Леанід Гаўрылкін. Ружы для каварнай жанчыны\nРужы для каварнай жанчыны\nКахновіч не любіў жанчын, больш таго, ён іх ненавідзеў. Наогул мала чаго засталося на зямлі, да чаго гарнулася б яго абражанае сэрца. Хіба толькі сама зямля. І то не заўсёды, а ў вечаровай смузе, калі размываюцца дробязі і яна, прытуманеная, становіцца таямніча неакрэсленай. Чэзлы, абламаны турыстамі лазнячок ля прыдарожнай канавы і той набывае выгляд загадкавых анямелых істот, што павытыркалі свае зрэджаныя грывы з туману, а прыдарожная лужына, засмечаная гусямі, робіцца празрыстым акенцам, у якім і вечаровая зара не дастае дна. А засмужаныя далягляды здаюцца бясконцымі і нічога не відаць, акрамя бляклых фарбаў, якія неахайна кінуў стомлены мастак, не паспеўшы надаць ім рысы рэальнага свету.\nВось і зараз, скінуўшы хуткасць, апусціўшы шкло збоку, высунуўшы сваю буйную галаву з кароткім чубчыкам, Кахновіч углядаўся ў вечаровую далячынь, амаль не сочачы за дарогай. Ды і нечага было сачыць за ёй, пустой, амаль без машын. Толькі зрэдку на аўтобусных прыпынках, нерухома, як высокія пні ад старых дрэў, стаялі адзінокія пасажыры ў чаканні рэйсавага аўтобуса.\nЯе ён убачыў здаля. Спачатку, праўда, не зразумеў, была гэта постаць мужчыны ці жанчыны. Была відаць толькі неакрэсленая белая пляма. А можа, наогул то быў не чалавек, а якая адсталая ад статка жывёліна? Кахновіч яшчэ болей збавіў хуткасць. І хоць постаць усё яшчэ была неакрэсленых абрысаў, ён усё ж угадаў у ёй жанчыну. Тая ішла марудліва, не азіралася, заняўшы сабой дарогу. Прасігналіў. Яна не збочыла.\nМожа, таму, што жанчына ў гэтай вечаровай шэрані падалася такой, як і зямля, загадкавай і таямнічай, амаль нерэальнай, ён і прытармазіў свой грузавік.\n— Сядайце, падвязу,— крыкнуў ён, нахіліўся ўправа, адчыніў дзверцы.— А то і да раніцы не дойдзеце.\n— Яно-то так,— апаліла яго белазубай усмешкай незнаёмая, разгублена заглядваючы ў высокую кабіну, не ведаючы, як у яе падняцца.\n— Давайце руку! — загадаў Кахновіч.\nЯна ўселася, сарамліва ўсміхнулася, нацягваючы на круглыя калені падол белага плацця.\nІ гэтая зыркая ўсмешка, і гэтыя круглыя калені, ледзь-ледзь прыхаваныя белым плаццем, занадта багата бралі яго ўвагі на сябе, і Кахновічу спатрэбілася намаганне, каб не адводзіць вачэй ад дарогі. Ён чуйна вёў свой грузавік, нібы вёз нешта крохкае. І хоць зямля за гэтую хвіліну ніколькі не змянілася, але ён ужо не заўважаў нічога таго, што зусім нядаўна вабіла яго ў наваколлі, а тут яшчэ незнаёмая, нібы стараючыся нагадаць пра сябе,— ва ўсялякім разе ён так падумаў,— звінела ля вуха, перасыпаючы словы кароткім прыглушаным смяшком:\n— Ой, дзякую вам, што спыніліся. Гэта ж у піянерскім лагеры у дачушкі была. Прыйшла на прыпынак, аўтобуса няма. А навокал такая прыгажосць, што не вытрывала і пайшла. Думаю, хоць пабачу, як ноч настае ў полі. Так рэдка ўдаецца пабыць на прыродзе.\nКахновіча ўразіла, што ў яе быў якраз такі настрой, як і ў яго. Нешта нечакана трапяткое варухнулася ў ягонай душы, і ён спытаў глухім, ледзь не асіплым голасам, бо язык прысох да паднябення:\n— У горад?\n— У горад.\n— Да раніцы б ішлі.\n— А што? — і зноў кароткі прыглушаны смяшок.— Ноч кароткая. А стамілася б, прагаласавала. Узяла б якая машына. Іх цяпер нямала.\n— Так і ўзялі б. Кожны спяшаецца.\n— Вы ж спыніліся.\n— Я не спяшаюся,— яму раптам захацелася нечым выдзеліцца, стаць у яе вачах непадобным на іншых. Адчуўшы на сабе яе позірк, не азірнуўся, не адарваў вачэй ад шэрай стужкі асфальту, якая пачынала ўжо злівацца з абочынай. Але фары пакуль не ўключаў, толькі паехаў цішэй. Ён адчуваў, што трэба яшчэ нешта сказаць, і не абы-што, а нешта значнае, але галава была пустая, як спушчанае кола.\nЗусім звечарэла. І толькі не згасла ружовая палоска на небасхіле. Але Кахновіча не пакідала адчуванне, што ў кабіне з таго боку, дзе сядзела жанчына, нібы стаяла святло. Не вытрываў, глянуў. Убачыў бялявы твар, агорнуты, як рамкай, хвалістымі валасамі, крыху прыжмураныя бліскучыя вочы і нават жоўценькі ланцужок на шыі. Паспешна адвёў позірк, як звычайна адводзяць яго ад таго, на што нельга доўга глядзець: цямнее ў вачах.\nГорад, набліжаючыся, усё вышэй падымаў сваім святлом неба.\nНаперадзе, у нізіне, звіліста бліснула рачулка. Вельмі часта вось такім надвячоркам Кахновіч любіў пасядзець на мурагу, адысці ад гулу матора, ад смуродлівага паху.\n— Перагрэўся матор, вады трэба падліць.— Ён глянуў на жанчыну, баючыся, што тая стане пярэчыць. Але яна адказала згодлівай успышкай белазубай усмешкі.\nЗбочыўшы на травяністы бераг, заглушыў матор, узяў вядзерца, пайшоў да ракі. Калі вярнуўся назад, жанчына стаяла ля машыны, ускінуўшы лёгкія рукі, збірала раскіданыя валасы ў гулю на патыліцы. Пацікавілася:\n— Вада цёплая?\n— Як сырадой.\n— Можна купацца?\n— Можна, калі хочацца.— Кахновіч падняў капот, адвінціў пробку радыятара, стаў ліць ваду. Вада палілася праз верх, бо яе там, у радыятары, было поўна. Але ён усё роўна марудліва ліў, вада пляскалася на матор, пырскала гарачай парай, і сачыў за жанчынай. Вось яна змацавала гулю шпількай, скіравала да рачулкі. Кахновіч, выліўшы астатнюю ваду на кола, павесіў вядзерца на кручок за кабінай, падаўся таксама да берага.\nБелай плямай на поплаве ляжала плацце. На роўнай паверхні вады, якая адбівала ў сабе пасвятлеўшае на ўсходзе неба,— там вось-вось павінен быў узысці месяц,— як чорная купінка віднелася галава жанчыны.\n— І як? — крыкнуў Кахновіч.\n— Здорава! — зазвінеў над вадою радасны галасок.— Давайце і вы!..\nЁн паспешліва, нібы баючыся спазніцца, раздзеўся і, як цяжкое бервяно, плюхнуўся ў ваду, аж хвалі паплылі да другога берага.\n— Як? — пацікавілася цяпер яна, калі ён вынырнуў.\n— Прама хочацца застацца тут. Растварыцца, знікнуць...— заграбаў ён рукамі пад вадой, каб не пырскацца.\n— Ну і знікайце! — яна з нечаканай гарэзлівасцю штурхнула яго ў галаву.\n— Беражыцеся! — крыкнуў ён, прыўзняўся, выгнуўся, нырнуў і паплыў ледзь не пры самым дне. Вада была халодная, як крынічная. У правай назе, якую ён зламаў яшчэ школьнікам, гуляючы ў футбол, сутаргавата кальнула. Ён вынырнуў і паспешліва паплыў да берага, палахліва заграбаючы аберуч, памагаючы сабе адной нагой, бо другая нібы анямела, не гнулася ў калені. Выбраўшыся на бераг, ён пакульгаў за машыну, выкруціў трусы, расцёр калена — яно нібы ажыло,— вярнуўся на бераг.\n— Вы што? — крыкнула жанчына.— Ужо? Ці, можа, трэба ехаць?\n— Я ж казаў, мне некуды спяшацца.\nІ ўсё ж яна імкліва паплыла да берага, на мелкім стала на ногі і, хістаючыся, пайшла з ракі. Ён не мог адарваць вачэй ад яе белай стромкай постаці, якая паступова вырастала з вады.\n— Ой, як п’яная,— засмяяўшыся, працягнула яму руку.\nЁн схапіў на ляту яе мокрую далоньку, як тую птушачку, і адразу ж, нібы адключыўся. Ён ужо не ўсведамляў, што рабіў. Падняў яе на рукі, чуў, як яна папрасіла: «Пачакай жа, тут росная трава».\nПотым зазвінела ў яго вушах, і ён нібы праваліўся ў бездань, дзе ўжо не існавала нічога зямнога...\nЁн ляжаў ля самай вады, абыякавы і нерухомы, як мораны дуб, выкінуты на бераг паводкаю. На небе нізка вісеў буйны месяц, заліваючы наваколле дрыготкім святлом. Крыху воддаль ляжала жанчына на сваім белым плацці.\n— Як ты там? — павярнуў галаву Кахновіч.\n— Мяне няма,— ціха засмяялася тая.\n— Як няма?\n— Я неба, я зямля, я паветра. Я знікла...\n— Каго ж цяпер я павязу? — Ён падняўся, пашукаў вачыма сваё адзенне.\nУ кабіне сядзелі моўчкі. Яна, ахутаўшы ногі яго пінжаком, прыхінуўшыся да дзверцаў, здавалася, драмала.\n— Куды ты цяпер? — спытала яна яго ля свайго дома.\n— У гараж, вядома,— ён сядзеў за рулём, чакаў, пакуль яна ляпне дзверцамі.\n— А потым? Дамоў?\n— У гаражы мой дом...\n— Тады, можа, зойдзеш? — Яна стаяла на падножцы і чакала яго адказу.— Павячэраем, а потым паедзеш у свой гараж...\n— Хіба што павячэраць,— без усялякай ахвоты пагадзіўся ён.\nРаніцай Кахновіч прачнуўся позна.\nУ вокны біла сонца. На сцяне над канапкай, на якой ён спаў, вісеў стракаты дыван. У кутку ля акна стаяў тэлевізар, а на ім — бліскучы самалёцік на празрыстай падстаўцы. На сцяне партрэт прыгожага лётчыка. Маёра. Побач такіх жа памераў партрэт яго ўчарашняй знаёмай. Ля канапкі на спінцы крэсла вісела яго кашуля. Вымытая, адпрасаваная. Як новенькая. І тут жа ляжала запіска. Кругленькі амаль вучнёўскі почырк: «Прабач, не ведаю твайго імя. Паснедаць знойдзеш на кухні. Ключ можаш узяць з сабой, у мяне ёсць. Ліля».\n«Чаго захацела. Каб, значыцца, ключык, з сабой,— сеў на канапцы.— Але не на таго напала. Ключыкам не купіш. Нават адпрасаванай кашуляй...»\nАдзеўшыся, Кахновіч дапісаў на паперцы: «Дзякую за прытулак. Іван». На кухню нават не заглянуў. Замкнуўшы дзверы, пашукаў, ці няма дзе якой шчылінкі, каб запіхнуць ключ у кватэру. Не знайшоў. Спусціўся на першы паверх, кінуў ключ у паштовую скрынку. «Будзе браць газеты, знойдзе».\nУ гэты дзень, паколькі Кахновіч прыехаў у гараж раніцай, яго адправілі адпачываць. Прыхапіўшы ў бліжэйшым гастраноме таго-сяго з яды, ён падаўся на электрычку.\nКахновіч любіў прыязджаць на свой садовы ўчастак у будзённыя дні, калі там нікога не было. Ён любіў гэты невялічкі, дрэнна ўроблены кавалачак зямлі, як толькі можа любіць чалавек, якому больш нічога не засталося любіць. Любіў свой падведзены толькі пад дах дамок, любіў кволенькія яблынькі, якія пасадзіў мінулай восенню, градкі з заглушанымі пустазеллем клубніцамі, лапінку мурагу, на якім добра было паляжаць, паслухаць жаўрука, які вісеў увышыні, абмываючы зямлю раўчачком свае песні, паўглядацца ў неба, у якім так далёка бачылася, што не трэба было і вочы напружваць. Тут ён быў сам сабой, тут не трэба было думаць пра тое, пра што прымушала думаць жыццё, тут ён забываў на свае сямейныя нелады, не заўважаў часу.\nІ для поўнага шчасця яму хапала старога салдацкага кацялка, у якім ціхамірна булькала ворыва...\nАле на гэты раз яго як хто падмяніў. Нішто не вабіла яго тут. А пад вечар стала зусім невыносна. Усё было пазбаўлена нечага такога, без чаго здавалася пустым і непатрэбным. Не выходзіла з галавы ўчарашняя знаёмая. Няўжо гэта яна адняла ў яго суладдзе з акаляючым светам і нават сам свет? Што ж рабіць? Чакаць, пакуль пройдзе гэтае насланнё? А раптам не пройдзе? Раптам яно надоўга? А можа, узяць і пайсці да яе? І зараз. Удзень. Ён жа не бачыў яе пры дзённым святле. А паглядзіць, можа, і думаць перастане. З ім было ўжо нешта падобнае...\nКлюча ў паштовай скрынцы не было.\n— Ой, а я думала, што ты не прыйдзеш,— разгубілася яна.— І вячэру не згатавала.\n— А мне нічога не трэба,— ён пачаў разувацца.— Акрамя цябе.\n— Тады ніякіх праблем,— яна гарэзліва бліснула чарнявымі вачыма і знікла на кухні. Пачулася, як заструменіла вада ў гулкі чайнік.\nКахновіч пражыў у Лілі некалькі дзён, а здавалася, што жыў у яе заўсёды, што іншага жыцця ў яго наогул не было, а быў нейкі недарэчны сон, часам цяжкі і нецікавы, але сон, пра які і ўспамінаць не хочацца.\nЛіля звычайна раней ішла на працу, затое ўвечары раней была дома і заўсёды чакала яго. Варта было толькі шкрабнуць у дзвярах ключом, яна ўжо бегла яму насустрач, адчыняла дзверы, ніколі не дапытвалася, дзе быў, дзе затрымаўся, толькі спытае, ці не стаміўся, і спяшаецца на кухню. Ён ішоў у ванную, мыўся, выціраўся заўсёды свежым каляным ручніком... А потым, за вячэрай, Ліля расказвала пра сваю работу дыспетчара на чыгунцы, і то толькі тады, калі ён цікавіўся. А часцей за ўсё сядзела моўчкі, глядзела на яго, а вочы так і свяціліся шчырай радасцю.\nКожны раз, калі выхадны быў толькі ў яго — у іх выхадныя часта не супадалі,— ён ездзіў на свой садовы ўчастак, хоць яго ўжо і не так цягнула туды, як раней. Куды ездзіў, не прызнаваўся, ды яна ніколі і не дапытвалася.