У снягах драмае вясна — Частка XII — Уладзiмiр Караткевiч\nУладзiмiр Караткевiч » Бібліятэка » Творы на беларускай мове » У снягах драмае вясна » У снягах драмае вясна — Частка XII\nУ снягах драмае вясна — Частка XII\nЦераз некалькі дзён (студэнтаў ужо адпусцілі, і трохі пазней павінны былі адбывацца экзамены) камсамольскае бюро факультэта вырашыла зрабіць нядзельнік. Уласна кажучы, гэтага патрабавалі самі студэнты. У горадзе там-сям яшчэ засталіся руіны, і адна з такіх руін ляжала амаль за самым універсітэтам, у катлавіне, адгароджанай ад яго сцяною велічэзных ліп і каштанаў. Мясціна была зручная для стадыёна. А стадыёна для студэнтаў у горадзе не было, і Берасневіч аднойчы кінуў прапанову зрабіць стадыён сіламі пятых курсаў і падараваць яго праз год той моладзі, якая толькі прыйдзе ва універсітэт, калі яны будуць канчаць яго.\nРанак быў свежы і чысты, такія бываюць толькі ў канцы мая, калі кожнай ноччу ідзе дождж, а ранак устае з чыстым, трошкі затуманеным сонейкам, салодкімі спевамі залатога з зялёным гівала ў шатах мокрых дрэў, з чыстымі вясёлкавымі кроплямі на лісцях.\nСабраліся ля універсітэта, узялі рыдлёўкі, кіркі і ламы і рушылі за хімічны корпус. Янка выскачыў з радоў і пайшоў задам наперад.\n— Гаворачку чую, гаворачку. Гэй ты там, вальнапісны Паўлюк, падабраць пуза! А гэта хто там? Студэнт Аляксандр Пушкін? Цягнешся, як цяжарны. Гэта табе не паэмы пісаць, Анегіяў Яўгеніных розных… Левай… левай! Пахаванне ідзе — галовы направа, глядзець весялей!\nБерасневіч канфідэнцыяльна і голасна, каб усе чулі, сказаў Паўлюку:\n— Вы, дзеці, на генерала Янку Галаўня не злуйцеся ўжо вельмі. Ён жа пра ўсіх вас думае. Ці лёгка гэта яму, без галавы, думаць?..\nЯнка пад агульны рогат хутка стаў у рады. Недзе нарадзілася песня. Яе падхапілі. «Салдаты» з рыдлёўкамі знікалі ў алеі, і песня грымела, цягнулася, знікала за заваротам дарогі:\nУ катлавіне адкрылася руіна. Больш зручнага месца пад стадыён цяжка было знайсці. Спадзісты адхон, амаль не засмечаны і правільнай авальнай формы, падыходзячы памер плошчы будучага поля. Вось толькі на полі рабілася нешта падобнае на Дантава пекла: глыбокія ямы, перакручаныя жудаснай сілай рэйкі і арматура, на якой віселі вялізныя пліты жалезабетону, купы камення і цэглы, ямы ўніз, у нейкія скляпенні. Яшчэ трымалася збоку невялічкая вежка і арка ўвахода, але ўсё астатняе ляжала ў такім хаосе, у такім перапляценні камення, цэглы, бетону, рэек, што невядома было, да чаго прыкласці рукі. Некалькі грузавікоў чакала непадалёку.\nБерасневіч падышоў да камсорга факультэта, Міколы Касмача.\n— Мікола, я думаю, што вывазіць нам адсюль камень амаль непатрэбна.\nМікола паскроб у патыліцы:\n— Ты што, хлопча, звар’яцеў?\n— Не, не звар’яцеў. Глядзі, што я прыдумаў. Цэглу трэба браць і насіць туды, пад дрэвы. Нашто нам пасля за яе грошы плаціць? Мы і з гэтай, — глядзі, цэлай сколькі, — можам зрабіць вакол стадыёна загарожу. Толькі муляраў трэба будзе наняць. З яе ж зробім і добрую браму. А можа, і муляраў не трэба будзе, самі навучымся.\n— Што ж, добрая думка. Трэба будзе толькі бітую цэглу вывазіць. Ну а што ты з бетонам гэтым думаеш рабіць?\n— А яго таксама. Глядзі, ёсць роўныя пліты. Можна будзе скласці з іх лавы для цэнтральнай трыбуны. Або ўкапаць іх у зямлю паміж лавамі — чыста будзе, як у метро. І яшчэ патрэбныя доўгія гарбылі, зробім з іх жолабы. Бачыш, якія тры вялізныя ямы. Тут, браце, бомбы не менш як па тоне падалі. Дык мы большую частку таго, што непатрэбна, скінем па жолабах туды, а калі да паверхні зямлі застанецца метры два з паловаю — засыпем астатняе добрай зямлёю. А камень таксама адцягнуць у адзін бок. Пасля можна будзе яго, каму трэба, па пяцьдзесят рублікаў кубаметр загнаць і на гэтыя грошы зрабіць апрацоўчыя работы. Хай на мяне сто пудоў ліха, калі гэта ўсё універсітэту хаця адзін рубель будзе каштаваць.\nУ Міколы твар расплыўся ўсмешкаю.\n— Чорт бы цябе ўзяў, галава міністэрская. Так і зробім. Ты вось што, будзеш кіраваць зараз сваёй групай і «славянамі», а я да «раманцаў» пайду. Давайце там хутчэй з гэтымі скляпеннямі. Калі там расчысціце — грузавікам будзе больш зручна пад’язджаць. — І ён пабег да другой групы. Мікола быў з пароды тых камсоргаў, што на перапынках мітусяцца і кідаюцца па калідорах з пончыкам у адной руцэ і блакнотам у другой і кожнаму сустрэчнаму крычаць:\n— Вось ты мне і патрэбны. Пачакай хвілінку, унь там Янка недзе, я зараз, толькі два словы яму.\nТой, каго пакінулі, звычайна можа стаяць увесь перапынак і чакаць.\nБерасневіч усміхнуўся і пайшоў да сваіх.\n— Ну што ж, браткі, давайце пачнем. Вы, дзяўчаты, будзеце унь туды цэглу насіць. Папярэджваю, запалу павінна хапіць на шэсць гадзін. Цагліны старыя, цяжкія, кожная кілаграмы па тры-чатыры, так што больш як па дзесяць цаглін на насілы не браць. А то тут ёсць такія, у гарачай вадзе купаныя, падарвуцца яшчэ. А мы будзем рабіць так: вось гэты дзесятак зараз будзе скідваць гэтыя пліты зверху, а астатнія будуць цягаць. Папярэджваю, пад скляпенні не хадзіць. Крышаную цэглу адтуль будзем выбіраць пасля… Ну, пачынаем…\nЁн узяў лом і з такой сілаю грохнуў ім па закраіне адной пліты, што ржавая арматура парвалася і вялізная камлыга абурылася, пацягнула за сабою яшчэ дзве ці тры.\nЗа Берасневічам пачалі і астатнія. Крышылі ламамі каменне, скідвалі бетонныя камлыгі, цягнулі іх, як мурашкі.\n— Гэй, шабадранцы! — крычаў Янка. — Да-а-вай, давай!\nВідовішча было сапраўды фантастычнае. Паўсюль латкі, а то й проста дзіркі (апранулі, вядома, самае горшае), на тварах асеў пыл ад цэглы. Ці то індзейцы, ці то зграя катаржнікаў.\nХутка кашулі з торсаў пачалі знікаць, ільснілася потам бронзавая скура.\nБерасневіч з насалодаю адчуваў, як ходзяць пад скурай грудкі мускулаў, як вызвалена дыхаюць грудзі, як адчуваеш цалкам сваё здаровае, моцнае цела.\n— Давай! Давай! Давай! — бадзёрыў Янка.— Ану ўзялі! Ану ўдарылі! Хло-опчыкі! Д-давайІ Г-гахнем!\nЦэгла лётала ў паветры, бурыліся глыбы. Пачалося ўжо ап’яненне, калі не заўважаеш стомы, не заўважаеш збітых пальцаў, калі прыходзіць «другое дыханне» працы.\nЦераз якіх-небудзь чатыры гадзіны гэты край катлавіны выглядаў так, быццам тут рыўся вялізны крот. Гара цэглы пад дрэвамі расла.\nСелі адпачыць і пад’есці. Вясёлы Маркіч, вочы якога абрэзаліся ад стомы, пачаў падначваць Сяляўку. Паказваючы кавалкам кілбасы на ход у адно з сутарэнняў, скляпенне якога вісела на арматуры і часткова на цагляным стаўбуры, ён сказаў абыякава:\n— Вось, Рыгор, ты гэта ўсё адным ударам лома — здохні, а не адаб’еш.\nСяляўка, які нават паружавеў ад працы і адчуваў сябе нязвыкла добра і нават «самастойна», паглядзеў на скляпенне, якое вісела сярэдзінаю ўніз, і сказаў:\n— Каб не стаўбур, абавязкова абурыў бы. Адным ударам.\n— Адкуль гэта ў цябе спрыт такі, дзетухна?\n— Мы віцебскія, мы грабары.\n— Грабары? — прыемна здзівіўся Маркіч. — Ах, грабары! Ну тады ясна… Мы ўсё можам: асіну сячы, ямы капаць, бульбу есці. Нават гарэлку можам піць не як усе: набгом… са шклянкі.\nХуды, але жылаваты Сяляўка не крыўдзіўся. Ён пайшоў да сутарэння, ударыў па стаўбуру кіркаю, вярнуўся, сеў і толькі тады разважліва сказаў:\n— Стаўбур пахіліўся. Калі б выбіць з яго дзве-тры цагліны, дык я, можа, і са стаўбуром абурыў бы.\n— Эх ты, а яшчэ кажаш: мы, маўляў, з Віцебшчыны, мы грабары. Тут, маўляў, у чужой краіне так не могуць.\nСяляўка толькі плячыма паціснуў. Берасневіч перабіў спрачальнікаў:\n— Кіньце, хлопцы. Дурная гэта спрэчка, скажу я вам.\nМожа, калі б сказаў гэта хтосьці іншы, Маркіч і паслухаўся б, але тут трэба было пакінуць апошняе слова за сабою. І ён сказаў:\n— Ну што ж, баягуз такім і застанецца.\nБерасневiч не адказаў i перавёў вочы на Алёнку. Закураная пылам, у нейкай чырвонай хустачцы на галаве, яна, вiдаць, вельмi стамiлася, але паглядзела на яго, усмiхнулася. Не было нiчога даражэй на свеце за гэтую стомленую i любую ўсмешку. I ўбор гэты вельмi ёй пасаваў. Ён\nЁн глянуў на сябе — сапраўднае пудзіла. Порткі на каленях рэдкія, як сіта, адзін бот просіць кашы, кашуля расхрыстаная, на руках, ад напругі, надуліся жылы, у галаве, напэўна, нягледзячы на шапку, сем пудоў пяску.\nЦі то чалавек пасля караблекрушэння, ці то беглы аўстралійскі катаржнік з бульварных раманаў.\nІ ён ціха спытаў Алёнку:\n— А як бы ты да мяне ставілася, каб я раптам выявіўся беглым катаржнікам? Або злачынцам? Непаразуменне адбілася раптам у вачах сяброўкі.\n— Ты не можаш быць такім… Я толькі такога цябе і ўяўляю, моцнага, разумнага, з няпростай доляю. І маці так да цябе ставіцца.\nГэта было праўдаю. У Алёнкі Берасневіч стаў амаль сваім чалавекам. Маці ўсё лепей ставілася да яго, часта і ахвотна размаўляла, асабліва сам-насам, распавядала цікавыя гісторыі з мінулага.\n— Ты не можаш выявіцца іншым, горшым, або, як ты кажаш, «злачынцам». Іначай ты не быў бы сам сабою. А значыцца, што ж пра гэта размаўляць.\nБерасневіч глянуў назад. Не, здаецца, ніхто не чуў, толькі Маркіч неяк затоена ўсміхаецца, але гэта, напэўна, над Сяляўкаю.\n— Хопiць, хлопцы, — устаў Уладзiк. — Яшчэ якiх паўтары гадзiны, i будзем шабашыць.\nІ рушыў да руіны.\nЁн узышоў на самы верх напаўразбуранага сутарэння, калі раптам адчуў, што ў метры ад ног вялізная, метры два на тры, жалезабетонная брыла, якая стварала частку скляпення, пасунулася ўніз, рыўцом апусцілася метры на два, і ў гэты самы момант з сутарэння пачуўся немы, нялюдскі крык, прыглушаны скляпеннямі. Усе хлопцы былі далёка, па той бок руіны. Затрымаўшыся не больш як на які момант, Берасневіч пабачыў, што трымаюць вялізную пліту толькі два-тры кавалкі арматуры, закручаныя, як кручкі, і зачэпленыя за суседнія брылы і мур. Яны ўвачавідку разгібаліся пад жахлівай вагою, і скляпенне асядала, асядала.\nУ той самы момант Берасневіч скокнуў з чатырохметровай вышыні на груду пяску.\nУ сутарэнні рабілася жахлівае. Сяляўка, відаць, вырашыў «паказаць» Маркічу і нішком пайшоў выбіць некалькі цаглін са стаўбура, каб пасля адным разлічаным ударам лома зваліць усё скляпенне. Ён скончыў справу і пайшоў да выхаду, але цагляны стаўбур быў не такі моцны, як лічылі. Ён абрушыўся, скляпенне адразу села і спаўзала ўсё ніжэй і ніжэй, пераломваючыся ўсярэдзіне напалам. Выпадак здарыўся як раз у той час, калі Сяляўка пералазіў цераз кучу смецця і цяжкі ніжні край злому прыціснуў яму левую нагу, уціснуў яе ў смецце і хаця не паспеў яшчэ раструшчыць, але трымаў моцна, як пастка. Тады і прагучэў той немы крык, на які прыбег Берасневіч. Сяляўка ўпіраўся рукамі ў навісаючае скляпенне, але рукі падломліваліся пад жахліваю вагою, тым больш што Сяляўка ляжаў на спіне. На твары яго быў такі жах, што ў Берасневіча таксама нешта абарвалася ў грудзях.\n«Зараз яго распляскае ў блін», — з’явілася аднекуль у галаве выразная да болю думка.\nЁн сам не памятаў, як ён апынуўся каля гінучага. Рукі самі рабілі справу, машынальна, незалежна ад галавы. Падсунуў камень ля нагі Сяляўкі: цяпер яе не раструшчыць.\n— Зараз! Зараз! — мармытаў Берасневіч.\n! такі жаль да няшчаснага Сяляўкі ахапіў яго сэрца, што ён зараз з радасцю лёг бы замест яго.\nАле скляпенне сядала, цяпер яно амаль што ляжала ў Сяляўкі на грудзях.\nІ тады Берасневіч, не разважаючы, быццам іншага і быць не магло, знайшоў месца злому, стаў пад яго і прыняў цяжар на карак. Спачатку яму здалося, быццам не так ужо і цяжка, але, відаць, скляпенне яшчэ трошкі села, бо раптам адчуванне дзікага, нясцерпнага цяжару і болю (на плячах была адна кашуля, і закраіны пліты ўпяліся ў мяса) пранізала ўсю яго істоту.\nТолькі б не сагнуцца, толькі б не ўпасці. Тады канец.\nІ Берасневіч закрычаў. Крык атрымаўся нейкі няпэўны, і яго, відаць, не пачулі. Берасневіч закрычаў яшчэ — атрымалася яшчэ слабей.\n— Кідай! Кідай! — прахрыпеў Сяляўка.\n— Пачакай трошкі. Пачакай, дарагі, — маліў яго Берасневіч. — Хві-лі-нач-ку!\nПачуццё нейкага замілавання, радасці, любові да гэтага, зусім непатрэбнага яму Сяляўкі запаланіла яму душу. Ён адчуваў, што хутчэй здохне, сплыве крывёй, будзе расплясканы, ніж кіне гэтую пліту.\nНа лобе ў яго выступілі жылы, твар стаў ліловым, ногі як быццам уціскаў нехта ў жывот.\n«Толькі б не адпусціць. Толькі б не…»\nА пліта спаўзала ўсё хутчэй і хутчэй, зараз ужо не на Сяляўку, а яму, Берасневічу, на рамёны.\nПерад вачыма паплылі вогненныя пчолы. Яны ляцелі некуды з ціхім звонам, і вакол іх была чорная, як аксаміт, цемра.\n— Вось і ўсё. Алёнка! Бедная Алёнка!\nУспамін надаў яму сілы. Ён крыкнуў трэці раз, але з грудзей вылецеў не крык, а напаўстогн-напаўроў.\nУ вачах пасвятлела, але Берасневіч з жахам адчуў, што ён не можа дыхаць. Выдых атрымліваўся добра, але ў лёгкія паветра не йшло. Не такая цяжкая ўжо была б пліта, каб не гэта жахлівая дыхавіца.\n— Паветра. Паветра б хоць трошачкі, — шапталі вусны.\nПот ліўся з яго лба, дрыжэлі ногі, зноў пачалі плаваць перад вачыма чырвоныя мухі. Дыхаць было ўжо немагчыма, так сціснула грудную клетку. Прайшла, напэўна, гадзіна (а на самай справе хвілін сем-восем), пакуль ён пачуў дружны тупат ног. Відаць, пачаў крычаць Сяляўка, але Берасневіч не чуў гэтага.\nУ сутарэнне, якое стала ў два разы ніжэй, удзерліся Янка, Паўлюк, Маркіч, яшчэ некалькі хлопцаў.\nБерасневіча было цяжка пазнаць. Фіялетавы, з бруднай, пераблытанай шапкай валасоў, з ашклянелымі вачыма, ён усё яшчэ трымаў скляпенне. Янка стаў поруч з ім, і ён, атрымаўшы нарэшце змогу гаварыць, прасіпеў:\n— Прэч, цягні Сяляўку… Хлопцы, там, ля ўвахода… бервяно. Цягніце сюды.\nХлопцы пабеглі за бервяном. Маркіч і Паўлюк паімкнуліся былі да Берасневіча, але ён са страшнай, змучанай грымасай на твары ледзь выціснуў з грудзей:\n— С-с-спачатку яг-го.\nЛом Янкі падважыў пліту, Паўлюк пацягнуў да сябе вызваленую нагу Сяляўкі, ускінуў яго на плячо і пабег з сутарэння. Янка стаў поруч з Берасневічам, але пліта ціснула не менш: занадта спаўзла.\n— Кідай! Кідай пліту! — у роспачы закрычаў Маркіч Берасневічу, на якога споўз амаль увесь край пліты.\nВочы Берасневіча трохі не закаціліся пад лоб.\n— Н-нельга… Адразу ўпадзе. I ты… не паспееш.\nПачуўся тупат. Хлопцы з Паўлюком уцягнулі ў склеп невялікае бервяно і паставілі падпорку ля галавы Берасневіча. І тады з амаль жывёльным рыкам з грудзей ён упаў на калені. Яго падхапілі пад рукі, пацягнулі далоў, з сутарэння.\nЛедзь яны выбраліся, як пліта яшчэ спаўзла на які аршын, пачуўся трэск дрэва, і, відаць, арматура не вытрымала, вялізная брыла абурылася ўніз, загрукацела, упала, узняла ў паветра вялізную хмару рудага пылу.\nДзяўчаты ля дрэў толькі зараз зразумелі, што ў хлопцаў адбылося нешта надзвычайнае. Ад іхняга гурту аддзялілася маленькая фігурка і паляцела з гары ўніз.\nБерасневіча правялі яшчэ некалькі крокаў, але раптам ён апусціўся на калені:\n— Пусціце мяне… Жывот баліць… Я, здаецца, падарваўся.\nА тая, што бегла з гары, падбегла да Берасневіча, расштурхала людзей, упала ля яго на калені.\n— Уладзік! Любы! Уладзік! Што з табою, Уладзік?!!\n«Як яна галосіць, — падумаў Берасневіч. — Як вясковая жанчына…»\nІ ўсведамленне яго пачало некуды правальвацца, у нейкую чорную бездань. Ён і зусім даў бы сабе волю праваліцца, але нешта цёплае і мокрае заказытала яму твар.\n«Алёнка… плача, — падумаў ён. — Бедная».\nІ ён з сілаю расплюшчыў вочы, узняў руку і дакрануўся да яе галавы. Пальцы яго заблыталіся ў валасах Алёнкі, ён не меў змогі вынуць іх стуль і толькі прыціснуў яе галаву да сваёй.\n— Нічога… Нічога… Не плач, не смей плакаць… Нічога, любая, нічога…


