Рыгор Вячорка: «Я праігнараваў тыя ўказіўкі» | Новы Час\nРыгор Вячорка не імкнуўся патрапіць у кадр з высокапастаўленымі людзьмі. Адно з нешматлікіх фота разам з Пятром Машэравым. Афіцыйны візіт ва Усходнюю Германію, 1977 год\nГлыбінка Палесся — радзіма мая\nКрай лясоў і балотаў, дзе з’явіліся ў пачатку ХХ стагоддзя Хутары Мерлінскія, — жыццядайнае месца ў цэнтры Палесся. Тут у 1918 годзе набылі зямлю на выплат мае дзед і бацька, пераехаўшы з Гарадной, што недалёка ад Століна. Мяркуючы па ўсім, былі яны ў ліку апошніх пасяленцаў, бо іхны надзел месціўся практычна побач з балотамі князёў Радзівілаў і казённымі Альманскімі балотамі, дзе амаль не ступала нага чалавека і дагэтуль. Раскарчоўванне лесу і хмызнякоў на хутары, прыстасаванне ўчасткаў пад ворыва ляглі на плечы майго бацькі — Вячоркі Мікалая Трахімавіча, які ўручную выконваў гэтую тытанічную працу, хоць асаблівым здароўем не вылучаўся. Маці Праскоўя Міхайлаўна была родам з Давыд-Гарадка. У гэтай сям’і сёмым з дзесяці дзяцей я і з’явіўся на свет.\nЗ 1920 годзе Хутары Мерлінскія як частка Заходняй Беларусі ўваходзілі ў склад Польшчы. На мяжы з паселішчамі Палескай вобласці — Усходняя Беларусь, СССР. А таму барацьба двух светаў, дзвюх сістэмаў, несумяшчальных ідэалогіяў вядомая мне не па літаратуры, я назіраў за гэтымі працэсамі з маленства.\nНяправільна было б сцвярджаць, што ішло «акаталічванне» насельніцтва Заходняй Беларусі. Праваслаўныя заставаліся прыхільнікамі сваёй канфесіі, каталікі — сваёй. На хутары, дарэчы, не было нават касцёла, у адрозненне ад праваслаўнай царквы. Але была ўніяцкая капліца, наша сям’я належала да ўніятаў. Усе каштоўнасці, лад жыцця выкладаліся не ў духу бальшавіцкай ідэалогіі, а на аснове хрысціянскіх, агульначалавечых прынцыпаў. Іншая рэч — навучанне ў школе вялося на польскай мове.\nХутары Мерлінскія. Сям’я Вячоркаў. Рыгор Вячорка справа ўнізе,1950 год\nУспрыманне навакольнага свету дзецьмі, маладымі людзьмі, дый дарослымі было зусім іншае, чым ва ўсходніх савецкіх землях. Гэта стала відавочна літаральна адразу пасля «вызвалення» Заходняй Беларусі Чырвонай Арміяй, якое суправаджалася разгулам масавых рэпрэсіяў супраць мясцовага насельніцтва. Не пашкадавалі нават членаў Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі, якія практычна пагалоўна апынуліся ў турмах ГУЛАГу.\nУ першыя ж дні пасля 17 верасня 1939 года штоночы энкавэдзісты на сваім «чорным воране» кагосьці звозілі… Вось адзін з такіх трагічных выпадкаў. У адну з начэй павезлі нашага суседа па хутары І. Чырца, бацьку 14 дзяцей, з якіх толькі траім было больш за 12 гадоў. Завошта павезлі ў Сібір Івана Панфілавіча — ніхто не ведаў. Толькі пасля вайны, калі чалавек вярнуўся дадому, высветлілася, што пры паляках ён быў некалькі месяцаў пажарнікам у лесе, за што і пацярпеў. Вярнуўся практычна ў пустую хату, бо жонка і дзесяцёра дзяцей памерлі падчас вайны ад інфекцыі — дызентэрыі, «разачкі», як у нас яе называлі. Гэты ды іншыя падобныя прыклады як нельга лепш характарызавалі «гуманізм» бальшавіцка-энкавэдзісцкай улады.\nСустрэчы з «усходнімі» і на побытавым узроўні паказвалі, што адзінства беларускага народу было моцна падарванае. Занадта па-рознаму глядзелі людзі, якія сфармаваліся ў той ці іншай частцы Беларусі, на жыццё, на існую сістэму, на сваё становішча ў ёй, на асновы, на прынцыпы выхавання моладзі. Не заўважаць гэтага мы, яшчэ малалетнія, не маглі. Калі ты і не ўмеў пакуль выказаць сваіх думак, то ў развагах і ацэнках старэйшых ужо знаходзіў тое, што імпанавала, што ты гатовы пакласці надалей у аснову сваёй жыццёвай пазіцыі.\nУ мяне вельмі рана праявілася цікавасць да вучобы. Пытанне ж было ў тым, як навучыцца грамаце, калі для гэтага няма ніякіх магчымасцяў. Бо грымнула вайна. Вырашылі гэтую праблему дзясяткі са два бацькоў, якія нанялі прафесійнага настаўніка (з дыпломам Запарожскага ўніверсітэта) Іосіфа Рыгоравіча Дзямешку. За аднаго вучня плацілі яму паўтара пуда жыта.\nМімаходзь адзначу, што на Хутары Мерлінскія, амаль з усіх бакоў абкружаныя балотамі, немцы не дайшлі. Для мясцовага ж насельніцтва гэты час быў вельмі драматычны. Рэч у тым, што ўжо летам 1941 года па начах сталі хадзіць узброеныя групы нейкіх людзей, якія выдавалі сябе за партызанаў. Скрозь яны займаліся марадзёрствам. Скажам, бацьку майго ўначы ставілі да сценкі, падняўшы ўсю шматлікую сям’ю, якая складалася пераважна з малых дзяцей, і пагражалі, што зараз жа яго расстраляюць, калі гаспадыня не дасць сала, масла і мёду. Але калі яшчэ мёд на лекі амаль заўсёды ў нас быў, то сала і масла і следу не было.\nВядома ж, пакуль адзін з іх стаіць, накіраваўшы на бацьку рулю вінтоўкі, іншыя «партызаны» пройдуць па ўсіх кутах хаты, хлява, склепа, забраўшы ўсё, што іх цікавіць. Вось такім і паўстаў перада мной у маёй дзіцячай свядомасці вобраз бальшавіцкага партызана. У дзённы ж час па хатах праязджае аддзел паліцыянтаў, накіраваных з навакольных паселішчаў для барацьбы з партызанамі. Галоўнае пытанне ў паліцыянтаў — чаму ты корміш партызанаў, за што зноў жа пагражаюць расстрэлам.\nСпачатку за партызанаў выдавалі сябе перш за ўсё энкавэдзісты, якія пабаяліся ўліцца ў дзейную армію і ваяваць у яе складзе супраць немцаў, а беглі ў лясы і рабавалі мясцовае насельніцтва. Аднак ужо ўзімку 1941–1942 года ў нашых мясцінах сталі з’яўляцца партызанскія атрады, якія рабілі рэйды па акупаваных тэрыторыях. Некаторыя атрады спыняліся на некалькі дзён, а некаторыя — на некалькі тыдняў. Прынамсі, у нашай хаце, дзе жыла сям’я з 12 чалавек, нам месца было толькі на печы і каля печы, дзе мы спалі па чарзе. Астатнюю плошчу займалі партызаны, у асноўным на падлозе на саломе. На нашых ложках і канапах спалі камандзіры.\nЦікава, што ў ліку партызанаў гэтых атрадаў прыйшлося сустрэць і асобных былых марадзёраў, якія, вядома, пазбягалі сустрэчы твар у твар з бацькам і маці. Не абыходзілася без марадзёрства і з боку новых «народных мсціўцаў».\nМой бацька актыўна займаўся развядзеннем пчол у калодачных вуллях, размяшчаліся яны высока на дрэвах. Дык вось. Паколькі савецкім салдатам было вельмі цяжка ў Сталінградзе, гэтыя, з дазволу сказаць, ваякі скідалі з хвояў вуллі, расколвалі іх і выбіралі мёд, уносячы тым самым уклад у агульную барацьбу савецкага народу супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Словы гэтыя належаць не мне, а нейкаму Папову, які быў, на жаль, начальнікам штаба атраду Кажухова, што кватараваў у нашай хаце. А тлумачэнне такое ён выдаў маёй 85-гадовай бабулі, якая спрабавала абурыцца відавочным рабункам і разбоем ягоных падначаленых.\nПадобных паповых было шмат... У якасці яскравага прыкладу прыведзена тут знішчэнне пчол. Але гэта ў роўнай меры адносілася да ўсіх прадуктаў, вопраткі, абутку, скаціны, коней. Пасля такіх «рэйдаў» усе заставаліся голыя, босыя, галодныя — спусташалася ўсё.