\nАле неяк, калі ён вярнуўся са свайго ўчастка пазней, чым звычайна, яна, нібы між іншым, сказала:\n— Сёння па дарозе дамоў заглянула ў магазін. Прыгожы касцюм на цябе там бачыла. Пазваніла дамоў, хацела, каб пад’ехаў памераць. Цябе няма. Прыйшла дамоў, чакала, чакала, а цябе ўсё няма,— і, апусціўшы вочы, быццам упікнула: — І дзе ты прападаў?\n— Ці не раўнуеш? — хмыкнуў ён і падумаў: «Ну вось, здаецца, і пачынае паказваць зубкі. Абрыдла прыкідвацца анёлам».\n— Я толькі хацела, каб ты памераў касцюм,— вочы ў яе раптам заблішчэлі, нібы ад слёз.— У цябе ж няма выхаднога касцюма. У кіно пайсці ці ў тэатр які...\nЯму на нейкае імгненне сорамна стала за сваю такую паганую думку пра яе. І ён, каб ачысціцца у сваіх вачах, а галоўнае, каб суцешыць яе, расказаў пра свой садовы ўчастак і пра свой садовы дамок.\n— Праўда, там яшчэ ўсё не абжыта. Будавацца фактычна толькі распачаў, вось і езджу ў выхадныя дні,— закончыў ён абыякава, нібы гаварыў пра нейкую нязначную дробязь.\n— Здорава, што ў цябе дача,— засмяялася яна, узрадаваная, даведаўшыся, дзе і што ён рабіў у вольны час.— Мой Косцік некалі таксама марыў пра дачу. Ён сам з вёскі быў і заўсёды сумаваў па зямлі. У нашым ваенным гарадку ў яго быў такі агарод, як ні ў кога. Заўсёды казаў: як пайду ў адстаўку, пасялюся ў вёсцы, завяду пчол. І бэз ён яшчэ вельмі любіў.\n«Бач, як дача яе ўзварушыла»,— яшчэ з большым падазрэннем падумаў пра яе.\n— Я з радасцю паеду з табой, як толькі супадуць нашы выхадныя,— разважала яна далей.\n— А можа, як супадуць, лепей з’ездзім да твае дачкі? Пара мне ўжо з ёй пазнаёміцца,— сваёй прапановай ён хацеў не толькі расчуліць Лілю, а галоўнае, адвесці яе думкі ад дачы, якая была апошнім астраўком яго волі. Ды і баяўся, што з-за дачы Ліля яшчэ болей будзе старацца запаланіць яго. Цяпер жа на гэтых дачах прама памяшаліся ўсе. Усе! Не можа ж яна, Ліля, быць не такой, як усе. Жанчыны заўсёды паддаюцца модзе.\nЯна з удзячнасцю глянула на яго, але нечакана запярэчыла:\n— Не, Ваня, да дачкі мы з’ездзім пазней. Разумееш, я нічога яшчэ не гаварыла ёй пра цябе. Я спярша пагавару з ёй, падрыхтую дзяўчынку... Ведаеш, тут галоўнае першае ўражанне...\n«Відаць, яна мне таксама не вельмі верыць, што не спяшаецца знаёміць з дачкой»,— падумаў ён, і гэта нечакана засмуціла яго. Ён, уздыхнуўшы, сказаў: — Ну што ж, з’ездзім спачатку на ўчастак.\nУбачыўшы градкі, парослыя пустазеллем, Ліля аж жахнулася.\n— Хіба ж можна так? Каб такое ўбачыла мая маці, не ведаю, што было б. У яе ў вёсцы агарод куды большы за твой, а там ніводнай лішняй травінкі. У акулярах старая, а ўсё павышуквае... У цябе ёсць цапка ці драпач які?\nПакуль ён у хлеўчуку, збітым наспех з сукаватых абапалкаў, шукаў тую цапку, яна паспела пераадзецца ў купальнік. Пачаўшы палоць, не разгіналася і перадыхнуць. «Нібы на сваіх градках»,— яго раздражняла яе старанлівасць. Ён не раз упрошваў кінуць гэтую дурную работу: маўляў, усё роўна тут нічога путнага не вырасце. Урэшце, ён прывёз яе сюды адпачываць, а не гарбаціць. Але яна нібы і не чула яго. Рыхліла зямлю, выкідвала ў межы траву, а калі ён вельмі ўжо назаляў ёй, разгіналася, выцірала рукавом спацелы твар, з’едліва пытала:\n— Ці не шкада табе гэтых калючак?\n— Цябе шкада,— бурчэў ён.— Хіба можна так, без перапынку?\n— Ажа дарвалася баба,— смяялася яна і зноў бралася за цапку.\n— Нічога... Можа, да электрычкі на руках данясеш...\nЗ’ездзіўшы ў наступны свой выхадны ў адведкі да дачкі, за вячэрай, сказала Кахновічу:\n— Гаварыла ж з малой пра цябе. Яна прасіла, каб я прыехала з табой. Дарэчы, яна яшчэ спытала ў мяне...— Жанчына замаўчала, глянула на Кахновіча так, нібы раптам завагалася ў нечым, і пачала, падалося яму, зусім пра іншае: — Яна наогул у мяне максімалістка. Чэсная, без хітрыкаў. Не прызнае ніякіх кампрамісаў. Яе бацька таксама быў такі. Можа, таму і загінуў. Загадалі пакінуць самалёт, не паслухаўся, хацеў пасадзіць. Самалёт разбіўся, сам загінуў... Дык вось, дачка, і спытала ў мяне, ці запісаліся мы. Што я магла адказаць? Адказала, што запісаліся...\n«Дачка спытала... Гавары, гавары,— думаў Кахновіч.— Калі пра садовы ўчастак не ведала, дык не заікалася, каб запісацца. А цяпер, бач, як загаварыла. Такая ж хцівая, як і ўсе... Але нічога, даражэнькая, у цябе не выйдзе, не на таго напала...»\n— Сапраўды, Іван, чаму б нам не запісацца? — памаўчаўшы, насцярожана спытала яна.\n— Хіба дрэнна так? — няпэўна адказаў Кахновіч.— Ці не верыш мне?\n— Веру, Іван. Больш таго, лічу, што гэта адна толькі фармальнасць,— і яна зноў дапытліва глянула на яго. Відаць, па выразу твару хацела здагадацца, што ён думае, тады б, можа, і не трэба было гаварыць нічога, так усё было б ясна. Але, відаць, яна не ўбачыла на яго твары нічога такога, што ёй хацелася ўбачыць, таму, уздыхнуўшы, працягвала далей: — Калі Косцік загінуў, я думала, што наогул нікога больш не пакахаю. Аказваецца... Ці я, можа, такая дрэнь, ці гэта час робіць такое з людзьмі. Мне страшна становіцца, як падумаю, што магу страціць цябе. Калі доўга не вяртаешся з рэйса, месца сабе не знаходжу. Праўда. А раптам што, не дай бог? Ніхто ж не паверыць, што ты мой. Чым я людзям дакажу?\n«Баіцца, што дача не застанецца ёй,— падумаў Кахновіч.— Відаць, усе бабы аднолькавыя. І гэтая тарбахватка таксама. Але мы зараз праверым...»\n— Я таксама думаў, каб запісацца,— ён перадыхнуў.— Узаконіцца, так сказаць. А то куды паехаць, і ў гасцініцу разам не пусцяць... Адным словам, я таксама хацеў бы запісацца. Але крыху пазней.— І ўдакладніў: — Пасля таго як пабудую дамок. Толькі не крыўдуй на мяне, але раз пачаў, скажу ўсё. Ты ведаеш, хто ты для мяне. Ты для мяне ўсё. Але... Ведаеш, жыццё навучыла. Паспрабуй разгледзець, што там робіцца ўсярэдзіне ў каго. Ведаеш, пачынаў жыць з першай жонкай так, што лепей і не трэба. Я рабіў на гарадскім аўтобусе, яна ў гастраноме. Усё добра было, пакуль не пачалося гэта самае... Пайшлі неяк купляць ёй кофтачку. Бяру вось гэту, раю ёй, значыцца. «Я такое не нашу, каб запомніў на ўсё жыццё»,— адказвае мне. І хоча такую, на якую нашых зарплат мала. Адным словам, прыстала да мяне, каб пераходзіў на таксі. Тады таксісты маглі калыміць. Парабіў, значыцца, таксістам, а ёй зноў мала. Даведалася, што на міжгародніх рэйсах болей зарабляюць, прыстала, каб пераходзіў туды. Месяцамі, кажу, дома не буду. Слухаць не хоча. Абы грошы. Прызнацца, я ахвотна перайшоў. Надакучыла кожны дзень слухаць пра дываны, пра розныя анучкі. Толькі і чуеш: сёння ў магазін тое прывезлі, сёння тое... А потым спадзяваўся, пасядзіць без мяне, зразумее, што не ў рэчах сэнс, можа, уціхамірыцца. Дык не, другая хвароба да яе прыліпла. Раўнаваць пачала. Маўляў, раз тыднямі дома не бываеш, то возіш баб. Адным словам, пачала ганяцца за рэчамі, а паступова і я для яе стаў рэччу. І не болей. Дайшло да таго, што не паспееш парог пераступіць, а яна ўжо бяжыць, нюхае, якімі духамі, значыцца, пахнеш. У бухгалтэрыі пачала правяраць зарплату. Думала, грошы на баб пераводжу. Такой абразы я не вытрымаў. Плюнуў на ўсё і пайшоў. У чым стаяў. У гараж. У кабіне грузавіка і была мая кватэра... Спачатку думаў, можа, мне аднаму такая папалася. Стаў прыглядацца, прыслухоўвацца, аказваецца... Ды што далёка хадзіць?.. Узяць маю нявестку. Прыгожая, адукаваная. Інжынер. Сын мой інжынер таксама. Жывіце. Што яшчэ трэба? Дык не. Ёй, бачыце, захацелася мець на кніжцы абавязкова дзесяць тысяч. І не меней. Сама галадае, мужыка корміць абы-як, а ўсё на кніжку. Трымціць над кожнай капейкай. Баюся, што не ўжывуцца. Сустрэне больш грашавітага і кіне майго дурня. Застанецца тады без нічога. Як і я. Вось я і падумаў, пабудую дамок. Хай сыну будзе. А то разбяжыцца са сваёй, пераначаваць не будзе дзе. Распачаў будоўлю, ды грошай не хапіла закончыць,— ён замаўчаў, упарта разглядаючы нешта ў талерцы, потым падняў вочы, глянуў на Лілю, вагаючыся, гаварыць далей ці не. Яна заўважыла гэтыя ваганні і знарок маўчала, чакала, што яшчэ ён скажа.\n— Прызнаюся, раз пачаў,— зноў уздыхнуў ён.— Справа ў тым, што я не веру вашаму брату. А зусім нядаўна думаў, што і глядзець у ваш бок не буду. А тут сустрэў цябе. Канешне, ты для мяне цяпер, сама ведаеш... І ў душы ўсё яшчэ нехта пратэстуе. Нібы там два чалавекі. Адзін «за», другі «супраць». Не вер, кажа, яна такая, як і ўсе... А калі сапраўды так? Раптам у нас усё разладзіцца? Прыйдзе час, і... Адным словам, каб нічога такога, запішамся пасля таго, як пабудую дамок. Каб, калі раптам што, дык каб, значыцца, для сына...\nКахновіч замаўчаў, сядзеў насуплены, чакаў, што жанчына абурыцца і, калі не нагаворыць абразлівай лухты, дык ветліва пакажа на дзверы. І няхай! Затое ён нічога не ўтаіў, усё сказаў...\n— Як жа так можна жыць? — нечакана спачувальна спытала яна.— Каб нікому не верыць... Хто цябе так сапсаваў?\n— Жыву ж,— разгублена ўсміхнуўся ён.— А потым, чаму сапсаваў? Я — як і ўсе. Дзе інакш жывуць, думаюць? У газетах? А ў жыцці...\n— Не ўяўляю, як можна так,— разважала яна.— Канечне, жыццё ламае, але ці трэба паддавацца? Мой Косцік некалі дзяліў людзей на буксіры і баржы. Баржы самі плывуць, куды вада цячэ ці куды іх буксір цягне. А буксіры могуць супроць цячэння... Што ты зрабіў, каб жонка ці нявестка сталі іншымі? Цябе хапіла толькі абурыцца... Добра, што хоць сам не паддаўся. Але каб так не верыць людзям...\n— Як верыць, калі яны гавораць адно, а робяць другое?..\n— Ты не верыш нават мне.\n— Я ж сказаў, што веру, але...\n— Сядзіць нехта ў табе, што не верыць,— засмяялася раптам Ліля, потым, нібы ўспомніўшы нешта неадкладнае, глянула на гадзіннік, падхапілася, выскачыла з кухні. Пачулася, як ляпнулі дзверы...\nШто з ёй? Нічога не сказала... Можа, уніз па газеты? Кахновіч пасядзеў, пачакаў. Яна не вярталася. Можа, узрушылася тым, што пачула, дык выскачыла, каб ён не бачыў яе слёз? А можа, проста захацелася ёй пахадзіць, падумаць, як быць цяпер? Ці пабегла да якой знаёмай, каб параіцца? Не, дарэмна ён расшчыраваўся з ёй. Можна было і не гаварыць усё. Абышлося б як-небудзь і так. З часам усё абыходзіцца, праясняецца. А можа, і нядрэнна, што сказаў усё? Няхай ведае. Каб ніякіх лішніх думак. А раптам цяпер не захоча з ім жыць? Прагоніць яго. І няхай! Калі яна такая, як усе, то і няхай. Чым хутчэй, тым лепш. Канечне, будзе цяжка, але толькі спачатку. Потым зноў усё будзе нармальна.\nКахновіч сядзеў за кухонным сталом і прыслухоўваўся да кожнага гуку ў калідоры. Нарэшце не вытрымаў, падняўся, падышоў да акна, але нідзе ў двары яе не ўгледзеў. Вярнуўся зноў на кухню, уключыў радыё. Перадавалі музыку. Музыка была трывожная, поўная смутку і загадкавых мрояў. Заслухаўся і не пачуў, як вярнулася Ліля.\n— Вазьмі,— яна паклала перад ім невялікі пачак у газеце.\n— Што гэта? — узрадаваўся ён яе вяртанню.\n— Грошы. Дзве тысячы. Табе на дачу. Канчай будаваць, каб не стаяла яна ў нас на дарозе.\n— Адкуль яны ў цябе? — не мог ачомацца Кахновіч.\n— Бяры, бяры, не ўкрала.— Яна ўключыла цёплую ваду, пачала мыць посуд.— У ашчаднай касе ўзяла. За Косціка дачцэ плоцяць, вось і назбіралася крыху. Ну, што глядзіш? — і гарэзліва ўсміхнулася.— Бяры, пакуль не перадумала.\nНа другі дзень, пасля работы, Кахновіч зайшоў у кветкавы магазін.\n— Прабачце, дзяўчынка,— звярнуўся ён да прадаўшчыцы.— Я вось стары дурань ніколі не купляў кветкі, дык падкажыце, якія ў вас тут самыя, самыя...\n— Вось букецік руж...\n— Вазьміце два.\n— А колькі іх у вас?\n— З дзесятак засталося.\n— Давайце ўсе.\nТрымаючы кветкі ў абярэмку, як звычайна вяскоўцы носяць дровы, Кахновіч ілбом націснуў на кнопку званка.\n— Што гэта? — адчыніўшы дзверы, спытала Ліля.\n— Табе... Заўтра пойдзем запісвацца. Каб, значыцца, твая строгая дачка не асуджала нас...\n...Цяпер Кахновіч яшчэ болей любіў зямлю надвячоркам. Але ніколі не затрымліваўся ў дарозе, ніколі нават не збаўляў хуткасць, каб палюбавацца засмужанымі даляглядамі,— спяшаўся дамоў...


