Суббота, 14 Декабрь 2019 18:05\n3 нядзеля Адвэнту (15 снежня 2019 г.)\nСвятая Імша на гэтым тыдні адбудзецца: у панядзелак і сераду ў 10.00 і 18.00, у аўторак і чацвер Рараты ў 6.30. У наступную нядзелю – звычайна: 10.00, 12.00 і ў 18.00.\nРэкалекцыі перад святам Божага Нараджэння адбудуцца ў нашай парафіі 20 і 21 снежня, пятніца і субота. Ужо зараз заплануем свой час, свае абавязкі, каб у гэтых днях не толькі прыступіць да споведзі, але і выслухаць кожны дзень рэкалекцыйную навуку. Споведзь будзе распачынацца з 9.00 і 17.00, а Святая Імша ў 10.00 і 18.00. Найбольш святароў будзе спавядаць у пятніцу вечарам.\nУрокі рэлігіі для дзяцей і моладзі адбудуцца паводле раскладу. У суботу сустрэча студэнскай і працуючай моладзі пасля рэкалекцыйнай Святой Імшы ў 18.00 Катэхеза для дарослых у сераду пасля Святой Імшы на 18.00\nНаведванне хворых адбудзецца 18 снежня з 9.00. Адрасы запісваем у сакрыстыі.\nПросьба да мужчын, каб сабрацца ў аўторак на 10.00 для пабудовы стаенкі на вуліцы і ў касцёле.\nУ парафіяльным кіёску можна набыць аплаткі на вігілійны стол, свечкі дабрачыннай арганізацыі CARITAS і календары на новы 2020 год. Варта паклапаціцца, каб мець каталіцкі календар у сваім доме.\nСуббота, 07 Декабрь 2019 17:55\n2 нядзеля Адвэнту (8 снежня 2019 г.)\nПерыяд Адвэнту з’яўляецца непасрэднай падрыхтоўкай да святаў Божага Нараджэння. Каб годна сустрэць Езуса Хрыста ў таямніцы Яго Нараджэння, трэба належна падрыхтаваць уласныя сэрцы, ачысціць і ўпарадкаваць сумленне, аднавіць веру і ажывіць прагненне жыцця ў з’яднанні з Панам Богам.\nУ часе Адвэнту адбываюцца спецыяльныя ватыўныя святыя Імшы пра Найсвяцейшую Панну Марыю, званыя Раратнімі. Найчасцей гэтыя Святыя Імшы адбываюцца яшчэ да ўсходу сонца, калі на небе бачна апошняя ранішняя зорка. Таму раратнія Святыя Імшы ў нашай парафіі будуць адбывацца ў аўторак і чацвер у 6.30.\nВарта абраць адну з пастановаў на адвэнт прыходзіць да касцёла не толькі па нядзелях і на Рараты, але нават кожнага дня.\nСвятая Імша на гэтым тыдні адбудзецца: у панядзелак, сераду і пятніцу ў 10.00 і 18.00, у аўторак і чацвер Рараты ў 6.30, у суботу ў 10.00 (за памерлых). У наступную нядзелю – звычайна: 10.00, 12.00 і ў 18.00.\nУрокі рэлігіі для дзяцей і моладзі адбудуцца паводле раскладу. Катэхеза для дарослых у сераду пасля Святой Імшы на 18.00\nУ гэтым годзе ўрачыстасць абавязковая Беззаганага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі пераносіцца з нядзелі 8 снежня на панядзелак 9 снежня. Прыпамінаем, абавязковая ўрачыстасць азначае, што гэта дзень святы і мы абавязаныя прыняць удзел у Святой Імшы, а таксама належыць устрымацца ад неабавязковай працы.\nЗ 14 на 15 снежня ў Мінскай Архікатэдры адбудзецца начное чуванне моладзі. Жадаючыя павінны запісацца ў сакрыстыі. Выезд 14 снежня ў 18.30 і вяртанне раніцай 15 снежня. Кошт 5 руб.\nНаведванне хворых адбудзецца 18 снежня з 9.00. Адрасы належыць запісаць у сакрыстыі.\nРэкалекцыі перад святам Божага Нараджэння адбудуцца ў нашай парафіі 20 і 21 снежня, пятніца і субота на 3 тыдні Адвэнту.\nУ парафіяльным кіёску можна набыць аплаткі на вігілійны стол, ліхтарыкі і свечкі на Рараты, таксама свечкі дабрачыннай арганізацыі CARITAS. Маем календары на новы 2020 год. Варта паклапаціцца, каб мець каталіцкі календар у сваім доме.\nСуббота, 30 Ноябрь 2019 16:52\n1 нядзеля Адвэнту (1 снежня 2019 г.)\nПерыяд Адвэнту з’яўляецца непасрэднай падрыхтоўкай да святаў Божага Нараджэння. Ужо праз няпоўны месяц мы будзем перажываць радасць ад прыйсця ў свет Сына Божага, які стаўся чалавекам, каб праз сваю муку, смерць і ўваскрасенне здзейсніць справу адкуплення і адчыніць для нас усіх брамы да вечнага жыцця. Каб годна сустрэць Езуса Хрыста ў таямніцы Яго Нараджэння, трэба належна падрыхтаваць уласныя сэрцы, ачысціць і ўпарадкаваць сумленне, аднавіць веру і ажывіць прагненне жыцця ў з’яднанні з Панам Богам.\nУ часе Адвэнту адбываюцца спецыяльныя ватыўныя святыя Імшы пра Найсвяцейшую Панну Марыю, званыя Раратнімі. Найчасцей гэтыя Святыя Імшы адбываюцца яшчэ да ўсходу сонца, калі на небе бачна апошняя ранішняя зорка. Таму раратнія Святыя Імшы ў нашай парафіі будуць адбывацца ў аўторак і чацвер у 6.30. Кожная Раратняя Імша будзе распачынацца ўрачыстым уваходам з адвэнтовымі ліхтарыкамі. Таму заахвочваем кожнага, як дзяцей, моладзь, так і дарослых, падрыхтаваць ліхтарык для раратніх Імшаў. Трэба забяспечыць свечкі, каб воск не капаў на падлогу, альбо найлепш для дзяцей зрабіць электрычны. Добра выкарыстоўваць знічы, бо гэта бязпечна і лягчэй занесці адвэнтавае святло ў свой дом.\nСёння пасля Святой Імшы ў парафіяльным доме адбудзецца сустрэча для бацькоў тых дзяцей, якія рыхтуюцца да 1 Святой Камуніі першы і другі год навучання.\nРэкалекцыі перад святам Божага Нараджэння адбудуцца ў нашай парафіі 20 і 21 снежня, пятніца і субота на 3 тыдні Адвэнту. Ужо зараз запрашаем запланаваць свой час, свае абавязкі, каб у гэтых днях не толькі прыступіць да споведзі, але і выслухаць кожны дзень рэкалекцыйную навуку.\nЗ сёняшняя дня ў парафіяльным кіёску можна набыць аплаткі на вігілійны стол, ліхтарыкі і свечкі на Рараты, таксама свечкі дабрачыннай арганізацыі CARITAS. Маем календары на новы 2020 год. Варта паклапаціцца, каб мець каталіцкі календар у сваім доме.


Імёны Свабоды: Тамаш Ваўжэцкі (7.3.1753— 5.8.1816)\n30 студзень 2007, 11:30\nНя ведаю, ці падлічаная колькасьць выступаў у Вярхоўным Савеце Беларусі Зянона Пазьняка, але дакладна вядома, што за два стагодзьдзі да яго пасол ад шляхты Браслаўскага павету Тамаш Ваўжэцкі браў слова на гэтак званым Чатырохгадовым сойме Рэчы Паспалітай 1788—1792 гадоў роўна 169 разоў. Параўнаньне не выглядае некарэктным, бо і тады, у ХVІІІ стагодзьдзі, і на пачатку 1990-х вырашаліся лёсы Бацькаўшчыны.\nПалымяныя прамовы Ваўжэцкага, прадстаўніка соймавай дэмакратычнай плыні, прысьвячаліся рэформам, што павінны былі пазбавіць дзяржаву ганебнай залежнасьці ад Расеі. Дэпутатаў, каго прыемна, а каго — наадварот, уразіла тое, што, ставячы на абмеркаваньне прапанову палепшыць становішча сялянаў, браслаўскі пасол у сваім маёнтку ўжо скасаваў паншчыну і даў былым прыгонным волю. Ён жа стаў адным з аўтараў ухваленай соймам рэформы мясцовага кіраваньня.\nБліскучы прамоўца і тонкі знаўца права, Тамаш Ваўжэцкі прычыніўся да прыняцьця Канстытуцыі 3 траўня 1791 году — другой у сьвеце (пасьля ЗША) і першай у Эўропе.\nКанстытуцыя выводзіла дзяржаву нашых продкаў на шлях прагрэсіўнага разьвіцьця. Абвяшчаліся свабода друку і сумленьня, галоснасьць і незалежнасьць суду, рэлігійная талеранцыя і стварэньне ўраду, які павінен служыць не аднаму стану, а ўсяму грамадзтву. Але час быў упушчаны. Далейшы лёс дзяржавы ўжо трымалі ў сваіх руках замежныя манархі. У Расеі канстытуцыяй і ня пахла. Імпэратрыца Кацярына ІІ выказалася ў тым духу, што “конституция обошлась бы стране еще дороже самодержавия”.\nУ 1792-м 100-тысячная расейская армія перайшла мяжу Рэчы Паспалітай. Вынікам інтэрвэнцыі стаўся новы, другі падзел дзяржавы. Нашы прадзеды адказалі паўстаньнем, якое ўзначаліў ліцьвін Тадэвуш Касьцюшка.\nПасьля перамогі паўстаньня ў Вільні Ваўжэцкі стаў сябрам Найвышэйшай Літоўскай рады — рэвалюцыйнага ўраду Літвы-Беларусі. Атрымаўшы званьне генэрал-лейтэнанта, ён кіраваў паўстанцкімі аддзеламі на Жмудзі і ў Курляндыі, а затым пад ціскам шматкроць большых царскіх войскаў вывеў сваіх людзей у ваколіцы Горадні. Калі Касьцюшка трапіў у палон, Ваўжэцкага выбралі “найвышэйшым начальнікам” — правадыром паўстаньня ўва ўсёй Рэчы Паспалітай.\nПа капітуляцыі Варшавы Тамаш ператварыўся ў вязьня Петрапаўлаўскай фартэцы і аўтара ўспамінаў.\nВызвалены імпэратарам Паўлам І, ён пражыў яшчэ дваццаць гадоў. Памёр у Варшаве, а пахаваны быў на радзіме, у Відзах. У 1990-я гады аднымі зь першых знайшлі сьцежку да ягонага апошняга прыстанку сябры полацкага гістарычнага клюбу “Вытокі”.\nКалі вам надарыцца быць у Відзах, пакладзіце кветкі на магілу героя, што бараніў незалежнасьць Айчыны і з парлямэнцкай трыбуны, і з зброяю ў руках.


Ужо сёньня, 10 лістапада\n10 лістапад 2011, 00:01\nМалавоблачна, пераважна без ападкаў, толькі на паўднёвым усходзе магчымы мокры сьнег і дождж. Тэмпэратура ўдзень ад +1 да +6°\nУ судзе Маскоўскага раёну Менску адновяцца слуханьні па справе праваабаронцы Алеся Бяляцкага. Яго вінавацяць ва ўхіленьні ад сплаты падаткаў у асабліва буйных памерах з грошай, якія ішлі на праваабарончую дзейнасьць.\nУ рэспубліканскім цэнтры тэхнічнай творчасьці навучэнцаў (Менск, вул. Макаёнка, 12) пройдзе конкурс відэафільмаў "Радзіма мая дарагая".\nУ Брусэлі, у Цэнтры эўрапейскіх дасьледаваньняў адбудзецца прэзэнтацыя кнігі «Беларусь і Эўразьвяз: ад ізаляцыі да супрацоўніцтва» (“Belarus and the EU: from isolation towards cooperation”). У прэзэнтацыі возьме ўдзел былы кандыдат на пасаду прэзыдэнта Беларусі Аляксандар Мілінкевіч.\nУ Брусэлі камітэт у правах чалавека Эўрапаярлямэнту правядзе слуханьні па сытуацыі з правамі чалавека на заходніх Бальканах.\nУ Жэнэве пачнецца апошні раўнд перамоваў па далучэньні Расеі да Ўсясьветнай гандлёвай арганізацыі.\nУ 1906 у Вільні выйшаў першы нумар газэты "Наша Ніва".\nУ 1928 нарадзіўся італьянскі кампазытар Эніё Марыконэ, які напісаў музыку для блізка 400 кінафільмаў. За сваю музыку Марыконэ пяць разоў атрымліваў прэмію Амэрыканскай акадэміі кінамастацтва, вядомую пад назвай "Оскар".\nУ 1938 памёр Мустафа Кемаль Атацюрк (нар. 1881), заснавальнік Турэцкай рэспублікі і яе першы прэзыдэнт.\nУ 1982 памёр Леанід Брэжнеў (нар. 1906), кіраўнік КПСС і савецкай дзяржавы ў 1964-1982.\nУсясьветны дзень навукі ў імя міру і разьвіцьця.\nУсясьветны дзень моладзі.\nГод таму на сайце Свабоды: Я іду на выбары\nЦытата на памяць.\nКожны, хто сур'ёзна займаўся любой навуковай працай, разумее, што на браме храму навукі напісаныя словы: «Ты павінен мець веру».\nМакс Плянк, нямецкі фізык, стваральнікі квантавай фізыкі.


