Гісторыя аднаго цуду: Віялета Кавалёва\nАпошняе абнаўленьне: 03 ліпень 2010, 14:46\nВіялета Кавалёва. Фота Алены Лявончанкі.\nЛюдзі, якія трыццаць гадоў таму прыходзілі ў Беларускую Майстроўню, былі настолькі розныя паводле характараў і мадэляў паводзінаў, што міжволі ўтваралі сабою праекцыю грамадзтва. Нечым гэта нагадвала папулярную тады ўтопію пра перасяленьне ўсіх сьвядомых беларусаў на няжытлую выспу. Вось сабраліся беларускамоўныя і пакінулі неспрыяльнае для іх атачэньне -- “а нам і саміх сябе дастаткова”...\nХтосьці браў на сябе адказнасьць важака, хтосьці станавіўся ўлюбёнцам публікі, а хтосьці вёў рэй у кулюарах. Словам, на ўсе ключавыя ролі ў самаарганізацыі гэтай грамады знаходзіліся адпаведныя пэрсанажы. Цалкам магчыма, што гэтая аўтаномія змагла б пасьпяхова існаваць і на той самай няжытлай высьпе. Настолькі хутка ў чалавечым пляне яна стала самадастатковай.\nВіялета Кавалёва, тады яе прозьвішча было Ефіменка, зрабілася ня толькі адным з твараў гэтай грамады, але й тым, хто добра вычуваў, што трэба для самадастатковасьці. Віялета пераняла ў Ларысы Сімаковіч кіраваньне майстроўскімі сьпеўкамі. Віялета дамаўлялася пра выступы Майстроўні ў розных установах. Віялета прадстаўляла Майстроўню за межамі гэтага руху. Віялета найболей пісала пра Майстроўню і майстроўцаў у прэсе... Словам, была тым, хто забясьпечваў жыцьцядзейнасьць гэтай аўтаноміі, беручы на сябе кожную работу. Прычым рабіла гэта так, быццам кагосьці падмяняе – часова, на выпадак, на раз ці два. Да прыкладу, так было зь пераходам ролі хармайстра да Віялеты ад Ларысы.\nНа рэпэтыцыі Майстроўні ў Палацы прафсаюзаў, 1983 год.\nВіялета: “Ды гэта быў не пераход. Папросту Ларыса вельмі творчы чалавек, у яе мора ўсялякіх праектаў і натуральна, што яна не магла займацца Майстроўняй так вось шчыльна і вельмі доўга. Гэта ж такая руцінная праца, кожны год прыходзяць новыя людзі і трэба вучыць тыя самыя калядкі. Потым тую самую Вясну, потым Купальле. І зноў, і зноў. Ну, і Ларыса папрасіла мяне раз, другі, што, а можаш вось ты... Ты спачатку развучы зь імі, а я потым прыйду і ўжо зраблю з гэтага. Я сказала, добра”.\nДубавец: Але ж кіраваць сьпевамі будзе ня кожны. Патрэбныя пэўныя здольнасьці і пэўны досьвед, чаго ў іншых майстроўцаў не было.\nВіялета: “Дарэчы, я потым ужо ўзгадала, што, аказваецца, я першым сваім вакальным калектывам кіравала, яшчэ калі вучылася ў сёмым клясе школы. Як ні дзіўна, я пра гэта забылася, а потым узгадала літаральна нядаўна.\nЯ вучылася ў музычнай школе і пэўны час дзесьці ў сярэдніх клясах быў нават такі час, што бацька з папругай стаяў, калі я займалася, бо не хацела страшэнна. Ну, але потым неяк уцягнулася і, натуральна, што не шкадую. Я слаба вельмі йграю, але ад бацькоў у мяне добры слых, і я больш люблю не іграць, а падбіраць песьні. І вось у сёмым клясе нам трэба было выступіць на конкурсе нейкай мастацкай самадзейнасьці. І я ня памятаю, ці гэта я прапанавала, ці настаўніца сказала: зьбяры дзяўчынак, няхай яны штосьці сьпяваюць, а ты будзеш іграць. Так мы і зрабілі. Дзяўчынкі сьпявалі. Адзін год “Арлекіна” Пугачовай, а другі год “Бураціна”, песьню зь фільма. Такі ў нас быў вакальны ансамбаль, так мы два гады запар нейкія там месцы нават займалі.\nПраводзіны зімы на менскім стадыёне “Арлёнак”, 1983 год.\nПотым гэта ўсё забылася. Голасу ў мяне ніколі не было, дарэчы. Да Майстроўні. Голас быў вельмі ціхі. Калі ў школьным хоры кіраўнік правяраў, як хто ведае партыі, дык ён казаў заўсёды ўсім маўчаць, толькі тады ён мог пачуць, што я сьпяваю. І казаў: ну, затое чысьценька. І вось так ціхенька і чысьценька я сьпявала і ня ведала, як можна інакш. Як можна інакш, гэта паказала Ларыса. Я сама зьдзівілася, як, аказваецца, можа гучаць голас. Ларыса ўмела гэта рабіць.\nВедаеш, я ж ніколі сябе не ўспрымала як кіраўнік сьпеваў у Майстроўні. Я адчувала, што я проста дапамагаю. А потым сталася так, што дапамагаць ужо й не было каму. Ларыса так -- радзей-радзей-радзей... Ну, я не скажу, што яна назусім сышла з Майстроўні. Проста яна досыць далёка ўжо адышла ад такой руціннай працы. І я ўсё чакала, ну калі ж хто-небудзь прыйдзе яшчэ. Хто-небудзь з нармальнай адукацыяй, з нармальнымі ведамі. Ну, на жаль, ніхто не прыйшоў. Ну і засталася вось я”.\nМайстроўня ладзіць Каляды ў беларускай клясе менскай СШ № 108, 29 сьнежня 1983 году.\nДубавец: Засталася і тады, і пасьля, калі з майстроўцаў утвараліся новыя сьпеўныя суполкі, і яшчэ пасьля, калі пераехала жыць у Канаду і там сабрала свой гурт “Яваровы людзі”.\nВіялета: “Пасьля Майстроўні ўжо выбіраць не было як. Усё жыцьцё было так ці інакш з гэтым зьвязанае. Тут ёсьць Згуртаваньне беларусаў Канады. Ну і ёсьць фальклёрны гурт, які называецца “Яваровы людзі”. І якім зноў жа на бязрыб’і даводзіцца мне кіраваць”.\nАфіша гурта “Яваровы людзі”.\nДубавец: “Бязрыб’е” – праблема, моцна адчувальная ня столькі нават у эміграцыі, колькі на Бацькаўшчыне.\nБеларускай культуры фатальна бракуе мэнэджэраў.\nБеларускай культуры, асьвеце, адраджэнскаму руху фатальна бракуе не кіраўнікоў сьпеваў, хоць і іх небагата, а ў сёньняшняй тэрміналёгіі -- мэнэджэраў. Такіх нідзе не рыхтуюць, таму калі нехта зьяўляецца як мэнэджэр, дык ён рэдкі самародак. Віялета пазьбягае называць сябе кіраўніцай сьпеваў, бо гэта вузкая спэцыялізацыя, у якой яна не пачуваецца поўным прафэсіяналам. Але яна дбае пра ўвесь працэс, у якім сьпевы – толькі частка агульнага руху. Так было ў Майстроўні, так, мабыць, ёсьць і цяпер у Канадзе, бо кола грамадзкіх абавязкаў Віялеты і там шырэйшае. Да прыкладу, яно ўключае выданьне газэты...\nВіялета: “Наконт таго, ці Майстроўня была цудам...\nМайстроўцы сьпяваюць у электрычцы, 1982 год.\nЯ супраць такіх словаў, як “цуд”. Наогул ня вельмі люблю высокія словы і залішні патас. Што гэта такое было? Ня ведаю, як тут клясыфікацыю зрабіць, пад што гэта падвесьці. Я думаю, што проста ў патрэбны час у патрэбным месцы аказаліся патрэбныя людзі, вакол якіх потым усё гэта і нарасло. Так бывае ў гісторыі, я думаю, што мы ня першыя і не апошнія.\nЯ памятаю, мы былі на раскопах у Міры. І да кагосьці там прыехала сяброўка з Расеі. Відаць, археоляг таксама. І вось яна паслухала нашы песьні, паслухала, пра што мы гаворым увечары каля вогнішча і сказала:"\n"Якія вы шчасьлівыя, у вас ёсьць за што змагацца!"\nЯкія вы шчасьлівыя, у вас ёсьць за што змагацца!" Я думаю, у маладосьці павінна быць нейкая такая ідэя, за якую хочацца змагацца. Калі б у Расеі ў 1964 годзе не было голаду, і калі б я засталася там, я думаю, што я там далучылася б да экалягічнага нейкага таварыства, ці аховы помнікаў, ці таварыства цьвярозасьці, ці нечага яшчэ... А ў нас проста было настолькі відавочна, што вось гэта – тая рэч, за якую варта змагацца. Так што асабліва й не было нават чаго выбіраць”.\nУЦЁКІ АД ГОЛАДУ\nДубавец: Гэта праўда, што ў 1964 годзе бацькі Віялеты ўцяклі ў Беларусь з галоднага Паволжа. Яшчэ адзін непрадказальны зьбег абставінаў, хоць у яго і ёсьць нібыта рацыянальнае тлумачэньне.\nВіялета: “У мяне руская сям’я, бацька зрусіфікаваны ўкраінец. Але апроч украінскіх песень, якія дома часта сьпяваліся, больш нічога ўкраінскага не было. Маці нарадзілася ў Паўночным Казахстане, прыехала ў Беларусь, можна сказаць, чыста выпадкова, таму што тут жыла яе родная сястра, якая выйшла замуж з Ашхабада сюды ў Беларусь. А мая маці, калі пажаніліся з бацькам, яны пераехалі ў Асташкаў, гэта на Волзе. Там я нарадзілася і сюды прыехала ў Беларусь толькі таму, што там быў голад.\nІншай радзімы, апроч Беларусі, я ня ведаю.\nЛітаральна не было чым мяне карміць. У гэтым возеры, там вялікае возера Селігер, людзям нельга было лавіць рыбу для сябе, а толькі рыбзаводы мелі права лавіць. Ну, і карацей, ні малака, ні мяса, ні рыбы, нічога. І маці, яна фэльчар, яна ўбачыла, што ў мяне пачынаецца рахіт. І яна запанікавала, пачала пісаць усім сваякам. І цётка ёй сказала: а прыяжджай у Менск, тут ёсьць прадукты. І вось так паехалі яны ў Менск. Гэта быў 1964 год, мне было два гады. Так што іншай радзімы, апроч Беларусі, я ня ведаю. Але літаральна да Майстроўні я неяк ухітрылася да 19 гадоў жыць абсалютна не сутыкаючыся ні з чым беларускім. Дзякуй Богу, што бацькі ня вызвалілі мяне ад беларускай мовы, як ім раілі ўсе настойліва. Яны чамусьці сказалі – ай, няхай вучыць.\nХаця потым, калі пачалася Майстроўня, яны мяне не падтрымлівалі абсалютна, і адносіны з бацькамі сапсаваліся, можна сказаць, назаўсёды. Яны былі з тых мінчан, каму беларуская мова непатрэбная, якія ня ведаюць, навошта гэта. Навошта я гэтым займаюся. Яны не стамляліся мне нагадваць, што ты ж руская, навошта табе гэтая калгасная мова. Што гэта ўсё на тры парадкі ніжэй, чым вялікая руская культура. З гэтым яны жылі, і з гэтым яны, на жаль, пайшлі. Калісьці спачатку я спрабавала іх пераконваць у чымсьці, потым папросту спынілася і...”\nПРЫХОД У МАЙСТРОЎНЮ\nДубавец: Сваё зацікаўленьне беларушчынай Віялета тлумачыць таксама цалкам рацыянальна.\nСяброўскі шарж Гэніка Лойкі.\nВіялета: “Гэта ўсё пачалося з аднаго простага пытаньня. Яшчэ, напэўна, перад Майстроўняй. У мяне проста спыталіся: ну, вось такі статус зараз у Беларусі беларускай мовы, і такі – рускай... і ты лічыш, што гэта справядліва? Я ўпершыню задумалася і сказала: не, несправядліва. У гэтых катэгорыях я пра беларускую мову ня думала раней зусім. І гэта вырашыла ўсё. Ну, а потым, натуральна, людзі. Якія ў нас былі людзі ў Майстроўні! Гэта было адразу зразумела, што гэта лепшыя людзі нацыі. Зь першага разу, калі прыходзіш... Я памятаю, Вінцук падышоў, за руку павітаўся, хоць ён мяне першы раз бачыў. Арына. Я адразу разумела, хто яны. Што гэта яны кіраўнікі.\nЯ памятаю дзень, калі я прыйшла ў Майстроўню, 15 кастрычніка 1981 году, як бы гэта было ўчора. І калі я туды прыйшла, выбару больш не было, я зразумела, што я вось тут мушу быць, і ўсё. Усё астатняе неяк зьнікла само сабой, ня тое, што я разрывала сувязі з тымі людзьмі, з кім я была знаёмая да Майстроўні. Папросту гэта ўсё стала нецікава зусім”.\nМайстроўскія Каляды ў Заслаўі, 1982 год.\nДубавец: Сяброўскае кола Віялеты ўтварылася ў Майстроўні і ў наступныя гады не зьмянялася. Іншыя згадваюць, што менавіта дзякуючы Віялеце далучыліся і да Майстроўні і да беларушчыны.\nВіялета: “У мяне з Майстроўні засталіся дзьве найбліжэйшыя сяброўкі – Ларыса Малашэня і Югася Волкава. Як бы на ўсё жыцьцё. Ларыса хросная маці Камілкі, Югася хросная Дамінікі. Я хросная Югасьчыных дзяцей. Але калі зь Югасяй я сустрэлася ўжо ў Майстроўні, дык з Ларыскай мы былі знаёмыя зь першага курсу журфаку, зь першай бульбы. І так неяк няўхільна збліжаліся паціху. І я трапіла ў Майстроўню першая. І вось гэты момант я забылася, Ларыска яго памятае. Яна кажа, што я ёй не адразу расказала, што я ёй расказвала неяк дазавана, спакваля, і я нават сама цяпер думаю, чаму?\nБезумоўна, таму, што неяк адразу адчувалася,\nМайстроўня – гэта рэч абсалютна антысавецкая.\nшто Майстроўня – гэта рэч небясьпечная. І хоць у такіх катэгорыях не фармулявалася тады, але яно адчувалася – што гэта рэч абсалютна антысавецкая. І трэба добра падумаць, перш чым весьці туды сваіх сяброў. Яны мусяць таксама зрабіць гэты выбар для сябе. Ну, відаць, я ёй расказвала патроху і калі адчула, што яна ўжо знаходзіцца там жа, дзе й я, тады яна прыйшла ў Майстроўню і там ужо засталася. Яна ўжо ўсё ведала, яна ўжо была свая.\nВечарына паэзіі М.Багдановіча на журфаку, 1982 год. Сяргей Трусевіч, Віялета, Ларыса Малашэня, Тацяна Сапач, Ігар Гермянчук, аўтар.\nУ пэўным сэнсе для мяне Майстроўня ніколі й не сканчалася, таму што ўсе сябры былі з Майстроўні, і мы працягвалі зьбірацца толькі ўжо не на Майстроўскія сьвяты”.\nЯК ПЕРАСТАЛА ІСНАВАЦЬ МАЙСТРОЎНЯ\nДубавец: Майстроўня не сканчалася ў сябрах. Але як грамада, як рух, як нефармальная арганізацыя, яна скончыла сваё існаваньне ў 1984 годзе. Віялета згадвае дэталі гэтага завяршальнага часу не без шкадаваньня. Бо для яе і для многіх завяршалася частка ўласнага жыцьця. І не было ніякай магчымасьці паўплываць на гэты працэс.\nВіялета: “Адной з апошніх акцыяў быў пікет, калі зносілі будынак першага беларускага тэатру. Пасьля гэтага нам забаранілі рабіць Купальле ў Палацы прафсаюзаў. І ўсё. Мне здаецца, увосень пасьля гэтага ўжо ніхто не вярнуўся. Я памятаю, што не было ніякага такога заключнага сходу, на якім усе прыйшлі б і сказалі – усё, мы распускаем Майстроўню. Як бы само сабой. Яна існавала столькі, колькі ёй трэба было існаваць і потым перайшла ў іншыя формы.\nЧарнавік запрашэньня на Купальле, якое не адбудзецца. 1984 год.\nЯ ўчора пераглядала тут здымкі і знайшла такую цудоўную рэч.\nНазываецца “Почетная грамота”. “Мінскі гарадзкі аддзел народнай асьветы ўзнагароджвае калектыў рэспубліканскага Палаца прафсаюзаў Беларуская Майстроўня за прапаганду беларускага народнага мастацтва сярод школьнікаў горада Мінска. Загадчык аддзела Чобатава, 10 студзеня 1984 года”.\nПотым у мяне яшчэ ёсьць Статут наш. Калі мы былі ў Палацы культуры Белсаўпрофа, ад нас патрабавалі, каб мы ўсе мелі статут. Але на статуце, тут год стаіць 1984, ужо напісана “Клуб аматараў фальклёру”. Я думаю, што гэта быў час, калі нам ужо забаранілі ўжываць слова Майстроўня афіцыйна ў Палацы прафсаюзаў.\nВокладка майстроўскага статуту.\nПасьля таго, як Майстроўня скончылася, на жаль, гэта быў такі крыху роспачны час для мяне, адразу пачало ўзьнікаць шмат розных іншых груповак, арганізацыяў. Людзі пачалі ўжо далей разыходзіцца па інтарэсах. Гэта было непазьбежна, бо надта ж розныя людзі былі ў Майстроўні, і калі колькасьць пераваліла сотню, то тады відавочна: што каму было больш цікава, так усе й падзяліліся. Я нейкі час спрабавала патусавацца каля маладых літаратараў, нават, памятаю, езьдзіла на нейкую сустрэчу ў Іслач, то каля Таварыства беларускай мовы. Я нават была дэлегатам першага ўстаноўчага зьезду БНФ у Вільні. Але хутка неяк зразумела, што не хачу я займацца палітыкай. Так што на гэтым усё і скончылася. А сьпяваць я хацела заўсёды”.\nДубавец: Такая магчымасьць амаль на дзесяць гадоў адкрылася Віялеце ў сьпеўным гурце “Дзяньніца”, які, дарэчы, таксама ўтварыўся ў выніку распаду Майстроўні на мноства розных грамадаў. Напэўна ж Майстроўня перадвызначыла і перамены ў асабістым жыцьці Віялеты.\nВіялета: “Мы ж і з мужам размаўлялі адразу па-беларуску, яшчэ як не ажаніліся, а толькі пазнаёміліся. Хоць ён ніколі ня быў у Майстроўні, а ў гэты час сядзеў па бібліятэках і рыхтаваў дысэртацыю. Ён інжынэр-мэталург па спэцыяльнасьці. Але пазнаёмілі нас сябры. Рытка Міклашэвіч расказвала пра гэта. Але я яшчэ не была замужам і была такая праблема – не было за каго выходзіць замуж, таму што ўсіх беларусаў ужо разабралі. Усе, хто быў у Майстроўні, ужо перажаніліся, наколькі маглі. На ўсіх не хапіла ж параў. А так, калі сустракаешся з кімсьці новым і, ведаеш, калі пачынаюць задаваць пытаньне адразу: дзевушка, а пачэму вы разгаварываеце па-беларуску, ну ўсё... Прайшоў той час, калі штосьці хацелася тлумачыць. Альбо ты разумееш, альбо ты не разумееш. І на гэтым усе знаёмствы сканчаліся адразу. А тут чалавек, які размаўляў па-беларуску зь сям’і. У Славы бацька быў у Народным фронце. Ён скончыў беларускі філфак, быў знаёмы шмат з кім зь беларускіх пісьменьнікаў. То бок, для Славы не было ніякіх праблемаў.\nА дзеці... калі мы жылі ў Менску, мы жылі з маёй мамай, і мама, натуральна, гаварыла па-руску, яны тады дзьве мовы ведалі і ня блыталі. Ну, а зараз яны таксама ведаюць дзьве, але іншыя. Ангельскую яны ведаюць нашмат лепш, чым беларускую. Але тое, што мы ў сям’і гаворым па-беларуску, гэта настолькі натуральна, што калі я тут зь якімі-небудзь рускамоўнымі знаёмымі размаўляю па тэлефоне, а потым, не пасьпеўшы пераключыцца, да іх зьвяртаюся, яны адразу крычаць: мама, не размаўляй з намі па-расейску! Для іх гэта настолькі чужая мова зараз. Я думаю, што маім бацькам гэта б не спадабалася”.\nВіялета: “Моманты, якія часьцей за ўсё згадваюцца... Мне досыць часта ўзгадваецца спэктакаль “Клеменс”, калі прыяжджаў Віцебскі тэатар. І там была вось гэтая песьня “І гэты час, і гэты лад неназаўсёды”. А такіх песьняў было яшчэ мала тады, мала было чаго сьпяваць, апроч фальклёру. І калі мы гэтую песьню пачулі, дык проста абалдзелі. Бо гэта была літаральна песьня для Майстроўні. І я яе запомніла і потым на наступнай жа рэпэтыцыі села, паказала, сыграла. Усім яна спадабалася, і мы яе тут жа вывучылі, тут жа вырашылі, што ўсе мусім пайсьці на гэты спэктакаль. І мы ўсе прыйшлі з кветкамі, і калі спэктакаль скончыўся, з двух бакоў на сцэну пацёк ручаёк з кветкамі. А потым доўга не хацелі разыходзіцца і стаялі ў сквэрыку каля Дома афіцэраў і сьпявалі гэтую песьню. І міма ішоў Мазынскі. А я тады ня ведала, што гэта Мазынскі. Але я ўбачыла ягоныя вочы... І я магу ўявіць: толькі скончыўся спэктакаль, а тут стаіць грамада маладых людзей і сьпяваюць гэтую песьню, прычым так сьпяваюць, што сна, што яна дайшла па прызначэньні. Ён спыніўся і пытаецца: а хто вы? А мы вельмі любілі такія пытаньні і адразу казалі: а мы ніхто, мы беларускія студэнты. І ён глядзеў на нас... Гэтыя вочы забыць немагчыма. Гэта калі чалавек адчувае, што ён жыў недарма. Калі ён нешта зрабіў, і яно дало вось такі вынік. Ён кажа: а я Мазынскі, галоўны рэжысэр тэатру. А давайце я вас запрашу на наступны спэктакаль. Мы кажам: давайце. Ён дастае пропуск і кажа: на колькі чалавек выпісваць? Я падумала, і кажу: на пяцьдзесят. І ён выпісаў на пяцьдзесят чалавек.\nМайстроўская лучнасьць, 1983 год. Віялета другая зьлева.\nТрэцяга ліпеня дзень нараджэньня Юлі Лысковай. Юлечка, я цябе віншую з днём нараджэньня, я цябе вельмі люблю, заўсёды памятаю, і ты якраз адна з тых людзей, каго мне тут моцна не хапае. Я спадзяюся, што ты мне напішаш і мы з табой будзем часьцей бачыцца, сустракацца хаця б на хвалях этэру.\nЯ, натуральна, не магла ўзяць з сабой усе кніжкі, якія былі. У мяне тут можа дваццатая частка тых, што былі. Я іх памятаю як сяброў. Але людзі на першым пляне. Усе сябры засталіся там. Мы сюды пераехалі, калі мне было амаль сорак. У такім узросьце ўжо, відаць, сябры не заводзяцца. Ёсьць вельмі добрыя знаёмыя тут, але сябры ўсе там”.