\nЗ іншага боку, калі партызаны злучэння Каўпака сапраўды ваявалі з немцамі, то пра рабункі, марадзёрства ніхто з іх не думаў, бо калі такія выпадкі дапускаліся, то парушальніку не пазбегнуць было расстрэлу. Кажу пра гэта не на аснове нейкіх літаратурных крыніц, а на базе «карцінак» з натуры. Рэч у тым, што каўпакоўцы двойчы праязджалі і спыняліся на кароткі час у нашых мясцінах.\nЗ жонкай Аляўцінай, сынам, дачкой, унукамі на лецішчы. Ад працы на зямлі не мог адмовіцца\nда апошніх сваіх\nВернемся, аднак, да вучобы. На маю вялікую радасць, з 1 верасня 1944 года мне пашчасціла зноў займацца ў майго настаўніка Іосіфа Дзямешкі, які ўзначаліў пачатковую школу, чатыры класы якой я скончыў у 1947 годзе. Пасля гэтага давялося два гады працаваць у калгасе, які на той час быў створаны. Сямігадовая школа адкрылася толькі ў 1949 годзе, а ў 1952-м я скончыў сем класаў з адзнакай. Нягледзячы на ўсе цяжкасці матэрыяльнага парадку, мой бацька нястомна паўтараў: «Мне грунт вывучыць Грышку». І слова сваё ён стрымаў, дазволіўшы ехаць на вучобу ў тэхнікум. Я выбраў Пінскі фінансава-крэдытны (потым улікова-крэдытны) тэхнікум. У 1955 годзе скончыў яго з чырвоным дыпломам.\nСядзець далей на шыі ў сваёй сям’і не стаў, а таму надалей выбраў завочную вучобу. Адразу ж паступіў на эканамічны факультэт МДУ імя Ламаносава. У 1961-м атрымаў дыплом, які даваў права выкладаць палітычную эканомію, што было маёй марай.\nМашэраў: накарміць Беларусь\nПершым самастойным заданнем, якое даў мне Пётр Машэраў, было даручэнне падрыхтаваць для яго даклад на семінары, дзе мелі быць адлюстраваныя найважнейшыя пытанні аграрнай палітыкі. Задача для мяне была, шчыра кажучы, архіскладаная. Семінар павінен быў прайсці ўлетку 1974 года ў Гродзенскай вобласці.\nУ склад групы падрыхтоўкі дакладу былі ўлучаныя, акрамя мяне, намеснік загадчыка сельгасаддзела ЦК КПБ Я. Сакалоў і журналіст «Сельской газеты» С. Барадоўскі. Працавалі мы дружна, з уздымам, вельмі напружана — па 15–16 гадзін у суткі, без выхадных…\nУ першай жа гутарцы Машэраў выказаў меркаванні наконт зместу дакладу. Яго навізна мела быць у тым, што ўпершыню ставілася задача выйсці на ўраджайнасць збожжавых у 28–32 цэнтнеры з гектара. Прычым у выніку не проста пажадання, а лепшага выкарыстання наяўнага патэнцыялу.\nУ прызначаны тэрмін перадалі тэкст дакладу больш чым на сто старонак П. Машэраву. Вось мы ў ягоным кабінеце. Пасля прывітання пачулі: «Сябры, я вам сардэчна ўдзячны за матэрыял, які вы мне далі. Гэта тое, што трэба. Глыбокі пафактарны аналіз пераканаўча паказвае, што ў збожжавай гаспадарцы нам пад сілу тыя рубяжы, якія мы намецілі. Матэрыял выдатны. Гэта не тое, што ў групы, якая рыхтуе даклад на ідэалагічную тэму, дзе суцэльнае пустазелле».\nВось тут да месца будзе адно тлумачэнне, што практычна не ўлічваецца, калі гаворка заходзіць пра вельмі высокія паказнікі ў галіне сельскай гаспадаркі, дасягнення якіх патрабаваў Петр Машэраў.\nА сутнасць у наступным. Як вядома, эканоміка СССР была адзіным гаспадарчым комплексам дзяржавы, які меў развівацца паводле цэнтралізаванага плану. У план закладаліся і ўсе паказнікі развіцця асобных рэспублік. Калі ўзяць канкрэтна сельскую гаспадарку, то кожная рэспубліка атрымлівала план паставак у так званы «саюзны фонд» тых прадуктаў, на вытворчасці якіх яна спецыялізавалася. БССР павінна была пастаўляць у гэты фонд немалыя аб’ёмы малака, мяса, яек, збожжа, бульбы і шэрагу іншых прадуктаў. А паколькі зацверджаны Вярхоўным Саветам СССР план — гэта закон, то, зразумела, ён павінен быў выконвацца няўхільна.\nАтрымлівалася нярэдка так, што для выканання плану аддаваліся ў саюзны фонд усе аб’ёмы вырабленай прадукцыі, а для так званага рынкавага фонду, г. зн. той часткі прадукцыі, якая мела ісці ў распараджэнне рэспубліканскіх органаў для продажу праз гандаль насельніцтву, нічога не заставалася або заставалася ў мізэрных аб’ёмах. Адсюль і нястача прадуктаў у крамах, пустыя паліцы. Дылема: як жа і план выканаць, і палепшыць забеспячэнне свайго насельніцтва харчам ды іншымі таварамі? Як рассекчы гэты гордзіеў вузел?\nРазлічваць на паслабленне з боку цэнтральных органаў пры складанні планаў не даводзілася, бо саюзныя планы і так былі разлічаныя на спажывецкі мінімум, які мела гарантаваць дзяржава. Выйсце адно — павялічваць аб’ёмы прадукцыі, бо практычна ўсё, што выраблялася звыш цэнтралізаванага плану, заставалася ў распараджэнні рэспублікі. На гэтым, калі заўгодна, і палягала адносная самастойнасць рэспублік.\nЯк чалавек мудры, рупячыся пра інтарэсы свайго народу, Машэраў як ніхто засвоіў гэтую выснову і зрабіў яе крэда сваёй бурнай і неспакойнай палітычнай дзейнасці. Павелічэнне вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі і паляпшэнне на гэтай аснове забеспячэння сваіх людзей было для яго альфай і амегай. Ён не рысаваўся і не прамаўляў заклінанняў накшталт «трэба народ накарміць і даць яму чарку і скварку», а на практыцы рабіў сам тое, што павінен быў зрабіць, знаходзячыся на сваёй пасадзе, і патрабаваў таго ж ад іншых.\nЦі разумелі і падтрымлівалі яго ў гэтай справе іншыя кіраўнікі высокага ўзроўню? Далёка не ўсе. Больш за тое, некаторыя з іх чынілі яўнае супрацьдзеянне. Той жа старшыня Савета міністраў БССР рабіў гэта цішком. Як правіла, сваю нязгоду з высокімі лічбамі ён выказваў вуснамі старшыні Дзяржплана БССР, які заўсёды ўступаў у спрэчку з Машэравым з прычыны высокіх аб’ёмаў сельскагаспадарчай вытворчасці.\nУ такіх выпадках Пётр Міронавіч тлумачыў яму: «Філіп Лаўрэнцьевіч, я не ўрываюся ў вашы планы і не буду пярэчыць, калі вы даможацеся ад саюзных органаў уключэння ў іх невысокіх паказнікаў, гэта ваша прэрагатыва. І я не прымушаю вас уключаць у план тыя аб’ёмы вытворчасці, пра якія ідзе гаворка. Я стаўлю задачу перад нашымі кадрамі вырабляць больш, чым вы плануеце. Зрабіць гэта нам дазваляе створаны і абноўлены за апошнія гады эканамічны патэнцыял. Трэба проста лепш яго выкарыстоўваць, удасканальваць метады гаспадарання, абапірацца на матэрыяльнае стымуляванне работнікаў, бо на адміністрацыйных рычагах далёка не заедзеш. Вось таму ў якасці арыенціру і ўносяцца прапановы вытвараць асноўныя віды сельскагаспадарчай прадукцыі ў значна большых аб’ёмах, чым закладзена ў плане. Словам, план і забавязанні — катэгорыі розныя».\nКадравы партыкулярызм Машэрава\nУ 1977 годзе перад Машэравым паўстала праблема выбару кандыдатуры на вакантную пасаду другога сакратара ЦК КПБ. Яна ўскладнялася такою акалічнасцю. У функцыі другога сакратара ўваходзіла праца з кадрамі. ЦК КПСС строга выконваў ім жа вызначаны парадак, пры якім другі сакратар ЦК саюзнай рэспублікі павінен быць рускім.\nВыключэнне рабілася дагэтуль, мабыць, толькі для ЦК КПБ, калі яшчэ з часоў Мазурава другімі сакратарамі па чарзе былі беларусы — Ц. Кісялёў, П. Машэраў, Ф. Сурганаў, А. Аксёнаў. Калі ж з’явілася гэтая вакансія, па ўсім адчувалася, што Масква нагадала Машэраву пра неабходнасць выконваць агульнавызначаны парадак і ў Мінску. Гэта я зразумеў пасля неаднаразовых размоваў з Пятром Міронавічам. Ён сам казаў, што вельмі цяжка вырашаецца пытанне пра другога сакратара.