> Дзівосны свет тэатра\nЗагадкавы свет пачуццяў: вобразы, фарбы, пахі, гукі, успаміны. Праз свет пачуццяў пралягае шлях да сувязі і абмену інфармацыяй з усім Сусветам. Здароўе, на думку ўсходніх мудрацоў, залежыць ад таго, наколькі гарманічныя ўзаемаадносіны чалавека з навакольным светам, з якім ён звязаны тысячамі бачных і нябачных нітак. А мы бяжым без аглядкі, як Фядорын посуд, ляцім усё наперад і наперад. У сваім імкненні да пошуку інфармацыі мы часам страчваем нешта вельмі важнае, крохкае, вытанчанае і дарагое…\nДзякуючы тэатралізаванай дзейнасці дзіця пазнае свет не толькі розумам, але і сэрцам. Дашкольны ўзрост — адзін з найбольш адказных перыядаў. Менавіта ў гэтыя гады закладваюцца асновы здароўя, гарманічнага разумовага, маральнага і фізічнага развіцця, фарміруецца асоба. Пашырэнне пазнавальнага вопыту дзіцяці азначае не пасіўнае засваенне якіх-небудзь пэўных ведаў, а фарміраванне эмацыянальнага каштоўнаснага стаўлення да з’яў і аб’ектаў навакольнай рэчаіснасці, узбагачэнне рацыянальнай і пачуццёвай сферы, аднаўленне гармоніі свету пачуццяў і свядомасці. Ёсць думка, што інтэлект — гэта здольнасць эфектыўна адаптавацца да знешняга асяроддзя. І вельмі часта творчасць разглядаецца як найвышэйшая форма інтэлектуальнай дзейнасці.\nУнікальныя магчымасці дзіцяці найпаўней выяўляюцца і развіваюцца ў творчай дзейнасці, у прыватнасці тэатралізацыі. Яна блізкая і зразумелая дзіцяці, глыбока пранікае ў яго прыроду і знаходзіць адлюстраванне стыхійна, таму што звязана з гульнёй.\nПрырода тэатральнай дзейнасці разнастайная. Тэатральная гульнёвая дзейнасць (сінтэтычны від) уключае элементы гульнявой, мастацка-маўленчай, выяўленчай, музычнай дзейнасці. Тэатральная творчасць — работа калектыўная, засяроджвае ўвагу на даследаванні асобы, раскрыцці яе ўнутранага свету, спараджае мноства новых сцэнічных вобразаў, гатоўнасць да імправізацыі і экспромтаў, імкненне да творчасці, самавыяўлення, агульнаму поспеху. Усё гэта ляжыць у аснове сумеснай тэатралізаванай дзейнасці. А асноўная мэта дзіцячай тэатральнай творчасці — садзейнічанне станаўленню дзіцяці як асобы.\nА вось і памочнікі — структурныя кампаненты тэатральнай дзейнасці: артыкуляцыйная гімнастыка, пальчыкавыя гульні, фанетычныя практыкаванні, скорагаворкі, рыфмоўкі, моўныя гульні, работа над выразнасцю і інтанацыяй слова, знаёмства з тэкстам, мадэляванне, дыхальная гімнастыка, рытмапластыка, піктаграмы эмоцый, практыкаванні на позу, міміку, жэст, азнаямленне з тэатрам. Усё гэта насычае і робіць тэатралізаваную дзейнасць цікавай, эмацыянальнай і займальнай. Развівае, разнявольвае, стымулюе работу маўленчага апарату і ўсяго арганізма. А з якім задавальненнем дзеці іграюць на сцэне! Але гэта ўсяго толькі частка піраміды, верхавіна якой — актывізацыя творчасці.\nПрацуючы над драматызацыяй казкі ці пастаноўкай спектакля, я ўвесь час складала чатырохрадкоўі або песенькі для герояў у розных варыянтах, а потым сумесна з дзецьмі вырашалі, які падыдзе больш. Складальніцтва, кампазітарства ў дзяцей арганічна ўплецены з уваходжаннем у ролю. Дзіця — ад прыроды істота актыўная, любіць не толькі слухаць казкі, але і дзейнічаць, тварыць, абапіраючыся на іх.\nНа прыкладзе казак мы бачым, наколькі дзіця імкнецца раскрыць, выкарыстаць скарб мовы і ўжо валодае граматычным ладам, сваім стылем і адначасова адлюстроўвае ўзровень разумовага, эстэтычнага і эмацыянальнага развіцця. У дзіцяці ствараецца іерархія матываў, зараджаюцца выдатныя, высокія пачуцці — любоў да родных, блізкіх, Радзімы.\nзагадчык ясляў-сада № 49 Магілёва.


Мінскае «Дынама» саступіла «Северсталі»\n18.11.2011 / 21:30\nУ першым пасля перапынку матчы чэмпіянату Кантынентальнай хакейнай лігі мінскае «Дынама» саступіла ў Чарапаўцы «Северсталі» — 2:4 (0:1, 0:1, 2:3).\nШайбы закінулі ў «Дынама» — Сяргей Дрозд (45.02, пас — Андрэй Міхалёў), Петэр Падградскі (49.55, 5×4, асістэнты — Даніэль Корса, Джэф Плат);\n4 лістапада ў першым дамашнім матчы супраць «Северсталі» мінскі клуб атрымаў перамогу з лікам 3:0.\nПасля 24 гульняў «Дынама» з 42 ачкамі займае першае месца ў дывізіёне Тарасава, другое — у Заходняй канферэнцыі і пятае — у агульнай табліцы (10 перамог у асноўны час і 4 па булітах, 6 паражэнняў у асноўны час, 3 у авертайме і 1 па булітах, розніца шайбаў 66–56).\nБамбардзіры: Джэф Плат — 20 (8+12), Шарль Лінгле — 14 (7+7), Даніэль Корса — 13 (6+7), Збынек Іргл — 13 (4+9), Тэему Лайне — 12 (8+4), Аляксандр Кулакоў — 12 (7+5), Лібар Піўка — 9 (3+6), Дзмітрый Корабаў — 9 (1+8), Андрэй Міхалёў — 8 (4+4), Лукаш Крайчак — 8 (2+6), Яраслаў Обшут — 8 (1+7), Петэр Падградскі — 7 (2+5), Ерэ Каралахці — 6 (2+4), Андрэй Стась — 4 (2+2), Дзмітрый Мялешка — 4 (1+3), Уладзімір Дзянісаў — 2 (2+0), Томаш Словак — 2 (1+1), Сяргей Дрозд — 1 (1+0), Алег Гарошка, Аляксандр Кітараў, Аляксандр Паўловіч — па 1 (0+1).\nНаступныя тры матчы «Дынама» правядзе на выездзе: 20 лістапада — з «Аўтамабілістам», 22-га — з «Барысам», 24-га — з «Трактарам».\nІгар Банцар паедзе на хімію ў Віцебск\nМінздароўя: За суткі 697 выпадкаў каранавіруса


Усясьветны банк: краіны СНД маюць праблемы з інфраструктурай\n23 верасень 2005, 17:07\nВячаслаў Ракіцкі, Прага Гадавыя сходы Ўсясьветнага банку на гэтым тыдні канцэнтруюць увагу на разьвіцьці інфраструктуры як спосабе пераадоленьня краінамі беднасьці. Гэты акцэнт мае асабліва важнае значэньне для бяднейшых краінаў былога СССР, якім засталася ў спадчыну разгалінаваная інфраструктура, падтрымаць якую яны ня здолелі.\nБылыя савецкія рэспублікі ня маюць недахопу ў дарогах, каналізацыйных сыстэмах ці электрасетках. Аднак, паводле Ўсясьветнага банку, якасьць іх пагаршаецца ў бяднейшых краінах, асабліва ў Сярэдняй Азіі і на Каўказе. Там абмяжоўваецца забесьпячэньне пітной вадой, пастаўкі электрычнасьці не рэгулярныя, і ўвогуле існуе рызыка краху сфэры паслуг. Так, новая справаздача Ўсясьветнага банку адзначае, што ў Грузіі цягам году электрычнасьць адключаецца болей як на 60 дзён з прычыны паступовага разбурэньня састарэлых сетак. У Малдове і Казахстане рэзкае пагоршылася якасьць пітной вады.\nСтан інфраструктуры наўпрост залежыць ад фінансаваньня. Тут выдаткі Ўсясьветнага банку ў 1990-х гадох зьмяншаліся, бо чакалася, што прыватны бізнэс возьме ініцыятыву ў транспартных ці энэргетычных праектах. Аднак, інвэстыцыі не дасягнулі чаканых узроўняў. Таму ў апошняй сваёй справаздачы Ўсясьветны банк заклікае павялічыць штогадовае фінансаваньне праектаў у краінах зь пераходнай эканомікай на тысячу мільёнаў даляраў цягам бліжэйшых гадоў. Экспэрты банку падкрэсьліваюць, што некаторыя постсавецкія краіны, прыкладам, Армэнія ці Грузія, на пачатку нядрэнна разьвіваліся і маглі ўкладаць капіталы ва ўдасканаленьне інфраструктуры. Аднак, тая ж Грузія ня можа сама падняць дарожную галіну, бо там шмат гадоў квітнела карупцыя і бюракратызм.\nДрэнны стан інфраструктуры замінае вырашэньню ў гэтых краінах задачаў разьвіцьця на тысячагодзьдзе, сфармуляваных ААН. На думку Арупа Банерджы, прадстаўніка банку, які адказвае за чалавечае разьвіцьцё, толькі ўдасканаліўшы ў асобных рэгіёнах сыстэму водазабесьпячэньня, можна казаць пра паляпшэньне там якасьці жыцьця.\n(Банэрджы: ) “Гэта тое, што сапраўды ўплывае на дабрабыт людзей ў рэгіёне і асабліва ў самых бедных краінах, такіх, як Малдова і Таджыкістан. Да таго ж, ня бачна, каб яны змаглі вырашыць да 2015 году экалягічныя праблемы, пастаўленыя ў Задачах тысячагодзьдзя. І прычынай усё тая ж няякасная інфраструктура”.\nЭкспэрты Банку таксама зазначаюць, што нізкая якасьць інфраструктуры ўплывае і на вырашэньня яшчэ адной задачы тысячагодзьдзя – разьвіцьцю пачатковай адукацыі. Так, у Азэрбайджане паказчык у гэтай галіне са 100 працэнтаў у 1990 годзе зьнізіўся да 80 працэнтаў у 2002-м. У краіне не хапае транспарту, каб падвозіць дзяцей у школы, а ў школах не хапае настаўнікаў і самых простых сродкаў навучаньня.\nТым ня меней, адзначаецца ў справаздачы, пэрспэктывы паляпшэньня якасьці інфраструктуры ва Ўсходняй Эўропе і Сярэдняй Азіі існуюць. Вось жа Злучаныя Штаты выдаткоўваюць 300 мільёнаў даляраў на рамонт дарог і энэргасыстэм у Грузіі. Гэта – сыгналь для іншых краінаў-донараў. Станоўчым фактам ёсьць і зацікаўленьне такіх краінаў, як Украіна і Азэрбайджан, атрымліваць крэдытыў на паляпшэньне інфраструктуры.


Хакей. Германія перайграла Канаду і выйшла ў фінал Алімпіяды 17\nЗборная Германіі выбіла Канаду з хакейнага турніру Алімпіяды.\nПаўфінальны матч завяршыўся перамогай еўрапейскай каманды з лікам 4:3. Што праўда, у хакейным турніры не бяруць удзелу гульцы з НХЛ. У вырашальнай сустрэчы Гульняў 2018. немцы згуляюць са зборнай алімпійскіх атлетаў з Расіі, што раней адолела каманду Чэхіі з лікам 3:0.\nФінал адбудзецца ў нядзелю 25 лютага. Пачатак гульні ў 7:10.\nБукмекерская кантора Марафон прапануе наступныя каэфіцыенты на фінал хакейнага турніру:\nперамога каманды ААР - каэфіцыент 1.24\nнічыя ў асноўны час - каэфіцыент 8.4\nперамога Германіі - каэфіцыент 9.5


Газпром лічыць, што Беларусь зацягвае перамовы наконт "Белтрансгазу"\n05 ліпень 2011, 11:54\nТэлефонная размова старшыні праўленьня "Газпраму" Аляксея Мілера і першага намесьніка прэм'ер-міністра Беларусі Уладзіміра Сямашкі адбылася 4 ліпеня, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў прэс-службе "Газпрама".\nБакі абмеркавалі пытаньні узаемадзеяньня ў газавай сфэры. У прыватнасьці, размова ішла аб пэрспэктывах падпісаньня дакумэнтаў па куплі "Газпрамам" 50 працэнтаў акцый "Белтрансгазу". Было адзначана, што практычна усе пункты праекта дамовы ўзгоднены.\nЯк паведамляе прэс-служба "Газпрама", Аляксей Мілер па выніках размовы адзначыў, што "беларускі бок прадаўжае увязваць падпісаньне дакумэнтаў па "Белтрангазу" з узгадненьнем умоў новага кантракта на пастаўку газу ў Беларусь". Ён лічыць, што гэта можа прывесьці да зацягваньня перагаворнага працэсу.\nУ ходзе тэлефоннай размовы таксама было сказана, што умовы дзеючага да канца 2011 года кантракта не могуць быць зьменены.\n"Газпрам" і "Белтрансгаз" 31 сьнежня 2006 года падпісалі кантракт на пастаўку і транзыт газу ў 2007-2011 гадах. Дакумэнтам, у прыватнасьці, вызначана формула цаны з 1 студзеня 2008 года (адпаведная формуле цаны пры пастаўках расійскага газу ў Эўропу), а таксама паніжальныя каэфіцыенты цаны на 2008-2010 гады (0,67, 0,8 і 0,9 адпаведна). "Газпрам" валодае 50 працэнтамі акцый "Белтрансгаз".


Цэнтр каардынат | Созвучие\nСуббота, 15 05 2021\nСтартаваў ХІV Беларускі міжнародны медыяфорум\nПятница, 03 января 2020 16:32\nРэцэнзія на кнігу Алеся Аркуша «Возера Вялікае» (Полацк: Выдавецкая ініцыятыва «Полацкае ляда», 2018).\nПісьмянкоўскае «думаць вершы» дужа ўдала характарызуе і паэзію Алеся Аркуша. Ён з тых творцаў, хто менавіта «абдумвае» рэальнасць, падсвечвае дэталі. А калі і будуе паветраныя замкі, то з тых фарбаў, што ёсць на зямлі…\nТапонім у назве яго апошняга зборніка пераканаўча падкрэслівае выказаную думку: духоўнае апірышча аўтара – зямное, гэта кропка на карце і адзнака на сэрцы адначасова:\nі дзякуй Богу\nшто ёсць возера Вялікае\nкуды можна вяртацца\nдзе можна паплакаць\nдзе над самымі хвалямі\nлётае белая кірля\nУ пэўным сэнсе «полацкацэнтрычная» – уся лірыка кнігі.\nмой Нотр-Дам», – сцвярдже з гонарам паэт.\nПолаччына Алеся Аркуша – міфічная выспа беларускасці. У радках яго «Чаўна» – водгулле «Зачараванага царства» Багдановіча: барада вадзяніка захінае дно ракі, таямніца вады вабіць няспынна, а рэчка рухаецца спакон як «у дрэве жыўны сок»…\nАле што такое любоў да радзімы? Не адно лозунгавасць… Гэта пяшчотная ўвага да дэталяў, калі, паўтараючы вядомыя радкі, айчына – як каханая жанчына. Лірычны герой заўважае, як пад снегам невялічкі карэньчык чакае вясны, акуні стаіліся ў засадзе, цікаўная качака лічыць у вадзе апалонікаў.\nПтушкі – важны сімвал кнігі «Возера Вялікае». Відавочна, што аўтар любоўна захоўвае ў сэрцы спрадвечныя назвы, заўважае тое, што часта схаванае ад вачэй большасці. Кнігаўкі, кірлі, гракі, ластаўкі – крылатыя вястункі смутку і радасці, што заўжды побач з чалавекам. Яны адмяраюць дзень і ноч, а часам і «зоркамі ззяюць – вечарніцамі».\nПаэтава Беларусь трымаецца і на валунах. Балюча, калі распілоўваюць любімы камень… Тым больш, калі яўна бачыш на ім «след Вялеса».\nЛагічна і заканамерна, што важная ў зборніку – тэма пераемнасці пакаленняў, у тым ліку – пераасэнсаванне дзіцяга, юначага вопыту ў сталыя гады. Чаму у школе вучылі рабіць з жалудоў чалавечкаў, ды не вучылі расціць з іх сапраўдныя дрэвы? Пра што думае цяпер высозная яліна, якая помніцца кволым парасткам? Памяць усё вяртае і вяртае ў незабыўную пару… Своеасаблівыя вершы-запісы «Праз возера ў школу», «Мяне пахрысцілі падчас вайны» (згадвае мама) і «Поўны кашур еджгуроў і платвы» (згадвае хросны бацька – дзядзька Андрэй) захоўваюць і каштоўныя ўспаміны блізкіх. Усё мяняецца ў жыцці, толькі возера Вялікае застаецца «як цэнтр мясцовых каардынат, як кропка адліку».\nРэфлексійны, філасафічны характар паэзіі Алеся Аркуша яскрава люструе і форма паэтычнага выказвання. Вялікую частку зборніка займае цыкл трохрадкоўяў. Прынцып лаканізму і максімальная кандэнсацыя паэтычнай энергіі дапамагае адкінуць усё лішняе. Самы пазнавальны падобны твор справядліва вынесены на вокладку:\nчаму я заўсёды\nвецер з аеравым пахам\nСэрца аўтара пускае ў сябе толькі самае дарагое. Раскрыта яно для родных мясцін і людзей, а таксама для галоўнай у жыцці жанчыны:\nразглядаю твае карціны\nі шукаю месца\nдзе мне было б утульна\nКампазіцыя кнігі – глыбока прадуманая, закальцаваная словамі пра ўсё тыя ж дарагія хвалі, па якіх «чаўны ўспамінаў плывуць на чырвань сонца».\nПаэтычныя радкі Алеся Аркуша – нібы пацеркі. Перабіраючы іх, даходзіш да новых сэнсаў. Кожны бачыць сваё – у гэтым і палягае сапраўднае хараство сімвалічнасці і недаказанасці.\nПрочитано 478 раз Последнее изменение Пятница, 03 января 2020 16:34\nОпубликовано в Блог Юлии Алейченко\nДругие материалы в этой категории: « Паміж Мінскам і Уфой Бэтман і Быкаў »\nПубликуется в ...\nАб прыродзе гвалту\nУ Гістарычнай майстэрні імя Л. Левіна цяпер адкрытая для прагляду выстава «Халакост у гісторыі маёй сям’і», арганізаваная асацыяцыяй Kultur- und…\nУ пошуках свабоды\nВасіль Грыно – мастак, які тонка адчувае неабходнасць свабоды творчасці. Нарадзіўся Васіль ў Мінску, вырас у Рэчыцы, у 20 гадоў…\nУявіце: мурал «Лічбавы свет» беларуса Яўгена Сасюры быў прызнаны летась лепшым у свеце! Стваральнікі міжнароднай інтэрнэт-платформы Street Art Cities абралі…\nЭпоха ў партрэтах\nРазглядаючы нетыповыя працы Сяргея Русака, міжволі прыходзіш да асацыяцыі з мастацкім светам Герхарта Рыхтара, нядаўна прадстаўленым шырокай аўдыторыі у фільме…\nВалянцін са сваёй Валянцінаю\nАлесь Замкоўскі. Наступны прыпынак. Мн., Кнігазбор, 2018. Вершаваны зборнік Алеся Замкоўскага – з’ява ўнікальная. Звычайна паэты-пачаткоўцы намагаюцца як мага раней…


