Культура - Фантан ідэй. І з водаправодам!\nПра “канструкцыі” і “канструктараў”\nУ мінулым матэрыяле мы казалі пра перспектывы захавання народных традыцый у Глускім раёне: акрэслілі болевыя кропкі ў сферы традыцыйнай культуры, характэрныя для многіх куткоў краіны. Наўздагон хацелася б вось што яшчэ зазначыць. На адзін і той жа гурток дома рамёстваў дзеці ходзяць максімум год-два. Адпаведна іх здольнасці застаюцца на аматарскім узроўні і наўрад ці выкарыстоўваюцца ў будучыні. Пра далейшую перадачу мясцовых традыцый у такім выпадку няма і гаворкі. Так, на Глушчыне няма пакуль школы рамёстваў. Але майстар лозапляцення з Заеліцы Аляксей Меснік знайшоў пэўную альтэрнатыву. Пра яе і хочам распавесці. Летась Аляксей набраў у свой гурток дзяцей выключна з другога класа мясцовай школы. Пры гэтым час заняткаў падабраны так, каб малеча з іншых вёсак магла паспець на зваротны рэйс школьнага аўтобуса. Майстар сцвярджае, што хоць з малодшымі школьнікамі па першым часе працаваць цяжэй, але і выніковая аддача тут нашмат большая. Сябры па школе застаюцца сябрамі і па гуртку. Вось такая “канструкцыя” атрымалася. Пабачым, наколькі працяглым застанецца “рамесніцкае” сяброўства.\nА вось у Любанскай дзіцячай школе народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва “канструкцыя” якасна адрозная: будучыя майстры вучацца пяць гадоў, пры гэтым авалодваючы самымі разнастайнымі традыцыйнымі рамёствамі: бандарствам, ганчарствам, лозапляценнем, разьбой па дрэве, ткацтвам, вышыўкай. А з гэтага навучальнага года ў школе з’явіўся новы кірунак зусім не традыцыйнага мастацтва — фрывалітэ: адмысловая тэхніка пляцення карункаў.\nВынікі сістэмнай працы не прымусілі сябе чакаць. Летась адбыўся першы выпуск школы з 14 выпускнікоў. Восем з іх вырашылі і, самае галоўнае, змаглі паступіць у мастацкія каледжы, прафесійна-тэхнічныя навучальныя ўстановы і працягнуць навучанне па профілі. І гэтым вельмі ганарыцца дырэктар школы Любоў Серавокая. Прыемна адзначыць, што па “наводцы” “К” у Любань звярталіся па кансультацыі з нагоды дзейнасці школы рамёстваў калегі з Быхава. Плануем арганізаваць у рэдакцыі “круглы стол” з удзелам прадстаўнікоў усіх нашых рамесніцкіх школ. Бо менавіта ў такой “школьнай” арыентацыі нам бачыцца галоўная перспектыва развіцця дамоў рамёстваў і нашага традыцыйнага мастацтва ўвогуле. У каго іншае меркаванне — выказвайце!\nКаб вучэбны працэс па асновах рамесніцкага майстэрства заставаўся эфектыўным, неабходна годнае тэхнічнае аснашчэнне і ўласна матэрыялы для вырабаў. Пытанні ў гэтым плане ў Глускім раёне маюцца. Майстар з Заеліцы выкарыстоўвае ўласную кухню, дзе варыць лазу. Клопатаў дадае і тое, што, праз хімічную апрацоўку навакольных каналаў для патрэбаў меліярацыі, лазу цяпер можна знайсці толькі на берагах ракі, а для гэтага трэба ехаць у райцэнтр. Вось так цывілізацыя “спрыяе” захаванню навакольнага асяроддзя і народных традыцый.\nПабываць у Любані і не завітаць у адкрытую некалькі месяцаў таму “Лаўку рамесніка” мы, вядома, не маглі. Аднак перад гэтым па дарозе заехалі ў аграгарадок Асавец, дзе ў адным будынку размяшчаецца і бібліятэка, і сельскі дом культуры. Супрацоўніц апошняй установы спынілі літаральна ў дзвярах. Дырэктар Лілія Ахрыменя, мастацкі кіраўнік Святлана Кандраценя, а таксама актыўны ўдзельнік мясцовай самадзейнасці ўрач Анатоль Аладка рыхтаваліся да выезду ў суседнюю вёску Ямінск на канцэрт. У фармаце экспрэс-інтэрв’ю высветлілі вось што.\nАказваецца, ва ўстанове разлічваюць не толькі на свае сілы, але і на мясцовую супольнасць. Дoбры прыклад — “Дыска-клуб”. У межах гэтага фарміравання школьнікі прыходзяць не толькі патанчыць, але і навучыцца спраўляцца з гукавой і асвятляльнай апаратурай. А падвучыўшыся, моладзь сама займаецца арганізацыяй дыскатэк. Самі вызначаюць рэпертуар у сацыяльных сетках, праз іх жа і запрашаюць на дыскатэкі. Пры такім падыходзе цікава ўсім: і падлеткам, якія з радасцю тут бавяць вольны час, і кіраўніцтву СДК, якое выконвае план па аказанні платных паслуг. Падобнае ў свой час мы бачылі ў Шчучынскім раёне. Там таксама маецца свой ды-джэй. А ў вёску прыязджаюць на танцы з райцэнтра. Урэшце, паспяховыя канструктары могуць быць і валанцёрамі ці фрылансерамі.\nВырашылася пытанне ў Асаўцы і з вядучымі святочных праграм. Іх падрыхтоўка вядзецца ў рамках літаратурна-драматычнага гуртка “Маладзічок”. Апроч таго пры ўстанове дзейнічаюць клубныя фарміраванні “Крыжачок”, “Фарбы Радзімы”, гурток па вышыўцы. А гонарам установы з’яўляецца вакальны калектыў “Світанак”, які дзейнічае тут больш за 30 гадоў. Нельга не адзначыць і ўсеагульны любанскі трэнд: Асавецкі СДК актыўна супрацоўнічае з мясцовымі майстрыхамі па ткацтве і вышыўцы, якія хоць і працуюць у сябе дома, але заўсёды ўдзельнічаюць у супольных мерапрыемствах. Увагу да нацыянальных традыцый назіралі мы ці не ў кожнай установе раёна, а такая “канструкцыя”, пагадзіцеся, вартая пераймання.\nПераканаліся ў гэтым і ў асавецкай бібліятэцы, якую ўзначальвае Таццяна Малаш — ёсць тут арыгінальны этнаграфічны куток, вынік шматгадовай краязнаўчай працы. Пра павагу з боку мясцовай супольнасці сведчыць і той факт, што Таццяна Іванаўна абрана старастай аграгарадка. Гэта і не дзіўна, бо ў сваёй дзейнасці яна імкнецца ахапіць усіх жыхароў населенага пункта: пры бібліятэцы дзейнічае аб’яднанне пажылых людзей “Настальгія”, клуб-майстэрня “Чароўная нітачка”, для сямейнай публікі клуб “Надзея”, у межах якіх адбываюцца гутаркі, майстар-класы, сумесныя агляды прэсы за кубачкам гарбаты. Ажыццяўляецца ва ўстанове і сацыяльны праект “Дарога дабра”, разлічаны на працу з цяжкімі падлеткамі. І гэта таксама традыцыя.\nНа развітанне Таццяна Іванаўна адзначыла, што як і ў іншых бібліятэках, летась у параўнанні з мінулымі гадамі кніг паступіла нашмат менш. Але гэта не такая ўжо і праблема, бо кнігі дораць чытачы. Актыўна выкарыстоўваецца тут і буккросінг.\nМяне ўразіла рэкламная дзейнасць Любанскага аддзела ІРКСМ. І не столькі тое, што начальнік аддзела Васіль Каткавец сам сядае за камп’ютар і піша карэспандэнцыі для “К” (да прыкладу, пра хуткі тэатральны фестываль, і дарэчы, менавіта такой ухвальнай палітыкі прытрымліваецца і начальнік Мастоўскага аддзела Сяргей Дзейкало), колькі шматлікая і арыгінальная друкаваная прадукцыя: паштоўкі, візітоўкі, плакаты, афішы, запрашэнні. Гэтага ўсяго, пярэстага, яркага і незвычайнага па форме, было столькі падрыхтавана да нядаўняга адкрыцця “Лаўкі…”, што праігнараваць падзею было немагчыма. Таму і ператварылася яна ў святочны перформанс. Вось так бы ды ў кожным раёне!\nМіні-гатэль і пякарня\nУ Любані найперш завіталі ў аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі. Размову з кіраўніком сферы культуры Любанскага раёна Васілём Каткаўцом пачалі з перспектыў яе развіцця. А тое, што яны ёсць, Васіль Сцяпанавіч не сумняецца, бо ў раён прыходзяць буйныя інвестары, будуецца вялікі горна-ўзбагачальны камбінат.\nЗ гэтай нагоды ў кіраўніцтва раёна маюцца ідэі. Не адна і не дзве. Скажам, мяркуецца ператварыць Обчынскі СДК, што ў сямі кіламетрах ад Любані, у Цэнтр традыцыйнай культуры. І не фармальна ператварыць, а на базе ўжо наяўнага клуба нацыянальнай кухні “Гаспадыня”: праводзіць там абрады, вяселлі з элементамі традыцыйнай культуры, стварыўшы пры гэтым міні-гатэль, якога так не хапае ў горадзе.\nЧарговая задумка Васіля Каткаўца — народная пякарня. Пакуль на рэалізацыю праекта сродкаў няма, але надзея маецца, бо ідэю падтрымаў старшыня Любанскага райвыканкама Сяргей Казецкі, які з вялікай адказнасцю ставіцца да развіцця культурнай прасторы раёна. І гэта дае свой плён. У мінулым годзе да 450-годдзя Любані па ініцыятыве Сяргея Казецкага быў адрэстаўраваны парк культуры і адпачынку, які стаў цэнтрам святкавання гарадскога юбілею. Былі ўведзены ў эксплуатацыю фантан, сцэна, трэнажоры, дзіцячая пляцоўка. Менавіта ў парку з ліпеня па верасень пачалі праходзіць бясплатныя танцы, а штонядзелю клубныя ўстановы аграгарадкоў летась паказвалі свае праграмы “Нядзельны вечарок”.\nНіхто не прайграе\nЦяпер на большасць канцэртаў у Любані і раёне білеты распрадаюцца за некалькі тыдняў да выступлення. Яшчэ адзін з сакрэтаў — разам з квітком чалавек атрымлівае і права на ўдзел у бясплатнай латарэі, розыгрыш якой адбываецца падчас мерапрыемства. Не абыходзіцца ў справе прыцягнення наведвальнікаў ва ўстановы культуры і без крэатыўнасці. Возьмем “Чароўны куфэрак” — юбілейны ХІ тэатральны фестываль, якому ў гэтым годзе спаўняецца 20 гадоў і 30 гадоў узорнаму тэатру “Летуценнікі” — арганізатару фестывалю. Фестываль адбудзецца ў маі. Сёлета ён пройдзе пад эгідай 500-годдзя беларускага кнігадрукавання. Час фестывалю адмыслова супаў з Міжнародным днём музеяў. Не выпадковы і праект у межах падзеі “Тэатральнае бяссонне”: у Ноч музеяў у школе мастацтваў адбудзецца паказ маладзёжнага спектакля “Гэта ўсё яна” (18+), а апоўначы адбудзецца яго абмеркаванне. Вядома ж, моладзі будзе мора!\nІ школьная, і публічная\nНават у такім актыўным у культурным плане раёне адбываецца аптымізацыя ўстаноў. Не маглі не закрануць і гэту тэму. Па словах Васіля Каткаўца, у выніку аптымізацыі ў вёсках большасць бібліятэк цяпер інтэграваныя. У той жа час маецца разуменне кіраўніцтва раёна, што ў аграгарадках важна захаваць па дзве бібліятэкі — школьную і публічную. У цэлым жа для Любаншчыны характэрны дыферынцыраваны падыход да аптымізацыі. Добры прыклад — Баяніцкі сельскі клуб. Летась яго планавалася закрыць, тым больш загадчыца клуба выходзіла на пенсію, а жыхароў тут — блізу 180 чалавек. Вось толькі вяскоўцы не пагадзіліся з такой перспектывай, запрасілі кіраўніцтва раёна і здолелі пераканаць, што з закрыццём клуба (бібліятэка і школа былі закрыты яшчэ раней) усе перспектывы вёскі канчаткова знікнуць. Прыслухаўшыся да людзей, пакінулі клуб, знайшлі на пасаду дзяўчыну, гатовую завочна падвучыцца ды сумяшчаць працу ў ФАПе і ў сферы культуры. Ці яшчэ прыклад. У невялікіх Шыпілавічах установа культуры таксама захавалася, бо месца тут адметнае — радзіма знакавай постаці не толькі для Любаншчыны, — вядомага пісьменніка, фалькларыста і краязнаўцы Паўла Шпілеўскага. Штогод тут праходзіць фэст традыцыйнай культуры “Пятровіца” з летняй школай народнага танца.\nІ ўсё ж клопатаў з установамі культуры ў раёне хапае, найперш, з рамонтна-будаўнічымі работамі. Актуальныя праблемы ў гэтым плане з Загальскім СДК. Гмах савецкіх часоў патрабаваў замены ацяплення, рамонту сцэны. Радуе, што паступова сітуацыя вырашаецца гаспадарчым шляхам.\nВось такія “канструктары”, вось такія “канструкцыі”. Мы яшчэ раз пераканаліся, што сапраўдную культуру робяць не па інструкцыях ці метадычках. Тут не столькі рукамі варта, колькі душой. Тады і прарастуць рунню — як гэта пастаянна адбываецца на Любаншчыне — адметныя фестывалі, установы культуры, творчыя праекты.