Гэта вам не школьная праграма: твой белліт лістапада | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nГэта вам не школьная праграма: твой белліт лістапада\nПадрыхтавалі для вас кароткі спіс беларускай літаратуры, якой няма ў школьнай праграме, але якая варта ўвагі.\nМіхась Стральцоў «Сена на асфальце»\nМногім з вас ён знаёмы па школьнай праграме. І, магчыма, у 11 класе менавіта гэты твор убіў апошні цвік у труну, пад назвай «белліт толькі пра вёску».\nАднак, кніга насамрэч вартая ўвігі. У ёй уздымаецца важнае пытанне развіцця вёскі, яе стану ў параўнанні з горадам. Размова пра тое, чаму людзі перабіраюцца ў горад – не ад вялікай любві да мегаполіса, а ўцякаючы ад галечы.\nВіктар Марціновіч “Возера радасці”\nСюжэт немудрагелісты, але блізкі і зразумелы кожнаму, хто прайшоў праз размеркаванне: нелюбімая дачка ўплывовага чалавека трапляе па размеркаванні ў невялікую вёсачку Малмыгі Віленскага раёна.\nЛюдзі, якіх Яся сустракае на сваім шляху, усё яшчэ ў сваёй галаве жывуць у часах даўно зніклых.\nРазам з Ясяй вам трэба прайсці няпросты шлях і пасталець. І зразумець, што Возера радасці – недасяжна, хоць ісці да яго, безумоўна, варта.\nВасіль Быкаў “Мёртвым не баліць”\n“Так, я хачу памерці. Я не хачу ісці ў палон. Я не буду даваць ім ніякіх паказанняў. Я не хачу і не магу больш пакутаваць. Пакуты становяцца звыш маіх сіл. Я нават не ведаю, дзе і што ў мяне баліць. Боль самаўладна гаспадарыць ва ўсім целе, невядома чаго дамагаючыся. І я зайздрошчу Юрку. Яму ўжо не балюча. Ён пераступіў свой апошні рубеж і зараз непадуладны немцам”.\nМенавіта ў гэтай кнізе “мясарубка вайны”, праз якую прайшлі нашы бацькі і дзяды, апісана з уласцівым Быкаву бязлітасным рэалізмам.\nГанна Севярынец «Мая школа»\n“Мушу папярэдзіць маіх шаноўных чытачоў. Перад вамі – не ўспаміны, не настаўніцкі дзённік, не блог у “Фэйсбуку”, а мастацкі твор з усімі адпаведнымі атрыбутамі, і найперш – мастацкай выдумкай. Героі, сітуацыі, школы і горад у гэтай кнізе альбо прыдуманыя, альбо моцна пераасэнсаваныя мной з гледжанага ў жыцці. Таму прашу мець на ўвазе: амаль усе імёны ў кнізе “Мая школа” несапраўдныя, усе супадзенні – выпадковыя”.\nАднак, нягледзячы на такі эпіграф, шмат хто з вас пазнае ў гэтай кнізе сваю школу: і яе радасці, і яе праблемы.\nИгра про Максима Богдановича уже доступна и можно поиграть\nВ Бресте запускают курс по воплощению городских идей. Что за он?


Адвакатка пра стан Дзядка: «Траўмы ад кайданкоў на руках, вялізарныя сінякі на сцёгнах і | Новы Час\nМы звязаліся з Наталляй, каб больш даведацца, што зараз адбываецца З Мікалаем Дзядком.\n— Дзе цяпер знаходзіцца Мікалай і ў якім стане?\n— Мікалая 17 лістапада перавялі з ІЧУ на Акрэсціна ў СІЗА-1 Мінска на вуліцы Валадарскага. Пакуль ён знаходзіцца на каранціне. Фізічны стан ужо можна назваць нармальным, маральна трымаецца добра, бадзёры. Кажа, што застаецца пры сваіх перакананнях і прынцыпах.\n— Ён распавёў, як яго затрымлівалі?\n— Да затрымання Мікалай некалькі месяцаў здымаў кватэру ў пасёлку Сасновы. Ён ні ад каго не хаваўся, але разумеў, што ў цяперашняй сітуацыі яму лепш не знаходзіцца ў Мінску, бо некалькі папярэдніх гадоў ён быў пад асаблівай увагай ГУБАЗіК — выключна ў сувязі са сваімі поглядамі і пазіцыяй, якую выказваў публічна. Са слоў Мікалая, 11 лістапада каля 23 гадзін да яго ў кватэру на другім паверсе, разбіўшы акно, уварваліся сем супрацоўнікаў сілавых структур у масках, захапілі яго, і ўжывалі фізічны гвалт і спецсродкі, пакуль не дамагліся «прызнанняў» на камеру. Затым яго адвезлі ў Мінск, дзе з ім «працавалі» некалькі гадзін, патрабуючы доступу да дыску кампутара і тэлеграм-каналаў, і толькі пасля 5 гадзін раніцы яго адвезлі ў ІЧУ.\n— Наколькі моцна і якімі метадамі на яго «ўздзейнічалі»?\n— Падрабязнасці распісваць не буду, наконт гэтага будзе зроблена адпаведная працэсуальная заява. Магу сказаць, што ў мяне было некалькі кліентаў, якія беглі з Чачні пасля прымянення да іх катаванняў, і былі затрыманыя ў Беларусі для высылкі. Але я ніколі не думала, што пачую, як падобныя гісторыі будуць адбывацца ў нашай краіне.\nЯк сказаў мне Мікалай, праз некалькі гадзін пасля затрымання, калі ён ляжаў на падлозе ў памяшканні аднаго з ведамстваў, з яго «ўзялі» (калі можна так выказацца) «слова гонару», што ён больш нічога не будзе казаць пра ГУБАЗіК. Дапусцім. Тым больш, нам пакуль не вядомыя імёны тых, хто здзяйсняў затрыманне. Але само гэта ўпраўленне 12 лістапада адрапартавала аб сваіх дзеяннях па затрыманні Дзядка і паказала відэа, у якім бачны стан Мікалая пасля гэтага затрымання. Нават крыху дасведчаны чалавек адразу заўважыць на першым відэа сляды прымянення газу з блізкай адлегласці, а на другім відэа выразна бачная гематома на левым воку. Што яшчэ я ўбачыла ўжо ў ІЧУ: траўмы ад кайданкоў на руках, вялізарныя сінякі на сцёгнах і на спіне.\nЯ думаю, з улікам таго, што некалькі супрацоўнікаў сілавых структур праводзілі затрыманне бяззбройнага Дзядка нечакана для яго, пытанне прапарцыйнасці прымянення сілы ў мэтах затрымання тут не павінна разглядацца наогул, а павінна вырашацца пытанне аб прававой ацэнцы з пункту гледжання перавышэння ўлады і службовых паўнамоцтваў.\nУсе бачныя пашкоджанні зафіксаваныя, як мінімум, пры паступленні ў СІЗА. У органа расследавання ёсць дастатковыя падставы для правядзення праверкі і вырашэння пытання аб узбуджэнні крымінальнай справы.\n— Ці разлічваеце вы на такое расследаванне, улічваючы, што па тысячах заяваў аб прымяненні да людзей гвалту з боку супрацоўнікаў органаў у жніўні гэтага года не была ўзбуджана ніводная крымінальная справа?\n— Складана быць упэўненым у выніках. Нават у 2017 годзе, калі пасля затрымання па шляху на мітынг да Дня Волі Мікалай трапіў у бальніцу хуткай дапамогі са страсеннем мозгу, што было безумоўным доказам прымянення гвалту, крымінальная справа не была ўзбуджаная. Тады ў выніку праверкі была выдадзена версія, што ён на момант затрымання ўжо меў гэтыя пашкоджанні. Мы абскардзілі гэтае рашэнне і па лініі пракуратуры, і ў судовых інстанцыях, але безвынікова. Цяпер гэтая справа знаходзіцца на разглядзе Камітэта па правах чалавека ААН.\nШто тычыцца цяперашняй сітуацыі, то, нягледзячы ні на што, орган расследавання абавязаны адпаведным працэсуальным чынам рэагаваць. Міжнародным стандартам расследавання катаванняў з’яўляецца аператыўнае, незалежнае, аб’ектыўнае і эфектыўнае расследаванне пры ўмове, што ахвяра абаронена ад магчымых пагроз у сувязі з гэтым расследаваннем. У Крымінальна-працэсуальным кодэксе Рэспублікі Беларусь таксама закладзеныя гэтыя прынцыпы. Так што паглядзім, наколькі прынцыпова паступіць Следчы камітэт.\n— Што можна сказаць наконт «кактэйляў Молатава» і «халоднай зброі», якія, па паведамленні ГУБАЗіК нібыта былі выяўлены ў кватэры Мікалая?\n— Вы маеце на ўвазе нейкія бутэлькі, паказаныя ў сюжэце МУС? А адкуль ім вядомае іх змесціва? Хто вынес экспертнае заключэнне адносна «халоднай зброі»? Калі ўзгадаць даволі вядомую справу «Белага легіёну», па дзяржаўных тэлеканалах тады паказвалі цэлы багажнік бутэлек з нейкімі вадкасцямі, нейкія нажы таксама... І дзе яны цяпер? Мікалай жа сказаў мне, што ў яго гэтых бутэлек не было. Па простай логіцы: навошта яму «кактэйлі Молатава» ў пасёлку Сасновы? Ён бы іх на аўтобусе ў Мінск павёз? Улічваючы пры гэтым, што ні ў адным маршы, мітынгу ці сходзе Дзядок апошнім часам не ўдзельнічаў і да гвалтоўных дзеянняў не заклікаў.\n— Можаце сказаць, у чым сутнасць прад’яўленых Дзядку абвінавачванняў?\n— На сёння нам вядома толькі тое, што было ў паведамленні МУС. Пакуль няма канкрэтнага апісання інкрымінаванай Дзядку дзеі, таму няма магчымасці нешта каментаваць. З таго, што было сказана ў паведамленні МУС — «Актыўна адміністраваў радыкальны тэлеграм-канал, дзе публічна заклікаў да ўдзелу ў масавых беспарадках», — можна зрабіць выснову, што крымінальны пераслед ажыццяўляецца за нейкія выказванні, за выказванне пэўнага меркавання. Але не думаю, што якія-небудзь публікацыі Дзядка аб'ектыўна можна ацаніць гэта як заклікі да гвалтоўных дзеянняў.\nМікалаю Дзядку ўжо можна пісаць лісты. Адрас: СІЗА-1, вул. Валадарскага, 2, г. Мінск, 220030.\nАртыкулы Мікалая Дзядка\nСтрайкам «Беларуськалію»: Yara паведаміла пра перагляд кантрактаў і далейшага супрацоўніцтва з прадпрыемствам\nEBU патрабуе ад Белтэлерадыёкампаніі тлумачэнняў за дэманстрацыю здзекаў над людзьмі.


