Кунг-фу панда(кароткаметражкі) (Старонка 1) - Фільмы ці серыялы перакладзеныя субтытрамі - Баравік\nБаравік » Фільмы ці серыялы перакладзеныя субтытрамі » Кунг-фу панда(кароткаметражкі)\n1 Тэма ад Паўло 2018-04-02 02:21:15\nТэма: Кунг-фу панда(кароткаметражкі)\nЖанар: Мультфільм, Кароткаметражны\nПрацягласьць: 21-24 хвіліны\nРэжысэр: Рэйман Хуэй(Сакрэты апантаннай пяцёркі - 2008г)\nЦім Джонсан(Сьвяточны выпуск - 2010г)\nЭнтані Леандыс(Сакрэты майстроў - 2011г)\nРадольф Генодэн(Сакрэты сьвітку - 2016г)\nУ ролях: Джэк Блэк, Дасьцін Хофман, Анджаліна Джалі, Сэт Роган ды іньшыя.\nПра фільм: Сакрэты апантаннай пяцёркі(2008г) - распавядуць пра тое, як майстра Шыфу, пакідае По ў групе кунг-фу, дзе гарэзлівыя вучні пачынаюць навучацца азам кунг-фу. По навучае вучняў, пры гэтым раскрываючы сакрэты апантаннай пяцёркі.\nСьвяточны выпуск(2010г) - Набліжаецца фэст зімовага сонцастаяньня і ў Ніфрытавым палаццы ўжо ва ўсю ідзе падрыхтоўка да штогадовага банкету. По, абраны быць вядучым на ім. Але не ўсё так выдатна, як можа падацца спачатку.\nСакрэты майстроў(2011г) - По з сябрамі, наведваюць найвыдатнейшую выставу, з якой мы даведваемся пра легендарных майстроў кунг-фу.\nСакрэты сьвітку(2016г) - Як утварылася "Апантанная пяцёрка"? Што гэтаму паспрыяла? Тыгрыца, Гадзюка, Журавель, Малпа і Багамол ператворваюцца са звычайных незнаёмцаў на ўдзельнікаў "Апантаннай пяцёркі".\nСубтытры: Беларускія (аматарскі пераклад "Койданаўскі Беларус")\nКунг-фу панда, кароткаметражкі.torrent 15.41 кБ, 14 спампоўванняў з 2018-04-01\nЦэтлікі: Kung Fu Panda Кунг фу Кунг-фу панда Мультфільм Мульцік Панда