\nІ вось аднойчы ўвечары Пётр Міронавіч зайшоў да мяне ў кабінет, дзе я працаваў над чарговым дакладам. Тут і адбылася вельмі цікавая размова. Спачатку пра даклад. А потым Машэраў сказаў літаральна наступнае: «Кандыдатуру на другога сакратара я ўжо знайшоў».\nНа маё пытанне, ці магу я ведаць, хто гэта, ён адказаў: «Бровікаў. Ён кандыдат філасофскіх навук, але не гэта галоўнае, нас не так цікавяць яго навуковая ступень і распрацоўкі. З гэтым мы самі паспяхова спраўляемся. Важна, што ён ведае рэспубліку, сам родам адсюль і будзе з веданнем справы выконваць функцыі другога сакратара...»\nЯ яшчэ раз у думках ацаніў мудрасць Машэрава. Вядома, сумневаў не было, што яму навязвалася нейкая кандыдатура рускага па нацыянальнасці, не знаёмага з рэспублікай. Але, мяркуючы па ўсім, ён упарта ад яе сыходзіў.\nІ вось знаходзіць кампрамісны варыянт, сутнасць якога ў наступным. Уладзімір Бровікаў нарадзіўся і вырас у Ветцы, скончыў БДУ, працаваў на Віцебшчыне. Журналіст. Пасля заканчэння Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС быў накіраваны на пасаду сакратара Віцебскага абкаму КПБ, адкуль з часам яго ўзялі ў апарат ЦК КПСС намеснікам загадчыка аддзела арганізацыйна-партыйнай працы, дзе ён працаваў даволі доўга. А таму пярэчыць супраць яго кандыдатуры там не мелі падставаў, бо гэта акурат аддзел, які рэгуляваў кадравыя справы. І атрымалася: чалавек з Масквы, але і не масквіч ці сібірак, работнік, для якога ўсё беларускае не ў навіну і не чужое яму... І не будзе вучыць розуму першага сакратара…\nБацька за сына\nАсабліва заўзята ваяваў тагачасны сталічны гаркам супраць майго сына як аднаго з лідараў моладзевага дэмакратычнага руху (гаркамаўцы называлі яго галоўным ідэолагам) і сузаснавальнікаў БНФ. Тут яны сябе не абмяжоўвалі. Але не даваў спакою кіраўнікам гаркама не толькі мой сын, але ягоны бацька. Ніяк не маглі змірыцца з тым, што мне былі давераныя высокія пасады ў партыйных і дзяржаўных органах, у Вярхоўным Савеце БССР. Таму, паводле іх задумы, выйграць барацьбу са мной значыла падняць свой уласны аўтарытэт, а адсюль займець сур’ёзныя падставы для прасоўвання па службовай лесвіцы.\nНевыпадкова менавіта з гаркама прыйшла інтрыга пакараць мяне ў партыйным парадку ажно да выключэння з партыі, чым адкрыць шлях для вызвалення мяне ад дзяржаўных пасадаў. Але ім не ўдалося ажыццявіць гэтыя планы. Падзеі развіваліся так бурна, што ім самім прыйшлося выдаваць сябе за дэмакратаў.\nАле не спыніліся. Чарговую спробу маёй дыскрэдытацыі зрабілі, калі дэмакратычныя сілы рыхтавалі грандыёзны мітынг на стадыёне «Дынама», а мой сын павінен быў весці гэты мітынг. У іх выспеў план — сутыкнуць тут майго сына са мной, даручыўшы мне выступаць на мітынгу ад імя ўраду і ў абарону ўладаў (у гэты час маё месца працы — першы намеснік старшыні Дзяржплана БССР).\nКрайні злева — Рыгор Вячорка. На другім плане злева — Міхаіл Мясніковіч. Вена, 1994-я\nКалі мяне па лініі гарадской партыйнай арганізацыі папярэдзілі, што я мушу выступаць на стадыёне, я неадкладна патэлефанаваў Валерыю Пячэннікаву, сакратару ЦК КПБ па ідэалогіі, і ва ўпор яго спытаўся: «Хто прыдумаў гэтую авантуру?» Валерый Аляксеевіч папрасіў прабачэння і кажа: «Рыгор Мікалаевіч, усё гэта хітрыкі кіраўніцтва гаркама, на лепшае яны не здольныя...» Я праігнараваў гэтыя «ўказіўкі», на мітынг не пайшоў, не кажучы ўжо пра выступ на ім. Прыцягнуць мяне за гэта да партыйнай адказнасці, мабыць, не паспелі, бо неўзабаве развалілася КПСС.\nРыгор Мікалаевіч Вячорка (1934–2007), вучоны-эканаміст, спецыяліст-практык у галіне макраэканамічнага рэгулявання і прагнозу, фінансаў і крэдыту, публіцыст, савецкі дзеяч. Заслужаны эканаміст Рэспублікі Беларусь, ганаровы член калегіі Міністэрства эканомікі.\nНарадзіўся 27 лютага 1934 года на Хутарах Мерлінскіх. Запаведны «кут» цяперашняга Столінскага раёна, пакрыты балотамі. У 1961 годзе людзей адтуль выселілі і зрабілі авіяпалігон.\nСкончыў Пінскі ўлікова-крэдытны тэхнікум, эканамічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Кандыдат эканамічных навук. Працаваў у сістэме Дзяржаўнага банку, быў дэпутатам і старшынёй Планава-бюджэтнай камісіі Вярхоўнага Савета БССР. У 1974–1980 памочнік па эканоміцы першага сакратара ЦК КПБ Пятра Машэрава.\nУ пачатку 1990-х — першы намеснік старшыні Дзяржэканамплана. Адзін са стваральнікаў нацыянальнай праграмы эканамічных рэформаў, «Праграмы пераходу Рэспублікі Беларусь да рынкавай эканомікі», ухваленай Вярхоўным Саветам і падтрыманай экспертамі Еўрапейскага банка рэканструкцыі і развіцця. Праграма забяспечвала стварэнне эканомікі незалежнай беларускай дзяржавы.\nВыкладаў у БДУ, БДЭУ, Беларускай акадэміі кіравання. Удзельнічаў у навуковых канферэнцыях Лонданскай школы эканомікі, Інстытута Адама Сміта ў Парыжы, Інстытута Усясветнага банка ў Вашынгтоне. Арганізатар супрацоўніцтва Беларусі з міжнароднымі фінансава-крэдытнымі арганізацыямі. Аўтар больш за 100 навуковых публікацый, у тым ліку 3 манаграфій.


Ім’я беларускага вучонага, доктара гістарычных навук Міколы Ўлашчыка, які нядаўна пакінуў нас, ведаюць не толькі спецыялісты. Гісторык, этнограф, фалькларыст, ён шмат зрабіў для вувычэння далёкага мінулага нашага краю, для выдання беларускіх летапісаў. У гэтай кнізе М. Улашчык выступае ў ролі нарысіста, мудрага і цікавага апавядальніка. Ён расказвае пра гісторыю сваёй роднай вёскі Віцкаўшчына. Болей »\nБылыя сядзібы і паркі Паазер´я


Сённяшняя Талька – вёска ў складзе Блужскага сельсавета. Насельніцтва – каля 300 чалавек.\nУ Тальцы працуюць наступныя прадпрыемствы і ўстановы: чыгунка са станцыяй і вакзалам, лясніцтва, прафілакторый Беларускай чыгункі «Талька».\nУстановы сацыяльнай сферы: базавая школа, бальніца з амбулаторыяй, пошта, клуб, бібліятэка.\nМагазіны: чыгуначны, прыватныя крамы «Несцерка» і “Пралеска”, магазін гаспадарчых тавараў.\nНайбольш стабільна з усіх гэтых прадпрыемстваў працуе Беларуская чыгунка. Пабудавана Лібава-Роменская чыгунка ў 1873 г. З таго часу яе ўплыў на эканамічнае, сацыяльнае і культурнае развіццё нашай вёскі быў вызначальным. Сёння чыгунка дае працу і стабільны заробак значнай колькасці жыхароў Талькі. Талькаўскае лясніцтва\n“Аграфірма «Верасень» была створана 1 сакавіка 1992 г. на аснове аддзялення «Талька» саўгаса «Залог пяцігодкі». Гэта была спроба прыстасавацца да новых эканамічных умоў. Аграфірма па статусу з’яўляецца таварыствам з абмежаванай адказнасцю. Акрамя жывёлагадоўлі і раслінаводства тут займаліся лесаапрацоўкай, гандлёва-камерцыйнай дзейнасцю. У аграфірме працавала каля 55 чалавек, 20% працуючых — пенсіянеры. Аграфірме належыць 996 гектараў зямлі, з іх 546 га раллі. Сярэдняя ўраджайнасць збожжавых у 1997 г. была 24 ц/га. Глебы небагатыя, бал урадлівасці ніжэй за сярэдні. Агульнае пагалоўе буйной рагатай жывёлы — 350 галоў. Аграфірма прадавала мяса, малако, збожжа, бульбу, піламатэрыялы,” — так мы апісвалі сельскагаспадарчае прадпрыемства Талькі ў 2004 г.