Архіў навін 2016/2017 навучальнага года (1 паўгоддзе) - ДУА “Беларускамоўная гімназія №2 Барысава"\nАрхіў навін 2016/2017 навучальнага года (1 паўгоддзе)\n29 снежня для настаўнікаў гімназіі прайшоў педагагічны савет па тэме "Выхаванне прававой асветы, прававой культуры - неад'емная частка міжведамаснага ўзаемадзеяння па прафілактыцы супрацьпраўных паводзін непаўналетніх". Адной з умоў ажыццяўлення эфектыўнай прафілактычнай і карэкцыйнай работы з'яўляецца рэалізацыя прынцыпу адкрытасці выхаваўчай сістэмы. Стварэнне ва ўстанове агульнай сярэдняй адукацыі сацыякультурнага асяроддзя, аптымальнага для станаўлення асобы, цесна спалучана з фарміраваннем адзінай адукацыйнай прасторы. Граматна арганізаванае прадуктыўнае ўзаемадзеянне з законнымі прадстаўнікамі непаўналетніх, з дзяржаўнымі і грамадскімі арганізацыямі з'яўляецца адной з галоўных умоў паспяховай карэкцыйнай і прафілактычнай работы, а таксама ўмовай павышэння якасці адукацыйнага працэсу\nЗ 22 па 24 снежня для вучняў 1-11 класаў і іх бацькоў прайшлі навагоднія мерапрыемствы ў рамках рэспубліканскай акцыі "Нашы дзеці": канцэртная праграма "Калядная зорка", калядны кірмаш, навагодняя казка для вучняў 1-4 класаў "Брэменскія музыканты", заключны гала-канцэрт конкурса дзіцячай творчасці "Атрымай свой Оскар", танцавальныя дыскапраграмы\n20 снежня 2016 года падчас класнага сходу для бацькоў вучняў 4 “Б” класа была праведзена экскурсія ў музейнай зале вучэбна-метадычнага цэнтра беларускай культуры. Бібліятэкар Таццяна Маслюкова пазнаёміла законных прадстаўнікоў з этнаграфічнай экспазіцыяй, расказала пра беларускага пісьменніка Янку Маўра, асабістыя рэчы якога захоўваюцца ў гімназічным музеі. Бацькі наведалі выставу творчых работ вучняў і настаўнікаў гімназіі\nУ рамках штогадовай дабрачыннай акцыі "Цуды на Каляды" вучнямі і бацькамі былі сабраны грашовыя сродкі, канцэлярскія тавары, сродкі гігіены, цацкі, настольныя гульні, спартыўны інвентар, кнігі, аддзенне для дзяцей і сем'яў, якія знаходзяцца ў складаным сацыяльным становішчы. На рахунак Барысаўскага дома дзіцяці былі пералічаны грашовыя сродкі ў памеры 200 рублёў, у раённую піянерскую арганізацыю і раённы камітэт БРСМ былі перададзены падарункі на суму 150 рублёў\nЗ 12 па 22 снежня ў гімназіі праходзіла прафілатычная ацыя "Стоп-СПАЙС". Яе асноўная мэта — фарміраванне ў дзяцей і моладзі законапаслухмяных паводзін, а таксама прапаганда здаровага ладу жыцця, папярэджанне распаўсюджвання і ўжывання спайсаў. 22 снежня перад вучнямі 7-11 класаў выступіў намеснік начальніка аддзела па наркакантролі і супрацьдзеянні гандлю людзьмі Барысаўскага РАУС Пазнякоў І.А. з лекцыяй аб недапушчальнасці ўжывання наркатычных прэпаратаў, псіхатропных рэчываў і прававых наступствах незаконнага абароту наркатычных сродкаў. Ён расказаў аб шкодзе празмернага выкарыстання сацыяльных сетак, якія напоўнены ролікамі і фотаздымкамі парнаграфічнага зместу. Вельма часта менавіта падлеткі становяцца ахвярамі злачынстваў на сэксуальнай глебе. Ігар Аляксандравіч растлумачыў вучням аб палавой недатыкальнасці непаўналетніх (недапушчальнасці ўплыву дарослых праз распусныя дзеянні, дзеянні сэксуальнага характару і г.д.) і пазнаёміў з алгарытмам дзеянняў у такіх выпадках. Паміж Ігарам Аляксандравічам і вучнямі склаўся дыялог і на многія пытанні дзеці атрымалі правамерныя адказы\n20 снежня ў актавай зале для вучняў 1-11 класаў і настаўнікаў гімназіі прайшоў Адзіны дзень бяспекі, які правяла намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І. Яна паведаміла прысутным аб правілах бяспечных паводзін у час правядзення навагодніх мерапрыемстваў. Напярэдадні зімовых канікул для вучняў была праведзена прафілактычная гутарка аб забароне выхаду на лёд, недапушчэнні выкарыстання піратэхнічных сродкаў, аб забароне знаходжання без суправаджэння законных прадстаўнікоў з 22.00 да 06.00 не дома, ужывання наркатычных сродкаў, курэння, ужывання алкаголю і піва, выкананне правіл дарожнага руху і правіл этычных паводзін у грамадскіх месцах. Вучні пазнаёміліся з мабільнай праграмай "МНС Беларусі: дапамога побач", якая зможа дапамагчы ў выпадку надзвычайнай сітуацыі\nРыхтуемся да Новага года\n17 снежня вучні 1 і 3 класаў наведалі майстэрню Дзеда Мароза. Рабяты зрабілі навагоднія маскі, елачкі і аплікацыі з каляровай паперы. Вучні 8-11 класаў прынялі ўдзел у 3 адборачным туры гімназічнага конкурсу дзіцячай творчасці "Атрымай свой Оскар"\nПапярэдзіць пажары і няшчасныя выпадкі ў выніку выкарыстання піратэхнічных вырабаў—мэта рэспубліканскай акцыі "Бяспечны Новы год!", якая праводзіцца з 7 па 31 снежня. У рамках акцыі пройдуць конкурсы, віктарыны, гульні, гутаркі на тэму бяспечнага выкарыстання піратэхнікі, а таксама дэманстрацыя навучальных фільмаў і азнаямленне з правіламі выкарыстання піратэхнікі. 20 снежня запланавана правядзенне Адзінага ўрока бяспекі\n15 снежня ў гімназіі стартавала самае добрае і яскравае мерапрыемства адыходзячага года "Навагодні Артмоб", мэтай якога стала стварэнне цудоўнага настрою і выражэнне творчасці. Кожны піянерскі атрад разам з валанцёрамі БРСМ падрыхтаваў навагоднія ўпрыгожванні для фае, спартыўнай і актавай залы гімназіі\n10 снежня ў актавай зале гімназіі прайшоў 2 адборачны тур гімназічнага конкурсу дзіцячай творчасці "Атрымай свой Оскар" для вучняў 4-5 класаў. Вучні 2 класаў прынялі ўдзел у віктарыне "Зімовыя забавы"\nЗ мэтай стварэння аптымальных умоў для захавання і ўмацавання здароўя, фарміравання здаровага ладу жыцця і каштоўнасных адносін да здароўя вучні 7-8 класаў прынялі ўдзел у мерапрыемствах "Уплыў шкодных звычак на рэпрадуктыўнае здароўе падлеткаў" і "Сям'я - аснова сусвету", якія прайшлі на базе цэнтральнай раённай бібліятэкі імя І.Х.Каладзеева.\nНаш суботні дзень\n3 снежня ў актавай зале гімназіі прайшоў 1 адборачны тур гімназічнага конкурсу творчасці "Атрымай свой Оскар" для вучняў 6-7 класаў. Вучні 9-10 класаў прынялі ўдзел у раённым кірмашы валанцёрскіх ініцыятыў, які прайшоў на базе ДУА "Гімназія №1 г. Барысава"\nАкцыя "Школа без наркотыкаў"\nЗ мэтай узмацнення антынаркатычнай прапаганды сярод вучняў і іх бацькоў, удасканалення ўзаемадзеяння ўстановы адукацыі, сям’і і грамадства па пытаннях фарміравання стойкага непрыняцця ўжывання і распаўсюджвання наркотыкаў і іх прэкурсаў з 22 лістапада па 17 снежня ў гімназіі праводзілася антынаркатычная акцыя "Школа без наркотыкаў". Вучні 5-11 класаў прынялі ўдзел у конкурсе плакатаў, для вучняў 7-11 класаў была праведзена адзіная гадзіна інфармавання з праглядам відэароліка "Лепш не спрабаваць". Лепшыя работы гімназістаў размешчаны на сайце раённага аддзела адукацыі, спорту і турызму Барысаўскага райвыканкама\nТэма прафілактыкі ВІЧ і СНІДа з'яўляецца актуальнай на працягу больша за 30 гадоў. 29 лістапада ў актавай зале гімназіі прайшла гадзіна інфармавання "Датычыцца нават таго, каго не датычыцца" для вучняў 7-11 класаў, якую падрыхтавалі і правялі намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І. і педагог-арганізатар Пушкіна А.Г. Старшакласнікі праглядзелі відэа-ўрок "Дзеля жыцця", даведаліся аб актуальных праблемах, якія існуюць і знайшлі адказы на хвалюючыя іх пытанні. Кожны прысутны замацаваў на каўнерыку пінжака ці сукенкі чырвоную стужку - знак барацьбы са СНІДам, знак нашага спачування, падтрымкі і надзеі на будучыню без СНІДу. У фае першага паверха была арганізавана выстава "Фарбы жыцця".\n28 лістапада вучні 4 класаў прынялі ўдзел у пазакласным мерапрыемстве, якое правяла кіраўнік аб'яднання па інтарэсах "Спадчына" Маслюкова Т.А. разам са сваімі гурткоўцамі ў гімназічным музеі. Вучні яшчэ раз дакрануліся да невычэрпнай спадчыны беларускага народа\nАдаптацыя праходзіць паспяхова\n26 лістапада вучні 5-х класаў прынялі ўдзел у трэнінгавым занятку "Мой клас - мая планета", які правяла педагог-псіхолаг гімназіі Макарэвіч С.В. Падчас занятку вучні выказалі свае меркаванні наконт таго, якім яны бачаць сваю гімназію, свой клас, сваіх аднакласнікаў. Вучні стварылі планеты: "Вучоба", "Зносіны", "Інтарэсы", "Мары" і зрабілі вывад, што іх клас павінен быць самым лепшым, актыўным і старанным.\n26 лістапада стаў доўгачаканым днем для вучняў другіх класаў нашай гімназіі. У гэты дзень піянеры-важатыя правялі святочны збор і наша дружына імя М.Г.Мармулева папоўнілася 79 акцябратамі. Дырэктар гімназіі Скурат А.В. павіншавала са святам усіх прысутных і пажадала вучням поспехаў у вучобе, добрых сяброў і цікавых спраў. Тэатр-студыя "Забава" падрыхтаваў для вучняў і бацькоў цікавую гульнёвую праграму. З цудоўным настроем маленькія акцябраты пакінулі актавую залу, а для вучняў 2 А" класа вучні 6 "А" правялі гульню-віктарыну "Матэматыка - царыца навук"\n22 лістапада для вучняў 1-11 класаў прайшоў Адзіны ўрок бяспекі па тэме "Бяспечны лёд". Намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І. расказала вучням аб той небяспецы, якая можа напаткаць дзяцей і іх бацькоў каля вадаёмаў. Выхад на лёд непаўналетнім забаронены - гэта вельмі небяспечна для іх жыцця. А катацца на каньках лепш на катках. Вучням нагадалі аб выкананні правілаў дарожнага руху, абавязковым нашэнні флікераў і наяўнасці асабовых маршрутаў бяспечнай дарогі дадому. Усе вучні праглядзелі відэаролікі "МНС папярэджвае" і "Асцярожна! Першы лёд"\nЗбор актыва піянерскай дружыны\nУ аўторак, 22 лістапада, педагог-арганізатар Пушкіна А.Г. правяла збор актыва гімназічнай дружыны імя М.Г.Мармулева. Былі разгледжаны хвалюючыя пытанні: арганізацыя і правядзенне 5 штогадовага конкурсу творчасці "Сузор'е талентаў", правядзенне навагодняга арт-моба. Савет дружыны вырашыў прыняць удзел у раённых акцыях "Наша піянерская праца табе, Айчына", "Цуды на Каляды", "Школа без наркотыкаў" і ў раённым праекце "Я піянер сваёй краіны".\n22 лістапада для вучняў 8 класаў прайшла агітацыя ў БРСМ. Педагог-арганізатар Пушкіна А.Г. і намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І. расказалі вучням гісторыю стварэння маладзежнай арганізацыі, традыцыі і магчымасці, якія яна прадастаўляе.\nСкажы "Не" шкодным звычкам\nЗдаровы лад жыцця ў гімназістаў павінен быць на першым месцы. 21 лістапада для вучняў 5 "Б" класа прайшла класная гадзіна "Скажы "Не" шкодным звычкам". Класны кіраўнік Грышкевіч І.А. падрыхтавала цікавую інфармацыю пра тое, якая барацьба вялася са шкоднымі звычкамі ў мінулыя часы. Яна звярнула ўвагу на тое, што вельмі важна ўпэўненна адмовіцца на прапанову паспрабаваць алкаголь, наркотыкі ці сігарэту. Гімназісты за здаровы лад жыцця\n19 лістапада вучні 8 класаў прынялі ўдзел у інтэлектуальным казіно. Пераможцам стаў 8 "Б" клас. Для вучняў 10 класаў педагог-псіхолаг Макарэвіч С.В. правяла трэнінг па сацыяльна-псіхалагічнай адаптацыі "Мы разам".\n19 лістапада на базе гімназіі прайшоў раённы турнір па міні-футболе сярод 7 вучнёўскіх каманд школ горада на прызы ФК "БАТЭ". 1 месца заняла каманда СШ №24, 2 месца заняла каманда СШ №20, 3 месца - каманда СШ №23. Пераможцы атрымалі Кубак і 16 камплектаў футбольнай формы, прызеры - па 11 камплектаў. Таксама кожны ўдзельнік атрымаў білет на апошні ў сезоне 2016 дамашні футбольны матч "жоўта-сініх" з "Гарадзеяй", які пройдзе 27 лістапада на "Барысаў-Арэне". Плануецца, што турнір стане традыцыйным.\nЗдаровыя сямейныя адносіны-аснова паспяховай будучыні\n17 лістапада ў гімназіі прайшоў агульнагімнгазічны бацькоўкі сход у рамках тыдня сацыяльнага партнерства. Здаровыя сямейныя адносіны дапамагаюць усім членам сям'і адчуваць сябе свабодна і жыць у гармоніі адзін з адным. У той час як усе сем'і праходзяць праз добрыя і цяжкія часы, члены сям'і ў якой пануюць здаровыя адносіны, па-ранейшаму здольныя ўзаемадзейнічаць адзін з адным у давернай і паважлівай абстаноўцы.\nЗдаровыя сямейныя адносіны - якія яны? У гэтым дапамаглі разабрацца госці схода: намеснік начальніка аддзела па наркакантролі і супрацьдзеянні гандлю людзьмі Барысаўскага РАУС Пазнякоў Ігар Аляксандравіч; інспектар дарожна-патрульнай службы дзяржаўнай аўтаінспекцыі Дзем'яновіч Аляксей Эдуардавіч; урач УЗ «Барысаўская цэнтральная бальніца» Шапчыц Тамара Аргашаўна; спецыяліст дзяржаўнага страхавога прадпрыемства «Стравіта» Захарэвіч Анатоль Уладзіміравіч. Пазнякоў Ігар Аляксандравіч расказаў бацькам аб небяспецы, якую нясуць у сабе сацыяльныя сеткі. Ужыванне наркотыкаў і СПАЙСа, бескантрольнасць і безнагладнасць за непаўналетнімі з боку бацькоў - праблемы сучаснасці. Дзем'яновіч Аляксей Эдуардавіч нагадаў бацькам аб абявязковым выкананні правілаў дарожнага руху. Нашэнне флікераў, выкарыстанне спецыяльных сядзенняў, наяўнасць маршрутаў бяспечнага руху ў дзяцей зберажэ іх жыццё. Ён параіў вадзіцелям выконваць хуткасны рэжым, а пешаходам быць уважлівымі на пешаходных пераходах. Спецыяліст-медык ракамендавала правесці вакцынацыю дзяцей і дарослых на грып, параіла бацькам забяспечыць сваіх дзяцей трохразовым гарачым харчаваннем.\nАкцыя "У кожны дом з добрым сэрцам"\nЗ мэтай аказання адраснай сацыяльнай дапамогі пажылым людзям, а таксама фарміравання ў моладзі маральных якасцей, папулярызацыі валанцёрскага руху "Добрае сэрца" пярвічная арганізацыя БРСМ і БРПА гімназіі прыняла ўдзел у дабрачыннай акцыі "У кожны дом з добрым сэрцам". Была аказана маральная і матэрыяльная дапамога ветэранам педагагічнай працы, сабрана інфармацыя і створаны летапіс педагагічных работнікаў.\nВіншуем пераможцаў другога этапу рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах\nДыпломам ІІ ступені была адзначана работа вучаніцы 8 класса гімназіі Готта Яны “Экфрасіс у літаратурным творы. На матэрыяле апавядання Зм.Бядулі “Велікодныя яйкі” на ХІХ абласным конкурсе работ даследчага характару ў секцыі “Беларуская мова і літаратура”. Штогод вучні гімназіі пад кіраўніцтвам настаўніка беларускай мовы і літаратуры Падколзінай Ж.П. пазнаюць прыгажосць роднага слова і паспяхова выступаюць на навукова-практычных канферэнцыях і конкурсах работ даследчага характару.\n13 лістапада ў Палацы спорту г. Мінска праводзіўся Міжнародны танцавальны фестываль “Dance Expo 2016”. У ім прымаў удзел харэаграфічны калектыў ”Аксаміт”(кіраўнік Шаціла Юлія Аляксееўна), які атрымаў дыплом ІІІ ступені ў намінацыі “Танцавальнае шоу”\n12 лістапада для вучняў гімназіі была арганізавана шмат цікавых мерапрыемстваў. Вучні 1 "В" класа наведалі экалагічны цэнтр, вучні 1 "А" і 1 "Б" класаў прынялі ўдзел у віктарыне "Восеньскія цуды", зрабілі сувеніры з прыроднага матэрыялу. Настаўнікі 4 класаў правялі калектыўную творчую справу "Гонар хлебу на стале". Чацверакласнікі наведалі школьную сталовую і пазнаёміліся з працэсам вырабу булачак, узгадалі прыказкі і прымаўкі пра хлеб, гісторыю нараджэння хлеба, чыталі вершы пра хлеб. Мерапрыемства насіла таксама і прафарыентацыйны характар, гутарылі аб прафесіях людзей, дзякуючы якім на наш стол прыходзіць хлеб. Вучні 9 класаў прынялі ўдзел у круглым стале "За здаровы лад жыцця".\nМая любімая гімназія\n5 лістапада вялікая гімназічная сям'я адзначыла цудоўны юбілей: 25 гадоў назад была пабудавана і адкрыта Дзяржаўная ўстанова адукацыі "Беларускамоўная гімназія №2 г. Барысава". На працягу 25 гадоў тут вучыліся і вучылі, пленна працавалі. На рахунку гімназіі шэраг інтэлектуальных, творчых і спартыўных дасягненняў. Усе гэтыя гады наша ўстанова вызначалася сваімі чулымі адносінамі да роднай беларускай мовы, невычэрпнай спадчыны беларускага народа. Сёння гімназія – гэта 630 вучняў, 25 выпускаў гімназістаў, 972 выпускнікі, 24 залатых і 32 сярэбраных медалі.\nВетэраны педагагічнай працы, работнікі гімназіі, выпускнікі, бацькі і вучні, пачэсныя госці прыйшлі павіншаваць сваю любімую гімназію з юбілеем. Шмат добрых і шчырых слоў было сказана ў гэты дзень. Быў адноўлены гімназічны летапіс, створана кніга ветэранаў. Творчыя калектывы вучняў і педагогаў падрыхтавалі канцэртную праграму, быў зняты фільм "Захавальніца скарбаў". Кожны, хто прыйшоў на свята, атрымаў памятны сувеніры.