Дранік-фэст па-магілёўску | zviazda.by\nХатняя старонка » Дранік-фэст па-магілёўску\nПрапанову цэнтра гарадскіх ініцыятыў правесці ў Магілёве смачнае свята ў гонар папулярнай бульбяной стравы абедзвюма рукамі падтрымалі ва ўніверсітэце харчавання. Выбралі месца, прызначылі час і нават не чакалі, што зацікавіцца столькі народу. Ахвотнікаў паласавацца дранікамі было некалькі тысяч.\n—Мы яшчэ напярэдадні зрабілі ў сваіх універсітэцкіх «кухнях» стратэгічны запас дранікаў, — усміхаецца намеснік загадчыка кафедры тэхналогіі вытворчасці прадукцыі грамадскага харчавання Магілёўскага ўніверсітэта харчавання Вольга Мацыкава. — Усё тое, што мы са студэнтамі пяклі амаль цэлы дзень, з'елі за гадзіну.\nЮрый Бубнаў частаваў гасцей у прафесарскай мантыі.\nНа смачныя пахі народ злятаўся як пчолы на мёд. Ужо стала традыцыяй праводзіць падобныя народныя святы ў аўтэнтычнай вёсачцы пачатку ХХ стагоддзя, якая схавалася ад гарадскога шуму ў глыбіні Пячэрскага лесапарку. Ёсць такі самабытны куточак у Магілёве, куды неабыякавы да народных традыцый магілёўскі прадпрымальнік звёз рубленыя хаты разам са свірнамі стагадовай даўніны, пабудаваў карчму і нават драўляную царкву. А галоўнае — зрабіў так, каб усім гэтым можна было карыстацца. Так лягчэй зразумець, як нашы продкі ўмелі абыходзіцца без цяперашніх дасягненняў цывілізацыі. Дранікі на свяце гатавалі ў вялікіх патэльнях пад адкрытым небам. Цагляныя мангалы пад навесамі прыйшліся вельмі дарэчы.\n— І вось гэтае народнае гулянне арганізавала невялікая групка энтузіястаў, — радаваўся прафесар кафедры гуманітарных дысцыплін універсітэта харчавання Юрый Бубнаў. У прафесарскай мантыі і капелюшы, падперазаны фартухом, ён ледзь паспяваў частаваць людзей духмянымі бульбянымі аладкамі. — Вельмі важна адраджаць нацыянальныя традыцыі, прапагандаваць такія патрэбныя і ганаровыя прафесіі кухара і кулінара. У Еўропе яны адны з самых прэстыжных. Мы таксама не павінны адставаць.\nЯкіх толькі дранікаў тут не было — са шпінатам, морквай і нават ласосем. Госці ўміналі ўсё запар, але эксперты выбралі самы смачны від дранікаў. За перамогу ў гэтых своеасаблівых спаборніцтвах змагаліся 4 каманды — тры з універсітэта харчавання і адна з Магілёўскага ліцэя № 10, дзе таксама «куюць кадры» для харчовай галіны. Свае кулінарныя веды прадэманстравала нават каманда навукоўцаў кафедры гуманітарных дысцыплін універсітэта, якая гатавала па рэцэпце дацэнта кафедры Васіля Жукава. Дарэчы, кухарылі яны пад шматабяцальнай назвай «Група дацэнтаў «Дранік».\nАле перамаглі, зразумела, прафесіяналы: студэнты 4 курса, якія асвойваюць ва ўніверсітэце спецыяльнасць «вытворчасць прадукцыі і арганізацыя грамадскага харчавання». Іх дранікі прыйшліся даспадобы спрактыкаванаму журы. Дарэчы, сярод суддзяў была і прадстаўніца Літвы — выкладчыца ўніверсітэта прыкладных навук Крысціна Мантрымайце, якая прыехала ў Магілёў на стажыроўку.\n—Мяне вельмі ўразіла творчасць удзельнікаў, — прызналася яна. — Яны гатавалі дранікі з гароднінай, прыправамі і нават рыбай. Атрымліваўся вельмі карысны, узбагачаны актыўнымі біялагічнымі рэчывамі прадукт.\nУ Літве дранікі звычайна называюць бульбянымі блінамі, але большай папулярнасцю, па словах госці, карыстаюцца цэпеліны. Калі цікава, запамінайце рэцэпт. Надзерці бульбу, адціснуць, дабавіць крыху крухмалу і адну трэцюю частку тоўчанай варанай бульбы. З бульбянога цеста лепяцца аладкі, усярэдзіну якіх кладзецца мясны фарш з перцам, соллю і смажанай цыбуляй. Апускаеце нарыхтоўку ў кіпень — і праз паўгадзіны можаце каштаваць.\nСтудэнты і дацэнты гатавалі побач.\nВырабы майстроў карысталіся попытам\nЗастаецца дадаць, што на гэтым смачным свяце было шмат цікавага і акрамя дранікаў. Можна было паслухаць спевы фальклорных калектываў і набыць нешта цікавае ў народных майстроў. А яшчэ патанцаваць і падзарадзіцца добрым настроем на наступны тыдзень.\nАрганізатары між тым абяцаюць праз год усё паўтарыць. І, магчыма, рассунуць межы да маштабаў інтэрнацыянальных. Крысціна Мантрымайце запэўніла, што такое магчыма. У Еўропе ёсць розныя святы, але гэтае — непаўторнае, — тут усё вельмі добра спалучалася: і самабытнасць, і настрой, і афармленне.\nСамае цікавае, што ў свята не было ўкладзена ні рубля бюджэтных грошай. Спонсарамі сталі самі арганізатары і іх сябры. Напрыклад, сям'я Арцёменкаў з быхаўскай вёскі Абідавічы прэзентавала 5 мяшкоў бульбы. І такіх энтузіястаў знайшлося шмат.\n— Наша каманда не ўдзельнічала ў конкурсе, але актыўна дапамагала частаваць публіку, — адзначыў кіраўнік цэнтра гарадскіх ініцыятыў Юрый Стукалаў. — За свае грошы мы набылі аднаразовы посуд, адзін з нашых сяброў прывёз некалькі мяшкоў бульбы, і мы гатавалі на вачах у людзей. Дзякуй прадпрымальніку Сяргею Хмяльніцкаму, які бясплатна прадаставіў сваю тэрыторыю, шматлікім валанцёрам, якія падтрымалі нас. Першы фестываль быў пробны, але мы збіраемся і далей вытрымліваць яго фармат. Ён быў цалкам безалкагольны, на яго прыйшла па-сапраўднаму інтэлігентная публіка. Спадзяюся, такім станоўчым свята застанецца і далей.


«Я здолеў стаць даволі высокай велічынёй там». Беларус, які выкрыў катаванні ў расейскіх калоніях, даў інтэрв’ю\nЗдымак носіць ілюстратыўны характар. Фота: gorobzor.ru\nПартал пра сучасныя рэпрэсіі ў Расеі Gulagu.net апублікаваў інтэрв’ю з беларускім IT-спецыялістам Сяргеем, дзякуючы якому інфармацыя пра масавыя катаванні ў расейскіх турмах патрапіла ў шырокі доступ.\nБеларус жыў у Расеі. У 2013 годзе знаёмыя папрасілі перадаць торбу, у якой былі наркотыкі. Сяргей кажа, што не ведаў пра змесціва торбы. У 2015 годзе Сяргея асудзілі на дзевяць гадоў. Ён адбываў пакаранне ў Саратаўскай вобласці і таксама падвяргаўся жорсткаму абыходжанню.\nЯк ІТ-спецыяліста яго вымусілі супрацоўнічаць з турэмнай службай, на працягу гэтага часу ён кіраваў камп’ютарнай сеткай турмы і забяспечваў доступ да відэафайлаў з усёй расейскай пенітэнцыярнай сістэмы. Гэта дазволіла яму атрымаць доступ да відэазапісаў катаванняў, якія практыкаваліся ў калоніі, і перадаць іх праваабаронцам.\nПраграміст заявіў, што хацеў данесці да людзей інфармацыю пра катаванні зняволеных у Расеі. Пасля вызвалення Сяргей папрасіў палітычны прытулак у Еўрапейскім Звязе.\n«Я прыстасаваўся да сістэмы, здолеў свае навыкі падладзіць, стаць даволі высокай велічынёй там, але ніколі, ніколі я не гвалтаваў, не здзекаваўся, не спрабаваў неяк зняважыць іншых людзей. Я ўсё гэта бачыў», – прызнаўся беларус.\nПаводле праграміста, ён не чакаў гучнага рэзанансу.\nНагадаем, што праваабарончы праект Gulagu.net паведаміў, што атрымаў больш за 40 гігабайт відэа, дакументаў і фатаграфій катаванняў і згвалтаванняў зняволеных у расейскіх турмах. Некаторыя відэазапісы ўжо апублікаваныя.\nПасля публікацыі трох запісаў здзекаў з вязняў у Саратаўскім сухотным шпіталі, была распачатая крымінальная справа. Некалькі кіраўнікоў рэгіянальнага ўпраўлення турэмнага ведамства звольненыя.\nТэгі: вязні катаванні Расея саратаў турмы


БелаПАН. Лукашэнка падпісаў закон аб зменах у Крымінальны кодэкс\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2019/07/23/ru_1011484_580021/\nДата раздрукоўкі: 05.12.2020 02:55\n23.07.2019 11:43 Грамадства\nЛукашэнка падпісаў закон аб зменах у Крымінальны кодэкс\nМінск, 23 ліпеня. Аляксандр Лукашэнка падпісаў закон "Аб змене Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь", паведамляе прэс-служба прэзідэнта. Закон прадугледжвае ў тым ліку зніжэнне мінімальнай мяжы пакарання паводле частак 2 і 3 артыкула 328 Крымінальнага кодэкса (незаконны абарот наркотыкаў).\nТэрмін пазбаўлення волі на падставе ч. 2 арт. 328 усталёўваецца ад 3 да 8 гадоў, а на падставе ч. 3 — ад 6 да 15 гадоў (раней — ад 5 да 8 і ад 8 да 15 гадоў адпаведна).\n"Карэктаванне Крымінальнага кодэкса дазволіць судам у кожным канкрэтным выпадку больш разумна падыходзіць да прызначэння пакаранняў за злачынствы, звязаныя з абаротам наркотыкаў, з улікам усіх абставін іх здзяйснення", — адзначаецца ў паведамленні прэс-службы.\nПрыняты закон таксама прадугледжвае ўстанаўленне крымінальнай адказнасці за наўмысныя дзеянні па рэабілітацыі нацызму нароўні з распальваннем расавай альбо іншай сацыяльнай варожасці.\nАкрамя таго, закон уводзіць крымінальную адказнасць за схіленне спартсмена да выкарыстання допінгу і за выкарыстанне ў дачыненні да спартсмена без яго ведама забароненых рэчываў або метадаў.\nЗаконапраект аб унясенні паправак у шэраг кодэксаў быў прыняты ў першым чытанні на вясновай сесіі 2018 года. Папраўкі прадугледжвалі зніжэнне на два гады ніжняй мяжы пакаранняў паводле частак 2 і 3 "антынаркатычнага" артыкула. Аднак у снежні, пры разглядзе законапраекта ў другім чытанні, гэтыя папраўкі былі прыбраныя з законапраекта. Як растлумачыў тады член парламенцкай камісіі па нацыянальнай бяспецы Васіль Чэкан, бакам не ўдалося дасягнуць згоды пры ўнясенні паправак у гэты артыкул. "Таму мы прынялі рашэнне выключыць іх з прынятага сёння законапраекта і разгледзець іх пазней, у рамках іншага праекта закона", — сказаў ён.\n2 красавіка гэтага года — у дзень адкрыцця вясновай сесіі парламента — група сваякоў асуджаных прыйшла да Дома ўрада, каб даведацца пра тэрміны разгляду дэпутатамі змен у антынаркатычны артыкул. Высветлілася, што Саўмін па-ранейшаму не ўзгадніў прапановы аб зменах у арт. 328 КК з-за пазіцыі МУС. Дзякуючы намаганням маці асуджаных удалося арганізаваць сустрэчу рабочай групы з прадстаўнікамі МУС і сваякамі зняволеных. У выніку 13 чэрвеня Палата прадстаўнікоў прагаласавала за прыняцце законапраекта ў другім чытанні.\nЯк растлумачыў БелаПАН пасля галасавання дэпутат Чэкан, пасля ўваходжання паправак у сілу для тых, хто ўжо асуджаны паводле частак 2 і 3 артыкула 328 КК, магчымы перагляд спраў. "Артыкул 9 Крымінальнага кодэкса прадугледжвае, што закон, які змякчае пакаранне або іншым чынам паляпшае становішча асуджанага, мае зваротную сілу. Перагляд справы магчымы не аўтаматычна, а паводле хадайніцтва асуджанага. Рашэнне будзе прымаць суд, які будзе ўлічваць розныя фактары, у тым ліку ці стаў асуджаны на шлях выпраўлення", — сказаў ён.\nТаццяна Каравянкова, БелаПАН.\nСубота, 05 Снежань 2020, 02:55\n© 2000 — 2020 БелаПАН. Усе правы абароненыя.


