Кераміка Крэва / Агляды неметалічных падзей / BelMetal.org\nАпублікавана 26 жніўня 2014, 11:02 у Агляды неметалічных падзей\nУ мінулую суботу, 23 жніўня гэтага года, каля руін некалі магутнага Крэўскага замка прайшоў фэст “Кераміка Крэва”.\nКірмаш ля славутых руін\nКаб не марнаваць вас, даражэнькія кацяняткі, палатном тэксту, скажу адразу, что дзеля ўдарнікаў металічнай сцэны, актывістаў, алканаўтаўспартсменаў і проста няшак, якія паўкалывалі не па-дзяцячы зусім нядаўна на рэчыцкім Metal Crowd-е, а таксама дзеля тых, хто разважаў дзе б правесьці адзіны выходны дзень усёй сям’ёю — Кераміка Крэва была як алей на рану – лайтовы фэст, на якім як нідзе лепей можна было адпачыць вочкам, бо ўзровень прыгажосьці ды вытанчанага густу на кожны метр квадратны проста зашкальваў!\nНа адзін дзень гэта некалі легендарнае, а зараз амаль забытае богам мястэчка стала кропкай сходу майстроў з розных куткоў краіны, якія з радасьцю дзяліліся са ўсімі жадаючымі сваімі сакрэтамі.\nНя гледзячы на тое, што ў назве фэсту ўпор ішоў непасрэдна на кераміку, майстры з залатымі ручкамі на працягу ўсяго дню не пераставалі зьдзіўляць, здавалася б, спакусьлівую публіку ня толькі традыцыйнымі ганчарнымі вырабамі (збаночкамі, кубачкамі, талерачкамі, нават цэльнымі сервізамі), але і больш вытанчанымі мастацкімі творамі.\nКошыкі ўсіх памераў і варыяцый пляценьня; ліцьцё з латуні ювелірнай апрацоўкі (фібулкі з гранатам, разнастайныя брошкі, гузікі, спражкі); даматканыя рушнікі, драўляны посуд, бязьлікія лялькі- засьцярогі на траўках (а як яны адурэнна пахнуць! Вельмі душыста і смачна); наадварот, лялькі ў стылезаваных сярэднявечных сукеначках; лялькі-хатнічкі зь лёну са смешнымі носікамі-божымі кароўкамі і мора іншых абярэгаў – усё гэта можна было набыць на цудоўным суботнім кірмашы.\nПрыгажуням-нефармалкам таксама было дзе разгуляцца – столькі завушніц, каралей і бранзалетаў ручной апрацоўкі ў адным месцы я ня бачыла ніколі! Усіх колераў і памераў, скураных, гліняных, металічных, з выцінанкамі, з вышыўкай і пляценьнем, адным словам, на розны густ.\nАгульнае ўражаньне ад фестывалю вельмі станоўчае. Было бачна, што арганізатары вельмі жадалі зрабіць яго па-сямейнаму ўтульным. Дзеля самых маленькіх гледачоў была падрыхтаваная цэлая армія забавак: і надзіманыя горкі, і майстар-класы, і батлейка, і катаньне на вазах, дзіцячая пляцоўка дзеля маляваньня і шмат чаго яшчэ.\nДарослыя ж маглі памерацца сілушкай волатаўскай у перацягваньні канату, прайсьці хітры алка-тэст, пастраляць з лука, а потым усёй сям’ёй прадэгуставаць разнастайныя нацыянальныя прысмакі.\nЧараўнікі навокал. Траўнік\nКалі я ўпершыню пабачыла яго работы, мне і да галавы не магло прыйсьці, што гэтыя прыгожыя лялькі ў выглядзе сакавітых жанчынак – справа мужчынскіх рук. “Майстар дае майстар-клас на дзіцячай пляцоўцы”, — пачула я пасьля таго, як запыталася, дзе яго можна адшукаць.\nНа пляцоўцы тварылася нешта няўяўнае: натоўп гледачоў, пераважна матуль з маленькімі дзеткамі шчыльным колам абступілі столік і зь перапынкам у некалькі хвілін з захапленьнем і прыдыханьнем ахалі і вішчалі, амаль ва ўсіх рукі паднятыя ў паветра трымалі мабільнікі і фотаапараты. Калі б не мужчыны, якія з азартам скандавалі: “Да-вай! Да-вай!”, я ўжо была гатовая паверыць, што за тым сталом сядзіць па-меншай меры Стасік Міхайлаў.\nАле гэта быў ня Стасік. За сталом, заваленым нейкім зернем, маткамі нітак і рознай тканінай, нейкі хлапчук шпарка ды й спрытка перавязваў лялек. Адну за адной. І як толькі ён скончваў завязваць хустачку і ставіў ляльку на стол, гледачы проста ўзрываліся авацыямі! Спачатку я вырашыла, што гэта чарговая забава – хто хутчэй навяжа лялек, але іншых спаборцаў відна не было. І тут азарэньне да мяне снізайшло – перада мною сядзеў той самы майстар!\nЗьдзіўленьню майму не было канца і вырашыла пазнаёміцца з тым, хто пераплюнуў самога Стасіка ў пакарэньні жаночыў сэрцайкаў.\n“Аляксей”, — працягнуў руку майстар. Алёшу ўсяго 14 гадоў і гэта самы малады майстар, якога мне пашчасьціла сустрэць на фэсьце. Як распавёў сам Алёша, лялькай ён займаецца ўжо 3 гады. На падобным кірмашы некалі набыў ляльку-засьцярог і яму самому захацелася навучыцца рабіць такіх. Пачаў шукаць пра іх інфармацыю ў інэце, першая спроба выйшла касенькая ды й крывенькая, але юнак ня здаўся і працягнуў спробы. Па словах Алёшы, ён нідзе гэтаму не навучаўся, да ўсяго даходзіў сам, прыкладам дзеля яго была тая самая лялька, якую ён калісьці набыў. Алёшыны лялькі-засьцярогі ня простыя, а на траўках, пакінеш такую ля ложку і пахнуць будзе два месяцы. Дарэчы, разьбірацца ў траўках яго навучыла бабуля, дзеля сваіх лялек Алёша зьбірае і сушыць іх самастойна. Я была так уражана, што не магла не запытаць, ці сам ён вышываў сваю вышыванку. “Не, — збянтэжана ўсьміхаецца майстар, — гэта бабуля, на такое ў мяне пакуль цярпелаўкі не хапае”.\nАлёша, ўсёй камандай BelMetal жадаем табе ні ў якім разе не кідаць пачатага, наадварот, адточваць сваё майстэрства і працягваць радаваць людзей сваімі цудоўнымі творамі!\nЧараўнікі навокал. Скураныя завіткі\nАлёша не адзіны майстар, які ўразіў мяне да глыбіны душы. Ларыса – майстар са стажам. Яна займаецца дэкаратыўна-прыкладным мастацтвам больш за 25 гадоў. Штогод яе творы прымаюць удзел у выставах замяжой. Яе фішкай зьяўляюцца лялькі ў стылізаванай сярэднявечнай вопратцы. Калі прыпыняцца толькі на сон і сьняданак, на адну такую ляльку трэба аддаць два тыдні часу, гэта не гаворачы пра першапачатковы пошук матэрыялу і аналагаў. Акрамя гэтага Ларыса робіць упрыгожваньні са скуры з украпленьнем рознастайных бусін, у тым ліку і бурштынавых.\nЧараўнікі навокал. Заклінальніца выцінанкі\nМайстар Вольга таксама ня лыкам шытая, яе напрамак — выцінанка. Больш за 13 гадоў ужо Вольга выразае складаныя выцінанкі з самымі рознымі сюжэтамі. Па яе словах, калі яна толькі прыйшла ў гэту сферу, акрамя яе выцінанкай не займаўся ніхто, было некалькі ўжо самадастатковых мастакоў, якія працавалі ва ўсіх тэхніках, але толькі выцінанкай не займаўся ніхто. Гледзячы на яе работы, я спачатку вырашыла, што гатовую выцінанку майстар тампуе рознымі фарбамі, каб атрымаліся прыгожыя пераходы, але як раскрыла свой сакрэт Вольга, яна спецыяльна шукае такую паперу. У гэтым выпадку яна выкарыстоўвала абгортачную паперу для падарункаў. Вольга прызнаецца, што з паперай на самой справе бяда, бо звычайная каляровая паперка вельмі тонкая ды блёклая, а ў спецыялізаваных мастацкіх крамах яна наадварот вельмі тоўстая і выразаць нязручна, таму трэба неяк хітра выкручвацца. А зусім нядаўна сьвет пабачыла кніга “Мая выцінанка”, аўтарам якой Вольга і зьяўляецца. У ёй акрамя тэксту ёсьць яшчэ і шаблоны, па якім можна навучыцца выразаць сюжэтную выцінанку з розным узроўнем складанасьці. Дарэчы, усе выявы ў кнізе не малюнкі, гэта сапраўдныя выцінанкі, якія зрабіла Вольга спецыяльна дзеля гэтай кнігі.\nЧараўнікі навокал. Калі ў сэрцы дабрыня\nСяргей кіраўнік лялечнага тэатра “Батлейка” пры ведамстве Інстытута тэалогіі БДУ, але ў суботу яго ніяк акрамя чараўніка-казачніка не ўспрымалі. І сапраўды, яму вельмі пасаваў чорны плашч і цыліндр. Бачна было адразу, што дзетак ён любіць, добры позірк праз акуляры і шчырая ўсьмешка – малыя гэта адчулі адразу. Пасьля спектаклю, які ён паказваў некалькі разоў, з задавальненьнем знаёміў маленькіх гледачоў з кужэльнымі артыстамі.\nТак бы я шпацыравала яшчэ доўга, але неўзабаве пачаўся натуральны лівень і астатняя праграма фестывалю была скомкана. Дзяўчынкі з калектыву “Фламея” адтанчылі сваё, а рыцары спрабавалі змагацца, але ж лівень, які толькі ўзмацніўся, перамог. У выніку мы з мокрай “Фламеяй”, мокрымі рыцарамі, мокрымі валанцёрамі і вельмі мокрымі арганізатарамі вымушаныя былі схавацца пад навес, дзе яшчэ некалькімі гадзінамі таму малявалі дзеткі.\nПадагульняючы, хачу сказаць: уражаньні ад мерапрыемства самыя пазітыўныя, упэўнена, вашым бы патлатым і добрым сэрцайкам вельмі спадабалася.\nХочацца падзякаваць арганізатараў, бо яны як ведалі, што добра было б завяршыць цеплы летні сезон такім вось добрым і па-хатняму ўтульным сямейным мерапрыемствам.\nТэкст, фота — Наталля Будная\nКераміка Крэва 2014\nOmut – "Дзесяць шляхоў праз дрыгву"


Васьміног Пауль адмовіўся прадказваць вынікі выбараў у Беларусі | СПОРТ.TUT.BY | СПОРТ.TUT.BY\nВасьміног Пауль адмовіўся прадказваць вынікі выбараў у Беларусі\nПасля чэмпіяната свету па футболе, які прынёс славу васьміногу-аракулу Паулю, Еўрарадыё вырашыла звярнуцца да прадказальніка з просьбай паваражыць на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі. Аднак называць імя будучага кіраўніка нашай краіны ён не ўзяўся. Праўда, такое рашэнне за васьмінога прыняло кіраўніцтва акіянарыума ў Аберхаўзене, распавяла Еўрарадыё намесніца па кадрах Анна Потман.\nАнна Потман: “Пауль не будзе рабіць ніякіх палітычных прадказанняў!”.\nНекалькі дзён таму з “палітычнай” просьбай да Пауля звярнулася і расійская “Камсамолка”. Карэспандэнт газеты прыхіліў да шкла два фотаздымкі – Уладзіміра Пуціна і Дзмітрыя Мядзведзева. Па словах журналіста, Пауль шчупальцам выбраў адзін з іх. Які – пакуль таямніца, бо картку з прозвішчам “будучага прэзідэнта” Расіі ў рэдакцыі прыхавалі да 2012 года.\nАднак супрацоўніца прэс-службы акіянарыума Кэрстын Кюэн распавяла Еўрарадыё, што гэта хутчэй свавольства, чым афіцыйнае прадказанне.\nКэрстын Кюэн: “Не, Пауль не рабіў гэтага. Я цалкам упэўнена, што ён гэтага не прадказваў. Пауль не будзе нічога прадказваць акрамя футбола”.\nТым не менш штотыдзень у акіянарыум Аберхаўзена прыходзяць тысячы лістоў з просьбамі да Пауля. Спецыялісты па маркетынгу прапануюць яму кар’еру ў галіне рэкламы. На тэлеэкране ён мог бы, напрыклад, выбіраць паміж маркамі-канкурэнтамі: той жа Кока-колай і Пэпсі, і зарабіць такім чынам некалькі мільёнаў долараў. Адзіная праблема ў тым, што Паулю засталося жыць усяго 6 месяцаў. Васьміногі яго віду жывуць да 3 гадоў.\nНагадаем, Пауль прадказаў усе гульні нямецкай зборнай, а таксама дакладна назваў імя будучага чэмпіёна свету.


Фільм "Хрусталь" атрымаў Гран-пры кінафестывалю ў Алматы | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nКадр з фільма "Хрусталь"\n19 верасня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Фільм "Хрусталь" беларускага рэжысёра Дар'і Жук атрымаў Гран-пры за лепшую карціну міжнароднага кінафестывалю ў Алматы - Almaty Film Festival. Гэтай навіной Дар'я падзялілася на сваёй старонцы ў сацсетках, паведамляе БЕЛТА.\nФестываль у Алматы праходзіў упершыню, ён арганізаваны ўрадам горада. Яго мэта - развіваць казахскае кіно, павышаць цікавасць шырокай публікі да кінематографа і ўмацоўваць міжнароднае супрацоўніцтва. Форум прайшоў з 15 па 19 верасня.\nДзеянне фільма "Хрусталь" адбываецца ў Беларусі ў 90-я гады. Паводле сюжэта, дзяўчына-дыджэй марыць паехаць у Амерыку, але робіць памылку ў заяве на візу і цяпер вымушана правесці тыдзень у невялікім заводскім гарадку.\nЗдымкі фільма праходзілі ў Беларусі. "Хрусталь" зняты сумесна кінакампаніямі Беларусі, ЗША, Германіі і Расіі. Сусветная прэм'ера фільма адбылася 30 чэрвеня на кінафестывалі ў Карлавых Варах. Карціна была ўдастоена высокай ацэнкі замежных крытыкаў і прадаўжае атрымліваць запрашэнні на міжнародныя кінафестывалі. Таксама фільм быў выбраны беларускім оскараўскім камітэтам для вылучэння на прэмію Амерыканскай кінаакадэміі.\n"Хрусталь" - фестывальны хіт бягучага года: стваральнікі стужкі атрымалі больш за 20 запрашэнняў на кінафорумы ў Германіі, Грэцыі, Швецыі, Нарвегіі, Вялікабрытаніі, Славеніі, Егіпце, Казахстане, Іспаніі, Аўстрыі, Латвіі, Ірландыі, ЗША.