Дзяржаўная ўстанова культуры "Бераставіцкая раённая бібліятэка імя В.М.Кавалеўскага": 03.12.2019г. Мерапрыемства “Мы другія, але мы побач”\n03.12.2019г. Мерапрыемства “Мы другія, але мы побач”\n“Мы другія, але мы побач” – пад такой назвай у Бераставіцкай раённай бібліятэцы імя В.М. Кавалеўскага прайшло мерапрыемства, прысвечанае Міжнароднаму дню людзей з абмежаванымі магчымасцямі здароўя. На імпрэзу запрасілі наведвальнікаў клуба маладых інвалідаў “Вясёлка дабра”, што працуе пры бібліятэцы. Супрацоўнікі бібліятэкі расказалі прысутным аб лёсах сусветна вядомых людзей з абмежаванымі магчымасцямі, аб іх дасягненнях і талентах, пазнаёмілі з матэрыяламі кніжна-інфармацый выставы “Моцныя духам”, на якой былі прадстаўлены кнігі і інфармацыя аб такіх асобах, як Мікалай Астроўскі, Эдуард Асадаў, Вольга Скараходава, Аляксей Марэсьеў, Нік Вуйчыч, Сцівен Хогінг і інш. Бібліятэкары падрыхтавалі пазнавальна-забаўляльную праграму з конкурсамі, гульнямі і жартамі. У выкананні ўдзельнікаў клуба прагучалі песні.\nЗавяршылася мерапрыемства салодкім сталом, які арганізавала для прысутных сям’я Сірануш Геворгаўны Палакян з аграгарадка Алекшыцы.


Як атрымаць доўгатэрміновую візу для праходжання лячэння ў Тайландзе\nдома / Як атрымаць доўгатэрміновую візу для праходжання лячэння ў Тайландзе\nЯк атрымаць доўгатэрміновую візу для праходжання лячэння ў Тайландзе: На сённяшні дзень вялікая колькасць турыстаў адпраўляецца ў Тайланд не толькі для таго каб адпачыць на яго дзівосных пляжах, а і для праходжання лячэнне, таму што медыцына ў гэтай краіне параўнальна недарагая. Каштаваць заўважыць, што ў апошні час выезд на лячэнне ў іншыя краіны стаў больш папулярным выглядам турызму. Вельмі шмат хто хоча трапіць менавіта ў Тайланд для таго каб прайсці там доўгі лячэнне. Такі выгляд турызму паўстаў, таму што цэны на лячэнне ў родных краінах турыстаў занадта высокія. Вось, напрыклад, у 2013 годзе Тайланд наведала 2530000 турыстаў, якія прыехалі сюды менавіта з мэтай лячэння.\nМедыцына ў Тайландзе развіта вельмі добра, а самым прыемным ёсць тое, што цэны на паслугі прыватных і грамадскіх клінік складзеныя ў межах розуму. Але вы павінны ведаць аб тым, што калі вы хочаце прайсці лячэнне ў якой - небудзь з тайскіх клінік, прыйдзецца падрыхтавацца да некаторых складанасцяў. Так, як у дадзены момант урад гэтай краіны ўвяло шмат строгіх правілаў, якія тычацца часовага абмежавання знаходжання турыстаў у краіне. Вы павінны, загадзя падрыхтуецца і атрымаць візу, якая дасць магчымасць прайсці тут лячэнне. Для таго каб прайсці працяглы курс лячэння ў Тайландзе вам трэба будзе зрабіць вельмі шмат. У першую чаргу вы павінны зрабіць выбар медыцынскай установы, агульнага або прыватнага, у якім жадаеце праходзіць лячэнне. Але не забывайце аб тым, што вы павінны праінфармаваць бальніцу пра сваё жаданне праходзіць лячэнне менавіта ў іх, а таксама вызначыцца з дакладным раскладам праходжання курсу лячэння. Калі падаюцца дакументы на атрыманне медыцынскай візы, неабходна мець пры сабе ліст лечыць лекара, у якім будзе указана аб тым што, канкрэтнае медыцынскую ўстанову гатова даць вам неабходныя паслугі па лячэнні. Бо без такога дакумента вам ні ў якім разе не дадуць доўгатэрміновую візу, тоесть вы павінны будзеце пакінуць краіну праз 30 дзён з моманту прыезду. Пасля таго як вы вылучыце для сябе патрэбны медыцынскую ўстанову, вам неабходна будзе прыступіць да збору пакета неабходных дакументаў, для атрымання прыдатнай для вас турыстычнай візы. Калі ваш курс лячэння будзе займаць не больш 30 дзён, то афармляць доўгатэрміновую візу вам не спатрэбіцца.\nА вось для афармлення доўгатэрміновай візы неабходна сабраць такія дакументы:\n1. Бланк заявы, які вы можаце атрымаць у Консульстве Тайланда.\n2. Замежны пашпарт, які быў зроблены прыкладна за 6 месяцаў да таго моманту, калі вы вырашыце здзейсніць паездку.\n3. Копія пашпарта.\n4. Ліст ад лекара, які будзе займацца вашым лячэннем, а таксама просьба аб тым, каб вы мелі права заставацца ў медыцынскім установе краіны пэўны тэрмін. Такія дакументы павінна падаць бальніца, альбо ж клініка у якой вы будзеце праходзіць лячэнне, толькі не забывайце яе праінфармаваць пра гэта.\n5. Дзве фатаграфіі, памерам 2 "x2".\n6. Квіткі ў Тайланд, абавязкова ў абодва канца, такое патрабаванне існуе для таго, каб было пацвярджэнне таго што вы маюць намер вернуцца назад у сваю краіну, а не застанецеся нелегальна працаваць у Тайландзе.\n7. Любы дакумент, які пацвярджае наяўнасць у вас грашовых сродкаў, якія складаюць з разлікам 500 $ на аднаго чалавека, гэта можа быць, напрыклад выпіска з банка аб стане вашага асабістага рахунку.\n8. Аплата візавага збору, толькі адразу трэба ўдакладніць у пасольстве дакладную суму збору, таму як яна часта мяняецца.\nУ лісце ў амбасаду ваш які лечыць лекар павінен паказаць які складае перыяд вашага лячэння, таму як ад гэтага залежыць тэрмін дзеяння візы. У залежнасці ад таго колькі вы будзеце знаходзіцца на лячэнні, віза будзе прадастаўлена тэрмінам на 60 дзён, альбо ж віза якая дае магчымасць знаходзіцца на тэрыторыі краіны больш 60 дзён. Не забывайце перад ад'ездам абавязкова ўдакладніць у пасольстве, які выгляд візы вам прадастаўлены. Але бываюць такія выпадкі, калі пацыент лечыцца ад раку, альбо ж рэабілітацыя пасля аперацыі па змене полу, то яго лячэнне можа зацягнуцца. І калі ў вас ужо сканчаецца тэрмін дзеяння візы, а застацца далей для лячэння з'яўляецца жыццёвай неабходнасцю, прадстаўнікі тайскага лячэбнага установы могуць паклапаціцца аб тым, каб вам працягнулі знаходжанне ў Тайландзе. У такіх выпадках прадстаўніцтва дадзенай краіны ідзе вам на саступкі, бо яно таксама зацікаўлена ў тым, каб быў прыток грашовых сродкаў ад медыцынскай сферы і ў такім выпадку віза будзе прадоўжана без клопатаў з боку самога пацыента.\nМногіх цікавіць пытанне: «Ці змогуць яны пасля лячэння застацца на якой - то перыяд часу ў краіне?» Вядома ж, так, пасля завяршэння свайго лячэння вы можаце застацца ў Тайландзе. Бо вельмі многія пацыенты тайскіх клінік пасля лячэння абавязкова праводзяць пару тыдняў на выдатных пляжах гэтай краіны. Толькі пра гэта, вы павінны, паклапоціцца загадзя, яшчэ да таго як з'явіцеся ў дадзеную краіну. Для гэтага, трэба яшчэ ў заяве на атрыманне візы пазначыць дакладныя даты перыяду, які будзе выдаткаваны на тое, каб аднавіць, свае сілы пасля працяглага лячэння. Не забывайце пра тое, што ўсё-ткі ў першую чаргу тайскае ўрад зацікаўлены ў патоку турыстаў, і ў такім выпадку яно не будзе супраць таго што вы праведзяце час пасля лячэння на адным з курортаў гэтай краіны. Прыемнага вам адпачынку і лячэння.\nСТРУКТУРА сістэмы аховы здароўя ў Тайландзе\nПАТРЭБНА ЦІ вакцынацыю, калі едзеш у Тайландзе? УСЕ ЗА СУПРАЦЬ\nкатэгорыі: Медыцына ў Тайландзе, артыкула, Што трэба ведаць пры паездцы ў Тайланд Ключавыя словы: MC - Міжнародны Медыцынскі Цэнтр на Пхукет, Антыгравітацыйным бегавая дарожка, Бальзамы з Тайланда - цудоўны падарунак з экзатычнай краіны, Бангкок шпіталь Пхукет у Тайландзе, ботекс на Пхукет, Гениопластикa - Змена Формы падбародкам у Бангкок шпіталі, Дзяржаўныя медыцынскія паслугі ў каралеўстве Тайланд, Дзіцячая клініка на Пхукет, Дыяліз цэнтр у Бангкок шпіталі, іглаўколванне на Пхукет, іглаўколванне Пхукет, Змена формы жывата з дапамогай хірургічнага ўмяшання, Ін'екцыі ботокса У наш час маецца бясшкодны эфектыўны і хуткі, іньекцій ботекса на Пхукет, Як вылечыць катаракту на Пхукет, Як атрымаць доўгатэрміновую візу для праходжання лячэння ў Тайландзе, Кітайскае Іглаўколванне ў Тайландзе, Клініка Іглаўколванне ў Бангкок шпіталі на Пхукет, калі едзеш у Тайланд? Усё за супраць, карэкцыя вушэй, Карэкцыя вушной ракавіны, Лячэнне алергіі ў Бангкок шпіталі Пхукет, Лячэнне ў Тайландзе, Лісце Кратома, ЛОР цэнтр у Бангкок шпіталі на Пхукет, Медыцына ў Тайландзе, Медыцынская статыстыка ў Тайландзе, Медыцынская страхоўка ў Тайланд, месцазнаходжанне шпіталяў і бальніц Тайланда на карце: - Лячэнне і дыягностыка анамальнага вагінальнага крывацёку. Лячэнне і дыягностыка заблакаваў фалопіевых труб. Лячэнне і дыягностыка груд, Місія Бангкок Шпіталь, Народная медыцына ў Тайландзе, Неўралагічны цэнтр Бангкок шпіталя на Пхукет, Ці патрэбна вакцынацыя, Аперацыя па змене полу, апісанне клінік, водгукі, Афтальмалагічны вочнай цэнтр Бангкок шпіталь, Пластычная аперацыя носа ў Бангкоку ў шпіталі на Пхукет, Пластычная аперацыя па змене формы і памераў грудзей у Тайландзе, Шлейка асобы ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Карысная інфармацыя аб медыцыне ў Тайландзе, Папулярныя сродкі традыцыйнай Тайскай медыцыны, Праграмы і акцыі ў Бангкок шпіталі, Працэдура карэкціроўкі гледжання ў Тайландзе, Пхукет шпіталь, Ранняя дыягностыка захворванняў малочных залоз, Рэабілітацыя і Фізіятэрапія ў Бангкок шпіталі на Пхукет, рэкамендацыі, Сістэма медыцынскага абслугоўвання Тайланда, Скандынаўская артапедычная лабараторыя (SOL) на Пхукет, Спосабы аперацый па лячэнні катаракты, Стаматалогія ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Страхавая рэформа Тайланда ў сферы медыцыны, Структура і асаблівасці аховы здароўя ў Тайландзе, Структура сістэмы аховы здароўя ў Тайландзе, Тайская масаж, тэлефоны бальніц і шпіталяў ў Тайландзе, Траўматалагічны Цэнтр на Пхукет, фота і відэа справаздачы аб клініках ў Тайландзе, Гаючыя расліны Тайланду, Цэнтр жаночага здароўя Бангкок шпіталя, Цэнтр здароўя ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Цэнтр лячэння ўсіх формаў рака Bangkok Hospital, Цэнтр лячэння дыябету, Цэнтр лячэння захворванняў ЖКТ і печані ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Цэнтр лячэння Скуры ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Цэнтр лячэння Нырак ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Цэнтр лячэння сэрца ў Бангкок шпіталі на Пхукет, Цэнтр мінімальна інвазівной хірургіі, Цэнтр агульнай медыцыны ў Бангкок шпіталі на Пхукте, Цэнтр Псіхічнага Здароўя ў Бангкок шпіталі, Прыватныя медыцынскія клінікі ў Тайландзе, Што лечаць у Тайландзе, эндакрыннай сістэмы і нырак, Эстэтычны Цэнтр Бангкок шпіталя на Пхукет\nКітайскае Іглаўколванне ў ... Кітайскае Іглаўколванне ў Тайландзе: Існуе агульнае меркаванне, што ўся кітайская прадукцыя і ўсе вобласці, звязаныя з прадастаўленнем іх паслуг, з'яўляюцца ...\nЦэнтр лячэння ўсіх формаў рака Bangkok Цэнтр лячэння ўсіх формаў рака Bangkok Hospital: Па статыстыцы, большасць смерцяў прыпадаюць ад захворванняў сэрца, аварый і анкалагічных захворванняў. У ...\nПасведчанне кіроўцы ў Тайландзе Як атрымаць вадзіцельскія правы ў Тайландзе. Не для каго не сакрэт, што правілы руху на дарогах можна тлумачыць па-рознаму. Але ...\nТурыстычная віза ў Тайланд Турыстычная віза ў Тайланд. Калі вы жывяце ў Расіі і намерваецеся атрымаць візу ў Тайланд, ведайце, што зрабіць гэта будзе ...\nЦэнтр мінімальна інвазівной ... Цэнтр мінімальна інвазівной хірургіі: З'явілася новая опцыя, прызначаная для правядзення хірургічных аперацый, дзякуючы якой пацыент адчувае менш болевых адчуванняў, а ...\nСтруктура і асаблівасці ... Структура і асаблівасці аховы здароўя ў Тайландзе: Тайландская медыцына створана на аснове амерыканскай сістэмы аховы здароўя, у якой вядучае месца адводзіцца старанна ...\nТранзітная віза ў Тайланд Транзітная віза ў Тайланд. Адзін з відаў віз, якія могуць выдавацца ў пасольстве або консульстве Тайланда, - так званая "транзітная ...\nЦэнтр лячэння Скуры ў Бангкок ... Цэнтр лячэння Скуры ў Бангкок шпіталі на Пхукет: Цэнтр лячэння Скуры ў Бангкок шпіталі на Пхукет быў гатовы, для таго ...\nЛячэнне ў Тайландзе Лячэнне ў Тайландзе Тайланд займае лідзіруючае месца сярод краін, якія прапануюць свае медыцынскія паслугі на міжнародным узроўні. Лячэнне ў Тайландзе: ...\nДзяржаўныя медыцынскія ... Дзяржаўныя медыцынскія паслугі ў каралеўстве Тайланд: Дзяржаўныя медыцынскія паслугі ў каралеўстве Тайланд аказваюцца муніцыпальнымі медыцынскімі ўстановамі, якія ўкамплектаваны самым сучасным ...\nТайланд віза для грамадзян былога Тайланд віза для грамадзян былога СССР. Жадаючы адправіцца ў Тайланд, трэба загадзя задумацца аб тым, якія для гэтага будуць неабходныя ...\nТайланд туры Тайланд туры: Тайланд сваёй яркасцю, казачнай прыгажосцю, шырокім разнастайнасцю забаў прыцягвае мільёны турыстаў. Бо гэтая экзатычная краіна здолела стварыць ідэальныя ...\nВіза катэгорыі «O» ці іншыя ... Віза катэгорыі «O» ці іншыя візы ў Тайланд, інакш званая Non immigration Visa O, прызначана для тых, хто можа знаходзіцца ...


