Веткаўская іканапісная школа - Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый\nПасля бурных падзей XVIII ст. Ветка страчвае ролю адзінага цэнтра пасадскага расколу. Гэтая роля адыходзіць да новых цэнтраў у Маскве і на Паволжы, на Іргізе. Але аўтарытэт "колыбели старообрядчества" замацоўваецца за ей назаўсёды. Стылявыя рысы, у вялікім напружанні "заваяваныя" веткаўцамі, робяцца агульным набыткам культуры стараабрадцаў. Гэтыя рысы праяўляюцца больш за ўсё ў цэнтрах, якія гістарычна звязаны з Веткай.\nЯшчэ ў XIX ст. майстры-іканапісцы з нашых мясцін ішлі працаваць у Віцебск і Рыгу, на Дон, у Малдову, у Кіеў, у абедзве расійскія сталіцы. Бліжэйшыя ж, некалі звязаныя з Веткаўскай царквой, а нярэдка заснаваныя і самімі веткаўцамі слабоды - чарнігаўскія, старадубскія, - ніколі не адчувалі сваёй адарванасці ад веткаўскай школы.\nІдэя агульнага вобраза супадчынення, якой падпарадкоўваліся б усе наяўныя майстры і рамёствы, - г. зн. тое, што завецца ўласна стылем, была без сумнення ў ліку пачатковых, асноўных для Веткі. Да якога часу праіснаваў гэты сінтэтычны падыход? На пачатку XX ст. пасля рэформ 1907 г., якія аднавілі духоўнае жыццё стараабрадцаў, яшчэ жывыя для рэгіёна: фрэска (Пакроўскі храм), чаканка (Максім Свяшчэннікаў, г. Клімаў) і кніжная мініяцюра (Евангелле, в. Тарасаўка). У 30-я гады XX ст. яшчэ шыюць бісерам каляровыя аклады ікон (Марфа Папова, Ветка). У 50-я гады XX ст. напісаны апошнія для цэнтра іконы (Рыгор Паўлікаў, в. Шэламы) і выразаны апошнія пазалочаныя ківоты (Кузьма Карасёў, Ветка).\nВарта адзначыць, што ва ўсёй тоўшчы веткаўскага духоўнага і мастацкага існавання мы не знойдзем таго, што завецца афіцыйнай культурай, і на Ветцы ў сінтэзе культавых мастацтваў мы маем справу з захваннем і развіццём старажытнай духоўнасці.\nСама культурная сітуацыя на Ветцы была фальклорнай, нягледзячы на высокі прафесійны статус мясцовага майстра. Карацей кажучы, майстар належаў да таго ж сацыяльнага калектыву, заказы якога ён выконваў. Гэтая праца была часткай і патрэбай яго душы. Вядома, гэта спарадзіла цэлы спектр вобразаў, якія данеслі да нас народную духоўнасць, - ад патаемных пачуццяў напаўязычніцкага сялянскага быцця да пышнага і валявога купецкага пошуку гармоніі. Пераканаўчы прыклад першага - простыя па выкананні, дзіўныя па глыбіні "Цэлебнікі" - мнагачасткавыя іконы з выявамі многіх святых, якія дапамагалі пры розных хваробах і патрэбах, ад "помачы супраць 12 трасавіц" да "навучання грамаце". Яскравы прыклад другога - "Благавешчанне" пісьма Яўхіма Андрыянава (1880), якое аб'ядноўвае ўсе магчымыя віды перспектыў у замкнутую, як чаша, прастору. Гэтым яно адначасова пераклікаецца з кампазіцыяй-чашай "Тройцы" Рублёва, з моцным хрысціянскім вобразам чашы-прычасця, а таксама з народным адчуваннем года як кола з яго віншавальнай чашай Свята.\nЦэлы сусвет - гэта пераадольванне яго расколу, які атрымаўся калісьці.\nМожна сказаць, што рытмічная ўсхваляванасць украінскіх барочных твораў была арганічна ўспрынята веткаўскімі мастакамі.\nДва цэнтры праваслаўнага мастацвта - Магілёў і Кіеў - стваралі моцнае духоўнае поле, якое адчула на сабе і самабытная Ветка. Больш таго, кантакт праходзіў на ўзроўні саміх майстроў і іх пошукаў.\nВядома, існаванне культуры, якая сцвярджала, што "чалавек - малы свет ёсць", атаясамліванне ўсяго ва ўсім - гэта таксама быў пошук цэласнасці сусвету, і ён знайшоў увасабленне ў цэлым шэрагу кампазіцый веткаўскіх ікон.\nСвет - дом - гэты ўлюблёны вобраз у мастакоў XVIII ст. - на веткаўскіх іконах паслядоўна ператварае ўсе свецкія стылі архітэктуры і тыпы жылля, ад палацаў да хат. Ён пераступае праблему, нявырашаную царскімі майстармі XVII - пачатку XVIII стст.: якім чынам заходні ўзор з галандскім "інтэр'ерам" можа змясціць невымяральнае - божыя адносіны паміж сабой. Дом, роўны сусвету, мае свае вымярэнні. Іх можна ўбачыць на веткаўскіх іконах XVIII - XX стст.\nВера ў магчымасць звярнуцца да неба за асабістай духоўнай дапамогай, як і сістэма ўласных заказаў у мясцовых майстроў, захоўвае і развівае сёння малавядомае народнай культуры вобразнае багацце старажытнага іканапісу. Так, да нашых дзён у вёсках вядома каля шасцідзесяці тыпаў выяў Божай Маці, Багародзіцы. Гэтая лічба можа быць памножана на мноства непараўнальных вобразаў, таму што да апошняга часу свайго існавання кожная ікона на Ветцы была "ўвасобленай малітвай", г. зн., запісам творчага, валявога акту - звяртання мастака да Бога. Тое, што па дакументах ён мог лічыцца селянінам, рамеснікам, купцом, манахам ці мешчанінам, не здымала з яго дабравольна прынятага абавязку.\nІконы на Ветцы захоўвалі старажытны канон, але былі рознымі. Калі перад вачыма праходзяць толькі жаночыя лікі (адзіны лік Божай маці ў сотнях свіх духоўных адбіткаў - на тварах жаночых), тады разумееш, які багаты свет неслі нашы продкі - не дзеля павіннасці, але па душэўнай неабходнасці.\nУ сусвеце веткаўскай іконы непарыўна звязаны фізічнае здароўе, дабрабыт і сямейны лад - з раўнавагай у эмацыянальным стане. Прыгажосць - адзіная для ўсяго мера, тычыцца рознага ўбору дома, упарадкавання душы ці цудоўных ікон, якімі на Ветцы было прынята "красавацца". Вось толькі некаторыя з назваў "багародзічных" ікон: "Нечаканая радасць", "Наталі смуткі", "Наталі хваробы", "Спагнанне загінуўшых душ", "Радасць дзіцяці"… Усе яны адзначаны вялікай эмацыянальнай выразнасцю.\nЯшчэ адной рысай, якая раскрывае фальклорную сітуацыю ў веткаўскім мастацтве, з'яўляецца тое, што майстры, якія стваралі культавыя рэчы, рабілі і бытавыя. Наогул, для стараабрадніцтва, дзе храм найчасцей быў дамашні, хатні алтар і яго аздабленне з'яўляліся агульнай часткай прыгажосці ўсяго дома. Адзін і той жа майстар рабіў ківоты і выразаў ліштвы акон. Між тым ён маліўся па старадрукаваных і рукапісных кнігах, дзе вобраз узорыстай рамы-акна і расліннага райскага арнаменту быў найгалоўнейшы.\nМуляры і цесляры, адыходзячы працаваць у Кіеў, Мінск, Маскву, Санкт-Пецярбург, вярталіся не толькі з новымі ўражаннямі ад барочных і класічных палацаў, якія самі будавалі, але з пэўнымі ўяўленнямі аб тым, якую архітэктуру ("палатнае пісьмо") яны хацелі б бачыць на іконах. Ёсць звесткі, што аж у XX ст., калі стараабрадцам дазволілі будаваць цэрквы, то будавалі, фарбавалі і распісвалі царкву адны і тыя ж людзі. Таму "палаты" на веткаўскіх іконах ніколі не былі маленькімі сімвалічнымі знакамі, як на візантыйскіх узорах, ці ўмоўнымі прыгожымі дэкарацыямі, што характэрна для сярэднявечча. Наогул, на веткаўскай іконе знаходзяць агульную мову бліскучы жывапіс, народжаны тэхналогіяй алею, пульсуючага па зыбкім палатне, і гравюра - гэтыя рэлігійныя апазіцыянеры. Першае суадносілася з тэмпераментам і страсцю каталіцтва. Другое было выяўленнем суровай пратэстанцкай душы. Зразумела, што абедзве стыхіі аказаліся блізкімі двум полюсам адзінага космасу стараабрадніцкага быцця.\nІ тут мы павінны ўгледзецца ў сам гэты космас. "Пратэстанцкім", гравюрным і суровым пачаткам у ім з'яўляліся духоўныя і мастацкія дзеянні майстроў беспапоўскага толку. Яны, цвёрдыя прыхільнікі канонаў, не страчвалі сувязей з Прыбалтыкай і Выгам, адмаўляліся ад усяго пышнага і свецкага. Іконы XIX і нават пачатку XX ст. былі пісаны па ўзорам XVI ст.\nМожна адзначыць некалькі ўплываў паўночнага іканапісу на творчасць беспапоўскага напрамку мясцовага мастацтва. Адзін з апошніх - каля 1840 г., калі быў разагнаны Выг на Белым моры. Частка майстроў, як бачна па іконах, апынулася на Веткаўшчыне.\nНекаторыя іконы свабодна зводзяць рысы веткаўскага іканапісу з буйным квітненнем каляровых бутонаў, якія захаваліся ў вядомым карэльскім роспісе бытавых рэчаў сёння. Дарэчы, глыбокія земляробчыя карані ў любові сялянскіх майстроў да кветкавых матываў далі фантастычныя вынікі і ў тым, што паўночныя майстры з іх арахаікай пасяліліся на старажытных чарнігаўскіх землях.\nДругі полюс веткаўскай культуры - гэта несупынныя валявыя імпульсы самасцвярджэння, якія нагадалі аб сабе ў спрэчцы заснавальнікаў Веткі. Усе даследчыкі культуры старой Веткі падкрэсліваюць свецкі і мірскі яе характар. "Чернобольцы же ветковцев упрекают: ваши де жены в церковь ходят в кокошниках(!) и сарафаны носят с выемками".\nТак, мясцовы іканапісец быў спачатку і да канца здольны асэнсоўваць жыццё і сусвет. Магутная вера была адначасова верай ў жыццяздольнасць старога спосабу светаўспрымання. Яна данесла старажытнае мастацтва да сучаснага свету, які "адкрыў" для сябе старую ікону непасрэдна праз творы іканапісцаў-стараабрадцаў. Гэтае адкрыццё пачалося з пытання пачатку XX ст.: чаму стараабрадцы пішуць каляровыя, радасныя іконы, у той час калі старыя ўзоры XV - XVI стст. (захаваныя, між іншым, стараабрадцамі) уяўляюць сабой "чорныя дошкі"? Пачаліся пошукі, і пасля рэстаўрацыі - пад чорнымі слаямі пакосту і копаці з'явіўся цудоўны свет неўміручых фарбаў.\nДа "першай выганкі" Ветка адчувала сябе апошнім месцам сапраўднай веры, і расійскія вобразы пустыні-саду-граду пранізвалі ўспрыманне ўласных мясцін. Тут нараджаліся залатыя ружы яе арнаменту і сентыментальныя краявіды яе ікон, як і шматколернае шытво бісерам. Аднак у той жа час Ветка страсна змагалася, і дыялог яе з Масквой рэалізаваўся ў дыялогу іканаграфій, у тым, напрыклад калі пісалі іконы "Пакроў" ці "Сабор архістраціга Міхаіла", то арыентаваліся на XVI ст., на тую спадчыну, якая была яшчэ не закранута расколам. І стаяў гэты абараз у Пакроўскім храме на Чырвонай плошчы. Але ікона "Пакроў", быццам бы цалкам арыентаваны на XVI ст., мае патаемную веткаўскую рысу ў самой выяве Багародзіцы са святой тканінай. Яе гістарычна маглі пісаць па-рознаму. Як полаг пісалі пакроў наўгародцы. Як адзенне-мефорый, ці як чысты пояс Божай Маці пісалі ў Растове, Суздалі, Маскве. У Ветцы абодва варыянты на адной іконе, бо мір і згоду знаходізілі тут і наўгародцы і суздальцы.\nАрганічнасць уключэння архітэктурнага дэкору розных стыляў у адзіны "гарадскі пейзаж" да XX ст. характарызуе веткаўскую ікону і нагадвае аб архетыпе ўспрымання "града-раю", які перажывае любое сялянскае дзіця ў вялікім горадзе. А таксама аб адсутнасці супрацьстаяння веткаўскай культуры са свецкім развіцём жыцця, са стылямі мастацтва і архітэктуры XVII - XX стст., аб адкрытасці гэтай культуры. Магчымасць існавання Веткі ў межах Рэчы Паспалітай, каралеўская грамата аб дазволе і свабодзе іх веравызнання, багатыя гандлёвыя і прамысловыя сувязі адгукнуліся і ў іканапісе.\nУ XVIII ст. веткаўчан усё часцей падымаюць на дыбу ў новай расійскай сталіцы. Ікона "Мікола Мажайскі ў жыціі" змяшчае жыццё святога ў пейзажы дзвюх мясцовасцей. Унізе, з асобных "кадраў"-клейм пішацца апавяданне аб шматлюдным жыцці на пясчаным беразе ракі. Вось гандлёвая плошча, вось па-цяслярску дакладная драўляная царква ў сценах нейкага манастыра.\nЯкую сілу павінна была мець веткаўская калыска стараабрадцаў, калі выгнаныя з Веткі ў 1764 - 1765 гг. і праведзеныя праз усю Расію веткаўцы, селячыся на Алтаі, захавалі сваю культуру? І да сённяшняга дня памятаюць, адкуль яны. У пачатку XX ст. славуты мастак Мікалай Рэрых запісаў ад іх легенду аб "Белаводдзі" - раі на зямлі. Белым малюецца рай і на мясцовых іконах.\nПеравоз дубовага веткаўскага храма ў Старадуб не перапыніў гісторыі Веткаўскай царквы, хаця бярвенні патанулі ў Іпуці, а ў іканастас, які везлі на падводах, трапіла маланка… (ці ён быў адкуплены ў варты стараабрадцамі, якія не шкадавалі грошай за свае святыні?). Гісторыю веткаўскага іканапісу прадоўжылі як нейкі духоўны здабытак новыя цэнтры стараабрадніцтва. Нездарма "Гісторыя Веткаўскай царквы" друкуецца ў 1907 г. ў Ноўгарадзе.\nЭтапы развіцця стылю і яго паступовага супакаення можна заўважыць і ўскосна адзначыць па своеасаблівых "слаях" помнікаў. Блізкія рэчы ствараліся, відавочна, пасля пажараў ці ўслед за палітычнымі "паслабленнямі" адносна культуры стараабрадцаў. Так, аднатыпныя "залатафонныя" іконы з'яўляюцца ў сярэдзіне XIX ст. і існуюць да XX ст. На іх - надзвычай прыгожа пабудаваны многааблічныя кампазіцыі: "Усім, хто смуткуе, радасць", "Божая Маці Багалюбская", "Айчына" і інш. Іконы захоўваюць уяўленні шматлюднасці і аб'яднанасці ў адзіным дзеянні-малітве. Паўната абшчыннага малення, аб якой так часта сумавалі веткаўцы, тут не толькі прысутнічае, але і дасягаецца мастацкімі сродкамі. Яна служыць галоўным рытмастваральным імпульсам у гэтых кампазіцыях. Гістарычныя прычыны з'яўлення гэтага "слою" ікон розныя, і што адыграла тут галоўную ролю - аднаўленне Веткі пасля пажару 1846 г., ці прыход да ўлады больш гуманннага імператара Александра II - не вядома. Варта адзначыць, што ўсе гэтыя працэсы, як і раней, вялі да пастаноўкі і вырашэння мастацкіх задач, г. зн., стыль яшчэ з'яўляўся жыццяздольным.\nСярод падзей сярэдзіны XIX ст., якія адбіліся на мясцовым іканапісе, можна назваць ускладненне мастацкай сітуацыі 1840-х гадоў, калі адначасова быў нанесены ўдар па паўночным Выгу, адкуль шмат майстроў прыйшло ў Ветку і Старадуб.\nУ цэлым шэрагу ікон мы бачым узмацненне "сталічных" уплываў на самую эстэтыку іконы. Гэта зварот да каляровага халаднаватага, быццам эмалевага фону і ўзмацненне графічнага пачатку. Знікае былая веткаўская жывапіснасць. Калісьці тут, на мяжы Беларусі і Украіны, у ёй адбываўся працэс непасрэднага ўзаемадзеяння розных сістэм жывапісу. Так, старажытны спосаб накладання празрыстых слаёў яечнай тэмперы на Веткаўшчыне XVIII ст. пераклікаўся з аналагічнымі прыёмамі алейнага жывапісу. У веткаўскіх слабодах у канцы XIX ст. узнікаюць вельмі цёплыя па душэўным пачуцці ўвасобленыя малітвы-іконы. Каляровая іх гама становіцца ўсё больш яркай, абагульненай. Тыпы твораў, эмацыянальны склад, элементы адзення і мэблі празрыста напамінаюць аб свеце і жыцці мясцовых жыхароў, ці, наогул, падпадаюць пад стыхію фальклору.\nНародная іканалогія веткаўскай культуры надзвычай паўнакроўная. Ікона была ў культуры нашых продкаў духоўным вузлом пачуццяў, думак, страсцей і супакаенняў лёсы тых, хто абраў сваё месца тут, на Ветцы, дзе "жить добро: мирно и вольно".\n< Веткаўская залачоная разьба\nВеткаўская чаканка >