Суд вынес прысуд дзяўчыне за ДТЗ, у якім загінулі яе мама і бабуля - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 27 траўня 2020, Серада, 14:32\nСуд вынес прысуд дзяўчыне за ДТЗ, у якім загінулі яе мама і бабуля\nПадчас працэсу і сведкі і пацярпелыя прасілі пакінуць Юлію на волі.\nНа прысуд паводле справы аб страшным ДТЗ у суд Менскага раёна 19-гадовая Юлія прыйшла не адна: з ёй натоўп сяброў і родных. Да пачатку працэсу ўсе падбадзёрваюць дзяўчыну, абдымаюць, піша kp.by.\nРоўна а дзясятай у залу ўваходзіць суддзя. Прысуд суда - 3 гады пазбаўлення волі ў калоніі ва ўмовах пасялення. Гэта мінімальнае пакаранне, прадугледжанае за парушэнне ПДР, якое пацягнула смерць двух чалавек.\nГэтыя словы зала сустрэла здзіўленым маўчаннем. Некаторыя тут жа ціха расплакаліся, іншыя далі волю эмоцыям ужо ў калідоры. Слова ў гэты момант знайшоў толькі адвакат:\n- Трымайцеся, Юлія Сяргееўна. Набярыцеся мужнасці.\nМаёмасць дзяўчыны пакінулі пад арыштам: гэта фен, лядоўня, бутэрбродніца, прас для валасоў. Пашкоджаны аўтамабіль «Лэнд Ровер Дэфендэр» і відэарэгістратар вернуць уладальніку.\nПрысуд не набыў законную моц, яго можна абскардзіць цягам 10 дзён.\nНагадаем, 25 жніўня Юлія за стырном «Шкоды» ехала з мамай, бабуляй і братам дадому ў Менск. У нейкі момант дзяўчына не справілася з кіраваннем, праз раздзяляльную паласу вылецела на сустрэчную паласу і сутыкнулася з «Лэнд Роверам» - у пазадарожніку ехалі бацькі з двума дзецьмі. «Шкода» даслоўна разляцелася на часткі, «Лэнд Ровер» перакуліўся на бок. Мама і бабуля Юліі загінулі, яе 10-гадовы брат атрымаў цяжкія траўмы і дагэтуль не аднавіўся, знаходзіцца на хатнім навучанні. Усе астатнія трапілі ў лякарню.\nУ абвінавачванні сказана, што дзяўчына ехала з хуткасцю 126 км/г, хоць стрэлка спідометра ў яе аўтамабілі не павінна была падымацца вышэй за 70 км/г - у Юліі менш за два гады стажу кіроўцы.\nПаводле версіі сваякоў дзяўчыны, якіх дапытвалі ў судзе, яна страціла кіраванне, бо бабуля, якая сядзела на пярэднім пасажырскім сядзенні, выпусціла тэлефон, і, спрабуючы яго дастаць, зачапіла руку Юліі.\nЦяпер Юлія жыве з бабуляй і братам, прадаўжае вучыцца ва ўніверсітэце.\nЗ журналістамі звязаўся кіроўца «Лэнд Ровера» Віталь Пракоф'еў - уся ягоная сям'я пацярпела ў гэтай аварыі. Ён распавёў, што ў той дзень вяртаўся з жонкай і дзецьмі дадому ў Санкт-Пецярбург. Пасля аварыі Віталя, ягоную жонку і дваіх дзяцей забралі ў лякарню.\n- У жонкі быў пералом, у дзяцей толькі ўдары. Потым ужо высветліцца, што старэйшы няўдала саскочыў з аўтамабіля і атрымаў трэшчыны ў абедзвюх галёнках. У лякарні правялі блізу тыдня - усё разам у дзіцячай МАДКБ.\nСа слоў мужчыны, сям'я Юліі аплаціла ўсю шкоду, звязаную з пашкоджаннем аўтамабіля. Ніякіх прэтэнзій у сям'і да Юліі няма, яны прасілі суд не караць яе строга:\n- Юлія і так вельмі моцна пакараная гібеллю самых блізкіх ёй людзей, яна раскайваецца ў гэтым, хоць адбылося гэта і без усякага яе намеру. Хто бачыў вочы гэтай дзяўчынкі там, на штрафстаянцы, і бачыў яе боль, той зразумее, што дзяўчынка глыбока і шчыра перажывае трагедыю. Мы ёй даравалі, і яе сваякі даравалі ёй. Мы хочам, каб яна засталася на волі, дапамагала гадаваць асірацелага брата. А за стырно, я думаю, наўрад ці яна калі-небудзь сама сядзе.\n20.05 У Бабруйску лекары зладзілі бунт супраць здымачнай групы БТ 77,598\n24.05 Cтаткевич и Тихановский собрали тысячи людей возле Комаровского рынка (Онлайн, видео) 58,425\n22.05 З'яўляецца ўсё больш паведамленняў пра смерці ад каранавіруса ў Беларусі 42,632\n25.05 Экс-банкир Виктор Бабарико ответил на вопросы белорусов 42,250\n21.05 Звесткі ад беларускага Міністэрства аховы здароўя: так не бывае 40,714\n22.05 Дывановыя бамбаванні 37,736\n23.05 На парад і «Славянскі базар» грошы ў Лукашэнкі ёсць, а на лекараў – няма 34,460


