Культура - Музей літаратуры — гэта...\nМузей гісторыі беларускай літаратуры на сталічнай вуліцы Максіма Багдановіча. / Фота Таццяны МАТУСЕВІЧ\nПра слова “ад і да”\nДля практыкі дызайна лічыцца звычайнай сітуацыя, калі выканаўца, атрымаўшы заказ і зрабіўшы перадпраектны аналіз, прыходзіць да высновы: замоўцу замоўленая рэч увогуле непатрэбная! Бо не адпавядае ні ягонаму характару, ні звычкам, ні ладу жыцця. Скажам, замаўляе сабе чалавек шыкоўную мэблю, між тым як ўсё жыццё абыходзіўся мінімальным камфортам. І будзе тая мэбля ў ягонай хаце стаяць — толькі месца займаць. Так, бывае, атрымліваецца і ў музеі…\nУзяўшыся за нататкі па тэме “Якой мне ўяўляецца новая экспазіцыя Музея гісторыі беларускай літаратуры”, я прыгадаў Максіма Багдановіча, які пісаў, што ў нашай літаратуры няма чытачоў, а ёсць толькі аматары беларускага слова. За сто гадоў у гэтай сферы адбыліся змены, у тым ліку і станоўчыя, але Максімавы словы актуальныя і сёння. Дык якім быць такому музею ў краіне, чыя літаратура сёння не надта вядомая за яе межамі і, шчыра кажучы, не асабліва шануецца намі самімі?\nНяма ж, дарэчы, музеяў французскай ці англійскай літаратур. А між тым Самерсэт Моэм сцвярджаў, што толькі Англія і Францыя маюць вялікія літаратуры, а ўсе астатнія краіны — толькі вялікіх пісьменнікаў. Меркаванне гэтае больш чым спрэчнае, і трэба яно мне толькі для таго, каб нагадаць, што пры наяўнасці вялікіх літаратур у Англіі і Францыі музеямі ўшанаваная не сама з’ява, а якраз яе носьбіты — вялікія пісьменнікі.\nМузеі Міцкевіча, Купалы, Коласа, Багдановіча, Караткевіча, Быкава... А вось, што мусіць уяўляць з сябе музейная экспазіцыя, якая распавядае пра наша Слова ад вусных паданняў дахрысціянскай пары да постмадэрнісцкіх практыкаванняў постсавецкага часу, я не ведаю. Музей гісторыі беларускай літаратуры, якім я яго памятаю, мяне не ўражваў. Як на маю думку, там не было за што зачапіцца воку і што потым утрымаць у памяці. Не бачыў я там стрыжня, канцэпцыі. І наконт канцэпцыі самы час вызначацца. На маю думку, гэта павінна быць гісторыя фарміравання беларускай нацыі, адлюстраваная праз стрыжнявыя творы нашай літаратуры — ад летапісных крыніц да “Палескай хронікі” Мележа. Артэфактаў у экспазіцыі мусіць быць няшмат. Зусім неабавязкава даваць дзялянку ў экспазіцыі ўсім членам Саюза пісьменнікаў і нават кожнаму з народных пісьменнікаў. Дзесяць творцаў з дзесяці стагоддзяў — цалкам дастаткова. Каб, нагадаю, не біяграфічны зборнік, а гісторыя нацыі — з уздымамі і заняпадамі, з роспачнымі хістаннямі, блуканнямі па пакутах і пошукамі выйсця ў гістарычную прастору. Магчыма, атрымаецца крыху пафасна, але — зразумела пра што і для чаго.\nДзесяць творцаў з дзесяці стагоддзяў — цалкам дастаткова. Патлумачу гэту тэзу на прыкладзе са свайго досведу. Па маладых гадах мне давялося наведаць Музей Маякоўскага ў Маскве. Зараз я ўжо не згадаю артэфакты экспазіцыі. Хутчэй за ўсё гэта былі ў асноўным дакументальныя фотаздымкі і прыжыццёвыя выданні, як ва ўсіх музеях такога профілю за савецкім часам. Інсталяцыі ды інтэрактыў з’явіліся ў нашай музейнай практыцы значна пазней. Памятаю, аднак, што экспазіцыя складалася з трох раздзелаў, адпаведным розным перыядам творчасці паэта, а кожны раздзел адкрываўся велізарным фотапартрэтам Маякоўскога. Прычым знешнасць паэта на здымках дакладна адпавядала вобразнаму ладу ягонай творчасці ў дадзены перыяд. На адным фотаздымку ён — эпатажны рамантык, на другім — рэспектабельны “dandy” у наймаднейшым “прыкідзе”, на трэцім — брутальны, стрыжаны “пад нуль” пралетарскі паэт. У дадзеным выпадку эвалюцыя іміджу дакладна адлюстроўвае эвалюцыю творчасці паэта.\nЖывы і сучасны…\nТак, на сённяшні дзень яшчэ няма праекта будучай экспазіцыйнай прасторы. Я, канешне, не спецыяліст у гэтай сферы, але як мастацтвазнаўца, якому не абыякавая гуманітарная сфера нашай краіны наогул, паспрабую азначыць свой, можа, у нечым і наіўны, пункт погляду.\nЯкі павінен быць у светлым заўтра літаратурны музей як навуковы, культурны, інфармацыйны, адукацыйны цэнтр? Магчыма, патрэбны формы працы ў розных кірунках: ад удасканалення экспазіцыйнай прасторы, яе дызайну і мастацкага афармлення да ўмацавання (у рамках новага часу) нармальнай матэрыяльна-тэхнічнай базы, прыцягнення пазабюджэтных крыніц і развіцця музейнага турызму.\nМузеяў у свеце шмат. Асабліва датычных выяўленчага мастацтва. Літаратурных — значна менш. Праўда, у розных краінах ёсць сотні мемарыяльных, “манаграфічных”, прысвечанных асобным знакавым літаратурным персонам, як, напрыклад, у нас унікальныя музеі Янкі Купалы, Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, музей-сядзіба Адама Міцкевіча і Францішка Багушэвіча ці Кузьмы Чорнага. У постсавецкай прасторы магу назваць Дзяржаўны літаратурны музей у Маскве, Літаратурны музей Інстытута рускай літаратуры Расійскай акадэміі навук (Пушкінскі дом) у Пецярбургу (у свой час студэнтам я праводзіў там цэлыя дні), канешне, унікальны па экспазіцыі і дызайну Адэскі літаратурны музей…\nАле асабліва прыцягваюць маю ўвагу “комплексныя” музеі літаратуры і мастацтва, дзе важнае месца займае выяўленчае мастацтва, арганічна і гарманічна звязанае з жыццём і творчасцю нацыянальных пісьменнікаў і паэтаў. Такія музеі існуюць у Ерэване, Баку і, здаецца, у Тбілісі. А чаму б не зрабіць гэткі “фінт” і ў нас, пад адным дахам, скажам, у нейкім прасторным памяшканні, дзе маглі б праходзіць і перасоўныя невялічкія профільныя выстаўкі мастакоў, прысвечанныя нашым літаратарам, а на фоне жывапісных партрэтаў і карцін (з пастаяннай калекцыі) — презентацыі кніг, канцэрты беларускай музыкі, прэс-канферэнціі, вечарыны паэзіі, сустрэчы з цікавымі літаратарамі? Гэта значыць, акрамя асноўных накірункаў работы музея — дакументацыі літаратурных працэсаў у шырокім гістарычным кантэксце: ад часоў узнікнення беларускага пісьменства да пачатку ХХI стагоддзя, — наведвальнік мог бы пазнаёміцца з мастацкімі вобразамі тых, хто засейваў і расціў поле нашай нацыянальнай славеснасці на працягу тысячагоддзя. А такіх твораў у нашых жывапісцаў, графікаў, акварэлістаў, скульптараў — шмат. А калі яшчэ арганізаваць сваеасаблівую гукавую сістэму, каб можна было б пачуць “жывыя” галасы, напрыклад, Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча, Максіма Танка, Івана Шамякіна, Алеся Адамовіча, Кандрата Крапівы, Пятра Глебкі, Анатоля Астрэйкі, Івана Мележа і ўсіх іншых, хто “застаўся” на плёнцы, а таксама паслухаць фрагменты песень беларускіх кампазітараў на вершы паэтаў, то наогул было б цудоўна.\nКарацей, я хацеў бы бачыць наш Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры дынамічным, жывым і сучасным, свабодным ад клішыраваных канонаў, трафарэтаў, прапісных ісцін кшталту — "наша ўсё” ды іншых трывіяльных формул…\nЗ літаратурнымі музеямі заўжды цяжка. Тое, што у паэзіі і прозе акрыляе і дае імпульс для росквіту фантазіі, у чатырох сценах часцяком ператвараецца у застылыя экспазіцыі. Магчыма, адпаведным установам патрэбна як мага хутчэй пазбаўляцца канстанты аб “цішыні і сур’ёзнасці” ў выставачнай зале (і гэтаму ёсць удалыя прыклады сярод айчынных музейшчыкаў). Асабліва мне не стае інтэрактыву і адчування, што наведвальнік тут чаканы госць, а не замінаючая недарэчнасць…\nПершае, што заўсёды кідаецца ў вочы беларускаму падарожніку: у музеі ў Еўропе прынята хадзіць сям’ёй. Адпаведна, каб наглядчыкі не хапаліся за сэрца ад некантраляванага бегу малечы, патрэбна арганізаваць месцы прыкладання дзіцячай энергіі. У былой экспазіцыі Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры быў куточак, прысвечаны телевізійнай перадачы “Калыханка”, але ж да экспанатаў, зразумела, дакрануцца было нельга. Чаму б не стварыць “кабінет пісьменніка”, дзе можна — і проста неабходна! — мацаць рукамі, сядець, адчыняць, заглядваць? Дарэчы, ён стане цудоўным месцам для сэлфі, без якіх не ўявіць сабе моладзь. Дзякуючы фотаздымкам, кантэкстная рэклама ў Сеціве будзе забяспечана.\nНеабходна ўнесці ў гульню і элемент адукацыі. Прынамсі, у Эрмітажы мой пяцігадовы сын, змарыўшыся ад разгляду антычных скульптур і рыцарскіх даспехаў, з задавальненнем пачаў размалёўваць у спецыяльна зробленым для маленькіх наведвальнікаў куточку “рыцарскую” маляванку (можна было выбіраць тэматыку розных эпох). Тут жа ляжалі альбомы з наклейкамі-выявамі карцін знакамітых мастакоў, кнігі, якія вучаць, напрыклад, назвам колераў па… шэдэўрах знакамітага музея. Я ж за гэты час змагла бесперашкодна разгледзець сувеніры і выбраць альбом па жывапісе.\nБыло б шыкоўна ўзяць гэту ідэю за аснову і зрабіць, дапусцім, магнітную азбуку, дзе на кожную літару будзе выява айчыннага класіка, ключавыя прадметы з папулярных твораў (скрыпка Сымона-Музыкі, Ладдзя Роспачы, да прыкладу), назвы гарадоў, у якіх дзейнічалі літаратурныя персанажы... Больш складаны і фінансава затратны, але модны еўрапейскі варыянт на гэтую тэму: макет краіны. Адпаведна тэматыцы ўстановы, на інтэрактыўнай карце Беларусі можна адзначыць, дзе нарадзіліся культавыя айчынныя творцы, ці паказаць умоўныя месцы, у якіх разгортваюцца падзеі кніг.\nМожна ў якасці маляванкі прапанаваць, дапусцім, раздрукаваныя на асобных лістах манахромныя замалёўкі Уладзіміра Караткевіча, якімі ўсеяны палі яго рукапісаў. Ці згуляць у тое, хто зможа дакладна скласці пергамент з шыфраваным пасланнем пра захаваны скарб, аб якім пісаў Уладзімір Сямёнавіч у культавым рамане “Чорны замак Альшанскі” (існуе рукапіс самога Караткевіча, з якога можна “зняць” мерку). Інтэрактыўных варыянтаў, якія спалучылі б гульнявы і асветніцкі складнікі, — процьма! Дарэчы, пасля не трэба будзе ламаць галаву над сувенірнай прадукцыяй…\nДва кірункі з задзелам на будучыню\nЯкасны рамонт для любога музея — сапраўднае свята, але ідэальна, каб своечасовыя змены закраналі і канцэпцыю ўстановы. Акурат пра канцэпцыю, адразу пасля завяршэння рамонтных работ, і задумваецца Музей гісторыі беларускай літаратуры.\nДзейнасць музея такога кшталту я строга дзяліла б на два кірункі. Першы з іх — навукова-асветніцкі. Я бачу літаратурны музей класічнай, нават кансерватыўнай сумай таго, што было назапашана супрацоўнікамі ўстановы ў фондах, даследчыкамі слова, а таксама самімі літаратарамі ды іншымі неабыякавымі ўдзельнікамі літпрацэсу. Музей у першую чаргу павінен ім і заставацца: так, гэта паліцы і вітрыны, экспазіцыі, аб’екты і дакументы, якія абараняюцца шклом. Гэта цішыня, удумлівая атмасфера, дотык да мастацтва, мінуўшчыны. А сапраўды ацаніць пабачанае чарговы наведвальнік зможа з дапамогай экскурсавода і свайго ўласнага досведу. Таму “адрамантаваць” трэба, у першую чаргу, экскурсійныя праграмы. Думаецца, так яно і станецца разам з абнаўленнем экспазіцыі, бо літаратурны музей — музей менавіта Слова і яго магутнасці. Дык чаму ж гэты інструмент і не скарыстаць на поўную моц? Бліскучыя і вычарпальныя аповеды ў любым выпадку зацямняць псеўдаарыгінальныя “заманухі”, інсталяцыі і перформансы.\nДругі кірунак — гэта, інакш кажучы, задзел на будучыню. На базе музея трэба арганізаваць месца “паломніцтва” нашых сучаснікаў, таленавітых паэтаў і пісьменнікаў Беларусі (а такіх шмат), каб летапіс нашай літаратуры не заканчваўся кропкай “сёння”, а ўпэўнена імкнуўся наперад. У рэшце рэшт, беларускія літаратары таксама маюць права на свайго “Бадзяжнага сабаку” (выкрэслім з гэтага паняцца сумніўмныя і нават шкодныя для здароўя эксперыменты, пакінем толькі творчыя: магчымасці дэкламаваць, дэманстраваць, крытыкаваць, занатоўваць). І ў рэжыме анлайн рабіць сябе часткай гісторыі. Гісторыі беларускай літаратуры.\nПры мінімальнай колькасці школьных гадзін на вывучэнне роднай мовы і літаратуры, пры адсутнасці мэтанакіраванай палітыкі ў гэтым кірунку пра аншлагі ў літаратурныя музеі застаецца толькі марыць. Рускамоўныя падлеткі вырастаюць у рускамоўных дарослых, немалая частка якіх не надта хоча ведаць, пра што марыў Янка Купала.\nТым не менш. Музейную справу па прапагандзе нацыянальнай літаратуры ніхто не адмяняў. Музей як хатняя бібліятэка: калі дзеці не чытаюць, дык унукі пачнуць. Музей як банк: там на дэпазіце “да запатрабавання” захоўваецца гісторыя…\nЦяпер пра рэчы канкрэтныя. Што мяне зацікавіла б у новым Музеі гісторыі беларускай літаратуры? Зала ці галерэя літаратурных герояў. Уявіце, галаграмы ці васковыя фігуры (не ведаю, што танней ды эфектыўней), якія ўвасабляюць галоўных дзеючых асоб класічнай і новай беларускай літаратуры: прозы, паэзіі. Тут, напэўна, павінны быць Бандароўна, Сымон-музыка, Аліндарка, Міколка-паравоз, Алесь Загорскі і Майка Раўбіч, Сотнікаў, Люцыян Таполя...