Грошы на вецер | Новы Час\nЗдаецца, у маім родным Бялыніцкім раёне чыноўнікі папросту не ведаюць, куды б яшчэ патраціць грошы падаткаплацельшчыкаў. Пры тым, што больш за палову бюджэту раёна складаюць датацыі з дзяржбюджэту.\nДва гады таму ў маёй роднай вёсцы Вялікая Машчаніца быў адчынены новы дзіцячы садок. ААТ “Новая Друць выдзеліла памяшканне — звычайны жылы дом на дзве кватэры. Бялыніцкі РАНА затраціў амаль 80 мільёнаў рублёў на яго прыстасаванне да дзіцячых патрэб, і 3 студзеня 2008 года садок упершыню сустрэў дзяцей. Гэтыя дзеткі раней былі вымушаны ездзіць у садок № 5 у Бялынічы, бо ў Машчаніцы дзіцячы садок быў зачынены для капітальнага рамонту яшчэ ў 2000 годзе, пасля яго пакрысе пачалі расцягваць мясцовыя жыхары, і ўрэшце, па беларускай звычцы апошніх часоў, закапалі ў зямлю, каб не мазоліў вочы вялікаму начальству.\nПасля адкрыцця новага садка пра гэту шчаслівую для Машчаніцы падзею паведамілі шматлікія дзяржаўныя газеты, прыязджала нават дзяржаўнае тэлебачанне. І толькі газета “Паходня адразу ж задала шэраг пытанняў чыноўнікам з Бялыніцкага РАНА. Напрыклад, навошта было прыстасоўваць новае памяшканне і выкідваць процьму грошай, калі Машчаніцкая школа напалову пустая? Раней у школе вучылася больш за пяцьсот вучняў, зараз — крыху больш за восемдзесят. Тым больш, што побач са школай быў выдатны будынак інтэрната, які патрабаваў толькі невялікага рамонту, але яго чамусьці разбурылі, спалілі і закапалі ў зямлю. І яшчэ на які час хопіць месцаў для дзетак у новым садку на 14 дзяцей, калі ў аграгарадку Машчаніца пастаянна павялічваецца колькасць маладых сямей з маленькімі дзецьмі? Адказу, зразумела, ніхто не атрымаў.\nІ вось ужо тры месяцы дзевяць дзетак з аграгарадка Машчаніца зноў возяць па холаду і слоце ў дзіцячы садок № 2 у Бялынічы. Кожны дзень аўтобус РАНА спальвае бензін, плаціць кіроўцу і суправаджаючай выхавальніцы. Таму што ў Машчаніцкім дзіцячым садку няма месцаў.\nНе адстаюць ад кіраўнікоў РАНА і нашы медыкі. Тры месяцы таму ў Машчаніцы пераехаў у новае памяшканне ФАП, для яго быў пабудаваны адмысловы будынак. Здаецца, гэтаму можна толькі радавацца. Але не зусім зразумела, навошта было выкідваць у мінулым годзе некалькі дзесяткаў мільёнаў рублёў грошай на рамонт амбулаторыі ў Машчаніцы, калі планаваўся гэты пераезд? Няўжо ў бялыніцкіх медыкаў вельмі шмат лішніх грошай? Зараз будынак стаіць зачынены, і не здзіўлюся, калі яго вельмі хутка пачнуць расцягваць, як амаль цалкам расцягнулі былыя памяшканні Машчаніцкай бальніцы.\nБыццам бы плануецца, што ў далейшым памяшканне будзе выкарыстоўваць ААТ “Новая Друць, якое размесціць там цэх па перапрацоўцы мяса. Але для таго, каб запусціць гэты цэх, патрэбна яшчэ пабудаваць ачышчальныя збудаванні.


Аўторак, 22 Чэрвень 2021 14:15\n17 чэрвеня 25 новапрынятых да службы алтара міністрантаў са смаргонскай парафii св. Мiхала Арханёла здзейснілі пілігрымку падзякі ў санктуарый бл. сясцёр-мучаніц з Навагрудка. Зусім нядаўна 25 хлопцаў, якія два гады рыхтаваліся да прыняцця ў міністранты, былі ўрачыста ўведзены да службы алтара парафіі св. Міхала Арханёла ў Смаргоні і аблучаны ў комжы. У якасці падзякі Богу за міністрантскае пакліканне хлопцы разам са сваім апекуном кс. Артурам Ляшнеўскім SDB здзейснілі аўтобусную пілігрымку да санктуарыя ў Навагрудку.\nПадчас пілігрымкі ўдзельнікі наведалі месца растрэлу сясцёр назарэтанак ля Навагрудка. Там міністранты даведаліся пра трагічныя падзеі 1943 года і пра гераічную ахвяру бл. Марыі Стэлы і яе паплечніц у мучаніцтве. Пасля хлопцы мелі магчымасць наведаць навагрудскі касцёл св. Міхала Арханёла, дом Адама Міцкевіча і мясцовы замак.\nТаксама пілігрымы наведалі навагрудскі фарны касцёл Перамянення Пана, дзе спачываюць парэшткі благаслаўлёных сясцёр. Ля галоўнага алтара кс. Артур разам з сабранымі цэлебраваў Эўхарыстыю падзякі. Падчас гаміліі святар звярнуў увагу на тое, што на ўзор благаслаўлёных мучаніц мы як веруючыя каталікі павінны быць менш эгаістычнымі, гэта значыць цікавіцца толькі сваімі патрэбамі і праблемамі. "Хрысціянства – гэта жыццё, звернутае на бліжняга, дабро якога патрабуе часамі нават ахвяры мучаніцтва", – працягваў кс. Артур.\nПасля Эўхарыстыі пілігрымы азнаёміліся з гісторыяй санктуарыя і здзейснілі візіт у кляштар сясцёр назарэтанак, дзе сёстры паказалі міністрантам гістарычную выставу кляштара і правалі майстар-клас па выпяканню камунікантаў.\nНа абратнай дарозе ўдзельнікі наведалі гальшанскі замак Сапегаў і мясцовы касцёл св. Яна Хрысціцеля, дзе ля абраза Маці Божай Балеснай ахвяравалі сваё жыццё Марыі.\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Марк Найдзіч SDB і Міхаіл Радзевіч SDB прынялі дыяканскія пасвячэнні ў Турыне Першы тур вакацый з Богам прайшоў у Бараўлянах »\nКалі з’яўляемся хрысціянамі, павінны наследаваць Езуса Хрыста таксама і ў цярпенні


У Краснадары напалі на скандальныя «Атрады Пуціна»\nУчора, 21 лістапада, двое невядомых уварваліся ў краснадарскі офіс скандальна вядомых «атрадаў Пуціна». Зламыснікі распылілі пярцовы газ у памяшканні і адкрылі стральбу з траўматычнай зброі. У выніку пацярпелі лідар пуціністаў Марат Дзінаеў, ягоная дачка Фаціма Дзінаева і актывіст руху Уладзіслаў Бабкоў.\nФаціма Дзінаева ўпэўненая, што ў яе страляць не сталі «праз гуманнасць», а паплечнікам дасталася «праз тое, што падтрымліваюць Пуціна». Таксама пуціністка перадала паветраны пацалунак і «вялікае прывітанне Дэпартаменту ўнутранай палітыкі». Скрыншот відэа youtube.com / Атрады Пуціна Soc Sprav\nПра гэта стала вядома з відэазапісаў, апублікаваных на YouTube-канале «Атрады Пуціна Soc Sprav». Напад адбыўся каля 12:00 паводле маскоўскага часу.\nПра гэта стала вядома з відэазапісаў, апублікаваных на YouTube-канале «Атрады Пуціна Soc Sprav». Напад адбыўся каля 12:00 гадзіны паводле маскоўскага часу.\n«Толькі што прыйшлі два чалавекі. Я аднаго бачыла ў твар. Яны зайшлі і сказалі: «Перастаньце займацца тым, чым вы займаецеся». Мне балончыкам патрапілі проста ў твар […] Мы заяўляем у ФСБ адкрыты зварот: хтосьці тут, у Расеі, супраць таго, каб падтрымлівалі Пуціна. І гэта ўжо перастае быць проста жартам», – кажа дачка лідара «пуцінскіх бабуляў» Фаціма Дзінаева ў адным з відэа.\n«Атрады Пуціна» вядомыя пагромамі рэгіянальнага штаба палітыка Аляксея Навальнага, акцыямі супраць стваральніка Telegram Паўла Дурава, прэзідэнта ЗША Дональда Трампа. Скандальныя пенсіянеркі «працуюць» пад шыльдай дабрачыннага фонду «Сацыяльная справядлівасць».\nУ траўні 2018 году «Белсат» ужо распавядаў пра спробу адміністрацыі Краснадарскага краю зачыніць афіляваны з «Атрадамі Пуціна» фонд. Тады «пуцінскія бабулі» і Марат Дзінаеў абвясцілі галадоўку.\nСцяна ганьбы і кракадзілавы танец Трампа\nНеўзабаве «Атрады Пуціна» заявілі пра спыненне дзейнасці, але працягнулі выкладваць скандальныя ролікі на сваім канале. Напрыклад, напярэдадні з’явілася відэа з танцам чалавека ў масцы прэзідэнта ЗША Дональда Трампа.\nТаксама перыядычна «пуцінскія бабулі» друкуюць папаўненне на так званай сцяне ганьбы. На ёй сярод іншых – Аляксей Навальны, Міхаіл Хадаркоўскі, журналістка Юлія Латыніна, галівудскі актор Морган Фрыман, прэзідэнт Літвы Даля Грыбаўскайце, прэм’ер-міністр Канады Джасцін Трудо.\n«Атрады Пуціна» псуюць імідж… Пуціна\nНядаўна стала вядома пра чарговую спробу з боку рэгіянальных уладаў закрыць фонд «Сацыяльная справядлівасць». Відаць, мясцовыя ўрадоўцы не толькі не лічаць праект «Атрады Пуціна» карысным, але нават усведамляюць шкоду рэпутацыі кіраўніка дзяржавы ад дзейнасці ягоных заўзятых прыхільнікаў.\nКарэспандэнт «Белсату» ў Краснадары Аляксандр Савельеў наведаў офіс скандальнага руху адразу пасля нападу. На момант візіту ў памяшканні знаходзіліся толькі дзве прадстаўніцы «Атрадаў Пуціна», якія паведамілі, што Марата і Фаціму Дзінаевых, а таксама актывіста Уладзіслава Бобку медыкі павезлі на машыне хуткай дапамогі. На падлозе было відаць плямы крыві. Гільзы, паводле словаў удзельніц руху, на той момант ужо сабралі супрацоўнікі праваахоўных органаў.\nРаны за Пуціна\nНа запыт карэспандэнта «Белсату» паліцыя не дала ніякага каментара адносна нападу. Сеткавае выданне «Свободные Медиа» са спасылкай на прэсавую службу ГУ МУС па Краснадарскім краі паведамляе, што:\n«Па факце канфліктнай сітуацыі ў адным з офісных памяшканняў гораду праводзіцца праверка».\nНа адным з відэазапісаў, апублікаваных на YouTube-канале руху, прадэманстраваныя гільзы, раскіданыя па офісе скандальных «Атрадаў» – на відэазапісы іх не менш за сем.\nНа другім відэа выразна відаць сляды кулявых раненняў. У тым, што адбылося, актывісты «Атрадаў Пуціна», на якіх напалі, вінавацяць Адміністрацыю і Дэпартамент унутранай палітыкі Краснадарскага краю.\nУ адным чоўне з апазіцыянерамі, журналістамі і актывістамі\nУ сувязі з тым, што апошнім часам на дабрачынны фонд «Сацыяльная справядлівасць» і рух «Атрады Пуціна» нападаюць рэгіянальныя ўлады, шмат хто ў Краснадары параўноўваюць тое, што адбылося, з аналагічнымі нападамі на прадстаўнікоў грамадскасці. У Краснадарскім краі збіццё няўгодных мясцовым уладам актывістаў сталася бадай што штодзённасцю. Пра падобны выпадак «Белсат» распавядаў: 28 снежня летась напалі на сябраў грамадскай арганізацыі «Экологическая вахта по Северному Кавказу», журналістку «Свободных медиа» Веру Халодную і карэспандэнта «Белсата» Аляксандра Савельева, якія вярталіся з грамадскай інспекцыі незаконнага будаўніцтва VIP-рэзідэнцыі на ўзбярэжжы Чорнага мора.\nУ траўні 2018 году невядомыя напалі на каардынатара руху ў абарону правоў выбаршчыкаў «Голос» Давіда Канкія. 15 ліпеня 2018 года здзейснілі аналагічны напад на выдаўцоў контаркультурнага альманаху moloko plus Сафіко Арыфджанаву і Паўла Нікуліна.\nПараўноўваць атакі на журналістаў і актывістаў з нападам на «Атрады Пуціна» не зусім карэктна, але ўсе гэтыя выпадкі, сапраўды, маюць нешта агульнае. У кожнай з гісторыяў фігуруюць «дужыя хлопцы», часцей за ўсё ў масках, якія распыляюць пярцовы газ у твар сваіх ахвяраў. Напады звычайна суправаджаюцца збіццём. Зброю зламыснікі дагэтуль не ўжывалі.\nАляксандр Савельеў, Краснадар, belsat.eu\nТэгі: Атрады Пуціна, Краснадар, Марат Дзінаеў, напад, Расея


Сёньня ўвечары канцэрт альтэрнатыўнай беларускай музыкі\n14.09.2006 / 09:15\n14 верасьня, а 18.00, у клюбе «Клетка» адбудзецца канцэрт альтэрнатыўнай беларускай музыкі. Выступяць СОК, Usplёsk, Milk, Mauser Papanina, CKBOT і Plastic Fish.\n14 верасьня, а 18.00, у клюбе «Клетка» адбудзецца канцэрт альтэрнатыўнай беларускай музыкі. «Выступяць самыя модныя і энэргічныя гурты», - адзначае Сяргей, адзін з удзельнікаў альтэрнатыўнай музычнай кампаніі Boom, што займаецца арганізацыяй гэтай хард-кор імпрэзы. «Гэта будзе ня проста канцэрт. Гэта будзе вельмі файны канцэрт: самая сьвежая музыка, самыя прасунутыя гурты, якія сапраўды ўмеюць граць хард-кор і мэтал», - дадае Сяргей.\nКанцэрт, насамрэч, абяцае стаць грандыёзнай падзеяй у жыцьці беларускага андэрграўнду. Калі яшчэ зьявіцца магчымасьць за адзін вечар і ў адным клюбе пачуць Usplёsk, Milk, Mauser Papanina. CKBOT і Plastic Fish? А менавіта такі склад гуртоў чакаецца на канцэрце. Прычым хэд-лайнэрам выступіць гурт СОК, што ня так даўна выпусьціў дэбютны альбом. Свой выступ на канцэрце самі ўдзельнікі гурта называюць чарговай прэзэнтацыяй сваёй плыты.\n«Альбом выйшаў яшчэ напрыканцы вясны. Спачатку мы прэзэнтавалі яго ў адным зь менскіх клюбаў, пасьля ў Гомелі. Але толькі 14-ага ў нас будзе магчымасьць адыграць яго цалкам – усе дванаццаць трэкаў!» - адзначыў Аляксей, гітарыст каманды. Дыск расейскамоўны і мае назоў «Присоединяйся к нам!». Альбом уяўляе сабой своеасаблівую анталёгію творчасьці гурта – у яго ўвайшлі песьні, створаныя на працягу 2002-2006 гг., а таксама відэа на адзін з трэкаў. Па словах музыкаў, зараз яны працуюць над новым альбомам, у які войдзе добравядомы «Менск – горад свабоды» і іншыя беларускамоўныя сьпевы гурта. Аляксей упэўнены: «Будзе шмат нашых фанатаў. Я не зьдзіўлюся, калі ўвесь клюб будзе наш. Дарэчы, кожнага, хто прыдзе ў клюб, чакае прыемны сюрпрыз».\nКлюб «Клетка» месьціцца на вул. Броўкі, 22. За дадатковай інфармацыяй зьвяртайцеся па тэлефонах (017)2048533, 7523209, 3048533, 7732827.


Купить книгу «Гісторыя праз лёсы : том 6» 2019, Марцiновiч, А.А. - Белорусская литература\nГісторыя праз лёсы : том 6\n—Гісторыя праз лёсы : том 6\nШосты том аўтарскай серыі лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь і Нацыянальнай літаратурнай прэміі ў галіне прозы, шэрагу прэстыжных літаратурных прэмій, заслужанага дзеяча культуры Рэспублікі Беларусь Алеся Марціновіча «Гісторыя праз лёсы» складаецца з чарговых трох кніг. У першай «Кожны лёс – адметнае штось» расказваецца пра мастакоў, якія паспяхова працавалі на сумежжы дзвюх культур – рускай і беларускай. Кніга другая «Як беларусы Маскву ўпрыгожвалі» знаёміць з беларусамі, якія аздаблялі храмы сталіцы Масковіі. Героі трэцяй кнігі «Птушаняты гнязда Пятрова» – выхадцы з ВКЛ, паплечнікі Пятра І. Кнігі прывабліваюць багаццем фактычнага матэрыялу, прысутнасцю нечаканых і неверагодных эпізодаў.\nАдрасавана дзецям сярэдняга школьнага ўзросту, а таксама ўсім, хто не абыякавы да нацыянальнай гісторыі.