Будзьма беларусамі! » Моцная дзяўчына. Як Аня на вазку стала адной з найлепшых беларускіх штангістак\nУ дзяцінстве спартсменцы на раз рабілі аперацыю па выпраўленні стопаў, пакуль не зразумелі, што гэта бескарысны занятак. Паўгода праводзіш у гіпсе, распрацоўваеш мышцы — а праз некалькі месяцаў усё вяртаецца ў тое становішча, што і было. Без нагрузкі нага зноў дэфармуецца.\n«Спінна-мазгавая грыжа і вялы парэз ніжніх канечнасцяў» — такі дыягназ запісаны ў медкарце дзяўчыны. «Я не адчуваю ногі ніжэй за калена, — тлумачыць спартсменка. — Дактары казалі, што проста няправільна сфарміраўся пазваночнік».\n— Самая дарагая частка — калёсы ($350), бо яны замаўляюцца за мяжой. А раму, шыццё мужчына з Мінска, які збірае каляскі, робіць сам. У тэорыі людзей з інваліднасцю павінны бясплатна запяспечваць сродкамі перасоўвання, які выпускае беларускі пратэзны завод. На практыцы, уздыхае штангістка, калі ты вядзеш актыўны лад жыцця, імі немагчыма карыстацца.\nУ залі спарсменка бывае чатыры разы на тыдзень. Паўэрліфтынг прыносіць ёй 100 рублёў у месяц. Гэта амаль палова яе пенсіі па інваліднасці.\n— У 17 гадоў я спрабавала знаёміцца ў інтэрнэце. Ведаю, што бываюць выпадкі, калі так складаюцца пары, але ў асноўным гэта не так. Я лічу, што знаёміцца прасцей жыўцом. Бо, калі ты перапісваешся ў анлайне са здаровым хлопцам і ён кліча цябе пагуляць, ты не разумееш, як яму сказаць, што ты на вазку. А калі кажаш, то пачынаецца: вой, прабач, мне так шкада.\nНаталля Лубнеўская, фоты Надзеі Бужан, Наша Ніна


Жыцьцё зь бярушамі ў вушах - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nА, між тым, у нашым жыцці знойдзецца вельмі шмат штучных шумавых чыннікаў, якіх магло б і ня быць. Неапраўданы шум пераследуе нас днём і ўначы. Днём шум становіцца амаль звыклым, фонавым фактарам. Але ўвечары, пасля працы, калі стомленасць падвышае чуллівасць чалавека, шум моцна перашкаджае. І становіцца зусім невыносным, калі замінае засынанню і сну.\nПрыкладна апоўначы ў спальным раёне, дзе я жыву, бывае, пачыюнаць раз’язджаць трактары-падмятальшчыкі: водбліскі фараў, непрыемны гучны шоргат, бразгат матора і воблакі пылу ў форткі. Ці можна спаць у такіх умовах?\nЧаста бывае, што сярод ночы ў раён жылых шматпавярховікаў заязджаюць аўта, якія аж трасуцца ад нізкіх гукавых хваляў папсы: умба – умба – умба. У такт пачынаюць трэсціся і шыбы вокнаў.\nА калі, нарэшце, усё збольшага супакоіцца, пачынае быць чутнае манатоннае гудзенне вентылятараў (ці трансфарматараў, ці халадзільных установак) на нейкіх прадпрыемствах, што знаходзяцца адносна непадалёк. Калі хто мае праблемы са сном, пагодзіцца, што заснуць пад такі шум вельмі цяжка.\nКалі ноччу ўсё ж такі здолелі паспаць, дык пад раніцу за гадзіну-дзьве да таго, як вы павіны ўставаць, амаль абавязкова вас што-небудзь разбудзіць. І вы пачнеце новы дзень у неадпачылым і раздражнёным стане.\nЗранку пад вокнамі па 10-20 хвілін разаграваюцца маторы легкавікоў і мікрааўтобусаў. Тут яшчэ дадаецца выхлапны дым, які забіваецца ў форткі і атручвае паветра ў пакоях. Прачнешся, бяжыш закрываць фортку, але ўжо позна – увесь пакой напоўнены дымам. Бывае, што легкавік перад самым акном стартуе з ровам матора і візгатам шынаў. Ляжыш, дыхаеш гэтай атрутай, дыхаюць твае дзеці. І хочацца плакаць ад нямогласці: няўжо хутка трэба будзе спаць у адгазніках? Застаецца толькі праклінаць нахабнага кіроўцу : “А каб ты ўсё жыццё сам дыхаў такім паветрам!”\nПроста невыносна бывае, калі ўлетку, пад час адпачынку, зранку, калі так хочацца і ёсць магчымасць паспаць даўжэй, пачынаецца кашэнне мота-косамі. Прычым, пакуль пакосяць усе навакольныя газоны, змарнуецца раніцаў 5-6, а потым трава трошкі адрастае і ўсё пачынаецца па-новаму. Няўжо так трэба столькі разоў абразаць гэтую няшчасную траву пад вокнамі ўлетку ў спальных мікрараёнах?\nЯшчэ адзін гвалтоўны шумавы чыннік – пятарды. Адзіны час, калі іх выкарыстаньне апраўдана – гэта навагодняя ноч. Калі ж у звычайны дзень падлеткі кідаюць іх амаль што пад ногі – дык адчуваеш сапраўдны стрэс, моцна пужаюцца дзеці. Хоць падавай у суд за маральныя страты. А калі ўвечары чуеш цэлыя “чэргі” петардавых выбухаў, нявольна ўзнікае асацыяцыя з вайной або нейкай стралянінай. Усё гэта выклікае трывогу, неспакой у людзей. Дарэчы, мяркую, што ўзнікненню такіх асацыяцый моцна спрыяе “асартымент” фільмаў, серыялаў і перадач, якія транслюе тэлебачанне. Апошнім часам экраны запаланілі ваенныя фільмы, дэтэктывы, пагоні, жахі, дзе кожны дзень назіраеш забойствы, гвалт, рабаўнікоў, пачвараў. Дык пасля такой “апрацоўкі” нават звычайны выбух шыны на дарозе ўспрымаецца стрэлам. Ня дзіўна, што ўвесь час актуальным застаецца лозунг “…Абы не было вайны”. Але гэта асобная тэма.\nШто да шуму, дык ён мае істотны ўплыў на самаадчуванне чалавека, асабліва на таго, хто займаецца інтэлектуальнай працай ці працай з людзьмі.\nУпэўнена, што не я адна звяртаю ўвагу на такія рэчы, і амаль кожны гарадзенец можа дадаць да пераліку шумавых чыннікаў свае выпадкі. Пра гэта сведчыць і тое, што ў аптэках горада хутка раскупаюцца ўсе бярушы [затычкі для вушаў. – Рэд.]. Яны ў дэфіцыце, разам з дэфіцытам культуры і цішыні!\nРазумею, што змагацца з шумам можна толькі на грамадскім узроўні. Таму гатовая падтрымаць тых, хто будзе ставіць за мэту змаганне з шумам, хаця б у спальных раёнах нашых гарадоў.\nЗ павагай, Алена К.\nГэты ліст, як і яшчэ адзін зь нядаўна выстаўленых, трапіў нам у рэдакцыю нетыповым шляхам. Аўтарка яго нам таксама невядомая. Спачатку тэма, паднятая ў ім, падалася нам малаістотнай, але пазьней мы перагледзелі нашу пазіцыю.\nПацьвяржаем – фактар шуму мае істотнае соцыя-разбуральнае значэньне для грамадства ў цэлым. Акрамя таго, шум не даем людзям адпачываць, чым істотна пагаршае здароўе. Шумавое ўзьдзеяньне – гэта і праява дэградаванага стану грамадства ва ўмовах таталітарна-дэпрэсіўнага рэжыму, у якім працягваем жыць мы, і, відаць, сапраўды канал наўмыснага (у той ці іншай ступені) ўзьдзеяньня паразітных уладаў на грамадства.\nШто да апошняй думкі, спашлемся на вядомага дасьледчыка грамадскіх працэсаў у сучаснай Расеі С.Кара-Мурза (хаця ня ўсе яго погляды мы падзяляем). Так, у сваёй кнізе “Маніпуляцыя сьвядомасьцю” (гл. www.lib.ru/POLITOLOG/karamurza.txt) сп-р Кара-Мурза піша: “Ня менш важнай, чым гук, часткай акусьферы ёсьць цішыня… Каб ня даць магчымасьці зарадзіцца ўласным групам эліты (інтэлігенцыі) у масе кіруемых, яе [масу. – Рэд.] цалкам пазбаўляюць цішыні. Так на сучасным Захадзе ўзьнікла зьява, якая атрымала назву “дэмакратыя шуму”. Створана такое гукавае (і шумавое) афармленьне навакольнай прасторы, што сярэдні чалавек практычна ня мае дастатковых прамежкаў цішыні, каб засяродзіцца і дадумаць да канца зьвязную думку. Гэта – важкая ўмова яго неабароненасьці перад маніпуляцыяй сьвядомасьцю. Эліта [маецца на ўвазе фінансавая псеўдаэліта. – Рэд.], наадварот, вельмі высока цэніць цішыню і мае эканамічныя магчымасьці арганізаваць сваё жыцьцё па-за ўзьдзеяньнем “дэмакратыі шуму””.\nЖыхары Гародні могуць праверыць і пацьвердзіць. Напрыклад, падыдзіце да ФОКа, што на вуліцы Горкага, і зайдзіце не з фасаду, а ззаду. Вы адчуеце жахлівы шум вентылятара, ад якога пакутуюць тысячы маладых людзей, якія жывуць у суседніх шматлікіх інтэрнатах.\nПа вуліцы Курчатава, паміж вуліцамі Горкага і Дзяржынскага, знаходзіцца прадпрыемства “БЕЛОГ”. На яго даху знаходзіцца вентылятар, які стварае шум, ад якога пакутуюць, асабліва ноччу, шматлікія жыхары дамоў суседняй Дзевятоўкі.\nВы думаеце, гарадское начальства пра гэта ня ведае? Ведае. Вы думаеце, у ХХ стагоддзі ціхіх вентылятараў няма? Ёсьць. Рабіце высновы.\nЗ нагоды нагадваем нашым чытачам, што мы ўжо даўно сфармулявалі Д пр-п 26. У ім, у прыватнасьці, запісана: “Мы лічым стан агульнай грамадскай культуры надзвычай важнай праблемай. У Беларусі агульную культуру трэба паступова ўзьняць на максімальна высокі ўзровень і цьвёрда трымаць на ім. Уся палітыка будучай беларускай дзяржавы абавязкова будзе скіравана і на гэта. Такі падыход абумоўлены тым, што мы жадаем не аслабляць і дэзарганізоўваць наша грамадства, як гэта робяць цяперашнія ўлады, а, наадварот, максімальна зьяднаць і ўмацаваць яго… У будучай беларускай дзяржаве ЦІШЫНЯ, ЧЫСЬЦІНЯ, КУЛЬТУРА МІЖЛЮДСКІХ УЗАЕМААДНОСІН будуць аб’яўлены агульнанацыянальнымі каштоўнасьцямі (другімі па значнасьці пасьля СЬВЯТЫХ агульнанацыянальных каштоўнасьцяў – мовы, гістарычнай памяці, нацыянальных сімвалаў, этнічнай тэрыторыі й г.д.), якія будуць ахоўвацца і бараніцца на ўсіх узроўнях дзяржаўнай улады ўсімі дзяржаўнымі служачымі. Так, у інфармацыйнай прасторы будзе стала нагадвацца, што кожны чалавек абавязаны ўвесь час памятаць пра тое, як яго дзеяньні ўплываюць на іншага чалавека (напрыклад, заведзеная на працягу паўгадзіны каля шматпавярховіка ў 6-7 гадзінаў раніцы яго машына праз шум і выхлап; яго кошка, якая ходзіць гадзіць у дзіцячую пясочніцу; яго сабака, які зь яго падваротні зьнянацку выскоквае на дарогу – у горадзе, на хутары, на вёсцы – і аббрэхвае ці кідаецца на людзей, якія спакойна ідуць па дарозе – агульным грамадскім месцы; яго гучная гаворка, а тым больш мацюкі пад вокнамі дамоў у спальным мікрараёне ў гадзіну ночы; фекаліі яго сабакі на траве двароў і на ходніках у горадзе; сьмецьце, выкінутаем ім куды-небудзь акрамя сьметніка ці з мышыны ў лесе замест таго, каб быць завезеным на звалку, ці сьмецьце, пакінутае ім на беразе рэчкі ці возера пасьля яго адпачынку і г.д. і да т.п.). У інфармацыйнай прасторы (у выглядзе рэкламы ці адмысловых перадачаў) будзе стала намаўляцца думка, што кожны чалавек можа па-людску жыць толькі ў люцкім грамадстве. А там ён можа адчуваць сябе свабодным толькі тады, калі будзе стала думаць пра іншых людзей і АБАВЯЗКОВА будзе выконваць правілы людскага сужыцьця. Акрамя таго, будуць створаны адмысловыя службы, якія будуць прафесійна займацца ўсімі праблемамі, зьвязанымі з агульнаграмадскай культурай. Так, у прыватнасьці, у будучай беларускай дзяржаве ў шэрагах беларускай міліцыі-паліцыі будзе створана адмысловая служба з асобнымі штатамі прафесіяналаў, якія будуць непасрэдна адказваць за падтрыманьне грамадскага парадку ня ў сэнсе барацьбы са злачынцамі-крымінальнікамі (гэтым будзе працягваць займацца ЗВЫЧАЙНАЯ МІЛІЦЫЯ, праўда, цяпер толькі больш прафесійна, бо зь яе будуць зьняты іншыя абавязкі), а ў сэнсе барацьбы з тымі, хто парушае агульнаграмадскія этыку, мараль – у цэлым, агульную культуру. Няхай дадзены від міліцыі так і завецца – ПАЛІЦЫЯЙ ПА КУЛЬТУРЫ. Менавіта ў яе кампетэнцыю будуць уваходзіць пытаньні барацьбы з расьпіцьцем сьпіртных напояў у грамадскіх месцах (цяпер справа дайшла да таго, што п’янчугі выпіваюць прама на дзіцячых пляцоўках), з прысутнасьцю ў п’яным выглядзе там жа, з матам-пераматам, з паленьнем цыгарэтаў у любых памяшканьнях, з засьмечваньнем тэрыторыі гарадоў і ваколіц (берагоў рэк, азёр, лясоў, узбоччаў дарог), з няправільным утрыманьнем ды выгулам сабак і кошак у гарадах, іншых населеных пунктах і ў іх ваколіцах, з шумам пад вокнамі дамоў у спальных мікрараёнах, з выхлапнымі газамі там жа і г.д. і да т.п.”.\nУсяго вам лепшага, сп-ня Алёна К. Трымайцеся і актыўней далучайцеся да змаганьня за будучую Беларускую Дэмакратычную Дзяржаву.\nГэты запіс апублікаваны: Субота, 20 снежня, 2008 у 10:17\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.6. Сьвет сёньня, 2.5. Прыглядаемся да Захаду, 3.3. Мясцовыя цяперцы, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.


