04 жнівень 2020, 08:00\nМарыя Калесьнікава, прадстаўніца аб’яднанага штабу альтэрнатыўнай кандыдаткі Сьвятланы Ціханоўскай, — пра сямʼю, беларускую мову, фэмінізм, парады Сьвятланы Алексіевіч, сумесны шопінг, як ствараліся галоўныя лёзунгі кампаніі і чым рызыкуюць усе яе ўдзельнікі.\nТое, што мы ўтрох змаглі ўзяць на сябе адказнасьць, — гэта адказ на заяву дзейнай улады, што Канстытуцыя ў Беларусі не пад жанчыну-прэзыдэнта.\nКалі казаць пра палітычны складнік, я нічога не баюся. Тое, што адбылося, — гістарычны пераломны момант, і цяпер толькі пытаньне часу, як хутка зможа адбыцца эвалюцыя.\nЯ цудоўна разумею, што многім цяпер не хапае беларускай мовы ў нашай выбарчай праграме. Калі б у нас было паўгода, мы б стрымы вялі і па-беларуску, і па-расейску.\nЯ дагэтуль выступаю на сцэне ў сваіх праектах і ў праектах, у якія мяне запрашаюць. У Эўропе гэта нармальна, што музыка сам рэалізуе свае ідэі. Я ўмею рабіць усё — ад дратоў на сцэне да выпуску афішы.\nЖанчын мала падтрымліваюць мужчыны, і мала падтрымліваюць самі жанчыны. Сваім прыкладам я шмат гадоў кажу, што калі мы, жанчыны, ня будзем падтрымліваць адна адну, нам ніхто не дапаможа.\nПасьля выступу на мінулым тыдні мы стэлефанаваліся з Алексіевіч, яна нам падзякавала, некаторыя пажаданьні выказала, як мы можам яшчэ лепей размаўляць зь беларускім народам.\nМарыя Калесьнікава — адна з найбольш яскравых прадстаўніц выбарчага штабу зьняволенага прэтэндэнта на прэзыдэнцтва Віктара Бабарыкі, сябра абʼяднанага штабу альтэрнатыўнай кандыдаткі Сьвятланы Ціханоўскай. Музыка, сьпікерка TEDx, арганізатарка міжнародных праектаў, арт-дырэктарка менскай прасторы «ОК16». Выпускніца Беларускай акадэміі музыкі і Вышэйшай школы музыкі ў Штутгарце. Флейтыстка, выкладчыца, дырыжэрка, стваральніца аўтарскага праекту «Ўрокі музыкі для дарослых»..\nЯк узьнікла «долбить» і «Я магу гэта зьмяніць»\n— Марыя, мы з вамі гутарылі каля месяца таму, вы былі адной з ключавых фігураў у штабе Бабарыкі, многія толькі пачыналі даведвацца пра вас. Цяпер вас ведае, праўдападобна, уся Беларусь. З вас, Сьвятланы і Веранікі пішуць карціны, вас малююць гераінямі коміксаў. Як вы з гэтай папулярнасьцю спраўляецеся?\nАгітацыйны пікет у Гомлі. 26 ліпеня.\n— Гэтая папулярнасьць вельмі прыемная. Вялізарная колькасьць людзей вельмі рады нас бачыць, і я ім адказваю ўзаемнасьцю. Гэта дадае мне сілы і ўпэўненасьці, што мы робім гэта слушна.\n— Кожная з вас выходзіць на сцэну з пазнавальнымі ўжо фразамі. Як узьнікла, напрыклад, вашае «долбить»? Сам прыдумалі ці быў мазгавы штурм? Бо гэта даволі моцны мэсыдж, які вы людзям пасылаеце.\n— Быў сумесны мазгавы штурм, але трэба разумець перадгісторыю. За тры месяцы, з таго моманту, як Віктар Бабарыка вырашыў вылучацца кандыдатам на прэзыдэнта, мы прайшлі вялікі шлях. Колькасьць падзей, якія здараюцца кожны дзень, проста зашкальвае. Тое, што ў звычайным жыцьці адбываецца на працягу году, мы перажываем за тры дні — колькасьць перашкодаў і адмоваў улады, нашых скаргаў, зваротаў, тэлефанаваньняў. Тое, як мы выказваем нязгоду, і тое, як яны рэагуюць на яе, усе гэтыя дзеясловы — выходзіць, стаяць, назіраць — атрымліваецца ў выніку, што мы гэтую ўладу спрабуем «дзяўбці» і «дзяўбці». Некалі гэта пераломіцца. Гэта доўгі працэс, і гэтае слова вельмі ёміста выказала тое, што мы спрабуем рабіць. Насамрэч яны ж робяць з намі тое самае.\n— А як узьнікла фраза «Я магу ўсё зьмяніць»?\n— Гэта вельмі натуральна. Кожны зь беларусаў, які знаходзіцца на нашых мерапрыемствах, у нейкі момант гэта зразумеў ці адчуў, а мы проста гэта змаглі выказаць. Усе гэтыя 26 гадоў ва ўсіх нас быў комплекс непаўнавартасьці ў тым, што ад нас нічога не залежыць. Гэта ўсё ідзе яшчэ з Савецкага Саюзу, і мала было часу, каб нацыя зразумела, што яна нацыя, што мы адзін народ, што мы можам уплываць на наша агульнае жыцьцё. Гэта працяглы працэс, і мне падаецца, што мы змаглі выказаць словамі тое, што адбылося цяпер у душы кожнага беларуса.\n— Чаго вы баіцеся?\n— Калі казаць пра палітычны складнік, то я ўвогуле нічога не баюся. Я перакананая, што тое, што адбылося, — гістарычны пераломны момант, і цяпер гэта толькі пытаньне часу, як хутка зможа адбыцца гэтая эвалюцыя. Я падкрэсьліваю, што гэта эвалюцыя, таму што яна адбылася ў галовах людзей. Калі большасьць людзей гэта ўсьвядоміць, улады нічога ня змогуць зрабіць.\nЦі сапраўды сыдзеце, калі дасягняце пераменаў\n— Расейскі апазыцыянэр Уладзімір Мілоў казаў Свабодзе, што Сьвятлана Ціханоўская, вы і Вераніка Цапкала ўжо ўвайшлі ў гісторыю, што ваш вобраз утрох — гэта будучыня Беларусі, што б вы там ні вырашылі потым — сыходзіць ці застацца. Ці сапраўды вы сыдзеце, калі прыйдуць перамены?\n— Калі я зразумею, што мае сілы і досьвед дапамогуць і надалей паляпшаць сытуацыю ў Беларусі, то я змагу працягнуць гэта. За сваіх каляжанак я цяпер не змагу адказаць. За сябе скажу, што я працягну падтрымліваць Віктара Дзьмітрыевіча. Я дакладна ведаю, што гэты чалавек варты быць прэзыдэнтам Беларусі, што ў яго атрымаецца зрабіць тое, што ён задумаў, і ў яго рэальна неверагодная каманда, якая яму можа ў гэтым дапамагчы. І найлепшы прыклад, як ён змог абʼяднаць людзей, — гэта прыклад нашага штабу, калі, нягледзячы на варʼяцкія затрыманьні дзясяткаў людзей, мы ўсё роўна працягваем эфэктыўна працаваць, нягледзячы на рызыку абсалютна для кожнага з нас — рызыку страты працы, свабоды, рызыку гвалту.\n«Гэтыя жанчыны нікім не прызначаныя. Яны самі рызыкуюць». Псыхоляг, філёзаф і сацыёляг пра фэномэн жаночага трыё\nСямʼя і розныя мовы\n— Дык сястра беларускамоўная?\n— Мы ўсе ў нейкім сэнсе беларускамоўныя.\n«Якая рука Масквы? Што за трызьненьне?» — Халезін пра жаночы твар і пра «бесаў» выбарчай кампаніі\n— Мая знаёмая чула ваш выступ на нейкай канфэрэнцыі EPAM. Паводле яе, вы гаворыце па-ангельску практычна без акцэнту. На колькіх мовах вы свабодна гаворыце?\n— Мне прыемны такі камплімэнт, але мне кажуць, што па-ангельску я гавару ўсё ж зь нямецкім акцэнтам. Я размаўляю па-нямецку, па-ангельску, па-беларуску і па-расейску. Апошнія 12 гадоў я найбольш гавару па-нямецку і крыху па-расейску. Менш гавару па-ангельску і па-беларуску. Таму я крыху саромеюся, але імкнуся пры любой магчымасьці гаварыць на гэтых мовах.\n— Усе заўважаюць, што ў абʼяднаным штабе хутка рэагуюць на патрабаваньні, пажаданьні людзей. Прасілі болей беларускай мовы, і цяпер вашы выступы на выбарчых мітынгах пачынаюцца па-беларуску. Вы самі сталі больш гаварыць па-беларуску. Я так разумею, што беларуская мова ў вас пакуль проста пасіўная. Як вы ўдасканальваеце беларускую?\n— Мне складана пераключацца паміж любымі мовамі. Калі трапляю ў беларускамоўнае асяродзьдзе, я пачынаю гаварыць, але нашмат больш павольна, чым па-расейску. Я шмат чытаю па-беларуску, люблю размаўляць зь людзьмі па-беларуску. Гэта выклікана ў тым ліку і любоўю маіх бацькоў да Беларусі. Бабулі і дзядулі нас выхоўвалі, што мы беларусы і павінны ведаць беларускую мову. Я цудоўна разумею, што многім цяпер не хапае беларускай мовы ў нашай выбарчай праграме. Гэта тлумачыцца найперш тым, што мы вельмі шмат павінны пасьпець за кароткі час, і таму мы выбіраем той фармат, у якім нам больш камфортна. Калі б у нас было паўгода, мы б стрымы вялі і па-беларуску, і па-расейску. Але ў нас ёсьць тры тыдні, за якія трэба данесьці 9 мільёнам беларусам нашы ідэі, расказаць, хто мы такія і што мы робім. Лепей больш сказаць, каб потым была магчымасьць і па-беларуску, і па-ангельску, і па-расейску з усімі кантактаваць. Сайт Віктара Бабарыкі мы вельмі хутка пераклалі на беларускую і ангельскую мовы, і гэта нам дапамагалі зрабіць валянтэры.\nМузычная карʼера ў Беларусі і Нямеччыне\nПра жаночую салідарнасьць\n— Чым адрозьніваецца беларускі і нямецкі музычны сьвет? Ня ў пляне выкананьня музычных твораў, а ў арганізацыі, ролях мужчын і жанчын?\n— У бізнэсе, навуцы, на кіроўных пасадах жанчын вельмі мала і ў Эўропе таксама. Некалькі дзесяцігодзьдзяў ідзе працэс зьменаў, але гэта абсалютны факт, што мужчын больш. Ёсьць некалькі прычынаў. Адна зь іх, пра якія рэдка гавораць фэміністкі, да якія я сябе таксама далучаю, — што самі жанчыны ня хочуць браць на сябе гэтую адказнасьць. Гэта праўда. І шмат мужчын ня хочуць браць на сябе адказнасьць і не ідуць у гэтыя складаныя сфэры. Іншая справа, што жанчыны першапачаткова маюць мала інфармацыі пра тое, што яны гэта могуць рабіць. І маюць мала падтрымкі. Гэта таксама факт. Жанчын мала падтрымліваюць мужчыны, і мала падтрымліваюць самі жанчыны. І я сваім прыкладам шмат гадоў кажу, што калі мы, жанчыны, ня будзем падтрымліваць адна адну, то нам ніхто не дапаможа.\nЛюбая жанчына, якая ў топ-мэнэджмэнце ў опэрным тэатры, на фэстывалі, у IT-кампаніі, на заводзе, прайшла да гэтай пасады нашмат больш доўгі і складаны шлях, чым мужчыны. Нашмат болей было пачуцьця ўласнага пераадольваньня, калі трэба праз свае страхі і няпэўнасьць рабіць тое, што ты хочаш і любіш. Мужчын зь дзяцінства рыхтуюць, што са складанасьцямі трэба спраўляцца, што цябе падтрымаюць. Мужчынскае камʼюніці адзін аднаго вельмі шмат падтрымлівае. Жанчынам трэба навучыцца рабіць тое самае — верыць у сябе, не спыняцца перад перашкодамі.\nМногія скажуць: а можа ня трэба, лепей дома з мужам? Кожны выбірае сам для сябе, але абавязкова трэба расказваць, што такі варыянт таксама магчымы і што ёсьць пасьпяховыя ролевыя мадэлі. Для мяне былі пасьпяховыя ролевыя мадэлі менавіта ў мастацтве, у жанчын, зь якімі я пазнаёмілася ў Нямеччыне, якія кіруюць вядомымі фэстывалямі. Я ўбачыла, што ў іх гэта атрымліваецца ў нечым лепей, чым у многіх мужчын. І гэта стала прыкладам таго, што гэта можна рабіць.\nЦі зьявіцца гендэрны парадак дня ў жаночага трыё\n— У адной зь перадачаў «Толькі жанчыны» гендэрная экспэртка, філёзаф і сацыёляг аналізавалі фэномэн папулярнасьці вашага саюзу са Сьвятланай і Веранікай. І экспэрткі выказалі спадзяваньне, што ў вашых прамовах, заявах, праграмах зьявіцца гендэрны парадак дня, што будуць уздымацца праблемы жанчын, няроўнасьці. Усе заўважаюць, як імгненна абʼяднаны штаб прыслухоўваецца да пажаданьняў людзей. Ці зьявіцца гендэрны, фэмінісцкі парадак дня ў прамовах жаночага трыё?\n— Мы над гэтым увесь час працуем. Гэта складаны працэс, таму што многія з нас у гэтай ролі ўпершыню. Мы ўпершыню агучваем свае думкі і ідэі. Трэба разумець, што сам учынак, само дзеяньне, што мы ўтрох змаглі ўзяць на сябе гэтую адказнасьць у роўнай ступені, гэта ўжо вельмі вялікая заява. І ў многім гэта адказ на заяву дзейнай улады, што Канстытуцыя ў Беларусі — не пад жанчыну-прэзыдэнта. Гэта адказ ад усіх нас. Мы лічым, што Канстытуцыя Беларусі зробленая пад жанчыну. Была агучаная ідэя, што прэзыдэнтам можа стаць толькі мужчына, які служыў у войску. Мне насамрэч спадабалася рэакцыя Лідзіі Ярмошынай, якая гэта адразу абвергла і заявіла, што правы ва ўсіх роўныя і ня трэба гаварыць пра войска, каб стаць кандыдатам на прэзыдэнта.\nІ тут, можа, частка жаночай салідарнасьці адыграла ролю. Ярмошына — адна з важных асобаў у дзяржаве, і тое, што яна мае права такім чынам выказваць сваю нязгоду, гэта таксама жаночая салідарнасьць, таксама праява фэмінізму насамрэч, нават у такім завуаляваным выглядзе. Я думаю, вельмі хутка надыдзе той момант, калі мы зможам рэчы называць сваімі імёнамі, не саромецца і не баяцца дамагацца сваіх правоў, гаварыць пра гэта, уздымаць гендэрны парадак дня.\nЧаму патрэбныя шчырыя размовы зь людзьмі пра гвалт\n— Калі Вераніка Цапкала расказала са сцэны драматычную гісторыю сваёй маці, многія зьвярнулі ўвагу на тое, што мала хто з палітыкаў-мужчынаў зрабіў бы такое, пабаяўшыся празьмернай шчырасьці, схаваўшы перажытыя беды. Ці не падаецца вам, што ў беларускай палітыцы бракавала шчырасьці і сьмеласьці, што тычыцца прыватных рэчаў, перажытага гвалту, у якім не прызнаюцца? Як вы прыйшлі да гэтай канцэпцыі — шчырай размовы зь людзьмі, калі сталі дзяліцца прыватнымі гісторыямі, якія блізкія беларусам, бо гвалт перажылі і перажываюць многія?\nВыбарчы пікет у Горадні\n— Мы да гэтага прыйшлі вельмі натуральна. Наша галоўная мэта — пазнаёміць і пазнаёміцца. Нам важна расказаць людзям, хто мы такія. У нас толькі тры тыдні, цяпер засталося амаль 6 дзён, за гэты час адзіны спосаб, якім магчыма кантактаваць, — абсалютная шчырасьць і праўда. У кожнай з нас абсалютна розныя прычыны, чаму мы знаходзімся на гэтай сцэне ўтрох. Акрамя любові, пра якую шмат гавораць, ёсьць, як у Веранікі, напрыклад, асабістая гісторыя, якая вельмі моцна паўплывала на яе.\nБольшасьць беларусаў сутыкаюцца з пачуцьцём несправядлівасьці. На працягу ўсяго жыцьця іх ня чуюць, таму гэтая гісторыя выклікала такі розгалас. На сам гвалт, паняцьце гвалту ў Беларусі ёсьць пэўнае табу. На гэтую тэму ніхто ня любіць размаўляць. Калі мы не гаворым пра праблему, яна нікуды не зьнікае. Трэба гаварыць, каб зразумець, як усім грамадзтвам вырашаць гэтую праблему. Я ўжо агучвала праблему хатняга гвалту. І тое, што ў Беларусі адмовіліся прымаць закон супраць хатняга гвалту, гэта злачынства. Улада паказвае, што з жанчынамі можна рабіць што заўгодна. Гэтае пытаньне мяне асабіста вельмі хвалюе, так ці інакш мы будзем вяртацца да гэтага пытаньня.\nУ Беларусі ў прынцыпе не прынята дзяліцца асабістымі перажываньнямі. Ужо 26 гадоў ёсьць толькі адна асоба, пра якую ўсе ведаюць. Ён часам сябе паводзіць агрэсіўна, па-хамску, часам дазваляе сабе гаварыць пра свае сямейныя справы, але ў людзей гэта не выклікае ніякага водгуку. Калі мы возьмем эўрапейскіх лідэраў, то вы хутчэй пабачыце, як плача Макрон, калі яго нешта кранае, чым Ангела Мэркель. Больш эмацыйным і харызматычным будзе мужчына. Калі мужчына махае рукамі са сцэны, кажуць, што гэта палітык-харызматык, калі гэта робіць жанчына, то гавораць, што яна нэрвовая і гістэрычка. Гэта стэрэатып, які працуе ў абодва бакі.\n— У свой час Гілары Клінтан на пытаньне журналіста, якому дызайнэру яна аддае перавагу, запыталася: ці задалі б вы такое пытаньне палітыкам-мужчынам? Ці ёсьць пытаньні, якія ўнутрана вас прымушаюць усьміхнуцца ці раздражніцца, але, тым ня менш, вы на іх адказваеце? Кшталту, якія мужчыны вам падабаюцца :)\nКаардынатарка штабу Віктара Бабарыкі Марыя Калесьнікава, кандыдатка ў прэзыдэнты Сьвятлана Ціханоўская, жонка Валера Цапкалы Вераніка Цапкала