\nНа свяце прысутнічалі пачэсныя госці: старшыня Савета дэпутатаў Барысаўскага райвыканкама Навіцкі Пётр Віктаравіч, начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызма Барысаўскага райвыканкама, намеснік старшыні грамадскага аб’яднання “Белая Русь”Пракапенкава Таццяна Мікалаеўна, намеснік начальніка аддзела адукацыі, спорту і турызма Барысаўскага райвыканкама Скварчэўскі Вячэслаў Мікалаевіч, галоўны спецыяліст сектара агульнай сярэдняй адукацыі Барэйка Таццяна Аркадзьеўна, загадчык раённага вучэбна-метадычнага кабінета Жукава Іна Мікалаеўна, старшыня раённай прафсаюзнай арганізацыі работнікаў адукацыі і навукі Мікуловіч Любоў Андрэеўна, старшыня Барысаўскага Таварыства выратавання на вадзе Шаплюк Ігар Федасеевіч, кіраўніцтва і прадстаўнікі калектыву Адкрытага акцыянернага таварыства “Барысаўскі завод агрэгатаў”. Пачэсныя госці павіншавалі гімназію са святам і ўручылі грашовыя сертыфікаты на развіццё матэрыяльна-тэхнічнай базы гімназіі.\nмы на радыё\nІ вось мы сталі гімназістамі\n29 кастрычніка ў актавай зале гімназіі прайшло ўрачыстае свята "Пасвячэнне ў гімназісты". Настаўнікі, бацькі і вучні прыйшлі на свята, каб павіншаваць самых юных членаў гімназічнай сям'і, якія летам вытрымалі ўступныя іспыты. Вучні 6-9 класаў падрыхтавалі канцэртную праграму, нагадалі гісторыю стварэння гімназій, паведамілі пяцікласнікам аб правілах паводзін гімназістаў, іх знешнім выглядзе. Каб стаць сапраўднымі гімназістамі, вучні 5 "А" і 5 "Б" прадставілі свае класы. Яны падрыхтавалі цікавыя візіткі: чыталі вершы, спявалі, танцавалі, знялі відэаролік аб сваім гімназічным жыцці. Пяцікласнікі далі клятву гімназістаў, паабяцалі старанна вучыцца і праслаўляць гімназію сваімі перамогамі. Дырэктар гімназіі Скурат Алена Віктараўна павіншавала прысутных са святам і пажадала поспехаў у вучобе. Для юных гімназістаў была праведзена гульня-квэст "Разумнікі і разумніцы". Скончылася мерапрыемства танцавальным флэшмобам.\nПасвячэнне ў першакласнікі\nК канцу падыходзіць першая вучэбная чвэрць. За гэты час самыя маленькія вучні гімназіі пазнаёміліся са школьным жыццём. 22 кастрычніка разам са сваімі бацькамі першакласнікі прыйшлі ў гімназію ўрачыста апранутыя і, вядома ж, з добрым настроем. Настаўнікі пачатковых класаў Гайдук Ю.А. і Гурлай В.С. падрыхтавалі для вучняў свята "Пасвячэнне ў першакласнікі". Дзеці чыталі вершы, спявалі песні, адгадвалі загадкі. У госці да іх завіталі Шапакляк і Чырвоны Капялюшык. Яны падрыхтавалі жартоўныя конкурсы на ўвагу і кемлівасць, з якімі першакласнікі справіліся на "выдатна". Скончылася свята ўрачыстай клятвай першакласнікаў і іх бацькоў. Яны паабяцалі вучыцца выдатна, добра паводзіць сябе, дапамагаць адзін аднаму. Усе вучні атрымалі дыпломы першакласнікаў. Гэты памятны дзень запомніцца надоўга вучням і іх бацькам.\nЯшчэ адна перамога\n1-5 лістапада ў Санкт-Пецярбурзе праводзіўся Міжнародны фестываль –конкурс “Прыбалтыйская восень”. Разам з камандамі Расіі, Украіны, Узбекістана харэаграфічны калектыў “Аверс” (кіраўнік Казак Юлія Іванаўна) прыняў удзел у гэтым фестывалі. Ансамбль удзельнічаў у дзвюх намінацыях “Сучасны танец” і “Народны танец.Стылізацыя”. І ў кожнай дзяўчаты атрымалі дыпломы І ступені. Віншуем з перамогай!\nСем цудаў Барысаўшчыны\n“Семь цудаў Барысаўшчыны” - інфармацыйная гадзіна, якую прапанавала вучням 10-х класаў загадчык бібліятэкі гімназіі Вольга Уладзіміраўна Антаневіч. Усяго на Барысаўшчыне 250 помнікаў архітэктуры і культуры, гісторыі і археалогіі Барысаўшчыны. 42 з іх занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.\nНавучэнцы азнаёміліся з гісторыяй Свята-Васкрасенскага сабора, касцёла Дзевы Марыі, Шухаўскай башні, дома-сядзібы І.Х.Каладзеева, Касцёла Узнясення Дзевы Марыі ў вёсцы Зембін, сядзібай Раманавых у вёсцы Стара-Барысаў, сядзібай Іосіфа Сліжа ў вёсцы Мсціж. Напрыканцы вучням было прапанавана скласці свой асабісты рэйтынг “Семь цудаў Барысаўшчыны”.\nДа інфармацыйнай гадзіны была падрыхтавана кніжная выстава “Горад – воін, горад - працаўнік”, а таксама электронная прэзентацыя па тэме.\n10 кастрычніка ў гімназіі стартавала святочная акцыя, прысвечаная Дню маці. А пачалі яе вучні пачатковых класаў. Яны падрыхтавалі разам з матулямі цудоўныя асеннія букеты і кампазіцыі з фруктаў, канфет і нават з агародніны. Далучыліся да акцыі і піянеры. Разам з педагогам-арганізатарам Пушкінай Аленай Генадзьеўнай яны падрыхтавалі папяровыя кветкі для "Кветкавага флэшмоба". 15 кастрычніка для ўсіх матуль і бабуль ў актавай зале гімназіі прайшоў святочны канцэрт "Першае слова - мама"\nРыхтуемся стаць акцябратамі\n8 кастрычніка прайшоў піянерскі збор для вучняў 2-х класаў па агітацыі ў акцябраты. Важатыя гімназічнай піянерскай дружыны паведамілі другакласнікам, што акцябронак – гэта маленькі адважны першаадкрывальнік. Ён гатовы ісці па новых дарогах і пазнаваць шмат новага, спраўляцца з цяжкасцямі, удзельнічаць у прыгодах. Яны падрыхтавалі віктарыны, конкурсы і рухомыя гульні, праверылі гатоўнасць маленькіх вучняў папоўніць рады піянерскай дружыны. Было вырашана правесці прыём у акцябраты 26 лістапада. Скончыўся збор танцавальным флэшмобам.\n"Мы за чысціню і парадак"- пад такім дэвізам 8 кастрычніка стартавала гімназічня акцыя "Зробім", якая з'яўляецца часткай сусветнай кампаніі "Let's Do it". Настаўнікі разам з вучнямі прынялі ўдзел у добраўпарадкаванні і навядзенню парадку на тэрыторыі гімназіі. Былі падрыхтаваны клумбы да зімовага перыяду, прыбрана лісце. Акцыя працягнецца да 29 кастрычніка.\n1 кастрычніка вучні 4-х класаў прынялі ўдзел у 23-х Еўрапейскіх асенніх днях назіранняў за птушкамі. У раёне пешаходнага моста была арганізавана назіральная пляцоўка. Арнітолагі грамадскай арганізацыі “Ахова птушак Бацькаўшчыны” і бёрдвотчары расказвалі пра птушак і паказвалі птушак з дапамогай спецыяльнай оптыкі.\nКожны год вучні 11-х класаў рыхтуюць сюрпрыз для настаўнікаў. І гэты год не стаў выключэннем. З самага ранку адзінаццацікласнікі сустракалі настаўнікаў смачным і карысным сняданкам. Яны падрыхтавалі дзень самакіравання: распрацавалі расклад заняткаў, напісалі планы-канспекты да ўрокаў і атрымалі магчымасць паспрабаваць сябе ў ролі настаўніка, намесніка дырэктара і самаго дырэктара. На вялікім перапынку старшакласнікі павіншавалі ўсіх педагогаў танцавальным флэшмобам і салодкім падарункам.\nЧым багаты - тым і рады\n24 верасня вучні, бацькі, настаўнікі і жыхары мікрараёна сабраліся на традыцыйны восеньскі кірмаш. Як сапраўднае народнае гулянне, кірмаш парадаваў агароднінай і садавінай, быў багаты на песні, гульні і забавы, самай папулярнай з якіх стала бяспройгрышная латарэя. Галоўнай падзеяй кірмашу, акрамя продажу, стаў ужо традыцыйны конкурс на лепшае афармленне гандлёвага месца. Па меркаванні журы, самымі творчымі, яскравымі і гасціннымі сёлета сталі 1 “А” (Кафэ “Першакласнік”), 3 "Г", 5 “А”, 6 "Б" і 7"Б" класы.\nКожны атрымаў на кірмашы тое, па што прыходзіў – запасы агародніны на зіму, вясёлае баўленне часу ў добрай кампаніі, танцы ды песні і, нарэшце, запас добрага настрою.\n22 верасня кожны год адзначаецца сусветны Дзень без аўтамабіля. Вучні нашай гімназіі таксама прынялі ўдзел у акцыі, мэтай якой - прыцягненне ўвагі насельніцтва да вырашэння экалагічнай праблемы па зніжэнні ўзроўню забруджвання атмасфернага паветра. У гэты дзень рэкамендавана аставіць свае аўтамабілі і перасесці на ровары. А вучні 3 "А" класа паспрабавалі намаляваць свой Дзень без аўтамабіля.\n20 верасня для вучняў 9-11 класаў прайшла інфармацыйная гадзіна “Мая прафесія патрэбная людзям”. Аб сваёй прафесіі і аб умовах паступлення, навучання і далешага працаўладкавання расказаў намеснік начальніка Барысаўскага ГРАНС Дакука У.У. Вучні праглядзелі відэаролік пра Камандна-інжынерны інстытут і атрымалі адказы на свае пытанні.\nдадатковая інфармацыя для зацікаўленных\nМы сябруем з ПДР\n17 верасня ў гімназіі прайшла гульня-віктарына па правілах дарожнага руху для вучняў 2-3-х і 5-х класаў. А падрыхтавалі яе вучні 5 "Б". Вучні пачатковых класаў актыўна ўдзельнічалі і паказалі добрыя веды па правілах дарожнага руху: яны адгадвалі загадкі, адказвалі на пытанні, праслухалі рэкамендацыі па выкананні ПДР. Потым усе вучні праглядзелі відэаролік "Добрыя дарогі дзяцінства". Атрыманыя веды былі замацаваны пры дапамозе інтарактыўнай гульні "Чырвоны. Жоўты. Зялёны" і мультымедыйнага тэста "Выконвай законы дарог". Закончылася мерапрыемства танцавальным флэшмобам і конкурсам малюнкаў. Усе вучні паабяцалі вывучаць і выконваць правілы дарожнага руху.\nПольская мова ў Барысаве!\nПаважаныя бацькі і вучні, Дом польскі ў Мінску арганізуе ў г.Барысаве набор слухачоў у дзіцячыя і дарослыя групы на курсы па вывучэнні польскай мовы. За дадатковай інфармацыяй звяртацца па тэлефонах: +375 17 285 36 51, +375 29 187 96 36, на сайт dompolsky.by\nПарадак аплаты за карыстанне падручнікамі праз сістэму "АРІП"\nСістэма "Разлік" - Мінская вобл. - г.Барысаў - Адукацыя і развіццё - Гімназіі - Падручнікі.\nУвесці Асабовы рахунак дзіцяці (11-значны нумар, пачынаецца з 53)\nПрафілактыка на першым месцы!\n15 верасня ў гімназіі прайшоў агульнагімназічны бацькоўскі сход "Асаблівасці арганізацыі адукацыйнага працэсу ў 2016/2017 навучальным годе". Намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце Канашэвіч Ж.У. пазнаёміла прысутных з рэжымам работы ўстановы, арганізацыяй уступных іспытаў і экзаменаў, арганізацыяй платных паслуг. Начальнік інспекцыі па справах непаўналетніх Барысаўскага РАУС Ермалінская Н.Б. растлумачыла законным прадстаўнікам аб іх прававой адказнсці за сваіх дзяцей. Яна нагадала, што адміністратыўная і крымінальная адказнасць непаўналетніх пачынаецца з 16 гадоў, на ўлік у ІСН могуць паставіць за правапарушэнне з 10 гадоў. Наталля Барысаўна яшчэ раз нагадала бацькам, што яны нясуць поўную адказнасць за сваіх дзяцей. Намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І. расказала аб асаблівасцях арганізацыі сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагчнай работы ў новым навучальным годзе. Дырэктар гімназіі Скурат А.В. пазнаёміла з вынікамі фінансава-гаспадарчай дзейнасці ўстановы.\nБРПА - 26!\n13 верасня наша гімназія адсвяткавала знакавы дзень для ўсіх піянераў Беларусі. Менавіта 26 гадоў назад піянерская арганізацыя Беларусі заявіла аб сваёй самастойнасці на Х Рэспубліканскім злёце піянераў Рэспублікі Беларусь. Актывісты гімназічнай піянерскай дружыны імя М.Г.Мармулёва з раніцы сустракалі ўсіх гімназістаў і настаўнікаў піянерскім салютам. А на вялікіх перапынках для вучняў прайшлі танцавальныя флэшмобы для ўсёй гімназічнай сям’і. Зарад бадзёрасці і пазітыву атрымалі і настаўнікі і дзеці. Быць піянерам – быць добрым прыкладам для ўсіх.\nТрэба спортам жыць\n10 верасня на гімназічным стадыёне прайшло спартыўнае свята для вучняў 3-х і 6,8-х класаў. Падтрымаць і падбадзёрыць каманды прыйшлі бацькі і аднакласнікі. Пераможцамі сталі 3 "В" і 8 "А" класы.\nЗ 26 жніўня па 20 верасня ў гімназі праходзіць дабрачынная акцыя па зборы прыналежнасцей для дапамогі вучням. Усіх жадаючых прыняць удзел чакаем у выхаваўчым цэнтры гімназіі (каб. 323)\nКошт падручнікаў на новы 2016/2017 навучальны год вызначаны пастановай Міністэрства адукацыі ад 25 ліпеня 2016 года № 70 “Аб вызначэнні кошту вучэбных дапаможнікаў для асоб, якія асвойваюць змест адукацыйнай праграмы дашкольнай адукацыі, і камплектаў падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў для асоб, якія асвойваюць змест адукацыйных праграм агульнай сярэдняй адукацыі, у 2016/2017 навучальным годзе”.\nУ адносінах да школьнікаў вызначаны агульны кошт камплекта падручнікаў і платы за карыстанне ім.\n1 клас - 5,61 рублёў, 2 клас — 7,70 рублёў, 3 клас - 5,50 рублёў, 4 клас— 6,69 рублёў, 5 клас - 10,76 рублёў, 6 клас — 14,04 рублёў, 7 клас - 8,12 рублёў, 8 клас - 8,70 рублёў, 9 клас - 8,01 рублёў, 10 клас – 11,46 рублёў, 11 клас – 11,98 рублёў.\nАд платы за карыстанне падручнікамі вызвалены сем'і , якія атрымліваюць датацыю на дзяцей, якія выхоўваюць дзяцей-інвалідаў, таксама дзеці-сіроты і дзеці, якія засталіся без апекі бацькоў. Шматдзетныя бацькі маюць магчымасць аплачваць 50% ад кошту падручнікаў.\nДобры вынік паказалі вучні 1-11 класаў падчас трэніровачнай эвакуацыі, якая адбылася 7 верасня. За 2 хвіліны ўсе вучні і настаўнікі пакінулі будынак гімназіі.\nМаё піянерскае лета\nПад такой назвай прайшоў гімназічны фотаконкурс. Піянеры і акцябраты прадставілі фотаздымкі і відэаролікі. Лепшымі сталі Кулікоўская Уладзіслава, Нехайчык Мікіта, Хорава Эдуарда і Станкевіч Платон.\nБыць здаровым - здорава\n3 верасня вучні 4, 6-8 класаў разам з бацькамі і настаўнікамі прынялі ўдзел у штогадовым гімназічным вераснёўскім свяце "Здаровая моладзь - здаровая краіна!". Хлопчыкі і дзяўчынкі прынялі ўдзел у спартландыі, а балельшчыкі падрыхтавалі вясёлую групу падтрымкі. Лепшымі сталі вучні 4 "А", 7 "А" і "Б" класаў, самая дружная і актыўная група падтрымкі была ў 6 "А" і 7 "Б".\n4 верасня 2016 года адбылася цырымонія ўзнагароджання пераможцаў рэспубліканскага творчага конкурсу “Залатое пяро Белай Русі”, якая праводзілася ў г.Рагачоў у рамках нацыянальнага свята “Дзень беларускага пісьменства”. Вучні 8 класа гімназіі Лазарава Ліза і Карнюшка Паліна сталі ўдзельнікамі гэтай цырымоніі. Яны атрымалі грашовыя прэміі, каштоўныя падарункі і дыпломы пераможцаў гэтага конкурсу. Віншуем дзяўчынак!\nУ сувязі з заканчэннем летніх канікул і пачаткам новага навучальнага года з 25 жніўня па 5 верасня 2016г. у Дзяржаўнай установе адукацыі “Беларускамоўная гімназія № 2 г. Барысава” прайшла акцыя “Увага – дзеці!”, а ў перыяд з 1 па 8 верасня прайшоў тыдзень бяспечнага руху. У рамках гэтай акцыі 5 верасня для вучняў 1-11 класаў быў праведзены адзіны дзень бяспечнага дарожнага руху пад дэвізам: “Бяспека перш за ўсё”, які быў накіраваны на прафілактыку дзіцячага дарожна-транспартнага траўматызму, а таксама пажарнай бяспекі і правіл бяспечных паводзін у грамадскіх месцах.\nДля гімназістаў былі падрыхтаваны відэаролікі “Мы пасажыры”, “Увага – дарога!”, “Не дзіцячыя цацкі”, распрацаваны памяткі з рэкамендацыямі для бацькоў і вучняў. Урок бяспекі правялі намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Ракіцкая К.І., педагог сацыяльны Цэхановіч А.Г., настаўнік АБЖ Сакаў А.М.\n"Сацыяльныя эфекты адукацыі: рэаліі і перспектывы"\n30 жніўня на базе ГПК імя М.Горкага прайшла штогадовая педагагічная канферэнцыя. Настаўнікі гімназіі падзяліліся сваім вопытам работы і прадставілі творчыя дасягненні, іннавацыйныя праекты і педагагічныя навінкі.\n1 верасня 2016 года прайшло святочнае і адметнае мерапрыемства для вялікай гімназічнай сям'і: "Свята першага званка". За школьныя парты селі 631 хлопчыкі і дзяўчынкі. З асаблівым хваляваннем упершыню перастулілі гімназічны парог 81 першакласнік.\nНа ўрачыстай лінейцы прысутнічалі пачэсныя госці: Красоўская Тамара Пятроўна, дэпутат палаты прадстаўнікоў ныцыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Цішковіч Ніна Андрэеўна, памочнік дэпутата, Вароніч Леанід Міхайлавіч, намеснік старшыні Барысаўскага райвыканкама, Бурко Юрый Пятровіч, в.а. намесніка дырэктара па ідэалагічнай рабоце ААТ "БЗА", Скрабец Вольга Канстанцінаўна, інспектар аховы грамадскага парадку Барысаўскага РАУС, капітан міліцыі, якія выказалі шчырыя пажаданні вучням і педагогам з нагоды Дня ведаў і пачатку навучальнага года.\nСамыя маленькія школьнікі атрымалі 1 верасня падарунак Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — кнігу «Беларусь — наша Радзіма». Першы ўрок прайшоў на тэму «Нам мір завешчана берагчы».


