Сіла малітвы — Techkrait . "",\n29.06.2012 119 Анжелика 0 Comment\n…Закончылася богаслужэнне, але Ганна Лямачка ісці дадому не спяшаецца. Па завядзёнцы яна застаецца ў храме – Свята-Мікалаеўскай царкве г.Маларыты — і нясе послух, які ёй па сіле. Гэта жанчына робіць ужо некалькі гадоў па закліку сэрца. Ганна Андрэеўна поўнасцю прысвяціла сябе служэнню Богу. У яе, адной са старэйшых сясцёр міласэрнасці, ёсць унутраная патрэба пастаянна камусьці дапамагаць: хворым, абяздоленым, тым, хто апынуўся ў розных цяжкіх жыццёвых абставінах. Ганна Лямачка разумее, што вера без спраў мёртвая, а без любові ўсё ў гэтым свеце нішто.\nНядаўна Ганна Андрэеўна свайму любімаму храму падарыла абраз Божай Маці “Усіх тужлівых Радасць”. На многім эканоміла, а потым сабрала грошы і купіла.\n— Мне ўжо 81 год, — кажа мая субяседніца. – Колькі яшчэ адмерана Усявышнім пражыць, не ведаю. А вось памяць пра сябе хоць нейкую хацелася б пакінуць. Гэты абраз – падзяка Богу за бясконцую міласць да мяне. На жыццёвай дарозе было многа выпадкаў, калі, здавалася, больш ніколі свету божага не пабачу. Але з вераю і надзеяю ўзносіла Госпаду шчырыя малітвы, і ён чуў і заўжды прыходзіў на дапамогу.\nКалі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Ганне было толькі 11 гадоў. Тое перажытае ліхалецце жанчына яшчэ і зараз уяўляе вельмі добра. Памяць з фатаграфічнай дакладнасцю ўваскрашае 1942 год і ваколіцы в.Збураж. Асабліва – пачатак снежня. Тады ля яе роднай вёскі спыніліся немцы. Сям’я стала ратаваць нажытае гадамі. Калі самае каштоўнае ўжо было надзейна схавана, Ганна вярнулася ў бацькоўскую хату, каб забраць каравай спечанага хлеба. Па дарозе назад, у лес, яе перайшлі немцы. Яны знайшлі за пазухай хлеб і сказалі, што дзяўчынка нясе яго партызанам. За такое адразу расстрэльвалі на месцы. Ганна, навучаная бацькам Андрэем і другой маці Марфай (родная маці Марына памерла, калі дзяўчынцы было толькі 8 месяцаў), стала шчыра маліцца – шаптаць “Ойча наш”, “Ды ўваскрэсне Бог”. У рэшце рэшт адзін з немцаў забраў хлеб, моцна стукнуў прыкладам ніжэй спіны і адпусціў.\nДзяўчынка расла смелай і адважнай. Усё на ёй гарэла. Гэта і пужала бацькоў. З моманту з’яўлення захопнікаў у Збуражы ў Ганны ўзнікла неадольнае жаданне пайсці ў партызаны. Тым больш, што дзяўчынка з бацькам пастаянна дапамагалі ім.\n-Мне было не многа гадоў, — успамінае Ганна Андрэеўна. – З выгляду – дык зусім малая. Аднак ваяваць з немцамі хацелася, бо разумела, што чалавек можа быць гаспадаром свайго лёсу толькі тады, калі ён вольны і незалежны. Кожны з нас Богам надзелены правам свабоднага выбару. Таму пастаянна малілася, каб Усявышні вызваліў родны край ад захопнікаў.\nКаб не цуд Божы, як лічыць сама жанчына, не выжыла б яна і ў кастрычніку 1943г. Тады немцы акружылі Збураж з усіх бакоў і папярэдзілі, што калі хто паспрабуе прарывацца праз акружэнне, таго адразу расстраляюць. Захопнікі з’явіліся і ля іх хаты. Дах быў з чароту, таму ўспыхнуў як запалка. Ганну разам з маці, братам і суседзямі немцы прымусілі легчы на зямлю тварам уніз на двары. Ззаду, за некалькі крокаў ад іх, паставілі кулямёт і сталі страляць. Над галовамі свісталі кулі. Дзяўчынка малілася Богу, каб уратаваў яе і родных. Але цікавасць разбірала Ганну. Ёй захацелася бачыць, што адбываецца ззаду, там, дзе немцы, дзе палае іх хата і бушуе полымя. Дзяўчынка азірнулася і замерла ад страху. Нечакана над галавою мільганула куля, садраўшы завязаную хустку… І зноў па малітвах Гасподзь дараваў ёй жыццё.\nБыў яшчэ адзін выпадак, калі Ганна адчула міласць божую на сабе.\nІх сям’я старалася заўсёды дапамагаць партызанам, якія знаходзіліся ў наваколлі Збуража, самым неабходным. Дзяўчынка бачыла на свае вочы і ведала пра іх многае. Не раз нават наведвала партызан. Вось аднойчы, калі была адна, немцы ўварваліся ў іх хату. Ганна не спужалася, а зрабіла так, як вучыў бацька.\n-Я прыкінулася глуханямой, — успамінае Ганна Лямачка. – Фашысты нешта пытаюць пра партызан, а ў адказ я выдаю толькі нейкія гукі ды паказваю на пальцах. Выдатна запомніла словы старэйшых: “Літасці ад немцаў не будзе, нават калі праўду раскажаш ім: усё роўна не дадуць жыць”. Было вельмі страшна стаяць пад прыцэлам накіраваных у мой бок вінтовак. Увесь час гаварыла пра сябе малітвы.\nТак з вераю і надзеяю на Усявышняга і перажыла той жахлівы час.\nЗакончылася вайна. Аднак вера ў Бога не аслабла. Яна стала яшчэ больш моцнай. Заўжды малілася, дзякавала Творцу, прасіла ў яго дапамогі на ўсіх жыццёвых шляхах і скрыжаваннях.\nПасляваенныя гады былі галоднымі. У сям’і Лямачкаў часта клаліся спаць не еўшы. Ганна вырашае “здабыць” хлеб, каб накарміць самых родных. Насуперак волі бацькі ва ўзросце 15 гадоў ідзе наймічкай ў Велікарыту ў сям’ю Еўдакіма і Ксеніі Андраюкоў. Выхаду іншага не было. Працу давялося выконваць любую, нічога не цуралася. Парабчанкай была больш за 2 гады. Гаспадарам дзяўчына вельмі спадабалася. У Ксеніі была асаблівая сімпатыя да Ганны. Ёй вельмі хацелася мець такую дачку. Жанчына марыла ўдачарыць сваю наймічку. Да ўсяго іншага, Ганна была вельмі падобнай да Ксеніі. Аднак бацька быў супраць такога жадання Андраюкоў.\nХутка Ганна Лямачка стала працаваць на гароднінасушыльным заводзе цэхавай рабочай. А ў 1958г. паехала на цаліну, каб зарабіць грошай і вылезці з галечы. Апынулася ў Какчэтаўскай вобласці (паўночная частка Казахстана). Там прабыла 4 гады. Працавала поварам, лабарантам на хлебапункце, рознарабочай. Вучылася нават на 3-месячных курсах, каб атрымаць права кіраваць аўтамабілем. Неяк на вачах сяброўка Імбра трапіла ў аварыю. Пасля гэтага азы кіравання самазвалам далей не захацела асвойваць. За добрасумленную працу атрымала не адну падзяку. Не забывала і пра Бога. Малітвы ўзносіла ўсюды і заўсёды. Яны ішлі з самай глыбіні сэрца. Аднак гэта рабіла так, каб іншыя не заўважалі. Час жа быў нялёгкі. Затым вярнулася ў Маларыту на родны завод… Працавала на розных пасадах і ў розных месцах. За добрасумленую працу ўзнагароджана медалём “Ветэран працы”.\n-Мне хацелася быць на службе ў царкве ў нядзелю ці святочны дзень, аднак не заўсёды выпадала такая магчымасць, — прыгадвае Ганна Андрэеўна. – Ды муж быў супраць, не пускаў. Казаў, што трэба працаваць, а не стаяць перад абразамі ў царкве. А я вырвуся з хаты, пераскочу праз агароджу і іду на службу ў царкву. Толькі там знаходзіла заспакаенне ад жыццёвай мітусні.\n20 гадоў назад Ганна Лямачка цяжка захварэла, доўга ляжала ў бальніцы і лячылася. Медыцына, на жаль, ёй ўжо дапамагчы не магла. Ганна Андрэеўна звярнулася за дапамогаю да Божай Маці. Гэта была апошняя надзея: за паратункам больш не было ўжо да каго ісці. Свае малітвы не адзін дзень узносіла перад яе абразам “Усіх тужлівых Радасць”. Аднойчы, пасля прачытання акафіста Божай Маці ў адным з манастыроў, атрымала палёгку. Пасля гэтага жанчына працягвала маліцца. Недзе праз 10 гадоў ад немачы не засталося і следу.\n— Для сябе вырашыла, — гаворыць Ганна Андрэеўна, — што буду служыць Богу і людзям усім, чым толькі змагу. Мне добра на душы ад таго, што жыву не толькі для сябе. Сваё жыццё імкнуся дзяліць з іншымі. Пераканана, што зямны шлях вымяраецца не колькасцю пражытых гадоў, а іх якасцю, напаўненнем. Чым больш чалавек аддае сябе іншым, тым больш багатым ён становіцца духоўна. З вераю ў Госпада маё жыццё не будзе пражыта дарэмна і ўпустую.\n— А што такое любоў? — цікаўлюся.\n— Гэта – харчаванне для душы. Любіць могуць усе. Гэта – дар Божы. Без любові няма жыцця. А яшчэ – гэта ўменне аддаваць і не браць нічога ўзамен, быць на кожнай службе ў царкве.\nР.S. Ганна Лямачка таксама была адным з ініцыятараў і арганізатараў узнаўлення царквы ў гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы ў в.Збураж (спалена немцамі восенню 1943г.), першы камень пад фундамент якой быў асвечаны 26 сакавіка 1991 года.\nНа здымку: Ганна Лямачка: “Самае галоўнае на зямлі для чалавека – любоў да ўсяго, што знаходзіцца вакол”.\nОпубликовано в «ГЧ» 27.06.2012 г.\n← Мехатрад спяшаецца на дапамогу\nПАРК ДАСТОЙНАГА АДПАЧЫНКУ →\nХлеб — святое\n07.10.2010 Анжелика 0\nУ нашей фирмы авторитетный интернет-сайт на тематику искусственная инсеминация спермой.


Навукова-тэхнічная прадукцыя БДУ прадстаўленая 11 лютага на выставе-прэзентацыі дасягненняў сістэмы адукацыі «Інавацыі ў адукацыі». У экспазіцыю БДУ ўключаныя больш за 10 распрацовак, якія ўяўляюць нанасістэмы і нанатэхналогіі; шматфункцыянальны вымяральны комплекс Alma Meter; абсталяванне для лабараторных практыкумаў па фізіцы для ўстаноў вышэйшай адукацыі і сярэдніх школ; камп'ютарныя навучальныя лабараторныя ўстаноўкі В-300ВА для правядзення радыётэхнічных практыкумаў і інш.\nВыстава праводзіцца ў рамках рэалізацыі працоўнага плана падрыхтоўкі і пасяджэння калегіі Міністэрства адукацыі нашай краіны на базе Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта.\nАсноўная мэта мерапрыемства – дэманстрацыя навуковых дасягненняў і распрацовак, сучасных навучальна-метадычных комплексаў, матэрыялаў па інавацыйнай дзейнасці, сучасных сродкаў навучання і абсталявання для ўстаноў дашкольнай, агульнай сярэдняй, спецыяльнай, прафесійна-тэхнічнай, сярэдняй спецыяльнай і вышэйшай адукацыі.


Пуцін вызваліў Мезенцава ад пасады пасла ў Беларусі - 19.03.2021, Sputnik Беларусь\nПуцін вызваліў Мезенцава ад пасады пасла ў Беларусі\nАдпаведны ўказ расійскі прэзідэнт падпісаў у пятніцу 19 сакавіка: Мезенцаў стаў дзяржсакратаром Саюзнай дзяржавы. 19.03.2021, Sputnik Беларусь\nнавіны , у беларусі, у свеце, палітыка, галоўнае, уладзімір пуцін, дзмітрый мезенцаў\n20:15 19.03.2021 (абноўлена: 21:23 19.03.2021)\n© Sputnik / Виктор ТолочкоРасійскі дыпламат Дзмітрый Мезенцаў\nАдпаведны ўказ расійскі прэзідэнт падпісаў у пятніцу 19 сакавіка: Мезенцаў стаў дзяржсакратаром Саюзнай дзяржавы.\nМІНСК, 19 сак – Sputnik. Расійскі прэзідэнт Уладзімір Пуцін вызваліў Дзмітрыя Мезенцава ад выканання абавязкаў пасла ў Беларусі.\n"Вызваліць Мезенцава Дзмітрыя Фёдаравіча ад абавязкаў Надзвычайнага і Паўнамоцнага пасла Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь", - гаворыцца ва ўказе кіраўніка дзяржавы.\nЯк раней паведамлялі СМІ, Мезенцаў можа стаць дзяржсакратаром Саюзнай дзяржавы, змяніўшы на гэтай пасадзе Рыгора Рапоту.\nДзясятага сакавіка камітэт Дзярждумы Расіі па справах СНД рэкамендаваў кандыдатуру Яўгена Лук'янава на пасаду пасла РФ у Беларусі.\nЯк часта мяняліся расійскія паслы ў Беларусі\nКамітэт Дзярждумы РФ падтрымаў кандыдатуру Лук'янава на пасаду пасла Расіі ў Беларусі\n10 сакавіка, 13:38\nМасква ў трэці раз за апошнія тры гады мяняе свайго пасла ў Мінску.\nПасля "пасольскага доўгажыхара" Аляксандра Сурыкава, які ўзначальваў пасольства РФ у Мінску рэкордныя 12 гадоў, на пасаду пасла ў жніўні 2018 года быў прызначаны Міхаіл Бабіч. Ён папрацаваў паслом РФ у Мінску менш за год, пасля чаго прэзідэнт Расіі вызваліў яго ад пасады, а на пасаду кіраўніка дыпведамства прызначыў сенатара Дзмітрыя Мезенцава. Апошні кіраваў пасольствам амаль два гады.\nМезенцаў: маштаб інтэграцыі з Расіяй будзе вызначацца Беларуссю


Замест адпачынку — суткі: рэкламіста Васілевіча пакаралі за "Свабоду Бабарыку!" | euroradio.fm\nГалоўная / Замест адпачынку — суткі: рэкламіста Васілевіча пакаралі за "Свабоду Бабарыку!"\nЗамест адпачынку — суткі: рэкламіста Васілевіча пакаралі за "Свабоду Бабарыку!"\nБізнесмен, які прыйшоў у КДБ з паручыцельствам за Віктара Бабарыку, два тыдні правядзе ў мінскім ізалятары.\n— У першую ноч было дзесяць чалавек у чатырохмеснай камеры. У другую — шэсць. Пакуль не магла адвезці яму перадачы, таму што да суда нельга. У Сашы не было магчымасці памыцца, пачысціць зубы. Заўтра паспрабую перадаць яму першую перадачу... Праўда, ужо папярэджваюць, што кнігі, паперу, ручкі перадаваць чамусьці нельга, — расказвае пра першыя двое сутак, якія вядомы беларускі рэкламіст Аляксандр Васілевіч правёў у ізалятары, ягоная жонка Надзея Зелянкова.\n30 ліпеня суд Фрунзенскага раёна Мінска пакараў Васілевіча 14 суткамі арышту. Бізнесмена прызналі вінаватым у парушэнні парадку арганізацыі або правядзення масавых мерапрыемстваў пасля таго, як ён схадзіў у КДБ з паручыцельствам за банкіра і палітыка Віктара Бабарыку.\nНадзеі ўдалося некалькі хвілін пагаварыць з мужам падчас суда. Нягледзячы на ізалятар, Аляксандр выглядае добра. Заўтра да яго зноў паспрабуе прыйсці адвакат. Напярэдадні, нягледзячы на выпісаны ордар на наведванне, яго не пусцілі з прычыны "неспрыяльнай эпідэміялагічнай сітуацыі".\nПраз раптоўны арышт мужа Надзея адмяніла паездку ў Чарнагорыю, якую пара запланавала на 11 жніўня.\n— У выніку Саша правядзе свой адпачынак на Акрэсціна! Калі ён выйдзе, трэба будзе працаваць. Ужо ўчора было шмат пытанняў ад кліентаў яго кампаніі. Хоць у яго працуе вялікая каманда, яны імкнуцца, вядома, каб яго адсутнасць мінімальна адбілася на справах.\nУ віну Аляксандру Васілевічу паставілі ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве каля будынка КДБ і выкрыкі "Свабоду Бабарыку!". Галоўная рэдактарка The Village Беларусь Яўгенія Сугак кажа, што бізнесмен ні ў якім мерапрыемстве не ўдзельнічаў і нічога падобнага не крычаў. Да будынка КДБ яны падышлі разам. Ад увахода іх правялі ў кабінет, а адтуль — у аўтазак.\nПраз пэўны час Сугак і Васілевіч апынуліся ў Фрунзенскім РУУС. Яе адпусцілі, яго — не.\nАднак суд не прыслухаўся да паказанняў Сугак і паверыў супрацоўнікам мінскай міліцыі. Якія расказалі, як дырэктар рэкламнага агенцтва VONDEL, сузаснавальнік галерэі "Ў" і саўладальнік сайтаў KYKY.org і The Village Беларусь Аляксандр Васілевіч прыйшоў да КДБ, каб крыкнуць "Свабоду Бабарыку!".\nПаручыцельства за Бабарыку з просьбай змяніць яму меру стрымання на хатні арышт або падпіску аб нявыездзе Васілевіч так і не падаў.