Родныя вобразы / А. Глёбус. «Уладзімір»\nАд маёй першай сустрэчы з Караткевічам застаўся ўспамін пра каменьчыкі з Кактэбеля. Сумна-шэрыя, гладкія, з белымі ніткамі пражылак, марскія каменьчыкі паказваў дзядзька Валодзя. Ён чакаў захаплення, майго здзіўлення. Іх не было. Для мяне ягоныя каменьчыкі з Кактэбеля нічога не сказалі. Яны ні пра што не нагадвалі. Караткевіч пытаўся, ці хачу я ўбачыць мора. Вядома, мне цікава пабачыць і мора, і гарадок Кактэбель, і гару Аюдаг. Толькі каменьчыкі мне не трэба. “Сур’ёзны хлопец!” – дзядзька Валодзя гучна смяяўся. Каменьчыкі засталіся ляжаць на кніжнай паліцы, а я разам з мамаю выйшаў з ягонай маленечкай аднапакаёўкі.\n1965. Дом №7\nНаш пяціпавярховы дом №7 на вуліцы Чарнышэўскага, дзе на пачатку 60-х гадоў мінулага стагоддзя жыў і Караткевіч, я памятаю выдатна. Толькі вось да суседа Уладзіміра я тады мала прыглядаўся, хоць і жылі мы на адной лесвічнай пляцоўцы. Ён у кватэры пад нумарам 56, а наша сям’я пад нумарам 58. А прыглядаўся я мала таму, што ў нашым доме жыло вельмі шмат яркіх і запамінальных асоб, значна ярчэйшых за сціплага і выхаванага маладога літаратара – Валодзю Караткевіча, так яго ўсе называлі ў нашым пад’ездзе і доме. Цяпер з усіх жыльцоў дома са шчаслівым нумарам 7 самы папулярны – Караткевіч, а тады былі іншыя папулярныя асобы. Сям’я танцораў Бабачкіных была настолькі папулярная, што нават за мяжу ездзіла выступаць, а па горадзе тая сям’я лётала на матацыкле “Ява”. Уяўляеш, як уражваў матацыкл? А яшчэ мяне ўражвалі ногі Мальцінскай. Яна так шырока расстаўляла ногі, калі грала на сваёй скрыпцы, што, здавалася, у яе трэсне спадніца. Ногі Мальцінскай я запомніў на ўсё жыццё, такіх малочна-блакітных ног, што самаўпэўнена стаялі на чыста вымытых дошках нефарбаванай падлогі, я больш у сваім жыцці не бачыў. Клянуся патэнцыяй. Твар Мальцінскай я не памятаю, ён неяк размыўся, а твар яе таты помніцца добра. Твар мудрага знаўцы яўрэйскай мовы і цяпер выразна паглядае на мяне праз свае акуляры і адлегласць у сорак гадоў. Хаім Мальцінскі перакладаў з беларускай на ідыш. Перакладаў апавяданні майго таты, пэўна, і апавяданні Караткевіча ён тады перакладаў для часопіса “Савеціш гэймланд”. Некалькі тых часопісаў захоўваюцца ў мяне і цяпер, на добры ўспамін пра сям’ю Мальцінскіх. Як захоўваюцца і фотакарткі Міхася і Галіны Стральцовых, што таксама жылі ў нашым доме на першым паверсе. Галя Стральцова лічыла сябе самай прыгожай жанчынай у двары. Я з ёю не спрачаўся, але, зразумела, што самая прыгожая была мая мама. А самым непрыгожым чалавекам у нашым доме быў мужчына з сінім тварам. Недзе на фронце яму твар пабіла порахам. Уся скура была нібыта прыцярушана шэра-сінімі кропкамі-рабацінкамі. Сінятварага мы, дзеці, пабойваліся. Ды што там пабойваліся, мы яго баяліся моцна. Такога жывога нябожчыка сустрэнеш вечарам у пад’ездзе –сам забаішся. Караткевіча мы не баяліся, нават калі ён быў на падпітку, бо Караткевіч сам пабойваўся дзяцей, а таму дарыў нам розную драбязу і частаваў цукеркамі “Тузік”. А сусед Алешка нас ні чым не частаваў, але мы яго ўсе вельмі паважалі, бо ў яго была форма марскога афіцэра і меўся корцік. Патрымаць у руцэ сапраўдны корцік – мара кожнага хлопчыка. Хіба не? У Язэпа Пушчы корціка не было, але мужнасці ў яго мелася на трох мужчын. Ён прайшоў канцэнтрацыйныя лагеры і вярнуўся, гэта важна – вярнуцца. Хай мне даруюць усе, хто быў расстраляны і хто загінаў за калючым дротам савецкіх канцэнтрацыйных лагераў, але трэба было вярнуцца і прынесці нашу беларускую ідэю дамоў. Пушча вярнуўся. Жалезны чалавек. Ніхто ніколі не спытаўся ў мяне пра Язэпа Пушчу. Зрэшты, ніхто ў мяне і пра Кашапарава не пытаўся. А Кашапараў, безумоўна, самы праслаўлены чалавек з нашага дома на вуліцы Чарнышэўскага. Кашапараў спяваў у легендарным складзе “Песняроў”. Мільёны слухачоў падпявалі Кашапараву, асаблівай народнай любоўю карысталася песенька пра Волагду, пра дом, пра лісты да каханай. Пра Кашапарава ніхто ў мяне не пытаў, мо таму, што я мала магу пра яго расказаць. Хадзіў па нашым двары хлопчык у спартовых штанах з выцягнутымі каленямі. Насіў той хлопчык папку з нотамі. Мама ў таго хлопчыка працавала машыністкаю. Падпрацоўвала тым, што вечарамі і ў выходны (тады быў адзін выходны – нядзеля) перадрукоўвала з рукапісаў апавяданні маладых літаратараў. Друкавала яна і татавы навелы, мусіць, і апавяданні Валодзі Караткевіча друкавала. Дом у нас лічыўся пісменніцкім, бо пісьменнікаў у ім жыло сапраўды шмат. Дзеружынскі, Пташнікаў, Папоў, Махнач… Алесь Махнач бараніў Брэскую крэпасць, яго там і параніла ў нагу. Махнач хадзіў з кавенькаю. Ён і ў школу да нас прыходзіў з кавенькаю і распавядаў пра нямецкія агнямёты, ад якіх нават цэгла плавілася і аплывала. Караткевіч пра агнямёты не распавядаў, але мяне ўсе распытваюць менавіта пра дзядзьку Валодзю. Таму я і распавядаю пра людзей, якія жылі побач з Караткевічам. Важна ведаць пра асяродак, ведаць пра кантэкст, у якім жыў і працаваў літаратар. Я так лічу, бо для мяне важна, што я жыў на адной лесвічнай пляцоўцы з Караткевічам. А вось сам будынак дому №7 ніякай каштоўнасці з сябе не ўяўляе, і, калі дом знясуць, я шкадаваць не буду, больш за тое, узрадуюся, што нарэшце разбурылі крывую халабудзіну, якая была неахайна складзена з крохкіх блокаў. Столь на апошніх паверхах заўсёды цякла, пэўна, яна і зараз працякае. Якое шкадаванне? А тое, што ў тым нашым доме жылі выбітныя людзі, зусім не апраўдвае такую доўгую прысутнасць гэтай пяціпавярховай развалюхі ў нашым нетрывалым архітэктурным свеце.\n1965. Дробныя манеты\nРаніцай я самы першы выходзіў з пад’езда. Адзін ішоў у дзіцячы садок. А дзядзька Валодзя прыходзіў у наш пад’зд самы апошні. Часам ён уздымаўся на наш пяты паверх на чатырох лапах. На карачках Караткевіч любіў запаўзці на наш пяты паверх. Ну любіць чалавек хадзіць на руках і нагах адначасова, хочацца яму рачкаваць… Што ў тым такога кепскага? Толькі вось кішэні ў нашых мужчынскіх нагавіцах не разлічаны на тое, што мы будзем хадзіць на ўсіх чатырох лапах. Калі ідзеш на ўсіх чатырох, металічнае змесціва кішэняў высыпаецца. Таму наш ранішні пад’езд і быў пазасыпаны дробнымі манеткамі, якія павывальваліся з кішэняў дзядзькі Валодзі. У такія раніцы я багацеў, і мая мара – набыць сабе ў краме “Прырода” жоўта-зялёнага папугая – пасоўвалася значна бліжэй да здзяйснення.\nДзядзька Валодзя любіў сабак, ён любіў жывёл, як іх зазвычай любяць бяздзетныя людзі. Толькі сабак Валодзя любіў асабліва, бо адзін з іх выратаваў рукапіс аповесці “Дзікае паляванне караля Стаха”. Аднойчы ўвечары Караткевіч чытаў сябрам урыўкі з новай аповесці, потым усе пілі і весяліліся, а позна ўначы вярталіся з рэстарацыі ў дом творчасці. Ішлі праз лес. У заснежаным ельніку папка з рукапісам і згубілася, а на раніцу ахоўніцкі сабака выкапаў з-пад снегу “Дзікае паляванне…”. Нягледзячы на ўсю казачнасць гэтага здарэння, яно цалкам рэальнае. Каб не сабака, беларуская літаратура магла б страціць адну са сваіх найлепшых аповесцяў. Але рукапісы такіх твораў не толькі не гараць, але і з-пад снегу выкопваюцца сабакамі. Адно, што не магу зрабіць дакладна, дык гэта назваць мянушку сабакі. Колькі не згадваў, але ўспомніць не змог.\nУ той час кавярняў і рэстаранаў у Мінску было мала, грамадскае харчаванне зводзілася да наяўнасці розных сталовак, таму ў святочныя дні ўсе хадзілі адзін да аднаго ў госці. Загадзя гатаваліся розныя вінегрэты і халадцы, загадзя набывалася спіртное і торт. Цэлая нядзеля сыходзіла на такое некалькісямейнае свята. Тым разам бацькоў запрасіў капітан другога ранга Кісялёў. Мы да самай ночы прабалявалі ў маленькай кватэрцы на бульвары Шаўчэнка. У капітана мелася дзіва тагачаснай тэхнікі – кінапраектар з мультфільмамі на вузенькай плёнцы. Разы са тры пракруціліся “Шпіёнскія страсці”. Дамоў вярталіся ў цемрадзі. Стаяў люты мароз. Вуліцы былі пустэльныя і пазасыпаныя глыбокім снегам. Маці ўгаварыла бацьку пайсці на таксовачны прыпынак. Там таўклося шмат людзей. З намі быў пяцігадовы Мірык, і мы ўжо збіраліся ісці на тралейбус, калі з’явіўся Караткевіч. Ён быў у разшпіляханым палітоне і вушанцы, якая сядзела на патыліцы. Дзядзька Валодзя шумна ўзрадаваўся выпадковай сустрэчы. Два гады я не бачыў Караткевіча, і ён дзівіўся: як хутка я вырас і які вялікі стаў Мірык. Караткевіч гучным голасам пачаў угаворваць людзей прапусціць нас без чаргі. Падыйшла машына, мы селі і паехалі. “Я ж не такіп’яны, як Караткевіч?” – спытаў тата ў мамы. “Не такі, не такі…” – адказала яна і засмяялася.\nАтрымаўшы трохпакаёвую кватэру ў доме № 36 па вуліцы Маркса, Караткевіч з бутэлькай каньяку абыйшоў усіх суседзяў у пад’ездзе. Каб з кожным узяць чарку за знаёмства і наваселле. Дзядзька Валодзя абяцаў пасадзіць у двары цудоўны яблыневы сад, які ён сам будзе даглядаць, а яблыкі будуць браць усе, хто пажадае. Калі казаць праўду, дык усе ў доме добра ведалі Караткевіча, цудоўна разумелі, што ніякі сад ён не пасадзіць, а яму проста захацелася выпіць каньяку, ды і нагода, як ні паварочвай, выдатная.\nЗ дому № 68 на вуліцы Апанскага, які стаіць насупраць Кальварыйскіх могілак, я з бацькамі і братам пераехаў на вуліцу Маркса. Пасля бруднага пад’езду, што смярдзеў смеццеправодам, мяне парадавала не столькі чысціня новага пад’езду, колькі крэслы на кожнай лесвічнай пляцоўцы. Крэслы паставіў Караткевіч для сваёй старэнькай маці. Тады яшчэ не было кодавых замкоў і дамафонаў, адпаведна, крэслы намёртва прымацаваліся дротам да батарэяў. Вось такая ўвага да любімага чалавека засталася мне прыкладам. А што больш за ўсіх на свеце Уладзімір Караткевіч любіў сваю маці, скажа кожны, хто яго ведаў.\nБыла цёплая восень, і я маляваў вялікі нацюрморт з драўляным анёлам. Залацістае палатно стаяла на мальберце. Караткевіч паразглядаў зробленую вялім пэндзлем фактуру алейнай фарбы і запытаўся: “Напішаш пра мяне праўду?” Давялося задумацца. Каб дзядзька Валодзя спытаўся ў мяне пра свой партрэт на паперы ці кардоне, я б адказаў адразу, але ён казаў пра словы. Чаму раптам я павінен расказваць нешта-нейкае пра яго, чаму я павінен тое запісаць? Караткевіч часта заходзіў да нас на каву, мама варыла яе ў турцы на маленькім агні. Зазвычай размовы былі вясёлыя, а тут з’явілася змрочнасць. “Напішу!” – “Ніна, ён сказаў, што напіша пра мяне праўду”. – “Сказаў, значыць зробіць. Наліваю каву…” Вось так паспешліва і неабачліва я даў слова Караткевічу. У наш час людзі мала вераць у слова, збольшага яны захапляюцца лічбамі, нават кнігі для іх вымяраюцца колькасцю старонак, накладам і атрыманым прыбыткам, нават карціны ім бачацца праз суму сплочанага ганарара. Але маё асабістае назіранне пераконвае ў іншым – чалавек жыў, жыве і жыць будзе словам. Лічба без слова мала што вартая. Вялікія заробкі і прыбыткі атрымліваюць людзі, якія здатныя трымаць сваё слова. Сказаў – зрабіў, паабяцаў – выканаў. Пра такіх кажуць “чалавек на слове”, з такімі працуюць, такім вераць. Лічба пераконвае толькі тады, калі за ёю стаіць слова. Таму і працую я са словам, таму выконваю свае абяцанні, нават калі такое слова было дадзена неабачліва.\nЁн сядзеў на лаўцы каля пад’езду. Ён смактаў, пасмоктваў патухлую беламорыну. Ён сядзеў, праваліўшыся ў самога сябе. Мяне ўразіў гэты правал у самога сябе. Я спыніўся, каб сказаць, што днямі вярну яму драўлянага, баракальнага анёла, якога пазычаў, каб намаляваць. Ён пытаўся, ці атрымаўся анёл і ці пакажу я малюнкі? Голас ягоны гучаў хрыпла, патухла, нібыта здалёк. Ён застаўся ў правале.\n1979. Міцкевіч і Колас\nЯ задумаў і напісаў партрэт Якуба Коласа. Выбраў стыль – гіперрэалізм. Калі я заканчваў працу, да майго суседа – Уладзіміра Караткевіча – прыйшоў у госці сын Коласа – Даніла. Караткевічу партрэт падабаўся, таму ён і ўгаварыў Данілу ацаніць выяву бацькі. Даніла Міцкевіч доўга разглядаў партрэт, а потым сказаў, што Колас атрымаўся нейкі злосны, а ўсё гэта з-за вялікай колькасці зморшчынак на шчацэ, якія я так старанна перамаляваў з фотакарткі. Караткевіч спрабаваў бараніць мой твор, спасылаючыся на вялікае падабенства яго да фатаздымка. Але Даніла сказаў, што бацька ягоны быў вельмі добры і чуллівы чалавек, а не такі злы і зацяты, як на маім партрэце. Караткевіча моцна закранула адмоўная думка Данілы пра партрэт, бо дзядзька Валодзя заўсёды перажываў, калі з ім не пагаджаліся. А мяне меркаванне Данілы не пакрыўдзіла зусім. Бо Колас быў чалавек зацяты і моцны, а не чуллівы, як казаў тады Даніла. І галоўнае: я яшчэ не скончыў партрэт, я не схадзіў у краму, і не купіў пакет лаўровага ліста, і не зрабіў вянок на галаве ў фотагіпер-калоса-Коласа…\nКалі запой у дзядзькі Валодзі доўжыўся больш за тры месяцы, калі ён падаў на кніжныя паліцы і рэзаўся аб пабітае шкло, калі мне з братам даводзілася выцягваць Караткевіча з-за пабітага ўнітаза і адмываць ад крыві, тады ўжо і прымалася цяжкае рашэнне наконт лякарні. Выклікалася Света Капылоўская, якая працавала загадчыцай працэдурнага кабінета ў псіхіятрычнай клініцы, што ў вёсцы Навінкі. Свеце Караткевіч верыў. Света і ўгаворвала дзядзьку Валодзю паляжаць у бальніцы, адпачыць і паправіць здароўе. Не ведаю, якімі такімі словамі Света пераконвала Караткевіча, але ён пагаджаўся на лякарню. Дзядзька, вядома ж, хваляваўся, каб ніхто не прачуў і не ўведаў пра вандроўку ў Навінкі. Ніхто і не чуў, а калі і чуў, дык пра тое маўчаў. А цяпер? Цяпер дзядзьку Валодзю гэта ўжо не хвалюе.\n1980. Чорны перац\n“Валодзя, кавы хочаш?” – пытаўся Уладзімір Караткевіч, стоячы пасярод лесвічнай пляцоўкі. Каву я любіў. І праз хвіліну сядзеў ва ўтульнай, абвешанай дэкаратыўнымі талеркамі кухні. Караткевіч не шкадуючы засыпаў каву ў турку. Браў дзве гарошыны чорнага перцу. Рэзаў іх напалам і кідаў у напой. Каву з перцам па-караткевіцку я гатую сабе ўжо гадоў трыццаць і добрым словам згадваю кухара – дзядзьку Валодзю.\n“Дэтэктывы я пішу для жонкі!” – безапеляцыйна заяўляў дзядзька Валодзя. Тое было праўдаю. Цётка Валя жыць не магла без дэтэктываў. Чытала яна іх па-польску, запойна чытала. Яе пакой, “бярлог” яна яго называла, быў спрэс пазастаўляныпазакладзены маленькімі чорна-вокладачнымі кніжачкамі польскамоўных “дзюдзікаў”. “Чорны замак Альшанскі” Караткевіч напісаў для сваёй любімай Валькі. Калі ў кнігарнях пачалі выстройвацца чэргі за “Чорным замкам”, дзядзька Валодзя шчыра дзівіўся. У той час пісанне дэтэктываў лічылася малапрэстыжным заняткам, нават крыху стыдобнай ганебнай справаю. Усе чыталі, усе любілі раманы і аповесці з вострым сюжэтам і крымінальнай інтрыгаю, але да літаратараў-дэтэктыўшчыкаў ставіліся грэбліва. Таму цётка Валя, пачуўшы гутарку пра Караткевіча і “нізкі” жанр, ганарліва ўздымала голаў і казала: “Я ўгаварыла Валодзю, і ён напісаў “Чорны замак Альшанскі” для мяне! Ён – мой рыцар, ён падарыў мне замак!”\n1980. Пляшка гарэлкі\nДзядзька Валодзя піў, і піў ён запойна, па тры месяцы не выходзіў з ачмурэння. Каб так піць, патрабавалася падрыхтоўка, патрабаваўся запас алкаголю. Караткевіч быў найвялікшы майстра назапашваць і хаваць бутэлькі. Дзе ён іх толькі не прыхоўваў?! І ў кватэры, і ў пад’ездзе, і ў мяне… Можаш мяне асудзіць! Так, я хаваў бутэлькі дзядзькі Валодзі, часам хадзіў па гарэлку і каньяк для яго. Ён прасіў, бо сам баяўся не дайсці, баяўся паваліцца на вуліцы, даводзілася ісці мне. І я чхаць хацеў на твае асуджэнні. Вось так. Але не пра запоі я хачу распавесці, а пра спрэчку. Цётка Валя паспрачалася са сваім мужам Караткевічам на пяцьдзясят рублёў. Яна сказала, што схавае ў кватэры бутэльку белай, а Валодзя яе не знойдзе. Цётка схавала бутэльку і з’ехала на тыдзень. Караткевіч перавярнуў кватэру, а белую не адшукаў. Перажываў ён моцна, асабліва пасля таго, як Валя паказала яму схаваную пляшку. Тая стаяла паміж аконных рамаў, проста за шклом. Этыкетку Валя змыла і корак акуратна зняла, пакінуўшы адно цалафанаваю плеўку ад таго корака. Бутэлька празрыстая, гарэлка празрыстая, шыбы празрыстыя. Усе гэтыя празрыстасці і зліліся ў адну, амаль незаўважную, празрыстасць каля працоўнага пісьмовага стала літаратара Караткевіча.\nУ нашай сям’і мужчыны калі й выпівалі, дык рабілі тое не хаваючыся. Дзед Валодзя прывозіў на ровары з мястэчка Наваельня сямісотграмовую бутэльку віна – паўтарак, і ставіў яго на сярэдзіну стала. Тата, калі прыносіў гарэлку з крамы, гэтаксама адразу ставіў яе на стол. Недапітая бутэлька з гарэлкаю заўсёды стаяла ў нашай лядоўні. Караткевіч піў таемна. Ён мог зранку запрасіць мяне на каву, усадзіць на кухні, наліць той кавы цэлы двухсотграмовы кубак і сысці ў кабінет. Адтуль дзядзька Валодзя вяртаўся з падарункам. Колькі кніжак па мастацтву ён мне перадарыў, каб таемна заглынуць сваю шклянку каньяку. Выпіць хутка гарачую каву ў мяне не атрымлівалася. І мы хвілінаў двадцаць сядзелі на кухні, і дзядзька Валодзя распавядаў розныя гісторыі пра сваю маладосць, як і кожны літаратар, ён збольшага пераказваў напісаныя творы. Пэўна, таму мне падабаецца раман Караткевіча “Нельга забыць”, гісторыя пра каханне. Калі мужчыны расказваюць мне пра сваё драматычнае каханне, я ім веру больш, чым жанчынам з аповедамі пра любоў, здрады і нянавісць, бо мужчыны робяць тое зусім не часта, нават пасля таемнай шклянкі каньяку.\nУ літаратурных колах хадзіла паданне пра тое, як пісьменнік Карпюк выратаваў літаратара Караткевіча. Здарылася тое ў Маскве, у інтэрнаце Літаратурнага інстытута. П’яны Караткевіч збіраўся выкінуцца з вакна, а Карпюк, пабачыўшы яго на падваконні, схапіў і сцягнуў на падлогу. Аляксей Карпюк сцвярджаў, што Караткевіч хацеў развітацца з жыццём з-за гарэлкі. Карпюк, які ствараў таварыствы цвярозасці, нічога іншага і сказаць не мог. А я думаю, што калі ў Караткевіча і быў намер развітацца з жыццём, скочыўшы з шостага паверха, дык толькі з-за кахання. Як тое было насамрэч, я ўжо ніколі не даведаюся, але варта аддаць належнае Аляксею Карпюку, які ў ракавую хвіліну паспеў падтрымаць дзядзьку Валодзю.\nАднойчы, прачытаўшы мае пачаткоўскія вершы, Уладзімір Караткевіч сказаў: “Ніколі не пішы ў п’яным стане». І я не напісаў ніводнага нецвярозага радка. Гэтую параду я выконваў і выконваю.\nУ Караткевіча было вялікае пачуццё гумару. Што для беларускага літаратара даволі нехарактэрна. Пры тым гумару тонкага, іранічнага, шматхадовага. Ён мог выбудоўваць камбінацыю, інтрыгаваць. І з ім, канечне, цікава было. Заўсёды. Ён ведаў шмат жартаў, любіў жартаваць. Ён зачытваўся Гашэкам, Чапекам, О. Генры. Збіраў лялькі. У яго адных Швейкаў было штук сорак.\n“Я – беларускі Аляксандр Дзюма!” – любіў сказаць пра сябе Караткевіч. Не ведаю, з кім сябе параўноўваў аўтар рамана “Тры мушкецёра”, як не ведаю нічога пра ягоны ложак, а вось пра ложак Уладзіміра Караткевіча я ведаю. Дзіўны ложак, бо ўвесь ён быў пазастаўляны цацкамі. Караткевіч усё жыццё праспаў з цацачнымі мядзведзікамі. Каля таго ложка стаялі паліцы з кнігамі, і кнігі на іх былі збольшага для дзяцей і падлеткаў. Караткевіч чытаў Колінза, Хогарта, Конан Дойля і Аляксандра Дзюма, зразумела.\n1982 . Мой першы зборнік вершаў\nДзядзька Валодзя дапамагаў мне стаць афіцыйным паэтам. Ён напісаў рэцэнзію на першы рукапіс майго зборніка пад непаэтычнай назваю «10 на 10». Адзіная вартасць тых вершаў, што пісаліся яны па-беларуску. Караткевіч знайшоў яшчэ некальні станоўчых якасцяў.\nЯ захапляўся раманам Караткевіча “Нельга забыць”. Таму што гэта раман пра каханне, раман пра рэальнае каханне. Раман, у якім Караткевіч спрабуе стаць пісьменнікам найвышэйшага гатунку. Гэтая спроба… Я наогул люблю ў літаратуры такія спробы. Мне як творцу больш цікавыя правалы літаратараў, чым іх дасягненні. Дасягненне заўсёды невядома як зробленае. А калі чалавек не дасягнуў… Планы ў Караткевіча былі большая, чым ён мог зрабіць. І я гаварыў пра гэта з Караткевічам і казаў, што з задавальненнем прачытаў гэты раман, і ён мне падабаецца. На што дзядзька Валодзя адказваў: “Ведаеш, я рады, што ты цэніш маю творчасць. Але я скептычна да сябе як да творцы стаўлюся. І ты заўсёды мусіш ставіцца да сябе скептычна. І калі ты бачыш, што не можаш нечага зрабіць, то заніжай планку. Не можаш напісаць выразнае, рэалістычнае, класічнае апавяданне – напішы фантастычнае. І сілы будуць увесь час цябе пакідаць. Ты будзеш жыць, а сіл будзе ўсё менш-менш. Імпэт будзе паціху знікаць. І калі сілы зусім скончацца, нават на дэтэктывы інтрыгу будаваць, матывацыі прыдумляць – пішы фантастыку. Пішы лёгка. Пішы шмат”.\nБольшасць людзей не рыхтуецца да смерці, яны адкладаюць і адкладаюць тую сумную падрыхтоўку. Пісьменнікі не выключэнне, а большасць пісьменнікаў яшчэ і спадзяецца на ўдзячных нашчадкаў, які ўсё ўпарадкуюць і даробяць. Марныя спадзевы. Вось Караткевіч ні на каго не спадзяваўся, сам спарадкаваў усе свае паперы і перадаў у літаратурны архіў.\nСлава – жанчына капрызлівая. Дай ёй толькі дробны матыў для крыўды, і яна ўцячэ. А матываў для крыўдаў процьма, нават пачынаць пералічваць не варта. Літаратар Караткевіч хутка набыў вядомасць і спазнаў славу. Адпаведна, цікаўнасць публікі да ягонай персоны рэзка ўзрасла. Публіка патрабавала ад праслаўленага пісьменніка прымітыўнага і шэрага жыцця. Гэта поўная лухта, што публіка можа дараваць вядомаму чалавеку незвычайныя паводзіны. Яна нават элементарнага запойнага п’янства не даруе. Таму ўсе блізкія да Караткевіча людзі старанна хавалі ягоны парок – запойнае п’янства. Зрэшты, а нашто народу было ведаць пра спустошанасць і слабасць жывога героя. Нікога ж не цікавіць, якімі намаганнямі і якімі высілкамі заваёўвалася гэтая слава.\n“Лягу ў бальніцу і напішу некалькі казак пра скарбы і чарцей. Валодзя, чаму ў бальніцы мне хочацца пісаць казкі? Амаль усе свае казкі я напісаў, лежачы ў бальнічным ложку…” Чаму дзядзька Валодзя пісаў у лякарні менавіта казкі, я не ведаў тады, не ведаю і цяпер.\n198… Караткевіч і Барадулін\nЦі бывае сяброўства раўназначным? Пэўна, не бывае… Да такой высновы прыйшоў, згадваючы ўзаемаадносіны Караткевіча з Барадуліным. “Валодзечка, Валодзечка, Валодзечка…” – чулася ад Барадуліна. “Грышка, чорт цябе пабірай!!!” – у адказ гыркатаў Караткевіч. Праз санчапансаўскае прыніжэнне Барадулін знаходзіў сяброўства і з Броўкам, і з Быкавым, і з Караткевічам… Пра Рыгора Барадуліна я б наогул не згадваў, каб ён са свайго донкіхотаўскага Валодзечкі аднойчы не зрабіў дурня. Больш за тое, сярод дурняў апынуўся не толькі Караткевіч, а і я разам з ім. Дзядзька Валодзя напісаў прадмову да маёй першай кніжкі вершаў і занёс яе ў выдавецтва “Мастацкая літаратура”. Там працаваў Барадулін і выконваў ролю “шэрага кардынала”. Ён затэлефанаваў Караткевічу і параіў не падтрымліваць розную дрэнь. У той момант дрэнню для Барадуліна быў я. Караткевіч мяне супакойваў: “Валодзя, калі будзеш выдаваць свой збор твораў, у дадатак паставіш маю кароткую рэцэнзію-прадмову, якую гэтыя падлюкі “згубілі”…” Дзядзька Валодзя меў рацыю, ён быў здатны бачыць будучыню. Даўно перагарэла мая злосць на дзядзьку Рыгора, але часам усё ж хочацца прагыркатаць: “Грышка, чорт цябе пабірай!!!”\nКаго я толькі не прыводзіў да дзядзькі Валодзі… Паэта Бембеля з кнігаю пра вынішчэнне беларускай мовы. Мастака Альшэўскага з жаданнем напісаць партрэт знакамітага літаратара. Таварыша свайго Сцепаненку з праблемаю прапіскі ў Мінску. Полацкага пісьменніка-пачаткоўца Мінкіна… На Мінкіне ўсё і скончылася. Мы пілі каву з Караткевічам, і Алег Мінкін, прачытаўшы колькі вершаў, пачаў несці крытыканскую ахінею. Ён так ахайваў савецкі лад, што нагадваў правакатара са спецслужбаў. Вядома, ніякім правакатарам Мінкін не быў, а ягоныя выказванні адносна савецкай рэальнасці былі праўдзівыя. Адно толькі напружвала: крытыка тагачаснай імперыі зводзілася да аплёўвання творцаў за іх няшчырасць, хцівасць і прыкарытнасць. Караткевічу Алег Мінкін не спадабаўся: “Хлопец, колькі табе гадоў? Табе ўжо трыццаць, а разважаеш ты так, нібыта табе пятнаццаць. Ты прыйшоў у кватэру да незнаёмага чалавека, першы раз прыйшоў, а спрабуеш гаварыць так, нібыта мы з табою даўнія сябры…” Калі пакрыўджаны Алег сышоў, дзядзька Валодзя папрасіў мяне больш не прыводзіць да яго такіх неразумных людзей. Мне зрабілася няёмка, не за Алега Мінкіна і ягоныя вершы пра прыкарытную літаратуру, а за тое, што ў бліжэйшы час нікога не змагу пазнаёміць з Караткевічам.\n“Дайце спакойна памерці!!!” – у тэлефонную слухаўку крычаў Караткевіч. Ён гэта рабіў не раз і не два, ён такое выкрыкваў шматкроць. І ўсе нават прызвычаіліся да такіх выхадак, усе ўспрымалі гэта за гіпербалу. А Караткевіч узяў ды й памёр на пяцьдзясят чацвёртым годзе жыцця…\n1984. Апошняе слова\n“Пячэ!!!” – крычаў Караткевіч, калі санітары папрасілі мяне дапамагчы ім апусціць насілкі з пятага паверха… Два разы я жыў на адной пляцоўцы з Караткевічам, і абодва разы на пятым паверсе… Насілкі былі цяжкія. А ён усё не супакойваўся. “Пячэ! Пячэ! Пячэ!..” Пякельнасць праступала на твары спакутаванага ад болю дзядзькіВалодзі Насілкі загрузіліся ў машыну. Разам з санітарамі я паехаў у лякарню. Там я дапамог перагрузіць насілкі на каталку. “Пячэ!” – шаптаў перасмяглымі губамі Караткевіч. Гэта апошняе слова, пачутае мною ад яго. Хацелася дапамагчы, хацелася выцягнуць яго з пекла, узяць за руку і выцягнуць. За руку я яго ўзяў, а выцягнуць не выцягнуў.\nДубянецкі арганізаваў зняццё маскі з твара нябожчыка. Ён вельмі ганарыўся тым, што паспеў своечасова і аператыўна зняць маску. “Для гісторыі патрэбна пасмяротная маска Караткевіча!” – казаў Дубянецкі, а я яго не разумеў. У часы татальнага фатаграфавання ды фільмавання хіба патрэбна каму тая пасмяротная маска?\nУкраiнскi паэт Максiм Стрiха казаў, што вельмi зайздросцiць беларусам, якiя маюць такога легендарнага лiтаратара, як Караткевiч. На кнiгах Караткевiча будзе выхоўвацца не адно пакаленне беларускiх патрыётаў. Максiм так расхвальваў Караткевiча, што мне зрабілася няёмка. Нiбыта я не разумеў значнасцi ягоных твораў цi выказваўся пра Караткевiча без патрэбнай павагi. Я мог бы прывесцi iншыя прыклады вядомасцi i папулярнасцi Караткевiча, але i гэтага дастаткова.\n“Цёмныя хмары прыгнёту плылі па-над Беларуссю…” – менавіта да такога сказа можна звесці ўсю творчасць Караткевіча. Прынамсі, я так і зрабіў, малюючы комікс паводле аповесці “Дзікае паляванне караля Стаха”. Пісьменнік Кастусь Тарасаў страшэнна абураўся тэкстамі ў тым коміксе. Казаў, што Караткевіч не мог выказвацца так спрошчана. Але чытачы занялі іншую пазіцыю, яны былі на маім баку і раскупілі сотні тысячаў намаляванага “Палявання”, бо “цёмныя хмары прыгнёту” сапраўды плылі па-над Беларуссю. І пакуль яны будуць плысці, творчасць Караткевіча будзе актуальнай.\nКаб мне замовiлi зрабiць помнiк Караткевiчу, я б не ляпiў бронзавага чалавека, падобнага да дзядзькi Валодзi, я б зрабiў iмклiвых коннiкаў вершнікаў – паляванне караля Стаха, тое паляванне, што карае здраднiкаў Радзiмы. Зрэшты, такi своеасаблiвы помнiк я i зрабіў, пераказаўшы ў форме комiкса для нашых дзяцей найлепшую легенду Караткевiча.\nТак супала, што ў часы асноўных зменаў у нашай сучаснай гiсторыi менавiта кнiгi Караткевiча дапамагалі ў чорныя гадзiны сумненняў i роспачы. Кожная беларуская сям’я мае ягоныя кнігі. У гэтым сэнсе Караткевiчу пашанцавала больш, чым іншым літаратарам. Карыстаючыся сучасным вызначэннем, можна сказаць: Караткевiч – народны пiсьменнiк. Але, добра ведаючы дзядзьку Валодзю, думаю: яму б не спадабалася такое вызначэнне. Таму я напiшу iнакш… Уладзiмiр Караткевiч – легендарны беларускi лiтаратар.\nДзядзька Валодзя змарнаваў шмат сiлаў i часу на экранiзацыi i тэатральныя пастаноўкi сваiх твораў. Ягонае пакаленне проста згарэла ў кiназалах i на здымачных пляцоўках, як маё пакаленне згарэла на тэлебачаннi, а пакаленне маiх дзяцей гарыць ясным полымем у інтэрнэце. У кожнай генерацыі свае забаўкi, свае ловы ветру, сваё марнатраўства часу.\nДля мяне сам тэкст – рэальнасць. Раманы, вершы, аповесцi Уладзiмiра Караткевiча – рэальнасць. Дзядзька Валодзя – рэальнасць. Для мяне не iснуе гiсторыi як асобнай навукi. Ёсць гiсторыя лiтаратуры, гiсторыя матэматыкi, гiсторыя мастацтва, гiсторыя культуры i гiсторыя вайны, то бок безкультур’я. Найважнейшым у гiсторыях я лiчу факты, складзеныя ў храналагiчныя таблiцы. Чалавек у еўрапейскай цывiлiзацыi падпарадкаваны ў сваiх паводзiнах архiтэктурнай сiтуацыi, таму лiтаратурныя стылi iдуць услед за архiтэктурнымi. Iх няшмат, i я пералiчу: раманскi, готыка, адраджэнне, маньерызм, барока, ракако, класiцызм, рамантызм, мадэрнiзм i постмадэрнiзм. Караткевiч, як i ўсе лiтаратары нашага часу i нашай еўрапейскай культуры, належыць да постмадэрнiстаў.\nУ сучасных беларускіх хрэстаматыях па лiтаратуры шмат выдатных iменаў i многа няякасных тэкстаў, а ўсё з-за таго, што большасць сусветнай класiкi перакладзена кепска. Узровень перакладчыкаў саступае ўзроўню аўтараў настолькi, што Шэкспiр чытаецца горш за Крапiву. Каб выправiць абсурднае становiшча, варта прыбраць з хрэстаматый перакладную лiтаратуру, уключаючы Гусоўскага i Баршчэўскага, а дадаць больш тэкстаў Караткевiча i сучасных беларускiх лiтаратараў. Такiм чынам, чытачоў у Караткевiча стане больш, што важна.\nНайцікавейшая рыса літаратурных твораў Уладзіміра Караткевіча – незавершанасць, якая вымагае працягаў, варыянтаў, імправізацыяў і пераходу ў іншыя жанры мастацтва: у графіку, у тэлевізію, у кіно…\nАнтысаветчык, дысідэнт, змагар за безальтэрнатыўныя каштоўнасці – таксама нейкая ідэальная рэч, якой няма ў прыродзе. Як Гогаль пісаў – што гэта за пісьменнік, які не можа падмануць цэнзара? Ясна, што Караткевіч падманваў цэнзара. Ясна, што яго забаранялі. І што ў асяродку пісьменнікаў пра тое цудоўна ўсе ведалі. Калі ў цябе нічога не забаранілі – ну, які ты пісьменнік? Назваць Караткевіча дысідэнтам? Я б не называў. Мне слова не падабаецца. Як і савецкі чалавек. Гэта хутчэй паліталагічны тэрмін, а не рэальнае жыццё. Дзядзя Валодзя – беларускі пісьменнік. Класік беларускай літаратуры. Пры тым выключны пісьменнік, якога дзеці чытаюць з задавальненнем.\n2006. Кніга ўспамінаў\nЗанёс маці кнігу ўспамінаў пра дзядзьку Валодзю. Праз колькі тыдняў спытаў пра ўражанні. “Прачытала ўсё, але мала што падалося цікавым… Павярхоўнае, знешняе, непраўдзівае… У нас, напэўна, свой Караткевіч, а ў іх быў свой. Калі ён заходзіў да нас і казаў: “Ніна, пачастуй мяне каваю!”, я варыла ў турцы каву на маленькім агні і думала, што шчаслівае і вялікае жыццё нас усіх чакае наперадзе. А калі я чытала кнігу ўспамінаў, мне падумалася, што маё шчаслівае жыццё было тады, і яно засталося ў далёкім мінулым. Жыў Караткевіч, жыў твой тата – мой Слава…”\nЧас – пашырэнне душы ад тут і цяпер да было і будзе. Так можна пераказаць думку Блажэннага Аўгусціна. Такое разуменне часу мала патрэбнае для фізікаў, але яно плённае для паэтаў. Нездарма апошнюю кнігу лірыкі Караткевіч назваў “Быў, ёсць, буду…”. Ён змог пашырыць сваю душу ад свайго тут і цяпер да нашага было дый будзе.