25.09.2021 13:00 Паралелі\nМайстар-класы, семінары і практыкумы ад вядучых айчынных навукоўцаў — усё гэта чакае маскоўскіх настаўнікаў, якія вырашаць далучыцца да праекта “Школа сучаснага настаўніка: X-lab у Расійскай акадэміі адукацыі”, які стартуе 7 кастрычніка. Пра гэта паведамляе “Расійская газета”.\nАдным з першых мерапрыемстваў стане сустрэча з вядомым вучоным членам-карэспандэнтам Расійскай акадэміі адукацыі Таццянай Чарнігаўскай, якая правядзе для маскоўскіх педагогаў два лабараторныя практыкумы: “Кагнітыўная псіхалогія і нейранавука ў практыцы педагога” і “Што такое фармалізм школьных ведаў і як яго пазбегнуць? Як навучыць мозг вучыцца?”.\nЧаму ведаць пра гэта так важна? Кагнітыўная навука вывучае пазнавальныя працэсы работы мозгу. Гэта комплекс навуковых дысцыплін, які ўключае лінгвістыку, псіхалогію, штучны інтэлект, нейранавукі, філасофію і інш. Тое, як школьнікі ўспрымаюць інфармацыю, засвойваюць яе, спраўляюцца з вялікімі аб’ёмамі ведаў, залежыць ад работы нейронных сетак, функцыянальных блокаў мозгу. Метады кагнітывістыкі дазваляюць прааналізаваць, чаму адбываецца перагрузка школьнікаў.\nпраектРасійская акадэмія адукацыіШкола сучаснага настаўніка


Як можа выглядаць санктуарый у Бялынічах — праект | Каталіцкі Веснік\nБудынак касцёла праектуецца аднапавярховым, з дзвумя вежамі, з адным нефам, апсідным, дзе непасрэдна за алтарнай часткай мае знаходзіцца закрыстыя. Над трансэптам плануецца размясціць купал. Будынак праектуецца ў выглядзе крыжа. Матэрыялам для будовы будзе выкарыстаны сібірскі кедр.\nУ апсідзе будзе размешчана ікона Маці Божай Бялыніцкай. Ёсць задума пабудаваць таксама два бакавыя алтары. Адзін у гонар св. Юзафа, Абранніка НПМ, а другі ў гонар св. Маргарыты Марыі Алякок — якая распаўсюджвала набажэнствы для ўшанавання Найсвяцейшага Сэрца Езуса.\n— Канешне гэта толькі мары і планы, якія рэалізуем і якія адначасова могуць нязначна змяніцца згодна з мудрым рашэннем вышэйшых настаяцеляў, — піша святар на сайце парафіі belynichi.by.\nбудынак Бялынічы праект санктуарый\t2019-01-29


Крэатыўныя ідэі для сямейнай фотасесіі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Крэатыўныя ідэі для сямейнай фотасесіі\nКрэатыўныя ідэі для сямейнай фотасесіі\nСфатаграфавацца ўсёй сям'ёй? «Што можа быць прасцей», — скажаце вы. Але гэта толькі на першы погляд. Калі ж даходзіць да справы, высвятляецца, што на большае, чым фота на канапе фантазіі не хапае. «Сямейная газета» гатова падзяліцца з вамі трыма цудоўнымі ідэямі, як цікава і незвычайна сфатаграфавацца з роднымі і блізкімі.\nІдэя №1. Фотка з фоткай\n— Ідэя ўзнікла летам 2013 года, — расказвае Юлія Васілюк з Мінска. — Мы з Іванам тады былі жанатыя і ўжо дакладна ведалі, што на гадавіну будзем замаўляць фотасесію ў свайго вясельнага фатографа. Лазілі тады ў інтэрнэце, каб падгледзець ідэі для Love Story і натрапілі на незвычайныя здымкі пары з Амерыкі. У выніку хуценька раздрукавалі сваё вясельнае фота (рамачку з газеты для яго я рабіла сама) і ажыццявілі сваю задуму. Спачатку планавалі, што кожны год будзем фатаграфавацца менавіта 14 ліпеня, але ўжо налета ўсё праваронілі. Я толькі напрыканцы снежня звярнула ўвагу на тое, што фота мы не абнавілі. Таму тэрмінова ўзялі маю сяброўку і пабеглі фатаграфавацца каля ёлачкі ў гандлёвы цэнтр «Сталіца». У выніку фота раздрукавалі і павесілі на сцяну за некалькі гадзін да надыходу Новага года. У 2015-м мы бралі здымак з сабой у падарожжа. Плылі на пароме па маршруце Талін—Хельсінкі—Стакгольм і сфатаграфаваліся на палубе. Здымаў нас выпадковы спадарожнік — цудоўны дзядзечка фін. Сёлета мы хацелі, каб у кадр трапіла што-небудзь сімвалічнае. Таму ўзялі сяброўку і паехалі фатаграфавацца на фоне графіці на вуліцу Кастрычніцкую.\nУсе мінулыя здымкі беражліва захоўваем. Спадзяюся, што, калі ў нас будуць унукі, мы зладзім выставу аднаго фотаздымка, дзе развесім усе-ўсе «фоткі з фоткамі».\nІдэя №2. Прывітанне з мінулага\nПаглядзіце на гэтыя душэўныя здымкі. Хто ведае, можа, яны натхняць вас прагартаць свой сямейны альбом і надаць другое жыццё пажоўклым картачкам. Для ўвасаблення гэтай ідэі неабходна выбраць некалькі фотаздымкаў, напрыклад, на якіх вы яшчэ зусім дзіця, а вашы бацькі маладыя, і зрабіць свежыя, паўтарыўшы ўсё дакладна, як на старой картачцы: вопратку, асяроддзе, паставы і выраз твараў.\nІдэя №3. Радавое дрэва\nЗнаёмая расказала, што яны ніяк не маглі сфатаграфавацца вялікай сям'ёй, каб зрабіць падарунак бабулі на юбілей. Таму вырашылі намаляваць на вялікім ватмане дрэва і наклеіць туды фотаздымкі ўсіх членаў сям'і, сфатаграфаваных паасобку. Аформілі ўсё гэта ў прыгожую рамку. Бабуля дагэтуль не нарадуецца такому падарунку.\nСямейнае дрэва можа стаць не толькі незвычайным падарункам, але і цудоўным інтэр'ерным рашэннем. Яго можна намаляваць на сцяне акрылавымі фарбамі або стварыць з астаткаў шпалераў, каляровай паперы. Самы ж просты варыянт: набыць вінілавую налепку ў выглядзе дрэва. Застаецца толькі выбраць месца на ім, дзе будзе вісець кожная фатаграфія блізкіх людзей у рамачцы, і ўбіць туды невялікія цвікі. Вядома, можна зрабіць сам працэс больш творчым, замяніўшы вінілавую налепку дрэва на сухую галінку. Толькі не забудзьцеся апрацаваць яе спецыяльным лакам. Цвікі ў гэтым выпадку можна замяніць на нітачкі, якія трэба прывязаць да фотаздымка.\nПадрыхтавала Надзея ДРЫЛА\nФота: voyage-voyage, iqinterior.ru\n1896 Абнародаваны рэзультаты exit poll на выбарах Прэзідэнта\n910 Аляксандр Лукашэнка: Гэта адна з самых складаных выбарчых кампаній\n873 У Рэспубліцы Беларусь прайшоў асноўны дзень выбараў Прэзідэнта\n753 Як галасавалі рэгіёны на выбарах Прэзідэнта\n737 Як біятэхналогіі паляпшаюць якасць жыцця і здароўя чалавека?\n641 Аляксандр Лукашэнка: Сітуацыя была ноччу напружаная\n641 Замежныя лідары віншуюць Аляксандра Лукашэнку з перамогай на выбарах\n548 Як адбываюцца выбары Прэзідэнта ў Вілейцы


АДЗІНЫ КАНДЫДАТ НА ПРЭЗЫДЭНТА БУДЗЕ ВЫЗНАЧАНЫ ПЕРАД ПАЧАТКАМ ВЫБАРЧАЙ КАМПАНІІ\nАсноўным пытаньнем сёньняшняга паседжаньня Каардынацыйнай рады дэмакратычных сілаў стала праблема вызначэньня адзінага кандыдата на прэзыдэнта.\nУ Радзе, паводле рэглямэнту, сёньня старшынявала грамадзянская ініцыятыва "Хартыя-97", і гэтая акалічнасьць выклікала напачатку паседжаньня рэзкі дэмарш з боку лідэра партыі БСДГ Станіслава Шушкевіча.\nСпадар Шушкевіч лічыць, што прадстаўнікі "Хартыі-97" займаюць апошнім часам дэструктыўную пазыцыю па многіх важных палітычных пытаньнях. Лідэр БСДГ на знак пратэсту пакінуў паседжаньне Рады, заявіўшы, што возьме ўдзел у працы КРДС толькі пасьля таго, як скончыцца старшынёўства "Хартыі-97".\nНа сёньняшнім паседжаньні таксама не было лідэркі партыі жанчын "Надзея" Валянціны Палевіковай (яна ў ад'езьдзе) і прадстаўнікоў Партыі працы, якія гэтак дэманструюць сваю нязгоду з рашэньнем прыпыніць сяброўства ў КРДС "Народнай Грамады" Мікалая Статкевіча.\nТакім чынам, сёньня ў працы КРДС бралі ўдзел партыі й арганізацыі, якія падтрымліваюць кандыдатуру Сямёна Домаша.\nПрадстаўнікі рэгіянальных грамадзкіх аб'яднаньняў настойвалі, каб Каардынацыйная рада афіцыйна назвала спадара Домаша адзіным кандыдатам на прэзыдэнта. Спасылаліся на тое, што ня варта губляць час і што людзі ў рэгіёнах стаміліся ад нявызначанасьці.\nЛідэры ж партыяў даводзілі, што ня варта сьпяшацца, бо афіцыйнае абвяшчэньне Домаша адзіным кандыдатам прывядзе да расколу ў апазыцыйнай кааліцыі.\nСябры КРДС заслухалі інфармацыю аб праведзеных сёньня кансультацыях паміж спадарамі Домашам, Ганчарыкам, Чыгіром і Казлоўскім. (Усе гэтыя прэтэндэнты выказалі жаданьне надалей супрацоўнічаць у справе вызначэньня адзінага кандыдата.)\nПра тое, якое рашэньне прыняла Каардынацыйная рада ў справе адзінага кандыдата, гаворыць старшыня сёньняшняга паседжаньня, каардынатар "Хартыі-97" Андрэй Саньнікаў:\n(Саньнікаў: ) "Адбыліся кансультацыі паміж кандыдатамі, і каб не парушыць таго, што робіцца цяпер дзеля кансалідацыі ўсіхных намаганьняў, КРДС палічыла магчымым адкласьці гэтае пытаньне. І прыняць гэтае пытаньне на больш позьнім этапе, таму што мы павінны ведаць вынікі гэтых кансультацыяў.\nМы ня можам заплюшчваць вочы на тое, што й Чыгір і Ганчарык і Казлоўскі робяць нешта дзеля ўмацаваньня апазыцыйных сілаў".\nКаардынацыйная рада таксама прыняла адмысловы зварот да кіраўніцтва БСДП "Народная Грамада" з нагоды ўдзелу сябраў гэтай партыі ў давыбарах у так званую палату прадстаўнікоў. Сябры КРДС заклікалі лідэра "Народнай Грамады" Мікалая Статкевіча зьняць сваю кандыдатуру, што "прадэманструе ягонае разуменьне адказнасьці за сытуацыю ў Беларусі й паслужыць умацаваньню адзінства ўсіх дэмакратычных сілаў напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў".\nКаардынацыйная рада таксама разгледзела пытаньні супрацоўніцтва апазыцыі зь сябрамі выбарчых камісіяў і выпрацоўкі адзінай стратэгіі на пэрыяд прэзыдэнцкіх выбараў.