Маскоўскі тупік | НАРОДНАЯ ПЕРАМОГА\nСпэцапэрацыя па скарачэньні расейскай папуляцыі ўступіла ў сваю перадапошнюю стадыю. На паседжаньні Дзярждумы 19.07.2018 галасамі адной фракцыі ў першым чытаньні прынята рашэньне аб павелічэньні пэнсійнага ўзросту для мужчын да 65 гадоў і для жанчын да 63 гадоў. “За” – 328, “супраць” – 104.\nІмёны гэтых 328 дэпутатаў трэба абавязкава запоніць і захаваць для міжнароднага грамадзкага трыбунала. Да 65 гадоў не дажываюць 43% расейцаў. Для іх пэнсія будзе толькі пасьля сьмерці.\nНа рынак працы будуць выкінуты дадаткова 16 мільёнаў чалавек. Прычым у тым узросьце, у якім у большасьці выпадкаў людзі на гэтым рынку не запатрабаваны. Дзе рэальныя меры па іхняму працаўладкаваньню і ясныя тлумачэньні, як урад зьбіраецца ствараць столькі працоўных месцаў?\nМільёны бабулек павінны будуць чакаць пэнсію яшчэ 8 гадоў. Для мільёнаў сем’яў паўстане праблема выхаваньня ўнукаў. Дзе дэтальна прапрацаваныя меры ўраду па радыкальнаму павелічэньню бясплатных дзіцячых садкоў і ясьляў?\nЛюбыя апытаньні, ад крамлёўскага ВЦІОМ да “замежнага агента” Лявады-цэнтра паказваюць, што 90% насельніцтва супраць гэтай рэформы. У нармальных краінах, дзе палітычны лёс дэпутатаў і прэзыдэнта залежыць ад выбаршчыкаў, палітыкі пачынаюць весьці дыялог, працуюць з паасобнымі групамі насельніцтва, кагосьці падкупляюць, камусьці ідуць на саступкі, кагосьці пераконваюць. У Расеі, якая знаходзіцца ў акупацыі, ніхто такімі глупствамі ня дурыць сябе галаву.\nАднак, нейкія спробы пераканаць насельніцтва, што пэнсія пасьля сьмерці – гэта дабро, былі прадпрыняты. Зазьзяў арыфмэтычнай дасьціпнасьцю міністр Тапілін, які паведаміў, што для ўраду галоўнае не сэканоміць на пэнсіях, а, наадварот, больш даць людзям. І паабяцаў штомесячны дадатак да пэнсіі ў 1 (адну) тысячу рублёў. Прапаную прасачыць за рукамі міністра Тапіліна. Сярэдняя пэнсія ў Расеі – крыху больш за 13 тысячаў рублёў. То бок міністр Тапілін будзе ў адных людзей забіраць 13 тысяч, а іншым раздаваць па 1 (адной) тысячы.\nНа кожным пэнсіянэры-мужчыне ўрад сэканоміць 884 660 рублёў. На жанчынах-пэнсіянэрках улада нажывецца нашмат больш: тут эканомія 1 227 168 рублёў з кожнай жаночай галавы.\nЗвычайны забойца робіць сваю працу моўчкі. Маньяк і садыст любіць зьдзеквацца са сваёй ахвяры. Вось фрагмэнты з выступаў дэпутатаў Дзярждумы перад галасаваньнем за падвышэньне пэнсійнага ўзросту. Дэпутат Дзімітры Марозаў, старшыня камітэта па ахове здароўя: “Хіба людзі працуюць дзеля пэнсіі? Не! Яны мараць аб тым, каб быць здаровымі і доўга жыць!”. І наогул, як патлумачыў дэпутат Марозаў, пэнсійная рэформа фармуе новыя адносіны да таго, што такое шчасьце. Застаецца дадаць, што дэпутат Марозаў – хірург, які быў адным зь ініцыятараў забароны на ўвоз у Расею імпартных лекаў…\nВыступае дэпутат Андрэй Ісаеў: “Пэнсіі трэба плаціць толькі тым, хто рэальна страціў працаздольнасьць”. Фантазія малюе шматкілёмэтровыя чэргі да лекараў, у якіх стаяць людзі, што жадаюць атрымаць заключэньне аб страце працаздольнасьці і тым самым даказаць сваё права на пэнсію, а таксама асобны рынак карупцыі, які ўзьнікне, калі гэтая ідыёцкая ідэя рэалізуецца. Андрэй Ісаеў гаворыць як ідыёт, піша як ідыёт і выглядае як ідыёт. Але ён не ідыёт, а буйны дзяржаўнік. Дзяржаўнікам Ісаеў стаў, калі да ўлады прышоў Пуцін. А да гэтага ён быў анарха-сіндыкалістам, паклоньнікам Нэстара Махно. Як убачыў Ісаеў Пуціна, стукнуўся аб зямлю і перавярнуўся ў круглага дзяржаўніка…\nНапярэдадні гістарычнага галасаваньня ў Дзярждуме выступала дэпутат Ямпольская. Ейная прамова была палымянай і імпэтнай. Дэпутат Ямпольская апэлявала да сумленьня расейцаў: “Чалавек, які кажа: “Не хачу некалькі гадоў працаваць, каб сёньняшнія старыя атрымлівалі пэнсію пабольш”, абсалютна губляе права прад’яўляць ураду маральныя патрабаваньні”. І далей, дэпутат Ямпольская тлумачыць падведамственай папуляцыі як менавіта ёй дазволена думаць, і што менавіта дазволена хацець: “Апраўдана толькі адна пастаноўка пытаньня: “Я гатовы працаваць, дайце мне магчымасьць адчуваць сябе запатрабаваным”.\nЦяжка сказаць, хто зь іх найбольш мярзотны: урад, які крадзе ў людзей адпачынак і грошы, або дэпутаты, якія разважаюць пра “мараль” і “сэнс жыцьця” перад прыняцьцем аднаго з самых драконаўскіх законаў…\nДадзеная спэцапэрацыя была праведзена ў абстаноўцы строгай інфармацыйнай дысцыпліны. Па-першае, у СМІ з 16.07.2018 была ўведзена забарона на словазлучэньне “пэнсійная рэформа”. Да гэтага за месяц з 14 чэрвеня па 16 ліпеня словы “пэнсійная рэформа” згадваліся ў СМІ звыш за 71 тысячу разоў (дадзеныя кампаніі “Медіалогія”” па выбарцы звыш за 30 тысяч мэдыйных крыніц), з 16 па 18 ліпеня гэтыя страшныя словы – “пэнсійная рэформа” – мільганулі на фэдэральных каналах толькі адзін раз. Лёс вінаватага невядомы.\nДазволеныя словы: “пераўтварэньні ў пэнсійнай сістэме”, “удасканальваньне пэнсійнага заканадаўства”. Але мне больш за ўсё спадабалася “антрапамэтрычнае вымярэньне аднаго паказчыка” ад дарадцы прэзыдэнта Аляксандры Лявіцкай зь ейнага выступу на СПЧ…\nУ тэлевізары не паказалі ніводнай акцыі пратэсту супраць падвышэньня пэнсійнага ўзросту. Затое ва ўсіх праграмах скакалі і прытанцоўвалі разам з вядучымі бадзёрыя дзядкі і бабулькі, якія пляваць хацелі на пэнсіі і марылі працаваць да сьмерці, а пэнсію наогул не атрымліваць ніколі. Асабліва хачу выдзеліць Алену Малышаву, якая ў сваёй праграме “Жіть здорово” распавяла, што да 60 гадоў у людзей бывае маладосьць, а пасьля гэтага настае сьпеласьць. На думку папулярнай тэлевядучай, асабліва спрыяе прадаўжэньню маладосьці прафэсія кафельшчыка, якая, як яна пераканана, зьвязана з фізкультурнымі прысяданьнямі. У пацьверджаньне сваёй гіпотэзы Малышава пачала ўдаваць кафельшчыка, што прысядае і ўкладае кафлі так: прысядзе – пакладзе, потым устае і прысядае з наступнай. Ня ўпэўнены, што ў Малышавай сярод знаёмых ёсьць кафэльшчыкі, але калі ёсьць, то ёй варта патурбавацца за сваю бясьпеку пры сустрэчы зь імі. Аднак, пасьля таго, як Алена Малышава агітавала за выпусканьне газаў падчас сэксу, ёй ужо няма чаго баяцца…\nАсобная гісторыя – гэта паводзіны Пуціна. Сучасную Расею любяць параўноўваць з СССР. Сапраўды, тое, што робіць пуцінскі рэжым з пэнсіямі, крыху нагадвае дэфолт савецкай улады ў 1957 годзе. Тады было вырашана адмяніць выплаты па аблігацыях дзяржаўнага заёму, якія грамадзян СССР прымушалі купляць на суму ў сярэднім роўную месячнаму заробку. Калі стала зразумела, што забранае ў насельніцтва савецкая ўлада вярнуць ня ў стане, было вырашана ініцыяваць народны рух за тое, каб падарыць уладзе нарабаванае. Маўляў, як улада свая, народная і родная, якія могуць быць у сям’і парахункі. І пайшлі сходы працоўных калектываў і лісты працоўных і хатніх гаспадынь у “Правду” з патрабаваньнем адмяніць выплаты па заёму.\nІ тут праявілася розьніца паміж Пуціным і Хрушчовым, які асабіста езьдзіў па рэгіёнах і прадпрыемствах і тлумачыў людзям, як ім будзе добра, калі СССР ня верне ім скрадзеныя грошы. А Пуцін, у адрозьненьні ад Хрушчова, у падобнай сітуацыі прыкінуўся венікам і робіць выгляд, што наогул нічога ня чуў ні пра пэнсіі, ні пра рэформу. То бок чалавек імкнецца быць толькі там, дзе гарантавана перамога. Як у выпадку з гульнёй супраць зборнай Савудаўскай Аравіі. А вось на матч са зборнай Іспаніі ўжо прыходзіць было небясьпечна.\nУ выпадку масавых пратэстаў перад другім чытаньнем увосень – малаверагодна, але раптам – у Пуціна ёсьць два варыянты. Першы: зірнуць у вакно і зьдзіўлена сказаць, маўляў, пакуль я ратаваў Расею ў бітве з Трампам, дэпутаты з міністрамі наладзілі гнюснасьць. І ўнесьці касмэтычныя папраўкі да другога чытаньня. Другі: наладзіць для адцягненьня ўвагі абвастрэньне на ўсходзе Украіны. Тое самае, пра якое ён толькі што згадаў на сустрэчы з расейскімі амбасадарамі. Браць "за пару дзён” Кіеў, Рыгу, Вільню, Варшаву і Бухарэст, як ён абяцаў Парашэнку ў 2014 годзе, Пуцін, зразумела, ня будзе, ды й ня здолее, але наладзіць крывавае “абвастрэньне” на Данбасе цалкам здольны. Так што галасы гэтых 328 робатаў цалкам могуць абярнуцца бядой ня толькі для расейцаў.\nА што чакалі?\nУ дэмакратычных краінах эліты спрабуюць рабіць асьвету насельніцтва, а ў Расеі – сьведама разбэшчваюць. На гэта працуе тэлебачаньне і вялікая частка нашай інтэлігенцыі, што корміцца вакол дзяржаўных і алігархічных структур. Гэта яны (мы) ілжывымі і подлымі паліттэхналогіямі дыскрэдытавалі саму ідэю дэмакратычных выбараў. Гэта яны (мы) стварылі эфэктыўную машыну тэлеманіпуляцыі грамадзкай думкай, якая працавала ў 90-я на алігархаў, а потым была захоплена Пуціным і стала апірышчам ягонай улады. Гэта яны (мы) нічога не зрабілі, каб спыніць чэкісцкага гадаванца, а многія нават віталі ягонае прыйсьце да ўлады.\nА цяпер часьцяком тыя ж людзі, што ўсё жыцьцё прапрацавалі ў СМІ, адукацыі, PR, палітыцы, рэкламе, інфармацыйных тэхналогіях і г.д., перакладваюць адказнасьць за тое, што адбываецца, на “цёмны і дзікі” народ. А што яны (мы) чакалі? Што пасееш, тое і пажнеш.\nВядомы гісторык Леў Лур’е сказаў днямі: “параўноўваць Сталіна з Пуціным – гэта проста блюзьнерства ў адносінах да ахвяраў сталінізма”. Адначасна ў сеціве зьявіўся чарговы відэазапіс пачварных катаваньняў у расейскай калёніі. Праваабаронца Ігар Каляпін піша: “калі да пальцаў прыкручваюць драты і пускаюць ток – гэта ўжо класіка. А вось калі на зоне чалавеку ў задні праход тыцкаюць шланг і пад ціскам пускаюць ледзяную ваду – гэта ўжо эксцэс”.\nЯк і пры Сталіне, тое, што адбываецца ў Расеі, можна выказаць адным словам “катуюць”. І паспрабуйце патлумачыць ахвярам пуцінскіх “праваахоўнікаў”, што сталінскі тэрор даўно скончыўся і той час з нашым параўноўваць “гэта блюзьнерства”.\nГляджу прэс-канфэрэнцыю Пуціна і Трампа. Блатная гаворка Пуціна і маразматычнае бляяньне Трампа. Трамп круціцца як вуж на патэльні і хлусіць. Пуцін хлусіць як дыхае – упэўнена і нахабна.\nХлусяць сінхронна, як падзельнікі, што змовіліся. Практычна па ўсіх пазыцыях – узаемаразуменьне. Пасьля сёньняшняй сустрэчы ў мяне няма ніякага сумневу, што Трамп на кручку ў Пуціна.\n12 ліпеня споўнілася 75 гадоў адному з самых вядомых савецкіх ваенных міфаў. – “найвялікшая танкавая бітва пад Прохараўкай”. Парадокс, але зараз расейская прапаганда спрабуе адбяліць сябе ў Нямеччыне ад абвінавачваньняў у вайне з Украінай з дапамогай… эсэсаўца, сына ваеннага злачынцы, жывога ўдзельніка бітвы пад Прохараўкай!\nСавецкая гісторыя казала пра тое, што 5-я танкавая армія генэрала Ротмістрава заатакавала 2-гі танкавы корпус СС обэрштурманфюрэра Гаўсэра, у бітве ўдзельнічала 1500 танкаў з абодвух бакоў, што дзьве танкавыя армады сутыкнуліся лоб у лоб на вялізным “танкавым полі”, і ў выніку раптоўнай атакі проста з маршу немцы былі разгромлены, і ў бітве пад Прохараўкай была дасягнута рашучая перамога.\nАднак раскрытыя савецкія ваенныя архівы і сучасныя дасьледваньні паказваюць зусім іншую карціну. Міфы пра найвялікшую танкавую бітву ляснулі адзін за адным.\n1. 12-га ліпеня адбылася сустрэчная бітва. На адным участку, які зараз у Расеі называецца “танкавым полем” каля Прохараўкі, два савецкія танкавыя карпусы 5-й танкавай арміі заатакавалі падрыхтаваную абарону 2-га танкавага корпуса СС, у асноўным дывізіі “Лейб-штандарт Адольф Гітлер” і там не было ніякага масавага танкавага бою. На другім участку на ўсход ад Прохараўкі заатакавалі немцы – дывізія “Мёртвая галава”, і вось у гэтым месцы сапраўды адбыліся сустрэчныя танкавыя баі.\n2. У бітве на двух напрамках агулам ўзялі ўдзел ня больш за 1 тысячу танкаў і самаходных установак з абодвух бакоў. У атацы 5-й танкавай арміі, пра якую склалі легенды савецкія прапагандысты, удзельнічала 348 савецкіх танкаў, у немцаў там магло быц ня больш за 100 танкаў і штурмавых гармат. У другім баі, на ўсход ад Прохараўкі ў бой уступіла да 150 нямецкіх танкаў і штурмавых гармат, гэтую атаку адбівалі 256 савецкіх танкаў. Па колькасьці танкаў гэтая бітва не зьяўляецца найвялікшай, у Другой сусьветнай вайне былі значна больш масавыя танкавыя бітвы.\n3. Знакамітая атака на “танкавым полі” каля Прохараўкі аказалася не перамогай, а разгромам двух савецкіх танкавых карпусоў. Немцы ўтрымалі тут свае пазыцыі, а савецкія злучэньні былі адкінуты. Суадносіны стратаў у выніку ўражваюць – падчас аткі 5-й танкавай арміі было зьнішчана 207 савецкіх танкаў і САУ, у той час як “Адольф Гітлер” страціў незваротна зьнішчанымі… ўсяго 5 танкаў! Яшчэ каля 35 танкаў немцы адрэмантавалі, бо за імі застолося поле бою. На ўсход ад Прохараўкі немцы страцілі каля 40 танкаў, прычым ня менш за палову было зьнішчана незваротна. Савецкія страты ў гэтым раёне – яшчэ 89 танкаў. Страты асабовага складу 5-й танкавай арміі і дзьвюх стралковых дывізій, што адбівалі ўдар “Мёртвай галавы”, склалі 12 ліпеня ня менш за 3-4 тысячы чалавек.\n4. Атака 5-й танкавай арміі аказалася правальнай па цэламу комплексу прычын: а) Германскі корпус прарваў 11 ліпеня ў раёне Прохараўкі галоўную паласу абароны Варонежскага фронту, і таму немцы чакалі ў гэтым раёне контудар савецкіх рэзэрваў і падрыхтаваліся да яго; б) камандваньне 5-й савецкай танкавай арміі ня мела часу правесьці разьведку і разгортваньне нямецкай абароны не было заўважана; в) атака зьдзяйсьнялася на невыгоднай для правядзеньня масіраванай атакі мясцовасьці шырынёй усяго ў 8 км, дзе немцы лёгка пралічвалі накірункі ўдараў і здолелі засяродзіць буйныя сілы; г) 5-я армія заатакавала адразу пасьля маршу, ня мела часу падрыхтавацца і сабраць усе сілы; д) атака зьдзяйсьнялася проста ў лоб нямецкай ударнай групоўцы, а не па яе ўразьлівым флангам, не ўдалося засяродзіць буйныя сілы артылерыі і абарона ня была здушана; е) савецкія танкі 1943 года па сваіх тэхнічных характарыстыках значна саступалі нямецкім, але савецкая прапаганда стварала міф аб перавазе савецкай зброі, хлусіла, называючы Т-34 лепшым танкам Другой сусьветнай вайны.\n5. Танкавая бітва пад Прохараўкай не зьяўляецца пераломным момантам Курскай бітвы. Пераломным момантам Курскай бітвы стаў наступ савецкіх войскаў на поўдзень і і поўнач ад Курскага выступу, удары па флангах атакуючых германскіх груповак, а таксама высадка хаўрусьнікаў у Італіі. 5-я танкавая армія здолела дарагім коштам прыпыніць наступ немцаў, але разграміць ударную групоўку 2-га корпуса СС танкавая армія ня здолела, яна была абяскроўлена.\n6. Чаму быў створаны міф пра найвялікшую бітву? Пасьля паведамленьня, што за адзін дзень страчаны сотні танкаў, Сталін загадаў пакараць вінаватых. І каб апраўдаць адзінаразовыя страты, камандваньне Варонежскага фронту і сам генэрал Ротмістраў склалі міф пра найвялікшы бой, які нібыта стаў пераломным. Пасьля вайны Ротмістраў стаў галоўным маршалам бранетанкавых войскаў, і для зацьверджаньня міфа напісаў кнігу пра бітву пад Прохараўкай, якая па частцы фактаў зьяўляецца поўным фэйкам. Але гэты фэйк стаў афіцыйнай гісторыяй вайны і дзесяткі гадоў удоўбліваўся ў галовы ды адзначаўся на дзяржаўным узроўні.\n7. Забаўны факт – замест міфа пра фэйкавую “перамогу пад Прохараўкай”, у РФ складзены новы міф – што немцы, якія ваявалі пад Прхараўкай, зьяўляюцца сябрамі Расеі! Галоўным героем 12 ліпеня ў Нямеччыне стаў сын міністра замежных справаў Яахіма фон Рыбэнтропа – Рудольф. Ён камандваў танкавай ротай “Лейб-штандарта”, якая апынулася ў самай гушчы атакі 5-й танкавай арміі, і ягоны экіпаж здолеў зьнішчыць 14 савецкіх танкаў. Па словах Рудольфа, ён здолеў выжыць толькі таму, што ў савецкіх Т-34 быў дрэнны агляд і ў іхніх экіпажах не было камандзёра, які кантраляваў бы абстаноўку і назіраў за полем бою. Рудольф фон Рыбэнтроп ужо 15 ліпеня быў узнагароджаны Рыцарскім Жалезным Крыжам і стаўся зоркай нацыстоўскай прапаганды. Цікава, што бацьку-Рыбэнтропа павесілі ў Нэрнбэргу пасьля вайны, а сын Рудольф жывы дагэтуль. І самае дзіўнае – зараз карыстаецца вялікай пашанай у Расеі, дзе састарэлы ээсэсавец працуе на расейскую прапаганду! Так, вы не недачулі. У 2015-м, у разгар вайны ва Украіне расейскія спэцслужбы правялі сэрыю актыўных мерапрыемстваў, каб схіліць на свой бок германскую грамадзкую думку. І адным з трукаў стала запрашэньне ў РФ зядулі Рудольфа фон Рыбэнтропа, які ўрачыста прэзэнтаваў кнігу пад вельмі сьмешным назовам: “Мой бацька Яахім фон Рыбэнтроп. “Ніколі супраць Расеі”. То бок эсэсавец, які зігуе, сын аднаго з аўтараў Другой сусьветнай, які асабіста пашматаваў на вайне сотні савецкіх грамадзян, быў абсыпаны пяшчотамі Крамлём, каб паказаць, што нават у атачэньні Гітлера ніхто нібыта не хацеў ваяваць з Расеяй! Рудольфа фон Рыбэнтропа ўрачыста прывезьлі на месца ягонай баявой славы – поле бою пад Прохараўкай, дзе стаіць манумэнт палеглым савецкім ваярам, частка зь якіх загінула пад агнём эсэсаўца.\nМіфы ляскаюць і складаюцца. І самае важнае, каб і мы не пайшлі па шляху стварэньня міфаў, каб гісторыя стала навукай, а не прыладай прапаганды. Каб пісалі праўду і рабілі высновы, а не хлусілі на карысьць дзейснаму начальству… Бо калі б пісалі сапраўдныя дасьледваньні вайны, то ўсе праблемы сталі б даўно вядомыя, і, верагодна, такое разуменьне шмат у чым змагло б зьмяніць хаду падзей…\nМоднае цяпер прыслоўе “У Расеі трэба жыць доўга” напаўняе маю душу нейкай цяжкой шэрай тугой. Амаль як “Не жылі багата, нехрын і пачынаць” альбо “Дзе нарадзіўся, там і прыдаўся”.\nНе, я, зразумела, ня супраць, каб усе добрыя людзі жылі доўга – справа ня ў гэтым.\nСамо правіла, сама вось гэтая мудрасьць палітычна жахлівыя. Ты павінен вельмі доўга жыць, каб перажыць усіх сваіх ворагаў і ворагаў сваіх ідэалаў. Злачынцаў, катаў, здраднікаў ты ўсё адно ня здолееш скінуць і наогул неяк пакараць – таму жыві проста дзеля таго, каб калі-небудзь убачыць, як іх сажрэ рак або пакараюць сьмерцю свае ж паплечнікі. Усе выпадкі сваёй бязмоцнасьці, боль ад усіх спадзяваньняў, што абваліліся, трэба проста перажыць. Ну і проста нуду, цэлыя дзесяцігоддзі нуды, рэакцыі і прыніжальных забаронаў трэба перажыць.\nПеражыць дзесяцігоддзі нерэалізаваных магчымасьцяў. Выжывай любым коштам. Тады, магчыма, ты дажывеш, нешта добрае ўбачыш, стоячы адной нагой у альцгэймэры – нейкія першыя асьцярожныя крокі па разьвянчаньні культа асобы тых, хто ламаў тваё жыцьцё.\nУ Расеі трэба выжываць доўга – я б ужо тады так сфармуляваў. Так больш дакладна. Даўгажыхарства як мэханізм палітычнага змаганьня і адстойваньня ідэалаў.\nАдзін Райх, адзін правадыр, адна дыба.\nФашызм заўжды пачынаецца з пяшчотнай песьні пра любоў да Радзімы. Пра яе лясы, палі, рэкі, родныя прасторы і мірнае неба над галавой. А яшчэ – пра тое, як шмат таемных злодзеяў жадаюць усё гэта захапіць і зьнішчыць. І, каб гэтага не адбылося – неабходная моцная ўлада, здольная ліквідаваць падступных ворагаў і падтрымліваць стабільнасьць і парадак. Для гэтага ўладзе патрэбныя пашыраныя паўнамоцтвы і татальны кантроль над усім, што здольнае думаць і рухацца. І якое шчасьце, што ўлада мае магутнага Лідэра, здольнага павесьці за сабой па шляху суровага змаганьня з цёмнымі сіламі, што хаваюцца за кожным рогам. Іх неабходна выявіць і пакараць. Для гэтага пашыраюцца шэрагі паліцыі, будуюцца турмы, робяцца больш жорсткімі законы. Ворагаў ловяць і саджаюць, іншых – выціскаюць па-за межы краіны, але іх, гадаў, менш не становіцца, а зусім наадварот: яны памнажаюцца ў арыфмэтычнай прагрэсіі, і даводзіцца пісаць новыя законы, наймаць яшчэ больш сілавікоў, браць пад кантроль прэсу і судовыя інстытуцыі. І вось, калі ўжо вось-вось настане квітненьне – высьвятляецца, што для яго дасягненьня трэба пакараць суседнія краіны, адняўшы “спрадвек-спадчынныя тэрыторыі”, аднавіць гістарычную справядлівасьць, пасля чаго – ужо дакладна краіна ўздыхне поўнымі грудзьмі і ўстане з каленяў…\nУсё гэта ўжо было. Але чалавецтва – хранічны троечнік, які не жадае засвойваць цяжкія ўрокі. Яму б нешта прасьцей, паводле формулы “Лідэр-Перамога-Квітненьне-Стабільнасьць”. Ёсьць, зразумела, іншыя спрошчаныя формулы. Напрыклад, каб перастаць наступаць на граблі – трэба час ад часу браць у рукі вілы. Але такая ўстаноўка ўжо прызнана экстрэмісцкай, і любая спроба яе агучыць можа абярнуцца для разумніка рэальным тэрмінам. І наогул: як даць рады дысанансу, калі – з аднаго боку – паўсюль гавораць пра новыя гістарычныя прарывы краіны і дэманструюць ваенна-спартовыя дасягненьні, а зь іншага – падвышаюць падаткі і пэнсійны ўзрост? Гэта складана: узяць ды і прызнаць, што ўласная ўлада табе нахабна хлусіць. Гэта небясьпечна: прыняць рэчаіснасьць і паспрабаваць нешта зьмяніць. Назваць правадыра зладзеюгай і ўступіць у бойку з дзяржаўнай рэпрэсіўнай машынай, якая наладжана ўжо настолькі, што проста перамолвае жыцьці і лёсы мільёнаў людзей.\nПасьля “трыюмфальнай сустрэчы” Пуціна з Трампам Лубянскі Райх натхніўся ўсімі сваімі дадатковымі храмасомамі. Амэрыканец выглядаў бледна – як шкалата, што нашкодзіла, а Пуцін – наадварот – выпраменьваў такі бадзёры аптымізм, нібыта прад’явіў свайму візаві нешта зьнішчальнае. Трампа кідала з боку ў бок – ад двухсэнсоўных заяваў да прамоваў у апраўданьне, што “фэйк-СМІ зноў няслушна ўсё зразумелі і наўмысна вычварылі”. Прэзыдэнт ЗША, які круціцца вужом у шырокай лубянскай кішэні – мізэрнае відовішча. І тое, што санкцыі супраць Крамля ня будуць аслаблены – заслуга Кангрэса, а зусім не Трампа.\nАдмоўная сэлекцыя ў сусьветнай палітыцы прывяла да таго, што асобаў узроўню Рэйгана і Тэтчэр ужо даўно няма, і няма каму аб’явіць “крыжовую выправу супраць Імпэрыі Зла”. Нават назваць пуцінскую Расею такім чынам ні ў каго не стае сьмеласьці, бо пасьля літары “а” давядзецца казаць “б” – да самай апошняй літары алфавіта. І нерашучае таптаньне перад нэа-фюрэрам лагічным чынам ператвараецца ў глупае расшаркваньне з наборам невыразных палітэсаў. І вось ужо “неўтаймаваны Трамп” лавіруе паміж крытыкамі, якія абстрэльваюць яго, і прыцягальным крамлёўскім мача. Верагодна, што сустрэча была настолькі ўражальная, што Дональд пажадаў працягу, прычым, жаданьне гэтае аказалася нават вастрэй за стрэлы, выпушчаныя па яму непрыяцелямі…\nМіж тым, пуцінскі рэжым атрымаў новы зарад жыцьцяздольнасьці. Унутры фашыстоўскай машыны заіскрыла ад падвышэньня ўзроўню напружанасьці, і яна прысьпешыла абароты. Арышт генэрала Дрыманава – пачатак “чыстак” унутры сістэмы. Яна мае патрэбу ў “абмаложваньні”, калі старых нягоднікаў замяняюць на новых – яшчэ галодных, але больш энэргічных, выхаваных у духу поўнай адданасьці Райху. Іх выкарыстаюць так жа сама, як і папярэднікаў, пасьля чаго таксама ўтылізуюць. Так наладжана гэтая машына. І працаваць яна будзе да тае пары, пакуль не паламаецца асноўная дэталь яе мэханізма: скрапляючы правадыр, на голым торсе якога трымаюцца мадэлі зьнешніх дамоўленасьцяў і ўнутрыбандыцкіх “цёрак”. Не называць жа кодлу ўсіх гэтых усманавых і ротэнбэргаў элітай? Таму – так: прышлі да арбітра-пахана, парашалі, ударылі па руках і вырашылі: “Дзярыпаску адмазаць, Чайцы – пашырыць памоечны бізнэс, Керымава прыгалубіць, Кабаевай – прадаць частку акцый Першага канала”. І ніякіх “стрэлак” са стралянінай, бо – стабільнасьць. Ці вы хочаце, каб было, як у дзевяностыя? А што тычыцца катаваньняў у калёніях – вось нябачанае нешта! Бо дыба – гэта і ёсьць наша галоўная гістарычная скрэпа. Яе з посьпехам практыкавалі і пры Іване Жахлівым, і пры Пятры Вялікім, і пры Кацярыне, і пры Ёсіфе Вісарыёнавічы. Стагоддзямі спраўджаная рэч – і што цяпер, ад яе адмаўляцца з-за вопляў саплівых праваабаронцаў?\nЦяпер, пасьля зьнешнепалітычнага трыюмфа, рэжым стане больш жорсткім. Арыштоўваць будуць больш, саджаць – часьцей, катаваць – больш балюча. Жыцьцё ўнутраных ворагаў павінна стаць невыносным, прычым, ворагаў за гады лібэральнага міндальнічаньня напладзілася так шмат, што адразу ўсіх і не павешаеш. Здавалася б, вось звычайны расеец перадпэнсійнага ўзросту, а зірнеш ў ягоныя тужлівыя ад страху вачаняты, пашлакочаш скалпэлем дазнавальніка – і высьветліцца, што ніякі ён не райхс-грамадзянін, а глыбока заканспіраваны вораг, шпіёнская кансэрва, што застыла ў трапяткім чаканьні сьмерці фюрэра. І як такога не падвесіць? Як не зрабіць урок мільёнам такіх жа падлюг, што праважаюць зласьлівымі позіркамі ўрадавыя картэжы?..\nТакія ёсьць гістарычныя традыцыі, што вы так любіце. Такі ёсьць набор прыладаў у нашым паўночным паўшар’і. Прыміце яго і супакойцеся. Бо на ўсіх вас – адна Радзіма, адзін Правадыр, адна Дыба.\nЯніы Іесалніекс, парляманцкі сакратар Міністэрства юстыцыі Латвіі запрапанаваў жыхарам краіны пакінуць краіну, калі некага не задавальняе латышская мова. Пра гэта палітык напісаў на сваёй старонцы ў Твітэры.\nСярод іншага, ён напісаў: “Калі некаму тут, у Латвіі, не падабаецца і хочацца ўсё па-расейску, тады сьмела можаце вяртацца на радзіму”. Пры гэтым палітык забясьпечыў сваю публікацыю хэштэгамі #1мая, #ШествиеЖданок и иллюстрацией «Родина-мать зовет!».\nЯк паведамляюць СМІ, 2 траўня кіраўнік управы «Партии действия», былы дэпутат Сэйма Ігар Мельнікаў аспрэчыў у Канстытуцыйным судзе папраўкі да Закону аб адукацыі, што тычацца пераходу на навучаньне на дзяржаўнай мове, пра што паведаміла прадстаўнік КС Кэція Стразда. У прыватнасьці, Мельнікаў заклікае суд ацаніць адпаведнасьць Закона артыкулам 1, 91 и 112 Канстытуцыі і некалькім міжнародным канвэнцыям.\nАтака на народы\nПрыняцьце Дзяржаўнай думай паправак да закона “Аб адукацыі”, якія адмяняюць абавязкавае навучаньне моваў народаў Расеі, -- лагічны працяг бясконцай шавіністычнай атакі на нярускія народы краіны, якая працягваецца з большай або меншай інтэнсіўнасьцю з 1991 года. Калі-небудзь пра гэтае пераўвасабленьне былой фэдэрацыі ў класічную турму народаў паводле імпэрскага ўзору – “на ўсіх мовах усё маўчыць”, паводле дакладнай заўвагі Тараса Шаўчэнкі, -- будуць пісаць у падручніках гісторыі Расеі альбо дзяржаваў, якія паўстануць на яе тэрыторыі.\nУ любым выпадку дэпутаты Дзярждумы зрабілі яшчэ адзін – і вельмі важны крок да зьяўленьня такіх дзяржаваў. Яны без якой-кольвечы патрэбы нагадалі мільёнам людзей, што тыя – грамадзяне другога гатунку ў сваёй уласнай краіне. І рэспублікі ў іх з барскага пляча “старэйшага брата”, і мовы ня мовы, і лепш бы наогул пра ўсё гэта забыцца і сваёй дапатопнай культуры саромецца.\nУ гэтай брыдкай шавіністычнай кампаніі ўзяў непасрэдны ўдзел і галоўны магільшчык сучаснай Расеі – Уладзімір Пуцін. Менавіта ён сказаў пра недапушчальнасьць прымушэньня людзей да вывучэньня моваў, якія не зьяўляюцца для іх роднымі. Так-так, гэта сказаў прэзыдэнт той самай краіны, якая ўсю сваю гісторыю прымушае вывучаць расейскую мову мільёны людзей, для якіх яна ня родная. Якая прымушае прадстаўнікоў неславянскіх народаў Расеі выкарыстоўваць кірыліцу – прымушае заканадаўча, рашэньнямі ўсё той жа ашалелай Дзярждумы. Прэзыдэнт краіны, якая “абараняе” ўкраінцаў акупаванага Данбаса ад іхняй роднай мовы, навязваючы ім вывучэньне расейскай. Але для нацыянальынх рэспублік, апошняя зь якіх была анэксавана Масквой толькі ў 1944 годзе, -- іншы стандарт. Там нікому нельга “навязваць” татарскую, башкірскую або тувінскую. Толькі расейскую можна навязваць ў дні сумневаў і цяжкіх думак, хто сумняваўся!\nУ выніку замест грамадзтва, аб’яднанага агульнымі культурнымі каштоўнасьцямі і ўзаемапавагай, у кожнай расейскай рэспубліцы з дастатковай колькасьцю нярускага насельніцтва мы атрымаем некалькі абшчын, што ненавідзяць адна адну. Мясцовыя жыхары, якія будуць глыбака зьняважаны шавінізмам Масквы і працягнуць вывучаць сваю мову і культуру насуперак спробам цэнтра прынізіць і зьнішчыць іх. І мясцовыя калабарацыяністы, якія будуць гатовыя прадаць інтарэсы свайго народа бессаромнаму “старэйшаму брату”. Расейцы, якія будуць шчыра спачуваць сваіх абражаным суседзям, -- і непісьменныя нахабныя шавіністы, якія будуць лічыць, што ім цяпер усё дазволена.\nКалі-небудзь усё гэта выбухне, яшчэ як выбухне! Гэта ёсьць самае сапраўнае міннае поле, дбайна закладзенае Пуціным і ягонымі думскімі шчаўкункамі пад самыя асновы расейскай дзяржаўнасьці.\nТрамп і Пуцін\nНу, вось і ўсё. Завялі памідоры каханьня ў Белым доме. Майка Пампэа выклікалі ў сэнацкі Камітэт па міжнародных адносінах і строга дапыталі: “Навошта Трамп сустракаўся з Пуціным? Пра што яны размаўлялі? Ці даваў гаспадар Белага дома нейкія абяцаньні свайму візаві?” Пампэа мужна ўхіляўся ад удараў, і ў выніку зрабіў некалькі непрыемных для Крамля заяваў: “ Вашынгтон не прызнае анэксію Крыма, і Расея не пазьбегне адказнасьці за састрэлены над Данбасам МН-17”. А крыху пазьней ацьверазьвяльная хваля дакацілася і да самога Дональда. Цалкам верагодна, што яму пераканаўча патлумачылі, што гуляцца з фікаліямі небясьпечна. Нават калі яны здаюцца табе цалкам прыстойным матар’ялам, што нагадвае гліну, і прыдатным для лепкі – аднойчы гэтыя будаўнічыя гульні скончацца халерай. Пуцін – таксічны, і паціскаць яму руку – усё адно, што абдымацца з Бэн Ладэнам, узброеным ядзернай кнопкай. І Дональд здаўся. Надвячоркам 25 ліпеня стала вядома, што сустрэча Трампа з Пуціным пераносіцца на 2019 год. А гэта роўназначна адмене – асабліва калі ўлічыць агульны кантэкст апошніх заяваў: па праблеме Украіны з Пуціным дамовіцца так і не ўдалося, Расея адказная за анэксію і састрэлены Боінг, і наогул – унутры футбольнага мяча, падоранага Пуціным Трампу, аказаўся чып. Ён, можа, і бяскрыўдны, але з улікам шпіёнскіх схільнасьцяў лубянскага лысенькага – ну іх да д’ябла, такія падарункі. Закаханых разьвялі па далёкіх закутках, і прысьпешана праводзяць паміж імі непераадольныя перашкоды ў выглядзе новых санкцый, якія абяцаюць быць настолькі адчувальнымі, што амуры адзенуцца і, раззброіўшыся, разлятуцца, адкуль прыляцелі. Новы драконаўскі дакумант будзе ўключаць санкцыі супраць энэргетычнага і фінансавага сэктараў, супраць расейскіх алігархаў і прадпрыемстваў з удзелам дзяржкапітала, санкцыі супраць сувэрэннаай запазычанасьці Расеі, сэктаральныя санкцыі супраць кібэргульцоў у Расеі, а таксама будуць мець на ўвазе стварэньне нацыянальнага цэнтру рэагаваньня на “расейскія пагрозы”. Акрамя намордніка на Пуціна, мяркуецца накінуць ашыйнік і на Трампа: у дакуманце ўтрымліваецца пункт, які прадугледжвае, што ЗША ня здолеюць выйсьці з НАТО бяз згоды сэната. А то Дональд апошнім часам ужо надта зачасьціў з громкімі заявамі ў бок Столтэнбэрга, кідаючы таго ў ружовашчокія засмучэньні.\nАле ня сьпіць крамлёўскі мэханізм асімэтрычных адказаў. Круцяцца шэсьцярні, падымаючы краіну з карачак. Слова “вайна” зноў загучала з тэлеэкранаў, намякаючы на непазьбежнасьць апошняй бойкі. І вось ужо Мінабароны пачынае люта ненавідзець канфіскацыі ў грамадзян асабістага аўтатранспарта ў выпадку ўступленьня Расеі ў вялікую вайну. Пры Сталіне, памятаем, увесь асабісты транспарт, уключна з гужавым, стаяў на ўліку ў ваенкаматах, а ў 60-70-я гады кожная пішучая машынка была зарэгістравана ў ворганах, каб ніводная карэтка не склізіла ў бок ненавіснага Захаду. Не дапамагло тады – дапаможа сёньня. Законатвары прынялі стойку камбадачы. Зацятыя прапагандысты падхапілі ідэю, і раззьявіўшы гаспаранаўскую зяпу, адрыгнулі: “Гэта – нармальная практыка. Вывучыце пытаньне на прыкладзе Другой сусьветнай. Нават не ў СССР. Пацікаўцеся, як было ў Райху”. Вось і цудоўна. Вось і вызначыліся. Часам яны прагаворваюцца, расстаўляючы слушныя акцэнты. Лубянскі Райх павінен ехаць на вашых машынах, а калёну ўзначаліць апрануты ў залатыя дасьпехі матацыклетачнік Хірург. І скораць яны Эўропу, усеўшыся на Эйфэлевай вежы, і абальюць англічанку спэц-парфумай ад “Навічка”, а Амэрыку скалануць адной ядзернай баегалоўкай, накіраванай у жарало Елаўстаўна.\nДля падняцьця большага натхненьня Мінабароны замуціла прапагандысцкі рок-фэстываль “Нашесьце”. Але сярод музыкантаў адразу ж выявілася “пятая калёна” адшчапенцаў, якія адмовіліся сьпяваць з мілітарысцкай сцэны. Усе гэтыя Манэтачкі, “Элізіюмы” і іншыя, дачакаўшыся моманту, заявілі пра байкатаваньне патрыятычнага мерапрыемства. У адказ на подлы дэмарш гадаванцы Шайгу паведамілі пра ўвядзеньне на сцэну “Дывізіі Кабзонаў”, а дакладней – незабіваемага ансамбля песьні і скокаў імя Аляксандрава. Было б лагічней адразу вывесьці танкі і адчайна шахнуць у бок Захаду пад песьню “За намі – Пуцін і Сталінград”, але яшчэ ня вечар. Яшчэ не аддзена адмашка здушыць крамлёўскай шансоншчынай пацыфісцкі рок. Але калі так пойдзе і далей – яна не прымусіць сябе чакаць. Стас Міхайлаў на строме, Валерыя ўжо адпрасавала гімнасьцёрку, і Растаргуеў пачысьціў маўзэр…\nАле ня ўсё вам песенькі ды прыпевачкі. Крадзеж у краіне ідзе напоўніцу. “Газпром” зноў выйшаў на рынак пазыкаў і запатрабаваў 40 мільярдаў рублёў, ратуючыся ад згаленьня грашыма пэнсіянэраў. “Роснефть” з гэтага часу можа не вяртаць у Расею валюту, атрыманую ад продажу нафты. А прэм'ер Медведев падпісаў Мэмарандум, згодна зь якім Зьнешэканомбанк, ачолены страшэнным злодзеем Шувалавым, можа і надалей генэрыраваць страты і выводзіць грошы замяжу. Агульная вартасьць дэфолтных актываў банка дасягнула паўтара трыльёна рублёў, зь якіх больш за 80% даводзілася на незгашаныя крэдыты пад алімпійскія будоўлі. Хлеб – нішто, відовішчы – усё!\nПуцінская “саўковая рыдлёўка” звонка зачышчае краіну, выграбаючы ўсе магчымыя сродкі. Зачышчае да бляску, да крышталёвай чысьціні. А, каб ніхто не насьмеліўся пра гэта казаць – паліцэйшчына пацее ўсімі рыямі, фабрыкуючы справы супраць грамадзян. “Экстрэмісцкі” артыкул 282 сьвісьціць над галовамі наканаваных, як кісьцень, абвальваючыся на аматараў посьціць ў сацсетках сумніўныя карцінкі і ставіць пад імі падазроныя лайкі. І вось ужо дэпутат Дзярждумы Сяргей Баярскі – сын “Дыназаўрыка” і вусатага капелюша, высунуў трусіную пыску і запрапанаваў распаўсюдзіць паняцьце “замежны агент” ня толькі на юрыдычных, але і на фізічных асобаў.\nПопел прывіднай вайны стукаецца ў крамлёўскія чарапныя скрынкі, адгукваючыся гулкім рэхам на ўсіх паверхах “вертыкалі”, што дала шчыліну. Трамп больш нам не сябра, нягледзячы на падораны футбольны балёнік. Дык адкажам жа ўдарным мардабоем і эпілептычнымі прыпадкамі да сьмяротнай асфіксіі – пакуль міма нашага Сонцааблічнага не праплыве застылы Трамп Ворага!..\nДаліна супраць Трампа і Пуціна\nУ Трампа, Пуціна, Орбана, Яраслава Качыньскага, Мары Лё Пэн, AfD адныя і тыя ж сябры і ворагі. Канфлікт паміж іхнімі прыхільнікамі і праціўнікамі – не звычайная класавая барацьба работнікаў і працадаўцаў. Гэтае супрацьстаяньне паміж жыхарамі буйных гарадоў і глыбінкі, маладымі і пажылымі, адукаванымі і ня надта, а галоўнае – паміж людзьмі старой індустрыяльнай і новай постіндустрыяльнай крэатыўнай эканомікі.\nАсабліва выразна гэта бачна на прыкладзе ЗША, дзе Трампа падтрымліваюць многія работнікі і бізнэсоўцы традыцыйных галін (ад фэрмэраў да нафтавікоў), а новыя прадпрымальнікі-інаватары і іхнія супрацоўнікі часьцей за ўсё перакананыя антытрампісты. У ЗША сутыкнуліся новыя і старыя мадэлі гаспадаркі і адпаведныя ім погляды на сацыяльны сьвет. Умоўная Аклахома ўвайшла ў клінч з умоўнай Сіліконавай далінай.\nРаспальваньне антымігранцкай гістэрыі – усяго толькі папулісцкі прыём. Сапраўдны сэнс цяперашняй кансэрватыўнай хвалі ў іншым. Гэта паўстаньне аграрна-індустрыяльнай глыбінкі і новай крэатыўнай эканомікі. Зразумела, што любая спроба спыніць прагрэс асуджана. Сучасныя лудзіты начале з Трампам ня маюць будучыні.\nПуцін, як і Трамп, спрабуе абараніць стары сацыяльна-эканамічны лад. Але калі ў ЗША гэта традыцыйны індустрыяльны капіталізм, то ў Расеі – сучасны фэадалізм з чыноўнікамі-памешчыкамі, алігархамі-вотчыньнікамі і бяспраўнай паўпрыгоннай большасьцю насельніцтва. Індустрыяльныя рабочыя або фэрмэры ў ЗША зацікаўлены ў захаваньні старога парадку. Расейская глыбінка – не. Цяперашні рэжым асуджае яе на галечу і гібеньне. Таму Пуцін у адрозьненьне ад Трампа або Эрдагана ня мае моцнай падтрымкі нават у сваёй умоўнай “Аклахоме”, якая востра незадаволена ягонай сацыяльнай палітыкай. Падчас спробы дзяржаўнага пераварота ў Турцыі на абарону Эрдагана дабраахвотна выйшлі сотні тысяч энтузіястаў. Упэўнены, што ў Расеі знайшлося б вельмі мала ахвотных бясплатна і з рызыкай для сябе падтрымліваць Пуціна. Людзі на ўсялякі выпадак (“як бы чаго ня выйшла”) адказваюць сацыяёлагам, што падтрымліваюць уладу, але выцягнуць іх на “пуцінг” можна толькі за грошы і адгулы. Пуцінскі рэжым ня мае актыўнай масавай базы і, таму наўрад ці перажыве нейкія сур’ёзныя закалоты.\nХвароба перакінулася на суседзяў?\nПравёўшы шмат інтэрв’ю і сустрэчаў у рамках некалькіх праектаў у Бэрліне, пераканаўся, што многія нядаўнія выхадцы з рэспублік былога СССР: Малдовы, Беларусі, Казахстана, Азэрбайджана і нават Украіны настроены прапуцінскі (часта ў галаве поўная каша, але Пуцін амаль заўжды – моцны, “правільны” прэзыдэнт). У вайне ў Данбасе вінавацяць каго заўгодна, толькі не Крэмль. Найбольш папулярная вэрсія, што ва ўсім вінаватыя амэрыканцы. Даходзіць да сьмешнага. Маладая ўкраінка з Кіева расказала, што шкадлівыя амэрыканцы яшчэ ў часы СССР раскідалі з самалётаў каларадскіх жукоў, каб пакінуць краіну без бульбы. Ёсьць адчуваньне, што контрпрапагандысцкая праца ва Украіне правалена.\nСамыя антыпуціскі настроеныя рэспандэнты – маладыя турысты з Масквы і Санкт-Пецярбурга. Прычым, чым маладзейшыя яны, тым мацней ня любяць рэжым і нават анэксію Крыма ўспрымаюць адмоўна (аргуманты, праўда, хутчэй эканамічныя, чым маральныя). Зьяўляецца адчуваньне, што прапаганда перастае ўплываць на новае пакаленьне расейцаў, але яе ўзьдзеяньне на жыхароў постсавецкіх рэспублік узмацняецца – хвароба перакінулася на суседзяў.\nЛюдзям з рабскай псіхалогіяй чужы барын заўсёды здаецца лепшым за свайго. Пуціну пасьпяхова лепяць вобраз ідэальнага валадара для мэнтальна савецкіх грамадзян з рэспублік былога СССР: гэткага новага Сталіна, якога “ўсе ў сьвеце баяцца і шануюць”. Гэта ёсьць новая пагроза на постсавецкай прасторы.\nРасея Крах Расеі\nарьраь Аўтар: Менчанин 2018-08-28\nОккупированные земли всегда теряют население и выходят из колоний с меньшим населением. Пример Индия, Африка и т.д. Средневековые методы РФ ничего хорошего ее соседям не несут.\nВряд ли Москва сможет противостоять миру.