Дудар, якога слухала неба\n27 травень 2014, 15:29\nПа Беларусі найлепш падарожнічаць пад песьні «Камелоту» — у гэтым я неаднойчы пераконваўся сам і пераконваў сваіх сяброў па вандроўках. Зрэшты, сяброў агітаваць доўга не даводзілася — звычайна, пасьля дзьвюх-трох песьняў яны дружна цікавіліся, дзе можна набыць камелотаўскі дыск. Як жа дарэчна гучалі тыя песьні пад сьценамі Мірскага, Наваградзкага і Крэўскага замкаў, на беразе Сьвіцязі і Кромані, на бясконцых беларускіх бальшаках! Плэер ставіўся на паўтор, і неўзабаве чарговы экіпаж машыны баявой чатырма-пяцьцю галасамі заглушаў аўтадынамікі:\nХай паказыча нам горла\nХай давядзе, што ня ўмёрла\nНаша справа з табой!\nВесялей, браце мой,\nГэй, браце мой...\nПесьні для «Камелоту» пісаў Зьміцер Сідаровіч — мой даўні сябра, першы ў маім жыцьці тэхнар зь беларускім сьветапоглядам. Навіной пра ягоную раптоўную сьмерць у сорак восем гадоў я быў літаральна агаломшаны, вярнуўшыся з Украіны, з 200-годзьдзя Шаўчэнкі. У Кіеве мы са Зьмітром і пазнаёміліся — у яшчэ савецкім 1987-м. Тады таксама трываў травень, і каштаны на сонечным Храшчаціку ўздымалі свае белыя сьвечкі.\nЗьміцер быў і жнец, і швец, і на дудзе грэц. Ён сапраўды належаў да рэдкага роду мультымастакоў. Ён пісаў вершы, прыдумваў мэлёдыі і выконваў уласныя песьні. Ён граў на гітары і на дудзе. Ён мог навучыць вас танцаваць падэспань. Ён умеў адрозьніць аўтэнтычны фальклёр ад прафэсійных падробак.\nІмправізаваная лекцыя пра дуду каля Сынкавіцкай царквы\nМожна было падумаць, што Зьміцер закончыў Акадэмію мастацтваў (прычым адразу некалькі аддзяленьняў), філфак унівэрсытэту і харэаграфічную навучальню. А ён — выпускнік будаўнічага факультэту Політэхнічнага інстытуту, дзе, дарэчы, дыплём абараняў па-беларуску. I было гэта амаль трыццаць гадоў таму, калі айчынная палітэхніка з роднай мовай амаль ня зналася. А да інстытуту Зьміцер Сідаровіч, карэнны мянчук, закончыў 121-ую сталічную школу, звычайную, без «ухілаў».\nУхіл быў у ім самім — любоў да беларускай старасьвеччыны, да нацыянальнага мэлясу, да бардаўскай песьні. I калі зь менскіх сцэнаў загучаў гурт «Камелот», творчым рухавіком якога стаў Зьміцер, здалося — гэта пачуліся галасы сярэднявечных ваяроў, якія ідучы на Грунвальд прысядалі за стол у карчомцы дзе-небудзь пад Наваградкам ці Крэвам.\nЯ перакананы: нягледзячы на кароткі час свайго існаваньня (1991–1996), «Камелот» ужо застаўся ў гісторыі беларускай музычнай культуры. Песьні з ягонага альбому «Ў краіне талераў» мне даводзілася чуць і на глухім лясным хутары пад Ракавам, і ў аўто на вуліцах Львова, і ў кватэры прафэсара Варшаўскага ўнівэрсытэту. Мой сын Вячка, ледзь-ледзь навучыўшыся хадзіць, адважна пайшоў у скокі, як толькі пад акампанэмэнт бубна пачуліся словы: «А дзе ж тыя ваяры, што са мной хадзілі ў Крым»...\nДобра, што «Камелот» прагучаў своечасова. На сьвітанку нашай незалежнасьці былі патрэбныя якраз такія песьні — ваярскія, мужныя, якія б выхоўвалі сапраўдных абаронцаў Айчыны. Нездарма ў шматспадзеўныя 20-я гады мінулага стагодзьдзя Янка Купала палічыў сваім абавязкам напісаць нізку ваяцкіх, маршавых песьняў.\nШкада, што «Камелот» так хутка распаўся, бо наша адраджэньне зацягнулася і патрэба ў духаўздымных песьнях з акцэнтацыяй на айчынную гісторыю засталася. Асабліва пераконваесься ў гэтым, калі трапляеш у Беларусі на чарговы рыцарскі фэст, дзе маладзёны ў дасьпехах размаўляюць па-расейску, на мове краіны, у якой тых рыцараў спакон вякоў не было.\n«Камелот» распаўся, але Зьміцер Сідаровіч і безь сяброў-паплечнікаў не апусьціў рукі. Ён ахвотна адгукаўся на прыяцельскія запросіны выступіць з камелотаўскім рэпэртуарам. Сплаўляўся на байдарках па Вяльлі, ехаў у падбеластоцкі Гарадок на «Басовішча», у Крынічнае над Нёманам на Брылёўскія чытаньні, у Зэльву на прэзэнтацыю новай кнігі Ларысы Геніюш, у Гарошкаў на песенны фэстываль Анатоля Сыса, у Сынкавічы на фэст хрысьціянскай паэзіі... I паўсюль зь ім былі дуда і гітара.\nУ Крынічным я паказаў сябру цуд прыроды — ладнаватую бярозу, якая вырасла проста на дубовым пні. Стаяла, як на пастамэнце, нібы сымбалізуючы паяднаную красу і сілу. Зьміцер агледзеў той «бярозадуб» з усіх бакоў і сур’ёзна заўважыў, што ў любой справе найгалоўнае — добры падмурак. Надзейным падмуркам для яго самога была гісторыя — пераважна Вялікае Княства, у якое ён, як аднойчы прызнаўся, згодны быў перасяліцца назаўжды. Зьміцер пакінуў нам песьні пра Бітву пад Воршай, пра славутага Тадэвуша Рэйтана, пра мрою ўсіх ліцьвінскіх дзяўчатаў — пана Скіргайлу, песьні, у якіх — рыцарская вернасьць Радзіме і каханай, весялосьць і кемлівасьць нашых далёкіх продкаў, якія ведалі смак жыцьця. Нездарма галоўным музычным інструмэнтам для Зьмітра стала дуда, гісторыя якой на беларускіх землях налічвае больш за чатырыста гадоў.\nПад бярозай, што вырасла на дубовым пні. Крынічнае, 2007 г.\nО, пра дуду ён мог расказваць бясконца, быццам праводзіў экскурсію па старасьвецкім музэі. Расказваў і паказваў, як дзейнічаюць усе тыя бурдоны і пішчыкі, зь якой скуры вырабляецца мех, у чым адрозьненьне шатляндзкіх дудаў ад беларускіх. Памятаю, выступалі мы разам у Мазыры, у гімназіі. Бязь лішняга розгаласу... І розгаласу не было, пакуль Зьміцер ня ўзяў у рукі дуду. Празь пяць хвілінаў у актавую залю зьбеглася ўся гімназія ўлучна з кухаркамі са сталоўкі і рамонтнікамі-страхарамі, якія мянялі шыфэр на даху. Усе тады пабачылі дуду, якая грала, упершыню. Не выключана, што дуда прыцягнула ўвагу і мясцовых ідэолягаў, чаго дырэктар гімназіі, непалахлівы ўвогуле чалавек, трохі асьцерагаўся.\nДудар ад Бога, Зьміцер Сідаровіч ахвотна браўся і за гітару. І як бард таксама ўмеў зацікавіць вучняў. Асабліва падабалася ім песьня «Ясна панна мая», якую Зьміцер выконваў проста эквілібрыстычна. Рэч у тым, што прыпеў тае песьні сьпяваўся скорагаворкай (!), і я заўсёды перажываў за сябра, каб ня зьбіўся. Ня зьбіўся ні разу. Юныя слухачы забываліся пра ўсё на сьвеце і зьдзіўляліся, як можна за сем сэкундаў (я неяк захранамэтраваў) так незвычайна прызнацца ў каханьні. Вось як гучаў той прыпеў (косак адмыслова ня стаўлю — выканаўца не дазваляў сабе ніводнай паўзы, як толькі паветра ў лёгкіх хапала):\nГоры рассыплюцца ў порах\nСонца закрыецца чорным\nЗоры сарвуцца зь нябёсаў\nБуду я голы і босы\nЗьнікнуць гады як хвіліны\nРознае стане адзіным\nЗолатам зробіцца сьмецьце\nЎсё памяняецца ў сьвеце\nТолькі не зьнікае\nБудзе ў сэрцы гэта песьня\nНаша зорка зноў зазьзяе\nНаша сонца уваскрэсьне!\nЗьміцер Сідаровіч, Вальжына Цярэшчанка, Данута Бічэль, Зьміцер Бартосік. Зэльва, 2008 г.\nПерачытваю адзіную кніжку Зьмітра Сідаровіча «Тры жалуды» (2007), якую пашчасьціла рэдагаваць. На ёй — сяброўскі размашысты аўтограф «за тытанічную працу»... Праца не была тытанічнай. Бо як ты будзеш рэдагаваць песьню, якую сьпяваюць, якая жыве ў народзе? Сьпеў не заўсёды падуладны законам граматыкі. Вершамі-песьнямі з тае кніжкі можна прызнавацца ў каханьні. Зь імі сьмялей выходзіць на плошчу і прыемна бавіць час у вясёлай сябрыне. Сьпяваючы іх, шмат хто лічыў Сідаровіча музыкам-прафэсіяналам. А ён працаваў ва ўстанове, назву якой зь першага разу і ня вымавіш, — «Белпраектстальканструкцыя». Канструяваў рэтрансьляцыйныя вежы. І пісаў рыцарскія баляды.\nКалі рыхтавалі тыя «Тры жалуды» да друку, я папрасіў аўтара даслаць як мага больш падрабязную біяграфію. Як зазвычай бывае — аўтар складае свой жыцьцяпіс, рэдактар рэдагуе і скарачае. Тым разам скарачаць нічога не давялося. Сябра даслаў «падрабязную біяграфію» ў такім выглядзе: «Зьміцер Сідаровіч нарадзіўся ў 1965 годзе ў Менску. Дудар. Зьбірае фальклёр». І ўсё. Нават сваю навуковую кандыдацкую ступень не палічыў патрэбным прыгадаць. Так у кніжцы і выйшла.\nЗміцер Сідаровіч (крайні зьлева) на фэстывалі хрысьціянскай паэзіі. Сынкавічы, 2007 г.\nАпошнім часам ён жыў самотнікам. Сваю аднапакаёўку на дзевятнаццатым паверсе па вуліцы Каліноўскага аздобіў насьценнымі камянямі, як старажытны замак. Па вечаровых позьніх званках было зразумела, што самоты тае ён у любую хвіліну гатовы пазбавіцца. Дуда і гітара заўсёды былі пад рукой. Аднойчы я спытаўся, зірнуўшы з вакна на далёкую ўнізе вуліцу і блізкія хмары: каму ты тут граеш, калі застаесься надоўга адзін? І Зьміцер бязь ценю ўсьмешкі адказаў: — Небу. — І слухае? — Гэта самы лепшы слухач...\nЦяпер ён грацьме там. І калі мы, чарговым разам настрашаныя прароцтвамі пра хуткі канец сьвету, раптам пачуем адкульсьці звысоку зыкі арханёльскае трубы, то не сьпяшаймася ставіць апошнюю кропку. Магчыма, гэта гучыць для нас дуда Зьмітра Сідаровіча. Дудара, якога слухала і слухае неба.