Крымінальная справа супраць блогера Кабанава зноў спынена\nhttps://spring96.org/be/news/95214 2019 2019-11-21T12:38:19+0300 2019-11-21T12:38:19+0300 2019-11-21T12:38:20+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/kabanovl_brest_kruglyistol_100119_tashbulatov_bg.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСправу па артыкуле «Растрата» на вядомага блогера і экалагічнага актывіста Аляксандра Кабанава завялі ў сакавіку гэтага года. У ліпені расследаванне спынілі, у кастрычніку аднавілі, але ўжо ў канцы лістапада спынілі зноў.\n«Я не ведаю, што гэта было. Па гэтай справе мяне толькі раз выклікалі ў міліцыю, але я не пайшоў. Пасля гэтага мяне ўвогуле не чапалі, а ўчора я даведаўся, што справа закрытая ў сувязі з адсутнасьцю складу злачынства», - распавёў "Брэсцкай газеце" 21 лістапада Аляксандр Кабанаў.\nНагадаем, што ў сакавіку следчыя паведамлялі, што ў 2017 годзе Аляксандр Кабанаў атрымаў ад жыхароў дома, у якім жыве, грошы на дзяржаўную рэгістрацыю таварыства ўласнікаў (ТУ) і выраб праектнай дакументацыі на будаўніцтва падвальных памяшканняў. Аднак грошы, больш за 400 рублёў, забраў сабе. Сам блогер тлумачыў, што нічога не прысвойваў. Паводле яго слоў, у яго была дамоўленасць з жыхарамі. Некаторы час ён быў старшынём ТУ і з кожнай кватэры ў месяц яму плацілі па 2 рубля зарплаты - так і ўтварылася вышэйназваная сума.\nУ пачатку ліпеня Беразоўскі аддзел Следчага камітэта закрыў справу супраць блогера за адсутнасцю складу злачынства, а ў канцы кастрычніка - аднавіў.\n21.11.2019 Тэгі: крымінальны перасьлед


Указ сёння падпісаў Прэзідэнт.\nДля дзяцей-сірот павялічаны памер субсідыі на пагашэнне асноўнага доўгу па камерцыйным крэдыце з 35 да 50%. Акрамя таго, палову доўгу бязвыплатна пагасяць і сем'ям, якія выхоўваюць дзяцей-інвалідаў. А калі такая сям'я яшчэ і шматдзетная, яна атрымае першачарговае права на атрыманне дзяржпадтрымкі. Тым жа грамадзянам, якія не заняты ў эканоміцы і трапілі у базу звестак непрацуючых, у дзяржпадтрымцы будзе адмоўлена. Гэта правіла пачне працаваць з 1 сакавіка.\nТаццяна Затурэнская, начальнік аддзела Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі: "Дзяржаўная падтрымка пры будаўніцтве жылля не будзе аказвацца толькі тым сем'ям, дзе ўсе працаздольныя члены сям'і не занятыя ў эканоміцы. Пры гэтым указам прадугледжана магчымасць для працаздольных членаў сям'і стаць занятымі ў эканоміцы. Ёсць пэўная схема, яны павінны паказаць, што яны працуюць. І ў такой сітуацыі дзяржпадтрымка будзе аказана менавіта на гэтую долю, на гэтую частку. Калі чалавек не заняты ў эканоміцы і далей не будзе заняты, то ён, зразумела, у сваёй частцы страчвае дзяржпадтрымку".\nНекаторыя нормы долевага будаўніцтва ўрэгуляваў асобны ўказ. Яго таксама сёння падпісаў Кіраўнік дзяржавы. Самая прыкметная навацыя: першачарговае права пабудавацца атрымаюць шматдзетныя сем'і. Гэта скароціць тэрміны чакання ў чарзе - апошнія гады вялікія сем'і чакаюць пачатку будаўніцтва некалькі гадоў. А гэты тэрмін не павінен перавышаць года. Такую задачу паставіў Прэзідэнт на нядаўняй нарадзе па будаўніцтве.\nЛетні цэнтр "Буслік" пачаў работу на базе Беларускага дзіцячага хоспіса\nЗборная Беларусі па баскетболе адолела дзеючага чэмпіёна кантынента - Славенію\nМУС ініцыяваў стварэнне новага інтэрнэт-партала для процідзеяння наркаманіі\nНадвор'е на 15 жнiўня


Генры Сандэрс, ён жа Генрык Дмахоўскi\nНават у турме скульптар i рэвалюцыянер займаўся мастацтвам\nНават у турме вядомы скульптар i рэвалюцыянер працягваў займацца мастацтвам\nУ студзенi 1863 года на тэрыторыi Польшчы, Беларусi i Лiтвы выбухнула паўстанне супраць царскага самадзяржаўя. Адным з яго кiраўнiкоў быў таленавiты скульптар Генрык Мiхайлавiч Дмахоўскi. Гэты чалавек пакiнуў свой след у многiх кутках свету: Польшчы, Лiтве, Украiне, Аўстрыi, Францыi, ЗША i, безумоўна, Беларусi, дзе ён з’явiўся на свет, змагаўся i загiнуў у барацьбе за свабоду i незалежнасць нашай Радзiмы ад царскага прыгнёту. Доўгi час дакладнае месца пахавання славутага земляка было невядома. Але ў мiнулым годзе дзякуючы намаганням пошукавага батальёна Мiнiстэрства абароны, а таксама педагогаў i выхаванцаў Рэспублiканскага цэнтра турызму i краязнаўства навучэнскай моладзi яно знойдзена. Праўда, узнiкла праблема перазахавання. Двухсотгоддзе з дня нараджэння скульптара i рэвалюцыянера магло б стаць добрай нагодай для гэтага.\nНарадзiўся Генрык Дмахоўскi 26 кастрычнiка (па новым стылi) 1810 года ў маёнтку Забалоцце, што на тэрыторыi сучаснага Мiёрскага раёна. Выхоўваўся без мацi, яна памерла даволi рана. Яго бацька Мiхал Дмахоўскi быў сакратаром адукацыйнай камiсii ў Вiльнi. Генрык вучыўся ў Вiленскiм унiверсiтэце i адначасова займаўся ў скульптара Казiмiра Ельскага. Атрымаўшы дыплом доктара права, прымаў удзел у лiстападаўскiм паўстаннi 1831 года ў атрадзе палкоўнiка Юзэфа Залiўскага, а пасля разгрому эмiгрыраваў у Францыю. Не змiрыўшыся з паражэннем у сакавiку 1833 года, у складзе паўстанцкiх сiл удзельнiчаў у партызанскай экспедыцыi на Беларусь. Дмахоўскi павiнен быў накiравацца ў Вiцебскую губерню, дзе разлiчваў на падтрымку шырокiх сялянскiх мас. Але гэта спроба таксама аказалася няўдалай, i паўстанцы вымушаны былi адступiць на Палессе i Валынь, а потым i ўвогуле пакiнуць межы Расiйскай iмперыi.\nДмахоўскi пасялiўся ў горадзе Лембергу (зараз Львоў), у Галiцыi, якая ў той час уваходзiла ў склад Аўстра-Венгрыi, i змянiў сабе iмя на Эмерык Сандэрс. Напiсаўшы некалькi пiсьмаў да бацькi, Генрык не атрымаў адказу, бо таго забiлi слугi, якiя яго ж i абрабавалi. Пасля чаго ён звярнуўся па дапамогу да роднага дзядзькi святара Казiмiра Дмахоўскага. Але той не толькi не дапамог Генрыку, а, наадварот, напiсаў данос на роднага пляменнiка вiленскаму генерал-губернатару, паведамiў месца жыхарства, псеўданiм i даў падрабязнае апiсанне яго знешняга выгляду. «Росту высокага, валасы светлыя, як i бровы, вочы блакiтныя, нос трохi задзёрты, твар акруглы, бакенбардаў i вусоў да 1831 года не насiў…» З такой iнфармацыяй аўстрыйцы хутка знайшлi яго i арыштавалi.\nПасля працяглага следства суд прыгаварыў яго да пяцi гадоў турмы. Пакаранне Генрык Дмахоўскi адбываў ва ўмацаванай сярэдневяковай крэпасцi Куфштайн, што недалёка ад аўстрыйскага горада Iнсбрука, сярод Альпiйскiх гор. I ў няволi Генрык не пакiдае мастацтва: нават з хлебнага мякiша ён стварае своеасаблiвыя скульптуры арыштантаў. Пасля сямi гадоў зняволення, у 1841 годзе, ён выйшаў з турмы i накiраваўся ў Парыж, дзе вучыўся ў Школе мастацтваў у знакамiтых французскiх скульптараў Франсуа Руда i Давiда д’Ангера. Адным з найбольш вядомых твораў таго перыяду лiчыцца медальён у форме попельнiцы з выявамi Якуба Шэлi i канцлера Меттэрнiха, якiя ў крывi патапiлi паўстанне ў Галiцыi. У 1848—1849 гадах у Польшчы выканаў мадэль помнiка польскiм паўстанцам, палеглым пад Мiлаславам у 1848 годзе.\nУ 1852 годзе Дмахоўскi перабiраецца за акiян у Фiладэльфiю. Там ён стаў вядомым скульптарам пад iмем Генры Сандэрс. Амерыканскi перыяд у творчасцi Дмахоўскага быў надзвычай плённым. Ён адкрывае скульптурную школу, робiць партрэтныя медальёны, бюсты вядомых асоб, арганiзуе выставы ў Фiладэльфii i Вашынгтоне. У ЗША iм створаны медальён, прысвечаны пакараным смерцю дзекабрыстам, бюст Лайаша Кошута, скульптура «Гарыбальдзi з воiнамi». У гэты ж перыяд Генрык Дмахоўскi выконвае для кангрэса ЗША медальёны i бюсты знакамiтых дзеячаў амерыканскай гiсторыi – Джорджа Вашынгтона, Томаса Джэферсана, Бенджамiна Франклiна, Тадэвуша Касцюшкi, Казiмiра Пуласкага, якiя i цяпер знаходзяцца ў Капiтолii. У жнiўнi 1853 года ён ажанiўся з лепшай пiянiсткай Фiладэльфii Геленай Шааф з Баварыi. Але нядоўгiм было сямейнае шчасце. Ледзь перажыўшы смерць першага дзiцяцi, у лiпенi 1857 года ў час другiх родаў памiрае i жонка... На магiле, размешчанай на звернутым да ракi высокiм узгорку, гаротны скульптар паставiў помнiк з белага мармуру ў выглядзе жанчыны з двума дзецьмi на руках.\nПраз чатыры гады пасля смерцi родных, у маi 1861 года, Дмахоўскi нарэшце атрымлiвае дазвол царскiх улад i вяртаецца на Радзiму. У Вiльнi ён працягвае займацца скульптурай, адкрывае атэлье. Найбольш вядомымi работамi, якiя стварыў тут Дмахоўскi, з’яўляюцца помнiк Уладзiславу Сыракомлi i мадэль помнiка Барбары Радзiвiл. Яго выбiраюць правадзейным членам Вiленскай археалагiчнай камiсii. Увесь час за Генрыкам Дмахоўскiм як нядобранадзейным сочыць палiцыя. I нездарма, бо ён не мог пагадзiцца з царскiм прыгнётам i вясной 1863 года прымаў актыўны ўдзел у паўстаннi ў Лiтве i Беларусi. Ён становiцца паўстанцкiм камiсарам на сваёй радзiме – у Дзiсненскiм павеце. Пад Мiёрамi ён фармiруе атрад, якi накiроўваецца ў Вiлейскi павет для злучэння з паўстанцамi Вiнцэнта Козела. У красавiку – пачатку мая ён праходзiў па тэрыторыi сучаснага Докшыцкага раёна, дзе спадзяваўся папоўнiць свае рады. Напужаўшы да смерцi свяшчэннiка Вольберавiцкай царквы Юльяна Яленскага, атрад накiраваўся ў бок Лепеля. Ноччу з 25-га на 26 мая паўстанцы заначавалi ў маёнтку Бераспонне. А наступным днём атрад колькасцю 280 чалавек спынiўся на адпачынак на заходнiм беразе возера Медзазол каля маёнтка Парэчча. Магчыма, Дмахоўскi спадзяваўся схiлiць на свой бок уладальнiка Парэчча генерал-маёра ў адстаўцы Пятра Аляксандравiча Юзэфовiча, якi меў вопыт удзелу ў Каўказскай вайне. 26 мая 1863 года ў час абеду на паўстанцаў нечакана напала рота салдат, якую прывёў селянiн з вёскi Атрубак Арцемiй Мiхаль. Дмахоўскi, зрашэчаны кулямi, загiнуў адразу, а страцiўшы кiраўнiка, слабаўзброены атрад разбегся. Дзесяць паўстанцаў, сярод якiх ураджэнцы Дзiсненскага i Лепельскага паветаў, папалi ў палон. Магчыма, рэшткi гэтага атрада бачылi мясцовыя сяляне ў аколiцах вёсак Бераспонне, Тумiлавiчы i Чарнiца. Згодна з рапартам Крамянчугскага пяхотнага палка, менавiта ў гэтым раёне ў чэрвенi 1863 года праводзiла пошук паўстанцаў 18-я рота пад камандаваннем паручнiка Максiмовiча. У вынiку гэтага 60-кiламетровага рэйду быў захоплены ў палон адзiн паўстанец, якi адпачываў пасля начной варты. Ён паведамiў, што атрад складаўся з 20 чалавек. Пасля бою маёнтак Юзэфовiча быў разрабаваны расiйскiмi салдатамi, але сам адстаўны генерал не пацярпеў.\nПасля доўгiх гадоў забыцця дакладнае месца пахавання Дмахоўскага ўдалося адшукаць дзякуючы праўнучцы генерала П. Юзэфовiча Юстыне Пятроўне Васiлевiч, якая зараз жыве ў вёсцы Несцераўшчына Докшыцкага раёна. Яна паведамiла, што яшчэ да верасня 1939 года ў час навучання ў Докшыцкай польскай школе ў маi вучнi з настаўнiкамi прыходзiлi да магiлы Генрыка Дмахоўскага i ўскладалi кветкi. Тое месца знаходзiцца на старажытным курганным могiльнiку ў бярозавым гаi на поўнач ад вёскi Бiрулi Докшыцкага раёна. На ёй, магчыма, адразу пасля смерцi быў усталяваны безыменны каменны крыж з ледзь бачнай выявай лучнiка. Ва ўсякiм разе, так ён выглядаў на адной з карцiн вядомага беларускага мастака ўраджэнца Докшыцаў Вiктара Маркаўца.\nМiнулым летам пошукавым батальёнам Мiнiстэрства абароны былi праведзены раскопкi на месцы пахавання Генрыка Дмахоўскага. Археолагамi знойдзены астанкi трох чалавек, прадметы адзення сярэдзiны ХIХ стагоддзя, а таксама кулi ад расiйскiх ружжаў таго часу. Пасля правядзення неабходнай у такiх выпадках судова-медыцынскай экспертызы астанкi паўстанцаў вернуцца на тое месца, дзе скончыўся iх зямны шлях. Генрык Дмахоўскi заслугоўвае таго, каб месца яго гiбелi было ўшанавана належным чынам, i падставай для гэтага магло б стаць урачыстае святкаванне 200-годдзя з дня яго нараджэння.