Сочинения - Якуб Колас - Интеллектуальная Кобринщина\nМатывы трагізму ў драматычных паэмах Янкі Купалы "Адвечная песня" і "Сон на кургане".\nУ драматычных паэмах Янкі Купалы "Адвечная песня" і "Сон на кургане" ў найболып канцэнтраваным вы-глядзе выявіліся элементы трагічнага: трагедыя духоўна актыўнай і крытычна думаючай асобы, адчужэнне паміж героем і народам, супярэчлівы разлад мары з жыццём, жорсткасць рэчаіснасці, здольнай забіць у чалавеку ўсё чалавечае. Паэма "Адвечная песня" ў структурным плане складаецца з 12 раздзелаў-праяў, якія даволі поўна раскрываюць жыццё чалавека ад нараджэння да смерці. На хрэсьбіны сялянскага сына злятаюцца цені Жыцця, Долі, Бяды, Холаду і Голаду, якія даюць хлопчыку імя Мужык. Цень Жыцця прарочыць нованароджанаму, што ён стане царом прыроды:\nНа самой жа справе лёс чалавека склаўся інакш. Мужык становіцца не царом, а пакутнікам, ахвярай варожых сацыяльных сіл, якія зрабілі яго гаротным, цёмным і бяспраўным. У пошуках кавалка хлеба герой твора ўладкоўваецца на працу ў лесе і там гіне пад спілаванай ім жа сасной. У апошняй сцэне над магілай узнімаецца цень Мужыка, якому хочацца даведацца аб падзеях, што адбыліся пасля яго смерці. Але яго зноў чакае расчараванне: няма "сцежкі к прасвету", усё "чахне без сіл". У такой сітуацыі для Мужыка лепш быць у магіле, чым жыць. І таму ён усклікае: "Раскрыйся нанова магіла: страшней цябе людзі і свет". У паэме, такім чынам, асуджаецца тагачасная рэчаіснасць, дзе чалавеку лепш памерці, чым цягнуць ярмо адвечнай пакуты і прадаўжаць спрадвечна-трагічны кругазварот жыцця. Галоўным героем паэмы "Сон на кургане" з'яўляецца Сам — рамантычна настроены праўдашукальнік, бунтар-адзіночка, які хоча змяніць, перайначыць жыццё, але не ведае канкрэтных шляхоў да здзяйснення намечанага: "хаджу і блуджу я ўжо колькі гадзін, і, дзе ні ступлю я, не бачу пуцін". Згубіўшы ў лесе дарогу, ён прылёг на кургане. Вакол яго сабраліся русалкі і ў фантастычна-казачным плане паказалі "казку долі" яго. Гэта казка — страшны сон, сімвал безвыходнасці, бездапаможнасці ў барацьбе. Дарэмнымі аказаліся яго імкненні знайсці ў руінах старога замка скарбы. Вакол Сама — змрочныя варожыя сілы (увасабленне рэакцыі), ахвярай якіх ён становіцца. Дзеянне ў паэме паступова пераходзіць у рэальнае жыццё. Сам накіроўваецца ў родную вёску, дзе здараецца пажар. Ён бег ратаваць ахопленую пажарам вёску, але яго абвінавацілі ў падпале; па сведчанні аднавяскоўцаў, Сам быццам бы бег са смолкай, саломай і сякерай з мэтай падпаліць вёску. Безумоўна, пажар — алегарычны вобраз рэвалюцыі 1905 г. Далейшае жыццё Сама яшчэ больш трагічнае: за рэвалюцыйную дзейнасць ён трапляе ў турму і Сібір, памірае яго жонка, а сын, здрадзіўшы бацькоўскаму запавету, перакідваецца ў варожы стан. На прыкладзе Сама Я. Купала хацеў паказаць не толькі асабістую драму рэвалюцыянера-адраджэнца, але і цяжкі, пакутлівы шлях беларускага народа да свайго самавызначэння, да найвялікшага скарбу — свабоды і незалежнасці. Паэмы Янкі Купалы "Адвечная песня" і "Сон на кургане" насычаны ўмоўнымі персанажамі, дэманічнымі і міфічнымі фігурамі. Праз сімвалічныя і фантастычныя карціны паэт паказвае тыпова рамантычную, пазбаўленую гістарычнай канкрэтнасці карціну жыцця ў буржуазным грамадстве з яго бесчалавечнымі, варожымі законамі і парадкамі.\nПошукі маладым пакаленнем рэальных шляхоў вызвалення бацькаўшчыны (па пьесе Янкі Купалы "Раскіданае гняздо").\nЛёс Зосі драматычны. Натура ўражлівая, сентымен-тальная, яна знаходзіцца ў палоне дзівосных сноў і мар. Яе вабяць кветкі, луг, поле — усё прыгожае, паэтычнае. Але светлыя памкненні Зосі ўступаюць у разлад з суровай рэчаіснасцю. Яна і Паніча пакахала, таму што ён прыгожы. Зося — чалавек добрай душы, а та-кія людзі звычайна кахаюць вельмі моцна. Даверлі-вая, чулая, яна не можа вынесці здрады Паніча і спра-буе павесіцца паблізу палаца, каб такім чынам выка-заць пратэст супраць панічовай здрады. Але дваровыя людзі яе ратуюць. I тады зацямненне находзіць на яе светлы, дапытлівы розум. Як бы прасвятлеўшы, гля-дзіць Зоська на пажар. Прасвятленне гэта сімваліч-нае. Яна разам з Сымонам ідзе на Вялікі Сход. Сваю дарогу Зоська выснавала ў сваіх мроях-снах, праз паў-містычныя азарэнні поруч з думкамі пра Бога, разам з ідэаламі дабра, міласэрнасці, шкадавання, любові.\nДанілка — падлетак, не па гадах разумны, разваж-лівы. Яго, як і Зоську, вабіць прыгожае, на працягу ўсёй п'есы ён майструе скрыпку. I калі бацька разбівае скрыпку, Сымон пагражае зрабіць новую. Ясна адно: без скрыпкі для Данілкі свет «не гучыць» — без му-зыкі няма гармоніі ў тым малым свеце, што яго акру-жае, як і ва ўсіыСусвеце. ПІлях, абраны Данілкам, — гэта шлях музыкі, творцы. Данілка — увасабленне таленавітасці ўсяго беларускага народа. Ён, падлетак, пайшоў не за Сымонам і Зоськай, але за маткаю і Старцам. У гэтым выбары ёсць свая рацыя: Данілку патрэбна не канчатковая мэта шляху, а сама дарога, магчымасць убачыць свет і, вядома, удосталь найграцца на новай скрыпачцы. Вынік гэтага шляху невядомы, але абсалютна ясна адно: марным, бязмэтным гэты шлях не будзе.\nЯ лічу, што на прыкладзе Сымона Янка Купала пака-заў працэс абуджэння нацыянальнай свядомасці беларускіх сялян, пошукі імі шляхоў да вызвалення. Адшукаць страчаную бацькаўшчыну, вырвацца з-пад прыгнёту і ўціску, здабыць зямлю і волю можна толькі шляхам барацьбы, змагання — такая асноўная думка твора.\n"Казкі жыцця" людскога... (алегарычныя апавяданні Якуба Коласа).\nЗначнае месца ў творчасці Якуба Коласа займаюць алегарычныя апавяданні "Казкі жыцця". Яны пашырылі ідэйна-тэматычныя і жанравыя межы беларускай прозы, бо скандэнсавалі ў сабе алегарычнасць і філасофскую мудрасць прытчаў, павучальнасць баек, фантастычнасць казак, вобразнасць фальклорных твораў. Працаваў над гэтымі апавяданнямі пісьменнік практычна ўсё жыццё. Першае з іх ("У балоце") было напісана ў 1908 г., а апошнія ("Адзінокі курган", "Страказа", "Цвіркун") пазначаны 1955 г. Апавяданні пранізаны мяккім лірызмам, задумёнасцю, казачнай загадкавасцю, мудрасцю, роздумам аб чалавеку і яго жыццёвым прызначэнні, сэнсе чалавечага існавання. Пісьменнік імкнецца абагульніць разнастайныя жыццёвыя з'явы, раскрыць складанасці навакольнага свету, паказаць адзінства чалавека і прыроды ("Адзінокае дрэва", "Вадаспад", "На чужым грунце", "Камень", "Хмарка", "Тры браты", "Жывая вада"). У казках жывёлы і птушкі размаўляюць чалавечым голасам, дрэвы перамяшчаюцца ў прасторы, рачулкі, хмаркі, камяні, светлячкі жывуць, думаюць, па-філасофску разважаюць. Надзяляючы прыроду рысамі чалавека, Я. Колас у вершы-запеве да казак сцвярджае адзінства чалавека і Сусвету, бясконцасць і непарыўнасць жыцця:\nАб ім казку складае ў душы\nЧутны ветрык і гром..\nКожны герой казак стварае пэўны асацыятыўны вобраз, што звязана са шматвяковымі народнымі традыцыямі і ўяўленнямі. Так, дуб сімвалізуе мужнасць, вечнасць жыцця, крумкач — увасабленне чагосьці трагічнага, матыль —легкадумнага, свіння — носьбіт такіх рыс, як абмежаванасць і тупасць. Белая Хмарка, што пакінула свой край і асудзіла тым самым сябе на бадзянне па шырокім свеце, увасабляе людзей "перакаці-поле", якія страцілі свае карані, згубілі бацькаўшчыну. Такіх людзей перасцерагае пісьменнік у казцы "Крыніца". Пакінуўшы свой край, Крыніца вярнулася на радзіму ў вобліку кропелек расы, якія ад прамянёў сонца высахлі і бясследна зніклі. Героем навелы "Супраць вады" з'яўляецца стары дзед, які панаваў над усім наваколлем. Адзіным жыццёвым клопатам яго было навядзенне парадку. Таму так пільна ахоўваў ён возера, каб стрымаць напор яго вады. Дарэмна возера спрабавала пераканаць дзеда, што "трымаць на прывязі" ваду нельга, як нельга стрымаць рух жыцця, развіццё прыроды. Грымнула навальніца — і вада змыла дзеда разам з умацаваннямі. Спыніць развіццё, прагрэс нельга ніякімі сіламі і сродкамі — такую думку праводзіць аўтар навелы. У пранізаных народнай мудрасцю радках "Казак жыцця" сцвярджаюцца агульнавядомыя і вечныя ісціны, якія ўспрымаюцца як коласаўскія афарызмы: "Лепш быць няшчасным, але відушчым, чымся шчаслівым, ды сляпым"; "Не воля аднаго, а воля ўсіх толькі і можа мець сілу і права"; "Гэты сум, гэтая туга — адвечныя спадарожнікі тых, хто многа разважае, хто жыве адзін з сабой, а можа і праўда — такое ўжо жыццё, што не дае задавальнення"; "I хто ведае: можа, чым часцей наведваюцца да нас нягоды, тым глыбей пачуванне цаны жыцця, тым ясней яго светлыя моманты". Кнігай жыцця называюць коласаўскія алегарычныя апавяданні "Казкі жыцця". Яны вучаць нас па-філасофску адносіцца да жыцця, прымушаюць выступаць супраць расліннага існавання чалавека, яго бяздзейнасці, духоўнай слепаты, заклікаюць жыць ярка і хвалююча.\nСяляне-палешукі і інтэлегенцыя ў трылогіі Якуба Коласа "На ростанях".\nНовым крокам на шляху станаўлення беларускай прозы стала трылогія Я. Коласа "На ростанях". Гэта першы твор нацыянальнай прозы, у якім адлюстроўваецца жыццё беларускага народа і інтэлігенцыі на пачатку ХХ ст. Аўтар праз маляўнічыя бытавыя сцэны, народныя легенды і паданні, праз апісанні народных абрадаў і рэлігійных свят стварае карціну народнага жыцця. Галерэя герояў трылогіі даволі разнастайная. Тут і сяляне: бабка Мар'я, дзед Мікодым, стары Мікіта, Грыгор, Сцяпан Рылка, Бязручка, Цімох Жыга, Аксён Каль, і настаўнікі: Андрэй Лабановіч, Алесь Садовіч, Янка Тукала, Саханюк, Анцыпік, Шырокі, Турсевіч, і памочнік начальніка раз'езда Сухавараў, пісар Дулеба, старшыня воласці Захар Лемеш, ляснічы Бяляўскі, і "найлепшая палеская кветка" Ядвіся. Ужо на першых старонках твора мы знаёмімся з палешукамі — людзьмі мудрымі, асцярожнымі і разважлівымі. Прырода быццам наклала свой адбітак на іх характары: бясконцыя балоты навучылі іх мудраму разважанню, лес выхаваў у іх засцярогу... У вобразах школьных старожак бабкі Мар'і і бабкі Параскі раскрываецца дабрыня, спагадлівасць, чуласць сялянскай душы, неабыякавасць да чужога гора. Старыя палешукі захоўваюць у памяці старажытныя легенды і гістарычныя падзеі. 3 захапленнем слухае Лабановіч расказ аб старым Грыгоры, які адабраў у мядзведзіцы медзведзяня і прынёс яго з лесу. Легенда пра Яшукову гару гучыць у творы як напамінак пра помсту народа сваім крыўдзіцелям. Уражваюць багатыя назіранні палешукоў над з'явамі прыроды, іх незвычайная мудрасць. Без агранамічнай адукацыі яны ведалі, у які дзень трэба пачынаць ворыва, пры якіх умовах сеяць тую ці іншую збажыну. Я. Колас расказвае аб цяжкіх умовах жыцця палешукоў, іх беднасці, непісьменнасці. Як словы тужлівай песні, льюцца з вуснаў дзядзькі Марціна скаргі на горкую долю працоўнага чалавека: "Няма, брат, простаму чалавеку ні волі, ні разгону". Аднак гэтыя людзі не страцілі пачуцця чалавечай годнасці, захавалі глыбокую веру ў праўду і справядлівасць. Дзед Мікодым, напрыклад, падтрымлівае ў цельшынцаў веру ў непераможнасць праўды, якую нельга, як скварку ў кашы, з'есці, праглынуць. Тыповым прадстаўніком найбольш свядомай часткі сялян з'яўляецца ў творы Аксён Каль. Ва ўсім яго абліччы адчуваецца сур'ёзнасць, прыгажосць. Дванаццаць гадоў Аксён вядзе судовую справу з панам Скірмунтам за сялянскія затокі і паплавы. Па гэтай прычыне ў воласці яго лічаць чалавекам неспакойным і небяспечным. Герой твора ўпэўнены ў станоўчым вырашэнні справы, але яшчэ не зусім добра разумее шляхі барацьбы і таму, як і большая частка сялян, верыць у добрага цара. Пад уплывам рэвалюцыйных ідэй таго часу, а таксама гутарак з Лабановічам нязломны праўдашукальнік пазбаўляецца гэтай веры. Ён прымае актыўны ўдзел у барацьбе сялян супраць Скірмунта і ў сутычцы з паліцэйскімі, якіх выслалі для падаўлення сялянскага бунту. Значнае месца ў трылогіі займаюць прадстаўнікі "крапіўнага насення", "мёртвых душ", якія парвалі ўсялякую сувязь з народам, дбаючы толькі аб уласным дабрабыце. Былы прыяцель Лабановіча Турсевіч ператварыўся ў эгаіста, абывацеля, паддаўся згубнаму ўплыву "балота", знайшоў свае палітычныя ідэалы ў кадэцкай думе. Падобны да Турсевіча выганаўскі пісар Дулеба (былы настаўнік), які не пашкадаваў сотні рублёў земскаму начальніку за перавод на пісарскую пасаду. Ён настолькі адышоў ад перадавых ідэй, што ў час рэвалюцыі гатовы быў біць дэмакратаў. Хатовіцкі настаўнік Саханюк свой творчы патэнцыял скіраваў у бок набывання грошай, гаспадаркі, добрага парсючка. Ён не саромеецца браць плату за навучанне дзяцей, за напісанне пісем. Няма ніякіх спраў да жыцця народа і грамадскіх падзей тых часоў начальніку раз'езда Сухавараву, старшыні воласці Захару Лемешу, ляснічаму Бяляўскаму, настаўнікам Анцыпіку, Шырокаму. Жыццёвая філасофія іх заключаецца ў спакойным, ціхім, сытым і ўтульным жыцці-марненні. Кожнаму з іх Я. Колас дае трапную параўнальную характарыстыку. Так, галаву Дулебы пісьменнік параўноўвае з павялічанай у разоў дваццаць галавой дзятла, рукі дзяка Бацяноўскага — з вялізнымі лапамі крата, "настаўнік і грамадскі дзеяч" Базыль Трайчанскі нагадвае курыцу, валасны старшыня Язэп Брыль — акулу. Прадстаўнікам панямонскай інтэлігенцыі ў трылогіі проціпастаўляюцца Андрэй Лабановіч і яго блізкія сябры. Алесь Садовіч і Янка Тукала выйшлі з гушчы народа і рана пазналі ўсе беды працоўнага чалавека. Людзі творчыя па натуры, яны не могуць сядзець склаўшы рукі і назіраць за жыццём збоку. Праўда, не заўсёды знаходзяць яны адказы на многія жыццёвыя пытанні, не ведаюць дакладна, як знайсці выйсце з цяжкага паднявольнага становішча сялян. Янка Тукала параўноўвае сябе і сваіх сяброў з дрэвам, галіны якога гнуцца туды, куды дзьме вецер. Лабановіч, удакладняючы гэта параўнанне, дадае: "Няхай мы — тыя дрэвы ў полі, што стаяць пад ветрам, няхай нахіляюцца галіны ў той бок, адкуль свеціць сонца. Штука ж уся ў тым, як намацаць галінамі гэтае сонца". Гэтыя словы даюць вобразную характарыстыку прадстаўнікам інтэлігенцыі таго часу, якіх рэвалюцыйная бура раскідала ў розныя бакі. І толькі лепшыя з іх, блукаючы па жыццёвых прасторах, не парвалі сувязі з народам, імкнуліся да праўды, да сонца. Такім чынам, Якуб Колас праз узаемаадносіны герояў твора і іх лёсы, шляхам апісання бытавых сцэн, народных легендаў, паданняў і рэлігійных свят стварыў маштабную і шырокую карціну жыцця сялян і інтэлігенцыі на пачатку XX ст. Пісьменнік гістарычна праўдзіва паказаў жыццяздольнасць, таленавітасць беларускага народа, адлюстраваў працэс яго абуджэння і змагання за сацыяльную справядлівасць, за будучыню.\nДухоўны свет, маральная высакароднасць Андрэя Лабановіча (трылогія Якуба Коласа "На ростанях").\nТрылогія "На ростанях" — самы буйны твор Якуба Коласа. Прачытаўшы назву твора, адразу ўяўляеш постаць вандроўніка, які стаіць на перакрыжаванні дарог і думае, на якую з іх ступіць, каб дайсці да мэты. Ростані для галоўнага героя трылогіі Лабановіча — гэта роздум аб сваім жыцці, пошукі шляхоў да лепшай долі, змена месца жыхарства і адлучэнне ад людзей, якіх ён зведаў і ацаніў, перагляд прывычнага ладу жыцця, праверка сябе. У імя высакароднага служэння народу герой нязменна шукае верную, правільную дарогу. Дзе ж яна, гэта дарога? Пакуль што малады настаўнік не ведае. Ён не толькі ўпэўнены, што яна ёсць: "Шмат на гэтай дарозе ям і калдобін, розных патырчак і злыдняў. Але калі ты чэсны і свядомы чалавек і перад табою цаўстаюць цяжкасці, уразумей іх сваім розумам і адчуй сэрцам, не бойся, не адступайся ад праўды і ніколі, ні пры якіх умовах, не пагаджайся з тымі, хто зневажае народ, чыніць здзекі. Не паддавайся ні на якія спакусы і абяцанні, накіраваныя на крыўду народа". Я. Колас сутыкае свайго героя з рознымі людзьмі, ставіць у розныя сітуацыі, раскрываючы яго характар, духоўны свет, маральную высакароднасць. Ужо на першых старонках трылогіі чытаем пра спрэчку Лабановіча з хатовіцкім папом Кірылам аб адносінах да мужыка. На думку папа, мужык з'яўляецца ніжэйшай істотай, якая сама вінавата ў сваім цяжкім жыцці. Андрэй Лабановіч катэгарычна не згаджаецца з гэтым. Для яго мужык — гэта чалавек працы. У сваёй цёмнасці, забітасці і адсталасці народ не вінаваты. Такім яго зрабіў несправядлівы лад жыцця. І таму Лабановіч горача бярэцца за пашырэнне асветы не толькі сярод дзяцей, але і дарослых. У сваю першую школу малады настаўнік прыехаў з мэтай быць карысным народу сваёй асветніцкай дзейнасцю. І таму спачатку яго клопатамі былі справы ў школе, якія прыносілі Лабановічу вялікае задавальненне. У адносінах дзяцей і настаўнікаў няма нічога казённага, афіцыйнага. Лабановіч не толькі вучыць, але і вучыцца сам. У адрозненне ад іншых настаўнікаў ён не саромеўся вучыцца ў простых сялян, пераймаць у іх жыццёвы вопыт. Напрыклад, Аксёна Каля ён не толькі вучыў, але і сам вучыўся ў яго, пачынаў глыбей разумець жыццё і становішча сялян. Як роўны з роўнымі размаўляе ён з непісьменнымі сялянамі, не ганарыцца перад імі, ніколі не крыўдзіць. Наогул, адносіны героя да людзей характарызуюць яго з самага лепшага боку. Успомнім, напрыклад, цеплыню і клопаты, якімі былі прасякнуты яго адносіны да школьнай старожкі. Шчырае каханне да Ядвісі азарыла першыя жыццёвыя крокі Лабановіча, раскрыла яго багатую натуру. Успамінаючы Ядвісю, ён думае: можа, і лепей, што яны не пажаніліся, бо цяжкую дарогу ён сабе выбраў. І ў гэтай дарозе магла надламацца, не вытрымаць яе цяжару кволая дзяўчына. Сціплы, сумленны і патрабавальны да сябе, Лабановіч надзвычай прынцыповы ў адносінах да панямонскіх інтэлігентаў, якія здрадзілі сваёй справе, духоўна збяднелі, загразлі ў ціне мяшчанства, абывацельшчыны, карцёжных гульняў, п'янак. Бачачы амаральнасць панямонскай інтэлігенцыі, несправядлівасць улад у адносінах да сялян, Лабановіч часта задумваўся над складанымі праблемамі жыцця, ставіў перад сабой спрадвечныя філасофскія пытанні: што такое жыццё? у чым сэнс чалавечага жыцця? у чым прызначэнне асобы як грамадскай адзінкі? Думаючы над гэтымі пытаннямі на працягу ўсёй трылогіі, Лабановіч не знаходзіць пры гэтым поўнага адказу ні на адно з іх. Аднак, нягледзячы на гэта, ён не стаў песімістам, не расчараваўся ў жыцці. Наадварот, ён пачынае ўсведамляць, што для таго, каб здабыць свабоду і шчасце, трэба змяніць увесь лад жыцця. Праўда, як гэта зрабіць, герой твора яшчэ не ведае. Пасля знаёмства з нелегальнай літаратурай, гутарак з Вольгай Андросавай і Галубовічам усе падзеі сталі ўяўляцца Лабановічу ў новым свеце. Ён адчуў вялікую радасць, што спазнаў тую праўду, якой жыў народ і за якую гінулі ў астрогах і на катаргах лепшыя яго сыны. Ён выходзіць на шлях актыўнай рэвалюцыйнай барацьбы, паступова набліжаецца да сваёй мэты — "намацаць галінамі сонца". Адданы справе, сумленны, Лабановіч гатовы пайсці на самаахвяраванне дзеля справы, за якую змагаецца народ. Самаахвярнасць — гэта таксама важная рыса характару, па якой можна меркаваць аб маральных якасцях Лабановіча. Успомнім эпізод, калі Лабановіч стаіць перад царскім судом. Яго абвінавачваюць у напісанні лістоўкі, аўтарам якой з'яўляўся іншы настаўнік. Лабановіч ведае прозвішча гэтага настаўніка, але таварыша па рэвалюцыйнай справе не выдае, хоць гэта каштуе яму трох гадоў турмы. Лабановіч — чалавек вялікага інтэлекту, здольны радавацца і хвалявацца, адчуваць хараство роднай прыроды. Любоў да прыроды — адна з самых адметных рыс у яго характары. Яму здаецца, што ў залежнасці ад яго настрою нібы змяняецца сама прырода. Кожную вясну малады настаўнік адчувае радасць ад вечнага яе абнаўлення. Складаны шлях прайшоў герой трылогіі Я. Коласа. Часамі ён памыляўся, але ніколі не ішоў на кампраміс са сваім сумленнем. Лабановіч быў мужным і непахісным у час суровых выпрабаванняў, з якіх выйшаў з адзінай думкай: "Чалавек павінен жыць для дабра, ён павінен быць карысным людзям". Падзеі, апісаныя ў трылогіі "На ростанях", далёкія ад нашых дзён, але блізкай, актуальнай сёння з'яўляецца мара Лабановіча аб добраўпарадкаванні зямлі, аб гаспадарскім яе выкарыстанні. Надзённымі з'яўляюцца і клопаты галоўнага героя аб тым, каб было добра людзям, каб яны маглі карыстацца вынікамі ўласнай працы, клопаты пра беларускую мову, якая павінна заняць сваё месца ў жыцці беларусаў, і аб саміх носьбітах гэтай мовы, іх чалавечай годнасці і высокім прызначэнні.\nКарціны прыроды ў паэме Якуба Коласа "Новая зямля".\nПаэму Я. Коласа "Новая зямля" часта называюць энцыклапедыяй сялянскага жыцця. Аднак яе можна назваць і паэтычным гімнам прыродзе, паэтычным календаром прыроды, энцыклапедыяй беларускай прыроды. Якую б "прыродную" назву мы ні далі паэме, адно застаецца несумненным: твор не меў бы той адметнасці, якая яму ўласціва, без тэмы прыроды. Тэма беларускай прыроды настолькі арганічна ўпісваецца ў паэтычную канву твора, што яе вобразы часам і "ажываюць". Вось перад намі "елка ў пары з хваіною, абняўшысь цесна над вадою, як маладыя ў час кахання, у апошні вечар расставання", вось "крынічкі вузенькае ложа", "як неба — лес, як мора — долы". Чытаючы радкі паэмы, можна ўявіць усход сонца і летнюю раніцу, пачуць бусліны клёкат і спеў жаўрука, пабываць на квітнеючым лузе і пясчаным беразе. У паэме паказана ранняя беларуская вясна, летняя спёка, першыя дні восені, калі з палёў звезены хлеб, скошаны лугі, калі ў чырвань апрануты лес, а ў паветры носяцца ніці белай павуціны. Лютая зіма страшыць сваёй суровасцю, вабіць сваёй веліччу, непаўторнасцю, але:\nЁсць хараство і ў гэтых зімах,\nІ ў мёртва-белых тых кілімах,\nШто віснуць-ззяюць хрусталямі\nНад занямелымі лясамі.\nПаэт захапляецца бязмежнасцю прыроднай стыхіі, яе магутнасцю і веліччу. Аднак гэтае апісанне-захапленне незаўважна набывае выгляд глыбокага філасофскага роздуму. Усім нам добра вядомыя словы "Мой родны кут!" знаходзяць сваё лагічнае завяршэнне не ў радках "Як ты мне мілы!", а ва ўсёй паэме. Паэт невыпадкова пачынае твор са звароту да роднага краю і апісання яго прыроды: у гэтым ён знаходзіць натхненне для спакойнага разважання аб вечных таямніцах прыроды і чалавечага быцця. Паэт увесь час параўноўвае жыццё чалавека і жыццё прыроды, паказвае іх цесную сувязь і роднаснасць, падабенства законаў развіцця, сугучнасць прыроды чалавеку. Так, перадаючы прыгнечаны стан чалавека, яго ўнутраны адчай, паэт прыбягае да вобразу цёмнага хваёвага лесу, які стогне пад націскам буры. Затое лёгкі, бадзёры ранішні настрой героя па-майстэрску перадаецца апісаннем роснага летняга лугу. Сумным думкам Міхала аб недасягальнасці жаданай мэты адпавядае змрочная прырода. Хуткай зменлівасцю надвор'я аўтар падрыхтоўвае чытача да ўспрыняцця хуткіх змен у жыцці герояў. "Прырода... з людзьмі жыве супольна, згодна", — падкрэслівае гэту думку паэт. І сапраўды, з гэтым нельга не пагадзіцца. Земляробчы каляндар, усе асноўныя гадавыя святы, цяжкая сялянская праца (ворыва, летнія касавічныя клопаты, збор ураджаю) апісваюцца ў паэме на фоне прыроды. У паэме многія з'явы і карціны прыроды паказаны вачамі дзяцей, бо дзеці — больш непасрэдньія ў іх успрыняцці. Незвычайнай любоўю да хараства прыроды вылучаўся Кастусь, які цэлымі днямі мог слухаць спевы птушак, гоман ціхай крынічкі, шэпт траў. У некаторых выпадках аўтар цёпла падсмейваецца са сваіх юных герояў. Дастаткова прыгадаць страхі хлопцаў, звязаныя з незразумелымі начнымі гукамі з боку Нёмана. Прырода ў паэме набывае характар асаблівага персанажа. Паэт успрымае яе ва ўсіх праявах як адно цэлае, як вялікую і таямнічую кнігу быцця. Гэтак, як адно непарыўнае цэлае, успрымае паэт і людзей, якія не могуць не жыць па законах вялікай і таямнічай кнігі — Прыроды.\nПаэма Якуба Коласа "Новая зямля" - энцыклапедыя жыцця беларускага сялянства ў дарэвалюцыйны час.\nЭнцыклапедыяй называюць навуковае даведачнае выданне ў выглядзе слоўніка, дзе звычайна даюцца асноўныя звесткі па ўсіх або па асобных галінах ведаў. "Новую зямлю" Я. Коласа справядліва называюць энцыклапедыяй жыцця беларускага сялянства канца XIX—пачатку XX ст. І невыпадкова. Паэма — вялікі эпічны твор аб гістарычным лёсе беларускага сялянства і пошуках ім шляхоў да светлай будучыні. Паэт расказвае аб усім, чым багатае і цікавае жыццё сялян: аб клопатах і занятках дарослых, аб забаўках дзяцей і іх вучобе, аб святочных днях і буднях, ясных летніх днях і ціхіх зімовых вечарах, калі дарослыя пры дзецях "пачнуць казаць свае ўспамінкі, вясці размовы пра старынкі". Успомнім, напрыклад, раздзелы "Раніца ў нядзельку", "Падгляд пчол", дзе аўтар па-майстэрску апісвае святочную раніцу працоўнага селяніна і снеданне сям'і Міхала. Яда ў сялянскай хаце — цэлы абрад са строга ўстаноўленымі правіламі і парадкам. За сталом збіраліся абавязкова ўсе члены сям'і:\nКожны меў сваё пастаяннае месца. На покуць звычайна саджалі пачэснага госця. Малыя дзеці, якія яшчэ не ведалі парадку, елі асобна. Там Юзік "пальцам поркаў страву і верашчакай мазаў лаву, а сёстры дужа сердавалі і за лаб Юзіка цягалі". За сталом жа, дзе сядзелі дарослыя, панавала цішыня і парадак, адчувалася павага да ўсяго таго, што знаходзілася на стале, як да здабытага цяжкай працай. Працай былі запоўнены будні сялян. Працавалі і дарослыя, і дзеці. Міхал выконваў абавязкі лесніка, Антось "правіў гаспадарку", усю хатнюю работу выконвала Ганна — жонка Міхала. Я. Колас паказвае працэс ворыва, сяўбы, жніва, малацьбы. У час жніва калектыўная праца становіцца крыніцай прыгожага, напаўняе душу сялян радасцю, прыносіць ім задавальненне. Паэт можа расказаць цэлую гісторыю пра стары дзедаў човен, пра тое, як трэба ўмела выбраць касу. Апісанне касьбы — гэта цэлы гімн у гонар чалавека працы. Касцы параўноўваюцца з "ваякамі", якія ідуць, "нібы ў атаку", то "грамадою, то шнурам цягнуць, чарадою, то паасобку, то па пары". У паэме апісваюцца і прылады працы, створаныя ўмелымі рукамі (сярпок крывенькі, граблі, навой), і сялянская хата, гумно, павець. Я. Колас ведае, як звіваецца пчаліны рой і як яго трэба абіраць, як трэба слаць снапы на таку, каб было зручна малаціць. Аўтар услаўляе працоўную сілу народа, цяжкую сялянскую працу паказвае як штосьці велічнае і прыгожае, паэтызуе яе. 3 энцыклапедычнай шырынёй апісвае Я. Колас звычаі і абрады, якія бытавалі ў той час на Беларусі. Гэта каляндарныя святы (Вялікдзень, Каляды), звычаі ўзаемадапамогі (талака, кумаванне), кірмашы, сход. Я. Колас прыгадвае ўсе калядныя стравы, якімі частаваліся людзі, расказвае пра парадак іх ужывання і з чаго яны былі падрыхтаваны. Асобна гаворачы пра куццю, паэт успамінае і пра народныя прыкметы: снег на куццю — грыбы на лета.., а сцежкі чорны— ягад многа. На першы дзень Каляд збіралі сена са стала і кармілі жывёлу, шукалі ў сене зярняткі і па іх гадалі, ці ўродзіцца хлеб. Каляндарныя святы — даніна даўнім традыцыям і звычаям, што звязаны са светам сялянскіх уяўленняў і прынцыпаў. Па-энцыклапедычнаму шырока апісвае Я. Колас сваю родную зямлю-маці. Апяваючы знаёмыя яму з дзяцінства мясціны, ён паказвае, наколькі прыгожая наша зямля і як многа хараства і паэзіі ў яе сціплых краявідах. Чаргуюцца дні і ночы, за зімамі ідуць вёсны, птушкі прылятаюць з выраю і зноў ляцяць у цёплыя краіны, ідуць дажджы, гуляюць завірухі, разліваюцца і замярзаюць рэкі — пра ўсё гэта расказваецца ў паэме. У вобразах роднага краю Я. Колас заўсёды чэрпаў натхненне і сілу. Ды хараство роднай прыроды выклікае ў паэта не толькі радасць і захапленне, але і смутак. Яго сэрца баліць за бяспраўнага, прыгнечанага і зняважанага селяніна. 3 паэмы мы ўяўляем яго знешні выгляд, як ён быў апрануты, што еў і піў, аб чым марыў, на што спадзяваўся і ў што верыў. Працоўнаму чалавеку, які паўстае ў паэме ва ўсёй велічы, аддае Я. Колас усе сілы, сваю любоў і свой талент. Яму ён прысвячае і свой лепшы твор — паэму "Новая зямля".\nМiхал — тыповы прадстаунiк сялянства, якое ва умовах царiзму цярпела буржуазна-палiтычны i чыноунiцкi гнёт. Малазямеле прымушае яго iсцi на сплау лесу, на службу да князя Радзiвiла. Але праца леснiка не выратоувае яго ад беднасцi. Ен трапляе у поуную залежнасць ад пана-ляснiчага, становiцца паднявольным чалавекам. Ляснiчы зусiм не лiчыцца з Мiхалам, прымушае яго часта пераязджаць з месца на месца. Мiхал не хоча зносiць здзекi i абразу. Ен настойлiва упарта шукае выхаду з паднявольнага становiшча. Пасля смерцi старога ляснiчага Мiхал вырашае купiць зямлю, прыдбаць свой кут. Мiхал любiць зямлю моцна, шчыра. З дзiцячым замiлаваннем, iдучi са службы, любуецца ярынаю i жытам на першай гаспадарцы. Зямля запауняе думкi, надзеi Мiхала. Мара аб вольнай працы на вольнай зямлi становiцца яго жыццевай мэтай, яго срасцю. Зямля ва уяуленнi Мiхала — крынiца дабрабыту, "промень волi i свабоды". Мiхал паказаны у сям'i i на службе. Вобраз яго раскрываецца ва узаемоадносiнах з панамi, леснiкамi, братам Антосем, жонкай, дзецьмi. Па натуры Мiхал добры, спагадлiвы. Ен любiць дзяцей, хоць часам строга ставiцца да iх, чула адносiца да брата, глыбока паважае яго. Галоунае у характары Мiхала — любоу да зямлi, ненавiсць да прыгнету, iмкненне да свабоды. Паступова у Мiхала абуджаецца чалавечая годнасць, расце свядомасць. Мiхал – асоба моцная, цягавiтая, здольная пераносiць жыццевыя нягоды, непахiсная у дасягненнi сваей мэты, трагiчная.\nХараство душы селянiна-працаунiка, адданага сына зямлi, асаблiва ярка раскрыта у вобразе дзядзькi АНТОСЯ. Антон — чалавек свабодалюбiвы. Ен пратэстуе супраць прыгнету паноу i царскiх чыноунiкау, бярэцца за ажжыцяулене жыццевай мары Мiхала. На плячах дзядзькi ляжаць усе клопаты па гаспадарцы. У вобразе Антося паказана таленавiтасць i працоуная сiла народа. Дзядзька — чалавек адароны ад прыроды, яркая, багатая натура з вялiкiмi задаткамi. Ен — адмысловы работнiк, да усяго здатны майстар на усе рукi. Дзядзька зачароувае сваёй натурай, адкрытасцю душы, шчырасцю. Ен — прыроджаны штукар, весяльчак, забаунiк, чалавек востры на слова, любiць пажартаваць. Мова яго багатая на прыказкi i прымаукi. У гумары Антося, у яго жартах выяуляецца мудрасць i дасцiпнасць народа, яго розум i духоуная прыгажосць. Антось любiць дзяцей, добра ведае iх псiхалогiю, iнтарэсы, патрэбы, гаворыць з iмi, як са старымi, раiцца, спрачаеца. Ен iх дарадчык, настаунiк i судзя. Дабрата, шчырасць, спагадлiвасць, ветлiвасць, ласкавасць, дасцiпнасць – гэтыя душэуныя якасцi Антося выяуляюцца у яго учынках, паводзiнах. Сацыяльныя супярэчлiвасцi выклiкаюць у душы Антося пратэст i абурэнне. Выказваючы нянавiсць да паноу, царскiх чыноунiкау i памешчыкау — буржуазнага ладу, ен, як i Мiхал не ведае, як працоунаму чалавеку пазбавiцца эксплуатацыi i знайсцi свае шчасце.\nВобраз ГАННЫ — жонкi Мiхала займае невялiкае месца у паэме. Яна зауседы за працай, занятая гаспадарскiмi справамi. Ганна — добрая, рухлiвая, сумленная гаспадыня. Яна шчырая, ласкавая мацi. Мацi прытрымлiваецца дзедаускiх звычаяу, верыць у розныя прыкметы. Ганна разважлiвая i практычная жанчына, добры дарадчiк у сям'i.\nПаэму "Новая зямля” Я.К. прысвяцiу народу. У народзе ен бачыць тыя творчыя сiлы, якiя могуць знiш чыць несправядлiвасць, абнавiць зямлю, зрабiць яе прыгожай. З дакладнасцю вучонага-этнографа апiсвае ен усе звычаi i абрады, якiя бытавалi у той час на Беларусi. У разнастайных, цiкавых i паэтычных малюнках раскрываецца штодзенны быт Мiхалавай сям'i. Прычым гэтыя малюнкi настолькi тыповыя i характэрныя, што знаемячыся з гiсторыямi жыцця адной сялянскай сям'i, мы атрымлiваем поунае уяулене аб усiм бел. народзе. Успомнiм снеданне у хаце Мiхала. Сап рауды, яда у сялянскай сям'i — гэта цэлы абрад, са строга устаноуленымi правiламi i парадкамi, якiя усталявалiся дауно i няухiльна, падтрымлiвалiся усiмi. Стол засцiлауся абрусам, збiралiся абавязкова усе члены сям'i, кожны меу сваё пастаяннае месца. У кут звычайна сажалi пачэснага госця. Малыя дзецi, якiя яшчэ не ведалi парадку, асобна елi, а за сталом, дзе сядзелi дарослыя i старэйшыя дзецi, панавала цiшыня i парадак. “Там хлопцы гаркацца нясмелi". У гэтым строгiм парадку адчувалась павага да усяго, што знаходзiлася на стале, як да здабытку цяжкай працы. Лепшы кавалак уступауся таму, хто больш працавау. Так праходзiла ранiца у нядзельку. Буднiя днi запоунены цяжкай працай. Працавалi i дарослыя i дзецi. У працы наiбольш поуна раскрываюцца творчыя сiлы i здольнасцi народа, яго духоуная велiч i прыгажосць. Чым глыбей удаецца Я.К. раскрыць унутраны свет працоуных людзей, паказаць iх маральную i духоуную перавагу над прадстаунiкамi пануючых класау, тым мацней гучыць пратэст супраць iснуючага ладу.\n"Новая зямля” -- энцыклапедыя беларскай прыроды. Прырода у паэме адухоулена i быццам жыве сваiм жыццём. Прырода -- месца працы i адпачынку любiмых герояу Я.Коласа. Паэт вельМi любiу лес, ведау адмеднасць кожнага дрэва. Таму ужо у першым раздзеле паэмы даецца апiсанiе лесу i асобных дрэу так, што мы iх уяуляем зрокам. “Каля пасады леснiковай...“ Чатыры пары года у паэме -- гэта увесь каляндар працоунай дзейнасцi сялян: у той час, калi iдэе вясна, калi поле запахла зноу раллёй, Мiхалу хацелася "жыць, ушыр разняцца, за долю лепшую змагацца". Асаблiва пашанцавала у паэме летнiм пейзажам, бо недарэмна народная мудрасць гаварыць, што "летнi дзень год кормiць". Вось малюнак працы на лузе: "А дождж шумiць, дождж iдзе” Колас любiу навальнiцу, тую, што бывае на Беларусi, у якой чуеца моц i прастор, сенакосную пару, калi i самому цяжка завiхацца з касою "Я шчасця большага не знаю, цi знаць яго ужо не прыйшлося, як толькi тут, на сенакосе!".\nУ Я.Коласа прырода -- самастойны герой паэмы. Тонка адчуваючы яе прыгажосць, чалавек працы глядзiць на прыроду вачыма практыка. Ад таго, якое стаiць надвор'е, у жыццi сялян залежыць многае. “Вясна павiнна быть ураджайнай, вада шумiць штоль незвычайна". Працаунiку здаецца, што "песнямi аб глебе зальюцца жаваранкi хорам". А у гаспадынi есць прыкмета: "Снег на куццю, грыбы на лета". “Такая суш, крый бог пажару” -- непакоiцца Мiхал. Паэта радуе адвечная прырода i тая, да якой дакранулася рука чалавека. “Эх, скошан луг, i знiклi краскi” -- шкадуе паэт. I як радасна, калi усе зробле на у пару. “А глянь на луг у вечар, браце” -- запрашае паэт палюбавацца, У паэме адразу можна зауважыць, як паны абыякава адносяцца да прыроды, калi прыязджалi у яе пастраляць глушакоу, прырода нiбы пратэставала супрць знiшчальнасцi яе i як бы чакае, каб няпрошаныя госцi выбралiся хутчэй. “Стаяць вакол мауклiва хвоi...“ Затое як абудзiуся лес, калi прыйшлi сюды грыбнiкi-сяляне з навакольных весак. “Настроiу струны лес мауклiвы на лад вяселы, на шчаслiвы". Па-сапрауднаму родны край любiць той, хто ахоувае i умела ператварае прыроду, толькi тады яна дарыць чалавеку прыгажосць.\nНад гэтым вялікім эпічным творам аўтар працаваў больш за трыццаць год. Шсьменнік I. На-вуменка так ацаніў маштабнасць адлюстраван-ня рэчаіснасці ў трылогіі: «Трылогія «На ростанях» — твор з незвычайна вялікім ахопам жыццёвых з'яў. Перад намі паўстаюць вобразы з розных сацыяльных пластоў дарэвалюцыйнай Беларусі: сялян, настаўнікаў, чыноўнікаў, слу-жачых культу, інтэлігентаў, дзеячаў палітычных партый... Ні адно больш-менш значнае і вострае пытанне тагачаснага жыцця не абыдзена ў трылогіі». Вялікая колькасць дзеючых асоб і падзей у творы патрабавалі ад пісьмен-ніка напружанай працы. Многія вобразы былі спісаны з рэальных людзей, некаторыя нават выведзены пад сваімі імёнамі, напрыклад, Яд-віся, Баранкевіч, Аксён Каль. Праблема народа — цэнтральная, скразная ў ідэйна-кампа-зіцыйнай будове твора. Адносіны да мужыка, імкненне палепшыць яго жыццё, дапамагчы расці духоўна — мерка духоўнай каштоўнасці герояў-інтэлігентаў. Але, зразумела, жыццё народа пададзена ў творы не толькі вачыма інтэ-лігенцыі. Як пісьменнік-рэаліст Я. Колас да-статкова поўна і ярка адлюстраваў жыццё народа непасрэдна ў вобразах сялян, жыццё, якое ён добра ведаў, лічыў крыніцай натхнен-ня, тэм, сюжэтаў.\nАмаль усё, што апісваецца ў трылогіі, мы ба-чым вачыма галоўнага героя, аўтабіяграфічнага персанажа, «майго двайніка», як прызнаваўся Сам пісьменнік. Вобразы працаўнікоў малююц-ца з вялікай любоўю, падаюцца прыгожымі і ўнутрана, і знешне. Лабановіч з павагай і замілаваннем глядзіць на простых палешукоў. Пра аднаго з цельшынскіх мужыкоў аўтар піша, што яго знешнасць, павольнасць рухаў і сур'ёзны выраз твару гарманіруюць з малюнкам палес-кай прыроды. Лабановіч любуецца вопраткай ха-товіцкага мужыка дзядзькі Сцяпана. А якімі цёплымі, даверлівымі былі ўзаемаадносіны настаўніка са школьнай старожкай бабкай Мар'яй. Колькі далікатнасці, такту, жыццёвай муд-расці праяўляе старая, назіраючы за каханнем Лабановіча. 3 якой увагай слухаў настаўнік яе простыя, вобразныя і такія ёмкія думкі аб сэнсе жыцця. Гэтая непісьменная жанчына з неш-часлівым лёсам вызначаецца, аднак, багатым унутраным светам, душэўным хараством і спа-гадлівасцю. Не менш запамінальным атрымаўся вобраз другой школьнай старожкі — бабкі Параскі. Лабановіч адносіцца да яе з павагай і сімпатыяй, і бабка таксама ўспрымае маладога настаўніка як роднага чалавека.\nУ сваёй роднай вёсцы Андрэй Лабановіч з цікавасцю слухае нараканні дзядзькі Марціна на ўціск і несправядлівасць. Разважанні гэтага чалавека дапамагаюць Лабановічу аб'ектыўна ацаніць палітыку царскага ўрада ў адносінах да сялянства.\nЖыццё сялянства са сваімі буднямі і святамі, драматычнымі і камічнымі момантамі паўстае на старонках трылогіі. Не ўсё падабаецца Лабано-вічу ў жыцці народа, і не ўсе прадстаўнікі народа выклікаюць сімпатыю ў чытача. Брыдкая, бязносая старожка Ганна ў Выганах — забітая, няшчасная, безабаронная перад усімі. Яе ніяк нельга назваць носьбітам высокіх духоўных якасцяў. I ўсё ж гэтая жанчына заслугоўвае ўвагі і шкадавання Лабановіча і сваіх аднавяс-коўцаў.\nНайбольш удала намаляваны ў творы вобраз Аксёна Каля. Аўтар яўна любуецца героем, на-ват твар селяніна здаецца Коласу «прыгожым і энергічным». Гэта ўдумлівы, разумны чалавек, які лёгка засвойвае грамату, спрабуе заўсёды дайсці да праўды, у вялікім і ў малым. Доўгія гады змагаўся Аксён за інтарэсы грамады, але безвынікова. Ён збіраецца падаць прашэнне цару, але Лабановіч запэўнівае яго, што цар — гэта галсўны памешчык і ён будзе абараняць інтарэсы евайго класа, а не ўстанаўліваць праў-ду. Дзякуючы размовам з настаўнікам свядомасць Каля расце. Болып таго, ён гатовы да ўзброенай барацьбы за інтарэсы сялянства.\nУ трылогіі Я. Колас стварыў многа запаміналь-ных вобразаў прадстаўнікоў народа. Шсьменнік рэалістьпна ўспрымае жыццё. 3 павагай і лю-боўю апісваючы асобных герояў, у той жа час аўтар крытычна ставіцца да некаторых праяў беларускага нацыянальнага характару: «Кожны народ мае свой гонар... А мы, беларусы, не ад-важваемся прызнацца ў тым, што мы — беларусы, бо на галаву беларускага народа, як вядома, многа выліта памыяў, годнасць яго прыніжана і мова яго асмеяна, у яго няма імя, няма твару». Словы Лабановіча выражаюць занепакоенасць Я. Коласз забітасцю, гістарычнай прыніжанас-цю беларускага народа.\nІНТЭЛІГЕНЦЫЯ Ў ТРЫЛОГІІ ЯКУБА КОЛАСА «НА РОСТАНЯХ»\nЯ. Колас любіў і навальніцу, тую, што бывае на Беларусі, у якой «чуецца моц і прастор». Любіў сенакосную пару, калі і самому можна пазавіхацца з касою. Паэт упэўнены, што ва ўсім свеце няма рэчкі, прыгажэйшай за яго родны Нёман. Я. Коласа радуе і адвечная прырода, і тая, да якой дакранулася рука чалавека-стваральніка. Калі паэт бачьіць неса-браны ўраджай, няскошаныя лугі, то яму становіцца сумна: дзе ж гаспадар, чаму не прый-шоў сабраць дары, якія паднесла яму прырода? I наадварот, на душы ў паэта радасна і весела, калі ў пару сабраны ўвесь ураджай.\nЯкуб Колас — сусветна вядомы майстар пейзажнай лірыкі. Яго пранікнёныя, напоўненыя ўлюбёнасцю ў знаёмыя з дзяцінства мясціны, у хараство роднага краю радкі з паэмы «Новая зямля» «Мой родны кут, як ты мне мілы! За быць цябе не маю сілы ...” са школьных гадоў знаёмыя кожнаму беларусу.\nСувязь з роднай зямлёй, захапленне прыродай з'яўляліся крыніцай творчага натхнен-ня і мастацкай фантазіі паэта.\nЯкія прыгожыя, пранізаныя радасцю жыдця, насычаныя разнастайнымі метафарамі, эштэтамі, параўнаннямі і інпіымі мастацкімі тропамі радкі прысвяціў Якуб Колас прыродзе ; гады творчага і эмацьіянальнага ўздыму: «Расшаны зоры брыльянтавым пухам ... *, *... лашзыць сонца твар узгоркаў, сушыць след іх слёз»!\nВайна рэзка абарвала ўзнёслую танальнасць "пейзажнай лірыкі Якуба Коласа. Як сапраўдны народны паэт, Колас усім сэрцам адгукаўся на разнастайныя праявы жыцця краіны: радаваўся грамадскім поспехам, а гора і боль народа ўспрымаў як свой асабісты боль. Як да вайны перажываў паэт за неўраджай, дрэннае надво-р'е, што перашкаджала людзям атрымліваць добры ўраджай, так і на аб'яўленне вайны ён адрэагаваў з маланкавай хуткасцю вершам «Шалёнага пса — на ланцуг!» Эвакуацыя ў Ташкент ні на хвіліну не перарвала яго сувязi з беларускай зямлёй.\nТым часам у вершы «Лес» адразу можна заўважыць змены ў творчай манеры паэта: маляў-нічая палітра свядома збяднела, кола фарбаў у апісанні прыроды звузілася да невыразных шэрых адценняў, што дазваляе аўтару болып дак-ладна перадаць настрой насцярожанасці, непа кою, засмучонасці. Прыслоўі: «ціха», «глуха», «нерухома», «сурова», метафары «ён (бор) вартуе землі», «злегла нерухома цемра на камлі» і іншыя ствараюць характэрны вобразна-выяўленчы лад верша. Усё гэта выклікае ў чытача настрой тры-вогі, няўтульнасці, непакою. Здаецца, толькі пугачы ды совы, вечныя спадарожнікі нячыстай сілы, пануюць у змрочным лесе.\nАле ў другой частцы верша эмацыянальны лад мяняецца: лес, аказваецца, зусім не спіць. Ён — жывая істота. Ён — паплечнік парты-зан, іх выратавальнік. 3 трывожнага і няўпэўненага настрой верша перарастае ў перамож-ны, аптымістычны.\nУ вершы "Голас зямлі" прырода таксама паўстае як жывая істота. Аднак тут яна выклікае не толькі пачуццё ўдзячнЯсці, але, у першую чаргу, жалю і спагады. Зямля быццам скар-дзіцца на здзекі захопнікаў кожнай сваёй пра-явай: «і шум дубровы, і стогн пушчы, і рэк усхліп, і плач крыніц» — усё раніць сэрца паэта, выклікае яго гнеў і жаданне абараніць родную прыроду. Паэт шчыра жадае дапамагчы радзіме, сцішыць яе гора, пакуты і выражае ўпэўненасць, што палон роднай зямлі хутка скончыцца, бо ўжо «трасуцца помстаю бары».\nПераможным духам, хуткім вызваленнем і тугой па радзіме напаўнены і верш «Мая зямля», напісаны аўтарам у 1943 годзе. Усе вершы аб прыродзе, створаныя Якубам Коласам у час вай-ны, аб'ядноўвае любоў аўтара да прыроды, спа-чуванне, удзячнасць ёй і адначасова — вера ў хуткае вызваленне роднай зямлі.\nПАЭМА ЯКУБА КОЛАСА «СЫМОН-МУЗЫК\nПобач з асноўнай — тэмай мастацтва — Колас апявае ў паэме прыгажосць свайго краю, хараство і непаўторнасць роднай прыроды. А яшчэ — Смуткуе аб цяжкім лёсе сваіх суайчыннікаў:


ШУКАЕЦЬ ЭНЕРГІЙНАГА ЮРЫЯ? УСТУПЫЦЬ У КАНТАКТ LAW & MORE\nУ прынцыпе, энергетычны закон важны, калі энергія купляецца, пастаўляецца альбо вырабляецца. Таму пастаўшчыкі энергіі, а таксама кампаніі і прыватныя асобы адыгрываюць у гэтым пэўную ролю. Law & MoreЮрысты пільна сочаць за ўсімі падзеямі ў галіне энергетычнага заканадаўства, уключаючы новыя распрацоўкі ў галіне генерацыі ўстойлівай энергіі. Нашы эксперты маюць шырокую арыентацыю, бо яны сканцэнтраваны на ўсіх відах энергіі. Такім чынам, нафта, прыродны газ, электрычнасць, біямаса і энергія ветру і сонца. З-за гэтай шырокай арыентацыі нашымі кліентамі з'яўляюцца пастаўшчыкі і вытворцы, а таксама спажыўцы, інвестары і пастаўшчыкі матэрыялаў і паслуг. Нарэшце, мы таксама працуем у галіне паставак камунальных паслуг на прамысловыя аб'екты, ахопліваючы такія прадукты, як пара і дэмінералізаваная вада. Такім чынам, ці патрэбны вам спецыяліст у галіне энергетычнага права? Law & More прапануе вам наступныя паслугі як з Эйндховена, так і з Амстэрдама:


Гісторыя Магілёўшчыны. Гарачы чэрвень у Магілёве – Наша Слова штодзень\nГісторыя Магілёўшчыны. Гарачы чэрвень у Магілёве\n30 чэрвеня 2021, 21:59 Культура 10\nЗ пачаткам лета актывізавалася дзейнасць будаўнічых арганізацый у нашым старажытным горадзе. Па Пажарным завулку каля дома нумар 7 у ахоўнай зоне гістарычнага цэнтра праводзяцца земляныя працы. І, на вялікі жаль, работы, мабыць вядуцца без археалагічнага нагляду. Па меншай меры, калі я патэлефанаваў аднаму з археолагаў з МДУ імя А. Куляшова, то мне паведамілі, што пра такія земляныя работы ім нічога невядома. Каля катлавана, які выкапаны недзе на метр у глыбіню, знойдзена шмат цэглы, кафлі, посуду, ёсць металічныя вырабы…. Валанцёры, аматары даўніны на чале з Аляксеем Бацюковым назбіралі безліч гістарычных артэфактаў.\nНа цэнтральнай вуліцы Першамайскай, дом 60 А, зносіцца дарэвалюцыйны будынак пачатку 20 стагоддзя . На драўлянай хаце прыгожы разны дэкор, адмысловы ганак з дзвярамі, цікавая кафельная печ. Пайшлі з сябрам, пафоткалі цікавосткі інтэр’еру, пагаманілі з вартаўніком і даведаліся, якая аганізацыя займаецца зносам будынка.\nПатэлефанавалі ў абласны краязнаўчы музей імя Е. Раманава і дамаўляемся, каб яны прынялі ў фонды музея элементы драўлянага дэкору са старажытнага збудавання. Зараз шукаем валанцёраў для фізічнай працы і грузавы транспарт, бо, каб разабраць ганак і зняць франтон – для гэтага трэба прыкласці вялікія намаганні.\nНа фота Я. Буланькова і А. Бацюкова:\nГістарычныя артэфакты з Пажарнага завулка.\nДраўляны будынак перад зносам.\n13 кастрычніка 2021, 20:30 20\n19 студзеня 2021, 10:35 20