\nГалаграмы, напэўна, — больш змястоўныя ды пераканаўчыя, бо іх можна прымусіць загаварыць. Натуральна, трэба вельмі пастарацца, каб вочы і постаці выяў не хлусілі, каб у лірычным героі гучала і аўтарскае стаўленне да чалавека, жыцця,\nПобач з такой “праўдзівай” фігурай можна затрымацца надоўга. Задумацца да прыкладу, кім бы стаў у нашы дні вось гэты спакутаваны сугней Васіль Дзятлік, што ў свой час сам сабе жыццё зламаў, бо прамяняў каханне да Ганны Чарнушкі на любоў да кавалка зямлі…\nУбачымся ў музеі!\nУ некаторых рэчах я чалавек дастаткова артадаксальны, патрыярхальны і кансерватыўны. (Узрост, відаць, даецца ў знакі.) У музейнай справе — дык дакладна. Пры наведванні такіх устаноў мне зусім не патрэбныя інтэрактыўныя празмернасці, флэшмобы ад іх супрацоўнікаў і новыя формы, якія я “патрабую” з работнікаў устаноў культуры, сустракаючыся з імі падчас сваіх камандзіровак. Такі вось парадокс з двудушнасцю. І Музей гісторыі беларускай літаратуры — не выключэнне.\nШто я хацеў бы ўбачыць у ім, абноўленым, калі аднойчы завітаў бы гадзінкі на дзве? Ды ўсё тое ж самае, ну, і, можа, тое, што дагэтуль тут практыкавалася зрэдку ці не ладзілася, не выстаўлялася зусім, але да “архаічных” экспанатаў цалкам стасуецца! Стэнды з летапісам беларускай літаратуры, нейкія старадаўнія і рэдкія выданні і, наадварот, сучасныя фаліянты, часткі асабістых архіваў, аўтографы, фатаграфіі мэтраў і знакавых фігур айчыннай прозы, паэзіі і драматургіі, фанаграмы іх галасоў, відэадакументы, якія адносяцца да іх, што-небудзь з прадметаў побыту, рэчаў “уладароў паперы” і да таго падобнага.\nЗазірнуў бы і на мерапрыемствы, што мяне зацікавілі, якія тут праходзяць і якія маглі б праводзіцца: прэзентацыі кніг, сустрэчы з пісьменнікамі, музычныя, кіна- і іншыя праекты, звязаныя з літаратурай. З нагоды ўрачыстых дзён можна было б памяшканне задзейнічаць пад скразныя акцыі, прымеркаваныя да юбілею таго ці іншага майстра мастацкага слова. Запрошаныя акцёры разыгрывалі б невялікія сцэнкі з іх твораў, праводзіліся б конкурсы сярод публікі, а, калі аўтар і сёння працуе, то і перформанс з яго удзелам увагу, безумоўна, прыцягнуў бы. Маю — дакладна.\nНе імёны, але літаратурны працэс\nСтварэнне музея (у дадзеным выпадку пастаяннай экспазіцыі), прысвечанага адразу некалькім сотням выдатных асветнікаў, — задача, шчыра кажучы, вельмі няпростая, калі не сказаць больш: практычна невыканальная. Кожны з пісьменнікаў аказаў, хай сабе і ў рознай ступені, але неацэнны ўнёсак у айчынную культуру. Адпаведна, усіх іх трэба і ўшанаваць.\nАле будзем рэалістамі: для такога маштабнага нацыянальнага праекта патрэбны адпаведныя выставачныя плошчы і немалое фінансаванне. Не маючы ў сучасных умовах у дастатковай колькасці ні першага, ні другога, трэба ісці на пэўны кампраміс. Найперш, маю на ўвазе падзел экспазіцыі на асобныя перыяды, якія будуць адлюстраваны праз лёсавызначальныя з’явы ў беларускай літаратуры. Словам, неабходна годна паказаць калі не ўсе імёны, дык увесь літаратурны працэс.\nАдразу ўяўляецца зала, прысвечаная выдатным прыкладам духоўнай літаратуры, звязаная з асобамі Ефрасінні Полацкай і Кірылы Тураўскага. Наступнай магла б быць зала, якая пакажа беларускае кнігадрукаванне не толькі як перадавую тэхналагічную з’яву таго часу, але і як літаратурны ды філасофскі феномен. Натуральна, тут на дапамогу прыйдуць арыгінальныя прадмовы да кніг Францыска Скарыны, Сымона Буднага і Васіля Цяпінскага. Было б цікава ўбачыць інтэрактыўную частку экспазіцыі, прысвечаную “Песні пра зубра”. Але ў гэтай справе на авансцэну выходзіць выкарыстанне найноўшых музейных тэхналогій. Пагадзіцеся, адным інфакіёскам тут не абысціся. А як не прысвяціць асобныя экспазіцыйныя залы шматграннаму і шматмоўнаму літаратурнаму працэсу ХІХ стагоддзя, тым самым вярнуўшы сваіх творцаў (не толькі Адама Міцкевіча, але і, да прыкладу, Генрыка Ржавускага) на Радзіму? А газета “Наша Ніва” пачатку ХХ стагоддзя? Гэты феномен яшчэ не да канца вывучаны, але мае велізарнае значэнне і таксама ў поўнай меры мусіць быць адлюстраваны. А сучасная літаратура? Толькі магу ўяўляць, з якімі цяжкасцямі сутыкнуцца стваральнікі новай экспазіцыі пры адлюстраванні літаратурнага працэсу другой паловы ХХ стагоддзя і пачатку стагоддзя ХХІ-га.\nХочацца спадзявацца, што абноўлены музей будзе максімальна інтэрактыўны, цікавы не толькі кожнаму беларусу, але і любому госцю нашай краіны. А таму ў ім павінны быць не толькі змястоўныя экспазіцыйныя залы, але і адметныя сувеніры, створаныя на базе матэрыялаў з фондаў нашых славутых літаратараў, шматмоўныя аўдыягіды, аўдыякнігі перакладаў твораў нашых класікаў на розныя мовы свету.\nПамятаю, як на ўкраінскім фестывалі візуальнай культуры “Візіі” пазнаёмілася з Аляксандрам Міхедам, маладым пісьменнікам з Кіева. Ён у межах форуму, падкрэслю, візуальнай культуры, прэзентаваў сваю кнігу “Амнезія”. Чаму ж так? А таму што яго твор не вычэрпваўся ўласна выданнем, а падаваўся як мультымедыйна-літаратурны праект, які ўтрымлівае прыклады інтэрпрэтацыі тэксту: праз музыку, візуальнае мастацтва і відэа-арт. Ды гэтаксама запрашаў кожнага да асэсавання канцэпту памяці.\nПа-першае, Міхед звярнуўся да мастакоў са сваёй і суседніх краін: абраць упадабаны фрагмент у яго кнізе і даць яму ўласную мастацкую інтэрпрэтацыю. У выніку тэкст атрымаў дадатковае мастацкае вымярэнне, плюс — уласна факт знаёмства з мастакамі, магчымасць якога чытачы атрымалі праз адмысловыя паштоўкі, што дапаўнялі асобнік. Па-другое: Аляксандр задзейнічаў і музыкантаў, папрасіўшы іх стварыць музычны шэраг — дзесяць трэкаў на абраныя фрагменты твора. І па-трэцяе, пісьменнік запрасіў да ўдзелу публіку. “Якую падзею свайго жыцця вы хацелі б забыць, але ведаеце, што ніколі не забудзеце?” — на гэта пытанне прапанавалася адказаць усім ахвотным, выбудаваўшы ланцужок паміж творам і сабой. Адказы людзей запісваліся на камеру, і потым былі размешчаны на старонцы праекта ў Інтэрнэце, раскрываючы калектыўнае і прыватнае аблічча амнезіі. Бачна, што “Амнезія” такім чынам ператварылася ў комплексны мастацкі праект, прысвечаны памяці, яе канцэпту, сэрцам якога заставалася менавіта кніга, чые форма і змест правакавалі на розныя сэнсавыя і асацыятыўныя шэрагі. Адзначу, што структура літаратурнага твора спрыяла падобнай працы: ён складаецца са 106 раздзелаў. Кнігу можна чытаць “у розных кірунках”, але толькі знаёмства з усімі фрагментамі дае цэласнае ўяўленне пра твор. Аляксандр дзейнічаў тут не толькі як пісьменнік, але і як куратар, надбудоўваючы на “падмурку” тэксту вежы дадатковых светаў.\nУрэшце, “АмнізіЯ project” увайшла ў сямёрку найпрыгажэйшых праектаў свету па версіі міжнароднага фестывалю “Soundout! Новыя шляхі рэпрэзентацыі літаратуры”. А прэтэндавалі на падобны статус 106 заявак з 33 краін свету.\nДа чаго я ўсё гэта? Чаму столькі увагі надаю гэтаму прыкладу? Ды з той нагоды, каб разабрацца, а што сёння ёсць літаратура? І як яе трэба рэпрэзентаваць? І калі задумвацца пра экспазіцыю Музея гісторыі беларускай літаратуры, то што мусіць быць яе канцэптуальным складнікам? Праз літаратуру можна распавесці і пра стварэнне нацыі, пра лёс краіны, а можна — пра беларускую культуру, спалучыўшы вядомыя творы мастакоў, музыкантаў і пісьменнікаў. Улічваючы мой вышэйзгаданы прыклад, як уводзіны ў пэўны кантэкст, сучаснасць патрабуе яснай, але і комплекснай канцэпцыі.\nГэта задача — вельмі няпростая. Бо мне здаецца, што значна лягчэй праз малое распавесці пра большае, напрыклад, праз аднаго пісьменніка — пра цэлую эпоху, чым прэзентаваць усю беларускую літаратуру разам, улічваючы тое, што былі ў нас розныя перыяды. Якой станецца выбарка самых самых? Ці аддамо належнае тым, хто заставаўся ў ценю ўсе гэтыя гады? Альбо пойдзем “па класіках”, не раскрываючы пра іх нічога новага? Чым больш я разважаю, тым больш прыходжу да думкі, што музей гісторыі літаратуры патрэбны. У першую чаргу, каб распавесці пра тое, што было замоўчана ў тыя ж савецкія гады, каб паказаць, які насамрэч пакручасты шлях беларускай літаратуры і якія дасягненні яна мае сёння. І паказаць гэта сучасным чынам, з разуменнем таго, што зварот да візуальнай культуры ў прадстаўленні літаратуры — зусім не капрыз, а неабходны складнік. Ці пацягнем?\nПаліто, тэлефон і маўленне паэта\nУ сціслай форме паспрабую акрэсліць сваё бачанне некаторых ідэй, што варта было б ужыць пры фарміраванні экспазіцыі гісторыка-літаратурнага музея. Вядома, з улікам таго, што перад ім стаіць амбітная задача паказаць не толькі ўласна сферу пісьмовай культуры пэўнай краіны, але і варункі, у якіх яна зараджалася, сталела, відазмянялася.\nАсабіста для мяне відавочна, што перад музейшчыкамі паўстане праблема экспазіцыйнага матэрыялу. Не, мяне не трэба пераконваць, што фонды маюць дастаткова адзінак захоўвання і далёка не ўсе іх выставіш у пастаяннай экспазіцыі. Я да таго, што ёсць пэўныя артэфакты, пра існаванне якіх мы ведаем, але ўвачавідкі іх бачыць, гартаць нікому з сучаснікаў не даводзілася. Скажам, нейкія летапісныя помнікі, што існуюць нават не ў больш позняга часу спісах, а проста ў выглядзе радка з пэўнай хронікі. Ці рассыпаны набор рамана Уладзіміра Караткевіча “Леаніды не вернуцца да Зямлі”…\nКаб іх паказаць, мяркую, варта скарыстаць прынцып, што прыняў за аснову кіеўскі Музей Міхаіла Булгакава на Андрэеўскім спуску. Паколькі рэчаў самога пісьменніка з часу яго жыцця ў Кіеве захавалася вельмі мала, адсутныя прадметы для экспазіцыі аднавілі і пафарбавалі ў белы колер. “На гэтым месцы мог быць…” — прыкладна так можна ахарактарызаваць гэты прынцып. І ён спрацоўвае! Не выклікаючы пры гэтым падазрэнняў дапытлівых наведвальнікаў у псеўдааўтэнтычнасці. Прычым я не за тое, каб усё адсутнае, але канцэптуальна важнае для нашай гісторыка-літаратурнай экспазіцыі выфарбаваць у пэўны колер. Але знайсці некалькі кропак у ёй, дзе такі прынцып замяшчэння пасуе, можна.\nЯшчэ адзін прыклад — з музея “Фабрыка Аскара Шындлера” ў польскім Кракаве. Прыкладна пасярод экспазіцыі, прысвечанай Другой сусветнай вайне, фашысцкай акупацыі Польшчы і Кракава ды, уласна, дзейнасці ўладальніка фабрыкі, які ўратаваў сотні жыццяў мясцовых яўрэяў, знаходзіцца інсталяцыя. Выглядае яна так: шкляная канструкцыя, што па сваіх формах нагадвае табурэт у два чалавечыя росты. Унутры шклянога корабу — прадукцыя фабрыкі Шындлера: эмаліраваны посуд. Усё. І ведаеце: гэта ўражвае! Інсталяцыя выглядае як важкі кантрапункт, а для кагосьці менавіта яна акажацца кульмінацыяй музейнай прасторы.\nПрыводзячы такі прыклад, дарэчы, нескладаны для выканання нават фінансава, хачу прапанаваць сваё бачанне падобнага месца ў экспазіцыі, скажам, Музея гісторыі беларускай літаратуры. Уявіце сабе пакой, на чатыры сцяны якога, пакрытыя аўтографамі пісьменнікаў, старонкамі з іх твораў, рэпрадукцыямі здымкаў, вядзецца няспынная праекцыя кіна- ці фотакадраў з іх удзелам. Перыядычна, раз у тры хвіліны, скажам, адна са сцен ажывае гукам і мы назіраем выступленне Якуба Коласа ці Максіма Танка, Уладзіміра Караткевіча ці Анатоля Сыса, Альгерда Бахарэвіча ці Людмілы Рублеўскай. А паміж гэтымі выступленнямі комната поўніцца поліфаніяй галасоў з аўдыязапісаў айчынных літаратараў. І раптам з агульнай поліфаніі вылучаецца спеў Уладзіміра Караткевіча “Ой, косю мой, косю…” альбо чытанне Янкам Купалам верша “Трэба нам песень…” Ох, як уразіла мяне гэтае чытанне ў свой час: дагэтуль гучыць у галаве непаўторная інтанацыя Купалавага маўлення.\nУ такім пакоі будуць затрымлівацца, там заўжды акажацца шматлюдна. Як, думаю, не пакіне абыякавым наведвальнікаў такі элемент экспазіцыйнай прасторы. Уявіце пасярод залы стэнд, што дадае яшчэ дзве паверхні. Мне запомнілася з ранейшай экспазіцыі музея паліто Івана Шамякіна. Мяркую, такія ўзоры вопраткі ёсць і ў фондах іншых нашых літаратараў. Я б прапанаваў выставіць іх уздоўж гэтага стэнда па дзесяцігоддзях. Гэта ж само па сабе цікава, як змянялася мода, стыль, дабрабыт літаратараў. І дадаць сціслыя звесткі пра тое, шапку з якога меха даставалі “па вялікім блаце”, а якое паліто можна было прыдбаць толькі на спецбазах для іншаземцаў ці наогул за мяжой.\nЗ іншага ж боку прапаную паставіць… узоры хатніх тэлефонаў ці таксафонаў, таксама па дзесяцігоддзях. Здымаеш слухаўку — і чуеш голас пісьменніка. Як лічыце, ці затрымаюцца наведвальнікі ў такой зале? Мяркую, што абавязкова.\nТаму спадзяюся на тое, што ў канцэпцыі экспазіцыі музея знойдзецца месца тым момантам, пра якія наведвальнік захавае памяць надоўга. А гэта значыць, “сарафаннае” радые пачне працаваць ці не шпарчэй за Інтэрнэт!\nПры ўмовах вялікага патока інфармацыі і панавання масавай культуры музей павінен найперш не столькі адукоўваць, колькі здзіўляць. Бо толькі прыцягнуўшы ўвагу наведвальнікаў (тых жа школьнікаў і моладзь, якія апошнім часам, на жаль, чытаюць усё менш), толькі зацікавіўшы іх чымсьці, можна надалей разлічваць, што прапанаваныя ім веды будуць успрыняты, а не выкінуты з памяці як смецце.