Ад народных вытокаў праз творчасць – у будучыню. Чым і кім ганарыцца сфера культуры Навагрудчыны\nГлавнаяНовостиНаши проектыАд народных вытокаў праз творчасць – у будучыню. Чым і кім ганарыцца сфера культуры Навагрудчыны\n27 Июля 2020 1884\nЗа шматвяковую гісторыю беларускім народам сфарміравана багатая і самабытная культурная спадчына. Беларусь валодае значным гісторыка-культурным патэнцыялам, прадстаўленым аб’ектамі архітэктуры, мастацтва, музейнымі калекцыямі, якія захаваліся да нашых дзён – шэдэўры беларускага мастацтва знаходзяцца пад абаронай дзяржавы. Яны захоўваюцца ў калекцыях беларускіх музеяў, зборах бібліятэк. Найбольш значныя матэрыяльныя каштоўнасці ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Беларусі.\nДля кожнага народа захаванне культурнай спадчыны мае асаблівае значэнне. Гісторыка-культурная спадчына істотна ўздзейнічае на свядомасць і самасвядомасць людзей, дазваляе адчуць сваё дачыненне да культурных традыцый многіх пакаленняў, з’яўляецца самым аб’ектыўным сведчаннем мінулага. Гэта неад’емная частка матэрыяльнай і духоўнай культуры, створаная, захаваная і перададзеная сучаснікам як нязменная каштоўнасць.\n– Шматвяковая гісторыя, прыродная ўнікальнасць Навагрудчыны, культурная спадчына знайшлі сваё адлюстраванне ў шматлікіх мерапрыемствах, якія ладзяцца ўстановамі культуры горада і раёна. Наша зямля ўзгадавала нямала таленавітых людзей, творчыя здабыткі якіх натхняюць і радуюць землякоў, – адзначае начальнік аддзела культуры райвыканкама Марына Шабановіч. – Чалавек, які працуе ў культуры, заўсёды знаходзіцца ў бесперапынным творчым працэсе: спачатку трэба абдумаць ідэі, а потым – увасобіць іх у жыццё, данесці да сэрца кожнага жыхара, адкрыць найлепшыя струны яго душы. Галоўная мэта спецыялістаў культуры – захаваць наш адметны нацыянальны культурны код, багатыя, стваральныя славянскія традыцыі. Таму да кожнай падзеі трэба падыходзіць аднолькава адказна, незалежна ад яе масштабу і колькасці ўдзельнікаў.\nСфера культуры не прымае абыякавых людзей. Яна прадстаўлена наступнымі дзяржаўнымі ўстановамі: Навагрудская раённая бібліятэка (20 устаноў), Навагрудскі раённы цэнтр культуры і народнай творчасці (19 устаноў), Навагрудскі гістарычна-краязнаўчы музей і Дом-музей Адама Міцкевіча ў Навагрудку, а таксама ўстановамі дадатковай адукацыі ў сферы культуры: Навагрудская дзіцячая школа мастацтваў, Любчанская дзіцячая школа мастацтваў. У раёне працуюць 15 калектываў са званнем «народны» і «ўзорны». Кожны год мінулай пяцігодкі быў насычаны разнастайнымі мерапрыемствамі, канцэртамі, праектамі, удзелам нашых творчых землякоў у шматлікіх конкурсах і фестывалях. Культурнае жыццё Навагрудка 2018 года фарміравалася пад знакам святкавання 220-годдзя з дня нараджэння Адама Міцкевіча. Адзначаны цікавымі мерапрыемствамі і падзеямі быў і 2019 год, які для жыхароў нашага раёна прайшоў пад знакам 975-годдзя ўпамінання горада Навагрудка ў пісьмовых летапісах. Святы і ўвогуле ўсе культурна-масавыя мерапрыемствы, якія ладзяцца ў Навагрудку, нагадваюць людзям пра вялікія здзяйсненні і падзеі мінулага, а яшчэ робяць жыццё навагрудчан больш яркім і насычаным.\nЯркія таленты – багатыя натуры\nАктыўную работу ўстановы культуры вядуць па развіцці творчай дзейнасці. Вядучыя калектывы Навагрудчыны прадстаўляюць сваю творчасць і за межамі Навагрудскага раёна, а таксама за межамі Беларусі (Рэспубліка Польшча г. Эльблонг падчас святкавання «Свята хлеба»).\nДля захавання і развіцця нацыянальнай культуры, адраджэння традыцый, свят і абрадаў на Навагрудчыне праходзяць традыцыйныя святы і брэндавыя мерапрыемствы. У кожным аграгарадку з’явіўся свой брэнд. Гэта «Любчанскі шпацыр Радзівілаў» і «Вясёлы сыравар» у г.п. Любча, «Рыбалка ў графа Храптовіча» ў аг. Шчорсы, «Пятроўскі вянок» у аг. Пятрэвічы, «Яблычны фэст» у аг. Кашалева і «Мядовы вальс» у аг. Уселюб і інш. Летам Навагрудчына радуе жыхароў і гасцей святамі: «Хлеб, сыр, квас і добры настрой», «Народнаму – век не прапасці».\nПастаянны ўдзельнік не толькі раённых, але і рэспубліканскіх фестываляў – крэатыўны і творчы народны ансамбль песні і танца «Свіцязь». У мінулым годзе свой пяцігадовы юбілей адзначыла народнае аматарскае аб’яднанне – клуб аматараў тэатра «Мудрасць Плюс». А 30-гадовы юбілей адзначыў народны хор ветэранаў вайны і працы «Радасць».\nУдзел у Фестывалі Саюзнай дзяржавы «Творчасць юных 2019» у г. Анапе прыняла салістка раённага Цэнтра культуры Сафія Грабовік.\nЛепшыя традыцыі продкаў\nНавагрудскі раённы цэнтр рамёстваў аб’ядноўвае таленавітых майстроў нашага краю. Тут адраджаюцца традыцыйныя рамёствы, вывучаецца вопыт папярэдніх пакаленняў і перадаецца майстэрства маладым талентам. Традыцыі выразання з паперы ў Навагрудскім раёне, адроджаныя майстрамі Цэнтра, былі ўнесены ў Дзяржаўны спіс нематэрыяльнай-культурнай спадчыны Рэспублікі Беларусь.\nЗ мэтай падтрымкі народных умельцаў, развіцця традыцыйных рамёстваў пры Цэнтры рамёстваў працуюць 13 клубных фарміраванняў, у тым ліку і «Народны» клуб майстроў «Каляравая альтанка».\nМайстры раённага Цэнтра рамёстваў дастойна прадстаўляюць наш раён на рэспубліканскім узроўні, а таксама за межамі краіны. У мінулым годзе работнікі ўстановы прадстаўлялі наш раён на выстаўцы традыцыйных мастацтваў у рамках Другога форуму рэгіенаў «Беларусь і Украіна».\nНасычана экскурсійная і выставачная дзейнасць у музеях.\nЗа перыяд 2015-2019 гг. Навагрудскі гістарычна-краязнаўчы музей прыняў 64 350 наведвальнікаў. Праведзены 2264 экскурсіі, у тым ліку 102 музейныя заняткі і 59 лекцый, 22 выстаўкі, 76 іншых культурна-асветніцкіх мерапрыемстваў. У параўнанні з 2015 г., у 2019 г. колькасць экскурсій павялічылася на 10 %, колькасць наведвальнікаў музея – на 9,7 %.\nУ мінулым годзе была ўрачыста адкрыта Сцяна Памяці і выстаўка пад адкрытым небам «Гісторыя будаўніцтва тунэля і ўцёкаў у сведках яго ўдзельнікаў» на тэрыторыі экспазіцыі «Музей яўрэйскага супраціўлення ў Навагрудку». У ліку гасцей, што прысутнічалі на ўрачыстасці, быў міністр замежных спраў Рэспублікі Беларусь Уладзімір Макей.\nАдным з самых запатрабаваных як у беларусаў, так і замежных турыстаў застаецца Дом-музей Адама Міцкевіча, які штогод прымае больш за 31 000 турыстаў, 60 % з якіх – замежныя.\nУ 2015-2019 гг. у музеі арганізаваны і праведзены 63 выстаўкі. Сярод іх у 2017 годзе выстаўка «Прарок свайго часу. Адам Міцкевіч. Гравюры і медальёны» са збораў Польскага гісторыка-літаратурнага таварыства ў Францыі. У цырымоніі адкрыцця прынялі ўдзел Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Францыі (2012-2019) Павел Латушка і супрацоўнікі музея Адама Міцкевіча ў Парыжы.\nУ рамках мясцовай ініцыятывы «Асвета: паляпшэнне якасці жыцця сляпых і са слабым зрокам у горадзе Навагрудак» у рамках Праграмы развіцця ЕС-ПРААН Дом-музей набыў 15 аўдыягідаў.\nУ 2015 годзе быў праведзены бягучы рамонт музея, а ў 2018 годзе цалкам заменены драўляныя дахі будынкаў музея.\nУ гістарычным цэнтры Навагрудка шэсць гадоў таму была адкрыта персанальная карцінная галерэя мастака, члена Беларускага саюза мастакоў Кастуся Качана, якая ўключае дзве выставачныя залы і майстэрню мастака. Галерэя – адно з любімых месц гасцей горада.\nГонар нашага краю\nГісторыка-культурная спадчына Навагрудчыны мае сваю непаўторнасць, свае спецыфічныя рысы і з’яўляецца нашым гонарам і паўсядзённым клопатам. На тэрыторыі раёна знаходзяцца 84 гісторыка-культурныя каштоўнасці, якія ўнесены ў Дзяржаўны спіс Рэспублікі Беларусь. У іх складзе – 83 нерухомыя матэрыяльныя аб’екты і адна нематэрыяльная каштоўнасць (навагрудская выцінанка-выбіванка). Сярод аб’ектаў, якія маюць еўрапейскую значнасць, у першую чаргу, Навагрудскі замак, Свята-Барыса-Глебская царква, Фарны касцёл, Дом-музей А. Міцкевіча і інш. З 13 замкаў Беларусі два знаходзяцца на тэрыторыі нашага раёна. Для прыцягнення патоку турыстычных груп былі распрацаваны дадатковыя анімацыйныя праграмы: «На зямлі легендарнай Ліцвінкі» і анімацыйная праграма «Навагрудскія пацехі». Са дня адкрыцця ў 2015 г. эколага-інфармацыйнага цэнтра «У гасцях у 12 месяцаў» на беразе возера Свіцязь праводзяцца інтэрактыўныя забаўляльна-гульнявыя праграмы, тэатралізаваныя паказы для дзяцей і дарослых.\nСузор’е юных талентаў\nЗа час работы дзве дзіцячыя школы мастацтваў і дзіцячая музычная школа далі пуцёўку ў жыццё не адной сотні сваіх выпускнікоў, многія з якіх дастойна прадстаўляюць сваю малую радзіму за яе межамі. У Навагрудскай ДШМ навучанне вядзецца па чатырох напрамках дзейнасці: музычнай, харэаграфічнай, выяўленчай, народнай творчасці. У 2015 г. адкрыты клас віяланчэлі і кірунак дзейнасці «народная творчасць». У 2017 г. адкрыты клас кларнета і ў 2018 г. – кірунак дзейнасці «харэаграфія».\nУ перыяд 2015-2019 гг. перспектыўныя навучэнцы прымалі актыўны ўдзел у конкурсах і фестывалях рознага ўзроўню, па выніках 22 выхаванцы школы адзначаны заахвочвальнымі прэміямі і матэрыяльнай дапамогай з уручэннем пасведчанняў спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Прыемна, калі юных музыкантаў заўважаюць на такім высокім узроўні.\nУ школе працуе 4 калектывы са званнем «народны» і «ўзорны». На базе дзіцячай школы мастацтваў штогод праводзяцца творчыя фестывалі: «Уся мая радня – артыстычная сям’я», «Салавейка» і «Вясёлка надзей». Штогод умацоўваецца матэрыяльная база школы, набываюцца новыя музычныя інструменты.\nАдкрыты свет бібліятэкі\nУ 2015 г. арганізацыяй бібліятэчнага абслугоўвання займаліся 25 бібліятэк. Паступова была праведзена аптымізацыя, і сёння ў раёне працуюць 20 бібліятэк. Бібліобус абслугоўвае жыхароў маланаселеных аддаленых вёсак раёна.\nНавагрудская раённая бібліятэка рэалізуе шмат цікавых праектаў і тэматычных мерапрыемстваў. У 2016 годзе эксклюзіўным стаў праект па стварэнні экспазіцыі міні-макетаў старажытных будынкаў Навагрудчыны «Страчаная спадчына». У 2019 г. макет гарадской ратушы на абласным конкурсе адзначаны дыпломам II ступені.\nУ 2018 годзе ў рамках праекта ЕС/ПРААН «Садзейнічанне развіццю на мясцовым узроўні ў Рэспубліцы Беларусь» бібліятэкай рэалізавана мясцовая ініцыятыва «Празорлівасць: паляпшэнне якасці жыцця сляпых і слабавідушчых у горадзе Навагрудку».\nДзякуючы набытаму тыфлаабсталяванню, інваліды па зроку зараз могуць самастойна чытаць кнігі, часопісы, газеты.\nВажная падзея 2019 года – прэзентацыя і ўрачыстая перадача ў дар факсімільнага выдання Лаўрышаўскага Евангелля. А яшчэ бібліёграф раённай бібліятэкі Святлана Чубрык атрымала грант Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у навуцы, адукацыі, ахове здароўя, культуры на рэалізацыю наватарскага культурнага праекта «Рэтра-фотаатэлье».\nПадрыхтавала Вольга Пісар, «НЖ»\nПредыдущая статья «Постараюсь оправдать то, что мне доверили». Как проходит рабочий день белорусского сенатора\nСледующая статья Александр Лукашенко о видах на урожай: 9,5 млн т зерна - минимум, который должны взять в этом году\nЮрий Дрозд: «Я родной земле поклониться хочу»\n24 Мая 2022 1111\n19 Апреля 2022 2531\n17 Апреля 2022 1970\n11 Апреля 2022 1774\n9 Апреля 2022 1228\n18 Февраля 2022 2871\n12 Февраля 2022 3065\n22 Января 2022 3214\n7 Декабря 2021 2852\n26 Ноября 2021 3183\n11 Ноября 2021 18251\n29 Октября 2021 2743\n23 Октября 2021 2070\n24 Августа 2021 3284\n12 Августа 2021 3545\n30 Июня 2022 13\n30 Июня 2022 54\n28 Июня 2022 2868\n24 Июня 2022 1674\n25 Июня 2022 1657\n24 Июня 2022 1508\n29 Июня 2022 1217\n29 Июня 2022 950\n24 Июня 2022 410