Фестываль "Пеўчае поле" прайшоў на Мядзельшчыне\n"Пеўчае поле" прайшло на Мядзельшчыне. Рэспубліканскі фестываль харавога мастацтва сабраў больш за 600 выканаўцаў, а гэта 26 калектываў, у асноўным - аматарскіх. З іх палова - прадстаўнікі Мінскай вобласці. За 60 гадоў гісторыі фестываль з рэгіянальнага набыў статус нацыянальнага і за галоўную мэту ставіць адраджэнне харавога мастацтва.\nНадзея Сербіненка пазнаёмілася з самымі яркімі харавымі калектывамі краіны. Іправізаваную рэпетыцыю аматарскі харавы калектыў з Карэлічаў праводзіць наўпрост ля Касцёла Святога Андрэя Апостала. У параўнанні з іншымі ўдзельнікамі, у жанчын ёсць адна істотная перавага – яны маюць прафесійную музычную адукацыю і выкладаюць у школе мастацтваў.\nАмаль усе калектывы, якія прынялі ўдзел у фестывалі "Пеўчае поле", аматарскія. Гэта значыць, што ўсе выканаўцы ў звычайным жыцці – настаўнікі, урачы, інжэнеры, будаўнікі, а на рэпетыцыях і канцэртах – спевакі.\nСвята песні і музыкі на Мядзельшчыне ладзіцца з 1052 года. За гэты перыяд фестываль з рэгіянальнага ператыварыўся ў рэспубліканскі. Сёлета "Пеўчае поле" сабрала 26 калектываў з усёй краіны.\nУсіх удзельнікаў падзялілі на дзве групы. Першая - народных вакальна-харавых калектываў і выканаўцаў. Другая аб’яднала акадэмічныя хары і ансамблі. Апошнія выступалі пад скляпеннямі Касцёла Святога Апостала Андрэя, што ў аграгарадку Нарач.\nУ той жа час у актавай зале аднаго з нарачанскіх санаторыяў панавала кардынальна іншая атмасфера. Там выступалі народныя вакальныя калектывы. Іх песні часта суправаджаюцца танцамі, а сцэнічныя касцюмы граюць не апошнюю ролю. Гэта пацвярджаюць і спевакі з Бабруйска.\nУжо шмат гадоў галоўным арганізатарам і натхняльнікам з'яўляецца Нацыянальны акадэмічны народны хор імя Цітовіча. Яго кіраўнік, Міхаіл Дрынеўскі, ведае, што робіць хор паспяховым.\nЗа два дні фестываль "Пеўчае поле" аб’яднаў 500 удзельнікаў і 300 запрошаных артыстаў. Пераможцамі ва ўсіх намінацыях сталі прадстаўнікі цэнтральнага рэгіёна – Мінскага, Барысаўскага, Дзяржынскага і Стаўбцоўскага раёнаў.\n"Цмокі" ўпершыню перамагаюць у цяперашнім сезоне Адзінай лігі ВТБ\nАляксей Гайдашоў у "Актуальным інтэрв'ю" ўвечар на "Беларусь 1"


Мемуары биографии | Юзаф Пілсудскі. Пер. З польскага Я. Салейчука\nКніга вядомага гісторыка, прафесара Уладзімежа Сулеі прысвечана неардынарнай асобе, якой было наканавана змяніць лёс Польшчы ў ХХ стагоддзі. Легендарнае імя Юзафа Пілсудскага цвёрда ўпісана ў польскую гісторыю, з ім звязана такая векапомная падзея, як аднаўленне дзяржаўнасці ў 1918 годзе. Лідар польскай нацыі прайшоў складаны і супярэчлівы жыццёвы шлях. Пачаўшы як рэвалюцыянер-сацыяліст, ён заўсёды ставіў нацыянальныя інтарэсы вышэй за ўсё, умеючы віртуозна знаходзіць кампрамісы ў найцяжэйшых абставінах, праяўляючы палітычную прадбачлівасць, не цураючыся радыкальных і непапулярных рашэнняў. Як геніяльны шахматыст, ён бачыў развіццё падзей на некалькі крокаў наперад. Не дзіўна, што ўжо пры жыцці яго ўчынкі былі ахутаны легендай і славай. Даследаванне У. Сулеі абапіраецца на разнастайныя дакументальныя крыніцы – ад сведчанняў сучаснікаў і самога Пілсудскага да архіўных матэрыялаў і навуковых распрацовак вучоных. Аўтару ўдалося стварыць грунтоўнае і дакладнае апісанне фігуры Пілсудскага як простага, сціплага чалавека і вядучага палітычнага дзеяча эпохі.


23 лістапада адбылася чарговая апаратная нарада міністра культуры Рэспублікі Беларусь Анатолія Маркевіча з начальнікамі ўпраўленняў і аддзелаў міністэрства. Дзякуючы сродкам відэасувязі ўдзел у нарадзе прынялі таксама начальнікі ўпраўленняў культуры абласных выканаўчых камітэтаў.\nМіністр звярнуў увагу на актуальную сітуацыю са знаходжаннем на прыгранічнай тэрыторыі Гродзенскай вобласці значнай колькасці мігрантаў, сярод якіх у тым ліку і малыя дзеці. Анатолій Маркевіч выступіў з прапановай правесці для іх паказы мультыплікацыйных фільмаў беларускай вытворчасці.\nУ чарговы раз была падкрэслена неабходнасць актывізаваць захады па вакцынацыі насельніцтва і канкрэтна супрацоўнікаў сферы культуры ды навучэнцаў і выкладчыкаў навучальных устаноў. Міністр звярнуў увагу, што на лячэнне тых, хто пацярпеў ад хваробы, ужо затрачаная значная сума, чаго можна было б пазбегнуць, своечасова вакцынаваўшыся.\nУ рамках правядзення Мінскага міжнароднага кінафестывалю “Лістапад” у сталіцы адбыліся дваццаць два кінасеансы, у якіх прынялі ўдзел дзве з паловай тысячы гледачоў. Завяршыўся фестываль дзіцячага і юнацкага кіно “Лістападзік”, у рамках “Лістапада” таксама адбыўся шэраг круглых сталоў. Паміж кінематаграфістамі Беларусі і Узбекістана ды Таджыкістана заключаны дагаворы і дамоўленасці аб сумеснай вытворчасці па канкрэтных праектах.\nСкладзены каштарыс на стварэнне экспазіцыі ў памяшканнях колішняй турмы канцлагера ў Бярозе Брэсцкай вобласці, які дзейнічаў у 1934-1939 гадах, работы па іх музеефікацыі працягнуцца ў наступным годзе. Таксама распачынаецца выпрацоўка канцэпцыі мемарыялізацыі з музеефікацыяй месца масавых пахаванняў ахвяр нацызму на Броннай Гары ў Бярозаўскім раёне.\nНа сярэдзіну снежня ў Мінску запланаванае ўрачыстае адкрыццё першага і чацвёртага пускавога комплексаў Нацыянальнага мастацкага музея, да гэтага моманту мусяць быць абсталяваныя ўсе памяшканні новых карпусоў музея.


У чым розніца паміж стацыянарным станам, аднастайнасцю і балансам? 2019\nУ чым розніца паміж стацыянарным станам, аднастайнасцю і балансам?\nСтацыянарным станам называюць сістэму патоку (адкрытая сістэма), у якую нешта ўваходзіць і выходзіць з сістэмы. Калі вы назіраеце за сістэмай у любы момант, яна застаецца такой жа ў гэтым пункце з пункту гледжання зменных, як канцэнтрацыя, тэмпература і хуткасць. Аднак адхіленні ад пункту да пункту могуць адбывацца ў сістэме ў любы момант.\nАднастайнасць ставіцца да стану сістэмы, у якім такія ўмовы, як канцэнтрацыя, тэмпература і хуткасць, аднолькавыя ва ўсіх сістэмах ва ўсе часы. Яны могуць змяняцца з цягам часу, але яны заўсёды застаюцца аднолькавымі. Адзіныя сістэмы могуць быць устойлівымі, калі гэтыя ўмовы з цягам часу застаюцца нязменнымі, інакш гэта адзіная, але нестабільная сістэма.\nРаўнавага - гэта тэрмадынамічная канцэпцыя і кажа нам, ці будзе сістэма змяняцца (развівацца) з цягам часу, ці не. Калі сістэма дасягае раўнавагі, яна змяняецца з цягам часу. Напрыклад, калі мы бярэм невялікі ўзор з нашай адзінай стацыянарнай сістэмы (ці іншай сістэмы) і захоўваем яго ў шклянцы (напрыклад) і назіраем за ім больш працяглы перыяд часу. Калі яна змяняецца з цягам часу, сістэма выходзіць з раўнавагі. Калі не, то сістэма была ў раўнавазе. Гэты стан раўнавагі можа быць зменены толькі пры змене тэрмадынамічных зменных, такіх як тэмпература, ціск ці канцэнтрацыя. Гэта не залежыць ад такіх зменных, як хуткасць патоку (на ўваходзе і выхадзе з разгледжаных вышэй сістэм).\nУ чым розніца паміж экранаваннем і эфектам экранавання?У чым розніца паміж масай пратона і масай электрона?У чым розніца паміж даўжынёй хвалі манахромных фатонаў і даўжынёй хвалі дэ Бройля фатонаў?У чым розніца паміж мадэллю Лунд-струны і кластарнай мадэллю ў мадэлях адранізацыі ў фізіцы элементарных часціц?У чым розніца паміж астрафізікай і гуманітарнымі навукамі?У чым розніца паміж хуткасцю фазы і хуткасцю групы?Якая розніца ў патэнцыяле паміж пунктамі A (4,4,2) і B (1,2,2), калі кропкавы зарад 10 ^ -8C ставіцца ў пачатак?


Кансультантам гульні выступіў польскі гісторык Збігнеў Келб, музычнае суправаджэнне запісаў беларуска-польскі гурт Miatlica, які спецыялізуецца на беларускім фальклоры. У прыватнасці, у ходзе гульні можна пачуць наступныя песні: «Ружа», «Што й па мору», «Туман ярам», «Зіма» і гэтак далей.\nДля поспехаў у гульні аўтары раяць выкарыстоўваць Вікіпедыю і google. Таксама ў гульні можна знайсці кароткую гістарычную даведку пра гісторыю Вялікага княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай.\n«Працэс гульні аўтаматычна запісваецца на тваім кампутары. Можаш у любы час спыніць гульню і вярнуцца да яе, калі захочаш», – адзначаюць аўтары.\nЗапампаваць віктарыну можна тут.\nБ. Карчмаж: Гульня стала падвядзеннем вынікаў праекта нашага фонду пад назвай «Паміж гісторыяй і сучаснасцю. Слядамі спадчыны Рэчы Паспалітай абодвух народаў». У рамках гэтага праекта адбыліся два абмены польска-беларускай моладзі. Моладзь пісала артыкулы для публікацыі праекта, а таксама ўзнікла інтэрнэт-гульня. Ідэя гульні належыць маладым беларусам і палякам, якія зацікаўленыя агульнай гісторыяй Польшчы і Беларусі. Аднойчы яны прыйшлі да нас у фонд і запыталіся, ці пры падтрымцы нашага фонду не ўдалося б зрабіць такую гульню. Нам удалося атрымаць грант і зрабіць інтэрнэт-гульню.\nКалі гульня з'явілася ў сеціве?\nБ. Карчмаж: Гульня даступная каля месяца. Яна існуе ў форме бясплатнай ліцэнзіі. У яе можа гуляць бясплатна кожны. Гульня даступная на трох мовах – польскай, беларускай і англійскай. Як і цэлы праект «Паміж гісторыяй і сучаснасцю», яна адрасаваная школьнай моладзі і студэнтам. Мы вельмі хацелі б, каб гульня выконвала функцыю адукацыйнай дапамогі настаўнікам гісторыі ў Польшчы і Беларусі. Выкарыстанне інтэрнэту з'яўляецца інавацыйнай тэхнікай, якая цікавіць моладзь. Мы хацелі б, каб моладзь вывучала гісторыю не толькі з падручнікаў, але каб новыя тэхналогіі таксама прычыняліся да развіцця моладзі.\nЦягам месяца ў гульню сыграла больш за 100 чалавек. Аўтарам музыкі, выкарыстанай у гульні, з'яўляецца фольк-гурт «Мятліца».