Замиокулькас: сыход у хатніх умовах | Інтэр'Ерныя Штучкі\nМонотипный род замиокулькас належыць да сямейства ароидных і прадстаўлены усяго адзіным раслінай. Поўная назва расліны - замиокулькас замиелистый, з-за падабенства знешняга выгляду яго лісця з замией.\nАматары хатніх кветак празвалі яго "доларавых дрэвам". Паслядоўнікі Фэн-Шуй лічаць, што для фінансавай поспехі, у гаршчок з кветкай, пры пасадцы, трэба пакласці манетку і размясціць замиокулькас на вокнах ў паўднёва-ўсходняй частцы кватэры, прывязаўшы да ліста, загорнутую ў трубачку купюру.\nЗамиокулькас травяністая расліна родам з трапічнай Афрыкі. Прыродным асяроддзем пасялення для яго з'яўляюцца адкрытыя, горныя, камяністае дно. А звыклы клімат гарачы і засушлівы, чаргуецца з сезонамі працяглых трапічных дажджоў. У перыяд дажджоў замиокулькас назапашвае вільгаць, якая дазваляе яму перажыць працяглую засуху.\nЯк пакаёвая расліна замиокулькас вядомы з 90-х гадоў XX стагоддзя, калі яго пачалі актыўна культываваць галандцы. Расліна мае эфектыўную дэкаратыўную лістоту і пры гэтым замиокулькас ў сыходзе ў хатніх умовах вельмі непритязателен, таму ён хутка стаў папулярным і палюбіўся кветкаводамі.\nАпісанне знешняга выгляду\nЗамиокулькас мае незвычайны экзатычны знешні выгляд і своеасаблівы будынак, абумоўленыя прыроднымі асаблівасцямі трапічнага клімату. Глеба, на якой жыве расліна ў натуральных умовах, камяністая або пясчаная, вада ў такіх грунтах не затрымліваецца. Таму ўсе часткі замиокулькоса здольныя запасіць вільгаць і жыць, у перыяд змены надвор'я, за кошт гэтых назапашванняў.\nНад зямлёй узвышаецца пучок складаных лісця, якія па памылцы называюць сцебламі. Кожны ліст складаецца з сакавітай восі, якая мае патаўшчэнне ўнізе каля сцябла. На восі ліста вылучаецца своеасаблівы ўзор, у выглядзе несіметрычных больш цёмных палос. Да гэтай восі парамі прымацаваныя дробныя скурыстыя лісцікі, звычайна іх ад 8 да 12 штук. У сярэднім даўжыня ліста да 60 см, але пры спрыяльных умовах утрымання можа дасягаць 1,5 метра. Расце замиокулькас павольна, на працягу года адрастае максімум 2 прямостоячее ліста. Здаровае вечназялёнае расліна мае глянцавыя лісточкі, яркай зялёнай афарбоўкі. На фота бачна, як выглядаюць лісточкі:\nУ натуральных умовах падчас працяглай засухі або пры недастатковым паліве пры сыходзе ў хатніх умовах, замиокулькас можа скінуць лісточкі, часткова або цалкам, або можа цалкам страціць сваю надземную частку, для памяншэння празмернага выпарэння. Пры паступленні вільгаці, расліна з падземнага карэнішчы адраджаецца зноў, і лісце адрастаюць.\nСцябло замиокулькаса знаходзіцца пад зямлёй ці непасрэдна над яе паверхняй і ўяўляе сабой магутны клубень. Непасрэдна ад клубня растуць лісце і шматлікія патоўшчаныя карані. Усе часткі расліны добра прыстасаваныя да перанясення засухі. Глянцавыя васковыя лісточкі добра адлюстроўваюць распаленыя сонечныя прамяні і спрыяюць малому выпарэнню вільгаці. Карані, клубневые сцябло і вось лісця здольныя назапасіць вялікая колькасць вільгаці, якой сілкуецца замиокулькас ў перыяд засухі.\nГлядзі таксама: Як абрэзаць драцену\nКрасаванне замиокулькаса можна ўбачыць вельмі рэдка і толькі ў дарослага расліны. Кветка не з'яўляецца ўпрыгожваннем расліны, з'яўляецца ён поруч падставы лісця і мае форму пачаткаў, белага або крэмавага колеру, абгарнуць верхавінным лістом. Катах складаецца з вялікай колькасці вельмі дробных і несамавітых кветачак.\nПачынаючы з кастрычніка і да лютага, замиокулькас жыве ў стане адноснага спакою, яго рост і адукацыю новых лісця прыпыняецца.Новы ліст з'яўляецца ў выглядзе сабраных у пучок скручаных лісточкаў, з часам вось ліста выцягваецца, і на ёй разгортваюцца некалькі пар лісточкаў. Выгляд маладога ўцёкаў:\nЗамиокулькас карыстаецца, у цяперашні час, заслужанай папулярнасцю сярод кветкаводаў. Маючы незвычайны экзатычны знешні выгляд, ён абсалютна непатрабавальны ў сыходзе і не патрабуе асаблівых умоў свайго ўтрымання. Тым, хто вырашыў вырошчваць замиокулькас, сыход у хатніх умовах не прынясе ніякіх цяжкасцяў.\nЗвыклае, да смажаніны афрыканскаму клімаце расліна, выдатна ўжываецца ў хатніх умовах з сухім і досыць цёплым паветрам. Яно любіць сонечнае святло, але выдатна сябе адчувае і ў притенённых месцах. Засушлівы афрыканскі клімат прывучыў замиокулькас падоўгу жыць без вады, таму ён спакойна перажыве працяглы час без паліву. У любы перыяд года земляны кім, у прамежку паміж паліваннямі, павінен добра просохнуть. Зімой, калі расліна знаходзіцца ў стане спакою, яго можна паліваць аднойчы ў месяц. У больш цёплы перыяд паліў павялічваюць, але пры не вельмі высокай тэмпературы паветра, ўмеранага паліву раз у тыдзень цалкам дастаткова. Галоўнае сачыць, каб грунт у чыгуне паспеў просохнуть.\nАртыкул па тэме: Як правільна прищипывать петуніі для багатага цвіцення\nЗамиокулькас пры сыходзе ў хатніх умовах будзе выдатна адчуваць сябе нават на вокнах з паўночнага боку ці ўвогуле удалечыні ад яркага дзённага святла. Але ў перыяд росту, больш прадуктыўна будзе развівацца, атрымліваючы досыць яркага безуважлівага сонечнага святла.\nРасліна не любіць занадта нізкіх тэмператур, у зімовы перыяд тэмпература паветра не павінна апускацца ніжэй за 18 ° С. Улетку аптымальная тэмпература ўтрымання каля 25 ° С, хоць і больш высокія тэмпературы не паўплываюць на самаадчуванне кветкі.\nВільготнасць паветра і апырскванне не гуляюць важнай ролі для расліны, досыць часам абмываць лісточкі, каб не запасіліся пыл. Перыядычнае апырскванне ў перыяд росту, асабліва з даданнем ўгнаенні, дабратворна паўплывае на стан кветкі. У якасці угнаенняў лепш выкарыстоўваць спецыяльныя падкормкі для кактусаў і суккуленты. Для забеспячэння ўсіх неабходных арганічных угнаенняў і мікраэлементаў, якія забяспечваюць інтэнсіўны рост і добрую дэкаратыўнасць замиокулькаса, пры сыходзе ў хатніх умовах, варта вырабляць падкормкі 1 раз у месяц. Лішак ўгнаенні непажаданы, лепш недаядання, чым перашчыраваць. Кветка любіць свежае паветра, але дрэнна пераносіць скразняк, таму лепш абраць для яго зацішны куток.\nГалоўнае прытрымлівацца асноўнага правілы догляду за замиокулькасом ў хатніх умовах, якое складаецца ў захаванні балансу паміж асноўнымі крытэрамі: тэмпературай, асвятленнем, паліву і угнаеннем. Пры павелічэнні аднаго з параметраў, усе астатнія таксама неабходна павысіць, і наадварот. То бок, калі тэмпература паветра павышаецца, то кветка неабходна часцей паліваць і падкормліваць, і забяспечыць больш інтэнсіўнае асвятленне. Для аматараў замиокулькас сыход у хатніх умовах грунтуецца на асноўных пастулатах: рэдкі паліў, дастаткова цёплае паветра і ўмераная падкормка.\nДобрай зямлёй для пасадкі замиокулькаса лічыцца глебавая сумесь, прызначаная для кактусаў і суккуленты. У такім грунце вада не будзе застойвацца і гэта дазволіць каранёў добра дыхаць. Пры выбары універсальнага грунту для пасадкі, каб зрабіць яго больш лёгкім, варта дадаць пясок, перліт, дробныя каменьчыкі або керамзіт. У цяжкай зямлі кісларод будзе дрэнна паступаць да каранёў, яны загніюць і расліна загіне. Для таго каб вада не затрымлівалася ў чыгуне, на дно абавязкова ўкладваецца вялікая колькасць дрэнажу.\nАртыкул па тэме: Чаму ў спатифиллума сохнуць кончыкі лісця\nЗамиокулькас ставіцца да медленнорастущим пакаёвым раслінам, таму не патрабуе штогадовай перасадкі.Адным з крытэраў інтэнсіўнага росту надземнай часткі з'яўляецца дастаткова шчыльнае ўтрыманне каранёвай сістэмы. У празмерна вялікім чыгуне расліна будзе шмат сіл марнаваць на развіццё і рост каранёў. Толькі калі каранёвай сістэме стане цесна ў чыгуне, пачнуць інтэнсіўна развівацца лісце. Гэтую асаблівасць варта ўлічыць пры перасадцы. Выбіраць гаршчок для перасадкі трэба на ледзь большы па памеры, чым папярэдні.\nДля прадуктыўнага росту замиокулькаса, варта ўлічваць, што сцябло, які знаходзіцца на паверхні зямлі павінен размяшчацца свабодна і яму трэба пакідаць больш месца, каб ён меў магчымасць павялічвацца ў памерах. Расліна мае моцную каранёвую сістэму, якая ў выніку росту можа дэфармаваць або разарваць гаршчок. Выкарыстанне глінянай тары пры пасадцы, зберажэ ад такіх непрыемнасцяў.\nЗамиокулькас добра размнажаецца пры выкарыстанні любы з яго частак. Найбольш просты метад дазваляе, пры перасадцы, дарослае расліна падзяліць на некалькі частак. На кожным новым атожылку павінна захавацца кропка росту, а стан каранёў і сцябла павінны быць добрымі. Падсушыць, іх высаджваюць у адмыслова падрыхтаваны лёгкі грунт. Загінулыя лісце не падстава для расстройствы, новыя абавязкова адрастуць ад падземнай часткі, галоўнае, каб карэнішча было здаровым.\nПры выкарыстанні для размнажэння лісточка або хвосціка ліста, працэс ўкаранення працяглы, які патрабуе спецыяльных умоў і часу. Гэтыя часткі расліны прыслухоўвацца на працягу некалькіх дзён і паглыбляюцца на 1/3 ў сумесь торфу з пяском.\nДля больш хуткага адукацыі каранёў лепш выкарыстоўваць любы з стымулятараў корнеобразования. Неабходна стварыць цяплічныя ўмовы, шляхам хованкі плёнкай або шклом. Клубень з'явіцца не раней, чым праз паўгода. Толькі пасля гэтага адрастае першы лісток, які сведчыць пра тое, што развілося самастойнае расліна.\nРазмнажэнне насеннем вельмі працяглы, працаёмкі і малаэфектыўны працэс, ня Апраўдальнік сябе.\nЗамиокулькас цягавіты і рэдка пашкоджваецца шкоднікамі або хваробамі.\nМожа быць здзіўлены Шчытоўкі, павуцінневы кляшчом або тлёй. Для іх знішчэння пры сыходзе ў хатніх умовах замиокулькас апрацоўваюць адмысловым растворам.\nНайбольш часта сустракаецца хвароба, якая дасягаюць расліна - гэта каранёвая гнілата. Яна ўзнікае ў выніку занадта багатага паліву або застою вільгаці ў глебе. Першы сімптом, які казаў пра захворванне, пожелтенія лісця. Замиокулькас неабходна паспрабаваць выратаваць, для гэтага, памяншаюць паліў. Калі становішча не паляпшаецца, варта дастаць кветка з зямлі, выдаліць пашкоджаныя карані, добра прасушыць і пасадзіць у больш лёгкую глебу.\nГлядзіце відэа: Замиокулькас. Посадка и уход.\nЦуд рыдлёўка сваімі рукамі: чарцяжы і відэа вырабу прыстасаванні →