Галоўная ➠ Развіццё ➠ Выкарыстанне травяных сродкаў небяспечна для здароўя\nНа самай справе, многія травы могуць утрымліваць таксічныя або канцэрагенныя рэчывы.\nСпецыялісты прадставілі навуковыя доказы, якія сведчаць аб тым, што шматгадовая травяністая расліна пад назвай аристолохия, або кирказон, можа выклікаць нефрапатыя – запаленне злучальнай тканіны нырак. Людзі з гэтым захворваннем часта пакутуюць ад нефрыту, нырачнай недастатковасці і рака ныркі. Ў генетычна схільных людзей, якія спажываюць аристолохию, могуць паўстаць змены ў ДНК нырачных тканін, якія цягнуць за сабой мутацыі і наступнае развіццё рака ныркі. Дадатковыя даследаванні паказалі, што гэты працэс можа таксама прывесці да развіцця рака ў печані і мачавой бурбалцы.\nХоць аристолохия была выкарыстана ў якасці расліннага лекавага сродку на працягу больш чым 2000 гадоў, яе таксічнасць ня была прызнана, у значнай ступені, з-за вельмі доўгага перыяду паміж ужываннем травы і развіццём захворванняў, кажуць эксперты.\nПрымяненне антыбіётыкаў у дзяцінстве пагражае атлусценнем ў сталым узросце


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія навіны Еўропы » Аднаўленне летніх авіяперавозак у Еўропе не ўдалося\nАвіякампанія • аэрапорт • Авіяцыя • Апошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Апошнія навіны Францыі • Апошнія навіны Грэцыі • навіны здароўя • індустрыя гасціннасці • навіны • Перабудова • Адказны • Бяспека • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада • актуальныя • Розныя навіны\nНайгоршыя краіны апынуліся ў тых краінах, якія больш належаць на далёкі турызм, напрыклад, у Францыю і Італію, і ў тых, якія ўвялі самыя цяжкія і няўстойлівыя абмежаванні на паездкі, напрыклад у Вялікабрытанію, якая панізілася ўнізе спісу, дасягнуўшы ўсяго 14.3% Узроўні 2019 года.\nЛетнія авіяпералёты ў Еўропе дасягнулі 39.9% да пандэмічнага ўзроўню.\nКарціна была неадназначнай: некаторыя напрамкі ішлі лепш, чым іншыя.\nДа канца летняга перыяду браніраванне замарудзілася.\nНовае даследаванне паказвае, што міжнародныя рэйсы ў еўрапейскія пункты прызначэння ў ліпені і жніўні дасягнулі 39.9% да пандэмічнага ўзроўню. Гэта значна лепш, чым у мінулым годзе (26.6%), калі пандэмія COVID-19 стала прычынай шырокіх блакаванняў; і вакцыны яшчэ не былі зацверджаны.\nАднак карціна была вельмі неадназначнай: некаторыя напрамкі ішлі значна лепш, чым іншыя. Акрамя таго, прагноз не паляпшаецца, таму што браніраванне запаволілася да канца летняга перыяду.\nГледзячы на прадукцыйнасць па краінах, Грэцыя быў выдатным. Ён дасягнуў 86% прыбыткаў у ліпені і жніўні ў 2019 годзе. За ім ішлі Кіпр, які дасягнуў 64.5%, Турцыя - 62.0% і Ісландыя - 61.8%. Грэцыя і Ісландыя былі аднымі з першых краін, якія заявілі аб шырокай рэкламе, што будуць прымаць наведвальнікаў, якія былі цалкам вакцынаваны і/або маглі паказаць адмоўны ПЦР-тэст і/або маглі прад'явіць доказы выздараўлення ад COVID-19.\nГорш за ўсё выступілі краіны, якія больш абапіраліся на далёкі турызм, напрыклад, Францыя і Італія, і тыя, якія ўвялі самыя цяжкія і няўстойлівыя абмежаванні на паездкі, напрыклад UK, які стаяў унізе спісу, дасягнуўшы ўсяго 14.3% да ўзроўню 2019 года.\nКалі не ўлічваць танныя авіяперавозчыкі, ўнутрыеўрапейскія рэйсы склалі 71.4% прылётаў у параўнанні з 57.1% у 2019 годзе. Адноснае знікненне наведвальнікаў на далёкія адлегласці, якія звычайна застаюцца даўжэй, марнуюць больш і сканцэнтруюць сваю ўвагу на гарадах і славутасцях, падкрэсліваецца ў рэйтынгах лепшых і найгоршых паказчыкаў мясцовых напрамкаў.\nАсабліва расчаравала паездка ў Лондан; ён апынуўся ўнізе ў спісе самых загружаных еўрапейскіх гарадоў, дасягнуўшы ўсяго 14.2% прыбыткаў у 2019 годзе. Гэты спіс узначаліла Пальма -Маёрка, таксама буйны курортны пляж, які дасягнуў 71.5% ад узроўню 2019 года, і Афіны - вароты да шматлікіх астравоў Адрыятыкі - 70.2%. Наступнымі буйнымі гарадамі сталі Стамбул, 56.5%, Лісабон, 43.5%, Мадрыд, 42.4%, Парыж, 31.2%, Барселона, 31.1%, Амстэрдам, 30.7%і Рым, 24.2%.\nДля параўнання, напрамкі адпачынку апынуліся значна больш устойлівымі. У рэйтынгу ўсіх асноўных мясцовых напрамкаў (г.зн. тых, у якіх доля рынку перавышае 1%) пераважалі традыцыйныя гарачыя кропкі адпачынку на мора або вароты да іх. Лідарамі сталі Іракліён і Анталія, якія перавысілі ўзровень да пандэміі на 5.8% і 0.5% адпаведна. За імі ішлі Салонікі - 98.3%; Ібіца, 91.8%; Ларнака - 73.7% і Пальма -Маёрка - 72.5%.\nАкрамя макра тэндэнцый, некаторыя напрамкі пайшлі адносна лепш ці горш па больш мясцовых прычынах. Напрыклад, Партугалія, якая з'яўляецца любімым месцам адпачывальнікаў Вялікабрытаніі, пацярпела, калі ў чэрвені Вялікабрытанія змяніла сваё пазначэнне з зялёнага на бурштынавае; і Іспанія пацярпела ў канцы ліпеня, калі Германія папярэдзіла аб усіх паездках, акрамя неабходных.\nКалі ўлічыць, наколькі страшнымі былі для турызму ў Еўропе мінулыя гады, гэтае лета стала вельмі сціплай гісторыяй аднаўлення. У параўнанні з нармальнымі часамі працяглая нізкая інтэнсіўнасць міжнародных авіяперавозак, меншая за 40% ад звычайнай, стала надзвычай шкоднай для авіяцыйнай прамысловасці. Працяглая адсутнасць далёкіх падарожнікаў, асабліва з Далёкага Усходу (яна дасягнула ўсяго 2.5% аб'ёмаў да пандэміі гэтым летам) стане сур'ёзным ударам па эканоміцы наведвальнікаў некалькіх еўрапейскіх краін.\nКалі ёсць элемент суцяшэння, гэта людзі, якія “застаюцца”, гэта значыць: адпачываюць у сваёй краіне. У той час як айчынная авіяцыя займае меншую долю на рынку Еўропы ў звычайны час, падчас пандэміі яна трымалася нашмат лепш, таму што на яе не распаўсюджваліся такія складаныя абмежаванні на паездкі. Напрыклад, Канары і Балеарскія астравы прымалі больш іспанскіх гасцей, чым у звычайны сезон.


У Львоўскай вобласці червоноградские праваахоўнікі выкрылі мужчыну, які за ноч абакраў тры гаража\nЗгодна з артыкулам 185 Крымінальнага кодэкса Украіны, падазраванаму пагражае да шасці гадоў пазбаўлення волі. Да Червоноградского гарадскога аддзела міліцыі паступіла паведамленне ад мясцовай жыхаркі аб тым, што з яе гаража скралі ровар, электричу газонакасілку і іншыя асабістыя рэчы выклікаўшы ёй шкода на суму амаль 3000 грыўняў. Праваахоўнікі ўсталявалі, што да здзяйснення крадзяжу датычны 29-гадовы мясцовы жыхар. Акрамя таго, як высветлілі супрацоўнікі міліцыі, зламыснік датычны да здзяйснення яшчэ двух крадзяжоў з гаражоў. «Мы ўсталявалі, што мужчына за адну ноч абакраў тры гаража. ВікРадзеня маёмасць ён меў намер прадаць », - распавёў начальнік Червоноградского ГА ГУМВД Украіны ў Львоўскай вобласці палкоўнік міліцыі Уладзімір Каліш. Па гэтым факце распачата крымінальная вытворчасць па ч.3 ст.185 (крадзеж) КК Украіны. Санкцыя артыкула прадугледжвае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін ад трох да шасці гадоў. ОСО ГУМВД Украіныў Львоўскай вобласці, па матэрыялах Аксаны Козачок, памочніка начальніка Червоноградского ГА\n← У Львове пройдуць Дні... У Закарпацкай вобласці ў... →


Які знак задыяку самы самы - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Які знак задыяку самы самы\nСёння гаворка пойдзе аб знаках задыяку. А наогул, знак задыяку - што гэта такое? Гэта той знак задыяку, на якім, у момант вашага нараджэння знаходзілася Сонца. Бо лік і месяц, пад якой мы нарадзіліся, ужо ў далейшым паўплывае з самага нараджэння на ваш характар і ваш лёс. Аднак часта здараецца так, што мы хочам пра іншага чалавека даведацца, значна больш, чым ведаем пра яго самай справе і што мы робім, а мы глядзім у гороскоп. Гараскоп дае нам шмат цікавай інфармацыі, у тым ліку аб характары, розуме і сэксуальнасці носьбіта знака. Але канкрэтна для розных сітуацый, усіх цікавіць якой знак задыяку самы самы. Таму мы разгледзім, спіс самых знакаў задыяку:\nЯкі самы сэксуальны знак задыяку\nАдным з сэксуальных, лічаць знак Авена і Скарпіёна. Аднак, кожны з знакаў, праяўляе сэксуальнасць цалкам па-рознаму. Так скарпіёна, для пачатку трэба добра расштурхаць, пасля чаго ў ім пачне прачынацца сэксуальная бура. Скарпіёна адносяць да такога знаку, на які моцна ўплывае на падсвядомасць, таму мэта да працягу свайго роду ў іх закладзена яшчэ на клеткавым узроўні. Скарпіён, вельмі сур’ёзны ў адносінах і калі ён кагосьці палюбіў, ставіцца да гэтага вельмі сур’ёзна. Здрад скарпіён катэгарычна не дапускае, адчуваючы НЕ прыязнасьць да гэтага. А вось Авены, дзейнічаюць зусім па-іншаму. У іх у галаве, думкі толькі аб адным сексе, напэўна, так уладкаваны іх мозг. Для іх галоўнае спачатку, павесяліцца ў ложку, з прыгожай дзяўчынай, а толькі потым можна даведацца і яе імя. Бараны не сталыя, у іх страсці шмат, але палае яна не доўга.\nТаму, калі хлопец вельмі дзікі і энергічны, то можаш быць упэўненая, што ён Авен!\nЗараз пагаворым аб цельца. Яны банальныя ў сексе, патрабуюць ў сэксуальным плане праверанага партнёра і цэняць зручнасць і камфорт падчас занятку любоўю!\nДля Двайнят, не мае ролі ў якім месцы займацца сэксам, яны могуць рабіць гэта дзе заўгодна, а таксама яны вельмі таленавітыя ў ім. Любяць разнастайнасць, але прыкладаць нейкія намаганні, наўрад ці стануць самастойна.\nПа Ракаў, то ім усё роўна, дзе ім займацца, няхай гэта будзе вечарам у скверы на лавачцы, у машыне, на пляжы ці ў прыбіральні. Адмовіцца ад сэксу з імі, вельмі цяжка, але ў іх мінус у тым, што яны гультаі ў ложку.\nЛьвы ўдастоены прэміі, на лепшага акцёра ў любоўных справах, але ім патрэбны правільны настрой, таму многае залежыць ад іх настрою.\nПанны хутка ўспыхваюць, так і маментальна згасае, затое яны вельмі дрыгатліва ў тым плане, каб даставіць максімальнае задавальненне партнёру.\nШалі аддаюць перавагу рамантычным адносінам. Затое эротыка, з’яўляецца іх козырам.\nСтральцы, маюць патрэбу не як у самым палавым акце, як у размове пасля яго. Вельмі любяць пагаварыць, а так жа адрозніваюцца крайняй нерашучасцю.\nКазярогі сэксуальны знак, але яны замкнёныя ў сабе і адчыняюцца партнёру не адразу.\nВадалівы - пры жыцці эксперыментатары, любяць заўсёды пазнаваць нешта новенькае.\nРыбы - ня iнiцыятыўныя ў ложку і першымі не калі не зробяць крок.\nЯкі знак задыяку самы раўнівы\nДавайце разгледзім самы раўнівы знак задыяку. Ну, калі дакранацца рысы характару, знакаў задыяка, то ўладальнікам самага раўнівага тытула - маюць Цяльцы. Цяляты, з’яўляюцца самымі буйнымі ўласнікамі, а вось Авены пры жыцці агрэсіўныя, таму і рэўнасць ў іх выяўляецца мацней, як здаецца большенству людзей.\nСтатус ня раўнівых знакаў задыяку, прысуджаецца Казярогам, Рыбам і Вадалівам, так як пры першым падазрэнні да партнёра, яны спачатку будуць спрабаваць зменіцца самі, каб звярнуць больш увагі на сябе, або прымусіць раўнаваць свайго партнёра, каб ён адчуў гэта сабе. А калі больш канкрэтна, рэўнасць - гэта якасць няўпэўненых у сабе людзей.\nЯкі знак задыяку самы няправільны або іншымі словамі, якой знак задыяку найбольш гуляшчы\nНайбольш вернымі і шпацыраваць, лічаць такія знакі задыяку: шалі, Авены, шалі, Стральцы і Львы.\nЯкі самы разумны знак задыяку\nЛічыцца, што найбуйнейшыя навукоўцы ўсяго свету, якія нарадзіліся пад рознымі знакамі задыяка, але ўсё ж аддаць перавагу можна толькі трыма знакамі задыяку. Першымі ідуць блізняты, затым Вадаліў, і месца дастаецца Стральцам. Двайняты надзелены любоўю да вучэнняў. Вадалея, па праву можна лічыць геніямі, як у мастацтве, так і навуцы. А вось стрэлках, належыць асабліва навуковы склад розуму.\nШкодны знак задыяку ў мужчын\nВы дзяўчына, і вам, напэўна, цікава якой знак задыяку самы шкодны. Мужчыны, народжаныя пад гэтым знакам, могуць быць проста не валодаюць у адносінах і па жыцці.\nТаму, мы адабралі 3-ку лідэраў мужчын, адносін з якімі варта сцерагчыся, а калі ўжо і завялі, то вам трэба ведаць аб гэтых знаках Задыяка наступнае:\nЗолата ў нас вядома дастаецца Скарпіёнам. Мужчыны, народжаныя пад гэтым знакам, часам бываюць проста не маюць. Яны халодныя, эгаістычныя, разважлівыя і да ўсяго гэтага, яшчэ і злапомныя. Здараецца так, што могуць усё жыццё насіць крыўду на чалавека, а пры найменшай магчымасці адпомсціць яму. Дзеля сваіх амбіцый, Скарпіён раздавіць ўсё вакол. Яго можна параўнаць з трактарам, які ідзе напралом і яго ні як не спыніць, перад сваёй мэтай. Падступныя - так, аднак, лічацца подлымі. Без усялякага сораму ўсё скажуць у твар, пры гэтым нават не звернуць на рэакцыю суразмоўцы. Для іх самае галоўнае сям’я, а іншых яны заплюшчваюць вочы. Самае небяспечнае тое, што з выгляду скарпіёны спакойныя як мышы, а ў душы ў іх кіпіць запал. Таму, калі жыццё вас і звязала са скарпіёнам, то чакайце мора сэксу і запал, але не ўздумайце яго падманваць, таму што, як ён вас жыўцом зжарэ.\nСерабро ў нас дастаецца Казярогам. Знак, рэзка эмацыйны і халодны. Хоць астролагі сцвярджаюць, што за абыякавасцю хаваецца няўменне паказваць свае пачуцці. Мужчына Казярог, не ўмеюць паказваць свае пачуцці, яму прасцей сказаць. Аднак яны майстры з помсты. Калі Казярогу пяройдзеце дарогу, то ён можа пачаць патроху знішчаць вас, у той час вы не падазраючы гэтага, і ведаць ня будзеце пра гэта.\nБронза дастаецца Блізнятам. Гэты знак вельмі хітры і не прызнае сваіх памылак, тым самым ўпарта даказваючы сваю правату, пры гэтым ведаючы, што ён памыляецца. Двайняты добрыя хлусы. Мужчыны двайняты, не супраць хадзіць налева.\nЦікава адзначыць, што 10 гадоў таму, найбольш шкоднымі лічыліся Вадалівы. Усё таму, што хочуць жыць толькі дзеля сябе, вялікія аматары пагуляць і не задумваюцца аб зробленых учынках.\nСамыя прыгожыя знакі задыяку жанчына\nВашай увазе хочам прадставіць піраміду з 12 самых прыгожых знакаў задыяку. Гэты спіс быў складзены па выніках адбору вялікай колькасці жанчын, з якіх выбіралі па знаках задыяку прыгожых, сярэдніх і гэтак далей.\nЗнакі задыяку разбілі па месцах, і атрымалася наступнае:\nСамы самы знак задыяку. Самыя складаныя знакі задыяку. Чым вы лепш за іншых? Відэа.\nПапярэдні Тэкст Фота-рэцэпт фасолевых супу\nНаступная Артыкул Якія бываюць фобіі і як з імі змагацца\nЗ чым насіць джинсовку?\nЛуіза Черано - восень-зіма 2016-2017\nЯкая прафесія табе падыходзіць?