Шынка па Br 1000 за кг. Беларуска пра кошты ў Іспаніі\nШынка па Br 1000 за кг. Беларуска – пра кошты ў Іспаніі\nКолькі каштуюць харчы ў Барсэлоне, у новым выданні праграма «Беларускі свет» распавядае былая мянчанка Вольга Улевіч.\nУ сталіцу Каталоніі яна перабралася пяць гадоў таму, калі выйшла замуж. Адпрацаваўшы 16 год журналісткай, а пасля – рэдактарам «Камсамольскай праўды» ў Беларусі, на новым месцы Вольга Улевіч асвоіла зусім іншую прафесію – стала турыстычным гідам і ладзіць аўтарскія туры па Каталоніі.\nСвой поспех яна тлумачыць журналісцкімі якасцямі:\n«Гід – гэта той, хто расстаўляе акцэнты. І журналісты ўмеюць гэта рабіць».\nАкрамя таго, яна арганізоўвае гастранамічныя туры. У каталонцаў ёсць чым здзівіць гасцей. Не жадаеце сыру ў авечай шкуры? Ці хамону па Br 1000 за кг? А можа пакаштуеце «вядзьмарчына віно»? Што трэба шукаць, дык гэта гарбату:\n«Тут гарбату не п’юць. А я, проста як наркаман, паўсюль шукаю гарбату», – кажа Вольга.\nНекалі яна нават баялася марыць пра тое, што будзе жыць у Барсэлоне:\n«Чаму адбываюцца гэткія цуды ў нашым жыцці? Бо ты не хлусіш, ты не ідзеш на кампрамісы. Бо калі табе не падабаецца гэтае жыццё, ты гатовы яго мяняць. Я не магла дазволіць сабе жыць нецікава ў 39 год», – тлумачыць Вольга.\nЗдымачную групу «Беларускага свету» яна запрасіла на дах адной з барсэлонскіх камяніцаў, дзе зладзіла пікнік. Як выглядае славутае «вядзьмарчына віно» і колькі яно каштуе, глядзіце ў праграме «Беларускі свет» (відэа ў пачатку артыкулу).\nЖурналіст Зміцер Галко распавядае, як з’ехаў у Кіеў, каб не адбываць чатыры гады «хіміі» паводле крымінальнай справы, якую называе палітычнай, і першы час жыў у манастыры.\nБеларускія месцы ў Беластоку і жыццё чалавека, які водзіць па ім экскурсіі, – рэдактара інтэрнэт-старонкі радыё «Рацыя» Аляксея Трубкіна, які перабраўся ў Польшчу з Наваполацку.\nТэгі: Аляксей Трубкін Барсэлона Беларускі свет беларусы за мяжой беларусы ў Польшчы Беласток Вольга Улевіч ежа заробкі беларусаў Іспанія Каталонія Кіеў кошты кулінарыя праца за мяжой турызм турысты Украіна эміграцыя\nАўтарка фільму пра беларускую хуткую даслала ў Менск пасылку з Берліну\nУцёк з Беларусі за 24 гадзіны, змяніў 3 прафесіі. Гісторыя эмігранта ў Барсэлоне\nБеларус мае атрымліваць мінімум 1770 еўра!\nГрэцкі дыджэй адкрыў 226-гадовую гісторыю свайго роду\nБеларуска з Іспаніі: падчас эпідэміі працягваю працаваць\nСаша-Беларус. Як наш зямляк бліснуў перад дэпутатам у Грэцыі\nБеларуска вяжа дываны і прадае ў Стамбуле\nЗаробак лекара – $ 20 000


Калі пажар у доме (кватэры)\nКалі ўзнікае пажар на дапамогу клічуць пажарных. З даўніх часоў яны змагаюцца з агнём. Раней, калі не было тэлефона, па якім можна было паведаміць аб пажары, пажарныя дзень і ноч дзяжурылі на высокай вежы – яна называлася пажарная каланча. З яе вышыні быў бачны ўвесь горад, бо хаты былі аднапавярховыя. Калі дзесьці заўважаны агонь ці дым, пажарныя спяшаліся на месца пажару. Зараз пра пажар паведамляюць па тэлефонах «101» ці «112». Пажар – гэта бяда. І дапамагаюць з ёй справіцца, перамагаючы агонь, пажарныя. Але здараецца, што пажарным яшчэ ніхто не паведаміў, а ў палаючай памяшканні просіць дапамогі дзіця. Часам у падобных выпадках дзяцей ратуюць дарослыя, якія ведаюць як гэта рабіць. Але для гэтага нават дарослым трэба шмат ведаць, умець і трэніравацца.\nНа карцінах, у фільмах пажар часта малюецца ў выглядзе велізарных моў полымя. На самай жа справе, пажар-гэта не заўсёды «вогненная сцяна». Не менш, чым адкрыты агонь, небяспечныя цьмеюць электрапровада, ціхая паўзучая дым у кватэры ці пад'ездзе. На такім пажары можа нічога не згарэць, а вось людзі пацерпяць.\nНа пажары людзі гінуць, у першую чаргу, ад дыму. Яны проста – проста задыхаюцца. Досыць усяго некалькіх глыткоў дыму – і чалавек перастае нармальна думаць і дзейнічаць. Ён атручваецца атрутным дымам. Памятаеце, што пры ўзнікненні небяспекі, трэба паспрабаваць як мага хутчэй выклікаць службу выратавання.\nКалі вы адны дома, трэба неадкладна выбрацца з падпаленай кватэры. Будзьце гатовыя да таго, што добра знаёмыя пакоя стануць непазнавальнымі ад дыму. Галоўнае – не панікуйце! Калі ў кватэры дымна, прабірацца да выхаду, прыгнуўшыся ці нават на карачках - унізе дыму менш. Дыхаць пры гэтым лепш за ўсё праз мокрую тканіну: хустку, ручнік і г.д. Ні ў якім разе нельга хавацца. Многія дзеці, спалохаўшыся, хаваюцца пад ложак, пад стол, у шафу. Памятаеце, што ад дыму і агню трэба ўцякаць!\nЦі можна справіцца з пажарам самастойна? Змагацца з агнём вельмі складана. Трэба, перш за ўсё, умець гэта рабіць, а яшчэ трэба памятаць, што часу на гэтую барацьбу катастрафічна мала. Бо маленькая небяспека вельмі хутка ператвараецца ў вялізную.


02 люты 2006, 10:17\nТакое цалкам магчыма. У рамках міжнароднага культурніцкага праекта "Eurozine" творчае аб’яднаньне эўрапейскіх часопісаў цяпер існуе і ў Інтэрнэце.\n“Напачатку гэта былі пераважна заходнеэўрапейскія культурніцкія выданьні, гаворыць адзін са спонсараў праекту Ян Філіп Рээмцма з гамбурскай фундацыі спрыяньня культуры і навуцы. Аднак пасьля таго як да праекту далучыліся выданьні з гэтак званага эўрапейскага ўскрайку, колькасьць чытачоў стала надзвычай высокай”. Спадар Рээмцма лічыць вельмі важным, што такое выданьне як Аrche трапіла ва ўсеэўрапейскую Інтэрнэт-сетку. “Калі беларускія ўлады раптам захочуць зачыніць гэты часопіс, гэты факт не застанецца непрыкмечаным”, кажа прадстаўнік гамбурскай фундацыі.\nДоступ на Інэрнэт-старонку бясплатны. Дастаткова набраць словы - еurozine.com. Адсюль выходзіш на пад дырэкторыю беларускага выданьня - arche. home.by, дзе зьмешчаныя з дзясятак тэкстаў беларускіх аўтараў, перакладзеных на ангельскую мову і прыкладна столькі ж тэкстаў на мове арыгіналу.\nГалоўны рэдактар Eurozine швэд Карл Хенрык Фрэдрыксан, які стала жыве ў Вене, лічыць, што часопісы такога высокага інтэлектуальнага ўзроўня з малавядомых эўрапейскіх краінаў нарэшце змаглі знайсьці заслужаны доступ да шырокай міжнароднай публікі.\nА вось меркаваньне галоўнага рэдактара Аrche Валера Булгакава.\n(Булгакаў) “Мы ў прынцыпе вельмі задаволеня, бо апрача таго, што тэксты выстаўляюцца для шырэйшага азнаямленьня, Eurozine яшчэ робіць штодвухтыднёвы бюлетэнь, дзе абвяшчае пра вынікі выдавецкай дзейнасьці часопісаў, якія ўваходзяць у сетку. Гэта значыць, што цяпер мы анансуем самыя цікавыя тэксты у межах двухтыднёвага бюлетэню.\nАкрамя таго, партал Eurozine робіць штогадовыя канфэрэнцыі альбо спатканьні эўрапейскіх культурніцкіх часопісаў. Апошняе 19е спатканьне адбылося летась у Стамбуле, дзе я таксама прысутнічаў”.