Лукашэнка можа ўвесці надзвычайнае становішча і перанесці выбары — эксперт | Новы Час\nПасля заканчэння прэзідэнцкай кампаніі ў Беларусі адносіны афіцыйнага Мінска з Захадам істотна зменяцца — і не ў лепшы бок, але кампанія можа і зацягнуцца — аж да ўвядзення надзвычайнага становіша і пераносу выбараў.\nТакое меркаванне ў каментары «Беларускаму партызану» выказаў дырэктар аналітычнага цэнтра EAST (Варшава) Андрэй Елісееў.\n— Група з больш як 30 дэпутатаў Еўрапарламента накіравала кіраўніцтву Еўрапейскай камісіі ліст з просьбай разгледзець магчымасць увесці санкцыі ў дачыненні да беларускага кіраўніцтва. На ваш погляд, наколькі рэалістычна рэалізацыя такога сцэнару? У чым могуць выражацца магчымыя санкцыі?\n— Рашэнне датычна санкцый павінна быць прынята Саветам ЕС у асобе міністраў замежных спраў краін ЕС, а яны традыцыйна больш стрыманыя ў сваіх ацэнках і дзеяннях, чым Еўрапарламент.\nСанкцыі могуць прыняць больш вышкталцоныя формы толькі ў выпадку колькаснага і якаснага росту маштабу рэпрэсій.\nУ сувязі з тым, што ў цяперашні час у дзеянні вялікая геапалітычная гульня і супрацьстаянне Захаду і Расеі толькі нарастае, верагоднасць увядзення санкцый шматкроць памяншаецца.\nНагадаю, што ў 2015-м ЕС зняў санкцыі ў дачыненні да прадстаўнікоў ЦВК за парушэнні выбарчага працэсу і ў дачыненні да праваахоўных органаў і дзяржчыноўнікаў за парушэнні правоў чалавека — у якасці заахвочвання некаторых ліберальных тэндэнцый, якія мелі месца ў той час. Не ў меншай ступені гэта адбылося ў якасці бонуса па асабліва геапалітычных меркаваннях.\nПаўторна ўвесці санкцыі Еўрасаюза будзе вельмі складана, паколькі спатрэбіцца згода ўсіх краін-членаў. Гэта даволі малаверагодна, асабліва калі неўзабаве пасля выбараў палітвязняў вызваляць і калі рэпрэсіі не здабудуць больш шырокія і жорсткія формы.\n— Як у цэлым падзеі прэзідэнцкіх выбараў паўплываюць на адносіны афіцыйнага Мінска з Захадам?\n— Па вялікім рахунку, Лукашэнка ў адносінах з суседзямі прымяняе ўжо крайні аргумент. Крэмль ён палохае тым, што ў выпадку любога іншага прэзідэнта Беларусь «сыдзе на Захад».\nНатуральна, рэпрэсіі ўжо адмоўна адбіваюцца на адносінах з Захадам. Ён быў гатовы аказаць Мінску падтрымку ў сферы энергетычнай бяспекі і іншых, чакаючы больш-менш прымальных паводзін ва ўнутранай палітыцы.\nСваімі рэпрэсіўнымі дзеяннямі беларускія ўлады таксама падрываюць спробы выклікаць заходнім дыпламатам сваю здольнасць адыгрываць вялікую міратворчую ролю ў рэгіёне.\n— Якую ацэнку, на ваш погляд, у цэлым Захад вынесе прэзідэнцкім выбарам у Беларусі, калі нічога кардынальна не зменіцца?\n— Падзеі перадвыбарнай кампаніі ўжо негатыўна адбіліся на нармалізацыі стасункаў з Захадам, цяпер ілюзій наконт унутрыпалітычнай лібералізацыі ў Беларусі пазбаўленыя і тыя заходнія палітыкі, якія адносна нядаўна маюць справу з Беларуссю.\nНа дадзены момант заходнім урадам і аўтарытэтным міжнародным арганізацыям вельмі ясна, што рэальнага выбарчага працэсу ў Беларусі няма.\nБольш за тое, улічваючы рэпрэсіі ў дачыненні да прэтэндэнтаў на прэзідэнцкую пасаду і іх паплечнікаў, блогераў, актывістаў і простых грамадзян, а таксама гранічна аднабаковае асвятленне падзей дзяржаўнымі СМІ, правакацыйныя дзеянні розных дзяржорганаў – нават у фантастычным выпадку адкрытага і сумленнага падліку галасоў, выбары ўжо не атрымаюць ацэнку свабодных і справядлівых.\nАБСЕ будзе вымушаны зафіксаваць адкат назад. У 2015-м годзе Міжнародная місія ў сваім фінальным дакладзе згадала "некаторыя станоўчыя паляпшэнні", каб палепшыць адмоўную ацэнку працэсу падліку галасоў. У гэтым годзе хоць нейкія станоўчыя ацэнкі прыцягнуць за вушы аб'ектыўна будзе нашмат складаней.\nРазам з тым я не выключаў бы, што беларускія ўлады ў выпадку з'яўлення нявызначанасці наконт падкантрольнасці працэсу на больш познім этапе прэзідэнцкай кампаніі, разгледзяць усе магчымыя сцэнары-аж да ўвядзення надзвычайнага становішча і пераносу выбараў.


Браніслаў Туронак (22 чэрвеня 1896, фальварак Пестуны Дзісненскі павет – 19 верасьня 1938, Дукшты, Польшча) - лекар і беларускі нацыянальны дзеяч, бацька гісторыка Юрыя Туронка.\nУ 1924 скончыў мэдычны факультэт Універсітэту Стэфана Баторыя ў Вільні. Адзін з заснавальнікаў і актыўных дзеячаў Беларускага Студэнцкага Саюзу – адказны рэдактар «Нашага шляху» (1922-1923) і «Крыніцы» (1923-1925). Адзін са стваральнікаў і дзеячаў Беларускага Сялянскага Саюзу і Беларускагаа Інстытуту Гаспадаркі і Культуры (з 1926). Кіраваў Віленскім аддзелам БІГіК да свайго выезду ў 1928.\nУ жніўні 1925 году арыштаваны польскай паліцыяй як рэдактар «Крыніцы». Два тыдні пра яго ня было ніякіх вестак. Туронак мог быць вызвалены пад заклад 500 злотых. Ксёндз Адам Станкевіч прасіў суд зьменьшыць заклад, але суд павялічыў яго да 1000 злотых. Але дзякуючы беларускай салідарнасьці грошы сабралі, і да суду Туронак знаходзіўся на свабодзе. «Крыніца» была забаронена. Пасьля вызваленьня знаходзіўся пад наглядам паліцыі.\nВыдаў брашуру «Гігіена ўзгадаваньня дзіцяці» (Вільня 1928).\nУ студзень 1928 ажаніўся з Марыяй Рэшаць - сястрой беларускага ксяндза і прафэсара Язэпа Рэшаця.\nПрацаваў лекарам у Вільні ў 1924-1928 і ў Дукштах у 1928-1938. У 1928 балятаваўся ў беластоцкай выбарнай акрузе ў Сойм ад Блёку Нацыянальных Меншасьцяў – быў другі на сьпісе.\nЮры Туронак «Памяці Браніслава Туронка» (Нью-Ёрк-Варшава 1990).\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Браніслаў_Туронак&oldid=1548001»\tКатэгорыі: Асобы па альфабэцеНарадзіліся 22 чэрвеняНарадзіліся ў 1896 годзеСябры Беларускага Студэнцкага СаюзуВыпускнікі Віленскага ўнівэрсытэтуБеларускія дактарыПамерлі 19 верасьняПамерлі ў 1938 годзеПамерлі ў Летуве\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 9 сакавіка 2013 году ў 00:18.


Уладзімер Арлоў «Паручнік Пятровіч і прапаршчык Здань». Выдавецтва «Кнігазбор», Мінск.\nВера Бурлак «Фантазюркі». Выдавецтва «Галіяфы», Мінск.\nМарыя Мартысевіч «Сарматыя». Выдавецтва «Янушкевіч», Мінск.\nКацярына Масэ «Беланоч». Выдавецтва «Чатыры чвэрці», Мінск.\nАлег Мінкін «Мяне тут не было». Выдавецтва «Кнігазбор», Мінск.\nЛюдка Сільнова «Матылёк на кары дрэва». Выдавецтва «Янушкевіч», Мінск.\nГаліна Сіўчанка «Зоў звычаю». Выдавецтва «Медысонт», Мінск\nУладзімір Сцяпан «Папяровая шапка». Выдавецтва «Кнігазбор», Мінск.\nВіктар Сямашка «Ромб». Выдавецтва «Agencja Wydawnicza Ekopress», Беласток.\n«У доўгі спіс прэміі патрапілі не ўсе кнігі, якія сябры журы адзначылі для сябе. З аднаго боку, гэта добра, бо сапраўды было з каго выбіраць, з іншага — не ўсе вартыя ўвагі паэтычныя зборнікі прайшлі далей. Але гэта прэмія, і яна вымушае рабіць выбар. Запрашаю бліжэй пазнаёміцца з кнігамі-намінантамі — упэўнены, што вы знойдзеце сярод іх свайго аўтара», — дзеліцца сваім меркаваннем сябра журы Міхаіл Бараноўскі.\nАрганізатары прэміі — Беларускі ПЭН-цэнтр, ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў» і Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». Узнагарода ўручаецца пры падтрымцы Фонда культуры і адукацыі Орса-Рамана і Харытатыўнага фонда Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі.\nПрэмія заснаваная ў гонар беларускай паэткі Наталлі Арсенневай (1903—1997) у 2017 годзе і ўручаецца за найлепшую паэтычную кнігу на беларускай мове. Першым лаўрэатам прэміі стаў Уладзімір Някляеў за зборнік паэзіі «Толькі вершы», другім — Алесь Разанаў з кнігай «Перавыбранае».