Лебедзь з пластыкавых бутэлек сваімі сіламі - усё вельмі проста\nЛебедзь з пластыкавых бутэлек стане простым і адначасова элегантным упрыгожваннем вашага прысядзібнага ўчастка. Зрабіць яго можна сваімі сіламі з падручных матэрыялаў. Адзінае, што пры гэтым спатрэбіцца - гэта велізарнае жаданне, стараннасць. Таксама цярпенне не будзе лішнім.\nПерад тым як зрабіць лебедзя з бутэлек, неабходна нарыхтаваць матэрыялы і інструменты, якія падчас працы могуць спатрэбіцца. Пачнем з матэрыялаў. У дадзеным выпадку спатрэбіцца:\nвялікая колькасць пластыкавых ёмістасцяў белага колеру;\nвялікая каністра ёмістасцю 5 літраў (яе колер ролі не гуляе ўжо);\nкавалак трубы з металлопластика;\nфарбы чырвонага і чорнага колераў (замест апошняй можна выкарыстоўваць гузікі, напрыклад).\nСярод матэрыялаў абавязкова наяўнасць:\nСпачатку лебедзь з пластыкавых бутэлек павінен матэрыялізавацца на паперы. Гэта значыць павінен быць эскіз. Яго можна зрабіць самастойна або ўзяць са спецыяльнай літаратуры. Пагадзіцеся, нашмат прасцей і зручней ствараць нешта, калі вынік працы ўжо перад вачыма.\nУ якасці каркаса фігуркі выступае 5-ці літровая ёмістасць для вадкасці. рыльца яе павінна глядзець на хвост, а шыя пры гэтым павінна выходзіць з верхняй частцы дна. Каркасам для яе будзе трубка з металлопластика, у якой трэба папярэдне неабходна адпаведнае адтуліну. Дадатковая фіксацыя выконваецца пры дапамозе дроту. На гэтым аснова, з якой будзе зроблены лебедзь з пластыкавых бутэлек, гатовая.\nСтвараем знешні выгляд\nДалей прыступаем да галавы. Дзюба можна выразаць з пластыка і афарбаваць у чырвоны колер, а галаву збудаваць з ёмістасці ў 0,5 л (белага колеру). Варта разрэзаць яе пасярэдзіне і з боку горлышка ўсталяваць дзюбу. Вочы можна намаляваць фарбай ці прыляпіць на іх месца гузікі. Затым трэба нарэзаць мноства пёраў з тары белага колеру. Пасля гэтага можна прыступаць да Проклейка астатняй часткі тулава. Усе часткі павінны вельмі шчыльна прылягаць адзін да аднаго. Калі трэба адмысловай выявай выгнуть пяро, то для гэтых мэт выкарыстоўваецца свечка. Нарыхтоўка награваецца, выгінаецца і затым астывае. Такое афармленне найбольш часта выкарыстоўваецца на шыі. Гэта дазваляе надаць паробкі натуральны прыродны выгляд. А вось унізе пёры роўныя і ўкладваюцца шчыльна адзін да аднаго. Пасля заканчэння дадзенага этапу неабходна вычакаць час, неабходнае для высыхання клею. Пасля таго як ён высах, лебедзь з пластыкавых бутэлек гатовы, яго можна выносіць на вуліцу і ўсталёўваць ў неабходным месцы. Пры жаданні можна зрабіць не аднаго, а зграю лебедзяў. Усё ўпіраецца толькі ў жаданне і час.\nЛебедзі з пластыкавых бутэлек - не такая ўжо і вялікая рэдкасць на дачных участках. З іх дапамогай можна звычайны сад ператварыць у частку казачнай краіны ці чароўны сажалка. Чагосьці складанага ў вырабе гэтай вырабы няма, таму з такой задачай можа справіцца і пачатковец майстар. Важна толькі наяўнасць уседлівасці і жаданні. Ды і з матэрыяламі праблем не павінна ўзнікнуць - яны ёсць у наяўнасці на большасці дачных участкаў, а пры неабходнасці можна іх замяніць на нешта іншае.\nЯк зрабіць касцюм эльфа сваімі рукамі\nПадрабязна пра тое, як зрабіць дзіда\nЦікавыя вырабы з пянька для дзяцей і іх бацькоў\nКаралі з пацерак - схема пляцення. Ўпрыгажэнні з пацерак і пацер\nНасельніцтва Нарвегіі: этнічны склад, занятасць, адукацыя і рэлігія\nМасажная ложак "Нуга Бест": інструкцыя па ўжыванні і водгукі\nЯк намаляваць ваду і кругазварот яе ў прыродзе\nSony Xperia M2 D2303: водгукі і агляд характарыстык\nЮрыдычныя факты ў сямейным праве: віды і класіфікацыя\nУ кватэры холадна што рабіць і як пазбегнуць такіх праблем?\nА. С. Пушкін, «Палтава»: аналіз паэмы\nІван Дзмітрыеў: паэт-байкапісец і дзяржаўны дзеяч\nРабдомиолиз: што гэта такое, прычыны, сімптомы, лячэнне хваробы