Спампаваць 112.61 Kb.\nПамер 112.61 Kb.\nКанферэнцыя па праблемах нацыянальнай культуры і гісторыі\nСвяткаванне Дня беларускай культуры і пісьменства бярэ пачатак у 1994 годзе. Менавіта ў гэты час цэнтрам святочных мерапрыемстваў і ўрачыстасцяў стаў горад Полацк. За трынаццацігадовую гісторыю свята прымалі гарады: Тураў, Навагрудак, Нясвіж, Орша, Пінск, Заслаўе, Мсціслаў, Мір, Камянец, Паставы – у гэтым годзе свята адзначалася ў горадзе Шклове.\nАдшукаць, вярнуць, абжыць сваю культурную спадчыну – такую задачу вырашае закладзеная традыцыя.\nТакую ж мэту мае сённяшняя канферэнцыя “Беларуская Атлантыда”. На шуканне беларускай Атлантыды выправілася вялікая група ўдзельнікаў канферэнцыі, якая рыхтавала свае паведамленні на аснове работ вядомых у Беларусі гісторыкаў, філосафаў, мастацтвазнаўцаў, фалькларыстаў, пісьменнікаў, культуролагаў. Выступоўцы прапануюць нечаканы позірк на праблемы і з’явы нацыянальнай культуры і гісторыі.\nВашай увазе прапануем наступную праграму канферэнцыі:\n- балота – ад д’ябла ці ад Бога;\n- замкі – мураваная варта краіны.\n2.Ежа як элемент нацыянальнай культуры:\n- што смакуе беларусам;\n- селядзец па-беларуску;\n- смак сыру.\n- чытаем Міцкевіча па-беларуску;\n- народ чужых радасцяў;\n- беларусы вачыма іншых народаў.\n4.Заключнае слова настаўніка.\nБалоты вельмі часта называюць знакам Беларусі. Але ці так гэта? Бо каб стаць знакам, патрэбна стаць неад’емнай часткай, прыкметай культуры народа.Размову на гэту тэму павядзе вучаніца , якая папярэдне пазнаёмілася з пазіцыяй па гэтым пытанні вядомага археолага Ніны Здановіч.\nПаводле падання, балота – створана не Богам, а Д’яблам. Чорт хацеў, як Бог, стварыць свет, але падавіўся зямлёй, пачаў ванітаваць ёю, ад чаго і ўзнікла балота. Тым не менш, беларусы заўсёды ўспрымалі балоты як дадзенае Богам асяроддзе.У савецкі час сяляне касілі сена для сваіх кароў на балотах, бо больш прыдатныя месцы былі калгаснымі сенажацямі, а ўзімку балотны алешнік – крыніца дармавых дроваў.\nДля калгасаў і саўгасаў балота – гэта патэнцыяльныя дадатковыя пасяўныя плошчы, а торф – паліва. І гэта было добра. Шкодзіла толькі празмернае захапленне ці то асушэннем, ці то торфаздабычай. А вынікам гэтага – парушэнне экалогіі.\nБалоты маюць канкрэтныя заслугі перад гісторыяй. Дзякуючы пінскім балотам, Беларусь ацалела ад нашэсця мангола-татар у пачатку 13 стагоддзя, калі спякотным летам конныя войскі не змаглі змаху перайсці балоты, і тым самым далі час для абароны ад наступных нападаў. Балота было надзейнай схованкай для людзей, якія хаваліся ад акупантаў у гады ВА вайны.\nВарта згадаць пра нашы замкі. Яны будаваліся не проста ў нізіннай мясцовасці, як у Еўропе, а сярод балота. Крэўскі замак, Лідскі замак – яскравы таму прыклад, апошні быў захоплены аднойчы ў 14 ст.зімой, калі балота замёрзла.\nІзаляцыя людзям на балоце, хутчэй за ўсё, падабалася, паколькі балотным паселішчам не ставала зямлі, вытворчая дзейнасць трымалася на нечым іншым, стымулявала рамесніцтва, прадпрымальніцкую дзейнасць. Так, у вёсцы Гарадная, што ў Столінскім раёне, сфармаваўся ганчарны цэнтр з адметнымі традыцыямі. Дзяўчаты там нават не ішлі замуж за хлопца, які не ўмеў ляпіць гаршкоў.\nБалотная глеба – гэта не стаптаная зямля. Яна няпэўная: станавіся ды азірайся. Вядома, што ландшафт уплывае на фармаванне нацыянальнага характару народа. Таму абачлівасць ёсць у характары беларусаў. Яны не спяшаюцца давярацца іншым ці спадзявацца на шчасце. Беларусы аглядаюцца і абдумваюць кожны свjй крок: а раптам там дрыгва? Балота дапамагло беларусам выжыць.\nЗ аднаго боку, на балоце нельга пабудаваць нічога трывалага, але балота немагчыма знішчыць. Засыпанае ў адным месцы, яно абавязкова ўзнікае, нібы з ніадкуль, у іншым. І калі яно такім чынам характарызуе беларусаў і іхні лёс, то ў нас ёсць прычыны быць аптымістамі, а не пакрыджанымі, хоць часта слова “балота”ўжываецца ў абразлівым значэнні, асабліва што датычыцца калектыву людзей.\nСярэднявечныя падарожнікі называлі Беларусь краінай замкаў. На замкі глядзелі як на мураваную варту дзяржаўнай бяспекі. Але значэнне замкаў для Беларусі было намнога большае.Мы працягваем знаёмства з навуковымі доследамі археолага Ніны Здановіч. А дапаможа нам у гэтым ……\nГаворачы пра ролю замкаў у гісторыі Беларусі, мы часта забываемся аб іх культурным значэнні. Замкавая культура кожнае стагоддзе давала нешта новае: 14 ст.- першыя кафляныя печы ў Полацкім і Лідскім замку, 16 ст. – упершыню аздобілі фрэскамі для жылых памяшканняў Крэўскі і Навагрудскі замак, 18.ст.- першы музей у Нясвіжскім замку, 19 ст. – прыватныя тэатры, батанічныя сады.У эпоху Адраджэння і Асветніцтва замак – цэнтр свецкай культуры. Так, бібліятэка Храптовіча ў Шчорсах налічвала вялікую колькасць тамоў, а ўладальнік яе, Яўхім Храптовіч, напісаў статут, паводле якога дазвалялася карыстацца кнігамі і мясцовым жыхарам, і навукоўцам з-за мяжы. У 19 ст. замкі мелі вялікае значэнне для эканамічнага жыцця краіны. Магнат Паўлоўскі, які меў маёнтак у Альберціне пад Слонімам адкрываў у замку прадпрыемствы: цагельню, паперню, суконную мануфактуру, вытворчасць дываноў, электралямпавую мануфактуру.\nГісторыя замкаў ведала розныя перыяды развіцця. Але ж ва ўсе часы ён быў надзейным апірышчам дзяржавы. На жаль, гэтая выснова была добра знаёмая ўсім заваёўнікам. Таму кожная новая ўлада на Беларусі забараняла мясцовым магнатам будаваць крэпасці. Вельмі дрэнна, што замак страчвае свой сэнс як сімвал Беларусі. Бязлітасны ход гісторыі прывёў да таго, што ў замках адчыняліся калгасныя канторы (Падароск пад Ружанамі), на Гальшанскі замак накінуўся свінакомплекс. На сённяшні дзень шмат зроблена і робіцца ў Беларусі, каб аднавіць колішнія фарпосты моцы і прыгажосці –замкі зямлі беларускай.\nНаступная наша сустрэча з развагамі Тодара Кашкурэвіча, майстра традыцыйных беларускіх інструментаў, чалавека, які займаецца даследаваннем дахрысціянскага космасу беларусаў.А пазнаёміць нас са смакавымі перавагамі беларусаў ……………….\nЗ’яўляючыся элементам прыроды, ежа ў свядомасці чалавека ператвараецца ў элемент культуры.Беларусы не былі вегетарыянцамі, і ядзенне мяса было дастаткова пашыранае, але шырока ўжывалася ў ежу бацвінне. Добра вядомы быў наступны жарт:”Шаноўны Радзівіле, а бацвінне ці ўрадзіла?” Бацвіннем у час Радзівілаў называлася не толькі вяршкі буракоў, але і цыбуля, кроп, пятрушка, лебяда, шчаўе. У той час мы былі актыўным народам, ініцыятыўным, з пачуццём гонару. Гэты народ здольны быў весці не толькі абарончыя, але і наступальныя войны. Парадаксальна, але як тутэйшыя людзі пачалі масава , рэгулярна спажываць бульбу, нацыянальны стэрэатып памяняўся. Беларус-бульбаш памяркоўны, рахманы, бязвольны і абыякавы. Такім чынам, звяртаючы ўвагу на кулінарны аспект культуры, можна сказаць і пра эвалюцыю нацыянальнага характару. Тым болей, што, як лічаць біёлагі, бульба ёсць нешта накшталт наркотыку, бо мае ў сваім хімічным складзе рэчывы, якія заспакойваюць чалавека, робяць яго памяркоўным, меней агрэсіўным.\nЦывілізацыя зацікаўлена ў змене свядомасці народаў. Гэта звязана з рынкам. Каб смак жуйкі ці кока-колы падабаўся людзям ва ўсім свеце, трэба падагнаць чалавецтва пад універсальнае адчуванне смакаў. Захаванне ўласнай кухні, уласных кулінарных традыцый з’яўляецца для кожнай нацыі формай захавання сваёй непаўторнасці.\nПрацягвае пачатую гаворку вучаніца……, якая пазнаёміць нас з назіраннямі Алеся Белага. У сферы навуковых інтарэсаў гісторыка ўплыў заходнееўрапейскай культуры на фармаванне духоўных каштоўнасцяў беларусаў.\nЧаму селядзец гэткі папулярны ў беларусаў?Чаму ён зрабіўся метафарай у народнай свядомасці і літаратуры?\nНайлепей увечніў нашага селядца мастак Марк Шагал, сын беднага разносчыка селядцоў з Віцебска. Селядцы літаральна рассыпаныя па ягоных творах. З аднаго боку, яны служаць напамінам пра дзяцінства, але вельма часта яны сімвалізуюць няўмольны час, які выслізгвае зрук, як селядзец.\nДоўгі час гэта рыба займала не толькі асаблівае месца ў нашым кухарстве, але нават у эканоміцы. Месца знакавае, сімвалічнае.\nСелядзец – самая распаўсюджаная на Балтыцы і досыць лёгкая ў здабычы рыба. Паводле легенды, галандзец Вілем Бэйкельсон у 14 ст. знайшоў спосаб хуткага патрашэнння селядцоў, іхняй засолкі і вельмі шчыльнай укладкі ў бочкі проста на каараблі. Адсюль паходзіць і выраз “набіцца , як селядцоў у бочку”. Такі спосаб рэзка зменшыў выдаткі на прамысловую здабычу, засолку і зрабіў селядца рыбай надзвычай таннай, даступнай ледзь не кожнаму бедняку на поўначы Еўропы. У 1697 годзе ў Магілёве самы танны селядзец каштаваў 2 асмакі (грошы ). Мясцовы акунь – 2,5 асмакі, лешч – 24 асмакі, шчупак – 20 асмакаў. Самы нізкі заробак складаў на той час каля 8 асмакаў на дзень. Выходзіць, што найбяднейшыя работнікі маглі зарабіць за дзень на 800 грамаў селядцоў.Усё гэта сведчыць, што для прыгоннага селяніна селядзец быў ці не адным сапраўдным ласункам.\nРазвітваючыся з Віцебскам, Шагал напісаў у сваім дзённіку: “Бывай, Віцебск! Заставайцеся са сваімі селядцамі, землякі!” Але да канца развітацца з мінулым так і не ўдалося. Можна сказаць, Шагала ўсё жыццё суправаджалі селядцовыя кашмары.. Селядзец, марская рыба, ёсць адным з сотняў сімвалаў, з якіх склалася культура беларусаў – не марской нацыі.\nПра паходжанне сыру існуе шмат легендаў. Паводле адной з іх, арабійскі купец Канан выправіўся ў далекі шлях па пустыні. З сабою ён узяў малако ў традыцыйным для таго часу сасудзе – авечым страўніку. Увечары купец захацеў малака, але замест малака з авечага страўніка пацякла сыраватка, а ўнутры сасуду з’явіўся белы камяк. Купец у роспачы паспытаў яго і быў вельмі здзіўлены прыемным смакам. Так з’явіўся сыр, а здарылася гэта 4 000 гадоў таму. Сёння кожны ведае англійскі чэдэр, галандскі эдэм, французскі ракфор, італьянскі пармезан, а ці могуць беларусы пахваліцца нацыянальнымі сырнымі традыцыямі? Працягвае знаёмства з працай Алеся Белага……….\nБеларускі сыр мала вядомы ў свеце, мала вядомы і беларусам. Найбольш пашыраны ў нас быў белы тварожны сыр, клінковы. Сыр як сімвал белі, чысціні фігурыруе ў Коласавай “Новай зямлі”:\nЛяжыць гарамі ў іх падножжа\nЗакуска, гэта міласцьБожа:\nТут сыр, як першы снег, бялюткі,\nКаўбасаў тоненькія скруткі…\nПа ўсіх савецкіх кулінарных даведніках пісалася, што радзімай клінковага сыру ёсць Беларусь, хаця традыцыі сыраробства – агульныя для беларусаў, палякаў, літоўцаў. Проста нам выдзелілі, як малодшаму брату, самую простую тэхналогію.\nДаўнюю традыцыю ў нас мае сушаны сыр, аж да 19 ст. ён быў адзінай магчымасцю назапашвання кансерваванага малака. Высушаны сыр быў такі цвёрды, што яго дробна стругалі (не маглі нарэзаць), а затым смакталі як цукеркі, ужывалі як дадатак да розных страваў.\nМандрык – вельмі распаўсюджаны калісьці ў нас сыр, гэта і сёння даволі частае беларускае прозвішча, хаця мала хто з ягоных носьбітаў ведае пра сэнс. Гэтыя сыры згубіліся недзе ў канцы 7 - пач. 8 ст. Здаецца, гэта быў салодкі, невялікага памеру акруглы сыр, прычым сычужны, з авечага малака.\nСёння традыцыйных калісьці для Беларусі сырніцаў няма нідзе ў нашых этнаграфічных музеях – ні ў Дудутках, ні ў Строчыцах. Магчыма таму, што ў канцэпцыю “беларускае нацыянальнае”, распрацаваную савецкімі этнографамі, сырніца, як элемент шляхецкай культуры ніяк не ўпісвалася. А вось у Еўропе шануюць свае сыры. У Нармандыі стаіць помнік вынаходніцы сыру каламбэр Марыі Арэль.\nМенталітэт – гэта спосаб і форма бачання кожным народам сябе ў сусвеце і сусвету ў сабе. Кожны народ мае сваю ментальную мадэль, якая звычайна будуецца на рэальным досведзе жыцця і потым замацоўваецца ў літаратурных творах. Што значыць чытаць міцкевіча па-беларуску? Дапаможа нам гэта растлумачыць з дапамогай філосафа Валянціна Акудовіча вучаніца……..\nАдбылося нешта трагічнае з таго, што мы не прачыталі Адама Міцкевіча. Дакладней – Беларусь паводле Міцкевіча. Ён усё жыццё перакладаў Беларусь на польскую мову. А сам Міцкевіч іншай краіны, акрамя Беларусі, у сваім жыцці не меў. Усе астатнія – эміграцыя. І Польшчы ён не бачыў.\nМіцкевіч стварыў мадэль на высокай Беларусі, на Беларусі прыгожых жанчын, высакародных шляхціцаў, інтэлектуалаў, філосафаў, на самаахвярнай, змагарнай Беларусі, якая адпакутавала ў Сібіры, у турмах.\nШто датычыцца беларусаў, атрымалася парадаксальная сітуацыя. Мы – нацыя, якая сфармавала свой менталітэт не з рэальнага жыцця, а з літаратуры, з твораў Францішка Багушэвіча. Багушэвіч прыдумаў Беларусь як літаратурнага героя. Як розняцца два вобразы Беларусі: Беларусь Міцкевіча і Беларусь Багушэвіча. У Багушэвіча Беларусь занядбаная, гнілыя хаткі, балоты, зацірка. Жыццё ішло само па сабе, а літаратура раскручвала вобраз Беларусі, створанай паэтам. Між іншым, на Беларусі ў той час было больш за 20 оперных прыватных тэатраў, ад 15 ст. былі дзесяткі гарадоў з магдэбургскім правам. Таму вылучаць яе ў нейкі рэгіён татальнага няшчасця было б несправядліва.\nПершым небяспеку заўважыў Вацлаў Ластоўскі. Ён не проста сказаў, а закрычаў:”Хопіць нам саламяных стрэхаў, няшчасных мужыкоў у лапцях! Паглядзіце, хараство навокал! Давайце апавяць прыгажосць!” Ён пабудаваў свой праект нацыянальнай мадэлі на аснове “крыўскай” ідэі: на нашай тэрыторыі ў свой час існавала цывілізацыя, якая спарадзіла антычную цывілізацыю грэкаў і рымлянаў. Ластоўскі пабудаваў нацыянальную утопію. Між іншым, утапічная мадэль зусім не азначае, што яна не можа быць рэалізавана. Напрыклад, бальшавікі на ўтапічнай рабоча-сялянскай ідэі стварылі “савецкі народ”.У пэўных умовах утапічная ментальная мадэль Ластоўскага магла б быць рэалізавана.\nВернемся да высокай ментальнай ідэі. Прыкладам імкнення да яе з’яўляецца Уладзімір Караткевіч – Адам Міцкевіч, але ўжо напісаны па-беларуску. Угледзьцеся, якая прыгожая Беларусь адкрылася нам Караткевічам. Хопіць нам чытаць Беларусь паводле Багушэвіча.Трэба чытаць Беларусь паводле Міцкевіча і Караткевіча! Мы па ўсім свеце параскідалі сваіх геніяў, інтэлектуалаў, акцёраў, спартсменаў. Зрэшты, іх і тут пакуль што безліч.\nКожны народ мае свій калектыўны імідж. Адны – рацыяналісты, другія – бязладныя, трэція – натурыстыя, чацверты – гуллівы. Які ж імідж маюць беларусы? Паводле работ Валянціна Акудовіча з адказам на гэтае запытанне нас пазнаёміць…..\nКалі меркаваць па нашай літаратуры, то мы выглядаем на панылы і занураны ў сябе народ. І наша мова спрыяе гэтаму. Возьмем нейкае невясёлае слова, прыкладам, “самота”. Бадай , ні ў якой мове не знойдзецца столькі сінонімаў – журба, сум, нуда, жаль, роспач, маркота, скруха, паныласць, смутак, жальба, шкадоба, туга, нэндза…\nНайбольш відавочная прычына гэтага – геапалітычная. Апынуўшыся на скрыжаванні вялікіх еўрапейскіх канфліктаў, Беларусь на працягу стагоддзяў рабавалася захопнікамі з усіх бакоў свету. Каб выжыць, не было іншага выйсця, як шэрасць, паныласць зрабіць нормай жыцця і ладам мыслення. Ну што захопніку ўзяць з “дурнога як варона” мужыка, які гібее ў гнілой хаціне? І гэтай спадчыны мы і сёння не можам пазбавіцца. Нудота і скаргі на жыццё – гэта і сёння ці не самая важная частка нашага менталітэту. Нам як нацыі трэба будзе навучыцца радавацца, а гэта станецца не раней, чым мы навучымся ганарыцца сабой. Радасці без гонару не бывае.\nБеларусам спрадвеку ўласціва тое, што называецца “ціхай радасцю календара”. Нават цяпер, у пару урбанізацыі, нас хвалюе змена зімы на вясну, вясны – на лета. Але і тут, у адрозненне, скажам, ад японцаў, якія ўсе разам цешацца з красавання сакуры, мы вішнёвай квецені радуемся кожны сам па сабе. Кожны чалавек нечаму цешыцца, усякая супольнасць мае святы, але народ становіцца нацыяй толькі тады, калі яго аб’ядноўвае адна на ўсіх вялікая радасць.\nШто ўплывае на фарміраванне іміджу пэўнай нацыі?\nНайперш, актыўны ўдзел у значных гістарычных падзеях. Так удзел беларусаў у змаганні з фашызмам шмат дадаў да фарміравання станоўчага вобразу нацыі.\nНаш гістарычны лёс складваўся такім чынам, што ў розныя эпохі мы выступалі пад рознымі найменнямі – крывічы, ліцвіны, беларусы. З гэтага атрымлівалася, што мы раз-пораз як бы знікалі ў нікуды, і пасля кожнага такога знікнення нам трэба было наноў даводзіць міжнароднай супольнасці, што мы існуем. У гэтым прычына нашай праблемы з пазнавальнасцю. Далучым сюды і тое, што мы 70 год былі схаваны пад абстракцыяй ”савецкі народ”.\nАмаль ва ўсім СССР беларусы ўспрымаліся як спакойныя, працавітыя, адказныя людзі. Праўда, мянушка была не вельмі паважная – бульбашы. Беларусы лічыліся адной з галоўных нацыяў СССР, на што ўскосна паказвае і асобнае сяброўства ў ААН. Да таго ж, мы лічыліся хоць і малодшым, але любімым братам, бо не мелі ніякіх прэтэнзіяў да Расіі. Беларусь сталася самай індустрыялізаванай часткай былога СССР. Нашы аўтамабілі, халадзільнікі, тэлевізары, трактары можна было сустрэць паўсюль. З усяго гэтага нас у Саюзе ведалі, бадай, лепш, чым мы самі ведалі сябе, ды і думалі пра нас лепей, чым самі пра сябе. Але ў 1991 годзе Саюз разваліўся, і беларусы засталіся сам-насам з усім тым светам, які пра іх раней нічога не ведаў. Былі рускія, савецкія, і раптам аднекуль узяліся нейкія беларусы… Для большасці насельніцтва беларусаў па-ранейшаму няма – няма нават там, дзе з намі сустракаюцца наўпрост. Беларусаў датуль не будуць успрымаць у свеце, пакуль яны не прыдбаюць сабе больш-менш выразнага нацыянальнага менталітэту.Ніколі наперад нельга ведаць, якога кшталту падзея будзе прэзентаваць твой народ перад чалавецтвам. Наўрад ці думалі румыны, што іх будзе прэзентаваць князь Дракула – адзін з найвялікшых садыстаў свету, які пасадзіў на кол тысячы няшчасных. Важна не гэта. Важна, каб у беларусаў быў свой менталітэт, нацыянальнае аблічча. А пакуль яго няма, мы застаёмся малавядомай нацыянальнасцю былой савецкай імперыі.\nШаноўныя ўдзельнікі канферэнцыі! Хочацца верыць, што кожнае выступлене, праслуханае вамі, дапамагло знайсці каштоўныя скарбы беларускай нацыянальнай культуры і адчыніла перад вамі дзверы ў свет новых пошукаў і адкрыццяў загадкавай краіны пад назвай Беларусь!