Беларусь рыхтуе Айвана да «Еўрабачання-2016» | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларусь рыхтуе свайго прадстаўніка на конкурс «Еўрабачанне – 2016» – займаецца гэтым нацыянальная дзяржаўная тэлерадыёкампанія. Сёлетні нацыянальны адбор ізноў не абыйшоўся без скандалу.\nПерамог гамяльчук Аляксандр Іваноў (сцэнічнае імя Айван), раскруткай якога займаецца расейскі прадзюсар Віктар Дробыш. А сам музыка краіну называе не Беларусь, а на расейскі манер “Беларусія”.\nТаксама гучалі ў інтэрнэце абвінавачванні, што глядацкае галасаванне накручанае. Сёлета телерадыёкампанія выкарыстоўвала новую форму адбору – толькі галасаванне гледачоў праз СМС. “На каментары ў фальсіфікацыях стараемся не рэагаваць – гэта конкурс: заўсёды ёсць тыя, хто перамог і хто прайграў,” – каментуе кіраўнік прэсавай службы тэлерадыёкампаніі Святлана Смалонская–Краскоўская:\n– У нас былі розныя спосабы вызначэння пераможцы. Мы лічым, што галасаванне гледачоў – найбольш празрыстая форма для вызначэння годнага прадстаўніка Беларусі. Што тычыцца розных выказванняў, зразумела, што нацыянальны адбор – гэта 10-15 фіналістаў, пуцёўка толькі адна. Таму, зразумела, могуць быць пакрыўджаныя, якія так ці інакш выказваюць сваю незадаволенасць і прэтэнзіі.\nЖурналіст «Камсамольскай праўды ў Беларусі» Сяргей Маліноўскі, які піша на свецкія тэмы, прыгадвае, што нацыянальны адбор на „Еўрабачанне” ў Беларусі амаль заўсёды суправаджаецца скандаламі:\n– Гэта абсалютна нармальна, што ўзнікаюць сканлдалы. Я лічу, што сумленнага празрыстага галасавання ў гэтым годзе не было. Хоць заяўлена яно было як глядацкае.\nСёлета міжнародны конкурс „Еўрабачанне” пройдзе ў сталіцы Швецыі. Фінал шоў на тэлебачанні пакажуць 14 траўня. Беларусь там прадставіць гамяльчук Аляксандр Іваноў, які сваю творчую кар’еру робіць у Расеі.\nУлад Гранеўскі, Беларускае Радыё Рацыя\nБеларусь на „Еўрабачанні-2016” прадставіць IVAN


14 студзень 2016, 20:55\nХто вінаваты ў крызісе? Адказваюць жыхары Магілёва\n— Я не хацеў бы вінаваціць наш урад, але той, хто кіруе, ад таго ўсё і залежыць. Вы ж паглядзіце, што робіцца з нашымі магілёўскімі прадпрыемствамі. Навошта падымаць з кален тое, што ўжо даўно загнулася? Навошта ўкладаць у іх грошы, даваць ім крэдыты, калі яны іх усё адно ня вернуць?\n— Дужа шмат непатрэбных людзей знаходзяцца ў кабінэтах, якія мусілі б выйсьці і чысьціць гэты горад. То бок людзі, якія мусілі б даваць Беларусі квітненьне — яны папросту атрымліваюць зь яе грошы. Гэта наступствы таго ладу, пры якім мы былі акцябратамі, піянэрамі ды камсамольцамі. Асноўная маса кіраўнікоў з таго часу і знаходзіцца пры ўладзе.\n— Гэтыя ж краіны іншым шляхам ідуць. У іх зусім іншы мэнталітэт. Пад іх мы наўрад ці падладзімся. Мы ж ад Расеі залежым. У Расеі крызіс — і ў нас таксама. Гэта мо часова. Ды ніхто ў гэтай сытуацыі не вінаваты. Але і ня выхад узводзіць барыкады. Цяпер неяк трэба перажыць гэты крызіс. Мо што ў Расеі наладзіцца ў лепшы бок.\n— Хто вам сказаў, што ў гэтых краінах няма крызісу? Яны ж уступілі ў Усясьветную гандлёвую арганізацыю. У іх уласнай прадукцыі зусім няма. Яны ня маюць права яе вырабляць. Я б не сказаў, што ў Беларусі моцны крызіс. Хіба харчоў у вас няма. Я з Расеі прыехаў, дык у вас свае харчы па цане — як у нас, нават таньнейшыя. Заробкі... Так, невялікія, але цэны такія самыя. А калі глядзець па заробках, то ў вас горш.\n— Усё ад Расеі залежыць. У Расеі цяпер поўны крызіс. Беларусь дужа блізкая эканомікамі з Расеяй. Дзяржава давяла краіну да гэткага стану.\n— Я ня ведаю, хто вінаваты можа быць, але ня наша кіраўніцтва. Ёсьць дыктатары, якія навязваюць сваю палітыку з па-за межаў нашай дзяржаве.\n— А хто сказаў, што ў Польшчы і Літве крызісу няма? Ня так там ужо і добра. Палякі, згодны, лепей за нас жывуць. Народ вінаваты. Які народ, такі і прэзыдэнт. Кожны ж мусіць разумець: каб добра жыць, трэба нешта рабіць.\n— Працаваць людзям трэба нармальна. Працаваць. Усім! Усім!\n— Вінаваты наш урад і нават прэзыдэнт. Каб нешта зьмянілася, трэба мяняць сьвядомасьць людзей. Калі наладжваць эканамічныя сувязі з той жа Літвой, Польшчай ды наагул з Эўразьвязам, дык гэтаму перашкаджаюць палітычныя матывы.


Catholic.by - Каментарый да літургіі і малітва вернікаў на ХХХІІ Звычайную нядзелю, Год В (8 лістапада)\nКаментарый да літургіі і малітва вернікаў на ХХХІІ Звычайную нядзелю, Год В (8 лістапада)\nПадчас кожнай нашай сустрэчы з Хрыстом Ён глядзіць на нашае сэрца. Ён добра ведае, што ў ім схавана. Эўхарыстыя – гэта асаблівы момант сустрэчы нашага сэрца з міласэрным і любячым Сэрцам Хрыста. Ён глядзіць на нашае сэрца так, як глядзеў на скарбонку ў святыні, і добра бачыць, што мы здольныя аддаць. Ён патрабуе ад нас даверу. Таму пакінем на час літургіі ўсе справы, якія турбуць і непакояць нашае сэрца, і з вялікім даверам і пашанай будзем удзельнічаць у святой Літургіі.\n“Шчаслівыя ўбогія духам, бо іх ёсць Валадарства Нябеснае”\nЛітургія слова на сённяшні дзень звяртае ўвагу з аднаго боку на ўбогасць і беднасць. Нездарма Хрыстус называе ўбогіх шчаслівымі і перасцерагае багатых словамі, што цяжка ім будзе ўвайсці ў Нябеснае Валадарства. Але сама па сабе беднасць ці нястача не здольная нам дапамагчы на шляху да Неба, але толькі калі яна перажываецца з Хрыстом.\nАмаль кожны сучасны чалавек скардзіцца на недахоп часу, увагі іншага чалавека, любові, супакою. Усё гэта таксама з’яўляецца нашай беднасцю. Але ці здольныя мы дзяліцца тым, чаго нам так не хапае? Аддаць бліжняму свой час, паслухаць старэйшага чалавека, пагуляць з малодшымі, пастарацца зразумець маладога чалавека, які згубіўся ў жыцці.\nЗ іншага боку Божае слова сёння кажа нам пра давер і дае прыклад дзвюх жанчын. У першым чытанні бачым прыклад жанчыны, якая даверылася і паслухалася Бога, які прамаўляў да яе праз прарока. У Евангеллі бачым прыклад беднай удавы, якая аддае апошняе і не думае пра сябе. Няхай яны стануць для нас прыкладамі таго, што Бог атуляе апекай кожнага, а ад нас патрабуе даверу. Калі Ён так прыгожа апранае лілію і дае ёй прыгажосць, то ці можа забыць пра нас, тых, за каго аддаў сваё жыццё?\nРазважаючы над прыкладам беднай удавы, з вялікім даверам узнясём свае малітвы і просьбы да Усемагутнага Бога.\n1. Молімся за святы Касцёл, каб быў знакам Божага Валадарства для сучаснага свету.\n2. Молімся за святароў, каб так, як прарок Ілля, вучылі людзей давяраць ва ўсім Богу.\n3. Молімся за хворых, бедных і самотных, каб былі побач людзі, здольныя дапамагчы.\n4. Молімся за тых, за каго маем абавязак маліцца, асабліва за нашых дабрадзеяў, каб Бог адарыў іх усімі неабходнымі ласкамі.\n5. Молімся за памерлых, каб атрымалі сваю ўзнагароду на Нябёсах.\n6. Молімся за нас, тут прысутных, каб заўсёды памяталі, што Хрыстус глядзіць на сэрца, і ўмелі аддаць апошняе, калі таго патрабуе Бог ці бліжні.\nБожа, з вялікім даверам аддаем Табе нашае жыццё і нашыя просьбы. Праз Хрыста, Пана нашага.


Сааўтар: Ратэнка І.І.\nГэты кароткі пост у фотаздымках спрабуе жалюгодна адлюстраваць хараство квецені ў Налібоцкай пушчы, якая доўжыцца з канца красавіка й да кайстрычніка, але найбольшы развой мае ў чэрвені й ліпені. У Налібоцкай пушчы вясеньне-летняя квецень асабліва багата, бо тамтэйшыя ляндшафты поўняцца травянымі галявінамі. Сярод іх ёсьць поплаўныя лугі, лугі на лясных лонках на мейсцах былых сенажацяў, лугавіны вакол хутароў і вёсачак, а больш за ўсё гэта раскошныя травяныя лугі на асушаных землях. Далёка не ва ўсіх пушчанскіх абшарах ёсьць гэтакая разнастайнасьць і дзель травяных галявін як у Налібоцкай пушчы. І на іх бясконцая разнастайнасць кветак. А яшчэ ўзбочыны дарог, якія як квяцістыя парканікі ўсім іхнім цягам. Насамрэч будаваныя па Налібоцкай пушчы жвіроўныя дарогі надта дадаюць разнастайнасьці глебавых варункаў, бо марэнная жвірава-пясчаная сумесь прывозілася ў Налібоцкую пушчу звонку, а ў самой лагчынна-роўнядзевай пушчы марэнныя адкладаньні пакрыты таўстымі пяскамі або тарфамі.\nАўтары не імкнуліся зазначаць, якія квяцістыя расьліны і іх супольніцтва ёсьць тутэйшыя, а якія экзатычныя і інтрудакаваны людзьмі. Мы проста падавалі прыгажосьць красаваньня кветак у Налібоцкай пушчы, якая яна нам штодня бачыцца.\nРаньнявеснавая квецень у дубровах.\nНа пераходных і верхавых багнах у траўні.\nУверсе й унізе амаль што адно і тое ж мейсца ў пачатку й напрыканцы траўня.\nКвяцістыя адмеціны былых пушчанскіх хутароў і вёсачак.


Галоўная Прэс-цэнтр Навіны Слуцк - Дынама - 0:1. Час Удожы.\nСлуцк - Дынама - 0:1. Час Удожы.\n17.10.2015 0 каментарыяў\nМінскае «Дынама» выйграе ў Слуцку дзякуючы дакладнаму ўдару галоўнага бамбардзіра восені - Чыгозэ Удожы\nМінуў перапынак у першынстве Беларусі, выкліканы так званай «міжнароднай» паўзай, калі зборныя каманды, ад юнацкіх да нацыянальных, праводзяць свае сустрэчы.\nЗвычайна падобныя перапынкі ідуць на карысць камандам. Можна, вобразна кажучы, перавесці дух, падлячыць траўмаваных, адпрацаваць на трэніроўках новыя ўзаемадзеянні. Папрацаваць над тымі кампанентамі, што атрымліваюцца горш, ці не атрымліваюцца зусім. Напрыклад - над рэалізацыяй шматлікіх галявых момантаў.\nАле ў мінскага «Дынама», сітуацыя некалькі іншая. Вялікая група гульцоў, якая выступала ў зборных, вярнулася ў каманду літаральна за пару-тройку дзён да матчу. Таму ў заўзятараў слушную цікавасць выклікалі як кандыцыі футбалістаў, так і пытанні ўзаемадзеяння. Асабліва ў праекцыі на маючы адбыцца матч Лігі Еўропы ў Вільярэале.\n«Дынама» выйшла на гульню са «Слуцкам» ў звыклым, калі не сказаць аптымальным складзе. Толькі Мікіта Корзун, які правёў ад званка да званка два цяжкіх матчы за моладзёжную зборную, не быў заяўлены на гэты матч.\nГэты матч што адзін, што другі бок можа назваць «матчам нескарыстаных магчымасцяў».\nРэалізуй «Дынама» нават не палову, а хоць бы чвэрць створаных момантаў, хто б успамінаў потым пра тыя нячастыя, але відавочныя пагрозы, што ўтойвалі ў сабе атакі гаспадароў? Але замест таго, каб сысці на перапынак з камфортнай перавагай у два-тры мячы, бел-блакітным спатрэбілася гадзіну з невялікім на тое, каб толькі аднойчы рэалізаваць сваю бясспрэчную перавагу ў матчы.\n«Дынама» не забівала з самых розных сітуацый: з прамога ўдару, з прастрэлу, пасля памылак абаронаў (адзін толькі ўвод мяча брамнікам случчукоў на нагу Адамавічу чаго варты!). Складалася адчуванне, што дзесьці на трыбуне церабіў сваю бараду і ўсміхаўся стары Хатабыч, бо, што случчукі маглі ад душы наракаць на лёс, што мінчукі. Асабліва апошнія, якія ўсё білі і білі па штангах, нібы вярнуўся веснавы праклён на Адамавіча і іншыя, калі па ўсёй краіне звінелі каркасы брамы пасля ўдараў бел-блакітных.\nГалоўнаму галеадору гасцей, Бечыраю, штанга перашкодзіла вызначыцца двойчы! Аднойчы на стойку наракаў Ненад Адамавіч! Прамудраў і Карыцька па штангах не білі, але і пасля іх удараў мяч ні ў якую не хацеў класціся ў сетку.\nНаогул фартуна ў гэтым годзе ставіцца да мінчукоў вельмі абіральна. Вось у пачатку сезона забіваў Бечырай. Вось сцяг падхапіў Адамавіч. Зараз, атрымліваецца, прыйшоў час Удожы? Менавіта спроба Чыгозэ, завяршаючая камбінацыю з удзелам Муніра і Адамавіча, сталі выніковымі.\nВыпады гаспадароў у адказ, як ужо казалася, можна пералічыць на пальцах адной рукі, але кожны з іх быў такі, што якраз было мяняць лік на табло. Іссо, Курловіч, Мілько - няпоўны спіс патэнцыйных галеадораў дружыны Грыгарава. Але альбо штанга звыкла зазвініць, або Гутар падцвердзіць свой клас, адбіўшы адскочыўшы мяч плячом. Ці, напрыклад, дастаўшы мяч з-пад ашэстка. Або Сяргей Паліцевіч на апошняй секундзе кампенсаванага часу матчу (!) выб'е мяч з пустой брамы.\nАле добра тое, што добра скончваецца. «Дынама» ўзяло тры пункты на выездзе і наўрад ці хто-небудзь з відавочцаў матчу будзе наракаць на несправядлівасць такога зыходу.\nЗаўзятары случчукоў жа могуць занесці ў актыў сваёй камандзе байцоўскі характар і непахіснасць перад фаварытам.\nНаступны матч «Дынама» правядзе ў бліжэйшы чацвер на «Эль Мадрыгале», у Іспаніі, супраць лідзіруючага ў Ла Лізе «Вільярэалу». І там ужо будзе зусім іншая гульня.\nІ да сваіх момантаў трэба будзе паставіцца куды больш асцярожна.\nУ Фларэнцыі, неяк аднойчы, атрымалася …