Каньён Чако: Архітэктурнае Сэрца Anasazi\nКаньён Чако - Архітэктурнае Сэрца Продкаў Пуэбло Людзі\nСпадчынны Пуэбло Пейзаж\nКаньён Чако вядомы археалагічны раён у паўднёва-захадзе ЗША. Ён размешчаны ў рэгіёне, вядомым як Four Corners, дзе штаты Юта, Каларада, Арызона і Нью-Мексіка сустракаюцца. Гэты рэгіён быў гістарычна заняты Спадчынны Пуэбло людзей (больш вядомы як Anasazi ), і ў цяперашні час уваходзіць у Нацыянальны гістарычны парк Чако культуры. Некаторыя з самых вядомых сайтаў Чако Каньён: Pueblo Bonito , Peñasco Бланка, Пуэбло - дэль - Ароё, Pueblo Альта, Una Vida і Chetro Кельт.\nЗ-за сваёй добра захаванай архітэктурай мура, Чако Каньён быў добра вядомы найпознімі карэнных амерыканцаў (наваха групы жывуць у Чако, па меншай меры 1500s), іспанскіх рахункаў, мексіканскіх афіцэраў і ранніх амерыканскіх падарожнікаў.\nДаследаванні і археалагічныя даследаванні Чако Каньён\nАрхеалагічныя пошукі ў каньёне Чако пачалося ў канцы 19 - га стагоддзя, калі Рычард Wetherill, уладальнік ранча Каларада, і Джордж Х. Пеппер, археалогіі студэнт з Гарварда, пачаў капацца ў Pueblo Bonito. З тых часоў цікавасць у галіне значна вырас і некалькі археалагічных праектаў абследаваны і раскапаныя вялікія і малыя ўчасткі ў рэгіёне. Нацыянальныя арганізацыі, такія як Смитсоновский інстытут, Амерыканскі музей натуральнай гісторыі і Нацыянальнае геаграфічнае таварыства ёсць усе спансаваных раскопкі ў раёне Чако.\nСярод многіх вядомых археолагаў паўднёва-заходніх, якія працавалі ў Чако з'яўляецца Ніл Джад, Джым W.\nСуддзя Стывен Lekson, Р. Gwinn Вівіан, і Томас Windes.\nКаньён Чако глыбокі і сухі каньён, які праходзіць у басейне Сан-Хуан на паўночным захадзе Нью-Мексіка. Расліннасць і лясныя рэсурсы недастатковыя. Вада не хапае таксама, але пасля дажджоў, рака Чако атрымлівае сцяканне вады, якая паступае з верхняй часткі навакольнага скала.\nВідавочна, што гэта цяжкая вобласць для сельскагаспадарчай вытворчасці. Аднак, паміж AD 800 і 1200, радавымі групамі Пуэбло, то Chacoans, атрымалася стварыць комплексную рэгіянальную сістэму невялікіх вёсак і буйных цэнтраў, з арашальнымі сістэмамі і сумежнымі дарогамі.\nПасля 400 г. н.э., сельская гаспадарка была добра вядома ў рэгіёне Чако, асабліва пасля вырошчвання кукурузы , бобу і гарбузы (у « тры сястры ») была інтэграваная з дзікімі рэсурсамі. Старажытныя жыхары каньёне Чако прынялі і распрацавалі складаны метад арашэння збору і кіравання сцёкавымі водамі з скал Into дамбаў, каналаў і тэрас. Гэтая практыка - асабліва пасля таго, як AD 900 - дазволена для пашырэння невялікіх вёсак і стварэнне буйных архітэктурных комплексаў называецца вялікі дом сайтаў.\nМалы дом і Вялікі дом Участкі ў каньёне Чако\nАрхеолагі, якія працуюць у каньёне Чако называюць гэтыя невялікія вёскі "невялікія ўчасткі дома," і яны называюць буйныя цэнтры «вялікія сайтамі дома.» Невялікія ўчасткі дома, як правіла, маюць менш за 20 нумароў і былі аднапавярховы. Яна не мае вялікіх kivas і закрытыя плошчы рэдка. Ёсць сотні невялікіх участкаў у каньёне Чако і яны пачалі быць пабудаваны раней, чым вялікія сайты.\nсайты Great House вялікія шматпавярховыя канструкцыі, якія складаюцца з сумежных пакояў і закрытыя плошчы з адным ці некалькі большага kivas. Будаўніцтва асноўных вялікіх участкаў , такіх як дома Pueblo Bonito , Peñasco Бланка і Chetro Ketl адбылося паміж AD 850 і 1150 (Pueblo перыядаў II і III).\nКаньён Чако мае шматлікія kivas , падземныя цырыманіяльныя збудаванні да гэтага часу выкарыстоўваецца сучасным Пуэбло людзей сёння. kivas каньёне Чако закруглены, але і ў іншых месцах Пуэбло яны могуць быць у квадраце. Больш вядомыя kivas (так званыя Вялікі Kivas, і звязаны з Great House сайтамі) былі пабудаваны паміж AD 1000 і 1100, падчас фазы Класічнага Bonito.\nБольш падрабязна пра Kivas\nЧако Сістэма дарожнага\nКаньён Чако таксама вядомы сістэме дарог, якія вядуць у некаторыя з вялікіх дамоў з некаторымі з невялікіх участкаў, а таксама з ўчасткамі за межамі каньёна.\nГэтая сетка, названая археолагамі Дарожная сістэма Чако , здаецца, быў функцыянальным, а таксама рэлігійныя мэты. Будаўніцтва, эксплуатацыя і выкарыстанне дарожнай сістэмы Чако была спосабам інтэграцыі людзей, якія жывуць на вялікай тэрыторыі, і даючы ім пачуццё агульнасці, а таксама забеспячэнне сувязь і сезонны збор.\nДадзеныя археалогіі і дэндрахранолаг (дрэва кольца знаёмства) паказвае на тое, што цыкл буйных засух паміж 1130 і 1180 супала са зніжэннем рэгіянальнай сістэмы Chacoan. Адсутнасць новага будаўніцтва, адмова ад некаторых сайтаў, а таксама рэзкае скарачэнне аб'ёму рэсурсаў на 1200 AD даказваюць, што гэтая сістэма больш не функцыянуе ў якасці цэнтральнага вузла. Але сімволіка, архітэктура, і дарогі культуры Chacoan працягвалася яшчэ некалькі стагоддзяў стаўшы, у рэшце рэшт, толькі памяць аб вялікім мінулым для наступных Пуэбло таварыстваў.\nКорделл, Лінда 1997. археалогія паўднёва-захадзе. Другое выданне. Academic Press\nPauketat, Цімаці Р. і Дыяна Дзі Паола Loren 2005. Паўночнаамерыканская археалогія. Blackwell Publishing\nВівіан, Р. Gwinn і Брус Хильперт 2002. Чако Даведнік, кіраўніцтва па энцыклапедычнага. Універсітэт штата Юта Press, Солт-Лэйк-Сіці\nViking і разменная Сетка - Эканоміка нарвежцаў\nДзянісава пячора - Толькі Доказы Дзянісаўскай чалавек народа\nІмёны 10 Асноў\nВызначэнне Селтык ў язычніцкіх рэлігіях\nБіяграфія Урсула Ле Гуин\nШто такое Правіла НБА Тэд Stepien?\nЯк купіць і выбраць канькі для фігурнага катання\nЧаму Ці соль падпаліць лёд?\nПол Азингер: Яго Бія і гольф Кар'ера\nУілсан персаналу 2017 Гольф-клубы: D300 кіроўцы і прасы Свінцовыя\nШто такое «Рассвет Patrol»


Чаму ў Барысаве так шмат вакансій дырэктараў - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 16 траўня 2022, панядзелак, 19:05\nЧаму ў Барысаве так шмат вакансій дырэктараў\nНіхто не хоча ў турму?\nНа сёння, 18 студзеня, у Барысаве застаюцца вакантнымі 7 дырэктарскіх пасад. Гэта безумоўнае лідарства ў Менскай вобласці.\nТак, паводле інфармацыі Мінаблвыканкама, у Барысаве і Барысаўскім раёне патрабуюцца:\n- генеральны дырэктар ААТ «Будаўнічы трэст № 21»;\n- дырэктар ДП «Горадабудаўнік»;\n- дырэктар ААТ «Харчовы камбінат «Весялова»;\n- дырэктар ААТ «Белмедшкло»;\n- дырэктар ААТ «Барысаўскі аўтарамонтны завод»;\n- дырэктар ДСУ «Барысаў-Арэна».\nАкрамя таго, паводле інфармацыі сайта Барысаўскага райвыканкама, вакантная пасада дырэктара Неманіцкага Дома культуры. Яму абяцаюць плаціць заробак 600 рублёў. Для параўнання, дворніку ў Барысаўскім дзяржаўным каледжы - 500 рублёў.\nЗа апошні месяц кіраўніка знайшоў ААТ «Барысаўскі завод медыцынскіх прэпаратаў». Паводле паведамленняў афіцыйных СМІ, ім стаў Ігар Мітрафанаў, які з 2019 года з'яўляўся намеснікам генеральнага дырэктара ў эканоміцы ААТ «БЗМП». Новы кіраўнік таксама з'явіўся ў «Барысаўжылбуда».\nРазам з тым, напярэдадні стала вядома аб тым, што «знік» дырэктар Барысаўскага завода агрэгатаў. СМІ паведамілі аб магчымым затрыманні кіраўніка прадпрыемства. Гэты факт пацвердзіў чытач ex-press.by. «Дырэктара ў кайданках вывелі з завода», - напісаў ён. Паводле ягоных слоў, на заводзе ходзяць чуткі, што апячатаная маёмасць кіраўніка прадпрыемства.\n18:41 На Тайвані ідуць камандна-штабныя вучэнні з імітацыяй атакі з боку Кітая\n10.05 Менск заявіў аб размяшчэнні сіл спецаперацый на мяжы з Украінай 118,358\n14.05 Вайсковае падраздзяленне, якое ўвайшло ва Украіну з Беларусі, учыніла бунт 86,202\n10.05 У Брагінскім раёне расстралялі двух рыбакоў 75,250\n12.05 Расея страціла яшчэ адзін карабель у Чорным моры 75,072\n11.05 Беларускі афіцэр: Камандзіры вайсковых частак заявілі, што не пойдуць ва Украіну 73,480\n11.05 Сталі вядомыя сапраўдныя прычыны масавых адставак губернатараў у РФ 69,404\n15.05 Решение в Кремле принято: что сегодня на столе у Путина 62,704


Кветка шчасця для Беларусі | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Мастацтва » Кветка шчасця для Беларусі\nКветка шчасця для Беларусі\nДва месцы, знакавыя для разумення творчасці Янкі Купалы і ўвогуле ўсёй Беларусі — Вязынка і Ляўкі. У Вязынцы ў 1882 годзе будучы Народны паэт Беларусі ўпершыню пабачыў свет, а Ляўкі былі яго апошнім прытулкам на радзіме. Адсюль у 1941 годзе пясняр з’ехаў у эвакуацыю. Назаўсёды.\nФіліялы Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы «Ляўкі» і «Вязынка» былі заснаваныя паводле пастановы ЦК КП(б)Б і СНК БССР ад 04.08.1945 № 1139-292 «Аб увекавечанні памяці Народнага паэта Беларусі Янкі Купалы». Цяпер яны адкрытыя для наведвальнікаў. Своеасаблівая атмасфера гэтых куточкаў ні з чым не параўнальная: колькі б разоў тут не пабываў, хочацца вяртацца зноў і зноў, каб судакрануцца з душой паэта\nУ госці да легенды\nУсе мы госці ў гэтым жыцці, прыходзім на зямлю ўдасканаліць свае душы, хаця б на крок наблізіцца да разумення існага, свету і сябе ў ім, сцвярджаюць многія філасофскія і тэалагічныя вучэнні. Госцем быў і Янка Купала ў маляўнічым куточку Аршаншчыны на Дняпроўскіх стромах, гасцямі былі на яго дачы ў Ляўках, падоранай паэту ўрадам БССР да 30-гадовага юбілею творчасці, навакольныя сяляне і сябры пісьменніка. Менавіта вобраз гасцей стаў скраз- ной тэмай увасаблення літаратурна-дакументальнай экспазіцыі ў Ляўках, адноўленай у 2015 годзе.\nУ далёкіх 1930-х Купала ўспрымаўся мясцовымі жыхарамі жывой легендай — усім хацелася пагава- рыць з ім, завітаць да яго... Так, вяскоўцы назбіралі на полі кветак, узялі снапы ільну, мёд, хлеб, соль і прыйшлі знаёміцца з паэтам. Сустрэча яго ўразіла — ужо на наступны дзень усе чыталі верш «Госці» — першы з тых, што ён напісаў у гэтых сценах...\nІ сёння госці часта прыязджаюць сюды, каб ад- крыць для сябе нешта новае ў разуменні паэта і яго творчасці, прайсціся Купалавымі сцежкамі, пашукаць сваю папараць-кветку.\nУсталяваныя ў экспазіцыі сучасныя мультымедый- ныя сродкі дазваляюць глыбей адчуць атмасферу часу і прысутнасць творцы. Кожная зала мае асаблівае напаўненне: гучаць песні на словы Янкі Купалы, аўдыёзапіс яго голасу, спевы птушак. Мультымедыйнае акно ў стылізаваным пакоі будынку лясніцтва дазваляе як бы збоку зірнуць на ляўкоўскае жыццё песняра.\nБудынак канторы Копыскага лясніцтва, у якім зна- ходзіцца літаратурна-дакументальная частка экспазіцыі, аўтэнтычны, быў узведзены ў 1929 годзе. Менавіта тут, у сям’і ляснічага М. І. Шыманскага жылі Купала і Уладзіслава Францаўна, пакуль па ўрадавай пастанове будавалі дачу.\nУ 1975 годзе гэта месца было аддадзена пад юрысдыкцыю міністэрства культуры, каб зрабіць тут музей. 28 кастрычніка 1977 года ён адчыніў свае дзверы для наведвальнікаў.\nПраз некалькі дзён пасля таго, як Купала назаўжды пакінуў Ляўкі 30 чэрвеня 1941 года, яго дача загінула ў агні. Адбылося гэта пры фарсіраванні Дняпра танкавай дывізіяй Гудэр’яна, было прамое пападанне снарада...\nМемарыяльнай зонай экспазіцыі з’яўляецца рэканструяваны, адноўлены на тым жа фундаменце па фотаздымках і ўспамінах будынак дачы. Зрабілі гэта ў 1981 годзе па праекту Я. Раманоўскага і Ф. Анісовіча.\nКрылатыя мары дзяцінства\nУ Ляўках Купала напісаў верш, які стаў улюбёным творам многіх дзяцей: «Хлопчык і лётчык». Распавядалі, што паэт ішоў ляўкоўскай вуліцай, і раптам аднекуль з-пад брамы выскачыла хлапчанё — бегла, захопленае гульнёй, кружыла рукамі, голасам імітуючы гул самалёта. Купала «прапусціў» малога ў свой верш. Дарэчы, гэты твор любіў Юрый Гагарын. У фондах музея захоўваецца кніжка з вершам «Хлопчык і лётчык» і аўтографам маці першага касманаўта Ганны Цімафееўны Гагарынай, дзе паведамляецца пра гэта.\nА дзіця, якое натхніла паэта на напісанне верша, здзейсніла сваю мару. Са здымка ў экспазіцыі глядзіць засяроджаны твар Кірылы Баразнова — той самы хлопчык стаў лётчыкам! Жыхары Копысі «блізка» пазнаёміліся з авіяцыяй, калі найвялікшы па тым часе самалёт «Ілья Мурамец» рабіў пералёт з СанктПецярбургу праз Віцебск і Оршу ў Кіеў (пілотам яго быў сам авіяканструктар Сікорскі). У раёне Копысі вымушаны былі зрабіць аварыйную пасадку (тут дзейнічала некалькі аэрадромаў).\nНа іншым групавым здымку — дзяўчынка Жэня. Згадваюць, што Купала любіў хадзіць у лес, з кошыкам і алоўкам. На дне кошыка ляжалі паперы: паэт то збіраў грыбы, то ўладкоўваўся пісаць верш. Аднойчы ў гушчары пабачыў маленькую дзяўчынку. Яна рупліва збірала ў збаночак суніцы. «Чыя ж ты будзеш, кветачка?», — запытаўся ў яе паэт. Яна, засаромеўшыся, адказала: «Ляўкоўская». Хутка Купала даведаўся, што Жэня — сірата, расце без маці. І што вельмі хоча вучыцца і працаваць настаўніцай. Ужо ўвечары Янка Купала размаляў з яе бацькам. Пасля сям'я паэта забрала дзяўчынку ў Мінск, дзе яна скончыла педагагічнае ву- чылішча і потым усё жыццё працавала настаўніцай на Гродзеншчыне.\nУлетку ў Ляўках у сям’і Купалы гасцявалі пляменнікі Янка і Уладзіслаў, ім тут вельмі падабалася.\nПамяць, захаваная праз любоў\nКупала вельмі любіў простых людзей. У 1935 годзе ў лясніцтве працавала рабочай Вера Баразнова. Аднойчы Купала адлучыўся ў Мінск па справах, а ёй загадалі зварыць яму суп з назбіраных грыбоў. Прыедзе, маўляў, трэба будзе пакарміць. Калі суп быў гатовы, а Купала вярнуўся з дарогі, жанчына і гаворыць: «Сядайце, абедайце, смачна вам есці!» Купала прапанаваў: «Вера Якаўлеўна, сядайце, і будзем разам абедаць!» Яна вельмі засаромелася, у нерашучасці адказала: «Іван Дамінікавіч, я ж дзеравенская!..» На што Купала не разгубіўся: «Вера Якаўлеўна, я — таксама дзеравенскі!» Так яны і абедалі разам.\nШмат чаго яшчэ згадвала Вера Якаўлеўна. Калі ў яе захварэў сын і яго трэба было везці ў Оршу ў бальніцу, Іван Дамінікавіч і адвёз туды хлопца на сваім «Шэўрале». Дапамагаў і грашыма.\nЛюдзі, якія тут жывуць цяпер, душэўна чулыя, заўжды гатовыя прыйсці на дапамогу. Загадчыца музея распавядала пра тое, што замок, якім замыкалі гараж з паэтавым аўтамабілем, узімку заўжды так замярзаў, што супрацоўнікі, перш чым павярнуць ключ, вымушаны былі яго саграваць. Гэтыя пакуты выпадкова пабачыў адзін з рабочых: «Я прынясу вам іншы!» Ужо заўтра замок быў заменены на больш зручны ў абыходжанні. Самае цікавае, што знойдзена тая прылада была на агародзе. А праляжала яна ў глебе, магчыма, больш за стагоддзе...\nКалі ладзілася экспазіцыя, трэба было знайсці мэблю. Не было надзеі адшукаць тое, што належала Купалу, — хаця б даваенную, стварыць тагачасную атмасферу. Але тут пашанцавала! У Копысі ў адной жанчыны знайшоў- ся стол, за якім Купала піў чай! Жанчына распавядала, што яе дзед працаваў у лясніцтве аб’ездчыкам. У дзеда тады была пасека, і ён сябраваў з паэтам. У Копысі яны не раз сядзелі за гэтым сталом! Стол быў перададзены музею, рэстаўраваны і цяпер упрыгожвае экспазіцыю. Знаходзіцца ён менавіта ў тым пакойчыку канторы лясніцтва, дзе Купала жыў разам з жонкай падчас будаўніцтва дачы. З асабістых рэчаў паэта на яго дачы — барометр і прыёмнік.\nПамяць пра паэта збіралі па крупінках, і здолелі сабраць дзякуючы мясцовым жыхарам, якія руплі- ва захоўвалі дарагія звесткі. Так, адзін з групавых здымкаў 1936 года, дзе сярод выпускнікоў Копыскай школы Янка Купала і Пятрусь Броўка, кімсьці быў уклеены на аркуш са сшытку — таму і захаваўся.\nКаштоўнай крыніцай пра жыццёвы і творчы шлях паэта сталі ўспаміны, якімі падзяліліся ў 1962 годзе жыхары Палесся і музейныя супрацоўнікі, што сабраліся аддаць даніну памяці песняру. Цікавыя ўспаміны пакінуў і старажыл горада Барысава, дзе Купала быў падчас камандзіроўкі.\nЖарты і не толькі\nВузкія прыступкі, прыбудаваныя з вонкавай сцяны дачнага доміка, вядуць на другі паверх, у невялікі пакойчык на паддашшы. Тут Купала і Колас (а яны былі добрымі сябрамі) гулялі ў шахматы. Распавядалі, што калі Колас прайграваў, уставаў і сыходзіў. Трохі пахадзіўшы вакол дома, вяртаўся і патрабаваў працягнуць гульню — яму хацелася адыграцца «ў конікаў» (як жартоўна называлі шахматы). Купала ж казаў, што яму добра з Коласам маўчаць... А яшчэ з ліку музейных легенд — згадкі пра тое, як Купала вёз у сваім «Шэўрале» Коласа. А ў Коласа быў такі ж самы аўтамабіль, падораны ўрадам. Падчас паездкі Колас сказаў: «І ўсё ж мая машына лепшая!» Купала змаўчаў. Праз некаторы час Колас ізноў нагадаў, што яго «Шэўрале» ўсё ж лепей за Купалаў. Той загадаў кіроўцу спыніцца на ўзбочыне і... Колас вымушаны быў рэшту дарогі ісці пешшу...\nНа Шэўрале Купала паехаў 30 чэрвеня 1941года ў Маскву. 4 ліпеня дачы была знішчана. Машына пасля смерці паэта перайшла ў спадчыну яго жонцы, а Уладзіслава Францаўна падарыла машыну музею ў 1982 годзе. Адрэстаўраваны ўнутры, аўтамабіль заняў сваё месца ў экспазіцыі.\nЗ дачнага балкона адкрываецца раскошны від на наваколле: Дняпроўская строма, белыя аблокі, што марудна праплываюць па-над гэтай прыгажосцю. І высачэзныя сосны, якія, здаецца, трымаюць на сваіх магутных галінах спрадвечную сінь нябёсаў. І выява песняра, на твары ў якога — засяроджанасць, глыбокая задуменнасць... Нібыта душа яго засталася тут, сярод простых людзей, якіх ён так любіў. Каб радавацца і засмучацца разам з імі.\nЗ удзячнасцю і замілаваннем\nЗ 1985 года ў музеі працуе цяперашні яго загадчык Тамара Крына. Прыехала ў Копысь у 1975 годзе ўслед за мужам, якога сюды накіравалі на працу. Адукацыя — курсы бухгалтараў. Уладкавалася на керамічны завод у аддзел кадраў. Потым запрасілі ў музей.\n— Даўно працую, але і сёння еду на працу з радасцю ў душы, асаблівым захапленнем, тым больш вясной, калі тут — дыван пралесак і ва ўсёй прыродзе адчуваецца невыказнае хараство і хваляванне. Мы кажам вялікі дзякуй Купалу за тое, што ён тут жыў, Дняпроўскай строме — за тое, што чакала яго, а «Шэўрале» — што прывёз сюды паэта, — падзялілася ўражаннямі Тамара Крына. — Чытаючы вершы Купалы, успамінаю і сваю маці, тое, як нялёгка жылося тады нашым бацькам. Да Купалы ж асаблівая ўдзячнасць за тое, што ён жыў не для сябе — усё жыццё шукаў папараць-кветку, кветку шчасця для беларускага народа...\n7481 Лілія Лукашэнка: Любоў да мастацтва была паўсюль і ва ўсе часы\n3533 Усходні гараскоп на наступны тыдзень