10 сьнежань 2019, 18:27\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп абвінавачваецца ў злоўжываньні ўладай і перашкодзе працы Кангрэсу.\nРаніцай у аўторак кангрэсмэны-дэмакраты, улучна зь сьпікерам Палаты прадстаўнікоў Нэнсі Пэлосі, кіраўніком Юрыдычнага камітэту Палаты прадстаўнікоў Джэралдам Надлерам і кіраўніком Камітэтў у справах выведкі Адамам Шыфам, правялі прэс-канфэрэнцыю, прысьвечаную далейшым крокам у расьсьледаваньні справы аб імпічмэнце прэзыдэнта Трампа.\nЗаканадаўцы выставілі супраць прэзыдэнта абвінавачаньні па двух артыкулах — злоўжываньне ўладай і перашкода дзейнасьці Кангрэсу.\nДжэралд Надлер заявіў, што дзеяньні прэзыдэнта нанесьлі шкоду нацыянальнай бясьпецы і паставілі пад пагрозу сумленнасьць будучых прэзыдэнцкіх выбараў.\nНадлер дадаў, што, у адрозьненьне ад прэзыдэнта Трампа, заканадаўцы ў першую чаргу занепакоеныя няўхільным выкананьнем Канстытуцыі.\nВыступаючы наступным, Адам Шыф падкрэсьліў, што той, хто парушыў Канстытуцыю, здраджвае даверу грамадзтва.\nПаводле Шыфа, сведчаньні злоўжываньняў, учыненых прэзыдэнтам, шматлікія і бясспрэчныя.\nЗаканадавец адзначыў неабходнасьць дзейнічаць неадкладна, каб не дапусьціць замежнага ўмяшаньня ў выбары-2020.\nРаней паведамлялася, што пазьней асобную прэс-канфэрэнцыю правядзе сьпікер Палаты прадстаўнікоў Нэнсі Пэлосі.\nРаней Пэлосі заявіла, што Трамп спрабаваў «карумпаваць будучыя выбары» і працягвае ўяўляць «пагрозу для амэрыканскай дэмакратыі і нацыянальнай бясьпекі».\nУ сваім Твітэры Пэлосі напісала, што Палата прадстаўнікоў ужывае далейшыя захады для «абароны» дэмакратыі.\nАдказваючы на пытаньне аб тым, ці набярэцца дастаткова галасоў, каб прадставіць прэзыдэнта да імпічмэнту, Пэлосі сказала, што дэпутаты Палаты прадстаўнікоў павінны галасаваць, прыслухаўшыся да свайго сумленьня.\n«У такіх пытаньнях мы ня лічым галасы. Людзі проста дадуць ведаць, што думаюць з гэтай нагоды, — сказала яна. — Я не лічыла галасы і ня буду гэтага рабіць».\nКіраўнік Камітэту міжнародных дачыненьняў Палаты прадстаўнікоў Эліёт Энгель адзначыў: «Шмат хто з нас лічыць, што сытуацыя з Украінай — ня тое, на што можна проста заплюшчыць вочы».\nТым часам Трамп настойвае, што ён не зрабіў нічога заганнага і што абвясьціць імпічмэнт прэзыдэнту, які дамогся такіх дасягненьняў, як ён, было б «поўным палітычным вар’яцтвам».


БДПУ: тады і цяпер\nУстанова адукацыі «Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка» - вядучая ўстанова вышэйшай адукацыі нацыянальнай сістэмы педагагічнай адукацыі – забяспечвае падрыхтоўку, перападрыхтоўку і павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў адукацыі; буйны вучэбны і навукова-метадычны цэнтр, здольны генерыраваць новыя псіхолага-педагагічныя веды, распаўсюджваць і выкарыстоўваць іх для ўдасканалення якасці адукацыі.\nЗ Гімнам БДПУ можна азнаёміцца па ссылцы.\nрыхтаваць высокакваліфікаваных педагогаў, якія здольны самастойна і творча вырашаць прафесійныя задачы, валодаць перадавымі тэхналогіямі навучання і выхавання, асэнсоўваць асабістую і грамадскую значнасць педагагічнай дзейнасці і адказваць за яе вынікі;\nінтэграваць патэнцыял адукацыі, навукі і інавацыйнай педагагічнай практыкі ў рамках кластарнай мадэлі развіцця педагагічнай адукацыі для павышэння якасці прафесійнай падрыхтоўкі спецыялістаў адукацыі;\nствараць адукацыйную прастору педагагічнага ўніверсітэта для творчага супрацоўніцтва выкладчыкаў і студэнтаў, бесперапыннага асобаснага і прафісійнага развіцця ўсіх удзельнікаў адукацыйнага працэсу.\nЗа 100 гадоў існавання БДПУ не раз змяняў свае назвы:\nМінскі настаўніцкі інстытут (1914-1920),\nМінскі інстытут народнай адукацыі (1921-1922),\nПедагагічны факультэт БДУ (1922-1931),\nБеларускі дзяржаўны вышэйшы педагагічны інстытут (1931-1936),\nМінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А.М. Горкага (1936-1993),\nБеларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт (1993-1995),\nБеларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (з 1995).\nЦяжка ўявіць, але Указ аб адкрыцці Мінскага настаўніцкага інстытута (першая назва вышэйшай навучальнай установы) быў падпісаны міністрам народнай асветы Расійскай імперыі яшчэ да пачатку Першай сусветнай вайны – 22 чэрвеня 1914 г. Па выніках першых уступных экзаменаў у інстытут залічана 30 чалавек.\nУ цяперашні час БДПУ выступае як адзіны вучэбна-навукова-метадычны комплекс, які з'яўляецца адным з самых буйных цэнтраў нацыянальнай сістэмы бесперапыннай педагагічнай адукацыі Рэспублікі Беларусь. Колькасць прафесарска-выкладчыцкага складу (на 10 верасня 2015 года) 808 чалавек, з іх 52 чалавекі (6%) – дактары навук, 305 чалавек (38%) – кандыдаты навук, 357 чалавек (44%) маюць вучоныя ступені і званні.\nБДПУ налічвае каля 15 тысяч студэнтаў, якія навучаюцца па 64 спецыяльнасцях І ступені вышэйшай адукацыі і 18 спецыяльнасцях ІІ ступені вышэйшай адукацыі (магістратура).\nПадрыхтоўка навуковых і навукова-педагагічных кадраў вышэйшай кваліфікацыі ажыццяўляецца па 48 спецыяльнасцях аспірантуры і па 18 спецыяльнасцях дактарантуры. Функцыянуюць два доктарскія і адзін кандыдацкі савет па абароне дысертацый па гістарычных, псіхалагічных і педагагічных навуках.\nБольш, чым вышэйшая адукацыя\nВялікай запатрабаванасцю карыстаюцца ўніверсітэцкія адукацыйныя праграмы розных узроўняў адукацыі:\nІ ступень вышэйшай адукацыі (асаблівым попытам карыстаюцца такія спецыяльнасці, як «Выяўленчае мастацтва і камп'ютарная графіка», «Беларуская мова і літаратура. Замежная мова (англійская)», «Руская мова і літаратура. Замежная мова (англійская)», «Практычная псіхалогія», «Сацыяльная работа», «Спартыўна-педагагічная дзейнасць (спартыўная рэжысура)», «Музычнае мастацтва, рытміка і харэаграфія»);\nпавышэнне кваліфікацыі для розных катэгорый слухачоў\nДалейшае развіццё БДПУ знаходзіцца ў руках таленавітай кагорты вучоных, закліканых адкрываць новыя гарызонты педагагічнай навукі, здольных цалкам аддаваць сябе служэнню Айчыне, навучанню і выхаванню маладых людзей.


Паэзія Азербайджана для Беларусі | Созвучие\nТаджикские писатели в газете “Фрунзевец”\nПятница, 28 февраля 2020 13:03\nПераклады пачынаюцца са шчырай і непрыхаванай цікавасці да краіны, лічыць Таццяна Сівец, паэтэса, перакладчыца, рэдактар-укладальнік зборніка паэзіі «Анталогія сучаснай Азербайджанскай літаратуры», які быў выдадзены ў Выдавецкім доме «Звязда» пры падтрымцы Цэнтра перакладу пры Кабінеце міністраў Азербайджанскай Рэспублікі.\nНа прэзентацыі зборніка ў кнігарні «Дружба», якая прайшла ў межах XXVII Мінскай міжнароднай кніжнай выстаўкі-кірмашу, Таццяна Сівец падкрэсліла:\n— Менавіта з любові да ўсяго Азербайджана, да прыгожага горада Баку пачалася мая самая вялікая любоў. Гэта цудоўная цёплая краіна, дзе жывуць вельмі шчырыя і цікавыя людзі. У кожнай краіне самы вялікі гонар і скарб — гэта яе літаратура. І азербайджанцы ёй ганарацца, адчуваючы важнасць ролі творцаў у жыцці, у культуры, у гісторыі.\nДарэчы, Выдавецкі дом «Звязда» супрацоўнічае з Азербайджанам з 2013 года. Першым сумесным праектам сталі кнігі «Шчаслівая сустрэча» з серыі «Сугучча сэрцаў. Беларусь — Азербайджан». З таго часу ў Выдавецкім доме «Звязда» пабачылі свет яшчэ чатыры кнігі гэтай серыі: «Знічкай цябе я пакіну (вершы, паэмы)» — зборнік паэта, заслужанага дзеяча мастацтваў Азербайджана Чынгіза Алі аглу, перакладзены на беларускую мову; «Ліст» — вершы маладой паэтэсы Лэйлы Аліевай, пераствораныя па-беларускі Таццянай Сівец; «Базгулаг і поры года» — казка пісьменніцы Севідж Нурукызы, якая суправаджаецца вершамі і загадкамі; «Анталогія сучаснай азербайджаскай літаратуры» — кніга, якая прадстаўляе творцаў розных пакаленняў і паэтычных школ. У анталогію ўвайшлі такія паэты, як Самед Вургун, Мікаіл Мушвіг, Расул Рэа, Гусейн Арыф, Набі Хазры, Алі Керым, Мамед Араз, Тофік Байрам, Закір Ягуб і многія іншыя. Перакладчыкамі з азербайджанскай мовы выступілі Таццяна Сівец, Навум Гальпяровіч, Юлія Алейчанка і Валерыя Радунь. Іх вершы ў арыгінале і ў перакладзе гучалі падчас сустрэчы.\nСаветнік Пасольства Азербайджанскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь Нізамі Рустамаў падкрэсліў, што Азербайджан і Беларусь звязаны цёплым і шчырым сяброўствам. «Адносіны развіваюцца ва ўсіх сферах. І культурны кірунак — адзін з ключавых. Усцешна, што ў Беларусі звяртаюць увагу менавіта на сучасную азербайджанскую літаратуру, тым самым даючы магчымасць блізкага знаёмства з нашай культурай», — упэўнены Нізамі Рустамаў.\nПрочитано 198 раз Последнее изменение Пятница, 28 февраля 2020 13:03\nДругие материалы в этой категории: « Саамская перакладчыца Францыска Скарыны В Бишкеке вышла в свет новая поэтическая книга о любви на трех языках »