Бясплатныя Гей Пухнатыя Сэкс Гульні-Онлайн Пухнатыя Гей Гульні\nБясплатныя Гей Пухнатыя Сэкс Гульні Сапраўдная Пухнатая Ўтопія\nКалі мы вырашылі стварыць гэты порнасайт, мы ведалі, што нам будзе нялёгка знайсці ўсе гульні, неабходныя для папаўнення калекцыі для такой вузкай нішы. Але мы не здаваліся. Мы выдаткавалі год на пошукі ўсіх гэтых гульняў, якія вы знойдзеце на нашым сайце, і нават імпартавалі некаторыя гульні, у якія ніколі не гуляла Заходняя публіка. Мы ведалі, што Японская пухнатая сцэна вялікая і што на гэтую тэму існуе мноства хентай-гульняў. Такім чынам, мы купілі некаторыя з іх і самі перавялі іх., Пасля года напружанай працы Бясплатныя гей-пухнатыя сэкс-гульні гатовыя вітаць ўсіх гарэзных гульцоў, якія хочуць пагрузіцца ў свет фантазій, які задаволіць некаторыя з іх самых патаемных жаданняў. У гэтай калекцыі ёсць мноства гульняў, якія не дадуць вам сумаваць на працягу многіх начэй, і мы не спыніліся на гэтым. Мы працягваем шукаць новыя гульні, і кожны раз, калі мы знаходзім тую, якая вартая нашай платформы, мы загружаем яе і робім даступнай для нашых наведвальнікаў. У нас нават ёсць шматкарыстальніцкая сэкс-гульня furry на нашым сайце, якая ўразіць вас.\nУсё самае цікавае на гэтай новай платформе прыходзіць да вас бясплатна, і вам не трэба плаціць за гэта якім-небудзь іншым спосабам. Адзінае, што вам трэба зрабіць, перш чым атрымаць доступ да ўсіх гэтых гульняў, каб пацвердзіць, што вы 18 гадоў або больш. Вам не патрэбна уліковы запіс, перш чым гуляць на нашым сайце, нават для шматкарыстальніцкай гульні. Тут і там ёсць некалькі аб'яў, але гэта проста для таго, каб мы маглі працягваць працаваць і аплачваць усе гульні, якія мы купілі для гэтай калекцыі. Атрымлівайце асалоду ад пухнатым гей-сэксам Сёння вечарам!\nТак Шмат Пухнатых Гульняў Для Гей-Гульцоў\nБясплатныя гей пухнатыя сэкс-гульні могуць быць нішавым сайтам, але нам усё роўна ўдаецца ўнесці разнастайнасць у калекцыю. Разнастайнасць заснавана не столькі на перагібах, колькі на стылі геймплэя і гульнявым стылі.\nПерш за ўсё, у нас ёсць пухнатыя сэкс сімулятар, дзе вы можаце атрымліваць асалоду ад жорсткім сэксам з пухнатымі персанажамі, не перарываючыся сюжэтам або узаемадзеяннем персанажаў. У гэтых гульнях вы зможаце наладзіць фуррей, якіх вы будзеце трахаць. Вы можаце ствараць пухнатых персанажаў з нуля або трахаць некаторых з гатовых. Сэкс складзены, ён суправаджаецца вялікай свабодай у тым, што вы выпрабоўваеце. Некаторыя з гэтых гульняў нават суправаджаюцца сэксуальнымі дзеяннямі, якія задаволяць вашыя патрэбы ў БДСМ.\nЗ іншага боку, у нас ёсць RPG furry gay гульні, якія больш дэталізаваны, з вялікай колькасцю персанажаў, агульнай сюжэтнай лініяй і масіўнымі картамі, па якіх вы можаце блукаць, выконваючы квэсты і пазнаючы больш пра перадгісторыі кожнага персанажа. Большасць RPG - гульняў нашага сайта родам з Японіі, дзе хентай-гульні часта адрозніваюцца вялікай колькасцю геймплэя.\nІ ў нас нават ёсць некалькі пухнатых тэкставых гульняў, якія ў асноўным ўяўляюць сабой інтэрактыўныя эратычныя графічныя раманы. У гэтых гульнях вы будзеце гуляць з пункту гледжання галоўнага героя, і гісторыя будзе разгортвацца на аснове вашых рашэнняў. Вы будзеце рабіць выбар, грунтуючыся на сваіх перавагах, якія прывядуць вас да розных канцоўкі.\nМногопользовательская Гей-Пухнатая Сэкс-Гульня\nБясплатныя гей пухнатыя сэкс-гульні ганарацца тым, што праводзяць шматкарыстальніцкую пухнатую гульню, у якой вы можаце атрымліваць асалоду ад гульнявым працэсам у кампаніі іншых пухнатых энтузіястаў. У гэтай гульні вы пачнеце з стварэння аватара. Меню налады для аватара настолькі складанае, што вы зможаце раскрыць сваю ўнутраную фурсону ў віртуальным гульнявым свеце. Як толькі вы гэта зробіце, вы зможаце свабодна даследаваць карту. Іншыя гульцы будуць там, каб ўзаемадзейнічаць з вамі. Узаемадзеянне адбываецца двума асноўнымі шляхамі. Перш за ўсё, у вас ёсць узаемадзеянне ў чаце. Ва ўсіх лакацыях ёсць лобі чата, і вы можаце адпраўляць асабістыя паведамленні іншым гульцам., І па-другое, вы можаце займацца інтэрактыўным сэксам з іншымі гульцамі. Ад вас залежыць, хто будзе зверху, а знізу. І лепшая асаблівасць нашай шматкарыстальніцкай гульні ў тым, што для яе вам не патрэбна уліковы запіс. Гэта імгненны гульнявой працэс для любога наведвальніка.


Дзераўнянскі сельсавет — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Дзераўноўскі сельсавет (Івянецкі раён))\nДагледжаная версія была праверана 13 красавіка 2019. 5 змен чакаюць праверкі.\nДзераўня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Дзераўная.\nУтвораны 12 кастрычніка 1940 года як Дзераўноўскі сельсавет у складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Дзераўная. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета разам з тэрыторыяй Мешыцкага сельсавета ўвайшла ў склад зноў створанага Хотаўскага сельсавета.\n24 снежня 2011 года Хатаўскі сельсавет быў перайменаваны ў Дзераўнянскі, цэнтр перанесены ў вёску Дзераўная.\nУ склад сельсавета ўваходзіць 17 населеных пунктаў:\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзераўнянскі_сельсавет&oldid=3409964"\nСельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2011 годзе\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:56, 21 ліпеня 2019.


«Калі людзей забіваюць, немагчыма весьці забаўляльнае шоў». Памідораў пра сыход з радыё\n27 лістапад 2020, 17:58\nМузыка і дыджэй Аляксандар Памідораў, які раней быў арыштаваны за ўдзел у пратэстах, звольніўся з «Радыё Рокс». У жывым эфіры праграмы «Утро» на канале «Настоящее время» ён расказаў пра тое, як будуць працягвацца акцыі супраць Аляксандра Лукашэнкі і чаму прыняў рашэньне сысьці з працы.\n— Справа ў тым, што пасьля таго, як я выйшаў пасьля сутак, якія мы атрымалі з маім сябрам і калегам, вакалістам знакамітага ва ўсім сьвеце гурту Gods Tower, Лэсьлі Найфам, выйшлі мы 27 верасьня, мне таемна расказалі аб меркаваньні кіраўніцтва. Калі я буду працягваць і калі мяне затрымаюць яшчэ раз, са мной давядзецца разьвітацца. Ну, гэта практыка звычайная. Я жыву даўно, мне вядомы і памятны вопыт Савецкага Саюзу.\nПотым я трапіў на той самы каранавірус, пайшоў на бальнічны. І ўжо з бальнічнага я ня выйшаў. Плюс да ўсяго працаваць у эфіры пасьля выхаду з турмы. Нягледзячы на тое, што гэта адміністрацыйныя затрыманыя, але ўтрымліваюцца яны, асабліва цяпер, ва ўмовах турэмнага агульнага рэжыму ці нават строгага рэжыму.\n— Як адрэагавалі вашы калегі на вашае звальненьне? Ці была нейкая падтрымка, і наогул якая атмасфэра ў рэдакцыі?\n— У сувязі з тым, што адбываецца ў нас у краіне і, у прыватнасьці, у горадзе, і што тычыцца эпідэміялягічнага становішча, як той казаў, галава круціцца ва ўсіх. Паўстаў канфлікт на аснове каранавірусу. Так атрымалася, што я ў ім сыграў нейкую скрыпку. Разам з тым, што немагчыма працаваць, калі мае сябры і калегі знаходзяцца ў зьняволеньні, калі людзей зьбіваюць, калі людзей забіваюць, немагчыма весьці забаўляльнае шоў. Мной было прынятае рашэньне звольніцца. Плюс да ўсяго мне было сказана, што эфір рэфармаваны і для мяне ў дадзены момант працы на станцыі няма.\n— І што плянуеце далей?\n— Я музыкант. І ў мяне ёсьць дзьве рукі, дзьве нагі, я магу нешта рабіць. Побач у суседніх крамах патрэбныя грузчыкі, патрэбныя прадаўцы, патрэбныя падсобныя рабочыя. Мяне нічога не палохае.\nУ Санкт-Пецярбургу выпусьцілі фільм «Як змагаюцца за Беларусь у Расеі?». ВІДЭА\n— Як вы лічыце, якая роля дваровых канцэртаў у пратэстах, чаму іх так баяцца тыя, хто зараз пры ўладзе ў Беларусі?\n— Вельмі цікавая гісторыя з тым, што адрасна пачалі затрымліваць два тыдні таму, калі за адну толькі суботу было схоплена парадку пятнаццаці музыкаў, менавіта музыкаў. То бок артысты, музыканты, мастакі, дырыжоры зьяўляюцца небясьпечнымі для дзейнай улады або для сілавікоў. Музыка, вы ня будзеце адмаўляць, гэта адзін з важных інструмэнтаў узьдзеяньня. Я не кажу цяпер пра прапаганду. Я кажу пра тое, што можна словамі і мэлёдыяй, і рытмам перадаць настрой, падтрымаць. Таму дваровыя канцэрты — гэта і падтрымка тых, хто адчувае нейкую псыхалягічную траўму. Калі ў двор да цябе прыходзяць нейкія дзіўныя людзі. Якія без апазнавальных знакаў, але яны кажуць, што яны міліцыя. Такая зараз абстаноўка. А мы проста яе нейкім чынам разраджаем і даем людзям надзею на будучыню. Гэта, магчыма, камусьці не падабаецца.\n— Зараз пахаладала, я так разумею, што не сэзон для дваровых канцэртаў. Вы неяк плянуеце далей працягваць, мяняць фармат гэтых пратэстаў?\n— Нягледзячы на тое, што ціск працягваецца і працягваецца паляваньне на музыкаў і артыстаў, усё роўна акцыі працягваюцца, проста мяняецца тактыка. Якім чынам яна зьмяняецца, я вам у жывым эфіры з пэўных прычын расказаць не магу.\n— А як вы лічыце, які будзе далейшы лёс пратэстаў?\n— Вядома, зараз вельмі модныя паражэнчыя настроі, але мы зь імі ўсяляк змагаемся. Людзей ужо не спыніць. І зараз мы праходзім той шлях, які Беларусь павінна была прайсьці яшчэ ў 91-м годзе, або ў 95-м, ці ў 96-м. Мы зараз праходзім той шлях, які прайшла Ўкраіна. Але Ўкраіна прайшла яго вялікай крывёй. У нас пакуль атрымліваецца вялікай крыві пазьбегнуць. Але ў нас ужо ёсьць ахвяры. У нас ёсьць кроў, у нас ёсьць агрэсія.\nБольш за 30 тысяч чалавек прайшлі праз пэнітэнцыярную сыстэму або знаходзяцца цяпер у зьняволеньні. Тое, што ўчора адбылося з Оляй Хіжынковай, калі ёй навесілі яшчэ 15 сутак за яшчэ адзін марш, і ў суме гэта атрымліваецца ўжо больш за месяц. Калі майму калегу, добраму прыяцелю і калісьці майму працадаўцу Аляксандру Васілевічу прадоўжаны тэрмін толькі за тое, што ён зайшоў у КДБ і занёс апэляцыю за Бабарыку.\nШтаб Ціханоўскай падаў першую заяву на расьсьледаваньне злачынстваў беларускіх сілавікоў па ўнівэрсальнай юрысдыкцыі, падазраваны Карпянкоў


Час «чорнай пятніцы»\nУ ЗША наступіла «чорная пятніца» – пятніца пасля Дня падзякі, калі ўва ўсіх крамах дзеюць зніжкі нават да 95 %. Найбольш выгадныя прапановы, звычайна, чакаюць першых 10 пакупнікоў. Некаторыя гандляры, упершыню за некалькі гадоў, пачалі гандаль напярэдадні. Ужо ў чацвер увечары людзі пачалі збірацца перад крамамі.\n«Калі я куплю тут танней, то варта чакаць 20 гадзінаў. Гэта не турбуе мяне, бо я сыходжу з працы, мая сям’я разумее, дык чаму б не сядзець тут і чакаць лепшай прапановы», – гаворыць Адам Дэліры каля крамы электронікі ў Нью-Джэрзі.\nУ краме «Walmart» у Лос-Анджэлесе гандлёвае вар’яцтва зрабілася небяспечным. 20 пакупнікоў пацярпелі ад пярцовага аэразолю, які распыліла ўнутры крамы адна з пакупніц.\n«Мы атрымалі тэлефанаванне ад «Walmart» і з паліцыі Лос-Анджэлесу пра тое, што мела месца распыленне пярцовага аэразолю. У выніку агульная лічба пацярпелых ад кароткачасовага ўздзеяння аэразолю склала 20 чалавек», – паведаміў старшыня пажарнікаў акругі Лос-Анджэлес.\nТолькі некаторыя крамы, уключаючы «Walmart», «Old Navy» і «Kmart», пачалі святочныя продажы ў Дзень падзякі. Такія гандляры, як «Target», «Best Buy», «Macy’s» і «Kohl’s», адчынілі свае дзверы апоўначы. Астатнія крамы пачалі «чорную пятніцу» як звычайна.


Каталізатары і ферменты » Белорусские рефераты\nКаталізатары і ферменты\nКаталізатарам, або ферментам (у выпадку біяхімічнай рэакцыі), называецца рэчыва, якое дапамагае праходжанню хімічнай рэакцыі, але не змяняецца в ходзе яе.\nХуткасць праходжання хімічнай рэакцыі можна значна павялічыць, калі дадаць рэчыва, якое вдзельнічае в гэтай рэакцыі, але пры гэтым само не выдатковваецца. Каб лепш гэта зразумець, уявім сабе працу брокера па аперацыях з нерухомасцю. Брокер знаходзіць і збірае разам людзей, якія жадаюць прадаць якое-небудзь маёмасць, і людзей, якія жадаюць яго купіць, такім чынам спрыяючы яго продажы і перадачы іншаму владальніку. Пры гэтым сам брокер падчас здзелкі нічога рэальна не купляе і не прадае. Гэтак жа і каталізатар, або фермент, спрыяе праходжанню рэакцыі паміж двума рэчывамі, але да канца рэакцыі застаецца в першапачатковым выглядзе.\nподале, самы вядомы каталізатар знаходзіцца в нас у машыне, у каталітычнай нейтралізатары адпрацававшых газав. Ён уявляе сабой мелкоячеистую металічную сетку, зробленую з паладыю і плаціны, праз якую прапускаюцца выхлапы з автамабільнага рухавіка. Гэтыя металы каталізуюць шэраг хімічных узаемадзеянняв. Па-першае, яны абсарбуюць вокіс вугляроду (CO), вокіс азоту (NO) і кісларод, прычым кожная малекула NO распадаецца на складнікі яе атамы. CO злучаецца з атамам кіслароду, утвараючы дыяксід вугляроду, а атамы азоту злучаюцца, і атрымліваюцца малекулы азоту. У той жа час лішак кіслароду дае магчымасць вуглевадародах, не да канца згарэлі в автамабільных цыліндрах, цалкам акісліцца да дыяксіду вугляроду і вады. Вось так выхлапныя газы, якія втрымліваюць вокіс вугляроду (смяротны яд) і рэчывы, якія прыводзяць да кіслотным дажджам, а таксама несгоревшего фрагменты зыходных малекул бензіну, ператвараюцца в адносна бясшкодную сумесь дыяксіду вугляроду, азоту і вады.\nКаб зразумець дзеянне ферментав, неабходна ведаць, што для взаемадзеяння складаных арганічных малекул недастаткова іх простага кантакту. Каб рэакцыя працякала, пэвныя атамы в збліжаецца малекулах павінны быць правільна зарыентаваныя сябар адносна аднаго (гэтак жа як ключ пэвным чынам павінен быць уставлены в замак), толькі тады змогуць втварыцца хімічныя сувязі. Гэта значыць для хімічных працэсав, якія праходзяць у біялагічных сістэмах (Гл. Біялагічныя малекулы), надзвычай важную ролю адыгрывае прасторавая геаметрыя.\nУ біяхіміі вельмі малая верагоднасць таго, што дзве складаныя малекулы, прадаставленыя самі сабе, выпадкова апынуцца сябар адносна аднаго в правільнай арыентацыі, неабходнай для взаемадзеяння. Каб такая рэакцыя працякала з адчувальнай хуткасцю, патрэбна дапамога малекул пэвнага тыпу - ферментав. Фермент прыцягвае да сябе дзве іншыя малекулы і втрымлівае іх у правільным становішчы, каб узаемадзеянне адбылося. Як толькі рэакцыя адбылася, фермент вызваляецца і павтарае тыя ж дзеянні з іншым наборам малекул. Усе ферменты в біялагічных сістэмах вявляюць сабой вавёркі, якія могуць прымаць разнастайныя складаныя формы. Як і все вавёркі, яны закадаваныя в ДНК і в якасці ферментав кіруюць хуткасцю праходжання хімічных рэакцый.