Музей народнай архітэктуры і побыту — Belarus Travel\nУ вёсцы Азярцо Мінскай вобласці знаходзіцца адзіны ў Беларусі музей-скансэн — Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту пад адкрытым небам. Простыя людзі называюць яго Строчыцы – з-за аднайменнай вёскі, размешчанай побач. Музей быў створаны, каб захаваць і прадэманстраваць традыцыйнае драўлянае будаўніцтва і прадметы побыту беларусаў, а таксама папулярызаваць народную беларускую культуру і традыцыі.\nМінская вобласць / вёска Азярцо\nМузей быў заснаваны ў 1976 годзе. Прадпасылкай яго адкрыцця сталі артыкулы ў некаторых рэспубліканскіх выданнях пра тое, што трэба захоўваць помнікі драўлянага дойлідства і народную матэрыяльную культуру краіны. Сёння музейная экспазіцыя складаецца з трох частак-сектараў: «Цэнтральная Беларусь», «Паазер'е» і «Падняпроўе». У кожнай з іх можна ўбачыць тыпавыя характарыстыкі гэтых гісторыка-этнаграфічных рэгіёнаў. Гэта «вёскі», у якіх адноўлены традыцыйны сялянскі побыт канца 19 в – пачатку 20 стагоддзя. У кожнай «вёсцы» можна ўбачыць не толькі жылыя дамы, але і хлявы, млыны, царкву, школу, карчму і іншыя. У сектары «Цэнтральная Беларусь» ёсць характэрная царква Святога Мікалая 1802 года. У сектары «Паазер'е» ёсць цікавы млын «пальтрак», які сустракаецца на Беларусі вельмі рэдка. У сектары «Падняпроўе» можна ўбачыць замкнутыя двары, у якіх жылыя і гаспадарчыя пабудовы размяшчаюцца вакол адкрытага ўнутранага двара.\nАкрамя экспазіцыі з драўляным дойлідствам, у музеі можна ўбачыць выстаўкі, сярод якіх «Забродскія снасці», «Пчалярства Беларусі», «Падняпроўскае шапавальства» і іншыя. Штогод тут праводзіцца мноства розных культурных мерапрыемстваў. Галоўнымі, вядома, лічацца абрадавыя святы: Масленіца, «Гуканне вясны», Каляды, Купалле, Сёмуха. Праходзяць і асветніцка-забаўляльныя мерапрыемствы: ЗОЖ-фэст, «Эпоха рыцарства», Авія-фэст. У апошнія гады музей стаў месцам правядзення папулярных музычных падзей — фолк-фэсту «Камянiца» і рок-фэсту «Наш дзень».\nМузей у Строчыцах багаты і на экскурсіі. Гэта могуць быць як традыцыйныя экскурсіі, так і інтэрактыўныя (з пераапрананнямі і забавамі). Наведвальнікі могуць таксама ўдзельнічаць у абрадавых мерапрыемствах (Каляды, беларускае вяселле, Вандроўка ў мінулае), паспрабаваць сябе ў розных майстар-класах.\nНа тэрыторыі музея знаходзіцца самая старая ў Беларусі карчма, узрост якой — больш за 200 гадоў. Тут можна паспрабаваць традыцыйныя беларускія стравы. Музей карыстаецца вялікай папулярнасцю ў кінематаграфістаў: тут зняты сцэны шматлікіх гістарычных фільмаў, напрыклад, «У жніўні 44-га ...».\nНа тэрыторыі музея ёсць зоны адпачынку і забаў са столікамі, лаўкамі і арэлямі. Непадалёку знаходзіцца Воўчкавіцкае вадасховішча, якое карыстаецца папулярнасцю для летняга адпачынку. Таксама летам ад музейнай прыстані па вадасховішчы курсіруе катэр з экскурсійнымі праграмамі. Улетку даступна катанне на запрэжанай коньмі брычцы, зімой — на санях.\nСёння музей Строчыцы ўключаны ў шматлікія пазнавальныя турыстычныя маршруты.\nМузей працуе цэлы год.\nЛістапад-красавік - з 10.00 да 17.00\nмай-кастрычнік - з 11.00 да 19.00.


Паўлу Вінаградаву выставілі абвінавачванне - Belsat TV\nПаўлу Вінаградаву выставілі абвінавачванне\nПаўла Вінаградава абвінавачваюць адразу ж паводле трох артыкулаў. Яго справу ўжо перадалі ў пракуратуру, паведамляе жонка палітвязня.\nПаўла Вінаградава 28 снежня праваабаронцы прызналі палітвязням. У гэты ж дзень стала вядома ў чым абвінавачваюць актывіста.\n«Выставілі абвінавачанне паводле 3 артыкулаў КК РБ: 367, 130 і 342. Усё за той жа пост у фб. Следства завершанае, справа будзе перададзена ў пракуратуру для накіравання ў суд», – напісала ў сваім Facebook Святлана Вінаградава, жонка палітвязня.\nПаўла Вінаградава затрымалі 22 снежня. Паводле жонкі, яго затрымалі, паколькі ён быў падазраваным паводле двух артыкулаў Крымінальнага кодэксу: арт. 130 («Распальванне варожасці») і 376 («Незаконны выраб, набыццё або збыт сродкаў для негалоснага атрымання інфармацыі»).\nПераследуюць блогера за саркастычны пост у Facebook. Следчыя палічылі, што Павел Вінаградаў заклікаў да пратэстаў, таксама сілавікі пабачылі ў допісе падставы для крымінальнай справы паводле ч.1 арт. 367 КК РБ – «Паклёп на Лукашэнку». Гэта было звязана ўсё з тым жа саркастычным пастом.\nПаўла Вінаградава і яшчэ 7 чалавек прызналі палітвязнямі\nТэгі: вязні палітвязень палітычны пераслед прававы дэфолт


##### Гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы – Ocean Oddities Гульнявыя аўтаматы | Гуляць зараз RTG.\nГуляць онлайн ў рулетку Live, на рэальныя грошы на слот Jar Сёння. Бясплатны гульнявы аўтамат Rudolphs Revenge гульнявой аўтамат windjammer RTG гэта 5 -барабанны аўтамат. Бясплатны гульнявы аўтамат I Zombie ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з. Драйвера archos 90 cesium. Бланк дагавор арэнды транспартнага гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы з экіпажам.\nБясплатны гульнявы аўтамат Popinata ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат. RTG для гульнi ў Fruit Frenzy на рэальныя грошы. Мы даем нашым гульцам магчымасць зарабіць рэальныя грошы дэпазіты гтошы. RTG для гульнi ў Bubble Bubble 2 на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Pig Winner на гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы грошы.\nСлот Міс Кіці рэальныя грошы гульнявой аўтамат ад Aristocrat казіно, якія вы можаце практыкаваць гульню для абсалютна. Губьнявыя гульнявы аўтамат Ronin ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3.\nГульнявыя аўтаматы Вулкан Бонусы онлайн казіно Латарэя і джэкпот Балы. Водгукі рэальных гульцоў, даўно і паспяхова якія граюць онлайн, кажуць пра. Вулкан гульнявыя аўтаматы на рэальныя грошы на андроіда. Бясплатны гульнявы аўтамат Loch Ness Loot ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Рэальныя пацаны 3 сезон скачать торэнта.\nБясплатны гульнявы аўтамат Hydro Heat ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Secret Symbol ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат грьшы 3. Weather- Rain Snow Sun Moon Casino Slot Apps, Weather- Rain Snow Sun Moon Casino Slot Apps, is a new slot game to attract everyones attention. Different styles of games, huge prizes, рэальня jackpots, and so on, everything you want. Спампаваць mp3 кацярына вялікая · Спампаваць зборнікі.\nRTG для гульнi ў Crystal Waters на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Cash Bandits на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Super 6 на рэальныя грошы.\nRTG для гульнi ў Dino Island на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Goldbeard ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з нч. RTG для гульнi ў Ocean Oddities на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Red Sands ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. RTG для гульнi ў Ritchie Valens LA Bamba на рэальныя грошы. RTG гуьнявыя гульнi ў Bubble Bubble на рэальныя грошы. RTG для гульнi гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы Witches Wizards на рэальныя грошы.\nSleeping - Earn 5 Reels Bonus Money, is a new slot game to attract everyones attention. Вулкан гульнявыя аўтаматы гульнявыя аўтаматы эротыка рэальныя грошы. Гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы для гульнi ў Hydro Heat на рэальныя грошы.\nБясплатны гульнявы аўтамат Lucha Libre ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Lucha Libre 2 ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Пра розныя стылі гульні, велізарныя прызы, вялікія.\nГульнявы аўтамат Gemtopia зараз недаступны на нашым сайце. Wallet-Casino Games Bonus Money2, is a new slot game to attract everyones attention. У іх ліку гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы гульнявыя аўтаматы Макс Казіно. RTG для гульнi ў Count Spectacular на рэальныя грошы. Earn-Online Casino Money Daily ALL-IN-ONE FREE VEGAS STYLE CASINO GAME! Мастацтва і забавы · «Вулкан» (гульнявыя аўтаматы): рызыка і рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Fu Chi ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы.\nТэги: спампаваць гульнявыя аўтаматы rock climber Категории: happy jungle аўтамат\nСпiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў Popinata на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат T Rex ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. RTG для гульнi ў Dream Run на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Secret Symbol на рэальныя грошы. Nearest Casino - Get Money, is a new slot game to attract everyones attention. Тыя, якія любяць гуляць у рэжыме онлайн на рэальныя грошы, могуць папоўніць свой. Спiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў T Rex на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Red Sands на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Witches Wizards ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3.\nRTG для гульнi ў Tiger Treasures на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Ritchie Valens LA Bamba ад RTG гэта 6. Бясплатны гульнявы аўтамат Swindle All the Way ад RTG гэта 5 -барабанны. Money Maker - Інтэрнэт-казіно, Money Maker - Інтэрнэт-казіно, гэта новая гульнявая гульня, якая прыцягвае ўвагу ўсіх. Спiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў Nova 7s на рэальныя грошы. RTG для гульнi ў Swindle All the Way на рэальныя грошы. Мінусоўкі для чытання рэпу. Усе cut the rope на андроід. New dj mp3. Aqualife 3d на андроід мод шмат грошай. Бясплатны гульнявы аўтамат Dirty Martini ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Casino - Games Earn Money is a new slot game to attract everyones attention. Спiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў Asgard на рэальныя грошы. Earn-Online Casino Money Daily is the best free online Las Vegas Casino.\nRTG для гульнi ў Shopping Spree на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Pig Winner ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. RTG для гульнi ў Cleopatras Gold на рэальныя грошы. Спiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў Dragons на рэальныя грошы. Захапляльны вулкан Вывяржэнне гульнявой аўтамат мае 25 выйгрышных. RTG для гульнi ў Achilles на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат Fruit Frenzy ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Ares the Battle for Troy ад RTG гэта 5 -барабанны. RTG для гульнi ў Megaquarium на рэальныя грошы.\nRTG для гульнi ў The Elf Wars на рэальныя грошы. Спiс анлайн-казiно ад лепшых RTG для гульнi ў Fu Chi на рэальныя грошы. Бясплатны гульнявы аўтамат The Elf Wars ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Bubble Bubble 2 ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Shanghai Lights ад RTG гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Гульнявыя аўтаматы вулкан на рэальныя грошы з высновай.


На адной мове з вучнямі — Дрибин. Новости города. Савецкая вёска\nНа адной мове з вучнямі\n21.02.2022 dribin104Комментарии on На адной мове з вучнямі\nКожны народ 21 лютага адзначае Дзень роднай мовы.\nЗ гісторыі вядома, што першапачаткова з такой ініцыятывай выступіў Бангладэш. Менавіта ў гэтай краіне 21 лютага 1957 года загінулі пяць студэнтаў, якія адстойвалі права навучацца на роднай мове. Зараз у нашым рознакаляровым і рознагалосым свеце налічваецца больш за шэсць тысяч моваў. Палова з іх пад пагрозай знікнення. Дзеля захавання моў, якія апынуліся на парозе знікнення, міжнародны фонд UNESCO і абвясціў дзень роднай мовы — каб хоць у такі дзень на іх загаварылі, пра іх успомнілі.\nБеларуская мова жыве, актыўна ўжываецца і падабаецца многім, яе справядліва лічаць мілагучнай, мяккай, багатай і нават меладычнай. Між тым не сакрэт, што нашы дзеці знаёмяцца блізка з беларускай мовай, раскрываючы для сябе яе хараство і шырокія магчымасці, пачынаюць грунтоўна вывучаць пераважна толькі ў школе. У гэтым выпадку вялікая адказнасць лажыцца на плечы настаўнікаў. Менавіта ад іх прафесійнага майстэрства і зацікаўленасці сваім прадметам у многім залежыць, наколькі вучні змогуць пранікнуцца пачуццём павагі да роднай мовы, ці будуць яе добра ведаць, а ў далейшым берагчы і карыстацца ёю.\nПа-сапраўднаму ўлюбёная ў сваю справу настаўніца беларускай мовы і літаратуры Пудаўнянскай сярэдняй школы Марына Шавялькова. Яна ж таксама з’яўляецца кіраўніком раённага рэсурснага цэнтра па гэтым прадмеце. На яе ўроках і пазакласных занятках вучням не даводзіцца сумаваць. Марына Рыгораўна, чалавек творчы, натхнёны, рознабакова развіты, умее не толькі знайсці падыход да кожнага дзіцяці, але і прыпаднесці так вучэбны матэрыял, каб найперш самім школьнікам было цікава — цікава адкрываць вялізны і непаўторны свет менавіта праз прызму мілагучнага беларускага слова. Як вынік — многія яе вучні дэманструюць высокую культуру вуснай і пісьмовай мовы, паказваюць добрыя веды на выпускных экзаменах, займаюць прызавыя месцы на прадметных алімпіядах, паспяхова прымаюць удзел у творчых конкурсах. Выдатніца ў мінулым, яна і зараз імкнецца зрабіць сваю справу на выдатна.\nМарына Шавялькова скончыла Горацкае педвучылішча, а затым і Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. Куляшова. Настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў Пудаўнянскай сярэдняй школе працуе амаль увесь час з 2005 года, а яе агульны педагагічны стаж складае без малога дваццаць пяць год.\n— Я заўсёды марыла стаць педагогам, — прызнаецца Марына Рыгораўна, — люблю дзяцей і мне падабаецца з імі працаваць, адзін з адным мы стараемся знаходзіць паразуменне, а што да беларускай мовы, то яна мне заўсёды была блізкай. Па-першае, я вучылася ў беларускамоўнай школе, і гэта, вядома, адклала свой адбітак на ўспрыманенне беларускай мовы як асноўнай мовы зносін, яе проста неабходна было ведаць. Ну а па-другое… Падчас вучобы ў вучылішчы вялікі ўплыў на мяне як будучага настаўніка аказалі выкладчыкі беларускай мовы і літаратуры Святлана Васільеўна Старавойтава (яна і зараз там працуе) і Васіль Міхайлавіч Супрун. У іх быў асаблівы падыход, свая методыка выкладання, і на іх занятках мне было цікава.\nТак, трывалыя веды, атрыманыя яшчэ ў гады вучобы і, самае галоўнае, любоў да сваёй справы дапамаглі Марыне Рыгораўне спаўна рэалізаваць сябе ў абранай прафесіі. Пры чым расчароўвацца ў сваім выбары ёй пакуль не даводзілася. Больш таго, з педагогікай вырашыла звязаць свой лёс і дачка Марыны Рыгораўны Ксенія, і маці не імкнулася ёй ў гэтым пярэчыць.\nЦі выклікае цяжкасці ў сучасных школьнікаў вывучэнне беларускай мовы — менавіта гэтае хвалюючае пытанне я задаю сваёй суразмоўцы. Яна пагаджаецца, што пэўныя цяжкасці сапраўды існуюць. Як правіла, яны выкліканы аб’ектыўнымі прычынамі. Проста сёння дзеці рэдка чуюць беларускую гаворку па-за межамі школьных заняткаў. І калі ў старэйшых класах слоўнікавы запас ўжо даволі багаты, то вучні малодшага ўзросту падчас не разумеюць самых простых слоў. Прыходзіцца тут жа, прама на ўроку, перакладаць на рускую мову і тлумачыць. Вельмі важна, зазначае вопытны педагог, навучыць дзяцей працаваць са слоўнікамі. Цярпенне і настойлівасць, а таксама ўменне знайсці адпаведны наглядны матэрыял для лепшага засваення інфармацыі, розныя прэзентацыі ў выніку прыносяць свой плён. А на ўроках літаратуры, каб зацікавіць вучняў творам, раскрывае сакрэт настаўніца, часам дастаткова стварыць інтрыгу наконт сюжэту, і цікаўным ад прыроды дзецям самім захочацца даведацца, чым жа скончыўся гэты твор. Ці, напрыклад, наўмысна прыдумаць іншую канцоўку і такім чынам праверыць, ці добрасумленна падрыхтаваліся дзеці да ўроку. Калі не згаджаюцца і настойваюць, што такога ў творы не было, — можна толькі парадавацца выніку.\n— Прыемна, калі і самі вучні праяўляюць актыўнасць, — кажа педагог. — Могуць, да прыкладу, знайсці ў інтэрнэце дадатковыя заданні. Вялікі дзякуй вучням, якія згаджаюцца паўдзельнічаць у алімпіядах, што, зразумела, патрабуе таксама дадатковай падрыхтоўкі і ведаў. Асабліва прыемна, калі інтарэс дзяцей да прадмету падтрымліваюць іх бацькі.\nУ мінулым годзе Марына Рыгораўна і яе вучні паспяхова прынялі ўдзел у шматлікіх (у агульнай колькасці каля трыццаці!) конкурсах, фестывалях, праектах рознага кірунку і тэматыкі, уключаючы алімпіяды, творчыя конкурсы, непасрэдна звязаныя з яе прадметам. За гэты перыяд заваявана больш за 20 дыпломаў. Па выніках 2021 года як педагог яна ўдастоена ганаровай намінацыі «Лепшы па прафесіі». Для Марыны Шавяльковай, якая неаднаразова была пераможцам раённага этапу конкурсу прафесійнага майстэрства «Настаўнік года», гэта цалкам заслужаная ўзнагарода. Яна — прызнанне ўнікальнага педагагічнага вопыту Марыны Рыгораўны , яе здольнасцей і паспяховай прафесійнай дзейнасці, значная частка якой прысвечана захаванню такой вялікай нацыянальнай каштоўнасці, як родная мова.\nФота Максіма ЦЯЦЕРЫНА