21 снежня ў Мінску — вясёлае свята для дзетак і іх бацькоў\n11.12.2017 / 16:16\n21 снежня ў Мінску — вясёлае свята для дзетак і іх бацькоў 2\nУ кавярні «Грай» (вул. Інтэрнацыянальная, 33) а 17-й — прэзентацыя новай кнігі Свена Нурдквіста «Калядная каша» па-беларуску.\nУ Швецыі на Каляды дзеці чакаюць Каляднага Гнома і гатуюць яму адмысловую калядную кашу з рысу і малака. Але гномы, як і Дзяды Марозы, бываюць сапраўднымі і не. Сапраўдных гномаў ніхто не бачыць, але менавіта яны дапамагаюць людзям і ведаюць пра іх усё. Кожныя Каляды гномы вельмі чакаюць свайго каляднага пачастунку. Што можа здарыцца, калі людзі забываюць пачаставаць гномаў каляднай кашай, вы даведаецеся з кнігі Свэна Нурдквіста «Калядная каша»…\nУрывак з новай кнігі папулярнага шведскага аўтара прачытае і заспявае свае песні для дзетак Зміцер Вайцюшкевіч. Можна будзе частавацца сапраўднай шведскай каляднай кашай, піць какаву, слухаць казку і забаўляцца.\nНа мерапрыемстве таксама будзе прэзентаваны зборнік аўдыёкніг па творах Свэна Нурдквіста «Пэтсан і Фіндус» на трох CD — усе гісторыі вядомага шведскага аўтара (9 кніг) пра прыгоды старога Пэтсана і ягонага катка Фіндуса ў агучцы па-беларуску Ганны Хітрык і Паўла Харланчука.\n11.12.2017 / 17:29\nз задавальненнем чытала малому яго гісторыі пра Пэтсана і Фіндуса.. захапляльна і з гумарам піша.. і малюнкі (якія сам жа і малюе) таксама падабаліся\n20.12.2017 / 15:09\nхамса, поўнасцю згодна. Таксама чыталі. Хацелася б паболей перакладаў на беларускую моу твораў дзіцячых пісьменнікаў іншых краін свету.


Нямецкі рэжысэр беларускага паходжаньня экранізуе «Возера радасьці» Віктара Марціновіча\n27 верасень 2017, 11:33\nВіктар Марціновіч падчас менскай прэзэнтацыі «Возера радасьці»\nБеларускі пісьменьнік Віктар Марціновіч анансаваў пачатак здымак кароткамэтражнага мастацкага фільму паводле ягонага раману «Возера радасьці» на наступным тыдні. Рэжысэр — беларус Аляксей Палуян, які стала жыве і працуе ў Нямеччыне.\nКароткамэтражка раскажа толькі частку гісторыі з «Возера радасьці» — тую, што пра дзяцінства галоўнай гераіні Ясі. Дзеяньне перанесенае ў «чароўную беларускую вёсачку». Сцэнар узгоднены зь пісьменьнікам і не даслоўна пераказвае раман.\n«Я бачыў, што некалькі новых для раману эпізодаў у фільме ёсьць, і гэта мяне ўсьцешыла, — кажа Свабодзе Марціновіч. — Мне здаецца, што спэцыфіка кіно і тэатру палягае ў тым, што стоадсоткавых супадзеньняў [зь першакрыніцай] не бывае ніколі. Таму я супакойна да гэтага стаўлюся.\nЦяпер шмат кажуць пра „нямецкую школу“, „новую нямецкую вобразнасьць“ — дык усе мае любімыя фільмы апошніх 10 гадоў зьнятыя ў Нямеччыне.\nЯ праглядзеў Аляксеевы працы, што можна знайсьці ў вольным доступе, і ён сам дасылаў мне свае фільмы. Мне вельмі спадабалася, падалося нечым дасканалым. Цяпер шмат кажуць пра „нямецкую школу“, „новую нямецкую вобразнасьць“ — дык усе мае любімыя фільмы апошніх 10 гадоў зьнятыя ў Нямеччыне. Таму я спадзяюся, што Аляксееў талент у сукупнасьці зь нямецкай традыцыяй дасьць плён».\nМарціновіч спадзяецца, што стужка будзе ня толькі фэстывальнай, але і трапіць у беларускі кінапракат:\n«У мяне ёсьць мара, мы з Аляксеем гэтую мару папярэдне абмеркавалі. Я б хацеў дамовіцца аб пракаце гэтага фільму ў Беларусі пасьля фэстывальнага пракату. І шанцы для гэтага ёсьць. Я хацеў бы пабачыць яго ў менскіх кінатэатрах, паназіраць, як рэагуе публіка на яго. Але, безумоўна, Аляксей галоўны ў стужцы і мой голас тут не вырашальны».\nАдну з роляў у фільме выканае сам Віктар Марціновіч, але якую — пакуль сакрэт. На здымачную пляцоўку яго запрасілі на 16 кастрычніка.\nCпэктакль «Кар’ера доктара Раўса» на сцэне РТБД\nТым часам п’еса Марціновіча «Кар’ера доктара Раўса» пра Францішака Скарыну цяпер пасьпяхова ідзе ў Рэспубліканскім тэатры беларускай драматургіі, на спэктакаль 13 кастрычніка квіткі ўжо не прадаюцца, на 19 кастрычніка ўжо раскуплена больш за палову месцаў.\nКнігі Марціновіча часта трапляюць у сьпісы самых прадаваных сярод беларускай літаратуры, перакладаюцца на замежныя мовы, але пісьменьніку, як ён кажа, «няма чым ганарыцца» ў беларускіх літаратурных узнагародах. «Возера радасьці» было ў лонг-лісьце беларускай «Кніга году», двойчы трапляла ў лонг-лісты расейкіх прэміяў. Марціновіч зьвязваў тое, што яго кнігі рэдка заўважаюць на радзіме, бо ён «па-за тусоўкай». Апошняя беларуская прэмія Марціновіча — «Дэбют» 2012 году за раман «Сьцюдзёны вырай». Таксама ў траўні Віктар Марціновіч атрымаў 1 месца ў катэгорыі «Аналітычныя жанры» прэміі «Вольнае слова» за публікацыю «Кароткі курс таталітарнай лінгвістыкі» ў нямецкай газэце Die Zeit.\nДоктар Раўс і хлопчык у галіфэ


Каб чалавек цягнуўся за мастацтвам - АбітурыентАбітурыент\nКаб чалавек цягнуўся за мастацтвам\nМногія абітурыенты задумваюцца паступіць у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў пасля канцэртаў студэнцкіх калектываў ці эмацыянальных аповедаў сяброў. Некаторыя атрымліваюць запрашэнне паступаць на конкурсах, дзяржэкзаменах у каледжах ці студыях. Але асноўная частка абітурыентаў сцвярджаецца ў прафесійным выбары на днях адкрытых дзвярэй і праслухоўваннях. Прафесійныя парады выкладчыкаў дапамагаюць добра падрыхтавацца да творчых экзаменаў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў не толькі хлопцам і дзяўчатам, але і іх родным.\nПры паступленні на большасць спецыяльнасцей БДУКМ, акрамя цэнтралізаванага тэсціравання, трэба здаць творчыя іспыты. Так, на спецыяльнасць “Харэаграфічнае мастацтва” набор праходзіць па чатырох напрамках — народным, бальным, эстрадным і сучасным танцы. Экзаменацыйных этапаў тры: на першым — “Класічны танец” — абітурыенты павінны прадэманстраваць выразнасць і пластыку рухаў класічнага танца. На другім — “Сцэнічны (конкурсны танец)” — трэба паказаць характар, манеру і харэаграфічную тэхніку. На трэцім этапе — “Кампазіцыя і пастаноўка танца” — абітурыент павінен самастойна скласці і выканаць сольны танцавальны эцюд (кампазіцыю) і адказаць на пытанні пра стан развіцця харэаграфічнага мастацтва. Субяседаванне з абітурыентам дапамагае камісіі вызначыць яго матывацыю і зацікаўленасць да прафесіі.\nПа словах старшага выкладчыка кафедры харэаграфіі Ірыны Віктараўны Канавальчык, тыя, хто паступае на спецыяльнасць “Харэаграфічнае мастацтва”, павінны мець першасную харэаграфічную падрыхтоўку, неабходныя прафесійныя і анатома-фізічныя даныя для заняткаў харэаграфіяй.\n— На хітрыкі на экзамене пайсці немагчыма: згадзіцеся, як можна хітрыць, стоячы ў першай пазіцыі? Абітурыент застаецца сам-насам з камісіяй і можа разлічваць толькі на свае веды. Калі можа нешта паказаць — паказвае. Бывае, дзіця не зусім падрыхтавана, але схоплівае на ляту — гэта паказвае нам, што з чалавекам можна працаваць, — тлумачыць Ірына Віктараўна. — Камісію не трэба здзіўляць: мы хочам бачыць перад сабой найперш тых, хто прыходзіць за ведамі, за прафесіяй. Не варта імкнуцца выдзеліцца, бо самае каштоўнае ў абітурыенце — патэнцыял.\nСтудэнтка 2 курса Ксенія Жыдкая выбрала кірунак спецыяльнасці “Харэаграфічнае мастацтва (народны танец)”. Сяброўства з танцамі ў яе пачалося з дзіцячага садка. У пачатковай школе імкненне ўмацавалася, і пасля 8 класа дзяўчына вырашыла: буду харэографам. Яна пераканана, што, калі абітурыент наведваў курсы і дні адкрытых дзвярэй, успрымаць атмасферу экзаменаў будзе нескладана.\n— У нас звярталі асаблівую ўвагу на знешнасць і рост. Не выпускалі з поля зроку і хлопцаў (у нашай групе іх шасцёра — гэта, лічыцца, добра), — расказвае Ксюша. — Карыснымі на экзамене сталі веды хадоў беларускага танца, бо на беларускую музыку іншыя (напрыклад, украінскія ці рускія народныя танцы) не кладуцца.\nПамятайце: у нашай справе самае важнае — артыстызм. Нават калі недзе не дапрацаваў па тэхніцы, — пакары гледача ўсмешкай.\nПрыхільнікаў спецыяльнасцей “Спевы (народныя)”, “Народная творчасць (харавая музыка акадэмічная)” і “Народная творчасць (харавая музыка народная)” шукаюць на рэспубліканскіх конкурсах, сярод выпускнікоў музычных каледжаў і калектываў самадзейнасці. Іх чакаюць тры іспыты: выканальная частка (выкананне дзвюх кампазіцый — народнай і аўтарскай, ігра на фартэпіяна і чытанне празаічнага ўрыўка ці байкі), сальфеджыа (вусна і пісьмова) і калёквіум (складаецца з пытанняў па тэмах напрамкаў спецыяльнасцей).\nВа ўніверсітэце лічыцца, што з грунтоўным багажом ведаў падысці да экзаменаў можна, калі добра папрацаваць на падрыхтоўчых курсах, наведваць кансультацыі. А абітурыентам, якія рыхтуюцца самастойна, выкладчыкі раяць кіравацца патрабаваннямі да іспытаў і дапаможнікам для паступлення.\nДзіяна Жукоўская з некалькіх варыянтаў (вучоба ў Расіі, Латвіі, Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў і ў БДУКМ) выбрала апошні. І стала студэнткай напрамку спецыяльнасці “Народная творчасць (харавая музыка акадэмічная)”. Па гэтым жа напрамку першакурсніца раней вучылася ў гімназіі-каледжы мастацтваў імя І.В.Ахрэмчыка. Спачатку Дзіяна 8 гадоў займалася на фартэпіяна, але ва ўстанове адукацыі дзяўчыну змаглі пераарыентаваць. У дырыжыраванні выключную ролю займаюць эмоцыі, а іх у яе не займаць. Да таго ж жыве музыкай.\nДзяўчына прызнаецца, што самым цяжкім падчас іспытаў быў калёквіум. Сёлета вельмі дапамаглі на іспыце грунтоўныя веды па гісторыі беларускай музыкі.\nПарада № 2\nАртыст павінен заўсёды варта выглядаць (нават той, які толькі вырашыў ім стаць) і імкнуцца наперад.\nПаступаць на тэатральны кірунак спецыяльнасці “Народная творчасць”, напрамкі спецыяльнасці “Рэжысура свят (тэатралізаваныя)”, “Рэжысура свят (народныя)”, “Мастацтва эстрады (рэжысура)” — значыць, прайсці праз іспыт па акцёрскім майстэрстве, экзамен па рэжысуры і субяседаванне. У першым выпадку абітурыент чытае байку і паэтычны ўрывак, паказвае самастойна падрыхтаваны эцюд. Акрамя таго, вітаецца, калі маладыя людзі чытаюць творы ўласнага сачынення, іграюць на музычных інструментах. На экзамене па рэжысуры трэба прадставіць уласнае бачанне пастаноўкі аднаго з класічных твораў, заяўленага ў патрабаваннях, абараніць яго.\nСтудэнт напрамку спецыяльнасці “Рэжысура свят (тэатралізаваныя)” Уладзіслаў Кутас на творчым іспыце абараняў праект па арганізацыі дня горада Нясвіжа, па правядзенні аўтарскай гульні. Гаворыць, што свае першыя экзамены ва ўніверсітэце не забудзе ніколі.\n— У маім узросце многія слухаюць сяброў. Добра, што я паслухаў бацькоў, — перакананы другакурснік. — Універсітэт — гэта шанс для абітурыентаў з небуйных школ знайсці сябе ў жыцці. Асабліва наш. Думаеце, я калі-небудзь мог падумаць, што стану ўдзельнікам спектакля “Дуброўскі” ў музычным тэатры? Паступленне ў БДУКМ — гэта казка з добрым фіналам.\nПарада № 3\nНе бойцеся, будзьце адкрытыя свету, захоўваючы пры гэтым уласны стрыжань.\nНапрамкі спецыяльнасці кафедры мастацтва эстрады — “Мастацтва эстрады (спевы)”, “Мастацтва эстрады (інструментальная музыка)” — адны з найбольш запатрабаваных ва ўніверсітэце, таму што на выбар моладзі ўплываюць праекты “Фабрыка зорак” і “Голас”. Тут выкладчыкі праводзяць многа кансультацый, абітурыенты атрымліваюць парады спецыялістаў, могуць рэальна паглядзець на ўласныя здольнасці і ацаніць шансы на паступленне.\nАбітурыентаў, якія выбралі гэтыя напрамкі, таксама чакаюць тры іспыты. На першым трэба выканаць тры кампазіцыі (як правіла, разнапланавыя): дзве з музычным суправаджэннем, адну — акапэльна (у выпадку са спевакамі), прачытаць байку. Другі і трэці — сальфеджыа і калёквіум. Для “інструменталістаў” першы этап складаецца з выканання акадэмічнай, джазавай і рок-музыкі, — расказвае старшы выкладчык кафедры мастацтва эстрады Таццяна Мікалаеўна Дробышава.\nПершакурсніца Надзея Вайцяховіч пасля заканчэння Мінскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М.І.Глінкі выбрала спецыяльнасць “Мастацтва эстрады (спевы)”. Дзяўчына прызнаецца, што, дзякуючы кансультацыям і магчымасці “адчуць” экзаменацыйную аўдыторыю, да пачатку творчых іспытаў страх амаль прайшоў. А з тымі перажываннямі, што засталіся, дапамагалі навакольныя — такія ж адкрытыя абітурыенты, як і яна.\n— Мы ўсе пазнаёміліся адразу, сталі разам абмяркоўваць пытанні з калёквіума. І экзамен прайшоў хутка і спакойна. Першае, што хацелася, калі выйшла з выпрабавання, — расказаць матулі, што ўзяла гэтую прыступку, — дзеліцца студэнтка. — Мне дапамаглі быць смелай: я заўсёды сумняваюся ў сваіх здольнасцях. Але на гэта пакутуюць многія выканаўцы: для большасці з іх, нават самых гарманічных у сваёй справе, няма мяжы для развіцця.\nПарада № 4\nУважліва прачытайце экзаменацыйныя патрабаванні, дасканала прапрацуйце матэрыял і вазьміце яго за арыенцір. Слухайце выкладчыкаў на курсах і кансультацыях, і, галоўнае, прыслухоўвайцеся да іх: гэта дакладна вам не перашкодзіць. Верце ў сябе!\nТры іспыты па напрамку спецыяльнасці “Народная творчасць (інструментальная музыка)” уключаюць у сябе традыцыйнае сальфеджыа, калёквіум і прафесійны іспыт. Трэба выканаць два сачыненні — п’есу і твор буйной формы. Па словах Вольгі Аляксандраўны Немцавай — загадчыка кафедры народна-інструментальнай творчасці, напрамак “Інструментальная музыка” аб’ядноўвае добра падрыхтаваных выканаўцаў, якія валодаюць рознымі інструментамі (акардэон, баян, мандаліна, цымбалы і іншыя).\n— Набор залежыць ад вынікаў абітурыентаў. Калі лепшыя адзнакі (балы) будуць у дзесяці баяністаў, то і залічаны будуць дзесяць баяністаў, — тлумачыць Вольга Аляксандраўна.\nУдалым заканчэннем творчых іспытаў выкладчыкі лічаць залічэнне абітурыентаў, падчас якога цяжка зрабіць выбар, бо з лепшых трэба выбраць найлепшых.\nСтудэнты папярэджваюць абітурыентаў, што трэба быць гатовымі да сур’ёзнай індывідуальнай работы па-за заняткамі.\n— Нас ужо не напружвае, што позна прыходзім дадому, таму што ад стомленасці пасля насычанага дня застаецца радасць. Адбыць заняткі і сысці — гэта не пра наш універсітэт. Паверце, тыя, хто прыходзіць сюды проста так, надоўга не затрымліваюцца, — запэўніваюць маладыя людзі.\nМы імкнёмся спрыяць развіццю беларускай культуры. Трэба ўплываць на асяроддзе, быць прыкладам не толькі на сцэне, але і ў жыцці.\nЗ тегами: Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў\nПапярэдняя: Вось і новыя абітурыенты падраслі\nНаступная: Фізікі, знаёмыя з клятвай Гіпакрата