\nУлічваючы гэта, экскурсіі могуць весці не адно з удзелам экскурсавода, а разам з літаратурнымі героямі, рознымі для кожнага ўзросту. Для гэтага можна было б прыцягваць студэнтаў Акадэміі мастацтваў, Універсітэта культуры і мастацтваў, удзельнікаў тэатральных студый. Любы дыялог заўсёды больш цікавы, чымсьці маналог. А тым больш, калі ён пабудаваны не толькі на пытаннях-адказах, але і на прынцыпова розных пунктах гледжання. Да таго ж, у размову маглі б уступаць наведвальнікі, бо часта бывае цікава даведацца, чаму той ці іншы герой паступіў так, а не гэтак.\nШто тычыцца самога музейнага начыння, дык там, да ўсяго, маглі б “круціцца”, нават без гуку, фрагменты з фільмаў ці спектакляў паводле літаратурных твораў. Змясціла б я і такія “экспанаты”, як карта Беларусі з партрэтамі пісьменнікаў, хто адкуль родам, а таксама “лента часу”, на якой іх імёны былі б змешчаны ў храналагічным парадку па даце нараджэння і з адпаведнымі ім знакамі задыяка. Такая “наглядная агітацыя” вымушала б па-новаму зірнуць на іх творчасць замест таго, каб запамінаць біяграфію.\nА чаму б не завесці сваю Кнігу рэкордаў Гінеса — літаратурную, беларускую? Людзі любяць топы — дык давайце задаволім гэты попыт, пазначыўшы, хто напісаў больш за ўсё кніг, старонак, паэтычных радкоў, хто часцей перавыдаваўся, перакладаўся на іншыя мовы, натхняў стваральнікаў фільмаў, спектакляў, анімацыйных стужак.\nКолькасць наведвальнікаў, як вядома, заўсёды залежыць не толькі ад таго, які лік асоб прыйдзе ў музей (у кіно, на спектакль, да прыкладу) упершыню, а колькі з іх захоча прыйсці яшчэ. У музеях дзеля гэтага ладзяцца выстаўкі. Але ж можна прыдумаць шмат чаго іншага!\nМожна было б ладзіць, да прыкладу, тыдні пісьменнікаў і паэтаў — у адпаведнасці з днямі народзінаў, а не толькі значных юбілеяў. Ці месяц пісьменнікаў Гомельшчыны, месяц дэтэктываў, любоўнай паэзіі... Не толькі дэманстраваць класікаў, але і часцей прыцягваць сучаснікаў.\nУ моду ўсё больш уваходзяць квэсты — своеасаблівыя гульні “ў дэтэктыў”, дзе трэба, выкарыстоўваючы падказкі, выбрацца з зачыненага пакоя, адшукаць злачынцу. Чаму б не скарыстаць гэты вопыт і прымусіць наведвальнікаў шукаць штосьці сярод экспанатаў — тую ж кнігу пэўнага года напісання ці выхаду ў друк?\nА яшчэ — праводзіць тэсты (натуральна, без карыстання смартфонамі): назваць аўтара цытаты (у якасці падказкі — тры прозвішчы на выбар), нейкую дату, імёны літаратурных герояў. На выхадзе з музея — апытальнікі-галасаванні: які твор з пералічаных (спіс будзе рэгулярна абнаўляцца) падабаецца больш. Прагаласаваўшы, можна будзе даведацца агульныя вынікі на гэты час: калі нават попытам карыстаецца твор, які ты не ведаеш, дык яго захочацца прачытаць!\nНу, а на сайце музея можна разгарнуцца яшчэ шырэй. Была б толькі фантазія, якой супрацоўнікі ніяк не абдзелены! Проста, можа, часам баяцца крыху “пахуліганіць”?..\nАлесь Загорскі ў 3D\nСучасны літаратурны музей — гэта, як на мой погляд, своеасаблівы культурны цэнтр, у якім не толькі можна, да прыкладу, пагартаць — хай сабе і “віртуальна” — дзённік Максіма Багдановіча ці “Новую зямлю”, пабачыць аўтографы паэтаў ды празаікаў, розныя фаліянты, папрысутнічаць на прэзентацыях кніг, але і сустрэцца з улюбёнымі героямі: тым жа Алесем Загорскім ці Ганнай Чарнушкай, скажам, у 3D-акулярах.\nШто яшчэ? На мой погляд, літаратурна-гістарычны музей не можа абысціся без экспазіцыі, прысвечанай тым беларускім пісьменнікам, якія былі рэпрасаваныя і расстраляныя ў жахлівыя сталінскія гады. Забываць пра гэтую старонку нашай гісторыі папросту недаравальна. А яшчэ тут абавязкова павінны быць прадстаўлены паэты-эмігранты — своеасаблівыя літаратурныя дысідэнты, якія тварылі, не зважаючы на тое, што знаходзіліся далёка па-за межамі Беларусі…\nПамятаю, гады два таму разам з сябрамі наведаў Музей шасцідзясятніцтва, што размешчаны ў Кіеве. Экспазіцыя, дзе былі прадстаўлены асабістыя рэчы ўкраінскіх пісьменнікаў-дысідэнтаў, іхнія лісты з-за кратаў, фотаздымкі з першых літаратурных непадцэнзурных вечарын, дзясяткі калекцый самвыдатаўскіх твораў, архіўныя дакументы сапраўды ўражвалі і краналі за жывое. Вось бы і ў Мінску стварыць падобную ўстанову ці хаця б экспазіцыю! А напоўніць яе і ў беларусаў ёсць чым! Глядзіш, наведвальнікі такога літаратурнага музея самі пачалі б расшукваць цікавыя беларускія творы ды цікавіцца матчыным словам не з-пад палкі, “бо гэта ў школе прачытаць загадалі”, а ў ахвоту, самастойна… Мары і надзеі, скажаце? Магчыма. Але ж, як слушна пісала Леся Украінка, варта нават “без надії таки сподіватись…”


21 студзень 2016, 09:40\n20 студзеня судзьдзя Кармянскага раённага суду Андрэй Аўсейцаў аштрафаваў гомельскага журналіста-фрылянсэра Кастуся Жукоўскага на 30 базавых велічыняў (6 мільёнаў 300 тысяч рублёў) за парушэньне артыкулу 22.9 КоАП — за незаконны выраб прадукцыі СМІ для тэлеканалу «Белсат» без акрэдытацыі ў беларускім Міністэрстве замежных спраў.\nПры канцы сьнежня мінулага году Кастуся Жукоўскага і яго знаёмага Аркадзя Малыша ў райцэнтры Карма затрымлівалі супрацоўнікі мясцовай міліцыі, выкліканыя намесьніцай начальніка аддзела ідэалёгіі райвыканкаму Тацянай Вяркеенка.\nЖукоўскі рабіў відэаздымкі траншэі вадаводу, на якой вялася праца.\nМясцовыя жыхары скардзіліся на праблемы з водазабесьпячэньнем, і Жукоўскі, маючы пасьведчаньне індывідуальнага прадпрымальніка, наведаў Карму, каб падрыхтаваць інфармацыйны матэрыял на гэтую тэму.\nУ міліцыі ў Жукоўскага і Малыша праверылі дакумэнты, апыталі — і адпусьцілі. А праз колькі дзён маёр міліцыі Ўладзімер Марозаў склаў у дачыненьні да Жукоўскага адміністрацыйны пратакол паводле артыкулу 22.9 КоАП, які й разгледзеў 20 студзеня судзьдзя Аўсейцаў.\nУ судзе маёр Марозаў на пытаньні адваката Жукоўскага заявіў, што не запытваў у тэлеканала «Белсат», хто зьяўляецца аўтарам сюжэту пра праблемы водазабесьпячэньня насельніцтва ў Карме, не высьвятляў, перасылаў ці не адказчык відэаздымкі тэлеканалу «Белсат» альбо той узяў іх у адкрытым доступе ў сацыяльных сетках. Нарэшце, ня ведаў міліцыянт, што Жукоўскі зьяўляецца індывідуальным прадпрымальнікам і займаецца падрыхтоўкай інфармацыйных матэрыялаў.\n«Я тэлефанаваў калегам у Буда-Кашалёва і Сьветлагорск, і там сказалі, што падобныя пратаколы яны складалі, і суды штрафавалі Жукоўскага. І я таксама склаў адміністрацыйны пратакол», — адкрыта патлумачыў міліцэйскі маёр.\nНягледзячы на такія тлумачэньні аўтара адміністрацыйнага пратаколу, судзьдзя Аўсейцаў пакараў Кастуся Жукоўскага 6-мільённым штрафам.\nСёлета гэта ўжо другі штраф журналісту-фрылянсэру за нібыта незаконны выраб прадукцыі СМІ. 14 студзеня Кастуся Жукоўскага аштрафаваў на 7 мільёнаў 350 тысяч рублёў суд Калінкавіцкага раёну.


BosaeSonca ўзышло над зямлёю. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nBosaeSonca ўзышло над зямлёю\n«Zalaty» перамог без варыянтаў, набраўшы за тур галасаваньня 311 галасоў. У альбомаў гуртоў Sciana і Kriwi, якія падзялілі другое месца, па 161. Лідэр каманды Алесь Кот-Зайцаў прызнаецца, што перамагаць безумоўна прыемна, але тут жа папраўляецца: «З большым задавальненьнем назваў бы гэта вельмі прыемнай адзнакай і прызнакам неабыякавасьці з боку слухачоў. Бо перамагаюць кагосьці і перамога гэта заўжды вынік змаганьня. А мне зусім ня хочацца зараз ні барацьбы, ні перамогаў, асабліва цяпер, у гэтыя часы». Выканаўца адзначае, што ён разам з музыкамі трохі зьдзівіўся такому выніку, бо аніяк на яго не ўплываў. Алесь сам за сябе не галасаваў ды іншых не заклікаў: «Мы ніяк ня ўзьдзейнічалі на сытуацыю, нават не заахвочвалі галасаваць прыхільнікаў у сацсетках. Таму вынік крыху нечаканы. Хочацца верыць, што гэта і ёсьць чыстае прызнаньне публікі, а яшчэ больш хочацца верыць, што яно ўвасобіцца ў жывых слухачоў на нашых канцэртах».\nЦікавая сытуацыя складаецца ў наступным туры галасаваньня. У чарт трапіў яшчэ адзін альбом гурта BosaeSonca «Адпусьці», які таксама выйшаў летась. «Прыемна, што ў новым туры галасаваньня BosaeSonca ўтварае свайго роду ўнікальную сітуацыю, калі ў адным чарце прадстаўлена адначасова два альбомы аднаго і таго ж выканаўцы. Заўжды ж прыемна рабіць нешта ўнікальнае, няхай сабе і выпадкова», — пасьміхаецца з гэтай нагоды музыка.\nРэальную павагу да творчасьці гурта BosaeSonca можна засьведчыць у Менску ажно двойчы на месяц. 8 красавіка каманда Алеся Ката-Зайцава грае на запрашэньне Паліны Рэспублікі ў «Мулен Руж», а на 27 красавіка ў клюбе «Таранціна» заплянаваны іх вялікі сольны канцэрт, дзе прагучыць амаль што цалкам, як альбом «Zalaty», так і «Адпусьці».\nBosaeSonca, Алесь Кот-Зайцаў\nTonqixod прэзэнтуе рок-альбом году ў тэатры\n5281 / 0\n2404 / 0\n«(Не) расстраляная паэзія». TuzinFM зладзіць 12 адкрытых лекцыяў пра беларускіх паэтаў 1930-х\n3807 / 0\n10056 / 0\n4118 / 1\n3854 / 1\n3258 / 0\n56040 / 16\n53876 / 3\n51884 / 34\n36714 / 0\n4274 / 0\n3957 / 0\n3653 / 0\n52876 / 26\n49272 / 1\n48011 / 14\n28650 / 2\n28617 / 0\n26.08.2019 / Atesta\nAtesta. Адзінота ў натоўпе\n30.08.2019 / Warsoba\nWarsoba. Ад пяшчоты да агрэсіі (прэм'ера!)\n02.09.2019 / Зьміцер Вайцюшкевіч\nЗастой спакою. Вайцюшкевіч у вобразе сабакі вярнуўся ў БССР\n5388 / 0\n5116 / 0\n3212 / 0\n3085 / 0\n46673 / 2\n42741 / 0\n40430 / 0\n29097 / 0\n28950 / 0


12:39 pm October 2nd, 2017\nЯНЫ СТАЛІ “ПРЫКЛАДАМ ДЛЯ СВЕТУ”\n“Мы сталі прыкладам для свету”, – заявіў прэм’ер-міністр Іспаніі, правадыр Народнай партыі Марыяно Рахой пасля ўчарашніх распраў Грамадзянскай гвардыі з мірнымі жыхарамі Каталоніі.\nПаводзіны кіраўніка ўраду МЕНШАСЦІ, кіраўніка ўраду краіны, якая не можа пазбыцца масавага беспрацоўя і целяпаецца на мяжы дэфолту, можна зразумець. Страціць Каталонію – гэта значыць апусціць Іспанію ў яму. Гэта значыць – не мець адкуль высмоктваць сродкі дзеля падтрымкі дэпрэсіўных рэгіёнаў, якім эканамічны геній Рахоя не можа даць іншай рады, як падкорміваць іх коштам Каталоніі.\nРахоя можна зразумець, але нельга апраўдаць. Аслеплены вялікадзяржаўным шавінізмам, гэты кіраўнік, які прадстаўляе МЕНШАСЦЬ, не падумаў, што сказаў. Якім прыкладам стала Іспанія для свету? Што прыкладам пераманентнага крызісу – бясспрэчна. Цяпер жа на прыклад Іспаніі і ўраду “дэмакрата” Рахоя могуць спасылацца дзеячы тыпу Лукашэнкі, распраўляючыся з унутранай апазіцыяй. І калі паўторыцца Крывавая нядзеля, Лукашэнка можа сказаць дзеячам Еўрасаюза і розным там праваабаронцам, як некалі кароль Хуан Карлас сказаў Увэ Чавэсу: заткінецеся. І паглядзіце, што робіць Мадрыд. Вы асудзілі яго?\nУважліва сачу за СМІ. Маўчаць першыя асобы Еўрасаюза. Маўчаць кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў краін, якія ўваходзяць у Еўрапейскі Саюз.\nЦяпер на прыклад Іспаніі, ураду Рахоя могуць спасылацца дзеячы ў Багдадзе, Пекіне, Парыжы і дзе там яшчэ. Ну, Багдад пакінем убаку – у яго мала сілаў, каб задушыць Курдыстан. Але разам з Тэгеранам і Анкарою ды пры падтрымцы Дамаска… І калі “гуманісты” з Бруселя, Лондана, Берліна залемантуюць, то Багдад, Тэгеран, Анкара і Дамаск могуць сказаць ім: заткніцеся, паглядзіце на Мадрыд. Чаму вы маўчалі? А ў нас да таго ж свая нацыянальна-гістарычная спецыфіка: мы без вялікай крыві не можам.\nІ быць не можа, каб Масква канчаткова прыдушыла татараў, башкіраў, чувашоў, народы Паўночнае Каўказа… І калі ў Расіі дойдзе да новых гвалтаў на этнічнай глебе, Масква можа сказаць еўрапейскім сталіцам: заткніцеся. І ў дадатак нагадаць, як з маўклікавай згоды тае самае Еўропы і Штатаў Расія руйнавала Грозны і прывяла да ўлады Кадыравых, якім цяпер сама плаціць даніну.\nА яшчэ ж незалежнасці хочуць уйгуры ў Кітаі, карсіканцы ў Францыі, пра свае правы заяўляюць эльзасцы, брэтонцы і гасконцы (родныя браты баскаў), не сказала апошняе слова Шатландыя, не думаю, што вырашана ірландскае пытанне ў Злучаным Каралеўстве, дый фламандцы ў Бельгіі ўсё ж няўтульна пачуваюцца ў адным доме з франкафонамі…\nНацыяльнальнае пытаннне – гэта пытанне заўтрашняга дня. У тым ліку ў Еўропе. І колькі б Рахой ні сцвярджаў, што каталонцы – гэта нацыянальнасць, ён вымушаны ўсё ж будзе прызнаць, што каталонцы – гэта народ, нацыя, якая мае права на самавызначэнне.\nДадам: вялікадзяржаўнай пазіцыі прытрымліваецца і Іспанская сацыялістычная рабочая партыя. Партыя, якая апошнім часам траціць адну пазіцыю за адной і адыходзць на маргінэс палітычнага жыцця краіны.\nВялікадзяржаўнасць іграе з сацыялістамі злыя жарты. Адна з прычынаў пройгрышу меншавікоў і сацыялістаў-рэвалюцыянэраў бальшавікам у тым, што яны выступалі за адзіную і непадзельную Расію. Бальшавікі былі ў гэтым сэнсе хітрэйшыя. У Іспаніі бальшавікоў няма, але сацыялсітаў з ІСРП на маргінэс адціскаюць левакі. І левыя нацыяльныя партыі, як у Каталоніі.