СВАЯ СПРАВА » Газета Народнае слова- Новости Витебска и Витебской области\nАвантуры і жыццёвыя хвалі «Друці»\nДобры будаўнік узводзіць жытло для людзей, дрэнны – сцены непаразумення паміж імі. Так мне аднойчы сказаў сябра, які вучыцца на архітэктара. Дойліды – не чараўнікі. Але, змяняючы наваколле, змяняюць і людзей. Ад вынікаў іх працы залежыць вельмі многае. Невыпадкова будаўніцтва пасля пэўнага перыяду зацішша зноў трапіла пад пражэктары ўвагі дзяржаўных улад. Растуць гарады, нанізваюцца, быццам пацеркі, на ніткі дарог аграгарадкі...\nПросмотров новости: 4152\nМЕНЕДЖЭР АД ЗЯМЛI\nНа Аршаншчыне зарэгістравана 27 фермерскіх гаспадарак. Быццам бы нямала. Але, як паведамілі ў райсельгасхарчы, пасля заканчэння трохгадовага перыяду работы, калі фермеры карыстаюцца падатковымі льготамі, многія з іх мяняюць свой статус на прадпрымальніцтва ці наогул ліквідуюцца. Вось і зараз аб спыненні існавання сваіх гаспадарак у раёне заявілі 12 фермераў. Нялёгка гаспадарыць на зямлі і жыць з прыбытку ад яе. У ліку тых, каму гэта ўдаецца, Уладзімір Васілёнак са Смальян. Да фермерства ён доўгі час працаваў шафёрам у мясцовым аднайменным сельгаспрадпрыемстве. Гадоў восем таму, убачыўшы, што ёсць попыт на агародніну, пасеяў на прысядзібным участку пяць сотак морквы. Затраты і праца акупіліся: рэалізаваў моркву выгадна. У наступныя гады гэтак жа «эксперыментаваў» з капустай і буракамі. І толькі калі цвёрда вызначыў, што можна з такой працы мець толк, няхай сабе і мінімальны прыбытак, падаў заяву на рэгістрацыю фермерскай гаспадаркі...