«Мы тут, бачым неба, сонца, нашых дзяцей, а яны не могуць» | Новы Час\nАлеся Сяргеенка — жонка палітвязня Максіма Сяргеенкі, якому далі тры гады калоніі за «лялькі» чыноўнікаў і Лукашэнкі. Яна распавяла «Магілёўскай вясне», праз што даводзіцца праходзіць жанчыне, чый муж быў рэпрэсаваны за свае перакананні.\nНа сённяшні дзень статус палітвязня атрымалі 659 чалавек. 659 сем’яў чакаюць сваіх блізкіх дадому. Сям’я Максіма Сяргеенкі — не выключэнне.\nНа дадзены момант былы кіроўца «хуткай дапамогі» адбывае пакаранне ў папраўчай калоніі №1 у Наваполацку. Дома яго чакаюць жонка і маленькі сын.\nСІЗА ўспамінае з жахам\nМаксім у лістах піша, што ў наваполацкай калоніі як у войску: прыходзіцца гладка галіцца, зашпільвацца на ўсе гузікі. У ПК-1 да «палітычных» заўсёды больш увагі, чым да звычайных сядзельцаў.\nЗатое кормяць там лепш, чым у магілёўскім СІЗА, піша ў лістах Максім Сяргеенка:\n«Як мала трэба чалавеку для шчасця — спачатку ўсё адняць, а потым выдаваць усё маленькімі дозамі», — распавядае ён у адным з лістоў. Ён кажа, што СІЗА ў магілёўскай турме ўспамінае з жахам: у калоніі лягчэй, можна бачыць неба і сонца.\nАлеся мужу ў адказ піша вельмі далікатна. Кажа, што цэнзура строгая, таму стараецца больш жартаваць і падбадзёрвае мужа.\nУ нас яшчэ толькі пачатак\nПасля таго, як забралі мужа, кажа Алеся, яна стала больш сентыментальнай, у хаце ўсё нагадвае пра Максіма. Часам дзяўчына плача, але нікому гэта імкнецца не паказваць і не скардзіцца. У сям’і Сяргеенкаў гэта не прынята. Пра Максіма Алеся адклікаецца як пра моцную асобу, ад якой ніколі не чуваць скаргаў.\n– Аднойчы мы глядзелі нейкі ваенны фільм і Максім спытаў мяне, што б я рабіла на месцы жонак салдат, калі б ён пайшоў на вайну. Я яму адказала, што куды іголачка — туды і нітачка, нават калі б цябе павезлі на Калыму, мы б даехалі і туды, — успамінае Алеся.\nАлеся кажа, што Максім чалавек мэтанакіраваны і заўсёды ідзе да канца:\n— Пасля дня Х, калі ўсё пачалося, я ўжо разумела, што ён не зможа маўчаць. Калі ён убачыў, што адбываецца ў Магілёве, ён быў шакаваны. Праязджаючы на ровары, Максім бачыў гэтыя зачысткі ў цэнтры нашага горада. А калі змаглі ў інтэрнэце ўбачыць, што робіцца ў Мінску, мы не маглі зразумець і прыняць – як такое можа быць. Пасля гэтага ён не мог нічога не зрабіць, казаў мне: «А хто, калі не мы? Гэта не дзеля нас, а дзеля свабоды нашых дзяцей».\nЗа Максіма Алеся баялася, але заўсёды яго падтрымлівала. Адзінае, пра што яна прасіла мужа, — гэта памятаць пра сям’ю. Абодва яны лічаць, што гвалт непрымальны ні з аднаго, ні з другога боку.\nПаспеў адсвяткаваць першы Дзень народзінаў сына\n— Пасля таго, як 24 лістапада 2020 Максіма затрымалі на 72 гадзіны, і калі ён потым выйшаў да суда, мы кожную хвіліну былі разам. Больш нічога не хацелася. Паспелі адсвяткаваць першы Дзень народзінаў сына. Гэтыя пяць месяцаў, пакуль ён быў дома, далі нам магчымасць падрыхтавацца. Хаця, як да гэтага можна падрыхтавацца, гэта немагчыма, — распавядае жонка палітвязня.\nСуд па крымінальнай справе адбываўся не ў Магілёве — абвінавачаных па «справе лялек» прывозілі ў Круглянскі раённы суд. А потым яшчэ і закрылі працэс. Але ўсё роўна на кожнае пасяджэнне сям’я Сяргеенкаў ездзіла разам. Толькі на адно або два, кажа Алеся, патрапіць не змагла. Чакала на вуліцы, пад будынкам суда, калі можна было каля залы пасяджэнняў нешта пачуць, падыходзіла і слухала.\n— На апошнім пасяджэнні, калі выступалі адвакат і абвінаваўца, мы з сынам былі на вуліцы, побач з судом. Мне прыйшло СМС ад мужа, што пракурор просіць пяць гадоў. У мяне валасы паўсталі дыбам і як быццам кіпенем мяне абдалі. Я ўдакладніла ў Максіма, праз колькі яны скончаць, і за гэты час адышла, выплакалася, прывяла сябе ў парадак. Я павінна была сустрэць яго з усмешкай. Дадому ехалі моўчкі, нават сын маўчаў. Да панядзелка, гэтыя два дні, мы быў толькі ўдваіх. Нікога бачыць і размаўляць не хацелася, нават на шашлыкі схадзілі. А ў панядзелак я склала яму торбу і паехалі на абвяшчэнне. Там паспелі яшчэ разам пабыць, з сынам ён пабыў і паехаў, — успамінае перыяд суду Алеся Сяргеенка.\nДля нас ён проста з'ехаў\nПаводле яе слоў, яна да гэтага часу не можа гаварыць, што «Максіма пасадзілі».\n— Максім для нас проста з’ехаў. Хочацца думаць, што ненадоўга. Каля СІЗА там усе як адна сям’я, мне вельмі дапамагалі: пакуль паперы запаўняю, з сынам і пагуляюць, і бэсцяць, каб мне хаця б хвілінку выдыхнуць. Максім калі ад’язджаў, усё думалі, што сын пачне хадзіць, а ён усё не хацеў. Максім з’ехаў — і праз два тыдні Глеб пайшоў, — распавядае Алеся\nНа пытанне, якім Алеся бачыць будучыню, яна ўпэўнена адказвае: «Вядома ж светлай».\n— Калі муж спытаў, што будзе, калі яму дадуць пяць гадоў, я сказала: «Значыць будзем чакаць пяць. Дадуць дзесяць – будзем дзесяць». У мяне ніколі нават пытанне не стаяла — чакаць ці не. Так, вядома, вар’яцка цяжка, асабліва ў моманты, калі ўсё адразу ляціць. Пасядзела, падумала як жыць далей, сабралася і пачысціла каналізацыю, памяняла астуджальную вадкасць і алей у машыне. Я заўсёды была ў Максіма асістэнтам і шмат чаму навучылася (смяецца). Хтосьці скажа, напэўна, гэта ж складана. Не, не складана, калі ты любіш свайго мужа і бачыш будучыню толькі з ім. Як бы цяжка ні было, я стараюся пра гэта не думаць. У нас усё яшчэ будзе, — упэўненая Алеся.\nЖонкам і маці, якія аказаліся ў падобнай сітуацыі, Сяргеенка раіць знаходзіць для сябе сэнс ва ўсім, што робіш. Галоўнае — разумець, што зняволеным у калоніі значна цяжэй, чым іх сваякам на волі.\n— Мы тут, бачым неба, сонца, нашых дзяцей, а яны не могуць. Толькі ў лістах пачытаць, і тое не ўсе аддаюць. Трэба разумець, нават калі ў запале нешта скажа, пакрыўдзіць, то не трэба крыўдзіцца, трэба ўмець разумець. Трэба сябе супакойваць, што гэта наш шлях і мы дойдзем па ім да канца. Я не думаю, што чакаць трэба столькі і столькі гадоў, стаўлю сабе задачы на месяц, так лягчэй, — раіць жонка палітвязня.\nТрэба быць згуртаванымі тут\nПаводле слоў Алесі, яна бачыць, што людзей у такой жа сітуацыі, як яна, цяпер стала вельмі шмат. Прыходзячы ў магілёўскае СІЗА, Сяргеенка часта сутыкалася з разгубленымі жонкамі зняволеных. Гэтым людзям абавязкова трэба дапамагаць і быць побач, упэўненая дзяўчына:\n— Прыходжу, бачу, што стаіць і не разумее, што трэба рабіць, што тут да чаго. Я падыходзіла, дапамагала, хоць і была з маленькім сынам. Але не дапамагчы людзям у такой сітуацыі нельга. І мне таксама дапамагалі. Дзякуй асобнае маці Сяргея Скока [яшчэ адзін палітвязень з Магілёва, які атрымаў 3,5 гады калоніі па «справе лялек»], яна вельмі падтрымлівае. Нельга замыкацца ў сабе. Калі нашы блізкія там, мы павінны быць згуртаваныя тут.\n«Лічыць сябе невінаватай». Наталлю Хершэ тройчы ўгаворвалі напісаць прашэнне аб памілаванні\nФігурантам «справы лялек» прысудзілі рэальныя тэрміны


Галадоўка: калі цела становіцца зброяй | Новы Час\nУвесь свет 17 сакавіка гучна адзначыў дзень Святога Патрыка — нацыянальнае свята ірландцаў, якія, магчыма, падаравалі свету не толькі кельцкі крыж і віскі. Не выключана, што яны прыдумалі і такі метад палітычнай барацьбы, як галадоўка. Аказваецца, у дахрысціянскай Ірландыі галадоўка, праўда, у выглядзе посту, актыўна выкарыстоўвалася для дасягнення справядлівасці. Рытуал, вядомы як Troscadh, дапускаў, каб тыя, хто пратэстуе супраць злачынства, праводзілі пост на парозе хаты злачынца. Для апошняга гэта была страшная страта іміджу, паколькі парушаўся закон гасціннасці. Дазволіць чалавеку памерці на парозе за правіну, у якой яго вінавацілі, лічылася вялікай ганьбай.\nЗрэшты, на лаўры першаадкрывальніка ў гэтай сферы таксама прэтэндуе і Індыя. Прычым практыка, калі хтосьці на знак пратэсту публічна посціцца каля дзвярэй чалавека, які, на погляд галадоўніка, парушыў нейкія правілы, была адмененая ўрадам толькі ў 1861 годзе. Гісторыкі лічаць, што метад галадоўкі ўзыходзіць да 750–400 гадоў да нашай эры. Згадкі пра яе сустракаюцца ў Рамаяне.\nА вось піянерамі палітычнай галадоўкі ў наш час сталі суфражысткі — актывісткі руху за прадастаўленне жанчынам выбарчых правоў. У пачатку ХХ стагоддзя яны часта абвяшчалі галадоўкі ў брытанскіх турмах. Часам нават паспяхова. Так, Мэрыён Данлоп у 1909 годзе была вызваленая, паколькі ўлады не хацелі, каб яна памерла і стала пакутніцай.\nТады ж, прызнаючы эфектыўнасць галадовак у турмах, улады прыдумалі метад гвалтоўнага кармлення. Таксама супраць галадовак быў прыняты закон, які ў народзе празвалі «Закон пра катоў і мышэй». Галадоўкі дапускаліся, зняволеную адпускалі на волю, як толькі галадоўка выклікала сімптомы хваробы. Аднак калі здароўе суфражысткі аднаўлялася, яе зноў вярталі на нары.\nГвалтоўнае кармленне суфражысткі Сільвіі Панкхёрст Выява: Вікіпедыя\nУслед за феміністкамі галадоўку ўзялі на ўзбраенне змагары за незалежнасць Ірландыі. Найбольш гучнай акцыяй стала справа Томаса Эша, які быў асуджаны на два гады катаржных работ у 1917-м. Пасля таго, як ён абвясціў галадоўку, адміністрацыя пачала карміць яго сілком. У выніку Эша перавезлі ў шпіталь, дзе ён памёр праз пару гадзін. Пры расследаванні прычынаў смерці спецыялісты прыйшлі да высновы, што Эш памёр ад сардэчнай недастатковасці, якая стала вынікам прымусовага кармлення. Смерць Томаса Эша і 30-тысячная працэсія, якая праводзіла яго цела на могілкі, моцна паўплывалі на рашучасць ірландскага народа дамагацца незалежнасці.\nНапэўна, на прыкладзе Ірландыі брытанцы вывучылі ўрок і скарысталіся ім у Індыі, дзе ў турмах мясцовыя нацыяналісты, у тым ліку і Махатма Гандзі, таксама часта абвяшчалі галадоўкі. Адзін з такіх вязняў-галадоўнікаў у 1929-м нават паставіў «рэкорд» — прагаладаў 116 дзён. Брытанскія ўлады часта саступалі патрабаванням галадоўнікаў, каб не ствараць ім папулярнасць.\nА вось па той бок жалезнай заслоны ў выпадку галадовак у турмах, як правіла, ужывалася гвалтоўнае кармленне. Так, у 1970–1980-я ахвярай такой практыкі быў фізік і грамадскі дзеяч Дзмітрый Сахараў, які неаднаразова абвяшчаў галадоўкі. Пазней ён узгадваў: «Мяне валілі на ложак, прывязвалі рукі і ногі. На нос адзявалі тугі заціск, так што дыхаць я мог толькі праз рот. Калі ж я адкрываў рот, каб удыхнуць паветра, у рот улівалася лыжка пажыўнай сумесі з булёну з працёртым мясам. Часам рот адкрывалі прымусова з дапамогай рычага, які быў устаўлены паміж дзясен».\nВялікі ўплыў на падыходы ўладаў да палітычнай галадоўкі аказала справа баевікоў Ірландскай Рэспубліканскай Арміі (IRA), якія пачалі галадоўку ў брытанскіх турмах у 1981 годзе. Патрабаванні падаваліся не такімі і жудаснымі: вярнуць статус палітычных зняволеных, права не насіць турэмную робу, права на адзін візіт, адну пасылку і адзін ліст на тыдзень і гэтак далей. Аднак урад адмовіўся ісці на саступкі.\n5 траўня 1981 года памёр Бобі Сэндс, пасля чаго тагачасная прэм’ерка Маргарэт Тэтчар прамовіла знакамітую фразу: «Ён сам зрабіў выбар забраць у сябе ўласнае жыццё». Адначасова ў прэсе пачалася кампанія за жорсткае стаўленне да ўдзельнікаў галадовак. «Шантаж праваліўся. Грамадства, якое жорстка супрацьстаяла гвалту на працягу доўгіх крывавых гадоў, застанецца непахісным», — пісала, напрыклад, The Sun. За кошт атакі прэсы галадоўкі, якія раней выклікалі як мінімум гуманістычнае спачуванне, пачалі прадстаўляць як форму шантажу і маніпуляцыі.\nЦяпер арсенал барацьбы з палітычнымі галадоўкамі стаў яшчэ больш разнастайны. Акрамя прымусовага кармлення і кампаній па дыскрэдытацыі стаў папулярным медыятролінг галадоўнікаў. Каб не дапусціць стварэння ім культу пакутнікаў, іх учынкі малююць як пародыю на галадоўку. Такім чынам, напрыклад, у 2012-м украінскія праўладныя СМІ апісвалі галадоўку Юліі Цімашэнка, якая трапіла тады за краты. «За дзесяць дзён галадоўкі Юлія Цімашэнка паправілася на два кілаграмы!» — жартавалі журналісты, блізкія да Партыі рэгіёнаў.\nТым не менш, метад «палітычнай галадоўкі» па-ранейшаму ў модзе. Калі мы адкрыем навінавыя сайты, то выявім, што акрамя зняволеных у беларускіх турмах сёння пад палітычнымі лозунгамі галадаюць індыйскія прафсаюзнікі, анархіст у афінскім «цэнтрале», эколагі Чыкага, мігранты на Канарскіх выспах і гэтак далей. Для большасці з гэтых людзей галадоўка, безумоўна — акт адчаю, апошні сродак быць пачутым. Ці пачуе людзей дзяржава, напэўна, залежыць ад ступені яе цывілізаванасці і ўзроўню палітычнай культуры.