Іх прадпрыемства – іх гонар — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n15.11.2013 52 Новае Палессе 0 Comment\nУ адкрытае акцыянернае таварыства “Жыткавічыхімсервіс” мы прыехалі з самага ранку, калі паўсюль яшчэ стаяў густы восеньскі туман, а планёрка ў мясцовым гаражы была, калі так можна сказаць, у самым разгары. І адразу адчулі дзелавы стыль кіраўніцтва і пабачылі, што людзі без работы не сядзяць. З гэтай мэтай на прадпрыемстве лічаць неабходным развіваць шматвектарную вытворчасць, шукаюць розныя спосабы жыць і атрымліваць годны заробак.\n— Мы маем 510 гектараў сельгасугоддзяў, у тым ліку 310 гектараў ворыўнай зямлі, — сказаў пазней у размове дырэктар акцыянернага таварыства Віктар Атліванаў. — Вырошчваем зерневыя культуры, кукурузу, да таго ж пайшлі на своеасаблівы эксперымент — на трох гектарах пасадзілі буякі. Хоць бальнасць зямлі нізкая, тым не менш за кошт граматнага вядзення агратэхнічных работ стараемся дабівацца станоўчых ураджаяў. Па-ранейшаму аказваем розныя паслугі сельгаспрадпрыемствам раёна, здабываем сапрапелі на возеры Чырвоным, гадуем свіней, гусей і авечак.\nДзень работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці аграпрамысловага комплексу, які будзе адзначацца заўтра, — гэта ў поўным сэнсе свята для мясцовага калектыву, бо на ўраджай ён працуе поплеч са шматлікімі работнікамі вёсак. Па-ранейшаму КСУПам аказваюцца такія аграхімпаслугі, як вапнаванне кіслай глебы, транспарціроўка і заворванне пад будучы ўраджай арганічных і мінеральных угнаенняў, правядзенне розных хімахоўных работ на палетках. Урадлівасць зямлі павышае і здабыты глей са дна возера Чырвонае.\nКалі раней доўгія гады “Жыткавічыхімсервіс” выступаў толькі ў якасці партнёра сельгаспрадпрыемстваў Жыткаўшчыны, то зараз ён паспяхова развівае ўласную вытворчасць. Так, на мясцовай ферме маецца дзесьці паўтары тысячы галоў свіней, сто авечак і трыста гусей. Рэнтабельнасць свінагадоўлі складае 20 працэнтаў. Тут, па ўсім відаць, выбралі правільны накірунак і своечасова знайшлі сваю нішу. Акцэнт робяць на продаж парасят для насельніцтва. Людзі па жывёлу прыязджаюць як з нашага, так і з Петрыкаўскага, Столінскага, Салігорскага раёнаў.\nУ акцыянерным таварыстве добра разумеюць: каб развівацца — трэба будаваць, і ў такім разе аддача будзе. Калі ж сёння ў гэта не ўкласці грошы, то заўтра можна спыніцца ў сваім развіцці. І менавіта з мэтай павелічэння рэнтабельнасці прадпрыемства былі адкрыты харчовая крама і магазін “Урадлівасць”, дзе прадаюцца сродкі аховы раслін і насенне. Да таго ж у цэнтры горада ўзводзіцца двухпавярховы будынак пад новую краму.\nАдзін з галоўных даходаў арганізацыі — здабыча са дна возера Чырвонае і продаж сапрапеляў. Дарэчы, запасы гэтых шматвяковых донных адкладаў складаюць амаль 70 мільёнаў кубічных метраў. Іх паспяхова прымяняюць у медыцыне, у сельскай гаспадарцы, пры нафтаздабычы. ААТ “Жыткавічыхімсервіс” апошнім часам многа і паспяхова працуе з нафтавікамі. Апошнія выкарыстоўваюць іх для вытворчасці свідравальных раствораў. Гэта значна танней, чым купляць іх з-за мяжы. А высокая якасць і экалагічная бяспека – самае галоўнае пры бурэнні свідравін.\nАкрамя цеснага кантакту з вытворчым аб’яднаннем “Беларуснафта”, сапрапелі бяруць на заводзе “Прамбурвод”. З гэтымі парнёрамі тут працуюць каля дзесяці гадоў, і яны плацяць таксама стабільна.\nАкцыянернае таварыства цесна супрацоўнічае з вучонымі інстытута прыродакарыстання Нацыянальнай акадэміі навук. Дарэчы, выкарыстанне сапрапеляў асабліва эфектыўнае на кіслых і лёгкіх пясчаных і супясчаных глебах, а таксама для павелічэння колькасці перагною ў глебах, для падрыхтоўкі кампостаў. Ужыванне сапрапеляў у якасці ўгнаення паляпшае механічную структуру глебы, здольнасць утрымліваць вільгаць, дае павелічэнне ў глебе перагною. У медыцыне іх выкарыстоўваюць у фізіятэрапеўтычнай практыцы для гразелячэння.\nДарэчы, свае сапрапелі работнікі арганізацыі запампоўваюць у так званыя чэкі-дзялянкі па два гектары. Год глей адстойваецца і толькі потым ідзе на перапрацоўку. Сапрапелі выкарыстоўваюць яшчэ як аснову грунту для раслін. На прадпрыемстве яго выпускаюць розных відаў: для кветак, таматаў, гуркоў і гэтак далей — на любы густ садоўніка-агародніка.\nУ калектыве працуе 120 чалавек. З адказнасцю нясуць сваю працоўную вахту кіроўцы Анатоль Казачок, Генадзь Шапавалаў, Віталь Тупік, трактарысты Яўген Чарнякоў, Віктар Аліфяровіч, Яўген Собалеў, машыністы пагрузчыкаў Міхаіл Волк, Рыгор Ярмоленка, брыгадзір Еўдакія Мурашка, даглядчыцы свіней Надзея Данічэнка, Святлана Пажылава і многія другія работнікі прадпрыемства.\n← В Гомеле прошли финальные игры первенства области среди спортивных школ\nСо всех концов света →