Янукевіч, Беленькі і Вячорка: Ці варта адзначаць 20-годзьдзе Партыі БНФ\nАпошняе абнаўленьне: 07 чэрвень 2013, 18:14\n7 чэрвеня ў Менску ладзіцца ўрачысты прыём у гонар 20-годзьдзя з дня стварэньня Партыі БНФ. Імпрэза ладзіцца ў офісе партыі. Якія падставы існуюць для гэтага юбілею?\nСтаршыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч патлумачыў карэспандэнту Свабоды, што адзначаць яго насамрэч варта.\n«Найперш дзеля ўшанаваньня памяці ўсіх тых, хто быў у Партыі БНФ і сышоў з гэтага сьвету, дзеля даніны павагі тым, хто яе засноўваў і працаваў цягам гэтых 20-ці гадоў».\nКарэспандэнт: «Ці варта выдзяляць гэтую дату, калі БНФ быў утвораны 25 гадоў таму?»\nЯнукевіч: «Нельга забывацца на гэтую дату. Хоць, безумоўна, больш важнай датай будзе сьвяткаваньне 25-х угодкаў БНФ „Адраджэньне“, які быў заснаваны ўвосень 1988 году. І фактычна сёньняшняй імпрэзай мы распачынаем цэлы цыкль мерапрыемстваў, прысьвечаных менавіта 25-годзьдзю ўсяго БНФ. Але разам з тым мы лічым, што гэтая дата, 20 гадоў ад моманту рэгістрацыі Партыі БНФ, таксама важная. Бо палітычная дзейнасьць была і застаецца для БНФ адным з найважнейшых накірункаў дзейнасьці».\nСпадар Янукевіч паведаміў, што на гэты юбілей не запрашалі прадстаўнікоў КХП БНФ.\n«Мы гэтае сьвяткаваньне ладзім сваімі сіламі. Запрашаем тых, хто на сёньняшні момант гатовы падзяліць разам з намі гэтае сьвята. Калі яны будуць ладзіць такое сьвяткаваньне, то тут ня будзе ніякай канкурэнцыі і праблем. Калі нават тыя людзі, якія адышлі, перайшлі нават у іншыя партыі цягам мінулых гадоў, захочуць сьвяткаваць гэтую дату, яны маюць права гэта сьвяткаваць. І выдатна, калі яны будуць гэта сьвяткаваць».\nНамесьнік старшыні КХП БНФ Юрась Беленькі заявіў карэспандэнту Свабоды, што «гэта проста пустая рэч, бо 20 гадоў таму не было падзеі, і як можна адзначаць тое, чаго не было?»:\n«20 гадоў таму Вярхоўны Савет прыняў новае заканадаўства аб выбарах. Ім прадугледжвалася, што ў выбарах могуць удзельнічаць палітычныя партыі, а палітычныя рухі — не. Фактычна, мы тады гэта ацанілі так, што такое заканадаўства было прынятае супраць БНФ „Адраджэньне“, каб выключыць нас з выбарчага працэсу. Таму тады быў зроблены такі крок. Мы фармальна прынялі рашэньне пра стварэньне партыі БНФ, зарэгістравалі гэтую партыю. І тады Пазьняк для журналістаў і для ўсіх паведаміў, што гэта ня ёсьць стварэньне новай структуры. Гэта проста ёсьць юрыдычны парасон для БНФ „Адраджэньне“. І ў статуце партыі нават было запісана, што партыя карыстаецца праграмай Беларускага народнага фронту „Адраджэньне“. Таму сёньня казаць, што 20 гадоў таму стварылася нейкая новая палітычная структура, адзначаць гэта, — выглядае несур’ёзна. Гэта нейкая пустышка».\nПаводле спадара Беленькага, варта адзначаць утварэньне БНФ «Адраджэньне».\n«Гэта тая палітычная сіла, якая рэальна ўтварылася і якая прывяла краіну да незалежнасьці. І прыйдзе час, калі беларускі народ адпаведным чынам уганаруе і даты ўтварэньня Фронту, і асобаў, якія былі ў ім».\nВінцук Вячорка, лідэр БНФ у 1999–2007 гадах, фармальнае стварэньне ў 1993 годзе Партыі БНФ у рамках руху Беларускага Народнага Фронту ацаніў так:\n«Беларускі Народны Фронт ствараўся так, як ягоныя адпаведнікі ў іншых падсавецкіх краінах, як грамадзка-палітычны рух. У ім быў каштоўнасны складнік, вельмі шырокі, які прадугледжваў барацьбу за незалежнасьць, нацыянальнае адраджэньне. Вельмі вялікая роля надавалася адраджэньню нацыянальнай культуры, мовы, ідэнтычнасьці, безь якіх немагчымая будучыня краіны, свабода, дэмакратыя і пераадоленьне савецкага таталітарнага ладу.\nКалі ж у 1993 годзе былі праведзеныя праз тагачасны Вярхоўны Савет папраўкі ў заканадаўства, якія не пакідалі нішы для грамадзка-палітычнага руху, мы пайшлі на чыста фармальны крок. Гэта не зьвязана ні зь якімі грамадзкімі ўзрушэньнямі, падзеямі, гэта было чыста канцылярскае рашэньне. Я ня бачу ніякіх падставаў адзначаць гэтую дату як нешта важнае, урачыстае. Рэальна ўрачыстыя даты — гэта стварэньне БНФ у 1988 годзе, яго першы зьезд у 1989-м, гэта паваротныя, эпахальныя падзеі, такія самыя эпахальныя, як тое галоўнае, чаго дамогся БНФ у гісторыі — 25 жніўня 1991 году, калі была дасягнутая рэальная незалежнасьць нашай краіны».\nВінцук Вячорка перакананы, што выдзяляць гісторыю Партыі БНФ з гісторыі БНФ «Адраджэньне» ў цэлым няма патрэбы: «Жыцьцё паказала, што ўвесь гэты падзел быў дастаткова штучным. Іншая справа, што гісторыя йшла хадою, на жаль, ня самай спрыяльнай для Беларусі, для беларушчыны. Калі ж дадаць да гэтага яшчэ і пэўныя хібы, якія ўсе мы разам у Фронце дапускалі, можа, нешта недабачвалі, ня ўлічвалі ў зьменлівай сытуацыі, то ўплыў фронту і ягоная шырыня як нацыянальнага дэмакратычнага руху звужаліся. Але гэта ўжо іншая гісторыя».


У сераду прыватныя аператары грамадскага аўтобуса вырашылі накіраваць частку сваіх даходаў у офіс губернатара Элазіга, прыняўшы сумеснае рашэнне. Упраўленне дарожнага руху сталічнай мэрыі Стамбула (IMM) [Больш падрабязна ...]\nКатар вырашыў аднавіць праект пераправы Шарк, які злучыць Рас-Абу-Абуд з рэгіёнам Заходні Бей у якасці аднаго з прыярытэтных праектаў. Пісьмы аб намеры на $ 8 млрд. Праект Sharg Crossing у Катары [Больш падрабязна ...]\nВыкарыстанне аэрапорта "Rize Artvin" і іншыя працы па будаўніцтве Вынік тэндэру Rize Artvin Аэрапорт надбудовы, які мае прыблізныя выдаткі на кіраванне дзяржаўнай чыгункай Турцыі (TCDD) 2019 TL. [Больш падрабязна ...]\nUlukışla Yenice Line Km: 319 + 800-910 Скучаныя палі на абцасе платформы пасля правядзення тэндэру Лімітавае значэнне 6-га абласнога ўпраўлення Турэцкай дзяржаўнай чыгункі (TCDD) - 2020/4085 KIK, гранічнае значэнне - 1.604.184,00 TL і яго прыблізная кошт [Больш падрабязна ...]\nТранспартныя сродкі грамадскага транспарту ў межах сталічнай мэрыі горада Дэнізлі штодня ачышчаюцца і дэзінфікуюцца. Работы па ўборцы, зробленыя для паездак грамадзян у гігіенічныя ўмовы 365 [Больш падрабязна ...]\nСядзіба і Karşıyaka У 2019 годзе трамваі перавезлі ўсяго 40 мільёнаў пасажыраў, што прадухіліла выкід у атмасферу прыблізна 100 тысяч тон вуглякіслага газу. Трамвай, які абслугоўвае два розныя маршруты ў Ізміры, у 2019 годзе складзе 2,5 мільёна кіламетраў. [Больш падрабязна ...]\nСталічная мэрыя Самсун падпісала рашэнне, якое асабліва спадабаецца студэнтам. Сталічная мэрыя зрабіла зніжку на тарыф падпіскі на трамвайных, гарадскіх аўтобусах, грамадскіх аўтобусных і канатных дарогах з указаннем мэра Мустапы Дэміра. студэнты [Больш падрабязна ...]\nПершае пасяджэнне Савета дырэктараў Заходняга Чарнаморскага агенцтва развіцця (BAKKA) у 2020 годзе адбылося ў KARDEMİR. Старшыня БАККА і губернатар Бартына Сінан Гюнер правялі пасяджэнне Савета дырэктараў у зале галоўнага ўпраўлення KARDEMİR [Больш падрабязна ...]\nСталічная мэрыя Балыкесір праводзіла пакрыццё ў горадзе Айвалык для забеспячэння бяспекі дарожнага руху на дарогах, якія падпадаюць пад яго адказнасць. Каманды сталічнага гарадскога ўпраўлення горада Балыкесір, аддзелы планавання транспарту і чыгуначных сістэм, якія працуюць у транспартным руху ў раёне Айвалік; пешаходы, [Больш падрабязна ...]\nАльтэрнатыўныя дарожныя работы, ініцыяваныя сталічным муніцыпалітэтам Балыкесіра ў акрузе Гар, істотна палегчыць рух Бахачэліўлер-Махаллесі, Гюндан-Махаллесі і Васіфа Шынар-Кадэдэсі. Гістарычныя будынкі на вакзале, такія як бібліятэка і мастацкая галерэя [Больш падрабязна ...]\nПрэзідэнт İMO Джэмал Гёкчэ заявіў, што землятрус у Элажы стаў выдатным папярэджаннем аб выключэнні Канал Стамбула з парадку дня краіны і замене Стамбульскага землятрусу. Gökçe, 100 тысяч будынкаў у выніку магчымага землятрусу ў Стамбуле [Больш падрабязна ...]\nМіністр транспарту і інфраструктуры Мехмет Кахіт Турхан, які правёў шэраг экспертыз у Карыкале ў рамках Працоўнай праграмы, даў добрыя навіны пра тое, што Kırıkkale неўзабаве атрымае паслугу хуткаснага цягніка (YHT). НАВІДЖАЙТЕ САЙГІЛІ [Больш падрабязна ...]\nГандлёвы цэнтр, які напісаны на знаках накіравання са станцый метро Стамбула, кампаніі і рэзідэнцыі, камунальнай кампаніі Metro Inc., зарабіў 2010 тысячы 2017 долараў за перыяд з 453 па 800 год і 2018 тысяч 370 TL у 278 годзе. [Больш падрабязна ...]


Уваходны нумар: 4394\n2 красавіка 2017 года Палатай прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь прыняты праект Закона Рэспублікі Беларусь «Аб ратыфікацыі Дагавора аб дружалюбных адносінах і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Судан», унесены Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь.\nДагавор аб дружалюбных адносінах і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Судан (далей — Дагавор) быў падпісаны ў г. Хартуме 17 студзеня 2017 года і накіраваны на далейшае ўмацаванне дружалюбных сувязяў нашай краіны з Рэспублікай Судан у інтарэсах дзвюх краін і народаў.\nЖадаючы надаць якасна новы ўзровень двухбаковым адносінам, бакі дамовіліся развіваць раўнапраўнае і ўзаемавыгаднае супрацоўніцтва ў палітычным, эканамічным, навукова-тэхнічным, сацыяльным, гуманітарным і іншых галінах; садзейнічаць развіццю сувязяў паміж парламентамі і іншымі выбарнымі органамі улады дзвюх краін; спрыяць пашырэнню прамых сувязей і супрацоўніцтва на ўзроўні адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак у рамках іх кампетэнцыі; развіваць супрацоўніцтва ў рамках Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і іншых міжнародных і рэгіянальных арганізацый у мэтах умацавання міру і бяспекі, вырашэння эканамічных, экалагічных і іншых актуальных міжнародных праблем; заахвочваць і абараняць узаемныя інвестыцыі, развіваць гандаль і ствараць сумесныя арганізацыі, у тым ліку з удзелам партнёраў з трэціх краін; садзейнічаць транзіту праз сваю тэрыторыю транспартных сродкаў, пасажыраў і грузаў іншага Дагаворнага боку, ажыццяўляць і развіваць супрацоўніцтва ў галіне папярэджання і ліквідацыі надзвычайных сітуацый прыроднага і тэхнагеннага характару; супрацоўнічаць у барацьбе з арганізаванай злачыннасцю, тэрарызмам, незаконным абаротам наркатычных сродкаў, псіхатропных рэчываў і іншымі супрацьпраўнымі дзеяннямі.\nАдказны дэпутат: Шаўцоў Дзмітрый Яўгеньевіч\nАдказны работнік Сакратарыята: Паўловіч Галіна Зянонаўна - загадчык аддзела па падрыхтоўцы законапраектаў і ўзаемадзеянні з Пастаяннай камісіяй па міжнародных справах\nДата паступлення ў Палату прадстаўнікоў: 25.07.2017


Не быць парку? — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nНе быць парку?\n27.11.2015 1351 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nПраязджаючы ў раёне ПМК-62 у апошні час, радуюся: мяняецца ўсё ў лепшы бок, рэстаўрыруюць будынкі, ідзе добраўпарадкаванне тэрыторый. Не мог не заўважыць закладку новага парку. Будзе яшчэ адно месца адпачынку і куточак свежага паветра ў нашым горадзе. Але нядоўгай была мая радасць.\nДрэўцы падсаджвалі некалькі разоў – восенню і вясною. Бо спякотнае лета не давала саджанцам прыжыцца. Але некаторыя – больш моцныя і прагавітыя да жыцця – усё ж пайшлі расці. “Хоць часткова прымаюцца дрэўцы”, – думаў я.\nАле вось з лета на ўскрайку парку сталі пасвіцца конь і козы. Здаецца, прывязаныя на такой адлегласці, што не дастаюць да дрэў, але ўсё роўна трывожна было на душы.\nА вось у апошнія дні назіраю малюнак: па пасадцы галопам носіцца конь. Нейкі “дбайны” гаспадар паклапаціўся пра сваю жывёліну. У пасадцы засталіся трава, пустазелле. Хаця і сухія, аднак прыдатныя для ежы каню, якому тут раздолле. Ён перабягае з аднаго боку парка ў другі, павыварочваў калкі, якія служаць апорай для дрэўцаў, паламаў самі дрэвы.\nАж плакаць хочацца ад такіх адносін людзей да прыроды, да свайго наваколля.\nНяўжо не хапае мазгоў падумаць пра будучыню, калі не сваю, то сваіх дзяцей і ўнукаў?!\nНяўжо не шкада чужой працы?! Няўжо не шкада гэтых дрэў, якія маглі б падняцца і ўпрыгожыць сваімі кронамі наваколле, схаваць у сваім цяньку, даць адпачынак?!\nІ такі малюнак з канём назіраю не першы дзень. Ніякія меры не прымаюцца, конь так і скача па ўсёй тэрыторыі, шукаючы лепшае месца.\nНе ведаю, якое пакаранне магчыма для гаспадара каня. Але, мяркую, што нельга пакідаць такія адносіны да роднага горада без пакарання.\nАсабіста я прымусіў бы гаспадара перасадзіць за свае сродкі ўсе прапаўшыя і зламаныя дрэвы. І гэта стала б урокам не толькі яму, а і ўсім такім абыякавым людзям. Абыякавым да лёсу свайго роднага краю, свайго горада, сваёй краіны.\n← Безвизовый режим начал действовать между Беларусью и Израилем с 26 ноября\nУ атмасферы навагодняга цуду →\nС 18 апреля Столинский ТЦСОН открывает отделение дневного пребывания для пожилых граждан\n14.04.2017 Редакция Навiны Палесся Один комментарий\nЛепшыя калядныя яслі\n14.12.2012 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nЧаму клас не працуе?