НОВЫ ГОД У РЭГІЁНЕ ЛАППЕЕНРАНТА І ІМАТРА - АДПАЧЫНАК - 2019\nДакументы для атрымання візы ў Фінляндыю\nЗбіраецеся на зімовыя святы ў Фінляндыю? Рэгіён Лаппеенранта і Іматра гатовы прапанаваць вам цудоўныя магчымасці для правядзення адпачынку. Дзякуючы размяшчэнню зблізку фінска-расейскай мяжы рэгіён з'яўляецца адным з найпапулярнейшых месцаў адпачынку гасцей з Расіі. Жывапісная зімовая прырода, чыстае паветра і разнастайная праграма зімовага адпачынку зробяць вашыя канікулы незабыўнымі!\nЗ сям'ёй на зімовым адпачынку\nПраграма актыўнага адпачынку\nSaimaa Adventures big\nУ штотыднёвай праграме рэгіёну знойдуцца заняткі на любы густ. Кампанія Saimaa Adventures арганізуе сафары на снегоходах і квадрацыклах па беразе возера Сайма, флоатинг ў ледзяной вадзе ў спецыяльных гідрокосцюма, катанне на бегавых лыжах, падлёднай рыбалка, экскурсіі ў лапландскага вёску і многае іншае.\nЗ 30 снежня па 10 студзеня 2015 г. у мястэчку Раух (Лаппеенранта) будзе працаваць Парк зімовых забаў. Тут можна будзе пракаціцца на квадрацыклах па лёдзе або адправіцца ў сафары на снегоходах, здзейсніць падарожжа па возеры Сайма на судне на паветранай падушцы і сустрэцца з Санта-Клаўсам. Гасцей чакаюць снежныя забавы і цудоўны каток. У парку забаў будзе арганізаваны пракат інвентара, дзе можна будзе ўзяць у арэнду фінскія санкі, лыжы і канькі.\nПадрабязную інфармацыю аб усіх мерапрыемствах у рэгіёне Лаппеенранта і Іматра можна паглядзець тут >>.\nПалюбавацца бурлівым вадаспадам Иматранкоски можна на Каляды - 25 снежня ў 21:00, і на Новы Год - 31 снежня ў 24:00. Шоў праходзіць у суправаджэнні музыкі і прыгожай падсвятлення. На гэтае відовішча абавязкова варта прыйсці паглядзець!\nПравесці Новы Год з сям'ёй можна ў спа-гатэлі Holiday Club Saimaa або размешчаных непадалёк катэджах Saimaa Gardens. Для гасцей падрыхтаваны ўрачысты вячэру, забаўляльная праграма на рускай мове, жывая музыка і танцы, а таксама сустрэча з Дзедам Марозам і Снягуркай.\nПадчас адпачынку ў гатэлі можна будзе наведаць цудоўны аквапарк гатэля і шматлікія сауны. Дзеці змогуць весела правесці час у размешчаным паблізу парку Angry Birds. Здзейсніць куплі можна будзе ў гандлёвым цэнтры Capri.\nАдрас: Rauhanrinne 1 / Tiuruniementie 131, Rauha (Lappeenranta)\nВыдатна адпачыць можна таксама ў спа-гатэлі Imatran Kylpylä або ў адным з бліжэйшых катэджаў. Падчас адпачынку абавязкова пабывайце ў знакамітым аквапарку "Чароўны лес" і паабедайце ў адным з цудоўных рэстаранаў гатэля.\nАдрас: Purjekuja 1, Imatra\nАматары адпачынку ў катэджах могуць скарыстацца адмысловымі прапановамі і зніжкамі на Навагоднія катэджы. Спіс свабодных катэджаў у рэгіёне Лаппеенранта і Іматра на снежань 2014 - студзень 2015 можна паглядзець па спасылках:\nКатэджы ў рэгіёне Лаппеенранта >>\nКатэджы ў рэгіёне Іматра >>\nУсю дадатковую інфармацыю пра адпачынак у Паўднёвай Карэліі можна знайсці на сайце goSaimaa.com >>. Якія цікавяць Вас пытанні можна таксама задаць у турысцка-информационныхцентрах, размешчаных па адрасах: Valtakatu 37, Lappeenranta (у Лаппеенранта) і Lappeentie 12, Imatra (у Іматра).\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Новы Год у рэгіёне Лаппеенранта і Іматра


Чым запомнілася беларусам Шчоткіна? - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 26 лютага 2020, Серада, 3:14\nЧым запомнілася беларусам Шчоткіна?\nЗа час працы на дзяржслужбе яна стала адной з самых адыёзных чыноўніц.\nЛукашэнка звольніў Мар'яну Шчоткіну з пасады нацыянальнага каардынатара ў пытаннях устойлівага развіцця. Да прызначэння ў Савет Рэспублікі яна была міністрам працы і сацыяльнай абароны і падтрымлівала сумна вядомы дэкрэт аб «дармаедах». «Белсат» узгадвае, чым Шчоткіна запомнілася беларускаму грамадству.\nМар'яна Шчоткіна нарадзілася ў Мурманскай вобласці, атрымала адукацыю фізіка, пасля чаго працавала інжынерам на заводзе «Інтэграл» у Севераморску. У 1986 годзе пераязджае ў Менск і ўладкоўваецца ў школу настаўніцай фізікі. Праз два дзясяцігоддзі Шчоткіна ўжо ўзначальвае камітэт працы і занятасці пры Менгарвыканкаме. У 2009 годзе ўзначальвае Міністэрства працы і сацыяльнай абароны. З 2016 да 2019 года з'яўлялася намесніцай старшыні так званага Савета Рэспублікі.\n«Прыгонны» дэкрэт аб дрэваапрацоўцы\nУ 2012 годзе Мар'яна Шчоткіна лабіявала Дэкрэт №9, які прадугледжваў забарону на звальненне работнікаў дрэваапрацоўчай прамысловасці на перыяд мадэрнізацыі прадпрыемстваў. Звольніцца без згоды наймальніка стала немагчыма. Калі ж наймальнік на ўласную ініцыятыву разрываў кантракт з рабочым, апошні павінен быў выплаціць «няўстойку». Набраць жа новых работнікаў было складана праз нізкія заробкі.\nШчоткіна тады катэгарычна зняпраўджвала, што дэкрэт можа выклікаць незадаволенасць у работнікаў дрэваапрацоўчых прадпрыемстваў.\nГрамадскасць і недзяржаўныя прафзвязы ўключна з Міжнароднай арганізацыяй працы адмоўна паставіліся да гэтага нарматыўнага акту. На думку экспэртаў, дэкрэт парушаў адразу дзве міжнародныя канвенцыі - аб прымусовай працы і аб палітыцы ў сферы занятасці.\n«Дэфіле з імбрычкам»\nНа пасадзе міністра Шчоткіна далучылася да абяцанняў Лукашэнкі аб сярэднім заробку «па пяцьсот». Пры гэтым чыноўніца звычайна перакладала адказнасць за нізкую аплату працы на саміх грамадзян, а не на дзяржаву. Яшчэ ў 2012 годзе падчас выступу перад Федэрацыяй прафсаюзаў Беларусі, яна сцвярджала:\n«У еўрапейскіх краінах, калі працоўны дзень доўжыцца 8 гадзін, то ты павінен іх цалкам прысвяціць працы. Выдаткаваў 15 хвілін на перакур - гэты час вылічваецца. У нас перакуры не ўлічваюцца, як і спазненні. Думаю, кожны з нас бачыў, што ў працоўны час чалавек з імбрычкам можа прадэфіляваць па калідоры разоў пятнаццаць» – казала экс-міністр.\nАдначасова Шчоткіна абяцала сацыяльную падтрымку, але толькі тым, у каго «насамрэч ёсць патрэба».\nЯк пісала газета «Белорусы и рынок», адзін з так званых дэпутатаў звярнуў увагу Шчоткінай на праблему забеспячэння шматдзетных маці і прывёў у прыклад жанчыну, якая выхавала 11 дзяцей, а атрымлівае пенсію 70 даляраў. Чыноўніца адказала, што абураная не маленькая сумай дапамогі ад дзяржавы, а тым, што самі дзеці пішуць скаргі.\n«Як мы выхоўваем дзяцей, калі 10-11 дзяцей не могуць дапамагчы адной маці?»,- парыравала Шчоткіна.\nПадвышэнне пенсійнага ўзросту\nНезадоўга да так званых выбараў у 2015 годзе Мар’яна Шчоткіна была кіраўніцай перадвыбарчага штабу Лукашэнкі і запэўнівала: падвышэння пенсійнага ўзросту не чакаецца.\nАднак неўзабаве пасля так званых выбараў яна змяніла пазіцыю і ўдзельнічала ў распрацоўцы закона, паводле якога ўзрост выхаду на пенсію паэтапна павялічваўся да 63 гадоў для мужчын і 58 жанчын.\n«Нікуды мы ад гэтага не сыдзем», - казала яна, называючы падвышэнне пенсійнага ўзросту непазбежным.\nУ пачатку 2015 года Шчоткіна распрацоўвала Дэкрэт №3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства».\nСа слоў чыноўніцы, пытанне «пайшло не зверху, яго ўзнялі самі людзі».\nЗакон, згодна з якім грамадзяне павінны былі выплачваць дзяржаве падатак на беспрацоўе, ужо праз два гады пасля заявы Шчоткінай выбухнуў масавымі вулічнымі пратэстамі беларусаў. Падчас «маршаў недармаедаў» вясной 2017-га людзей затрымлівалі, збівалі і саджалі пад арышт.\nСупраціў дасягнуў кульмінацыі 25 сакавіка 2017 года, калі быў брутальна разагнаны сілавікамі. Гэта быў самы масавы пратэст пасля Плошчы-2010.\nШчоткіна часткі сваёй віны ў сітуацыі не прызнала. Калі Лукашэнка прыняў абноўлены дэкрэт №1, згодна з якім незанятыя ў эканоміцы павінны аплачваць камунальныя паслугі сабекоштам, яна (быўшы намесніцай старшыні Савета Рэспублікі) заявіла, што дакумент накіраваны супраць «асоб, якія ігнаруюць працоўную дзейнасць і вядуць асацыяльны лад жыцця».\n«Гарачай вясной» 2017-га ў цэнтры Менска на вуліцы Карла Маркса на выбеленым паркане пачалі з'яўляцца графіці на сацыяльную і палітычную тэматыку.\nВсе..нет больше граффити 🙄 одни рожки да ножки осталиссь😅😂@Motolko pic.twitter.com/CIDYEpaMzG\n— Letta☆ (@lettainlove) March 5, 2017\nПад партрэтам Шчоткінай красаваўся надпіс «Гэта я аўтар падатку для беспрацоўных». Камунальнікі аператыўна яго замазалі, аднак на месцы малюнку з'явіліся словы «Ну вы ж самі ўсё разумееце».\nНеўзабаве і гэтае графіці зафарбавалі камунальныя службы. Пазней на сцяне з'явіліся выявы з іншымі вядомымі асобамі, напрыклад, экс-міністрам Шуневічам і былым кіраўніком БТ Генадзем Давыдзькам.\n«Сцяна Шчоткінай» згадваецца ў фільме рэжысёра Максіма Шведа «Чыстае мастацтва», прысвечаным менскаму ЖЭС-арту.\nУладальніца элітнай нерухомасці\nУлетку 2018 года Мар'яна Шчоткіна дабудавала свой катэдж у пасёлку Дразды-2. Пляц 11 сотак з правам пажыццёвай уласнасці і атрымання ў спадчыну яна бясплатна атрымала ад дзяржавы яшчэ ў бытнасць міністрам.\nНа надзеле Шчоткіна ўзвяла дом плошчай больш за 400 квадратных метраў. Яе муж, бізнэсовец Сяргей Шчоткін, мае ва ўласнасці трохпакаёвую кватэру ў Менску на вуліцы Ляшчынскага, пісаў сайт nn.by.\nНа падлікі СМІ, каб пабудаваць такі маёнтак, звычайнаму беларусу з сярэднім заробкам 452 даляры (інфармацыя на 2015 год) давялося б працаваць 184 гады.\nУ апошнія два гады Мар'яна Шчоткіна на пасадзе нацыянальнага каардынатара ў дасягненні мэтаў устойлівага развіцця не адзначалася яскравымі заявамі. Чым 61-гадовая экс-чыноўніца зоймецца далей, пакуль невядома. На яе месца ўжо прызначаны Анатоль Ісачанка.\n23:28 Генадзь Фядыніч: Народ ужо стаміўся ад абыякавага стаўлення ўладаў\n20.02 Беларусы масава забіраюць валюту з банкаў 58,518\n21.02 Белорус ушел с работы пораньше и теперь должен $2 миллиона 55,898\n20.02 Беларусь прадае «Гомсельмаш», «Гарызонт» і яшчэ 11 прадпрыемстваў 50,383\n23.02 Лукашэнка спазніўся 45,432\n19.02 Цена «бесплатных» пакетов и просроченные продукты: раскрыты секреты белорусских супермаркетов 45,389\n24.02 Дэвальвацыю ўжо не спыніць? 44,367\n24.02 Лядовы палац, які Лукашэнка наведаў у Егіпце, фальшывы 42,518