Якога колеру «крылы»? | Новы Час\nПрэс-тур па мясцінах Уладзіміра Караткевіча ладзіўся ў рамках кампаніі Беларускай асацыяцыі журналістаў «Журналісты за гістарычную спадчыну» і быў ужо 10-м па ліку. Арганізатар і натхняльнік гэтай справы Яніна Мельнікава.\nНаўмысна не буду спыняцца на шматлікіх адметных (у станоўчым сэнсе) момантах прэс-вандроўкі. Скажу толькі — іх было многа. На жаль, запомнілася іншае… Якраз тое, супраць чаго і змагаўся Уладзімір Караткевіч.\nЁн пайшоў з жыцця 25 гадоў таму, але калі параўнаць стаўленне да ўсяго беларускага савецкіх і сучасных улад, то розніца будзе амаль толькі ў акцэнтах. За савецкім часам усё беларускае ўспрымалася выключна як праява «нацыяналізму», а цяпер чыноўнікі нават пачынаюць ганарыцца тым, што Беларусь не заўсёды была «Северо-Западным краем России». Але далей слоў справа не рушыцца. Прычым, слоў, напісаных з памылкамі.\nДобра, калі міністры пачынаюць размаўляць па-беларуску. Ёсць надзея, што чыноўнікі ніжэйшага рангу прымуць гэта як сігнал для выпраўлення, напачатку хаця б «памылак перакладу» ў найменнях населеных пунктах на падначаленых ім тэрыторыях. І з мапы Беларусі знікне назва вёскі «Красны акцябр». Ды і замест «Чырвонага кастрычніка» вернецца гістарычная назва.\n«Краіну пад белымі крыламі» Уладзімір Караткевіч задумаў у вельмі прыгожай мясціне — на крутым беразе Дняпра, ля вёскі… Назву напішу так, як яна пазначана на дарожным знаку — «Азярыща». Менавіта з рускім «щ».\nХаця і нарадзіўся Уладзімір Караткевіч у Оршы, найбольш вядомыя творы напісаны ім у Рагачове. І калі, да гонару аршанцаў, адной з вуліц горада яны далі яго імя, то ў Рагачове вуліцы Караткевіча няма. Як няма і памятнай дошкі на доме, дзе працаваў пісьменнік, няма знака і на могілках, дзе пахавана яго маці. Спасылаюцца ў апраўданне на стрыечнага брата пісьменніка. Маўляў, той перашкаджае захаваць належным чынам памяць пра Уладзіміра Караткевіча.\nЯк казаў адзін рэжысёр — не веру. Не веру і ў спасылкі на дэфіцыт грошай, каб перайменаваць маленькую (каля дзесятка дамоў) вуліцу. Было б жаданне. На свежай памяці перайменаванне цэлых праспектаў.\nУ лістападзе наступнага года споўніцца 80 год з дня нараджэння Уладзіміра Караткевіча. Вельмі добрая нагода, каб «вырашыць усе пытанні».


Землякоў славутыя імёны | Газета "Працоўная слава"\nМатэрыялы рубрыкі «Землякоў славутыя імёны»\n26 июля 2019 года, 7:28\nСёлетні год для Віктара Іванавіча БЫЧКОЎСКАГА, начальніка Валожынскага раёна газазабеспячэння філіяла “Дзяржынскае вытворчае ўпраўленне” РУП “Мінскаблгаз”, шчодры на знакавыя падзеі: у красавіку атрымаў дзяржаўную ўзнагароду – медаль “За працоўныя заслугі”, у чэрвені споўнілася 50 гадоў працоўнага стажу, а два тыдні таму адсвяткаваў 70-гадовы юбілей. Тры асноўныя рэчы, якія павінен зрабіць мужчына ў жыцці – пабудаваць дом, пасадзіць дрэва і выгадаваць сына, ён выканаў з ліхвой. І зараз можа падзякаваць лёсу і сабе за тое, чаго дасягнуў. У размове адзначыў: “Ганаруся ў першую чаргу сваёй краінай, якая дала магчымасць простаму хлопцу з невялічкай вёсачкі выйсці ў людзі”. Не памылюся, калі скажу, што ў кожнага ёсць такая магчымасць – паказаць сябе, аднак скарыстоўваюць яе нямногія. Таму што шлях да прызнання няпросты і складаны, ён падуладны толькі тым, хто моцны духам. З ліку такіх – наш суразмоўца. Чытаць далей »\n26 июля 2019 года, 7:29\n2 апреля 2019 года, 12:21\nГанна Каспераўна ЯНУШКЕВІЧ даўно лічыць сябе ракаўчанкай. Адзін з буйнейшых населеных пунктаў Валожыншчыны стаў для яе сапраўднай радзімай. Прыехала ж сюды з Маладзечанскага раёна. Чытаць далей »\n2 апреля 2019 года, 12:27\nЖыхарка Івянца Святлана Міхайлаўна ЗАЙЛЯНКОВА нядаўна адзначана падзякай намесніка старшыні Мінаблвыканкама Івана Станіслававіча Маркевіча. Чытаць далей »\n7 февраля 2019 года, 13:16\nСёлетні год для аператара па штучным асемяненні жывёлы філіяла СГУ “Бабровічы” ВРУП “Мінскаблгаз” Леаніда Канстанцінавіча ШАРКО распачаўся знакавай падзеяй: ён прызнаны Чалавекам года Міншчыны ў намінацыі “Аграпрамысловы комплекс – вытворчасць прадукцыі жывёлагадоўлі і яе перапрацоўка”. Л. К. Шарко – трэці жыхар раёна, удастоены такога ганаровага звання за 9 гадоў з моманту прысуджэння. Заслужаная ўзнагарода стала добрым падарункам напярэдадні юбілею: 25 студзеня Леанід Канстанцінавіч адзначыў 55-годдзе. Сёння ён герой нашай гасцёўні. Чытаць далей »\n18 января 2019 года, 14:56\n17 студзеня 80-гадовы юбілей адзначыла былы галоўны аграном калгаса імя Чапаева (цяпер ААТ “Лоск”) Марыя Якаўлеўна Гіль. Такіх прафесіяналаў у сваёй справе няшмат. Пацвярджэнне чаму – высокая адзнака працы: ордэны Леніна, Працоўнага Чырвонага сцяга, Знак Пашаны, Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета і Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР. Неаднаразова з’яўлялася дэлегатам партыйных канферэнцый у Мінску – выступала ад Валожынскага раёна. Выбіралася дэлегатам XXIX з’езда Камуністычнай партыі Беларусі, прымала ўдзел ва Усесаюзнай выставе дасягненняў народнай гаспадаркі ў Маскве і як галоўны аграном двойчы атрымлівала бронзавы медаль “За поспехі ў народнай гаспадарцы СССР”. 39 гадоў і чатыры месяцы аддала М. Я. Гіль любімай рабоце, тры дзясяткі з якіх – лоскай зямлі. Чытаць далей »\n23 октября 2018 года, 9:22\n29 кастрычніка калектыў Дэпартамента аховы адзначыць 66-ю гадавіну службы. Сёння Дэпартамент аховы – гэта моцны, высокапрафесіянальны калектыў аднадумцаў. Бяссонныя ночы, выезды па трывожных сігналах, штосекундная гатоўнасць прыйсці на дапамогу – вось іх паўсядзённая работа, якая падпарадкавана адзінай мэце – забяспечыць спакой грамадзян. Чытаць далей »\n5 октября 2018 года, 10:03\n4 кастрычніка споўнілася 50 гадоў працоўнай дзейнасці выкладчыка па класе баяна, нязменнага кіраўніка духавога аркестра Валожынскай дзіцячай школы мастацтваў Уладзіміра Мікалаевіча ГРУКА. Лічба ўнушальная: паўстагоддзя на ніве мастацтва! Чытаць далей »\n21 сентября 2018 года, 11:24\nЗемлякоў славутыя імёны, Соль Валожынскай зямлі Каментарыяў няма »\n3 августа 2018 года, 10:03\nДля жыхароў раёна прыезд знакамітага земляка, Героя Расіі Аляксея Мікалаевіча Бацяна – заўсёды падзея. “Наш чалавек-легенда” – так з поўным правам называюць разведчыка валожынцы, якія знаёмы з яго біяграфіяй. Чытаць далей »\n19 июня 2018 года, 10:16\n“Былых валожынцаў не бывае”, – сцвярджае жанчына, большая палова жыцця якой прайшла за тысячы кіламетраў ад радзімы. Але нават у самых аддаленых кутках былога Савецкага Саюза і за яго межамі (а паездзіць давялося!) Алена Антонаўна ПАСЕКА не забывала пра невялікі гарадок на Міншчыне з яго гістарычнымі, архітэктурнымі, побытавымі і моўнымі адметнасцямі. Чытаць далей »\nВалянціна Фамінічна ШАВЯРДА амаль чатыры дзясяткі гадоў стаяла на варце аховы здароўя маленькіх жыхароў Валожыншчыны: з 1974-га па 1991-ы была раённым педыятрам, а пасля – намеснікам галоўнага ўрача райбальніцы па дзяцінстве і родадапамозе. За вялікія працоўныя заслугі перад дзяржавай і грамадствам узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. А колькі падзяк і грамат – не злічыць. Галоўны дэвіз – “Не нашкодзь!” – В. Ф. Шавярда пранесла праз усё жыццё, кожны дзень дорачы радасць вылячэння сваім пацыентам і іх бацькам. “Я ганаруся, што стала ўрачом, – з пачуццём задавальнення расказвае Валянціна Фамінічна. – А чаму? Стаю на аўтобусным прыпынку, спыняецца легкавушка – вадзіцель ветліва запрашае падвезці. Я адказваю, што не саджуся ў чужыя машыны. Чуецца голас: “Чаму ж чужая?! За рулём мужчына, якому Вы выратавалі жыццё. Сядайце, мы Вас давязём, куды трэба”. Ці еду ў аўтобусе. Жанчына на ўвесь салон крычыць: “А вы ведаеце, хто гэта сядзіць? Шавярда Валянціна Фамінічна”. Я ёй кажу: “Ну што Вы крычыце?” “Дык яна ж у Войштавічах выратавала майго сына. Гэта яна, во!” – гучыць у працяг размовы… А прайшло з таго моманту больш за 40 гадоў”. Чытаць далей »\n6 апреля 2018 года, 10:39\n…Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект над назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад. Чытаць далей »


Мой пашпарт 4 Тб WD: велізарная ёмістасць з корпусам, які працуе на аўтобусе 2020\nМой пашпарт 4 Тб WD: велізарная ёмістасць з корпусам, які працуе на аўтобусе\nКампанія захоўвання дадзеных Western Digital у мінулым месяцы выпусціла My Passport Pro, партатыўны прывад Thunderbolt, які працуе на аўтобусе. Мы правялі некалькі тыдняў, разлічваючы на яго захоўванне для нашай партатыўнай рабочай станцыі, і мы былі вельмі задаволены яго працаздольнасцю, ёмістасцю і надзейнасцю на працягу перыяду тэсціравання. Чытайце пра наш поўны агляд, малюнкі і арыенціры.\nWD My Passport Pro - гэта першае падвойнае цвёрды дыск Thunderbolt, якое працуе на магутнасці шыны. Гэта азначае, што ёсць толькі адзін кабель Thunderbolt, неабходны як для харчавання, так і для дадзеных; не патрабуецца адаптар сілкавання. Гэта робіць прывад, які ў цяперашні час даступны ў 2 ТБ ($ 299,99) і 4 ТБ ($ 429,99), асабліва карысным у якасці партатыўнага аксэсуара для наўтбукаў.\nСам прывад у цэлым прывабны, з матавым чорным верхам і алюмініевымі бакамі, якія адпавядаюць колеру і фактуры сучасных Макаў. Унізе можна знайсці чатыры гумовыя ножкі і вентыляцыю, а з левага боку ўбудаваны невялікі вентылятар астуджэння.\nНаш тэставы блок - гэта 4TB мадэль, якую чытачы павінны адзначыць, яна таўсцейшая і цяжэйшая за 2TB. Абедзве мадэлі выкарыстоўваюць некалькі 2,5-цалевых жорсткіх дыскаў (2x1TB і 2x2TB), але прывады 2 TB у 2,5-цалевым формавым каэфіцыенце ўсё яшчэ крыху тоўшчы (15 мм супраць 9,5 мм), што прыводзіць да агульнага павелічэння памеру для 4 ТБ. мадэль. У прыватнасці, мадэль 4TB важыць 1,59 фунта і 1,74 цалі таўшчынёй 1,01 фунта і 1,3 цалі для варыянта 2TB.\nЦікавай асаблівасцю WD My Passport Pro з'яўляецца ўбудаваны кабель Thunderbolt. Кабель памерам каля 12 цаляў прымацоўваецца да левай частцы прывада і можа быць абведзены вакол прылады праз убудаваны гумовы канал для захоўвання. Іншыя партатыўныя дыскі Thunderbolt, такія як Buffalo MiniStation або LaCie Rugged Thunderbolt Series, выкарыстоўваюць жаночы порт Thunderbolt і патрабуюць, каб разам з прывадам быў праведзены асобны кабель.\nУключэнне інтэграванага кабеля, безумоўна, зручна, асабліва для дарожных воінаў, але нас хвалюе яго доўгая даўгавечнасць. Western Digital працаваў з Intel над дызайнам дыска, уключаючы ўбудаваны кабель, і кампанія ўпэўненая ў сваіх характарыстыках. Але паколькі частка, якую карыстальнік не можа замяніць, пашкоджаны кабель з часам можа стаць крамай.\nГнуткасць размяшчэння таксама праблема з убудаваным кабелем. Хоць большасць карыстальнікаў, хутчэй за ўсё, маюць дыск, размешчаны прыблізна ў назе свайго ноўтбука, дыскі без убудаваных кабеляў даюць карыстальнікам магчымасць прымацаваць практычна любую даўжыню кабеля, што дазваляе значна больш магчымасцей размяшчэння. Гэта не парушальнік здзелак, але, безумоўна, варта ўлічваць, асабліва калі вы плануеце выкарыстоўваць WD My Passport Pro для больш пастаяннай налады працоўнага стала.\nЯк ужо згадвалася вышэй, абедзве мадэлі WD My Passport Pro ўтрымліваюць два 2,5-цалевыя прывады. Гэта механічныя цвёрдыя дыскі (HDD), а не больш хуткія і лёгкія цвёрдацельныя дыскі (SSD). У цяперашні час Western Digital не плануе ўводзіць мадэль з SSD, а прэс-сакратар кампаніі патлумачыў нам, што магутнасць і эканомія HDD перавысілі хуткасныя перавагі SSD.