Менструацыя — Вікіпедыя\nМенструацыя (ад лац.: mensis — месяц), месячныя або рэгулы — частка менструальнага цыкла жаночага арганізма, адрыньванне функцыянальнага пласта эндаметрыя (слізістай абалонкі маткі), якое суправаджаецца крывацёкам. Ад першага дня менструацыі пачынаецца адлік менструальнага цыкла. Тое, што менструальная кроў не згортваецца і мае больш цёмны колер, чым кроў, якая цыркулюе ў сасудах — гэта норма. Гэта тлумачыцца прысутнасцю ў менструальнай крыві набору ферментаў.\nМенструацыя звычайна адбываецца кожны месяц, але маюцца і нестандартныя тэрміны менструацыі. Да палавога паспявання, у перыяд цяжарнасці і адразу пасля родаў, у менапаўзе менструацыя адсутнічае. Вылучэнні адразу пасля родаў называюцца лохіі і працягваюцца некалькі тыдняў. Часам падчас кармлення грудзьмі менструацыя можа адсутнічаць нейкі час і на гэтым адсутнасці менструацыі пабудаваны такі метад засцярогі ад цяжарнасці як метад лактацыённай аменарэі. Першае з’яўленне менструацыі (менархе) у жанчыны адбываецца ў 12-14 гадоў (у сярэднім; з роскідам ад 9-11 да 19-20 гадоў). Пасля першай менструацыі наступная можа быць праз 2 або 3 месяцы. З часам менструальны цыкл ўсталёўваецца і працягваецца 28 дзён, але працягласць цыкла ад 21 да 35 дзён таксама з’яўляецца нармальнай. Толькі ў 13 % усіх жанчын цыкл складае роўна 28 дзён. Менструацыя доўжыцца прыкладна 2-8 дзён.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Менструацыя&oldid=3945369"\nФізіялогія рэпрадуктыўнай сістэмы жанчын\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:50, 19 кастрычніка 2021.


Першыя афіцыйныя выявы BlackBerry DTEk60 адфільтраваны | Навіны гаджэта\nПару тыдняў таму BlackBerry абвясціў, што цалкам адмаўляецца ад вытворчасці сваіх тэрміналаў, закрыўшы аддзел даследаванняў і распрацовак, у якім былі распрацаваны тэрміналы. Нізкія продажы адзінай даступнай у цяперашні час мадэлі BlackBerry Priv абумовілі гэта змяненне тэндэнцыі, і з гэтага часу трэці бок будзе клапаціцца пра выраб, а магчыма і пра дызайн. Але пакуль гэтая дата надыходзіць, канадская кампанія працаваў над двума новымі тэрміналамі, каб паспрабаваць даць магчымасць карыстальнікам, якія шукаюць BlackBerry у сярэднім дыяпазоне, тое, што перастала быць магчымым пасля запуску BlackBerry Priv, мадэль, якая стала канкурыраваць з высокім класам і менш канкурыраваць, зрабіла ўсё.\nАдзін з пастаянных дыстрыб'ютараў прадуктаў BlackBerry, B&H, не змог супрацьстаяць хваляванню ад з'яўлення першых афіцыйных малюнкаў новага DTEK60 і хутка ўвёў іх у абарачэнне. З вялікай ахвотай ён змог дабрацца да Беларусі які прадбачыў саму кампанію, якая да гэтага часу яшчэ не пацвердзіла існаванне новага тэрмінала не кажучы ўжо пра размешчаныя выявы прадукту.\nКіраваць новым тэрміналам BlackBerry будзе Snapdragon 820, ён будзе мець 4 ГБ аператыўнай памяці ўнутры, 32 ГБ сховішча і 5,5-цалевы цаля з дазволам 2560 × 1440 WQHD. Звонку мы знаходзім заднюю камеру 21 мегапікселяў, пярэднюю камеру 8 мегапікселяў і раз'ём USB-C. Уся гэтая інфармацыя была прадастаўлена на старонцы браніравання гэтага тэрмінала кампаніі B&H.\nГруша Самае цікавае з усіх - кошт, які, здаецца, мае гэты тэрмінал, цана, якая паводле звестак B&H вызначана ў 499 долараў. Калі гэта, нарэшце, канчатковая цана тэрмінала, гэты BlackBerry можа стаць сапраўдным бэстсэлерам у астатняй частцы года і частцы наступнага. Мы не ведаем аб наяўнасці гэтага тэрмінала, але калі амаль усё гатова, канадскай фірме не спатрэбіцца шмат дзён, каб абвясціць гэты новы тэрмінал, які можа стаць паваротным пунктам для кампаніі.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » Тэлефанія » Мабільныя тэлефоны » Першыя афіцыйныя выявы BlackBerry DTEk60 адфільтраваны\nНарма Рамас сказаў\nЯ ўжо хачу гэта ўбачыць і паспрабаваць.\nАдказ Норме Рамас\nМарына Бесерра сказаў\nМне падабаецца і хацелася б мець адзін з іх\nАдказ Марыне Бесерра\nБог праз BlackBerry Dtek60 стане маім асабістым смартфонам


Замена камплектуючых і камплектаў паветранай падвескі - Кітай FUERD\nЗамена камплектуючых і камплектаў паветранай падвескі\nЯк ужо згадвалася раней, адным з варыянтаў з'яўляецца рамонт сістэмы шляхам замены пашкоджаных блокаў паветранага ходу на новыя. Перавагі гэтага варыянту складаюцца ў тым, што ён аднаўляе паветраную падвеску аўтамабіля да першапачатковага стану і функцыянальнасці.\nКошт лічыцца адным з падзенняў замены блокаў паветранага руху новымі дэталямі. Але новыя агрэгаты даступныя з крыніц другаснага рынку, якія каштуюць танней, чым блокі OE. Аднаўленыя блокі таксама даступныя для некаторых прыкладанняў. Настойліва рэкамендуецца замяніць кампрэсар і сушылку ў працэсе выканання работ, каб гарантаваць, што запасны паветраны прыбор праслужыць.\nНаборы паветранай падвескі


Да канца ліпеня кошты на навучаньне вырастуць «у сярэднім на 20%» — Generation.by\nДа канца ліпеня кошты на навучаньне вырастуць «у сярэднім на 20%»\nМіністар адукацыі Сяргей Маскевіч заявіў аб падвышэньні коштаў на адукацыю ў беларускіх ВНУ з канца ліпеня. І падвышэньне будзе ня «ў межах 20%», як раней казаў міністар, а «ў сярэднім на 20%».\n«У адпаведнасьці з прагнозам ВНУ абгрунтоўваюць павелічэньне кошту платнага навучаньня ў сярэднім на 20% у адносінах да дзеючай цаны», — заявіў Сяргей Маскевіч БелТА, дадаўшы, што новыя кошты назавуць у канцы ліпеня.\n«Узровень цаны ў канкрэтным ВНУ залежыць ад […] спэцыяльнасьці, кваліфікацыі, стажу работы прафэсарска-выкладчыцкага складу і іншых працаўнікоў, стану матэрыяльна-тэхнічнай базы».\nДзяржаўныя ВНУ мусяць узгадняць кошты на навучаньне зь Мінадукацыі, а вось прыватныя фармуюць іх самастойна.\nДва тыдні таму Сяргей Маскевіч у інтэрвію Народнай газэце заявіў, што студэнтам-платнікам варта рыхтавацца да падвышэньня коштаў на навучаньне «ў межах 20%». Цяпер высьвятляецца, што падвышэньне будзе ўжо «ў сярэднім на 20%».\nТады павелічэньне цаны Мінадукацыі абгрунтавала «падвышэньнем тарыфнай стаўкі», то бок заробкаў супрацоўнікаў. Цяпер урад, як вядома, адмовіўся ад падвышэньня тарыфных ставак да 2012 году. Але Мінадукацыі знайшло новую нагоду для зьмены цаны адукацыйных паслугаў: рост коштаў камунальных, транспартных выдаткаў і выдаткаў на сувязь.\nЗа апошні год кошты на беларускую адукацыю падвысіліся на 35%. Гэта рэкордная лічба для ўсёй Эўропы, улічваючы, што ва многіх краінах у час крызысу адукацыйныя кошты ня толькі не павялічыліся, а наадварот, упалі.\nАлесь Bezuher 19:38, 30/06/2011 | Навіны |


Пуслоўскіх у Косаве, помнік архітэктуры Беларусі XIX стагоддзя | Belarus.by\n| Галоўная | Турызм | Што варта паглядзець | Палац Пуслоўскіх у Косаве\nУнікальны помнік неагатычнай архітэктуры XIX стагоддзя знаходзіцца ў беларускім гарадку Косаве. За казачны вобраз і раскошу палац графаў Пуслоўскіх (Косаўскі замак) называлі "рыцарскай мрояй".\nГісторыя палаца Пуслоўскіх\nМястэчка Косава (сёння Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) вядома з 1494 года, калі вялікі князь літоўскі Аляксандр Ягелончык падарыў гэтыя землі маршалку Яну Храптовічу.\nНа працягу некалькіх стагоддзяў уладальнікамі Косава былі вядомыя дынастыі: Храптовічы, Сангушкі, Флемінгі, Чартарыйскія, Сапегі. А ў 1821 годзе маёнтак купіў Войцех Пуслоўскі. Ён заснаваў у Косаве дывановую фабрыку, у гэтай мясцовасці пабудаваў або адрэстаўрыраваў каля 60 храмаў.\nПуслоўскія ганарыліся суседствам свайго маёнтка з сядзібай ва ўрочышчы Мерачоўшчына, дзе нарадзіўся Тадэвуш Касцюшка – нацыянальны герой Польшчы і ЗША, ганаровы грамадзянін Францыі.\nПасля Войцаха маёнтак атрымаў у спадчыну яго сын Вандалін Пуслоўскі – вядомы прамысловец і аматар мастацтваў. Менавіта ён у 1838 годзе пачаў у Косаве будаўніцтва раскошнага палаца.\nАўтарам праекта стаў выдатны архітэктар Францішак Яшчалд, а ў другой палавіне XIX стагоддзя над рэканструкцыяй працаваў Уладзіслаў Марконі.\nКосаўскі палац па-свойму ўнікальны. Будынак складаецца з цэнтральнага двухпавярховага корпуса і двух бакавых крылаў, а дзякуючы гранёным зубчастым вежам яго часта называюць мініяцюрным замкам.\nКожная вежа сімвалізавала месяц года, пры гэтым 4 цэнтральныя – у гонар ураджайных мая, чэрвеня, ліпеня і жніўня – самыя высокія.\nУ палацы больш за 100 памяшканняў, і ніводнага прахаднога. Дзякуючы сістэме калідораў і асабліваму размяшчэнню вокнаў, на працягу двух з палавінай дзён за год сонечнае святло поўнасцю залівала адзін з пакояў. У гэты час гаспадары святкавалі Дзень пакоя, асабліва ўпрыгожваючы яго і праводзячы там шмат часу.\nКосаўскі палац славіўся раскошнымі заламі: у Белай – госці танцавалі на шумных балях, у Чорнай – гулялі ў карты, у Ружовай – музіцыравалі.\nКажуць, што была і зусім дзіўная для таго часу Парадная зала, дзе непасрэдна пад шкляной подлогай сярод водарасцей плавалі рыбкі. Сучасныя рэстаўратары гэты факт яшчэ не пацвердзілі, але ўпэўнены: падлогі з падагрэвам дакладна былі.\nПалац быў акружаны цудоўным паркам, дзе раслі больш за 150 відаў экзатычных раслін, а для асабліва рэдкіх экзэмпляраў уладкавана аранжарэя. Парк маляўніча спускаўся да трох штучных азёр і сядзібы Касцюшкі.\nПасля Леанарда Пуслоўскага, які прайграў маёнтак у карты, Косава не раз пераходзіла да новых гаспадароў. У гады Першай сусветнай вайны палац разрабавалі, многія каштоўнасці вывезлі за мяжу. З 1921 г. тут размяшчаліся кіраўніцтва акругай і школа пчаляроў.\nНайбольшыя разбурэнні палац перажыў у часы Другой сусветнай вайны. Шматдзённы пажар у 1944 г. канчаткова знішчыў убранне залаў, пакінуўшы толькі велічныя сцены.\nЗ палацам у Косаве звязана шмат паданняў. Мясцовыя жыхары расказвалі, што для аховы гаспадары трымалі льва, якога ноччу выпускалі блукаць па калідорах.\nУспамінаюць і "музычную" асаблівасць палаца. Калі на другім паверсе ўсходняга боку, стаўшы на падаконнік, нехта гучна ляпаў у далоні, скляпенні будынка пачыналі выдаваць меладычныя гукі.\nА адна з самых прыгожых легенд гаворыць, што паміж Косаўскім палацам і рэзідэнцыяй Сапегаў у Ружанах існуе падземны ход "шырынёй у карэту і тройку" і даўжынёй 25 кіламетраў.\nПалац Пуслоўскіх сёння\nНягледзячы на разбурэнні, застылае ў камені хараство Косаўкага замка па-ранейшаму ўражвае і прыцягвае падарожнікаў. З 2008 г. тут ведзецца рэстаўрацыя, якая, паводле планаў, завершыцца да 2018 года.\nКосаўскі палац ператворыцца ў грамадска-культурны і турыстычны цэнтр, тут адкрыюцца музей, міні-атэль, рэстаран. Таксама плануецца адрадзіць былое хараство буйнейшага тэраснага парку Беларусі.\nУжо сёння турыстаў з усяго свету прымае дом-музей Тадэвуша Касцюшкі, які быў адноўлены і адкрыты ў 2004 г. Цікава, што ў 1857 годзе менавіта Пуслоўскія ўпершыню адрэстаўрыравалі закінутую сядзібу Касцюшкаў.\nКосаўскі замак уключаны ў шэраг экскурсійных маршрутаў Беларусі.\nЗ Мінска ў Косава можна дабрацца на аўтамабілі. Значная частка шляху пройдзе па аўтамагістралі М1/Е30. У Івацэвічах неабходна павярнуць на трасу Р44, якая вядзе ў Косава. Для зручнасці папярэдне зверцеся з картай.\nТаксама можна прыехаць на аўтобусе (шлях ад Мінска да Косава зойме каля 4 гадзін) або поездзе (да Івацэвіч).\nСпыніцца можна ў гасцініцы горада Івацэвічы.\nВыдатныя мясціны Косава і яго наваколля\nУ Косаве вы можаце наведаць:\nМузей-сядзібу Тадэвуша Косцюшкі – дом адноўлены на фундаменце XVIII стагоддзя\nТроіцкі Касцёл (1877 г.) – у гэтым храме хрысцілі Тадэвуша Касцюшку\nЦарква св. Антонія (1868 г.)\nУспенскую царкву (1871 г.)\nкаталіцкую капліцу (1859 г.)\nНедалёка ва Косава размешчаны найпрыгажэйшы помнік архітэктуры Беларусі – Ружанскі замак.\nЗа 1 км ад Івацэвіч па дарозе ў Косава знаходзіцца пункт геадэзічнай Дугі Струвэ – самага вялікага інструменту для вымярэння Зямлі (2820 км).\nПалац Пуслоўскіх (студзень 2021)\nПалац у Косаве (май 2018)\nКоcаўскі палац падчас рэстаўрацыі (снежань 2012 года)\nКосаўскі замак (2008)\nПалац Пуслоўскіх (2008 год)\nПалац Пуслоўскіх у Косаве (2008)\nВежа Косаўскага замка\nПалац Пуслоўскіх у Косаве: цудоўны, незвычайны і праз многія гады адкрыты для гасцей


