскі Саюз.\nМы гатовыя ахвяраваць дзеля міру і не будзем перашкаджаць дапамозе нашых саюзнікаў, але мы не пагодзімся на рашэнні, якія патрабуюць ад венграў больш ахвяраў, чым шкоды, якую яны наносяць расійскаму агрэсару.\nМы радыя быць пасярэднікам паміж бакамі вайны.\nМы настойваем на забеспячэнні правоў венграў, якія жывуць ва Украіне, як раней, так і цяпер.\nВенгерскі парламент выбраў Каталін Новак на пасаду прэзідэнта 10 сакавіка. Яна стала першай жанчынай на гэтай пасадзе ў гісторыі краіны.\nНовак уваходзіць у склад кіруючай партыі Венгрыі «Фідэс», якую ўзначальвае прэм'ер-міністр Віктар Орбан. Раней яна займала пасаду міністра па справах сям'і.


Мінфін хоча прыцягнуць 1 млрд даляраў за кошт выпуску аблігацый | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗ мэтай рэфінансавання запазычанасці па дзярждоўгу Міністэрства фінансаў у 2018 годзе мае намер размясціць дзяржаблігацыі на 1 млрд даляраў, паведаміў першы намеснік міністра фінансаў Максім Ермаловіч, адказваючы на пытанні журналістаў 1 лістапада.\nЁн нагадаў, што на пагашэнне дзяржаўнага доўгу Беларусь у наступным годзе павінна накіраваць 2,5 млрд даляраў.\n„На пагашэнне мы маем намер накіраваць 800 млн даляраў за кошт прафіцыту бюджэту. Акрамя гэтага, мы разлічваем атрымаць яшчэ два траншы крэдыту з Еўразійскага фонду стабілізацыі і развіцця на 400 млн даляраў”, — адзначыў Максім Ермаловіч, адказваючы на пытанні журналістаў у рамках дыскусіі, якая адбылася ў галерэі партала Tut.by у Менску.\nТаксама ён звярнуў увагу на тое, што Мінфін запланаваў у 2018 годзе размяшчэнне валютных дзяржаблігацый.\n„У тым ліку 400 млн даляраў маюць намер прыцягнуць на ўнутраным і 600 млн даляраў на знешнім рынку. Пакуль цяжка сказаць, дзе мы будзем размяшчаць бонды, але доступ існуе да ўсіх рынкаў — у меншай ступені да кітайскага; амерыканскі ж, еўрапейскі, расейскі рынкі для нас адкрытыя. Усё будзе залежаць ад цаны размяшчэння”, — падкрэсліў Максім Ермаловіч.\nУ 2018 годзе плацяжы па пагашэнні і абслугоўванні дзяржаўнага доўгу Беларусі чакаюцца на ўзроўні 3,7 млрд даляраў (супраць 3,4 млрд у 2017 годзе). У тым ліку каля 2,5 млрд даляраў валютнага дзяржаўнага доўгу неабходна пагасіць, яшчэ больш за 1,2 млрд даляраў — накіраваць на яго абслугоўванне.\nЯк паведамляў раней Мінфін, выплаты па дзярждоўгу у 2018 годзе плануецца на тры чвэрці рэфінансаваць, чвэрць — пагасіць за кошт прафіцыту бюджэту.


І адыходзіць боль | zviazda.by\nГолас Радзімы » Весткі » І адыходзіць боль\nКалі пішу нататкі, ужо больш за 65 тысяч выпадкаў каранавіруснай інфекцыі зарэгістравана ў Беларусі. Звыш 56 тысяч захварэлых выздаравелі, памерла 474 пацыентаў з COVІD‑19, ход хваробы ў якіх быў абцяжараны шэрагам хранічных захворванняў. Такія афіцыйныя весткі ад Мінздрава Беларусі.\nА я, радуючыся лету, згадваю, як сам быў нядаўна ў “групе рызыкі”: мне ж пад 80. Давялося зблізку, з бальнічнай палаты шпіталя Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра пульманалогіі ды фтызіятрыі пабачыць боль і гора людзей рознага ўзросту. Магу засведчыць: дзень і ноч хворыя пад клапатлівым наглядам урачоў, апранутых у спецадзенне. Толькі вочы відаць. А ў палату ўрачы заходзяць заўсёды ў добрым настроі: як родныя людзі. Распытаюць. Дапамогуць. Суцешаць. Абнадзеяць.\nТрапіў я з хворым сэрцам у аддзяленне кардыялогіі, што па мінскай вуліцы Сямашкі. Чацвёра было ў палаце, праз пару дзён у аднаго выявілі каранавірус, потым у іншых дваіх. І хоць перавялі мяне ў “адзіночку”, а інфекцыі не пазбег: быў жа “кантактам першага ўзроўню”. Аказаўся ў руках доктаркі, тэрапеўткі Юліі Анатолеўны Зазулі. З першых жа хвілін адчуў яе клопат, неабыякавасць. Цёплыя словы, добрыя вочы, прафесіяналізм дапамаглі мне настроіцца на пазітыўны лад. Па некалькі разоў на дзень дакторка падыходзіла да майго ложка, сачыла за ходам лячэння. І дапамагла мне справіцца з хваробай: як лекамі, так і пазітыўнай энергіяй, руплівасцю. Дзякую вам, Юлія Анатолеўна! Хай у вас усё ладзіцца!\nДы й ад іншых медыкаў, медсясцёр — усіх службоўцаў гэтай установы мы адчувалі клопат і дабрыню. Таму дзякуем усім, хто дапамагае хворым выздараўліваць. Мы зблізку бачылі, як цяжка вам даводзіцца — і ваша самаадданая праца заслугоўвае вялікай удзячнасці.\nЗ павагай ад вялікай колькасці пацыентаў — Мікола Котаў, мінчанін, ганаровы грамадзянін горада Турава\n4773 Хто выбраў год таму айчынную валюту, аказаўся ў выйгрышы. Куды ўкласці грошы зараз, каб атрымаць выгаду\n3541 Уладзімір Каранік: «На ШВЛ вакцынаваных няма»\n2753 Колы веласіпеда закруцілі ўвесь свет. А што вы ведаеце пра самы мабільны сродак перасоўвання? Тэст\n2730 Мужчынская прыгажосць: дар прыроды альбо пільны догляд за сабой?\n2645 У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?


кніга генрі, кніга ілая смотреть\nКніга — друкаванае (даўней таксама рукапіснае) выданне ў выглядзе пераплеценых разам лістоў паперы з якім-небудзь тэкстам.\nУ філасофскім значэнні кніга — форма замацавання і ўзнаўлення семантычнай інфармацыі (тэксту), найважнейшы сродак масавай інфармацыі, адукацыі і фактар культуры. Кніга з'яўляецца прадуктам кніжнай справы, якая ўключае стварэнне і размнажэнне кніг, распаўсюджванне (рэклама, кнігагандаль), захаванне і выкарыстанне. Сучасная кніга — звычайна неперыядычнае выданне ў выглядзе збрашураваных аркушаў аб'ёмам больш за 48 старонак. Складаецца з шэрагу элементаў матэрыяльнай канструкцыі і паліграфічнага афармлення.\n2 Вядомыя кнігі\nКарціна Карла Шпіцвега «Кніжны чарвяк»\nНапачатку XIX стагоддзя паперу пачалі рабіць з цэлюлозы. Раманы, школьныя падручнікі і кнігі сталі здабыткам шырокай публікі. Аднак тая папера ўтрымлівала кіслату, якая выклікае свайго роду запаволенае згаранне, якое паступова знішчала паперу знутры. Таму сучасныя бібліятэкі павінны прымаць меры па нейтралізацыі кіслот у старых кнігах. Гэтай з'яве схільныя кнігі, надрукаваныя паміж 1850 і 1950 годам.\nПры захоўванні кніг трэба ўлічваць магчымасць хімічных змен у вокладцы і тэксце. Кнігі лепш за ўсё захоўваць удалечыні ад прамога сонечнага святла, у халаднаватым напаўцёмным памяшканні, пры ўмеранай вільготнасці. Кнігі, асабліва цяжкія, павінны падтрымлівацца суседнімі тамамі, каб захаваць форму. Па гэтай прычыне, кнігі пажадана сартаваць па памерах.\nУ хатніх умовах кнігі, як правіла, захоўваюць у кніжных шафах ці на паліцах. Калі на кніжнай паліцы стаіць мала кніг, часам неабходны трымальнік для кніг, каб перашкаджаць іх перакосу.\nАпошнія дзесяцігоддзі шырока выкарыстоўваюць электронныя фотакопіі старадаўніх кніг для чытачоў, а арыгінал захоўваецца ў асобых умовах.\n↑ Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы. Мн.:БелЭн, 2002, С.295.\n↑ Больш раннія метады вырабу выкарыстоўвалі вапняковыя ролікі, якія нейтралізавалі кіслату ў цэлюлозе.\n↑ Навейшыя зроблены без кіслаты ці на шчолачнай паперы.\nБеларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1999. ISBN 985-11-0144-3.\nНа ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Кніга\nкніга генрі, кніга перемен, кніга фанфіков, кніга ілая смотреть, кнігарня логвінаў\nКніга Інфармацыю Аб\nКніга beatiful post thanks!\nКніга Вы праглядаеце суб'ект\nКніга што, Кніга хто, Кніга апісанне


Будзьма беларусамі! » З песняй па жыцці. “Наша “500-годнасць” у Фаніпалі\nЗ песняй па жыцці. “Наша “500-годнасць” у Фаніпалі\nВера Буланда выступіла на творча-юбілейным вечары кампазітара Тамары Іванаўны Кашчэва, які адбыўся 27 красавіка 2017 года ў Фаніпалі ў філіяле сацыяльнага тэрытарыяльнага цэнтра.\nСяброўства паэтэсы Веры Буланды з кампазітарам Т. Кашчэва звязвае так даўно, што ўжо выпушчаны дыскі, дзе ўключаны песні і на яе словы, не аднойчы выходзілі кнігі песень, дзе можна пабачыць не толькі тэксты, але і ноты да іх. Напрыклад, песня “Скарбніца” на словы В. Буланды за апошнія сем гадоў прагучала на многіх сцэнах Беларусі. На Маладзечанскіх фестывалях Тамара Кашчэва не толькі як кампазітар, але і цудоўная спявачка заўсёды заканчвае свае выступы жыццярадаснай песняй:\nА на што нам скардзіцца\nМаем сваю скарбніцу –\nСкарбніца, скарбніца –\nЛадзіцца, не ладзіцца,\nА спяваем звонка.\nСпадарыня Вера падкрэсліла, што з калыханкі маці песня для яе – лепшы спадарожнік па жыцці. Магчыма, і таму, што маці была лепшай спявачкай ў родным Мсціжы, і таму, што ў час яе дзяцінства і юнацтва землякі спявалі і на гулянцы, і на працы. І калі настаўнічала на Віцебшчыне і Барысаўшчыне, заўсёды ладзіла канцэртныя праграмы з фальклорнымі гуртамі, з якімі гастраліравала ў розныя куткі Беларусі. Любоў да песні Вера Аляксандраўна не аднойчы адзначала ў сваёй творчасці:\nПесні родныя, душэўныя, святыя,\nСтарасвецкімі завуць іх, а яны,\nА яны маднейшыя за тыя,\nШто спяваюць дочкі і сыны.\nЗ гасцямі свята паэтэса падзялілася ўспамінамі і пра бабулю, яе песні, мелодыі якіх па сёння ў памяці, словы якіх вучылі жыццю, хвалявалі і зараз хвалююць сэрца і прымушаюць задумацца над многімі праявамі лёсу.\nМо падслухала, помніце? –\nТыя песні бабулі:\nМы купаліся ў золаце\nСлоў, што сотню раз чулі.\nАд грамадскай культурніцкай кампаніі “Будзьма беларусамі!” прысутным гасцям аддзела адукацыі Дзяржынскага раёна, выхавацелям дзіцячага садка г. Фаніпаля і юбіляршы былі ўручаны паштоўкі “Не маўчы па-беларуску”, торбачка з выявай Ф. Скарыны, плакаты “Юбілей беларускага кнігадруку”