Выбары | Народная Воля\n“Я так разумею, Лідзія Міхайлаўна, перыяд дыктатуры заканчваецца, пачынаецца этап дэмакратыі”, — сказаў Лукашэнка, звяртаючыся да старшыні ЦВК і даючы старт выбарам. Вось толькі стартануць не значыць паехаць.\nВынікі першага этапу кампаніі ўжо вядомыя: у тэрытарыяльныя выбарчыя камісіі не ўвайшлі нават тыя нешматлікія прадстаўнікі дэмакратычнай супольнасці, якія раней хоць і са скрыпам, але праціскаліся ў некаторыя акругі. Сёлета дамагчыся гэтага змаглі толькі пяць чалавек. Сярод іх няма ніводнага, чыё прозвішча было б вядома шырокаму колу грамадскасці. Чацвёра “шчасліўцаў” з’яўляюцца шараговымі сябрамі Партыі левых “Справядлівы свет”, адзін — Партыі БНФ. Праўда, і самі дэмакратычныя структуры не надта вызначыліся колькасцю прэтэндэнтаў — наскрэблі ўсяго 65 чалавек.\nПа звестках ЦВК, агульная колькасць партыйных вылучэнцаў склала 151 чалавек. Праўда, перад выбарамі ў нас заўсёды з’яўляюцца такія партыі (праўладныя, зразумела), пра якія паміж выбарамі ніхто і не чуе.\nТое, што агулам палітычныя партыі “вельмі слаба” прадстаўлены ў тэрытарыяльных выбарчых камісіях, на думку сустаршыні кампаніі “За справядлівыя выбары” Сяргея Калякіна, “сведчыць аб тым, што выбары не карыстаюцца вялікай папулярнасцю нават у такіх палітычных суб’ектаў, як партыі”.\nПалітык нагадаў выказванні Аляксандра Лукашэнкі напярэдадні прызначэння даты выбараў у мясцовыя Саветы аб тым, што яны стануць “дэманстрацыяй сапраўднай дэмакратыі” і што “народ сам вызначыцца, хто будзе кіраваць ім і дзяржавай”. Калякін заявіў, што “першы этап выбарчай кампаніі — фарміраванне тэрытарыяльных выбарчых камісій — абвяргае гэтыя выказванні”, і зрабіў выснову, што ўлады рыхтуюцца “да шырокамаштабных фальсіфікацый”.\nПраўда, сенсацыяй для грамадскасці гэта даўно ўжо не з’яўляецца і таму сацыяльнага выбуху за сабой не пацягне. Сяргей Калякін тлумачыць гэта тым, што ў народа за апошнія 15 гадоў у дачыненні да выбараў сфарміравалася своеасаблівая прававая свядомасць. “Вось калі б, напрыклад, сказалі таму ж Лазавіку, каб ён нешта скраў у краме, ці некага згвалціў, ці скраў чужы аўтамабіль, то ён бы адмовіўся, спаслаўшыся на Крымінальны кодэкс. А тут жа таксама прадугледжана крымінальная адказнасць. І што? Чаму гэтыя парушэнні рабіць не страшна? Можа, таму, што не было прэцэдэнту?” — кажа палітык. Калякін зазначыў: нават тое, што ў камісіі увайшоў толькі кожны 13-ы супраць 90% з праўладных структур, сведчыць пра дыскрымінацыю грамадзян па палітычных матывах.\nА ці будзе які сэнс ад таго, што ў выбарчых камісіях будзе хаця б па адным прадстаўніку ад дэмакратычных партый? Член бюро цэнтральнага камітэта Партыі левых “Справядлівы свет” Сяргей Вазняк дае станоўчы адказ. Ён двойчы ўдзельнічаў у выбарчых камісіях — быў сябрам Мінскай тэрытарыяльнай гарадской камісіі. А на мінулых выбарах у Палату прадстаўнікоў — сябрам акруговай камісіі. Вазняк патлумачыў:\n— У дэмакратычна думаючага чалавека ёсць магчымасць падпісаць пратакол “з асаблівым меркаваннем”. Я ў першым і другім выпадках падпісаў пратакол з указаннем тых парушэнняў, якія я заўважыў. Але значна больш важна быць сябрам участковай камісіі. Ні разу я туды не патрапіў, хаця некалькі разоў імкнуўся. Туды патрапіць цяжэй за ўсё. Улады не вельмі баяцца акруговых камісій, бо там, калі адзін ці два апазіцыянеры напішуць асаблівае меркаванне, то і няхай сабе. А вось што да ўчастковай камісіі, то раптам прынцыповы сябра падпіша кожны бюлетэнь, бо ён мае права падпісаць і асабіста пералічыць усе бюлетэні? А што, калі ён не пойдзе на павадку старшыні камісіі, каб палічыць толькі той стосік, што яму даў старшыня, а скажа, што не падпіша пратакол, пакуль не падлічыць усе бюлетэні? Таму я за тое, каб дэмакратычныя партыі і рухі вылучалі сваіх кандыдатаў і каб яны там добрасумленна працавалі.\nПакуль жа пра пачатак выбараў сведчаць сухія лічбы — у склад 1328 тэрытарыяльных выбарчых камісій па выбарах дэпутатаў мясцовых Саветаў 27-га склікання ўключана 10.607 чалавек. Ад палітычных партый у іх склад былі ўключаны 97 чалавек, большасць з якіх — 71 чалавек — з’яўляюцца членамі Камуністычнай партыі Беларусі.


Можа быць прайграныя звышгукавыя ўмовы на зямлі?\nflight-testing engine-design jet-engine\nПерад палётам з такой новай канструкцыі, я думаю, што яны хацелі б, каб праверыць яго на зямлю як мага больш, каб забяспечыць бяспеку пілота і самалёта. У адваротным выпадку вы адпраўляеце хлопец з рэчамі, што павінны праца, але да гэтага часу толькі на паперы. (Я ведаю, што гэта тое, што тэст-пілоты падпісаўся на, але яны не хочуць, каб быць неразумным пра гэта.)\nЗ таго, што я ведаю, чысты ПВРД не будзе працаваць нават пры нулявой хуткасці палёту. Што мне цікава, колькі можна атрымаць з наземных выпрабаванняў на такой радыкальнай новай канструкцыі, або любы звышгукавы канструкцыі па гэтым пытанні? Можа быць прайграныя звышгукавыя ўмовы на зямлі?\nдададзена 17 Красавік 2016 у 11:18 аўтар TomMcW адрэдагавана 17 Красавік 2016 у 11:20\nЁсць звышгукавыя машыны, якія працуюць на зямлі. Але я мяркую, вы кажаце аб тэставанні рухавікоў на зямлі? І J-58 можа працаваць на зямлю, таму што гэта можа зрабіць дозвуковой аперацыі таксама (Узлёты, пасадкі і дазапраўкі).\nдададзена 17 Красавік 2016 у 11:27, аўтар SMS von der Tann, крыніца\nAEDC мае тэставыя ячэйкі, прызначаныя як для тэставання рэактыўных рухавікоў, а таксама для выпрабаванні маштабных мадэляў планёраў (або поўнамаштабных планёраў, калі гэта досыць невялікі планёра, напрыклад, ракеты). Акрамя таго, ён мае сродак для выпрабаванні ракетных рухавікоў разгонных. ракетных рухавікоў ніжняй прыступкі не патрэбныя сродкі на Arnold, як тыя, якія прызначаны для працы ў атмасферы і можа быць проста засвяціўся ў пустыні недзе.\nЗгодна з Вікіпедыі (які я лічу, здабыты з-публічна даступнай інфармацыі) гіпергукавай аэрадынамічнай трубе 9 можа генеруе паток паветра Маха 14 з імітацыяй вышынь ад узроўню мора да 173.000 футаў.\nУ выпадку, калі гэтага не дастаткова, G Range можа страляць снарадамі прыкладна ў хуткасці на нізкай калязямной арбіце. Тым не менш, гэта адзін від расцягу вызначэнне «звышгукавы», так як ён звычайна запампоўваюць ўніз да такога нязначнага ціску паветра, лік Маха на самай справе не вызначаны перад стрэлам у такой хуткасці. Тым не менш, як вікі артыкул паказвае на тое, што здольны стрэлаў з хуткасцю да 1,7 атмасфер, так што гэта, безумоўна, лічыцца законна звышгукавы на гэтых здымках.\nБаза ВПС Holloman\nIn addition to wind tunnels and other facilities at AEDC, the U.S. Air Force also occasionally uses rocket sleds, such as the one at База ВПС Holloman, which currently holds the speed record for any type of non-air/space vehicle at 6,416 mph/10,326 km/h (Mach 8.5.)\nThe "Speed Limit" at База ВПС Holloman\nдададзена 18 Красавік 2016 у 10:31 аўтар pauldoo\n@FreeMan Гэта было весела. Гэта было ў каледжы. Я лічыў, прымаючы пастаяннае становішча там пасля каледжа, але я атрымаў яшчэ адна прапанова, што працаваў лепш. Я да гэтага часу ёсць некалькі сяброў, якія там працуюць, хоць. Я не быў у тунэль 9, хоць. Гэта адзін ў Мэрылэндзе. Я працаваў на галоўнай базе ў штаце Тэнэсі. Я ўпэўнены, што вы маеце рацыю, што гэтыя скрынкі вырабляюць некаторыя цікавыя аэрадынамічныя эфекты, але яны з зацішнага боку ад тэставага вырабы, таму яна не павінна на самай справе мае вялікае значэнне.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 05:37, аўтар pauldoo, крыніца\n@FreeMan Першапачаткова я бачыў яго на футболку і быў прыемна здзіўлены, выявіўшы, што знак быў на самай справе там. :) Поспехаў пацягнуўшы за хлопец парушаючы яго, хоць. Акрамя таго, поспехі парушаючы яго.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 09:45, аўтар pauldoo, крыніца\nA) Вы там працавалі? Гэта павінна было быць весела! B) Я ўпэўнены, што гэтыя срэбныя блокі ў каля 5 гадзін і 10 гадзін у першай карціне прызначаныя для розных датчыкаў, але я б сабе ўявіць, што іх даволі тупой пярэднія беражкі будуць мець <�я> некаторыя </я> роду ўздзеянне на паветраны струмень пры <�я> Mach 14 !!! Sheesh!\nдададзена 18 Красавік 2016 у 03:57, аўтар FreeMan, крыніца\nДадатковы +1 за знакам абмежаванні хуткасці! <�Я> Dang, што не працуе ...: (\nдададзена 18 Красавік 2016 у 09:19, аўтар FreeMan, крыніца\nКаб быць справядлівым, што санкі убег гелиевой трубы (добра, некаторыя тонкія пластыкавыя лісты накінутай рамы палкі - ён быў разбураны, як саней прайшлі праз яго, - але ўсё ж асяроддзі, у якой рэактыўны рухавік будзе мець некаторыя праблемы) і пярэдняе абсталяванне было амаль цалкам абляцыя далёкая ў канцы прабегу. Не адзін з вашых больш практычных выпрабавальных стэндаў, на самай справе, але Кашмарныя цікава глядзець.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 03:36, аўтар venergiac, крыніца\nМае любімыя эпізоды Mythbusters былі тымі, якія яны выкарыстоўвалі ракеты саней. Гэта проста настолькі дзіўным, каб глядзець нешта варушыцца, што хутка. Асабліва, калі яны дадалі другую стадыю. Проста, калі вы думаеце, нішто не можа пайсці, што хуткія другія выспяткі стадыі ў і ... цьфу!\nдададзена 18 Красавік 2016 у 10:22, аўтар TomMcW, крыніца\n<�Р> Адлюстраванне на самай справе паказвае тэст клетак A-1 на Захадзе Пратт і Уітні Палм-Біч аб'ект. [...]. Гэты тэст вочка была фактычна мадэляванне вышыні вочка выкарыстоўваецца для мэт тэставання. (У нас была дадатковая вочка выкарыстоўваецца для мора ўзровень працуе для рухавікоў, якія былі на месцы пасля капітальнага рамонту таксама.) Ён выкарыстоўваецца без дожигания J-79 у якасці кіраванага рухавіка. Выхлапных газаў кіраванага было прадстаўлены на ўваход у J-58 праз серыю клапанаў тым самым імітуючы хуткасць, тэмпературу і шчыльнасць паветра на ўваходзе як правіла, бачылі падчас палёту. У гэтай канкрэтнай карціне рухавік працуе на ўзроўні мора, як паказана на экране на ўваходзе. </р>\nдададзена 18 Красавік 2016 у 01:45 аўтар Peter Kämpf\n@FreeMan мяне была тая ж думка, і я падумаў, як правіла, гэта будзе больш астуджаецца патокам паветра, калі ён на самай справе былі ў палёце.\nдададзена 19 Красавік 2016 у 06:22, аўтар bwarner, крыніца\nАдказ на гэтае пытанне міжволі становіцца адказ на гэтае пытанне .\nдададзена 18 Красавік 2016 у 04:04, аўтар FreeMan, крыніца\nАкрамя таго, я проста зразумеў, што раздзел аранжавы ў канцы гэтага рухавіка робіць <�я> не , як уяўляецца, фарба, але свеціцца гарачы метал! Гэта дызайн? Я разумею, што гэта магутная гарачы на тым канцы гарэлкі, і што мы звычайна не бачым, што з-за гандолай, але вонкавая частка выхлапнога сопла звычайна атрымліваюць <�я>, што </я> горача?\nдададзена 18 Красавік 2016 у 11:27, аўтар FreeMan, крыніца\nЯк паказана тут , Lockheed Martin мае звышгукавую аэрадынамічную трубу, здольную генерыраваць хуткасць ветру да 5М. хуткі пошук у Інтэрнэце паказаў шырокі спіс іншых звышгукавых аэрадынамічных трубах, паказваючы, што такая тэхналогія з'яўляецца дастаткова шырока. Акрамя таго, як гэта было прапанавана SMSvondertann, злачынствам і ракетных рухавікоў аўтамабіляў, такіх як Thrust SSC дасягнулі звышгукавы хуткасці на зямля.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 01:26 аўтар sevenseacat\n@DanNeely Можа быць, тунэлі Lockheed маюць гэта абмежаванне, але тунэлі AEDC ў не робяць. Яны могуць (і робяць) працаваць на працягу некалькіх гадзін запар. Яны таксама павінны выклікаць TVA кожнае паўгадзіны, каб сказаць ім, колькі электраэнергіі яны плануюць выкарыстоўваць, калі клеткі працуюць. :) У адваротным выпадку, яны літаральна перагружаны або недогрузки мясцовай энергасістэмы.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 09:38, аўтар pauldoo, крыніца\nВажная засцярога, што высокая маш аэрадынамічныя трубы могуць працаваць толькі на працягу кароткага часу (яны не могуць паскорыць паветра, які хутка ў рэжыме рэальнага часу, і замест функцыі, запоўніўшы велізарны будынак пад ціскам, а затым вентылявання яго ў тунэль). Тунэль LockMart ў разлічаны на 15-110 секунд пры маху 5.0-0.3. Гэта становіцца яшчэ горш пры гіпергукавай хуткасцях; ветравыя тунэлі могуць толькі ўразіць гэтыя ўзроўні больш чым для другога або два гэта азначае, што R & D павінна ўключаць выкарыстанне ракет для паскарэння фізічнага абсталявання для праверкі мадэлявання CFD ў палёце.\nдададзена 18 Красавік 2016 у 04:38, аўтар go minimal, крыніца\nМая першая думка была, «але гэта быў адкрытым, калі яны распрацоўвалі SR71?». Адказ на гэтае пытаньне ёсьць, так - ён быў адкрыты ў 1958 годзе!\nдададзена 18 Красавік 2016 у 03:52, аўтар FreeMan, крыніца\nНе зусім на зямлі, але некаторыя арганізацыі ідуць на даволі экстрэмальныя даўжыні для імітацыі звышгукавых умоў. Вазьміце НАСА і іх звышгукавы парашут, прызначаны для ўваходу ў атмасферу Марса, таксама вядомы як Low-Density Supersonic запавольніка. Нядаўна яны праверылі гэта на вельмі дзіўную вышцы:\n-The парашут быў скінуты з верталёта\n-A 1 км сталёвы трос прымацаваны жолаб да лябёдцы з дапамогай шківа\n-The лябёдка трымае вяроўку пад напругай ...\n-... і прымацоўваюцца да зоркі шоў - ракеты саней 4-рухавіка, прызначанае для паскарэння парашута крайняй хуткасці, перш чым ён ўпадзе на зямлю.\nГэтая ўстаноўка варта адзначыць, не ў апошнюю чаргу таму, што апісанне выклікае ва ўяўленні вобраз груду пустых каробак ACME!\nГлядзіце тут для атрымання дадатковай інфармацыі\nдададзена 18 Красавік 2016 у 11:55 аўтар hawxs\n@TomMcW, што дарога бягун не мае шанцаў;)\nдададзена 19 Красавік 2016 у 12:09, аўтар hawxs, крыніца\n... "МПЭЭ, МПЭЭ!"\nдададзена 19 Красавік 2016 у 12:00, аўтар TomMcW, крыніца