26 чэрвень 2016, 11:00\nБылога намесьніка кіраўніка групы кампаній «Трайпл» Уладзімера Япрынцава і ягонага сына Казбэка абвінавачваюць у махлярстве ў асабліва вялікім памеры, якое зьдзейсьнена арганізаванай групай. Разам з бацькам і сынам Япрынцавымі на лаве падсудных апынецца былы супрацоўнік групы кампаній «Трайпл» Аляксандар Арабян. Працэс пачнецца 4 ліпеня ў Цэнтральным раённым судзе Менска.\nПершыя зьвесткі пра арышт саўладальніка «Трайпла» Ўладзімера Япрынацава зьявіліся ў 19 жніўня 2015 году. Распавядалася, што Япрынацава-старэйшага затрымалі пасьля прылёту з Масквы, апэрацыя праходзіла з удзелам«маскі-шоў» – гэта значыць спэцназу. На наступны дзень крыніцы ў інтэрнэце паведамілі пра затрыманьне таксама і сына Япрынацава Казбэка, мэнэджэра кампаніі «Трайпл», які таксама зьяўляецца сузаснавальнікам IT-кампаніі. Сьцьвярджалася, што яго падазраюць у фінансавых злачынствах на мільёны даляраў.\nУ сьнежні 2015 году старшыня КДБ пацьвердзіў арышт Уладізмера Япрынцава і паведаміў, што вядомага бізнэсоўцу абвінавачваюць у махлярстве.\nУжо пасьля арышту ў сакавіку 2016 года асноўнага ўладальніка «Трайпла» мільярдэра Юрыя Чыжа стала вядома, што гэта ён разам з двума партнэрамі зьвярнуўся ў праваахоўныя органы з заявай на дзеяньні Ўладізімера Япрынцава. Пра гэта мэдыям таксама паведаміў старшыня КБД.\nАрхіўнае відэа. Пракапеня ўжо вызвалены\nНазіральнікі не выключаюць, што арышт Юрыя Чыжа мог быць зьвязаны з той рольлю, якую ён выканаў у затрыманьні Ўладзімера Япрынцава.\nДнямі расьсьледаваньне крымінальнай справы Юрыя Чыжа, якога абвінавачваюць у нясплаце падаткаў у асабліва вялікім памеры, працягнулі яшчэ на 3 месяцы.\nУладзімер Япрынцаў вядомы таксама як спартовец. Ён трохразовы чэмпіён сьвету па самба, трохразовы чэмпіён Эўропы па самба. Быў віцэ-прэзыдэнтам Эўрапейскай асацыяцыі самба, старшынёй Беларускай фэдэрацыі самба і Беларускай фэдэрацыі дзюдо.\nІмя Казбэка Япрынцава ў беларускіх і ўкраінскіх мэдыях згадвалася летась у сувязі са скандалам вакол угоды з закупкай нафты ва ўкраінскай фірмы, пасьля чаго зьніклі вялікія грошы.\nЦі будзе гэты эпізод фігураваць у справе, якую пачнуць разглядаць 4 ліпеня ў Цэнтральным судзе Менска, невядома. Працэс будзе адкрытым.


04 верасень 2009, 20:36\nНаталка Бабіна — літаратарка. Нарадзілася ў Заказанцы (Берасьцейшчына). Жыве пад Мінскам у Ждановічах. Піша па-беларуску і па-ўкраінску. Журналістка газэты “Наша Ніва”. Аўтарка зборніка апавяданьняў “Крыві не павінна быць відна” і раману “Рыбін горад”. Маці трох дзяцей.\nЯ ўспрымаю жыцьцё не як Свабоду, а як наканаваньне.\nНішто не абмяжоўвае маю Свабоду, якую я ўспрымаю як наканаваньне.\nШчасьце — магчымасьць рабіць тое, што трэба.\nХвароб дзяцей і блізкіх людзей. Сьмерці.\nГраць на музычных інструмэнтах, сьпяваць галосна і прыгожа.\nТакіх людзей шмат. У топ-лісьце — рэдактар “Нашай нівы” Андрэй Дынько і нацыянальны лідэр Беларусі Зянон Пазьняк.\nУсё. І пражыла б яго абсалютна інакш — хіба можна губляць такі супэрунікальны шанс?\n“Ня можаш ср...ць, ня мучай ср..ку”. Гэтая парада датычылася ўзяцьця складанага інтэгралу і была атрымана ад маёй найлепшай сяброўкі падчас навучаньня ў Політэхнічным інстытуце.\nЯ пачула яго ад аднаго старога менчука, які шмат бачыў на сваім вяку, у тым ліку і вайну: “Змагацца і шукаць, знайсьці — і перахаваць”.\nГоспадзе! Я хацела б жыць у Заказанцы — маёй роднай вёсцы, да якой бы краіны і якой бы палітычнай сыстэмы яна ні належала.\nУ прыгожай і незасьмечанай.\nУ эпоху Хмяльніччыны — калі б (глядзі вышэй) мела б магчымасьць пражыць жыцьцё яшчэ раз.\nВышыхтавала ўсіх грамадзян шчыльнымі радамі і павяла б у лясы — зьбіраць сьмецьце.\nТакія ж, як Эўразьвяз зь Беларусьсю.\n“Как мало берет Россия, как много дает взамен” — напісаў ня так даўно рускамоўны беларускі паэт. Але я з таго пакаленьня, якое яшчэ чула пра “Расею”, а не “Россию”, як месца, куды падчас Першай сусьветнай сілком гналі ў эвакуацыю... У той эвакуацыі загінула ці не палова гнаных... З таго часу сытуацыя мала памянялася. “Падазрыцельна” стаўлюся я да Расеі.\nДэмакратыя — гэта лад, які гарантуе, што намі кіруюць так, як мы заслугоўваем. Дыктатура таго не гарантуе.\nКалі ўсьвядомяць, што нацыянальная ідэнтычнасьць — стрыжань асобы і галоўная зброя ў змаганьні са злом.\nНічога добрага. Думаю, гэтыя абставіны могуць спрычыніцца да глябальнай катастрофы — бо ўсё ў сьвеце ўзаемазьвязана. Але такое цалкам можа быць, і тым большая адказнасьць кладзецца на нашы пакаленьні.


Аляксей Кажарскі. Канец "Цэнтральнай Еўропы"\nЯ быў у роспачы.\nДваццаць дзявятага жніўня дзве тысячы пятнаццатага года я стаяў на Келеці Паяудвар, і разумеў, што, мабыць, не траплю дадому.\nДва дні таму я нарэшце абараніў свой дактарат у Браціславе – і мы выправіліся на поўдзень, у Будапешт. Я і мой стары сябра, з якім мы калісь дзялілі тытунь і піва яшчэ ў віленскіх інтэрнатах. Мы планавалі дакрануцца да руінаў. Спачатку ў Пешце – дзе ўначы цябе так вабяць магічныя руін-бары. Пасля – у Пуле, дзе сваім маўчаннем клічуць да сябе руіны антычныя.\nНажаль, раздзяліць антычнасць са сваім сябрам-філосафам я не змог. Замест спажывання харватскага калізея і традыцыйнага салата з асміногамі я стаяў сярод натоўпу нелегальных мігрантаў, і думаў, што калі нейкім чынам не траплю на поўнач, за Дунай, у сваю Славакію, то праз два дні хіба таксама стану мігрантам нелегальным. Келеці, свой галоўны чыгуначны вакзал, мадзьяры нечакана пераўтварылі ў адзін вялікі міграцыйны лагер. Аб’явы на сценах умоўна ветліва, па-арабску і па-ангельску, прасілі не засмечваць тэрыторыю. Небаракі (і што мая роспач у параўнанні з іх адчаем?) дзень і ноч спрабавалі набыць квіткі, з Еўропы Цэнтральнай у Еўропу Заходнюю. Але парадокс: нават з набытымі квіткамі ім не дазвалялася сесці ў цягнікі і пакінуць Венгрыю, краіну, пра якую яны ніколі ў жыцці не марылі, і якую, я ўважаю, хацелі б пахутчэй забыць як страшны сон.\nЯ не надта разумеў, што адбываецца. Яшчэ меньш я разумеў, што выпадкова апынуўся ў эпіцэнтры падзеяў, якія назаўжды зменяць Еўропу, і, у асаблівасці, маю Цэнтральную Еўропу.\nУ 2015 годзе нарэшце здарылася тое, што, мабыць, павінна было адбыцца ўжо даўно. Культурныя адрозненні паміж еўрапейскім Захадам і Ўсходам нарэшце былі прамоўленыя ўслых. Чатыры краіны, якія за мінулыя дзесяцігоддзі карысталіся іміджам “выдатнікаў” – найлепшых вучняў у школе еўрапеізацыі – выступілі адзіным фронтам супраць рашэнння Еўрасаюза і заходнеўерапейскіх краінаў прывітаць у сябе мігрантаў з Блізкага Ўсходу. Мы прымем усіх, сказала Ангела Меркель. Мы не прымем нікога, адказала ёй адным голасам Вышэградская чацвёрка.\nВышэград – маляўнічае местэчка на шляху з Браціславы ў Будапешт. Дзесці тут наш цэнтральнаеўрапейскі волат Дунай вырашае зноў павярнуць свае воды на поўдзень і несці іх далей, у Будапешт, Новы Сад, Белград, і далей, далей, да самага Чорнага Мора… Тут вырабляюць файную палінку, гадуюць тлустых качак, і збіраюць гострую мадзьярскую папрыку. Тут, у замку на гары, у 1335 годзе, сустрэліся былі тры каралі – чэскі, венгерскі, ды польскі. Сустрэліся, каб абмеркаваць супольную, кажучы па-сучаснаму, замежную палітыку і, вырашыць, як лепш супрацьстаяць нямецкай дынастыі Габсбургаў – якая з часам усё адно апануе большую частку Цэнтральнай Еўропы і будзе кіраваць ёй аж да 1918 года.\nВышэград птушынымі вачыма. Фота dailynewshungary.com\nВось дзе ўжо іронія. Праз без малага сем стагоддзяў Вышэград зноў збярэцца каб выказаць сваю нязгоду з палітыкай адной нямецкай канцлеркі, чый універсалісцскі гуманізм у дачыненні да мігрантаў не знайшоў у еўрапейскіх сэрцах дастатковага водгуку.\nУ Цэнтральнай Еўропе мяняліся часы і кантэксты, але, здаецца, не мянялася галоўная ідэя – паміж. Нямецкі геапалітык Фрыдрых Наўман, чыё імя ў дыскусіях па гэтай тэме лічыцца абавязковым да ўзгадання, разважаў пра Цэнтральную Еўропу як рэгіён дамінаваны германскай культурай і палітыкай, як жыццёвую прастору германцаў, якія гістарычна апынуліся паміж Захадам і Ўсходам. Развагі Наўмана паспелі надрукаваць ў 1916 годзе, яшчэ перад тым, як канец Першай сусветнай пахаваў мары немцаў пра панаванне ў Цэнтральнай Еўропе.\nІдэя паміж добра знаёмая і нам, беларусам, але ж зусім не ў аспекце імперыялістычнай гегемоніі. Наадварот, паміж для Беларусі як правіла значыла быць паміж Вялікіх Іншых, большых і мацнейшых за цябе. Абдзіраловіч-Канчэўскі, якога зачапіў вобраз згвалтаванай Уладзімірам Рагнеды, пісаў пра гвалт, як метафару дачыненняў беларускага народа да ўсходняга, і, адначасова (у пэўнай ступені) заходняга Іншага. Тэма гвалту добра пасуе да тэматыкі сучасных культурных войнаў і актуальнай моды на паўсюдную віктымізацыю. І сучасныя Венгрыя і Польшча, здаецца, гэта выдатна ўцямілі. У апошнія гады шмат чуць пра іх статус ахвяры – ахвяры расійскага бальшавізму, але й ахвяры Захаду – здавалася б, таго ж самага Захаду, вярнуцца да якога, не так даўно было вершынёй усходнееўрапейскіх мараў. “Перажылі мы савецкіх камісараў, перажывем і Вас”, сказала польская дэпутатка віцэпрэзыдэнту Еўракамісіі акурат на трыццатыя ўгодкі падзення камунізму.\nБыццам бы пакпіўшы з аднаго сумнавядомага цэнтральнаеўрапейскага філосафа, ідэя Цэнтральнай Еўропы шмат разоў пераходзіла у сваю супрацьлегласць. З ўяўлення аб нямецкай гегеманічнай прасторы яна перарадзілся ў ідэю рэгіёна, які складаецца з малых нацый, гістарычны лёс якіх – гэта цярпець ад чужой гегемоніі, звычайна, ад нямецкай ці расійскай. Паводле Мілана Кундэры і яго інтэлектуальнага папярэдніка, Іштвана Біба, Цэнтральная Еўропа складаецца з нацый, чые існаванне можа быць у любы час пастаўленае пад сумненне.\nКундэраўская ідэя Цэнтральнай Еўропы, як часткі Захаду, якая была гвалтам адарваная і далучаная да камуністычнага Ўсходу актыўна абмяркоўвалася ў дысідэнцкіх і эмігранцкіх колах яшчэ перад тым як стаць афіцыйнай ідэалогіяй новых, посткамуністычных рэжымаў. Карані Вышэградскай тройкі, (якая неўзабаве, пасля “аксамітнага разводу” чэха-славакаў у навагоднюю ноч 1993 года, пераўтворыцца у Вышэградскую чацвёрку), сыходзілі ў дысідэнцкі рух рэгіёна, у інтэлектуальныя дыскусіі якія адбываліся праз самвыдат і праз нефармальныя сустрэчы польскіх, чэхаславацкіх і венгерскіх дысідэнтаў, якія адчувалі, што перад імі ляжыць супольны лёс і супольная задача.\nЗадача вяртання ў Еўропу, якая апанавала рэгіён пасля падзення камунізму дайшла і да Беларусі, ёй у свае часы натхняўся Беларускі Народны Фронт. А на захад ад Беларусі, Вышэградская чацвёрка рабіла ўсё, каб прадэманстраваць, што Цэнтральная Еўропа – гэта не Ўсход, не расійскай сфера ўплыву, і што менавіта дадзеныя чатыры краіны больш за астатніх заслугоўваюць сваё “вяртанне ў Еўропу”. Івер Нойман піша пра канстытутыўную ролю ўсходняга Іншага ў фармаванні Еўрапейскай ідэнтычнасці. Каб вызначыць сябе як частку Захаду, Цэнтр павіннны былі рашуча і дэманстратыўна адмежавацца ад Усходу. Мы не Ўсходняя Еўропа, выпраўлялі ўсходнеўрапейскія дыпламаты брусэльскае чынавенства, мы Еўропа Цэнтральная.\nТак, пад позіркам Вялікага Іншага, у чарговы раз перавызначаўся рэгіён. У пост-камуністычную эру, па словах Мілады Вахудовай, Вышэградская чацвёрка стала “трыюмфам маркетынгу”. Але каб трыюмфальна вярнуцца ў Еўропу, трэба было стаць паслухмяным вучням ў школе еўрапеізацыі. Дзеці мусяць слухацца старэйшых і больш дасведчаных дарослых.\nУ 2015 годзе дзіцё нарэшце разбэсцілася. Зрэшты, сваркі ў сям’і здараліся і раней. “Новая Еўропа” падтрымала у 2003 годзе Амерыку супраць “Еўропы Старой”. Крыжовая выправа Буша-малодшага дала цэнтральнаеўрапейскім атлантыстам, колішнім дысідэнтам, прадэманстраваць што ў пытаннях міжнароднага экспарту правоў чалавека яны свяцейшыя за пантыфіка. Але ж, паводле Старой Еўропы, гэта была “ўпушчаная магчымасць закрыць свой рот”.\nПрэс-канферэнцыя “крыжакоў”: Джордж Буш і Вацлаў Гавал у 2002. Фота з прэзідэнцкага архіва.\nДзесяцігоддзе пазней вобраз крыжовай выправы змяніўся на сваю супрацьлегласць. Цэнтральнаеўрапейскія палітыкі даводзілі, што бароняць Еўропу ад нашэсця барбараў, як калісці усходнеўрапейскі фарпост хрысціянства бараніў Захад ад асманаў. Правы чалавека раптам змяніліся на правы дзяржавы. На права нацый не падпарадкоўвацца “дыктату брусэльскага палітбюро”. З гістарычнымі аналогіямі тут умелі гуляцца заўжды.\nІдэя Цэнтральнай Еўропы ў чарговы раз перайшла ў сваю супрацьлегласць. У 90-я гэты рэгіён інтэлектуалы-дысідэнты – стаўшыя пасля 1989 інтэлектуаламі палітыкамі – вызначалі праз вяртанне на Захад. А цяпер…\nА цяпер, праз хвалю мігрантаў, рэгіён знайшоў сабе новых Іншых, у люстэрку якіх можна было зноў убачыць сябе як адзінае геапалітычнае цела. Славацкія нацыяналісты з жахам паглядзелі далей на поўдзень – і вось, нацыяналісты мадзьярскія для іх больш не смяротныя ворагі. Яны гатовыя паціснуць адно адному рукі. У Будапешце больш не баяцца “жандарма Еўропы”. “Забыліся” і на 1849, і на 1956, і з захапленнем глядзяць на Ўсход, у бок краіны, дзе ўзышло сонца традцыйных каштоўнасцей. У Празе з былым прызідэнтам здараецца камінгаўт. Ён прызнаецца, што калісці галасаваў супраць уступлення ў Еўрасаюз.\nВенгерская дэпутатка Крыстына Морваі выступае ў Еўрапарламенце. Фота з Youtube.\n“Канец лібералізма”? Ці канец “Цэнтральнай Еўропы”? Магчыма, калі пад Цэнтральнай Еўропай разумець кундэрыянскі міф пра вяртанне. Але, паводле Івера Ноймана, вобраз Цэнтральнай Еўропы падобны да Чэшырскага ката – ён дзесяцігоддзямі то знікае, то зноў з’яўляецца. Нешта свдечыць, што і зараз ён перажыве і Кундэру, і новыя пошукі традыцыі.\nМожа таксама падацца, што сваім дэмаршам супрацаць заходняга універсалізма Цэнтральная Еўропа справакавала дыскусію пра сэнс каштоўнасцей еўрапейскіх. Як адзначыў былы дарадцы Гавала Рупнік, ніхто больш не ведае, што такое еўрапеізацыя. З Усходу гэтая дыскусія вядзецца вуснамі былых дысідэнтаў і былых лібералаў: “Раней Еўропа была нашай прышласцю, цяпер мы – прышласць Еўропы.”\nАле, зрэшты, ці не спазніўся прарок? Хіба ж не сама нямецкая канцлерка яшчэ раней казала пра крах мультыкультуралізма? Пасля параз заходняй дэмакратыі ў Афганістане і ў Іраку, пасля таго як Арабская вясна пераўтварылася ў начны кашмар, пасля таго як Расія, замест таго, каб стаць “нармальнай еўрапейскай краінай”, скацілася ў пекла ўкрыжаваных хлопчыкаў – што арыгінальнага можа выказаць новая Цэнтральная Еўропа, акром расчаравання і роспачы? Я не ведаю.\nРоспач альбо дабівае чалавека, альбо падштурхоўвае яго да дзеянняў. Без квітка ў кішэні, я скочыў у апошні вагон апошняга цягніка, які адыходзіў з Будапешта на поўнач – туды, дзе на мяне чакаў мой дом і мой ложак – праз дзве з нечым гадзіны. Цэлых дзве гадзіны. Усяго толькі дзве гадзіны аддзялялі мяне ад іншага света, дзе не было нелегальных мігрантаў, пачуцця трывогі і раптоўнай, начаканай самоты. “Хто ты?”, пачуў я не паспеўшы ступіць і пару крокаў. У твар мне глядзелі уніформы. Пашпарт. “Я… жыву ў Славакіі”, прамармытаў, здаецца, я. Хаця слушней было б адказаць: “Я не ведаю. Я жыву дзесці паміж…”\nПрацяг у наступных публікацыях аўтара:\nThe End of ‘Central Europe’? The Rise of the Radical Right and the Contestation of Identities in Slovakia and the Visegrad Four\nBelarus’ entry into international society. Between a small nation-state and big narrativ\n18 крас, 2021\n2 крас, 2021\n17 сак, 2021