“Вясна” смуткуе з нагоды смерці праваабаронцы Мікаэла Даніеляна\nhttps://spring96.org/be/news/84596 2016 2016-08-25T08:54:18+0300 2016-08-25T08:54:18+0300 2016-08-25T09:05:03+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/danielian-mikael.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСтаршыня Хельсінкскай асацыяцыі Арменіі Мікаэл Даніелян. Фота: azatutyun.am\n24 жніўня на 57-м годзе жыцця ў Ерэване ад сардэчнай хваробы памёр вядомы армянскі праваабаронца, заснавальнік і старшыня Хельсінкскай асацыяцыі Арменіі Мікаэл Даніелян.\nАд часу заснавання ў 1997 годзе Хельсінкскай асацыяцыі, Даніелян неаднаразова і жорстка пераследваўся за сваю праваабарончую дзейнасць, але адначасова адчуваў і падтрымку калег з розных краін. Менавіта таму яму добра была вядомая міжнародная салідарнасць праваабаронцаў.\nАдразу пасля хваляў тэрору і пераследу ў дачыненні да прадстаўнікоў грамадскай супольнасці, журналістаў і праваабаронцаў, якія ахапілі Беларусь пасля падзеяў 19 снежня 2010 года, Мікаэл Даніелян неадкладна прыехаў у Беларусь. Тут, у складзе Міжнароднай назіральнай місіі Камітэта міжнароднага кантролю за сітуацыяй з правамі чалавека ў Беларусі, ён у якасці эксперта займаўся маніторынгам сітуацыі, паколькі разумеў, што вопыт армянскіх актывістаў можа быць карысны грамадзянскай супольнасці Беларусі.\nШмат зрабіў Даніелян і ў падтрымку арыштаванага і кінутага за краты беларускага калегі – старшыні Праваабарончага цэнтра “Вясна” Алеся Бяляцкага. Ён, разам з іншымі армянскімі праваабаронцамі і актывістамі, неаднаразова арганізоўваў пікеты ў падтрымку беларускага палітвязня, перадаваў звароты ў беларускую абмасаду ў Ерэване з патрабаваннем вызвалення Бяляцкага.\nПраваабаронцы “Вясны” глыбока смуткуюць з нагоды заўчаснай смерці Мікаэла Даніеляна і выказваюць спачуванне ягоным родным і блізкім, а таксама ўсёй праваабарончай супольнасці Арменіі, якой нанесена вялікая страта. “Вясноўцы” спадзяюцца, што памяць пра Даніеляна надоўга застанецца ў палымяных сэрцах і праваабарончай гісторыі Арменіі, а ягоная высакародная справа будзе годна працягнутая аднадумцамі і калегамі.\nВечная памяць, Праваабаронца!\n25.08.2016 Тэгі: грамадства, праваабаронцы


Імя на помніку | ДЯТЛОВЩИНА\n3 успамінаў ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Уладзіміра Іванавіча Белага стала вядома пра актыўнага ўдзельніка Яварскай падпольнай групы, афіцэра Чырвонай арміі Юрыя Аленіна.\nЁн, выходзячы з акружэння, у верасні 1941 года прымкнуў да Яварскага моладзевага падполля і застаўся ваяваць з нямецка-фашысцкімі ворагамі на тэрыторыі, дзе дзейнічала Ленінская партызанская брыгада. Загінуў Юрый Аленін у красавіку 1944 года і пахаваны на могілках вёскі Явар.\nНа яго магіле стаіць драўляны помнік з пяціканцовай зоркай і надпісам "Оленин Юрий Иванович. Офицер Красной армии, погиб в апреле 1944 года".\nКароткі надпіс, скупыя звесткі пра чалавека. А ці можна даведацца больш? Гэта пытанне цікавіла мяне доўга. У выніку пошукавай работы ўдалося дазнацца, што Юрый Аленін часта наведваў вёскі Буйкі і Мельнікі ўжо будучы партызанам Ленінскай брыгады. У 1990-х гадах вучні мясцовай школы шэфствавалі над сям'ёй ветэрана вайны Андрэя Іванавіча Ківейшы, які жыў у Буйках. Яго жонка Любоў Юльянаўна Ківейша расказвала вучням аб дзейнасці партызан і назвала сярод іх Юрыя Аленіна, магіла якога знаходзіцца на Яварскіх могілках. Гэтыя звесткі пацвердзіў і былы ўдзельнік Яварскай падпольнай групы Барыс Іванавіч Белы, які прыехаў на сустрэчу з вучнямі школы ў пачатку 2004 года. Пасля гэтага на безыменным помніку з'явіўся надпіс з прозвішчам Юрыя Аленіна.\nПошук звестак працягваўся. Дачка Ківейшаў — Лідзія Андрэеўна Ляўкевіч (дзявочае прозвішча Ківейша, яна доўгі час працавала настаўніцай гісторыі і грамадазнаўства Дзятлаўскай гімназіі, цяпер — на заслужаным адпачынку) прыгадала расказ маці, што Юрыя Аленіна вяскоўцы называлі Юркам. Ён быў вельмі прыгожы хлопец. У красавіку 1944 года каля вёскі Буйкі адбыўся бой партызан з немцамі, у гэтым баі і загінуў Юрый Аленін. Партызаны адступілі, а потым вярнуліся і пахавалі Аленіна недалёка ад вёскі, каля дарогі, якая вяла праз невялікі лясок у вёску Явар. Праз колькі часу мясцовыя жыхары перанеслі цела партызана на яварскія могілкі. Пакуль існавала Яварская школа, магілу даглядалі вучні школы сумесна з педагогам-арганізатарам Тамарай Антонаўнай Крупіца.\nВедучы пошук, звярнуўся я і ў Дзятлаўскі раённы камісарыят. Дзякуючы Валянціну Аляксеевічу Абухаву, які з вялікай адказнасцю паставіўся да маёй просьбы пра дапамогу, удалося больш даведацца пра Юрыя Аленіна. Запыт з ваенкамата ў Нацыянальны архіў Рэспублікі Беларусь даў станоўчы вынік. Цытую архіўную даведку: "В документах архивного фонда "Белорусский штаб партизанского движения" имеются сведения о том, что Оленин Юрий Иванович, 1919 (так в документе) года рождения, русский, кандидат в члены ВКП(б) с 1943 года, образование среднее, с 16 марта 1942 года по 7 апреля 1944 года числился партизаном группы, затем отряда "Борьба" Ленинской партизанской бригады, затем отряда "Звезда" бригады им. Калиновского бывшей Белостокской области в должностях: помощника командира роты, рядового. 7 апреля 1944 года Оленин Ю. И. погиб в бою с немцами в Барановичской обл., Дятловск. р-не дер. Буйки. Место его захоронения указано: Барановичская область, Козловский р-н, дер. Буйки (так в документе). Адрес его семьи: г. Ульяновск Заволжье, ул. Красноармейская, д.4 кв.21...". У даведцы названы і склад яго сям'і.\nТакім чынам, сумесны пошук з Дзятлаўскім ваенным камісарыятам і маімі былымі калегамі па працы даў магчымасць устанавіць імя загінулага ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі на тэрыторыі нашага раёна. У горад Ульянаўск адлраўлена паштоўка з паведамленнем аб месцы пахавання Юрыя Аленіна і просьбаю паведаміць дадатковыя звесткі пра яго.\nМ. ЛУК'ЯНЧЫК, краязнаўца


Цэнтурыён — Вікіпедыя\nЦэнтурыён (лац.: centurio) — у старажытнарымскім войску прафесійны малодшы афіцэр, які ўзначальвай найменшую вайсковую адзінку — цэнтурыю (50-100 чалавек). У кожным легіёне было 60 цэнтурыёнаў, па 6 у кожнай з кагортаў, іх званні мелі строгую іерархію як у межах кагорты (ад hastatus posterior — «ніжэйшы», да primus pilus — «вышэйшы»), так і паміж кагортамі: чым меншы быў нумар кагорты (ад 1 да 10), тым ніжэй быў статус цэнтурыёна. Цэнтурыёны рэдка павышаліся ў статусе ў адной кагорце, звычайна яны праходзілі значную колькасць легіёнаў, кожнаму пераводу адпавядала прызначэнне на больш высокую ступень.\nРэканструкцыя выгляду рымскага цэнтурыёна, грэбень на шлеме пазначае статус.\n1 Паступовая эвалюцыя статусу\n2 Службовы рух\n3 Роля цэнтурыёнаў\nПаступовая эвалюцыя статусуПравіць\nСучасная рэканструкцыя выгляду цэнтурыёна Legio XXX Ulpia Victrix.\nСпачатку цэнтурыя была падраздзяленнем прымітыўнага легіёну і легіёну Сервія Тулія. Пазней легіён быў падзелены на драбнейшыя падраздзяленні — маніпулы, кожная з якіх складалася з двух цэнтурый — правага і левага «крыла». Цэнтурыён, які ўзначальвай першае, зваўся «prior», другое — «posterior». С другога боку салдаты дзяліліся на 3 катэгорыі: triarii («трыярыі», старэйшыя), principes («прынцыпы», сярэднія) і hastati («гастаты», малодшыя). Адпаведна было 10 цэнтурыёнаў трыярыяў, 10 — ад прынцыпаў, 10 — ад гастатаў, якія адрозніваліся паміж сабою нумарам маніпулы.\nІерархія цэнтурыёнаў адзначалася адначасова разрадам (прынцыпы, трыярыі ці гастаты) і рангам унутры кожнага з разрадаў. Аднак няма поўнай згоды навукоўцаў як цэнтурыёны павышаліся ў званні. Адны сцвярджаюць, што цэнтурыёны павінны былі праходзіць паслядоўна 10 ступеняў posteriores ў гастатаў, затым 10 ступеняў тых жа posteriores у прынцыпаў, затым 10 ступеняў posteriores у трыярыяў, каб зноў вярнуцца да гастатаў ужо ў як цэнтурыён prior і зноў прайсці ўсе 30 ступеняў — да звання цэнтурыёна 10 ступені prior у трыярыяў. Іншыя лічаць, што найперш трэба было прайсці 10 ступеняў posteriores і 10 ступеняў prior у гастатаў, затым пераадолець гэтыя ж узроўні ў прынцыпаў і трыярыяў.\nУ канцы Рэспубліканскай эпохі ўведзена дзяленне на найбуйнейшыя часткі легіёна — кагорты. У кожным легіёне цяпер было 10 кагортаў, кожная з якіх дзялілася на 6 маніпул, а кожная маніпула — на 2 цэнтурыі. Апошняй была дзясятая кагорта, а першая — самай ганаровай. Цэнтурыёны першай кагорты мелі званне primi ordines; яны займалі выключнае становішча, прымалі ўдзел ў ваенным сходзе і атрымлівалі ад галоўнакамандуючага самыя адказныя даручэнні. Цэнтурыён першай цэнтурыі першай кагорты меў званне primipilus і вельмі высокі статус, быў фактычна памочнікам камандзіра легіёна. Іерархія цэнтурыёнаў захавалася і пры імперыі. Адзіная ўнесеная змена была вынікам колькаснага павелічэння першай кагорты. Пры гэтым новым парадку колькасць цэнтурыёнаў у ёй была паменшана да пяці. Сам жа легіён цяпер налічваў 59 цэнтурыёнаў.\nПры поўным штатным складзе (які не заўсёды быў) кожны цэнтурыён узначальваў 80 чалавек. У элітных кагортах парадак быў іншы. Прыміпіл (primipilus), паводле Вегецыя, камандаваў 400 людзьмі, цэнтурыёны prior і praetorii ўзначальвалі 150 чалавек, primus princeps posterior — 150, primus hastatus posterior — 100. Акрамя 59 штатных цэнтурыёнаў, верагодна, былі ў легіёне і іншыя, размеркаваныя адпаведна званням паміж рознымі кагортамі, якім галоўны камандзір даручаў выкананне асабістых адміністрацыйных задач.\nЦэнтурыён (ілюстрацыя 1880 года).\nУ рэспубліканскую эпоху цэнтурыёны паднімаліся па кар’ернай лесвіцы з радавых; імі рабілі тых, чыя адвага і баявыя якасці былі заўважаны камандуючым. Пры Імперыі пераважная частка пасадаў цэнтурыёна давалася такім жа чынам: імператар даваў гэтае званне тым, хто праяўляў асабістыя вайсковыя якасці на ніжэйшых пасадах легіёна. Але пэўная частка цэнтурыёнаў належала да болей высокага сацыяльнага класу — да вершніцкага стану. Замест таго, каб пачаць вайсковую кар’еру звычайным чынам, на пасадзе прэфекта дапаможнай кагорты, яны лічылі за лепшае далучыцца да арміі ўжо як цэнтурыёны.\nЦэнтурыён сачыў за парадкам і дысцыплінай у сваім падраздзяленні, кантраляваў адзенне і абутак сваіх людзей, каб уся зброя была начышчана. Паводле Вегецыя, яны таксама камандавалі рыццём рова вакол лагера, каралі салдат, якія працавалі нядбайна. Паводле Ювенала, здзяйснялі суд. Акрамя функцый, якія непасрэдна адпавядалі іх статусу, цэнтурыёнам часта даручалі асабістыя задачы — галоўнакамандуючы, рымскія ўлады або ўлады правінцыі. Па некаторых звестках, яны маглі ўзначальваць стайні легата, яго асабістую варту, збраёвыя майстэрні, руднікі, будаўніцтва дарог, вырашэнне памежных спрэчак, замяняць прэфекта легіёна, камандзіра кагорты, крыла, ірэгулярнага фарміравання, асобных атрадаў, часта буйных і г.д.\nАсабістай увагі заслугоўваюць цэнтурыёны primipilus і princeps praetorii. Першы ўзначальваў значна большую за іншых колькасць салдатаў. Болей за тое, меў пэўную ўладу над іншымі цэнтурыёнамі. Менавіта ён ахоўваў «Арла», які быў пунктам збору легіёна. Ён даваў сігнал на выступленне, на маршы знаходзіўся на чале войска; загадваў падачай гукавых сігналаў, якія тычыліся ўсіх кагортаў. Таму Дыянісій Галікарнаскі мог сцвярджаць, што прыміпіл узначальваў 60 цэнтурый,\nШто тычыцца princeps praetorii, то ён, напэўна, займаўся пераважна адміністрацыйнымі справамі, амаль усім, што было непасрэдна звязана з навядзеннем парадку ў легіёне. Гэта быў адзіны цэнтурыён, якога суправаджалі двое сакратароў (пісараў).\nМесца цэнтурыёна лічылася вельмі прыбытковым, болей ці меней легальныя прыбыткі, якія можна было атрымаць — вызваленне ад цяжкай працы за грошы, доля ў ваеннай здабычы, значны пенсіён і выплаты пасля звальнення, — рабілі заняцце пасады момантам спаборніцтва.\nCagnat R. Legio // Dictionnaire des antiquités grecques et romaines, III.2. — Paris, 1904. — col. 1047—1093.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Цэнтурыён\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Цэнтурыён&oldid=3675436"\nАпошнія змены 30 ліпеня 2020 а 23:27\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:27, 30 ліпеня 2020.