Кафедра рэдакцыйна-выдавецкіх тэхналогій на Міжнароднай канферэнцыі ў БДТУ\nСтудэнткі Крысціна Багдановіч (3 курс) і Вольга Данько (1 курс) спецыяльнасці «выдавецкая справа», магістрантка Ірына Круковіч спецыяльнасці «Журналістыка», пад кіраўніцтвам загадчыка кафедры рэдакцыйна-выдавецкіх тэхналогій Уладзіміра Куліковіча прынялі ўдзел у пленарным пасяджэнні і рабоце секцый Міжнароднай навуковай канфернцыі «ХІ Танкаўскія чытанні», якая была прысвечана Году малой радзімы. На ўдзел у мерапрыемстве было заяўлена больш за 100 дакладаў ад прадстаўнікоў Беларусі, Польшчы, Расіі.\nНа пленарным пасяджэнні з пазнавальным і цікавым дакладам «Лінгвістычныя погляды Максіма Танка» выступіў Уладзімір Куліковіч. За яркае, эмацыйнае выступленне арганізатары і слухачы назвалі нашага кіраўніка «чалавек-аркестр».\nІрына Круковіч прадставіла свой даклад на тэму “Беларускія выдавецкія праекты: тыпалогія, асаблівасці мадэлявання, пазіцыяванне на кніжным рынку Беларусі” у секцыі “Літаратура ў сучаснай мультыкультурнай і інфармацыйнай прасторы”. Кіраўнікі секцыі адзначылі, што дзяўчына добра валодае тэмай, а таксама поўна і дакладна адказвае на пытанні.\nВольга Данько выступіла ў секцыі “Праблемы сучаснага літаратуразнаўства і мовазнаўства ў работах маладых даследчыкаў” з тэмай “Ілюстрацыі ў зборніку вершаў Максіма Танка “Блікі сонца”. Нягледзячы на тое, што Вольга ўдзельнічала ў мерапрыемстве такога тыпу ў першы раз, яе выступ успрынялі пазітыўна. Студэнтка паказала прыклады ілюстрацый ў прэзентацыі і расказала пра іх асаблівасці. Па просьбе слухачоў Вольга выказала свой погляд на тое, як магчыма было бы палепшыць ілюстрацыі для перавыдання зборніка твораў Максіма Танка.\nУ той самай секцыі выступіла і Крысціна Багдановіч з дакладам “Асабовыя назоўнікі ў вершах Максіма Танка”. Студэнтка растлумачыла аўдыторыі, што даследавала гэту тэму дзеля стварэння “Слоўніка асабовых найменняў”. Гэтым зацікавіліся студэнты педагагічнага ўніверсітэта, як патэнцыйныя карыстальнікі праектаванага даведкавага выдання.\nУдзельнічаць у канферэнцыі было цікава. Асабліва нас уразіла адкрыццё, якое вёў Васіль Старычонак (дэкан філалагічнага факультэта, доктар філалагічных навук, прафесар), і выступоўцы – Зміцер Яцкевіч (дырэктар установы “Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры”), Уладзімір Трапянок (намеснік дырэктара канала “Культура” Беларускага радыё) і Леанід Дранько-Майсюк (паэт, Лаўрэат прэміі “Залаты апостраф”). Яны з самага пачатку задалі добры настрой і стварылі атмасферу, спрыяльную для працы.\nстудэнтка 3 курса спецыяльнасці «Выдавецкая справа»


Аляксандр Лукашэнка заявіў пра пагрозу нелегальнай перапраўкі зброі з Украіны ў Беларусь падчас сустрэчы з Дзяржаўным сакратаром Савета Бяспекі Станіславам Засем і старшынёй Дзяржпагранкамітэту Анатолем Лапо.\n«Мы прынялі рашэнне аб умацаванні мяжы з Украінай. Мы бачым, колькі адтуль ідзе сёння бяды для Беларусі, і ў тым ліку зброі перапраўляецца. Мы павінны закрыць мяжу. Але не для прыстойных людзей, а для бандытаў, для тых, хто вязе зброю», – заявіў ён.\n«Вось цяпер міністр (Міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч) дакладваў мне. Яны затрымалі чалавека, у якога арсенал: кулямёты, дзясятак аўтаматаў, два дзясяткі вінтовак, дзесяць тысяч патронаў і гэтак далей, і гэтак далей», – адзначыў ён.\nЛукашэнка, мяркуючы па ўсім, меў на ўвазе справу начальніка цеплаэнергацэнтралі Гарадзейскага цукравага камбінату Леаніда Штейна – у яго знайшлі дзясяткі адзінак зброі, гранаты, выбухоўкі і тысячы патронаў. Адкуль у іх узяўся такі арсенал сілавікі не паведамлялі.\n«Калекцыянуе? Дык баявая ж уся зброя. Вось калекцыянеры… Адкуль усё гэта? Паглядзелі – у войску нашым усё на месцы. Завезлі. Таму прынятае рашэнне ўсталяваць мяжу з Украінай. Патрэбна там колькасць – патрэбна. Давайце паглядзім. Але не гуртам – туды сотню, туды тысячу, а па аднаму чалавеку, куды трэба. Без усялякіх начальнікаў. Начальнікаў павінна быць па мінімуму», – дадаў ён.\nЗаява пра ўмацаванне беларуска-украінскай мяжы прагучала праз 2 дні пасля сустрэчы Пуціна з Лукашэнкай, на якой у тым ліку абмяркоўвалася Украіна. Раней аналітыкі прагназавалі, што на саміце ў Сочы Пуцін будзе будзе дамагацца ад беларускага кіраўніцтва геапалітычных саступак узамен на эканамічную дапамогу.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Беларусь-Украіна заявы Лукашэнкі зброя мяжа


Традыцыя калядавання - выдатны сродак для збліжэння людзей рознага ўзросту, аднавяскоўцаў і нават родзічаў\nЗараз традыцыя калядавання — не толькі даніна звычаям і абрадам, упэўнена загадчык Старабеліцкага сельскага клуба-бібліятэкі Ларыса Грыгарэнка. Гэта і выдатны сродак для збліжэння людзей рознага ўзросту, аднавяскоўцаў і нават родзічаў.\nТаму ўдзельнікі аматарскага аб’яднання “Залаты ўзрост”, што дзейнічае пры ўстанове культуры, запрасілі юных аднавяскоцаў на вячоркі “Калядная вёска”. Вясёлая кампанія калядоўшчыкаў сабралася за шчодрым сталом (“Мы пайшлі па вёсачцы, ўзялі сумкі і мяхі — добра пакалядавалі, эх, не ўзялі рукзакі!”), дзеці вадзілі карагоды, танцавалі, а даросыя расказалі пра свята, успомнілі старажытныя калядкі, песні-зычанні, гульні.\nДругие материалы в этой категории: « Вечер памяти известного писателя, уроженца Гомельского района Ивана Серкова прошел в Гомельском историко-краеведческом музее\tВалерый Ветошкiн i Віктар Задарожны ў Гомельскім дзяржаўным прафесійна-тэхнічным каледжы электратэхнікі »


01 кастрычнік 2021, 08:34\nУ Расеі скончылася гісторыя з памылковай экстардыцыяй беларуса Вадзіма Дубойскага. Яго вярнулі з Курску ў Белгарад, паведаміла «Вясна-Брэст».\n9 верасьня суд у Белгарадзе прыняў рашэньне выдаць Вадзіма беларускім уладам. Рашэньне не набыло моцы, бо адвакат яго абскардзіў у апэляцыйнай інстанцыі. Але супрацоўнікі СІЗА ў Белгарадзе «не разабраліся» і 22 верасьня пачалі працэс высылкі Дубойскага ў Беларусь. 23 верасьня экстрадыцыю спынілі ў Курску, за 150 кілямэтраў ад Белгараду.\nУ Беларусі яму пагражае да 8 гадоў калёніі за «масавыя беспарадкі».\nДубойскі — адзін са шматлікіх беларусаў, якіх затрымалі расейскія ўлады за ўдзел у беларускіх пратэстах.\nФактычна толькі аднаго чалавека з затрыманых пасьля жніўня 2020 году вызвалілі. Гэта блогер Мікалай Давідчык, які амаль 20 гадоў пражыў у Маскве. У Беларусі Давідчыка абвінавацілі ў грубым парушэньні грамадзкага парадку за адміністраваньне тэлеграм-чату Ліды і накіравалі запыт аб яго экстрадыцыі. У сакавіку Мікалая затрымалі супрацоўнікі ФСБ. Ён правёў паўтара месяца ў СІЗА, пакуль расейская Генпракуратура нечакана не адхіліла запыт. Пасьля вызваленьня ён пераехаў у Польшчу.


26 чэрвень 2017, 18:31\nПалкоўнік Уладзімер Макараў\nАфіцыйны прадстаўнік Міністэрства абароны Беларусі Ўладзімер Макараў назваў сёньня праціўнікаў ваенных парадаў у Беларусь «нашчадкамі Вільгельма Кубэ». Вострыя цытаты палкоўнік Макараў дазваляў сабе ня раз і раней. Свабода сабрала некаторыя зь іх.\n1. Існуе цікавы сайт predateli.com, дзе разьмешчана дастаткова пераканаўчая інфармацыя аб прадстаўніках «пятай калёны» — тых, каго цалкам можна называць либэроіды або лібэроіднай сэктай, то бок бездапаможных прадстаўніках маргінальнага соцыюму, які нічога агульнага ў прынцыпе ня можа мець ні з сапраўдным лібэралізмам, ні з сапраўднай дэмакратыяй.\n2. Дзень Перамогі, як і Дзень Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь, які адзначаецца па волі беларускага народа менавіта 3 ліпеня, — гэта сьвятыя сьвяты, напоўненыя высокім сэнсам. Але гэта ня сьвяты для «беларускіх» радыкалаў. Пятая калёна ненавідзіць гэтыя сьвяшчэнныя для беларусаў даты і не хавае гэтага.\n3. Шалее псэўдалібэральная жоўтая прэса, а крыкі палітычных няўдачнікаў і прайдзісьветаў дасягнулі свайго апагею. «Апошняя дыктатура Эўропы», «палітычнае сярэднявечча», «таталітарная дзяржава», «варварская дыктатура», «краіна, якія спыніліся ў разьвіцьці» — гэта толькі нікчэмна малая частка эпітэтаў, якімі «ўзнагароджана» наша краіна псэўдадэмакратычнай тусоўкай, якая заклікала сусьветную супольнасьць да санкцый, праліваючы сьлёзы з нагоды беларускай рэвалюцыі «ружаў», «цюльпанаў» або «аранжавага» перавароту, які не адбыўся.\n4. Тлумачыць лібэроіднай тусоўцы, што значыць тэзіс — «нярэчыўнае кіруе сьветам» — справа бессэнсоўная. Кошт параду ня вызначаецца даляравы эквівалентам. Менавіта таму пятая калёна віскатала, і будзе віскатаць на самай высокай ноце ў сувязі з любымі патрыятычнымі акцыямі, што праводзяцца ў нашай краіне.\n5. Лідэр беларускай нацыі А. Р. Лукашэнка ўжо ўвайшоў у сусьветную гісторыю як яркі палітычны дзеяч новага стагодзьдзя. Таму цалкам заканамерны выбар беларускага народа, які ён зрабіў 19 сьнежня 2010 года. Гэты выбар на карысьць міру і стварэньня прызнаны знакавымі фігурамі сусьветнай супольнасьці.\n6. Трэба вучыцца ў Кітайскай Народнай Рэспублікі, у Камуністычнай партыі Кітая бараніць уладу, абараняць вялікую гісторыю, абараняць нацыянальныя інтарэсы!\n7. У беларускую сымболіку «Кветкі Перамогі» зашыфраваныя важныя філязофскія сэнсы. У міталёгіі многіх народаў менавіта яблык — сымбаль неўміручасьці. Яблыневы цьвет — сымбаль вясны, росквіту і паэтычная эмблема прыгажосьці, а ў іканаграфіі яблык у руках Хрыста — адзін з сымбаляў выратаваньня.