\nУ той час як мы не можам быць упэўненыя ў мадэлі 2TB, у нашай мадэлі 4TB былі два зялёныя дыскі 2.0TB WD20NPVX, якія прадаюцца па вулічнай цане каля 150 долараў кожны.\nПараметры канфігурацыі WD My Passport Pro ўключаюць RAID 1, RAID 0 і JBOD (асобныя дыскі). У канфігурацыі RAID 0 Western Digital рэкламуе хуткасць каля 230 Мб / с. Як вы ўбачыце ў раздзеле параўнання ніжэй, мы дасягнулі максімальнай паслядоўнай хуткасці крыху вышэй гэтай лічбы.\nУ адрозненне ад шматлікіх знешніх прылад з многімі прывадамі, WD My Passport Pro выкарыстоўвае на борце апаратны RAID. Гэта патрабуе выкарыстання кампаніі WD Drive Utility для кіравання наладамі RAID, але гэта выключае накладныя выдаткі на праграмнае забеспячэнне RAID, наладжанае з дапамогай Disk Utility OS X. Гэта таксама робіць прывад загрузным. Мы ўсталявалі OS X Mavericks як у адзін з дыскаў пашпарта, так і ў аб'ём RAID 0, які змяшчае абодва дыска. У кожным выпадку OS X усталёўваецца і загружаецца без праблем. Гэтая магчымасць азначае, што WD My Passport Pro можа выступаць у якасці зручнай партатыўнай рабочай станцыі, прычым адзін дыск служыць уласнай устаноўкай OS X, а другі для захоўвання і рэзервовага капіявання дадзеных. Проста падключыце яго да сумяшчальнага Mac, і вы маеце рацыю дома з уласнай АС і дадзенымі.\nЯк і большасць партатыўных дыскаў Thunderbolt, WD My Passport Pro мае толькі адно злучэнне Thunderbolt; няма другога порта, каб уключыць рамонак. Вы ўсё яшчэ можаце выкарыстоўваць некалькі прылад Thunderbolt праз адзін порт, але вам трэба будзе размясціць Passport Pro ў канцы ланцуга.\nНалада і выкарыстанне\nКараблі WD My Passport Pro настроены як адзін аб'ём 4TB RAID 0 HFS +. Для карыстальнікаў, якія імкнуцца да максімальнай прадукцыйнасці на Mac, далейшая канфігурацыя не патрабуецца. Але калі вы хочаце змяніць канфігурацыю RAID дыска або атрымаць доступ да дыягнастычных інструментаў Western Digital, вам трэба будзе ўсталяваць прыкладанне WD Drive Utilities. Інсталятар прыкладання ўключаны ў папярэдне наладжаны том, але вы таксама можаце загрузіць яго з сайта кампаніі.\nПасля ўстаноўкі ўтылітаў WD Drive і падлучэння WD My Passport Pro вы зможаце пераключаць рэжымы RAID паміж RAID 1, RAID 0 і JBOD, запускаць праверкі SMART і тэсты прывада, а таксама выдаляць існуючыя тамы. Звярніце ўвагу, што працэс змены рэжымаў RAID разбуральны, таму не забудзьцеся спачатку стварыць рэзервовую копію дадзеных. З пустымі дыскамі працэс змены канфігурацыі RAID заняў каля 20 секунд.\nМы выкарыстоўвалі WD My Passport Pro ў розных сітуацыях: ад перамяшчэння вялікіх відэа і аўдыяфайлаў паміж сістэмамі, да захоўвання бібліятэкі фатаграфій дыяфрагмы 250 ГБ, да рэзервовага капіявання 2013 Mac Pro праз Time Machine. Ва ўсіх выпадках дыск заставаўся адносна крутым і быў вельмі ціхім. Убудаваны вентылятар рэдка стукаў, а шасі награваліся нязначна. На прывадзе можа не хапаць прадукцыйнасці цвёрдацельных назапашвальнікаў, але шум і тэрмікі былі выдатнымі для прылады на цвёрдым дыску.\nНягледзячы на тое, што мы выкарыстоўвалі WD My Passport Pro з рознымі Mac на працягу нашага перыяду тэсціравання, наступныя арыенціры былі праведзены на 2011 15-цалевы MacBook Pro пад кіраваннем OS X 10.9.2. Мы выкарыстоўвалі QuickBench Intech для ацэнкі выніковасці і паслядоўнасці чытання і запісу. Усе тэсты былі праведзены пяць разоў, а вынікі былі асераднёныя. Тое, што вы бачыце на дыяграмах ніжэй, - гэта хуткасць у мегабайт у секунду (вось y) пры розных памерах перадачы ў кілабайт і мегабайт (вось x).\nВыпадковая прадукцыйнасць чытання аналагічная ва ўсіх памерах перадачы для ўсіх трох канфігурацый прывада. Паколькі WD My Passport Pro - гэта прылада на цвёрдым дыску, вы не ўбачыце вялікіх характарыстык выпадковых характарыстык цвёрдацельных назапашвальнікаў, але хуткасць не дасягае значных 70 Мб / с пры памерах перадачы 1 МБ для RAID 0.\nПры выпадковых запісах RAID 0 пачынае паказваць відавочную перавагу. Пік RAID 1 і JBOD складае каля 65 Мб / с, а канфігурацыя RAID 0 перавышае 110 Мб / с.\nХоць здольныя прыстойныя выпадковыя характарыстыкі, многія карыстальнікі Passport Pro, верагодна, будуць зацікаўлены ў паслядоўнай прадукцыйнасці, напрыклад, у захоўванні і доступе да вялікіх відэафайлаў. Менавіта тут рашэнне паміж канфігурацыяй RAID 0 і RAID 1 сапраўды становіцца важным.\nЯк і чакалася, RAID 0 забяспечвае значнае павышэнне прадукцыйнасці пры памерах перадачы файлаў звыш 32 КБ, дасягнуўшы максімуму ў 242 МБ / с і ў сярэднім больш за 200 МБ / с. І наадварот, RAID 1 і JBOD ледзь пераадольваюць 100 Мб / с, а JBOD пераўзыходзіць RAID 1 на працягу ўсяго тэсту.\nПаслядоўныя запісы распавядаюць тую ж гісторыю, прычым RAID 0 дасягае максімальнай хуткасці каля 225 Мб / с. RAID 1 і JBOD больш блізкія па прадукцыйнасці, хоць да гэтага часу яны практычна не пераадольваюць адзнаку 100MB / s.\nЯк і большасць прадуктаў Thunderbolt, WD My Passport Pro параўнальна дарагі ў параўнанні з дыскамі, якія выкарыстоўваюць традыцыйныя інтэрфейсы USB або FireWire. Але, калі параўноўваць канкуруючыя партатыўныя дыскі Thunderbolt, зразумела, што Western Digital дасягнула разумнага балансу паміж ёмістасцю і коштам.\nWD My Passport Pro - гэта трывалы прадукт, і ў нас у перыяд тэсціравання ў нас не ўзнікала праблем. Уключаныя жорсткія дыскі працуюць так, як можна чакаць, а дыск досыць хуткі, каб захоўваць вялікія дадзеныя падчас хады. Нам падабаецца прастата налады, досыць крутае кіраванне і дастатковы аб'ём захоўвання, прапанаваных мадэллю 4TB.\nНас, аднак, крыху разрывае інтэграваны кабель Thunderbolt. Падчас транспарціроўкі ён акуратна выцягваецца і, безумоўна, дадае трохі выгоды, але цяжкія карыстальнікі прывада, безумоўна, будуць нагружаць кабель, бо яны выкарыстоўваюць яго штодня, асабліва ў больш неспакойнай мабільнай абстаноўцы. стаць пунктам правалу, які нельга адрамантаваць ці замяніць. Фіксаваная даўжыня інтэграванага кабеля таксама абмяжоўвае гнуткасць размяшчэння.\nАле гэта ў асноўным гіпатэтыкі. Як мы ўжо згадвалі, у нас у перыяд агляду ў нас не ўзнікала праблем, і, хоць мы не спрабавалі наўмысна сарваць кабель з прывада, мы таксама не былі занадта далікатныя з ім. Нягледзячы на досыць інтэнсіўнае выкарыстанне на працягу двух тыдняў, прывад і кабель не выяўляюць прыкмет зносу і няспраўнасці. Было таксама выдатна мець столькі месца для захоўвання ў параўнальна невялікіх прыладах, якія працуюць на аўтобусах. Хоць гэта, безумоўна, зменіцца, калі рынак захоўвання працягвае развівацца, WD My Passport Pro - гэта адзіны спосаб атрымаць магутнасць 4 ТБ у партатыўным пакеце, які працуе на аўтобусе. Гэта робіць яго важным прадуктам для відэа-рэдактараў, фатографаў, даследчыкаў і каго-небудзь іншага, каму патрэбен лёгкі доступ да тэрабайт дадзеных у хаду.\nМой пашпарт 4TB WD мае $ 429,99 MSRP, хоць акцыі ў цяперашні час абмежаваныя, што прыводзіць да павышэння коштаў на вуліцы. Мадэль 2 ТБ цяпер даступная па стандартнай цане - 299,99 долараў. Абодва ўключаюць трохгадовую абмежаваную гарантыю Western Digital і патрабуюць Mac з Thunderbolt (хаця з магчымасцямі фарматавання exFAT, дыскі таксама павінны працаваць на абмежаванай колькасці ПК на базе Windows, якія падтрымліваюць Thunderbolt).\nЯк замацаваць чат WhatsApp?Чаму мой былы сачыць за мной у Instagram? Ён рухаецца далей? Гэта гульня? Ён зрабіў гэта праз 2 месяцы пасля таго, як распаўся, і нават тады, калі раней ён любіў усе мае фатаграфіі. Мы ўсё яшчэ сябры на Facebook. Што з большай верагоднасцю?Колькі прапускной здольнасці (Kbps) патрабуе званок WhatsApp?Як я магу кіраваць больш чым пяць уліковых запісаў Instagram? Я кірую сацыяльнымі медыямі для дзесяці марак.Ці не спыніцца існаванне Paytm Wallet на фоне росту растучых UPI і маючых адбыцца выплат WhatsApp?Чаму Instagram скапіяваў Snapchat? Гэта дрэнны бізнес-крок?Ці ёсць спосаб даведацца, ці ёсць хто-небудзь у Інтэрнэце ў чаце Instagram?Як мне паведаміць пра ўзлом уліковага запісу Snapchat?\nКіраўніцтва па ўстаноўцы кнігі па выдаленай рабочай паверхніApple iOS 10: Пераадрасацыя SMS на iPhone і iPadЯк выправіць iTunes "У чаканні змяненняў" і не будзе сінхранізаваць памылку на iPhone iOS 12Як дыягнаставаць і выправіць праблемы з працэсарамЯк зрабіць Gmail стандартным кліентам Windows 10 па змаўчанніLG G5 працягвае вісіцьЛепшыя прыкладанні надвор'я для AndroidЯк выбраць ці як відэа ў Tik Tok


Канфлікт паміж беларускімі ўладамі і Саюзам палякаў на Беларусі\nhttp://spring96.org/be/news/2695 2005 2005-08-05T10:00:00+0300 2005-08-05T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nКанфлікт пачаўся ў сакавіку 2005 года, калі Міністэрства юстыцыі Беларусі не прызнала вынікі VI зьезду Саюза палякаў на Беларусі. На ім было абранае новае кіраўніцтва СПБ на чале са старшынёй арганізацыі Анжалікай Борыс замест лаяльнага да ўладаў Тадевуша Кручкоўскага. Гэта выклікала пратэст з боку польскай меншасьці ў Беларусі, а таксама Рэспублікі Польшча.\n28 ліпеня польскі міністар замежных справаў Адам Ротфельд заявіў, што Польшча адклікае з Беларусі свайго пасла Тадевуша Паўляка "да вырашэньня сітуацыі". Ноччу з 27 на 28 ліпеня АМОН захапіў офіс Саюзу полякаў у Гродна. Супрацоўнікі офіса і журналісты, сілком былі затрыманыя, але пасьля вызваленыя. Гарадзенскія палякі на каленях маліліся перад будынкам Саюзу, каб Бог даў даў паратунку ў такой сітуацыі.\nПалітычныя матывы тут даволі празрыстыя. 26 ліпеня, выступаючы на паседжаньні ўраду, А.Лукашэнка заявіў, што не пацерпіць ўмяшальніцтва Польшчы ва ўнутраныя справы Беларусі з «надуманым пытаньнем пра «Союз палякаў». Пасьля гэтага авіацыйнае ведамства Беларусі не прадставіла паветраны карыдор для самалёту ВПС Польшчы, у якім урадавая дэлегацыя ляцела на адкрыцьцё помніка ахвярам Катыні, з-за чаго палякам прыйшлося ляцець праз Украіну. Увечары таго ж дня афіцыйны Мінск абвергнуў гэтую інфармацыю, заявіўшы, што патрэбнае рашэньне ў палякаў было, але яны па незразумелых прычынах не пажадалі ім скарыстацца. Усю гісторыю ў польскім выкладзе Мінск назваў «правакацыяй». Таксама беларускія ўлады прынялі рашэньне аб спыненьні дзейнасьці ў Беларусі еўрапейскага фонду “Дыялог”, зарэгістраванага ў Варшаве. Па беларускай тэлевізіі паказалі фільмы пра шпіёнскія гісторыі, прычым, гадовай даўніны.\nУ выніку з Беларусі былі высланыя некалькі супрацоўнікаў польскай дыпмісіі, а з Польшчы – беларускія. Наконт падзеяў выказаўся польскі прэзідэнт Аляксандар Квасьнеўскі, які заявіў, што гэта канфлікт не з беларускім грамадзтвам, а з палітычным рэжымам.\nСітуацыя працягвае накаляцца. У канцы ліпеня – пачатку жніўня былі затрыманыя лідэры Саюза палякаў, якім суд горада Ліды вынес пакараньне за правядзеньне несанкцыянаваных мерапрыемстваў у выглядзе адміністратыўнага арышту: галоўны рэдактар “Магазына польскего” Андрэй Пачобут атрымаў 15 сутак, Мечыслаў Яскевіч і Юзаф Пажэцкі 10 сутак, намесьнік старшыні Саюза палякаў Веслаў Кеўляк і Тадевуш Гавін, адзін з заснавальнікаў гэтай грамадзкай арганізацыі па 15 суток і прэс-сакратар Анжей Пісальнік атрымаў 10 сутак адміністратыўнагавного арышту. Старшыні Анджаліке Борыс пракуратурай вынесена папярэджаньне.\nАбвастрэньне беларуска-польскага канфлікту прыцягнула ўвагу ЗША і ЕС, якія выступілі з крытычнымі заявамі ў адрас беларускіх уладаў. Еўракамісія таксама афіцыйна выказала занепакоенасьць падзеямі вакол польскай нацменшасьці ў Беларусі. У адказ МЗС Беларусі абвінаваціў Брусель і Вашынгтон у спробе ўмяшальніцтва ва ўнутраныя справы краіны.