Падрыхтоўка гліны - Учреждение культуры «Могилёвский областной методический центр народного творчества и культурно-просветительной работы»\nГлавная » Нематериальное наследие » Апісанне працэсу ганчарных вырабаў » Падрыхтоўка гліны\nI. Падрыхтоўка гліны\nПрацэс стварэння ганчарных вырабаў пачынаецца з наведвання месцаў, дзе залягае ганчарная гліна, і дастаўкі яе ў майстэрню. У майстэрні гліну заліваюць вадой, перамінаюць уручную, вызначаюць патрэбную вільготнасць і пластычнасць.\nПаколькі паклады гатовай гліны рэдкія, патрабуюцца навыкі для яе падрыхтоўкі да працы.\nТрадыцыйным спосабам падрыхтоўкі гліны да працы з’яўляецца адмочванне. Пры адмочванні гліна не толькі чысціцца, але і становіцца больш тоўстай і пластычнай. Так апрацоўваюць гліну, у якой шмат пяску, або яна мае нізкую пластычнасць .\nЗаліваюць гліну вадой на 10-15 гадзін, потым лішкі вады выдаляюць, а гліну пакідаюць да выпарэння з яе лішняй вільгаці.\nПасля таго, як гліна дасягае патрэбнай шчыльнасці, кансістэнцыі густога цеста і перастае прыліпаць да рук, яе шчыльна зачыняюць і даюць «даспець» або вылежацца.\nДля працы на ганчарным крузе гліну трэба падрыхтаваць: спачатку «парыць» у скрыні на працягу двух дзён, потым змяшаць лапатай, затым выкласці на падлогу і размінаць голымі нагамі.\nГліна, прыгатаваная такім чынам, становіцца мяккай, эластычнай, прыгоднай для працы.\nДалей гліну неабходна «перабіць». Валік з гліны раздзіраем на дзве часткі рухам, падобным на выкручванне бялізны. Потым з сілай кідаем кавалкі на стол, складваем іх, скатваем і зноў раздзіраем. Працэдура паўтараецца 20-25 разоў.\nРобіцца гэта для таго, каб выціснуць з гліны бурбалкі паветра і дамагчыся аднастайнай кансістэнцыі, бо пакінутае паветра будзе вельмі замінаць пры працы на ганчарным крузе і можа разарваць гатовы выраб пры абпале.\nПасля гэтага прыступаем да так званага спіралепадобнага замешвання.\nРобіцца гэта так: падрыхтаваны кавалак гліны кладзецца на стол, зверху кладуцца абедзве далоні (асноўная нагрузка павінна даводзіцца на ніжнія часткі далоняў). Націскаем далонямі на гліну, як бы адштурхваючы яе ад сябе, адначасова трохі паварочваем далонь супраць гадзіннікавай стрэлкі.\nКалі усё зроблена правільна, то чуюцца лёгкія воплескі, быццам бы лопаюцца бурбалкі.\nЗатым адпускаем гліну і ледзь-ледзь паварочваем ўвесь камяк па гадзіннікавай стрэлцы, вяртаючы на ранейшае месца.\nАперацыя паўтараецца 30-40 разоў, дзеля пазбягання маршчын, дзе можа хавацца непатрэбнае паветра.\nII. Выраб гаршка на ганчарным крузе\nЗа шэсць стагоддзяў у гэтай тэхналогіі нічога не змянілася: круг, нож (шналь); дрот з дзвюма ручкамі для зразання вырабу з ганчарнага круга; паралонавая губка, скрабок і гліна – вось і ўсё што трэба для вырабу добрага посуду.\nПерад пачаткам працы неабходна паставіць на лаву посуд з вадой для змочвання рук і гліны. Тут жа павінна знаходзіцца добра перемешанае глінянае цеста, накрытае вільготнай анучай.\nА яшчэ цёплыя, любячыя гэтую працу (без ран і парэзаў) рукі і добры настрой.\nПадрыхтоўваем гліняную масу да фармоўкі (фота 1). Гліну камячым, перабіваем (фота2).\nПрыступаем да першага кроку па вырабе гаршка на крузе – цэнтраванню (фота 3). З некаторай сілай кідаем гліняны камяк у цэнтр ганчарнага круга. Гэта азначае, што вось кручэння камяка гліны павінна супадаць з воссю кручэння круга. Добра адцэнтраваны кавалак здаецца амаль нерухомым.\nКруг, які прыводзіцца ў рух махавым колам, запускаецца правай нагой ганчара, (штурханнем круга ад сябе), што нагадвае рытмічнае «боўтанне» нагой. Левая нага пры гэтым знаходзіцца на ўпоры.\nЗмочваем гліну (фота 5), затым ператвараем конус у купал: зрушваем гліну аберуч, узнімаем яе і ператвараем у конус ( фота 6).\nПасля гэтага, вялікім пальцам правай рукі вызначаем цэнтр вяршыні выраба (фота 7).\nЗнаходзім цэнтр на вяршыні купала. Паступова ўціскаем палец вертыкальна ў цэнтр купала, астатнія пальцы знаходзяцца знадворку купала, які да гэтага часу ўжо паспеў змяніць форму (фота 8).\nУ адтуліну, якая ўтварылася, выціскаем з губкі трохі вады і імкнемся не прыдушыць адтуліну да паверхні круга (фота 9).\nКаб рассунуць гліну ў бакі, пальцы левай рукі апускаем да дна паглыблення і асцярожна націскаем у бок правай рукі, якая ляжыць на вонкавай сценцы вырабу (фота 10).\nВыцягваем цыліндр на вышыню будучага вырабу. Канцом сярэдняга пальца левай рукі дакранаемся дна вырабу, а сагнуты паказальны і вялікі пальцы правай рукі прыціскаем да вонкавага боку цыліндра (фота11).\nПадчас выцягвання сценак рукі рухаюцца ад дна да верху (фота 12).\nВыцягваем цыліндр (фота 13) і як толькі ён будзе гатовы, пачынаем ператвараць яго ў гаршок, гарлач ці іншы выраб.\nПрыступаем да фармавання вянца (фота 14).\nНадаём форме канчатковы выгляд з дапамогай шнара (нажа)\n(фота 15). Нарэшце ганчарны круг спыняецца. Залізваем выраб губкай (фота 16).\nГубкай выдаляем лішак вільгаці, якая збіраецца на дне вырабу\n(фота 17), і фарміруем ніжнюю частку вырабу (фота 18).\nГатовы выраб адлучаем ад галоўкі круга, нацягнутым, як струна, тонкім дротам (фота 19-20), акуратна падхопліваем знізу далонямі і адкладваем у бок: гаршок павінен падсохнуць (фота 21-22).\nIII. Абпал гліняных вырабаў\nДля надання ганчарным вырабам неабходнай шчыльнасці, іх абавязкова абпальваюць пасля сушкі у печы.\nРобіцца гэта ў двухкамерным горне: у ніжняй камеры гараць дровы, праз спецыяльныя адтуліны ў перакрыцці полымя трапляе ў верхнюю камеру, дзе знаходзіцца падрыхтаваны да абпалу посуд.\nСаджанне ганчарных вырабаў у печ вырабляецца з такім разлікам, каб вырабы верхняга шэрагу перакрывалі толькі частку гарлавіны пасудзіны або вырабу, размешчанага ў ніжнім шэрагу. У адваротным выпадку, для ўтвараемага ў вырабе пару не будзе вынаходу і вырабы будуць дэфармавацца.\nПерад тым, як змясціць посуд у печ, горн на працягу трох гадзін разаграваюць. Тэмпература ў печы паступова павялічваецца, пакуль не выпарыцца ўся вільгаць. Потым кожных 30-40 хвілін тэмпературу павялічваюць на 50°С і даводзяць да 400°С.\nКалі выраб пачне чырванець, тэмпературу павялічваюць больш рэзка – на 100°С кожную гадзіну і даводзяць да 800-900°С.\nГэты жар вытрымліваюць на працягу гадзіны і выключаюць печ.\nПрыкмета таго, што працэс завяршыўся, - адсутнасць дыму з верхняй камеры.\nУ першыя гадзіны астуджэнне вырабу павінна ісці павольна, пакуль тэмпература не ўпадзе да 450-400°С. Калі тэмпература зменшыцца да 200°С, печ можна адкрыць.\nВыраб вынімаюць з печы пры ўмовах астуджэння яго да хатняй тэмпературы.\nУвесь працэс астуджвання займае звычайна 10-12 гадзін.\nПрацягласць абпалу залежыць ад выгляду вырабаў, уласцівасцяў гліны, канструкцыі печы, выгляду паліва і таму у кожным асобным выпадку будзе неаднолькавай. Абпал ганчарных вырабаў можна рабіць на любым паліве, аднак лепшым лічацца добрыя сухія дровы.\nIV. Гартаваная (абварная) кераміка\nГанчарныя вырабы пасля абпальвання адразу загартоўваюць ахалоджаннем у абвары, для павелічэння трываласці і змяншэння порыстасці (водапранікальнасці) чыгуна.\nУ Бабруйскім раёне гэты спосаб меў назву абварная кераміка.\nАбвар - апошняя стадыя апрацоўкі глінянага посуду, у прыватнасці, гаршка, робіцца адразу пасля таго, калі гарачы посуд вынімаюць з горну.\nРаствор (баўтуха) – абвара - рыхтавалі для загартоўвання распаленага да чырвані ў ганчарнай печы глінянага посуду.\nРабілі раствор у выглядзе рэдкай рошчыны з жытняй ці пшанічнай мукі на вадзе, часта з дабаўленнем бурачнага ці капуснага расолу, дамешкам ільняной ці канаплянай трасты, тоўчанага драўлянага вугалю, сажы.\nУ XIX-пачатку XX стст. гартаваная кераміка ўжывалася галоўным чынам ганчарамі вёсак Бабруйскага раёна.\nЮ.І.Боўда вынайшаў свой, непаўторны рэцэпт раствору (рыхтуецца з жытняй ці аўсянай мукі), які пранікае глыбока ў сценкі глінянага посуду, абварваецца і надзейна запаўняе яго поры.\nПрытрымліваючы жалезнымі абцугамі, збан акунаюць у загадзя прыгатаваны раствор.\nПасля абвару гліняны посуд становіцца меней водапранікальны і да таго ж болей трывалы.\nГэты працэс (апусканне ў раствор) робяць неколькі разоў, пакуль не з’явіцца малюнак, пасля чаго выраб старанна прамываюць і ставяць на падстаўку дагары нагамі для прасушкі. .\nПасля абвару змяняецца і вонкавы выгляд посуду: ён пакрываецца шматлікімі цёмнымі плямамі, якія надаюць яму непаўторную своеасаблівасць.\nГанчары сцвярджаюць, што плямы засцерагаюць змесіва пасудзіны ад ліхіх вачэй.\nV. Чорназадымленая кераміка (адноўленая)\nЧорназадымленая кераміка – ганчарныя вырабы чорнага колеру (часам з сінявата-чорным адценнем), абпальванне якіх завяршалася задымленнем – тэрмічнай апрацоўкай без доступу паветра з выкарыстаннем смалістага паліва.\nДля атрымання багатай куравы да паліва дадавалі бяросту, смалістыя трэскі, пакулле з дзёгцем. Выраб прамакаўся куравой наскрозь.\nУ выніку ў печы або горне ствараецца газавае асяроддзе з высокім утрыманнем вугляроду, які ўзаемадзейнічае з вокісламі жалеза ў гліне і афарбоўвае вырабы ў цёмны, або матава-чорны колер.\nАдначасова паляпшаецца і якасць гаршка: змяншаецца порыстасць і павялічваецца трываласць.\nАстывалі вырабы без доступу кіслароду ў печы з замазаным горанам.\nНа Беларусі чорназадымленая кераміка вядома даволі даўно, а яе сучасныя традыцыі ўзыходзяць да старажытнарускага часу.\nНа Бабруйшчыне чорназадымленая кераміка атрымала распаўсюджванне ў XVI ст.(чорназадымленыя гаршкі прыгадваюцца пад назвай «дымчы»).\nУ другой палове XIX– пачатку XX стст. вытворчасць чорназадымленай керамікі была пашырана амаль па ўсёй Беларусі (у некаторых ганчарных цэнтрах яе выраблялі спецыяльна для яўрэйскага насельніцтва, якое выкарыстоўвала чорназадымлены посуд для гатавання абрадавай ежы).\nНа Бабруйшчыне чорназадымленая кераміка была распаўсюджана амаль паўсямесна. Аднак к пачатку XX ст. была страчана. І толькі дзякуючы намаганням старых майстроў Бабруйскіх арцелей, а таксама М.І. Ламака, Д.С Сынкаўца, Ю.І Боўды, гэты від апрацоўкі керамікі быў адноўлены, і зараз актыўна ўжываецца ў практыцы ганчароў Бабрушчыны.\nПадрастаючае пакаленне – удзельнікі аматарскага дзіцячага аб’яднання «Глечыкі» п.Глуша Бабруйскага раёна, якіх курыруе Ю.І.Боўда, пераймаюць ад вядомых майстроў-керамістаў тэхналогію чорназадымленай керамікі.\nУ час правядзення дзіцячых плэнераў па кераміцы удзельнікі палучаюць практычныя веды па чорназадымленай керамікі, самі спрабуюць рабіць чорназадымленыя вырабы у печах, якія зрабілі майстры – керамісты Бабрушчыны – Ю.І.Боўда, В.І.Боўда, А.В.Арлоў.\nVI. Васкаванне гліняных вырабаў\nВаскаванне праходзяць ўсе керамічныя вырабы: як чорназадымленыя, так і абварныя.\nДля пакрыцця вырабу воскам рыхтуецца раствор: 20 % воска і 80 % сланечнікавага алею. Воск і масла разаграваюць, і гэтай сумессю пакрываюць кераміку.\nВыраб вымаецца з гарачай печы, тэмпература якой 80-100С.\nБярэцца губка або тампон, змочваецца ў растворы, тэмпература якога 60-80 С, і наносіцца на выраб. Ён забівае поры гаршка і ён не прапускае вадкасць.\nПасля апрацоўкі гаршок набывае воданепранікальнасць і прыемны чорны бляск.\nАле ў такія вырабы нельга наліваць гарачыя напоі, так як воск можа хутка раплавіцца.\nЯк спосаб апрацоўкі васкаванне было адноўлена ў канцы 70-х гадоў мінулага стагоддзя і зараз актыўна ўжываецца майстрамі Бабруйскага раёна.\nПадрастаючае пакаленне, удзельнікі дзіцячага ўзорнага гурта па кераміцы «Глечыкі» з задавальненнем глядзяць як гаршок набывае прывабны чорны бляск, і самі вучацца ўжываць гэты спосаб апрацоўцы гліняных вырабаў.\nVII. Малачэнне ганчарных вырабаў\nКерамічны выраб пасля абпалу вымаюць з астыўшай печы і для большай трываласці праводзяць малачэнне.\nВыраб паліваецца або апускаецца ў малако. Пасля таго, як малако прапітала сценкі гаршка, выраб сушыцца, потым змяшчаецца ў гарачую печ і на працягу двух гадзін вытрымліваецца пры тэмпературы 500 С.\nПотым печ адключаецца, і выраб каля двух гадзін астывае. Такім чынам набываецца воданепранікальнасць і матавы бляск (эфект глазіроўкі).\nМайстры – ганчары Бабруйскага раёна – гэты від апрацоўкі ганчарнага посуду ведаюць здаўна, прымяняюць яго ў працы і перадаюць сваім вучням.\nVIII. Сушка ганчарных вырабаў\nАдным з этапаў працэсу ганчарных вырабаў з’яўляецца сушка.\nУ сфармаваным або вылітым вырабе ўтрымліваецца ад 20 да 30% вільгаці – у залежнасці ад спосабу фармавання.\nПрацэс сушкі пры розным складзе масы праходзіць неаднолькава: чым таўсцей гліна, тым больш часу патрэбна для яе сушкі.\nПры неаднолькавай шчыльнасці вырабу сушка праходзіць нераўнамерна, што вядзе да з’яўлення расколін і дэфармацыі.\nФорма вырабу таксама мае значэнне: чым больш яго аб’ём, тым хутчэй ён сохне. Падчас сушкі вырабу нельга дапускаць скразнякоў.\nСпачатку выраб праходзіць папярэднюю сушку, пры 19 % вільготнасці можа быць нанесены дэкор, а затым ідзе канчатковая сушка.