\nСёння аграфірма «Верасень» спыніла сваю працу. Нявыгадна стала вырошчваць збожжа, бульбу, а тым больш прадаваць мяса і малако.\nЦэх па перапрацоўцы драўніны працаваў з пачатку 70-х гг. “Сыравіну атрымлівае з Талькаўскага, Пухавіцкага, Шацкага, Рудзенскага, Светлаборскага лясніцтваў. За месяц у ЦПД перапрацоўваюць 400-500 куб. лесу. З яго вырабляюць будаўнічыя матэрыялы: дошкі, брус, бэлькі, трэскі, апілкі. З-за высокага кошту вырабаў прадпрыемства мае цяжкасці са збытам прадукцыі. У ЦПД працуе каля 20 чалавек.”- так пісалі мы пра гэта прадпрыемства ў 2007 г.. Але пасля пажару ў 2013, ЦПД спыніў працу.\nСанаторый-прафілакторый «Талька» пачаў працаваць з 1975 г. Рэчка, возера, хваёвы лес, чыстае паветра — усё гэта садзейнічае аздараўленню адпачываючых. Адпачываюць тут чыгуначнікі, члены іх сем’яў, а таксама ўсе ахвотныя. Разлічаны санаторый на 150 чалавек. Тут высокая якасць медыцынскага абслугоўвання, прафілакторый лічыцца добрым месцам адпачынку ў нашай краіне.\nПрадпрыемствы Талькі (прэзентацыя)


Праціўнікі акумулятарнага заводу адзначаюць: калі б усё было па законе, то пратэсты даўно б спыніліся. З другога боку, улады кажуць, што пратэсты праплачаныя і палітычныя ды ў іх бяруць удзел людзі, якія нават не жывуць побач з заводам.\nСапраўды, новы акумулятарны завод не месціцца наўпрост у Берасці, да яго трэба трохі праехаць па шашы М1 у бок Менску. Найбліжэйшы ад прадпрыемства раён абласнога цэнтру – Сцімава. Напрасткі ад заводу да Сцімава – прыблізна 3,5 кіламетры. На яшчэ бліжэйшай тэрыторыі ёсць вёскі і лецішчы.\nАдзін з пратэстоўцаў, Дзям’ян Лепісевіч, жыве за паўтара кіламетра ад заводу. Родам сваёй дзейнасці ён звязаны са сфераю будаўніцтва. Мужчына пачаў вывучаць дакументы, якія былі ў адкрытым доступе, і вельмі спужаўся, што амаль каля ягонай хаты будзе стаяць небяспечны завод.\n«Я ведаю, што такое акумулятары, я ведаю, якую гэта нясе небяспеку і ў чым небяспека работы з акумулятарамі. Свінец, аксід свінцу, серная кіслата – тут нават казаць няма пра што», – кажа спадар Дзям’ян.\nПраз акумулятарны завод Берасце становіцца апазіцыйным горадам\nЗанепакоеныя не толькі жыхары найбліжэйшых паселішчаў, але і тыя, хто жыве, на першы погляд, дастаткова далёка ад заводу, напрыклад, у Берасці.\n«Накрые ўсё Берасце. Зона распаўсюду будзе прыблізна 30 кіламетраў навокал. Гэта і ў выніку працы, і ў выніку, не дай божа, якога здарэння», – запэўнівае праваабаронца Раман Кісляк.\nЯшчэ адзін праціўнік заводу АКБ – Улад Абрамовіч. З адукацыі ён доктар і таксама вельмі занепакоены магчымымі наступствамі ад такога небяспечнага суседства.\n«Падступнасць гэтага заводу ў тым, што свінец не мае ані смаку, ані паху, гэта акумулятыўная атрута, якая будзе назапашвацца паступова і няўхільна. Гэта вельмі ўніверсальная атрута, якая будзе атручваць усе нашыя ферменты, то бок будзе ўздзейнічаць на ўсе сістэмы ў арганізме. Гэта будзе адбывацца вельмі незаўважна і вельмі паступова. Самая вялікая бяда ў тым, што, калі людзі выявяць у сябе прыкметы атручэння, штосьці рабіць будзе позна», – засцерагае Улад Абрамовіч.\nЗрабіць цішком, каб ніхто не заўважыў\nЗа сітуацыю з акумулятарным заводам узяліся і юрысты. Праваабаронцы кансультавалі ўдзельнікаў пратэсту і дапамагалі ў развязанні юрыдычных пытанняў. Прадстаўнік грамадскага аб’яднання «Экадом» з Кобрына Сяргей Магонаў таксама быў сярод тых, хто дапамагаў грамадзянам адстойваць свае правы.\n«Было парушанае права грамадскасці на ўдзел у прыняцці экалагічна значных рашэнняў, і таму мы ўцягнуліся ў гэтую сітуацыю ды супрацоўнічаем з мясцоваю грамадскасцю. Калі завод спраектаваць згодна з існымі нормамі, калі гэты праект зрэалізаваць згодна з існымі нормамі, то вялікай небяспекі ён уяўляць не будзе. Але, як вы ведаеце, у нас усё праектуецца з мінімальнымі коштамі, а потым гэтага праекту вельмі рэдка датрымліваюцца пры рэалізацыі», – кажа Сяргей Магонаў.\n«Калі мы пачалі задаваць пытанні Берасцейскаму акумулятарнаму заводу, якія будуць ачышчальныя збудаванні, якія будуць тэхналогіі для ўтылізацыі адкідаў, то пачалі маніпуляваць і гуляць інфармацыяй», – распавядае Наталля Блышчык з Цэнтру экалагічных рашэнняў.\nНаталля кажа, што ніякай цямнай інфармацыі пра ўтылізацыю адкідаў знайсці нідзе не ўдалося. А тое, што было ў агульным доступе, не было прапрацаванае. Пасля шэрагу пытанняў і намаганняў выцягнуць з прадстаўнікоў заводу інфармацыю, стала вядома: штогод будзе ўтварацца больш за тысячу тон адкідаў, якія ўтрымліваюць свінец, а што з імі будуць рабіць, дасюль невядома.\nПракуратура Берасця запужвае незадаволеных акумулятарным заводам\nЗа два дні да запісу ток-шоу «Кожны з нас» у нашай рэдакцыі пабываў высокапастаўлены прадстаўнік групы кампаніяў «1АК Груп». Прыйсці ў студыю прадстаўнікі адмовіліся, спаслаўшыся на шчыльныя працы для запуску заводу.\nАле прадстаўнік кампаніі цягам некалькіх гадзін даказваў, што ніякай шкоды экалогіі ад заводу не будзе. Бо там усталявалі газаачышчальныя фільтры СРФ10КР са ступенню ачысткі 99,9 %.\n«Такія фільтры сапраўды існуюць, але пытанне ў эксплуатацыі. Кожны фільтр мае перыядычнасць замены фільтраў, і вось на гэтым часцей за ўсё сыплюцца прадпрыемствы. Калі пыл не паляціць у трубу, ён будзе затрымлівацца на фільтрах. Калі фільтры мяняюцца, то што пасля з гэтымі фільтрамі?» – пытае Наталля Блышчык.\nСа словаў пратэстоўцы Дзям’яна Лепісевіча, калі з’явілася інфармацыя пра гэтыя фільтры, яны пачалі спраўджваць, што там і да чаго. На сайце вытворцы было напісана, што фільтр не ачышчае аэразольных адкідаў, а пасля ачысткі на выхадзе паветра будзе ўтрымліваць 2 мг/м3 забруджванняў. Але ж завод і без фільтраў абяцаў, што будзе роўна такая ж колькасць забруджванняў.\n«Мы пачалі задаваць пытанні: хлопцы, а як так, што да фільтраў і пасля фільтраў атрымліваюцца аднолькавыя звесткі? Як толькі мы гэта агучылі, літаральна на наступны дзень на сайце вытворцы знікла інфармацыя пра тое, што фільтр не чысціць паветра ад аэразоляў, а колькасць забруджванняў з 2 мг змянілася на 1 мг», – адзначае спадар Дзям’ян.\nАсобы пратэсту супраць акумулятарнага заводу ў Берасці. Хто яны?\nНа адной з канферэнцыяў пра экалагічную бяспеку выказаўся інвестар Берасцейскага акумулятарнага заводу – акумулятарны алігарх, як яго некаторыя называюць, Віктар Лемяшэўскі.\n«Першае, што мы зробім пры пашырэнні вытворчасці, – развяжам экалагічныя праблемы. Я ўпэўнены, што больш за тры, я не ўпэўнены, адкуль увогуле тры бярэцца, больш за тры кілаграмы дакладна ў паветра трапляць не будзе», – запэўніў Лемяшэўскі.\nНе вельмі пераканана, але таксама намагаўся тлумачыць, што свінец цяжкі і, вылятаючы з трубы, будзе падаць у тую ж самую трубу. У скрайнім выпадку – на тэрыторыю заводу.\n«Я магу сказаць адно: ён [Лемяшэўскі] сказаў бязглуздзіцу. З трубы вылятаюць не шарыкі, а мікрачасціцы ды рассейваюцца, а не падаюць назад у трубу», – пракаментавала экалагічную сенсацыю ад Віктара Лемяшэўскага прамысловы эколаг Ксенія Снапко.\nБольш пра сітуацыю з заводам у Берасці, што будзе з экалогіяй рэгіёну, як змагацца са шкоднымі прадпрыемствамі і калі спыняцца пратэсты, глядзіце ў прэм’ерным выданні ток-шоу «Кожны з нас» (відэа вышэй).\nТок-шоу «Кожны з нас» выходзіць кожную пятніцу а 18:35. Глядзіце праз спадарожнік «Астра 4A» (ранейшая назва «Sirius 4»), онлайн і на нашай старонцы.\nТэгі: iPower акумулятарны завод Берасце вытворчасць грамадскае абмеркаванне завод акумулятарны закон здароўе праваабаронцы пратэсты пратэсты грамадзянаў хваробы шкодная вытворчасць Экадом экалогія эколагі