Хто вытворцы літый-палімерных акумулятараў 12В? - Акумулятар Hoppt\nГалоўная / Блог / Прамысловасць / Хто вытворцы літый-палімерных акумулятараў 12В?\nХто вытворцы літый-палімерных акумулятараў 12В?\nЛітый-палімерныя акумулятары распрацаваны на аснове вадкіх літый-іённых акумулятараў. Матэрыялы станоўчага і адмоўнага электродаў такія ж, як і вадкія літый-іённыя батарэі, але яны спакаваныя з гелевым электралітам і алюмініева-пластыкавай плёнкай. Палімерная літыевая батарэя таксама вядомая як літый-палімерная батарэя, таксама вядомая як палімерная літыевая батарэя. Намінальная напруга літый-палімернай батарэі 12В складае 12В. 12V літый-палімерны акумулятар шырока выкарыстоўваецца ў лічбавых прадуктах, электраінструментах, спецыяльным носным абсталяванні і іншых галінах. Гэта дакладна таму, што шырока выкарыстоўваюцца літый-палімерныя батарэі 12В; хто айчынныя вытворцы літый-палімерных пакетаў 12В?\nВытворца літый-палімерных акумулятараў 12В.\nДунгуань Hoppt Light Technology Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда HOPPT BATTERY)\nЗаснаваная ў 2005 годзе, HOPPT BATTERY з'яўляецца ранейшым вытворцам літыевых батарэй, якія кантактавалі з ламінаванымі батарэямі з мяккай упакоўкай. Ужо ў 2005 годзе яна стварыла падраздзяленне для літыевых батарэй, якое спецыялізуецца на вытворчасці, даследаванні і распрацоўцы ламінаваных літый-палімерных батарэй з мяккай упакоўкай. З моманту свайго развіцця ён стаў вядомым вытворцам ламінаваных батарэй у краіне і за мяжой. У асноўным вырабляе літый-палімерныя батарэі, цыліндрычныя літыевыя батарэі і літый-жалеза-фасфатныя батарэі. Акумулятарныя прадукты Greepu шырока выкарыстоўваюцца ў маленькіх дамах, электронных спажывецкіх рынках і іншых галінах. Электрычныя інструменты, сродкі сувязі, лічбавы 3C, цацкі, пыласосы, асабістая гігіена, аварыйнае асвятленне, лямпы, сонечная прадукцыя, беспілотнікі, RC-мадэлі, ахова сельскагаспадарчых раслін, спартыўныя аўтамабілі, аўтазапчасткі, медыцынскія, вонкавыя, марскія, ваенныя, кансервавы прылады, AR/VR і іншыя вобласці. Сумежныя прадукты Грэцыі могуць даць GB.CE.UN.UL.KC.BIS.PSE і іншыя міжнародныя сертыфікаты.\nHuizhou Desay Group Co., Ltd. (абрэвіятура гандлёвай маркі Desay Battery DESAY)\nШэньчжэнь Desai Battery Technology Co., Ltd. з'яўляецца біржанай кампаніяй у галоўным савеце Шэньчжэньскай фондавай біржы. Будучы піянерам у вытворчасці літыевых акумулятараў у Кітаі, пасля многіх гадоў развіцця, асабліва ў апошнія гады, кампанія назапасіла цвёрдыя тэхнічныя перавагі, гарантыя якасці і магчымасці развіцця тэхналогій знаходзяцца ў міжнародным перадавым становішчы. Ён мае высакаякасныя, высакаякасныя рэсурсы кліентаў: перадавую аўтаматызацыю і моцнае, усёабдымнае канкурэнтная перавага.\nSunwanda Electronics Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда Sunwanda SUNWODA)\nЗаснаваная ў 1997 годзе, Xinwangda з'яўляецца галіновым стандартам чарцяжа і вядучым пастаўшчыком рашэнняў і прадуктаў для літый-іённых акумулятараў у Кітаі. Заснаваная ў 1997 годзе, Xinwangda з'яўляецца зарэгістраванай кампаніяй, якая інтэгруе агульныя даследаванні і распрацоўкі, вытворчасць і продаж модуляў літый-іённых акумулятараў. Пасля больш чым 20 гадоў распрацоўкі ён ператварыўся ў сусветнага лідэра ў галіне літый-іённых акумулятараў. Любоў новай Ванды - не забываць зваротную сувязь, быць дастаткова смелым, каб узяць на сябе адказнасць і аддаць грамадству. У рэшце рэшт мары будуць свяціцца ў будучыні. Новая Ванда гатовая прыкладаць нястомныя намаганні для стварэння экалагічнай платформы для новай энергетычнай галіны, лепш служыць чалавецтву і імкнуцца рэалізаваць будучую мару аб прадпрыемстве з 10 мільярдамі мільярдаў даляраў.\nBeijing Guoneng Battery Technology Co., Ltd. (брэнд называецца Guoneng Battery)\nКампанія Beijing Guoneng Battery Technology Co., Ltd. - гэта сучаснае прадпрыемства, якое спецыялізуецца на вытворчасці літый-іённых акумулятараў высокай прадукцыйнасці, якое аб'ядноўвае даследаванні і распрацоўкі, вытворчасць, продаж і эксплуатацыю новых энергетычных батарэй. Гэта новае прадпрыемства ў галіне энергетычных тэхналогій, якое засяроджваецца на даследаванні, дэманстрацыі і продажы літыевых батарэй. Guoneng Battery мае шэсць высокапрадукцыйных ліній па вытворчасці літый-іённых акумулятараў з гадавой вытворчай магутнасцю 2 мільярды юаняў. Прадукт мае гнуткія літый-жалеза-фасфатныя батарэі з даўгавечным тэрмінам службы з вядучай у свеце выдатнай прадукцыйнасцю. Пасля завяршэння праекта ў 2017 годзе гадавая магутнасць вытворчасці складзе 3.3 млрд юаняў, а аб'ём продажаў складзе 20 млрд юаняў. Ён хутка перарасце ў аднаго са значных айчынных пастаўшчыкоў батарэй.\nTianjin Lishen Battery Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда LISTEN)\nЦяньцзінь Lishen Battery Co., Ltd. (з гэтага часу называецца Lishen Battery) была створана ў 1997 годзе. Гэта высокатэхналагічнае прадпрыемства з змешанай уласнасцю, якое кантралюецца дзяржавай з каля 1.73 мільярда юаняў статутным капіталам.\nAVIC Group Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда AVIC Lithium Battery)\nКампанія AVIC Lithium Battery Technology Co., Ltd. - гэта высокатэхналагічнае прадпрыемства, сумесна інвеставанае Кітайскай авіяцыйнай прамысловай карпарацыяй і ўрадам раёна Цзіньтань горада Чанчжоу, якое спецыялізуецца на даследаваннях, распрацоўках і вытворчасці новых энергетычных батарэй і энергетычных сістэм. Кампанія прытрымліваецца навукова-даследчых платформаў, такіх як тэхнічная падтрымка, інавацыі, будаўніцтва тэхналагічных цэнтраў прадпрыемства, працоўныя месцы для акадэмікаў і працоўныя месцы для аспірантаў. Сумесна з універсітэтам Сямэнь ён будуе Цэнтр даследаванняў і распрацовак акумулятараў электрычнай энергіі AVIC.\nGuoxuan High-Tech Co., Ltd. (брэнд называецца Guoxuan High-Tech)\nМатэрыял батарэі. Пастаўшчык і пастаўшчык тэхналогій праектавання батарэй, які спецыялізуецца на даследаванні і распрацоўцы новых літый-іённых батарэй і матэрыялаў з іх. Guoxuan High-Tech Co., Ltd. (з гэтага часу называецца Guoxuan High-Tech) - гэта нацыянальнае прадпрыемства, якое раней выйшла на рынак капіталу ў індустрыі энергетычных акумулятараў у Кітаі і было паспяхова зарэгістравана ў траўні 2015 года. з першых кампаній, якія займаліся незалежнымі даследаваннямі і распрацоўкамі, вытворчасцю і продажам літый-іённых акумулятараў для новых энергетычных транспартных сродкаў у Кітаі.\nBYD Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда як BYD)\nBYD, заснаваная ў 1995 годзе, з'яўляецца высокатэхналагічным прадпрыемствам, якое займаецца тэхналагічнымі інавацыямі і задавальняе імкненне людзей да лепшага жыцця.\nBYD быў створаны ў лютым 1995 года.\nNingde Times New Energy Technology Co., Ltd. (брэнд называецца Ningde Times CATL)\nКампанія Ningde Times New Energy Technology Co., Ltd. была створана ў 2011 годзе са штаб-кватэрай у Ніндэ, Фуцзянь. Кампанія распрацоўвае і вырабляе літый-іённыя акумулятары, модулі акумулятарных батарэй для электрычных транспартных сродкаў, акумулятарныя сістэмы электрамабіляў, трансмісіі, буйнамаштабныя сістэмы назапашвання энергіі ў сеткі, інавацыйныя сістэмы назапашвання энергіі ў сеткі, размеркаваныя сістэмы назапашвання энергіі для дома і сістэмы кіравання батарэямі (BMS).\nSamsung Energy Trading (Shanghai) Co., Ltd. (абрэвіятура брэнда Samsung)\nSamsung Group займаецца навукова-даследчымі распрацоўкамі і вытворчасцю літый-іённых акумулятараў у галіне лічбавых 3C-прадуктаў/электратранспартных сродкаў/назапашвальнікаў электраэнергіі ESS і вакуумных трубак/дысплейных трубак. У цяперашні час Samsung SDI паставіла перад сабой мэту стаць такой добрай кампаніяй.\nВышэй прыведзены комплексны параўнальны аналіз вытворцаў літый-палімерных акумулятараў 12 В на аснове агульнай трываласці, маркі, папулярнасці, якасці прадукцыі і пасляпродажнага абслугоўвання.\nПапярэдняя: Падрабязная аперацыя па замене батарэі смарт-гадзін\nдалей: Падрабязная аперацыя па замене батарэі смарт-гадзін


У год паўнагодзьдзя Басовішча абраны новы старшыня БАС — Generation.by\nРадэк Дамброўскі ў БАСе ужо 4-ы год, навучаецца на 4-ым курсе беларускай філялёгіі Беластоцкага ўнівэрсытэта. Мінулыя два гады ён быў намесьнікам папярэдняй старшыні БАСу Ілоны Карпюк.\n– Па сярэдняй адукацыі я электрык, зараз цікаўлюся журналістыкай. Шмат што ў маім жыцьці зьмяняецца, і мне гэта падабаецца – не люблю аднастайнасьці, – адзначае Радэк.\n– Хачу пашыраць прасторы дзейнасьці БАС – не прынцыпова толькі ў студэнцкім асяродку, хаця пакуль гэта галоўнае. Наагул культурніцка-грамадзкая дзейнасьць – гэта адна з маіх любімых справаў.\nПра будучую дзейнасьць БАС\n– Пакуль цяжка казаць пра канкрэтныя зьмены, я зараз знаёмлюся з сваімі новымі абавязкамі. Буду безумоўна працягваць тое, што рабілася да гэтай пары, але задумы канешне ёсьць. Хіба што казаць пра іх пакуль асабліва ня лічу вартым, бо ня ўсё можа быць зьдзейсьненым.\n– Бліжэйшыя пляны – тое, чым дакладна будзе займацца БАС, – гэта студэнцкія дні беларускай культуры (3-х днённае мерапрыемства), VI тыдзень гуманітарных навук ў беластоцкім ўнівэрсытэце (як суарганізатар), JUVENALIA 2007 (як суарганізатар), ну і зрэшты Басовішча-2007. Будуць яшчэ штогадовыя ня вельмі маштабныя імпрэзы, кшталту сьвяткаваньня Дня Волі 25-сакавіка.\nА калі пачнецца падрыхтоўка да Басовішча-2007?\n– Ужо зараз. Першае, што трэба зрабіць, агучыць конкурс. Я думаю гэта зрабіць 5 сакавіка, правесьці перамовы з партнэрамі зь Беларусі, шукаць фінансы і складаць праграму.\nА што з фінансамі? Ня будзе спазьненьняў, як у мінулым годзе?\n– Зь міністэрствам ня будзе, але само міністэрства – гэта 60%. Не кажу што астатнія ня будуць праблемай, але ў мінулыя гады знаходзілі і ў гэтым годзе знойдзем. Проста гэта патрабуе часу і працы\nА беларускія партнэры? Ёсьць ужо?\n– Думаю амаль ёсьць, толькі трэба правесьці канчатковыя перамовы і прыняць рашэньні.\nЧакаюцца каардынальныя зьмены па партнэрах?\n– Не, ня думаю… хіба што адмовяцца партнэры. Пэўна ўсё будзе падобна на мінулы год, Studenty.by + Тузін Гітоў. Канешне, ёсьць задума паразмаўляць з Супрановічам, які пачынаў ладзіць адборачныя туры, але ці змогуць гэтыя каманды працаваць разам, высьвятліцца толькі пасьля перамоваў. Якія, спадзяюся адбудуцца ўжо ў бліжэйшы тыдзень.\nА калі плянуеш у Беларусь на перамовы?\n– Цяжка сказаць дакладна, я хачу на наступным тыдні, але пакуль не магу паабяцаць.\nІлона некалі казала, што на прыз на Басовішчы набудзе паліва, каб езьдзіць у Беларусь. А як у цябе з даездам?\n– У мяне машына на газе – гэта таньней чым бэнзін. Буду езьдзіць даволі часта.\nРадаслаў Дамброўскі,\tБАС,\tБасовішча,\tлюдзі\ntarka 18:40, 28/02/2007 | Басовішча |