Ціхі цэнтр: Гродна – Каўнас – Кошыцэ - Газета - Туризм и Отдых\nЦіхі цэнтр: Гродна – Каўнас – Кошыцэ\nТурысты найчасцей прыязджаюць у сталіцы. Яно і зразумела – экскурсійныя туры дазваляюць толькі крышачку пазнаёміцца з новай краінай, таму ўся ўвага сканцэнтравана на цэнтры. Туды ўкладаюцца асноўныя сродкі з боку дзяржавы і інвестараў. А між іншым, зусім побач можна знайсці іншы цэнтр, хай сабе і ціхі, але не менш прыгожы і важны ў гісторыі краіны. Гаворка – пра малыя турыстычныя гарады.\nКрочым ад Горадні\nБеларускі горад Гродна – адзін з лідараў сярод славутых мясцінаў Беларусі. Знаёмая экскурсавод расказвала, што пасля гэтага горада турысты з Еўропы зусім не ўспрымаюць манументальны Мінск і нават маляўнічую Белавежскую пушчу. Зазірнем жа ў глыбкі старажытнага месца.\nСвой юбілей Гродна, або Горадня – менавіта так называюць горад старажылы, адсвяткаваў летась – 1005 гадоў. Сімвалічна, бо менавіта ў 1005 годзе Гродна і ўзгадваецца ўпершыню. За гэты час горад перажыў шэраг разбурэнняў і аднаўленняў. Уваходзіў у найбуйнейшыя княствы і ганарыўся сваім хараством на ўвесь свет.\nСёння Гродна спалучае ў сабе досыць дзіўныя рэчы: старажытнасць і некранутасць некаторых раёнаў – і разам з тым гэта буйны прамысловы цэнтр. У якой кропцы горада вы б ні знаходзіліся – адусюль бачна трубы прадпрыемства «Азот». Па сутнасці, параўнальна некранутым застаўся толькі цэнтр. Сёння ён мае савецкае імя – назвы тагачасныя – і вуліцы Маркса, Свярдлова, Леніна… Пад час арганізаванай экскурсіі турысты праязджаюць ці праходзяць міма двухпавярховых мініяцюрных дамоў, дзе, дарэчы, нарадзіліся вядомыя асобы свету, сярод якіх – вынаходнік мовы эсперанта Людовік Заменгоф. Між іншым, гэта даволі цікавыя аб’екты для знаёмства з атмасферай горада. Часцей за ўсё ўваход у іх вольны, таму варта ўбачыць старажытныя кручастыя лесвіцы ўнутры і старыя цагляныя аркі звонку. У цёплы час года тут па-ранейшаму сушаць бялізну на вуліцы. Гэта, дарэчы, вельмі здзіўляе замежнікаў. У гэтых дамах жыве шмат сталых прадстаўнікоў гарадзенскай інтэлігенцыі: гісторыкі і архітэктары, дактары і музыканты... Яны заўсёды гатовыя да размовы, бо для сапраўднага гарадзенца няма лепшай тэмы для гутаркі, чым ягоны родны горад.\nСярод музеяў гісторыі і культуры – пакуль мала вядомыя турыстам фармакалагічны музей ля Фарнага касцёла і музей-кунсткамера Медыцынскага універсітэта. А яшчэ зусім нядаўна скончыўся рамонт у музеі рэлігіязнаўства, які таксама знаходзіцца ў цэнтры горада.\nДухоўнае жыццё Гродна сапраўды выклікае цікавасць. Велічнасць касцёлаў, сярод якіх Фарны найбольш навідавоку, таму і ўваходзіць у абавязковы пункт праграмы экскурсій. У ім знаходзіцца старажытны арган. Увесь горад стараецца патрапіць на імпрэзы, калі кожную вясну тут праходзяць канцэрты класічнай музыкі. Мала хто ведае, што не меншая прыгажосць хаваецца на самым версе касцёла, куды ўваход звычайна забаронены. Але цікаўных турыстаў ключнік – а такі ёсць пры касцёле – праводзіць па прыступках аж да старажытнага гадзінніку, адкуль адкрываецца панарама ўсяго горада. Ля Каложскай царквы, вакол якой шмат размоў пра цудадзейнаць, варта прагуляцца па кручастай гары, а таксама пасядзець на самым версе насыпу, каб убачыць Нёман і паслухаць шум ветра, які зліваецца з песнапеннямі ў царкве. Гісторыкі расказваюць пра цудадзейнасць каляровых камянёў на Каложы. Лічыцца, што двойчы на год, калі прыходзіць раўнадзенне, уначы трэба дакрануцца да камянёў на сценах (дарэчы, яны мяняюць свой колер), і тады можа спраўдзіцца самае неверагоднае жаданне.\nКасцёлы і цэрквы адкрытыя для наведвальнікаў штодзень. А вось старажытная сінагога ўжо некалькі дзесяцігоддзяў знаходзіцца на рэканструкцыі. За гэты час аднаўленне зрабілі толькі сімвалічнае, каб вернікі маглі прыходзіць на службу. Звонку будынак выклікае вялікі жаль, бо патрабуе сур’ёзнай рэканструкцыі. Калісьці яўрэйская абшчына ў Гродна была вельмі вялікай, але пасля Другой сусветнай вайны і масавай эміграцыі яўрэяў суполка скарацілася ў дзесяць разоў, і, як кажа вартаўнік Уладзімір, зараз тут можна ўбачыць усё менш моладзі. Уладзімір, дарэчы, даглядае сінагогу шмат гадоў. Ягоны пакойчык знаходзіцца акурат ля цэнтральнага ўваходу. Сталы сівы мужчына калісьці працаваў ва універсітэце, а цяпер займаецца самаадукацыяй і працуе вартаўніком. Ён добра ведае гісторыю сінагогі і можа гадзінамі расказваць пра тое, як яе будавалі, як у савецкія часы тут быў склад і грузавыя аўтамабілі праязджалі па падлозе, калісьці ўпрыгожанай мазаікай, як змяняліся равіны і склад абшчыны і як зараз ідзе так званы рамонт – марудны і непаўнавартасны. Так што трапіць на экскурсію ў сінагогу трэба абавязкова, пакуль там ёсць на што глядзець.\nНа траве ля замку: Каўнас\nПадобны па атмасферы Каўнас. Спакойны і ўраўнаважаны горад, які таксама жыве актыўным жыццём – гандлёвым, прамысловым, адукацыйным, але ўмее адпачываць па выходных. У самым цэнтры горада.\nБеларусы часам усё яшчэ называюць гэты горад па-старому – Коўна. І добра памятаюць яго, хоць бы па савецкіх часах. Тады, праўда, у Прыбалтыку часцей ездзілі па спажывецкіх справах. І хоць шопінг у Літве па-ранейшаму папулярны, цэнтр Каўнаса аздоблены зараз вельмі добра, таму гэты горад цікавы найперш як гістарычны аб’ект.\nУ адрозненні ад Гродна, большасць выбітных будынкаў тут захавалася. Найбольшую цікавасць выклікае Каўнаскі замак. Як абарона супраць Тэўтонскага ордэну, ён паўстаў яшчэ ў ХІV стагоддзі паміж рэкамі Нёман і Вілія. Зараз захавалася каля траціны забудовы, але ідзе актыўная рэканструкцыя. Тут жа, насупраць, царква Святога Міхаіла Архангела. Аддзяляе будынкі невялікі роў. Па абодвух берагах у цёплы час проста на траве сядзяць турысты і жыхары горада, каб адпачыць ды пагутарыць пра надзённае. Вузкія кручастыя вулачкі Коўна нагадваюць гарадзенскія. Гэтаксама выглядваюць жыхары з невялічкіх гаўбцоў, на якіх размешчаны мініяцюрныя кветнічкі. Брукаванка пад нагамі, па баках маленькія кавярні, якія шчодра запрашаюць на абед пахамі нацыянальных страў. Безліч крамаў з сувенірамі. Хэндмэйд (тое, што зроблена сваімі рукамі) цэніцца высока. Мясцовыя дызайнеры і мастакі маюць свае гандлёвыя кропкі, некаторыя прадаюць вырабы проста на вуліцы – на кірмашах, якія арганізуюць па выходных. Тут цудоўна разумеюць беларускую мову і, калі бачаць турыстаў з Беларусі, кажуць, што сумуюць па тых часах, калі мы былі бліжэй. Робяць шчодрыя зніжкі і спадзяюцца, што хутка ўсё адно будзем у адной краіне. Напэўна, у Еўразвязу? А непадалёк чуваць, як хтосьці грае этнічную музыку. Падыходзім бліжэй – музыкі з Горадні, гурт «Ірдарат». Высветлілася, што тут яны граюць нават часцей, чым у родным горадзе.\nСлавацкі спакой: Кошыцэ\nЯк і Каўнас, славацкі Кошыцэ – другі па велічыні горад у сваёй краіне, Славакіі. Горад, дзе не адчуваюцца імклівасць і шум: у самым ягоным цэнтры – спакойная атмасфера, спрыяльная да адпачынку.\nУ адрозненні ад Беларусі, тут дагэтуль засталося шмат уніяцкіх храмаў. Яны пачынаюцца ад самай мяжы з Польшчай. І паколькі ў Беларусі такія храмы перарабілі, начапіўшы на шпілі праваслаўныя «цыбуліны», будынкі гэтыя прыемна здзіўляюць вока.\nАле што назаўсёды запамінаюць турысты – гэта гатычны сабор Святой Елізаветы. Ён настолькі вялізны – 60 метраў у вышыню, што нават самыя прафесійныя фатографы не адразу могуць зразумець, з якога боку яго лепш фатаграфаваць, каб выява была найбольш поўнай. Цікава, што царква першапачаткова была асвечана як Свята-Міхайлаўская, але пасля таго як у горадзе пасялілася шмат немцаў – а адбылося гэта ў ХІІІ стагоддзі, – будынак быў перапланаваны і заступніцай горада стала Елізавета, таму сабор пераасвяцілі. Заўважна, што разбурэнні і пажары не абмінулі святыню. Некалькі разоў праводзілася буйная рэканструкцыя. І цяпер арыгінальнымі можна лічыць вежы, фасад ды некаторыя вітражныя вокны. Таксама захаваўся залаты посуд для літургіі; яго і зараз выкарыстоўваюць у час службы.\nЛя царквы сканцэнтраваныя і іншыя культурныя аб’екты горада. Напрыклад, музычны тэатр. Славацкая мова вельмі простая для разумення, таму спектаклі спадабаюцца і нашаму гледачу. Што да мовы, то славакі нават лепш разумеюць беларускую, чым польскую мову. Так што турбавацца пра пераклад не варта.\nЗвычайна спакойны Кошыцэ раз у год становіцца цэнтрам збору бегуноў-аматараў з усяго свету. Менавіта тут праходзіць кастрычніцкі марафон – ад цэнтру да прыгарадных ваколіц.\nУ цэнтры горада размешчаны і рынак. Як і ў Горадні і Коўна, сталыя жанчыны прадаюць ягады, сабраныя на сваім агародзе. Яны добра памятаюць часы, калі пачаў развальвацца СССР, і вядуць размовы пра тое, што ў Беларусі і Славакіі на пачатку незалежнасці быў аднолькавы эканамічны патэнцыял.\n…Наўрад ці калісьці ўзнікне асобны турыстычны маршрут Гродна – Каўнас – Кошыцэ – занадта вялікая адлегласць. Але пабываць ў гэтых гарадах варта. Бо вельмі часта перамены пачыналіся не ў самым цэнтры, а трохі наводдаль. І аўтэнтычнасць, атмасфера старога горада найлепш захавалася менавіта там, дзе няма лішняга пафасу, вялікага скаплення людзей і ультрамодных будынкаў, дзе з замку – выгляд на панэльныя дамы-каробкі, а ў самым цэнтры – мілыя двухпавярховыя домікі.