У Рэчыцы дваім мужчынам прысудзілі абмежаванне волі за падтрымку агульнага меркавання пра ганцавіцкага ката, што нагой душыў чалавека\nУ Рэчыцы дваім мужчынам прысудзілі абмежаванне волі за падтрымку агульнага меркавання пра ганцавіцкага ката, што нагой душыў чалавека\nПалеская Вясна 02.11.2021\nРэчычане сталі ўжо пятым і шостым чалавекамі, якіх рэжым пакараў за іхняе меркаванне, выказанае эмацыйна, наконт аднаго і таго ж прыслужніка лукашыстаў.\nРасправы над рэчычанамі прайшлі ў будынку мясцовага суда 1 і 2 лістапада. Абодва рэпрэсіўныя захады ажыццявіў прызначаны асабіста Лукашэнкам суддзёй ад ягонага імя Станіслаў Іванюценка. Першым ён караў Аляксандра Гладкіх. Мужчына яшчэ летась пакінуў каментар у сацыяльнай сетцы Аднакласнікі пад пастом актывісткі Вольгі Карач з нашумелым відэа, на якім бачна, як карнік з МУС, супрацоўнік аўтамабільнай інспекцыі Ганцавіцкага РАУС Ігар Вольніч стаў нагой на шыю ўдзельніку мірнага сходу грамадзян, не згодных з палітыкай улады.\nАляксандр Гладкіх напісаў у каментары «Будзь ты пракляты і дзеці твае, выб…дак!» На судзе ён патлумачыў, што быў абураны такім стаўленнем міліцыянта да мірнага пратэстоўца, бо бачыў на відэа, што чалавек, якога Вольніч прыдушыў каленам да зямлі, не аказваў супраціву, ніяк не парушаў нічые правы – проста стаяў на вуліцы свайго горада. Ён прызнаў, што не варта было выкарыстоўваць нецэнзурнае слова, але ад учынка Вольніча эмоцыі Аляксандра Гладкіх зашкальвалі.\nАбражаны Ігар Вольніч быў прызнаны ў справе пацярпелым. Але выказаць свае пакуты ад каментара Аляксандра Гладкіх асабіста ён не пажадаў. На суд на сваім «крыўдзіцелем» не палічыў патрэбным з’явіцца. Тым не менш, даслаў суду патрабаванне спагнаць з немаладога мужчыны кампенсацыю маральнай шкоды памерам 1500 рублёў.\nІніцыяваў рэпрэсію ў дачыненні да Аляксандра Гладкіх намеснік пракурора Рэчыцкага раёна Мікалай Ласіца. Ён запатрабаваў ад Іванюценкі пакараць Гладкіх абмежаваннем волі на 2 гады з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу. У выніку паседжанняў Станіслаў Іванюценка задаволіў патрабаванні абодвух служак Лукашэнкі – і Ласіцы, і Вольніча ды прызначыў Аляксандру Гладкіх пакаранне ў выглядзе абмежавання волі на два гады з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу, а таксама абавязаць выплаціць Вольнічу 1500 рублёў кампенсацыі «маральных пакутаў».\nНа наступны дзень, 2 лістапада, усё той жа Станіслаў Іванюценка займаўся пакараннем яшчэ аднаго немаладога рэчычаніна – Валерыя Сенечкі. Мужчына пад тым самым відэа з прыдушэннем мірнага дэманстранта напісаў слова «говнодав». Чамусьці рэжым вырашыў, што гэтым словам Сенечка абразіў менавіта МУСаўца, які ціснуў дэманстранта.\nУ выніку працэсу Іванюценка прысудзіў Сенечку 2 гады абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу, а таксама выплаціць кампенсацыю ганцавіцкаму карніку яшчэ 1500 рублёў.


09 красавік 2020, 09:09\nНа раніцу 9 красавіка ў сьвеце зафіксавалі каля 1,52 мільёна выпадкаў COVID-19: 435 тысяч у ЗША, 148 тысяч у Гішпаніі, больш за 139 тысяч у Італіі, па 113 тысяч у Францыі і Нямеччыне, звыш 82 тысяч у Кітаі, больш за 64 тысячы ў Іране, больш за 60 тысяч у Вялікай Брытаніі, звыш 38 тысяч у Турэччыне, больш як па 23 тысячы ў Швайцарыі і Бэльгіі.\nАд хваробаў, якія выклікаў новы каранавірус, у сьвеце памерлі 88 505 чалавек. Зь іх 17 669 у Італіі, 14 795 у ЗША, 14 792 у Гішпаніі, 10 869 у Францыі, 7 097 у Вялікай Брытаніі, 3 993 у Іране, 3 339 у Кітаі.\nВыпісалі 330 тысяч пацыентаў, якіх вылекавалі ад COVID-19. «Актыўных выпадкаў» хваробы застаецца больш за 1,099 млн, зь іх больш за 48 тысяч у цяжкім стане.\nУ Беларусі, паводле афіцыйных зьвестак на 8 красавіка, пацьверджаныя 1066 выпадкаў COVID-19, памерлі 13 чалавек, выпісаныя здаровымі 77 пацыентаў. Лекары ананімна заяўляюць, што ня ўсім хворым ставяць адпаведны дыягназ.\nУ ЗША распаўсюд вірусу працягваецца, але колькасьць новых зафіксаваных выпадкаў на дзень перастала расьці паскоранымі тэмпамі (максымум выпадкаў на дзень было 4 красавіка). Ды колькасьць сьмерцяў на дзень працягвае павялічвацца — 7 і 8 красавіка ў Штатах памерлі па больш як 1900 хворых на каранавірус. Хуткасьць таго, як стан пацыентаў пагаршаецца і як вірус даводзіць да сьмерці, шакуе дактароў у Нью-Ёрку, піша Reuters.\nЗША ўжо абагналі Гішпанію паводле агульнай колькасьці сьмерцяў і, калі цяперашнія тэмпы захаваюцца, празь некалькі дзён абгоняць Італію і выйдуць на першае месца ў колькасьці ахвяраў COVID-19.\nУ Італіі ж працягвае расьці колькасьць «актыўных выпадкаў» хваробы, але паступова спадае колькасьць новых выпадкаў і новых сьмерцяў за дзень. За 8 красавіка там зафіксавалі 3836 новых выпадкаў, 542 новыя сьмерці, 2099 новых выпісаных пацыентаў.\nКолькасьць штодзённых новых выпадкаў і новых сьмерцяў стабілізавалася або спадае таксама ў Гішпаніі і Іране, новых выпадкаў (але не штодзённых сьмерцяў) — у Нямеччыне. Пастаянны паскораны рост колькасьці хворых цяпер назіраецца ў Турэччыне, якая выйшла на 9-е месца ў сьвеце паводле агульнай колькасьці выпадкаў COVID-19.


Как проходила ярмарка под открытым небом » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЯк праходзіў кірмаш пад адкрытым небам\nУ мінулую нядзелю магазіны райцэнтра, напэўна, адчулі недахоп пакупнікоў. Атаварвацца ў гэты дзень большасць падалася на кірмаш, які разгарнуўся на плошчы ля РДК і вуліцы Камуністычнай. На свежым паветры ў цёплае кастрычніцкае надвор’е куды прыемней выбіраць неабходнае, чым у закрытых гандлёвых павільёнах. І ў чэргах нясумна, можна разглядаць, што прапануюць па-суседстве.\nЛаткоў і палатак шмат. Туды-сюды бегалі людзі. У першую чаргу трымалі курс да прадаўцоў сельскагаспадарчай прадукцыі. У асартыменце бульба, капуста, памідоры, цыбуля, збожжавыя, мёд. Усё карысталася попытам. Бульба і капуста асабліва, бо сёлета не ва ўсіх ўраджай. Іх прадавалі па 60 капеек за кілаграм. Асабліва ўпадабалі шумілінскую бульбу. Ля машыны з ёй назіраўся ажыятаж, хоць канкурэнцыя вялікая. Фермеры прапаноўвалі «Брыз» і «Маніфест».\n– Клубні буйныя, не дуплістыя, мала вочак. Калі чысціш – роўненькая, – рэкламавала гаспадыня ўраджай, які і без гэтага меў таварны выгляд.\nСумаваў у загружаным мяшкамі прычэпе грузавіка гандляр з Пастаў. З яго слоў, попыт на зерне слабы. Летась да дзевяці гадзін ужо раз’язджаліся па дамах, сёлета да гэтага часу і паўмашыны не распрадаў. Пакуль разважаў, падышла жанчына, пацікавілася коштам ячменю. Яго пастаўчанін прадаваў па 35 капеек за кілаграм.\nГандляры філіяла «Павяцце» на недахоп пакупнікоў не скардзіліся. На кірмашы прадалі 2 880 тон зерня, у тым ліку 2 170 ячменю таксама па 35 капеек за кілаграм. Азімая пшаніца каштавала 40. Легкавік гаспадаркі давозіў набытае да парога кліента ў любой кропцы райцэнтра. Дарэчы, такую паслугу аказвала і газель тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.\nУжо да 9 гадзін распрадаў свой ячмень «Узмёнскі край». Прасілі 12 рублёў за мяшок. У асартыменце былі яшчэ пшаніца, авёс і мёд.\nРазышоўся ячмень і ў ААТ «Чэрасы». Але пшаніца карысталася большым попытам. Усяго прадалі амаль 100 мяшкоў з зернем па 50 кг. Чаму чэраскім сельгаснікам усміхалася фартуна, самі не ведаюць. Пажартавалі, што прычаравалі пакупнікоў.\nЯчмень пад’ельцаўскай гаспадаркі павышаным попытам не карыстаўся. Звычайна, гэта хадавы тавар, а яшчэ мёд і бульба «Брыз». Сёлета яе накапалі 45 тон з пяці гектараў, што са слоў галоўнага агранома Міхаіла Панкрата, не так шмат. Падзяліліся з вучнямі Чапукоўскай і Дворнасельскай школ, якія дапамагалі ўбіраць яе з поля, астатнюю людзі раскуплялі яшчэ ў сховішчы. Так што на кірмаш бульба не даехала.\nБойка ішоў гандаль агароднінай у мясцовых прадаўцоў філіяла Верхнядзвінскага аблспажыўтаварыства. Тут таксама разбіралі бульбу, капусту, цыбулю, іншую агародніну са сховішча арганізацыі. Многія запасаліся журавінамі і наўгародскім мёдам у паўлітровых слоіках. Непадалёк збіраў чэргі рыбгас «Навінкі».\nАжыятаж выклікала і прадукцыя для садаводаў-аматараў: расада кветак, саджанцы пладовых дрэў, туі, кустарнікі. Прадстаўлены асартымент вылучаўся разнастайнасцю. Хваёвыя прапаноўваў Дзісненскі лясгас.\nНа зіму і правіянтам, і палівам запасаліся. Адзначаўся попыт на дровы. Іх рэалізоўвалі камунальнікі, Міёрскае лясніцтва і райпаліўзбыт. Апошняя арганізацыя на кірмашы прадала 9,8 куба дроў, якія даставілі дзве грузавыя машыны.\nХто мяшок бульбы на спіне нёс, хто капусты, крочылі з кветкамі і са- джанцамі, новымі мётламі і пакетамі з абноўкамі. Адзення, абутку, усялякай бытавой дробязі хапала. Наогул, прыйсці на кірмаш і не пакінуць там хаця б 20 рублёў немагчыма было.\n» Осенние ярмарки на Миорщине\n» Осенняя ярмарка в Дисне и Миорах