Заява кааліцыі апазіцыйных партый і арганізацый з нагоды прысуду Алесю Бяляцкаму — Говори правду!\n24 лістапада 2011 года суддзя Першамайскага раёна г.Мінска Сяргей Бандарэнка вынес прысуд праваабаронцу Алесю Бяляцкаму, прызнаўшы яго вінаватым у здзяйсненні злачынства, прадугледжанага ч.2 артыкула 243 КК Рэспублікі Беларусь (ухіленне ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры).\nСуд прыгаварыў Алеся Бяляцкага да 4 гадоў і 6 месяцаў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасці. Апроч гэтага, праваабаронца мусіць сплаціць дзяржаве 721 мільён стратаў і 36 мільёнаў судовых выдаткаў.\nМы, Партыя БНФ, Партыя “Справядлівы свет”, Аб’яднаная грамадзянская партыя, Рух “За свабоду!”, Аргкамітэт па стварэнні партыі БХД і грамадзянская кампанія “Гавары праўду”, заяўляем, што прысуд Алесю Бяляцкаму вынесены з парушэннем шматлікіх крымінальна-працэсуальных нормаў і правілаў правядзення судовага разбіральніцтва.\nТак, ужо 4 жніўня, з самага пачатку затрымання Алеся Бяляцкага, у дачыненні да яго была незаконна ўжытая мера ўтрымання пад вартай. Следства, ігнаруючы адпаведнае прадпісанне з боку пракуратуры, адмовілася звярнуцца да фондаў, што пералічвалі сродкі Алесю Бяляцкаму, з запытам аб мэтавым прызначэнні сродкаў.\nСудовы працэс яскрава прадэманстраваў, што ў дзяржаўнага абвінаваўцы наогул адсутнічаюць доказы віны Алеся Бяляцкага. На судзе так і не быў пацверджаны сам факт атрымання Алесем Бяляцкім сродкаў, бо матэрыялы афіціыйных органаў Літвы і Польшчы наконт іх атрымання не былі аформленыя належным чынам.\nКалі нейкая афіцыйная ўстанова дае пэўную інфармацыю пра сваіх ці замежных грамадзянаў і гэтай інфармацыяй карыстаюцца ў судовым працэсе, то на такіх матэрыялах павінны стаяць подпісы і пячаткі. Не аформленыя належным чынам афіціыйныя дакументы перастаюць быць дакументамі, і абвінаваўца не можа карыстацца імі пры доказе віны.\nКалі б у Беларусі быў незалежны суд, то суддзя С.Бандарэнка звярнуў бы ўвагу абвінаваўцы на гэтую акалічнасць. Аднак суддзі ў Беларусі, калі справа тычыцца апанентаў улады, займаюцца не пошукам ісціны, а выключна пошукам фармулёвак, згодна з якімі нявінны чалавек трапляе за краты.\nМы заяўляем: прысуд Алесю Бяляцкаму палітычна матываваны, носіць незаконны характар і таму падлягае безумоўнай адмене.\nГэтаксама павінны быць рэабілітаваныя ўсе тыя, хто быў асуджаны з палітычных прычын у сувязі з падзеямі 19 снежня 2010 года і ў ранейшы час.\nСвабоду ўсім палітвязням!\nПартыя БНФ …………………………………………………………. ..Аляксей Янукевіч\nПартыя “Справядлівы свет”……………………………………….Сяргей Калякін\nАб’яднаная грамадзянская партыя …………………..Анатоль Лябедзька\nРух “За свабоду!” ……………………………………………….Аляксандр Мілінкевіч\nАргкамітэт па стварэнні Партыі БХД …………… Віталь Рымашэўскі\nКампанія “Гавары праўду” …………………………………… Уладзімір Някляеў\nЛіст падтрымкі Алесю Бяляцкаму даслалі мінскія актывісты “Гавары праўду”\nУ лісце выказалі словы падтрымкі, распавляі пра апошнія падзеі і, канечне, выказалі надзею на хуткае вызваленне праваабаронца.\nУладзімір Някляеў: Ліст Алесю Бяляцкаму\nЗ нагоды 50-ці годдзя вядомага праваабаронцы Алеся Бяляцкага, які, на жаль, сустракае яго за кратамі, лідар кампаніі «Гавары праўду» Уладзімір Някляеў звярнуўся да яго з віншаваннямі.\nКнігі ў падарунак Алесю Бяляцкаму\nАдправілі ў СІЗА № 1 берасьцейскія актывісты “Гавары праўду!”\nПрысуд Бяляцкаму пакінулі бяз зьмены


Валянцін Таўлай на фотаздымках | Новы Час\n8 лютага спаўняецца 100 гадоў з дня нараджэння беларускага паэта, дзеяча вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі ў 1920–1930-я гады Валянціна Таўлая (1914–1947).\nХата ў вёсцы Рудаўка, дзе гадаваўся будучы паэт\nВалянціну Таўлаю два гады\nЗ маці, бацькам і бабуляй. 1917 год\nЗ братам Сашам. 1918 год\nВалянціну Таўлаю 15 год\nЗ першай жонкай Кірай Брант у Лідзе. 1941 год\nЗ другой жонкай Лідзіяй Сяргееўнай. 1945 год\nАдзін з паэтычных зборнікаў. 1967 год\nНарадзіўся ён у Баранавічах, але дзяцінства прайшло ў вёсцы Рудаўка на Слонімшчыне. У 1927 годзе ён паступіў у Віленскую беларускую гімназію, а праз два гады быў выключаны за ўдзел у вучнёўскай забастоўцы. Летам 1929 года юнак быў арыштаваны польскімі ўладамі, а потым асуджаны на 2 гады зняволення. У кастрычніку 1930 годзе камуністычнае падполле накіравала Таўлая ў БССР. Працаваў у Рэчыцы інструктарам райкама камсамола, у газеце «Звязда», вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. У канцы 1932 года яго прынялі ў сябры Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі і адклікалі на падпольную працу ў Заходнюю Беларусь.\nУ 1934 годзе ён быў зноў арыштаваны і асуджаны да 8 гадоў турмы. У верасні 1939 года яго вызвалілі з гарадзенскай турмы. Паэт пачаў працаваць у лідскай раённай газеце «Уперад».\nУ гады Вялікай Айчыннай вайны быў сувязным партызанскага атрада імя Р.І.Катоўскага Баранавіцкага злучэння, разведчыкам, кіраўніком наваградскай агентурнай сеткі спецгрупы «Буравеснік». У 1944-1945 гадах працаваў адказным сакратаром наваградскай раённай газеты «Звязда», у 1945-1947 гадах - старшым навуковым супрацоўнікам і намеснікам дырэктара Літаратурнага музея Янкі Купалы. Памёр у красавіку 1947 года.\nДрукавацца Валянцін Таўлай пачаў у 1928 годзе (газета «Сіла працы», Вільня). Ён з’яўляецца аўтарам паэмы «Непераможная», зборнікаў паэзіі «Выбранае» (1947), “Выбраныя творы” (1951, 1958), «Вершы і паэмы» (1955, 1979), «Творы» (1961), «Выбраныя вершы і паэмы» (1967), «Пілую вершам краты» (выбранае, 1984) і іншых. Пісаў таксама літаратурна-крытычныя (пра творчасць Я.Купалы, П.Пестрака, Я.Брыля) і публіцыстычныя артыкулы. Перакладаў на беларускую мову творы А.Міцкевіча, І.Крылова і іншых літаратараў.


Калі кожны на сваім месцы | Щучинская районная газета Дзяннiца\nГлавная » Калі кожны на сваім месцы\nТак, па выніках раённага спаборніцтва лепшым па прафесіі прызнаны аператар кацельнай службы Юрый Тадэвушавіч Сяргей. Напярэдадні прафесійнага свята яго, а таксама лабаранта хіміка-бактэрыялагічнай лабараторыі Н.В. Несцер, майстра кацельняў г.п. Астрына В.Ю. Бараноўскага, манціроўшчыка шын транспартнага ўчастка Д.А. Сяўко ўзнагародзілі Ганаровымі граматамі дзяржаўнага аб’яднання “Жыллёва-камунальная гаспадарка Гродзенскай вобласці”. А аператар дыспетчарскай службы Жалудоцкага ўчастка Ю.У. Хмяльніцкая атрымала Падзячны ліст аб’яднання. Мяркуем, што нашым чытачам будзе цікава пазнаёміцца з некаторымі з гэтых людзей і даведацца пра сакрэты іх поспеху.\nЧвэрць стагоддзя ў галіне\nЮрый Тадэвушавіч Сяргей прыйшоў працаваць у камунальную службу раёна яшчэ ў 1992 годзе, змяніўшы ваенную форму на рабочую спяцоўку. З тае пары адказна нясе сваю мірную вахту аператара кацельні, клапоцячыся і пра камфортны цеплавы рэжым у нашых дамах, і пра спраўнасць абсталявання ды рацыянальнае выкарыстанне энергетычных рэсурсаў.\n– За гэтыя гады на маіх вачах вельмі многае змянілася ў галіне ЖКГ, хоць шчучынскія кацельні, па праўдзе кажучы, ніколі не былі ў запушчаным стане, – гаворыць Юрый Тадэвушавіч. – Зараз мы шырока выкарыстоўваем мясцовыя віды паліва, эканомячы “валютны” газ, а кацельня па вуліцы Савецкай, дзе я працую, сёлета будзе мадэрнізавана. Вялікая справа – замена цепласетак па ўсім раёне. Сёння надзвычай важна не стаяць на месцы, а ўкараняць прагрэсіўныя тэхналогіі.\nСам Ю.Т. Сяргей пастаянна павышае свой прафесійны ўзровень, вывучае і прымяняе на практыцы новыя тэхнічныя распрацоўкі. А яшчэ ён вельмі творчы чалавек. З юнацтва захапляецца фотасправай і да гэтага часу ў рабочым стане захоўвае легендарныя “Зеніт” і “ФЭД”, якімі з самага нараджэння з любоўю і пяшчотай здымаў сваю дачушку Лізу. Сёння Лізавета Юр’еўна – выкладчыца інфарматыкі і фізікі, а малодшы сын Юрыя Тадэвушавіча – сямігадовы Аляксандр – марыць, як і тата калісь, стаць ваенным.\nНечакана было даведацца, што майстар кацельняў г.п. Астрына Валерый Юр’евіч Бараноўскі па дыпломе біёлаг, хімік і эколаг. Пасля заканчэння ўніверсітэта ён выкладаў у сельскай школе, служыў у арміі, потым зноў вучыў дзетак – ужо ў сваёй роднай Астрынскай СШ. Аднак абставіны склаліся так, што з 2009 года В.Ю. Бараноўскі ўліўся ў дружны калектыў камунальнікаў раёна. Сёння ён у адказе за пяць кацельняў рэгіёна.\nТак, на працягу 2017 года толькі астрынскія кацельні выпрацавалі 2416 Г/кал цеплавой энергіі, 2153 Г/кал рэалізавана. Даход склаў 297,1 тыс. рублёў. Страты ў цеплавых сетках летась былі зніжаны на 30% у параўнанні з 2016 годам.\n– Быць у адказе не толькі за цяпло ў дамах, але і за бяспечную эксплуатацыю складанага абсталявання – задача не з простых, – дзеліцца Валерый Юр’евіч. – Усё неабходна трымаць у моцных руках, культываваць вытворчую і выканаўчую дысцыпліну. А ў зоне маёй адказнасці яшчэ і кацельні ў Новым Двары ды Першамайску, усяго ў падначаленні 27 работнікаў.\nЯк адзначаюць калегі, дзякуючы педагагічнаму вопыту кантакт з людзьмі майстар заўжды знаходзіць, а ягоныя эрудыцыя, здольнасць стратэгічна мысліць, творчы падыход да справы і сістэмнасць у рабоце дапамагаюць вышукваць рацыянальныя шляхі ў вырашэнні пастаўленых задач. Не дзіва, што В.Ю. Бараноўскі адзін з лепшых у сваёй справе.\nА ў вольны ад работы час Валерый Юр’евіч захапляецца пчалярствам, любіць збіраць дары прыроды, прычым не толькі традыцыйныя грыбы-ягады, а лясныя арэхі. Сёлетні 15-кілаграмовы запас – далёка не рэкорд. Дарэчы, арэхавая выпечка на стале ў Бараноўскіх – фішка цудоўнай гаспадыні Аксаны Казіміраўны, між іншым, настаўніцы геаграфіі ў Астрынскай школе. Валерый Юр’евіч разам з жонкай выхоўваюць двухгадовую дачушку Сабіну і спадзяюцца, што абавязкова прыўюць ёй любоў і павагу да сваёй малой радзімы, якой самі адданы душой.\nДыспетчару варта быць псіхолагам\nМенавіта так лічыць Юлія Уладзіміраўна Хмяльніцкая і мае на тое важкія падставы. Вядома, дзень на дзень не прыходзіцца, але іншы раз надараецца, што тэлефон дыспетчарскай службы проста распаляецца ад чалавечых эмоцый. І тут так важна быць не толькі вытрыманым і стрэсаўстойлівым, але і выдатна валодаць усімі рабочымі пытаннямі, любой сітуацыяй, умець аналізаваць і прымаць аператыўнае рашэнне, каб вырашыць узнятую праблему. Менавіта такія якасці і ўласцівы аператару службы дыспетчарскага ўчастка г.п. Жалудок Ю.У. Хмяльніцкай.\nУ гэтай энергічнай, жыццялюбівай жанчыны, якая з вялікай павагай адносіцца да сваіх землякоў, здаецца, няма ні хвілінкі вольнага часу. Вось зараз яна дапамагае калегам вырошчваць расаду кветак. Пару год таму Жалудоцкі ўчастак РУП ЖКГ пабудаваў цяпліцы, і цяпер няма патрэбы закупляць для гарадскога азелянення пятунні, цынерарыі, лабеліі, аксаміткі… Гэтыя і іншыя віды кветак у Жалудку – сталіцы кветкавага фестывалю – вырошчваюць не толькі для свайго пасёлка, але і Шчучына. Дзякуючы такому “зялёнаму праекту” РУП ЖКГ штогод эканоміць 5800 рублёў.\n– Восем год таму мяне з гандлёвай сферы ў ЖКГ “пераманіў” муж – Сяргей Мікалаевіч Хвайніцкі, які працуе майстрам водаканала. Ведаеце, ніколькі не шкадую, што змяніла прафесію, – прызнаецца жанчына.\nРабота ў адной сферы яшчэ больш згуртоўвае сям’ю, што жыве агульнымі інтарэсамі. Хвайніцкія ганарацца сваёй дачушкай Надзеяй, якая вучыцца толькі на выдатна, шмат увагі ўдзяляюць выхаванню 8-гадовага Арцёмкі.\n– Любімая работа, любімая сям’я – што яшчэ трэба чалавеку для шчасця! – усміхаецца Юлія Уладзіміраўна.\nСтаўка – на якасць\nДзяніс Алегавіч Сяўко – з кагорты маладога пакалення. Стаж яго работы ў РУП ЖКГ – усяго тры гады, аднак, як кажуць, молада ды не зелена. Пачынаў як слесар па рамонце аўтамабіляў, а калі на базе ўчастка транспарту РУП ЖКГ быў арганізаваны новы напрамак дзейнасці – шынамантаж аўтамабіляў і сельгастэхнікі, Дзяніс прайшоў навучанне і перакваліфікаваўся. Цяпер ён выдатны манціроўшчык шын і шына-пнеўматычных муфтаў. У сваёй рабоце малады чалавек робіць стаўку на якасць. А яшчэ Д.А. Сяўко адрозніваюць выключная адказнасць за даручаную справу, прафесіяналізм і жаданне своечасова выканаць самы складаны заказ. Дзякуючы яго стараннасці ў 2017 годзе ад аказання шынамантажных паслуг РУП ЖКГ атрымала даход у памеры 25,6 тысячы рублёў. Рэнтабельнасць тут склала 22%.\n– Дзяніса Сяўко паважаюць у калектыве за яго адкрытасць і таварыскасць, за тое, што ён з кагорты людзей актыўных і няўрымслівых, – падкрэслівае спецыяліст па інфармацыйнай і ідэалагічнай рабоце Алена Баляславаўна Ступакевіч. – Ён член БРСМ, выдатны спартсмен, прымае ўдзел у турыстычных злётах і многіх іншых мерапрыемствах, што праводзяцца ў нашай арганізацыі і ў раёне.\nЯк бачым, прафесіяналізм і актыўная жыццёвая пазіцыя – гэта тыя складаемыя, якія дапамагаюць у калектыве РУП ЖКГ дасягаць поспеху.