Заварной крэм для нектарнікі і іншых тартоў\nКалі вы вырашылі прыгатаваць заварной крэм для нектарнікі або іншага торта, вам абавязкова дапаможа гэты артыкул. Існуе некалькі яго рэцэптаў, пра якія мы і распавядзем ніжэй. Выкарыстоўваць іх можна не толькі пры падрыхтоўцы нектарнікі, але і для іншых тартоў, і для пірожных.\nНектарнік з заварным крэмам (рэцэпт № 1)\nДля пачатку мы рыхтуем цеста. У рондалі разаграваем 250 г алею, дадаем у яго 3 добра ўзбітых яйкі і акуратна, паступова ўводзім 3 лыжкі мёду, 300 г цукру, 400 г мукі і 1 лыжку соды. Усё гэта ўзбіваем. Затым рэжам пергаментную паперу на лісты, адпаведныя памеры бляхі, і раскочваем на кожным цеста (трэба, каб атрымаўся тоненькі пласт). Кожны корж варта выпякаць хвілін 5. Будзьце акуратныя, цеста на мёду вельмі хутка згарае, таму выцягваць іх трэба, як толькі стануць залацістымі. Калі каржы астынуць, выражыце іх па форме стравы, каб атрымаць акуратны торцік.\nЦяпер трэба прыгатаваць заварной крэм для нектарнікі. Для гэтага 6 лыжак мукі змешваем з палоўкай шклянкі малака і размешваць, каб не засталося камячкоў. Пакінутыя паўтара шклянкі падаграваем і дадаем сумесь мукі з малаком. Варым на павольным агні, пакуль не згусне, а потым насыпаем палову шклянкі звычайнага цукру, два пакуначка ванільнага і ўсё змешваем. Ўзбіваем шклянку сметанковага масла і дадаем ў крэм, старанна змешваем. Заварной крэм алейны гатовы. Яму трэба даць трохі астудзіць, а затым вышмараваць ім кожны корж і сабраць торцік. Верхні корж трэба багата вышмараваць крэмам, а затым пасыпаць крошкай, зробленай з абрэзкаў коржей.\nНектарнік з заварным тварожныя крэмам\nСпачатку трэба прыгатаваць цеста. Для гэтага кладзем у рондаль 125 г маргарыну, 2 лыжкі мёду і шклянку цукру, ставім на вадзяную лазню і, памешваючы, разаграваем да аднастайнасці сумесі. Дадаем дробку соды і зноў мяшаем, пакуль маса не павялічыцца, і яна не стане бялёсай. Пасля гэтага здымаем з вадзяной лазні і акуратна ўбіваем 3 яйкі, увесь час памешваючы. Каля трох шклянак мукі таксама паступова ўводзім у цеста, не забываючы ўвесь час яго памешваць. Цеста гатова і яго трэба падзяліць на шарыкі па колькасці коржей і раскачаць. Выпякаюцца яны ў духоўцы і вельмі хутка.\nЦяпер можна рыхтаваць тварожных-заварной крэм для нектарнікі. Спачатку мы варым звычайны заварной крэм, г.зн. змешваем шклянку цукру з 2 лыжкамі мукі, 2 яйкамі і 2 шклянкамі малака і Праварваюць на павольным агні, старанна памешваючы. Не забываем дадаць трохі ванілі і грамаў 50 алею. Калі крэм згусне, яго трэба зняць з агню і трохі адсудзіць, а затым узбіць блендером, паступова дадаючы 500 г тварогавай масы (можна з разынкамі).\nАпошні этап - збор торцік. Мажам тоўстым пластом крэму каржы, складаючы іх адзін на іншы, а затым даем торту прахарчавацца гадзіны 2-3. Заварной крэм для нектарнікі з тварагом зробіць яго густ незвычайным і яшчэ больш далікатным.\nІснуюць і іншыя варыянты, як прыгатаваць заварной крэм, рэцэпт без яек, напрыклад. Трэба заліць шклянку цукру паловай шклянкі вады і варыць, пакуль макулінкі цукру ня растворацца цалкам. Далей 2 лыжкі мукі таксама заліваем паловай шклянкі вады і паступова, памешваючы, ўводзім ў сіроп. Усё гэта варыцца, пакуль не ператворыцца ў кашыцу, а затым злёгку астуджаецца. Затым у гэтую сумесь трэба пакласці 250 г алею і трошкі ванільнага цукру і ўзбіваць, пакуль не атрымаецца пышны крэм. Такі крэм можна выкарыстоўваць для тартоў або для пірожных.\nВельмі смачным і паветраным атрымліваецца заварной крэм, прыгатаваны па наступным рэцэпце. 4 жаўтка расціраем з 4 лыжкамі цукру, даліваюць шклянку вяршкоў і даводзім да кіпення. Асобна ўзбіваем 4 бялку і дадаем іх у крэм, пакуль ён яшчэ гарачы, затым усе разам разаграваем яшчэ 3 мін.\nЯшчэ адзін рэцэпт заварного крэму мяркуе выкарыстанне рысавага і кукурузнага крухмалу. Такім чынам, 150 г яечных жаўткоў расціраем з такім жа колькасцю цукру, змешваем са 100 г слівак 400 г малака. Ставім на агонь і кіпяцім. Затым дадаваны ў крэм па 20 г кукурузнага і рысавага крухмалу, а таксама трохі ванілі. Кіпяцім, пакуль крэм не згусне. Дзякуючы крухмалу крэм становіцца больш густым і сітаватым.\nЯк загарнуць шаурму ў хатніх умовах\nАгурок салёны хрумсткі: кулінарныя рэцэпты\nДухмянае печыва на маянэзе\nСліва ва ўласным соку: з цукрам і без. рэцэпты прыгатавання\nСуп з какосавага малака: асаблівасці падрыхтоўкі, склад і водгукі\nЯк ёй даказаць, што я яе люблю? Што зрабіць, каб даказаць сваю любоў\nКалі чырвонае горла ў дзіцяці, чым лячыць?\nШто азначае паняцце "палітычны рэжым"? Паняцце, сутнасць, прыкметы, віды, формы дзяржаўнага палітычнага рэжыму\nДжон Х'юз: фільмаграфія і біяграфія\nКафедральны Васкрасенскі сабор, Арзамас\nБудаўніцтва Дома - Алегорыя жыццёвым шляху.\nСалата з хвосцікаў салеры\nБунін, "Зязюля": кароткі змест апавядання\nСпосаб і інструкцыя па ўжыванні "Лораксона". Аналагі і водгукі\nСродак "Софрадекс" (вушныя кроплі). Апісанне, асаблівасці прымянення


Праўда ці непраўда, што Taobao змяшчае аднаго члена з штомесячным даходам больш за XNUMX XNUMX? Як гэта зрабіць?\n分类 Загад Таобао этыкетка Выпуск Таобао, 淘宝放单员好做吗, 淘宝放单员怎么做 Артыкул навігацыі\nTaobao Express і супер рэкамендую гэтую рэч!\nНінся запусціў механізм "засцерагальніка", каб прыпыніць міжправінцыйную турыстычную дзейнасць!\nЖывапіс яшчэ мае патэнт?"Мастак-аматар" Лі Сюй з універсітэта Хунань паспяхова атрымаў!\nСяобей Дуншань прывёў AG да перамогі. Гэта было правільнае рашэнне замяніць Бога -ката, і Юню цалкам выправіў джунглі.\nАтрымайце чэмпіёна па мяккай дапаможнай сістэме!Брат Крышталь: Ёсць прычына, чаму мяккая дапаможная сістэма не падыходзіць для падраздзялення LPL\nЮаньшэн: Сінь Янь ззяе ў таямнічых падвешаных салдатах, як вы аб'яднаецеся для яе?Гэтыя чатыры сістэмы вельмі моцныя\nЗразумеўшы веданне гэтых распаўсюджаных шкоднікаў і хвароб, вы таксама можаце быць прасунутым гульцом\nWorld of Warcraft: гульцы выбіраюць паслядоўныя версіі CG, і «Гнеў Караля-ліча» ўзначаліў спіс!\nПекін паведаміў пра агульную колькасць 4079.03 XNUMX XNUMX доз новых вакцын супраць коронавірусу\nЭксперт па здароўе мозгу з Нанкіна Цзі Сісян: Якія адхіленні пры шызафрэніі?