Хтосьці саджае на ўласным участку агуркі - памідоры, хтосьці разводзіць зайчыкаў альбо курэй, але ёсць людзі, якія аддаюць перавагу займацца развядзеннем і вялікага рагатай жывёлы, каб пазней зімой не было недахопу ў сметанковым алеі і натуральным малацэ.\nАле, як вядома, скаціна - гэта не зайчык і змясціць такое жывёла ў доме альбо бакоўцы проста нерэальна, патрабуецца больш магутнае і надзейнае збудаванне. Спяцы кажуць, што пры здольнасці будаваць застаронак лепш з высакаякаснай драўніны альбо цэглы, каб пазней зберагчы на нязменных дабудаванне і удасканаленнях.\nАкрамя таго, моцны і надзейны застаронак абавязкова абавязаны мець падмурак, аб наяўнасці якога вельмі нярэдка забываюць многія дачнікі. Калі глеба на месцы пабудовы пакідае жадаць лепшага, то можна ўбіць палі альбо заліць выкапаную яму бетонам, зрабіўшы моцны і надзейны падмурак.\nПасля таго, як скаціна набытая, а застаронак пабудаваны многія жывёлаводы супакойваюцца і чакаюць першых надояў. Але каб палегчыць для вас працу, мы жадалі б парэкамендаваць наведаць вэб-сайт ВВВ. фермер-УСМ. ру, дзе вамі паспяхова, імкліва і прыбыткова можа быць набыта хвацкая даільныя ўстаноўкі. На дадзеным рэсурсе вы заўсёды можаце звязацца з праф кансультантам, які скажа ўсё аб тавары, дасць карысныя парады і адкажа на ўсе вашы пытанні.


Варыкоз на нагах лячэнне - Varicobooster\nВарыкоз на нагах лячэнне\nВарыкознае пашкоджанне вен ніжніх канечнасцяў патрабуе прыняцця неадкладных мер ў пачатку развіцця паталагічнага працэсу. Для паспяховага лячэння варыкозу народнымі сродкамі знахары рэкамендуюць выкарыстоўваць настоі, адвары, рэчывы для мясцовагапрымянення. Медыцына не ўхваляе хатнія методыкі, сцвярджаючы, што дыетай і афіцыйнымі медыкаментамі з першапачатковымі формамі хваробы ног можна змагацца больш удала, а эфектыўныя хатнія рэцэпты - не прайшлі клінічныя выпрабаванні.\nАльтэрнатыўная медыцына прапануе пазбаўляцца ад праблемных вен пры дапамозе ўсіх даступных хатніх рэцэптаў і афіцыйных сродкаў. Запушчаная хвароба ніжніх канечнасцяў здольная прывесці да смяротнага зыходу. На вынік праведзенай тэрапіі эфектыўнымінароднымі спосабамі аказвае ўплыў ўзровень цяжару і складанасць плыні хваробы.\nЗ'яўленню першасных чырванаватых сасудзістых зорачак большасць пацыентаў не надае належнага значэння. Раннія этапы патрабуюць выкарыстання мясцовых хатніх рэцэптаў - ванначак для ніжніх канечнасцяў, мазяў і кампрэсаў. Складанае працягу варыкозу венног, з пункту гледжання медыцыны, патрабуе хірургічнага ўмяшання. У гэтым выпадку народныя рэцэпты дазваляюць паменшыць азызласць тканін ног, здушыць запаленчыя рэакцыі, палепшыць агульны стан дермы.\nЛюбыя хатнія рэцэпты няздольныя цалкам замяніць лекавых прэпаратаў, але яны дазваляюць узмацніць іх карысныя якасці. Пад эфектыўнымі вынікамі маецца на ўвазе атрыманне:\nаднаўлення працаздольнасці нестабільнай функцыянальнасці затамкавага апарата;\nпаляпшэння паказчыкаў шчыльнасці і эластычнасці вен на ніжніх канечнасцях;\nпрадухілення фарміравання тромбаў у венах ног;\nзмяншэння ўзроўню згусальнасці крыві, павышэння хуткасці перамяшчэння па венах ніжніх канечнасцяў;\nзніжэння азызласці, выснова лішкаў вадкасці пероральном прыёмам діуретікі;\nзбавення ад запалення вен ног.\nХатнія рэцэпты альтэрнатыўнай медыцыны не павінны ўтрымліваць у сваім складзе таксічных элементаў. Іх лёгка прыгатаваць самастойна. Яны могуць захоўвацца ў прахалодных памяшканнях працяглы час. Эфектыўныя рэцэпты адрозніваюцца даступнасцю і невысокайкоштам - кампаненты можна вырошчваць на прысядзібным участку або падваконніку ў кватэры.\nДадатковая мера для павышэння эфектыўнасці - дыета.\nКарыснымі ўласцівасцямі хатніх рэцэптаў у тэрапіі пашыраных вен на ніжніх канечнасцях лічаць:\nдаступную выніковы кошт прыгатаваных ўласнымі рукамі мазяў, крэмаў, адвараў, настояў і кампрэсаў;\nадсутнасцю рэчываў, здольных справакаваць сімптаматычныя прыкметы мясцовага або сістэмнага атручвання арганізма - ужываюцца толькі натуральныя кампаненты;\nхатнія лекі можна захоўваць на працягу каляндарнага года, а сухое раслінны сыравіну - да двух гадоў;\nасобныя травы знаходзяцца ў крокавай даступнасці, што дае магчымасць не марнаваць на іх куплю матэрыяльныя сродкі, а збіраць самастойна.\nРашэнне праблемы хворых вен ног пры дапамозе хатніх спосабаў адносяць да эфектыўных і шырокадаступным для ўсіх сацыяльных слаёў насельніцтва методыкам.\nХатняя медыцына шырока выкарыстоўвае фітатэрапію супраць варыкознай хваробы ног, якая дазваляе сумяшчаць традыцыйнае і альтэрнатыўнае кірунак. Усе вядомыя методыкі ўмоўна падпадзяляюцца:\nагульныя - пероральном прыёме адвараў і настояў траў, нанясенне мазяў на ніжнія канечнасці, дыета;\nлакальныя - уплыў пэўных медыкаментозных сродкаў на пэўныя кропкі, пашкоджаныя захворваннем.\nАдвары, аснову для ванначак ног рыхтуюцца самастойна і не выклікаюць у пацыентаў цяжкасцяў. Спецыялісты хатняй медыцыны звяртаюць увагу на неабходнасць строга захавання прапорцый і правілаў падрыхтоўкі рэцэптаў - парушэнне тэхналогіі знізіцьэфектыўныя якасці рэчываў, не дасць магчымасці атрымаць жаданыя вынікі.\nПры спадарожных паталагічных працэсах у страўнікава-кішачным аддзеле, нестабільнай працы нырак неабходна наведаць кансультацыю флеболога. Няправільны падыход да дыеце здольны прывесці да пагаршэння плыні рэцыдывавальны хвароб.\nПлён валодае эфектыўным якасцю - складнікі кампаненты стымулююць цыркуляцыю крывацёку, душаць запаленчыя рэакцыі ў венах ног. Хатні рэцэпт ставіцца да найпростых.\nСуцэльныя ядра арэхаў здрабнеюць у кавамолцы, трэць маленькай лыжкі заліваюць шклянкай свежага кіпеню. Астуджаюць да пакаёвай тэмпературы, дадаюць трохі натуральнага мёду, вытрымліваюць 20 хвілін. Ўжываюць настой у ранішні час, перад першымпрыёмам ежы. Штодня рыхтуюць свежы арэхавых парашок - у пазбяганне знікнення эфірных алеяў. Парушэнне тэхналогіі прывядзе да зніжэння эфектыўнасці рэцэпту.\nДругі рэцэпт на ўвазе выкарыстанне алкаголю - на 200 грамаў дробненага арэха бяруць літр якаснай гарэлкі. Пасля мяшання на прыдатнай ёмістасці, падрыхтаванае рэчыва адпраўляюць настойваць 10 сутак. Гатовае лекі выкарыстоўваюцьтрохразова у суткі, па 20 кропель. Працягласць тэрапіі не павінна перавышаць трох каляндарных месяцаў.\nПчаліны подмора і мёд\nРашэнне праблемы здзіўленых вен на ніжніх канечнасцях дасягаецца эфектыўным рэцэптам з хатняй медыцыны:\nНа тканіну наносіцца пласт натуральнага мёду, які прыкладваецца да хворых венам. Зверху ніжнія канечнасці пакрываюць харчовых поліэтыленам, павязка утрымліваецца бінтам. У першыя суткі тэрапіі кампрэс вытрымліваюць на нагах дзве гадзіны, другія - трыгадзіны, трэція - чатыры. У далейшым мядовы кампрэс пакідаюць на нагах на працягу ўсёй ночы. Агульны час метаду ўключае два-тры тыдні.\nСпіртовая настойка з пчалінага подмора рыхтуецца па праверанага эфектыўнаму рэцэпце: вялікая лыжка рэчывы заліваецца 200 мл гарэлкі, настойваецца ў цёмным памяшканні з нізкай вільготнасцю тры тыдні. Ўжываецца тройчы ў суткі, па 20 кропель. Курс тэрапіі не перавышае двух тыдняў, паўтор алгарытму адбываецца пасля двухтыднёвага перапынку.\nПашырэнне вен на ніжніх канечнасцях лечыцца сродкамі перорально або мясцовага прымянення, вырабленых з расліны.\nІмбірны чай дазваляе папярэдзіць запаленне вен ног, займацца лячэннем пры любым узроўні іх паразы, падыходзіць для дыеты. Ад кораня імбіра аддзяляецца невялікая частка, заліваецца гарачай вадой, вытрымліваецца 15 хвілін. Гатовы напой можнавыкарыстоўваць як замену хатняга гарбаты. Ён аказвае эфектыўнае ўздзеянне на абменныя працэсы арганізма - сродак неабходна тым пацыентам, у якіх хвароба вен ніжніх канечнасцяў сфарміравалася на фоне перавышэння масы цела або атлусценнярозных ступеняў.\nІмбірны кампрэс з арсенала хатняй медыцыны - расліна максімальна здрабняецца, змешваецца з натуральным пчаліным мёдам. Гатовая сумесь накладваецца на раён здзіўленых вен ног, абараняецца поліэтыленам, зверху хаваецца цёплым пледам. Забараняецца трымаць павязку на ніжніх канечнасцях даўжэй за чатыры гадзіны.\nЭфектыўны рэцэпт супраць варыкознага пашкоджанні вен ног ўключае ўжыванне кампрэсу або спецыяльнага вітамінізаванага піцця. Хатняя медыцына рэкамендуе:\nСвежыя ягады здрабняюцца да кашеобразную стану, сумесь выкладваецца на тканіну. Кампрэс накладваецца на запалёныя вены і мацуецца пры дапамозе стэрыльнага бінта. Маніпуляцыя праводзіцца ў вячэрні час, павязка застаецца на ніжніх канечнасцяхна працягу ночы.\nХатняе пітво з пладоў каліны прадстаўлена сокам, змяшаным з натуральным пчаліным мёдам. На дзве вялікія лыжкі бяруць палову літра соку, ўжываюць па 40 мл, у чатыры разы ў суткі, не больш як паўтара месяца.\nХатняя медыцына аддае перавагу выкарыстоўваць лісце з мэтай падаўлення які праходзіць у венах ног запалення. Расліна выкарыстоўваецца ў якасці асновы для кампрэсу. Рэцэпт не адрозніваецца падвышанай складанасцю для выканання.\nЛіст капусты старанна адбіваецца да мяккага стану, на ўнутраную бок нашмароўваюць алей. Пасля накладыванія на праблемныя вены ніжніх канечнасцяў яго замацоўваюць бінтам і пакідаюць на 24 гадзіны. Маніпуляцыя паўтараецца штодня. Курс тэрапіі ўключае 30 працэдур.\nСпецыялісты па хатняй медыцыне рэкамендуюць выкарыстоўваць зялёныя плады тамата ў якасці асновы эфектыўных рэцэптаў барацьбы з хворымі венамі ног.\nПлён разразаюць напалову, прыкладваюць да праблемных абласцях мякаццю і трымаюць да з'яўлення пачуцці палення. Пасля працэдуры апрацоўваны ўчастак мыюць прахалоднай вадой. Затым на раён накладваецца другая палова гародніны. маніпуляцыя паўтараеццачатыры разы.\nПастаяннае ўжыванне рэцэпту дасць магчымасць праз тры тыдні пераканацца ў дасягнутым выніку - выпуклыя вены зьбялеюць, а вузлы на ніжніх канечнасцях стануць мякчэй.\nУ сферы хатняй медыцыны тэрапія растворам воцату ставіцца да эфектыўных і папулярным спосабам збавення ад хворых вен ног. Станоўчыя ўласцівасці звязаныя з вялікай колькасцю змяшчаюцца ў ім мінеральных і вітамінных элементаў, якія неабходныяпашкоджаным венах ніжніх канечнасцяў. Рэгулярнае ўжыванне найпростага рэцэпту ў выглядзе змазвання участкаў скурных пакроваў дазваляе атрымаць:\nпаляпшэнне пругкасці дермы;\nўзмацненне сасудзістых сценак;\nпазбаўленне ад азызласці тканін;\nстабілізацыю цыркуляцыі крывацёку ног.\nАльтэрнатыўная медыцына папярэджвае, што лепшым па эфектыўнасці якасцю валодае воцат, выраблены з соку пладоў яблыні, а не іх лупіны. Якасны раствор дазволіць хутчэй атрымаць чаканы вынік.\nЗдзіўленыя вены ніжніх канечнасцяў лечаць пры дапамозе цытрыны як пероральном, так і мясцовым спосабам. Эфектыўныя рэцэпты прадстаўлены:\nкампрэсіі - плод наразаецца раўнамернымі кружкамі, накладваецца на запалёныя вены ног, зверху замацоўваецца бінтам або спецыялізаванай паперай. Лячэнне праходзіць на працягу ўсяго дня, за маніпуляцыю адбываецца трохразовае змена цытрыны.\nСокам - рэчыва адносіцца да эфектыўных рэцэптах ачышчэння вен, з яго дапамогай павышаецца іх эластычнасць. Плён падыходзяць як для дапамогі, так і прафілактычнага кірунку. Шэсць спелых цытрын пазбаўляюць ад лупіны, выціскаюць сок. У напой дадаеццатры лістка залатога вусны, пяць зубчыкаў часныку, палова кілаграма пчалінага мёду. Пасля мяшання да аднароднай кансістэнцыі сумесь вытрымліваюць адну каляндарны тыдзень у цёмным памяшканні. Лекавы склад ўжываюць па 25 грамаў, аднойчы ў суткі, увесь каляндарны месяц.\nУтрымоўвае вялікая колькасць неабходных арганізму карысных рэчывы і мікраэлементаў. Для тэрапіі пашыраных вен ног прымяняецца мякаць, з якой выдаляюць насенне. Ёю шаруюць ўсю паверхню ніжніх канечнасцяў, ахінаюць цёплым матэрыялам і пакідаюцьда раніцы. Дапускаецца захоўванне лекі ў халадзільным шафе. Рэцэпт з гарбузом эфектыўны, але патрабуе доўгага часу выкарыстання. Асабліва карысна пры выкананні дыеты.