"Усякі праект, які стварае каштоўнасць, мае сэнс". Пра мэты партыі "Разам" | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / "Усякі праект, які стварае каштоўнасць, мае сэнс". Пра мэты партыі "Разам"\n"Усякі праект, які стварае каштоўнасць, мае сэнс". Пра мэты партыі "Разам"\n30/06/2021 - 11:52\nДля каго ствараецца партыя Віктара Бабарыкі і час гэта рабіць? Ці гатовы Еўрасаюз пачаць торг з уладамі Беларусі?\n28 чэрвеня палітвязень, экс-кіраўнік Белгазпрамбанка Віктар Бабарыка, для якога пракурор папрасіў 15 гадоў пазбаўлення волі, выступіў з апошнім словам у судзе. Бабарыка заявіў, што не прызнае віны, і растлумачыў сваю пазіцыю тым, што не можа прызнацца ў злачынстве, якога не здзяйсняў.\nЦі стала для паплечнікаў экс-банкіра патрабаванне 15 гадоў зняволення нечаканасцю? Каму і які знак падае беларускі рэжым гэтым судовым працэсам? Ці час цяпер для партыйнага будаўніцтва? У стрыме Еўрарадыё на гэтыя пытанні дае адказы каардынатар штаба Віктара Бабарыкі і аргкамітэта партыі "Разам" Іван Краўцоў.\nЦі ёсць расійскі след у вылучэнні Бабарыкі ў прэзідэнты?\n— Рашэнне вылучацца ў прэзідэнты Віктар Дзмітрыевіч прыняў асабіста. Знайсці ў гэтым уплыў Расіі спрабуюць з розных бакоў яшчэ з траўня 2020 года. Нейкія чаканні маглі быць пры наяўнасці канспіралагічнай схемы ўзгадненняў з Крамлём — але іх не было. Бабарыка часцей за астатніх кандыдатаў з'яўляўся ў расійскіх СМІ, таму што ён там больш зразумелы, прапрацаваўшы шмат гадоў у структуры, афіляванай з расійскай кампаніяй.\nДля каго ствараецца партыя Бабарыкі і час гэта рабіць?\n— Гэта ж не зусім партыя асабіста Віктара Бабарыкі: ён яе натхняльнік, але ў цэлым гэта партыя людзей, якія збіраюцца ў ёй працаваць. Цяпер шмат якія каманды і недурныя творчыя людзі заклапочаныя: які яшчэ від дзейнасці магчымы і будзе прыносіць вынік. Усякі праект, нацэлены на value creation, стварэнне каштоўнасці, мае сэнс.\nНе трэба засяроджвацца на тым, што гэта называецца партыяй. Для работы ўсякай арганізацыі патрэбна юрыдычная рамка. Структурна гэта хутчэй аб'яднанне, рух. Гэта інструмент публічнай працы з грамадзянскай супольнасцю ў палітычнай сферы. Паўнавартаснай усякая партыя стане, калі партыі пачнуць праходзіць у парламент і атрымаюць права прымаць рашэнні.\nЦі гатовы Еўрасаюз пачаць торг з уладамі Беларусі?\n— ЕС як структура дзейнічае рацыянальна і заўсёды гатовы да любых варыянтаў. Для ўсіх нас, хто спрабуе дамагчыся рэальнага прагрэсу сітуацыі, уключэнне новых дзейных асоб — прагрэс. З пункту гледжання логікі кожная спроба ўладаў Беларусі выйсці на кантакт з апазіцыяй — у нейкім сэнсе прагрэс. Пакуль усё ідзе па сцэнары "чым горш, тым лепш" — гэта дарога ў тупік.\nЦяпер стандартны сцэнар змяніўся. Я не ўяўляю, як выпускаць палітвязняў часткова, як вызначаць чарговасць іх выхаду. Гэта таксама стрэл улады сабе ў нагу: такая колькасць назапашаных праблем і пацярпелых людзей. Гэта не тое што добры аргумент для торгу ў гэтай перакуленай логіцы — хутчэй, гэта праблема прынцыпу. Тут пра торг ужо не можа ісці гаворкі.\nПоўны запіс эфіру з Іванам Краўцовым глядзіце ніжэй.\nВіктар Бабарыка / @viktarbabarykaofficial\nВіктару Бабарыку абвясцілі вымову ў калоніі\nСыну Віктара Бабарыкі працягнулі тэрмін утрымання пад вартай


Кожны, хто хоць крышачку захапляецца фатаграфіяй, ведае, наколькі важна мець магчымасць зафіксаваць фотаапарат. Таму вельмі цяжка перабольшыць ролю, якую адыгрывае штатыў для фотаапарата.\nІснуе некалькі разнавіднасцяў штатываў, сярод якіх кожны можа выбраць сабе мадэль па душы. Але для таго каб зрабіць правільны выбар, неабходна ведаць, якія ж бываюць штатывы. Самыя невялікія, практычна кішэнныя - гэта настольныя штатывы; мадэлі пабольш - штатывы для лічбавых фотакамер; видеоштативы; прафесійныя штатывы; універсальныя мадэлі. Такім чынам, настольны (або кішэнны) штатыў для фотаапарата адрозніваецца маленькімі памерамі і лёгкасцю, у яго кароткія ножкі і адсутнічае цэнтральная штанга, часам ножкі ўяўляюць сабой не стандартныя тэлескапічныя трубы, а «павуковыя лапкі» або прысоскі, што робіць штатыў вельмі зручным для макраздымкі. Недахопам такога прыстасавання з'яўляецца тое, што ён падыходзіць для невялікай тэхнікі, а таксама яго няздольнасць забяспечыць абсалютную нерухомасць.\nШтатывы для "лічбавік" даволі кампактныя і лёгкія, пры іх дапамогі нават на паўпрафесійнай лічбавую камеру можна зрабіць вельмі высакаякасныя начныя здымкі. Недахоп - яны не заўсёды забяспечваюць нерухомасць, плюсы - разнастайнасць мадэляў дазваляе выбраць стыльны і прыгожы штатыў для фотаапарата.\nВидеоштативы - неабходная рэч для будучага прадзюсара або проста чалавека, які захапляецца запісам уласных відэа. Ад звычайнага штатыва такое прыстасаванне адрозніваецца даўжынёй ручкі для рэгулявання становішча камеры. Відавочна, што да прафесійных штатыве прад'яўляецца цэлы шэраг патрабаванняў, і ў першую чаргу гэта тычыцца ўстойлівасці канструкцыі. Улічваючы, што такі штатыў для фотаапарата ( "Canon", напрыклад) разлічаны на прафесійную апаратуру, якая, як правіла, масіўней «мыльніц» і паўпрафесійных фотаапаратаў, для яго вырабу выкарыстоўваюцца трывалыя матэрыялы: сталь, карбон, алюміній, тытан і інш. Асаблівасцю падобных штатываў з'яўляецца мноства дадатковых аксесуараў.\nАдзін з відаў штатыва - гэта монопод: канструкцыя, якая складаецца з штативной галоўкі, на якую мацуецца камера, і адной ножкі. Такое прыстасаванне незаменна, калі звычайны штатыў паставіць няма куды, часта яго выкарыстоўваюць журналісты, каб зрабіць здымкі ў натоўпе.\nТакім чынам, вы вырашылі набыць штатыў для фотаапарата. Цана - першае, што вас зацікавіць. Яна залежыць ад мноства фактараў: вытворцы, тыпу штатыва (міні, звычайны, прафесійны), яго характарыстык. Галоўнымі характарыстыкамі любога штатыва з'яўляюцца: вышыня ў складзеным стане, працоўная вышыня, параметры штативной галоўкі, вагу. Каб выбраць прыдатны менавіта для вашых патрэб штатыў для фотаапарата, неабходна ацаніць кожны з параметраў, улічваючы асаблівасці свайго фотаапарата і «прымяраючы» прылада на сябе. Тут галоўным фактарам з'яўляецца ваш рост, таму працоўная вышыня штатыва павінна быць зручнай для вас.\nБамбаньеркі - гэта вытанчаны падарунак-камплімент\nЯк выбраць тэрарыўм для слімакі: парады\nСістэма ачысткі басейна\nШто такое сыроватка крыві\nСіманаў манастыр (1370 г.)\nРасцэнкі на капірайтынгу\nДогляд за вачыма і прычыны яго правядзення


студэнт | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: студэнт\nШтодня на лаўцы каля інтэрнатаў маладых людзей чакае святар, гатовы служыць у сакрамэнце споведзі або проста выслухаць, паведамляе Сredo са спасылкай на churchpop.com. Гэта ініцыятыва, якую ўвасабляе ў жыццё аб’яднанне каталіцкіх студэнтаў пры Універсітэце Фларыды пры падтрымцы парафіі св. Томаса Мора ў Талахасі. Яна мае на мэце наблізіць студэнтаў да веры, а веру — да студэнтаў. «Каталіцкі святар: Патрабуеце споведзі? Ёсць ...\n22 верасня ў Мінскай катэдры адбылася святая Імша за студэнтаў і іх выкладчыкаў. Узначаліў яе арцыбіскуп Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч. Разам з мітрапалітам цэлебравалі Эўхарыстыю яшчэ тры святары. ”Зараз тут знаходзяцца будучыя лекары, інжынеры, праграмісты, спецыялісты ў розных накірунках. Не забывайце дзякаваць Пану Богу за дапамогу на вашым студэнцкім шляху, бо менавіта Ён дапамагае вам у цяжкія моманты. Як казаў св. ...\nМоладзь з парафіі св. Барбары прымае ўдзел у “Славянскім базары”\nМоладзь з душпастырства студэнтаў «Разам» пры парафіі св. Барбары ў Віцебску прымае ўдзел у фэсце вулічнага мастацтва «На сямі вятрах» 14-15 ліпеня ў рамках правядзення фестывалю «Славянскі базар». «Разам» — гэта каталіцкая група маладых людзей. У асноўным гэта студэнты. У калектыў уваходзяць усе жадаючыя, якія хочуць дарыць іншым людзям радасць, дабрыню і спакой. Душпастырства налічвае 40 студэнтаў, якія пастаянна ўдзельнічаюць ...\nСустрэча студэнтаў у Глыбоцкай парафіі\nУ аўторак, 3 лютага ў кляштары сясцёр Францішканак Сям’і Марыі адбылася сустрэча студэнтаў, ініцыятарам якой стаў кс. Вячаслаў Пялінак. На самым пачатку сустрэчы святар запрасіў усіх у капліцу на супольную малітву. Потым прыйшоў час гарбаты і знаёмства, бо многія з нас адзін аднаго проста не ведалі. На самой справе, гэта сустрэча была вельмі цікавай. Мы дзяліліся ўражаннямі за перажыты час ...