Які фільтр для вады паставіць - Блог пра рамонт\nНі для каго не сакрэт што вада, якая патрэбна нам у паўсядзённым жыцці, пакідае жадаць лепшага. На водаачышчальных пунктах адбываецца лакальны адбор прымешак і бруду з поўным абеззаражання. На выхадзе з іх атрымліваецца прадукт які адпавядае ўсім стандартам і нормам. Але дайшоўшы да спажыўца па састарэлых камунікацыях, вада мае патрэбу ў дадатковай фільтрацыі.\nНа сённяшні дзень пакупніку падаецца вялікі выбар дадзенай прадукцыі. Сярод іх можна вылучыць некалькі асноўных відаў. Каб правільна зарыентавацца і выбраць прыдатны варыянт вызначыце для сябе, які фільтр для вады паставіць:\nпрыбор, які ўстанаўлівае пад мыйкай;\n«Збан» або настольнае выкананне.\nУ кожнага з пералічаных відаў ёсць свае асаблівасці, станоўчыя бакі і недахопы. Кожны выбірае сваю канструкцыю, зыходзячы з патрэбы і матэрыяльнага стану.\nКаб не заблытацца ў асартыменце тавару і мець дакладнае ўяўленне, апішам кожную мадэль падрабязна.\nФільтр пад мыйкай\nВельмі зручна, калі ваш фільтр змантаваны пад мыйкай. У гэтым выпадку не кідаюцца ў вочы габарытныя камунікацыі, якія непазбежныя ў гэтым варыянце. Мантаж вырабляецца непасрэдна ў сістэму водазабеспячэння. Неабходная камплектуючая арматура ўваходзіць у камплект пастаўкі (гумовыя шлангі, запорный кран, фітынгі).\nУ дадзенай канструкцыі ёсць прыбор з мембранных прыладай (ачышчэнне ад шкодных мікраарганізмаў). А таксама простае выкананне з адной ступенню ачысткі. Ўсталяваць такі фільтр можна і ў гарадской кватэры, і ў офісным памяшканні. А вельмі даступная кошт не адпудзіць пасрэднага абывацеля.\nДругі канкурэнт нашмат танней вышэйапісанага прылады. Ён уяўляе сабой невялікую асадку на кран. Матэрыял корпуса звычайна з пластыка або пластмасы (з металічнай устаўкай). Прыстасаванне мацуецца прыкладаемымі кранштэйнамі.\nТакі ачышчальнік можна сустрэць у шматлікіх кватэрах. Дзякуючы яго таннасці і прастаце выкарыстання, ён карыстаецца вялікім поспехам у насельніцтва. Вада з крана выходзіць вычышчанай ад паху хлору і ржы. Варта толькі своечасова змяняць картрыдж, які знаходзіцца ўнутры корпуса. Тэрмін службы зменнага элемента 3-4 месяцы.\nЗаслугоўвае сваёй увагі, настольны асобнік. У яго канструкцыі маецца кран разбору і дапаможныя элементы фільтрацыі. Прапанаваны выгляд усталёўваецца паблізу ракавіны. Апорай можа служыць прымыкае паверхню стальніцы. Сам фільтр злучаецца з вонкавым адтулінай крана, шлангам з арміруючай оплёткой.\nВынік ачысткі вады такой прыладай вельмі высокі.\nПры прадукцыйнасці 1,8-2л / мін (сярэдні паказчык), вы атрымаеце зусім чыстую вадкасць. Тут можна вылучыць некалькі разнавіднасцяў чысткі: ліквідацыю паху, лішкі шчолачы і поўнае аддзяленне пяску. У гэтай версіі ёсць мадэлі з асобным падлучэннем.\nНазва гаворыць сама за сябе. Гэта асобная невялікая ёмістасць, падобная на пластмасавы электрычны чайнік (ці збан з ручкай). Корпус дзеліцца на дзве часткі, верхняя (для залівання) і ніжняя (для збору вычышчанай вады). Фільтруючым элементам, як і ў другім прыкладзе, з'яўляецца зменны картрыдж. У цяперашні час можна выбраць любую касету (картрыдж): для мяккай і цвёрдай вады, узбагачэння фторам.\nАбапіраючыся на выкладзеныя інструкцыі, не складзе адмысловай працы зрабіць правільны выбар. У артыкуле было расказана аб асноўных і недарагіх прыборах. Яны з'яўляюцца добрым і неабходным памочнікам у жыццядзейнасці чалавека.\nБольш падрабязна пра фільтруюць элементах вы можаце паглядзець ніжэй:\nПредыдущаяГідраізаляцыя ваннай пакоі ў драўляным доме\nСледующаяДэкаратыўная тынкоўка пад бетон - сучасны і арыгінальны


Міністэрства аховы здароўя адсочвае патрэбы бальніц у рэгіёнах і выкананне рэкамендацый па COVID-19 | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здароўе » Міністэрства аховы здароўя адсочвае патрэбы бальніц у рэгіёнах і выкананне рэкамендацый па COVID-19\nМіністэрства аховы здароўя пастаянна адсочвае патрэбы ўстаноў аховы здароўя ў рэгіёнах Беларусі і выкананне імі рэкамендацый па COVID-19. Пра гэта паведаміў сёння журналістам міністр аховы здароўя Уладзімір Каранік падчас наведвання 5-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска, перадае БЕЛТА.\n«Сістэма аховы здароўя заўсёды працавала ў рэжыме 24/7. З сакавіка ў такі ж рэжым пераведзеныя і органы дзяржкіравання. Сёння сітуацыя знаходзіцца на кантролі ва ўсіх прадстаўнікоў вертыкалі ўлады. Самую пільную ўвагу ёй надае і кіраўнік дзяржавы. Безумоўнае патрабаванне — змагацца за кожнага пацыента. У гэтым пытанні не бывае дробязяў, — падкрэсліў Уладзімір Каранік. — Мы штодня, а часам і некалькі разоў на дзень дакладваем пра эпідэміялагічную сітуацыю, пра прагнозы яе развіцця, даступнасць медыцынскай дапамогі. Акрамя таго, трэба ацэньваць дакладнасць выканання ўсіх рэкамендацый, настрой людзей, якія працуюць у чырвонай зоне, разумець, якія ў іх патрэбы і праблемы. Для гэтага трэба наведваць установы аховы здароўя».\nСтворана маніторынгавая група, якая аб’язджае стацыянары ў розных рэгіёнах. Кіраўніцтва Міністэрства аховы здароўя практычна штодня наведвае ўстановы аховы здароўя. Праводзіцца маніторынг дакладнасці выканання ўсіх рэкамендацый, ацэньваюцца патрэбы бальніц на месцах. У кожнай установе кантралюецца забеспячэнне сродкамі індывідуальнай абароны, лекамі, даступнасць кропак рэспіраторнай падтрымкі, наяўнасць апаратаў ШВЛ. «У буднія дні, як правіла, наведваем рэгіёны нашай краіны, а ў выходныя ў асноўным аглядаем медустановы Мінска. Учора быў у Мінскім анкадыспансэры, 1-й гарадской клінічнай бальніцы, сёння наведваю новы корпус 5-й ГКБ, каб ацаніць, як яны ўвайшлі ў працу, ці ёсць нейкія праблемы, наколькі выразна выконваюцца ўсе рэкамендацыі», — адзначыў міністр.\nУладзімір Каранік падкрэсліў, што медыцынская дапамога павінна быць аказаная ў строгай адпаведнасці са стандартамі і ў поўным аб’ёме. «Медыкі бачаць станоўчыя тэндэнцыі (у сітуацыі з COVID-19 — Заўвага БЕЛТА), але ў іх не павінна замыльвацца вока. Маніторынгі дазваляюць сістэме заставацца ў тонусе. Ні ў адной установе мы не бачылі нейкіх грубых парушэнняў стандартаў, алгарытмаў, недахопу сродкаў індывідуальнай абароны», — звярнуў увагу ён.\n3634 Сельскі настаўнік — пра свой свядомы выбар, сям’ю і клуб аматараў вандровак\n3338 Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна\n2967 Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?\n2398 Галалёд, месцамі галаледзіца. Чым адрозніваюцца гэтыя прыродныя з’явы і як не стаць іх ахвярай?\n2395 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n2298 Жэмчуг і пясок. Пяць расчараванняў Максіма Багдановіча