\nМаса з бульбы выкарыстоўваецца ў хатняй медыцыне ў якасці кампрэсаў для вен ніжніх канечнасцяў. Некалькі клубняў прамываецца пад праточнай вадой, чысціцца ад лупіны, здрабняецца на сярэдняй тарцы. Пласт караняплода на ніжніх канечнасцях не павіненперавышаць аднаго сантыметра.\nЗверху намотваецца марля, якая дадаткова насычаецца бульбяным сокам. Павязка знаходзіцца на нагах каля чатырох гадзін.\nХатні рэцэпт патрабуе выкарыстання свежага, а не ляжалай бульбы.\nПрадукт падыходзіць для падрыхтоўкі мазі. У шкляную ёмістасць выкладваецца тлушч, вытопленной з сала, пластом у 15 мм. Зверху ўкладваюць нарэзанае дзелькамі адамаў яблык. Па-над плёну зноў накладваюць вытопленной тлушч. Папераменнае запаўненне дазваляезапоўніць банку да гарлавіны. Апошнім пластом будзе тлушч, які вытоплен з свінога сала.\nЗапоўненую ёмістасць усталёўваюць на паравую лазню або ў духоўку на адны суткі. Яе змесціва не павінна закіпаць. Пасля заканчэння гатавання сумесь астуджаюць, адфільтроўваюць і шаруюць праблемныя вены ног двойчы ў суткі.\nЭфектыўным кампанентам караняплода хатняя медыцына лічыць не саму цыбуліну, а яе шалупіну. Існуе мноства рэцэптаў, пры дапамозе якіх лечаць пашыраныя вены ног.\nпапярэдне здробненыя дзве вялікія лыжкі шалупіны заліваюць паловай шклянкі гарэлкі, вытрымліваюць адзін тыдзень, адфільтроўваюць і ўжываюць па 20 кропель, трохразова у дзень, за 15 хвілін да прыняцця ежы;\nдзве сталовыя лыжкі здробненага прадукту заліваюць двума кубкамі кіпеню, вытрымліваюць пад шчыльна зачыненым вечкам ня менш за шэсць гадзін, адфільтроўваюць і ўжываюць па чвэрці шклянкі, тройчы ў суткі перад прыёмам ежы.\nЛячэнне праблемных вен ніжніх канечнасцяў праходзіць на працягу дзесяці дзён.\nРэчыва валодае каштоўнай уласцівасцю - яно здольна пазбаўляць ад застойных з'яў і рассмоктвае опухолевидные адукацыі. На першапачатковых этапах развіцця хваробы вен ног рэкамендуецца ўжыванне эфектыўнага рэцэпту мазі і прадукту для прыёму ўнутр.\nАдна доля муміё змешваецца з пяццю долямі касметычнага вазеліну да аднастайнага стану. Гатовае рэчыва акуратна уціраецца ў хворыя вены ног, да трох разоў на дзень. Змываць лішкі мазі можна толькі праз гадзіну пасля яе нанясення.\nНевялікі кавалачак алтайскай смалы, якi не перавышае па памерах галоўку запалкі, змешваюць з вялікай лыжкай пчалінага мёду і такім жа колькасцю малака. Ўжываецца лекі ў ранішні і вячэрні час каляндарны месяц.\nПадыходзіць у якасці асновы для компрэссной павязкі. Хатні рэцэпт прыгатавання чарговага эфектыўнага прэпарата супраць варыкозу вен ног ўключае: бярэцца сярэдні плод з белай шалупінай, дробна сячэцца. Да яго дадаюць сметанковы алей, працэнтнаесуадносіны кампанентаў - адзін да двух. У вячэрні час сумессю змазваюць закранутыя запаленнем вены ніжніх канечнасцяў, зверху пакрываюць компрэссной паперай. Рэшткі лекі змываюцца раніцай. Працэдура паўтараецца штодня, некалькі тыдняўзапар.\nПрымочкі з расліны дазваляюць знізіць запаленчую рэакцыю. Для іх падрыхтоўкі спатрэбіцца 30 грамаў дробна насечанага расліннага сыравіны, шклянку кіпеню. Падрыхтаваная сумесь адпраўляецца на невялікі агонь і вытрымліваецца на ім дзесяцьхвілін.\nПасля астуджэння ў адвары змочваюць марлевыя або баваўняныя сурвэткі, імі абгортваюць ніжнія канечнасці. Па-над укладваюць кашлаты ручнік, ногі прыўздымаюць. Праз паўгадзіны маніпуляцыю можна завяршыць.\nДля стабілізацыі абменных працэсаў і зніжэння паказчыкаў масы цела выкарыстоўваецца перорально прымяненне сродкі. Прымяненне дазваляе пазбавіцца ад застойных з'яў у ніжніх канечнасцях.\nДля вырабу павязкі бяруць рэчыва і натуральны мёд у роўным прапарцыйным суадносінах. Рэчыва змешваюць да атрымання аднастайнай масы, наносяць на льняныя сурвэткі і пакрываюць імі хворыя ногі. Працэдура выконваецца ўвечары. кампрэсвыдаляецца толькі з раніцы.\nТэрапія растворам адным з рэцэптаў хатняй медыцыны праходзіць пры наступных патрабаваннях:\nПероральный прыём перакісу вадароду пачынаецца з адной кроплі, разведзенай у трох сталовых лыжках чыстай пітной вады. Штодня ўзровень канцэнтрацыі рэчывы павялічваецца на адну адзінку, пакуль не будзе дасягнута адзнака ў 10 кропель. следамробяць прамежак у трое сутак і лячэнне праходзіць па алгарытме: два дні запар, праз тры адпачынку.\nНутравенна-капежныя ін'екцыі патрабуюць прымянення 0, 15 раствора пергидроля. З яго дапамогай адбываецца ачыстка сценак вен ног. Разавая дазоўка не павінна перавышаць аб'ёму ў 250 мл.\nМарская соль у эфектыўных рэцэптах хатняй медыцыны выкарыстоўваецца для падрыхтоўкі кампрэсаў і ванначак для ног. Рэчыва разводзяць вадкасцю да атрымання кансістэнцыі вадкай кашы. Сумесь накладваюць на ніжнія канечнасці, зверху замацоўваюць перавязачнымматэрыялам. Кампрэс на працягу дня змяняецца некалькі разоў - забараняецца трымаць адну павязку на нагах больш за чатыры гадзіны.\nІншы рэцэпт патрабуе астудзіць падрыхтаваную вадкую сумесь у халадзільным шафе і накладваць павязкі выключна ў ранішні час. Кампрэс вытрымліваюць да награвання марской солі, яго рэшткі выдаляюць праточнай вадой. Выкананне рэкамендацый дазволіцьпазбегнуць раздражнення на дерме ніжніх канечнасцяў.\nЭфектыўны рэцэпт патрабуе правядзення лячэння на працягу некалькіх месяцаў - вынік стане бачным пасля першых 30 дзён.\nГліна паказвае высокія вынікі ўплыву на варыкозныя вены ног. Яна ўжываецца ў якасці аплікацый.\nРэчыва разводзіцца да кансістэнцыі густой смятаны і накладваецца таўшчынёй у два сантыметра на ніжнія канечнасці. Зверху ногі ахінаюцца махровым ручніком або цёплай тканінай. Працягласць працэдуры складае некалькі гадзін, пасля якогарэшткі гліны змываюць цёплай вадой.\nМаніпуляцыі ажыццяўляюцца штодня на працягу паўтары месяцаў. Па заканчэнні тэрапіі іх замяняюць на вільготныя абкручванні, аснову якіх складае гліняны раствор.\nБлакітны варыянт гліны лічыцца аптымальным і эфектыўным сродкам сярод астатніх гатункаў.\nХатняя медыцына прапануе рэцэпт лячэння пашыраных вен ног бруском гаспадарчага мыла. 200 грамаў мыйнага сродкі здрабняюць мясасечку. Да іх дадаюць такі ж аб'ём нясвежага свінога сала, прасяных круп і рэпчатай цыбулі.\nСумесь даводзіцца да стану аднастайнай мазі і вытрымліваецца 24 гадзіны. Гатовы медыкамент выкладваецца на ніжнія канечнасці, зверху накрываецца тканінай з лёну і поліэтыленавай плёнкай. Павязка трымаецца ўсю ноч.\nХатняя медыцына прапануе рэцэпт з харчовай содай. У вялікую посуд заліваецца цёплая вада, у якой раствараюць дзвесце грамаў рэчыва, семдзесят грамаў галыну. У ванначку змяшчаюць ногі, трымаюць 15 хвілін. Алгарытм тэрапіі мае на ўвазе перыядычныяпрацэдуры - два дні ўжываюць ванначкі, адны суткі аддаецца на перапынак. У такой паслядоўнасці лечацца два тыдні.\nДапускаецца прымянення агульных ваннаў. Канцэнтрацыя лекавага складу застаецца той жа. Пасля яе прыняцця цела прасушваюць промокательной рухамі пры дапамозе мяккага ручнікі.\nСетка на аснове ёду наносіцца па стандартным прынцыпе лячэння прастудных захворванняў. Ватовую палачку абмакваюць ў 5% растворы ёду і прама на праблемныя вобласці ног наносяць роўныя лініі з прамежкам у адзін сантыметр. Следам наносяцца перпендыкулярныяім паласы.\nСетка выконваецца ў вячэрні час.\nПерад правядзеннем маніпуляцыі праводзяць тэставанне на спантанную алергію.\nНа здаровы ўчастак скурных пакроваў наносяць невялікую лінію, вытрымліваюць 60 хвілін. Адсутнасць пачырванення, свербу і высыпанняў дазваляе праводзіць эфектыўную методыку лячэння.\nСпіртовая настойка на конскім каштане дапамагае змагацца з пашырэннем вен на ніжніх канечнасцях. Старанна здробненыя арэхі заліваюць 96% растворам спірту, у прапорцыі адна на тры долі і вытрымліваюць на працягу трох тыдняў. Пасля фільтравання рэчываўжываецца для павязак.\nкомпрессіонные матэрыял змочваецца ў растворы, адціскаецца і ўкладваецца на праблемную вобласць вен ніжніх канечнасцяў. Зверху хаваецца харчовай плёнкай і шчыльнай тканінай. Тэрапія праводзіцца паўгадзіны. Пасля яе ногі хаваюць цёплым пледам.\nЛячэнне адбываецца праз дзень, у вячэрні час, на працягу аднаго-двух каляндарных месяцаў. Пры неабходнасці тэрміны могуць быць павялічаны.\nХатняя медыцына прапануе некалькі метадаў прымянення лісця лапуха.\nмакрыцы кладуць на хворыя вены ног, зверху ўкладваюць лапух і праводзяць фіксаванне павязкай. Лісце замяняюць праз кожныя дзве гадзіны, а макрыцы - пасля завядання. Тыднёвы курс дазваляе палегчыць дыскамфорт у ніжніх канечнасцях.\nЛопух кладуць на гарачы чайнік - для павышэння яго тэмпературы. Унутраным бокам прыкладваюць да здзіўленых венам, на папярэдне падкладзены бінт. Ліст замацоўваюць перавязачным матэрыялам, пакідаюць на ноч. Лячэнне ўключае пяць маніпуляцый, якія робяцца праз адны суткі.\nМедыцынскі бінт або марлю змочваюць у соку расліны і накладваюць на вобласць варыкозных вузлоў. Павязка трымаецца чатыры гадзіны тэрапія праводзіцца тыдзень. Праз перапынак у дзесяць сутак дапускаецца паўтор алгарытму. Хатняя медыцына раіць правесцітры курсы лячэння сокам свежага падтынніка.\nПапараць з кіслым малаком\nТры вялікіх лыжкі расліннага сыравіны змешваюць з роўным колькасцю скіслае малака. Гатовая сумесь раўнамерна размяркоўваецца па баваўнянай тканіны або марлі, кампрэс укладваюць на праблемныя вены ног. Павязка здымаецца праз тры гадзіны, ніжніяканечнасці мыюцца праточнай вадой. Эфектыўны рэцэпт выкарыстоўваецца перад начным адпачынкам.\nПалова лыжкі хатняй сыраваткі дадаецца да жмені старанна насечанай палыну. Падрыхтаванае рэчыва размяркоўваецца па марлі, прыкладваецца да венах ніжніх канечнасцяў. Па-над ўкладваецца харчовая плёнка і шарсцяную хустку. ногі прыўздымаюцьз дапамогай невялікага валіка. Лячэнне праходзіць пяць сутак запар. Пасля двухтыднёвага адпачынку працэдуры можна паўтарыць.\nПа версіі другога рэцэпту дзве вялікія лыжкі хатняй сыраваткі змешваюцца з дробна насечаную васьмю сцебламі палыну. Павязка ўжываецца двойчы ў суткі на працягу 10 дзён.\nДзве сталовых лыжкі сухога сыравіны заліваюць чатырохстах мілілітраў свежага кіпеню, кіпяцяць на агні 15 хвілін. Пасля астуджэння фільтруюць і ўжываюць чатыры разы ў дзень па палове шклянкі. Тэрапія вырабляецца да поўнага знікнення клінічных праяўзахворвання. Адвар ўжываецца як сродак дадатковага лячэння хворых вен ніжніх канечнасцяў.\nПалову паўлітровымі банкі запаўняюць дробна насечаным лістом расліны, заліваюць да гарлавіны гарэлкай, шчыльна закаркоўваюць. Сумесь адпраўляюць у прыцемненае памяшканне на адзін тыдзень, пасля якой рэчыва адфільтроўваюць і выкарыстоўваюць у якасці растворадля апрацоўкі праблемных абласцей вен ног. Маніпуляцыя праводзіцца кожны вечар каляндарны месяц. Эфектыўны рэцэпт дазваляе паменшыць аб'ём запалёнай сеткі вен.\nАрніка і белая акацыя\nПаралельна ствараюцца дзве настойкі. Склад адной - гэта сумесь кветак і лісця акацыі, у аб'ёме 50 грамаў і гарэлкі - 400 грамаў. У другую ўваходзіць 100 грамаў купальніку і літр 70% раствора спірту. Пасля падрыхтоўкі сумесі шчыльна зачыняюць вечкам і вытрымліваюцьу цёмным месцы дванаццаць сутак.\nПрыгатаванае лекі працаджваецца, абедзве настойкі змешваюцца ў адно цэлае. Пры працэдурах раствор штодня уціраецца ў пашкоджаныя вены, у начны час, месяц.\nЧай з бацвіння морквы\nСталовая лыжка дробна насечанай бацвіння заліваецца шклянкай свежага кіпеню, настойваецца пад вечкам, шчыльным ручніком на працягу гадзіны. Ўжываецца напой тройчы ў дзень, па поўным шклянцы, за трыццаць хвілін да прыняцця ежы.\nКара вярбы белай\nДзве сталовыя лыжкі падрыхтаванай лазовай кары заліваюцца двума шклянкамі кіпеню, трымаюцца на слабым агні 15 хвілін. Астуджаны да цёплага стану адвар працаджваецца, ўжываецца па траціны шклянкі тры разы на суткі. Агульны час тэрапіі не перавышаедвух месяцаў. Дапускаецца прымяненне рэчывы ў якасці асновы для кампрэсаў.\nТрыццаць грамаў здробненых ядраў заліваюцца 300 мл гарачай кіпячонай вады, вытрымліваюцца шэсць гадзін. Процеженное сродак выкарыстоўваецца па палове кубкі, 3 разы на суткі, за 15 хвілін да прыняцця ежы.