У Крэве талакой аднаўляюць яўрэйскія пахаванні\nУ Крэве талакой аднаўляюць яўрэйскія пахаванні, сярод якіх — магілы продкаў ізраільскага прэмʼера Нэтаньягу\n12 лістапада 2019, 08:00\nНекалі ў мястэчку Крэва на Смаргоншчыне кожны трэці жыхар быў яўрэем. Цяпер няма ніводнага, хто мог бы даглядаць магілы продкаў. За аднаўленьне занядбаных пахаваньняў узяліся валянтэры, якіх сабраў Сяргей Гапон. Рэпартаж ад «Радыё Свабода».\nЯўрэі складалі значную частку насельніцтва ў Вялікім Княстве Літоўскім, да Другой усясьветнай вайны іх было шмат у многіх беларускіх гарадах і мястэчках. Ня стала выключэньнем і Крэва: паводле перапісу 1895 году, на 2300 жыхароў іх налічвалася амаль 800. У ліку іншых тут зьявіўся на сьвет Натан Мілэйкаўскі, дзед цяперашняга прэмʼер-міністра Ізраілю Біньяміна Нэтаньягу.\nНе адна сотня магілаў згубілася пасярод лесу: Гурвічы, Левіны, Ліпковічы, Рабіновічы, Цукерманы, Шнэйдэры, Якабсоны. Упарадкавана толькі некалькі на ўзгорку, дзе таксама захаваліся фрагмэнты масіўнага муру: гэта пахаваньні пазьнейшага часу, памерлых родзічаў цяпер туды вязуць пераважна са Смаргоняў — там яўрэйскія могілкі за саветамі зраўнавалі бульдозэрам.\n«Першы этап — расчыстка, — тлумачыць Сяргей. — Спадзяюся, улетку на тыдзень-два атрымаецца запрасіць валянтэраў, якія будуць працаваць непасрэдна з магільнымі плітамі. Тут папраўдзе цэлыя аповесьці: у яўрэяў ёсьць традыцыя пісаць, чым чалавек займаўся ў жыцьці, якімі кіраваўся каштоўнасьцямі. Для мяне тыя тэксты абсалютна незразумелыя, трэба прыцягваць спэцыялістаў, якія зробяць інвэнтарызацыю, дапамогуць даведацца, што за людзі жылі ў Крэве. Гэта ўжо задача другога этапу. А найперш неабходна забясьпечыць доступ да помнікаў».\nКароткі адпачынак пасярод лесапавалу не абмежаваўся банальным перакурам: гурт Bareznburger kapelye проста пры ўваходзе на могілкі выканаў падборку мэлёдый беларускіх мястэчак, а кулінарныя Youtube-блогеркі Аляксандра Слуцкая і Алеся Ганевіч парадавалі стравамі яўрэйскай кухні.\nЗ архіўных матэрыялаў вядома, што найбольшы росквіт яўрэйскае жыцьцё ў Крэве мела ў міжваенны час — паміж Першай усясьветнай і прыходам у 1939-м на заходнебеларускія землі бальшавікоў. Пасьля шматлікіх абмежаваньняў, якія існавалі ў Расейскай імпэрыі, пад польскай уладай яўрэі атрымалі істотную прадпрымальніцкую палёгку.\nЖыхары мястэчка ў дворыку яўрэйскага дома, зруйнаванага ў 2006 годзе згодна з праграмай разьвіцьця аграгарадкоў (з калекцыі Сяргея Гапона)\nВыключнае значэньне яўрэйскага насельніцтва для разьвіцьця Крэва дэманстравала мураваная сынагога, якая ў сярэдзіне ХІХ стагодзьдзя паўстала на галоўнай Замкавай вуліцы паміж старадаўняй фартэцыяй і шматлюдным рынкам. Гістарычны будынак цяпер можа ў любы момант разваліцца, толькі зорка Давіда нагадвае пра лепшыя часы для вернікаў-юдэяў.\nЯўрэйскі антураж Крэва цудоўна памятае іншы ягоны ўраджэнец Уладзімер Някляеў. На талаку паэт прыйшоў адразу па прыезьдзе на вакацыі са Швэцыі, дзе мае магчымасьць засяродзіцца на творчасьці. Поруч зь ім працавалі жонка Вольга і дачка Ева.\n«Маё жыцьцё застала Крэва клясычным яўрэйскім мястэчкам, — успамінае літаратар. — У пачатковай школе настаўнікам быў Цукерман, я сябраваў зь ягоным малодшым сынам, потым яны ўсе зьехалі ў Ізраіль. Наогул тая аўра, якая панавала ў мястэчку, запомнілася размовамі, пахамі, непаўторным духам. Зразумела, маленства звычайна ўспамінаецца ў ружовых колерах, хоць было ўсялякае, але Крэва ўжо ніколі ня будзе такім, якім яго памятаю… А тое, што нарэшце ўзяліся за ўпарадкаваньне — ня ўлады, а самі людзі — справа, безумоўна, годная».\nУладзімер Някляеў дадае, што яўрэі так і не дазволілі загнаць сябе ў калгас, лічачы гэта ніжэйшым за ўласны гонар. Ягоны бацька працаваў старшынёй сельсавету і пастаянна меў непрыемнасьці ад вышэйшага начальства — у раёне патрабавалі татальнай калектывізацыі. Толькі калі стала зразумела, што высілкі марныя, людзей пакінулі ў спакоі.\n«Яшчэ на маёй памяці цэнтар Крэва займалі яўрэйскія хаты — дыхтоўныя, з выхадам на вуліцу (потым у іх заехала мясцовае начальства), — кажа ён. — Галоўным для нас, тагачасных дзяцей, быў нарыхтоўшчык Рабіновіч, які за сымбалічную плату забіраў амаль усё. Са Шнэйдэрам разам хадзілі ў школу, дзе дырэктарстваваў Скварцоў — бадай, апошнім выехаў у Ізраіль. Ну і ня стала каму даглядаць магілы. А гэта ж гісторыя, яе неабходна зьберагчы! Добра, што знайшліся людзі, якія адгукнуліся, прыйшлі на талаку. І трэба парадак падтрымліваць: калі нічога не рабіць, зноў зарасьце хмызьняком».\nНечаканую старонку аднаго з радаводаў адкрыў мясцовы краязнаўца Аляксандар Камінскі. Ён расказаў, як аднаго разу ў пошуках магілаў продкаў у Крэва завіталі два амэрыканцы. Зьбіралі зьвесткі пра род Мілэйкаўскіх — паводле дасьледчыка, прозьвішча магло пайсьці ад назвы суседняй вёскі Мілэйкава, дзе яўрэі трымалі млын і краму.\nУ міжваенным мястэчку сапраўды пражывала некалькі семʼяў у двух варыянтах напісаньня — таксама і як Мілікоўскія. Гэта гаспадары крамаў прадуктаў, тканін, вырабаў з жалеза і г. д. Гасьцей цікавілі найперш тыя, хто быў у крэўных сувязях з Натанам Мілэйкаўскім (Nathan Mileikowsky) — дзедам цяперашняга прэмʼер-міністра Ізраілю Біньяміна Нэтаньягу.\nСпачатку Натан выправіўся з прапагандай ідэй сіянізму ў Сыбір, а ў 1908-м пераехаў у Польшчу, дзе быў прызначаны дырэктарам яўрэйскай гімназіі ў Варшаве. У 1920 годзе Мілэйкаўскі зь сямʼёй пераехаў у Палестыну і стаў дырэктарам школы ў горадзе Рош-Пінэ. З мэтай збору сродкаў для Яўрэйскага нацыянальнага фонду наведваў Англію і ЗША, паралельна публікаваў артыкулы на ідыш і іўрыце, падпісваючыся псэўданімам Нэтаньягу («Бог даў»). Пазьней гэта стала прозвішчам для ягоных сыноў, а потым і пасьпяховага ўнука-палітыка.\n«Увесну Біньямін Нэтаньягу быў зь візытам у Літве і ў сваёй прамове згадваў, што ягоныя продкі зь Беларусі, — гаворыць Сяргей Гапон. — Госьці, якія прыяжджалі да спадара Камінскага, таксама казалі, што Мілэйкаўскія пахаваныя ў Крэве. Таму цікава знайсьці магілы, зразумець, чым людзі займаліся. Нягледзячы на вялікую колькасьць яўрэяў у мястэчку, тая старонка зусім мала вывучаная. У тым ліку з моўнай прычыны. Хоць у жыцьці ўсе яны карысталіся трасянкай, помнікі падпісвалі на ідыш ці іўрыце. Патрэбен спэцыяліст, носьбітаў яўрэйскіх моваў у Крэве больш не засталося».\nНемцы побач з хатамі яўрэяў у цэнтры Крэва, ліпень 1941 году (з калекцыі Сяргея Гапона)\nКрытычным момантам для яўрэйскага насельніцтва Крэва — як і для жыхароў іншых краін Эўропы — стала Другая ўсясьветная вайна. Яшчэ летам 1941 году нямецкія захопнікі пазначылі жоўтай фарбай яўрэйскія хаты і сагналі жыхароў у гета, якое арганізавалі па пэрымэтры сынагогі.\nАцалелі толькі тыя, каму падчас этапаваньня ўдалося ўцячы, або каго на пачатку карнай апэрацыі з рызыкай для ўласнага жыцьця схавалі беларусы. Ад некалі значнай этнічнай грамады засталіся лічаныя людзі. Яўрэйская старонка шматнацыянальнага Крэва закрылася…\nГродзенскія актывісты ставяць на месцах баёў паўстанцаў-«каліноўцаў» памятныя знакі\nЗ’явіўся расклад імпрэзаў з нагоды перапахавання Кастуся Каліноўскага ў Вільні\nВярніце, гэта наша. 5 каштоўнасцяў, якія забралі з Беларусі\n« Палац французаў, школа трактарыстаў і касцёл з прывідам: што пабачыць турысту ў Бераставіцкім раёне