Магнаты і шляхта Вялікага Княства Літоўскага — Гісторыя Беларусі\nГалоўная » Насельніцтва » Магнаты і шляхта Вялікага Княства Літоўскага\nУ Вялікім Княстве зямля дзялілася на прыватную і дзяржаўную, галоўным уладальнікам якой быў манарх-гаспадар. Дзяржаўныя землі пашыраліся за кошт далучэння да краіны новых абшараў. Уладальнікі прыватных земляў мелі права прадаваць, дарыць і мяняць сваю маёмасць. 3 развіццём феадальных дачыненняў колькасць прыватнаўласніцкіх земляў расла і ўтвараліся буйныя латыфундыі.\nЗаможная шляхта XV ст. Малюнак Ю.Косака\nГаспадароў вялікіх абшараў у другой палове XIV ст. пачалі называць «панамі». Гэтае найменне пашырылася і на іншых уласнікаў. Найбагацейшыя сталі звацца магнатамі. Шмат хто з іх меў княскія або графскія тытулы: Радзівілы, Сапегі, Гальшанскія, Хадкевічы, Слуцкія, Друцкія, Астрожскія, Тышкевічы, Алелькавічы, Гаштаўты, Чартарыйскія.\nЛюдзі, якія атрымлівалі зямлю ад вялікага князя за вайсковую службу, называліся баярамі. Зямля належала ім часова, але баярын мог выслужыць або выкупіць свой надзел у вотчыну, гэта значыць у поўнае ўладанне.\nЯк асобная палітычная сіла баярства ўмацавалася ўжо пры Вітаўце. Клапоцячыся пра моц войска, гаспадар шчодра раздаваў землі васалам. Гарадзельская вунія 1413 г. надзяліла прывілеямі і гербамі толькі буйное баярства (51 род) каталіцкага веравызнання. Аднак такое становішча трывала нядоўга. Вялікі князь Жыгімонт Кейстутавіч у 1434 г. ураўнаваў у правах каталіцкую і праваслаўную арыстакратыю. У часы Казіміра Ягайлавіча баяры таксама атрымалі аднолькава шырокія прывілеі – незалежна не толькі ад веры, але і ад памераў уладанняў.\nЗ XV ст. разам з даўнейшым назовам «баяры» ўсё часцей пачаў ужывацца новы «шляхта», што ў перакладзе з тагачаснай нямецкай мовы азначала «род, парода». На пачатку XVI ст. усіх вайскова-служылых людзей ужо называлі шляхцічамі.\nШляхта Вялікага Княства карысталася надзвычай шырокімі правамі. Яна мела асабістую недатыкальнасць і магчымасць вольнага выезду за мяжу, вызвалялася ад натуральных павіннасцяў і плацяжоў з маёнткаў, вольна распараджалася вотчынамі, судзіла сваіх сялянаў. Самога ж шляхціча маглі судзіць толькі роўныя яму, гэта значыць шляхоцкі суд. Праз мясцовыя соймікі і вальны Сойм шляхта ўдзельнічала ў самакіраванні ў паветах і ваяводствах, а таксама ў вызначэнні палітыкі ўсёй краіны. Менавіта шляхта выбірала вялікага князя і суддзяў усіх роўняў да самага галоўнага – Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага.\nГерб роду Радзівілаў з брамы Нясвіжскага замка\nДа самай багатай і ўплывовай арыстакратыі Еўропы належаў ліцьвінскі род Радзівілаў. У ягоных уладаннях знаходзіліся болей за дваццаць замкаў, 426 гарадоў і мястэчкаў, блізу 2 тысяч маёнткаў з 10 тысячамі вёсак. Радзівілы далі дзяржаве шмат славутых палітыкаў, палкаводцаў, культурных дзеячоў. Выдатную ролю ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага адыгрывалі таксама магнацкія роды Астрожскіх, Сапегаў, Хадкевічаў…\nАсноўным абавязкам шляхоцкага стану была абарона Айчыны. За «нявартыя» заняткі рамяством або гандлем пагражала страта шляхоцтва. У залежнасці ад сваёй маёмасці і палітычнай вагі шляхта падзялялася на тры групы. Верхнюю складала арыстакратыя – вялікія паны і князі, якія былі нашчадкамі Рурыкавічаў і вялікакняскіх дынастыяў. Яны мелі велізарныя зямельныя абшары і тысячы прыгонных сялянаў, ішлі на вайну пад уласнай харугвай на чале свайго войска з баяраў і слугаў. Попіс (перапіс) узброеных сілаў Вялікага Княства паказвае, што траціну ўсяго войска выстаўлялі толькі блізу дваццаці родаў – Радзівілы, Кезгайлы, Алелькавічы, Астрожскія, Осцікавічы,ь Глябовічы, Забярэзінскія, Кішкі, Хадкевічы, Сангушкі ды іншыя. Да асноўнай часткі шляхты належалі сярэднія і дробныя землеўласнікі, што валодалі ў лепшым разе некалькімі дзясяткамі сялянскіх «дымоў». Апошнюю прыступку займалі самыя дробныя шляхцічы, якія мелі зямельны надзел без падданых.\nАдзенне заможнай шляхты. Рэканструкцыя Ю.Піскуна.\nБольш за 80% шляхты па крыві былі беларусамі, але незалежна ад этнічнага паходжання і веры ўвесь шляхоцкі стан Княства ўтвараў адзіную агульнадзяржаўную супольнасць. Шляхта вяла настойлівае змаганне за пашырэнне сваіх правоў і кантроль над дзейнасцю вышэйшых дзяржаўных органаў і чыноўнікаў. Гэта прывяло пазней да стварэння своеасаблівай шляхоцкай рэспублікі.\nПараўнальна з іншымі еўрапейскімі краінамі шляхоцкі (дваранскі) стан складаў у Вялікім Княстве Літоўскім вельмі значную долю насельніцтва. Гэта тлумачыцца частымі войнамі і неабходнасцю мець вялікую колькасць вайскова-служылых людзей. У XVII ст. шляхцічам быў прыкладна кожны дзясяты жыхар нашай краіны (у суседніх Расеі, Аўстрыі і Прусіі дваранства складала блізу 1% жыхарства, у Францыі – 2-3%). Шматлікасць і велізарная роля шляхты далі гісторыкам падставу называць яе «палітычным народам» Княства. Гэты народ вызначаў шлях дзяржавы на працягу некалькіх стагоддзяў.\nРазглядаючы пазнейшыя падзеі, некаторыя аўтары памылкова называюць шляхту былога Вялікага Княства польскай. Напраўду нашая шляхта, хоць і карысталася ў XIX ст. польскай мовай, была мясцовага паходжання. Яна ніколі не захоплівала гзтай зямлі, а, наадварот, бараніла яе ад ворагаў, паўставала супроць акупантаў, добра ведала беларускую мову і традыцыйную народную культуру.\nАдыход панавальнага стану ад сваіх каранёў адбываўся не толькі ў нас. Да прыкладу, вярхі нарвежскага грамадства засвоілі дацкую культуру, чэшскага – нямецкую, а расейскага – французскую. Але, калі наспелі новыя гістарычныя ўмовы, пачалося вяртанне эліты да нацыянальных каштоўнасцяў. Літва-Беларусь не была тут выняткам. Нягледзячы на намаганні паланізатараў і русіфікатараў, наш край не стаў ні польскім, ні расейскім. Гэта засведчылі і настроі шляхты.\nПаводле дадзеных перапісу насельніцтва, праведзенага ў Расейскай імперыі ў 1897 г., 65 тысяч, або каля 50%, дваранаў у беларускіх губернях (дзе шмат было тады і наезных) назвалі роднай мовай беларускую.\nДрыгавічы (ст.-слав. дьрьговичи) жылі ў паўднёвай частцы Беларусі ў VIII-XII стст. Цэнтрамі гандлю і рамёстваў ў іх былі Тураў, Пінск, Давыд-Гарадок, Слуцк, […]


Пілігрымка на Святую Зямлю, якую давялося перанесці з-за пандэміі, адбудзецца з 8 па 15 траўня 2022 года. Гэты новы этап Пілігрымкі Даверу будзе падрыхтаваны Абшчынаю Тэзэ ў супрацоўніцтве з Экуменічным Інстытутам Тантур у Ерузалеме, а таксама Цэрквамі ў Святой Зямлі. Больш падрабязная інфармацыя будзе даступная ў бліжэйшыя тыдні і месяцы, але ўжо зараз мы публікуем асноўную інфармацыю.\nЗ 8 па 15 траўня 2022 г. Плануйце сваё прыбыццё раніцай, 8 чысла, у любым выпадку не пазней за 17:00. Завершыцца паломніцтва 15 траўня а 14-ае гадзіне.\nНаколькі гэта магчыма, рассяленне адбудзецца па сем’ях Святой Зямлі. Калі санітарная сітуацыя не дасць сем’ям магчымасці прымаць гасцей у сваіх дамах, мы звернемся да плана Б, засяляючы пілігрымаў па рэлігійных суполках і парафіях. Захапіце з сабою спальнік ды кілімок ці надзіманы матрац.\nНаведванне галоўных месцаў Ерузалема і яго ваколіц у духу пілігрымкі. Супольная малітва раніцаю, апоўдні ды ўвечары, разважанне Бібліі, дзяленне з маладзёнамі з розных частак свету ды хрысціянамі са Святой Зямлі. Дзень над Галілейскім морам (Тыберыядскае возера) і малітва ў Назарэце. Ад чацвярга да суботы да нас далучыцца яшчэ болей хрысціян з Блізкага Усходу. Ранішняя праграма гэтых дзён будзе такой самаю, як падчас Еўрапейскае Сустрэчы. У другой частцы дня: малітва апоўдні і прынамсі адна вечаровая малітва ў розных храмах Ерузалема; рэшта вечаровых малітваў адбудзецца ў Бэтлееме. Часцяком абмеркаванне вечаровых тэм будзе прывязана да канкрэтных месц, дзе яны будуць адбывацца.\nУ гэтую хвіліну даволі цяжка казаць пра нейкую акрэсленую суму. Але варта спадзявацца, што агульны кошт будзе вагацца ў раёне 190 €, у суму якіх будзе ўваходзіць транспарт на месцы і харчаванне.\nРэгістравацца на пілігрымку можна да 15 сакавіка 2022 г. Дзеля гэтага як мага хутэчй напішы нам holyland2022 taize.fr, пасля чаго ты атрымаеш дакладную інструкцыю рэгістрацыі на Сустрэчу. Калі ласка, не набывай сваіх авія-квіткоў перад тым, як твая рэгістрацыя будзе намі пацверджаная. На гэтым этапе пакуль ніхто не можа ведаць, у яклй сітуацыі мы будзем знаходзіцца з пандэміяй, таму варта браць тое на ўлік, што нам трэба будзе адаптавацца да канкрэтных варункаў.\nПрылёт і вылет з міжнароднага аэрапорту імя Бэн-Гурыёна ў Тэль-Авіве, што знаходзіцца ў гадзіне дарогі ад Ерузалема, дзе запланаваны прыём 8 траўня, у нядзелю, да 17:00.\nКаб уехаць у Ізраэль табе патрэбны пашпарт. Упэўніся, што твой пашпарт будзе важны прынамсі 6 месяцаў пасля твайго выезду з Ізраэля.\nПа прыбыцці абавязкам кожнага будзе пацвердзіць, што ён/яна цалкам зашчэпленыя на Covid-19. У выпадку змяншэння абмежаванняў цягам бліжэйшых тыдняў мы паведамім зарэгістраваным удзельнікам пра магчымыя іншыя патрабаванні.\nАпошняе абнаўленне: 16 лютага 2022


Як нам паведамілі ў бухгалтэрыі гарадзкога а дзьдзь елу аховы здароў’я, машыны мусяць набываць коштам гарадзкога бюджэту, аднак гэта не рабілі ўжо некалькі гадоў. Супрацоўнікі бухгалтэрыі адзьдзелу аховы здароў’я паведамілі наступнае:\n(Супрацоўніца: ) “Дзеля таго, каб набыць новую машыну, у бюджэце зараз вельмі цяжкае становішча, бо мы залежым ад падаткаў, якія пералічваюць прадпрыемствы, а прадпрыемствы працуюць дрэнна, і таму значна менш паступае падаткаў, і ўрэшце, у нас няма грошай”.\nВарта зьвярнуць увагу на тое, што па грошы да жыхароў гораду зьвярнуўся менавіта гарадзкі савет, а не прадстаўнікі выканкаму, які паводле заканадаўства, пасьля зацьверджаньня мяйсцовым саветам павінен кантраляваць выдаткі ды прыбыткі гарадзкога бюджэту. У гарадзкой станцыі хуткай і неадкладнай дапамогі нам паведамілі, што каля 70 % машынаў ужо ад’ездзілі свой тэрмін, і іх неабходна неадкладна мяняць.\n(Неўдах: ) “Не, такога ня можа быць, бо машыны мы маем у любым выпадку, але сам парк вельмі стары. Таму мы хочам яго абнавіць".