Пірог з бананавай начыннем, мабыць, зможа скласці годную канкурэнцыю любому торту. Гэта ласунак з кожным годам становіцца ўсё папулярней сярод прафесіяналаў і проста аматараў ласункаў.\nБананы можна не толькі здрабняць для дадання ў начынне, але і пакласці іх прама ў цеста або зрабіць з іх крэм, а таксама нарэзаць у якасці ўпрыгожвання. Варыянтаў маса. Праявіўшы фантазію, з гэтага цудоўнага фрукта можна зрабіць шмат смачнага.\nХарактэрна, што банан абсалютна непераборлівы падчас гатавання. Ён не мае патрэбу ў папярэдняй апрацоўцы. Пры гэтым страва прамакаецца водарам і набывае прыгожы знешні выгляд.\nЛюбыя садавіна, шакалад, згушчанае малако, тварог і арэшкі выдатна спалучаюцца з бананам. Можна прыгатаваць пірог у мультиварке з бананам, у духоўцы і нават мікрахвалевай печы.\nУпрыгожваць бананавы пірог можна чым заўгодна - цукровай пудрай, шакаладнай глазурай, лустачкамі розных садавіны, ягадамі і іншымі кандытарскімі элементамі. Падаваць яго лепш у остывшем выглядзе, так ён настаіцца і прахарчуецца водарам фрукта.\nАсноўныя прынцыпы гатавання\nЛюбы, нават самы просты пірог з бананамі - гэта выдатны дэсерт, які па вартасці ацэняць усе ласуны. Па-за залежнасці ад таго, якой складанасці будзе абраны рэцэпт бананавага пірага, ёсць некалькі агульных прынцыпаў яго падрыхтоўкі.\nПерад тым як паставіць выпякацца пірог, абавязкова трэба вышмараваць форму для падрыхтоўкі сметанковым алеем або заслаць пергаментнай паперай.\nГатоўнасць бананавага пірага можна праверыць з дапамогай простай калыпкі. Калі зубачыстка застанецца сухі пасля протыканія тэсту, ня прыліпне - значыць, пірог гатовы.\nДосыць дадаць у цеста для выпечкі какава, і пірог стане шакаладным.\nЦеста можа быць абсалютна любым - вадкім, пластовага і пясочным.\nПерад тым як купляць бананы для выпечкі, трэба вызначыцца з выглядам пірага, які вы збіраецеся прыгатаваць. Калі бананы будуць дадавацца лустачкамі, лепш браць зеленаватыя садавіна, а для крэму падыдуць мяккія і саспелыя плады.\nУпрыгожваць пірог бананамі лепш перад самай падачай, каб фрукт не пацямнеў.\nВыпечка, прыгатаваная ў мультиварке, атрымліваецца неверагодна паветранай, смачнай і пяшчотнай. Пірог у мультиварке з бананам, рэцэпт якога прыведзены ніжэй, не пакіне абыякавым нікога.\nПросты бананавай-тварожны пірог з манкой\nГэты рэцэпт вельмі лёгкі і просты. Для таго каб прыгатаваць пірог з бананам і тварагом без мукі, але з даданнем маннай крупы, спатрэбяцца наступныя прадукты:\n½ мультистакана маннай крупы;\n1 пачак 200-грамовы тварагу;\n2 чайных лыжкі вадкага мёду;\n2 буйных банана;\n30 грам сметанковага масла.\nПросты пірог у мультиварке з бананам і тварагом: падрыхтоўка\n1. Бананы ачысціце ад лупіны і белых валокнаў, нарэжце на маленькія кавалачкі.\n2. Пакладзеце ў чару міксера нарэзаныя бананы, тварог, мёд і яйкі. Змяшайце ўсе да аднароднай масы. Дадайце манныя крупы і зноў змяшайце.\n3. Мультиварочную чару вышмаруйце сметанковым алеем. Уліце ў яе бананавай-тварогавую сумесь.\n4. Зачыніце вечка, выстаўце рэжым «Выпечка» на адну гадзіну.\n5. Пасля падрыхтоўкі не варта адразу даставаць пірог з бананам і тварагом, інакш ён асядзе, патрымаеце яго пры закрытай крышке яшчэ 10 хвілін.\n6. выпечкі можна ўпрыгожыць узбітымі сліўкамі і рознымі ягадамі.\nПірог у мультиварке з бананам, тварагом і глазурай\nГэты рэцэпт трохі паскладаней папярэдняга, але вынік варта выдаткаваных высілкаў. Пірог, прыгатаваны такім спосабам, атрымліваецца вельмі прыгожым, пяшчотным, смачным.\nДля падрыхтоўкі тэсту спатрэбяцца:\n500 грам тварагу;\n1 мультистакан смятаны;\n80 грам сметанковага масла;\n5 курыных яек;\n2 мультистакана мукі;\n1.5 мультистакана цукру;\n1 маленькая лыжка разрыхляльніка;\nванілін - па жаданні;\n2 буйных банана ці 3 сярэдніх;\nДля падрыхтоўкі глазуры:\n3 сталовыя лыжкі малака;\n2 сталовыя лыжкі цукру.\n1. Расцярыце палову цукру з адным яйкам, дадайце муку і сметанковае масла, ванілін і разрыхляльнік. Старанна змяшайце.\n2. Вышмаруйце мультиварочную чару сметанковым алеем, выкладзеце туды цеста, добранька разраўнуйце і зрабіце борцікі.\n3. Змяшайце з дапамогай блендера або міксера тварог, які застаўся цукровы пясок, 4 яйкі і смятану да аднароднай масы.\n4. Нарэжце бананы кружочкамі, намочыце цытрынавым сокам і дадайце ў тварогавую сумесь, змяшайце.\n5. Выкладзеце бананавай-тварогавую масу ў чару на цеста, выпякайце адну гадзіну, уключыўшы рэжым «Выпечка».\n6. Пасля падрыхтоўкі пачакайце, пакуль пірог астыне.\n7. Упрыгожце пірог шакаладнай глазурай. Для гэтага старанна ўзбоўтайце какава, малако і цукар, пасля чаго давядзіце сумесь да кіпення на павольным агні.\nБананавыя пірагі незвычайна смачныя, можна смела клікаць сяброў і сваякоў да гарбаты, каб захапіцца вашым кулінарным шэдэўрам.\nЗапечаныя кабачкі з фаршам ў духоўцы - простае і смачнае страва\nБланшыраваць - гэта як? Бланшируем гародніна\nГарчыца на агурочным расоле. Падрыхтоўка гарчыцы на агурочным расоле. рэцэпты прыгатавання\nЯкі самы добры браўзэр на сённяшні дзень?\nДа чаго сніцца канец святла? Пра што не раскажа соннік?\nЛепшы металашукальнік (металадэтэктар): рэкамендацыі па выбары\nДэкаратыўныя экраны для радыятараў ацяплення: памеры, фота\nПрыдумляем назву спартовых каманд. Як назваць спартыўную каманду?\nКітайскі шарпей: фота, апісанне і характарыстыка пароды\nСярэднявечныя рыцары - хто такія гэтыя воіны?


Створана прэмія Міжнароднага кангрэса даследчыкаў Беларусі за найлепшую студэнцкую працу\nСтворана прэмія Міжнароднага кангрэса даследчыкаў Беларусі за найлепшую студэнцкую працу прапановы прымаюцца да 20 мая\nМіжнародны кангрэс даследчыкаў Беларусі, Еўрапейскі гуманітарны універсітэт і Беларускі калегіум абвяшчае конкурс на найлепшую студэнцкую працу, абароненую ў 2014/2015 і 2015/2016 па беларускай тэматыцы. Прэмія мае на мэце адзначыць дасягненні беларускіх студэнтаў у сацыяльных і гуманітарных навуках, падтрымаць іх творчую і навуковую працу, а таксама паспрыяць паляпшэнню якасці студэнцкіх пісьмовых працаў.\nЗаклікаем аўтараў, а таксама іх навуковых кіраўнікоў намінаваць найлепшыя студэнцкія працы і, такім чынам, паспрыяць вызначэнню найлепшых студэнцкіх дасягненняў у сацыяльных і гуманітарных навуках.\nПрэмія будзе нададзеная ў трох намінацыях: найлепшая магістарская праца, найлепшая бакалаўрская праца, найлепшая творчая праца. Намінаваць можна любую працу, абароненую ў беларускай ВНУ ці ў Еўрапейскіх гуманітарным універсітэце.\nДля гэтага аўтарам трэба даслаць на адрас premija@palityka.org працу і дадатковую інфармацыю. Дэталёвае апісанне правілаў і патрабаванняў глядзіце тут.\nПрапановы прымаюцца да 20 мая 2017 года. Прэмія прадугледжвае фінансавую ўзнагароду. Урачыстае ўручэнне прэміі адбудзецца на Сёмым Міжнародным Кангрэсе даследчыкаў Беларусі, які пройдзе 15—17 верасня 2017 года.\nРашэнне пра наданне прэміі прымаецца на аснове заключэння экспертнай рады, якая складаецца з прадстаўнікоў акадэмічнай супольнасці Беларусі і іншых краін, на аснове ананімнага галасавання.


13 травень 2011, 08:38\nСёньня а 12-й гадзіне ў Вышэйшым гаспадарчым судзе Беларусі павінна адбыцца судовае паседжаньне па пазове Міністэрства інфармацыі аб спыненьні выхаду недзяржаўнай газэты "Народная воля". Паседжаньне афіцыйна мае статус "падрыхтоўчага". Такім чынам, у судзьдзі Маёравай ёсьць магчымасьць дапамагчы прадстаўнікам рэдакцыі і міністэрства знайсьці паразуменьне.\nМіністэрства інфармацыі самастойна, не парушаючы дзейнага заканадаўства, ня мае права спыніць выпуск "Народнай волі". Гэтае права застаецца за судовымі інстанцыямі. Менавіта гэтым і тлумачыцца зварот міністэрства ў Вышэйшы гаспадарчы суд краіны.\nМіністэрства інфармацыі тлумачыць, што рашэньне аб спыненьні выпуску "Народнай волі" прымаецца ў адпаведнасьці з падпунктам 2.2 пункту 2 артыкулу 51 закону Беларусі "Аб сродках масавай інфармацыі". Тут маюць на ўвазе вынясеньне рэдакцыі на працягу году двух і больш пісьмовых папярэджаньняў.\nПершая намесьніца галоўнага рэдактара "Народнай волі" Сьвятлана Калінкіна ў размове са "Свабодай" пацьвердзіла факт атрыманьня папярэджаньняў ад Міністэрства інфармацыі:\nНашыя папярэджаньні фармальныя і нават сьмешныя...\n"Але ж насамрэч закон аб СМІ прадугледжвае, што газэта можа быць закрытая толькі за грубыя парушэньні. Гэта, напрыклад, прапаганда вайны, рэлігійнай варожасьці. Такіх парушэньняў у "Народнай волі" не было. Я сказала б, што нашыя папярэджаньні фармальныя і нават сьмешныя. Вось толькі адзін прыклад. Мы надрукавалі аб'яву – у якіх шапіках можна падпісацца на "Народную волю" і дзе кошт падпіскі будзе таньнейшы, чым на пошце. Назоў гэтага матэрыялу быў такі – "Адрасы льготнай падпіскі". За гэта нам вынесьлі папярэджаньне. У міністэрстве палічылі, што трэба было пісаць ня "льготная”, а “больш танная” падпіска”.\nТым часам у краіне зьбіраюць подпісы ў падтрымку "Народнай волі" і "Нашай нівы". Віктар Бузінаеў – старшыня бабруйскай арганізацыі Аб’яднанай грамадзянскай партыі – сказаў "Свабодзе", што гарадзкія актывісты дэмакратычных сілаў сабралі каля 400 подпісаў пад патрабаваньнем спыніць перасьлед незалежных сродкаў масавай інфармацыі ў Беларусі. Іх адправілі заказным лістом міністру інфармацыі Алегу Праляскоўскаму.\nВіктар Бузінаеў адзначае: ахвотных падпісацца пад пэтыцыяй робіцца ўсё болей, бо расьце колькасьць людзей, якія хочуць ведаць інфармацыю без цэнзуры:\n"І людзі пачалі мне тэлефанаваць, бо мой тэлефон кантактны. Пытаюцца, дзе і як можна падпісацца? І мы цяпер па дзьве гадзіны на дзень у партыйным офісе прымаем гараджан і зьбіраем іх подпісы. А "Народную волю" у шапіках у той жа дзень разьбіраюць".\n11 траўня судзьдзя Вышэйшага гаспадарчага суду Віктар Курыла задаволіў просьбу рэдакцыі "Нашай нівы" спыніць разгляд аналягічнай справы часова – да моманту разгляду скаргі выданьня на трэцяе папярэджаньне.


Карупцыя, хабарніцтва здольныя падарваць аснову любой дзяржавы заявіў Лукашэнка.\n«Недатыкальных няма і ня будзе. Ня ўсе зразумелі зь першага разу, таму давялося разьвітацца зь міністрам спорту, міністрам лесу, дырэктарам дэпартамэнту па авіяцыі. Міністэрства транспарту зарвалася да немагчымасьці».\nЧарговым разам Лукашэнка абрынуўся на пасярэдніцтва ў эканоміцы. Але ў рынкавай эканоміцы такой праблемы проста няма. Гэта праблема выключна дзяржаўнага сэктару.\nЛукашэнка канстатуе правал амаль усіх інвэстыцыйных праектаў. Нарэшце ён прызнаў, што незразумела, што рабіць з АЭС, як яна будзе упісвацца ў беларускую эканоміку. Выдатны вынік 24-гадовага кіраваньня.\nСтаршыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька пра адмову Лукашэнкі ад рэфэрэндуму:\n«Ерэван адгукнуўся ў Авальнай залі».\nЛукашэнка крытыкуе працу кіраўніцтва прадпрыемстваў, сумнеўных пасрэднікаў («зьядаюць да 3% ВУП»), клянавасьць і ка… https://t.co/rv2U3HGPwr\nЛукашэнка скрытыкаваў маштабныя інвэстыцыйныя праекты, якія зь невядомых прычынаў замарозіліся. Сьветлагорскі завод праз тры месяцы спыніўся, кардонны завод у Добрушы зусім не працуе. Цэмэнтная прамысловасьць у заняпадзе, нафтахімічная сфэра не вытрымлівае крытыкі. Больш за 10 мільярдаў даляраў укладзена ў АЭС, а так і невядома, як станцыя будзе ўбудаваная ў эканоміку краіны.\nДык ужо ж вырашылі: калі ніхто ня будзе купляць залішкі энэргіі, будзем майніць біткойны проста на АЭС. Ці не?… https://t.co/mPVi24hRG6\nВызначаны вінаваты ў праблемах беларускай прамысловасьці. Але Лукашэнка пакарае ня гэтага чалавека, а ўвесь урад… https://t.co/2deIgXbR6c\nНекалькі разоў Лукашэнка вяртаецца да падзеяў у Армэніі. Відаць, яны моцна яго ўразілі. Ён нават ня ўтойвае свой страх перад рэвалюцыямі. Што ў каго баліць...\nПра зьмены ў Канстытуцыю і зноў пра Армэнію\nЛукашэнка даручыў судзьдзям Канстытуцыйнага суду падрыхтаваць прапановы па ўнясеньні «тэхнічных зьменаў».\n«Але зьменаў пад канкрэтную асобу ніколі ня будзе — як гэта мы пабачылі на прыкладзе Армэніі. Ня трэба было пераводзіць прэзыдэнцкую рэспубліку ў парлямэнцкую, вось і адгукнулася. Навошта мяняць асновы дзяржавы, ламаць пад нейкую асобу? Тое і адбылося. У гэтай сытуацыі толькі жадаю армянскаму народу, каб не захапіліся барацьбой».\nПра расейскую прапаганду\n«Сёньня расейскія прапагандысты гатовыя ваяваць з усім сьветам. Але калі гэты касьцёр разгарыцца, то яны першыя разам са сваімі дзецьмі там і апынуцца. Гэта тычыцца і нашых дзеячоў, якія толькі і чакаюць спрыяльнага моманту. Ад нас павінны сыходзіць толькі мірныя ініцыятывы, ліміт рэвалюцый і войнаў мы вычарпалі», — падсумаваў Лукашэнка.\nРэфэрэндуму ня будзе. Цікава, як Лукашэнка перавярнуў сытуацыю.\nАказваецца, гэта апазыцыя, праціўнікі патрабуюць зьмены Канстытуцыі і рэфэрэндуму. Не выпадкова адмову ад рэфэрэндуму Лукашэнка зьвязаў з армянскімі падзеямі і Майданам. Думаю, гэта моцна ацьвярэзіла і астудзіла яго. Такім чынам, усё адкладваецца на няпэўны час.