Набудзь абанемент - падтрымай каманду! | Официальный сайт ФК "Славия" Мозырь\nНабудзь абанемент - падтрымай каманду!\nАпублікавана slavia на 10/04/2014 - 12:39\nПаважаныя заўзятары! Мы хацелі б паведаміць вам, што ў сезоне 2014 футбольны клуб «Славія» падрыхтаваў для вас некалькі прыемных новаўвядзенняў, якія, мы спадзяемся, зробяць падтрымку любімай каманды больш зручнай і цікавай для вас.\nТак, у першую чаргу мы хацелі б паведаміць, што ў гэтым сезоне Асацыяцыя Беларуская федэрацыя футбола мае планы даць магчымасць правядзення інтэрнэт-трансляцыі матчаў ўсім клубам не толькі вышэйшай, але і першай лігі. Такім чынам, у сезоне 2014 вы зможаце ўбачыць не толькі ўсе хатнія, але таксама і гасцявыя матчы «Славіі». Праўда, усе тэхнічныя моманты пакуль яшчэ вырашаюцца, таму першых некалькі матчаў, нажаль, не будуць трансліравацца. Аднак мы прыкладзем усе намаганні, каб зрабіць асвятленне нашых сустрэч максімальна поўным і прывабным для вас.\nШто тычыцца непасрэдна нашых хатніх гульняў, то кошт квіткоў на стадыён «Юнацтва» складзе, як і ў мінулым сезоне, 20 тысяч рублёў. А ўсе дзеці да 12 гадоў змогуць наведваць нашы хатнія матчы бясплатна, але толькі ў суправаджэнні дарослых.\nТаксама мы пачынаем прымаць заяўкі на абанементы, якія будуць вырабленыя і перададзеныя сваім уладальнікам да 19 красавіка, калі адбудзецца першы хатні матч «Славіі». Перад пачаткам матчу вы таксама зможаце набыць сезонныя абанементы ў касах стадыёна «Юнацтва». Кошт сезоннага абанемента - 250 тысяч рублёў. Абанемент дае права наведвання ўсіх гульняў у рамках чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболе сярод каманд першай лігі сезона 2014, а таксама Кубка Беларусі - 2014/2015.\nПершапачаткова абанементы будуць прадавацца на сектар В (цэнтральны), на рады з 16 па 19, месцы з 1 па 40 (месцы з аранжавымі сядзеннямі).\nАднак у заяўцы вы можаце самі пазначыць сектар, абанемент на які вы хацелі б атрымаць. Заяўкі на абанементы просьба накіроўваць на электронны адрас press@fcslavia.by.\n- Неабходную колькасць абанементаў;\n- Імя і прозвішча;\n- Кантактны тэлефон.\nПасля атрымання заяўкі мы звяжамся з вамі і дамовімся, як перадамо вам абанемент. Так што, дарагія заўзятары, мы вельмі спадзяемся на тое, што сустрэнемся з вамі ў новым сезоне! Купляйце абанементы, хадзіце на стадыён, ездзіце на выезды, глядзіце інтэрнэт-трансляцыі і падтрымлівайце сваю мясцовую каманду!


Дызайн чорна-белай кухні\nЧорна-белае рашэнне інтэр'еру для кухні: дызайн\nНа шчасце ці жаль, чорна-белы дэкор на расійскіх кухнях сустракаецца не часта: хтосьці бачыць яго празмерна змрочным, а кагосьці раздражняе такі кідкі кантраст. Але незалежна ад меркаванняў спажыўцоў, афармленне памяшкання дуэтам гэтых кветак надае класічную элегантнасць і стрыманасць візуальным прасторы. Аднак сённяшні трэнд - мінімалізм і ім вызначаецца фармат спалучэння чорнага і белага ў адзінае цэлае, а чорна-белая плітка на падлогу - ужо не галоўны герой інтэр'еру.\nДызайн кухні ў манахромных колерах\nІнь і Янь у стылі і дызайне - раяць прафесіяналы\nБелая кухня - чорная мэбля: ці варта?\nЧорна-белыя кухні - дызайн і варыянты аздаблення\nЦёмная сталовая група\nГармонія ў шпалерах: клейкі стыль\nТрэці не заўсёды лішні\nапошні штрых: кухонны фартух\nЧым добры дызайн у чорна-белых танах? Квінтэсенцыя такой кампазіцыі - гэта экспрэсіўнасць, якая адчуваецца ў кожнай дэталі. Манахромнае памяшканне вырывае свайго наведвальніка з штодзённасці і апускае яго ў свет строгай, але прыгожай геаметрыі, выразнасці формаў і напаўняе кожную секунду адчуваннем таго, што ты «тут і цяпер». Фактура з кантрастам матавага і бліскучага ствараюць непаўторны эфект напоўненасці памяшкання пры захаванні яго лёгкасці.\nУ нашым артыкуле мы сканцэнтравалі ўвагу на асноўных элементах і спосабах, якія варта ўлічыць, калі вы вырашылі, што чорна-белая кухня стане лепшым рашэннем пры ўладкаванні сучаснай кватэры. Закранем мы і пытанні стылістыкі, т мэбля, святла і дробных элементаў дэкору. Такім чынам, прыступім!\nЯк мы ўжо казалі, сучасныя тэндэнцыі ў дызайне ідуць шляхам спрашчэння элементаў дэкору, змяншэння колькасці дробных дэталяў, шляхам мінімалізму. Аднак чорна-белае спалучэнне ўваходзіць і ў hi-tech, тады пытанне зводзіцца выключна да выбару тэхнікі і мэблі. Важным гэты кантраст становіцца і ў плынях авангарду і арт-дэко, змяняюцца толькі дробязі.\nЯк вы ўжо здагадаліся, фонавым колерам кухні з'яўляецца белы. Чорны колер празмерна перагружае прастору, а няўмелае спалучэнне часцяком стварае якая душыць атмасферу, таму варта выкарыстоўваць чорны колер кропкава, ня адводзячы пад яго занадта шмат прасторы: плітка ў шахматным парадку будзе выглядаць куды прывабней і «лягчэй», чым чорны падлогу на кухні.\nРадыкалізм у стылі такіх кухняў папросту недарэчны, так што не варта забываць і пра іншыя колерах, бо празмерна вялікі аднатонны адрэзак ўяўляецца як полы, а значыць - страчаны.\nБелыя сцены і чорны падлогу- класічнае спалучэнне\nперш, чым ўвасабляць мару ў рэальнасць, звярніце ўвагу на свет у вашай кухні. Калі прыходзіцца ўключаць асвятленне нават днём, то дызайн кухні ў чорна-белым колеры ня лепшае рашэнне, толькі натуральны святло стварае патрэбны эфект аб'ёмнасці і глыбіні колеру.\nЯк варыянт выкарыстоўваецца кропкавая падсвятленне працоўнай зоны, або праводзяцца пад столлю - на месцы бардзюра - споты з маленькімі і магутнымі сафітамі для стварэння эфекту запаўняе святла. Дарэчы самі мацавання можна зрабіць колеру, адрознага ад потолочного, што створыць пераход да сцен, у асаблівасці, калі вы вырашыце зрабіць чорны столь на кухні, хоць рабіць яго аднатонным ня лепшае рашэнне.\nАйчынныя вытворцы мэблі, роўна, як і іх замежныя калегі, аддаюць перавагу белыя кухні, радзей - цалкам чорныя. Прыводзіць гэта да таго, што ўвесь дызайн чорна-белай кухні зводзіцца да двух кантрастам: цёмны памяшканне і светлая мэбля. Глядзіцца такі варыянт, мякка кажучы, ўбога. Адно з правілаў афармлення, якім стаіць ўзброіцца - кантраст павінен выконвацца не толькі ў памяшканні. Набываючы белыя кухонныя шафы, звярніце ўвагу на тое, каб верх быў чорны - кантраст павінен быць і ў дэталях: белы верх, чорны ніз.\nбелая кухня- чорная мэбля\nВырашыўшы ж набываць асноўную мэбля ў чорным колеры, варта прадумаць падыход да падлогаваму пакрыццю. Пакідаючы ніз фурнітуры чорным, варта адмовіцца ад думкі, што чорны падлогу ў інтэр'еры кухні будзе лаканічным рашэннем.\nмінімум, што варта ўлічыць у такім выпадку: бліжэйшыя сантыметры ад нізу фурнітуры павінны быць белымі.\nУ агульную гаму ўпішацца плітка для падлогі белая з чорнымі ўстаўкамі, з якіх ствараецца спецыфічны малюнак. Бюджэтны варыянт - Двухкаляровыя плітка чорна-белая з дыяганальным дзяленнем, варыянт прэміум - заказная плітка з канкрэтным малюнкам.\nУ папярэдніх частках мы пазначылі асноўныя напрамкі па дэкарыравання кухні чорнага колеру, зараз жа звядзём важныя парады ў невялікі спіс і абазначым значныя для наступнага абмеркавання пункты.\nСцены вытрымліваюцца ў бледна белым колеры, для абклейвання падыдуць светлыя шпалеры з цёмнымі абстракцыямі, як варыянт - тэкстураваных шпалеры. У стыль hi-tech ўпішуцца шпалеры, стылізаваныя пад «пакамячанага» з тэкстурнымі складкамі.\nНе абавязкова выкарыстоўваць аднолькавыя шпалеры на ўсе сцены: на сцяне, па якой размешчана кухонная фурнітура, разумным будзе выкарыстоўваць чорна-белыя фоташпалеры, якія будуць займаць паласы вольнага месца паміж стальніцамі і навяснымі паліцамі.\nПры жаданні ў рабочай зоне, замест шпалер можна выкарыстоўваецца фартух трэцяга колеру. Паколькі трэба вытрымліваць яркасць стылю, фартух для чорна-белай кухні рэкамендуецца рабіць чырвонага колеру: кідка і прыцягальна.\nВыкарыстоўваючы светлы гарнітур у рабочай зоне, дызайнеры рэкамендуюць аддаваць перавагу чорным стальніцы. Калі дазваляе стыль, дапушчальна выкарыстанне штучнага каменя, як матэрыялу для пакрыцця стальніцы, а для дадатковага святла шкляная чорная люстра ў інтэр'еры такой кухні абуджае лагічным дадаткам.\nУлічваючы практычнасць, можна пакінуць стальніцы белымі, але адну зону (часцей гэтая зона, якая прымыкае да пліты) варта зрабіць чорнай.\nПа-першае, не прыйдзецца ўвесь час адмываць працоўную паверхню, па-другое невялікія, але рэзкія пераходы белага ў чорнае дадаюць шарму. Па гэтай жа прычыне каля зоны гатавання выкарыстоўваецца чорная плітка на падлогу.\nЧорная стальніца на белай мэблі гэта ўдалае дызайнерскае рашэнне\nПадумайце над выбарам чорнага стала і крэслаў, пераважна з тоўстага шкла.\nТакое рашэнне заб'е двух зайцоў разам: шкляны сто лёгка мыць, а чорны колер на фоне светлай сцены надасць рэзкасці прасторы. як варыянт, трапезная куток часам зонируют, выкарыстоўваючы чорна-белы кафлю ў чатыры палоскі.\nТут вас абмяжоўвае толькі ваша фантазія, падлогу можна рабіць у светлых і цёмных танах. Белы падлогу патрабуе пастаяннага догляду, ды і неўзабаве нагадае бальнічны кафлю.\nПрымальным рашэннем стане падлогавая чорна-белая плітка з суцэльным малюнкам, адзінае, на што варта звярнуць увагу - гэта структура малюнка;\nКухня ў чорна-белых танах патрабуе некаторай рэзкасці ліній, лагічным будзе аддаць перавагу малюнку з вострымі і прамымі кутамі. Паў можна даць нейтралітэт і выкарыстоўваць белы ламінат ў інтэр'еры кухні ці ж аддаць перавагу светла-пясочным адценням.\nІнтэр'ер чорна-белай кухні дазваляе і столь адштукаваць чорнымі матэрыяламі. Пры яго афармленні варта пазбягаць якіх-небудзь малюнкаў - яны будуць міжвольна кідацца ў вочы, што хутка абрыдне.\nРобячы столь чорным, не забывайце аб пераходзе ў светлыя сцены. Тут падыдзе ужо названы метад пераходу пры дапамозе асвятляльных прыбораў, альбо абыгрываннем чорна-белым малюнкам верхняй часткі сцяны.\nЧорна-белыя фоташпалеры для кухні рэкамендуецца выкарыстоўваць на невялікай плошчы сцен\nДля маленькіх памяшканняў выбірайце шпалеры з вялікім малюнкам, акцэнтуе ўвагу на сабе. Варта пазбягаць і выразнай геаметрыі ў узорах, для маленькага памяшкання - гэта забойства, такое размяшчэнне агаляе рэальны недахоп месца і звужае памяшканне. Для пашырэння візуальных межаў выкарыстоўвайце абстракцыю, выбірайце невыразны і размыты малюнак.\nдля кухняў, плошчай больш 10 кв.м. дазваляльна чорна-белыя фоташпалеры. горада, як малюнак на такіх шпалерах, візуальна аддаліўся сцены, дадаючы кухні лёгкасці, ды і мець на кухні свой маленькі Нью-Ёрк таксама прыемна.\nНа аднатонных светлых сценах прыгожа будуць глядзецца невялікія чорна-белыя фатаграфіі ў чорных рамках. Тэматыка малюнка залежыць ад стылю кухні, але ў асноўным гэта урбаністычныя пейзажы.\nВось некалькі часта сустракаемых рашэнняў пры аздабленні сцен:\nДля самых творчых: выкарыстанне самастойных трафарэтаў для нанясення цёмных ўзораў на светлыя сцены або шпалеры\nВыкарыстанне вялікай колькасці дэкаратыўных стыкераў на сценах.\nВытрымаць сцены ў каламутна-белых танах, якія трохі адрозніваюцца ад астатняга выразна белага на кухні\nЧорна-белы стыль кухні можна падтрымаць у тэкстылі, напрыклад, у колеры штор\nУ прынцыпе, любая аздабленне на такой кухні глядзіцца прыцягальна, а ўсё, чаго варты пазбягаць, так гэта дробязнасці ў узорах, з-за яе ўзнікае адчуванне «глейкасці» і «цяжкасці» прасторы. У дадатак да аформленым сценах можна дадаць наступныя дробязі:\nВялікім вокнаў вялікі ўзор штор. Выбірайце светлыя шторы з буйным цёмным узорам. У приоконной зоне прыцягальна будзе глядзецца белая плітка з чорнымі ўстаўкамі на падлогу, напрыклад, з чорнай «дробкай».\nДробныя элементы становішча: цёмныя насценныя гадзіны, чорныя шкляныя чары для садавіны, калі дазваляе прастора - буйная цёмная ваза з штучнымі дэкаратыўнымі кветкамі. Плюс у тым, што такія дробязі заўсёды лёгка замяніць.\nЗмена фонавага колеру. Пры светлым фонавым колеры сцены, перавядзіце яго да падлозе ў чорны. Зрабіць гэта проста: у цэнтры кухні выкарыстоўваецца, утвараючы квадрат, чорная падлогавая плітка, затым выкарыстоўвайце чаргаванне з павелічэннем палос белай пліткі ад адной каля квадрата і да пяці каля сцяны. У кухнях няправільнай геаметрыі выкарыстоўваецца плітка падлогавая белая з чорнымі квадрацікамі, каб стварыць завершаную форму падлогавага арнаменту.\nКалі вы вырашылі разбавіць чорна-белую кампазіцыю трэцім колерам, то выкарыстоўвайце чырвоны\nВыбар дадатковых колераў залежыць ад вашага жаданне, але не варта разводзіць буянства фарбаў і выходзіць за рамкі трох дадатковых кветак. Самы распаўсюджаны колер - насычана чырвоны.\nЁн выкарыстоўваецца ў генеральным дэкоры (як фартух), але ім дапушчальна разбавіць працоўны і абедзенны прастору. У трыядзе чорны-белы-чырвоны з'яўляецца ціхая рамантычная нотка.\nСіні колер пераважней выкарыстоўваць у тканінах: ручнікі, абрусы, падстаўкі для кубкаў -гэта дапаўняе і трохі «астуджае» кухню. што немалаважна, чорна-белая мэбля на фоне сініх ўкрапванняў глядзіцца больш рэзка, але злёгку губляе ў памерах.\nМожна эксперыментаваць і з іншымі кветкамі, але важна разумець, што трэці колер не павінен празмерна перанасычаць асноўныя тоны, пазбягайце ядзерных адценняў, моцна б'юць па вачах.\nКалі для фартуха выбіраецца не трэці колер, то пры выбары звяртаюць увагу на дамінуючы колер на кухні: чорны фартух для кухні выбіраецца пры вядучым чорным, белы (бэжавы) пры перавазе белага. Пры іншай палітры колераў дызайнеры заклікаюць адмовіцца ад аднолькавасці гэтых элементаў, але чорна-белы інтэр'ер рассоўвае рамкі дазволенага.\nРэзюмуючы скажам, што мы закранулі толькі асновы асноў дызайну чорна-белых кухняў. Наша асноўная задача - дапамагчы пазбегнуць распаўсюджаных памылак у падборы інтэр'еру, але не прапанаваць чытачу гатовы праект. спадзяемся, што знаёмства з артыкулам аказалася карысным для вас. Вось такі ён, дызайн чорна-белай кухні.