Максім Кантар, ці Чаму гарыць "Чырвонае святло" | bookster.by\nКаця Рускевіч 19 Снежня 2013, 12:12\nАглядальніца "Букстэра" Каця Рускевіч адолела "Чырвонае святло" і зразумела, што спадару Максіму Кантару, аўтару раманаў "Падручнік малявання", "Маціс" і гэтак далей, вядомаму мастаку і публіцысту, удалося зрабіць амаль немагчымае: ён стварыў твор, які выклікаў незадаволенасць і крайняе раздражненне практычна ва ўсіх.\nАкрамя, мабыць, ужо нябожчыка, пецярбуржскага крытыка, перакладчыка Віктара Тапарова і журы прэміі "Вялікая кніга", якое змясціла раман у спіс фіналістаў гэтага года. З Віктарам Тапаровым усё больш-менш ясна: былы адказны сакратар іншай літаратурнай расійскай прэміі "Нацбест" ("Нацыянальны бестсэлер") сам любіў раскідваць гнеўныя "панегірыкі". З прэміяй "Вялікая кніга" ўсё троху складаней. Падобную матывацыю можна растлумачыць дзвюма прычынамі: магчыма, журы прэміі арыентавалася на шасцісотстаронкавы памер выдання, прэміі "Вялікая кніга" – вялікі раман. Магчыма, палітыка прэміі была такая, што ў якасці літаратурнага эталона журы спрабавала прапанаваць высокую мараль і праведны пафас аўтара, скіраваны супраць усіх і ўся, з флёрам узнятых глабальных праблем. Аднак літаратурная якасць перамагла, і прэмія дасталася Яўгенію Вадалазкіну за "негістарычны раман" "Лаўр".\nНаступную практычна немагчымую рэч, якую ўдалося зрабіць спадару Кантару – гэта сабраць у адным творы амаль усе літаратурныя, гістарычныя і філасофскія клішэ (напрацоўкі) апошняга часу.\nРаман “Чырвонае святло” разбіваецца на тры аповеды, аб'яднаныя радаводам персанажаў, гістарычнымі паралелямі і месцам дзеяння. Першы пласт – пра сучаснасць, наступны – тычыцца часоў Другой сусветнай вайны, трэці можна пазначыць як той, што тлумачыць суровыя законы мінулага і сучаснасці — гістарычная публіцыстыка з тэматычнымі філасофскімі ўстаўкамі.\nУ некаторых выпадках, калі да аўтара рамана Максіма Кантара хацелі выказаць павагу, яго параўноўвалі з класікам Львом Мікалаевічам Талстым. Сапраўды, ёсць пэўнае падабенства, у супольнасці маральных канонаў абодва жылі б па суседстве. Акрамя аднолькава высокага градуса маральнасці Кантар пачынае свой твор са школьнага ўроку з рамана «Вайна і мір»: салон Ганны Паўлаўны ў цяперашнім часе пададзены ў выглядзе вячэры ў французскага амбасадара. Тут жа адбываецца і завязка дзеяння. Сярод "рукапаціскальных" гасцей аказваецца шэры чалавек, які задае нязручныя пытанні. Шэры чалавек па прафесіі – следчы, прыём сканчаецца ўручэннем позваў і гучнай аб'явай пра забойства. Госці, спачатку незадаволеныя, адчуваюць глыбокае здзіўленне, лічачы ўсё, што адбылося, відавочнай палітычнай правакацыяй. У першым пласце апавядання – пра цяперашні час – Кантар тонам гадкага выкрывальніка падрабязна тлумачыць, хто ёсць хто і адкуль грошы, то бок як уладкаваная сучасная сістэма грашова-палітычных адносін і якое месца ў ёй адведзенае ліберальнай апазіцыі і сучаснаму мастацтву. Тон гучны і гратэскавы, да самага заканчэння рамана шчыра хочацца верыць, што абвінавачванні ў прадажнасці і бесхрыбетнасці апынуцца мудрагелістым жартам, бо вось так прама зусім нельга, усё-ткі кніга не тэлевізійная трансляцыя гучных расследаванняў і навін. Пры гэтым за месцамі і персанажамі прачытваюцца рэальныя фігуры, мабыць, месца працы пісьменніка – часопіс "Сноб" – дало багаты фактычны матэрыял. Сярод сатырычных апісанняў герояў у нейкіх момантах аўтар прыемна мае рацыю, напрыклад, калі каментуе чужы стыль аповеду і піша пра тое, што палітычная аналітыка памянялася на суб'ектыўную калумністыку. Уласная аб'ектыўнасць пры гэтым абсалютна не з'яўляецца абавязковай, аўтар і яго раман фармуюць прыватнае поле дзеянняў.\nРадавод персанажаў першага пласта бярэ свой пачатак з другой лініі падзеяў, якія адбываюцца да і падчас Другой сусветнай вайны. Паколькі падаецца іншы час, характары герояў становяцца троху больш чалавечнымі, але сутнасць застаецца тая ж. Прыкметна змяняецца манера аўтара, яна становіцца больш апавядальнай і з меншай колькасцю клічнікаў.\nТлумачэнне гістарычных паралеляў і важных гістарычных паваротаў часткова пададзенае ў выглядзе энцыклапедычных уставак з падрабязным пералікам датаў, падзеяў, рэгалій, статыстыкі забойстваў, а часткова адбываецца праз сапраўднага ўдзельніка падзей, рэальнага гістарычнага персанажа Эрнста Ханфштангля – прэс-сакратара Гітлера. У нейкі момант аўтар назаве Ханфштангля самой "гісторыяй". Да яго ж у цяперашні час трапляюць героі сучаснай ліберальнай апазіцыі за нейкім планам дзеянняў або тлумачэннем бягучых падзей. Але слухаць гістарычныя супастаўленні ім відавочна сумна, бравіраваць высокімі фразамі пра свабоду – значна эфектней.\nЭрнст Ханфштангль па сваёй тэкставай ролі нагадвае іншага літаратурнага героя – афіцэра СС Максіміліяна Ауэ з рамана амерыкана-французскага пісьменніка Джонатана Літэла "Добразычліўкі" (Les Bienveillantes) . Розніца паміж імі відавочная: Ауэ яўна не хапае сілы духу, а ў прэс-сакратара НСДАП адчуваецца недахоп стылю і паходжання.\nАдсылка да недалёкага мінулага, у дадзеным выпадку да Другой сусветнай вайны і рэпрэсіяў, для высвятлення сучаснай сітуацыі, – ход зручны, але праз сваю папулярнасць часта пройгрышны .\nЗ агучанымі глабальнымі філасофска-гістарычнымі праблемамі адбываецца тая ж сітуацыя, што і з сюжэтнымі лініямі рамана. Цягам аповеду героі нечакана выпадаюць з тэксту, наратыў перапынены, далей аўтару распавядаць нецікава, бо роля персанажа рамана адыграная, праблематыка агучаная, або карыкатура напісаная.\nГлабальныя пытанні ў сваю чаргу тонуць у філасофскіх развагах або нівелююцца асабістымі сімпатыямі і антыпатыямі аўтара. Напрыклад, параўнанне "сталінізму і нацызму" пераходзіць у камічна-непрыстойнае апісанне Ханны Арэнт, тут непазбежна ўзнікае пытанне: а ці чытаў аўтар іншыя працы апроч "Вытокаў таталітарызму"? Матыў вайны ператвараецца ў філасофскі дыскурс, Кантар словамі Ханфштангля выразна пераказвае Марціна Гайдэгера і ідэю самаўтворанага быцця, гэта значыць, што ў самой вайне закладзенае права на вайну, або злёгку спасылаецца на канцэпцыю Карла Шміта – "агульны вораг", які неабходны для згуртавання нацыі і палітычнага адзінства. Праблема свабоды ў сваю чаргу вырашаецца праз наступную інтэлектуальную персону, і такім чынам пералічаюцца найбольш гучныя ідэі дваццатага стагоддзя.\nНа жаль, мізантрапічны настрой зімы або неахайнасць аповеду схіляюць больш да крытыкі, чым да пошуку добрага і карыснага. Аднак гэта ў рамане таксама прысутнічае, засталося толькі прыкласці пэўныя намаганні. Напісаны раней за апошнія гарадскія маскоўскія хваляванні, раман Кантара трапляе дакладна, хоць і, зноў жа, карыкатурна, у палеміку пра нацыяналізм. У пачатку рамана быў забіты кіроўца аднаго з персанажаў – таджык Мухамед. Можна падзякаваць і за выразны пераказ філасофіі Гайдэгера, і за шэраг мастацкіх пасажаў, напрыклад, пра Кандзінскага. Чым раман можа быць карысны, акрамя гульні "угадай, хто схаваўся за новым прозвішчам" і трэніроўкі памяці на даты? Дастаткова часта ў Расіі любяць казаць, што Беларусь не за гарамі ці гадамі, і калі ёсць магчымасць параўноўваць сітуацыю рэальную, то абавязкова знойдзецца хто-небудзь, хто паспрабуе даць літаратурную версію таго, што адбываецца, размах падзей і крыніцы значэння не маюць. Дык вось, раман Кантара – выдатная ілюстрацыя таго, як гэта рабіць не трэба, як і не трэба блытаць чырвонае святло з зялёным.\nідэі для чытання, Каця Рускевіч, руская літаратура, Максім Кантар\n5 кніг ад Ільлі Сіна\nНататкі букстэра: грыбныя мясціны


Галоўная ➠ Навіны ➠ Верхнемамонские ратавальнікі падрыхтаваліся да веснавой паводкі\nАпублікавана 27.06.2016 13:50\nАрганізавана работа па ачыстцы абводнай канале і пад'язных шляхоў да ГТС.\nВерхнемамонцы падрыхтаваліся да веснавой паводкі. Нягледзячы на тое, што па прагнозах спецыялістаў, у 2015 годзе вясновае разводдзе ў раёне не ўяўляе небяспекі, на час пікавага праходжання паводкі створаны брыгады для кругласутачнага назірання за рэжымам ўзроўню вады ў вадаёмах, станам водапрымальнай і водопропускных збудаванняў, фільтрацыйнага рэжымамі ў падставе і целе дамбаў , бетонных збудаванняў і берагавых прымыканняў.\nАкрамя таго, забяспечаны кантроль над скідам вады ўласнікамі гідратэхнічных збудаванняў, што выключыць магчымасць несанкцыянаванага скіду вады, распавёў начальнік аддзела па справах ГА і НС Ігар Вакулин. Арганізавана работа па інфармаванні грамадзян аб неабходнасці страхавання маёмасці ад рызык вясновай паводкі.\n- На беразе ракі Дон знаходзяцца пяць населеных пунктаў Верхнемамонского раёна: Осетровка, Гороховка, Дерезовка, Ніжні Мамонаў, Верхні Мамонаў, - распавёў Ігар Вакулин. - Для абвесткі насельніцтва аб паводках ў сёлах маюцца гучнагаварыцелі, устаноўлены сірэны.\nПры ўзнікненні надзвычайнай сітуацыі будзе задзейнічаны дзесяць аўтамабіляў УАЗ і сем бульдозераў.


Палітыка Германіі — Вікіпедыя\nРэйхстаг — будынак парламента. Германія — парламенцкая дэмакратыя\nУсе палітычныя працэсы кантралюе прыняты ў 1949 годзе Асноўны закон ФРГ — фактычна, Канстытуцыя — які дэкларуе грамадзянам краіны захоўванне правоў чалавека, вяршэнства права, падзел уладаў. Пасля аб'яднання Германіі ў 1990-м, Асноўны закон у нязменным выглядзе быў распаўсюджаны на ўсходнія землі. Каб унесці ў Асноўны закон папраўкі, неабходны галасы больш чым двух трацін і вышэйшай і ніжэйнай палат парламента.\n3.1 Адносіны з Беларуссю\nПарламент складаецца з двух палатаў: вышэйшай (Бундэсрат, 79 крэслаў) і ніжэйшай (Бундэстаг, 709 крэслаў). Выбары у Бундэстаг праходзяць кожныя 4 гады па прапарцыйнай сістэме. Кіруе палатай яе прэзідэнт (Bundestagspräsident). У Бундэсраце ажыццяўляецца прадстаўніцтва федэральных земляў. Кожная зямля дэлегуе ў вышэйшую палату ад трох (Брэмен, Саар, Мекленбург і Гамбург) да шасці (Баварыя, Паўночны Рэйн-Вестфалія, Бадэн-Вюртэмберг) сенатараў.\nПрэзідэнт ФРГ выконвае прадстаўнічыя функцыі, а рэальныя паўнамоцтвы мае федэральны канцлер. Прэзідэнт абіраецца Федэральным сходам складам 30 чалавек з ліку Бундэстагу і Бундэсрату, які збіраецца дзеля гэтага кожныя пяць год. У 2017 годзе новым прэзідэнтам стаў Франк-Вальтэр Штайнмаер. Партыя, якая перамагае на парламенцкіх выбарах, прапаноўвае свайго канцлера і фарміруе ўрад, які павінен мець большасць дэпутатаў у Бундэстазе. Федэральным канцлерам ужо чацвёрты тэрмін запар (з 22 лістапада 2005 года) застаецца Ангела Меркель, пераабраная на пасаду канцлера ў трэці і чацвёрты раз у 2013 і 2018 гадах.\nГерманія — федэратыўная дзяржава, якая складаецца з 16 федэральных зямель (ням. Bundesländer) — 13 вялікіх зямель і 3 гарадоў-земляў (вольныя гарады Берлін, Гамбург і Брэмен, праўда, у склад зямлі Брэмен уваходзяць два падзеленых Ніжняй Саксоніяй гарады: уласна Брэмен ды Брэмерхафен. Кожная зямля мае сваю канстытуцыю, парламент (ландтаг (Landtag) для зямель, гарадскі сход (Gemeinde) для вольных гарадоў). Правы зямель, як і вольных гарадоў, абмежаваны Асноўным законам ФРГ. Для зручнасці кіравання буйныя землі падзеленыя на адміністрацыйныя акругі (Regierungsbezirk). На муніцыпальным узроўні ФРГ падзелена на 401 раён (Kreise) — 294 сельскіх і 107 гарадскіх.\n↑ 2,0 2,1 Аляксандр Ціхаміраў. Беларусь можа ўвайсці ў Еўропу праз нямецкія вароты// Пагоня. 26 лютага 2009\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Палітыка_Германіі&oldid=3345356"\nАпошнія змены 29 сакавіка 2019 а 20:52


НГАБ ф.937, воп.5, 6\nАвтор Тема: НГАБ ф.937, воп.5, 6 (Прочитано 6154 раз)\n« : 26 Май 2010, 10:27:23 »\nГады чатыры таму праглядаў мэтрыкальныя кнігі з 937 фонду. У вопіс 5 увайшлі 109 спраў, у 6 - 28 спраў; у вопісах пазначаны год, але не пазначана да якога касьцела належаць кнігі. Можа хто-небудзь з наведвальнікаў удакладніць у якім стане гэтыя вопісы цяпер? Ці можа хто-небудзь праглядаў справы і можа ўдакладніць да якіх касьцелаў яны належаць.\nRe: НГАБ ф.937, воп.5, 6\n« Ответ #1 : 26 Май 2010, 16:17:00 »\nТамака мэтрычныя кнігі Вілейскага, Надвілейскага і Дзісенскага дэканатаў.\n« Ответ #2 : 26 Май 2010, 18:43:29 »\nУ той час як праглядаў, бачыў чыесьці пазнакі:\n937.5.90 - Пагост,\n937.5.91 - Мір,\n937.5.92 - Друя,\n937.5.93 - Глебавічы.