Доктар Міла - Часопіс «Ave Maria»\n04.06.2019 | № 5 (290) 2019 | Інтэрв’ю | Вольга Качалка\nУ гэтым артыкуле я хачу расказаць пра жанчыну, з якой пазнаёмілася год назад, і якой не стала не так даўно: 7 сакавіка яна адышла да Пана на 73-м годзе жыцця. Як кажуць яе сябры, яна была падрыхтаваная да смерці, прымала святую Камунію і не баялася адыходу ў іншы свет. Усё сваё жыццё Людміла Баракава працавала з цяжарнымі жанчынамі — будучымі мамамі. З яе дапамогаю многія пары станавіліся здольнымі зачаць дзіця. І шлях да пазнання Бога ў гэтай жанчыны быў дзівосны: яе служэнне людзям адыграла ў гэтым вялікую ролю...\nМіла (так яе называлі добрыя знаёмыя) — гінеколаг з 40-гадовым стажам. Яна нарадзілася ў Расіі і скончыла медыцынскі ўніверсітэт у Ленінградзе. Працавала акушэрам-гінеколагам у радзільных дамах, атрымала там вялізны вопыт. Міла з сумам прызнавалася, што рабіла жанчынам і аборты... Але ў пэўны перыяд яе жыцця прыйшло разуменне таго, што аборт — гэта забойства дзіцяці. У 2005 годзе Міла пазнаёмілася з Галінай Масленнікавай, і гэтае знаёмства стала ў яе жыцці паваротным. Галіна Аляксандраўна на той час ужо 10 гадоў займалася метадамі распазнавання плоднасці (МРП) і была прафесіяналам высокага ўзроўню. З часу гэтага знаёмства Міла ўжо вельмі сур’ёзна занялася вывучэннем, а потым і навучаннем іншых людзей МРП. Яна лічыла вельмі важным, каб сем’і маглі бяспечна для свайго здароўя планаваць зачацце дзетак, не забіваючы зачатых дзяцей і не выкарыстоўваючы абартыўных і кантрацэптыўных сродкаў.\nМетады распазнавання плоднасці (або натуральнае планаванне сям’і) — гэта на сённяшні дзень самы эфектыўны спосаб планаваць цяжарнасць, гэта зусім не «каляндарны метад», у эфектыўнасці якога многія расчароўваюцца, гэта метад комплекснага назірання за жаночым арганізмам, вымярэнне базальнай тэмпературы і інш. Міла са сваім вялікім вопытам акушэра-гінеколага стала выдатным інструктарам натуральных метадаў планавання сям’і, і дзякуючы ёй у многіх параў з’явіўся рэальны шанец нарадзіць дзіця, калі ім ужо здавалася, што яны бясплодныя. Разам з Галінай Масленнікавай Людміла праводзіла вялікую колькасць семінараў, сустрэч, давала шмат кансультацый у розных гарадах Расіі і на постсавецкай прасторы.\nЯшчэ адзін вельмі плённы перыяд у жыцці Людмілы пачаўся тады, калі яна стала кансультантам і адною са стваральніцаў праекту Babynar.ru. Гэта дыстанцыйныя онлайн-курсы для засваення метадаў распазнавання плоднасці, а таксама сістэма падрыхтоўкі настаўнікаў метадаў. На сённяшні дзень гэты праект дапамог сотням жанчынаў і падрыхтаваў вялікую колькасць кансультантаў.\nМаё знаёмства з Мілаю адбылося ў 2018 г. падчас семінара дабрачыннага фонду «Адкрытыя сэрцы» ў Магілёве, які займаецца абаронаю жыцця і сям’і, а заснавальнікі фонду — каталіцкая сям’я Валаховічаў. На той час Міла ўжо жыла ў Магілёве, праводзіла вэбінары і онлайн-кансультацыі, а таксама супрацоўнічала з фондам «Адкрытыя сэрцы». «Мы пазнаёміліся з Мілаю ў чэрвені 2007 года ў Маскве на семінары па МРП, — расказвае Алена Валаховіч, — і былі ў захапленні ад таго, што ўпершыню ў сваім жыцці сустрэлі гінеколага, які настолькі шануе і паважае чалавека ў прынцыпе, не кажучы ўжо пра плоднасць, зачатае дзіця, роды і гэтак далей. У 2002 годзе ў нас нарадзілася першае дзіця праз кесарава сячэнне, і на той момант мы разумелі, што па медыцынскіх паказчыках у далейшым я змагу нарадзіць толькі праз кесарава. І якое ж было наша здзіўленне і радасць, калі даведаліся, што пасля кесарава можна нарадзіць натуральным шляхам! Прычым Міла прапанавала сваю дапамогу — пабыць з намі дома да родаў. Усё атрымалася, дзіця нарадзілася натуральным шляхам. Вядома, лекар, які прапануе сваю дапамогу, выклікае давер. Таму ў лютым 2008 года мы запрасілі яе для чытання лекцый у каталіцкіх парафіях Віцебскай дыяцэзіі. Пасля лекцый, як правіла, многія жанчыны вымалі спіраль, каяліся ў зробленых абортах. Вядома ж, у іх была магчымасць навучыцца натуральным метадам распазнавання плоднасці. Былі арганізаваны заняткі па вывучэнні гэтага метаду. Для многіх гэта быў як глыток свежага паветра, таму што на самай справе для жанчын магчымасць зацяжарыць, іх плоднасць, была хутчэй праблемай, а не радасцю, і тым больш не прымалася як Божы дар. Нягледзячы на адлегласць, мы з Магілёва ездзілі ў Паставы, Лынтупы, Мёры, Верхнядзвінск і іншыя гарады. Гэта стала пачаткам нашай дзейнасці па абароне жыцця і сям’і. Потым летам мы сталі праводзіць тыднёвыя семінары па МРП, рыхтуючы ўжо настаўнікаў гэтага метаду, якія самі маглі б на месцах навучаць жанчын, а Міла вельмі ахвотна пачала праводзіць гэтыя семінары. З цягам часу, калі была падрыхтавана ўжо досыць вялікая колькасць настаўнікаў метаду, мы пачалі праводзіць для іх семінары з паглыбленым вывучэннем МРП. Можна сказаць, што фонд „Адкрытыя сэрцы” паўстаў у вялікай ступені дзякуючы служэнню Мілы».\nСемінар «Экалогія сужэнства» ў Оршы\nАлена ўспамінае таксама, што падчас знаёмства з Мілаю ў яе не было адчування, што гэтая жанчына была няверуючай: «Бог быў у яе жыцці заўсёды. Яна нам распавядала, як у цяжкіх, нават небяспечных для жыцця сітуацыях, яна адчувала Яго дапамогу, а Меджугор’е стала проста фінальнай кропкай на яе шляху да Бога... Пачалося ўсё наступным чынам. Адна маладая ўкраінка, прыехаўшы ў Меджугор’е, горача малілася аб тым, каб знайсці спонсараў для арганізацыі пілігрымак украінскай моладзі ў гэтае святое месца. Практычна адразу да яе падышоў нейкі англічанін, які, зноў жа, падчас малітвы зразумеў, што ён павінен прапанаваць гэтай дзяўчыне сваю фінансавую дапамогу для таго, каб вазіць сюды ўкраінскіх гінеколагаў, а Міле прапанавалі суправаджаць групы гінеколагаў у гэтых паездках».\nАповед пра гэтыя паездкі ў Меджугор’е я пачула і ад самой Мілы, з яе дазволу запісала яго і хачу гэтым цудоўным сведчаннем падзяліцца:\n«Я супрацоўнічала з адным украінскім фондам, які займаўся кансультаваннем па метадах распазнавання плоднасці. Яны прапанавалі мне вазіць групы гінеколагаў у Меджугор’е. На той час, у 2008 годзе, я пачула пра гэтае месца ўпершыню. Шлях туды — паўтары тысячы кіламетраў, і падчас паездкі мы, кіраўнікі групы, чыталі лекцыі для дактароў-гінеколагаў па МРП. Звычайна я ўмею наладжваць кантакт з аўдыторыяй, а тут я адчула, што мяне проста ненавідзяць: людзі крычалі, абражалі, я зразумела, што яны нас не пачулі. Я хацела сказаць ім, што калісьці была адною з іх, у пачатку сваёй практыкі таксама рабіла аборты, назначала таблеткі. Я хацела паказаць, што існуе іншы кірунак мыслення. Адным словам, першая група мяне не ўспрыняла, але з цягам часу, з вопытам, мы былі ўжо добра падрыхтаваныя да дыялогу з дактарамі. Усяго мы звазілі ў Меджугор’е 16 груп дактароў. Падчас адной з апошніх паездак, гэта быў кастрычнік 2013 года, я адчула такі вялікі згустак агрэсіі, скіраваны на мяне, што мяне быццам ахінула нейкая чорная заслона. Вынікам стала маё падзенне падчас узыходжання на гару, гэта быў нейкі эмацыйны ўдар. Каля сёмага прыпынку я ўпала, моцна ўдарылася спінаю і параніла патыліцу. У мяне здарыўся інсульт, што прывяло да атрафіі зрокавага нерва і страты зроку на адно вока... Потым ва Украіне пачалася вайна і туры ў Меджугор’е перапыніліся.\nФота: Андрэй Свадзебнік\nЯ ўспамінаю той час як неверагодны вопыт. З гінеколагамі вельмі цяжка размаўляць на тэмы абортаў, кантрацэпцыі, але плады тых паездак былі вялікія. Некаторыя гінеколагі нават сыходзілі з прафесіі або пераставалі рабіць аборты, было шмат навяртанняў, шмат пакаянняў. Меджугор’е ўвогуле лічыцца сусветнай спавядальняй. Калі людзі прыязджаюць туды, у многіх першае жаданне — пакаяцца, паспавядацца і прыняць Камунію. Шлях да веры наогул няпросты... Я сама вельмі доўга да гэтага ішла. Ездзячы ў Меджугор’е, я пастаянна быццам пыталася ў Багародзіцы, ну калі ж ужо можна мне паспавядацца. А Яна адказвала мне, каб я яшчэ трошкі пачакала. Але тое, што я буду каталічкаю, я чамусьці ведала ўжо даўно. Мой пераход у каталіцтва адбыўся ў 2011 годзе, мы ўжо 3 гады вазілі групы ў Меджугор’е. Падчас паездак я пазнаёмілася з айцом Андрэем, які працаваў у Запарожжы. Калі Багародзіца „падказала“ мне, што я магу ўжо прыступіць да сакрамэнту споведзі і прыняць Камунію, я паехала ў Запарожжа на тры дні. Гэта была субота, айцец Андрэй мяне паспавядаў, а першая Камунія адбылася ў нядзелю. Калі мне прыйшоў час ад’язджаць, айцец спытаў, ці ведаю я, якое цяпер свята, а я не ведала... Гэта быў дзень Божай Міласэрнасці, і гэты маленькі цудоўны касцёл меў такі самы тытул. А яшчэ айцец сказаў, што таму чалавеку, які прыступае ў свята Божай Міласэрнасці да першай споведзі, адпускаюцца ўсе грахі, нават тыя, пра якія ён ужо зусім забыўся, таму яго душа чыстая, як у немаўляці. Ведаеш, я адчула сябе неверагодна! З гэтым пачуццём я паехала ў чарговую паездку ў Меджугор’е і там я перажыла сапраўдны цуд — мне з’явіўся мой анёл...\nУ Меджугор’і ёсць гара Крыжэвац, на якой стаіць вялікі крыж, яго бачна з усіх бакоў мясцовасці. Мы жылі за пару кіламетраў ад Крыжэўца. Штодня я вельмі рана прачыналася: а 6-й гадзіне там ужо ярка свеціць сонца. Я піла каву, потым малілася і вельмі часта глядзела на вялікі крыж на гары, увесь асветлены сонцам. І вось аднойчы я гляджу на гэты крыж і бачу, што да яго ляціць вялікая птушка і сядае на самы верх крыжа. Канешне, крыж быў далёка, але я тады падумала, якая ж вялізная птушка! Калі параўноўваць яе з крыжам, то яна была не меншаю за паўтара метра. Такіх вялікіх птушак я тут не бачыла. Я выйшла, узяла фотаапарат, вярнулася, птушка яшчэ сядзела, і я зрабіла некалькі здымкаў. Калі я на момант адвярнулася, то ўжо не ўбачыла той птушкі. Гэта быў дзень майго зачацця, 10 мая. Потым я забылася пра гэты выпадак. А па прыездзе, калі я ўжо была на семінары ў Казахстане, выпадкова ўбачыла свае кадры з той паездкі на камп’ютары. Я прыблізіла фатаграфію і ясна ўбачыла абрысы чалавека, гэта мяне моцна здзівіла. Я паказала фота святару, запыталася, што гэта можа быць, а ён, не вагаючыся, адказаў, што гэта мой Анёл Ахоўнік».\n...Апошнія дні свайго жыцця Міла правяла ў сваіх сяброў Уладзіслава і Алены Валаховічаў у Магілёве. Яны ад свайго імя кажуць вялікі дзякуй тым, хто малітваю, грашыма або звычайнай падтрымкаю дапамагалі Міле ў цяжкі і такі важны для яе час. Як кажа Алена, Міла кожны дзень атрымлівала дзясяткі пасланняў, нават у апошні вечар, калі ў яе ўжо зусім не было сілаў, Алена і Уладзіслаў зачытвалі ўслых усе словы ўдзячнасці Міле.\nВядома, я не магу расказаць пра ўсё, што рабіла Людміла, у якіх ініцыятывах яна была задзейнічана. Я проста хацела распавесці пра тое, што сама ведаю і чула ад іншых і ад яе самой. Думаю, самым важным для Мілы было б тое, каб справа яе жыцця, яе сілы і веды працягвалі жыць у тых сем’ях, якім Міла дапамагла. Метады распазнавання плоднасці — гэта адзінае выйсце для хрысціянскіх сем’яў, якія хочуць у радасці будаваць сваё жыццё, планаваць цяжарнасць, граматна падыходзячы да ўсіх працэсаў, звязаных з зачаццем і нараджэннем новага жыцця.\nУся інфармацыя пра беларускі дабрачынны фонд\n«Адкрытыя сэрцы», які праводзіць семінары\nпа метадах распазнавання плоднасці і рыхтуе да родаў,\nдае шмат важнай інфармацыі пра шкоднасць кантрацэптываў, — на сайце\nФота на вокладцы: Анастасія Шарапава\nЦэтлікі: Маці Божая, Абарона жыцця, Сямейнае жыццё


Беларусь даставіла гуманітарную дапамогу ў Віетнам (ФОТА) - Польскае Радыё\nБеларусь даставіла гуманітарную дапамогу ў Віетнам (ФОТА)\nValery Sauko 21.01.2018 10:53\nГуманітарная дапамога адрасаваная насельніцтву рэгіёна, пацярпелага ад тайфунаў і паводак.\nБеларусь даставіла гуманітарную дапамогу ў Віетнам. Як паведамляе прэс-служба МЗС са спасылкай на амбасаду Беларусі ў гэтай краіне, 21 студзеня ў аэрапорт Камрань правінцыі Кхан Хоа прыбыў самалёт з грузам агульнай вагой 42 тоны.\nГуманітарная дапамога адрасаваная насельніцтву рэгіёна, пацярпелага ад тайфунаў і паводак. У склад грузу ўвайшлі тавары беларускіх вытворцаў першай неабходнасьці: прадукты харчаваньня (дзіцячыя сухія сумесі, крупы, мясныя кансэрвы), палаткі, коўдры, дызэльныя электрастанцыі, ложкі-раскладанкі ды іншае.\nфота: пасольства Беларусі ў Віетнаме\nУ склад грузу ўвайшлі тавары беларускіх вытворцаў першай неабходнасьці: прадукты харчаваньня (дзіцячыя сухія сумесі, крупы, мясныя кансэрвы), палаткі, коўдры, дызэльныя электрастанцыі, ложкі-раскладанкі ды іншае.\ntags: Амбасадa РБ, Віетнам, гуманітарнaя дапамогa, паводка, тайфун


Стаўка – на прафілактыку і кантроль — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n25.06.2020 25.06.2020 admin2005\nЗараз у інспекцыі па справах непаўналетніх Валожынскага РАУС працуюць тры чалавекі: начальнік інспекцыі, капітан міліцыі Аляксандр ЧАХОВІЧ і яго памочніцы – капітаны міліцыі Святлана ЛУКАШАНЕЦ і Наталля МІКАЛАЕЎСКАЯ. Калектыў невялікі, але гэта ніяк не адбіваецца на рабоце: сярод сваіх калег у вобласці наша ІСН займае ганаровае трэцяе месца па паказчыках.\n19 чэрвеня споўнілася 80 гадоў з дня ўтварэння падраздзяленняў па справах непаўналетніх у рэспубліцы Беларусь. Юбілейную дату супрацоўнікі інспекцыі сустрэлі на працоўным месцы. Участак у іх няпросты: 49 непаўналетніх стаяць на ўліку, пастаяннага кантролю патрабуюць 38 асоб, якія павінны пакрываць расходы на ўтрыманне дзяцей у дзяржаўных установах, трэба наведацца і ў 40 сем’яў, дзе непаўналетнія знаходзяцца ў сацыяльна-небяспечным становішчы. Ды і аздараўленчыя лагеры нельга пакідаць па-за ўвагай.\nСумленнае стаўленне да службовых абавязкаў прыносіць свае вынікі. Калі летась у раёне непаўналетнімі былі ўчынены 7 злачынстваў, то сёлета за такі ж перыяд усяго 4. Аднак расслабляцца нельга. Трэба, каб кожны хлопчык і кожная дзяўчынка пайшлі ў жыццё правільнай сцяжынкай. І калі вырастуць, то яны абавязкова скажуць шчырае дзякуй супрацоўнікам раённай інспекцыі па справах непаўналетніх…


«Засьпявай.BY»: перамагла Паэзія! (аўдыё пераможцы і фіналістаў). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nМузычныя навіны 4825 / 3 22.05.2014\nУкраінскі саўндпрадусар Уладзіслаў Ярун зрабіў свой выбар сярод фіналістаў конкурсу «Засьпявай.BY». Папярэдне фіналістаў конкурсу, які праводзіць партал Tuzin.fm i фонд «Вяртаньне» пры падтрымцы Tut.by, вызначыла журы. Пераможцу назваў Уладзіслаў Ярун, саўндпрадусар з Украіны, які працуе з такімі гуртамі як «Океан Ельзи», «Тік», «Ляпіс Трубяцкі». Ён адмыслова прыедзе ў Менск на некалькі дзён, каб папрацаваць зь пераможцам конкурсу ў студыі.\n22-гадовы сьпявак і баяніст Віталь Варанко, навучэнец 4-га курсу Беларускай акадэміі музыкі, для конкурсу паклаў на музыку верш «Вяртайся» аўтарства Віталя Рыжкова і запісаў у хатніх умовах дэма-вэрсію песьні, якая скарыла журы ўлучна з Уладам Яруном. «Мне вельмi спадабалася iдэя самаго конкурсу, — зазначае пераможца. — Я вельмi люблю беларускую мову, але не магу пісаць на ёй песьні. Лепей будзе калi гэта зробiць прафэсіянал. З творчасьцю Віталя Рыжкова пазнаёміўся на партале Літрадыё. Яго паэзія мне прыйшлася даспадобы. Для песьні шукаў твор з пазытыўнай ноткі і знайшоў яе ў вершы „Вяртайся“. Ня ведаю, ці пагадзіцца з маім бачыньнем аўтар, але я адчуў гэты твор менавіта так!» «Вельмі цікавая песьня. Вядома ж, яе варта дарабіць у пляне аранжаваньня, я там бачу ня толькі голас і баян. І зрабіць гэта даволі няпроста, трэба папрацаваць над ёй вельмі сур’ёзна, каб яна загучала яшчэ больш яскрава», — кажа Улад Ярун.\nТэгi: Засьпявай, Віталь Варанко, SP Kava, Лізавета Леўчык, Улад Ярун Твитнуть\n«Ілюжан» глыбока капае (прэм’ера)\t1381 / 0\t09.11.2015\tШосты ўдзельнік фэсту «Травень» — Кася Камоцкая! (аўдыё, відэа)\t2030 / 0\t18.04.2014\tЛедзьве ўлоўная «Хмарка на траве». Новыя героі беларускай аўтарскай песьні (аўдыё/відэа)\t2593 / 1\t13.11.2015\t!OUT: Музыка гарадзенскіх вуліц (відэа)\t1685 / 0\t13.06.2014\tКАМЕНТАРЫ: 12tuzin@gmail.com / адказаць\nДзякуй усім! Усе песьні надзвычай пекныя! Павел Бераговіч / адказаць\nЯк старшыня Праўленьня Дабрачыннага Фонду "Вяртаньне" запэўніваю, што конкурс будзе рабіцца ШТОГОД Searhei Budkin / адказаць\nУ ліпені будзе канцэрт фіналістаў, сачыце за навінамі! КАМЕНТАВАЦЬ


14 верасень 2017, 11:27\nІлюстрацыйнае фота. Расейскія танкі ўжо ў Беларусі — на станцыю Вярэйцы, што пад Асіповічамі, прыйшоў эшалён з расейскай вайсковай тэхнікай\nАбодва населеныя пункты даўно суседнічаюць з вайсковай часткай — першыя вайскоўцы зьявіліся тут адразу пасьля Другой усясьветнай вайны.\nКамандзір брыгады палкоўнік Дзьмітры Савіцкі і падпалкоўнік Аляксандар Аўдзей расказалі школьнікам пра задачы, якія ставяцца перад вайскоўцамі на час вучэньняў «Захад-2017», а таксама пахваліліся посьпехамі ракетчыкаў падчас ранейшых манэўраў.\nЗаадно ўдзельнікі «ўроку мужнасьці» пазнаёміліся з гісторыяй вёскі Цэль, чыя біяграфія «неразрыўна зьвязаная» з вайсковай часткай.\nПаводле дырэктара Цэльскай сярэдняй школы Анатоля Качанава, сустрэча прайшла «на самым высокім узроўні»: дзеці засталіся задаволенымі і шмат даведаліся пра армейскую службу.\nНавучэнцы і настаўнікі пажадалі ракетчыкам, якія ўдзельнічаюць у сумесных расейска-беларускіх вучэньнях «Захад-2017», «пасьпяховага выкананьня пастаўленых задач».