Мінабароны РФ: беларуска-расійскае вучэнне "Славянскае братэрства - 2020" не накіравана супраць іншых краін\n15 верасня 2020, 18:42\n15 верасня, Масква /Эдуард Півавар - БЕЛТА/. Беларуска-расійскае тактычнае вучэнне "Славянскае братэрства - 2020" не накіравана супраць іншых краін, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе Міністэрства абароны Расіі.\nПершы этап вучэння "Славянскае братэрства - 2020" стартаваў 14 верасня на палігоне Брэсцкі ў Беларусі. "Вучэнне праводзіцца па контртэрарыстычнай тэматыцы і не накіравана супраць іншых краін", - заявілі ў расійскім ваенным ведамстве.\nАд Расіі ў вучэнні ўдзельнічаюць падраздзяленні гвардзейскага дэсантна-штурмавога палка Пскоўскага гвардзейскага злучэння ПДВ. На першым этапе, які завершыцца згодна з планам 25 верасня, беларускія і расійскія дэсантнікі адпрацуюць сумесныя дзеянні ў складзе тактычнай групы. Таксама пройдуць дні нацыянальнай культуры і спартыўныя спаборніцтвы.-0-


Хартыя_ 2 красавiка 2020, Чацвер, 0:11\nСумленных выбараў, свабоды слова і пераследу актывістаў. Цяпер - жыцця і здароўя кожнага чалавека. А нам пачалі распавядаць пра «мыйце рукі», эканамічную немэтазгоднасць і стратны для эканомікі крок. Такое дарма не праходзіць. Больш за тое, яшчэ і нібы на злосць робяць. Знаёмыя распавядаюць, што яны б самі вельмі хацелі адправіць вучняў і студэнтаў на дыстанцыйнае навучанне і спадзяваліся, што змогуць зрабіць гэта негалосна. А вось і вялікая ўсім дуля з маслам - наадварот, патрабуюць працы ў звычайным рэжыме і яшчэ правяраюць. Начальнічкі... Яшчэ правяраць прыходзяць.\nАргументы двух санэпідэмічных дам не пераконваюць, як мінімум. Яны кажуць пра поўны кантроль за сітуацыяй, таму што адсочваюць кантакты 1 і 2 узроўняў вядомых хворых. А я дакладна ведаю, што нават на мяжы правяраюць далёка не ўсіх. І ў інтэрнэце поўна апавяданняў людзей, якія хацелі прайсці тэсты на каронавірус, але ім адмаўляюцца даць такую магчымасць нават платна. Пра бясплатна гаворкі тым больш няма. Грошай, ці бачыце, у дзяржавы на ўсіх не хопіць. На хакейныя турніры, лядовыя палацы, спецбальніцы і Венскія балі грошы ёсць. На тэсты - няма. А адсочваць толькі вядомыя выпадкі - гэта паказуха. Атрымліваецца, што яны практычна не працуюць з некрытычным распаўсюджваннем віруса.\nРазмовы пра тое, што дзеці і моладзь не хварэюць, не выклікаюць нічога, акрамя млоснасці. Дзеці з'яўляюцца пераносчыкамі віруса. Яны цесна маюць зносіны адзін з адным. Улады будуць дапытваць кожнае дзіця, з кім ён гуляў? Яны будуць выбудоўваць усе кантактныя ланцужкі?\nВедаеце, падыход Лукашэнкі да папярэджання эпідэміі да болю нагадвае рэакцыю на выступы апазіцыі: па магчымасці рабіць выгляд, што прычын для абурэння няма, адсочваць асобныя ачагі і ўрэшце заявіць, што менавіта міліцыя з'яўляецца яго апорай. Тэарэтычна адзіным лагічным працягам такой палітыкі можа быць толькі замоўчванне выпадкаў захворвання і ўтойванне сапраўдных дыягназаў. Уласна, гэта тое, што адбываецца ва ўсіх сферах нашага жыцця, ад дзедаўшчыны ў войску да забароны незалежных сацыялагічных даследаванняў.\nЦынізм зашкальвае. І, відавочна, разлік на самы зручны для ўлады сцэнар: вірус максімальна распаўсюджваецца, дыягназы - грып і звычайная пнеўманія, пік захворвання праходзіць, улады становяцца ў гордую позу і заяўляюць, што яны сваімі дзеяннямі прадухілілі паніку і наогул у нас свой, асобны беларускі шлях. Мяркую, што гэта нават і пракоціць. Але пракоціць цаной здароўя і жыццяў нашых з вамі. І нагадвае гэтая «стратэгія» Другую сусветную вайну, калі Гітлера завалілі трупамі савецкіх салдат, а цяпер 75 гадоў святкуюць гэта ў ганарлівай позе пераможцы. Безумоўна, розніца ў маштабах, але падыход той жа.\nАдзіны выдатны момант, які я ўбачыла пакуль - гэта адказ на наша з вамі першае пытанне Румасу (колькі апаратаў ШВЛ ёсць у краіне). Санэпідэмічныя дамы менавіта з адказу на гэтае пытанне пачалі сваю прэс-канферэнцыю. 1500. Ужо нешта.\nА пакуль проста паслухайце зварот Уладзіміра Зяленскага да ўкраінцаў. Для параўнання.\nІ так. У мяне зараджаецца нясмелая надзея, што цяпер большасць людзей пачнуць разумець, што сістэму прыняцця рашэнняў у краіне трэба мяняць (а гэта і ёсць палітыка, між іншым). І што людзі перастануць паўтараць слова «паніка», таму што ўбачаць у нашым абурэнні патрабаванне рэформаў.\nВольга Маёрава, прэс-служба грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь»\n31.03 Лекарка з Віцебска: У Беларусі можа паўтарыцца італьянскі сцэнар 376,764\n27.03 «Паміраюць нават моцныя, як быкі, мужчыны з моцным імунітэтам» 143,713\n28.03 «Баста»: У Менску тры бальніцы перапоўненыя, ад лекараў патрабуюць хаваць дыягназ Covid-2019 105,386\n31.03 NEXTA: У Віцебску ад пнеўманіі памерлі 22 чалавекі 101,316\n29.03 «Баста»: Лякарні ў Віцебску перапоўненыя праз вялікую колькасць пацыентаў з пнеўманіяй 95,595\n30.03 Лукашэнка - беларусам: Спадзяюся, вы ўжо ўсе перахварэлі на гэты вірус 95,241\n26.03 Беларускія лекары пра каранавірус: Усе далёка не так маляўніча, як паведамляюць народу 93,705