Невядомая гісторыя Вілейшчыны | Новы Час\nМінск +24℃ +19℃ +15℃ +23℃\nБрэст +25℃ +21℃ +16℃ +23℃\nВіцебск +23℃ +18℃ +13℃ +25℃\nГомель +26℃ +19℃ +14℃ +24℃\nГродна +24℃ +19℃ +14℃ +24℃\nМагілёў +24℃ +18℃ +13℃ +23℃\nНевядомая гісторыя Вілейшчыны\n«Вілейскі павет» (выдавец Андрэй Янушкевіч) — гэта зборнік публікацый, прысвечаных найперш канкрэтнаму рэгіёну: сучаснаму Вілейскаму раёну і тэрыторыям, якія ў розныя часы ўваходзілі ў межы Вілейскага староства, Вілейскага павета, Вілейскай вобласці. Матэрыялы таксама закранаюць і гісторыю сумежных раёнаў.\n«У гэтым выпуску вялікая ўвага скіравана за межы цэнтра — па-за Вілейку. Найбольш публікацый пра вёскі і мястэчкі былога павета. Даўгінава, Іля (Ілля), Багданава… Публікуецца пераклад кнігі «Мой тата» Тадэвуша Козел-Паклеўскага. Гэта нашчадак са слаўнага роду паўстанцаў 1863 года з вілейскіх Кастык, польскі прафесар гісторыі. І кніга – успамін пра бацьку аўтара, таксама Тадэвуша, памешчыка з Вілейскага павета», — адзначаюць укладальнікі кнігі.\nДзяніс Лісейчыкаў і Анатоль Сцебурака звярнуліся да гісторыі Беркаўскай парафіі ў сённяшнім Мядзельскім раёне, а некалі Вілейскім павеце. Яны прасачылі стварэнне і знікненне, адшукаўшы ўнікальныя дакументы.\nПаэт і перакладчык Уладзімір Папковіч апублікаваў працяг сваіх успамінаў. Выкладчыцкія будні, жыццё творчага чалавека, узлёты і падзенні… На гэты раз гэта перыяд з 1966 па 1992 гады (пачатак успамінаў надрукаваны ў “Вілейскім павеце. Выпуск 1” у 2014). Часам ён расказаў вельмі асабістыя рэчы, пра якія раней так адкрыта не наважваўся казаць.\nМіхась Міхалевіч прачытаў манаграфію “Вілію і яе берагі” графа Канстанціна Тышкевіча і параўнаў, якая рыба лавілася ў Віліі 150 гадоў таму, а што можна вывудзіць сёння. Аўтар наведаў дзясяткі вёсак па берагах ракі як на беларускім, так і літоўскім баках. Сабраў шмат сведчанняў людзей, якую рыбу як трэба лавіць. А таксама рэцэпты гатавання.\nСярод іншых аўтараў гадавіка — Віктар Жыбуль (працягвае публікаваць спадчыну нашаніўца Вульфа Сосенскага), Аляксандр Зайцаў, Анатоль Капцюг, Вольга Коласава.\nУкладальнікі гадавіка — Сяргей Макарэвіч і Дзяніс Канецкі.\nНабыць кнігу можна па спасылцы — http://januskevic.by/catalog/historia/3486/


12–15 сакавіка Менск наведае прадстаўнік папы Францішка\n03 сакавік 2015, 11:53\nАфіцыйны візыт у Беларусь дзяржаўнага сакратара папы Францішка адбудзецца на запрашэньне ўладаў.\n«Па запрашэньні беларускіх уладаў з 12 па 15 сакавіка адбудзецца афіцыйны візыт у Рэспубліку Беларусь Яго Эмінэнцыі кардынала П’етра Параліна, Дзяржаўнага Сакратара Яго Сьвятасьці Папы Францішка.\nГэтым важным жэстам Рымскі Пантыфік жадае выказаць сваю глыбокую павагу да беларускага народа і праз свайго бліжэйшага супрацоўніка спаткацца з католікамі Беларусі ў малітве і еднасьці сэрцаў», — паведамляе сайт рыма-каталіцкага касьцёла ў Беларусі.\nПадчас знаходжаньня ў Беларусі дзяржаўны сакратар папы мае асьвяціць першы камень новага будынка апостальскай нунцыятуры ў Менску, сустрэцца з Аляксандрам Лукашэнкам і правесьці шэраг сустрэч на высокім узроўні. Высокі прадстаўнік Сьвятога Айца плянуе таксама сустрэцца з кіраўніком БПЦ мітрапалітам Менскім і Заслаўскім Паўлам, сябрамі Канфэрэнцыі каталіцкіх біскупаў Беларусі, каталіцкай моладзьдзю і вернікамі.\n«Ушаноўваючы пакутніцкую гісторыю Беларусі і разьдзяляючы яе надзеі на будучыню, Пантыфік высока ацэньвае тое, што Беларусь стала месцам сустрэчы і дыялёгу бакоў, уцягнутых у драматычны канфлікт, які сатрасае рэгіён», — зазначаецца ў паведамленьні.


Лютaранская царква ў Полацку\nГалоўны пастулят тэалёгіі лютэранства — выратаваньне асабістай верай, якая даруецца Богам, без дапамогі царквы. Сувязь Бога й чалавека набывае ўнутраны, асабісты характар, царква перастае быць пасярэднікам паміж Богам і чалавекам. Усе вернікі прызнаюцца роўнымі перад Хрыстом, сьвятары страчваюць палажэньне асобага саслоўя, адмаўляюцца каталіцкія герархія, манаства, бясшлюбнасьць сьвятароў. Рэлігійныя суполкі самі запрашаюць пастараў і выбіраюць кіруючыя органы — кансысторыі. Крыніцай веравучэньня зьяўляецца Біблія, якую вернік мае права самастойна тлумачыць. У кірхах (храмах) няма абразоў. 3 7 тайнасьцяў каталіцкай царквы засталіся хрышчэньне й прычасьце. Набажэнства вядзецца на роднай мове. У кульце лютэранства ўвасабляецца прынцып таннай царквы.\n3 Лютэранства на Беларусі\nНазва «лютэранства» паходзіць ад прозьвішча Марціна Лютэра (1483—1546 гг.), манаха Рымска-каталіцкай царквы, доктара багаслоўя Вітэнбэргскага унівэрсытэта ў Нямеччыне. Пры вывучэньні Бібліі Лютэр заўважыў у Слове Божым некаторыя ключавыя ісьціны, якія былі добра вядомыя першым хрысьціянам, але з часам у сілу розных акалічнасьцяў разьвіцьця царквы былі пакінутыя без увагі й амаль забытыя. Лютэр, а таксама іншыя багасловы пачалі адраджэньне аўтарытэту гэтых ісьцін. Гэтая падзея вядома ў гісторыі як Рэфармацыя царквы ў XVI стагодзьдзі. З Нямеччыны лютэранская царква распаўсюдзілася ў краіны Эўропы — Аўстрыю, Вугоршчыну, Францыю, Нідэрлянды, краіны Скандынавіі, Прыбалтыку, а затым і ў Паўночную Амэрыку. На поўначы Нямеччыны, у Скандынавіі, Фінляндыі й Прыбалтыцы (Латвія й Эстонія) лютэранства стала пануючай рэлігіяй.\nЛютэране вераць у Трыадзінага Бога: Айца, Сына і Сьвятога Духа. Лютэране прызнаюць усе кананічныя кнігі Бібліі (Стары й Новы Запавет). Гэтае Сьвятое Пісаньне зьяўляецца для лютэран вышэйшым аўтарытэтам, адзінай крыніцай веравучэньня й лепшым падручнікам хрысьціянскага жыцьця. Лютэране вераць паводле Бібліі, што Бог Айцец зьяўляецца Творцам усяго сьвету й усяго, што ў сьвеце, у тым ліку й чалавека, вышэйшага з усіх тварэньняў. Чалавек знаходзіўся ў прысутнасьці Божым, быў сьвяты, справядлівы й бязгрэшны, валодаў вечным жыцьцём, але ў выніку грэхападзеньня выява Божая ў чалавеку сказілася, чалавек аддаліўся ад Бога, стаў грэшны. Лютэране вераць паводле Бібліі, што Бог добры й міласьцівы, і па Сваёй вялікай літасьці Ён даў чалавеку магчымасьць выратавацца ад граху й ад пакараньня за яго праз Сына Свайго, Госпада Ісуса Хрыста. Праз сваю веру ў Хрыста. У часы Рэфармацыі прынцыпы гэтага «эвангелічнага» веравучэньня былі каротка выкладзеныя ў пяці лацінскіх выразах з «sola» — што значыць «адна», «толькі», «адзіна».\nSola Gratia (Толькі Ласка)[рэдагаваць]\nЛюдзі могуць быць прынятыя ў жыцьцё вечнае з Богам выключна па Божай літасьці. Людзі зусім ня могуць заслужыць гэты бясконцы падарунак Божай літасьці ніякімі сваімі справамі або учынкамі. Бог паслаў Свайго Сына, які Сваёй ахвярай заплаціў за кожнага грэшніка.\nSola Fides (Толькі Вера)[рэдагаваць]\nПраз веру ў Эвангельле Хрыстова чалавек адказвае на Божую ініцыятыву. Вера зьяўляецца не заслугай чалавека, а дзеяньнем Сьвятога Духа і дарам Божым — прычым чалавек мае свабоду волі й здольнасьць адмовіцца ад гэтага падарунка.\nSola Scriptura (Толькі Сьвятое Пісаньне)[рэдагаваць]\nSolo Christo (Толькі Хрыстос)[рэдагаваць]\nSoli Deo Gloria! (Толькі Богу Слава!)[рэдагаваць]\nХоць памяць Багародзіцы й іншых сьвятых людзей Божых важная ўсім хрысьціянам, a шанаваньне сьвятых карысна для выхаваньня й умацаваньня нашай веры, аднак, паводле Сьвятога Пісаньня, толькі Бога аднаго належыць праслаўляць. Яму аднаму належыць малітва й толькі Яго варта заклікаць малітваю праз Ісуса Хрыста. Лютэране вераць у Адзіную Сьвятую Кафалічную («Сусьветную», «Саборную») і Апостальскую Царкву й прызнаюць сябе часткай гэтай Царквы. Марцін Лютэр вучыў, што «таму, хто жадае знайсьці Хрыста, неабходна перш знайсьці Царкву»; «той, хто жадае пазнаць штосьці аб Хрысьце, павінен не давярацца ў гэтым сабе самому й не будаваць мастоў на неба сваім розумам, але ён павінен прыйсьці да Царквы, наведваць і пытаць аб гэтым. Бо па-за Хрысьціянскай Царквой няма праўды, няма Хрыста, няма выратаваньня» (М. Лютэр, Пропаведзь на сьвяткаваньне Нараджэньня Ісуса Хрыста, 1521—1522 г).\nЛютэранства на Беларусі[рэдагаваць]\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Лютэранства&oldid=1611162»\tКатэгорыя: Лютэранства\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 красавіка 2013 году ў 22:54.


У Беларусі 73% шлюбаў заключаюць пасля папярэдняга сужыцця | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Беларусі 73% шлюбаў заключаюць пасля папярэдняга сужыцця\nУ Беларусі ў 73% выпадкаў афіцыйнай рэгістрацыі ў органах загс папярэднічае шлюб фактычны (сужыццё), паведаміла на пасяджэнні Нацыянальнага савета па гендарнай палітыцы 14 траўня намеснік прадстаўніка Фонду ААН у галіне народанасельніцтва (ЮНФПА) Алена Касько.\nКаментуючы вынікі сацыялагічнага даследавання „Беларусь: структура сям’і, сямейныя адносіны, рэпрадуктыўныя паводзіны” за 2016—2018 гады, яна адзначыла, што ў краіне вырасла колькасць зарэгістраваных шлюбаў, заключаных пасля фактычнага шлюбу. „Калі да 1990 года большасць афіцыйных шлюбаў (84,6%) заключаліся без папярэдняга сумеснага пражывання, то далей суадносіны сталі мяняцца, і блізу 2017 года колькасць шлюбаў, заключаных пасля шлюбу фактычнага, дасягнула 73%”, — сказала Касько.\nНавукоўцы таксама назіраюць выразную тэндэнцыю да адкладвання зачацця, асабліва пакаленнем, народжаным у 1970—1989 гадах. У даследаванні падкрэсліваецца аслабленне сувязяў шлюбных рэпрадуктыўных паводзін. У малодшых пакаленняў больш высокі паказчык скасавання шлюбу, у іх згладжваюцца гендарныя адрозненні верагоднасці стварэння новай сям’і. „Адзінокі лёс жанчыны, якая скасавала шлюб, для маладых пакаленняў больш не характэрны і адыходзіць у мінулае, — сказала Касько. — Акрамя таго, зараз жанчыны часцей з’яўляюцца ініцыятарамі скасавання шлюбу, а мужчыны, наадварот, імкнуцца яго захаваць”.\nПры аналізе даследчых даных навукоўцы вылучылі пяць мадэляў рэпрадуктыўных паводзін беларусаў. Першая, умоўна традыцыйная, мадэль: дзіця з’яўляецца даволі рана, да 25 гадоў у жанчыны, да 27 гадоў у мужчыны, а дзяцей, якія нараджаюцца адзін за адным, у сям’і не менш як два (19% апытаных).\nПры другой мадэлі дзеці нараджаюцца з адносна вялікім прамежкам часу (чатыры гады). Першае — да 25 гадоў у жанчыны, да 27 гадоў у мужчыны, другое і наступныя — адносна познія (27% рэспандэнтаў).\nТрэцяя мадэль: двухдзетная сям’я з адкладзеным нараджэннем дзяцей: у жанчыны пасля 25, у мужчыны пасля 27 гадоў (16% апытаных).\nЧацвёртая мадэль: ранняе нараджэнне адзінага дзіцяці (19%).\nПятая, сучасная, мадэль: адно дзіця, народжанае жанчынай пасля 25 гадоў, у мужчыны пасля 27 гадоў (13% удзельнікаў даследавання). „Менавіта гэтая мадэль сумяшчае абодва трэнды ў змене рэпрадуктыўных паводзін, а менавіта зніжэнне колькасці дзяцей, як правіла, да аднаго і павелічэнне ўзросту, у якім яно з’яўляецца”, — паведаміла Касько.\nДаследаванне праводзілася ў межах праекта тэхдапамогі „Падтрымка рэалізацыі нацыянальнай праграмы дэмаграфічнай бяспекі ў Беларусі” Цэнтрам сацыялагічных і палітычных даследаванняў БДУ пры падтрымцы Нідэрландскага міждысцыплінарнага дэмаграфічнага інстытута. Каардынатар праграмы — аддзел насельніцтва Еўрапейскай эканамічнай камісіі ААН.\nУ апытанні даследавання ўзялі ўдзел 10 тыс. чалавек ад 18 да 79 гадоў з 56 гарадоў і 40 сельскіх саветаў.\nБеларусы сталі радзей жаніцца і разводзіцца\nЧарговы тэракт у Турцыі