Ніва, 17 (2450) - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2003-04-27\nПасля трох тыдняў вайны амерыканскіх, англійскіх, польскіх і аўстралійскіх войск супраць Ірака „вызваліцелі” захапілі Багдад і аб’явілі перамогу. У варшаўскім тэлебачанні паказалі каля сотні калабарантаў, якія здзекаваліся над разбураным амерыканцамі помнікам Садаму Гусейну. У той жа дзень польскія журналісты і публіцысты паўтаралі, што іракскі народ вельмі ўдзячны амерыканцам за вызваленне і самастойна рушыў знішчаць сімвалы свае няволі. Народам назвалі сотню людзей з ліку пяцімільённага насельніцтва сталіцы Ірака. У „вызваленых” гарадах, у якіх спыніла працу іракская ўлада, пераможцы стварылі люду ўмовы для выяўлення поўнай свабоды. Натоўп кінуўся рабаваць усё, што ўяўляла якую-небудзь каштоўнасць. Дзень „вызвалення” абярнуўся ў горшы кашмар за дні і ночы пад амерыканскімі бомбамі, — гаварылі пазбаўленыя маёмасці іракцы. Помнікі старажытнай культуры, якія прастаялі тысячагоддзі — былі разбіты або расцягнуты мясцовымі бамжамі. (Я. Мірановіч, У Іраку будуюць дарогі, фрагмэнт)


Упершыню ў гісторыі коУпершыню ў гісторыі кошт нафты WTI (яе здабываюць у Тэхасе) стаў адмоўным! Пра гэта сведчаць вынікі таргоў на Нью-Ёркскай таварнай біржы, паведамляе meduza.io. Кошт на нафту WTI | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Новости экономики Беларуси\nУпершыню ў гісторыі коУпершыню ў гісторыі кошт нафты WTI (яе здабываюць у Тэхасе) стаў адмоўным! Пра гэта сведчаць вынікі таргоў на Нью-Ёркскай таварнай біржы, паведамляе meduza.io. Кошт на нафту WTI з пастаўкай у траўні ў панядзелак імкліва падаў — ад 17,5 долара за барэль да 0,5 долара, а пасля ўвогуле пайшоў "у мінус". Нафта з пастаўкай у чэрвені каштавала каля 22 долараў за барэль. Што да нафты Brent з пастаўкай у чэрвені, то яна гандлюецца на ўзроўні 26,78 долара за барэль, з пастаўкай у ліпені — 29,8 долара за барэль. Сусветныя кошты на нафту зніжаюцца на фоне рэкорднага за апошнюю чвэрць стагоддзя падзення попыту на "чорнае золата", выкліканага сітуацыяй з распаўсюдам каранавіруса і ўведзеных каранцінных мер.шт нафты WTI стаў адмоўным\nУпершыню ў гісторыі кошт нафты WTI (яе здабываюць у Тэхасе) стаў адмоўным!\nПра гэта сведчаць вынікі таргоў на Нью-Ёркскай таварнай біржы, паведамляе meduza.io. Кошт на нафту WTI з пастаўкай у траўні ў панядзелак імкліва падаў — ад 17,5 долара за барэль да 0,5 долара, а пасля ўвогуле пайшоў "у мінус". Нафта з пастаўкай у чэрвені каштавала каля 22 долараў за барэль.\nШто да нафты Brent з пастаўкай у чэрвені, то яна гандлюецца на ўзроўні 26,78 долара за барэль, з пастаўкай у ліпені — 29,8 долара за барэль.\nСусветныя кошты на нафту зніжаюцца на фоне рэкорднага за апошнюю чвэрць стагоддзя падзення попыту на "чорнае золата", выкліканага сітуацыяй з распаўсюдам каранавіруса і ўведзеных каранцінных мер.


Прадстаўлялі Беларусь на міжнародным узроўні — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nПрадстаўлялі Беларусь на міжнародным узроўні\n23.10.2015 1768 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nУ наш час існуюць традыцыі, якія ўплываюць на штодзённы і святочны побыт беларусаў, рэгламентуюць, хоць і не так строга, лад жыцця, правядзенне каляндарных і сямейных абрадаў. Яны з‘яўляюцца асновай для наватарства, а наватарскія ідэі абапіраюцца на традыцыі, развіваюць і ўдасканальваюць іх. У наш час актуальнай становіцца праблема захавання вопыту нашых продкаў.\nЗначны ўклад у адра-джэнне і захаванне традыцый і абрадаў Століншчыны ўнесла Валянціна Мікалаеўна Лёгкая, педагог дадатковай адукацыі Столінскага раённага цэнтра дзіцячай творчасці.\nАсобна прадстаўляць яе не мае сэнсу, бо многія ведаюць гэтую цудоўную жанчыну як апантанага сваёй працай і захапленнем чалавека, рукадзельніцу, чалавека, які занесены на раённую Дошку гонару.\nКарэспандэнт “НП” застаў Валянціну Мікалаеўну за працай: ішлі заняткі ўзорнай студыі народных промыслаў “Вышыванка”. Дзяўчаты стараліся скончыць свае работы – сурвэткі-падарункі матулям да Дня маці.\nВалянціна Мікалаеўна расказала, што ў студыі займаецца шэсць груп: адна – 15 чалавек і пяць — па дзесяць. Ёсць дзеткі, якія толькі прыйшлі ў студыю, а іншыя займаюцца больш за пяць гадоў. Дзецям цікава даведацца пра нацыянальную і рэгіянальную вышыўку, ручнікі, народныя касцюмы, нацыянальныя строі, абрады, традыцыі. Асобнае месца ў сумеснай дзейнасці займае лялька.\nЗа гады працы назапашаны значны матэрыял, выканана шмат работ, прычым самых розных, зусім не падобных адна на адну. За гэты час складзены альбом, які адлюстроўвае рэгіянальныя строі, створаны народны куточак і вялікая колькасць вышываных работ з арнаментам нашай мясцовасці. Галоўнае, на што робіцца арыенцір, – гэта мясцовыя ўзоры, іх аднаўленне і распаўсюджванне. Узяць узор для вышыўкі з кнігі альбо іншай крыніцы – проста, а вось знайсці матэрыял для работы ў адной з вёсак раёна ці музеі – іншая справа.\nДля ўдзельнікаў студыі народных промыслаў звычайная рэч – падрыхтоўка да разнастайных выставак, фестываляў як раённага, абласнога, так і міжнароднага ўзроўню. І работа добра ладзіцца, бо настрой толькі пазітыўны, устаноўка на перамогу і станоўчы вынік. Тым больш, што лялькі ў нас асаблівыя, падобных яшчэ ні разу не сустракалі. Яны заўсёды прыцягваюць да сябе ўвагу і выклікаюць жывы інтарэс.\nСёння лялькі выкарыстоўваюцца не толькі для аздаблення пэўнай экспазіцыі, але і для вывучэння абрадаў. Падрыхтаваны макеты правядзення абрадаў “Дажынкі”, “Багач”, “Гуканне вясны”, “Вясельны” і іншыя. Цікава і даступна.\nПедагог дадатковай адукацыі з гонарам прадстаўляла не толькі Столінскі раён, але і ўсю Беларусь у ліку 12 удзельнікаў з нашай краіны, якія прайшлі адбор у Польшчы падчас правядзення міжнароднага Ягелонскага кірмашу ў польскім г. Люблін. Валянціна Мікалаеўна прызнаецца, што была прыемна ўражана відовішчам, а таксама атрымала каласальны, ні з чым не параўнальны вопыт.\nНа мерапрыемства былі запрошаны народныя ўмельцы з Украіны, Беларусі, Венгрыі, Партугаліі, Францыі, Балгарыі і іншых краін, каб паказаць, што Люблін да гэтага часу з’яўляецца цэнтрам усходняй і заходняй культур, зацікавіць гасцей кірмашу вырабамі майстроў, прафесіі якіх знікаюць, азнаёміць гасцей з гісторыяй г. Любліна. Вуліцы Старога горада запоўніліся творчымі людзьмі – мастакамі, майстрамі-рамеснікамі, партрэтыстамі, ганчарамі і г. д. Спадабалася і арганізацыя, бо кожны майстар меў сваю палатку з кароткай анатацыяй пра аўтара работ, усё адбывалася дакладна, тактоўна і своечасова. Музыкі, танцоры і рамеснікі навучалі ўсіх жадаючых свайму рамяству. Любы сувенір, прадстаўлены на гэтым свяце, можна было купіць сабе на памяць. Каля Любельскага замка адбыўся рыцарскі турнір «За ліст срэбнага дрэва», у якім прынялі ўдзел члены рыцарскіх братэрстваў з Польшчы і іншых краін. Прайшла дэманстрацыя розных рытуалаў Сярэднявечча, аднаўлення танцаў, бітваў і абрадаў славян, прэзентацыя і дэгустацыя польскіх і ўкраінскіх страў.\nЯгелонскі кірмаш – эта мерапрыемства, якое сумяшчае гістарычныя традыцыі кірмашоў з сучасным культурным і эканамічным абменам, адбываецца ў форме прэзентацый вырабаў умельцаў, культурных і мастацкіх падзей, камерцыйных фірмаў, грамадскіх арганізацый з мэтай трансгранічнага развіцця. Уражваюць, канешне, маштабы правядзення, бо гандлёвым радам не было ні канца, ні краю. Валянціна Мікалаеўна Лёгкая лічыць за гонар удзел у гэтым мерапрыемстве.\nПедагогам-наватарам з’яўляецца Алена Дзямідаўна Крук.\n– Каб мне хто-небудзь раней сказаў, што пасля сканчэння Пінскага педагагічнага каледжа, я не буду працаваць у школе, а прысвячу сябе творчасці, дык ніколі б не паверыла, – расказвае Алена Дзямідаўна. — Падчас вучобы мне больш падабаліся саломка і бісерапляценне. Я, канешне, знаёма з тэхнікай вырабу выцінанкі, але нават уявіць не магла, што буду гэтым займацца. А цяпер у гуртку “Творчая майстэрня” займаецца пяць груп выхаванцаў: тры групы па 15 чалавек і дзве – па 10 гурткоўцаў.\nУ сучасных умовах, калі грамадства перапоўнена таварамі масавага вырабніцтва, усё большым попытам карыстаюцца вырабы ручной роботы. Можа з гэтай прычыны на першых парах асвоілі сучасны від творчасці – бісерапляценне. Дзецям вельмі пада-баецца рабіць кветкі, букеты, панно… Яны з задавальненнем рыхтуюць падарункі і сувеніры сваім родным і сябрам. Самы дарагі той падарунак, які зроблены сваімі рукамі. Вынікі нашай працы, безумоўна, радуюць. Усе работы эксклюзіўныя, нельга знайсці падобных, бо кожная – гэта творчасць аднаго аўтара, якая адлюстроўвае яго бачанне, яго думкі і ўнутраны свет.\nНашы заняткі нясуць не толькі эстэтычнае задавальненне, але і развіваюць уседлівасць, маторыку рук, назіральнасць і ўяўленне. Самае галоўнае, што дзеці атрымліваюць асалоду ад заняткаў, бо гурток наведваюць не толькі дзяўчаты, але і хлопчыкі, якія ў нечым з’яўляюцца нават больш адданымі такой дзейнасці.\nБісерапляценне ў нас чаргуецца з працай над вырабніцтвам выцінанкі. Справа гэтая цяжкая і карпатлівая. Патрабуе засяроджанасці і настойлівасці. Выцінанка – гэта адзін з самых старажытных відаў народнага мастацтва. Сурвэткі, карункі, каляровыя разеткі на сцены, фіранкі на вокны, зробленыя ўласнымі рукамі, дапамагаюць дзіцяці адчуць асабістую каштоўнасць. Дзіця бачыць, як яно стварае прыгажосць. Тым больш, што гэта яшчэ і спрыяе адраджэнню традыцый, што вельмі каштоўна і значна ў наш час.\nУзоры Алена Дзямідаўна малюе сама, бо выкарыстаць нейкі эскіз – значыць зрабіць копію работы. Усе работы асаблівыя і маюць пераважна абрадавую тэматыку. Гурткоўцы адлюстравалі і зажынкі, і гуканне вясны, і дажынкі, і вясельны абрад і г. д. Часта выкарыстоўваецца дрэва – сімвал жыцця. Дзецям падабаецца сілуэтнае выразанне, што вельмі прыгожа і дынамічна.\n– Асабіста для мяне, – расказвае Алена Дзямідаўна, – самыя яскравыя, непаўторныя і незабыўныя ўражанні аказаў удзел у міжнародным кірмашы ў Калінінградзе. Сам адбор удзельнікаў, калі ты ў ліку дзесяці майстраў з Беларусі, якія прадстаўляюць краіну на мерапрыемстве такога ўзроўню, – ужо гэта перамога.\nУ Калінінградзе на Цэнтральным востраве (востраве Канта) прайшоў фестываль «Тэрыторыя Свету», у рамках якога – трэці штогадовы кірмаш народнай творчасці «Горад майстроў» і я – педагог дадатковай адукацыі Столінскага раённага цэнтра дзіцячай творчасці – яго ўдзельніца. Гэта проста фантастыка. Я ўпершыню прымала ўдзел на мерапрыемстве такога ўзроўню, і тым больш, давала майстар-клас.\nУ Калінінград прыехалі майстры з Украіны, Францыі, Бельгіі, Польшчы і іншых краін. Уся праграма была размеркавана ў адпаведнасці са стыхіямі: День вады, Дзень агню, День паветра і Дзень Зямлі. У рамках праграмы праводзіліся шматлікія майстар-класы як для пачаткоўцаў, так і для прафесіяналаў. Працавала вялікая колькасць забаўляльных, тэатральных, канцэртных пляцовак. Кожны наведвальнік мог прыняць удзел у роспісе пернікава-шакаладнага элемента і атрымаць сертыфікат «Будаўніка Горада майстроў». На ўрачыстай цырымоніі закрыцця кірмашу з гэтых пернікавых элементаў сабралі вялікі макет «Горада майстроў» , а заключным стаў феерверк-шоу «Агонь свету». Усё было вельмі эфектна, незвы-чайна і запамінальна. Для мяне за гонар было атрыманне дыплама за развіццё творчасці кантынентаў такога ўзроўню і запрашэнне на дажынкі, якія праходзілі ў Цярэ-спалі. Галоўная ўзнагарода – тварыць і цаніць майстэрства.\n← Інфляцыя, дыверсіфікацыя, акцыя…\nОпыт, накопленный вместе →\nДед Мороз – инспектор ДПС\n30.12.2016 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\n«Без вас мы дня пражыць не можам…»