Цытаты мінулага: “Грамадзкай працай Леніна многія пагарджаюць і ня надта ўхваляюць”\n20 жнівень 2007, 09:36\nЗьміцер Падбярэскі, Менск Пра што пісалі беларускія газэты 20 жніўня ў розныя гады мінулага.\n“Наша ніва” на гэтым тыдні 1907 году пад рубрыкай “Пачтовая скрынка” адказвае Халімону з-пад Бельску: “Аб тым, што ў в. Забалотнай мужыкі стрэляюць адзін у аднаго (Пашко), а ў другой вёсцы з-за таго, што баба (цяжкая) не хацела даць манаполькі пьянюгам, яе прыбілі, і ад гэтаго яна памёрла, — ня друкавалі, бо ад такіх паступкоў ганьба і сорам усім; чэкалі, ці не напішэце аб якіх добрых паступках бельскіх мужыкоў”.\n“Красноармейская правда” ў 1927 годзе апавядае пра Ленінскую слабаду ў Лёндане: “Пад працяглыя аплядысмэнты прысутных і па актыўным абмеркаваньні савет раёну Бэспэль Грын у Лёндане пастанавіў 14 галасамі супраць 10 ухваліць прапанову домабудаўнічага камітэту і назваць новую пабудову і зямлю, на якой яна знаходзіцца, імем Леніна. Пасьля быў зачытаны ліст мясцовай кансэрватыўнай асацыяцыі... Кансэрватары даводзяць, што грамадзкай працай Леніна многія пагарджаюць і ня надта ўхваляюць”.\n“Советская Белоруссия”, 1947 год. “Сёлета радыёсетка Менску пашыраецца на 2.722 радыёкропкі. Дзясяткі рэпрадуктараў настаўлены ў інтэрнатах рабочых, якія аднаўляюць сталіцу, у калгасах прыгарадных сельсаветаў. Асобныя радыёвузлы пабудаваны на аўтамабільным і трактарным заводах. За апошнія месяцы праведзена 3,5 кілямэтры новых і заменена 25 кілямэтраў старых ліній. Да канца году працоўныя сталіцы атрымаюць яшчэ 1.400 радыёкропак”.


14 чэрвень 2016, 20:59\nДэлегатка УЭФА Сьвятлана Грынкевіч, рэфэры Аляксей Кульбакоў і Віталь Малюцін, а таксама дзеці зь Менску і Століну — Свабода адшукала беларускія сьляды на французскіх арэнах 15-га чэмпіянату Эўропы па футболе.\nУпершыню ў кантынэнтальных спаборніцтвах бяруць удзел 24 зборныя. З улікам, што да нядаўняга часу колькасьць фіналістаў абмяжоўвалася 16 калектывамі, а дагэтуль і ўвогуле васьмёркай мацнейшых, шанцы на паездку ў Францыю аўтаматычна падвышаліся. Праўда, беларуская каманда ўнікальнай магчымасьцю не скарысталася і засталася па-за бортам Эўра-2016.\nА вось іншыя, каго гэтаксама не аднясеш да грандаў эўрапейскага футболу, свой шанец не ўпусьцілі, і з розным посьпехам на францускіх арэнах ужо дэбютавалі. Так, у Бардо днямі ў гістарычным для сябе паядынку сышліся каманды Славаччыны і Ўэльсу (выніковы лік 1:2). Апроч таго, што абедзьве дружыны ўпершыню выступалі на спаборніцтвах такога ўзроўню, варта адзначыць і ўскосную беларускую прысутнасьць — рэзэрвовым арбітрам быў беларус Аляксей Кульбакоў, а дэлегатам УЭФА — прадстаўніца Беларусі Сьвятлана Грынкевіч.\nЧатыры матчы, якія арганізуе беларуска\nУ апошнія дні мінулага году галоўны спэцыяліст міжнародна-прававога дэпартамэнту Беларускай фэдэрацыі футболу Сьвятлана Грынкевіч атрымала паведамленьне са штаб-кватэры УЭФА, што ўключаная ў пашыраны сьпіс кандыдатаў на абслугоўваньне матчаў фінальнай стадыі Эўра-2016. Упершыню Эўрапейскі футбольны саюз пастанавіў задзейнічаць у гэтай ролі жанчын на мужчынскім топ-турніры. Сёлета ў сакавіку ў «шорт-лісьце» пакінулі дзесяць кандыдатаў на абслугоўваньне матчаў эўрапейскага першынства. Адзінай жанчынай у сьпісе аказалася прадстаўніца Беларусі. Астатнія дзевяць пазыцый дасталіся мужчынам.\nУ функцыі дэлегата ўваходзіць досыць вялікі абʼём працы: кантактаваньне з прадстаўнікамі органаў улады, паліцыі, пажарнай бясьпекі, мэдычнай службы; каардынацыя іх дзейнасьці і праверка выкананьня рэглямэнтаў УЭФА. Адным словам, арганізацыя і правядзеньне канкрэтнага матчу.\nТакім чынам, на чэмпіянаце Эўропы беларуска прызначана дэлегатам УЭФА на чатыры сустрэчы, якія праходзяць на гарадзкім стадыёне Бардо: апроч згаданай гульні Славаччына-Уэльс, яна таксама адказвае за паядынкі Аўстрыя — Вугоршчына, Бэльгія — Паўночная Ірляндыя, Харватыя — Гішпанія.\nЯк удакладнілі ў Беларускай фэдэрацыі футболу, Сьвятлана Грынкевіч скончыла Менскі дзяржаўны лінгвістычны ўнівэрсытэт, валодае ангельскай і францускай мовамі. Спартовага ці трэнэрскага досьведу ня мае, але дэманструе выдатныя арганізатарскія якасьці, якія годна ацэненыя на міжнародным узроўні.\nСэлфі: Сьвятлана Грынкевіч у Парыжы\nДэлегатам УЭФА зацьверджана ў 2009 годзе. За прамінулы час адпрацавала блізу паўсотні матчаў сярод жаночых футбольных камандаў, уключна з паўфіналамі жаночай Лігі чэмпіёнаў і гульнямі фінальных турніраў чэмпіянатаў Эўропы сярод юніёрак. У 2014-м увайшла ў лік некалькіх жанчын-дэлегатаў, якім упершыню ў гісторыі УЭФА была даверана абслугоўваць эўракубкавыя сустрэчы сярод мужчын, а таксама моладзевых зборных. Назапашаны аўтарытэт падмацаваны дэбютам на Эўра-2016.\nСудзьдзя ў рэзэрве: арбітры на лаўцы запасных\nВыправіліся ў Францыю і два беларускія футбольныя арбітры — Аляксей Кульбакоў і Віталь Малюцін. Праўда, у выніку, на полі ніводзін можа так і не зьявіцца, бо статус абодвух — запасныя ці рэзэрвовыя рэфэры.\nСпачатку на абслугоўваньне матчаў Эўра-2016 былі запрошаныя 112 судзьдзяў з розных краінаў Старога сьвету. 18 зь іх пасьля трэніровачнага збору пад Парыжам у красавіку былі забракаваныя. Кульбакоў і Малюцін па выніках здачы нарматываў пакінутыя ў рэзэрве. Гэта значыць, будуць працаваць, калі здарыцца нейкі форс-мажор з асноўнымі арбітрамі.\nПасьля таго, як завяршыў карʼеру судзьдзя міжнароднай катэгорыі Вадзім Жук, прысутнасьць беларусаў на важнейшых спаборніцтвах пад эгідай ФІФА і УЭФА істотна скарацілася. Тым ня меней, нараджэнец Гомелю Аляксей Кульбакоў мае адпаведную кваліфікацыю і ўсё часьцей прыцягваецца на адказныя матчы эўракубкаў. У 2014-м ён стаў першым за 18 гадоў беларусам, прызначаным на матчы групавога этапу Лігі чэмпіёнаў.\nЯшчэ ў 2008-м Кульбакоў патрапіў у лік двух дзясяткаў удзельнікаў праграмы УЭФА «Таленты і настаўнікі», арганізаванай для пэрспэктыўных эўрапейскіх арбітраў. Цягам двух наступных гадоў абслугоўваў матчы пад эгідай УЭФА пад кіраўніцтвам судзейскага назіральніка са Швайцарыі Андрэаса Шлюхтэра. Ад сэзону 2009/2010 рэгулярна працуе на групавым этапе Лігі Эўропы, дэбютнай для яго стала сустрэча паміж румынскім «Клужам» і дацкім «Капэнгагенам».\nЛетась Кульбакоў пасьпяхова скончыў судзейскія курсы УЭФА ў Атэнах, адкуль адразу быў кінуты ў бой. Паслужны сьпіс міжнародных сустрэчаў атрымаўся салідным. Матч трэцяга туру Лігі чэмпіёнаў паміж мадрыдзкім «Атлетыка» і «Астаной» з Казахстану, а таксама супрацьстаяньні паміж нямецкай «Баварыяй» і харвацкім «Дынама», галяндзкім «Аяксам» і ўкраінскім «Дняпром», швайцарскім «Янг Бойз» і англійскім «Эвэртанам».\nСёлета Аляксей Кульбакоў судзіў матч 1/16 фіналу Кубку Эўропы паміж гішпанскім «Атлетыкам» і францускім «Марсэлем». Дарэчы, асыстэнтамі былі таксама беларусы — усё той жа Віталь Малюцін і Алег Масьлянка. У арсэнале беларускага рэфэры праца на матчах «Бэнфіка» (Партугалія) — «Баер» (Нямеччына), «Інтэр» (Італія) — «Карабах» (Азэрбайджан), «Ювэнтус» (Італія) — «Трабзанспор» (Турэччына), «Гановэр» (Нямеччына) — «Твэнтэ» (Нідэрлянды), «Герта» (Нямеччына) — «Спортынг» (Партугалія).\nЛюбіш футбол зь дзяцінства — будзе францускі бонус\nЁсьць на Эўра-2016 яшчэ два беларускія прадстаўнікі — школьнікі Дарʼя Агафонава і Даніла Басавец. Абое — пераможцы конкурсу Player Escort, які ад 2002 году ладзіць карпарацыя McDonaldʼs. За гэтым час блізу 12 тысяч дзяцей з 35 краін сьвету былі ўганараваныя паездкамі на буйныя спаборніцтвы, уключна з чэмпіянатамі Эўропы па футболе і міні-футболе, Кубкі канфэдэрацый, эўрапейскія першынствы сярод жанчын. Асноўная місія — суправаджэньне прафэсійных гульцоў у часе перадматчавай цырымоніі і далучэньне да актыўнага ладу жыцьця.\nДаніла Басавец і Дарʼя Агафонава\nСёлета да Эўра-2016 McDonaldʼs выбіраў больш за 1100 дзяцей з 26 эўрапейскіх краін. Двое зь іх па выніках нацыянальнага адбору пад назвай «Пажадай перамогі, прынясі ўдачу» выправіліся ў Францыю зь Беларусі. Так, 7-гадовая жыхарка Менску Даша зьдзівіла журы «скульптуркай» футбаліста з палімэрнай гліны, якую назвала «Супэр Віктар», а трэцяклясьнік са Століну Даніла абʼяднаў Эйфэлеву вежу зь мячом, назваўшы канструкцыю «Сымбаль любві да футболу». Вырашана, што менавіта гэтыя талісманы лепш за ўсё пасуюць эўрапейскаму першынству.\nФутбольны Парыж ад Данілы Басаўца\nСупэр Віктар» Дарʼі Агафонавай\nПераможцы конкурсу і іх працы\nУпершыню беларускі хлопчык, пераможца конкурсу Player Escort, стаў сьведкам фінальных баталіяў падчас аналягічнага футбольнага сьвята чатыры гады таму. Падчас Эўра-2012 мянчук Віталь Селядцоў быў у эскорце гульца зборнай Англіі Скота Паркера. Тады ў тым ліку яго віталі больш за паўсотні тысяч гледачоў «Данбас Арэны» у Данецку. Прайшло зусім няшмат часу, і ад ультрасучаснага стадыёну засталіся толькі руіны, а ў горадзе цяпер гаспадараць самапрызначаныя ўлады так званай ДНР.\nУ 2014-м права наведаць легендарны стадыён «Маракана» ў Рыё-дэ-Жанэйра атрымаў 8-гадовы менскі школьнік Ягор Янкавенка. На футбольным чэмпіянаце сьвету ён суправаджаў гульцоў зборнай Расеі.\nПалітычнае заўзятарства: Украіна ці Расея?\nУ адсутнасьць на Эўра-2016 каманды Беларусі няма і арганізаванай беларускай тарсыды на арэнах Францыі. Наведваньне матчаў збольшага залежыць ад памераў кашалька і найперш прадыктавана асабістымі сымпатыямі канкрэтнага аматара спорту № 1. Як мінімум, існуе альтэрнатыва ў выглядзе краін-суседзяў: за выхад у стадыю плэй-оф пачалі змаганьне Польшча, Расея і Ўкраіна. Ня трэба забываць, што публічнае далучэньне да фанацкай групоўкі азначае ня толькі геаграфічную, але і палітычную салідарнасьць. Найперш гэта тычыцца зборных Расеі і Ўкраіны: дзяржавы фактычна ў стане вайны на Данбасе і стаўленьне да тых падзеяў радыкальна падзяліла грамадзкую думку.\nНа папярэднім этапе калектывы разьведзеныя па розных квартэтах і вочная сустрэча можа здарыцца толькі на пазьнейшых этапах. Аднак гэта не выключае сутычак заўзятараў — тым больш, сваю агрэсіўнасьць расейцы ўжо прадэманстравалі на стадыёне падчас матчу Расея — Англія, а таксама напярэдадні ў Марсэлі. Некалькі дзясяткаў чалавек чакаюць дэпартацыі. Нават загартаваныя ў бітвах брытанскія «прафэсійныя хуліганы» гаварылі, што «напады рускіх былі жорсткімі і добра арганізаванымі».\nІнцыдэнты былі і падчас папярэдняга чэмпіянату Эўропы ў Польшчы: тады палякі рашуча спынілі спробы расейскіх фанатаў учыніць «марш пераможцаў» па Варшаве. Вялікая верагоднасьць, што сёлета польскія аматары футболу салідарызуюцца з украінцамі — нягледзячы на тое, што іх зборныя гуляюць у адной групе.\nЗрэшты, як лічыць вядомы футбольны агент Валеры Ісаеў, праблема ўзаемадачыненьняў заўзятараў не была б такой вострай, каб яе не распальвалі СМІ ды «радыкалізаваныя палітыкі»:\n«Калі ня ўмешваюцца прэса і палітыкі, то людзі знаходзяць агульную мову.\nБезумоўна, могуць быць канфліктныя моманты паміж украінцамі і расейцамі. Хоць, зноў жа, прыклад. У мяне сын жыве далёка за межамі краіны, хлопцы здымаюць адно памяшканьне на траіх. Як думаеце, які інтэрнацыянальны склад? Беларус, украінец і расеец. Гэта так, я не прыдумляю. Жывуць ужо цягам трох гадоў, у іх няма савецкага тэлевізара, няма савецкіх газэт, суіснуюць абсалютна нармальна. І на курортах разам адпачываюць украінцы і расейцы, вельмі рэдка здараюцца нейкія эксцэсы. Канфлікты бываюць паміж людзьмі, у якіх няма мазгоў. І калі меней будуць умешвацца палітыкі і прэса, ня думаю, што дойдзе да сутычак. Само сабой, ёсьць рэакцыйна настроеныя аматары Зь іх боку могуць быць правакацыі. Але для гэтага ў Францыі ёсьць паліцыя».\nДля менскіх заўзятараў, якім паездка ў Францыю не па кішэні, у парку Перамогі арганізаваная фан-зона. Тут у кампаніі сяброў можна паглядзець матчы на вялікіх экранах. Ужо першыя дні чэмпіянату Эўропы засьведчылі, што беларускія заўзятары заклапочаныя ня столькі глябальнымі прыярытэтамі, колькі лякальнымі сымпатыямі: у выходныя ў зоне пабіліся тутэйшыя аматары ангельскіх клюбаў «Арсэнал» і «Лівэрпуль».