«Яны ніколі не стануць старэй» і машына часу - Пра кіно\n16.02.2019 у 2019/02/16\nАдчуваеце пах? Гэта «Оскар», сябры. Больш нішто ў свеце не пахне так. Пах «Оскара» асабліва любяць у канцы лютага; аднойчы «Уладар буры» узяў цэлых шэсць статуэтак, абыйдучы «Аватара», і калі ўсё скончылася, Джэймс Кэмеран ледзь не задушыў сваю былую жонку Кэтрын Бігелоў. Усё абышлося без адзінага трупа - але пах! Увесь тэатр «Долбі» быў ім прасякнуты. Гэта быў пах ... победы!\nУ істоты ня з гэтай планеты можа паўстаць здагадка, што прэмія Амерыканскай кінаакадэміі важная толькі для саміх амерыканцаў - у рэшце рэшт, позва кожнага оскараноснага фільма бярэцца напрамую з іх будняў. Здагадка гэта цалкам лагічнае, але з рэальнасцю мае столькі ж агульнага, колькі сяржант Хартман - з маці Тэрэзай . На самай справе больш за ўсіх пра «Оскару» клапоцяцца жыхары былога СССР. Так, так было не заўсёды - мода на веданне асноўных намінантаў, роўна як і ўменне прадбачыць, якая з позваў будзе важней для амерыканцаў у гэтым годзе, з'явілася ў нас параўнальна нядаўна, гадоў пятнаццаць таму. Але ў выніку да «Оскару-2019» мы прыйшлі прапаленыя цынік з сапсаванымі нервамі і непрыемнай саркастычна усмешкай на твары. Ну-ка, хто з лабістаў пераможа на гэты раз?\nМіж тым у Амерыканскай кінаакадэміі ёсць як мінімум адна намінацыя, якая традыцыйна пазбягае штурхялёў і інсінуацый у свой адрас. Гэта «Лепшы дакументальны поўнаметражны фільм» (магчыма, так адбываецца таму, што большасць постсавецкіх гледачоў пляваць хацелі на документалку, хоць гэта не дакладна). І ўжо сёння можна цалкам ўпэўнена сказаць, хто ў ёй сёлета НЕ пераможа - цудоўны фільм Пітэра Джэксана «Яны ніколі не стануць старэй». Таму што ён у гэтай намінацыі нават не заяўлены.\nБыццам бы несправядлівасць - але патлумачыць яе даволі лёгка. Стужка Джэксана распавядае пра вайну брытанцаў з немцамі, практычна цалкам ігнаруючы іншыя краіны, якія ўдзельнічалі ў Першай сусветнай. Такая была першапачатковая задумка: заказчыкам (і пастаўшчыком киноматериала) выступіў Імперскі ваенны музей. Ды і для самога рэжысёра фільм стаў вельмі асабістым: на Вялікай вайне ваяваў яго дзед.\nА яшчэ гэтую карціну не так ужо лёгка назваць дакументальнай - нягледзячы на тое, што Джэксан фактычна не зрабіў ніводнага арыгінальнага кадра. Больш за ўсё «Яны ніколі не стануць старэй» падобныя на набор замалёвак пра акопнай жыцця, злучаных агульнай думкай: вайна, ад якой чакалі лёгкага прыгоды, апынулася кашмарным ненаедныя пачварай.\nЗрэшты, гэтая думка не пастулюецца з ходу - стужка пачынаецца вельмі павольна, з чорна-белых кадраў хронікі, якія нават не займаюць увесь экран. Глядач такім чынам уваходзіць у вайну Піцера Джэксана вельмі плаўна - нібы глядзіць якую-небудзь звыклую перадачу па гістарычным каналу. Толькі замест тужлівае мэнтарскага тону дыктара - жывыя галасы салдат і афіцэраў ...\nСтойце! Што за цуды? Як яны гэта пракруцілі? Усе ўдзельнікі тых падзей даўно памерлі, дык хто ж агучвае кадры кінахронікі? Эй, а ў які момант яна паспела стаць каляровы? Што наогул адбываецца ?!\nНарэшце-то гучна і залімітава блізка\nПератварэнне сухога дакументальнага фільма ў жывое мастацкае палатно настолькі непрыкметна і арганічна, што нават дзівіць не адразу. Але праз некалькі хвілін да гледача ўсё-ткі даходзіць маштаб: карціна здабывае каляровасць, а рухаюцца чалавечкі - галасы і сваю непаўторную інтанацыю. Усё разам стварае эфект машыны часу - толькі не нас пераносяць у мінулае, а мінулае само прыходзіць да нас.\nДзіўна і ні на што не падобна - перш за ўсё ў тэхнічным плане. Пры гэтым задума Джэксана чытаецца вельмі лёгка: глядач павінен убачыць сапраўдную Першую сусветную вайну так, як яе бачылі самі салдаты. Для гэтага хроніцы вярнулі нармальны тэмп, а яшчэ далі ёй колер і гук - сто з лішнім гадоў таму кінематограф быў нямым.\nДапусцім, з колоризацией ўсё больш-менш зразумела, але агучка - гэта і праўда выклік. Перш за ўсё Джэксану прыйшлося адслухаць каля сотні гадзін інтэрв'ю рэальных удзельнікаў вайны на Заходнім фронце. Пасля гэтага неабходна было сумясціць адабраныя фрагменты закадравага тэксту з хронікай - але зрабіць гэта такім чынам, каб голас за кадрам паступова і натуральна саступаў месца «ажыўшым» салдатам на экране. І пры гэтым глядач нават не заўважыў бы пераход.\nТак, цяпер тыя, хто ніколі не стане старэй, сапраўды кажуць - і гэта, напэўна, самае моцнае ўражанне ад фільма Джэксана. Каб дамагчыся траплення ў відэашэраг, рэжысёр і яго памочнікі запрасілі спецыялістаў, здольных чытаць па вуснах (калі памятаць, што хроніка тых гадоў не адрознівалася высокім дазволам, можна сабе ўявіць, якая тытанічная праца была праведзена). І толькі пасля гэтага відэафрагменты атрымалі фінальную агучку.\nТакі сур'ёзны падыход да тэхнічнай баку даў карціне моцны козыр - глядацкую эмпатыя. Вельмі цяжка спачуваць дзіўным чорна-белым чалавечкам, якія непраўдападобна хутка бегаюць па ўсім экрану, здзяйсняючы нейкія невытлумачальныя дзеянні з рознымі незразумелымі штуковінамі. Нешта накшталт фільмаў Чарлі Чапліна, толькі наогул не смешна.\nАле атрымаўшы колер і гук, стужка «Яны ніколі не стануць старэй» ажывіла сваіх персанажаў. Зараз усе гэтыя хлопцы не адчуваюцца як цьмяны ўспамін, якому сто гадоў у абед. З гэтага часу гэта сапраўдныя, жывыя людзі; вось яны ядуць, вось жартуюць, вось музіцыруюць.\nА вось - забіваюць і гінуць самі, назаўжды застаючыся ў гразі Заходняга фронту. Джэксан не надта злоўжывае фізіялагічнымі жахамі - смерці і калецтвы ў яго фільме выконваюць функцыю параўнання «было - стала». Несамавітага прыём, які вельмі даступна тлумачыць далёкага ад таго часу гледачу, чаго чакаў ад «вайны джэнтльменаў» звычайны брытанскі юнак, і чым гэтыя чаканні для яго азірнуліся. Такое б спрацавала нават у створаным з нуля мастацкім фільме - а ў дакументальнай карціне Джэксана проста б'е наповал. Замешаная на кантрастах антываенная рыторыка разам з тэхналагічнага «перапрашыўкі» хронікі робяць сваю справу: ніколі яшчэ Вялікая вайна не была да нас так блізкая.\nПаступова галасы салдат зноў змяняюцца закадровым тэкстам, а відэашэраг паскараецца і губляе колер. Першая сусветная зноў вяртаецца на звыклае месца ў гісторыі - месца, угатаванае цесным чорна-беламу фанцікі, пра які не прынята часта ўзгадваць.\nВось, нарэшце, апошнія дзесяць хвілін - і гэта квінтэсенцыя гісторыі Пітэра Джэксана, самае важнае, што дае яго фільм гледачу. Народ, які перамог у вайне, практычна не адрознівае сябе ад народа, які прайграў. І тыя, і іншыя сыты гэтым лайном па горла - хай хоць патоп, абы не было зноў гэтага аконнага жаху.\nЦэлымі параходамі і вагонамі вяртаецца дадому страчанае пакаленне. Кідае вінтоўкі, апранае цывільная вопратка і ідзе шукаць працу, на якой не трэба нікога забіваць. Ніхто не рады учорашнім абаронцам, усім пляваць, ва ўсіх свае справы і праблемы. Скончылася вайна? Выдатна, хлопец, станавіся цяпер у чаргу. Дзе быў увесь гэты час? Працаваў у начную змену?\nДзяліцеся водгукам аб соцсетях і абавязкова паглядзіце гэты фільм, калі яшчэ не бачылі.\nДжэбез Олссен Пітэр Джэксан\nПро «Войну против всех» и тройное дно\nПро «Доктора Стрэнджа» — аттракцион, который должен увидеть каждый\nПро талантливого мистера Аффлека и «Расплату»\nПро «Новую эру Z» и простой вопрос\nПро «Великолепную семёрку» и возвращение к истокам\nВсякая шушера (19)\nДин Девлин Патрик Уилсон Шарлто Копли Винг Реймс «День независимости: Возрождение» Фрэнсис МакДорманд Стивен Спилберг DC Comics Джеймс Ван Элизабет Дебики Джейн Голдман Дон Чидл «Kingsman: Секретная служба» «007: Спектр» Святослав Подгаевский Джон Бернтал Мэтт Ривз Роуз Бирн Пол Радд Джон Майкл МакДона Мэттью Модайн «Бёрдмэн» «Да здравствует Цезарь!» Джаред Лето «Прогулка» Майкл Фассбендер Том Круз Ли Бён Хон «Из машины» Наташа Брайер Винсент Д'Онофрио Хью Джекман Эми Адамс «Прочь» «Дуэлянт» Сильвестр Сталлоне Эмили Блант «Великолепная семёрка» Марго Робби «Великий уравнитель» Джереми Айронс «Звёздные войны: Пробуждение Силы» Дженнифер Лоуренс «Трансформеры» братья Коэн Крис Хемсворт Мартин Фримен Дени Вильнёв Майкл Пенья «Миссия невыполнима: Племя изгоев» «Неоновый демон» Бенисио дель Торо Джонни Депп Джереми Реннер Ник Офферман Алисия Викандер Marvel Робин Райт Джесси Племонс Квентин Тарантино Форест Уитакер Дензел Вашингтон «Крид: Наследие Рокки» Шарлиз Терон «Шпион» Вуди Харрельсон Ким Дружинин «Первый мститель: Противостояние» Эд Харрис «Острые козырьки» Тереза Палмер Грант Хеслов Киллиан Мёрфи «Бабадук» Мэтт Дэймон Уиллем Дефо Пол Беттани Ханс Циммер «Прибытие» Disney Райан Рейнольдс Sony Pictures Entertainment «Стажёр» «Отряд самоубийц» Райан Гослинг «Братья из Гримсби» Юэл Киннаман Бэтмен Виола Дэвис «Робот по имени Чаппи» Том Холланд Тоби Кеббелл «Хищник» Джина Карано «Терминатор» Адам Скотт Мануэль Рульфо Данила Козловский Марк Уолберг Адам МакКей «Фантастическая четвёрка» Лоуренс Кэздан Марк Хэмилл Эллисон Толман «Фарго» «Экипаж» «Эверест» Оскар Айзек Пенелопа Крус Дэвид Тьюлис Франсуа Дамьен Крис Эванс Бенедикт Камбербэтч Уилл Смит «Пиковая дама: Чёрный обряд» Марк Райлэнс Владимир Машков Шайа ЛаБаф Арнольд Шварценеггер Брэд Питт Майкл Бэй Дэвид Эйер «Цельнометаллическая оболочка» «Агенты А.Н.К.Л.» Вин Дизель Мэл Гибсон Билли Боб Торнтон Кристофер Ламберт «Атака титанов. Фильм первый: Жестокий мир» «Варкрафт» «Безумный Макс: Дорога ярости» «Головоломка» «Не дыши» Джуди Денч Пётр Фёдоров Галь Гадот Эмилия Кларк Гильермо дель Торо Эрик Хайссерер Роланд Эммерих «И гаснет свет» Мадс Миккельсен Роберт Дауни младший Том Хиддлстон «Заклятие 2» «Марсианин» Джеймс МакЭвой Джон Бойега Элизабет Олсен «Люди Икс: Апокалипсис» Дэйзи Ридли Сэм Уортингтон Джереми Пивен М. Найт Шьямалан Майкл Б. Джордан Дариуш Вольский «Терминатор: Генезис» «Высотка» Ридли Скотт «Багровый пик» Стив Карелл «Новая эра Z» «Гороскоп на удачу» Джон Фавро «Омерзительная восьмёрка» Ченнинг Тейтум «Большая игра» Гэри Олдман Элем Климов Джейсон Стейтэм Крис О'Дауд «Снайпер» Клинт Мэнселл Гай Ричи «Миньоны» «Безумный спецназ» Уолтон Гоггинс Кристофер Маккуорри Дрю Годдард Кристофер Меледандри Бен Аффлек Чиветел Эджиофор Бен Уитли Руперт Френд Джим Стёрджесс Клинт Иствуд «Интерстеллар» Кевин Диллон Леонардо Ди Каприо Дэйв Батиста Энн Хэтэуэй «ГараШ» Ребекка Фергюсон «Иди и смотри» Сэмюэл Л. Джексон Александр Скарсгард «Мир Дикого Запада» «Чудо на Гудзоне» Кристоф Вальц Януш Каминский Джордж Клуни Пол Фиг «Игра на понижение» Александр Яценко «Стрингер» Гарет Эдвардс «Книга джунглей» «Антураж» Аннабелль Уоллис «Она» Мэттью Вон Джейсон Кларк Калеб Лэндри Джонс Дуэйн Джонсон Тильда Суинтон «По соображениям совести» Тони Гилрой Харрисон Форд Кэрри Фишер Тесса Томпсон «Доктор Стрэндж» Энтони Маки Рассел Кроу Шейн Блэк Андрей Золотарёв «Новости с планеты Марс» «Мобильник» Андрей Курейчик «Кловерфилд 10» «Мир Юрского периода» Брэдли Купер Колин Фёрт Джош Бролин Джейк Джилленхол Дж. К. Симмонс Генри Кавилл «Джон Уик» Николас Холт Роберт Де Ниро «Бэтмен: Убийственная шутка» Рэйф Файнс Розамунд Пайк Джон Гудман Джай Кортни Пол Верховен «Ледокол» Кристиан Бэйл Алехандро Гонсалес Иньярриту «Дэдпул» «28 панфиловцев» Майкл Китон Демиан Бишир Стивен Лэнг «Ровер» Курт Рассел «Убийца» Джон Спэйтс «Ведьма из Блэр: Новая глава» Illumination Entertainment Джуд Лоу «Фокус» Энди Сёркис Иэн Макшейн Том Харди Стивен Кинг Мэттью Макконахи «Форсаж 7» Сиенна Миллер Диана Крюгер Адам Драйвер Ник Пиццолатто Марк Стронг «Джейсон Борн» «Славные парни» Тим Рот Киану Ривз Саймон Пегг Брендан Глисон Игорь Хрипунов Том Хэнкс «Разлом Сан-Андреас» Джон Логан Донал Глисон Хейли Беннетт «Охотники за привидениями» Мелисса Маккарти «Человек-муравей» Дж. Дж. Абрамс «Очень странные дела» Сигурни Уивер Олден Эренрайк Эммануэль Любецки Антуан Фукуа Гай Пирс Венсан Кассель Джейсон Момоа Скарлетт Йоханссон Кристофер Нолан Арми Хаммер Крис Прэтт\nсоздано с помощью WordPress > Автор темы: Anders Norén