Хартыя_ 4 чэрвеня 2020, Чацвер, 7:22\nЭй, а куды вы ўсе падзеліся? У-рад! Сня-гур-ка! Цішыня. Няма нікога. Уласна, чаго ад іх было чакаць? Як толькі гаворка зайшла аб тым, каб заняцца сур'ёзнай справай, а не дробнымі паскудствамі, - іх тут жа ветрам здзьмула.\nВы яшчэ не заўважылі, у якой краіне мы цяпер жывем? У нас няма ўрада. У нас няма ўлады. У нас няма нават дыктатара - уцёк у жаночай сукенцы, схаваўся ў домку і махае клюшкай, разганяючы прывідаў у свеце ўласных кашмараў. А ў нашым рэальным свеце - усё па-іншаму. Улада пакінула беларусаў разбірацца з пандэміяй самастойна.\nУ нас ёсць прафесійныя і гераічныя лекары, якія лячылі і будуць лячыць у кожных, самых цяжкіх варунках - хоць у акопах. А міністэрства аховы здароўя ў нас няма - яно схавалася недзе пад ганкам таго дамка з клюшкай і там ціха памерла. Хто-небудзь можа падаць прыклад таго, што міністэрства існуе і дзейнічае? Спрачаемся, ніхто? Таму што яго няма. Ёсць лекары і ёсць хворыя - не толькі з каранавірусам, але і з язвай, апендыцытам, інфарктам. Усіх лечаць. І ніхто ўзаемадзеянне лекараў і хворых не рэгулюе і не кантралюе. І, ведаеце, ад гэтага нават неяк спакайней.\nУ Беларусі ёсць сапраўды таленавітыя педагогі, тыя, хто любіць дзяцей і сваю прафесію. А міністэрства адукацыі - няма. Дзе яно, можа, проста схавалася за швабру? Не, не схавалася - самазнішчылася. Няма міністэрства - затое ёсць настаўнікі. Яны самі бяруць на сябе адказнасць, не чакаючы нейкіх чыноўніцкіх указанняў. Самі дазваляюць бацькам не прыводзіць дзяцей у школы. Самі вывучаюць онлайн-магчымасці для навучання і ўкараняюць іх без усялякіх курсаў падвышэння кваліфікацыі. Самі павялічваюць сабе працоўны дзень, рассылаючы заданні і часта займаючыся з кожным вучнем асобна. Самі разбіраюцца з адміністрацыяй і ігнаруюць міністэрства, тым больш што яго ўсё адно ўжо не існуе ў прыродзе - хіба што ў ведамасцях аб заробку.\nРазнастайных прамысловых і гандлёвых міністэрстваў нават знаку не засталося, як толькі гаворка зайшла аб забеспячэнні лекараў маскамі, камбінезонамі, акулярамі, рэспіратарамі ды іншымі сродкамі абароны. Думаеце, які-небудзь завод, які вырабляе пыл, перапрафілявалі для вытворчасці сродкаў абароны? Думаеце, закупляць тое, чаго не стае, сталі? Пра што вы - у нас жа няма ўрада, дык адкуль узяцца чыноўнікам, якія рабілі б хоць што-небудзь? Добраахвотнікі шыюць маскі, спонсары-валанцёры за свой кошт купляюць абсталяванне, якога не стае і развозяць па клініках. Самаліквідаваныя міністэрствы ляжаць у коме.\nА можа, у нас міністэрства абароны ёсць? Яно, напэўна, ужо з ног збілася, рассылаючы навабранцам тэлеграмы аб пераносе вясновага набору. Нічога такоўскага: ходзяць навабранцы па медкамісіям, абрастаюць кантактамі першага і другога ўзроўню, а потым нясуць дадому, да бацькоў і бабуль з дзядулямі. А міністэрства даўно няма - вайсковыя чыноўнікі з'ехалі ў лясы ў вайну гуляць.\nМожна працягваць да бясконцасці. Вось, да прыкладу, у нас ёсць МУС? Вядома ж няма. Асобныя міліцыянты яшчэ блукаюць па горадзе, але яны нічога не ведаюць. Ім нават не гавораць, чаму нельга ездзіць у Віцебскую вобласць. А аўтаінспектары цяпер спыняюць машыны не столькі для праверкі дакументаў, колькі для таго, каб задаць пытанне: «А вам што-небудзь вядома? А то мы нічога не ведаем...»\nМожа, вы чулі што-небудзь пра існаванне і дзейнасці якіх-небудзь выканкамаў, сакратарыятаў, камітэтаў? А можа, «палатка» раптам ажыла і замест трупаў напоўнілася жывымі людзьмі? Ці ААЦ з Саветам Бяспекі разважылі, што яны жывыя, і сталі плячом да пляча з беларусамі? Наўрад ці. Нікога не засталося, акрамя нас.\nАле мы ж, дарэчы, без іх выдатна спраўляемся. Мяркуйце самі: народ застаецца без ўрада ў сітуацыі сусветнай пандэміі. Ніхто яму не дапаможа, і народ пачынае дапамагаць сабе сам. Кожны беларус адказвае за свой участак працы: купіць ўсёй сям'і антысептык, пакінуць паджылых сваякоў дома, захоўваць дыстанцыю на вуліцы, не пускаць дзяцей у школу, прынесці прадукты суседцы-пенсіянерцы, купіць маскі для лекараў найбліжэйшай клінікі, перавесці супрацоўнікаў на працу з дома або перайсці самому, і нават прыпыніць бізнэс і страціць грошы, бо жыццё навакольных важнейшае. У кожнага - свая частка краіны, якую трэба ратаваць. І мы здольныя. Без іх. Таму што іх ужо не існуе. Яны самаліквідаваліся, як толькі надышоў момант, калі трэба прымаць пастановы і дзейнічаць. І высветлілася, што яны ўвогуле ніколі нікому не былі патрэбныя.\nУсе гэтыя гады мы жылі ў парадыгме «трэба мяняць уладу». Відавочна, сітуацыя змянілася цалкам. Улады няма. Яе ўжо не трэба мяняць. Яе трэба проста ўзяць - як толькі выратуем краіну ад пандэміі.\n30.05 Правакатарка з Гародні 121,298\n31.05 «Стоп таракан!»: белорусы удивили мир 111,171\n30.05 Блогер NEXTA раскрыл, кем работает провокаторша из Гродно 97,292\n30.05 Як «Саша 3 адсоткі» арганізоўваў правакацыю супраць папулярнага блогера 76,680\n30.05 Падрабязнасці міліцэйскай правакацыі ў Гародні 73,143\n29.05 Гавары за сябе, Ліда 71,872\n29.05 Жыхары Горадні патрабуюць неадкладнага вызвалення Сяргея Ціханоўскага 66,428


24 студзень 2017, 16:30\n102-гадовы беларус пра 13 рэчаў, якія раней былі лепшыя, чым цяпер\n«Тады, раней, я на сваём жыў. Ці сьвята, ці як, я магу цэлы тыдзень гуляць — ніхто мяне ня пойдзе на работу выпраўляць. А цяперака дык трэба ўжо ісьці на работу. Хочаш ня хочаш, а мусіш ісьці, застаўляюць».\n«Я быў краўцом і грошай у мяне хапала. Самі зараблялі. Той у лес хадзіў, той туды. Усе хадзілі і на сябе зараблялі. Хлеб быў свой. Усё сеялі, усё сваё было. І скварка свая, і млека. Усё сваё. Астальное толькі была адзежа ўсяго. Дык на адзежу пойдзеш, паробіш ды заробіш».\n«Ячмень як жнуць, паставяць у снапы, а потым падбяруць: „Пайдзеце, бабы, пазьбірайце, там мо каласкі ест“. Зьбяруць, каб не было пацеры. А цяпер як пройдзе камбайн, дык посьле пайдзі... Ды каб ня сеяў, дык ізноў бы парос ячмень. Бо не сваё. Ніхто за гэта не адказвае».\n«Некалі вучылі ня гэдак, як цяперака. Там вучылі, каб ты наўчыўся. А ня тое, што зь першага класа ў другі перагоняць і перагоняць. А некалі ня здаў экзамэнаў — на другі год сядзі. Прыйшоў — чытай. Раз ня ўмееш чытаць — чытаць датуль, пакуль не навучысься. Яшчэ на калені паставіць. Навучыўся, прачытаў харашо — садзіся».\n«Цяпер настаўнікі прыйдуць на танцы. А зь імі і дзеці танцуюць. Некалі гэтага не было. Некалі да 15 год гэта яшчэ дзеці былі. А цяпер 15 год і ў яе ўжо трое дзяцей. Дык як гэта можа быць — у яе яшчэ свой розум рэдкі, яна яшчэ бяз памяці. А ў яе ўжо трое ці чацьвёра дзяцей».\n«Цяпер гэдак пʼюць ды гэдак канчаюцца! Колькі людзей за пʼянку ўжо ў зямлі ляжыць. А некалі гэтага не было. Некалі калі ўтрох-чатырох бутэльку выпʼюць, гэта ўжо добра. І танцуюць і хораша ўсё. А цяпер пʼе датуль, пакуль пальцам не дастане. А тады валяецца і качаецца. А некалі культуры прыдзержываліся. Гарэлкі гэтак ня гналі. Гэта як рускія зайшлі, то і сталі гарэлку гнаць».\n«І некалі ж былі танцы. Зьбяруцца хлопцы і дзяўчаты, танцуюць. А тады сьпяваюць. Добра, культурна. Адразу паедуць да касьцёла раніцаю. Прыехалі з касьцёла. Паспалі крыху. Тады прыйдуць сталыя хлопцы, сядуць за стол, возьмуць ксёнжачку, сьпяваюць песьні. Пасьпяваюць, тады ўжо музыка. Танцы. А танцы былі толькі да 12 часоў і дадому. Мо хто дзе якую дзяўчыну павядзе дадому і можа што. А цяперака 11 часоў ночы і яны толькі ідуць у клуб на танцы. О, некалі бацька б папытаўся, дзе ты быў, што дагэтуль хадзіў».\n«Іду я раз, стаяць тут на перакростку дзьве дзяўчыны і два хлапцы. А адзін ідзе з тае вуліцы, падыходзіць сюды да іх, падае руку і так выразіўся, што, брат ты мой, і ў рот, і ў нос, і ў галаву. А я падумаў сабе, вот кулітура. Некалі, каб гэдак перад дзяўчынаю сказаў, дык яна б цябе посьле і ў хату не пусьціла, і з табою і слова б не гаварыла».\n«Раней слухалі бацькоў. Бацькі глядзелі, слухалі, прыказвалі, каб быў ты чалавекам. Найболей матка важная была. Прыходзілі на танцы паглядзець, як ён там сябе вядзе, а можа ж нядобра. Назаўтра пазаве: «Як ты там рабіў? Трэба гэдак рабіць, трэба па-другому, каб кулітурна было».\n«Некалі жывалі — як ажаніўся, дык і жывалі да канца. Цяпер як. Едзе ў аўтобусе, тут ужо пазнакомілася. Прыяжджае дадому: «Мама, я выхаджу замуж. Трэба свадзьбу». Пажыла месяц, прыходзіць і плача: мамачка, па характары не сышліся. Як жа ж ты хацела? Раз убачыла — і характар хацела найсьці?\n«Я не хачу і глядзець, бо там добрага нічога ня ўбачыш. Калі што добрае паказваюць, два словы сказалі, і ўжо пачынае нешта браць, нешта робіць, задніцу нечым мажа. Разьве гэта можна такое паказваць?»\n«Найболей справядліва было ў Грузіі. Там мы стаялі ў адным месцы [чакалі у цягніку, у тупіку]. А пацаны прынесьлі мандарынаў. Мы купілі. Я ўзяў тры кілі, аддаў 5 рублёў. А ў іх здачы нямашака. Дык я думаю: а чорт яго, што там тыя 2 рублі. Мы, кажа, прынясём. І пабеглі. Выходжу я, стаяць: наце вам здачу. Вось там дзяйсьцьвіцельна справядлівасьць. Калі гэдакі во пацан прынёс і даў здачу. А ў нас бы гэта панесьлі...».\n«Я вот стары застаўся, дык добра, што дзеці прыяжджаюць. А некалі даўжон нехта быў быць пры старым. Ці сын жаніўся б і жыў пры мне і глядзеў бы мяне, і жыў бы са мною. Ці зяць, ці хто. Ён бы глядзеў мяне. І ня трэба мне была б ніякая пэнсія. А цяпер пакінуць аднаго, і сядзі як хочаш. Вось толькі дзеці прыяжджаюць, а так адзін».


Дзяліцца – заўжды прыемна.У Ляхавічах устаноўлены спецыяльны кантэйнер для збору адзення і абутку — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nДзяліцца – заўжды прыемна.У Ляхавічах устаноўлены спецыяльны кантэйнер для збору адзення і абутку\n13/12/2019 219 redakcyja\nРабіць дабро так проста і так прыемна. Гэта сцвярджаюць ляхавічане, якія з найлепшымі памкненнямі дзеляцца адзеннем, абуткам і іншымі рэчамі паўсядзённага попыту са сваімі землякамі, якія трапілі ў цяжкую жыццёвую сітуацыю ці маюць пэўныя матэрыяльныя складанасці.\nСтаршыня раённай арганізацыі Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа Жанна Лешык расказвае, што ўжо шмат гадоў запар вельмі папулярная сярод ляхавічан акцыя «З рук у рукі», падчас якой нашы землякі перадаюць для іншых людзей адзенне, абутак,посуд, мэблю, пасцельныя рэчы, цацкі і г.д. Добраахвотнікаў шмат, сярод асабліва актыўных – Людміла Несцярэнка, Наталля Бурбіцкая, Алена Казак, Георгій Шабан, Святлана Яраш, Дар’я Марозава, Марына Пілінога. Неабыякавыя гараджане добра ведаюць адрас Юбілейная, 19, дзе кватаруе раённая арганізацыя Чырвонага Крыжа.\nУсё, што паступае ў якасці ахвяраванняў, размяркоўваецца па мнагадзетных сем’ях, сярод пажылых грамадзян, маламаёмных катэгорый насельніцтва. Напрыклад, сабраную мэблю перадалі тым, хто нядаўна вярнуўся з месцаў пазбаўлення волі ў пустыя дамы і кватэры. Старшыня раённай арганізацыі Чырвонага Крыжа звяртаецца да ўсіх, хто можа падзяліцца мэбляй, посудам, патэлефанаваць па нумары 6-04-20, каб удакладніць працэдуру перадачы.\nПачынаючы з мінулай суботы, рабіць дабро стала яшчэ прасцей. Каля дома № 54 па вуліцы Леніна ўстаноўлены спецыяльны кантэйнер для збору адзення і абутку. Неабыякавыя людзі могуць ахвяраваць добрыя рэчы, неабавязкова новыя, але выключна чыстыя і ў належным выглядзе.\n– Каб пакласці нешта ў кантэйнер, неабходна апусціць ручку, што знаходзіцца ўверсе, размясціць рэчы і падняць ручку ў першапачатковае становішча. Хочацца яшчэ раз звярнуць увагу: адзенне, абутак, пасцельныя рэчы, коўдры, пледы, цацкі і іншае павінны быць чыстымі, акуратнымі, без пашкоджанняў і складзены ў пакеты, – удакладняе Жанна Лешык.\nЯна расказвае, што раз у тыдзень змесціва кантэйнераў будзе даставацца, валанцёры яго адсартуюць і адразу будуць раздаваць тым, хто мае ў гэтых рэчах патрэбу. Увогуле, галоўная мэта такога новаўвядзення – ахапіць дапамогай як мага больш людзей.\n– З задавальненнем падзялюся і цацкамі, і адзеннем з іншымі землякамі. Выдатна, што можна падарыць радасць людзям, – гаворыць ляхавічанка Галіна Малевіч, якая адной з першых адправіла падарункі ў кантэйнер дабрыні.\nУстаноўка кантэйнера – не адзінае, што апошнім часам прапануе Чырвоны Крыж. Традыцыйна да Ражджаства і Новага года праводзяцца шматлікія дабрачынныя акцыі. Так, у магазіне ТАА «Трансэлектракамплект» устаноўлена скрыня, у якую кожны жадаючы можа пакласці салодкі пачастунак, які пазней адправіцца навагоднім падарункам маленькім жыхарам Ляхавіцкага раёна з асаблівасцямі развіцця. Шыюцца касцюмы, рыхтуюцца падарункі, састаўляюцца сцэнарыі ранішнікаў, распрацоўваюцца навагоднія маршруты і адрасы – раённая арганізацыя Чырвонага Крыжа абяцае чароўную казку для дарослых і дзяцей, якія маюць асаблівую патрэбу ў цудзе.\n← Вызначае ініцыятыва. Навагодняя тэма стала галоўнай на сустрэчы маладзёжнага актыва Ляхавіцкага раёна\nПлюс электрыфікацыя ўсяго раёна →\nПа святочным загадзе (фота будзе дапоўнена)