Дзяльба кабанчыка | Новы Час\nУрад Беларусь плануе да 2013 года завяршыць акцыянаванне ўсіх дзяржаўных прадпрыемстваў. Паводле плану прыватызацыі, на працягу трох наступных гадоў будзе акцыянавана больш за 500 прадпрыемстваў. Але ці будзе гэта адкрыты і роўны доступ да дзяржаўнага здабытку, ці пераразмеркаванне рэсурсу паміж набліжанымі да ўладаў людзьмі?\nПрыватызацыйныя працэсы ў Беларусі падтрымліваюць Міжнародны валютны фонд і Сусветны банк, з якімі цесна супрацоўнічае апошнія гады ўрад, яны лічаць прыватызацыю адной з ключавых і патрэбных Беларусі структурных рэформаў. Сусветны банк гатовы дапамагчы ўраду з аплатай паслуг кансультантаў, якія працуюць у сферы прыватызацыі.\nСёлета плануецца завяршыць акцыянаванне трох буйных беларускіх прадпрыемстваў — “Беларуськалій, прадпрыемства па транспарціроўцы нафтапрадуктаў “Гомельтранснефть і Наваполацкі нафтаправод “Дружба. Ужо прайшлі працэдуру акцыянавання такія буйныя прадпрыемствы краіны, як БелАЗ, МАЗ, “Інтэграл. Завяршаецца працэс акцыянавання станкабудаўнічых прадпрыемстваў, у межах гэтага працэсу плануецца стварыць станкабудаўнічы холдынг. Ёсць намеры цягам 2011–2013 гадоў акцыянаваць увесь машынабудаўнічы комплекс краіны, акрамя трактарнага і сельскагаспадарчага. У спіс прадпрыемстваў, што падпадаюць пад планы прыватызацыі ў 2011–2013 гадах, не ўваходзяць прадпрыемствы энергетыкі і газазабеспячэння, бо яны складаюць энергетычную бяспеку краіны.\nРаней першы віцэ-прэм’ер Уладзімір Сямашка заяўляў, што акцыянерамі нафтаперапрацоўчых заводаў краіны могуць стаць венесуэльскія кампаніі. “Венесуэла, як і іншыя краіны, можа прэтэндаваць і быць акцыянерам нафтаперапрацоўчых заводаў Беларусі. Усё залежыць ад таго, якія ўмовы прапануе фундатар, — патлумачыў чыноўнік. — Галоўная наша ўмова для стратэгічнага фундатара — партнёр павінен мець унутраныя рэсурсы. Расія сёння мае ўласныя рэсурсы нафты, але іх мае і Венесуэла, і яна таксама можа прэтэндаваць на тое, каб стаць стратэгічным фундатарам. У залежнасці ад умоў, можа быць прададзены і кантрольны пакет. А чаму б і не? У ліку патрабаванняў да фундатараў — наяўнасць уласных рынкаў збыту прадукцыі, інвестыцыйная праграма як мінімум на 10 гадоў.\nНемалы рынак прывабных для замежнага капіталу прадпрыемстваў прымусіў загаварыць пра верагоднасць рэйдэрства. Калі на чале дзяржавы застанецца цяперашняе кіраўніцтва, і планаў сваіх яно не зменіць, то ў наступным годзе ў краіне чакаецца адмена мараторыя на рух акцый. Эксперты адзначаюць праблему інвестыцыйнай культуры мясцовых уласнікаў, якія кепска ведаюць мясцовае заканадаўства і ўласныя правы, што стварае спрыяльныя ўмовы для паглынання капіталу і рэсурсаў замежнымі буйнымі кампаніямі супраць волі іх уласнікаў і кіраўнікоў. У сувязі з гэтым урад ужо пачаў распрацоўваць нарматыўна-прававыя акты па процідзеянні рэйдэрству.\n“Мы ведаем пра рэйдэрства па іншых краінах, напрыклад, па досведзе Расіі. Хоць праца ў рэспубліцы ў гэтым кірунку, у частцы падрыхтоўкі нарматыўных актаў, распрацоўкі падыходаў, вядзецца адпаведнымі органамі, — паведаміў намеснік міністра эканомікі Беларусі Алег Мельнікаў. Чыноўнік зазначыў, што дакумент прадугледжвае ўзмацненне абароны інтарэсаў інвестараў і будзе спрыяць паляпшэнню інвестыцыйнага клімату ў краіне, падвышэнню міжнароднага рэйтынгу.\nАляксандр Лукашэнка тым часам запэўнівае ў празрыстасці прыватызацыйных працэсаў. “Што тычыцца наменклатурнай прыватызацыі, яе ў Беларусі няма, хоць прыватызацыя ідзе. Можа, не такімі тэмпамі, як камусьці хацелася б, але яна ідзе. І наменклатурнай прыватызацыі ніколі не будзе, — запэўніў кіраўнік дзяржавы. — Калі хтосьці з нашых грамадзян прапануе за пакеты акцый кошт большы, ён будзе акцыянерам. Калі гэта будзе немец, значыць, будзе ён. Умовы вызначаныя. І не важна, хто ты: рускі, беларус або немец, — грошы на стол — і атрымлівай пакет акцый пры вызначаных умовах.\nНатуральна, што за акцыі буйных і прывабных беларускіх прадпрыемстваў плацяць не беларусы з дуляй у кішэні, а буйныя бізнесмены, у тым ліку і з Расіі. Напрыклад, “Лукойл-Беларусь, што зарэгістраваны на нямецкае даччынае прадпрыемства канцэрна “Лукойл Інтернэшнл Гмбх з’яўляецца буйнейшым прыватным пастаўшчыком і перапрацоўнікам нафты на беларускіх НПЗ і экспарцёрам нафтапрадуктаў праз беларускую мяжу. А 49% акцый СТАА “Мабільныя Тэлесістэмы належыць расійскаму ААТ “МТС, рэшта акцый кантралюецца дзяржавай. ЗАТ “Беларуская калійная кампанія аб’ядноўвае збыт “Уралкалия і “Беларуськалія, расіяне валодаюць паловай устаўнога фонду. Цяпер ідуць перамовы наконт набыцця Кітаем пакета акцый ААТ “Беларуськалій.\nАляксандр Лукашэнка зазначыў, што ў Беларусі ў першую чаргу прыцягваюцца інвестары да прыватызацыі нізкарэнтабельных прадпрыемстваў, часам стратных, але якія маюць перспектыву развіцця ў беларускай дзяржаве. Дзейнасць інвестараў на падобных прадпрыемствах будзе падтрымлівацца, яны атрымаюць прэферэнцыі.\nНезалежныя эканамісты аптымізму дзяржаўных мужоў не падтрымліваюць і перасцерагаюць пра ценявую прыватызацыю. Так, кіраўнік аналітычнага цэнтра “Стратэгія Леанід Заіка гаворыць, што беларускай прыватызацыі на дадзены момант не хапае грамадскага кантролю, да таго ж неўпарадкаваны падыход да продажу буйных прадпрыемстваў вынішчыць і без таго кволы дробны бізнэс.\n“Дзяліць дзяржаўную ўласнасць, праводзіць прыватызацыю трэба толькі тады, калі ў рэгіёне звыш 50% прадукцыі вырабляе прыватны бізнэс. Гэта значыць, спачатку трэба стварыць магчымасці для развіцця прыватнага бізнэсу, і калі ён стане на ногі, тады праводзіць прыватызацыю, — гаворыць эксперт. — Кітайцы таксама не сталі праводзіць прыватызацыю, пакуль не падрос іх уласны малы і сярэдні бізнэс, уласны капітал. І цяпер там малы і сярэдні бізнэс развітыя добра. А ў нас ён як пасля поліяміэліту — ножкі крывенькія, сам слабенькі.\nНаконт доступу грамадзян да дзяржаўнай маёмасці, Заіка задае рытарычнае пытанне: “Вы мелі магчымасць паўдзельнічаць у прыватызацыі нейкіх прадпрыемстваў? Яраслаў Раманчук, які цяпер балатуецца ў прэзідэнты, настойвае на тым, што эканамічны пад’ём без сістэмных зменаў у дзяржаве немагчымыя, і праграмы, пра якія гаворыць урад, збольшага выглядаюць фармальнымі, бо найперш яны не забяспечваюць роўны, празрысты працэс продажу актываў прадпрыемстваў.


Беларуская Аўтакефалія: 11/25/09\nСЬВЯЦІЦЕЛЬ ЯН МІЛАСЬЦІВЫ\nЗВЫШГОДНЫ ЯФРЭМ СІРЫН. ПАВУЧАНЬНЕ АБ БЯЗМОЎІ\nПамяць 12 лістапада\nСьвяціцель Ян Міласьцівы, Патрыярх Александрыйскі, нарадзіўся на Кіпры ў VII стагодзьдзі ў сям'і шляхетнага вяльможы Епіфанія. Па волі бацькоў уступіў у шлюб і меў дзяцей. Калі жонка і дзеці сьвятога памерлі, ён стаў манахам: строгім посьнікам, малітоўнікам і браталюбчым.\nЯго духоўныя подзьвігі прыдбалі яму вядомасьць, і, калі заўдавела патрыяршая катэдра ў Александрыі, імпэратар Іраклій і усё духавенства упрасілі сьвятога Яна заняць патрыяршы пасад.\nСьвяціцель годна нёс архіпастырскае служэньне, клапоцячыся аб маральным і дагматычным выхаваньні даверанага яму статку. Падчас свайго патрыяршаства ён выкрыў і выгнаў зь Александрыі ерась монафеліта-антыёхійца Фулона.\nАле галоўнай сваёй справай сьвяціцель лічыў міласьціну і дабрадзейнасьць усім жывучым у нястачы. У пачатку свайго патрыяршага служэньня ён загадаў весьці улік жабракоў і убогіх у Александрыі, якіх апынулася звыш сямі тысяч чалавек. Усім гэтым няшчасным сьвяціцель даваў штодзённы бясплатны пражытак. Два разу ў тыдзень, у сераду і пятніцу, ён выходзіў да дзьвярэй патрыяршага сабору і, седзячы на дзядзінцы, прымаў усіх жывучых у нястачы: разьбіраў звады, дапамагаў пакрыўджаным, раздаваў міласьціну. Тры разу ў тыдзень ён наведваў лякарні, аказваючы дапамогу пакутнікам. У гэты час імпэратар Іраклій вёў цяжкую вайну з пэрсыдзкім царом Хозроям II. Пэрсы разрабавалі і спалілі Ерусалім, захапіўшы мноства палонных. Сьвяты Патрыярх Ян аддаў вялікую частку царкоўнай казны для іх выкупу.\nСьвяціцель ніколі не адмаўляў просячым. Аднойчы па дарозе ў лякарню ён сустрэў жабрака і загадаў даць яму 6 срэбранікаў. Жабрак, зьмяніўшы адзежу, абагнаў Патрыярха і зноў стаў прасіць міласьціну. Ян зноў даў яму 6 срэбранікаў. Калі жа жабрак у трэці раз папытаў міласьці і служкі сталі турыць назойлівага просьбіта, Патрыярх загадаў даць яму 12 срэбранікаў, сказаўшы: “Ці не Хрыстос спакушае мяне?” Два разы сьвяціцель даваў грошы купцу, пацярпеўшаму караблекрушэньні, а на трэці раз даў яму належны Патрыярхіі карабель, напоўнены пшаніцай, на якім купец зьдзейсьніў шчаснае вандраваньне і вярнуў пазычанае.\nСьвяты Ян Міласьцівы быў вядомы сваім рахманым стаўленьнем да людзей. Аднойчы сьвяціцель змушаны быў за нейкую правіннасьць адлучыць ад Царквы аднаго клірыка. Правініўшыся узлаваўся на Патрыярха. Сьвяціцель жадаў заклікаць яго для гутаркі і забыўся аб гэтым. Падчас зьдзяйсьненьня Боскай літургіі сьвяты успомніў словы Эвангельлі: калі прыносіш свой дарунак на алтар і успомніш, што брат твой мае штосьці супраць цябе, – пакінь дарунак свой і перш зьмірыся з братам тваім (Мц. 5:23–24). Сьвяціцель выйшаў зь алтара, заклікаў да сабе вінаватага клірыка і, упаўшы перад ім на калены, усенародна прасіў прабачэньня. Узрушаны клірык раскаяўся ў зробленым і пасьля зрабіўся набожным сьвятаром.\nАдзін гараджанін абразіў Георгія, пляменьніка Патрыярха. Георгій прасіў сьвятога адпомсьціць крыўдніку. Сьвяціцель абяцаў так ушанаваць крыўдніка, што зьдзівіцца уся Александрыя. Гэта супакоіла Георгія, і сьвяты Ян стаў павучаць яго, кажучы аб неабходнасьці пакорнасьці і пакоры, а затым, заклікаўшы крыўдніка, абвясьціў, што вызваляе яго ад выплаты царкоўнай даніны за зямлю. Александрыя сапраўды была зьдзіўленая такі “помстай”, а Георгій зразумеў урок свайго дзядзькі.\nСьвяты Ян, строгі аскет і малітоўнік, заўсёды меў у душы памяць сьмяротную. Ён замовіў для сябе дамавіну, але не загадаў майстрам дарабляць яго да канца, папрасіўшы кожны сьвяточны дзень прыходзіць да яго і пытаць, не ці час завяршыць працу.\nНезадоўга да скону сьвяты Ян змушаны быў па хваробе пакінуць сваю катэдру і паехаць на востраў Кіпр. Падчас шляху на караблі хвораму сьвяціцелю было знак: у сонным бачаньні яму зьявіўся прамяністы муж і сказаў: “Цар цароў кліча цябе да Сабе”. Гэтае бачаньне прадказала хуткі скон Патрыярха. Прыбыўшы на Кіпр, у родны горад Амафунт, сьвяціцель зь мірам адышоў да Госпада (616 – 620).\nТрапар Яну Міласьціваму, патрыярху Александрыйскаму\nУ цярпеньні тваім атрымаў плату тваю, ойча звышгодны, / у малітвах няспынных знаходзячыся, / жабракоў палюбіў і ім дапамагаў, / але маліся Хрысту Богу, Ян Міласьцівы, дабрашчасны, / каб выратавацца душам нашым.\nPosted by Беларуская аўтакефалія. at 1:18 PM No comments: Links to this post\nНабудзьце, брація, бязмоўе, як моцную сьцяну. Бязмоўе пастаўляе цябе вышэй запалу. Ты вядзеш бітву зьверху, а запал – зьнізу. Набудзь бязмоўе ў страху Боскім, і не пашкодзяць табе усе стрэлы варожыя. Бязмоўе ў злучэньні зь страхам Боскім ёсьць агністая калясьніца, на неба узносячая таго, хто набыў гэта. Ды пераканае цябе ў гэтым прарок Ільля, які палюбіў бязмоўе і страх Божы і забраны на неба. О, бязмоўе – дабрыня манаха! О, бязмоўе – нябесная лесьвіца! О, бязмоўе – шлях у Царства нябеснае! О, бязмоўе – люстэрка грахоў, што паказвае чалавеку граху яго! О, бязмоўе, не утрымліваючае сьлёз! О, бязмоўе, якое нараджаючае пакорнасьць! О, бязмоўе, што жыве разам зь мудрасьцю пакоры! О, бязмоўе, якое уводзіць чалавека ў мірны стан! О, бязмоўе, спалучанае зь страхам Боскім! О, бязмоўе – асьвятленьне розуму! О, бязмоўе – выпрабавальнік намераў! О, бязмоўе – супрацоўнік розуму! О, бязмоўе, якое спараджае усё добрае! О, бязмоўе – сьцьвярджэньне паста! О, бязмоўе – перашкода дагаджаньня чрэву! О, бязмоўе – практыкаваньне ў малітве і чытаньні! О, бязмоўе – цішыня намераў! О бязмоўе – спакойная прыстань! О, бязмоўе – супакой душы! О, бязмоўе – радасьць душы і сэрцы! О, бязмоўе – зьнішчэньне неразважлівасьці! О, бязмоўе – вораг бессаромнасьці! О, бязмоўе – маці глыбокай павагі! О, бязмоўе – вязьніца запалу! О, бязмоўе – дапамога ва усякай дабрадзейнасьці! О, бязмоўе, якое прыводзіць да ня прагненьня да грошаў! О, бязмоўе – добрая няволя і лёгкі цяжар, спакоўваючае носячых цябе! О, бязмоўе – поле Хрыстова, пладаноснае добрымі пладамі! О, бязмоўе, спалучанае зь страхам Боскім, – сьцяна і агароджа жадаючым жыць дзеля Царства нябеснага!\nТак, брат, набудзь сабе добрую частку, якую абрала Марыя “якая не адымецца ў яе” (Лк. 10:42). Ці бачыш, брат, якое бязмоўе? Сам Госпад хваліць таго, хто набыў гэтае. Набудзь сабе бязмоўе, умілаваны брат мой, “Суцяшайся Госпадам” Тваім (Пс. 36:4), седзячы пры нагах Яго, і прыляпіўшыся да Яго Адзінага, каб і ты мог сказаць зь адвагай: “Душа мая да Цябе прыляпілася; правіца Твая трымае мяне” Праз гэта “як лоем і алеем душа мая насычаецца” (Пс. 62:9,6). Так, брат мый, набудзь сабе бязмоўе, больш салодкае чым мёд. Бо лепш кавалак хлеба зь сольлю ў бязмоўі і супакоі, чым прапанова дарагіх страў сярод спакус і клопатаў. Паслухай Таго, Хто кажа: “Прыйдзеце да Мяне, усе струджаныя і прыгнечаныя, і Я супакою вас”(Мц. 11:28). Госпад жадае супакоіць цябе ад апек, ад раздражняльнасьці, ад спакус і жалоб стагодзьдзя гэтага; Ён жадае, каб спакойны ты быў эгіпэцкім плінфаробленьнем; жадае весьці цябе ў пустэльню, гэта значыць, у бязмоўе, каб асьвятляць шляхі твае слупам хмарным, каб нагадаваць цябе маннаю, разумею жа хлеб бязмоўя і супакою, і каб успадкоўваў ты зямлю зароку. Так, умілаваны, набудзь сабе бязмоўе, палюбі яго, ды асалоду атрымаеш, бо “ежу дае тым, хто баіцца Яго”(Пс.110:4). Так, брат, набудзь бязмоўе разам зь страхам Боскім, і Бог сусьвету будзе з табою. Яму слава на вякі вякоў! Амін.\nУмольваю вас, брація умілаваныя Госпадам, паспрабуйце штодзённа мець гэтае ў памяці, разумею жа веру, любоў, пакору, падмацаваньне сябе заўсёднымі малітвамі да Бога, заўсёдным павучаньнем у Боскіх Пісаньнях і бязмоўем. Калі усё гэта ёсьць і прысутнае багата ў вас, то не будзеце нядзейнымі і бясплённымі ў спазнаньні Госпада нашага Ісуса Хрыста. Манах, які не набыў гэтага і думае аб сваім выратаваньні, ёсьць зачыняючы вочы сьляпы, які забыўся ранейшыя свае грахі, і “здараецца зь імі як у той праўдзівай прымаўцы: сабака вяртаецца на ваніты свае, і: памытая сьвіньня ідзе качацца ў балоце.” (2 Пят. 2:22). “Бо, калі, унікнуўшы нечысьці сьвету праз спазнаньне Госпада і Збаўцы нашага Ісуса Хрыста, зноў заблытваюцца ў іх і перамагаюцца імі, дык апошняе для такіх бывае горш за першае. Лепей бы ім не спазнаць дарогі праўды, чым, спазнаўшы, вярнуцца назад ад перададзенай ім сьвятой запаведзі.” (2 Пят. 2:20-21)\nТакім чынам, умілаваныя і дакладныя слугі, абраныя ваяры Хрыстовы, манахі, пачуем сказанае сэрцам сваім ва усёй зброі, кожны дзень без апушчэньня утрымліваючы гэтае ў памяці, каб у стане нам быць, подзьвігам добрым адзначыцца і растаптаць усю сілу ворага, і пазбавіцца ад гневу, чакаючага на сыноў непакорлівых, здабыць жа літасьць і мілату ў страшны дзень прад Судзьдзёй Праведным, падаючаму кожнаму па справах яго. Яму слава ў ва усе стагодзьдзі! Амін.