Франак Вячорка: Бачым дзеянні абсалютна згубіўшага веру ў сябе суб’екта | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nФранак Вячорка: Бачым дзеянні абсалютна згубіўшага веру ў сябе суб’екта\nЦіханоўская – тэрарыстка і не толькі. Прынамсі так гэта бачыць беларуская улада. Чарговыя абвінавачванні супраць лідараў беларускага пратэсту Святланы Ціханоўскай і Паўла Латушкі. Паводле Следчага камітэту Беларусі, новую крымінальную справу распачалі за тое, што Святлана Ціханоўская і Павел Латушка «стварылі псеўдаорганы дзяржаўнай улады і ад іх імя нават уступаюць у перамовы з замежнымі дзяржавамі».\nЗ дарадцам Святланы Ціханоўскай Франкам Вячоркам мы палічылі колькасць крымінальных справаў, заведеных на беларускую лідарку, а іх – 7 ці нават 8. Таксама пашукалі логіку дзеянняў уладаў.\nФранак Вячорка: Гэта марная справа, шукаць логіку і аргументацыю. Выглядае, спрабуюць выслужвацца перад начальнікам – Следчы камітэт, КДБ, пракуратура, ГУБАЗіК. Яны спаборнічаюць у тым, хто больш крэатыўна пераследуе і пакарае апанентаў. Следчаму камітэту трэба было паказаць, што яны працуюць. І яны выстаўляюць новыя абвінавачванні. Але наўрад ці гэта кантралюецца, ці нейкім чынам каардынуецца з самім Лукашэнкам. Гэта проста сімуляцыя работы. А работа ў іх зараз адна – нішчыць грамадзянскую супольнасць і лавіць усіх, хто не падтрымлівае Лукашэнку.\nРР: Я вось такія аналогіі знайшоў, мне падалося, што прайшла гэтая Нюрнбергская канферэнцыя, дзе абвінавачвалі Лукашэнку, мне падалося, што гэта такі адказ – Лукашэнка хоча паказаць, што і Ціханоўская, і Латушка самі злачынцы.\nФранак Вячорка: Было дзесьці ў афіцыйным каментары, маўляў, гэтым Латушку і Ціханоўскай месца ў Нюрнбергу. У іх зараз такая стадыя адмаўлення. Я думаю, яны пачынаюць усведамляць, што час сыходзіць, што ім прыйдзецца адказваць за ўсе злачынствы. Яны спрабуюць для сябе выйграць яшчэ тыдзень, яшчэ месяц, яшчэ год. Яны спрабуюць сябе пераканаць, а можа быць пранясе, можа быць нешта здарыцца, можа быць увага свету зноў пераключыцца на Аўганістан, на Каўказ, на Лацінскую Амерыку. Яны ўсё спадзяюцца. Але час іх сыходзіць і сыходзіць, як пясок у гадзінніку. Таму яны нешта выдумляць і паводзяць сябе вельмі не рацыянальна. Усё, што апошнія месяцы робіць Лукашэнка і рэжым у цэлым, гэта дзеянні страчанага, абсалютна згубіўшага веру ў сябе суб’екта, які проста спрабуе нейкім чынам на апошнім выдыху нешта зрабіць, паказаць свае мускулы, якіх папросту там не засталося.\nУлады ў Беларусі аб’явілі тэрор. А гэта вядзе да цэнзуры і самацэнцуры – гэтага яны і дамагаюцца, каб больш спакойна кіраваць, кажа Франак Вячорка.