Бешанковіцкі раён. Легенды і паданні\nАдноўлена 01.09.2017 07:26\nЛегенда пра Бешанковічы\nЖыў тут у даўнія часы адзін дзед па прозвішчы Бешанковіч. Казалі, што атрымаў ён яго за тое, што ў маладосці такія штучкі вытвараў, такое вырабляў, што нікому ад яго спакою не было. Адным словам, любіў пагарэзнічаць. Характар у яго быў няшкодны. Ні з каго не здзекаваўся, а вось пасмяяцца — іншая справа, але пасмяяцца так, каб потым нехта слязьмі ды крывёй не адплачваў. Звалі яго Змітрыкам. Бацька ж і дзед ягоныя, наадварот, былі злымі людзьмі. Пра іх нават казалі, што яны чараўнікамі чорнымі перакідваліся, толькі пра сябе дбалі.\nТак і рос Змітрык Бешанковіч — гарэзлівы, прыгожы, дужы. Да бацькоўскіх парад адносна пераймання злых чараў ці шэптаў і чуць не жадаў:\n– Мне людзі дабро робяць, чаму я павінен ім злом адплачваць? Няўжо так карціць пабачыць ды пачуць, як бедныя ў плачы заходзяцца?\n– Вось вырасце даўбешка! Усё наша багацце, потам ды крывёю нажытае, умомант з рук спусціць! Толькі, мабыць, і чакае, каб да яго ўсё перайшло!\nУ адказ Змітрык весела смяяўся, чым выклікаў яшчэ большае абурэнне з боку родзічаў:\n– Не трэба мне ні вашага багацця, ні вашых грошай! Дайце які кавалачак зямлі, а хаціну я сам пабудую, да вас за дапамогай не звярнуся. Мне чужыя дапамогуць, бо я ім нічога благога не рабіў. А слухаць вас, як людзям зло рабіць, я не буду. Што іншае – калі ласка, толькі не гэта.\nТак у іх цягнулася не дзень, не месяц. Нарэшце старэйшыя браты вырашылі:\n– Калі ты ў нас такі сумленны ды чысты, то выбірайся! Дай яму, тата, зямлі, хай жыве, як хоча. Але ведай, што мы табе не дапаможам, як бы цяжка ні даводзілася, хто б цябе ні крыўдзіў. Гэта наша апошняе слова.\n– Я і так ведаў, маглі б і не гаварыць, – ціха прамовіў Змітрык. – А за кавалак зямлі дзякуй, там і жыць буду.\nСказаў і адразу пайшоў прэч з хаціны ў тую мясціну, якую бацька аддаў. Там і пераначаваў пад чыстым небам першую ночку. 3 раніцы пачаў меркаваць, як будавацца, бо нават звычайнай сякеры пад рукой няма, нічога ж родныя не далі. Засумаваў хлопец. А бацька з сынамі старэйшымі быццам бы выпадкова ўвесь час побач круцяцца, пасміхваюцца, гледзячы на тое, як Змітрык перажывае, ды ўголас усялякія жартачкі адпускаюць.\nСядзеў, сядзеў хлапчына, а потым устаў і пакіраваў да бліжэйшай вёскі. Родныя недаўменна пераглянуліся, бацька ўсміхнуўся і сказаў:\n– Пайшоў да некага ў парабкі наймацца... Астатнія падтрымалі гэты жарт дружным смехам. Але на самай справе аказалася, што зусім не для таго.\nПайшоў Змітрык у вёску.\nЗайшоў ён у паселішча, падышоў да мужчын і хлапцоў, сваіх добрых знаёмых, якія сядзелі на вуліцы і абмяркоўвалі нейкія навіны, і папрасіўся:\n– Браточкі, родненькія, не пакіньце ў бядзе, дапамажыце...\n– Што, Змітрык, здарылася?\nРасказаў Бешанковіч пра свае справы, з-за чаго ён з роднымі пасварыўся. Сяляне толькі галовамі пакруцілі:\n– Ну і справы! Гэта ж трэба са сваім сынам ды братам гэтак абысціся! Няўжо ім багацця мала?\nА старэйшыя тут жа і запэўнілі:\n– Не перажывай, чалавеча. Зараз сабяром усё, што трэба, для будоўлі і пойдзем з табой. Не табе першаму дапамагаем.\n– Я ўсё жыццё вам, людцы, дзякаваць буду і дапамагаць, толькі выручыце мяне ў гэты цяжкі момант...\n– Мы, хлопча, добра памятаем, як ты нам дапамагаў, хоць родныя і глядзелі на цябе скрыва за гэта. Таму і ідзём, як адзін, бо паважаем цябе.\nНеўзабаве вялікі гурт людзей рушыў да той мясціны, дзе Змітрык збіраўся будавацца. Бацька з сынамі, як заўважылі – ажно раты паразяўлялі. Нарэшце нехта з іх выдыхнуў:\n– Ты пабач, яшчэ і дня не прайшло, а ён ужо цэлы гурт вядзе купляць бацькоўскую зямлю. Вось табе і маеш...\n– А я вам што, сыночкі, гаварыў? Хіба ж я хлусіў, калі сцвярджаў, што толькі і чакае зручнага выпадку, каб усё да ўласных рук прыбраць. Цяпер глядзіце, як спадчыннае ў чужыя рукі ўцячэ...\nТолькі дарма яны так хваляваліся і лілі бруд на 3мітрыка. Прыйшлі людзі, размералі, пахадзілі туды-сюды, пра нешта паспрачаліся, а потым паехалі фурманкі да лесу, астатнія ж пачалі капаць яміны. Бацька з сынамі ніяк не маглі дацяміць, для чаго. Але недзе пасля паўдня, калі вярнуліся падводы, да іх дайшло.\n– Бач ты, усіх нас перахітрыў. Будавацца ўздумаў... Дзе ж ён гэтулькі грошай набярэцца, каб усяму гурту заплаціць? Тут жа дзесяткі два людзей.\n– Бацька, а можа, ён краў дзе паціху, а мы і не заўважалі?\n– Хто яго ведае... – злосна буркнуў той, не зводзячы вачэй з сялян, якія ўжо весела цюкалі сякерамі, завіхаліся вакол здаравенных бёрнаў.\n– Так і пабудуецца нам назло.\n– Спалім, каб надта не радаваўся.\n– А калі зловіць? 3 ягонай сілай – на тры часткі пераломіць. Гэта ж не жартачкі...\n– Няма чаго языкамі мянташыць! Пайшлі дамоў, а то наша справа стаіць, а вы тут вочы павылуплівалі! – нечакана ўзвыў бацька. Відаць, заела яго, што Змітрык, насуперак ягоным прадказанням, знайшоў зусім іншае выйсце.\nА самы малады з Бешанковічаў не сумаваў. Цяпер яму было чым заняцца, было дзе прыкласці рукі. Натаміўшыся за дзень, вечарам валіўся нібы сноп.\nМіж тым справа рухалася. Вяскоўцы добра ведалі нораў старэйшых Бешанковічаў, разумелі, што тыя проста так не супакояцца, абавязкова будуць малодшаму помсціць. Таму вырашылі пільнаваць будыніну, каб нечакана чырвонага пеўня не падкінулі. Бывала, Змітрык спіць соладка, а чалавек колькі сядзяць па кутках будынка пільна сочаць за наваколлем. I што ж вы думаеце? Як толькі хату амаль скончылі, ужо і страху зрабілі, то і госці непажаданыя з'явіліся.\nВечар быў цёмны, хоць вока выкалі. Вецер такі ўсхадзіўся, што дрэвы здаравенныя да самае зямлі гнуў, нібы тонкія чароціны. Потым і хмары чорныя, грувасткія паказаліся, маланкі пачалі неба палавініць. Тут старэйшы больш вопытны з добраахвотных вартаўнікоў, звяртаючыся да сябрукоў, прамовіў:\n– Ну, хлопцы, сёння мы іх дачакаемся.\n– Чаму ты так думаеш? – не паверыў нехта.\n– У такое надвор'е толькі чорныя душы і ходзяць, іншым крыўду носяць.\n– Ага, пусцяць з полымем гэтулькі працы, а потым маўляў, са слязьмі на вачах будуць даводзіць, што маланка вінавата...\n– Цішэй, хлопцы, слухайце лепей ды ўглядайцеся... Я цвёрда перакананы, што зараз з'явяцца.\nПрыціхлі вартаўнікі, а гром страляе, маланкі бліскочуць – ажно жудасна робіцца. I раптам адзін з сялян зашаптаў:\n– Што чаўкае? – не зразумелі астатнія.\n– Нехта ідзе...\n– Мо падалося?\n– Ды не, хіба не чуеце?\nЦяпер і астатнія выразна пачулі зусім блізка крокі. Праз пару імгненняў выразна вырысаваліся і тры цені, якраз насупраць вокнаў.\n– Бацька і два мае браты, – шапнуў Змітрык. – Прыйшлі павіншавацьз заканчэннем будаўніцтва.\n– Пасля іхняга віншавання адны галавешкі засталіся б.\n– Нічога, пасля нашага ім таксама соладка не падасца.\n– Цішэй, хлопцы, і не спяшайцеся. Трэба ў такі момант выскачыць, каб яны ўжо ні ўцякаць, ні супраціўляцца не ўздумалі.\nА тыя да сухой сцяны прыціснуліся і, не баючыся, бо не здагадваліся, што будыніну вартуюць, загаманілі:\n– Зараз мы братку свайго крыху падсушым...\n– Ага, каб не надта ганарыўся ды нос перад намі не задзіраў...\n– Каб не лічыў, што мы дурнейшыя...\nСхіліліся ўсе і давай вогнівам агеньчык здабываць. У гэты момант з дзвярэй ды праз вокны выскачылі сяляне. Нядобразычліўцы і піскнуць не паспелі, як іх у адзін момант скруцілі і пачалі лупіць у плечы ды ў жываты, асабліва не разбіраючы і не шкадуючы. Лупяць і прымаўляюць:\n– Як жа вы гэта, гадаўё чорнае, роднага чалавека гэтак пакрыўдзіць задумалі?! Вы яму ў сваёй сям'і жыць не давалі і тут не адступаецеся?! То мы вам дарогу замовім! Не толькі да яго, але ўвогуле ні да каго з вяскоўцаў прыставаць у далейшым не будзеце!\nЗладзюгі адчулі, што для іх справа можа зусім блага скончыцца, і пачалі прасіцца:\n– Родненькія, міленькія, адпусціце...\n– Братачка, родненькі, заступіся, гэта ж нячысцік паблытаў думкі...\n– Сыночак, пабойся Бога, адпусці жывымі. Я ж табе жыццё даваў...\n– Жыццё даваў? А колькі вы з мяне здзекаваліся і кпіны ладзілі? Каб вас не злавілі, вы зараз скакалі б ад радасці, што працу нашу дымам пусцілі. Не, атрымлівайце роўна столькі, колькі трэба. Каб на будучае добры знак застаўся.\nСамы старэйшы і мудрэйшы з сялян не лез у размову. Калі астатнія скончылі гаманіць, то і ён слова ўставіў:\n– Хлопчыкі, давайце да мяне іх, па адным. Я іх на мой зэдлік пасаджу, няхай адпачнуць – вунь як узапрэлі...\n– А што, хлопцы, давайце па адным да дзеда, – узрадаваўся нехта слушнай прапанове.\nПершым з усяго маху гопнулі на зэдлік бацьку. Раздаўся такі магутны крык, быццам бы адразу шасцярых здаравенных жарабцоў лягчалі.\n– Давайце другога, – закамандаваў дзед.\nДругі намнога перакрычаў бацьку, а калі адпусцілі, то ён так прыпусціў, так папёр, што ледзьве не прабіў з адчаю і болю галавою сцяну.\n– Цяпер апошняга. Дзе ён там?..\nДоўга ў цемры было чуваць, як трашчыць кустоўе ды хлюпоча пад нагамі гразь – гэта бацька з сынамі, не выбіраючы дарогі, уцякалі ад гэтага страшнага месца.\nТыя, што засталіся ў хаціне, супакоіліся, запалілі агеньчык, і тут толькі Змітрык запытаўся:\n– Дзядулька, а што ў цябе там такое страшнае на зэдліку было, што мае родныя гэтак крычалі?\n– Так, цікава ж даведацца, – настойвалі і астатнія.\n– Ай, хлопцы, вам скажы, дык вы да раніцы рагатаць будзеце...\n– Скажы, дзеду.\n– Ды вожык, каханенькія вы мае...\nСтары хацеў яшчэ нешта дадаць, але выбухнуў такі рогат, што раскаты грому ў параўнанні з ім падаліся лёгенькімі пошчакамі. Мужчыны хапаліся за жываты, валіліся на падлогу і паўтаралі:\n– Дык там быў, аказваецца, вожык... Просты вожык...\n– Так, просты вожык. Я яго яшчэ завідна злавіў, хацеў таму злодзею ў штаны ўкінуць, каб і дзесятаму замовіў... Потым ужо пра зэдлік прыдумаў...\nВяскоўцы ніяк не маглі разысціся. Усё гаманілі, смяяліся, а калі дождж сціх і ўсе пачалі збірацца дамоў, то нехта прамовіў:\n– Пайшлі, Змітрык, з намі. За хату не хвалюйся, болей сюды ніхто не прыйдзе.\n– Ага, твае родныя ад вожыка лечацца... Іголкі вымаюць...\nТолькі гаспадар, шчыра падзякаваўшы сялянам за ўсё, сказаў:\n– У мяне, сябры, цяпер свая хата ёсць, пад адкрытым небам спаць не буду.\nТак стаў малодшы Бешанковіч жыць у сваёй хаціне. За год-другі такі падворак адляскаў, гэтулькі жывёлы развёў, што ўсё наваколле зайздросціла, а бацька з братамі – сама болей. Яны ажно счарнелі са злосці, а потым, каб усяго гэтага не бачыць, сабраліся і пераехалі жыць у іншае месца. Але Змітрык на гэта асаблівай увагі не звяртаў. Хлапчына спраўна вёў сваю гаспадарку і пры першай жа патрэбе дапамагаў тым, хто гэтак выручыў яго.\nАднаго разу да Змітрыка пастукаўся падарожны і папрасіўся пераначаваць.\n– Вядома ж, чалавеча, заставайся. Месца ў мяне вунь колькі, есці таксама знойдзецца.\nСелі есці, і тут толькі гаспадар убачыў, што ягоны госць ледзьве сядзіць.\n– Што з табой, дзедка?\n– Ды хвароба мяне скруціла і ўжо, можа, з месяц не адпускае. А сёння зусім дрэнна стала, толькі я пабаяўся сказаць табе пра гэта, каб не прагнаў.\n– Чаго ж праганяць? – здзівіўся Бешанковіч. – 3 кожным такая злыбеда можа прыключыцца. Дапамагаць трэба адзін аднаму, а не злога жадаць...\nДоўга старэча хварэў, не мог ніяк перабораць хваробу. Хлопец не адыходзіў ад падарожнага. Калі той устаў на ногі, то, збіраючыся ў дарогу, запытаўся:\n– Чым жа, чалавеча, я цябе аддзячу? Няма ў мяне ні хаты, ні падворка, ні кавалка хлеба...\n– Ды мне, дзедку, нічога і не трэба.\n– Усё роўна добра чалавеку нечым адплаціць.\n– Яно-то так, але надта не ўбівайцеся. Каб толькі здароўе болей не падводзіла ды ногі па-ранейшаму па зямлі насілі.\n– I ўсё ж я маю чым табе аддзячыць, Змітрык... Той здзіўлена паглядзеў на падарожнага.\n– Я табе не прызнаваўся, што ведаю мноства замоў-шэптаў і магу самага знясіленага чалавека ці жывёліну параненую на ногі паставіць. Вось толькі на самога сябе яны не дзейнічаюць, а так бы і цябе не турбаваў.\n– Так, чалавеча. I перадаецца гэтая спадчына не абы-каму, а толькі тым людзям, якія яе не будуць выкарыстоўваць супраць іншых людзей. Цяпер слухай уважліва і запамінай: нельга перастаўляць словы замоў, бо яны тады трацяць сілу, і казаць іх трэба, даўшы папіць хвораму сцюдзёнай вадзіцы. Не забудзь – усё паўтараецца тры разы. Я скажу табе замову ад залатніка, а потым яшчэ мноства прымушу завучыць на памяць. Глядзі, каб запамятаў!\n«Памяні, Госпадзі, цара Давыда і ўсю кротасць яго і вялікую памяць яго. Судзяржаў цар Давыд ваду і зямлю і нашы грэшныя душы, судзяржаў раба Божага залатнік.\nЗдраствуй, вадзіца-царыца, красная дзявіца, рака (такая-то). Кацілася вадзіца па дням, па начам і па вячэрнім зарам, змывала вадзіца белае каменне, серае карэнне, змый жа, вадзіца, залатнік рабу Івану з жыл, з пажылак, з касцей, з мазжэй, з буйнае галавы, з ясных воч.\nНа сінім моры, на лукамор'і, на востраве стаіць дуб без сучкоў, без ражкоў, без вярхушкі, без макушкі. На том дубу сядзіць ястраб без кагцей і вострага носа і быстрага крылля. I як у гэтага ястраба няма ні кагцей, ні вострага носа, ні крылля, каб у таго раба Божага Івана залатніка не было. А няхай усе залатнікі хаваюцца на мхі, на балота, на гнілыя калоды. Там толькі ім гулянне-буянне, а раба Божага Івана ніколі не чапаць».\nСказаў падарожны замову і пытаецца ў Змітрыка:\n– Так, запомніў.\n– А цяпер распавяду ад хвароб на жывёлу – самую магутную, яна ад усіх хвароб дапамагае:\n«На моры, на лукамор'і стаіць дуб без караня, і без каката, і без галавы; на тым дубе сядзіць сокал без крыла, без носа і спяваець, на ўвесь белы свет зычны голас пускаець, усялякія хваробы выймаець. Ух, лёгкі дух!»\n3 такімі замовамі ты станеш першым памочнікам людзям у наваколлі, а я, сынку, дзякуй табе, пайду далей, бо не магу доўга на адным месцы затрымлівацца, цягне мяне дарога.\nРазвіталіся яны, нібыта самыя блізкія, самыя родныя, і падарожны пакіраваў далей, а Змітрык застаўся на сваім падворку.\nI сапраўды, з таго самага дня Бешанковіч адчуў, што ягоныя шэпты і замовы вельмі дапамагаюць хворым. Прычым аднолькава – што сялянам, што жывёле. Толькі прыйдзе чалавек і скажа, што ў яго нехта ляжыць ці з каровай або з канём няшчасце здарылася, Змітрык усё кідае і адразу прастуе туды, дзе патрэбна дапамога, бо ні на хвіліну не забываўся пра тое, як яму ўсім агулам дапамагалі.\nАднае начы ў акно пастукалі. Аказалася, што ў селяніна моцна захварэла старэйшая дачка. Пайшоў з ім хлапчына і як глянуў на хворую, то адразу ж і прамовіў, да яе бацькі звяртаючыся:\n– Дзядзька, дайце слова, што калі я вашу дачку на ногі пастаўлю, то вы яе за мяне замуж аддасце. Сам сябе сватаю, сам за сябе і прашу.\n– Добра, толькі выратуй яе, бо баімся – да раніцы не дажыве...\nУсё сваё ўменне прыклаў Змітрык, мноства замоў перашаптаў, але дзяўчыну адабраў у вернай смерці. Бацькі яе стрымалі слова, і зажылі маладыя добра ды шчасліва. Дзеці ў іх сталі нараджацца, і звалі іх суседзі паміж сабою проста – Бешанковічамі. Адтуль і назва да паселішча назаўсёды прымацавалася.\n1. Бешанковічы // Віцебшчына : назвы населеных пунктаў паводле легендаў і паданняў / склад. А. М. Ненадавец. – Мн., 2000. – С. 25–53.\n2. Гарбадзей, А. Паданне пра Бачэйкава / А. Гарбадзей // Зара (Бешанковічы). – 1998. – 23 чэрв.\n3. Гусакова, А. Легенды і паданні маей зямлі / А. Гусакова // Зара (Бешанковічы). – 1998. – 17 лістап.