Снег. Марозік. Лыжы… | Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\nСнег. Марозік. Лыжы…\n12.02.2018 by L N\tin Фізкультура і спорт\t· Комментариев нет\nГэтыя тры вызначэнні сталі выдатнымі састаўляючымі цудоўнага свята – раённых спаборніцтваў з элементамі біятлона “Лунінецкая лыжня-2018” памяці Уладзіміра Саковіча.\nПадобныя спаборніцтвы праводзіліся на Лунінеччыне і раней, але ў такім фармаце – другі раз. Сёлета з надвор’ем лыжнікам пашанцавала асабліва – выдатная траса са свежым снежным покрывам і лёгкі марозік быццам клікалі хутчэй далучыцца да аматараў гэтага захапляючага зімовага віду спорту. А іх было нямала: аб жаданні ўдзельнічаць у тур-ніры заявілі 26 каманд, у тым ліку – сем сямейных “экіпажаў”. Але перш-наперш, усе сабраліся на кароткую ўрачыстасць, у ходзе якой спартсменаў і балельшчыкаў вітаў старшыня райвыканкама Аляксандр Пачко. Назваўшы спаборніцтвы добрай традыцыяй, Аляксандр Мікалаевіч падкрэсліў, што “кожны прыехаў сюды як мінімум за выдатным настроем, і як максімум – за перамогай”.\nУ жаданні як мага хутчэй атрымаць і першае, і другое, усе накіраваліся да месца старту. Траса пралягала па маляўнічых мясцінах сасновага бору. Праз пэўныя адрэзкі лыжнікаў сустракалі пікетчыкі. Гэта асабліва важным было для самых юных удзельнікаў спабор-ніцтваў, якія стартавалі першымі. Барацьба была нежартоўнай. І калі хлопчыкі і дзяўчынкі, пераадолеўшы кіламетровую дыстанцыю, адразу перадавалі эстафету татам і мамам, апошнім трэба было паказаць не толькі хуткасць, але і трапнасць. Пасля трасы іх чакалі на агнявым рубяжы.\nТыя самыя заяўленыя ў палажэнні “элементы біятлона” вельмі яскрава прадэманстравалі: навічкам і насамрэч шанцуе. Адна з удзельніц, якая ўпершыню ўзяла ў рукі пнеўматычную вінтоўку, з першага разу трапна паразіла цэль, яшчэ адна ўмудрылася перабіць тоненькую вяроўку, якой мішэнь мацавалася да сцяны!\nУсе дасягненні і промахі дакладна фіксавала судзейская брыгада на чале з Аляксеем Гнедзькам. У пратаколы заносіліся вынікі кожнага са спартсменаў. Хто-ніхто радаваўся асабістым рэкордам, іншыя шкадавалі аб няўзятых “вяршынях”. Як ні дзіўна, некаторых падводзілі ненадзейныя лыжныя мацаванні: даводзілася бачыць, як асобныя спартсмены фінішавалі на адной лыжыне, несучы другую ў руках. І як тут не ўспомніць далёкае юнацтва ці нават дзяцінства, калі на той жа сінкевіцкай трасе мы, падлеткі з усяго раёна, на роўных спрабавалі супрацьстаяць вымуштраваным юным выхаванцам незабыўнага Уладзіміра Ігнатавіча Саковіча. Яго “школа” адчуваецца і сёння: лыжныя бегуны родам з Сінкевіч і зараз паказваюць клас!\nПасля сямейнай эстафеты ў спаборніцтвы ўключыліся каманды прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў. Барацьба ішла з пераменным поспехам. Іншы раз здавалася, што вось ён – сапраўдны пераможца, як праз некаторы час даводзілася ўпэўніцца: на старт выйшлі яшчэ мацнейшыя! Урэшце канчатковыя вынікі падведзены, кропкі над “і” расстаўлены. Сярод сямейных каманд перамогу святкавалі Аляксандр, Алена і Юлія Кушнярэвічы з Вулькі 2. Першае месца ў лыжнай эстафеце з элементамі біятлона заняла каманда “Граніт-1” (г. Мікашэвічы), другое – “ІП Клеўжыц” (аг. Сінкевічы), трэцяе – райспажыўтаварыства (г. Лунінец).\nЯўгенія Саковіч, удава У.І. Саковіча:\n– Удзячна за памяць пра Уладзіміра Ігнатавіча. Гэта – найлепшы доказ, што пакінутыя настаўнікам парасткі добрых спраў не загінулі. Асабліва прыемна гэта ўсведамляць нашчадкам: у складзе каманды “ІП Клеўжыц” – нашы ўнукі. А ўвогуле, дзякуй за такое выдатнае мерапрыемства.\nВалерый Краснікевіч, старшыня Сінкевіцкага сельвыканкама:\n– Ганаруся тым, што менавіта Сінкевічы прымаюць выдатны турнір, які толькі пацвярджае дасягненні мясцовай лыжнай школы. Вельмі спадзяюся, што спаборніцтвы сталі сапраўдным святам, трыумфам фізічнай культуры і спорту.\nНа асобнай пляцоўцы масленічны ты-дзень адкрывалі культработнікі. Песні і жарты вельмі дапасавалі мерапрыемству, як, зрэшты, і пачастункі, якія прапаноўваў выязны гандаль. Адзінае, пра што давялося пашкадаваць, – нешматлікая колькасць гледачоў. Такое свята, несумненна, заслугоўвае неўпрыкмет большай увагі вяскоўцаў і гараджан.\nФіліял «Грамадскае харчаванне»: прадукцыя на радасць гаспадыням\nЭкзамен на гатоўнасць да чарговага сельскагаспадарчага сезона


Онлайн гульні Кот у ботах\nКот у ботах знайсці ліку\nКот у ботах размалёўка\nКот у ботах - перацягнуць і адпусціце\nАпрані ката ў ботах\nКот у ботах. Знайсці схаваныя аб'екты\nКот у ботах: Знайдзі Літары\nРазмалёўка Кот у ботах\nГульні Кот у ботах выкананы з такім жа гумарам, як і мультфільм паводле казкі Ш. Перо. Руды кот запрашае гуляць онлайн ў магазін, брадзілкі, пошук элементаў і пазлы.\nОнлайн гульні Кот у ботах прымусяць вас ўсміхнуцца. Выкананыя ў стылі аднайменнага мультыка, які быў выпушчаны студыяй «DreаmWorks», у 2011 годзе, гэтыя забавы падрыхтавалі гульцам шмат займальных прыгод. Павучальная і вясёлая казка была напісана пісьменнікам Шарлем Перо, але сёння прынята ўносіць у сюжэты навізну, а таму анімацыйны фільм паднёс нам сваю версію падзей, дзе рыжы кот сябруе з Несур'ёзна і палюе за залатымі яйкамі гускі, якія можна дастаць, толькі выгадаваўшы да нябёсаў сцябло з чароўнага зярнятка. Гэтая адважная ідэя спадабалася гледачам і хутка ўкаранілася ў іх свядомасць. Цяпер пры згадванні аб каткам у ботах, нязменна ўзнікае вобраз рудага хирюги і ягоных паплечнікаў. Кот апрануты ў шырокаполы з пяром капялюш, на поясе красуецца шпага, а на лапках высокія боты. Гэтай амуніцыі ён быў уганараваны, калі ад раз'юшанага быка выратаваў маму камендант, але гэта быў не доўгі трыумф. Неўзабаве яго шчыры сябар Шалтай падклаў катку сапраўдную «свінню», абгарнуўшы сваё рабаванне банка так, быццам рыжы таксама ў ім удзельнічаў. З героя кот раптам ператвараецца ў ізгоя, бандыта, за злоў якога абяцаная ўзнагарода. І ўсё з-за таго, што Шалтай прыраўнаваў яго да славы. Ён лічыў сябе разумнейшым, больш таленавітыя, інтэлігентней катка, а таму не мог змірыцца з уласным паразай. Рудаму ўдалося збегчы, але былы сябар апынуўся за кратамі і затаіў ў душы злосць. Выйшаўшы на волю, ён наймае Кису па мянушцы Мягколапка для пошукаў яго мары - чароўных бабоў. Але ён разумее, што без катка яму не абысціся, а таму адлюстроўвае раскаянне і прапануе аднавіць сяброўства. Пасля многіх дамаўленняў Шалтай атрымоўваецца пераканаць аднаго працаваць у пары, і ў іх пачынаюцца новыя прыгоды, якія паўтараюць бясплатныя гульні Кот у ботах. Захавальнікамі бабоў з'яўляецца парачка Джыл і Джэк, а таму становяцца мэтай каманды. Вам трэба будзе скрасці ў іх збожжа так, каб тыя нічога не даведаліся. Аднойчы Джэк так стаміўся, што заснуў у карчме і гэтым вырашыў скарыстацца каток. Ён на задніх лапках падкрадаецца да яго, імкнучыся не вырабляць шуму. Каціная асцярожнасць вядомая ўсім, але неасцярожны рух можа ўсё разбурыць. Побач з нашым рыжакоў вы ўбачыце і Кису - яны разам выйшлі на справу. Калі Джэк раптам адкрые сонныя вочы, адразу хавайцеся і пачакайце, пакуль ён зноў мірна ня засопшы. Гуляючы ў гульні Кот у ботах бясплатна, таксама вы сустрэнеце ослікі, які таксама стараецца дапамагчы ў меру сваіх сіл. Асядлала яго, кот збірае чароўныя зярняткі, якія проста свецяцца энергіяй знутры. Далей вы апынецеся ў пустыні, дзе трэба высадзіць насенне ў зямлю, каб яны далі парасткі і паднялі герояў на неба да запаветнай мэты - чубатцы-гусі. Шалтай не вельмі-то імкнецца напружвацца, а таму зноў спадзяецца на сваіх сяброў. Кот ловіць бабы, што падалі зверху. Кіруючы ім стрэлачкамі, вы дапаможаце наблізіцца сябрам да мары. Кожны ўдалы ўзмах шпагі - чарговы верны крок. У магазін гульні Кот у ботах гуляць асабліва цікава дзяўчынкам. Яны з радасцю падбіраюць катку ўборы, каб ён мог заваяваць каханую Кису. Размалёўкі выглядаюць прыгожа і маляўніча, а калі ў нашага героя ў горле затрымаецца кім воўны, трэба дапамагчы яму выплюнуць яго далей, а таксама ўдзельнічаць у ўроках фехтавання, адлюстроўваючы нападкі праціўніка. Хітраму Шалтай не заўсёды атрымоўваецца прахалоджвацца ў тенечке. Часам даводзіцца самому ўдзельнічаць у небяспечных аперацыях, як, напрыклад, паказваюць гульні Кот у ботах броділкі, калі героі караскаюцца па сценах, скачуць па дахах, лазяць праз платы і абараняюцца ад праследавацеляў.