11 сакавік 2015, 17:50\nМалюнак бажніцы Пятра і Паўла\nДваццаціпяцігодзьдзе адраджэньня грэка-каталіцкай царквы ў Беларусі адзначае ў адзіноце ўніят са Шклова Аляксандар Грудзіна. Краязнаўца, настаўнік, былы камуніст зьбірае зьвесткі пра шклоўскіх грэка-каталікоў і іх сьвятыні. Падрыхтаваў да друку кнігу пра гісторыю каталіцтва. Значнае месца ў ёй адведзена мясцовым уніятам.\nАляксандар Грудзіна апавядае пра свой шлях да грэка-каталіцкай царквы ля парослых хмызамі падмуркаў зьнішчанай шклоўскай уніяцкай бажніцы Пятра і Паўла. Паўсюль раскіданая старая цэгла. Шмат сьмецьця. Месцамі яшчэ праступае мураваная кладка. Ад археолягаў застаўся раскоп.\nСпадар Аляксандар кажа, што яго дарога да хрысьціянства была няпростая, але сьвядомая. Нарадзіўся ён у сям’і настаўнікаў. Быў камуністам. Працаваў інструктарам райкаму партыі і сакратаром парткаму аднаго з прадпрыемстваў Шклова. Быў няхрышчаны.\n«Калі я нарадзіўся, мой бацька не рызыкнуў мяне хрысьціць. Відаць, баяўся кепскіх для сябе наступстваў. Маю ж матулю дужа непакоіла гэта. Яна казала: „А як жа мае сыночкі будуць жыць нехрышчоныя?“ Яе словы запалі мне ў памяць», — кажа Аляксандар Пятровіч.\n«Сам жа я бачыў, як на маіх вачах разбуралася камуністычная ідэя. Бачыў процьму нестыковак, — працягвае суразмоўца. — У той час пачаўся ўздым нацыянальнага і рэлігійнага адраджэньня. Калі гутарыў са сьвятарамі, то найбольшы ўплыў на мяне аказалі грэка-каталікі. Уніяцтва мяне прываблівала ня толькі верай у Бога, але і стаўленьнем да нацыянальнага руху. У 2001 годзе я пастанавіў прыняць хрост у грэка-каталіцкай царкве».\nУ Магілёве ў грэка-каталіцкай парафіі Маці Божай Бялыніцкай, дзе хрысьцілі Аляксандра, адбылося і яго вянчаньне з жонкаю Алай. У тым жа годзе суразмоўцу пашчасьціла бачыць Яна Паўла ІІ у Кіеве. Гэтым ён ганарыцца і дзякуе богу за тую сустрэчу.\nДарога да пабуранай сьвятыні. Вуліца Замкавая\nУ Шклове Аляксандар Грудзіна намагаўся знайсьці ахвотнікаў стаць грэка-каталікамі, аднак, як кажа, пакуль марна. Дагэтуль ён застаецца адзіным тут уніятам.\nПадваліны ўніяцкай сьвятыні Пятра і Паўла ў Шклове\n«Дзякуй Богу, цяпер сустракаюся з моладзьдзю, і ў яе ёсьць веданьне пра ўніяцкую царкву і пра тое, што яна дала беларусам. Але тыя маладзёны пакуль не гатовыя да хросту. Павінен прайсьці час, каб да гэтага прыйсьці. Вось калі я прыяжджаю ва Ўкраіну, то ў мяне душа адпачывае на набажэнствах у грэка-каталіцкіх цэрквах. Колькі людзей зьбіраецца на сьвяты і колькі моладзі там. Я лічу, што праз уніяцтва магчымае яднаньне ўсіх хрысьціян».\nАляксандар Пятровіч лічыць уніяцкую царкву беларускай нацыянальнай. На ягоную думку, яна такой і мае заставацца. Нягледзячы на малалікасьць вернікаў, яна адродзіцца, кажа ён.\n«Калі ў праваслаўных храмах толькі расейская мова, а ў касьцёлах гучыць і польская, і расейская, і беларуская, то ва ўніяцкіх цэрквах — толькі беларуская. Для грэка-каталікоў — гэта аснова. Бальшыня вернікаў і сьвятароў далучыліся да грэка-каталіцкай царквы праз нацыянальнае абуджэньне. Гэтыя людзі сьвядома прыйшлі да гэтай царквы».\nНя шмат жыхароў Шклова ведаюць пра колішнюю ўніяцкую мінуўшчыну гораду. Уніяцкую сьвятыню Пятра і Паўла пасьля скасаваньня ўніі ў 1839 годзе аддалі праваслаўным, якія пераназвалі яе ў Васкрасенскую. Праз 120 гадоў яе канчаткова зьнішчылі. Засталіся толькі курганы.\nЦагліна з бажніцы\n«Дужа прыгожая была царква. Яе ўзьвялі беларускія дойліды ў беларускай традыцыі, — апавядае Аляксандар Грудзіна, — Ад 17 стагодзьдзя яна перажыла ўсе выпрабаваньні. Шклоў не аднойчы гарэў, а яе полымя не кранала. Мне старажылы казалі, што калі ў 30 гадах 20 стагодзьдзя бязбожнікі прыйшлі зачыняць царкву, то пабожны люд дужа яе бараніў. Усе іконы яны забралі ў хаты, каб уратаваць. У 60-я гады была пастанова зьнішчыць помнікі, якія не адпавядаюць „сапраўднай расейскай традыцыі“. Вось тады і падарвалі царкву».\nАдну з іконаў уратаваў цесьць Аляксандра Пятровіча. Абраз сьвятога Мікалая з ужо выцьвілым малюнкам сям’я Грудзіны захоўвае дагэтуль.\nУніяцкі абраз, уратаваны сям’ёй Аляксандра Грудзіны\nІснуе, як кажа Аляксандар Грудзіна, некалькі легендаў, як узводзілі царкву Пятра і Паўла. У адной зь іх гаворыцца, што на месцы бажніцы рос сасоньнік. У адным з дрэваў было дупло, куды дзеці, гуляючы, закінулі чаравік. Палезьлі па яго — і ўбачылі дзівосны абраз. Спробы дастаць яго з дупла не далі плёну, і вырашыла тады тутэйшая грамада збудаваць бажніцу, пасярод якой было б дрэва з дуплом і абразом. Гэтак і зрабілі.


Пішу Вам, спадар рэдактар Юрка Хмялеўскі, бо толькі Вы крыху мяне разумееце, а ва ўсякім выпадку не ўспрымеце мяне як якогасьці хама, які толькі чакае, каб кагосьці скрыўдзіць і мець гонар што хтосьці праз яго церпіць часам невыносны боль. Я крытыкі не баўяся ў «парадчных» ілгуноў. Лганне можа выступаць толькі перад судом, калі трэба абараняцца, але не тады, калі хочацца абліць гноем Богу духа віннага чалавека, каб яму падарваць апінію ды пазбавіць яго гонару.\nВы ў студзеньскім «Часопісе» напісалі вось што цытую: «Выняткам ёсць Васіль Петручук да сёння прысутны на нашых старонках. У «Пожні» выданай таксама па-польску („Ściernisko”), а пасля ў «Крышынках» у фабулярны спосаб апісаў сярмяжны свет свайго дзяцінства, праведзенага паміж Бельскам і Гайнаўкай. Грамадзяне маюць да яго прэтэнзію што ў кніжках адкрыў галечу, прымітывізм і адсталасць (…). Сябры найперш гэтае бесканечнае апавяданне Петручука ўспрынялі як данос на мачаху і радню за тое, што ў дзяцінстве згатавалі яму нечалавечы лёс».\nГэта лічу прыхільным мне і справядлівым. Але маімі сябрамі па пяру з’яўляецца Літаб’яднанне «Белавежа», а не Мікалай Панфілюк ці Уладзімір Хіліманюк з Тафілаўцаў. Адзін пісаў у «Ніву» пра тое, што якая я сволач ён добра ведае, бо хадзіў са мной у школу ў Дубічах, у якой я ні дня ніколі не быў, а другі пісаў усюды, і нават Вам. І нават Вы не далі яму павучальнага адпору, а іншыя, не толькі беларускія сродкі масавай інфармацыі, але і «Tygodnik Podlaski”, наязджалі яго і находзілі ды дзякавалі Богу за тое, што дазоліў пабачыць любімага героя. Калі хочаце візуальнага пацвярджэння, то загляньце ў альбом «Час і людзі 1956 – 2006», там пабачыце колькі адлюстраванняў «пачота» Панфілюка і мяне. І гэта сведчыць аб тым, што дурнем права не напісана. Любімым героем стаў асобень, да якога страціў цярплівасць нават сам шаноўны спадар Георгій Валкавыцкі называючы Панфілюка Панам Філюком.\nАгромную прыкрасць я перажываю, бо калі кампетэнтныя людзі даведаўшыся якія глупствы пляце асобень, які ўжо лічыць сябе святым (пісьмо да мяне – «Бога не ўвядзеш у рай не пападзеш, бо баран ты першы сведчаць твае вершы») прачытаўшы тое, што генерал Гудэрыян ў 1939 годзе знайшоўся ў Дубічах, бо заблудзіў, або якраз тады калі Дубічы, Грабавец і ваколіца былі запоўнены танкамі генерала Гудэрыяна, польскія жаўнеры якія дзесьці вырваліся з акружэння ці плену, пайшлі ў Дубічы пахарчавацца – як бы ўспрынялі напісанае? Што камандзір корпуса пайшоў да бацькі слаўнага карэспандэнта прасіць начлегу або хлеба? А то ж не, бо што напіша Пан Філюк гэта ўсё праўда, – таму што ён усіх аднавяскоўцаў і мяне абліваў памыямі.\nЯ прачытаўшы штосьці такое паехаў у Дубічы, дзе сустрэў якраз парадачнага чалавека і паказаў яму газету, у якой Панфілюк дае інтэрв’ю. «Так? Но то ўступі да мяне і прачытаеш, а я паслухаю», але бачыць, што якасьці не так: «Можа быць а можа не быць» дык кажа: «Ну, чытай, што ты там прывюоз». Калі я прачытаў, мой скептык сказаў: «Васька, ей Богу, каб ты росказвав а не чытав, я б табе ніколі не паверыў. Тая сволоч завшэ хваліў і народную ўладу і партыю, ганіў Пілсудскага і санацыйную Польшчу. Праўду кажа толькі тады, калі гаворыць тое, што былі выпадкі, калі ў нас абдзіралі польскіх жаўнераў з мундзіраў, але гэта рабілі ягоныя дзядзькі, званы Лярчышынымі і толькі яны, але гэта былі злодзеі і разбойнікі».\nСпадар ЮркаХмялеўскі, я ўжо даволі даўно зацяўся з пісаннем, палічыўшы ўжо, што нікому яно непатрэбнае і непатрэбнае на самай справе. Бо людзі якасьці пазбыліся і забыліся аб іх чалавечай нядолі. Цяпер сталі ўсе разумнымі і як могуць ілгуць, што не было так каб што ім бракавала. А толькі я, непрадбачлівы, што можа мяне спаткаць у жыцці, узяў ды заняўся паправай свету, паказаўшы свой лёс такім якім ён ёсць, каб людзі сталі лепшымі, а сам стаў найгоршым. А я ж ведаў, што колькі б я аб сваім жыцці не пісаў, то і так усяго не напішу, бо так падрабязна пісаць не ўмею, і нават асцерагаўся каб не застацца графаманам. Я думаў, што напісаў праўду, людзі гэта ўспрымуць як рэчаіснасць і буду мець сатысфакцыю за трагічнае перажытае. І так яно было б, бо цудоўныя рэцэнзіі ў прэсе ад людзей у вышэйшых сферах адны пахалы і ўзнагароды. Але што ж, знайшоўся чалавек, які каб апраўдаць сваю эрудыцыю, прыслаў мне пісьмо, у якім абліў мяне з галавы да ног смярдзючымі памыямі і на канец дадаў, што калі б ён хацеў, то ў дзень напісаў бы дзвесце такіх вершыкаў як Ян Павел ІІ. Ну, і ці ж я ведаўшы ягоную ў нас пазіцыю і апінію, мог з ім змагацца?\nА калі гаворка пра ягоных дзядзькоў, то гэтага, што яны былі злодзеямі, як казаў мне іх зямляк, я не ведаў, але аб разбойніцтве аднаго з іх я сам пераканаўся як малы хлопчык. Калі ў дзядулевай хаце, дзе цёця Матрона была паннай, на вечарынках была моладзь, я вырваўшыся ад калыскі туды забег. Калі спявалі і смяяліся, я слухаў. Але мне захацелася есці і я з вялікай хаты праз анкер пайшоў у кухню: можа на стале кавалачак хлеба ляжыць, то тайком яго з’ем, бо саромеўся ў цёці папрасіць. Раптам пабачыў, як у анкеры на ложку Мяфодзій душыў Гезавую Тоньку, і я захіхатаў. Тады Мяфодзій чобатам урэзаў мне ў грудзі так, што я залацеў на кухню пад лаўку ў бабіны гаршкі. Мне дух забіла, але нічога не паламалася і абышлося без рэха. Будучы ўжо карэспандэнтам «Нівы», калісьці штосьці аб гэтым напісаў, а падчас салідарніцкай свабоды Мікалай Панфілюк спытаўся ў мяне ў адным з пісем, ці памятаю як Лярчышыны б’юць і ці маю зубы цэлыя. А гэта значыла, каб я пільнаваўся.\nТак ці сяк, то той славуты пісьманосец дасягнуў сваёй мэты ў тым, што я дагэтуль жыву нервамі і ніхто не ведае колькі начэй я не даспаў і колькі выпіў лякарстваў на супакаенне і які маю стан здароўя, хаця яшчэ дыхаю. Дасягнуў сваёй мэты тым, што людзі не чыталі таго, што я пісаў, а слухалі што гаворыць іх пісьманосец. Нават паважаны паэт Віктар Швед пераканаўся ў маёй подласці, бо калісьці пры якойсьці сустрэчы спытаўся ў мяне: «Васіль, ты так наракаеш на мачаху, а людзі гавораць інакш. Я быў у Тафілаўцах, то адна жанчына мне сказала, што ты хадзіў у школу нармальна арануты і абуты. Яна ведае, бо з табою вучылася». А я Віктару сказаў, што трэба было ў яе спытацца, якія каўбасы я прыносіў у школу, то яшчэ больш даведаўся б. І дадаў: «Віктар, калі б ты прачытаў хаця б маю «Пожню», то ведаў бы, што я ані дня ані нават гадзіны ніколі не быў у дубіцкай школе, а ты прыхіляешся да якойсьці задрыпанкі якая лжэ як Панфілюк ёй скажа, бо я ані яе, ані Хіліманюка не ведаю. А гэта ж людзі якія Богу моляцца ў царкве і дома, а як выконваюць Божыя запаветы? Гнояць чалавека, які ніколі ім нічога дрэннага не зрабіў».\nШаноўны спадар Рэдактар, Вы адным кароткім сказам далі мне магчымасць, без ніякіх алюзій запытаць заклятых і… праклатых ворагоў, што б яны зрабілі ў такіх справах, якія я пераносіў як дзіцё і падростак, ды далёка няпоўна апісаў праўду, за якую прысягаў на гроб мамы, якая нічога не бачыла і нічога не ведае, а ўсе, хто павінен быў сяк-так мною заняцца, бо ж быў я такім малым і бездапаможным як іншыя дзеці, а не крыўдзіць як бы я да іх прыйшоў на сілу. Вось вам пару прыкладаў з кожнага дня маіх пакут.\nБацькі пайшлі ў поле, пакінуўшы нам тром на цэлы дзень місачку куці з малаком. Мы – я, Іван і Нінка, пад маю каманду – лыжка мне, лыжка табе і лыжка табе з’елі яе мо пару гадзін пасля выхаду бацькоў у поле і нават да вечара не мелі кусочка хлеба, бо прадбачлівая мама вынесла яго ў камору каб я не зжэр. І нават ане пакінулі вады ў хаце. Калі дзеці захацелі піць, я пачаў камбінаваць як ім выцягнуць вады з калодзежа. Пабаяўся выцягаць вядром, цвік у тычцы якой цягалі ваду варушыўся, і я ведаў што вядро ўпушчу. Давай узяў квартачку, вушкам зачапіў з цвік і квартачка з яго зляцела, набрала вады і пайшла на дно. Я ўжо злякаўся, бо ведаў, што са мной бедзе вечарам і не ведаў што рабіць, чакаў, што будзе, аж пакуль людзі не вярталіся з поля. Калі пабачыў, што ідуць нашы, не вытрымаў і гайда да бабулі. А дзяцей пакінуў на падворку. Таўкуся ў бабулі, якая мае сваіх дамашніх унукаў, але як гэта я, нічога не гавару. Бабуля дала мне паесці кулешыку з малаком і адправіла дамоў, бо бацькі палягаюць спаць і засунуць дзверы.\nУваходжу на падворак, а мамуня да мяне з тычкаю, пытаецца дзе квартачка, і тою тычкаю па галаве раз-другі, то я ў плач і ўпаў у сені, а яна за мною. І лупіць усё па спіне і па галаве. Я ўжо не ведаю ў чым справа, але тут паказаўся бацька і пачаў мяне душыць за горла, хіба каб я не вішчаў. Далей я не ведаю як было з квартачкай і што яны рабілі. Я ляжаў у сенях на вышчарбленым таку, аж пакуль не пачуў, што стала цішыня, значыць, павячэралі і палягалі спаць. Тады я звалокся з току, бо ўжо холадна стала і павалокся ў кучу да цялятка, бо бачыў, што там знайду сухое месца ў куточку і засну. Рана ўстаю з бярлогі і бачу, што нічога не бачу, а чую, што падворак жыве. Вобмацкам выходжу на двор і чую сонца, але яго не бачу. Раптам чую вядомы голас мамуні: О, сучы сын сычуга (гэта сыч да квадрату), ужэ дэсь уліез у пшчолы і гада покусалі, добрэ так сучому сыновы. Крычала гучна, каб суседзі чулі, бо ж убачаць мяне апухшага і могуць здагадацца, чаго ўчора вечарам вішчаў.\nTagi: Васіль Петручук, Петручук\nMayra Kaopua napisał(a):\nThat is very attention-grabbing, You are an overly skilled blogger. I’ve joined your rss feed and look ahead to in search of more of your wonderful post. Additionally, I’ve shared your site in my social networks!\nExercise, diet, and supplementation can maaybe hold off\nthe effects of aging and all the other issues with low testosterone more than you believe.\nandd many guys detail vital and so essential yet, so readily circumvented thee standards by\nwhich theey are created.\nBefore considering testosterone therapy, you should visit with your healthcare provider\nto learn whether you really have low T oor simply the\nA personal and personalized testosterne enhancemwnt protocol, organized tstosterone thrapy specialized physicians\nand by the age control at AAI Rejuvenation Clinic, comes with an array of supporting nutraceuticals.