Школа строгага рэжыму: як дзеці перамагаюць сыстэму\n29 кастрычнік 2020, 19:40\nАляксандар Лукашэнка на цырымоніі адкрыцьця школьнага году, Баранавічы, 1 верасьня 2020\nЗ заводаў, унівэрсытэтаў і лякарняў рэпрэсіі перакінуліся на школы. Цяпер ахвярамі рэжыму становяцца дзеці. Проста таму, што пасьмелі ня быць пакорнымі.\nАфіцыйная пазыцыя дзяржавы — школа мусіць быць па-за палітыкай. Калі ж перакласьці гэта з чыноўніцкай на беларускую, дык акажацца, што школа мусіць быць па-за супрацівам Лукашэнку і ягонаму рэжыму.\nВось 27 кастрычніка вучні ліцэю № 2 у Менску зладзілі акцыю пратэсту — некаторыя зь іх не пайшлі на заняткі, выказаўшы такім чынам сваю салідарнасьць з дарослымі, якія бастуюць. На наступны дзень гэтым падлеткам ужо казалі пра нейкую адказнасьць за разьмяшчэньне інфармацыі пра акцыю ў сацыяльных сетках. У той жа размове прадстаўніца адміністрацыі ліцэю заявіла, што ў гэтай навучальнай установе зашмат дэмакратыі і што цяпер дэмакратыя скончылася.\nЦі могуць Беларусь выключыць з Балёнскага працэсу\nЗвычайны для беларускіх школ ціск на нашых вачах пераходзіць на новы ўзровень, бо сыстэма бачыць, што ёй не ўдалося вырасьціць усіх дзяцей бязвольнымі. Яна вельмі, вельмі старалася — прымушала ўступаць у БРСМ і хадзіць на хакейныя гульні і нейкія дзяржаўныя мерапрыемствы, апранала дзяцей у нязручную школьную форму і вучыла паслухмянасьці і цярплівасьці. Але дзеці вырасьлі свабоднымі і, як аказалася, даволі рана сталі мець уласную грамадзянскую пазыцыю.\nКалі ў пратэсты ўключаюцца студэнткі і студэнты — гэта звычайная справа. Але калі далучаюцца навучэнцы школ... гэта яшчэ адзін знак, што грамадзтва напраўду стамілася ад усяго, што адбываецца. А дзеці стаміліся ў тым ліку і ад рэпрэсіўнай школьнай сыстэмы.\nАд сыстэмы, якая бачыць у іх не разнастайных асоб, да якіх трэба шукаць асабісты падыход, каб раскрыць увесь іх патэнцыял, а проста набор элемэнтаў, якімі трэба кіраваць так, каб гэта патрабавала найменш высілкаў. Ад сыстэмы, якая так часта забываецца на іхнія правы, але заўжды гатовая нагадаць пра абавязкі. Ад сыстэмы, якая хлусіць і выкарыстоўвае іх сабе на карысьць.\nІ калі ўжо дзеці падключыліся да пратэстаў, гэта значыць, што сыстэма ня справілася са сваёй задачай. Яна хацела здушыць любую ініцыятыву, але ці то перабрала з абсурдам, ці то заўжды была поўная партызанак і партызанаў. Так ці інакш, замест паднявольных істот яна вырасьціла годных маладзёнаў, якія не баяцца выказваць сваю пазыцыю і ісьці на рызыкі.\nКаб запалохаць гэтых дзяцей, выклікаюць інспэктарак па справах непаўналетніх, але нават гэта ўжо не спрацоўвае. Яны цалкам сур’ёзна патрабуюць ад падлеткаў, каб тыя не выкладвалі інфармацыю пра акцыю ў сацсеткі! Гэтае патрабаваньне абсурднае настолькі ж, наколькі абсурдны быў бы загад ня дыхаць. Гэта падлеткі, яны жывуць онлайн, і іх прынята ў гэтым абвінавачваць, але я ня бачу нічога кепскага ў тым, каб яны выкарыстоўвалі даступныя ім рэсурсы для камунікацыі і палітычнай барацьбы.\nМагчыма, наступным крокам сыстэмы будзе стварыць пасты АМАП на ўваходзе ў кожную школу, абнесьці школьныя двары калючым дротам і арганізаваць паркоўкі для аўтазакаў пад кожнай школай, гімназіяй і ліцэем. Яны могуць знайсьці безьліч спосабаў пазьдзекавацца з усіх нас, але дзеці ўжо даўно іх перамаглі. Прынамсі тым, што не хаваюцца за балаклавамі.


Bangbros бясплатныя відэа гумовы чэлес стукнуў у попу | Голая жанчына - голыя жанчыны - аматарскія фатаграфіі [ТОП 10 2021]\nБясплатныя відэа Bangbros з грудастай гарачай жанчынай, якая робіць суку з камфортам у срацы. Маленькая сука xvideos была пеладзінья, якая дэманстравала свае вялікія грудзі і цудоўную шапіках. Але тое, што гэтая гарачая трахаецца з гумовым чэлесам, - гэта тугая попка. Такім чынам, непаслухмяны аматар сядзіць пеладзінью з попкай у гумовым члене і атрымлівае асалоду ад.\nтэгі Bangbros барача кузіньё бясплатна певень сакада Відэа\nПаведамленні, звязаныя з "Bangbros бясплатныя відэа гумовы чэлес прабіты ў попу"


Заява Рады Моладзі БНФ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯшчэ да пачатку выбарчай кампаніі ў мясцовыя саветы, якая павінна стартаваць у 2018-ым годзе, у актывістаў Моладзі БНФ, якія плануюць балатавацца на пасады дэпутатаў па сваех раёнах, ужо з’явіліся першыя звязаныя з гэтым праблемы.\nПатэнцыйныя кандыдаты ўжо атрымоўваюць пагрозы з боку дэканата ў сваіх навучальных установах, запужванні ад ваенкамата, а таксама праблемы з начальствам на працы.\nРазам з тым, мы жадаем нагадаць беларускай моладзі, што ў нашай арганізацыі працуе юрыдычная і студэнцкая служба, якая гатова будзе дапамагчы вам, калі ў вас узнікнуць праблемы. Звярнуцца да нас можна праз нашу пошту: [email protected] . Разам мы зможам абараніць сябе.


Краіна як кінапавільён: самыя вядомыя фільмы, дзе паказваюць Беларусь\nНеўзабаве ў Польшчы адбудзецца прэм’ера стужкі «Жыве Беларусь», першага мастацкага фільму пра палітычныя рэаліі краіны. Ён амаль цалкам здымаўся ў Польшчы, бо ў нашай краіне яго рэалізацыя была немагчымаю. Мы ўзгадалі дзесятку замежных і айчынных фільмаў, для якіх Беларусь усё ж такі стала кінапавільёнам.\nЦяпер праз бюракратычныя перашкоды галівудскія кінавытворцы адмаўляюцца здымаць свае стужкі ў Беларусі. Яны адмаўляліся ад супрацы нават тады, калі беларускія прыродныя ці архітэктурныя аб’екты былі найлепшым варыянтам. Так здарылася з фільмам «Выклік» («Defiance») пра лёс габрэйскага партызанскага атраду на Беларусі. Камандзе было прасцей зняць яго ля беларускай мяжы на тэрыторыі Літвы, узяўшы ў масоўку беларускіх студэнтаў з ЕГУ.\nФільмы Мэнагэма Галяна\nНе адзін фільм зняў у Беларусі вядомы галівудскі рэжысёр Мэнагэм Галян. Да таго моманту, як заходнім кінавытворцам стала складана дамаўляцца наконт супрацы з нацыянальнаю кінастудыяй, Галян паспеў зняць у Менску тры кінастужкі: «Маскоўская сувязь» (1995), «Супермазгі» (1995) і «Шлях да славы» (1997).\nРэж. Юрый Мароз, 1999–2011 гады, Расея.\n“Каменская”. У вакне – Менск, вул. Леніна\nЗапомніліся менчукам і доўгатэрміновыя здымкі папулярнага расейскага тэлесерыялу «Каменская». З прычыны нізкіх коштаў серыял амаль цалкам здымаўся ў Менску, на экстэр’ерных ды інтэр’ерных здымкавых пляцоўках.\nРэж. Валеры Тадароўскі, 2008 год, Расея.\n“Стылягі”: менскі ГУМ\n“Стылягі”: Менск, вул. Кастрычніцкая\n“Стылягі”: Менск, Маскоўскія могілкі\nАдзін з найбольш відовішчных і яскравых расейскіх фільмаў апошніх гадоў. Значная частка здымак адбывалася ў Менску, бо ягоныя вуліцы больш адпавядалі атмасферы Масквы 50-х гадоў, чым уласна сённяшняя Масква. Здымкаваю пляцоўкаю служылі праспект Незалежнасці, вуліца Леніна, забудова пры гарнізоне і нават Маскоўскія могілкі. Для праўдападобнасці на праспект з музею прывезлі першы менскі тралейбус.\nРэж. Уладзімір Карабанаў, 2010 год, Расея.\nЗдымкі “Слана” пад Менскам\nДобрасардэчнае кіно з эксцэнтрычным Сяргеем Шнуром у галоўнай ролі таксама паўставала ў беларускай сталіцы і яе ваколіцах. Падчас здымак беларусы пабачылі сланоў, якія разгульвалі проста па вуліцах.\n«Дзякуй, што жывы»\nРэж. Пётр Буслоў, 2011 год, Расея.\n“Дзякуй, што жывы”: берасцейскі аэрапорт\nНашумелы фільм, прысвечаны апошнім гадам жыцця Уладзіміра Высоцкага, часткова здымаўся ў Берасці. Толькі там кіношнікі адшукалі аэрапорт, аўтэнтычны эпосе 70-х. Здымкавая група цалкам абышлася без рэканструкцыяў, апроч надпісаў і таблічак. Нам жа застаецца задумацца: гэта нагода ганарыцца такім лётным заказнікам або пасаромецца, што мы ўсцяж карыстаемся аэрапортам, які не рамантаваўся 40 гадоў.\nРэж. Віктар Тураў, 1965 год, Беларусь.\nКадр з фільму “Праз могілкі”. Фота kinopoisk.ru\nГэтае кіно не такое вядомае, як дзіцячыя кінатворы беларускай кінастудыі або тыя ж «Белыя Росы», аднак у кантэксце сусветнага мастацтва яно вартае значна большай увагі. У 1994 годзе ЮНЭСКО ўнёс «Праз могілкі» ў сотню самых лепшых фільмаў свету. Рэчаісным бокам метафарычнай назвы сталі старажытныя могілкі ў Наваградку і склеп Святаполк-Мірскіх ля Мірскага замку, дзе адбываліся здымкі.\nРэж. Рычард Віктараў, 1965 год, Беларусь.\nХоць фільм не замацаваўся ў якасці шэдэўру савецкай кінематаграфіі, шмат хто з крытыкаў адзначае яго нетыповую, эксперыментальную натуру, блізкую да еўрапейскага неарэалізму ў кіно. Што каштоўнае для гісторыкаў і даследчыкаў, стужка зафіксавала ўнікальныя здымкі Менску ў разгары будоўлі. Мы бачым «свежы» праспект Незалежнасці (тады Леніна), адбудаваны стадыён «Дынама», узвядзенне Дому афіцэраў, Палацу спорту ды інш.\nРэж. Віталь Чацверыкоў, 1970–1972 гады, Беларусь.\n“Руіны страляюць”: панарама Менску з Чырвоным касцёлам\nШматсерыйны фільм распавядае пра змаганне менскіх падпольшчыкаў у часе вайны. Карціна захавала ў сабе мноства дакументальных кадраў ваеннага Менску, што робіць гэты фільм гістарычна каштоўным.\nРэж. Ігар Дабралюбаў, 1983 год, Беларусь.\nКадр з фільму “Белыя Росы”: Горадня, вул. Савецкая\n“Белыя росы”: шыльда з памылкаю\n«Белыя Росы» ўвайшлі ў класіку не толькі беларускага кіно, але і набылі славу аднаго з улюбёных савецкіх фільмаў увогуле. Здымкі праходзілі ў цэнтры Горадні, а таксама ў новых на той час мікрараёнах – Пярэселка і Дзевятоўка.\nРэж. Сяргей Талыбаў. Выхад запланаваны на травень 2013 года. Беларусь.\nЗдымкі “Слядоў апосталаў” у менскай кавярні “Грюнвальд”\nТая самая кавярня. Фота belsat.eu\nНямала здзіўлення выклікалі ў менчукоў жаўнеры ў форме СС і сцягі са свастыкаю на цэнтральных вуліцах. Насамрэч, горад-герой улетку 2012 года стаў пляцоўкаю здымкаў вострасюжэтнага айчыннага фільму.\nНастасся Яўмен, АК, belsat.eu