02.04.2015 12:28 Адукацыйная прастора, Апошнія запісы\nУдзельнікаў ХХХІ Рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове і літаратуры ў гэтым годзе прымала сталіца. Інтэлектуальныя спаборніцтвы для юных мовазнаўцаў праходзілі на базе гімназіі № 24 Мінска. І трэба адзначыць, што навучальная ўстанова з гонарам справілася з пачэснай місіяй. На працягу ўсяго алімпіяднага тыдня кожны ўдзельнік алімпіяды быў акружаны ўвагай і клопатам.\nУ Рэспубліканскай алімпіядзе па беларускай мове і літаратуры сёлета ўдзельнічалі 122 навучэнцы. З Брэсцкай вобласці на алімпіяду прыехалі 18 вучняў, з Віцебскай — 16, Гомельскай — 17, Гродзенскай — 16, з Мінскай і Магілёўскай было па 15 чалавек. Мінск прадстаўлялі 17 лепшых школьных мовазнаўцаў, Ліцэй БДУ — 8. Акрамя таго, у інтэлектуальных спаборніцтвах прынялі ўдзел і польскія школьнікі. Да нас прыехала каманда з комплексу школ з дадатковым навучаннем беларускай мовы ў Гайнаўцы.\nАпелюючы лічбамі, хочацца адзначыць, што сярод удзельнікаў рэспубліканскай алімпіяды былі 42 адзінаццацікласнікі, 45 дзесяцікласнікаў, 34 дзевяцікласнікі і адзін прадстаўнік 8 класа. Традыцыйна алімпіяда па беларускай мове і літаратуры вылучаецца сваім жаночым складам. І гэты раз не стаў выключэннем. Сёлета ў ёй удзельнічалі 15 юнакоў і, адпаведна, 107 дзяўчат.\nКолькасны склад прадстаўнікоў школ гарадской мясцовасці склаў 109 чалавек. У алімпіядзе прынялі ўдзел 13 школьнікаў са школ сельскай мясцовасці, а 105 былі прадстаўнікамі гімназій і ліцэяў. У гэтым годзе ў рэспубліканскай алімпіядзе ўдзельнічалі 28 школьнікаў-прызёраў інтэлектуальных спаборніцтваў мінулага года.\nУ выніку тыднёвага інтэлектуальнага марафону дыпломы атрымалі 55 юных моваведаў. Дыпломы І ступені былі ўручаны 12 удзельнікам рэспубліканскай алімпіяды, дыпломы ІІ ступені — 16, ІІІ — 27. Дзесяць навучэнцаў былі адзначаны пахвальнымі водзывамі.\nДыпломы рознай вартасці заваявалі 19 адзінаццацікласнікаў, якія цяпер маюць права быць залічанымі без экзаменаў на адпаведныя спецыяльнасці ўстаноў вышэйшай адукацыі рэспублікі. Сярод гэтых пераможцаў 9 з’яўляюцца выпускнікамі гарадскіх школ, 8 — выпускнікамі гімназій, 2 — ліцэяў. Адзін чалавек быў прызёрам алімпіяды ў мінулым годзе.\nКалі гаварыць пра вучняў 9-х класаў, для якіх усё ў навінку, то тут колькасць пераможцаў рэспубліканскай алімпіяды абмежавана лічбай 17 — па 8 прадстаўнікоў школ гарадской мясцовасці і гімназій і адзін з сельскай школы.\nДыпломы І ступені сярод дзевяцікласнікаў атрымалі Марына Яромка з Азярцоўскай сярэдняй школы Мінскага раёна Мінскай вобласці, Таццяна Шапавалава з гімназіі № 1 Бабруйска Магілёўскай вобласці, Паліна Забела з гімназіі № 1 Слуцка Мінскай вобласці, Наталля Верамейчык з гімназіі № 1 Ліды Гродзенскай вобласці.\nУ 10 класе лепшымі сталі Караліна Захаранка, прадстаўніца сярэдняй школы № 10 Светлагорска Гомельскай вобласці, Ксенія Гардзеева з сярэдняй школы № 13 Жлобіна Гомельскай вобласці, Паліна Шарапава, навучэнка Магілёўскай гарадской гімназіі № 1, і Лізавета Наталевіч з Красналуцкага дзіцячага сада — сярэдняй школы Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці.\nУ 11 класе дыпломамі І ступені былі ўзнагароджаны Марыя Карпіцкая, навучэнка Ліцэя Белдзяржуніверсітэта, Марыя Галка з сярэдняй школы № 32 Бабруйска Магілёўскай вобласці, Яніна Лубінская, прадстаўніца гімназіі № 2 Наваполацка Віцебскай вобласці.\nСпецыяльны прыз міністра адукацыі атрымала ўладальніца дыплома І ступені з Азярцоўскай сярэдняй школы Кацярына Яромка.\nЛідарам у камандным заліку стала Магілёўская вобласць. Навучэнцы гэтай каманды заваявалі 11 дыпломаў. Затым ідуць Віцебская вобласць, Мінск, Гомельская вобласць, Мінская, Гродзенская вобласці, Ліцэй БДУ і Брэсцкая вобласць.\nУ склад журы Рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове і літаратуры ўваходзілі прадстаўнічыя мовазнаўцы з рэгіянальных і сталічных устаноў вышэйшай адукацыі. Журы працавала пад старшынствам члена-карэспандэнта Нацыянальнай акадэміі навук, доктара філалагічных навук, прафесара Аляксандра Аляксандравіча Лукашанца.\nТрадыцыйна алімпіяда па беларускай мове і літаратуры складалася з трох тураў: водгук на мастацкі твор, комплексная работа па мове і літаратуры і вуснае выказванне. Канечне, дзеці прыехалі на алімпіяду падрыхтаваныя, але без хваляванняў і складанасцей не абышлося. Прынамсі, Таццяна Шапавалава і Паліна Забела адзначылі, што на алімпіядзе вельмі важна ўмець сканцэнтравацца і не толькі ведаць, але і ўмець лагічна мысліць. У першую чаргу гэта неабходна пры напісанні водгуку і на вусным выказванні.\nМарыя Карпіцкая, адзінаццацікласніца з Ліцэя БДУ, у рэспубліканскай алімпіядзе прымала ўдзел другі раз. “Раней я прымала ўдзел у алімпіядах па матэматыцы і рускай мове, але вось беларуская мова перацягнула. Да алімпіяды нас рыхтавала ўся кафедра беларускай мовы і літаратуры. Апошнія два тыдні перад алімпіядай мы займаліся ўсёй камандай і працавалі па 6 гадзін штодзень. І гэта быў цудоўны час.\nКалі гаварыць непасрэдна пра алімпіядныя заданні, то лінгвістычны тур мне здаўся нескладаным. А вось на вусным выказванні хвалююся заўсёды, бо для мяне гэта самы складаны іспыт. На гэты раз давялося гаварыць пра памяць народа, якая захоўваецца ў кожнай сям’і”, — адзначыла Марыя.\nСапраўды, тур вуснага выказвання вылучаецца сярод астатніх. І, як не першы раз адзначаюць члены журы, для паспяховасці яго праходжання патрэбна лінгвістычная падрыхтоўка, літаратуразнаўчая і літаратуразнаўча-лінгвістычная кампетэнцыя. Але сярод алімпіяднікаў заўсёды ёсць такія, хто ўражвае сваім артыстызмам і прамоўніцкімі здольнасцямі. А будаваць выказванне трэба паводле пэўнай структуры: уступная частка, асноўная, заключная, каб усё было лагічна звязана паміж сабой, каб складвалася ўяўленне пра ступень валодання тэмай. Вуснае выказванне — закончанае, звязнае выражэнне ўласных думак у межах пастаўленай тэмы.\nА ўвогуле, як адзначыў старшыня журы алімпіяды А.А.Лукашанец, ХХХІ Рэспубліканская алімпіяда па беларускай мове і літаратуры прайшла на вельмі высокім узроўні.\n— Мне вельмі прыемна, што з году ў год веды алімпіяднікаў становяцца лепшымі. Дзеці, якія прыязджаюць на алімпіяду, вельмі кампетэнтныя як у мове, так і ў літаратуры. Яны добра ведаюць беларускую прозу, паэзію і лёгка ўсё гэта цытуюць у вусных выказваннях. Сёлетняя алімпіяда нас зноў па-добраму ўразіла начытанасцю і багатым слоўнікавым запасам школьнікаў.\nКалі ж гаварыць пра мову, то ў ёй ёсць раздзелы, якія заўсёды выклікаюць пэўныя цяжкасці. Традыцыйна дастаткова цяжкімі з’яўляюцца заданні на словаўтварэнне. Ёсць складаныя моманты ў беларускім правапісе, арфаграфіі. Часам узнікаюць цяжкасці з заданнямі на веданне беларускай фразеалогіі. А з другога боку, вялікі працэнт выканання такіх заданняў сведчыць пра высокі ўзровень валодання мовай.\nАдметнасцю сёлетняй алімпіяды з’яўляецца тое, што ўсе каманды паказалі добрыя веды і ні адна з іх не паехала без прызавых месцаў. Прычым дыпломы заваявалі як прадстаўнікі гарадскіх школ, так і сельскіх. Хачу падзякаваць настаўнікам за падрыхтоўку такіх дзяцей. І тут жа хочацца адзначыць, што мы вельмі рады, што такія адданыя педагогі працуюць у кожным рэгіёне.\nРадуе і тое, што ў нас ёсць маладая крэатыўная моладзь, якая хоча ведаць і рэальна валодае беларускай мовай, а гэта вельмі важна для развіцця сучаснага грамадства. Сёння беларуская мова становіцца не толькі адным з найважнейшых сімвалаў і атрыбутаў нашай дзяржаўнасці, але і дзейсным фактарам камфортнага адчування беларуса ў любых абставінах. Калі чалавек ведае свае нацыянальныя атрыбуты, культуру, мову, то да яго будуць ставіцца з павагай у любым пункце свету, — заўважыў Аляксандр Аляксандравіч Лукашанец.\nбеларуская мова і літаратурагімназія № 24МінскХХХІ Рэспубліканская алімпіяда


Прэмію імя Гедройца атрымаў Віктар Казько за кнігу «Час збіраць косці» — Generation.by\nПрэстыжная літаратурная прэмія штогод адзначае кнігі лепшай беларускамоўнай прозы. Істотная фінансавая ўзнагарода, якую атрымлівае аўтар лепшай кнігі, павялічвае градус цікаўнасці да прэміі часам ажно да мяжы скандальнасці.\nФота Сяргея Гудзіліна, nn.by\nУвечары 1 чэрвеня ў мінскім гатэлі «Renaissance» абвесцілі пераможцаў. Галоўную прэмію за найлепшую беларускамоўную прозу, а таксама прыз чытацкага галасавання і ўзнагароду ў памеры $10 тысяч атрымаў Віктар Казько з кнігай «Час збіраць косці».\nДругое месца атрымала Таццяна Барысік за кнігу «Жанчына і леапард». Прызам стане пераклад кнігі на польскую мову або творчая стыпендыя ў Швецыю.\nТрэцяе месца сёлета ў Альгерда Бахарэвіча з кнігай «Дзеці Аліндаркі». Аўтар у якасці ўзнагароды атрымаў творчую стыпендыю ў Латвію.\nУ папярэднія гады лаўрэатамі прэміі імя Гедройца былі Павел Касцюкевіч («Зборная Рэспублікі Беларусь па негалоўных відах спорту», 2012), Уладзімір Някляеў («Аўтамат з газіроўкай з сіропам і без», 2013), Ігар Бабкоў («Хвілінка. Тры гісторыі», 2014).\nПрэмія Гедройца,\tкнігі,\tлітаратура,\tВіктар Казько\n23:00, 01/06/2015 | Навіны |\nЖуры прэміі Гедройца назвала кароткі спіс\nЗ шасці кніг кароткага спісу да перамогі дойдуць тры\nЖуры прэміі імя Гедройца вызначыла лонг-ліст 2014 лепшых беларускіх кніг\nСпіс лепшых беларускіх твораў, выдадзеных летась, уключае 12 кніг\nIn 0.0629 seconds.