Вы тут:Головна ➠ Навіны ➠ Прэм'ер-міністру даказалі, грошы вырашаюць не ўсё\nАпублікавана 22.08.2016 17:53\nУчора прэм'ер-міністр Расіі Віктар Зубкоў правёў у Хабараўску пашыранае пасяджэнне прэзідыума Дзяржаўнай камісіі па пытаннях сацыяльна-эканамічнага развіцця Далёкага Усходу і Забайкалля.\nЕсли вас интересует эндопротезирование стоимость, стоит заглянуть на этот сайт www.artusmed.ru вы найдете эндопротезирование отличного качества и по доступной цене.\nУ сталіцу Далёкаўсходняй федэральнай акругі ён прыбыў з самымі свежымі ўражаннямі аб праблемах, якімі жыве рэгіён.\nБо літаральна напярэдадні ўрадавая дэлегацыя, у якую ўвайшлі прадстаўнікі федэральных міністэрстваў і ведамстваў, правяла дзень на Сахаліне. Акрамя таго, падобна, што яшчэ да пачатку паседжання Прэм'ер-мiнiстр паспеў пагутарыць з далёкаўсходніх і Забайкальскі губернатарамі, якія з'ехаліся ў Хабараўск. Таму, напэўна, і пытанні асобам, адказным за рэалізацыю праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Далёкага Усходу і Забайкалля на 19962005 гады і да 2010 года, задаваў вострыя і часта бесстароннія.\nПадстаў для вострай пастаноўкі пытанняў дастаткова. Роўна год прайшоў з моманту пасяджэння Савета бяспекі Расіі, дзе абмяркоўвалася стратэгія развіцця далёкаўсходніх тэрыторый да 2020 года. То снежаньскае пасяджэнне Савета бяспекі, без перабольшання, стала паваротным у дачыненні да федэральнага цэнтра напрамку Далёкага Усходу. Менавіта на ім было вырашана зрабіць «генеральны прарыў» на гэтай тэрыторыі, і шляхам будаўніцтва і пуску новых прамысловых комплексаў за чатырнаццаць гадоў павялічыць валавы нацыянальны прадукт Далёкага Усходу і Забайкалля ў 12 разоў.\nДля гэтай мэты былі вылучаныя нечуваныя перш фінансавыя сродкі, створана спецыяльная дзяржкамісія па пытаннях сацыяльна-эканамічнага развіцця Далёкага Усходу і Забайкалля, якую ўзначаліў Прэм'ер-мiнiстр Расіі. Гэты год павінен быў, па ідэі, стаць «індыкатарам», які паказвае правільнасць выбранага курсу. І ён паказаў не толькі поспехі, але і відавочныя пралікі.\nПоспехі відавочныя: грошы на Далёкі Ўсход пайшлі. Упершыню, пачынаючы з 1996 года, пайшлі ў поўным абяцаным аб'ёме, прамысловыя і сацыяльныя аб'екты будуюцца, а планы яшчэ грандыёзней. Чаго варта толькі падпраграма развіцця Уладзівастока, які, па словах Віктара Зубкова, павінен стаць сучасным і канкурэнтаздольным цэнтрам АТР. Гэтую задачу Прэм'ер-мiнiстр параўнаў з падрыхтоўкай горада Сочы да зімовай Алімпіяды 2014 года. Аднак гасударавым людзям прама ў ходзе пасяджэння прыйшлося ўспомніць старую народную мудрасць пра тое, што не ўсё вымяраецца грашыма. Хто будзе будаваць усё новыя і новыя аб'екты, хто будзе ажыццяўляць громадье ўрадавых планаў, калі адток насельніцтва з Далёкага Усходу ранейшаму працягваецца?\nІ гэта адзін з галоўных індыкатараў паспяховасці пераўтварэнняў. Пакуль не на карысць іх аўтараў. Добра ці дрэнна ідзе праграма? Як даваць ацэнкі? заўважыў з гэтай нагоды губернатар Хабараўскага краю Віктара Ішаева. Давайце паглядзім, колькі за гэтыя гады мы гублялі людзей. Людзі працягваюць з'язджаць.\nВострую крытыку губернатараў і паўнамоцнага прадстаўніка прэзідэнта РФ у Сібірскай федэральнай акрузе Анатоля Квашніна выклікаў намер мінрэгіён прыцягнуць на Далёкі Ўсход у якасці будаўнікоў 2,9 мільёна працоўных мігрантаў зза рубежа.Это палова насельніцтва ўсяго Далёкага Усходу, падкрэсліў Анатоль Квашніна. Дзе вы іх думаеце хаця б пасяліць?\nБезумоўна, гэтая тэма ў праграме развіцця Далёкага Усходу адлюстравана ў малой ступені, пагадзіўся намеснік міністра рэгіянальнага развіцця Расіі Уладзімір Дедюхин. Аднак у нас ужо ёсць напрацоўкі ...\nНа думку губернатара Хабараўскага краю Віктара Ішаева, значна больш разумна было б даваць магчымасць асядаць у паўднёвых раёнах Далёкага Усходу тым людзям, якія з'язджаюць з Поўначы. Аднак такая відавочная рэч почемуто уваходзіць у супярэчнасць з федэральным законам аб перасяленні з раёнаў Крайняй Поўначы.\nЯшчэ адну вострую праблему, звязаную з праграмай «Далёкі Ўсход і Забайкалле», агучыў губернатар Чыцінскай вобласці Равіль Геніатуліна. Аказваецца, шмат грошай з федэральнага цэнтра гэта не заўсёды добра для рэгіёнаў. Бо суб'екты Федэрацыі, якія софинансируют праграму, таксама павінны вылучыць больш грошай. А калі яны датацыйныя?\nПраблема сумеснага фінансавання праграмы ўжо становіцца палітычнай! заявіў Равіля Геніатуліна. Бо ў выніку датацыйныя рэгіёны патрапілі ў бездань залежнасці ад крэдытаў, і выбрацца з гэтай кабалы вельмі складана.\nЯк адзначалі губернатары, праграма развіцця рэгіёна не павінна ператварыцца ў «выкананне кропкавых аб'ектаў». Яе мэта ўсё-такі радыкальнае паскарэнне развіцця велізарнай тэрыторыі. А для гэтага неабходна, у першую чаргу, стварыць умовы. І ўлічыць гэты важны момант неабходна менавіта сёння. Бо адступаць няма куды: у лютым ўрад Расеі будзе ўжо разглядаць стратэгію развіцця краіны да 2020 года.\nПасля пашыранага пасяджэння прэзідыума дзяржкамісіі Віктар Зубкоў наведаў краёвай клінічны цэнтр анкалогіі, ТЭЦ3 і правёў рабочую нараду па падрыхтоўцы да пасяджэння ўрада РФ па пытаннях развіцця Хабараўскага краю.


20 кастрычнік 2005, 12:47\nЯгор Маёрчык, Краскі, Ваўкавыскі раён, Гарадзеншчына (эфір 20 кастрычніка) Новая перадача сэрыі “Палітычная геаграфія”.\n(Маёрчык: ) “А чаму мы не ўваходзім празь дзьверы, а ўлазім праз акно?”\n(Вартаўнік: ) “Таму што ў нас няма ключоў”.\nПалац-замак выглядае дагледжаным толькі звонку — белыя сьцены, ацалелая вежа з флігелем, ганак з калянадай і каваныя гаўбцы. Усярэдзіне зусім іншая карціна. Рэстаўрацыя яшчэ ня скончаная. Такое ўражаньне, што будаўнікі пайшлі на абед. Вось-вось яны вернуцца і працягнуць тынкаваць сьцены. Але ніякіх працоўных тут няма ўжо некалькі гадоў. Фармальным уладаром будынку — завод ліцейнага абсталяваньня з Ваўкавыску. А насамрэч тут гаспадараць вартаўнікі. Адзін зь іх водзіць мяне па залях. Экскурсіяў яны ня ладзяць, але калі папросіш — усё пакажуць і распавядуць.\n(Вартаўнік: ) “Сьцены тут пераробленыя, а столь засталася ад пана, ёй ледзь ня дзьвесьце гадоў. Паркет таксама застаўся ад таго пана. Тут мала аднаўляць трэба, бо шмат працы ўжо зроблена”.\nРазам з вартаўніком ідзем па сьцежцы. Сярод дрэваў старога парку відаць іншыя будынкі. У некаторых дзьверы і вокны замураваныя, а ёсьць і такія, дзе зеўраюць дзіравыя дахі і выбітыя шыбы. Трава ўздоўж сьцежкі даходзіць да пояса.\n(Вартаўнік: ) “Мы ахоўваем палац і глядзім, каб ніхто туды ня лез. Ёсьць шмат такіх выпадкаў. Некаторыя прыяжджаюць шукаць скарб. Але яны нічога не знайшлі, бо я іх пагнаў”.\n(Маёрчык: ) “Яго ў савецкі час неяк выкарыстоўвалі?”\n(Вартаўнік: ) “Ад 1947 году тут быў санаторый, пасьля зрабілі лячэбна-працоўны прафілякторый”.\n(Маёрчык: ) “І гэтая прыгажосьць — што архітэктурная, што прыродная — і на алькаголікаў добра ўзьдзейнічала?”\n(Вартаўнік: ) “Можа быць, і ўзьдзейнічала. Пілі яны з крамы ўсялякую гадасьць, працягвалі сваю справу”.\n(Маёрчык: ) “Я чуў такое, што нібыта яго зьбіраюцца аднаўляць?”\n(Вартаўнік: ) “Яны зьбіраюцца аднаўляць тры гады — столькі, колькі я тут працую”.\nВёска Краскі знаходзіцца ў Ваўкавыскім раёне Гарадзеншчыны. У савецкі час яна была слынная мэдычнай установай усесаюзнага значэньня — санаторыем для сухотнікаў. Мясцовым жыхарам да гістарычнай спадчыны не было справы. Галоўнае, што лякарня давала ім працу.\nПаводле іроніі лёсу, крэўныя бабы Волі захварэлі на сухоты. Але здарылася гэта за часамі, калі лякарню ў Красках ужо скасавалі.\n(Вольга: ) “Мы тут доўга не жывем. Я сама адсюль, але мы жылі ў Азэрбайджане і працавалі на небясьпечным заводзе, які прадукаваў шкловалакно”.\n(Маёрчык: ) “А чаму вярнуліся сюды?”\n(Вольга: ) “Вайна ў Карабаху. Вы не ўяўляеце, што там тварылася!”\n(Маёрчык: ) “Доўга там жылі?”\n(Вольга: ) “Дваццаць восем гадоў”.\n(Маёрчык: ) “Цяжка было перабудавацца з таго жыцьця на беларускі лад?”\n(Вольга: ) “У нашай сям’і ўсе захварэлі на сухоты. Пяць месяцаў таму памёр сын, зяць памёр сем месяцаў таму. Яшчэ двое на падыходзе. Яны ўжо ляжаць, і нічога добрага зь іх ня будзе”.\nНа 99% насельнікі Красак пэнсіянэры. На прыблізную сотню толькі адзін працуе ў калгасе. Да яго мы яшчэ дабяромся, а пакуль пра старых. Яны спраўна атрымліваюць пэнсію, зь яе і кормяцца. На першы погляд, вяскоўцы ўсім задаволеныя. Але як капнеш — вылазяць праблемы. Пры мікрафоне жыхарка Красак, якая прадставілася бабай Валяй.\n(Валя: ) “Некалі было радыё. Яно так добра гаварыла! А чаму гэтага цяпер няма?”\n(Маёрчык: ) “А прыймач у вас ёсьць?”\n(Валя: ) “Няма!”\n(Маёрчык: ) “Была цэлая дзяржаўная праграма. Дротавае радыё скасавалі, і вам мусілі выдаць прыймачы”.\n(Валя: ) “Не было ў нас такога! І цяпер ёсьць жаданьне слухаць радыё, але нічога не чуваць”.\n(Маёрчык: ) “Наагул, як жыцьцё ў Красках?”\n(Валя: ) “Натуральна, што цяжка жывецца. Вунь ідзе мужчына, у яго баба калека. Ён усё жыцьцё прарабіў. А хто ім цяпер дапамагае? Той самы сельсавет увагі не зьвяртае. Ён ля хаты некалькі сотак рукамі пасадзіць і выкапае. Баба-калека таксама ў калгасе працавала. Калгас цяпер на іх увагі не зьвяртае. Добра, што ёсьць прыватнікі, якіх можна наняць. Толькі так бульбу і можна выкапаць”.\nШто спакайней для нэрваў: мець прыймач і слухаць эфір, альбо жыць бяз радыё? Баба Валя і ейная суседка пэнсіянэрка Валянціна Талерчык адказваюць па-рознаму. Паслухаем спадарыню Талерчык:\n(Талерчык: ) “Разурат сільнейшы! Цяпер па прыймачу адкрыта ідуць вульгарызмы. Вось на гарадзенскім радыё абмяркоўваюць, у чым хлопцы апранутыя. Я супраць такога вульгарызму!”\n(Маёрчык: ) “Абмяркоўваць такіх тэмаў нельга?”\n(Талерчык: ) “Так! Трэба, каб усё гэта было схавана. Я сядзела і думала, што яны гавораць?! Да майго ўсьведамленьня гэта не даходзіла! Я не магу такога перажываць, мяне аж трасе”.\n(Маёрчык: ) “Мясцовыя ўлады пэнсіянэрам дапамагаюць?”\n(Талерчык: ) “У мяне комін разваліўся, а я сама не залезу. Майстроў няма. Я б іх наняла, каб яны былі. Я ў сельсавеце заяўку пакінула, але ніхто нічога не адказаў. А прэзыдэнта я абажаю! Толькі ў яго мала памочнікаў. А што яны там страйкуюць?! Пры Польшчы ён пастрайкаваў бы! Яго б так запяклі, што ня ведаў бы, куды дзецца. Хай яны прыходзяць у вёску, бяруць вілы і ідуць працаваць. Яны нічога ня робяць, але хлеб гатовы ядуць!”\n(Маёрчык: ) “Хто страйкуе?”\n(Талерчык: ) “Апазыцыя, хай бы яны ў вёску пайшлі! А вы, можа, самі за апазыцыю? Можа, ад апазыцыі карэспандэнт, а не ад прэзыдэнта? Можа, вы ад апазыцыі прыехалі паглядзець на наша бязладзьдзе?”\n(Маёрчык: ) “Але ў вас тут парадак”.\n(Талерчык: ) “У галаве ў нас парадак, а тое, што навокал — бязладзьдзе”.\n(Маёрчык: ) “Нават калі б я быў з апазыцыі — ці гэта было б дрэнна?”\n(Талерчык: ) “А вы яшчэ ў Амэрыку перадасьцё, што ў нас тут беспарадак. Нашто нам такое? Мы самі павінны гэта ліквідаваць”.\nА калі пытаньне пра працу сапраўды паставіць рубам, высьветліцца, што падацца ў Красках няма куды. Адзіны на ўсю вёску калгасьнік Віця, на працоўнае месца — мэхдвор — езьдзіць за некалькі кілямэтраў.\nАд тыдзень няголенага спадара крыху патыхае перагарам. Ён эмацыйна абураецца несправядлівасьцю жыцьця. Кажа, што выкладаецца напоўніцу, а мае за гэта сьмеху вартыя грошы.\n(Віця: ) “Чалавек адбыў пасяўную па дванаццаць гадзінаў, а яму заплацілі 175 тысяч. А там столькі пылу зьясі! Ні трактару ня бачыш, ні каткоў ня бачыш, а трэба сеяць. Каб мне плацілі, я б свайго месца трымаўся, а так ня хочацца хадзіць на працу”.\n(Маёрчык: ) “А чым вы на жыцьцё зарабляеце?”\n(Віця: ) “Я пайду дапамагу пэнсіянэру, а ён мяне пакорміць. Навошта працаваць у саўгасе, калі так такога не атрымаеш?”\nІ зноў я вяртаюся да тэмы жыцьця пэнсіянэраў. Старым нецікава распавядаць пра палац, што на ўскрайку вёску. Для іх гэта паўсядзёнка. Але ім карціць выказацца пра цяжкасьці цяперашняга жыцьця — і тут усе кажуць пра кіраўнічку калектыўнай гаспадаркі. Размаўляю з жыхаром Красак, які адмовіўся прадставіцца. Сваю абачлівасьць дзядок патлумачыў тым, што праўды ў іхнай мясцовасьці ніхто ня любіць, а яму тут яшчэ жыць.\n(Спадар: ) “Я хацеў выпісаць 50 кіляграмаў збожжа, але я ня ведаю, зь якога боку да яе падысьці. Летась давалі 100 кіляграмаў на хату. Тады мяне яшчэ пакатавалі, каб я прынёс працоўную, ці я з саўгасу пайшоў на пэнсію”.\n(Маёрчык: ) “Той жа Аляксандар Лукашэнка кажа, што пэнсіянэры — гэта першы клопат дзяржавы. Вы гэта адчуваеце?”\n(Спадар: ) “На паперы — так. А ў жыцьці... Можа, недзе там і клапоцяцца, а тут свае вынішчаюць. Я прарабіў 44 гады, а што я атрымліваю? 160 тысяч! Я пасадзіў 40 сотак бульбы і зь мяне злупілі 70 тысяч”.\nКраскі — вёска, якая памірае. Аднак, нават калі б нікога з жыхароў тут не засталося, каменныя муры палацу так і будуць стаяць пасярод старога парку.\nАле ж тутэйшыя лічаць, што можна давесьці будынкі да ладу і адчыніць тут базу адпачынку. І тады жыцьцё Красак упрыгожыцца новымі фарбамі.