Валерый Карбалевіч: Дробная помста. Навошта Лукашэнка загадаў далучыць да прафсаюзаў прыватныя кампаніі | Народная Воля\nЛукашэнка запатрабаваў да канца года стварыць прафсаюзныя арганізацыі афіцыйнай Фэдэрацыі прафсаюзаў (ФПБ) ва ўсіх недзяржаўных кампаніях. Палітолаг Валерый Карбалевіч у сваім тэлеграм-канале разважае, навошта ён гэта зрабіў.\nУ час сустрэчы са старшынём ФПБ Міхаілам Ордам Лукашэнка заявіў: «Калі толькі да канца года прыватныя прадпрыемствы не створаць па вашых патрабаваннях прафсаюзныя арганізацыі, яны будуць ліквідаваныя… Жартаваць мы не будзем больш. Мы бачым, як некаторыя сябе павялі і ўзялі курс на знішчэнне дзяржавы. Хочаш быць членам прафсаюза – будзь, не хочаш – калі ласка. Але ў кожнай кампаніі, прыватнай і дзяржаўнай, павінна быць прафсаюзная арганізацыя».\nТакім чынам, прафсаюзныя арганізацыі будуць стварацца ў прыватных кампаніях у прымусовым парадку. Неяк няёмка казаць, што гэта парушэнне закону, бо ўступленне ў прафсаюз – справа добраахвотная.\nАле спасылацца на закон у сённяшняй Беларусі недарэчна. Аддаючы такі загад, Лукашэнка не хавае, што ФПБ – гэта дэ-факта дзяржаўная арганізацыя, якая да сапраўдных прафсаюзаў не мае дачынення.\nУсеагульны ахоп працоўнага насельніцтва – прыкмета карпаратыўнай дзяржавы. Кшталту такой, як Італія часоў Мусаліні.\nАле галоўнае пытанне, якое ўзнікае з нагоды гэтага загаду: навошта?\nПрадэманстраваць клопат дзяржавы аб працоўных правах наёмных работнікаў, якіх эксплуатуюць «пузатыя буржуі»? Наўрад ці гэта ўзрадуе тых самых наёмных работнікаў. Тым больш што ФПБ – гэта карыкатура на прафсаюз, і ўсе гэта ведаюць.\nКаб ажыццяўляць кантроль з боку ФПБ за прыватнымі кампаніямі? Наўрад ці. Бо створаныя сілавым шляхам прафсаюзныя арганізацыі будуць больш лаяльныя свайму гаспадару і працадаўцу, чым гэтай казённай структуры.\nХутчэй, у чыста практычным сэнсе, тут ставяцца дзве задачы. Па-першае, падсілкаваць ФПБ прафсаюзнымі ўнёскамі. Цяпер шмат на якіх дзяржпрадпрыемствах частка работнікаў выйшла з ФПБ. У выніку знізілася папаўненне бюджэту федэрацыі. Таму вырашылі, што няхай прыватны бізнес падтрымае дзяржаўныя прафсаюзы. Хоць якая карысць.\nДругую задачу сфармуляваў Лукашэнка. Паводле ягоных слоў, некаторыя прыватныя кампаніі павялі сябе няправільна і выступілі супраць існуючага рэжыму. Дык вось, такім чынам Лукашэнка вырашыў ім адпомсціць. Паколькі ахвотных ствараць дзяржаўны прафсаюз там наўрад ці знойдуць, то «буржуям» давядзецца ствараць такія ячэйкі штучна і нават, магчыма, плаціць прафсаюзныя ўнёскі са свайго прыбытку. Хоць і дробная помста, а прыемна.\nУвогуле цяпер мы бачым, што любая новая заява ці новае дзеянне Лукашэнкі – гэта дадатковы раздражняльнік для і так наэлектрызаванага грамадства. Ён пастаянна падлівае алею ў вогнішча, а потым тушыць яго з дапамогай АМАП. Такі азарт паляўнічага. Здаецца, гэта галоўнае, што яго цяпер цікавіць.


строительство Archives – Рэгіянальная газета\n24.01.2012 AЎТАР(Ы): Мікола ГАЙДУК\n12.01.2012 AЎТАР(Ы): Святлана ЦІШКО\nСёння, 12 студзеня, у Маладзечне адкрываецца новы дзіцячы сад. Падобнай падзеі ў горадзе не здаралася больш за 20 гадоў.\n03.11.2011 AЎТАР(Ы): Зоя ХРУЦКАЯ\n15.06.2011 AЎТАР(Ы): Паводле БелаПАН\nАрхітэктурны праект вытворчай базы, неабходны для ўзвядзення атамнай электрастанцыі ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці (асноўныя вытворчыя аб'екты, трэцяя чарга будаўніцтва), зацверджаны пастановай Савета міністраў № 727, паведамляе прэс-служба ўрада.\nУдзельнікі канферэнцыі ў Вільнюсе прапанавалі кіраўніцтву Расіі адмовіцца ад фінансавання будаўніцтва беларускай АЭС.\nНа месцы музычнай школы будзе будынак упраўлення капітальнага будаўніцтва\nНа месцы былой музычнай школы пабудуюць адміністрацыйны будынак вілейскага ўпраўлення капітальнага будаўніцтва.\n18.02.2011 AЎТАР(Ы): Святлана ЦІШКО\nБольшасць віляйчан будзе жыць у шматпавярховых дамах\nАд 14 лютага ў фае райвыканкама прадстаўлены праект карэкціроўкі генеральнага плана Вілейкі. Кожны гараджанін можа яго паглядзець і пакінуць свае заўвагі ў спецыяльнай Кнізе водгукаў.\n27.12.2010 AЎТАР(Ы): Святлана ЦІШКО\nАгароджу вакол парка заменяць\nЛя парка Перамогі ўздоўж Вялікага Гасцінца ўсталююць новую літую агароджу. Работы па замене ўжо пачаліся.


"Адмова Аляксандра Мілінкевіча ад удзелу ў Кангрэсе дэмсілаў – гэта трагічная памылка"\n22 люты 2007, 14:03\nРадыё Свабода Агляд званкоў на "Свабоду" за 22 лютага. 24 гадзіны на суткі ў Менску працуе тэлефон "Свабоды" 266-39-52. Тэлефануйце, дзяліцеся навінамі, а таксама выказвайце сваё стаўленьне да падзеяў у Беларусі і сьвеце. Тэлефон "Свабоды" — гэта вольны мікрафон. Права выказацца мае кожны. Нам можна дасылаць СМС-паведамленьні на нумар — 8-029-391-22-24.\nСпадар: “Аляксандр Мілінкевіч, Ваша адмова ад удзелу ў Кангрэсе дэмсілаў – гэта трагічная памылка, бо Кангрэс – гэта вышэйшы орган аб’яднанай апазыцыі. Успомніце, хто ведаў Вас да 2005 году? У маштабах краіны практычна ніхто. Але пасьля Вашага ўдзелу ў Першым кангрэсе дэмсілаў Вы сталі найбольш вядомым і ўплывовым апазыцыйным лідэрам агульнанацыянальнага маштабу. Той Кангрэс даў Вам ня толькі вядомасьць і ўладу, але і , гэта вельмі важна, Вашу легітымнасьць для ўсяго сьвету як правадыра беларускай апазыцыі, як адзінага кандыдата на выбарах прэзыдэнта. Але пасьля выбараў прайшоў ужо год. Вы ня можаце і надалей называцца “кандыдатам” на прэзыдэнта. Але калі Вы лічыце сябе правадыром, здольным прыцягнуць і павесьці ўвесь беларускі народ да дэмакратычных ператварэньняў, Вам ня трэба ўхіляцца ад Другога кангрэсу дэмсілаў. На ім Вы павінны даць справаздачу перад народам, які аказаў Вам давер, пра зробленую Вамі працуы. А падчас наўпроставай і галоснай дыскусіі зь лідэрамі партыяў даказаць усім дэлегатам кангрэсу, усяму народу, сьвету, што Вы па ранейшаму лепш за іншых адпавядаеце ролі агульнанацыянальнага дэмакратычнага лідэра. Бяз гэтага Вы ня зможаце заставацца легітымным ў гэтай ролі. Акрамя таго, Ваша цяперашняе рашэньне не стасуецца з тым, што Вы казалі раней. І ў Беларусі, і за мяжой Вы заклікалі апазыцыю да аб’яднаньня, да кансалідацыі ўсіх дэмакратычных сілаў. А сёньня Вы самі расколваеце апазыцыю. Гэта спрыяльна для беларускага рэжыму. Памятаеце “падзяляй і валадар”? А напрыканцы хачу Вам нагадаць: двух правадыроў не бывае. З Вамі ці без Вас Кангрэс адбудзецца, і лідэр будзе абраны. І менавіта ён будзе легітымным, менавіта ён будзе мець права прадстаўляць перад усім сьветам апазыцыю Беларусі і гаварыць ад яе імя. Заклікаю Вас, пакуль яшчэ ня позна, зьмяніць Ваша рашэньне і прыняць удзел у Кангрэсе дэмакратычных сіл.Дзякуй”.\nАнатоль, Гомель: “Наконт таго, ці адчуваю я сябе эўрапейцам. Цяжка адказаць на гэта пытаньне. Яно падаецца простым, але насамрэч яно вельмі складанае. З гледзішча геаграфіі тут вельмі проста– так, мы эўрапейцы. Але па якіх іншых крытэрах мы павінны ацэньваць сябе як эўрапейцы? Я лічу галоўным крытэрам, на які нам патрэбна было б зьвярнуць увагу ў першую чаргу, адчуваньне сваіх правоў і абавязкаў. Ці адчуваем мы сябе ў гэтым пляне, як эўрапейцы, ці не? І тут трэба адказаць толькі адмоўна. Таму што адстойваць свае правы сабе даражэй будзе – так кажуць многія беларусы. І я сказаў бы, нават большасьць. Гэта -- рабская прымаўка! Хіба гэта падобна да эўрапейцаў?! Эўрапеец тым і адрозьніваецца, што разумее свае правы, чалавечыя правы. І абавязкі свае ён таксама разумее. І ён змагаецца за свае правы паўсюль, дзе толькі можна. Нават Эўразьвяз ствараецца ня так проста, таму што эўрапейцы разумеюць, што гэта зьвязана зь іх правамі. Ня толькі абавязкі, але і правы. Адчуваньне нашых чалавечых правоў зьнішчанае ня толькі царызмам. Бальшавізм зрабіў яшчэ больш. Гэта трэба ўцяміць, каб адрадзіць тое, што было звычайным для беларусаў часоў Францыска Скарыны.”.\nТадэвуш Усьціцкі, Маладэчна: “Я надта ўзрушаны і абураны тым, што ў Кобрыне будзе пабудаваны храм у гонар ката беларускага народа Аляксандра Суворава. Горшага нельга было прыдумаць.”\nАнастас Семяновіч: “Што можна сказаць наконт будаўніцтва храма Сувораву ў Кобрыне? Гэта вялікая памылка праваслаўнай царквы і лукашыстаў. А чаго можна чакаць ад іх у дадзены момант? Калі зьменіцца ўлада ў Беларусі, народ будзе патрабаваць у царквы аддзяленьня ад Расеі. Прыклад – Украіна. Гэты храм, я думаю, прыладкуюць для гаспадарчых патрэбаў горада. Пры дадзенай уладзе няхай лукашысты будуюць хоць сотні храмаў былым бальшавікам, якія вынішчалі дзесяткі і дзесяткі мільёнаў ні ў чым не вінаватых людзей. Жыве Беларусь!”\nАляксандр Лапіцкі, старшыня менскага гарадзкога грамадзкага аб’яднаньня ахвяраў палітычных рэпрэсіяў: “Праз Радыё Свабода зьвяртаюся да ўсіх амбасадараў у Рэспубліцы Беларусь аказаць узьдзеяньне на прэзыдэнта Аляксандра Лукашэнку, каб ён спыніў перасьлед самай праўдзівай газэты “Народная Воля,” якая нясе людзям сьвятло і надзею на аднаўленьне дэмакратыі ў Беларусі”.


Вялікая гутарка з адвакатам Андрэем Мачалавым.\nПотым, канечне, мой нумар распаўсюдзіўся сярод валанцёраў, мне тэліла па некалькі чалавек у дзень, і я проста фізічна не мог прысутнічаць на ўсіх адміністрацыйных справах. Браў сабе па адной-две на дзень. Але ў нас склалася група адвакатаў, гатовых дапамагаць людзям, і мы падстрахоўвалі адзін аднаго, перанакіроўвалі кліентаў, каб не пакінуць іх з нічым.\nШто тычыцца крымінальных спраў, то Марыю Бабовіч, якую судзілі за надпіс «Не забудзем»на Пушкінскай, я ўпершыню ўбачыў, калі наведваў допыты. 10 верасня следчай групай была заведзеная адна вялікая справа аб беспарадках у Мінску, і людзей, якія недзе неяк мільгалі, выклікалі на допыты. Мы адсочвалі на допытах, каб усё праходзіла без парушэнняў.\n— Мне заўсёды псіхалагічна цяжка, калі справа выдуманая. Вось быў журналіст Арцём Маёраў, ён прыйшоў распавесці пра ператрус на офісе Tut.by, яго затрымалі і прыдумалі, што забралі з дома на прафілактычную размову. А ў 416-м кабінеце Маскоўскага РУУС журналіст знянацку пачаў лаяцца мацюкамі. Гэтага ніхто вакол не бачыў, відэадоказаў няма, але ўчастковы дакладна памятае, што гэта мела месца, і чалавека арыштоўваюць. Падобнае было і са справай Любы Каспяровіч.\nУ крымінальных справах іншы падыход: асноўная тэхналогія следства — максімальна скажаць факты, трактаваць іх на свой лад. Класічны выпадак з 293-м артыкулам Крымінальнага кодэкса пра масавыя беспарадкі. Кампанія сяброў абмяркоўвала палітыку ў сваёй групе, яе неяк выкрылі. Прыйшлі да людзей, і ў аднаго знайшлі бензін і аліва ў гаражы. І з гэтага робіцца выснова, што чалавек збіраўся вырабляць кактэйлі Молавата і кідаць у сілавікоў. А са скрыні цвікоў — што ён хацеў праколваць шыны. Гэта вельмі дзіўная логіка: я не ведаю мужчыну, у якога б у прыватным доме не знайшлося бензіну ці цвікоў.