У тэхналягічным аспэкце «непрадрашэнства» – гэта ёсьць мабілізацыя розных пратэстных сілаў толькі на бліжняй мэце (ад рускага тэрміна «не предрешать»). У палітычным аспэкце непрадрашэнства -- гэта тактычная імпэрская ідэалёгія, распрацаваная расейскімі дэмакратамі-шавіністамі яшчэ ў пэрыяд паміж 1-й і 2-й Сусьветнымі войнамі. Рускія эмігранты імкнуліся...\n“Статус-кво” – гэта ідэалёгія і палітыка імпэрскіх шавіністычных сіл, накіраваная на тое, каб лічыць разбураны імі сацыяльны (нацыянальны) аб’ект (сістэму аб’ектаў) новай базавай рэальнасьцю (статус-кво), пунктам адліку для выніковых высноў. Палітыка “статус-кво” накіравана на замацаваньне вынікаў імпэрыялістычнага разбурэньня дзеля далейшай зьмены і...\nАдраджэньнем называецца ўнівэрсальны палітычны накірунак акупаванай (прыгнечанай) нацыі (народа) у змаганьні за свабоду і незалежнасьць. Вылучаецца як шырокі грамадзка-культурны і палітычны рух, які ставіць задачу адрадзіць усё разбуранае акупантамі (прыгнятальнікамі), найперш вярнуць афіцыйнае ўжываньне нацыянальнай мовы, аднавіць нацыянальны тэатр, мастацтва, літаратуру,...\nДарагія землякі, дарагія беларусы. Віншую ўсіх з Новым 2014 годам. Няхай ён будзе лепшым за мінулы! Няхай стане годам вольнай Беларусі і ўдыхне мужнасьць і сілы ў наш вялікі народ. Прыйдзе час і ўсё зрушыцца, павее сьвежы вецер, уздымуцца нашы сьцягі, загучаць песьні. Набліжайма гэты жаданы, сьветлы, доўгачаканы час. Шчасьця ў Новым годзе! Зянон Пазьняк\nРЭПЛІКА ПРА АБЫХОДЖАНЬНЕ СА СЬВЯТЫМ\nЗнайшліся паважаныя людзі, якія на поўным сур’ёзе зьвярнуліся ў рэжымнае міністэрства з прапановай аб прызнаньні сьвятога нацыянальнага сымвала -- Бел-Чырвона-Белага Сьцяга -- гістарычна-культурнай каштоўнасьцю. Мяркую што ў гэтай пасьпешнай задумцы выявілася яшчэ і прастадушнасьць добрых людзей, якія хочуць як лепш, але ніяк не зразумеюць, дзе яны жывуць і што адбываецца ў...\nЗ усяго, што ёсьць у жыцьці найвялікшым дабром, ёсьць усьведамленьне таго, што існуе Бог – найвышэйшая, вечная, трансцэндэнтная стваральная сіла Сусьвету і ўсяго існага, якая адначасова была, ёсьць і будзе. Ужо само гэтае ўсьведамленьне па веры дае сэнс існаваньня тым, хто яго шукае і хто над ім задумваецца. Разуменьне, што ёсьць Бог, робіць чалавека ўнутрана свабодным (бо...\nДарагія землякі-беларусы, спадарыні і спадары. Віншую ўсіх з надышоўшымі і надыходзячымі сьвятамі Нараджэньня Хрыстовага. Няхай стане яно для Вас шчасным і радасным і прынясе добрыя надзеі ў Вашым асабістым жыцьці і ў лёсе нашай дарагой Бацькаўшчыны Беларусі. Шануйма запаветы Хрыстовыя і нашу любую краіну Беларусь. Лепшай няма на сьвеце. Шануйма нашую вялікую прыўкрасную...\nВажнай адзнакай і гарантыяй суверэнітэту ёсьць войска. Краіна, якая мае магчымасьці стварыць вялікае, моцнае войска, мусіць абавязкова яго стварыць і пастаянна паляпшаць, удасканальваць і ўзмацняць. Грамадзтва і ўлада, якія не разумеюць выключнай ролі войска і не разьвіваюць яго з прычыны адсталасьці палітычнага думаньня, ці з-за памылковых меркаваньняў аб эканоміі дзяржаўных...\nЛібэралізм – гэта ідэалёгія бізнэсоўцаў, прадпрыймальнікаў, гандляроў, адвакатаў і ўсёй буржуазіі, якая зацікаўлена ў вольным рынку, гандлі і прадпрыймальніцтве без дыктату дзяржаўнай улады. Але паколькі без дзяржавы не абыдзешся, то дзяржава павінна быць на службе рынкавых і прыбытковых інтарэсаў. Гэтакая схема ў прынцыпе застаецца увесь час. Але тут існуе яшчэ...\nМяркую, што трэба зьвярнуць увагу на галоўнае -- на сутнасьць канфлікту на Ўкраіне. Калі коратка, -- ідзе барацьба ўкраінскага народа супраць пагрозы ўсталяваньня прамаскоўскай дыктатуры на Ўкраіне, супраць залежнасьці ад Масквы. Гэта такі ж працэс, які адбываўся ў Беларусі ў 1996-1999 гадах (пік супраціўленьня 1996 г.). Дзьве зьявы паспрыялі тады афармленьню прамаскоўскай дыктатуры ў...


07 жнівень 2012, 09:49\n6 жніўня літоўскія і беларускія грамадзкія актывісты пікетавалі амбасаду Беларусі ў Літве.\nУдзельнікі акцыі перадалі амбасадару калектыўны зварот. У пэтыцыі, пад якой падпісаліся больш 200 чалавек, устрымліваецца зьмешчанае патрабаваньне безумоўна і неадкладна вызваліць Алеся Бяляцкага і ўсіх палітычных зьняволеных у Беларусі.\n«Мы патрабуем ад уладаў Беларусі спыніць ціск і перасьлед прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасьці краіны і праваабаронцаў, а таксама прывесьці заканадаўства Беларусі ў адпаведнасьць зь міжнароднымі стандартамі ў галіне абароны правоў чалавека», — напісана ў пэтыцыі.\nАкрамя беларусаў і літоўцаў, свае подпісы пад пэтыцыяй пакінулі грамадзяне Вялікай Брытаніі, Бэльгіі, Паўднёвай Карэі, Швэцыі, Партугаліі, ЗША, Пакістана, Італіі, Люксэмбурга — усяго падпісаліся прадстаўнікі 21 краіны, адзначае праваабарончы цэнтар «Вясна».\n4 жніўня споўніўся год з моманту затрыманьня беларускага праваабаронцы Алеся Бяляцкага, віцэ-прэзыдэнта FIDH.


інфармацыйна-грамадскі бюлетэнь для жыхароў Брылеўскага рэгіёна і наваколля\n1 (18) 2009\nПа закону. 11 чэрвеня 2009 года ў Магілёве адбыўся семінар, у якім удзельнічалі амаль усе рэдактары і выдаўцы недзяржаўных выданняў Магілёўская вобласці. Кіраваў працай семінара вядомы беларускі юрыст, адзін з кіраўнікоў “Беларускай асацыяцыі журналістаў” Юрый Паўлавіч Тапарашаў. Уступнае слова прамовіў кіраўнік магілёўскага аддзялення “БАЖа” Генадзь Вітольдавіч Суднік. Ён адзначыў, што ў сувязі з развіццём недзяржаўных выданняў і з наг... Болей »\n17 (17) 2007\nСтан і перспектывы. 29 верасня 2007 года на сваю чарговую сустрэчу з усіх куткоў Магілёўшчыны з’ехаліся рэдактары недзяржаўных выданняў, каб абмеркаваць стан і перспектывы развіцця маланакладнай дэмакратычнай прэсы. У госці да іх завіталі юрысты Беларускай асацыяцыі журналістаў Міхаіл Іванавіч Пастухоў і Юрый Паўлавіч Тапарашаў. Рэй распачаў Рыгор Андрэевіч Кастусёў, звярнуўшы увагу на тое, што апошнім часам неяк сцішыліся выдавецкія тэ... Болей »\n16 (16) 2007\nНамінанты. Прэмія Альфрэда Нобеля прысуджаецца за дасягненні, якія з’яўляюцца набыткам усяго чалавецтва. Гэта самая прэстыжная з усіх сусветных узнагарод. Нават трапіць у лік асоб, якія вылучаюцца на атрыманне Нобелеўскай прэміі, гэта вялікі гонар. Таму мяне, як і большасць беларусаў, усхвалявала навіна пра тое, што два нашых суайчынніка сталі намінантамі гэтай узнагароды. Народны паэт Беларусі Рыгор Іванавіч Барадулін вылучаны на атрым... Болей »\n15 (15) 2007\nСтаршыня. Васіль Канстанцінавіч Старавойтаў - вядомы ў Беларусі чалавек. Усё жыццё працаваў на вёсцы, узначальваў калгас “Рассвет” імя.К.Арлоўскага” і быў двойчы Героем сацыялістычнай працы. Раней двойчы Героям ставілі помнікі пры жыцці. Можа, і Старавойтаву паставілі б, але памянялася кан’юнктура моманту. І Васіль Канстанцінавіч па воле лёсу і абставін апынуўся ў турме. Бывае і такое. Як у нас кажуць: быў бы чалавек, а справа знойдзецц... Болей »\n14 (14) 2007\nКніга. Нараджэнне верша - рэч незразумелая. Адкуль што бярэцца ніхто не ведае. Ёсць адчуванне, што словы гэтыя ідуць аднекуль з неба, ад Бога. Трэба толькі пэўныя абставіны і адпаведны настрой. Менавіта так і здарылася са мной, калі ў спякотныя ліпеньскія дні шлях закінуў мяне з нашых Брылёў у сталіцу Ўкраіны горад-герой Кіеў -- на семінар рэдактараў недзяржаўных выданняў. Сабраліся цікавыя людзі, каб паслухаць пра цікавае і патрэбнае, ... Болей »\n13 (13) 2007\nНезалежнасць: свята і будні. Напярэдадні 17-й гадавіны абвяшчэння Незалежнасці Беларусі атрымаў віншавальную паштоўку ад Аб’яднаных дэмакратычных сіл Магілёўшчыны. І гэтыя сціплыя радкі вялікай святочнай хваляй ускалыхнулі маё сэрца. І падумалася: вось сапраўднае свята -- без прымусу і “абязалаўкі”, без фанфараў і пустазвонства. Свята для сэрца і розуму. Бо незалежнасць -- гэта перш за ўсё свабода. І адказнасць за тое, што робішь. Народ... Болей »\n12 (12) 2007\nБеларускі зубр пад амерыканскім небам. Вітаўт Яўхімавіч Кіпель - адзін з найвядомых у свеце беларусаў - адзначыў свой 80-гадовы юбілей. Мне пашчасціла ўпершыню сустрэцца з ім у ліпеньскія дні 2001 года на Трэцім З’ездзе беларусаў свету. І перад тым, як распавесці пра наша знаёмства, абавязкова трэба сказаць некалькі слоў пра гэтага чалавека. Нарадзіўся Вітаўт Кіпель 30 траўня 1927 года ў Менску ў сям’я Яўхіма Кіпеля і Марыі Зубкоўскай і... Болей »\n11 (11) 2007\nНапамін аб будучым. Я - фаталіст. Я веру ў лёс. І ведаю, што Бог заўсёды размаўляе з намі - праз нашы азарэнні, натхненні, сны. І праз пэўныя знакі, якія перыядычна з’яўляюцца на нашых жыццёвых шляхах. Трэба толькі ўбачыць гэтыя Божыя пасланні і зразумець іх... Не ведаю чаму, але менавіта ў гэты дваццаць дзевяты чэрвеньскі дзень сустрэўся я са старшынёй нашага Брылеўскага сельсавета Уладзімірам Ільічом Мажоравым у ягоным кабінеце. І, уб... Болей »\n10 (10) 2007\nУсё пачынаецца з вытокаў. 10 чэрвеня ўтульны “чкалаўскі офіс зноў вітаў рэдактараў і выдаўцоў недзяржаўных выданняў Магілёўшчыны. Чарговае паседжанне пачалося з добрай навіны: выйшаў у свет чарговы, 4-ы, нумар абласнога “Выбару”, і было прыемна бачыць задаволены твар Эдуарда Брокарава. Нешта з свайго новага прывезлі і некаторыя госці -- і газеты ў момант патрапілі ў кола сяброўскай зацікаўленасці. Зноў ішла размова пра тое, як трэба буд... Болей »\n9 (9) 2007\nУзнёсласць вольнага слова. 29 траўня 2007 г. адбылася падзея, якую доўга чакалі: сабралася нарада рэдактараў і выдаўцоў недзяржаўных выданняў. З усіх рэгіёнаў Магілёўшчыны з’ехаліся людзі, для якіх вольнае слова -- не пусты гук. Яны пільна ўглядаюцца ў наша жыццё і распавядаюць людзям пра тое, што бачаць. Няхай гэта атрымліваецца не на сталым прафесійным узроўні, але ўсе стылістычныя ці іншыя хібы перакрываюцца праўдзівасцю і шчырасцю. ... Болей »\nПершая Папярэдняя                                                                                Наступная Апошняя