Восеньскія Дзяды | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n2-га лістапада ў Беларусі адзначаецца Дзень памяці, або Восеньскія Дзяды, як называюць гэты дзень у народзе. У беларусаў Восеньскiя Дзяды – свята сямейнае, у гэты дзень наведваюць могілкі і памінаюць усіх продкаў. За некалькі дзён да малітвы на могілках за душы памерлых людзі прыбіраюць ля магіл. Гавораць вернікі Віцебскай дыяцэзіі:\n– Дрэў няма, лістоў няма – усё добра. Тут нашыя ўсе пахаваныя.\n– Пакуль толькі прыбіраем, а маліцца яшчэ будзем.\n– 2 лістапада – Дзень Задушны, моляцца.\n– Я ўвесь час малюся за ўсіх сваіх памерлых. А памерлі яны рана, маладымі: сын памёр у 27 гадоў, дачка – у 43 гады, унучка – у 23, пакінуўшы хлопчыка. І браты памёрлі. 5 маладых чалавек пахавала.\n– Тут пахаваны нашыя дзядзуля, бабуля, тата, мама, сёстры, браты. Нас 8 чалавек было. Цяпер усе пахаваныя, я адна засталася.\nВосеньскiя Дзяды практыча аб’ядналі дзве традыцыі – праваслаўную і каталіцкую. У каталікоў гэты дзень называецца Задушным, праваслаўныя ж у Беларусі адзначаюць Дзімітраўскую памінальную суботу ў першую суботу перад 8-ым лістапада.\nТак, 2-га лістапада каталіцкае насельніцтва Гародні сем’ямі прыходзяць на могілкі, каб аддаць павагу тым, хто пакінуў гэты свет. Запальваюць знічы, упарадкоўваюць магілы, ставяць кветкі. Выходны дзень у Беларусі пры гэтым для каталікоў адсутнічае, але, не зважаючы на гэта, яны ўсё роўна бяруць вольныя за свой кошт на працы і прыязджаюць на месцы, дзе пахаваны іх продкі. Святая імша і працэсія адбылася таксама і на самых старых каталіцкіх могілках у Гародні, дзе раней хавалі заможных і вядомых гарадзенцаў.\n– Прыходзім сюды ўсе і запальваем у знак памяці свечку, ставім кветкі. А перад гэтым прыбіралі тут, каб больш-менш чыста было. А там, дзе няма родных, то і магілы запушчаныя, недагледжаныя.\n– Тут і муж мой, і мама, і тата, дзядуля, бабуля. Раз у месяц дакладна бываем тут.\n– Я лічу, што калі мы не памятаем пра мінулае, то не быць і будучыні.\nГарадзенскія старыя каталіцкія могілкі былі закладзены ў 1792 годзе. Сярод вядомых гарадзенцаў на іх пахаваны пісьменніца Эліза Ажэшка, архітэктар Джузэпэ Сака, шанаваны ў Гародні святар Міхал Арановіч і ксёндз Мельхіёр Фардон, які быў далучаны да ліку святых.\nБеларусы адзначаюць Дзяды


Пасхальная вігілія. Уводзіны - Часопіс «Ave Maria»\n20.04.2019 | Літургічны год | Айцец Адам Шустак OP\n«Пасхальная вігілія, як і хрост, павінна нас абуджаць да паўнаты жыцця. Яна з’яўляецца пераходным момантам, бо належыць да Пасхальнага Трыдууму, але распачынае ўрачыстасці нядзелі Змёртвыхпаўстання Пана». Артыкул напісаны паводле лекцыі айца Адама Шустака ОР, з якою ён выступаў у Вялікую пятніцу ў Кракаве. Больш лекцый можна знайсці на youtube-канале а. Адама “Langusta na palmie”.\nЦырымонія Пасхальнай вігіліі пачынаецца з Літургіі святла. Перад касцёлам распальваецца вогнішча, якое асвячае святар. Ад гэтага агню запальваецца пасхал, які заносіцца ў ахінуты цемраю касцёл. У сімвале святла, якое ўваходзіць у цемру, заключаецца сэнс усёй літургіі: у зло свету ўваходзіць Пан Езус. На пачатку гарыць толькі маленькі агеньчык на пасхале. Ад яго запальваюцца наступныя свечкі, а потым уключаюць святло і становіцца зусім светла. Перад літургіяй варта знайсці ўнутры сябе такую «цемру» і запрасіць у гэтае месца Езуса.\nПасля мы пачуем спеў “Exsultet” («Абвяшчэнне Пасхі») — гэта старажытны гімн, які праслаўляе Божы план збаўлення і які раней спяваўся падчас хросту. Але змест гэтага гімна вельмі цікавы, бо гэта, па сутнасці, праслаўленне свечкі і пчалы, якая зрабіла воск. Варта ўслухацца ў гэты тэкст, бо ён цудоўны. З аднаго боку мы святкуем вялікую падзею — збаўленне свету, а з другога боку Касцёл засяроджваецца на адной пчале, дзякуючы якой мы можам святкаваць. Гэта вялікая прыгажосць літургіі Касцёла.\nПасля Літургіі святла пачынаецца Літургія слова. Яна будзе працягвацца вельмі доўга. Чытанні апавядаюць пра ўсю гісторыю свету. Мы слухаем пра тое, што адбывалася з намі, людзьмі, ад самага пачатку, адкуль мы ўзяліся, што пасля пайшло не так... Перад Евангеллем мы заспяваем «Аллелюя», якое адрозніваецца ад таго, да якога мы прывыклі, — яно даўжэйшае і вельмі радаснае. З пункту гледжання літургіі менавіта ў гэты спеў Касцёл укладвае «момант уваскрасення». А пасля яго мы пачуем Евангелле пра змёртвыхпаўстанне. Мы ўбачым у Евангеллі перамогу Езуса над усёю цемраю і смерцю. Анёл, седзячы каля гробу, кажа людзям: «Чаму вы шукаеце жывога сярод мёртвых?» Усё, што памерла, Езус уваскрашае...\nТое, што Касцёл паказаў праз вобразы (святло, Божае слова, розныя літургічныя знакі), сапраўды адбываецца ў чалавеку, які яшчэ знаходзіцца ў цемры — гэта цэнтральны сэнс Пасхальнай вігіліі. Бо гэтая літургія — найлепшы час, калі можа адбывацца хрост дарослых або дзяцей. Мы ў сваю чаргу падчас Пасхальнай вігіліі будзем аднаўляць абяцанні хросту. Пасля гэтага пачнецца Эўхарыстычная літургія. Праз усе гэтыя часткі літургіі праходзіць матыў хросту. Пасхальную вігілію можна яшчэ назваць Літургіяй хросту. Бо яна, як і хрост, павінна абуджаць і ажыўляць нас да паўнаты жыцця.\nШто такое хрост? У хросце Божая прысутнасць сыходзіць на чалавека і абуджае ў ім ўсё самае лепшае, што Бог стварыў у нас. На працягу ўсёй літургіі мы павінны прасіць Хрыста: «Разбудзі, абудзі мяне, каб я перастаў спаць». Калі ты маеш такое адчуванне, што тваё жыццё «спіць» або з’яўляецца цяжкім і балючым, не расцвітае, у ім мала святла, то падчас гэтай літургіі прасі ў Бога: «Разбудзі мяне». Мы, ахрышчаныя, маем у сабе самае лепшае ад Бога, але часам нам трэба прасіць Бога абудзіць нас, таму Пасхальная вігілія — самы лепшы час для гэтага. І тут гаворка не пра эмоцыі, не пра добры настрой, а пра сапраўднае жаданне жыць напоўніцу, па-сапраўднаму, не марнаваць свайго жыцця. Часам мы не ведаем, як гэта зрабіць, але варта абуджаць у сабе такое прагненне.\nПаводле аўдыёлекцыі а. Адама Шустака ОР\n“Wprowadzenie do Liturgii Wigilii Paschalnej” і stacja7.pl\nЦэтлікі: Меркаванні, Вялікі пост, Вялікдзень


Як Брусэль нельга ўявіць без "пісаючага хлопчыка" ці Капенгаген - без русалкі, так і Вільню - без Белых анёлаў. У сталіцы Літвы з'явіўся яшчэ адзін анёл... 03.12.2016, Sputnik Беларусь\nцiкавосткi, грамадства, галоўнае, у свеце, культура, вільня\n14:07 03.12.2016 (абноўлена: 14:10 03.12.2016)\n© Flickr / Bernt RostadБелы анёл у Вільні працы скульптара Вайдотаса Рамошка\nМІНСК, 3 сне — Sputnik. У цэнтры Вільні, каля гандлёвага цэнтра VCUP, з'явіўся яшчэ адзін белы анёл — самы вялікі з усіх 200 анёлаў, якія ўпрыгожваюць вуліцы і панадворкі прыватных дамоў Вільнюса, паведамляе партал madeinvilnius.com.\nБелыя анёлы даўно сталі сімвалам літоўскай сталіцы. Ідэя стварэння вільнюскіх анёлаў узнікла ў скульптара Вайдаса Рамошка больш за 10 гадоў таму. Кожны створаны ім анёл — індывідуальны твор мастацтва, паколькі ўсе анёлы прадстаўлены ў розных позах, маюць розныя рысы асобы.\nАрхітэктар адзначае, што волат, які прызямліўся каля гандлёвага цэнтра — вяршыня яго кар'еры.\n"Я ўжо збіўся з рахунку, колькі зрабіў анёлаў — толькі ў Вільні іх можа быць 200. Апошняя мая праца перасягнула ўсе папярэднія — як памерам, так і вагой", — сказаў Рамошка.\nНовая скульптура на метр вышэй раней зробленых і перавышае чатыры метры. Гэта неафіцыйны рэкорд, і, відаць, самая высокая скульптура анёла не толькі ў Вільні, але і ва ўсёй Літве. Белы анёл вагой у 350-400 кілаграмаў усталяваны на штатыў вагой у 960 кілаграмаў.\nСкульптар адзначыў, што масіўная скульптура анёла будзе ўстойлівая да ўсіх магчымых уздзеянняў навакольнага асяроддзя, паколькі яна зроблена па спецыяльнай тэхналогіі вытворчасці, якая ўдасканальваецца шмат гадоў і падыходзіць для прыродных умоў Літвы — вялікаму перападу тэмператур, снезе, дажджы.


Адзенне для лета - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Адзенне для лета\nПакуль яшчэ лета не саступіла месца праўлення восені, і працягвае радаваць нас гарачым сонцам і ясным небам, у дзяўчат ёсць маса магчымасцяў прыгожа выглядаць. Да таго ж, пакуль восень яшчэ не наступіла, можна паспець панасіць і гадовая адзенне, якую ніколі не хочацца хаваць далёка ў шафу. І давайце абмяркуем, які ж павінна быць адзенне для лета і як яе правільна падбіраць да розных выпадкаў жыцця.\nДля пачатку абмяркуем, якія ж колеру ў модзе гэтым летам. Наогул у гэтым годзе дызайнеры былі шчодрымі, а таму парадавалі, як аматараў яркіх адценняў, так і тых, каму больш па душы пастэльных гама. Вядома, летнія рэчы ў большасці сваёй адрозніваюцца менавіта яркімі, насычанымі фарбамі, таму што менавіта такія колеры асацыююцца з гэтым часам года. У асаблівым фаворы аранжавы, сіні, зялёны, фіялетавы адценні, а таксама колер фуксіі і лаванды. Але, вядома ж, выбіраючы рэчы, звяртайце ўвагу перш за ўсё на тое, наколькі вам да твару колер, а потым ужо думайце, модны ён ці не.\nМода. А цяпер давайце ў агульных рысах разгледзім, якія рэчы гэтым летам проста неабходныя кожнай дзяўчыне.\nБо на подыумы вярнуўся дэнім, то ў модзе джынсавыя шорты, кашулі, камізэлькі і курткі. Апошнія будуць выдатнай адзеннем для халоднага лета, так як шчыльны дэнім выдатна абараняе ад ветру, і выглядае стыльна. Да таго ж, яны выдатна падыдуць для шкарпэткі на кожны дзень. Да шортах варта дадаць толькі майку або футболку, некалькі аксесуараў, напрыклад, модныя ў гэтым сезоне ланцужкі, і просты, але эфектны вобраз гатовы.\nВыдатная адзенне для офіса летам - гэта яркая або ў нейтральных адценнях (у залежнасці ад строгасці вашага дрэс-кода) спадніца-аловак і лёгкая белая блуза або кашуля. Дарэчы кажучы, кашулі - гэта наогул трэнд гэтага лета, а таксама восенню. Таму абавязкова папоўніце свой гардэроб парачкай новых асобнікаў. Таксама, калі будзе халаднавата, дык дапоўніце свой офісны нарад пінжаком.\nІдэальны варыянт адзення для пікніка летам - гэта доўгі сарафан ў спалучэнні з сандалямі. Выглядае такі вобраз вельмі цікава і яркай, да таго ж, падыдзе і для гарадскіх шпацыраў. А для выезду на прыроду ці ў лес, можна дапоўніць сарафан шыракаполым або саламяным капелюшом, у залежнасці ад абранага вамі стылю.\nВось мы трохі пагаварылі пра тое, якой павінна быць жаночая адзенне для лета ў гэтым сезоне. А ніжэй у галерэі вы можаце паглядзець фатаграфіі, на якіх наглядна прадстаўлены некаторыя ўдалыя вобразы.\nШто такое трайбл, і чаму ён дапамагае дамагчыся гармоніі / Лета ў «Абʼектыве» Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як павінна выглядаць дагледжаная дзяўчына?\nНаступная Артыкул Сукенка колеру фуксіі\nГипюровую сукенка на Новы год


29 лістапад 2004, 18:43\nМіліцыянты прыехалі па Ягора раніцай. Яму патлумачылі, што павязуць у суд, каб разгледзець адміністрацыйны пратакол за парушэньне ў часе правядзеньня масавага вулічнага мерапрыемства.\n26 кастрычніка Ягора Барова затрымалі разам зь лідэрам Беларускай партыі свабоды Сяргеем Высоцкім, Вячаславам Сіўчыкам, Настай Азаркай, Алесем Васілеўскім, Уладзімерам Беглікам і двума непаўлетнімі хлопцамі. Непаўналетніх і Ягора Баброва адпусьцілі, астатніх на наступны дзень прывезьлі ў суд, дзе арыштавалі.\nСудзьдзя абвясьціў Ягору Баброву, што ён будзе адбываць трое сутак арышту ў спэцпрыёмніку-разьмеркавальніку на вуліцы Акрэсьціна. Упершыню арыштаванага не ўзялі пад варту адразу. Судзьдзя папрасіў Ягора, каб той пайшоў дахаты і пачакаў, пакуль па яго прыедуць міліцыянты. Ён не разумее, чаму наогул яго раптам вырашылі прыцягнуць да адказнасьці.\n(Баброў: ) “Мяне тады затрымалі, а цяпер асудзілі. Я не разумею, чаму яны так доўга чакалі, астатніх асудзілі, я мяне — не. Цяпер я буду адбываць пакараньне адзін”.\nЛідэр БПС Сяргей Высоцкі лічыць, што магчымай прычынай арышту Ягора Баброва стала ягоная паездка ва Ўкраіну на знак падтрымкі ўкраінскай апазыцыі.\n(Высоцкі: ) “Канечне, можна ў замілаваньне прыйсьці ад нашага правасудзьдзя. Спачатку могуць адпусьціць чалавека, а потым згадаць, што ён асьмеліўся ўзьняць нацыянальны сьцяг. Якія гіпотэзы? Ці то яны падводзяць плян па затрыманых, альбо асуджаных, які ня цалкам выкананы… Ці то пасьля паездкі ва Ўкраіну нас вітае родная ўлада. Гэты хлопец быў разам з намі ў лягеры ўкраінскай арганізацыі “Пара”.\nЯгор Баброў — апошні арыштаваны ўдзельнік апазыцыйных акцыяў пратэсту супраць вынікаў галасаваньня 17 кастрычніка.