Вільня як разменная манета | Новы Час\nБрэст +17℃ +25℃ +23℃ +18℃\nБальшавіцкая Расія заключыла з Літоўскай Рэспублікай мірную дамову, паводле якой старажытная сталіца Вялікага княства Літоўскага з часткай тэрыторыі былі перададзены літоўцам. Было гэта 97 гадоў таму, 12 ліпеня 1920 года.\nДамова паміж Літвой і РСФСР 1920 г.\nПасля распаду імперыі Раманавых шматлікія краіны Усходняй Еўропы заявілі пра сваю незалежнасць. Не выключэннем стала і Беларусь. Аднак адстаяць сваю самастойнасць Беларускай Народнай Рэспубліцы не ўдалося. 5 студзеня 1919 года ў Вільні стаялі часткі Чырвонай Арміі, праз некалькі месяцаў старажытны горад быў ужо ў руках палякаў. Тут у красавіку 1919 года «начальнік польскай дзяржавы» Юзаф Пілсудскі звярнуўся да жыхароў былога Вялікага Княства Літоўскага.\nЗа месяц да гэтага Другая Рэч Паспалітая і Літва заявілі аб сваіх правах на Віленшчыну на Парыжскай мірнай канферэнцыі. Аднак у Коўна шансаў на падтрымку з боку Францыі было мала. Парыж разглядаў літоўскія землі як частку Расіі, а з Польшчай ён размаўляў як з роўнай. Лондан схіляўся да падтрымкі літоўскай незалежнасці. Больш за тое, у аналітычнай запісцы МЗС Вялікабрытаніі таго часу ўсходняя мяжа Польшчы пазначалася ля Сувалак, Горадні і праходзіла праз раку Заходні Буг да Галіцыі. Аднак французы лічылі незалежнасць Літвы «германскай інтрыгай» і не да канца давяралі Коўна.\nЧырвонаармейцы ў Мінску, 1920 г.\nЛетам 1920 года сітуацыя змянілася. Чырвоная Армія выбіла польскія войскі з Беларусі і імкліва наступала на Захад. Пры гэтым бальшавікі імкнуліся заручыцца падтрымкай Літвы ў вайне з Польшчай і афішавалі ідэю аб прызнанні літоўскіх правоў на Віленшчыну.\n10 ліпеня 1920 года была заключана дамова паміж Другой Рэччу Паспалітай і саюзнымі дзяржавамі, паводле якой палякі павінны былі перадаць Віленшчыну пад часовае кіраванне Літве. Аднак гэтае пагадненне так і не было выканана.\nАфіцэры літоўскага войска, 1920 г.\nУвесну 1920 года Коўна накіравала ўраду РСФСР прапанову пра заключэнне мірнай дамовы, галоўнай умовай якой было б прызнанне бальшавікамі незалежнасці Літвы і ўваход у яе склад не толькі літоўскіх, але і часткі беларускіх тэрыторый. У адказ бальшавіцкі наркам Рыгор Чычэрын прапанаваў вызначыць «нацыянальную прыналежнасць таго ці іншага горада» на адмысловай канферэнцыі.\nМапа баявых дзеянняў 1920 г.\nАдзін з чальцоў літоўскай дэлегацыі ў Маскве пісаў міністру замежных спраў Літвы:\n«Рускія прынцыпова не могуць задаволіць нашых патрабаванняў, бо ў Лідскім, Ашмянскім і асабліва ў Гарадзенскім паветах, без усялякага сумнення, пражывае значная колькасць беларусаў і рускіх. Трываласць бальшавіцкай пазіцыі заключаецца яшчэ і ў тым, што ў адносінах да Лідскага, Гарадзенскага і Ашмянскага паветаў у нас, сапраўды, няма ніякіх этнаграфічных доказаў». Бальшавікі разумелі, што літоўцам як паветра трэба міжнароднае прызнанне іх незалежнасці, і спрабавалі прымусіць Коўна заключыць з імі ваеннае пагадненне. Літоўскі бок адказваў, што можа разгледзець перспектыву вайсковага саюзу, але толькі пасля заключэння мірнага пагаднення.\nШто было ў дакуменце\nСітуацыя ў рэгіёне непакоіла Захад, які баяўся бальшавіцкай экспансіі ў Еўропу. Літва ўзяла тайм-аўт у перамовах да чэрвеня. Урэшце, 12 ліпеня 1920 года ў Маскве была заключана мірная дамова паміж Расіяй і Літвой.\nУ маёй калекцыі ёсць унікальнае выданне: «Зборнік дзеючых дамоў, пагадненняў і канвенцый, заключаных РСФСР з замежнымі дзяржавамі», выдадзены ў 1922 годзе. У гэтай кнізе змешчана і бальшавіцка-літоўская дамова.\nПрывядзем вытрымкі з гэтага дакумента:\n«Зыходзячы з абвешчанага РСФСР права ўсіх народаў на вольнае самавызначэнне аж да поўнага аддзялення ад дзяржаў, у якіх яны ўваходзяць, Расія безумоўна прызнае самастойнасць і незалежнасць Літоўскай дзяржавы з усімі вынікаючымі з гэтага наступствамі. [...] Дзяржаўная мяжа паміж Расіяй і Літвой праходзіць: пачынаючы ад месца ўпадзення ракі Гараднянкі ў раку Бобр у 2 вёрстах на ўсход ад вёскі Чарныляс па рацэ Гараднянцы паміж вёскамі Хмельнікі і Хмелеўка і вёскамі Ляўкі і Вольша; адтуль у накірунку да паўднёвага боку вёскі Весялова; адтуль па безыменнаму прытоку ракі Каменнай. Далей у верх па цячэнні ракі Каменнай. [...] Далей па рацэ Індурка, міма вёскі Лужкі, міма мястэчка Індура, міма вёскі Пракаповічы, міма вёскі Белява, далей па рацэ Лашанцы, міма вёскі Баброўнікі і далей да ўпадзення гэтай ракі ў Свіслач. Далей па рацэ Свіслач да ўпадзення яе ў раку Нёман; адтуль па рацэ Нёман да вусця ракі Бярэзіна, па рэках Бярэзіна, Іслач і Валожынка, па заходнім баку мястэчка Валожын. [...] Мяжа перасякае чыгуначны вузел так, што чыгуначная лінія Вільня—Маладзечна—Ліда застаецца на літоўскай тэрыторыі, а чыгуначная лінія Вілейка—Маладзечна—Мінск — на расійскай тэрыторыі».\nТо бок, бальшавікі пагадзіліся аддаць Літве значную частку этнічна беларускіх тэрыторый з Гродна, Шчучынам, Ашмянамі, Смаргонню, Браславам, Лідай, Паставамі. Аднак бальшавікі не адмовіліся і ад ідэі беларускай рэспублікі.\n16 ліпеня ў Маскве прынялі рашэнне аб фармаванні Беларускага рэўкома, а 31 ліпеня ў Мінску адбылося паўторнае абвяшчэнне ССРБ (Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусі), якая на той момант складалася з 6 паветаў Мінскай губерні.\nПаводле бальшавіцка-літоўскай дамовы, канчатковую мяжу паміж краінамі павінна была правесці змяшаная камісія. Саветы і літоўцы планавалі заключыць асобнае пагадненне наконт арганізацыі памежнай аховы. Бакі дамаўляліся не арганізоўваць на сваіх тэрыторыях атрадаў, якія б вялі ўзброеную барацьбу супраць аднаго з бакоў — падпісантаў дамовы. Расія прызнавала літоўскае грамадзянства, а таксама абавязалася вярнуць Літве ўсе бібліятэкі, архівы, музеі, мастацкія творы і іншую маёмасць, якая была вывезена з літоўскай тэрыторыі падчас Першай сусветнай вайны.\nЖаўнеры літоўскага войска 1919 г.\nЦікавы момант: у дакуменце падрабязна прапісвалася лінія дзяржаўнай мяжы паміж Літоўскай Рэспублікай і РСФСР, аднак нідзе не згадваецца права Літвы на Вільню.\nВырашэнне лёсу Вільні\nКіраўніцтва БНР 22 ліпеня 1920 года накіравала ў Маскву, Коўна, а таксама заходнім саюзнікам ноту пратэсту, у якой падкрэслівалася, што «ўмовы літоўска-бальшавіцкага міра парушаюць самым грубым чынам нацыянальныя, культурна-эканамічныя і суверэнныя правы беларускага народа, бо гэты мір заключаны за кошт гістарычных і этнаграфічных беларускіх земляў».\nУ гэты ж час урад Другой Рэчы Паспалітай накіраваў у Коўна ліст, у якім прызнаваў літоўскі ўрад. Аднак літоўцаў цікавіла толькі «Віленскае пытанне», наконт якога Варшава маўчала.\nЖаўнеры Чырвонай Арміі\nУ гэты ж час у Вільню ўвайшоў… 3-ці кавалерыйскі корпус Чырвонай Арміі пад камандаваннем Гаі Гая. (6 жніўня 1920 года ў Коўна была падпісана бальшавіцка-літоўская канвенцыя аб вывадзе рускіх войскаў з тэрыторыі Літвы. 27 жніўня 1920 года літоўскія часткі ўвайшлі ў старажытную сталіцу ВКЛ.\nЗа 10 дзён да гэтага Чырвоная Армія атрымала цяжкую паразу пад Варшавай. «Цуд над Віслай» паставіў крыж на рэалізацыі бальшавіцкіх планаў сусветнай рэвалюцыі ў Еўропе.\nМіхаіл Тухачэўскі і яго войска\nЛітва накіравала ў Варшаву ноту, у якой падкрэслівала свой нейтралітэт у польска-бальшавіцкай вайне. 26–31 жніўня у Коўна адбыліся польска-літоўскія перамовы, на якіх палякі ціснулі на літоўцаў у справе заключэння саюза супраць Расіі. Аднак Літва на гэта не пагадзілася. Тады палякі абвінавацілі літоўцаў у тым, што праз літоўскую тэрыторыю адступаюць бальшавіцкія часткі, інтэрнаваныя ва Усходняй Прусіі.\nУ жніўні-верасні 1920 года ўзброеныя сілы Літвы спрабавалі выцесніць часткі Войска Польскага з Сувалак. Гэта прывяло да кровапралітных баёў паміж палякамі і літоўцамі. 7 кастрычніка 1920 года ў Сувалках было падпісана польска-літоўскае пагадненне аб перамір’і.\nЛітоўскі бронецягнік, 1920 г.\nА ўжо ў ноч з 8 на 9 кастрычніка 1920 года адбылася падзея, якая цалкам перакрэсліла сэнс бальшавіцка-літоўскай мірнай дамовы. Паводле тайнага распараджэння «начальніка польскай дзяржавы» Юзафа Пілсудскага, са складу 1-й літоўска-беларускай дывізіі Войска Польскага была сфармавана вайсковая групоўка (15 393 чалавек) пад камандаваннем генерала Люцыяна Жалігоўскага, якая з’імітавала бунт і заняла Вільню. Была ўтворана так званая «Сярэдняя Літва» (частка тэрыторый Ашмянскага, Віленскага і Свянцянскага паветаў). 17 снежня 1920 года кантрольная камісія Лігі Нацый зацвердзіла 10-кіламетровую нейтральную паласу паміж Літвой і Віленскім краем.\nЮзаф Пілсудскі прымае парад польскіх войскаў\nПольскія жаўнеры ў Беларусі, 1920 г.\nШто ж у гэтай сітуацыі рабілі беларусы? 11 лістапада 1920 года Урад БНР на чале з Вацлавам Ластоўскім заключыў пагадненне з Літвой аб вайсковым і палітычным супрацоўніцтве супраць Польшчы. У канцы лістапада 1920 года сітуацыю вакол Віленскага краю разгледзеў Савет Лігі Нацый і прапанаваў правесці плебісцыт пад кантролем наглядальнікаў і вайсковых кантынгентаў трэціх краін, аднак гэтая прапанова так і засталася на паперы.\nУ лютым 1921 года МЗС Літвы абяцала, што «ў будучым можа быць створана беларуская палітычная адзінка ў федэратыўнай сувязі з Літвой». А вось прыхільнікі Найвышэйшай Рады БНР падтрымалі польскую аперацыю Жалігоўскага. І нават занялі месцы ва ўрадзе «Сярэдняй Літвы».\nАртылерысты Войска Польскага\n18 сакавіка 1921 года ў Рызе была заключана мірная дамова паміж РСФСР, УССР з аднаго боку і Польскай рэспублікай. Гэты дакумент завяршыў кровапралітную польска-бальшавіцкую вайну, у выніку якой Заходняя Беларусь засталася ў складзе Другой Рэчы Паспалітай. А 20 лютага 1922 года Віленскі сейм адзінагалосна прагаласаваў за ўваход «Сярэдняй Літвы» ў склад Другой Рэчы Паспалітай, што і адбылося ў красавіку таго ж года. У 1926 годзе ў складзе Польшчы з’явілася новае ваяводства — Віленскае.\nУ 1923 годзе ўрад БНР пераехаў з Коўна ў Прагу. Амаль да пачатку Другой сусветнай вайны паміж Варшавай і Коўна не было дыпламатычных стасункаў. Яны былі адноўлены толькі ў 1938 годзе. У верасні 1939 года гэта выратавала значную колькасць жаўнераў і афіцэраў Войска Польскага, якія адступілі на літоўскую тэрыторыю і былі інтэрнаваныя. Ну і, нарэшце, у кастрычніку 1939 года Іосіф Сталін «перадаў» Віленскі край Літве.\nФота з уласнага архіву Ігара Мельнікава\nБыла ёсьць i будзе нашай! Як i Беласток са Смаленскам!\nФэст у Кярнаве: Наваградку нават і не мроілася...\nЛюцыян Жалігоўскі: літвін, паляк ці беларус?


"Язненский благовест" » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nПадчас школьных восеньскіх канікул у восьмы раз адбудзецца фестываль нядзельных праваслаўных школ Полацкай епархіі "Язненскі благавест". Паступова колькасць яго ўдзельнікаў павялічваецца, больш разнастайнай становіцца праграма. Кожны праходзіць па пэўнай тэме. Для сёлетняга асновай сталі словы Патрыярха Кірыла "не будзь пераможаны злом, але перамагай зло дабром", а калі больш мэтанакіравана — "Перамагай зло дабром".\nАрганізатар фестывалю, святар прыходу Святапраабражэнскай царквы Аляксандр Карандзей правядзе для юных удзельнікаў фестывалю натхняльнае набажэнства на пачатак добрай справы. Пад сярэбраны перазвон яны скіруюцца ў сельскі Дом культуры на выставы падзелак і здымкаў. Спецыяльны стэнд будзе прысвечаны светлай памяці айца Анатоля, які ў жніўні памёр у Браславе, а калісьці служыў у Язненскай царкве. Потым на сцэне пакажуць прысвечаныя галоўнай тэме фестывалю праграмы.\nФестываль заўсёды суправаджаецца дабрачыннымі акцыямі. Яго ўдзельнікі пры падтрымцы мясцовых гледачоў збіралі сродкі на дапамогу хлопчыку-інваліду, хворай маладой маці. Сёлета традыцыя будзе прадоўжана. Гэта тое дабро, якое перамагае.


Будзьма беларусамі! » Выйшаў беларускі пераклад рамана Тадэвуша Далэнгі-Мастовіча “Знахар”\n31.05.2016 | Літаратура\nВыйшаў беларускі пераклад рамана Тадэвуша Далэнгі-Мастовіча “Знахар”\nУ электроннай серыі часопіса “ПрайдзіСвет” выйшла новая кніга — пераклад рамана Тадэвуша Далэнгі-Мастовіча “Знахар”. З польскай мовы раман пераклалі Марына Казлоўская, Марыя Пушкіна, Марына Шода і Ганна Янкута. Электроннае выданне падрыхтаванае сумесна з выдавецтвам “Логвінаў” і парталам беларускіх электронных кніг kniharnia.by. Набыць кнігу можна тут.\nТадэвуш Далэнга-Мастовіч (1898 – 1939) – польскі празаік, сцэнарыст і журналіст, які нарадзіўся на Глыбоччыне. Аўтар сямнаццаці папулярных раманаў і некалькіх кінасцэнараў. На беларускую мову перакладзены ўпершыню. Гэтае выданне — вынік творчага эксперыменту, які меў на мэце даследаваць магчымасці калектыўнага перакладу.\n“Знахар” Тадэвуша Далэнгі-Мастовіча — чацвертая кніга ў электроннай серыі “Калекцыя “ПрайдзіСвета”. Неўзабаве чакаецца таксама выданне папяровай версіі рамана ў выдавецтве “Логвінаў”.


11 красавік 2017, 11:06\nСёньня спаўняецца шэсьць гадоў ад моманту выбуху ў менскім мэтрапалітэне. Ахвярамі тэракту на станцыі «Кастрычніцкая» сталі 15 чалавек, больш за 300 былі параненыя, цяжкія цялесныя пашкоджаньні атрымалі тры дзясяткі пасажыраў.\nЛя памятнай шыльды на ўваходзе ў падземны пераход да «Кастрычніцкай» нешматлюдна, кветкі нясуць пераважна сваякі загінулых і пацярпелых, супрацоўнікі мэтрапалітэну.\nЛітаральна на другі дзень пасьля трагедыі, 12 красавіка 2011-га, праваахоўныя органы паведамілі пра затрыманьне жыхароў Віцебску — Дзьмітрыя Канавалава і Ўладзіслава Кавалёва. Іх абвінавацілі ў шэрагу злачынстваў: арганізацыі выбухаў у Віцебску ўвосень 2005 году, у Менску ў ноч на 4 ліпеня 2008-га, а таксама 11 красавіка 2011-га ў сталічным мэтро.\nКрымінальную справу аб тэракце ў мэтро разглядаў Вярхоўны Суд. Радыё Свабода сачыла за працэсам, вынікам наведваньня працэсу стала кніга нашага калегі Алега Грузьдзіловіча «Хто ўзарваў менскае мэтро?»\nКанавалаў сваю віну прызнаў цалкам, Кавалёў дачыненьне да ўсіх трох выбухаў адмаўляў. Тым ня меней абодва былі асуджаныя да вышэйшай меры пакараньня.\nЗгодна з афіцыйнымі зьвесткамі, Канавалаў не падаваў касацыйнай скаргі на прысуд і прашэньне аб памілаваньні на імя прэзыдэнта, зварот з боку Кавалёва задаволены ня быў. У сярэдзіне сакавіка 2012 году «віцебскія тэрарысты» былі расстраляныя.\nТым ня менш і беларускія праваабаронцы, і міжнародныя структуры, і нават пацярпелыя зьвярталі ўвагу на тое, што працэс у справе Канавалава і Кавалёва пакінуў шмат пытаньняў. Асабліва насьцярожыла пасьпешлівае выкананьне выраку, яшчэ да разгляду скаргі абаронцаў Кавалёва ў Камітэце ААН у пытаньнях правоў чалавека.\nБеларусь — адзіная эўрапейская краіна, якая ігнаруе патрабаваньне міжнароднай супольнасьці абвясьціць мараторый на сьмяротнае пакараньне.