Уваходны маркетынг для малога бізнесу | Martech Zone\nАсяроддзе, Сакавік 20, 2013 Аўторак, Сакавік 19, 2013 Douglas Karr\nТэхналогіі працягваюць прадастаўляць неверагодныя магчымасці для малога бізнесу. Паколькі вылічальная магутнасць і платформы працягваюць развівацца, выдаткі працягваюць паніжацца. Некалькі гадоў таму інструменты пошуку і сацыяльнай платформы складалі тысячы долараў у месяц і былі даступныя толькі кампаніям, якія маглі дазволіць сабе інвестыцыі. Заўтра я буду размаўляць з групай прафесіяналаў малога бізнесу аб інструментах, якія дапамогуць ім UpCity з'яўляецца адным з інструментаў у верхняй частцы майго спісу.\nUpCity працуе на іх платформе Pathway ™. Pathway ™ ацэньвае бачнасць вашага бізнесу ў Інтэрнэце і забяспечвае просты, паэтапны працэс павышэння бачнасці ў Інтэрнэце з дапамогай аптымізацыі пошукавай сістэмы, кіравання рэпутацыяй, вядзення блогаў і аптымізацыі мясцовых спісаў.\nUpCity гэта надзейная праграмная і адукацыйная платформа для SEO, якая дае справаздачы і інфармацыю, а таксама пакрокавы план, які дапаможа вам дасягнуць поспеху ў Інтэрнэт-маркетынгу.\nАптымізацыя сайта - Аптымізуйце свой сайт для кліентаў у першую чаргу, а пошукавыя сістэмы - па-другое.\nЛакальная аптымізацыя - Пераканайцеся, што ў вас ёсць чыстыя і дакладныя спісы на мясцовых сайтах, такіх як Google+ Local, Yelp і многіх іншых.\nАптымізацыя сацыяльных медыя - Стварыце прысутнасць на сайтах у сацыяльных сетках, такіх як Twitter і LinkedIn, і даведайцеся, як выкарыстоўваць іх для стварэння патэнцыйных кліентаў.\nкіраванне рэпутацыяй - Зразумейце, што людзі кажуць пра ваш бізнес і вашу канкурэнцыю на сайтах аглядаў і ў сацыяльных сетках, і адкажыце адпаведным чынам.\nБлогі - Даведайцеся, як вядзенне блога можа істотна паўплываць на вашу бачнасць у Інтэрнэце і некаторыя простыя асновы вядзення блога.\nКлючавыя словы: Блоглакальная аптымізацыялакальны пошукаптымізацыя лакальнага пошукумясцовы SEOкіраванне рэпутацыяйсацыяльныя медыяаптымізацыя сацыяльных сетакАптымізацыя сайта


У Сколеўскі не раз'ехаліся два аўтамабіля: пацярпелі чатыры чалавекі\nУ Сколеўскі раёне ў выніку ДТЗ пацярпелі чатыры чалавекі. ДТЗ адбылося у нядзелю, 15 сакавіка, каля 18.30 гадзін на аўтадарозе « Кіеў-Чоп » (662 кіламетр). Кіроўца аўтамабіля « Volkswagen LT », 30-гадовы жыхар Чаркаскай вобласці, накіроўваўсяу напрамку Закарпацця. Па папярэдніх дадзеных, мужчына не абраў бяспечную хуткасць руху, не ўлічыў дарожную абстаноўку, выехаў на сустрэчную паласу і здзейсніў сутыкненне з іншамаркай « Renault Master ». Кіраваў гэтым мікрааўтобусам 40-гадовы жыхар Стрыйскі раёна. У выніку здарэння чацвёра пасажыраў аўтамабіля « Renault » атрымалі траўмы рознай ступені цяжкасці. Пацярпелыя былі дастаўлены ў Сколивской раённай бальніцы. Пра гэта паведамілі ў прэс-службе ўпраўлення ДАІ ў Львоўскай вобласці\n← У Жытомірскай вобласці ў... З Усходу дадому вярнуліся 35... →


ГалоўнаяПаслугiСацыякультурныя паслугіМузей кнігіАрхіў выставакВыстаўкі 2014 г.Кабзар\nТарас Шаўчэнка (1814–1860) – вялікі ўкраінскі паэт, празаік, мастак і этнограф. У гэтым годзе спаўняецца 200 год з дня яго нараджэння.\nНа выстаўцы да знакавага юбілею пісьменніка прадстаўлены рэдкія выданні. Найбольш прыкметная кніга – прыжыццёвае трэцяе выданне зборніка "Кабзар". Яна выйшла ў 1860 годзе ў Санкт-Пецярбургу, пасля вяртання паэта са ссылкі. Кніга была выдадзена пры матэрыянай падтрымцы з боку вядомага мецэната і цукразаводчыка Кіеўскай губерні Платона Сімірэнкі.\nВыданне сустрэла ў Пецярбургу вельмі моцныя перашкоды з боку цэнзуры і, толькі дзякуючы спрыянню міністра народнай асветы Кавалеўскага, было надрукавана. У Расіі ўсе выданні "Кабзара" выходзілі са скарачэннямі, без рэзкіх палітычных вершаў. Трэцяе выданне 1860 года было больш поўным, чым папярэднія (змешчана дадаткова 17 твораў).\nУ экспазіцыі дэманструюцца таксама мініяцюрныя кнігі, факсіміле рукапісаў і першага выдання "Кабзара" Тараса Шаўчэнкі.\nВыстаўка працуе з 25 лютага 2014 г.


Доктар палітычных навук University College of London Уладзімір Пастухоў распавёў пра заўважнае паляпшэнне настрою ў Пуціна і прычыны гэтага.\n— Пуцін на ПМЭФ выглядаў чалавекам, які вярнуўся ў зону псіхалагічнага камфорту, з якой ён вылецеў на тры месяцы. Яму відавочна палягчэла, — лічыць Пастухоў. — Ён пачаў зноў «алічбоўваць» аўдыторыю — яго асабісты метад забалбатаць праблемы, калі ён топіць слухача ў акіяне лічбаў і фактаў, якія дрэнна верыфікуюцца, дэманструючы сваю гіперкампетэнцыю («кампетэнцыі», дарэчы, — любімае слова-паразіт прэзідэнта, — зноў загучала гучна і задзірыста, як у былыя гады).\nЯ бачу некалькі прычын для пуцінскага рэнесансу.\nПа-першае, яму патлумачылі і ён паверыў, што «план Б» (доўгая і вымотваючая вайна) нават лепшы, чым «план А» (вокамгненны бліцкрыг са зменай урада ў Кіеве).\nЦяпер ён будзе чакаць, калі не Украіна, а ўвесь калектыўны Захад, якім кіруе ЗША, знясілена абрынецца пад цяжарам санкцый супраць Расіі і прыпаўзе на каленях прасіць літасці. Гэта справа няхуткая, так што цяпер пакуль можна расслабіцца.\nПа-другое, ён зразумеў, — і гэта сапраўды праўда, — што першая трохмесячная адсечка, калі павінна было пачаць адчувацца хоць нейкае дзеянне заходніх санкцый, пройдзеная, і катастрофы не здарылася. Яго каманда ўтрымала эканоміку на плыву, а Захад утрымаўся ад прыняцця двухбаковавострых мер, якія б пагражалі хуткімі рэакцыямі.\nУсё пераходзіць у плоскасць спаборніцтва па задушванні, а ў гэтым відзе спорту ў Расіі сякія-такія навыкі ёсць.\nНаступныя адсечкі — канец года, калі будуць нарастаць праблемы крытычнай інфраструктуры, і праз тры гады, калі Еўропа ў зручным для яе тэмпе выцесніць Расію са сваіх рынкаў энерганосьбітаў. Але гэта ўсё — не заўтра, таму цалкам можна дазволіць сабе пагуляцца ў лічбы.\nПа-трэцяе, стала зразумела, што адну зацяжную рэгіянальную вайну тыпу Афганскай або Чачэнскай Расія па-ранейшаму можа сабе дазволіць. Галоўнае, каб гэтая вайна не прыцягвала да сябе занадта шмат увагі.\nТаму галоўны ідэалагічны пасыл прамовы Пуціна — перавесці вайну ў «падзею другога плану», зрабіць яе фонавай, каб журчала як мелодыя з «Аўтарадыё» — маўляў, мы тут едзем сваім вялікім мадэрнізацыйным шляхам, а паралельна дзесьці вайсковыя песенькі спяваюць.


АЎСТРЫЙСКІ БАНК КУПІЎ КАНТРОЛЬНЫ ПАКЕТ “ПРЫЁРБАНКУ” ЗА 30 МІЛЬЁНАЎ ЭЎРА\nГэтая самая буйная замежная інвэстыцыя ў банкаўскую сфэру Беларусі. Джэфры Мілікен, упраўляючы дырэктар “Рафайзэнбанку”, заявіў на сходзе акцыянэраў “Прыёрбанку”: “Мы адчуваем, што тут будзе прыбытак. Нягледзячы на насьцярожаныя адносіны міжнароднай супольнасьці да Беларусі, мы лічым цяперашні момант спрыяльным для набыцьця тут банку”.\nСпадар Мілікен таксама зазначыў, што зацікаўлены ў крэдытаваньні найперш буйной прамысловасьці. “Рафайзэнбанк” ужо прыйшоў на большасьць рынкаў цэнтральнаэўрапейскіх краінаў, з 1998 году ён працуе ва Ўкраіне.\nПаводле старшыні праўленьня “Прыёрбанку” Сяргея Касьцючэнкі, выйсьцем для маламагутнай беларускай банкаўскай сыстэмы застаецца інтэграцыя ва ўсясьветную банкаўскую сыстэму. “Прыёрбанк” — адзін з найбуйнейшых прыватных банкаў Беларусі, ягоная доля на рынку складае каля 10%.


Энтузіясты працягваюць пошукі метэарыта ў Пружанскім раёне\nІнфармацыя аб магчымым падзенні нябеснага прышэльца ўсхвалявала грамадскасць яшчэ паўгода назад - камера відэаназірання зафіксавала палёт яркага агнявога шара. Эксперты не выключаюць, што ён не згарэў цалкам і мог зваліцца на зямлю. Гэта падштурхоўвае людзей адпраўляцца на пошукі. Бо нават за маленькі асколак метэарыта можна выгандляваць нядрэнную суму.\nКолькі на планеце Зямля каштуе "пасланец Сусвету", і дзе ў Беларусі можна ўбачыць кратэр ад падзення метэарыта - у касмічным рэпартажы Іны Пілевіч. Тэрыторыя паміж Лагойскам і Плешчаніцамі. Апынуўшыся ў гэтым полі, абывацель і не зразумее, што знаходзіцца ў метэарытным кратэры. Яго абрысы можна зафіксаваць толькі пры аэрафотаздымцы з космасу. Гэты кратэр выявілі цалкам выпадкова савецкія навукоўцы, яны даказалі - нябесны прышэлец зваліўся сюды каля 42 мільёнаў гадоў. Геолаг Георгій Ількевіч вядзе нас у эпіцэнтр падзення метэарыта - вёску Кузевічы. Разам з калегамі ён выявіў кратэр цалкам выпадкова - пры планавай геалагічнай здымцы. Падставай для такога меркавання стала выяўленне неўласцівых гэтаму рэгіёну парод. Яны размяшчаліся ў хаатычнай паслядоўнасці.\nВыявіўшы кратэр, здавалася, вось яна - залатая жыла. Навукоўцы планавалі знайсці дыяменты. Справа ў тым, што з'ява была такой сілы, што стварыла ўсё неабходнае для фарміравання каштоўных камянёў. Не меншай каштоўнасцю з'яўляецца сам метэарыт. Асколкі нябесных цел часта прадаюць па касмічных цэнах - адзін грам прышэльца з космасу прыраўноўваюць да аднаго грама золата.\nЗ мэтай лёгкай нажывы чорныя капальнікі часта прыязджаюць у Брагінскі раён. Там у 1807 годзе быў выяўлены рэдкі метэарыт. Згодна з законам, займацца пошукам "пасланцаў Сусвету" ў нашай краіне не забаронена. А вось на выкарыстанне металашукальніка ёсць абмежаванні. Асколкі брагінскага метэарыта лёгка знайсці на інтэрнэт-аўкцыёне. Праўда, далёка не ва ўсіх прадаўцоў ёсць дакументы, якія пацвярджаюць сапраўднасць тавару.\nЗаключэнне могуць зрабіць спецыялісты Навукова-вытворчага цэнтра па геалогіі. У надзеі ўзбагаціцца часцяком сюды нясуць усё, што дрэнна ляжыць у зямлі. У геалагічным музеі нават адвялі асобную паліцу пад лжэметэарыты. Паводле 81-га артыкула Кодэкса аб нетрах, пры выяўленні метэарыта трэба звярнуцца ў Мінпрыроды. Калі спецыялісты прызнаюць знаходку рэальным госцем з космасу, то яна падлягае дзяржаўнаму ўліку і ахове як унікальны геалагічны матэрыял. Для асоб, якія парушылі заканадаўства, прадугледжана адміністрацыйная, крымінальная і іншая адказнасць.\nТаджыкістан уводзіць мыты для турыстаў\nБелдзяржцырк да свайго юбілею прэзентаваў прэм'еру "Цудоўны дом"\nСезон катання на каньках распачынаецца ў сталіцы