Касцёл Панны Марыі ў вёсцы Вялікія Эйсманты, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nКасцёл Панны Марыі ў вёсцы Вялікія Эйсманты\nКаталіцызм у Беларусі лічыцца другой па колькасцi веруючых рэлігійнай канфесіяй. Яго апярэджвае толькі праваслаўе. На дадзены момант у краіне налічваецца прыкладна паўтара мільёны каталікоў. Пры гэтым на працягу не аднаго стагоддзя асаблiва моцны ўплыў каталіцызму адчула на сабе Гродзенская вобласць. Нядзіўна, што 60 % насельніцтва рэгіёну адносяць сябе да каталікоў. Але каталіцкія абшчыны можна сустрэць на тэрыторыі ўсёй краіны.\nУ Беларусі каталіцызм распачаў актыўна развівацца і распаўсюджвацца ў той самы гістарычны момант, калі вялікі князь Ягайла разам з польскай каронай прыняў каталіцызм і стаў яго актыўна ўкараняць на землях Вялікага Княства Літоўскага. У XVIII-XIX стагоддзях Гродзенская вобласць знаходзілася пад уплывам Польшчы, дзе сярод агульнага ліку ўсіх вернiкаў каталікоў была пераважная большасць. Таму сёння тут можна ўбачыць дзясяткі касцёлаў, якія захаваліся да нашых дзён, а некаторыя з іх асаблiва ўражваюць сваёй прыгажосцю і багатай гісторыяй.\nАле не толькі ў адміністрацыйным цэнтры Гродзенскай вобласці захаваліся старажытныя каталіцкія святыні. Гэта таксама адносiцца да другiх невялікіх гарадоў і вёсачак рэгіёну. Дакрануцца да культурна-гістарычнай спадчыны раёна можна дзякуючы наведванню архітэктурнага помніка XVII стагоддзя - касцёла Найсвяцейшай Панны Марыі ў вёсцы Вялікія Эйсманты, які будаваўся таксама ў гонар Яна Непамука. Акрамя гэтага храма тут маецца яшчэ некалькі цiкавых каталіцкіх і праваслаўных архітэктурных пабудоў.\nБудаўнiцтва касцёла было распачата ў 1850-х гадах, што толькі павялічвае каштоўнасць і ўнікальнасць гэтай пабудовы, якая добра захавалася да нашых дзён. Тады асноўнымі стылямі, якiя выкарыстоўвалiся пры ўзвядзеннi каталіцкіх храмаў, былі неаготыка і класіцызм. Зрэдку будынкі ўзводзіліся ў стылі барока. Касцёл Панны Марыі ў вёсцы Новыя Эйсманты адрозніваецца ад тыпавых каталіцкіх пабудоў таго часу. Будынак мае прамавугольны план, тут таксама прысутнічае кубападобная апсіда і сакрыстыі, якія спалучаюць адразу некалькі стыляў – класічны архітэктурны напрамак з дадаваннем гатычных рэмінісцэнцый. Гэтыя рысы назiраюцца ў чатырохкалонным дарычным порцiку на галоўным фасадзе, а таксама ў арачных нішах збоку ўваходнага партала. Велічны трохвугольны франтон даху запаўняецца прамянямі ўнікальнай кампазіцыі «Усёведнае вока».\nКасцёл па сваiх памерах невялікі, што не перашкаджае шматлiкiм мясцовым жыхарам кожны раз зноў і зноў сюды вяртацца. Каталіцкі храм будзе асаблiва цiкавы ўсім тым, хто захапляецца гісторыяй рэлігійных арганiзацый у Беларусі, а таксама тым, хто жадае пабачыць каталіцкія славутасці, якiя выдатна захаваліся да нашых дзён. Гэта асаблiва цiкава па той прычыне, што менавіта яны хаваюць у сабе водгаласы самых значных гістарычных падзей. На працягу некалькіх стагоддзяў, пакiнуўшы за плячыма Першую і Другую Сусветныя войны, яны выжылi ў перапетыях ваенных падзей. Разам з гэтым, касцёл Панны Марыі ў вёсцы Вялікія Эйсманты да цяперашняга часу застаецца сэрцам і душой беларускіх каталікоў, якія пражываюць на тэрыторыі Гродзенскай вобласці.


Пры росце гарадскога насельніцтва назіраецца велізарны разрыў паміж прадуктамі Fresh Farm, якія своечасова і якасна паступаюць да спажыўцоў.\nТаксама пры змене харчовых звычак гарадскога насельніцтва на перапрацаваныя прадукты харчавання і напоі адбыўся велізарны бум у харчовай прамысловасці для падтрымання высокіх стандартаў надзейнасці і якасці.\nЭнергія і вада, якія з'яўляюцца асноўнай сілай харчовай прамысловасці і напояў, пастаянна аказваюць ціск на адкрыццё і вынаходніцтва перадавых тэхналогій, якія дазваляюць не толькі эканоміць энергію і ваду, але і падтрымліваць цэны на прымальным узроўні.\nСярод кампаній харчовай і напойнай прамысловасці існуе глабальная гонка, якая адказвае за пошук устойлівых рашэнняў у сваёй працы. У выніку намаганні, накіраваныя на забеспячэнне якасці, эфектыўнасці і надзейнасці, павінны бесперашкодна ўзаемадзейнічаць.\nSPL прапануе энергазберагальныя прадукты, такія як выпаральны кандэнсатар, гібрыдны ахаладжальнік і модульныя градзірні, як ключавыя кампаненты для харчовай прамысловасці і напояў - пачынаючы ад высока стандартызаваных рашэнняў і заканчваючы індывідуальнай рэалізацыяй. У любым месцы, дзе ідзе ацяпленне або астуджэнне, вы знойдзеце ў нас комплекснае рашэнне, якое будзе ўлічваць не толькі вашыя інтарэсы, але і інтарэсы вашых кліентаў. Мы з'яўляемся вашымі надзейнымі партнёрамі па ўсёй ланцужку працэсаў з дабаўленай вартасцю.


21 лістапад 2017, 12:16\nАлесь Юркойць за кратамі\nСюжэт такі. Сьледчыя КДБ дамагліся ад мытніка Чэпіна, каб ён сказаў, што перадаваў грошы мытніку Юркойцю. Чэпін урэшце блытана празнаў, што нібыта перадаваў, нібыта грошы, нібыта тры разы. І кожны раз гэта адбывалася ў машыне, у якой мытнікі вярталіся з працы.\nСудзьдзю Супруну гэтага сьведчаньня хапіла, каб вынесьці Юркойцю жорсткі прысуд. Аргумэнты Алеся ў сваю абарону суд праігнараваў.\nА што гэта былі за аргумэнты? Вось хоць бы адзін зь іх.\nМытнікі Чэпін і Юркойць ніколі не заставаліся ў машыне ўдвух, толькі пры сьведках. Як мінімум, заўсёды быў трэці — Пашкевіч. Выкліканы ў якасьці сьведкі на працэс Пашкевіч пацьвердзіў, што так і было. Калі мытнікі прыяжджалі з Ашмян у Астравец, яны адразу разыходзіліся — хто пешкі, хто да сваёй машыны, каб ехаць далей. Юркі Юркойць выскокваў першым, а грузны, хворы на падагру Пашкевіч выбіраўся апошнім.\n— Хто першым выходзіў з машыны? — спытаўся ў Пашкевіча Юркойць.\n— Ты, — адказаў Пашкевіч.\nДык вось, у пратаколе судовага паседжаньня, які падпісаў судзьдзя Супрун, адказ Пашкевіча: «Я».\nСэнс у тым, што судзьдзя выступіў на баку абвінавачаньня і сфальсыфікаваў пратакол для таго, каб дапусьціць магчымасьць Чэпіну і Юркойцю застацца ў машыне адным, каб сьледам можна было дапусьціць, што Чэпін перадаваў Юркойцю грошы. Ну а тое, што дапускаецца, ужо ня так цяжка выдаць за даказаны факт, было б жаданьне і ўлада ў руках.\n«Я вось чытаю пратакол судовага паседжаньня, дык мяне аж падкідае, — піша Юркойць з турмы. — Усё сапраўды важнае пасьлядоўна выкінута, а істотнае замененае з дакладнасьцю да наадварот».\nЮркойць бачыць, што пратаколы сфальсіфікаваныя. Яго аж «падкідае» ад хлусьні на паперы. Наперадзе апэляцыйны суд, які наўрад ці будзе правяраць фальсыфікацыі Супруна. Інакш давялося б зноў выклікаць сьведку Пашкевіча і ўвесь працэс праводзіць ад пачатку.\nПытаньне асабістай віны Юркойця так глыбока заваленае гэбісцкімі альгарытмамі «арганізаванай злачыннай групы» і доказамі «па сукупнасьці», што дастаць яго на паверхню… неверагодна проста. Проста зь яго трэба пачынаць. У чым віна гэтага чалавека? Якімі фактамі яна даказаная? І толькі пасьля гэтага пачынаць перагляд.


Рэдакцыя часопіса National Geographic Traveler абвясціла другі этап конкурсу «Сем новых цудаў Польшчы» - Витрина туров - Туризм и Отдых\nРэдакцыя часопіса National Geographic Traveler абвясціла другі этап конкурсу «Сем новых цудаў Польшчы»\nГэта галасаванне за 32 найцікаўнейшых помніка прыроды, культуры і архітэктуры\nРэдакцыя часопіса National Geographic Traveler абвясціла другі этап конкурсу «Сем новых цудаў Польшчы».\nГэта галасаванне за 32 найцікаўнейшых помніка прыроды, культуры і архітэктуры, прычым з Падляшша за такое званне спаборнічаюць: даліна ракі Бебжа і Цэнтр шматкультурнасці імя творцы эсперанта Людвіка Заменгофа, паведамляе Радыё Рацыя.\nДа ўдзелу ў галасаванні заахвочвае прадстаўнік выдання Магдалена Свабода-Млынарчык:\n- Разам з рэдакцыяй часопіса National Geographic Traveler сардэчна запрашаю ўсіх да ўдзелу ў смс-галасаванні. Хацела б заахвоціць да галасавання і дадаць, што кожны, хто прагаласуе, атрымае ад нас даведнік, які прадстаўляе мінулагодніх пераможцаў. Чакаем вашыя галасы да 24 верасня.\nУ леташнім галасаванні прынялі ўдзел 10 тысяч чалавек. Конкурс на самыя цікавыя месцы і аб'екты ў Польшчы і на Падляшшы з’яўляецца працягам міжнароднага конкурсу на «7 цудаў свету», сярод намінантаў якога была Белавежская пушча і Мазурскія азёры.