Славаччына прагаласавала за палітыка, які абяцае, што «ня ўпусьціць у краіну ніводнага мусульманіна»\n06 сакавік 2016, 16:57\nРанейшы прэм’ер-міністар Славаччыны Роберт Фіцо, левацэнтрысцкая нацыянальна-кансэрватыўная партыя якога Smer-SD (Напрамак — сацыяльная дэмакратыя) атрымала больш за ўсё месцаў у новаабраным парлямэнце краіны, пачаў перамовы аб стварэньні новага ўраду.\nЁн ужо заяўляў, што вынікі выбараў, па якіх у парлямэнт праходзяць восем партый, «вельмі складаныя», і стварэньне кабінэту зойме некаторы час. Яго партыя, паводле ацэнак, атрымлівае ў новым парлямэнце толькі 49 месцаў са 150 і запатрабуе кааліцыйных партнэраў, каб стварыць урад. У мінулым яна мела 83 месца і стварыла аднапартыйны ўрад.\nДругое і трэцяе месцы займаюць правацэнтрысцкая лібэральная партыя «Свабода і салідарнасьць» (SaS) — 21 месца, паводле ацэнак, і кааліцыя двух таксама правацэнтрысцкіх кансэрватыўных партый OĽaNO — Nova (Звычайныя людзі і незалежныя асобы — Новая) — 19 месцаў. У парлямэнт пасьля чатырохгадовага перапынку вярнулася правая нэанацысцкая Славацкая нацыянальная партыя (SNS), якая зойме, хутчэй за ўсё, 14 месцаў.\nТаксама ў Нацыянальны савет — аднапалатный парлямэнт Славаччыны — праходзіць яшчэ адна правая нацыяналістычная сіла, Народная партыя — Наша Славаччына (ĽSNS). Акрамя таго, будуць прадстаўленыя: партыя «Мы — сям’я» (Sme Rodina) і цэнтрысцкая партыя вугорскай меншасьці, найбуйнейшая ў Славаччыне, Most-Híd ( «Мост» славацкай і вугорскай мовамі). Новая партыя Sieť ( «Сетка»), якой перад выбарамі прагназавалі другое месца, апынулася ўнізе прахадной часткі партыйных сьпісаў, набраўшы крыху больш неабходных 5 працэнтаў галасоў.\nРоберт Фіцо цьвёрда выступае супраць палітыкі прымусовых квот на разьмеркаваньне мігрантаў па краінах Эўрапейскага зьвязу, якую насаджае Брусэль. Ён, у прыватнасьці, абяцаў, што «ня ўпусьціць у Славаччыну ніводнага мусульманіна». Але калі яму ня ўдасца стварыць урад, разглядаецца таксама магчымасьць стварэньня кааліцыі правацэнтрысцкіх і правых палітычных сілаў. Славаччына ў ліпені на паўгоду займае старшынства ў Эўразьвязе.


Матывацыя рабочай прафесіяй\nОпубликовано: 16.04.2013 19:08:34\nУ 2010 годзе Лепельскі раённы камітэт прафсаюза работнікаў АПК упершыню ўзнагародзіў двух навучэнцаў — аднаго з аграрна-тэхнічнага каледжа, другога — з дзяржаўнага прафесійнага ліцэя. Узнагарода — стыпендыя ў памеры дзвюх базавых велічынь. У той час меркавалі, што гэтым усё і абмяжуецца, аднак у далейшым уручэнне падобных стыпендый стала рэгулярным. Сёлета ў пачатку года па выніках вучобы ў першым семестры ў каледжы і ў першым паўгоддзі ў ліцэі таксама вызначаны двое лаўрэатаў. Гэта Сняжана СПІРЫДОНАВА, выхаванка каледжа, і Максім АЛІСІЕВІЧ, навучэнец ліцэя.\nСняжана Спірыдонава пасля заканчэння каледжа стане будаўніком, а Максім — лесніком і трактарыстам\nСНЯЖАНА родам з вёскі Малы Поўсвіж, вучылася ў школе аграгарадка Вялікі Поўсвіж у Віцебску. Змалку расла актыўнай, гарэзлівай, займалася ў разнастайных гуртках і секцыях. У дзіцячай школе мастацтваў іграла на цымбалах, пасля ўдзельнічала ў тэатральных пастаноўках.\nАдным з сапраўдных прызванняў дзяўчыны стаў спорт. Лыжы, бег, баскетбол, валейбол, лёгкая атлетыка — усе віды прыйшліся ёй даспадобы. Асаблівых поспехаў дасягнула ў дзюдо, пад кіраўніцтвам лепельскага трэнера Галіны Паповай чатыры разы заваёўвала тытул чэмпіёнкі Беларусі.\nУ аграрна-тэхнічным каледжы ў свой час вучыліся некалькі яе родных, атрымлівалі прафесію хто меліяратара, хто механіка, хто будаўніка. Сняжана выбрала спецыяльнасць «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва». Зараз яна ўжо на чацвёртым курсе, піша дыпломную работу. Мы пацікавіліся тэмай яе дыпломнай работы.\n— Яна гучыць так: «Двухпавярховы аднакватэрны пяціпакаёвы жылы дом», — адказала навучэнка.\nТут варта сказаць, што гэта — дом яе мары. Пасля бацькоў застаўся недабудаваны дом у Малым Поўсвіжы, які Сняжана і хоча дабудаваць па сваім праекце.\nЗа вучобай дзяўчына не забывае пра спорт, удзельнічае амаль ва ўсіх спаборніцтвах. Хаця дзюдо ўжо больш не сярод яе прыярытэтаў. Затое на лыжах катаецца настолькі выдатна, што залічана ў зборную раёна, на леташняй і сёлетняй «Лепельскай лыжні» заваявала прызавыя месцы ў асабістым заліку сярод жанчын.\nХутка самастойнае жыццё. Хаця да выпускнога балю яшчэ некалькі месяцаў, ПМК-75 прапанавала дзяўчыне працоўнае месца ў брыгадзе тынкоўшчыц- маляроў.\nДРУГІ намінант прафсаюзнай стыпендыі Максім Алісіевіч — ураджэнец вёскі Варкі Чашніцкага раёна, рана застаўся сіратой. Яго старэйшыя браты разляцеліся па свеце: Юра — у Расію, Дзяніс — у Казахстан. У 2011 годзе хлопец паступіў у Лепельскі дзяржпрафліцэй. На выбар навучальнай установы паўплывала тая акалічнасць, што ў горадзе жыве яго дальняя радня.\nМаксім выбраў двайную спецыяльнасць — «тэхнічнае забеспячэнне сельскагаспадарчых работ» і «лясная гаспадарка». Па заканчэнні атрымае кваліфікацыі лесніка, трактарыста, слесара.\nМаксім з імпэтам выступае ў мастацкай самадзейнасці ліцэя, займаецца народнымі рамёст- вамі — саломапляценнем, вышыўкай, у чым яму дапамагае выкладчыца Ала Драгунова. Ён намеснік старшыні савета інтэрната, наглядае за парадкам у жылых і агульных памяшканнях, арганізоўвае мерапрыемствы вольнага часу.\n— Калі мы толькі пачыналі прэміраваць лепшых навучэнцаў, многія не ўспрымалі, што гэта ўсур’ёз і надоўга, — успамінае старшыня Лепельскага райкама прафсаюза работнікаў АПК Сяргей Марціновіч. — А сёння наш пачын падхапілі амаль усе райкамы Віцебшчыны. Разумею, што дзве базавыя велічыні — не самыя вялікія грошы. Але тут важная ўвага да маладых людзей. Гэта моцны стымул для далейшай вучобы, грамадскай дзейнасці, творчасці, нагода родным і блізкім ганарыцца сваімі нашчадкамі.


Дзьмітрыеў: Януковіч можа справакаваць «беларускі сцэнар»\n11 сьнежань 2013, 10:33\nАдзін з актывістаў грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» Андрэй Дзьмітрыеў канстатуе, што пакуль падзеі ва Ўкраіне разьвіваюцца не так брутальна, як падчас пратэстных кампаніяў у Беларусі. Аднак пры пэўным зьбегу абставінаў можа быць рэалізаваны «беларускі сцэнар».\n«Безумоўна, ва Ўкраіне ёсьць свая спэцыфіка. Таму што калі ў Львове спэцпадразьдзяленьні пераходзяць на бок маніфэстантаў, то гэта, зразумела, выключна ўкраінская спэцыфіка. І ўвогуле калі ёсьць такія вобласьці як Львоўская, Івана-Франкоўская ды ім падобныя, сытуацыя ніяк не выглядае адназначнай. Канечне, зараз можна казаць, што любы сілавы сцэнар нам падаецца „беларускім“. Таму што толькі беларуская ўлада падобным чынам вырашае сытуацыю, калі людзі „за“ нешта, „супраць“ нечага, — карацей, калі яны аб’ядноўваюцца. Тут, у Беларусі, з такімі размова кароткая», — кажа Дзьмітрыеў.\n«Я ўсё ж спадзяюся, што тыя пазыцыі, на якіх цяпер застаюцца пратэстоўцы і міліцыя ў Кіеве, не перарастуць у гвалт. Так, сілавікі адціснулі людзей, але мітынгоўцы на Майдане прынамсі застаюцца, рыхтуюцца нейкія перамовы і г.д. То бок ёсьць спадзяваньне, што міліцыя не наробіць памылак і не пераўтворыць падзеі сапраўды ў беларускі сцэнар: калі людзей надзвычай жорстка разганяюць, захопліваюць, саджаюць у турмы. Пакуль, яшчэ раз паўтару, гэта не беларускі сцэнар. Але ён можа стаць такім, калі ў Віктара Януковіча ня хопіць палітычнай мудрасьці і цярпеньня, каб не пайсьці беларускім шляхам».\nВіталь Рымашэўскі: Украіна становіцца Беларусьсю\nКіеў: некаторыя намёты на Майдане ацалелі\nАпазыцыя не пайшла на «круглы стол» зь Януковічам


Як «беларускі талер» шукалі ў Швайцарыі, а калі не знайшлі, увялі рубель / Мой BY — Информационный портал Беларуси. Новости Беларуси\nЦікавыя факты з гісторыі беларускіх грошай.\n25 гадоў таму Беларусь займела ўласную нацыянальную валюту — беларускі рубель. «Радыё Свабода» расказвае цікавыя факты з гісторыі беларускіх грошай.\nСтанаўленьне нацыянальнай валюты пачалося неўзабаве пасьля атрыманьня незалежнасьці — 25 жніўня 1991 году Вярхоўны Савет надаў Дэклярацыі аб дзяржаўным сувэрэнітэце статус канстытуцыйнага закону. Тады кіраўніцтва Беларусі мела тры варыянты пераходу ад савецкіх рублёў на ўласныя грошы.\nПа-трэцяе, так званыя «зайчыкі». У 1992 годзе гэтыя «фанцікі» з выявамі жыхароў беларускіх лясоў, узятыя з энцыкляпэдыі «Жывёлы і птушкі Беларусі», сталі першымі разьліковымі білетамі нацыянальнай фінансавай сыстэмы. Праз гіпэрінфляцыю «вавёркі», «бабры», «ваўкі», «рысі», «ласі», «зубры» хутка выцясьнялі адзін аднаго. У выніку «зайцоў», якія абрасьлі шматлікімі кпінамі нават за межамі Беларусі, зьмянілі архітэктурныя помнікі.\nЯшчэ ў 1991 годзе Савет міністраў БССР даў дазвол на ўтварэньне беларускага Дзяржзнаку. У тым жа годзе мастак Уладзімер Крукоўскі падрыхтаваў канцэпцыю і абгрунтаваньне нацыянальных грошай: «талеры» у якасьці банкнотаў і «грошы» ў якасьці манэт.\nЭскізы купюраў з выявамі нацыянальных герояў намаляваў Лявон Бартлаў, дызайнам манэт займаўся Леў Талбузін. Абодва сябры мастацкай суполкі «Пагоня».\n«Канцэпцыя ўвасабленьня была надзвычай сур’ёзная, да справы прыцягнулі самых дасьведчаных людзей. Навукоўцы падрыхтавалі гістарычныя абгрунтаваньні: што нясе з сабой кожная грашовая купюра; што чалавек, які бярэ ў рукі разьліковы білет, павінен адчуваць, — ня толькі ўручыў і за гэта нешта атрымаў, а нешта нашмат большае», — успамінае Лявон Бартлаў.\n«Чужых не было», — удакладняе Лявон Бартлаў на пытаньне пра выдатных людзей, якім адводзілася месца на купюрах. Рагнеда і Ўсяслаў Чарадзей, асьветнікі Эўфрасіньня Полацкая і Францішак Скарына; дзеячы ВКЛ Леў Сапега і Канстанцін Астроскі; паўстанец Кастусь Каліноўскі; песьняры Янка Купала, Якуб Колас, Максім Багдановіч; айцы БНР браты Луцкевічы. Усе тыя, хто спрычыніўся да пабудовы, умацаваньня і памнажэньня славы зямлі беларускай.\n«Каб мы адважыліся на гістарычную назву, талер за прамінулыя 25 гадоў стаў бы ясным, лёгкім і зразумелым для ўсіх навокал. Гэта было б разумна, правільна, неабходна. А галоўнае, на гістарычна абгрунтаваным матэрыяле. Бо грошы, апроч асноўнай функцыі, павінны выконваць і асьветніцкую місію — каб чалавек, бачачы на купюры выяву выбітнага прадстаўніка нацыі, разумеў датычнасьць да гэтага народу», — кажа Лявон Бартлаў.\nЛюдзям патлумачылі, што нэўтральны варыянт выбраны як «кампрамісны», паколькі ў грамадзтве няма дакладнага разуменьня, хто зь вядомых людзей варты гонару трапіць на купюры. Выглядае, што тая пазыцыя бярэцца за аснову і сёньня.\nШто тычыцца талераў ды рублёў у бел-чырвона-белым аздабленьні, дык іх актуальнасьць адпала сама сабой: пасьля «рэфэрэндуму-1995» зьмяніліся дзяржаўныя сымбалі, гістарычныя сьцяг і «Пагоня» апынуліся па-за законам.\n«На камісіі пытаньне нават не абмяркоўвалася. Усё пад грыфам сакрэтнасьці, толькі Ўнучко меў допуск (хоць і кандыдат эканамічных навук, але вядома, як першыя сакратары здабывалі званьні). Рассакрэцілі, як усё зрабілі. Падыходжу да старшыні: „Як жа так, а талер?!“ Адказ быў фэерычны: „У музэі грошай у Швайцарыі я запытаў, ці была такая валюта „беларускі талер“. І там сказалі, што не“. Я проста засьмяяўся, бо, каб прымаць такія рашэньні, трэба мець хоць мінімум базавых ведаў. Разумець, як раней называлася Беларусь, дзе эмітаваўся той жа талер».\nЗа справу ўзяліся людзі, якія ніколі не займаліся пытаньнямі бюджэтна-фінансавай палітыкі, грашова-крэдытанага абарачэньня, працягвае Юрась Беленькі. Зрэшты, працэс аб’ектыўны: паколькі дагэтуль эмісійны цэнтар знаходзіўся ў Маскве, па першым часе складана было адшукаць ня толькі талковых практыкаў, а хоць неяк абазнаных тэарэтыкаў. Так нечакана для сябе Нацыянальны банк узначаліў загадчык катэдры грашовага абарачэньня і крэдыту менскага «наргасу» Станіслаў Багданкевіч.\n«Не было спэцыялістаў, чаму ў тэрміновым парадку і выпісалі Багданкевіча — прынамсі падкаваны ў тэорыі. Ён, калі зьявіўся ў Вярхоўным Савеце, хадзіў спалоханы, азіраўся па баках. Пры Янчуку (экс-міністар фінансаў. — РС) ускокваў, як хлопчык перад настаўнікам. Потым ужо крыху замацярэў... Я да таго, што не было такога, каб сабраліся людзі, абмеркавалі, узважылі, вывучылі гістарычны аспэкт і палітычны на пэрспэктыву. Бо ў такой сытуацыі важна было б мець гістарычную назву валюты як масток паміж мінуўшчынай і будучыняй».\nЦі мог лёс талера быць больш пасьпяховым, чым ягонага саветызаванага сабрата? Пытаньне збольшага рытарычнае. Як бы там ні было, за чвэрць стагодзьдзя Беларусь перажыла шэраг грандыёзных фінансавых абвалаў і, як вынік, тры маштабныя дэнамінацыі — у 1994, 2000 і 2016 гадах. Калі скласьці ўсе адрэзаныя нулі, будзем мець памер інфляцыі, параўнальны з самымі праблемнымі эканомікамі сьвету — прыкладна 200 000 000 рублёў за 1 даляр.\nВ Германии задержали банду из Беларуси, грабившую грузовики\nЗаўтра ў Варшаве адбудзецца Святая Імша на беларускай мове\nБанки играют с деньгами белорусов в рулетку