Пробашч парафіі Маці Божай Ружанцовай ксёндз Генадзь Кухарэвіч: «Божая Міласэрнасць выбрала нас» - Парафія Маці Божай Ружанцовай у Мінску\nПробашч парафіі Маці Божай Ружанцовай ксёндз Генадзь Кухарэвіч: «Божая Міласэрнасць выбрала нас»\nКсёндз-пробашч парафіі Маці Божай Ружанцовай Генадзь Кухарэвіч: «Божая Міласэрнасць выбрала нас»\nУ сціплай парафіі на ўскраіне Мінка распачалося будаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя Божай Міласэрнасці.\nЮбілейны Год Божай Міласэрнасці, абвешчаны ў надзвычайным парадку Папам Рымскім Францішкам, і распачаты адкрыццём Брамаў Міласэрнасці ва ўсіх вялікіх касцёлах свету, стаў асаблівым годам у парафіі Маці Божай Ружанцовай у Мінску. Тут распачатае будаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя Божай Міласэрнасці. Ужо некалькі гадоў у парафіі знаходзіцца для малітвы і пакланеньня Абраз Божай Міласэрнасці. І штодня а 15.00 перад абразом трывае Вяночак да Божай Міласэрнасьці – малітва, якая мае жывую інтэрнэт-трансляцыю праз афіцыйны сайт Каталіцкага касцёла http://catholic.by/. Пра гэта сёння гаворка з пробашчам парафіі, ксяндзом Генадзем Кухарэвічам (CSMA).\nПарафія Маці Божай Ружанцовай, пробашчам якой вы з’ўляецеся, на сёння сканцэнтавала сабой некалькі знакавых сымбаляў культу і гэткім чынам сталася адным з цэнтраў шанавання Божай Міласэрнасці. Вы і вашая парафія рыхтаваліся да такой місіі ці гэта сталася незалежна ад вашага чакання ці волі?\n«У сваім жыцці я неаднойчы пераконваўся, што Божы провід ёсць і ён дзейнічае, заўсёды, што ён ніколі не стамляецца быць з намі ў нашай радасці і цярпенні, з нашымі перажываньнямі і страхамі – ён заўсёды з намі. Гэта асабліва бачна, калі крыху азірнуцца назад: чамусці мне ўзгадваецца сітуацыя, калі я, будучы малым міністрантам у сваёй роднай парафіі ў Васілішках на Гродзеншчыне, у мясцовым касцёле сядзеў у прэзбітэры насупраць абраза Езуса Міласэрнага. І гэты абраз мяне вельмі захапляў, бо Езу на гэтым абразе быў вельмі шпаркі, які хутка крочыць і спяшаецца насустрач да чалавека. Але найбольш захапляльна для мяне было, што Езус глядзіць у вочы і ўсміхаецца, ён усмешлівы – і мяне гэта вельмі ўражвала. Ці ж тады я, малое дзіця, мог уявіць, што з гэтым абліччам імклівага і ўсмешлівага Езуса Міласэрнага спаткаюся як святар, як манах ордэна Міхалітаў, як пробаш парафіі, які адказвае за будаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя Божай Міласэрнасці?\nА ў жыцьці гэтыя шляхі склаліся так, што ў 2003 годзе кіраўніцтва майго ордэна Святога Арханёла Міхала распачало перамовы са святой памяці ксяндзом-кардыналам Казімірам Свёнткам пра пачатак служэння тут, у Мінску. Парафія была ўжо зарэгістраваная, але больш не было нічога. Мы маліліся ў дамах парафіянаў, але асаблівым месцам малітвы для мяне было голае неба ў Лошыцкім парку на парэштках даўняй каплі, дзе калісці гучалі малітвы. Гэта было месца, якое патрабавала аднаўленьня і ацалення, як і душы людзей у гэтым агромістым мегаполісе. І аднаго разу, калі мы маліліся каля крыжа на парэштках гэтай капліцы, там з’явіўся невялічкі абраз Божай Міласэрнасьці. Ён прабыў там дзесьці з месяц і раптам кудысьці зьнік. Але я быў моцна ўражаны, калі неўзабаве ксёндз-кардынал прыняў такое рашэньне, што менавіта тут, у нашай парафіі, будзем будаваць Нацыянальны Санктуарый Божай Міласэрнасці. Звычайна санктуарыі з’яўляюцца там, дзе ўжо ёсць святыня, дзе ёсьць пэўная рэліквія і пасля распаўсюджваецца яе культ. Для мяне было вельмі незвычайна: Бог захацеў пабудаваць на гэтым голым, разбураным месцы штосці новае, моцнае, трывалае — на фундамэнце любові і міласэрнасьці.\nНекаторы час вакол гэтай ідэі была пэўная ціша. Але аднойчы разам з сем’ямі парафіі мы вярталіся з Польшчы, дзе пабывалі ў Санктуарыі Божай Міласэрнасьці. І там у мяне была ўзгадка пра нашую сытуацыю, падумаў, што, пэўна, ідэя будаўніцтва немагчымая для рэалізацыі. І з гэтымі ж пачуцьцямі напісаў і пакінуў картку ў інтэнцыі нашага будаўніцтва. Але калі вярнуліся ў Мінск, то неўзабаве патэлефанаваў ксёндз-арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч і сказаў, што абраз Езуса Міласэрнага, які быў на той час у архікатэдральным касцёле, распачынае перэгрынацыю па дыяцэзіях Беларусі. А пасля перэгрынацыі, ён будзе перададзены ў нашую парафію, каб пазней быць змешчаны ў будучым Нацыянальным Санктуарыі Божай Міласэрнасці. Гэта было новае захапленьне, што Бог хоча зрэалізаваць ідэю сваёй Міласэрнасьці праз нас, слабых людзей. Як казаў святы Павал і як ёсьць на маім прыміцыйным абразіку: «Сіла ў слабасці ўдасканальвацца». Бог нагадаў, што ягоная ласка і міласэрнасьць невычарпальныя, толькі трэба спаўна давярацца яму. Ад таго часу гэтая ідэя бкдаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя паволі, пакрысе ўвасабляецца ў жыцьцё.\nАдкуль паходзіць гісторыя абраза Божай Міласэрнасьці, які зараз ёсць у вашай парафіі і пра які вядзецца гаворка, а таксама – адкуль паходзіць гісторыя шанаваньня самога культа Божай Міласэрнасьці?\nКульт Божай міласэрнасці – самы новы і, бадай, найбольш распаўсюджаны сярод вядомых культаў у Каталіцкім касьцёле. Ёсьць пяць форм культу: абраз Езуса Міласэрнага, свята Міласэрнасці, Вяночак да Божай міласэрнасці, Гадзіна міласэрнасці і распаўсюджванне культу Божай міласэрнасці. Праўда про Божую Міласэрнасьць вядомая ад вякоў, яна ёсць у святым Пісаньніі: Езус паказвае, што ён не стамляецца быць цярплівым і міласэрным для чалавека. Але ў міжваенны час – паміж першай і другой усясветнымі войнамі, калі асабліва ўзмоцніўся грэх і людзкое цярпеньне — Езус ізноў паклікаў людзей да сваёй міласэрнасьці і падараваў яе праз манахіню — святую сястру Фаустыну. Гэтае пакліканне яна запісала ў сваім «Дзённічку» і гэткім такім чынам сталася найвялікшай прапаведніцай Божай Міласэрнасьці – культу, заснаванаму на поўным даверы Богу, пакоры і міласэрнасьці, асабліва да чалавека бліжняга. Чалавек, які выконвае гэтая ўмовы, ёсць жывым вобразам Божай Міласэрнасці. У Каталіцкім Касцёле свята Божай Міласэрнасці ўсталявана 30 красавіка 2000 году благаслаўлёным Янам Паўлам II з нагоды далучэння да ліку святых сятры Фаўстыны і адзначаецца ў першую нядзелю пасля Вялікадня.\nАбраз Езуса Міласэрнага, які ёсьць у нашай парафіі – гэта адзіная ў Беларусі копія абраза Езуса Міласэрнага, напісанага са слоў Фаўстыны Кавальскай. Са слоў сястры Фаўстыны ўвогуле напісана два арыгінальныя абразы Езуса Міласэрнага: адзін з іх знаходзіцца ў Санктуарыі Божай Міласэрнасці ў Кракаве, а другі таксама ў санктуарыі, дзе ў свой час служыў спаведнік сястры Фаўстыны, благаслаўлёны ксёндз Міхал Сапоцька, у Вільні. А ў пасляваенны час, калі абразу пагражала зьнішчэньне, ён, дарэчы, перазахоўваўся, ў нас, у Беларусі, у Новай Рудзе на Гродзеншчыне. Дык вось абраз у нашай парафіі – гэта копія віленскага абраза.\nІ вось Папа Францішак абвесціў Год Божай Міласэрнасці і наш абраз – абраз Божай Міласэрнасці — пілігрымаваў урачыстай працэсіяй да Брамаў Божай Міласэрнасці, якія ў Мінску адчыніў ксёндз-арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч. Гэта дзверы архікатэдральнага касцёла, які калісці быў зачынены савецкімі ўладамі, але ізноў адчынены Божай Міласэрнасцю. Падчас урачыстасцяў абраз ізноў вярнуўся да нас.\nТаксама ў сувязі з надзвычайным годам Божай Міласэрнасці ёсць рашэнне біскупаў Беларусі аб тым, каб перад абразом а 15.00 штодня трываў Вяночак да Божай Міласэрнасці. І каб гэтая малітва мела жывую інтэрнэт-трансьляцыю пра інтэрнэт-сайт //catholic.by/. Каб людзі, якія працуюць, а асабліва хторыя, якія прыкутыя да сваіх ложкаў у сваіх дамах, а магчыма ў шпіталях, маглі таксама злучыцца з намі ў супольнай малітве. Таксама ад мінулага году ксёндз-біскуп Юры Касабуцкі распачаў традыцыю маліты-аддання Беларусі культу Божай Міласэрнасці. Таксама сёлета, у год Божай Міласэрнасьці, такую малітву-адданне нашай Бацькаўшчыны культу Божай Міласэрнасьці правядзе арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nКалі глядзіш на гэтыя праявы Божай Міласэрнасці, то разумееш які ты малы, а Бог вялікі. Яму не страшныя ні руіны, ні пустэчы, якія ён ужызняе дажджом сваёй Міласэрнасці, каб ізноў ажыло, сцярпелае людзкое сэрца.\nЧаму а 15 гадзіне трывае малітва – вельмі проста. Бок Езуса прабіты і з яго выцякае кроў і вада – сымбалі Божай Міласэрнасці – промені, якія мы бачым на гэтым абразе. Але на нашым абразе мы бачым, што Езус уваскрослы, ён крочыць і ёсць пераможцам смерці. У той момант, калі шатан спадзяваўся, што знішчае Бога, Бог паказвае ўваскрашэнне — перамогу над злом і смерцю, ахвераваўшы сябе за ўвесь свет, за кожнага з нас. «Вяночак да Божай Міласэрнасьці – апошняя дошка паратунку…» Менавіта так сказаў сам Езус пра гэтую малітву. Ён наказаў сястры Фаустыне нястомна маліцца гэтай малітвай, абяцаў таксама, што кожны, хто будзе яе прамаўляць, атрымае вялікую міласэрнасць у хвіліну смерці.\nВяночак да Божай Міласэрнасьці – гэта штодзённая малітва а 15.00 гадзіне. У пераважнай бальшыні людзі ў гэты час працуюць і ў светароў, кажучы простаю моваю, дзень «разламаны» — неабходна штодня ў гэтую хвіліну маліцца менавіта пры алтары. Ці не складаная задача?\n8 сьнежня – у дзень беззаганнага зачацця Найсьвяцейшай Панны Марыі, калі былі адчыненыя Брамы Міласэрнасьці ва ўсіх касьцёлах свету, мы распачалі маліцца Вяночкам да Божай Міласэрнасці беспераппынна кожнага дня. І ўпершыню ў гісторыі нашага касьцёлу гэтая малітва пачала транслявацца праз інтэрнэт для вернікаў нашага і ўсяго касцёла ў свеце. Але ў нашай парафіі мы моліся Вяночкам да Езуса Міласэрнага вельмі даўно. І ўжо гадоў пяць таксама штодня а 15.00 выстаўляецца Найсьвяцейшы сакрамэнт і застаецца да вячэрняй святой Імшы, каб кожны чалавек мог прыйсьці і памаліцца.\nЯ бы не сказаў, што ёсць якаясці цяжкасць. Так, было такое хваляванне ці мы зможам адказна выканаць пастаўленую задачу, ці дамо рады, было хваляванне ці будзе дастаткова прысутных людзей. Але людзі ёсць увесь час, асабліва падчас выходных дзён. І для нас светароў, для парафіі гэтае набажэнства не з’яўляецца якімсці цяжарам. Гэтага цяжару зусім не адчуваецца, але адчуваецца благаслаўленне і Божая ласка ў справе ўзрастання і ўмацавання нашай парафіі, нашага жывога касцёла і ласка благаслаўлення ў справе будаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя Божай Міласэрнасці.\nНацыянальны Санктуарый Божай Міласэрнасці – гэта месца асаблівага пакланеньня і малітвы – у гэтым выпадку да Езуса Міласэрнага. На нашай еўрапейскай прасторы такія санктуарыі ёсць толькі два – як вы сказалі — ў санктуарыях Кракава і Вільні. У Беларусі таксама ня мала знакавых для касцёла месцаў, але Нацыянальны Санктуарый будуецца ў маленкай, сціплай парафіі на ўскраіне Мінску. Гэта ўскладае на вас пэўную адказнасьць, як вы гэта ўспрымаеце?\nТак, сапраўды ў нашым выпадку я магу толькі сказаць: які ёсць цудоўны Божы провід. Сапраўды, у нашай парафіі няма, так бы мовіць, матэрыяльнай базы: у нас ёсць невялічкая капліца, якая паўстала пяць гадоў таму на голым месцы. У нас маленькая катэтычная зала, якая туліцца ў набытым старым і адрамантаваным вагончыку. У нас няма нейкай сталай фінансавай падтрымкі альбо шчодрых мецэнатаў і будова ідзе паволі, бо вымагае не малых фінансавых, матэрыяльных і практычных сродкаў. Але нашая парафія расце і мацнее людзьмі і малымі крокамі, але мы ідзем наперад. Мы ўжо правялі амаль усе неабходныя інжэнерныя сеткі, калі казаць моваю будаўнікоў: праклалі кабелі электрычнасці, вады, газу – выканалі амаль усе падземныя работы, а гэта вымагала сродкаў большых, чым, пэўна, узвядзенне самога будынку касцёла. Зараз перад намі стаіць задача давесьці спаўна ўсе камунікацыі і распачаць усталёўваць фундамент. Але наперад мы шмат не плянуем – будуем па меры сілаў і сродкаў. І ўсё, што мы маем для будаўніцтва, складаецца з ахвяраванняў і складак нашага ордэна Сьвятога Арханёла Міхала і вернікаў. Нашыя парафіяне збіраюць ахвяры і зарабляюць на будаўніцтва ўсімі магчымымі сродкамі: збіраюць ахвяраваньні ў іншых парафіях, уласнымі рукамі выпякаюць слодычы, шыюць цацкі, робяць свечкі за якія людзі таксама складаюць ахвяры. І гэтак, паволі, мы разам узводзім духоўны і матэрыяльны Нацыянальны Санктуарый Божай Міласэрнасьці. Гэтак Бог паслугоўваецца малымі, простымі і слабымі людзмі і, пэўна, гэтак жадае навучыць нас даверыцца яму. Нашыя парафіяне выбралі Бога галоўным у сваім жыцці, а Божая Міласэрнасць выбрала нас. Таму, канечне ж галоўным у гэтай справе ёсць малітва, бо гэтая праца перасягае людзкія высілкі і будзе марнай без Божай ласкі, без ласкі Езуса Міласэрнага. А ў Бога немагчымага няма. Таму запрашаем усіх чытачоў часопіса «Авэ Марыя», усіх вернікаў і людзей добрай волі памаліца за будаўніцтва Нацыянальнага Санктуарыя Божай Міласэрнасьці ў нашай парафіі Маці Божай Ружанцовай і мікрараёне Лошыца ў Мінску. Штодня а 15.00 чакаем вас у нашай капліцы на вуліцы Гашкевіч,1, каб разам памаліцца перад абазом Езуса Міласэрнага. Далучайцеся да малітвы таксама а 15.00 пра інтэрнэт-сайт каталіцкага касьцёлу ў Беларусі http://catholic.by/. Няхай у гэтым годзе Божай Міласэрнасці, Езус Міласэрны адздзячыць вам і атуліць вас і вашыя сем’і сваю любоўю, ласкаю і міласэрнасцю.\nСьвята Божага Нараджэньня: з Богам у парафіяльнай сям’і\nДзевяты фэстываль «Лошыца-2016»\n15.01.2016 redactor Навіны парафіяльныя


Галоўны рэдактар Tut.by Марына Золатава: «Асабіста мяне ніхто не вэрбаваў» - Заўтра тваёй краіны\n«Многія чамусьці лічаць, што «справа БелТА» ўжо завершаная. А яна толькі пачалася. І чым і калі скончыцца — абсалютна незразумела... Мы па чарзе ходзім на допыты. Ідзе сьледзтва», — напісала ў сваім фэйсбуку галоўны рэдактар Tut.by Марына Золатава.\nПасьля 7 жніўня, калі на некалькі дзён былі затрыманыя супрацоўнікі Tut.by, БелаПАН, іншыя журналісты, і ў іх зьявіўся статус «падазраваных», у іх жыцьці многае зьмянілася, піша Золатава. А пасьля 25 верасьня, калі журналіст Tut.by Дзьмітрый Бобрык прызнаўся ў сваім фэйсбуку, што падчас допыту ў Сьледчым камітэце па «справе БелТА» яго шантажом завэрбавалі, да «падазраваных» нечакана дадаецца статус «завэрбаваных».\n«Таму што калі ты не прызнаўся, што завэрбаваны, значыць, ты завэрбаваны. Цалкам дакладна магу сказаць: асабіста мяне ніхто не вэрбаваў. І не спрабаваў, дарэчы. Тое ж самае кажуць і ўсе мае калегі ў рэдакцыі. А Дзіма выступіў. І правільна зрабіў», — лічыць Марына Золатава.\nПасьля прызнаньня рэдактара аддзелу сайту Tut.by Дзьмітрыя Бобрыка ў тым, што ён пад ціскам Сьледчага камітэту падпісаў дамову аб супрацоўніцтве, ніхто зь іншых фігурантаў «справы БелТА» не заявіў аб гэтым. Разам з тым апытаныя Свабодай фігуранты «справы БелТА» падтрымалі Бобрыка і выказалі абурэньне ціскам Сьледчага камітэту на журналіста.\nВядома, што цягам 7–9 жніўня затрымалі 18 журналістаў. Іх вызвалялі пасьля допыту ў СК.\n9 жніўня СК заявіў, што галоўная рэдактарка Tut.by Марына Золатава прызнала віну, яна аспрэчыла гэтую інфармацыю.\nРэдактар Tut.by Дзьмітры Бобрык заявіў, што падпісаў дакумэнт «пра супрацоўніцтва» пасьля пагрозаў у Сьледчым камітэце.\nУ дадатак да прад'яўленага раней усім затрыманым абвінавачваньня Марыне Золатавай таксама інкрымінавалі бязьдзейнасьць адказнай асобы (артыкул ч.2 артыкула 425 КК — да 5 гадоў зьняволеньня і забарона займаць пэўныя пасады ці займацца пэўнай дзейнасьцю).