-БЛАГАДАЦЬ! — — Городок. Новости Городка. Гарадоцкi весник. Городокский вестник\n21.01.2014 Гарадоцкi Веснiк223Комментарии on -БЛАГАДАЦЬ! —\nпраз хвіліну пасля акунання ў хрышчэнскую іардань выдыхаў практычна кожны з тых, хто рашыўся на такі ўчынак. Мароз трашчаў, набліжаючыся да адзнакі ў 15 градусаў, вырываючы клубы пары ад дыхання. Людзі ж, распранутыя, басанож ішлі, каб, перахрысціўшыся, тройчы пагрузіцца ў купель. А пасля сцвярджалі, што быццам у парыльні пабывалі, што па целах бегаюць дрыжыкі прыемных агеньчыкаў.\nКожны прыходзіць да купелі па сваіх перакананнях. З размовы з іерэем Уладзімірам Дагодзькам карэспандэнт зрабіла выснову, што калі не прывязваць купанне да язычніцкіх вераванняў, у ім няма нічога дрэннага. Дазваляе здароўе — няхай людзі акунаюцца, але ці варта шукаць у гэтым духоўны сэнс? Яго мае хрышчэнская вада, але яе можна і кроплю выпіць, і акрапіць сябе. Не варта думаць, што той, хто скупаўся, атрымае больш благадаці, чым той, хто выпіў глыток. Калі ж хрышчэнскае купанне служыць прыступкай да таго, каб праз пэўны час сустракаць свята Багаяўлення па-хрысціянску, па-сапраўднаму, яго трэба вітаць.\n— Упершыню я скупаўся ў ледзяной вадзе на Байкале ў 1975 годзе, — расказвае падпалкоўнік запасу, сакратар РГА «Беларускі саюз афіцэраў» Барыс Пятровіч Раманаў. — Гэта здарылася 21 студзеня, і папярэднічала таму маржаванню спрэчка. Цяпер штогод ныраю ў іардань зусім па іншых матывах, набліжаных да духоўных пошукаў, пацвярджаю моц свайго духа і цела.\n— Сёмы год купаюся на Хрышчэнне, — бадзёрыцца перад пагружэннем у купель малады гарадакчанін Арцём. — Кожны раз, як першы. Сцюдзёнка сціскае, як абручамі, дыханне перахоплівае, але памаліўся, перахрысціўся — і лягчэй становіцца. А потым з’яўляецца адчуванне новага нараджэння, радасці, шчасная ўсмешка не зыходзіць з вуснаў.\nКупанне на Вадохрышча для многіх не проста даніна модзе ці экстрэмальны спорт. Менавіта пасля асвячэння святаром вады ў купелях, зробленых у форме крыжа на прыродных вадаёмах, 19 студзеня прыязджаюць да іх цэлымі сем’ямі. Год ад года колькасць купальшчыкаў становіцца большай — хтосьці верыць у гаючую сілу хрышчэнскай вады, іншыя такім чынам далучаюцца для асобага спосабу святкавання. Галоўнае, што яны шукаюць нешта важнае ў сваіх душах, і не горшае са знойдзенага запамінаецца і праяўляецца.\nНа здымках: святкаванне Хрышчэння ў вайсковай часці.


«Дзіме не далі сысці». Маці вайскоўца, падазраванага ў гандлі зброяй, дапыталі ў Следчым камітэце\n«Дзіме не далі сысці». Маці вайскоўца, падазраванага ў гандлі зброяй, дапыталі ў СК\nЛарыса Кульжык сёння пабывала на допыце ў якасці сведкі ў раённым упраўленні Следчага камітэту ў Кобрыне. Ейнага сына, 24-гадовага кантрактніка 8-й радыётэхнічнай брыгады СПА Дзмітрыя Кульжыка, абвінавачваюць у тым, што ён нібыта выносіў з вайсковай часткі, а потым распрадаваў зброю.\nНа допыт жанчыну выклікалі пазаўчора па тэлефоне, а афіцыйную позву ўручылі толькі сёння, калі тая прыйшла ў СК.\n– Па сутнасці, гэта быў першы паўнавартасны допыт, раней мяне апытвалі толькі ў камендатуры пасля затрымання сына. Следчы пацікавіўся, чаму, калі Дзіма ведаў, што з часткі выносяць зброю, не накіраваў адпаведны рапарт у КДБ? А я кажу: дзе гарантыя, што ён пасля б дайшоў да дому? У справе ж замяшаныя КДБшнікі! У адказ следчы пагадзіўся, маўляў, «ну,так», – распавяла belsat.eu Ларыса.\nПаводле словаў жанчыны, убачыць сына ёй дазволілі двойчы, да пераводу ў СІЗА. Цяпер спатканні не дазволеныя – толькі перадачы і лісты.\n– У лістах ён супакойвае мяне, але, натуральна, піша не ўсё, бо іх чытаюць. Ні на што не скардзіцца, пра сваю невінаватасць таксама нічога не піша. Але я ж памятаю пра пагрозы…\nНагадаем, раней сваякі Дзмітрыя Кульжыка распавядалі belsat.eu, што незадоўга да затрымання Дзмітрыю паступалі пагрозы, хтосьці пастаянна тэлефанаваў, а сам хлопец паводзіўся дзіўна і нерваваўся.\nЛарыса ўзгадвае: каля году таму Дзмітрый вырашыў звольніцца з войска.\n– На мае пытанне навошта, казаў толькі «Мама, гэтак трэба, ты хутка сама даведаешся». Аднак рапарт аб звальненні яму не падпісалі – цягнулі час, спасылаючыся на тое, што спачатку трэба правесці рэвізію складу. У выніку, нават калі змяніўся камандзір часткі, рэвізію так ніхто і не правёў. Дзіма хацеў сысці, але яму не далі.\nАсобна Ларыса гаворыць, што яе абурылі некаторыя публікацыі ў СМІ датычна сына.\n– Сёння я запытала ў следчага, як жа падчас следства, калі віна чалавека яшчэ не даведзеная, з’яўляюцца артыкулы ў такім тоне, нібыта ён дакладна вінаваты. І якім чынам журналісты ўвогуле даведаліся пра ўсё? Следчы сказаў, што інфармацыі па баранавіцкай справе на той момант яны нікому (са СМІ, – рэд.) не надавалі.\nДата суду над Кульжыкам пакуль невядомая, ён знаходзіцца Баранавіцкім СІЗА. Як прагназуе адвакат (імя не называем па ягонай просьбе), гэта адбудзецца не раней, чым праз 3 месяцы.\nАкрамя Кульжыка, па справе аб гандлі зброяй затрыманыя яшчэ 13 асобаў, у тым ліку супрацоўнік КДБ. Па інфармацыі ад сваякоў, большасць з іх пад вартай у Менску. СК у жніўні заявіў, што ўсю скрадзеную зброю ўдалося знайсці, а затрыманыя даюць прызнальныя паказанні.\nДзмітрый Кульжык быў затрыманы сёлета ў чэрвені. Ён служыў у 8-й радыётэхнічнай брыгадзе СПА, у роце матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння на пасадзе загадчыка складам. Яго падазраюць у тым, што з мінулай восені ён вынес з в/ч 29969 сорак адзінак зброі – аўтаматы, пісталеты Макарава, гранаты, патроны. Падазраваны нібыта проста клаў аўтамат у заплечнік і праходзіў праз КПП. Пры гэтым кантрактніка ніхто не правяраў, хоць склад знаходзіцца на тэрыторыі 61-й авіябазы, важнага аб’екту беларускай арміі.\nТэгі: беларускае войска, затрыманні, Следчы камітэт


Члены Міжурадсавета зацвердзілі механізмы рэалізацыі праектаў у рамках лічбавага парадка ЕАЭС, разгледзелі стан узаемнага гандлю паміж краінамі Саюза ў 2018 годзе, макраэканамічную сітуацыю ў дзяржавах-членах, абмеркавалі фарміраванне агульнага рынку газу ЕАЭС. Падпісана Пагадненне аб суднаходстве. Прыняты шэраг іншых рашэнняў, накіраваных на паглыбленне інтэграцыйных працэсаў.\nМіжурадсавет зацвердзіў механізмы рэалізацыі праектаў у рамках лічбавага парадка ЕАЭС.\nМеханізмы вызначаюць часовы парадак рэалізацыі праектаў у рамках лічбавага парадка Саюза. Як падкрэсліў Старшыня Калегіі ЕЭК Тыгран Саркісян, гэтыя механізмы неабходныя для далейшай рэалізацыі лічбавага парадка Саюза. Яны прывядуць да стварэння новых формаў кааперацыі і развіццю нацыянальных цэнтраў кампетэнцый. «Для рэалізацыі праекта павінна быць згода ўсіх краін. Распрацоўваецца пашпарт праекта, які затым зацвярджаецца на ўзроўні Савета ЕЭК. Пасля гэтага Калегія ЕЭК павінна сфарміраваць тэхнічнае заданне і падабраць для яго выканаўцаў», - растлумачыў Тыгран Саркісян.\nКамісія ўжо прапрацавала мадэль узаемадзеяння такіх цэнтраў кампетэнцыі ў рамках Саюза ў фармаце еўразійскай сеткі цэнтраў кампетэнцый і накіравала ў бакі на абмеркаванне.\nВызначаны асноўныя ўзроўні прыняцця рашэнняў для рэалізацыі праектаў.\nУдзельнікамі праекта могуць з'яўляцца органы дзяржаўнай улады і арганізацыі краін Саюза, цэнтры кампетэнцый дзяржаў-членаў, ЕЭК і іншыя суб'екты. Праект рэалізуецца пры ўмове яго ўхвалення ўсімі дзяржавамі-членамі, пры ўдзеле ў iм не менш трох краін.\nМеханізмы будуць спрыяць паглыбленню эканамічнага супрацоўніцтва на прасторы Саюза, створаць новыя формы кааперацыі паміж дзяржавай і бізнесам праз сеткі цэнтраў кампетэнцый, а таксама забяспечаць выпрацоўку практык працы для складаных і размеркаваных праектаў, будуць спрыяць фарміраванню і назапашванню лічбавых кампетэнцый і экспертызы ў рамках Саюза.\nЧлены Міжурадавага савета разгледзелі пытанне фарміравання агульнага рынку газу ЕАЭС.\nВыступаючы на прэс-брыфінгу па выніках пасяджэння ЕМУС, Тыгран Саркісян паведаміў, што члены Міжурадсавета таксама абмеркавалі адчувальнае пытанне ўсталявання цаны на транзіт газу. Бакі па-ранейшаму не прыйшлі да кампрамісу. Тым не менш пасля зацвярджэння ў снежні 2018 года праграмы фарміравання агульнага рынку газу ЕЭК пачала працу над яе выкананнем і планам мерапрыемстваў па яго фарміраванні. «Праграма прадугледжвае распрацоўку шэрагу канцэптуальных дакументаў, такіх як адзіныя правілы доступу да газатранспартных сістэм, парадак ажыццяўлення біржавых таргоў газам і правілы гандлю на агульным рынку газу. Мяркуецца, што мы паэтапна прадставім гэтыя дакументы на зацвярджэнне, каб да 2025 года наш агульны рынак газу пачаў працаваць», - сказаў Старшыня Калегіі ЕЭК.\nНа Міжурадсавеце разгледжана пытанне стварэння наднацыянальных прадпрыемстваў.\nКамісія прадставіла членам Міжурадсавета перадавы вопыт стварэння наднацыянальных кампаній, якія працуюць на тэрыторыі некалькіх краін і ствараюць прадукцыю, аб'яднаную пад адным брэндам.\n«Гэты вопыт важны для нас, - падкрэсліў Старшыня Калегіі ЕЭК, - паколькі канцэпцыя еўразійскага брэнда і рэалізацыя сумесных еўразійскіх праектаў сёння з'яўляецца актуальнай задачай. Мы таксама зацікаўлены ў тым, каб стварыць прававое поле для еўразійскіх брэндаў, якое б стымулявала інтэграцыйныя працэсы ў нашым Саюзе».\nМіжурадсавет даручыў Камісіі працягнуць працу па вывучэнні гэтага вопыту з мэтай прымянення аспектаў, карысных для ЕАЭС.\nУ рамках пасяджэння Міжурадсавета краіны ЕАЭС падпісалі Пагадненне аб суднаходстве.\nГэта важны дакумент для Саюза, які дапаможа дзяржавам-членам сфарміраваць адзіную транспартную прастору, агульны ўнутраны рынак водных транспартных паслуг, будзе спрыяць рэалізацыі транзітнага патэнцыялу і развіццю транспартных комплексаў.\nДакумент спрашчае ўзаемны доступ судоў пад сцягамі краін ЕАЭС да ўнутраных водных шляхоў іншых дзяржаў-членаў. Цяпер дзейнічае дазвольная сістэма доступу да водных шляхоў. Дакумент дасць магчымасць перайсці да паведамляльнай сістэмы: доступ судоў да плавання пад сцягам дзяржаў-членаў будзе ажыццяўляцца на аснове паведамлення.\nТаксама цяпер будуць узаемна прызнавацца суднавыя дакументы, кваліфікацыйныя дакументы капітана і членаў экіпажаў судоў.\nПагадненне дае права на двухбаковыя перавозкі грузаў, пасажыраў і іх багажу паміж дзяржавай-членам сцяга судна і іншай краінай-удзельніцай на сумежных унутраных водных шляхах, а таксама транзітны праход па ўнутраных водных шляхах.\nЕўразійская эканамічная камісія прадставіла даклад «Аб стане ўзаемнага гандлю паміж дзяржавамі-членамі Еўразійскага эканамічнага саюза ў 2018 годзе».\nЗа дзевяць месяцаў папярэдняга года вартасны аб'ём узаемнага тавараабароту ЕАЭС павялічыўся на 11,9% адносна адпаведнага перыяду 2017 года, дасягнуўшы 44,2 млрд дол. ЗША. Сярэднія цэны на тавары адзінага рынку Саюза дэманстравалі большую стабільнасць (104,4%), чым годам раней (112,7%). Прырост аб'ёму ўзаемнага гандлю ЕАЭС у супастаўных цэнах (на 7,2%) аказаўся больш істотным, чым павелічэнне экспарту (на 5,4%) і імпарту (на 4,2%) тавараў у знешнім гандлі з трэцімі краінамі.\nАдзначаны таксама рост таварнай дыверсіфікацыі адзінага рынку ЕАЭС. Развіццё канкурэнцыі ва ўзаемным гандлі, у сваю чаргу, аказвае станоўчае ўздзеянне на якасць тавараў, якія вырабляюцца ў Саюзе.\nУ дакладзе падкрэслена, што паслядоўнае ўстараненне перашкод на рынку ЕАЭС, практычнае супрацоўніцтва ў сферах эканомікі, якія маюць інтэграцыйны патэнцыял, паслужаць далейшай дыверсіфікацыі гандлю і будуць спрыяць актывізацыі эканамічнага росту дзяржаў-членаў. Гэта прывядзе да павышэння ёмістасці адзінага рынку, фарміравання ўстойлівага і прадказальнага попыту на прадукцыю краін Саюза.\nБыў заслуханы даклад Камісіі «Аб макраэканамічнай сітуацыі ў дзяржавах-членах Еўразійскага эканамічнага саюза і прапановах па забеспячэнні ўстойлівага эканамічнага развіцця».\nАдзначана, што эканомікі краін Саюза захоўваюць тэндэнцыю да росту. Па выніках студзеня-верасня мінулага года найбольш высокія тэмпы прыросту дэманструюць Арменія, Беларусь і Казахстан – 6%, 3,7% і 4,1% адпаведна. ВУП Расіі і Кыргызстана ў гэты перыяд павялічыўся на 1,6% і 1,2% адпаведна.\nЭканамічны рост у дзяржавах-членах абумоўлены пераважна ростам сектара прамысловай вытворчасці і сферы паслуг. У Саюзе назіраецца станоўчая дынаміка прамысловай вытворчасці, абароту рознічнага гандлю і будаўніцтва. Напрыклад, у Арменіі прамысловая вытворчасць вырасла на 6,7%, у Беларусі – на 6,8%, у Казахстане – на 4,8%, у Расіі – на 3%. Развіццё прамысловасці падтрымлівалася ў асноўным за кошт апрацоўчых і горназдабыўных галін.\nЧарговае пасяджэнне Еўразійскага міжурадавага савета адбудзецца ў красавіку-маі гэтага года ў Ерэване (Рэспубліка Арменія).