Хартыя_ 1 кастрычнiка 2020, Чацвер, 20:03\nТрох гадзінаў не хапіла прадстаўнікам АДКБ, каб вызначыцца, хто павінен стаць новым генеральным сакратаром арганізацыі – зноў армянін, беларус або расеец, піша «Маскоўскі камсамолец».\nУ выніку пастанавілі сабрацца яшчэ раз – 6 снежня ў Санкт-Пецярбургу. Зрэшты, Нурсултан Назарбаеў намякнуў, што ў Арменіі мала шанцаў правесці свайго кандыдата, а значыць сакратарыят ваеннага блока хутчэй за ўсё ўзначаліць прадстаўнік Беларусі.\nУ чацвер у Астане ўдзельнікі постсавецкага ваеннага блоку былі вымушаныя пажынаць плён уласнай неабачлівасці. На пачатку стварэння АДКБ яны забыліся зафіксаваць у дакументах парадак дзеянняў на выпадак форс-мажорных абставінаў. І вось цяпер загразлі ў спрэчках, хто павінен замяніць адкліканага Арменіяй з пасады генеральнага сакратара Юрыя Хачатурава Нікол Пашынян прыехаў у Астану поўны намеру адстаяць сваё права замест аднаго армяніна прапанаваць іншага – бо трохгадовы тэрмін паўнамоцтваў кіраўніка сакратарыята, прапісаны ў статуце, яшчэ не мінуў. Акрамя таго, Арменіі стратэгічна важна захаваць статус-кво: бо гэта "хоць неяк стрымлівае Азербайджан".\nАднак гэтыя планы натыкнуліся на супраціў Лукашэнкі. Ён надумаў, што раз Ерэван добраахвотна адклікаў свайго прадстаўніка, то размаўляць больш няма пра што: на прынцыпах ратацыі пасада генеральнага сакратара дастаецца наступнай паводле алфавіта краіне, то-бок Беларусі.\nВядома, сціплы досвед у закуліснай палітыцы і неадназначны палітычны бэкграўнд пакідалі мала шанцаў Пашыняну перацягнуць на свой бок іншых чальцоў блоку. Але без інтрыгі ўсё ж такі не абышлося: па калідорах пайшлі чуткі, што супраць маленькай і ганарлівай Арменіі рукамі Лукашэнкі гуляе магутны і злосны Азербайджан. Бо не выпадкова на пасаду генеральнага сакратара Менск прапанаваў выпускніка Бакінскай вышэйшай каманднай вучэльні з вялікімі сувязямі ў азербайджанскіх вайсковых вярхах Станіслава Зася.\nУ выніку Уладзімір Пуцін нечакана апынуўся ў новай для сябе рэальнасці. Калі гандлёвыя войны і памежныя спрэчкі паміж суседзямі на постсавецкай прасторы ўжо сталі штодзённымі і трывала замацаваліся ў пратаколах, то кадравыя пытанні з такім напалам на самітах яшчэ не развязвалі.\nЯк і папярэджваў памочнік Пуціна Юрый Вушакоў, кандыдатуру новага генеральнага сакратара кіраўнікі ў сувязі з асаблівай "адчувальнасцю" абмяркоўвалі сам-насам. І замест адведзеных 1,5 гадзін з цяжкасцю ўклаліся ў тры.\nУ Крамля на выпадак жорсткага канфлікту паміж Арменіяй і Беларуссю быў нарыхтаваны кампрамісны варыянт – пакінуць у якасці в.а. генеральнага сакратара расейца Валерыя Семерыкова. Ён заняў пасаду пасля адхілення Хачатурава і мог бы прадаўжаць выконваць абавязкі аж да сярэдзіны 2020 года, каб потым у спакойнай абстаноўцы правесці належную ратацыю. Аднак іншыя лідары АДКБ, з усяго відаць, не захацелі зноў аддаваць стырно кіравання ў сакратарыяце ў рукі Масквы. (Нагадаем, што ранейшага генеральнага сакратара Мікалая Бардзюжу не маглі памяняць цягам доўгіх 13 гадоў).\nКалі гаспадар саміту Нурсултан Назарбаеў нарэшце выйшаў да прэсы, стала відавочным, што адназначнай пастановы ў кадравай праблеме па-ранейшаму няма. Прэзідэнт Казахстана сам нічога не каментаваў і толькі на пытанне з залы, нарэшце, адрэагаваў: "Ах, так, гэта таксама важна".\nПаводле ягоных словаў, нягледзячы на тое, што Арменія "хоча падаўжэння", за тыя, што засталіся, 1,5 года яе прадстаўнік не паспее аб'ехаць нават усе краіны блоку. "Таму нам патрэбны нармальны дзейны генеральны сакратар наступны, ад беларускага боку", – растлумачыў кіраўнік Казахстана, дадаўшы, што канчатковая пастанова, тым не менш, не прынятая. 6 снежня лідары АДКБ ізноў збяруцца ў Санкт-Пецярбургу і яшчэ раз усё абмяркуюць.\nАкрамя таго, на саміце была прынятая пастанова пра старшыню камісіі АДКБ у вайкова-тэхнічным супрацоўніцтве. Тут ніякіх ідэалагічных спрэчак ва ўдзельнікаў не ўзнікла, яе ўзначаліў вайсковы віцэ-прэм'ер расейскага ўрада Юрый Барысаў.\n24.09 Памерла маці 16-гадовага падлетка, якога катавалі лукашэнкаўскія карнікі 119,449\n27.09 По всей Беларуси прошел Марш 97% (Онлайн) 100,333\n30.09 IT-фронт Беларусі апублікаваў бескампрамісны маніфест 85,308\n28.09 Ціханоўская выступіла супраць эканамічных санкцый у дачыненні да рэжыму Лукашэнкі 74,707\n30.09 Як топавыя чыноўнікі з атачэння Лукашэнкі прадаўжаюць звальняцца 70,038\n25.09 У Гародні лукашэнкаўскі карнік ударыў цяжарную у жывот, і яна страціла дзіця 62,474\n26.09 Андрэй Макарэвіч: Лукашэнка сам выкапаў сабе магілу 60,566


Прадпрымальнікі “Камароўскага рынку” вырашылі сёньня прадоўжыць змаганьне за свае правы. У выпадку, калі гарадзкія ўлады ня выканаюць іхных патрабаваньняў, 25 сакавіка яны маюць намер паўтарыць акцыю пратэсту.\nСёньня на ініцыятыву прафэсійнага саюзу “Садружнасьць” на “Камароўцы” адбыўся чарговы сход гандляроў, якія зь 1 красавіка мусяць зьехаць з тэрыторыі кірмашу. Адная зь лідэрак прафэсійнага саюзу Кацярына Навумовіч абвясьціла прадпрымальнікам, што лютаўскае рашэньне Менскага гарадзкога выканаўчага камітэту аб ліквідацыі іхных працоўных месцаў пакуль застаецца ў сіле.\nАднак акцыя пратэсту 15 сакавіка, паводле ейнага меркаваньня, напужала ўлады. Гэта засьведчыла ўчорашняя сустрэча лідэраў “Садружнасьці” з прадстаўнікамі сталічнае мэрыі.\n“Настроі ў іх зьмяніліся. Калі раней настроі былі жорсткія (“усё адсюль прыбіраем, і бакалеі на “Камароўцы” ня будзе”), то зараз яны зразумелі відавочную рэч. Што насельніцтва вельмі незадаволенае іхнымі дзеяньнямі. І ня толькі адносна дня 15 сакавіка, калі мы праводзілі папераджальны страйк. “Камароўскія” пакупнікі, наколькі мне вядома, замучылі чыноўнікаў тэлефанаваньнямі. Карацей кажучы, яны дасьпяваюць да таго, што “Камароўка” ня можа застацца без бакалеі. У горадзе пачнецца рэвалюцыя пасьля таго, як зьнікне бакалея”, – паінфармавала ўдзельнікаў сходу Кацярына Навумовіч.\nГарадскія ўлады зьвярнуліся да прадпрымальнікаў з прапановаю пашукаць кампраміснае рашэньне. Паводле словаў Навумовіч, гэтая ініцыятыва зыходзіць ад новага кіраўніка лукашэнкавай “вэртыкалі” ў Менску Міхала Паўлава.\nРазам з тым, гандляры не выключаюць, што зьмякчэньне пазыцыі Менскага гарадзкога выканаўчага камітэту – ня болей чым гульня. І скіраваная яна на нэйтралізацыю прадпрымальніцкага пратэсту. Яшчэ адная лідэрка “Садружнасьці” Мая Сінайская паведаміла сходу, што выканаўчы камітэт паседжаньні 17 сакавіка не задаволіў заяўкі прадпрымальнікаў на правядзеньне 25 сакавіка масавых акцыяў пратэсту – шэсьця ад “Камароўкі” да сквэру Янкі Купалы й гандлёвага кірмашу ў гэтым сквэры. Гандлярам, паводле рашэньня ўладаў, прапанавана 25 сакавіка абмежавацца мітынгам на пляцы Бангалёр. Адначасова зь мітынгам прадстаўнікоў палітычнай апазыцыі.\n(Гукавая застаўка. Гучаць галасы: “Мы чакаем рашэньня прэзыдэнта”, “Мы чакаем адказу на нашу праблему”, “Але ці дачакаемся?”)\nПрадпрымальнікі вырашылі вярнуцца да пытаньня арганізацыі акцыяў пратэсту напярэдадні 25 сакавіка. Жыхар Менску й сталы наведвальнік “Камароўкі” Яўген Кузьміцкі цяперашнія падзеі на гэтым кірмашу пракамэнтаваў наступным чынам:\n(Кузьміцкі: ) “Разуменьне такое, што ў каго грошы, той і рулюе. А грошы ў вярхах. Яны завалодалі Камароўкай, за месца па 700 даляраў у месяц – хто ж гэта заплаця? Толькі той, хто круціца па сур’ёзнаму”.\n(Карэспандэнт: ) “Скажыце, падзеі на Камароўцы праходзяць у рэчышчы агульнапалітычных падзеяў у Беларусі ці не?”\n(Кузьміцкі: ) “Яны не палітычныя, яны – бытавыя. Эканоміка. А да палітыкі гэта дойдзе, дзе ж ты дзенесься, жыць жа трэба. Працоўнага месца няма, вось і выходзіць, што пойдзеш на плошчу са сьцягамі…”\n– зазначыў шэраговы спажывец “камароўскіх” тавараў Яўген Кузьміцкі.