Вэрсія ад 01:38, 20 красавіка 2008\n14 байтаў дададзена , 12 гадоў таму\nВэрсія ад 01:32, 20 красавіка 2008 (рэдагаваць)\nВэрсія ад 01:38, 20 красавіка 2008 (рэдагаваць) (скасаваць)\n'''Юхо, Язэп Аляксандравіч''' ([[19 сакавіка]] [] - [[29 ліпеня]] []) - выбітны беларускі навукоўца, гісторык права, доктар юрыдычных навук, прафесарпрафэсар катэдры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэту [[БДУ]], заснавальнік першай навуковай школы дзяржавы і права [[Беларусь|Беларусі]], сябра Вялікай Рады міжнароднага грамадскагаграмадзкага аб'яднаньня "[[ЗБС Бацькаўшчына]]".\nЯзэп Юхо нарадзіўся ў Менску [[19 сакавіка]] [] года.\nУ [] годзе скончыў школу і паступіў у [[Беларускі палітэхнічны інстытут]].\nУ [] забраны ў войска. Служыць пачаў ў Горкаўскім вучылішчы зянітнайзэнітнай артылерыі.\n[[Вялікая Айчынная вайна|Вайну]] 20-гадовы Язэп Юхо пачаў пад [[Масква|Масквой]] камандзірам вагнявогаагнявога ўзводу. Потым - [[Паўднёвы фронт|Паўднёвы]] і [[Заходні фронт|Заходні]] франты, дзе ён быў намеснікамнамесьнікам камандзіра зянітнайзэнітнай гаргары і начальнікам артылерыі стралковага палку. Атрымаў 2 цяжкіх параненьня.\nУзнагароджаны ардэнамі [[ордэн "Чырвонай зоркі"|"Чырвонай Зоркі"]], [[ордэн "Айчыннай вайны"|"Айчыннай вайны"]] 1-ай ступені, медалямімэдалямі.\nУ [] - скончыў [[Менскі юрыдычны інстытут]].\nУ [] - аспірантуруасьпірантуру Інстытуту філасофііфілязофіі і права [[Акадэмія навук БССР|АН БССР]].\n- народным суддзёйсудзьдзёй Варашылаўскага раёну [[Менск|г. Менску]];\n- з [] года навуковым супрацоўнікам Інстытута філасофііфілязофіі і права [[Акадэмія навук БССР|АН БССР]];\n- з [] дацэнтам кафедрыкатэдры грамадзянскага і грамадзянска-працэсуальнага права юрыдычнага факультэту [[БДУ]];\n- у []-[] быў намеснікамнамесьнікам старшыні юрыдычнай камісіі пры Савеце Міністраў [[БССР]];\n- працаваў загадчыкам кафедрыкатэдры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права [[БДУ]], намеснікамнамесьнікам дэкана юрыдычнага факультэта [[БДУ]];\n- пасляпасьля прысваеньня яму прафесарскагапрафэсарскага званьня ў [] прафесарампрафэсарам кафедрыкатэдры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэту [[БДУ]].\nЯзэп Юхо - аўтар больш як 200 навуковых прац.\n[] - абарона ў Інстытуце дзяржавы і права АН [[СССР]] кандыдацкай дысертацыідысэртацыі на тэму: «УстанаўленнеУстанаўленьне Савецкай улады ў [[Заходняя Беларусь|Заходняй Беларусі]] ў [] г.»\n[] - абарона ў Кіеўскім дзяржаўным універсітэцеунівэрсытэце імя [[Тарас Шаўчэнка|Т. Шаўчэнкі]] доктарскай дысертацыідысэртацыі на тэму: «ГрамадскаГрамадзка-палітычны лад і права Беларусі ў XVI ст.»\nЯзэп Юхо браў удзел у падрыхтоўцы праекту [[Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь|Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь]] [] года.\nБыў адным з ініцыятараў і аўтараў перавыданьня, перакладаперакладу, напісаньня каментароўкамэнтараў і даведніка да [[Статут ВКЛ 1588 года|Статута ВКЛ 1588]].\nСуаўтар першага «Юрыдычнага энцыклапедычнагаэнцыкляпэдычнага даведніка» на [[беларуская мова|беларускай мове]].\nАўтар вядомых дапаможнікаў «Гісторыя дзяржавы і права Беларусі» і «Кароткі нарыс па гісторыі дзяржавы і права Беларусі».\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/195537»


Чаму ў школьных спісах літаратуры на лета няма беларускіх кніжак? | Чаму ў школьных спісах літаратуры на лета няма беларускіх кніжак? — Мінскае абласное аддзяленне ГА "Саюз пісьменнікаў Беларусі"\n06.06.2018 ад Bazhena, каментарыі (0)\nПоделиться "Чаму ў школьных спісах літаратуры на лета няма беларускіх кніжак?"\n«Дарагая Адэля, мы з мамай хацелі набыць у кнігарні беларускія кніжкі, але не маглі знайсці палічку з імі, пакуль не ўчапіліся ў прадаўца. У мяне склалася ўражанне, што тут наўмысна хаваюць беларускамоўныя кніжкі: альбо берагуць для сваіх, альбо баяцца хутка іх прадаць і застацца без працы», — такі ліст па электроннай пошце даслаў маленькі чытач свайму любімаму літаратурнаму персанажу. Можна, канешне, пасмяяцца над высновамі хлопчыка, але сем’і, якія адкрылі для сябе сучасную беларускую дзіцячую літаратуру, зразумеюць, чаму малы так падумаў. Беларускія пісьменнікі запрашаюць дзяцей у незвычайны, багаты на ўражанні свет, знаходзяць зразумелых і блізкіх малечы герояў, шукаюць новыя сюжэты і формы падачы. Нашы аўтарскія казкі, перакладзеныя на іншыя мовы, ухваляюць за мяжой. Але ёсць у айчынных дзіцячых кніг адзін недахоп — яны мала разрэкламаваныя. Чаму так адбываецца і што рабіць з гэтай праблемай, спрабавалі разабрацца ўдзельнікі круглага стала, які прайшоў у Нацыянальнай акадэміі навук.\nПадчас круглага стала закраналіся і пытанні пра змест беларускай казкі. Напрыклад, спрэчкі разгарэліся вакол таго, як павінен выкарыстоўвацца фальклор пры напісанні сучасных твораў. Ці можа пісьменнік вольна абыходзіцца з народнымі вобразамі, «перакройваць» іх на свой капыл? Альбо ён павінен сур’ёзна ставіцца да фальклору,\nраіцца з навукоўцамі, ведаць, якімі рысамі народ надзяляў тых ці іншых персанажаў і навошта наогул «запускаў» іх у свет. А пачалося ўсё са згадкі адной сучаснай казкі, у якой дзеці забылі пра маці і тая ператварылася ў Бабу Ягу. «Нельга, каб на адзіным падмурку вырасталі аднолькавыя пабудовы. Калі ні на крок не аддаляцца ад гэтага архетыпа, не будзе і развіцця вобраза, змянення ці з’яўлення новага адцення, — заўважае Наталля Бучынская. — Няхай ствараюцца розныя казкі: і больш класічнага стылю, і тыя, у якіх Бабе Язе надаюцца розныя функцыі».\nНе трэба забывацца, што самі дзеці любяць «чараваць» над кніжнымі сюжэтамі, героямі. «Пахадзі, баба, па суседзях, патрасі па амбалах і збяры тону мукі», — напрыклад, так пачаў расказваць казку маленькі сын пісьменніка Валерыя Квілорыя. А далей панеслася: то спякла бабка статоннага калабка, то тысячу калабкоў, якія перамагалі звяроў у лесе. А чаму б не падтрымаць «хуліганскую» дзіцячую фантазію дарослым? І Валерый Квілорыя вырашыў стварыць для малых цікавы праект — аб’яднаў персанажаў з розных казак…


18.05.2011 15:26 3376 Праглядаў\n«Улада павінна разумець, што палітычнымі прысудамі не выратуе краіну», — заявіў 18 мая журналістам у Мінску Аляксандр Мілінкевіч, каментуючы запытаныя пракурорамі тэрміны пакарання Уладзіміру Някляеву, Віталю Рымашэўскаму і сябрам іх каманд, а таже Мікалаю Статкевічу і Дзмітрыю Усу.\nНагадаем, апошнім дзяржабвінаваўца Кірыла Чубкавец папрасіў даць адпаведна восем і сем гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.\nМілінкевіч лічыць, што ўладам трэба садзіцца за стол перамоваў з апазіцыяй, каб ратаваць краіну: «Яна ж робіць усё наадварот, але палітычныя прысуды ніколі не вырашалі лёс краіны, а, наадварот, заганялі яе ў тупік».\nЁн адзначыў, што сённяшнімі палітычнымі працэсамі ўлада імкнецца ўзмацніць свой уплыў на грамадства. «Аднак, лічу, яна толькі гэты ўплыў страціць. Сёння пракурор і суддзя сядзелі, апусціўшы галаву, бо разумелі рэальнае становішча рэчаў у краіне», — сказаў Мілінкевіч.\nГаворачы аб пагражальных вялікіх тэрмінах заключэння Статкевічу і Усу, Мілінкевіч адзначыў, што такім чынам улада пасылае паведамленне пэўным сацыяльным групам аб тым, што з імі можа адбыцца. //БелаПАН\nЛюдзі: Кірыл Чубкавец 4 Аляксандр Мілінкевіч 868 Мікола Статкевіч 93 Дзмітрый Ус 13 Уладзімір Някляеў 126 Віталь Рымашэўскі 107\nТэгі: палітзняволеныя 199 прысуды 116


Беларускі візыт у Абхазію выклікаў нэгатыўную рэакцыю ў Грузіі\n19 травень 2005, 17:36\nАльгерд Невяроўскі, Менск Група дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў, ураду і Адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі наведала зь неафіцыйным візытам самаабвешчаную рэспубліку Абхазію. Гэты візыт выклікаў нэгатыўную рэакцыю уладаў Грузіі.\nБеларускія дэпутаты і ўрадоўцы на чале са старшынём Палаты прадстаўнікоў Уладзімерам Канаплёвым, якія ўдзельнічалі ў футбольным турніры парлямэнтаў краінаў СНД у Сочы, 15 траўня неафіцыйна наведалі непрызнаную рэспубліку Абхазію, якая дамагаецца незалежнасьці ад Грузіі. Афіцыйныя прадстаўнікі ніжняй палаты, да якіх я зьвяртаўся па камэнтары, ніякай інфармацыі на гэты конт не паведамілі. У Міністэрстве замежных справаў камэнтаваць візыт адмовіліся, спаслаўшыся на тое, што неафіцыйныя паездкі — не кампэтэнцыя МЗС.\nА вось што паведаміла пра візыт беларускіх дэпутатаў і чыноўнікаў галоўная дарадца старшыні парлямэнту Абхазіі Галіна Странічкіна:\n(Странічкіна: ) “Яны наведалі славутасьці Абхазіі. Адбылася сустрэча з абхаскімі парлямэнтарамі, са сьпікерам. Яны абмяркоўвалі пытаньні ўзаемнага супрацоўніцтва парлямэнтаў Беларусі і Абхазіі і ўвогуле далейшае супрацоўніцтва паміж нашымі краінамі. І міжурадавыя нейкія кантакты, дзелавыя, гаспадарчыя і г.д. Мы нават мяркуем, што ў бліжэйшай будучыні будзе нейкая сустрэча ў адказ ужо на тэрыторыі Беларусі, больш афіцыйная. Наш інтэрас — гэта беларуская тэхніка, аднаўленьне гаспадарчых сувязяў. Плюс да гэтага, нашая непрызнаная рэспубліка, маючы сяброў у Беларусі, можа давесьці свае праблемы, пытаньні празь беларускіх калегаў да эўрапейскай супольнасьці”.\nПаводле Галіны Странічкінай, беларуская дэлегацыя складалася з 15 чалавек. Паводле ж інфармацыйнай агенцыі “Апсныпрес”, у Абхазіі пабывала 70 высокапастаўленых асобаў зь Беларусі.\nГэты візыт выклікаў нэгатыўную рэакцыю ў Грузіі. Паводле старшыні парлямэнту Ніно Бурджанадзэ, “нікога не зьдзіўляе, што беларускае кіраўніцтва вырашыла ісьці супраць усяго сьвету і парушаць элемэнтарныя цывілізаваныя нормы, але гэтыя дзеяньні яшчэ нікому не прыносілі дабра”. Разам з тым, старшыня парлямэнту Грузіі адзначыла: “Што тычыцца беларускага народу і яго стаўленьня да тэрытарыяльнай цэласнасьці Грузіі, мы цудоўна ведаем яго падтрымку”.\nГэты неафіцыйны візыт у Абхазію адбыўся пасьля некалькіх заяваў грузінскага прэзыдэнта Міхаіла Саакашвілі ды іншых афіцыйных асобаў у падтрымку дэмакратычных зьменаў у Беларусі.


Ужо сёньня, 3 лютага: Ізноў «Мова ці кава» і «Мова нанова»\n03 люты 2014, 00:01\nЗаняткі модных моўных курсаў\nМенск – у прэсавым цэнтры газэты «Комсомольская правда в Беларуси» адбудзецца прэсавая канфэрэнцыя «Разам – супраць раку». Пачатак 14.30.\n«Мова нанова» – модныя моўныя курсы, гэтым разам – усё пра мэдыцыну. Госьці: Андрэй Вітушка, Зьміцер Салошкін і Аляксандар Арцішэўскі. Музычна аздобіць заняткі лідэр полацкага гурта Sumarok Ігар Палынскі! Пачатак а 19.00 у Галерэі Ў (Менск, Незалежнасці, 37а).\nМенск – у клястэры ЦЭХ (пр-т Незалежнасьці, 58-6) – чарговы занятак моўных курсаў «Мова ці кава». Госьці – пісьменьнік Віктар Марціновіч і актор і саліст гурта РСП Дзяніс Тарасенка. Пачатак а 19-ай.\nУ менскім паб-клюбе «Графіці» (зав. Калініна 16) – Гра[м]нічны канцэрт гітарыста і аўтара песень Яўгена Барышнікава. Граніца зімы. Паўночныя ветры, скаваныя рэкі. Самы час выплаўляць і запальваць грамнічныя свечкі... Пачатак: 19:00. Кошт: 60 000-80 000\n1919 – на Ўсебеларускім зьезьдзе саветаў была прынятая першая канстытуцыя БССР.\n1927 – у мястэчку Косава польскія ўлады расстралялі мірную дэманстрацыю людзей, якія выступалі ў абарону Беларускай сялянска-работніцкай грамады.\n1993 – Вярхоўны Савет Беларусі адмяніў уласную пастанову аб прыпыненьні дзейнасьці кампартыі Беларусі. За аднаўленьне дзейнасьці КПБ прагаласавала камуністычная большасьць парлямэнту.\n1952 – Алег Манаеў, беларускі сацыёляг.\n1964 – Станіслаў Станкевіч, беларускі грамадзка-культурны дзяяч, паэт, выдавец.\n1989 – беларускі скульптар Анатоль Анікейчык.\n«Большасьць тых, якія чыталі «Камуністычны маніфэст», мабыць, і не ўяўлялі сабе, што ён быў напісаны двума маладымі аўтарамі, якія не прапрацавалі ні аднаго дня ў сваім жыцьці, але, тым ня менш, сьмела выступалі ад імя «работнікаў».\nТомас Соўэл, амэрыканскі эканаміст


В Докшицах прошли торжественные проводы в армию — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n17.11.2019 831 Natali 0 Комментариев\nДанііл Жук атрымаў падарунак ад ваеннага камісара раёна Віталя Леснічэнкі.\nУрачыстыя провады ў армію адбыліся ў ККЗ “Іскра” ў мінулыя выхадныя. Навабранцам ва ўрачыстай абстаноўцы былі ўручаны позвы ў армію. Гэтым важным этапам у жыцці кожнага юнака прызыўнікоў віншавалі прадстаўнікі мясцовай улады, духавенства, сябры і родныя. У гонар будучых салдат гучалі песні.\n— Сёння вы яшчэ хлапчукі, – сказала старшыня раённага Савета дэпутатаў Валянціна Рандарэвіч. – Але праз пэўны перыяд вы вернецеся дадому сапраўднымі мужчынамі – сталымі, сур’ёзнымі, мужнымі, з іншым поглядам на жыццё. Армія навучыць вас самадысцыпліне, сапраўднаму сяброўству. Яна звяжа вас адной агульнай справай – абаронай Радзімы, а значыць, і абаронай сваіх самых любімых, родных і блізкіх людзей. Прыемна, што сёлетні восеньскі прызыў падтрымалі многія неабыякавыя жыхары раёна, якія актыўна ўдзельнічалі ў мерапрыемствах, прымеркаваных да Дня прызыўніка.\nСіл і энергіі ў адаптацыі да новага армейскага жыцця пажадаў навабранцам ваенны камісар раёна падпалкоўнік Віталь Леснічэнка. Быць сумленнымі і займацца падчас службы духоўнай і фізічнай самадасканаласцю — прагучала ў настаўленнях протаіерэя Георгія Мялешкі і ксяндза-пробашча Рамана Мурзіча. Цёплыя словы адрасавала будучым салдатам метадыст па рабоце з моладдзю аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Алена Занько. Быць вернымі патрыётамі Радзімы і з гонарам несці званне салдата ад імя ўсіх прызыўнікоў паабяцаў Данііл Жук. Ва ўрачыстасці таксама ўдзельнічалі і выхаванцы ваенна-спартыўнага лагера “Вікінгі”, якія ў хуткім часе таксама стануць навабранцамі.\n← Водитель Валерий Шилько из филиала «Докшицыводоканал» — профессионал своего дела\nВладимир Ковзан — герой областных «Дажынак» в Браславе →