Павялічце сваю эфектыўнасць дзякуючы пакету аўтэнтыфікацыі адпраўшчыка Marketing Cloud | Martech Zone\nБольшасць кампаній, якія адпраўляюць электронную пошту, сапраўды недаацэньваюць, наколькі дастасавальнасць можа паўплываць на іх арганізацыю. Прыгожая, добра складзеная і высокаэфектыўная электронная пошта можа апынуцца ў непажаданай тэчцы таго, хто падпісаў і хацеў правесці канверсію разам з вашай кампаніяй. У гэтай жудаснай сітуацыі быць.\nШто яшчэ горш, вы нават можаце не падазраваць, што вашы электронныя лісты накіроўваюцца ў непажаданую, калі вы не выкарыстоўваеце інструмент маніторынгу паштовай скрыні. Маю рэкамендацыю для гэтага нашыя партнёры па 250ok, які я таксама выкарыстоўваю для кантролю размяшчэння паштовай скрыні. Яны робяць гэта шляхам прадастаўлення спіса затравак, а затым маніторынгу гэтых паштовых скрынь, а затым паведамляюць вам, ці была ваша электронная пошта даслана кожнаму буйному пастаўшчыку Інтэрнэт-паслуг.\nНа рэпутацыю вашай электроннай пошты можа паўплываць любая колькасць праблем, але большасць з іх зводзіцца да пяці пытанняў:\nканфігурацыя - ваш дамен і сервер электроннай пошты настроены так, каб правайдэры маглі праверыць сапраўднасць электроннай пошты ад вашай кампаніі?\nспіс - Вашы адрасы электроннай пошты абнаўляюцца, дзейнічаюць і ўключаны ў вашу электронную пошту? У адваротным выпадку верагоднасць паведамлення пра спам значна большая\nрэпутацыі - IP-адрас адпраўкі вядомы тым, што адпраўляе спам праз непажаданыя справаздачы? Ці быў ён раней у чорным спісе?\nАб'ём - Вы адпраўляеце вялікую колькасць лістоў? Масавая электронная пошта адпраўляе абсалютна больш строгі маніторынг адпраўнікоў.\nзмест - у вас ёсць чырвоныя сцягі з тэрміналогіяй, якую вы выкарыстоўваеце ў электроннай пошце? Вы адпраўляеце масавыя паведамленні электроннай пошты з дрэннымі URL-адрасамі, даменамі, якія былі пазначаны як шкоднасныя праграмы, альбо ў вашых паведамленнях адсутнічае спасылка на адпіску?\nПакет праверкі сапраўднасці адпраўшчыка Marketing Cloud\nКалі вы адпраўляеце больш за 250,000 XNUMX лістоў у месяц і a Воблака маркетынгу Salesforce кліенту, вы павінны абсалютна інвеставаць у яго пакет праверкі сапраўднасці адпраўніка, які з'яўляецца надзейнай канфігурацыяй, каб забяспечыць вам максімальную дастаўку гэтых паведамленняў у паштовую скрыню. Пакет праверкі сапраўднасці адпраўніка прапануе наступнае:\nПрыватны дамен - Гэты прадукт дазваляе вам канфігураваць дамен, які выкарыстоўваецца для адпраўкі электроннай пошты. Гэты дамен выконвае ролю адраса адпраўкі электроннай пошты. Воблака Salesforce Marketing Cloud правярае сапраўднасць вашай адпраўкі электроннай пошты з выкарыстаннем Framework Policy Framework (SPF), ідэнтыфікатара адпраўніка і аўтэнтыфікацыі DomainKeys / DKIM.\nВыдзелены IP-адрас - Гэты прадукт прызначае унікальны IP-адрас для вашага ўліковага запісу, каб ваша рэпутацыя была цалкам вашай. Усе электронныя паведамленні, адпраўленыя з вашага ўліковага запісу праз Marketing Cloud, выкарыстоўваюць гэты IP-адрас. Гэты IP-адрас адлюстроўвае большую частку вашай рэпутацыі.\nАдказ па пошце - Гэты прадукт кантралюе адказы, якія вы атрымліваеце ад сваіх падпісчыкаў. Вы можаце прызначыць фільтры для паведамленняў, якія не ўваходзяць у офіс, і запытаў на адпіску ўручную.\nАкрамя таго, пакет ідзе ў камплекце Брэндынг акаўнта, дзе Marketing Cloud маркуе ваш уліковы запіс з абраным вамі аўтэнтыфікаваным даменам. Гэты прадукт змяняе ўпакоўку спасылак і малюнкаў і выдаляе ўсе спасылкі на Marketing Cloud на карысць вашага аўтэнтыфікаванага дамена.\nВідэа пакета праверкі сапраўднасці адпраўніка\nВаш прыватны дамен дазваляе правайдэрам прайсці сапраўднасць, а таксама эфектыўна паведамляць праблемы з вашым абанентам праз цыклы зваротнай сувязі. У пакеце праверкі сапраўднасці адпраўніка вам трэба будзе наладзіць свой DNS, каб уключыць нямала паддаменаў для адпраўкі і адказу, а таксама ключы аўтэнтыфікацыі. З дэлегацыяй субдамена, таксама называецца дэлегацыя зоны, вы пераносіце толькі частку вашага існуючага дамена ў Marketing Cloud як частку канфігурацыі вашага аўтэнтыфікаванага дамена. Marketing Cloud выкарыстоўвае ўказаны паддамен толькі для адпаведных дзеянняў.\n@ sample.domain.com MX Дазваляе адпраўляць электронную пошту з дапамогай сервераў Marketing Cloud\nадскокваць bounce.sample.domain.com MX Адсочвае адпраўкі і адмовы электроннай пошты\nадказаць адказаць.прыклад.example.com MX Дазваляе кіраваць адказамі пошты апрацоўваць фільтры і перасылаць адказы на пэўныя адрасы\nадпачынак leave.sample.domain.com MX Дазваляе абанентам адпісацца\nмалюнак image.sample.domain.com CNAME Паказвае на серверы малюнкаў Marketing Cloud\nвыгляд view.sample.domain.com CNAME Паказвае на маркетынг воблачнага прагляду як сервераў вэб-старонак\nпстрычка click.sample.domain.com CNAME Указвае на URL-адрас Click Cloud для адсочвання клікаў\nстаронак pages.sample.domain.com CNAME Паказвае на сервер мікрасайтаў і мэтавых старонак Marketing Cloud.\nвоблака cloud.sample.domain.com CNAME Паказвае на хмарныя серверы старонак Cloud Cloud.\nMTA mta.sample.domain.com A Указвае на ваш выдзелены IP-адрас\nsample.domain.com TXT Аўтэнтыфікацыя DKIM і DK Selector\n@ sample.domain.com TXT SPF1 - статус SPF дазваляе аўтарызаванаму адскоку ў ідэнтыфікацыі mfrom\nадскокваць bounce.sample.domain.com TXT SPF1 для хаста адскоку\nадказаць reply.sample.domain.com TXT SPF1 для хаста адказу\nВы сапраўды захочаце атрымаць падстаноўны SSL-сертыфікат для вашага дамена для выкарыстання Cloud Cloud. Уліковыя запісы, настроеныя на SAP, якія не выкарыстоўваюць сертыфікат SSL, паказваюць бяспечны дамен Marketing Cloud на ўласцівасцях малюнкаў у Content Builder. Калі вы дадаеце малюнак у электронны ліст, URL-адрас у рэдактары паказвае вашу наладу дамена з дапамогай SAP. Спасылка для капіравання на старонцы ўласцівасцяў выявы капіруе ўласны дамен для выкарыстання ў электронных лістах, на мэтавых старонках і ў браўзэры.\nПасля поўнай налады пакета праверкі сапраўднасці адпраўшчыка павінны быць адрасы IP разагрэты. Гэта вядома як Пацяпленне IP. Гэта таму, што правайдэры не маюць рэпутацыі, звязанай з вашым IP-адрасам. Калі вы проста пачнеце адпраўляць усё ў новай канфігурацыі, існуе вялікая рызыка заблакаваць. Большасць злучэнняў з новых IP-адрасоў - спробы даставіць непажаданы спам альбо іншую непажаданую пошту, таму пастаўшчыкі Інтэрнэт-служб падазрона адносяцца да адпраўкі пошты па новым IP-адрасе.\nПатрэбна дапамога? Мы з партнёрамі Highbridge запусцілі ўласную платформу, IP Цёплы, які ачышчае вашы дадзеныя, расстаўляе прыярытэты вашым адпраўках, а таксама забяспечвае спісы і графікі вашых кампаній, каб мінімізаваць рызыку праблем з дастаўкай і паскорыць вашу рэпутацыю дастаўкі.\nDouglas Karr, УП ад Highbridge\nНайбуйнейшыя правайдэры і пастаўшчыкі вэб-пошты рэкамендуюць ствараць рэпутацыю адпраўніка на любым новым IP-адрасе, павольна і метадычна адпраўляючы невялікія аб'ёмы, затым паступова павялічваючы аб'ём пажаданай пошты для сваіх карыстальнікаў. Гэтая рэпутацыя адпраўкі называецца у цеплыню or нарошчваюць вашага новага IP-адраса.\nМэта складаецца ў тым, каб стварыць каля 30 дзён пажаданай гісторыі адпраўкі і дадзеных, каб правайдэры мелі ўяўленне пра пошту, якая паступае з вашага новага IP-адраса. Для адпраўнікоў перыяд нарошчвання можа заняць больш за 30 дзён, а для іншых - больш кароткі. Такія фактары, як агульны памер спісу, якасць спісу і прыцягненне падпісчыкаў, могуць уплываць на колькасць часу, які патрабуецца для поўнага нарошчвання вашага IP-адраса.\nMarketing Cloud рэкамендуе засяродзіць увагу на адпраўцы найбольш актыўным і зацікаўленым падпісчыкам у гэты крытычны перыяд, паколькі гэта можа стаць першапачатковай асновай для правайдэраў для вызначэння рэпутацыі адпраўшчыка IP-адрасоў адпраўніка. Разгон уключае ў сябе адпраўку абмежаванай колькасці паведамленняў за адзін IP у дзень, таму можа спатрэбіцца дадатковая карэкціроўка бягучай практыкі адпраўкі ў рамках працэсу.\nКалі ў вас ёсць пытанні ці вам патрэбна дапамога ў рэалізацыі маніторынг паштовай скрыні ці патрэбна дапамога ў наладжванні вашага Пакет праверкі сапраўднасці адпраўніка, вы можаце запытаць дапамогу ў маёй новай кампаніі, Highbridge. Мы з'яўляемся новым партнёрам Salesforce і правялі гэтую працу для сотняў арганізацый. Мы можам працаваць з вашым прадстаўніком Salesforce і дамагчыся поўнай налады, разагрэву і адпраўкі лістоў!\nКлючавыя словы: 250okбрэндаванне акаўнтауласны даменвыдзелены ipдастасавальнасцьканфігурацыя dnsбрэндынг па электроннай пошцеesphighbridgeip рэпутацыяip цёплаip-пацяпленневоблака маркетынгупрыватны даменкіраванне адказамі па пошцепродажаўжывіцапакет праверкі сапраўднасці адпраўнікаssl электронная поштападстаноўны знак sslдэлегацыя зоны


Тэги: #Витебская область,\t#новости витебска,\t#новости витебской области,\t#Новости Беларуси,\t#Беларусь,\t#Миоры,\t#Социальная сфера,\t#Яндекс.Новости\nБяруцца за такую работу многія, а вось застаюцца ў прафесіі толькі шчодра багатыя на душэўную дабрыню, спагадлівасць і самаахвярнасць. У каго няма гэтых якасцей, у сацработніках не затрымліваецца, бо не вельмі проста даглядаць старых і нямоглых, тых, каму, здараецца, само жыццё ўжо ў цяжар. Вось іх, хто не адзін дзясятак гадоў служыць Дабру, шанавалі ў Міёрах.\nУ раённым тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва сёння працуе 128 чалавек. Прыкладна чвэрць з іх па 20 і больш гадоў. Стаж амаль кожнага даўжэйшы, чым час існавання самога тэрытарыяльнага цэнтра, які быў адкрыты ў студзені 2002 года. Разам яны прайшлі два апошнія дзясяцігоддзі, стварылі разгалінаваную службу, якая аказвае дапамогу па 540 адрасах. Узгадалі, як аднаўлялі лядашчыя будынкі, набывалі абсталяванне і мэблю, арганізоўвалі справу. Успамінамі дзяліліся не толькі старэйшыя работнікі ТЦСАНа, але і старшыня райвыканкама Ігар Кузняцоў.\n– Наша сацыяльная служба – адзін з безлічы прыкладаў сацыяльнай скіраванасці дзяржавы, яе пастаяннага клопату пра чалавека, яго здароўе, даўгалецце, дабрабыт, дагледжаную старасць, – гаворыць старшыня райвыканкама. – Толькі ў нашым раёне атрымлівае пенсію больш за 6 тысяч чалавек, больш за за 150 знаходзяцца на пастаянным абслугоўванні. Захаванне сацыяльных даброт гарантуе і праект новай Канстытуцыі, у якой інтарэсы працоўнага чалавека, павага да яго пастаўлены ў аснову. І мы сёння падзячым за добрасумленную працу нашым лепшым сацыяльным работнікам.\nСярод тых, хто прымаў віншаванні ў гэты дзень, была Таццяна Малыш з Дзісны. У сацыяльную службу яна прыйшла з Дома піянераў, дзе займалася арганізацыяй вольнага часу дзяцей. Як гаворыцца, перакваліфікавалася ў няньку для сталых людзей. Яе першай падапечнай стала\nМатрона Лаўручонак, з якой разам прайшлі па жыцці больш за трыццаць гадоў, мала, як кажа, не дацягнулі да 100-гадовага ўзросту. Адной з цяперашніх падшэфных таксама ўжо 97 гадоў.\n– Гэта людзі, якім патрэбны не столькі матэрыяльныя даброты, колькі цеплыня адносін, – лічыць Таццяна Малыш. – Тут службовымі абавязкамі не абыдзешся. За гады мы сталі не проста добрымі знаёмымі, а раднёй. Для многіх я, як і іншыя сацыяльныя работнікі, адзіны блізкі чалавек.\nГэтак жа будуюць свае адносіны з падапечнымі яе сяброўкі па працы з Дзісны – Валянціна Чэрап і Зінаіда Салаўёва, іншыя работніцы цэнтра. І прыкладам такога служэння для ўсіх з’яўляецца кіраўніца ТЦСАНа Алена Шамёнак, якая ў сацыяльнай службе 34 гады. Загадвала аддзяленнем сацыяльнай дапамогі дома, а са студзеня 2002-га ўзначальвае міёрскі тэрытарыяльны цэнтр, які пачынаў работу з двух аддзяленняў: сацыяльнай дапамогі дома і адраснай сацыяльна-эканамічнай. Цяпер іх шэсць, усе аказваюць падтрымку розным катэгорыям насельніцтва. Запатрабаваны паслугі сацыяльнай цырульні, прымаюцца заказы на мыццё бялізны, на розныя хатнія гаспадарчыя справы.\nУ цэнтр прыходзяць вучыцца новаму, развіваць свае творчыя здольнасці, цікава бавіць час. Мінулы год запомніўся заняткамі па камп’ютарнай адукаванасці, што праходзілі падчас рэалізацыі ініцыятывы «Сацыяльнае кафэ «Сярэбраны ўзрост». Сёлета запланаваны сустрэчы з насельніцтвам Дзісны, Узмёнскага і Язненскага сельсаветаў. Першачарговая мэта – навучанне больш шырокага кола пажылых людзей камп’ютарнай і прававой асвеце.\nЭтап за этапам узгадвалі сацыяльныя работнікі працэс станаўлення сваёй службы. Тых, хто ўнёс найбольшы ўклад у яе развіццё, узнагародзілі граматамі і падзякамі.\nЗ нагоды 20-гадовага юбілею быў спечаны вялізны торт, пачаставацца якім хапіла ўсім.