Набор на дыстанцыйны курс «Актыўная ацэнка-2017»\nГалоўная старонка > Набор на дыстанцыйны курс «Актыўная ацэнка-2017»\nЗапрашаем настаўнікаў, выкладчыкаў педагагічных установаў, метадыстаў на курс дыстанцыйнага навучання «Актыўная ацэнка – 2017». Апошні тэрмін падачы заявак – 15 верасня, 24:00.\nЯк удзельнік/удзельніца курсаў Вы будзеце паступова ўводзіць на сваіх уроках элементы актыўнай ацэнкі і мець дапамогу з боку ментара. Курс складаецца з сямі модуляў. Кожны модуль працягваецца каля трох тыдняў. Прыкладна раз на тры тыдні ўдзельнікі будуць атрымліваць невялікі дыдактычны матэрыял (у выгладзе прэзентацыі, тэстаў для самаправеркі, відэалекцый і ў тэкставым выглядзе, у сярэднем 4-6 старонак) і заданне, якое павінены зрабіць у класе са сваімі вучнямі (студэнтамі). Пры жаданні ўдзельнікі змогуць карыстацца дадатковай літаратурай а таксама матэрыяламі сайта www.aacenka.by . Па выніках кожнага модуля пішацца справаздача ў выглядзе анкеты.\nПачатак рэгістрацыі адабраных кандыдатаў: 20 верасня 2017 г.\nКурс дыстанцыйнага навучання праводзіцца пры падтрымцы РГА “Таварыства беларускай школы”, Цэнтра грамадзянскай адукацыі (Польшча), адукацыйных парталаў www.nastaunik.info , I www.aacenka.by  і інш. У якасці ментараў і кансультантаў выступаюць найлепшыя педагогі-практыкі, метадысты і выкладчыкі ВНУ, якія самі прайшлі навучанне і ў вялікай ступені склалі гэты інтэрнэт-курс ці адаптавалі яго для беларускіх умоваў.\nДля ўдзелу ў конкурсным адборы трэба запоўніць онлайн анкету-заяўку . Калектыўныя заяўкі не прымаюцца. Перавага будзе аддадзена найбольш матываваным удзельнікам і прадстаўнікам школ, дзе працуюць інавацыйныя пляцоўкі. Рэкамендацыйныя лісты ад практыкаў АА ў Беларусі вітаюцца, але не з’яўляюцца абавязковымі.\nКрайні тэрмін прыёму заявак 15 верасня 2017 г.\nПра вынікі адбору будзе паведамлена да 20 верасня 2017\nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/node/15763


Свята моцных духам і ўлюбёных у хуткасць\nСейчас: 16:52, 19 января 2021\nГлавнаяНовостиАктуальноСвята моцных духам і ўлюбёных у хуткасць\nАктуально 22 августа 16 1809\nУ суботу ў Воранава а поўдні роў матораў абудзіў наваколле. Дваццаць аматараў язды на двух колах з Мінска, Ліды, Навагрудка і, канешне ж, Воранаўшчыны прыехалі сюды, каб паказаць моц сваіх жалезных сяброў і ўмелае кіраванне скутарам.\nВітаў на свяце прысутных, а ў першую чаргу, тых, хто сябруе з ветрам і каму падуладна любая адлегласць, намеснік старшыні райвыканкама Андрэй Карповіч.\nДля кожнага скутарыста яго тэхніка — вялікі гонар. Сваіх верных “коней” з задавальненнем яны дэманстравалі як гледачам, так і журы, у склад якога ўвайшоў і кандыдат у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Аляксандр Маркевіч. Падчас усяго дня магутная тэхніка ды экіпіроўка скутарыстаў былі ў цэнтры ўвагі. З вялікай фантазіяй да стварэння вобраза падышла Аляксандра Занько з Мінска. Чырвоны колер стаў яе “візітнай карткай”. Побач з масцітымі ўдзельнікамі, якія ў нас на “ScooterDay” не раз даказвалі сваё майстэрства язды на скутары, былі і навічкі. Першы блін не аказаўся комам для Сяргея Андрыянава з Навагрудка — ён атрымаў прыз сімпатый гледачоў. У намінацыі “Вернасць традыцыям” быў адзначаны Валянцін Савасцьян з Мінска.\nНапэўна, самым складаным стаў конкурс фігурнага кіравання, дзе патрэбны былі канцэнтрацыя ўвагі і поўнае адчуванне тэхнікі. Найлепш справіліся з заданнем Уладзімір Антаненка з Мінска, Андрэй Тышкевіч з Воранава і ідэйная натхняльніца спаборніцтва Тамара Казлоўская з Беняконей. Хвацка праехаць на скутары, несумненна, пад сілу ўсім удзельнікам мерапрыемства. А вось павольнейза ўсіх, як таго патрабаваў конкурс, змог Станіслаў Варанцоў з Ліды. Самым удалым у конкурсе “Шкляны пасажыр”аказаўся Мікіта Ігнатовіч з Ліды. Ён змог на хуткасці з аднаго месца на другое перавезці шклянку з вадой, не згубіўшы ніводнай кропелькі. Трапнасць жа, як аказалася, — не пра ўсіх удзельнікаў. “Скутар-боўлінг” прынёс, без малога, разачараванне. Ды няўдачы супернікаў падсцябнулі Паўла Ражаноўскага і яго юнага пасажыра Станіслава Камыно. Яны распрацавалі правільную тактыку гульні, і падлетак змог выбіць мячом найбольшую колькасць кегляў.\nКалі ж змаўкалі на некалькі хвілін, каб “перавесці дух”, маторы скутараў, лілася лірычная, часамі заліхвацкая музыка. Гэта салісты студыі “Прыма” Воранаўскага і эстрадныя выканаўцы Шчучынскага цэнтраў культуры запрашалі ўсіх адпачыць душой і закружыцца ў танцы.\nP.S. РК ГА “БРСМ” выказвае пядзяку спонсарам конкурсу “ScooterDay”: раённай арганізацыі РГА “Белая Русь”, індывідуальным прадпрымальнікам — А. Мушынскай, С. Бічэйку, А. Масюкевічу, Л. Мухдядзе, В. Равойцю, І. Жалудзевіч і Ул. Рыхлевічу.\nБратан, ты знаешь, что есть скутеры с объемом двигателя 650сс и там такие были, которые могут развивать скорость за 200км/ч, иди учи мат.часть Скутерист))) !!!\nКакой русский не любит быстрой езды?......\n"ўлюбёных у хуткасць" - это врядле))\n12:20 / 19.01.21\nПятилетка важных дел. Нам есть чем гордиться\n14 октября нотариусы нотариальной конторы Вороновского района бесплатно проконсультируют многодетных матерей по вопросам, связанным с совершением нотариальных действий


Аляксандр Іванавіч Быліна — Вікіпедыя\nАляксандр Іванавіч Быліна\n26 сакавіка 1981(1981-03-26) (40 гадоў)\n1999 АФВіС-РШВСМ (Мінск) 22 (3)\n2000—2002 Зорка-ВА-БДУ (Мінск) 71 (4)\n2003—2004 Тарпеда-СКА (Мінск) 53 (2)\n2005—2007 МТЗ-РІПА (Мінск) 47 (1)\n2007—2008 Шахцёр (Салігорск) 29 (1)\n2009 Граніт (Мікашэвічы) 24 (2)\n2010—2012 Белшына (Бабруйск) 66 (0)\n2013 Дняпро (Магілёў) 22 (0)\n2014 Слуцк 27 (0)\n2015 Зорка-БДУ (Мінск) 27 (0)\n2016—2017 Слуцк 26 (1)\n2018—2019 НФК (Мінск) 37 (2)\n↑ Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 24 студзеня 2020.\nАляксандр Быліна (нар. 26 сакавіка 1981, Мінск) — былы беларускі футбаліст, абаронца.\nПачынаў кар’еру ў мінскіх клубах, потым гуляў за «Шахцёр» і «Граніт». З 2010 года выступаў за бабруйскую «Белшыну», у 2011 годзе замацаваўся ў асноўным складзе бабруйскага клуба.\nУ студзені 2013 года перайшоў у «Дняпро», дзе стаў іграком асновы. Выступаў на пазіцыі флангавага (левага або правага) абаронцы. Ліпень 2013 года прапусціў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад.\nУ студзені 2014 года падпісаў кантракт са «Слуцкам». У слуцкім клубе стаў асноўным левым абаронцам. У снежні 2014 года кантракт са «Слуцкам» быў разарваны.\nЗ пачатку 2015 года трэніраваўся разам з «Зоркай-БДУ». У красавіку падпісаў кантракт з гэтым клубам. У «Зорцы-БДУ» быў іграком асновы.\nУ студзені 2016 года вярнуўся ў «Слуцк», дзе зноў стаў выступаць у якасці левага абаронцы. Сезон 2017 пачынаў у аснове, але пазней страціў месца ў складзе. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года разарваў кантракт са «Слуцкам».\nУ пачатку 2018 года трэніраваўся з «Крумкачамі», а ў сакавіку — з клубам «Ашмяны-БДУФК». Аднак пазней, пасля таго як «Крумкачы», не атрымаўшы ліцэнзіі для ўдзелу ў Вышэйшай лізе, заявіліся ў Другую, Быліна зноў далучыўся да сталічнай каманды. Па выніках сезона 2018 дапамог «Крумкачам» выйсці ў Першую лігу. У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з клубам, які змяніў афіцыйную назву на НФК. У пачатку сезона 2019 амаль не з’яўляўся на полі, з ліпеня стаў часцей выхадзіць у складзе. У студзені 2020 года пакінуў НФК.\nУ лютым 2020 года стала вядома, што Аляксандр Быліна пачынае працаваць у структуры мінскага «Дынама» ў якасці селекцыянера.\n03 Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2005, 2007\nУладальнік Кубка Беларусі: 2005\n1999 Д3 АФВіС-РШВСМ 22 3\n2000 Д2 Зорка-ВА-БДУ 20 1\n2001 Д2 Зорка-ВА-БДУ 25 1\n2002 Д1 Зорка-ВА-БДУ 26 2\n2003 Д1 Тарпеда-СКА 29 1\n2004 Д1 Тарпеда-СКА 24 1\n2005 Д1 МТЗ-РІПА 26 1\n2006 Д1 МТЗ-РІПА 17 0\n2007 (1) Д1 МТЗ-РІПА 4 0\n2007 (2) Д1 Шахцёр 12 0\n2008 Д1 Шахцёр 17 1\n2009 Д1 Граніт 24 2\n2010 Д1 Белшына 15 0\n2011 Д1 Белшына 27 0\n2012 Д1 Белшына 24 0\n2013 Д1 Дняпро 22 0\n2014 Д1 Слуцк 27 0\n2015 Д2 Зорка-ВА-БДУ 27 0\n2016 Д1 Слуцк 18 1\n2017 Д1 Слуцк 8 0\n2018 Д3 Крумкачы 25 2\n2019 Д2 НФК 12 0\n↑ Aleksandr Bylina // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ "Слуцк" расстался с Александром Былиной и Андреем Горбачем\n↑ Былина заключил контракт со «Звездой-БГУ»\n↑ "Слуцк" подписал Былину, Игоря Воронкова, Щегриковича и Яцкевича. Перепечко находится на просмотре\n↑ Былина, Сафонов, Щегрикович, Гуренко, Коне и Юсов покидают «Слуцк»\n↑ Александр Былина продолжит карьеру в НФК "Крумкачы"\n↑ Трачинский и Русецкий стали игроками НФК. Костюкевич, Пархачев и еще два футболиста продлили контракты\n↑ НФК покинули восемь игроков\n↑ Савостиков и Былина начали работать в минском «Динамо» в роли селекционеров\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Аляксандр_Іванавіч_Быліна&oldid=3754739"\nНарадзіліся 26 сакавіка\nІгракі ФК Шахцёр Салігорск\nІгракі ФК РШВСМ-Алімпія\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:06, 18 снежня 2020.