За 20 гадоў — у 200 разоў: як падаражэў праезд у мінскім грамадскім транспарце | euroradio.fm\nГалоўная / За 20 гадоў — у 200 разоў: як падаражэў праезд у мінскім грамадскім транспарце\nУ 2000 годзе жэтончык метро каштаваў 40 рублёў. Але з тых часоў цэны раслі 33 разы. ...\nПраезд у мінскім грамадскім транспарце зноў падаражэе. Еўрарадыё падлічыла, што гэта будзе 33-і рост цэн з 2000 года. За 20 гадоў кошт талончыка на адну паездку ў аўтобусе, тралейбусе ці трамваі вырасла ў 187,5 раза. А жэтончык на адну паездку метро аказаўся самым крутым эквівалентам грошай: ён за 20 гадоў падаражэў ажно ў 200 разоў!\nКаб не быць галаслоўнымі, мы звялі ўсе павелічэнні тарыфаў у спіс. Цяпер кожны можа прасачыць, наколькі даражэй з гадамі становіцца быць мінчуком.\nЯк бачым, з моманту дэвальвацыі ў 2011 годзе і да дэнамінацыі ў 2016 годзе праезд падаражэў у 6,5 раза. А за шэсць з паловай апошніх гадоў падаражэў удвая. У красавіку 2013 года талончык і жэтончык каштавалі 3700 рублёў (37 капеек пасля дэнамінацыі), у жніўні 2014-га — 4000 рублёў (40 капеек "новымі"), а ў снежні 2014-га — 4500 рублёў (45 капеек). Цяпер талончык і жэтончык каштуюць па-рознаму. Але ўсё роўна не танней: са снежня 2020 года — 80 капеек у наземным транспарце і 75 капеек у метро.\nСпросцім гэту складаную матэматыку, ужыўшы да кошту праезду методыку "Індэкса біг-мака". У 2000 годзе мінчукі маглі купіць за адзін долар 13 паездак на транспарце, а ў 2020 годзе — толькі 3 паездкі.\nТры апошнія гады павышэнні цэн на праезд адбываюцца раз на год. "Рэкордная" колькасць падаражэнняў была ў 2011 годзе — адразу 4 разы.\nНашы чыноўнікі неаднаразова выказваліся пра тое, што талончыкі і жэтончыкі не акупляюць сабекошт праезду ў транспарце. У розных інтэрв'ю яны называюць розныя лічбы: то гараджане аплачваюць 30% ад сабекошту, то 50%.\nЛічыцца, што ўсё адбываецца так: ініцыятыва аб павышэнні цэн ідзе ад "Мінсктранса", яны падаюць запыт аб павышэнні цаны і прыблізны кошт. Мінгарвыканкам рыхтуе рашэнне аб унясенні змяненняў у тарыф. Потым гэта рашэнне ўзгадняецца з шэрагам арганізацый: Міністэрства эканомікі, МАРГ, намеснікі старшыні Мінгарвыканкама, "Сталічны транспарт і сувязь". І пасля гэтага рашэнне прымаецца на ўзроўні Мінгарвыканкама, адпаведны ўказ публікуецца на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\nЦі будуць мінчукі калі-небудзь аплачваць праезд на 100%?\nРазмовы пра гэта ходзяць пачынаючы з 2011 года. Напярэдадні атрымання крэдыту ад ЕўрАзЭС Нацбанк РБ гаварыў пра тое, што "тарыфы на паслугі пасажырскага транспарту будуць паслядоўна павышацца да ўзроўню, які забяспечвае пакрыццё да канца 2011 года 70% затрат на іх аказанне, у 2012 годзе — не менш за 85%, у 2013 годзе — не менш за 90%".\nУ комплексе мер па рэалізацыі "Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі на 2016–2020 гады", зацверджаных пастановай Саўміна №18, гаворыцца пра "дасягненне на 1 студзеня 2018 г. 70-працэнтнага ўзроўню кампенсацыі даходамі выдаткаў на перавозкі пасажыраў гарадскім і прыгарадным транспартам і падтрыманне з 2019 года гэтага ўзроўню пры зніжэнні выдаткаў на перавозкі і аказанні падтрымкі найбольш уразлівым катэгорыям грамадзян".\nУ Беларусі даражэе праезд на чыгунцы / Еўрарадыё\nПраз пяць дзён у Беларусі падаражэе праезд па чыгунцы\nПраезд у грамадскім транспарце падаражэў яшчэ ў дзвюх абласцях і сталіцы / БЕЛТА\n"Табакерка" / Еўрарадыё\nУ рэгіёнах Беларусі пачаў даражэць праезд у грамадскім транспарце\nБеларуская чыгунка зніжае кошты на квіткі на цягнікі ў Расію\nУ Мінску ў некаторых маршрутных таксі падаражэў праезд


А. Лукашэнка: Беларусь магла б адыграць большую ролю ва ўрэгуляванні канфлікту ў Дзябальцаве\nБеларусь магла б адыграць большую ролю ва ўрэгуляванні канфлікту ў Дзябальцаве. Пра гэта сёння заявіў Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка падчас сустрэчы з кіраўніком Еўрапейскага банка рэканструкцыі і развіцця. Сума Чакрабарці выказаў словы ўдзячнасці Кіраўніку беларускай дзяржавы і Беларусі за важную ролю пасрэдніка, якую краіна адыгрывае ў працэсе ўрэгулявання сітуацыі ва Украіне.\nЗ кіраўніком фінансавай арганізацыі Аляксандр Лукашэнка абмеркаваў і новую стратэгію ўзаемадзеяння. Перспектыўнымі нішамі супрацоўніцтва могуць стаць праекты ў сферы ЖКГ, мадэрнізацыя транспартнай сістэмы. Яшчэ адзін кірунак - аграбізнес.\nЕўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця амаль чвэрць стагоддзя падтрымлівае трансфармацыю эканомік у краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Да гэтай фінансавай арганізацыі Беларусь далучылася ў 1992 годзе. За час сваёй дзейнасці ў Беларусі банк удзельнічаў у рэалізацыі 70 праектаў. Сумарны аб'ём інвестыцый перавысіў 1,6 мільярда еўра. Падрабязнасці сустрэчы ў нашых наступных выпусках.\nДама ў блакітным і рыцар са шчытом у руках выяўленыя ў Свяцку. Жывапіс адновяць\nЗаўтра будзе камфортнае летняе надвор'е\nУладзімір Самсонаў - сярэбраны прызёр Кубка свету па настольным тэнісе


11 сьнежань 2019, 14:00\nБокс на Эўрапейскіх гульнях у Менску\nБаксэры зборнай Расеі ня будуць браць удзел у летняй Алімпіядзе ў Токіё, калі там не дазволяць расейскага сьцяга і гімна.\nПра гэта, як паведамляе спартовы рэсурс championat, заявіў генэральны сакратар Фэдэрацыі боксу гэтай краіны Умар Крамлёў.\n10 сьнежня Сусьветнае антыдопінгавае агенцтва (WADA) забараніла расейскім камандам выступаць на буйных міжнародных спаборніцтвах пад дзяржаўнай сымболікай, уключна з Алімпійскімі гульнямі і чэмпіянатамі сьвету.\nПа словах Крамлёва, ягоныя калегі ня бачаць сэнсу ўдзельнічаць у Алімпіядзе бязь сьцяга і гімна, паколькі для сапраўднага патрыёта гэта «самае галоўнае». Баксэры просяць кіраўніцтва Расеі аспрэчыць санкцыі WADA праз суды.\nЗа шматлікія парушэньні антыдопінгавага заканадаўства летась расейскія спартоўцы ўжо езьдзілі ў нэўтральным статусе на зімовую Алімпіяду ў паўднёвакарэйскі Пхёнчхан. Паводле рашэньня Міжнароднага алімпійскага камітэту, ім таксама было забаронена выкарыстоўваць дзяржаўны сьцяг і выконваць гімн у гонар пераможцаў.


Усё пра ўсё | Новы Час\nУсё пра ўсё\nПрызнаюся шчыра, упершыню дазволіў сабе праслухаць прэс-канферэнцыю першае асобы ў дзяржаве ад самага пачатку і да самага канца. Сказаць праўду, дык занятак гэты даволі складаны ва ўсіх адносінах. І магу сабе ўявіць, як маглі вытрымаць такі марафон мае калегі, якія апынуліся ў зале, дзе праводзілася ПК з удзелам галоўнага беларускага чыноўніка.\nНе ведаю, як можна вытрымаць амаль пяць гадзінаў такога мерапрыемства, дзе ты не маеш права нават збегчы ў прыбіральню па абсалютна натуральных патрэбах. Тым больш, што прыбыць на месца мерапрыемства журналісты меліся за паўтары гадзіны да яго пачатку. Не зайздрошчу калегам, якія па завядзёнцы зранку выдулі пару-тройку каваў-гарбатаў, бо, бадай, памперсы для дарослых арганізатарамі прэс-канферэнцыі з удзелам галавы дзяржавы ў прэс-пакеце не прадугледжаныя.\nЦяпер, калі сур’ёзна, то аўторкавая прэс-канферэнцыя не сталася чымсьці выбітным у грамадска-палітычна-медыйным жыцці краіны. Рыгоравіч рэагаваў на ўлюбёна-адданыя пытанні добразычліва, нават з жартамі, і зусім мяняўся ягоны настрой, калі пытанні задаваліся прадстаўнікамі недзяржаўных медыя і краналі больш-менш балючыя пытанні тутэйшага існавання.\nАбмяркоўваліся і праблемы сельскай гаспадаркі, і магчымай дэвальвацыі, і кантрактнага войска, і валютных рэзерваў. На дапамогу кіраўніку дзяржавы прыходзілі прадстаўнікі ўраду і адміністрацыі прэзідэнта, калі Рыгоравіч прасіў іх больш дакладна давесці тыя ці іншыя лічбы або факты запрошаным журналістам.\nСклалася ўражанне, што найбольш балючымі для АРЛ з’яўляюцца моманты, якія тычацца палітвязняў ці палітычнай канкурэнцыі. Таму зноўку неаднаразова з першых вуснаў краіны гучала «пятая калона», «так званая апазіцыя», «лябедзькі», «фядуты» ды іншыя не надта (у скарыстаным прэзідэнтам кантэксце) інтэлігентныя выразы.\nСваё стаўленне да Еўропы галоўны ньюсмэйкер краіны выдаў пасля пытання карэспандэнткі Deutsche Welle наконт таго, якія ж канкрэтныя прэтэнзіі мае афіцыйны Мінск да Еўрапейскага Саюза. Спіс прэтэнзіяў быў неканкрэтна-працяглы. Маўляў, няма ў нас палітвязняў, пра якіх талдыча Захад, мы гатовы да супрацы, але без усялякіх да нас прэтэнзіяў, а вось Захад гэтага не жадае. Літаральна перад самым завяршэннем ПК АРЛ прамовіў пра «ашчэраныя сківіцы ворагаў Беларусі», якія «назбіраліся па перыметры» і толькі і робяць, што прагнуць скінуць дзеючаю ў Беларусі ўладу і ейнае ўвасабленне ў асобе АРЛ. Дарэчы, у перыметр уваходзіць і найбліжэйшая хаўрусніца — Расія, дык што, там таксама «спяць і бачаць» такое развіццё падзеў?\nЯшчэ адным лейтматывам прамоваў АРЛа было тое, што ў нас «усё будзе добра», а ненавіснікі беларускае дзяржаўнасці разам з «пятай калонай» не дачакаюцца, каб сітуацыя ў Беларусі дайшла да заняпаду. Насуперак усім знешнім і ўнутраным ворагам! Ніякіх крызісаў не будзе, але і дзяржава больш не будзе нібы парадзіха пампаваць грудным малачком сваіх немаўлятаў — то бок, падданых дзяржавы! Самі ў стане сябе забяспечыць, калі ў валютнікі без патрэбы прэцеся! «Значыцца, ёсць заначкі, хапае грошай», — наехаў на «прасталюдзінаў» прэзідэнт.\nАказваецца, ён быў упэўнены, што ў чэргах па валюту стаяць выключна багацеі ці прадстаўнікі «сярэдняга класу». Але толькі не пенсіянеры і не працаўнікі працоўных прадпрыемстваў. Аднак, аказваецца, маніторынг, зладжаны па загадзе вышэйшага кіраўніцтва краіны, даў зразумець, што наведнікі абменнікаў «купляюць па пяць-дзесяць долараў». «Дык яны ж потым хутка зноў пойдуць іх мяняць. Нашто ж ім гэтыя еўра-долары?!», — абсалютна шчыра абураўся Усенароднааабраны.\nПрыкра было, калі ў розных кантэкстах галава дзяржавы ўзгадваў тых, хто сёння сядзіць у турмах па палітычных матывах (Міколу Статкевіча, Алеся Бяляцкага), альбо людзей, якіх даўно няма сярод нас (Лукашэнка згадаў ў нядобрым кантэксце вакол пытання свайго прыходу да ўлады былога найблізкага паплечніка, а потым апанента Віктара Ганчара, зніклага без вестак 16 верасня 1999 году). Было шмат і іншых рэчаў, яд якіх хацелася галасіць: «Я не згодны! Гэта не праўда!»\nАле ў сённяшняй Беларусі ўсё, што кажа першая галава краіны — праўда. «Хочаш — вер, хочаш — не». Але можна быць упэўненым, што знойдуцца сілы, якія пераканаюць цябе — лепш вер. Табе ж будзе прасцей. Толькі ці будзе ўсё гэта проста нашаму грамадству праз гадоў пяць-дзесяць? Магчымыя адказы ў кіраўніка дзяржавы і ў непадуладных журналістаў істотна розняцца. А як яно будзе насамрэч?