30 чэрвень 2020, 20:44\nАляксандар Лукашэнка і Ўладзімір Пуцін на адкрыцьці мэмарыялу каля Ржэву (Расея). 30 чэрвеня 2020\nЯкое палітычнае значэньне ўдзелу Аляксандра Лукашэнкі ў адкрыцьці Ржэўскага мэмарыялу савецкаму салдату? Навошта Ўладзімір Пуцін запрасіў на ўрачыстасьць кіраўніка Беларусі і толькі яго? Ці атрымаў Лукашэнка ад Пуціна дазвол на любыя дзеяньні падчас выбарчай кампаніі?\nГэтыя тэмы ў «Праскім акцэнце» абмяркоўваюць аглядальнікі Свабоды Сяргей Навумчык і Юры Дракахруст і аглядальнік тэлеканалу «Настоящее время» Цімур Алеўскі.\nПуцін мог бы зрабіць так, што ў Ржэве быў бы толькі ён адзін: рускі цар адкрывае рускі мэмарыял. Пуцін мог бы зрабіць і так, як ён зрабіў 24 чэрвеня — запрасіць у Ржэў прэзыдэнтаў Казахстану, Кіргізстану, Армэніі, Беларусі. А ён запрасіў толькі Лукашэнку.\nЦікава, што за некалькі дзён да паездкі ў Ржэў Лукашэнка ў Салігорску казаў: дык што ж расейцы, чым яны думаюць? У іх жа толькі адзін саюзьнік — Беларусь.\nМне падаецца, што Лукашэнка езьдзіў па легітымнасьць да ня вельмі легітымнага Пуціна. У іх у абодвух аднолькавая праблема: сёлета ім трэба паказаць, што яны легітымныя кіраўнікі, тым часам як абодва выглядаюць як людзі, якія ўзурпавалі ўладу.\nІ Пуцін, і Лукашэнка ня могуць абаперціся на народ. У Расеі вера народу ва ўладу зьменшылася пасьля каранавірусу і ў сувязі з тым, як праходзіць галасаваньне па зьменах у Канстытуцыю. Яшчэ ня ўсе зразумелі, што яны прачнуцца заўтра ў краіне, дзе Пуцін — цар, а не прэзыдэнт. У Лукашэнкі губляецца ягоны ранейшы трывалы электарат, рэйтынг проста сьмешны. Гэта дзьве кульгавыя качкі.\nЛукашэнка павінен прывезьці з Расеі легітымнасьць ці, ва ўсялякім разе, абяцаньне, што ніякіх праблемаў у яго ня будзе і ня будзе праблем з сувэрэнітэтам. Пуціну Лукашэнка быў патрэбны паўгода таму, каб не выкручваць Канстытуцыі рукі. Лукашэнка адмовіўся. Цяпер ім трэба адзін аднаго трымацца. Лукашэнка вяртаецца з разуменьнем, што ён прывёз дрэнны мір. Проста, у адрозьненьне ад Пуціна, у Лукашэнкі ёсьць плян на сваю найбліжэйшую будучыню, ён у гэтым сэнсе больш мужны чалавек, мне падаецца. У тым сэнсе, што ён цяпер ужо думае, што ён сыдзе, тым часам як Пуцін ведае, што ён ня сыдзе.\nУ 1996 годзе лёзунг «Мы ствараем саюзную дзяржаву» ўспрымаўся ў Расеі народам як магчымасьць вяртаньня ў ранейшае жыцьцё, да якога яны прызвычаіліся. Цяпер для ўльтранацыяналістычных і ультрапатрыятычных сілаў у Расеі аб’яднаньне зь Беларусьсю — гэта насамрэч не аб’яднаньне, а далучэньне Беларусі як часткі тэрыторыі Расеі. А іншым людзям, якім важныя лібэральныя каштоўнасьці, Беларусь непатрэбная. Саюзная дзяржава не павялічвае электаральную падтрымку Пуціна.\nЛукашэнка і Пуцін будуюць свае ідэалёгіі на «Вялікай Перамозе», толькі з рознымі адценьнямі. У Лукашэнкі гэта крыніца беларускай дзяржаўнасьці. У Пуціна гэта ідэя аднаўленьня імпэрыі.\nПуцін зрабіўся адэптам «Вялікай Расеі», якая складаецца ў яго ўяўленьні з уласна самой Расеі, «малой Расеі» (Украіны) і «Белай Расеі» (Беларусі). Украіна па-за межамі гульні, застаецца — Беларусь. Пуцін нядаўна даў зразумець, што Расея можа вярнуць сабе «несправядліва» аддадзеныя тэрыторыі. І Лукашэнка сёньня падтрымаў Пуціна ў ягонай галоўнай актуальнай ідэі, якая ўвасобілася ў лёзунгу «Можем повторить!». Такім чынам, Лукашэнка выступіў саюзьнікам у тым адзіным, што гаспадар Крамля можа даць свайму электарату (бо эфэктыўнай эканомікі, сацыяльнай забясьпечанасьці даць ня можа) — ідэі імпэрскасьці.\nНарэшце, выступ Лукашэнкі ў Ржэве быў цалкам у рэчышчы нядаўніх заяваў Пуціна, які прыпісвае ўсе заслугі ў вайне савецкаму (расейскаму) народу. Пуцін забываецца, што да чэрвеня 1941-га вайна ўжо ішла, брытанцы амаль два гады ваявалі з нацызмам, былі бамбаваньні немцамі Лёндану, а Сталін у той час пастаўляў Гітлеру карысную сыравіну.\nЛукашэнка, хто б за ім ні стаяў, прыйшоў на пасаду ў выніку выбараў, Пуцін жа прыйшоў на пасаду як пераемнік, выключна ў выніку камбінацыяў. Але Лукашэнка гэтак жа ня хоча сыходзіць, як ня хоча сыходзіць і Пуцін. Тут яны аднолькава «нясьмелыя».\nУ дачыненьні да Лукашэнкі, як мне падаецца, Крэмль абраў такую стратэгію: хай застаецца на пасадзе, але — максымальна аслаблены.


Poiskturov.by > ПАШТОЎКА З БЕЛАРУСІ\nВыпуск №22/2008 05 июня 2008 г.\nПАШТОЎКА З БЕЛАРУСІ\nКалі Вы атрымалі мой папярэдні ліст, то, напэўна, не маглі без спачування чытаць пра сумны лёс Марылі Лапацінскай, што памерла ў 1851 годзе ў прыдзвінскім маёнтку Сар'я пры родах свайго трэцяга дзіцяці - сына Станіслава. Жыццяпіс яе мужа - Ігнація Лапацінскага, які да канца жыцця так і застаўся ўдаўцом - вымагае асаблівае ўвагі.\nЯгоны бацька Юзаф-Мікалай (1784-1835) быў чалавекам паважным і лагодным, аднак жыццё сваё правёў "пад абцасам" жыццялюбівай і свавольнай жонкі Дароты з Марыконіх (бацька якой Юзаф Марыконі, між іншым, падчас паўстання Касцюшкі быў генерал-маёрам Вілкамірскага павета і ўзначальваў шыхты мясцовай шляхты і сялян-касінераў).\nЛапацінскія жылі на той час у маёнтку Кайраны пад Вільняй (за прадмесцем Антокаль), і пані Дарота, жанчына вялікага свету і адметнага тэмпераменту, па праву лічылася "апорай" сталічных салонаў. Прысадзістая і непрывабная знешнасць ніяк не перашкаджала яе захапленню строямі і жаданню трымаць рэй у свеце моды. "Гэта быў хадзячы часопіс мод, - пісала пра яе адна з сучасніц, - і выходзіў ён не раз на тыдзень, а штодня, бо ў адной і той жа сукенцы яе ніколі не бачылі два разы".\nДароту Лапацінскую Вільня заўсёды вабіла да сябе шматлікімі абедамі, балямі, канцэртамі і тэатрамі. Той дзесятак вёрст, што падзяляў Кайраны і Вільню, Лапацінскія звычайна праязджалі з вялікай пыхай у карэце, запрэжанай шасцёркай коней.\nПасля заўчаснай смерці мужа на руках у пані Дароты засталося трое дзяцей - дзве дачкі і сын Ігнацiй, аднак і пасля гэтага жанчына не страціла прагі да жыцця.\nІгнацiй Лапацінскі нарадзіўся 18 верасня 1822 года ў маёнтку Сар'я. Выхоўваўся ён дома пад кіраўніцтвам былога прыёра полацкіх манахаў-піяраў ксяндза Яўхіма Дэмбінскага. Падчас навучання найбольшае зацікаўленне хлопчык выказаў да навук матэматычных і прыродазнаўчых. Вучыўся таксама музыцы і граў на віяланчэлі. Пасля дасягнення паўналецця Ігнацiй разам з маці і сёстрамі год падарожнічаў па Францыі і Італіі. Адна з сясцёр брала ў Парыжы ўрокі музыкі ў Фрэдэрыка Шапэна, захаплялася паэзіяй Адама Міцкевіча. Дарота Лапацінская і тут засталася вернай сабе - прывезла з Францыі тры змены сервізаў і тамтэйшага кухара Гаспара.\nНягледзячы на ўсе дзівацтвы, Ігнацiй заўсёды з павагай, пачцівасцю і сардэчнасцю ставіўся да маці, і пачуцці гэтыя захаваў да канца жыцця. Ні ў юнацтве, ні ў больш сталым веку яму так і не давялося атрымаць універсітэцкае выхаванне. Аднак гэта не перашкодзіла яму стаць чалавекам рознабакова адукаваным, цікавіцца літаратурай, мастацтвам, пытаннямі палітычнага і гаспадарчага жыцця краю. У 1846 годзе ён узяў шлюб з Марыяй з Шумскіх, пасля чаго стала асеў у маёнтку Сар'я і заняўся гаспадаркай.\nНяшчасце ў дом прыйшло ў красавіку 1851 года - захварэўшы пасля родаў трэцяга дзіцяці, памерла Марыля Лапацінская. Глыбока ўзрушаны смерцю любай жонкі, няўцешны ўдавец вырашыў узвесці ў радзіннай Сар'і ў яе гонар мураваны касцёл.\nНе адкладваючы справы, ужо на пачатку траўня 1851 года ён заключыў дамову на складанне праекта храма і кіраўніцтва ўсімі будаўнічымі працамі з архітэктарам "Густавам Вільгельмавым сынам Шахтам". Дойлід паходзіў з Нямеччыны, быў аўтарам праектаў некалькіх касцёлаў у межах Вялікага Княства Літоўскага і на той час жыў у мястэчку Асвея, што знаходзілася на адлегласці 17 вёрст ад Сар'і і належала сваякам Лапацінскіх магнатам Шадурскім. Праект храма хутка быў гатовы, і ў чэрвені таго ж года Ігнацiй Лапацінскі падпісаў яшчэ адну дамову - з селянінам мястэчка Кубліч Лепельскага павета Віцебскай губерні Іванам Шараметам, які быў высокакваліфікаваным муршчыкам. Сабе ў памочнікі Шарамет наняў яшчэ трох сялян маёнтка Сар'я - Аляксандра Емяльяна, Міхаіла Ісакава і Івана Ледака. У ліпені, "каля святога Іллі", сяляне ўзяліся за рыдлёўкі і да надыходу восені з цэглы, што выраблялася на мясцовай цагельні, паспелі выкласці падмуркі касцёла.\nНовы храм пачалі будаваць побач з фамільнымі могілкамі Лапацінскіх, на якіх знайшла свой апошні супакой і каханая Марыля. За два наступныя гады былі выведзены сцены храма. Калі яны ўжо былі накрыты дахам і невялікай дапрацоўкі патрабаваў толькі галоўны фасад будынка, Ігнацiя Лапацінскага напаткалі вялікія непрыемнасці, якія надоўга адцягнулі справу заканчэння будаўніцтва касцёла. У гэты час губернскімі ўладамі супраць яго была ўзбуджана справа аб пабудове "мураванага касцёла без дазволу начальства".\nСправа ў тым, што адразу пасля паўстання 1831 года царскія ўлады ўзялі курс на жорсткую рэгламентацыю жыцця каталіцкага свету. Паўсюдна зачыняліся кляштары, манахі каталіцкіх ордэнаў высылаліся з гарадоў і мястэчак, касцёлы перадаваліся, як правіла, у падпарадкаванне ведамству праваслаўнага веравызнання. У такой сітуацыі адкрыццё новых касцёлаў было абцяжарана многімі складанасцямі. Ігнацiй Лапацінскі, ахоплены роспаччу і тугою пасля смерці каханай жонкі, відаць, не жадаў цярпліва выхаджваць у бюракратычных структурах імперыі афіцыйны дазвол на тое, што лічыў сваім абавязкам хрысціяніна. Таму новы касцёл у Сар'і ён пачаў узводзіць выключна з уласнае волі, не маючы на тое дазволу ні ад свецкіх уладаў, ні ад рыма-каталіцкай кансісторыі.\nХаладнаватымі восеньскімі днямі 1853 года з губернскага Віцебска ў няблізкую дарогу да Сар'і выправіўся чыноўнік асобых даручэнняў Алфёраў, якому даручана было правесці "строжайшее дознание" ўсіх зламысных намераў законанепаслухмянага памешчыка. "Дознание" цягнулася амаль паўгода, і Ігнацію нічога іншага не заставалася, як паспрабаваць пераканаць чыноўніка ў тым, што ўзведзенае на яго сродкі збудаванне было не касцёлам, а толькі асаблівага выгляду помнікам побач з магілай жонкі - у супрацьлеглым выпадку яму пагражала турма або Сібір. "Помнік, які насупраць магілы памерлай жонкі Ігнацiя Лапацінскага знаходзіцца, ніяк прызнаны за касцёл быць не можа", - пацвердзіў падчас следства словы ўладара маёнтка і архітэктар Густаў Шахт. У ім Лапацінскі, паводле афіцыйнай версіі, збіраўся размясціць бюсты памерлых продкаў, фамільны архіў, бібліятэку і "розныя старажытнасці".\nПа выніках сваёй адказнай місіі чыноўнік Алфёраў, якога ў Сар'і ўлагоджвалі, відаць, не толькі добрым прыёмам, а, магчыма, і грашыма, склаў рапарт, у тоне якога відавочнай агрэсіі супраць памешчыка Лапацінскага не выяўлялася.\nНа шчасце, карных функцый уладаў Лапацінскаму ўсё ж удалося пазбегнуць. Аднак калі ў Сар'і будынак касцёла і быў узведзены без афіцыйнага дазволу ўладаў, то карыстацца ім як культавым збудаваннем без працэдуры асвячэння было немагчыма. На дапамогу сыну ў гэтай справе прышла маці Дарота Лапацінская. Карыстаючыся сваімі свецкімі сувязямі, яна летам 1856 года праз пасрэдніцтва Віленскага, Гродзенскага і Ковенскага ваеннага генерал-губернатара перадала міністру ўнутраных спраў Расійскай імперыі хадайніцтва з просьбай аб дазволе яе сыну перанесці старую заняпалую капліцу ў маёнтку Сар'я на фамільныя могілкі. Прашэнне пані Дароты, пратрымаўшы для парадку паўгода ў канцылярскіх папках, вырашылі станоўча.\nЗрэшты, у сакавіку 1857 года мітрапаліт усіх рыма-каталіцкіх касцёлаў у Расійскай імперыі Вацлаў Жылінскі выдаў спецыяльнае прадпісанне аб асвячэнні новага касцёла ў Сар'і і перанясенні ў яго набажэнстваў. Такім чынам, супольнымі намаганнямі маці і сына мэта была дасягнута. Цырыманіял асвячэння Сар'янскага касцёла адбыўся ў чэрвені таго ж года, а ўжо ў ліпені месяцы святую імшу ў храме адслужыў сам мітрапаліт Жылінскі.\nУзведзены з чырвонай цэглы неатынкаваны Сар'янскі касцёл захаваўся да нашага часу і зараз з'яўляецца адным з самых выразных узораў архітэктуры неаготыкі на Беларусі. Густаву Шахту ўдалося надаць абліччу храма паветраную лёгкасць і вытанчаную графічнасць. Як адзначае беларускі даследчык архітэктуры Анатоль Кулагін, яго кампазіцыя і аздабленне дазваляюць прылічыць помнік да нешматлікіх прыкладаў высокай "палымнеючай" готыкі, якая стала "архітэктурай, што перайшла на той бок свайго матэрыяльнага існавання і падаўляе сваёй бязважкасцю".\nГэтай рамантычнай гісторыяй, дарагі сябра, мы, відаць, ужо развітаемся і са шляхціцамі Лапацінскімі, і з іх прыдзвінскімі ўладаннямі. У Беларусі яшчэ ёсць шмат цікавых куточкаў. Таму - да наступнае сустрэчы.


Іскрык Вольга, Моўнік, 076. Разбіраем пошту - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2012-04-29\nCopyright © 2009-2014 by Белсат\nПраграма прысвечаная лінгвістычным пытанням, найперш, натуральна, беларускай мове. «Моўнік» зацікавіць і тых, хто хацеў бы палепшыць свае веды ў роднай мове, і тых, каго не пакідаюць абыякавым розныя аспекты гісторыі ды сучаснасці беларускае лінгвістычнае думкі. Праграма пра мову і пра тое як мы ёю карыстаемся. Ці ўсё мы робім, каб гучала беларуская мова, каб была з намі штодня? Стваральнікі праграмы звяртаюцца да гледачоў: Прапаноўвайце свае тэмы і пытанні! Наш адрас: mounik@belsat.eu\n126. «Мужчынскі характар» мовы («Доўгая» ці «доўгі» цень?)\n125. На якую мову перакладаў Скарына?\n124. Што такое руская мова ВКЛ?\n123. «Хачу запытаць!» (агляд пошты)\n122. Полацкае Евангелле\n121. Адкуль пайшлі найменні гарадоў\n120. Дзе мы купляем?\n119. Так гавораць на Падляшшы