Велапаход клуба “Падлетак” » Отдел образования Свислочского районного исполнительного комитета\nУ клубе «Падлетак» Цэнтра творчасці дзяцей і моладзі г.Свіслач займаюцца падлеткі, якія стаяць на ўліку ў інспекцыі па справах непаўналетніх і ў сацыяльна небяспечным становішчы. Для таго, каб ім было тут цікава, пастаянна вывучаюцца іх запыты і прапановы. Займаючыся на працягу года ў клубе, падлеткі выказалі жаданне арганізаваць у летні час велапаход.\nУ некаторых дзяцей не было асабістых ровараў, але было моцнае жаданне паехаць. У гэтай праблеме нам на дапамогу прыйшоў Свіслацкі раённы фізкультурна-спартыўны комплекс, прадаставіў ровары і амуніцыю да іх.\nГэтак жа нельга не адзначыць гістарычную каштоўнасць маршруту і пазнавальнасць для дзяцей. Велапаход па родным краі меркаваў пункты прыпынкаў: алея Памяці, помнік-мемарыял "Волат", урочышча Вішаўнік - помнік загінуўшым яўрэям, помнік ахвярам Першай Сусветнай вайны ў пасёлку Мяльнова, помнік герою Вялікай Айчыннай вайны М.П. Массонову. На кожным прыпынку педагогам-арганізатарам Свіслацкага Цэнтра турызму і краязнаўства была праведзена міні-лекцыя па памятных мясцінах роднага краю.\nУсе ўдзельнікі велапрабегу трымаліся выносліва, дысцыпліна была на вышыні. Дзякуй падлеткам за вясёлы настрой і выдатную кампанію. Наступнымі мерапрыемствамі, якія чакаюць падлеткаў у бліжэйшы час, будуць турыстычны паход, адкрыты турнір па пляжным валейболе і спартыўна-патрыятычная гульня «Зарніца».\nАся Саушчык, метадыст Цэнтра\nтворчасці дзяцей і моладзі г.Свіслач


Catholic.by - Біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB узначаліў Імшу Хрызма ў магілёўскай катэдры\n19.04.2019 12:05 Тэкст: Ганна Чарада / Фота: кс. Юзаф Сярпейка / Catholic.by\nНа пачатку біскуп павіншаваў духавенства з днём устанаўлення святарства. «Вялікі чацвер — гэта дзень хвалы Богу за вялікі дар святарства. <…>\nУ гэты дзень, аднаўляючы нашыя святарскія абяцанні, у пакоры сэрца зноў даверым Богу ўсё нашае святарскае жыццё.\nСённяшняй урачыстасцю Касцёл таксама выказвае падзяку святарам за іх службу, дзякуючы якой таямніца Божага жыцця кожны дзень прысутнічае ў свеце, і моліцца аб новых пакліканнях да Божай службы», — сказаў ён.\nУ гаміліі іерарх адзначыў:\n«Ранішняя літургія Вялікага чацвярга ставіць у цэнтры благаслаўленне святых алеяў — алею катэхумэнаў, алею намашчэння хворых і алею хрызма.\nАпошні выкарыстоўваецца для ўдзялення святых сакрамэнтаў, якія даюць Духа Святога, — хросту, канфірмацыі, прэзбітэрскага і біскупскага пасвячэнняў. Тры алеі. Гэтыя алеі адлюстроўваюць тры вымярэнні альбо тры ўмовы хрысціянскага існавання».\n«Намашчэнне алеем катэхумэнаў, якое адбываецца яшчэ перад хростам, перадае нам праўду, што не толькі чалавек шукае Бога, але і Бог знаходзіцца ў пошуку чалавека і ідзе побач, каб падтрымаць яго на шляху да выйсця з бездані граху, даючы адпаведныя сілы, каб змагацца са спакуснікам. Уступленне чалавека на шлях, які вядзе да Езуса, з’яўляецца першым спосабам дакранання да Хрыста і Святога Духа.\nАлей намашчэння хворых прызначаны для вялікай грамады людзей, пакутуючых ад цялесных хваробаў, з усімі іх нягодамі, надзеямі і адчаем. (…) Алей намашчэння хворых з’яўляецца бачным, сакрамэнтальным праяўленнем місіі Касцёла, які, між іншым, лечыць хваробы і пакуты праз клапатлівую любоў да ўбогіх душой і целам. У імя веры і любові Касцёл пакліканы паставіць сябе побач з церпячымі, даючы сведчанне аб Божай дабрыні.\nІ трэці, самы важны з касцёльных алеяў, — алей хрызма. (...) Алей хрызма выкарыстоўваецца падчас хросту, канфірмацыі, прэзбітэрскага і біскупскага пасвячэнняў. (…) Хрост і канфірмацыя — гэта тыя сакрамэнты, якія далучаюць нас да выбранага Божага народу, а намашчэнне падчас хросту і канфірмацыі далучае нас да агульнага святарскага служэння на карысць усяго чалавецтва.\nАлей хрызма нагадвае ўсім хрысціянам, што яны — народ святарскі ў гэтым свеце, пакліканы паказваць жывога Бога іншым, сведчыць аб Ім і прывесці чалавека да Створцы. Усім нам трэба прыкласці намаганні, каб адкрыць сучаснаму чалавеку сапраўдны шлях да Бога і не быць перашкодай з-за нашага антысведчання».\nАбвяшчэнне Добрай Навіны сціплымі слугамі на ніве Пана не абыходзіцца, як дадаў іерарх, без цяжкасцяў, без крыжа. «Чалавецтва Хрыста было прасякнута моцай Духа Святога. Таксама і мы адкрываем нашую чалавечую натуру на дары Духа Святога. Чым больш мы злучаемся з Хрыстом, тым больш мы напоўнены Яго Духам, Святым Духам. Плённасць нашага святарства залежыць ад нашага ўмення быць у лучнасці з Хрыстом, ад якога сыходзіць нашае святарства, — дадаў ён. —\nЛучнасць з Панам таксама захоўвае нас ад таго, каб быць простымі “менеджэрамі” святых рэчаў, захоўвае ад страты адчування, што мы “пасланыя”, каб мы не ўступілі на свой шлях і ў выніку не трапілі ў тысячы формаў адносін выключна да самога сябе».\n«Адным з аспектаў святарства Хрыста быў факт ахвяравання сябе за іншых, — адзначыў іерарх. — Гэта праяўляецца ў знаку крыжа як сімвалу жыцця, цалкам прысвечанага плану Айца і служэнню людзям, асабліва грэшным, каб вярнуць іх да Айца».\nЯк дадаў біскуп, святы Ян Павел II нагадваў, што крыж у жыцці святара з’яўляецца не дарожна-транспартным здарэннем, якое альбо адбудзецца, альбо не, а шляхам, які трэба прайсці. «Будзем жа ўзрастаць у веры, каб цаніць крыж, не адкідаць яго, а шукаць і верна несці заўсёды», — заклікаў іерарх.\n«Нашае служэнне абавязвае нас да жыцця, натхнёнага евангельскім радыкалізмам тых, хто захапіўся прыкладам Езуса, — звярнуў ён увагу. — Такім чынам нашая ахвяра і адрачэнне перамяняюцца ў свабоду і радасць аўтэнтычнага святарскага жыцця, і мы адчуваем: сэнс нашай святарскай беднасці ў тым, каб даваць, бо ў гэтым больш радасці, чым калі атрымліваеш. Сэнс цэлібату мы знойдзем у адданасці Богу і ў любові да бліжніх, асабліва да бедных і пакінутых. Абяцанне паслухмянасці мы выконваем, ахвяруючы сябе і ўсе свае сілы служэнню Касцёлу, што рэалізуецца ў супольнасці лакальнага Касцёла».\nІерарх падзякаваў прысутным духоўным асобам за супрацоўніцтва, руплівасць у выкананні святарскіх абавязкаў, цёплыя адносіны, якія, пасля больш блізкага знаёмства з імі і з магілёўскай рэчаіснасцю, асабіста адчувае.\nПадчас Імшы адбылося благаслаўленне алею хворых і кансэкрацыя алею хрызма. Таксама са словамі віншавання і шчырай удзячнасці ў адрас прысутных святароў і біскупа звярнуліся вернікі.\nПасля Імшы адбылася сустрэча біскупа Аляксандра Яшэўскага са святарамі, падчас якой былі абмеркаваны бягучыя справы.\nТаксама духавенства Магілёўскага рэгіёну ў межах сталай фармацыі распачало цыкл сустрэч на тэму літургіі і цырымоніі, які будзе праводзіць кс. Андрэй Кеўліч з Горак.\nНа першай сустрэчы кс. Андрэй патлумачыў неабходнасць пазнавання і адкрыцця багацця Агульных уводзінаў да Рымскага Імшала і Уводзінаў да імшальных чытанняў.\n«Эўхарыстычная цэлебрацыя — гэта дзеянне Хрыста і Касцёла, які з’яўляецца святым людам, з’яднаным пад кіраўніцтвам біскупа, — адзначыў, у прыватнасці, кс. Кеўліч. — Таму яна адносіцца да ўсяго Цела Касцёла, выяўляе яго і ўздзейнічае на яго; яна па-рознаму датычыць кожнага з яго асобных членаў, у залежнасці ад рознасці станаў, абавязкаў і чыннага ўдзелу. <…>\nЭўхарыстычная цэлебрацыя прыносіць карысць там, дзе святары і адказныя за літургічнае пастырства рупяцца аб тым, каб знаёміць з абавязковымі літургічнымі кнігамі і з адпаведнымі нормамі, звяртаючы ўвагу на вялікія багацці Агульных уводзінаў да Рымскага Імшала і Уводзінаў да імшальных чытанняў».


«Гродна – сапраўдны музей пад адкрытым небам»\nОпубликовано: 10.10.2012 17:33:07\nБУЙНЫ кангрэс, які распачнецца ў пятніцу, 12 кастрычніка, павінен стаць важнейшай культурнай падзеяй гэтага года ў Беларусі. Такое меркаванне на прэс-канферэнцыі ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі выказаў намеснік міністра культуры Тадэуш СТРУЖЭЦКІ. За ўсю гісторыю краіны форумы такого кшталту не праводзіліся. Таму арганізатары — Міністэрства культуры і Гродзенскі аблвыканкам — ускладаюць на музейны фэст асоаблівую падзяку.\nНа працягу трох дзён абласны цэнтр будзе прымаць Першы нацыянальны форум «Музеі Беларусі»\n— Мы павінны адлюстраваць вопыт, назапашаны нашымі музеямі, і тэндэнцыі, таму што музей — гэта базавы сацыяльны інстытут у гісторыі і сучаснасці грамадства, — сказаў Тадэуш Стружэцкі. — І сёння музей павінен быць асабліва прыцягальным, а значыць, інтэрактыўным для наведвальнікаў. Дарэчы, у сістэме культуры музеі — самыя запатрабаваныя ўстановы культуры. У 2011 годзе лік экскурсантаў пераваліў за 5 мільёнаў чалавек. І гэта толькі тыя, хто наведаў дзяржаўныя музеі. А ў Беларусі ёсць музеі недзяржаўнай формы ўласнасці, грамадскія і школьныя…\nФорум у Гродна прыме каля 700 чалавек. Гэта спецыялісты музейнай сферы не толькі з амаль усіх устаноў такога кшталту ўБеларусі, але і з 17 краін свету. Прадстаўнічая аўдыторыя экспертаў з вядучых музеяў Польшчы, Славакіі, Іспаніі, Нідэрландаў, Ізраіля, Аўстрыі, Германіі разам з калегамі з дзяржаў постсавецкай прасторы збяруцца, каб абмеркаваць праблемы ў сваёй галіне дзейнасці. Беларусы ў спецыяльнай праграме прадэманструюць яшчэ свае дасягненні ў музейнай справе. Для гасцей запланавана таксама насычаная культурная праграма па Гродна.\n— Мы лічым, гэта невыпадкова, што форум праводзіцца менавіта ў Гродна, — працягвае Тадэуш Стружэцкі. — Згадзіцеся, сам горад — сапраўдны музей пад адкрытым небам з адмысловай архітэктурай і грунтоўным сэнсавым напаўненнем. Думаю, што па выніках форуму будзе прынята нейкае рашэнне ў дачыненні прыдання статуса «горад-музей» для Гродна. А пакуль у рамках кангрэса мы вызначым лепшыя музейныя праекты Беларусі. Мы абвясцілі конкурс «Музеі Беларусі — трэцяму тысячагоддзю». У кожнай з яго 17 намінацый будзе вызначаны пераможца з ліку 160 работ-удзельніц. Плюс Гран-пры форуму.\nНа форуме прадставяць свае экспазіцыі нават самыя маленькія музеі Беларусі!.\nЯк паведаміла карэспандэнту «БН» намеснік начальніка ўпраўлення культуры Гродзенскага аблвыканкама Алена Клімовіч, форум прапішацца ў цэнтральным спартыўным комплексе «Нёман» у Гродна. Менавіта там знайшліся патрэбныя экспазіцыйныя плошчы, каб можна было ўбачыць амаль кожны музей Беларусі — у мініяцюры.