Абмен Zcash на Эфириума — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Zcash на Эфириума\nZcash to Ethereum — ZEC to ETH\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Zcash на Эфириума па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты ETH. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Эфириума выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы ETH і ZEC атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Zcash на Эфириума у пачатку табліцы.\nКанверсія ZEC → ETH ажыццяўляць 10 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць ZEC на ETHу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць ETH і прадаць ZEC\nЭфириума на Zcash\nКурс ZEC на ETH\nАбмяняць Zcash на Эфириума


«Выбарчы вечар», якога не адключыш. «Белсат» рыхтуе адмысловы эфір да выбараў | Выбары ў Беларусі 2015\nНа тэлеканале «Белсат», што транслюецца праз спадарожнік Astra4, 11 кастрычніка адразу пасля галасавання – адмысловы «выбарчы вечар». У выпадку паўтарэння, як у дзень выбараў у 2010 годзе, блакавання незалежных сайтаў менавіта гэтая тэлевізійная перадача можа стаць адзінай альтэрнатыўнай крыніцай інфармацыі пра вынікі выбараў.\n«Мы прапануем гледачам грунтоўную паслявыбарчую праграму, хіба што цікавейшую за выбары, якія ладзяць улады Беларусі, – кажа Аляксей Дзіквавіцкі, кіраўнік рэдакцыі інфармацыйных праграмаў «Белсату». – На жаль, ніводны незалежны сацыялагічны цэнтр не атрымаў дазволу на правядзенне exit polls, але мы прапануем самыя гарачыя каментары ад топавых палітыкаў і экспертаў краіны».\nЗрэшты, перадусім у дзень выбараў місія журналістаў – не стварыць шоу ў тэлеэфіры, а данесці грамадству праўду пра тое, што насамрэч рабілася ў выбарчых камісіях, або асвятліць вулічны пратэст, калі ён здарыцца.\n«У цяперашнюю эпоху смартфонаў ды іншых мабільных тэхналогіяў кожны можа стаць журналістам і паведаміць пра важныя падзеі, сведкам якіх ён стаў. Мы заклікаем нашых гледачоў назіраць у гэты дзень за тым, як ідзе галасаванне, здымаць парушэнні ды фальсіфікацыі падчас яго на свае тэлефоны і дасылаць «Белсату» відэа або фота на адрас info@belsat.eu. Мы пакажам вашы матэрыялы: дзякуючы вам Беларусь і свет змогуць даведацца праўду пра тое, як у нас прайшлі прэзідэнцкія выбары – 2015», – кажа Аляксей Дзікавіцкі.\n«Выбарчы вечар» на «Белсаце» пачнецца ў 21.00 ў эфіры ды ў онлайн-трансляцыі на belsat.eu – праз гадзіну пасля закрыцця выбарчых участкаў. Гледачы даведаюцца з дапамогай наўпроставых уключэнняў пра тое, як прайшло галасаванне ў розных рэгіёнах Беларусі, пра першыя рэакцыі на лічбы праўладных экзіт-полаў, высновы кандыдатаў, назіральнікаў, палітыкаў і аналітыкаў, убачаць таксама апытанні выбарцаў і рэпартажы пра тое, што будзе рабіцца на вуліцах Менску.\n«Нягледзячы на тое, якія мы маем асабістыя меркаванні, гэта галоўная падзея ў беларускім грамадска-палітычным жыцці, прынамсі, 2015 года. Гэта важны час і для інфармацыйных тэлеканалаў. Таму мы сур’ёзна рыхтуемся і гатовыя працаваць у студыі так доўга, як гэтага запатрабуе развіццё падзеяў», – кажа Аляксей Дзікавіцкі, анансуючы шмат цікавых гасцей у студыі, а таксама на відэасувязі.\n«У выпадку адключэння самых папулярных беларускіх незалежных сайтаў «Белсат» можа стаць разам з радыёстанцыямі, што гучаць з замежжа, і сацыяльнымі сеткамі важнай альтэрнатыўнай крыніцай інфармацыі, як гэта было на выбарах прэзідэнта ў 2010 годзе. Спадарожніка ж не адключыш!» – адзначае Дзікавіцкі.\nВядоўцамі «выбарчага вечара» стануць вядомыя твары каналу – Валер Руселік і Вольга Саўле. «Мы гатовыя да выканання місіі дзяжурных у краіне», – кажуць белсатаўцы.\nІгар Цяплінскі, belsat.eu\nTags: Аляксей Дзікавіцкі, выбары-2015


Сучасная эмігранцкая паэзія. Рэферат | Аналіз творчасці | Водгукі на вершы беларускіх паэтаў\nСучасная эмігранцкая паэзія. Рэферат\nСярэдняя: 3.8 (22 галасоў)\nВяртасцсся з нсбыцця,\nВяртасцсся э нсматы,\nЯк злом замглсныя планеты,\nШто д&жылі да адкрыцця.\nВажнае месца ў беларускай літаратуры займае эмігранцкая паэзія. Яе творцы — людзі, якія воляй абставін у канцы мінулай вайны аказаліся ў ЗША, а таксама іншых краінах свету. Доўгі час імёны іх і творы забараняліся, не згадваліся ў друку, а самі яны абвінавачваліся ў здрадзе, лічыліся ворагамі народа. Сёння няма варожасці, недаверу, непрыязі да паэтаўэмігрантаў, большасць якіх з гонарам вытрымала выпрабаванне лёсу, захавала вернасць Бацькаўшчыне, беларускаму слову і роднай песні. Анталогіяй паэзіі беларускай эміграцыі з'яўляецца кніга «Туга па Радзіме», у якой змешчаны творы Наталлі Арсенневай, Масея Сяднёва, Алеся Салаўя, Уладзіміра Клішэвіча, Рыгора Крушыны, Міхася Кавыля, Хведара Ілляшэвіча, Янкі Золака і іншых нашых суайчыннікаў.\nАдным з самых яркіх прадстаўнікоў беларускага паэтычнага замежжа з'яўляецца Наталля Арсеннева. Эмігрыраваўшы ў 1944 г. у Германію, паэтэса выехала потым ў ЗІПА, дзе і сёння жыве ў горадзе Рочэстэры разам з сынам і ўнучкай.\nАпошняя з кніг выбранай паэзіі Наталлі Арсенневай называецца «Між берагамі». Вершы ў ёй, пазначаныя высокай мастацкасцю, філасофскай назіральнасцю, мінорнай спавядальнасцю, адлюстроўваюць жыццё чалавека, адарванага прасторам і часам ад Бацькаўшчыны. Тут і тужлівыя радкі пра родны край, нараканні на лёс, які абышоўся з ёй не лепшым чынам, успаміны пра Беларусь, прызнанне ў шчырай любові да яе:\nЯ цалавала 6 ногі...\nПаэтэса і на чужыне ўслаўляе «ціхую і ветлую» Беларусь, у будучае якой бязмерна верыць. У вершах «Не астыць нам», «25 сакавіка», «Прадмова да ненапісанае паэмы», «А мне сніцца», «На Слуцкія ўгодкі» ўзнаўляюцца старонкі гістарычнага мінулага Айчыны: Грунвальдская бітва, паўстанне К. Каліноўскага, бітва пад Оршай, Слуцкае ўзброенае паўстанне. Аптымізмам, верай у тое, што Бог дапаможа ўсталяваць справядлівасць, прынясе адраджэнне роднаму краю, напоўнены верш «Малітва»:\nМагутны Вожа і Ўладар сусветаў,\nвяліаных сонцаў і сэрц малых,\nнад Веларуссю, ціхой і ветлай,\nрассып прамсшіе Свае хвалы...\nучынкам нашым пашлі ўмалот:\nДумамі пра Бацькаўшчыну — куточак зямлі, дзе нарадзіўся чалавек, упершыню ўбачыў свет, пазнаў першыя радасці, — прасякнуты таксама многія вершы Масея Сяднёва (аўтара зборнікаў «Ачышчэнне агнём», «А часу болып, чым вечнасць»):\nЯ воссняй жыву ў трывозс;\nзабудуся, ды зноў кране:\nпалпалсныя воссняй бярозы\nгараць пякучай ранай у мяне.\nПякучай ранай гараць успаміны паэта пра родную вёску Мокрае, хату з ліпінай, адвечныя курганы, бацьку, маці з яе кроснамі, сястру Дар'ю, наогул, маленства. Радзіма, якая для Паэта «залацісцей усіх брам», ніколі не можа сцерціся з памяці. «Калі я гэты бераг і абраў, не значыць, што забыў я іншы бераг...», — прызнаецца паэт у вершы «Айчына». Разважаючы над лёсам беларускіх эмігрантаў і іх жыццём на чужыне, М. Сяднёў задае пытанне: «Нашто ж, скажы, між Захадам і Усходам вачыма сінімі ты прарасла?» Гэта радкі з верша «Радзіма», чытаючы якія можна яскрава ўявіць чалавека, які даўно адарваўся ад бацькоўскай зямлі, але ўвесь час жыве думамі аб ёй.\nБолыпую частку свайго жыцця пражыў у Аўстраліі і Алесь Салавей (Альфрэд Радзюк). Творчасць яго пранізана шчымлівым болем за страчаную Радзіму, якая ўмяшчала ў сябе роднае Крысава на Дзяржыншчыне, званы Святой Сафіі, знаёмыя з дзяцінства Стажары, назаўсёды страчанае каханне, і «лясы, і лугі, і блакітныя нівы, неба — вечная сінь, дол — зяленіва шоўк»... Любоў да далёкай, недасяжнай Радзімы для лірычнага героя верша «Ты» — гэта пакуты. расчараванні, сумненні і ў той жа час адзіная ўмова жыцця, яго надзея, спадзяванне:\nЗа любоў да Цябе я пакутаваць мушу,\nа ў разлуцы э Табой — Існаваць, а нс жыць...\nВобраз Радзімы ў паэзіі У. Клішэвіча («Сняцца сны мне залатыя»), Р. Крушыны («Дарогі», «Сны і мары»), М. Кавыля («Першая рана», «Міжагнёўе»), Я. Золака («Мая Беларусь», «Маці мая — Беларусь») — гэта перш за ўсё бацькоўская зямля, якая ў кожным творы атрымлівае канкрэтнае ўвасабленне. Гэта васількі на родных палетках, восень з кастрыцай, вясновы бурлівы разліў, пахілы крыж над магілай дзеда, родная мова — «аксаміт жаўруковае песні», маці з лучынаю ў хаце, шчырая вера, Каліноўскі, Скарына, Багушэвіч, Купала... Усведамляючы сябе часцінкай Беларусі, Янка Золак прызнаецца:\nВслая, светлая, чыстая,\nТьі — мая доля вячьістая,\nМаці мая — Всларусь.\nАсаблівае месца сярод паэтаў-эмігрантаў займае Ларыса Геніюш (1910—1983) — паэтэса трагічнага лёсу. Яе бацька прапаў у гродзенскай турме пасля 1939 г., маці памерла ад голаду ў Казахстане ў 1945 г., брат Аркадзь загінуў у баях з фашыстамі ў Італіі. Паэтэсу ў 1948 г. разам з мужам арыштавалі ў Празе, перавезлі ў Мінск і асудзілі на 25 гадоў папраўча-працоўных лагераў. Праўда, тэрмін пакарання ў 1956 г. быў зменшаны да 8 гадоў. Выйшаўшы на волю, Л.Геніюш пераехала ў Зельву, на радзіму мужа, дзе жыла, не прыняўшы савецкага падданства, да самай смерці. Кніга паэзіі «Белы сон» і ўспаміны «Споведзь», якія былі надрукаваны пасля смерці паэтэсы, больш-менш поўна прадстаўляюць яе жыццё і творчасць.\nЛ. Геніюш заўсёды выступала супраць несправядлівасці, хлусні, верыла ў перамогу дабра над чорнымі сіламі:\nНе быць начы!\nНяма жыцця без сонца.\nУзыдзе сонца, азарыць акію.\nХлусня хлуслівых страціць абаронцаў\nI волавам апусціцца на дно.\nРазважаючы над сэнсам сваёй творчасці, паэтэса пераконвае чытача ў тым, што «з маленькіх пачуццяў не зродзіцца верш, як з пустога вядзерца вада не нальецца». Для яе:\nПісаць лра мінулае — не крочыць назад,\nПісаць пра сучаснасць — не рвацца наперад.\nТрэба ў паэму жыццё нанізаць —\nзважыць былое, у заўтра паверыць.\nАдвечнасцю і глыбіннасцю дыхае кожны паэтычны радок Л. Геніюш, рознакаляровымі фарбамі пераліваюцца яе вершы аб Беларусі, роднай мове, аб выдатных дзеячах мінулага (Ефрасінні Полацкай, Францішку Скарыне, Кастусю Каліноўскім) і сучаснасці (земляробах, касманаўтах, будаўніках). Вершы паэтэсы, нягледзячы на суровы лёс яе, гучаць аптымістычна:\nНеэдарма я э зямлі бсларускай\nНенахіснай сасною ўзрасла.\nУсведамляючы сябе часцінкай беларускай зямлі, паэтэса сцвярджае:\nАдзінай мэты не эракуся,\nI сэрца мне не задрыжыць:\nЯк жыць — дык жыць для Веларусі.\nА беэ яс — эусім пе жыць.\nТэма Радзімы, такім чынам, займае галоўнае месца ў творчасці паэтаў беларускага замежжа. Знаходзячыся далёка ад бацькоўскага дома, паэты-эмігранты не схілялі па-халопску галоў ні перад чужынцамі, ні перад ярымі адрачэнцамі. Яны былі сапраўднымі сынамі свайго народа, услаўлялі родную Беларусь, верылі ў яе адраджэнне, паводзілі сябе, як справядліва зазначае А. Каўка, мужна, па-рыцарску, «пакутуючы, гоячы, наколькі стае паэтычнага дару, раны маці-радзімы, баронячы яе чалавечы, нацыянальны гонар».


Опернаму выканаўцу Аркадзю Валадосю ў Парыжы ўручаны медаль Ф.Скарыны\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Опернаму выканаўцу Аркадзю Валадосю ў Парыжы ўручаны медаль Ф.Скарыны\nКрыніца: Аліна Грышкевіч, БелТА\nВядомаму беларускаму і французскаму опернаму выканаўцу, ураджэнцу Беларусі і грамадзяніну Францыі Аркадзю Валадосю 16 лютага ў Парыжы ўручаны медаль Францыска Скарыны. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў пасольстве Беларусі ў Францыі.\nГэта дзяржаўная ўзнагарода прысуджана Аркадзю Валадосю ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта Беларусі за вялікі асабісты ўклад у папулярызацыю беларускай культуры за мяжой. Цырымонія ўзнагароджвання адбылася ў беларускім пасольстве ў Парыжы. Медаль нашаму знакамітаму суайчынніку ўручыў Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Беларусі ў Францыі Павел Латушка.\nАркадзь Валадось нарадзіўся ў Беларусі і атрымаў беларускую музычную адукацыю, чым вельмі ганарыцца. Затым больш як 10 гадоў быў вядучым барытонам у Марыінскім тэатры ў Санкт-Пецярбургу. Навучаўся ў "Ла Скала". З 1979 года жыве ў Францыі. Выступаў на вядучых оперных пляцоўках Еўропы, ЗША. З'яўляецца лаўрэатам многіх міжнародных конкурсаў, у тым ліку праведзеных у Бельгіі, Іспаніі, Францыі.\nУ Парыжы наш суайчыннік заснаваў асацыяцыю "Абмен: Францыя-Беларусь", якая садзейнічае наладжванню беларуска-французскага супрацоўніцтва ў галіне культуры, а таксама дзелавых сувязей. Пачынаючы з 1992 года Аркадзь Валадось рэгулярна арганізоўваў і праводзіў студэнцкія абмены паміж кансерваторыяй французскага горада Нансі (у якой, дарэчы, у свой час выкладаў) і Беларускай дзяржаўнай акадэміяй музыкі. Так, па ініцыятыве і пры яго непасрэдным удзеле больш за 25 гадоў рэгулярна арганізоўваліся гастролі ў Францыі аркестра Рэспубліканскай гімназіі-каледжа пры Белдзяржакадэміі музыкі, а таксама сімфанічнага аркестра "Маладая Беларусь" гэтай жа акадэміі.\nУ 2015 годзе Аркадзь Валадось выступіў ініцыятарам і прыняў асабісты ўдзел у арганізацыі нацыянальнага павільёна беларускіх мастакоў і скульптараў на адной з самых прэстыжных выставак у свеце Art Capital, якая праходзіць у Парыжы пад патранатам прэзідэнта Францыі. Па выніках удзелу беларускія мастачка Валянціна Шоба і скульптар Сяргей Парцянкоў былі ўдастоены прэстыжнай узнагароды - прэміі Тэйлара. Акрамя таго, у 2016 годзе Аркадзь Валадось выступіў ініцыятарам правядзення канцэрта, прысвечанага 110-годдзю Дзмітрыя Шастаковіча на радзіме прадзеда кампазітара - у Шэметаве Мядзельскага раёна. Ідэю такога канцэрта ён выношваў некалькі гадоў пасля таго, як даведаўся, што прадзед гэтага вялікага кампазітара быў родам з гэтых мясцін, канцэрт адбыўся ў касцёле Маці Божай Нястомнай Дапамогі.\nНа цырымоніі прысутнічалі прадстаўнікі французскай грамадскасці і беларускай дыяспары, якія пражываюць у Францыі.