Catholic.by - Адказ Бога на балючую сітуацыю ў маім жыцці, або гісторыя Юзафа, якога прадалі ў няволю браты\n05.10.2018 16:10 Аляксандра Шчыглінская / Catholic.by\nУ ім можна знайсці ўвесь спектр жыццёвых сітуацый, якія толькі могуць напаткаць нас, і цудоўныя, поўныя любові адказы Бога на гэтыя сітуацыі.\nСёння мы паразважаем над гісторыяй жыцця Юзафа, якога прадалі ў няволю яго родныя браты. Гэта крыўдна, ці не так? І як жа блізка гэта часам да нашага жыцця! Здрада самых блізкіх людзей балюча раніць і пакідае след на доўгія гады.\nКалі сёння я перажываю нешта падобнае, то варта не шкадаваць часу і прачытаць цалкам гісторыю Юзафа ў Святым Пісанні (гл. Быц 37–47). Гэта гісторыя балючай крыўды і вялікай Божай ласкі, якая здольная перамяніць усё ў маім жыцці.\nЮзаф быў малодшым і ўлюбёным сынам свайго бацькі Якуба. Пра асаблівую любоў да сына сведчыў таксама незвычайны бацькоўскі падарунак: рознакаляровае адзенне. Гэта цікавая дэталь, бо адзенне з каляровай тканіны ў тыя часы насілі толькі прывілеяваныя людзі, якія мелі асаблівае становішча або ўладу.\nНе дзіўна, што старэйшыя браты Юзафа, якіх было аж адзінаццаць, сталі яму зайзросціць (гл. Быц 37, 3–4). У рэшце рэшт яны вырашылі забіць свайго малодшага брата, і толькі па шчаслівым збегу акалічнасцяў Юзаф не загінуў, але быў прададзены ў няволю ў Егіпет (гл. Быц 37, 5–28).\nНаступныя старонкі Бібліі раскрываюць перад намі характар Юзафа: трапіўшы ў вельмі складаную сітуацыю, ён застаўся верным Богу і настолькі сумленна выконваў свае абавязкі слугі, што неўзабаве ягоны гаспадар Патыфар прызначыў яго даглядчыкам за ўсім сваім домам.\nНа выяве: браты прадаюць Юзафа ў няволю\nАднак з-за несправядлівага абвінавачвання Юзаф на доўгі час трапіў у вязніцу. Нарэшце, Бог цудоўным чынам вызваляе яго адтуль і дапамагае стаць намеснікам фараона. Пасля дванаццаці гадоў няволі Юзаф раптоўна атрымлівае вольнасць, становішча, уладу і нават каханую жонку.\nЗдавалася б, цярпенні скончыліся і цяпер Юзаф мае ўсё для шчасця, але што сапраўды адбываецца ў ягоным сэрцы? Ці забыўся ён пра сваю крыўду?\nМінула амаль пятнаццаць гадоў пасля здрады братоў, а Юзаф усё яшчэ ўзгадваў пра свой боль, пра што ўскосна сведчаць тыя вымоўныя імёны, якія ён даў сваім дзецям (гл. Быц 41, 51–52).\nЮзаф са сваёй жонкай. Кадр з фільма "Юзаф - намеснік фараона"\nІ вось, нарэшце, наступае кульмінацыйны момант, калі браты прыходзяць да Юзафа прасіць хлеба і тварам у твар сустракаюцца з ім, але не пазнаюць яго. Мы бачым, як складана перажывае гэтую сустрэчу Юзаф: ён дзіўна паводзіць сябе і некалькі разоў адыходзіць у бок, бо не можа стрымаць слёз (гл. Быц 42–44). Аднак у рэшце рэшт ён прабачае сваім братам, гаворачы такія словы:\n«Не смуткуйце і не абвінавачвайце сябе, што вы прадалі мяне сюды. Бо дзеля вашага ратунку Бог паслаў мяне перад вамі. <…> Не вы скіравалі мяне сюды, а Бог» (пар. Быц 45, 5. 8а).\nПогляд з іншай перспектывы\nКалі мы прасочым усю гісторыю выбранага народа, то здзівімся, што менавіта такі лёс Юзафа меў вялікае значэнне: ён быў адзін з дванаццаці сыноў Якуба, якія пазней сталі дванаццаццю пакаленнямі Ізраэля. Менавіта дзякуючы таму, што Юзаф, іх родны брат, быў распарадчыкам у Егіпецкай зямлі і меў уладу, ён уратаваў ад голаду ўвесь свой род.\nЗа час знаходжання ў Егіпецкай зямлі сям’я Якуба павялічылася настолькі, што ператварылася ў шматлікі габрэйскі народ, які пазней Майсей павёў у Абяцаную зямлю.\nУ кнізе Псальмаў мы таксама чытаем пра Юзафа: «Паслаў перад імі чалавека: Юзафа, якога прадалі ў няволю» (пар. Пс 105 (104), 17).\nНайбольш цікава ў гэтым тое, што гісторыя, якая была балючай крыўдай і, здавалася б, зламала жыццё, ператвараецца ў вялікую місію.\nТолькі пасля таго, як мы ў Божым святле ўбачым сэнс сваёй гісторыі, чым яна ў выніку стала для нас, нам будзе лёгка прабачыць, бо мы будзем... удзячныя.\nНекалькі прыкладаў з жыцця\nПадчас летняга адпачынку я пазнаёмілася з хлопцам, які распавёў мне сваю гісторыю:\n«Я вырас у дзіцячым доме, бо мае бацькі пілі і рабілі шмат жудасных рэчаў. Сам я нарадзіўся на поўначы Расіі, але праз дзіцячы дом і інтэрнат мяне перавезлі у іншую краіну. Цяпер, азіраючыся назад, я бачу, наколькі Бог усё прадумаў у маёй гісторыі: у чужым асяроддзі я вырас зусім іншым чалавекам, бо ў нашай вёсцы ўсе толькі співаюцца. Я стаў веруючым і з часам зразумеў сваю місію: буду маліцца за маіх родных, бо за іх ніхто не моліцца. А таксама, калі дасць Бог, я хачу паехаць у сваю родную вёску і расказаць сваім бацькам, як моцна Бог іх любіць».\nСловы гэтага маладога чалавека кранулі мяне да глыбіні душы, бо я ніколі не бачыла, каб хтосьці распавядаў пра свой суровы лёс і дзіцячы дом з такой радасцю ў вачах. Гэта была радасць вольнага чалавека, які праз балючую сітуацыю свайго жыцця адкрыў сваё пакліканне, сваё багацце і сваю місію. Якія ж неверагодныя шляхі Пана і Ягоная любоў! — падумала я тады.\nДругая гісторыя — пра вядомую спартсменку Бэтані Хэмілтан, якая марыла ўсё сваё жыццё займацца сёрфінгам, але яшчэ ў падлеткавым узросце засталася без рукі ў выніку нападу акулы. Пасля гэтага, здавалася, на ўсіх яе марах можна было паставіць крыж. Але сёння Бэтані з’яўляецца вядомай на ўвесь свет сёрфінгісткай… з адной рукой.\nАднойчы ёй задалі пытанне: ці не шкадуе яна аб тым выпадку з акулай і ці хацела б змяніць свой лёс? На гэта жанчына адказала з усмешкай: «Ведаеце, не, не шкадую. Бо цяпер, маючы толькі адну руку, я магу абняць куды больш людзей і несці ім надзею на тое, што калі я змагла пераадолець цяжкасці, то змогуць і яны». Пра яе гісторыю зняты прыгожы мастацкі фільм-біяграфія «Сёрфер душы».\nСёрфенгістка Бэтані Хэмілтан\nПадсумоўваючы ўсё вышэйсказанае, успомнім яшчэ раз гісторыю Юзафа. Можна прачытаць яе на старонках Святога Пісання і адзначыць для сябе моманты, якія дапамаглі Юзафу прабачыць.\nШмат чаму мы можам навучыцца ў яго. Напрыклад, ніколі не губляць веру ў Бога падчас балючых выпрабаванняў, а таксама заставацца сумленнымі людзьмі. Праз стараннае выкананне абавязкаў слугі Юзаф стаў распарадчыкам у доме Патыфара, затым у вязніцы, потым — над усёй Егіпецкай зямлёй.\nТаксама гісторыя Юзафа вучыць нас, што не варта ігнараваць свой боль пасля вялікай крыўды, які можа не праходзіць доўгія гады. Бог бачыць нашыя цярпенні (пар. Іс 57, 15) і заўсёды знаходзіцца побач (пар. Быц 39, 2. 21. 23).\nВарта задаваць Богу свае шчырыя пытанні і шукаць на іх адказ. Калі мы знойдзем Божы адказ на свой боль, то абавязкова будзем суцешаныя і зможам прабачыць сваім крыўдзіцелям.\nМы будзем шчаслівыя, бо ўбачым поўную, прыгожую карціну, што гэта не мяне пакрыўдзілі, але што насамрэч Бог, узбагаціўшы мяне вопытам, паслаў мяне з асаблівай місіяй у гэты свет.\nАбноўлена 05.10.2018 17:51


Жанчыну, якая ўчыніла скандал у аптэцы ў Віцебску, будуць судзіць\n30.08.2017 / 15:28\nСуд Першамайскага раёна Віцебска 1 верасня разгледзіць адміністрацыйную справу ў дачыненні да 35-гадовай жанчыны, якая стала гераіняй рэзананснага скандалу ў адной з аптэк горада.\nЖанчыну абвінавачваюць у здзяйсненні правапарушэнняў, прадугледжаных арт. 9.3 (абраза) і арт. 17.1 (дробнае хуліганства) КоАП Беларусі.\n9 жнiўня Марына Паяркова прыйшла ў аптэку з мопсам на павадку і ўчыніла скандал пасля таго, як правізар сказаў ёй, што ўваход з жывёламі забаронены і абслугоўваць яе не будуць. Пасля гэтага яна запатрабавала кнігу скаргаў і пачала абражаць загадчыка аптэкі Максіма Самсонава.\nУ прыватнасці, пакупніца сказала Самсонаву: «Жывёла — гэта ты. Брудная, смярдзючая жывёла. Мой сабака каштуе даражэй за цябе». Наведвальніца таксама пагражала звальненнем загадчыку, а яшчэ аднаму супрацоўніку аптэкі заявіла, што ён не валодае дастатковымі прафесійнымі ведамі.\nІнцыдэнт быў запісаны на камеру відэаназірання, размешчаную ў аптэцы. Максім Самсонаў размясціў яе ў інтэрнэце. Аднак заяву на жанчыну ён не пісаў. Пры гэтым, паводле яго слоў, міліцыя сама праявіла ініцыятыву і апытала яго як сведку.\nМарына Паяркова тлумачыла свой учынак тым, што «была на нервах», бо яе муж апёк ногі бетонам і меў патрэбу ў медыкаментах.


Кантэльная крама Coca-Cola Cottage Christmas Village - Калядны кірмаш Шміта Дачны дом крамы Coca-Cola | Калядны кірмаш Шміта\nГалоўная Дачны дом крамы Coca-Cola\nПа змаўчанні Назва - $ 24.95 USD\nЗагарадны магазін Coca-Cola Villages у імбірных калажах валодае ўсім зачараваннем загараднай крамы, якая мінула. Хто даглядае рэгістр? У кожным катэджы Coca-Cola Villages на ніжняй баку ёсць адтуліну, прызначанае для запазычання звычайнай лямпачкі з дрэва, каб асвятліць дачу. Аптон Асвятляючы свой катэдж, вы адразу ж адкрыеце для сябе першую з многіх сакрэтаў - прыгожа створаную сцэну ўнутры.\nАрнамент для кіравання аўтамабілем Coca-Cola® Санта\nпрадажная цана $ 15356 $ 153.56\nЗахаваць $ 51.18\nПадарункавая кошык для закусак Coke Works (Lg)\nпрадажная цана $ 5135 $ 51.35\nЗахаваць $ 17.11\nПадарункавы пакет кок-колу Old Time (Sm)


У сродках масавай інфармацыі ўсчалася лаянка паміж двума чыноўнікамі з атачэньня кіраўніка краіны Аляксандра Лукашэнкі\nЭрдоган набирает на выборах в Турции 57% голосов после обработки 40% бюллетеней10\nТое, што выйшла на паверхню, - толькі вяршыня айзбэргу. У Лукашэнкавых памагатых напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў папросту здаюць нэрвы. Паводле сацыёлягаў, падае папулярнасьць кіраўніка краіны ў народзе, таму й пачаліся пошукі вінаватых.\nПершы намесьнік кіраўніка прэзыдэнцкай Адміністрацыі палкоўнік Уладзімер Замяталін у інтэрвію Інтэрфаксу выкрыў сапраўдную існасьць дэпутата Палаты Прадстаўнікоў Івана Пашкевіча. Са словаў Замяталіна, былы камсамольскі работнік Пашкевіч "апранаецца ў тогу сяброў прэзыдэнта й палітолягаў-саветолягаў". Затым у чарговым інтэрвію Замяталін заявіў, што Пашкевіч цяпер "скінуў маску". Пашкевіч жа, зь меркаваньня Замяталіна, проста "правакатар". Пагэтаму першы намесьнік кіраўніка прэзыдэнцкай Адміністрацыі Ўладзімер Замяталін папярэджвае: там, дзе сьвеціцца прозьвішча Івана Пашкевіча, патрэбна ставіць шыльду "Асьцярожна. Пажадана не чапаць. Правакатар".\nНагадаю: Іван Пашкевіч у свой час аказаў вялікую падтрымку Лукашэнку падчас разгону Вярхоўнага Савету, быў прызначаны намесьнікам кіраўніка Адміністрацыі прэзыдэнта, пазьней сышоў з Адміністрацыі й зноў стаў дэпутатам. Прычыны тлумачыць сам Іван Пашкевіч.\nІ.П.: - Няма сакрэту, што адна з прычын майго звальненьня з Адміністрацыі прэзыдэнта - гэта якраз тое, што прэзыдэнт краіны зноў запрасіў на працу ў Адміністрацыю Ўладзімера Замяталіна. У гэтай сытуацыі я быў проста вымушаны падаць прашэньне кіраўніку краіны аб тым, што я ня згодзен з такой сытуацыяй, і далей працаваць разам з Уладзімерам Пятровічам я ня маю рацыі.\nІван Пашкевіч сьцьвярджае, што Ўладзімер Замяталін ды памочнік прэзыдэнта Сяргей Посахаў вінаваты ў апошніх правалах Аляксандра Лукашэнкі. Тут маюцца на ўвазе апошнія візыты ў Расею, абвастрэньне адносінаў з расейскімі электроннымі СМІ й беларускімі прафсаюзамі. На думку Пашкевіча, кіраўніка Беларусі "пастаянна падстаўляюць, на пачатку перадвыбарчай кампаніі дапушчаны шэраг бязглуздых памылак".\nЦень падае найперш на Ўладзімера Замяталіна, які калісьці працаваў у выбарным штабе былога прэм'ер-міністра Вячаслава Кебіча. Пасьля правалу кебічаўскай каманды, ён перайшоў на бок Лукашэнкі й займаў шэраг розных пасадаў, зьвязаных зь ідэалёгіяй. Пашкевіч называе дзеяньні Замяталіна правакацыйнымі, якія спрыяюць, адпаведна, расколу ў грамадзтве й паніжэньню аўтарытэту ўлады. Іван Пашкевіч так тлумачыць прычыны непрыязнасьці да Ўладзімера Замяталіна.\nІ.П.: - Я працаваў у сыстэме ўлады. Гэта вышэйшы штаб кіраўніка краіны - Адміністрацыя прэзыдэнта. І шчыра кажу, што працаваў і стараўся працаваць вельмі добра на карысьць дзяржавы й прэзыдэнта, каб быў добры імідж кіраўніка дзяржавы ў вачох грамадзкасьці, беларускага народу. Але ў гэты час я працаваў побач з Уладзімерам Пятровічам, паколькі ён пасьля зыходу з Адміністрацыі прэзыдэнта ўзначальваў Камітэт па друку, пасьля быў віцэ-прэм'ерам ва Ўрадзе, і больш за тое, калі ён працаваў віцэ-прэм'ерам, то мая праца ў Адміністрацыі прэзыдэнта перасякалася зь ягонай вельмі часта. Больш за тое, Уладзімер Пятровіч, які павінен быў курыраваць і займацца справамі сацыяльнай абароны насельніцтва ў сілу адсутнасьці вопыту, навыкаў працы, аналізу, ён займаўся тым, што ён лепш ведае, -ідэалёгіяй. Мы вельмі перасякаліся. Але тое, што ён рабіў яшчэ тады, я лічыў, што гэта ідзе на разбурэньне беларускай грамадзкасьці, гэта супраць прэзыдэнта краіны. Гэта прадоўжылася вельмі доўга. Я не мог з гэтым і пагадзіцца, не мог зрабіць нешта й супраць, і таму я прыняў рашэньне сысьці з Адміністрацыі прэзыдэнта.\n- Якую ролю цяпер адыгрывае Замяталін?\nІ.П.: - Канечне, прэзыдэнт краіны разьлічвае на яго станоўчую работу. Я падтрымліваў і хачу й надалей падтрымліваць Аляксандра Рыгоравіча, як і дзесяткі супрацоўнікаў Ураду, вэртыкалі. Але я бачу, чым бліжэй час "ікс", выбары прэзыдэнта, тым болей і болей на гэтым палітычным полі выбарчай кампаніі дапускаецца памылак, і гэтыя памылкі могуць прывесьці да трагедыі. Таму ня толькі мяне хвалюе гэта, але й тых дзесяткі чалавек, якія гатовыя аказваць дапамогу, ды для іх, як і для мяне, узьнікае пытаньне: а што ж робіцца. Пагэтаму ад імя гэтых людзей хтосьці й павінен быў першым паставіць пытаньне - а што ж робіцца? І я яго паставіў. Тое, што бруд зараз на мяне й тое, што ў газэтах будзе, - я гэта ведаў, гэта якраз у стылі працы Ўладзімера Пятровіча. Больш за тое, як працаваў тры гады ў Адміністрацыі прэзыдэнта, на мяне й тады навальваўся груд гразі, і ў дзяржаўных нават газэтах, і самае сьмешнае, што куратарствам гэтых газэт займаўся я, але за кожным гэтым брудам стаяў Уладзімер Пятровіч. Я ж лічыў, што ў той момант, калі я працаваў у Адміністрацыі прэзыдэнта, ні ў якім разе нельга апускацца да барацьбы, да супрацьстаяньня двух чыноўнікаў, якіх на працу запрасіў прэзыдэнт краіны. Таму ў той момант ніхто, ні адна газэта - ні апазыцыйная, ні дзяржаўная - ні нават у прыватных размовах я ніколі не закранаў гэтую фамілію. Так і павінен сябе паводзіць дзяржаўны служачы. Але калі я там ужо не працую, але я зьвязаны нейкімі абавязкамі й з кіраўніком дзяржавы, то ў гэты момант ужо маўчаць нельга.\nТым часам Уладзімер Замяталін лічыць, што рэальная цана Івану Пашкевічу - гэта дзевяць галасоў яго калег-дэпутатаў, якія раптам вырашылі, што Пашкевіч можа заняць нейкую пасаду ў парлямэнцкіх структурах. Якая ж цана Ўладзімеру Замяталіну, чаму яго трымае Лукашэнка? Гэтае пытаньне да Івана Пашкевіча.\nІ.П.: - Гэта вельмі цікавае пытаньне, гэта яшчэ стане аналізам такога становішча. У мяне ёсьць свой пункт гледжаньня на гэта. Але я лічу, што гаварыць у гэтую палітычную сытуацыю, у перадвыбарчую кампанію, зараз нельга.\nШто ж трымае ў сакрэце Іван Іванавіч? Магчыма, гэта стане вядомым толькі пасьля прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі. Цяпер ён ня хоча працягваць "брудную кампанію", распачатую ў дзяржаўных СМІ першым намесьнікам кіраўніка прэзыдэнцкай Адміністрацыі Уладзімерам Замяталіным.\nСороковой декрет Лукашенко может быть отменен