«Мне дадуць, як і банкіру, нямала». Што пішуць палітвязьні «справы Ціханоўскага»\n25 жнівень 2021, 19:55\nЗьлева направа ў верхнім шэрагу — Ігар Лосік, Сяргей Ціханоўскі, Мікола Статкевіч, у ніжнім шэрагу — Уладзімер Цыгановіч, Арцём Сакаў, Дзьмітры Папоў\nДва месяцы цягнецца закрыты суд у гомельскай турме па «справе Ціханоўскага». За «масавыя беспарадкі» і іншыя «злачынствы» судзяць блогераў Сяргея Ціханоўскага, Ігара Лосіка, Уладзімера Цыгановіча, палітыка Міколу Статкевіча, мадэратара сацсетак Дзьмітрыя Папова і апэратара Арцёма Сакава.\nАкалічнасьці суду невядомыя, адвакаты далі падпіску аб неразгалошваньні. Бадай, адзіная крыніца інфармацыі — лісты палітзьняволеных.\nУ жніўні Мікола Статкевіч адзначыў у турме 65 гадоў, Сяргей Ціханоўскі — 43.\nПалітвязьню Арцёму Сакаву, які працаваў апэратарам праекту «Страна для жизни», сёньня споўнілася 27 гадоў. Ужо другі дзень нараджэньня ён сустракае ў турме. Летась Арцём сядзеў у сталічным СІЗА-1 на Валадарскага. Цяпер над ім і іншымі фігурантамі справы ў гомельскай турме ідзе закрыты суд. Вядома, што Арцём трымаецца годна, спрабуе абараняць свае правы, дапамагае іншым вязьням.\nМаці ўжо два тыдні не атрымлівала лістоў ад палітзьняволенага. Бацькі Арцёма сёньня перадалі яму сьвяточную перадачу ў СІЗА. У тым ліку — кексы з рознымі віншаваньнямі.\nАрцёма сёньня віншуюць і карыстальнікі сацыяльных сетак, якія ад імя маці напісалі вязьню віншаваньне.\nТым часам Сяргей Ціханоўскі, які адзначыў дзень нараджэньня 18 жніўня, піша людзям падзякі за падтрымку. «Я нагадаў беларусам пра справядлівасьць, правы чалавека, годнасьць. Але галоўнае — я паказаў ім надзею. Пра надзею было напісана і на вашай паштоўцы. Веру ў перамены да лепшага ў Беларусі!», — напісаў знаёмай жыхарцы Гомля палітзьняволены.\nЯшчэ ў адным лісьце Сяргей піша, што ён другі год у адзіночцы. «Хаджу ў суды. Яны яшчэ пару месяцаў будуць. Потым — апэляцыя, і месяцы яшчэ праз тры ў калёнію накіруюць. На Новы год ужо змагу быць ня ў Гомлі. Думаю, зразумела, што мне дадуць, як і банкіру, нямала. А ў газэтах мяне дагэтуль аблайваюць. Ніяк не забудуць. Так вось абылганы і сяджу. Настрой у нас ва ўсіх пазытыўны. Бадзёрыя духам. Верым у перамены да лепшага», — напісаў блогер.\nСваёй былой выкладчыцы ўнівэрсытэту імя Францыска Скарыны палітвязень даслаў малюнак філфаку, дзе ён вучыўся, з цытатай Скарыны.\nМалюнак Сяргея Ціханоўскага, дасланы з-за кратаў.\n«Як нас ні схілялі напісаць на памілаваньне — ніхто пра гэта нават ня думаў. Віны за намі няма ніякай — гэта ж усе разумеюць. Я думаў, што б я змог зьмяніць, калі б вярнуся назад. Дык ведаеш — нічога. Можа, толькі відэазварот запісаў бы. А чытала мае вершы? Асабліва вясёлы пра тое, што прыйдзе жнец, а хтосьці ў гэта ня верыць і дзівачыць», — дадаў Ціханоўскі.\nМікола Статкевіч на дзень нараджэньня атрымаў сорак паштовак і лістоў. Пра гэта расказала ягоная жонка Марына Адамовіч. Мікола піша ёй, што не атрымлівае газэту «Белорусы и рынок», але чытае афіцыйную прэсу. У лісьце ён разважае, што дзяржава павінна мець ідэалёгію аб’яднаньня. «Дзяржава, не зьяднаная агульнай ідэалёгіяй, робіцца няўстойлівай. Напрыклад, дабрабыт і сацыяльны камфорт — як у Эўропе. Веліч дзяржавы — як у Расеі. Абарона сапраўднай веры — як у Іране і Саудаўскай Арабіі. Калі сапраўднай аб’яднаўчай ідэалёгіі няма, то адзінай сапраўднай мэтай кіраўнічай меншасьці робіцца захаваньне свайго існаваньня і кармавой базы. Доўга так не працягнецца. Калі вярнуцца да нашай сытуацыі, то з дабрабытам і бясьпекай усё горш, вера, веліч, прагрэсіўнае навучаньне — не пра нас. Незалежнасьць? Донар незалежнасьці той, які купляе яе па кавалачках», — разважае палітык.\nЁн чытае паваенных беларускіх аўтараў. Асабліва Міколу спадабалася «Чужая спадчына» Вячаслава Адамчыка. «На волі ў інфармацыйнай плыні чытаць цяжка, а тут :)», — напісаў палітвязень.\nМікола Статкевіч піша, што мэта «зачысткі» — выціснуць за мяжу патэнцыйны актыў пратэсту. «Шкада, што многія зьехалі незваротна, бо зьяжджаюць самыя энэргічныя, гэта страта для краіны», — лічыць Статкевіч.\n«Інфармацыйная блякада». Што вядома пра закрыты суд па «справе Ціханоўскага»\nДар’я Лосік, жонка вядомага блогера, расказала пра прыкры выпадак, які адбыўся зь Ігарам Лосікам у гомельскім СІЗА.\n«У панядзелак у іх няма судовых паседжаньняў. Ігара і сукамэрнікаў вывелі на калідор, каб прастукаць сьцены — гэта звыклая практыка. Па калідоры ішла турэмны псыхоляг. Яна заўважыла — бо Ігар быў толькі ў футболцы, — што ў яго парэзы на руках. Яны засталіся, калі ён спрабаваў рэзаць вены. Псыхоляг, я б пісала гэтую прафэсію ў гэтым выпадку ў двукосьсі, пачала папікаць Ігара, што ён няправільна рэзаў вены! Што трэба было ўздоўж рукі, а ён рэзаў упоперак. Потым яна спыталася — калі будзе канец суду і калі, паводле яе словаў, Ігар зладзіць чарговы „пэрформанс“ з рэзаньнем рук!», — абурылася Дарʼя.\nУ лістах Ігар піша, што час, калі ён на «судзе», пралятае хутка, ён адчувае сябе «як быццам у чытальнай залі ў бібліятэцы». «Кожны дзень працэсу ўсё больш зьдзіўляе і бянтэжыць. Добра, што маскі выдаюць, а так бы выгналі за сьмех. Яны заўсёды апраўдваюцца тым, што выконваюць сваю працу, падпарадкоўваюцца загадам. Ад іх, маўляў, нічога не залежыць, і калі не яны, то будзе нехта іншы. Але ніяк гэтаму не супрацьстаяць і спакойна падпісваюць паперы, якія прыгаворваюць чалавека да неймаверных тэрмінаў і празь якія будуць пакутаваць семʼі», — напісаў палітвязень у лісьце да жонкі.


«Чалавек года Міншчыны» - Рэспубліканскі цэнтр па аздараўленні і санаторна-курортным лячэнні насельніцтва Санаторыі Беларусі\nГалоўная→Навіны→«Чалавек года Міншчыны»\nГрафік правядзення прамых тэлефонных ліній у Рэспубліканскім цэнтры па аздараўленні і санаторна-курортным лячэнні насельніцтва на сакавiк 2020 г. Афіцыйныя інтэрнэт-рэсурсы Рэспублікі Беларусь www.catalog.gov.by\n«Чалавек года Міншчыны»\nУ г. Маладзечна Мінскай вобласці 18 студзеня 2019 года адбылося ўрачыстае ўручэнне спецыяльных дыпломаў пераможцам абласнога конкурсу «Чалавек года Міншчыны» за 2018 год. Высокай узнагародай адзначаны 28 чалавек у 6 намінацыях.\nУ намінацыі «Прамысловасць, гандаль і грамадскае харчаванне, бытавое абслугоўванне, фінансавая дзейнасць, прадпрымальніцтва» ганараваны ўзнагароды Макушынскі Вячаслаў Рыгоравіч, з 01.10.1993 г. дырэктар беларуска-германскага СТАА «Дзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр« Надзея »Вілейскага раёна Мінскай вобласці.\nДзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр «Надзея» (далей - дзіцячы цэнтр «Надзея») з'яўляецца сумесным беларуска-нямецкім праектам, створаным для аздараўлення і санаторна-курортнага лячэння дзяцей, якія пацярпелі ад наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Адкрыццё дзіцячага цэнтра адбылося ў верасні 1994 года. Сёння цэнтр таксама прымае на санаторна-курортнае лячэнне і аздараўленне ў рамках дзяржаўнай праграмы:\n- дзяцей у суправаджэнні бацькоў ( «Маці і дзіця»);\n- дзяцей з абмежаванымі магчымасцямі ў суправаджэнні бацькоў.\nАкрамя гэтага, дзіцячы цэнтр «Надзея» рэалізуе міжнародныя праекты ў супрацоўніцтве з больш чым 30 дабрачыннымі арганізацыямі з 12 краін свету (Германія, Японія, Італія, Аўстрыя, Іспанія, Англія, Шатландыя, Ірландыя, Швецыя, ЗША, Расія, Украіна) па санаторна -курортному лячэнні і аздараўленні дзяцей:\n- пастаянна пражываюць на тэрыторыях, забруджаных радыёнуклідамі;\n- якія маюць аднолькавы тып паталогіі ў перыяд рэмісіі (анкалагічныя захворванні, захворванні шчытападобнай залозы і інш.);\n- з няшчасных або малазабяспечаных сем'яў, а таксама дзяцей-сірот;\n- з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі ў суправаджэнні бацькоў ці валанцёраў.\nВячаслаў Макушынскі стаіць ля самых вытокаў стварэння дзіцячага цэнтра «Надзея». Дырэктар прыняў тады яшчэ будуецца аб'ект 1 кастрычніка 1993 гады і зрабіў усё магчымае, каб ўвасобіць задуманае ў жыццё.\nНа сённяшні дзень дзіцячы цэнтр «Надзея» для яго ўжо не праца, а лад жыцця, дзякуючы якому лічыць сябе цалкам шчаслівым чалавекам, якія маюць дачыненне да важнай і патрэбнага справе. Няпроста быць кіраўніком. Пасада патрабуе ўнутранага і духоўнага пасылу да дзяцей, якім аказваецца дапамога, адказных адносін да партнёраў. У той жа час, дырэктар дзіцячага цэнтра «Надзея» лічыць, што яна дае магчымасць самарэалізавацца, зразумець і паказаць, на што ты здольны.\nЗа перыяд з 1994 года па 2018 год у дзіцячым цэнтры «Надзея» прайшлі санаторна-курортнае лячэнне і аздараўленне больш за 100 000 чалавек.\nПраца з дзецьмі ў цэнтры ажыццяўляецца на аснове ўласнай Канцэпцыі і Праграмы «Захаванне і ўмацаванне здароўя», распрацаваных дзіцячым цэнтрам «Надзея» пры актыўным удзеле беларускіх і нямецкіх экспертаў.\nЗ першых дзён і да цяперашняга часу дзіцячы цэнтр «Надзея» выразна прытрымліваецца прынцыпаў ўстойлівага развіцця. З 2001 года развіваецца экалагічна чыстае сельскагаспадарчую вытворчасць, а вырашчаная прадукцыя выкарыстоўваецца ў харчаванні дзяцей.\nУ 2002 годзе дзіцячы цэнтр «Надзея» ў ініцыятыўным парадку распрацаваў комплексную Праграму па рацыянальным выкарыстанні энергетычных рэсурсаў. Улічваючы вялікую працу, праведзеную дзіцячым цэнтрам «Надзея» па энергазберажэнню, папулярызацыі гэтай дзейнасці Камітэтам па энергаэфектыўнасці ў лістападзе 2004 года яму прысвоены статус Зоны высокай энергетычнай эфектыўнасці.\nУ 2007-2008 гадах дзіцячы цэнтр «Надзея» укараніў у сваю працу сістэму экалагічнага менеджменту і першым з устаноў сацыяльнага характару Рэспублікі Беларусь прайшоў сертыфікацыю на адпаведнасць яе дзяржаўнаму стандарту ІСО 14001-2005.\nУ жніўні 2017 года дзіцячыя цэнтрам «Надзея» пры падтрымцы дзяржавы і актыўным удзеле замежных партнёраў пабудавана і ўведзена ў эксплуатацыю фотаэлектрычны станцыя, усталяванай магутнасцю 600 кВт.\nДзякуючы падтрымцы дзяржавы і паспяховаму партнёрскаму супрацоўніцтву за гэтыя гады ў Рэспубліцы Беларусь створана унікальнае рэабілітацыйна-аздараўленчая ўстанова, якое мае ўстойлівае фінансава-эканамічнае становішча і забяспечвае высокую якасць і эфектыўнасць санаторна-курортнага лячэння і аздараўлення дзяцей з зон, забруджаных радиоионуклидами, і іншых катэгорый. Сёння праект «Надзея» з'яўляецца адзіным сумесным беларуска-нямецкім праектам у гуманітарнай і сацыяльнай сферы дзеючай на пастаяннай аснове.


Пецярбуржцы Tequilajazzz: Калі беларускі Re1ikt спявае нашую песню, думаем, што кавер пераўзышоў арыгінал - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 11 лiпеня 2020, Субота, 19:58\nПецярбуржцы Tequilajazzz: Калі беларускі Re1ikt спявае нашую песню, думаем, што кавер пераўзышоў арыгінал\nГурт Tequilajazzz выступіў у Менску пасля доўгага перапынку.\nУ клуб Re: public Tequilajazzz прыехаў з юбілейным турам. У гэтым годзе гурт адзначае 25-годдзе, піша kp.by. За гэты час музыкі некалькі разоў заяўлялі, што калектыў спыняе існаванне, мяняўся склад - нязменным увесь час заставаліся вакаліст Яўген Фёдараў і бубнач Аляксандр Воранаў.\n- Страшная лічба! - засмяяўся Фёдараў, распавядаючы пра 25-годдзе гурта. І тут музыкам на сцэну хтосьці з гледачоў працягнуў прэзент. - О, нічога сабе! Саша, паглядзі: значок у колерах нацыянальнага сцяга Беларусі, а на ім напісана: Tequilajazzz 25. Дзякуй за падарунак. Саша ацаніў. Я таксама ацаніў, але Саша ж у нас адсюль родам.\nАляксандр Воранаў у Беларусі бывае значна часцей, чым гурт, у якім ён грае. У гэтым годзе паспеў пабываць тры разы, праўда два з іх - у аэрапорце.\nЛЮДЗЕЙ НА КАНЦЭРЦЕ БЫЛО НЯШМАТ\n- А адзін раз ездзіў на малую радзіму, - распавядае бубнач. - Я нарадзіўся ў Ленінградзе, але мае бацькі з Беларусі - з вельмі старога горада Магілёўскай вобласці - Крычава.\nНавіна аб тым, што на канцэрце будуць гучаць старыя гіты публіка ўспрыняла крыкамі ўхвалення, новенькага, мяркуючы з рэакцыі, ніхто не чакаў.\n- Неяк сустрэў напярэдадні канцэрту ў Пецярбургу хлопца. Ён спытаў, ці будзем граць што-небудзь новенькае. І калі я сказаў, што не, ён уздыхнуў з палёгкай: «Фух! Добра», - успомніў гісторыю Фёдараў. - Мы падумалі, што юбілейны тур павінен быць рэтраспектыўны, з упорам на старыя песні. Увогуле, шалёны олдскул!\nНА АПОВЯД ФЁДАРАВА ПРА ТОЕ, ШТО ПРАЗ ТУМАН ГУРТУ БУДЗЕ НЯПРОСТА ВЫЛЯЦЕЦЬ З МЕНСКА, ГЛЕДАЧЫ КРЫЧАЛІ: "ЗАСТАВАЙЦЕСЯ!"\nТак і атрымалася: гучалі старыя песні. Перад «антыпедагагічнай» песняй «Бляха Муха» Фёдараў загаварыў пра брата Андрэя Міхайлава, з якім разам гралі ў гурце «Объект насмешек».\n- Праз гэтую песню нам увесь час хочуць забараніць гастролі. Гэта толькі мая віна. Дакладней, віна майго старэйшага брата, які яе калісьці напісаў, - сказаў музыка. - Я абяцаў, што да самай сваёй смерці (спадзяюся, гэта адбудзецца няхутка) буду гэтую песню выконваць. Песня антыпедагагічная, якая расказвае, як стаць дрэнным і добрым. Ці хаця б лысым - такім жа, як і я.\nПерад песняй «Мільёны павольных лілей» Фёдараў пахваліў беларускі гурт Rel1ct. А Воранаў, дарэчы, цёпла адгукаўся пра TonqiXod.\n- Нам няпроста яе граць, бо мы цяпер ведаем новую версію ў выкананні вашага беларускага гурта Rel1ct, - сказаў Яўген Фёдараў. - І, здаецца, гэта той выпадак, калі кавер-версія перасягнула арыгінал. Калі мы граем, я ўвесь час параўноўваю: «Ух ты! Недацягваем мы».\nМЕНСКІ ТУМАН НЕ ПІЎ «ТЭКІЛЫ», А ВОСЬ ПУБЛІЦЫ - ТАК\nНа наступны дзень пасля менскага канцэрту ў юбілейным туры гурта быў Калінінград. У сацсетках Tequilajazzz з'явіўся запіс пра тое, што гэтую ж песню пераспяваў мясцовы гурт «Хэдшот». Некалькі гадоў таму песню спявала і літоўская спявачка Аліна Арлова.\n- Дарэчы, мой улюбёны бас-гітарыст асвоіў новую сумежную прафесію. Яго цяпер не выгнаць з-за бубнаў, - пажартаваў Воранаў, калі Фёдараў заняў месца бубнача.\nКалі канцэрт скончыўся, а большая частка гледачоў ужо стаяла ў чарзе ў гардэроб, Яўген Фёдараў змыў з твару торт і выйшаў на танцпляц. Зрабіў сэлфі з фанатамі і паставіў некалькі аўтографаў, бо «на дыску такога добрага гурта заўсёды прыемна распісацца».\nКАНЦЭРТ СКОНЧЫЎСЯ ПАД 23 ГАДЗІНЫ\n5.07 Як зламалася «мадэль» Лукашэнкі 79,893\n9.07 СМІ: У «таракана» пачынаецца істэрыка праз закрытую мяжу з Расеяй 64,567\n9.07 «Здымайце грошы з картак, забірайце з банкаў і купляйце валюту» 59,190\n7.07 Як працаўнікі «Белшыны» паставілі на месца ідэолага з афіцыйнага прафсаюзу 59,024\n7.07 Культпратэст: песня пра АМАПаўцаў 54,586\n8.07 Уладзімір Няпомняшчых: Лёс Лукашэнкі будзе вызначаць трыбунал 48,514\n7.07 Экспэрт: Сыход Лукашэнкі непазбежны 45,513