Дранкавыя даху і дах - прылада і мантаж - Блог пра рамонт\nУ стагоддзе сучасных тэхналогій, калі большасць будаўнічых матэрыялаў з'яўляюцца тымі ці іншымі прадуктамі перапрацоўкі нафты, у моду вяртаюцца традыцыйныя тэхналогіі ўзвядзення жылля з выкарыстаннем экалагічна чыстага сыравіны. Адным з такіх канструктыўных рашэнняў, якія не ў прыклад інавацыйным пакрыццям не аказвае негатыўнага ўплыву на здароўе чалавека негатыўнага ўплыву, лічыцца дранкавыя дах. Дах з натуральнага дрэва мае багатую гісторыю выкарыстання і стагоддзямі адточаны тэхналогію зборкі, таму надзейна абараняе дом ад пранікнення атмасферных ападкаў, не замінаючы яму «дыхаць». У гэтым артыкуле мы распавядзем пра асаблівасці канструкцыі і зборкі даху з ціса, то ёсць обрезной дошкі.\nДошкамі ў старыя часы называлі апрацаваную драўніну, то ёсць обрезную дошку. Каб атрымаць дошкі для ўзвядзення даху бервяно раскрыжоўвалі падоўжна, а затым абсякалі абзы, каб дошка мела аднолькавую шырыню па ўсёй даўжыні. Раней гэтая праца выконвалася ўручную, цяпер жа піламатэрыялы атрымліваюць на аўтаматычным абсталяванні, задаючы неабходную таўшчыню элемента. Обрезную дошку ўкладвалі на кроквы у 2 шэрагі, так каб праз яе не праходзіла атмасферная вільгаць. Каб дах з дошак праслужыла даўжэй, драўніну неабходна належным чынам падрыхтаваць:\nСпачатку піламатэрыялы остругивают з дапамогай гэбля, каб зрабіць паверхню драўніны гладкай, палегчыўшы далейшую апрацоўку.\nЗатым вырабляюць насычэнне дошак антысептычным прэпаратамі, неабходнымі для абароны дрэва ад уздзеяння плесневых і грыбковых мікраарганізмаў, якія прыводзяць да загніванне матэрыялу ва ўмовах падвышанай вільготнасці.\nНа заключным этапе обрезную дошку некалькі разоў прамакаюць огнеблокирующим рэчывам, каб знізіць рызыку ўзнікнення і хуткага ўзнікнення пажару.\nЗвярніце ўвагу! Дах з дошак робіцца з драўніны цвёрдых парод, якія валодаюць высокай шчыльнасцю. Хвоя лічыцца больш даступным у плане кошту матэрыялам, але лістоўніца, якая змяшчае прыродныя фітонціды і эфірныя алею, якія перашкаджаюць загніванне драўніны, падыходзіць для ўзвядзення даху нашмат больш.\nДах з обрезной дошкі, якую прамакаюць антысептыкам і антыпірэнамі лічыцца рэальнай альтэрнатывай сучасных тэхналогіях ўзвядзення даху. Высокие требования к экологической безопасности строительных материалов и забота о здоровье заставляют людей возвращаться к традиционным методам возведения жилья взамен использования покрытий на основе битума, асбеста и других опасных веществ. годнасці тесовой кровли считают:\nНізкая цеплаправоднасць. Драўніна валодае нізкім каэфіцыентам цеплаправоднасці, таму дах не награваецца ад сонца і не выпускае цяпло ў халодную пару года.\nПаветрапранікальнасць. Дрэва прапускае пар і паветра, таму дом з дахам з гэтага матэрыялу «дыхае», у ім ствараецца гаючы мікраклімат, прыемны для пражывання.\nВысокая шумопоглащающей здольнасць. Дах з обрезной дошкі эфектыўна гасіць гукі падчас дажджу ці ветру.\nНезвычайны дызайн. Збудаванні з дашчанаю стрэхамі выглядаюць арыгінальна, яны паўтараюць знешні выгляд звычайнага рускага церама.\nВажна! Галоўнай вартасцю тэхналогіі будаўніцтва даху з обрезной дошкі можна назваць экалагічную бяспеку. Усе матэрыялы і крапежныя элементы бяспечныя для здароўя людзей і для прыроды. Акрамя таго, для яе зборкі не патрабуюцца складаныя інструменты і навыкі.\nЗ іншага боку, дранкавыя даху складана канкураваць з сучаснымі дахавымі матэрыяламі, якія характарызуюцца доўгім тэрмінам службы, эстэтычным вонкавым выглядам і прастатой эксплуатацыі. Нягледзячы на шырокае прымяненне ў старажытнасці, у дахаў з обрезной дошкі існуюць недахопы:\nВялікую вагу. У параўнанні з сучаснымі дахавымі матэрыяламі дранкавыя дах важыць вельмі шмат, з-за чаго прыходзіцца ўзмацняць кроквенных каркас, што павялічвае выдаткі часу і дарагога матэрыялу.\nПожароопасность. Драўніна - гаручых будаўнічы матэрыял, таму яе неабходна глыбока прамакаць антыпірэнаў, каб знізіць рызыку ўзнікнення і хуткага распаўсюджвання узгаранняў.\nСкладанасць у сыходзе. Каб дах з обрезной дошкі праслужыла дастаткова доўга, яе неабходна перыядычна апрацоўваць вільгаценепрымальным і антысептычнымі сродкамі, інакш яна пачне гніць.\nУлічыце, што якасная драўніна, асабліва лістоўніцы, варта досыць дорага, таму эканамічнай гэтую тэхналогію назваць складана. Калі выкарыстоўваць для ўзвядзення даху няякасныя дошкі, яна праслужыць доўга.\nКаб атрымаць герметычнае, абароненае ад пранікнення вільгаці пакрыццё, дошкі ўкладваюцца на лачанне, замацаваную на кроквенных нагах. Існуе некалькі спосабаў кладкі дошак:\nАднаслаёвы. Гэтая тэхналогія прадугледжвае кладку дошак у адзін пласт сплошняком без зазораў. Швы паміж дошкамі латаюць рэйкамі памерам 20х50 мм, якія называюць нащельниками.\nДвухслаёвы. Такі дах складаецца з двух пластом дошак. Першы ўкладваецца на лачанне сплошняком адзін да аднаго, а другі на яго са зрушэннем на палову дошкі, каб швы паміж элементамі перакрываліся дошкамі наступнага пласта. Для эканоміі матэрыялу можна абкласці першы пласт з прамежкам, а другім закрыць гэтыя адлегласці паміж дошкамі.\nПапярочны. У гэтым выпадку дошкі мантую папярок пахілу. Першай укладваюць ніжнюю дошку ўздоўж дахавага навісі, а затым на яе з нахлестом 50 мм фіксуюць другі элемент дранкавыя даху.\nУлічыце, што дах з дошак, каб не прапускаць атмасферную вільгаць, павінна мець ухіл 28-45 градусаў. Пры гэтым ніжні пласт ўкладваецца асяродкам ўніз, а наступныя, насупраць, асяродкам ўверх.


Snapdragon 865 будзе падтрымліваць новы стандарт HDR10 + ад Qualcomm | Androidsis\nSnapdragon 865 будзе падтрымліваць новы стандарт HDR10 + ад Qualcomm\nСтарэйшы дырэктар па кіраванні прадуктамі Qualcomm Джад Хіп выдаў новае інтэрв'ю Android органа у якім ён растлумачыў асноўныя будучыя рэалізацыі будучых чыпсэтаў Snapdragon.\nПа словах Джада, маючы адбыцца Snapdragon 865, які стане наступным флагманскім SoC Soc, заснаваным у Сан-Дыега, будзе падтрымліваць Стандарт Qualcomm HDR10 +. Больш падрабязна ніжэй.\nКалі вы не ведаеце, стандарт HDR10 быў першапачаткова выраблены Samsung і Amazon у 2017 г. Пасля гэтага Samsung распрацаваў HDR10 + для лепшага прайгравання малюнкаў.\nЦяпер Qualcomm працуе над уласнай версіяй HDR10 +, які дэбютуе з наступным флагманскім чыпсэтам. Джад Хіп спаслаўся на новы працэсар, назваўшы яго Snapdragon 865, але не пацвердзіў, што гэта канчатковая назва чыпсэта. Гэта натуральны пераемнік Snapdragon 855, але яго назва ўсё яшчэ можа быць зменена.\nЗвярніце ўвагу, што Snapdragon 855 ужо падтрымлівае HDR10 +Але ад Samsung, а не ад тэхналогіі, якую зараз развівае Qualcomm. Новы стандарт гіганта ў Сан-Дыега, хутчэй за ўсё, будзе канкурэнтам са Samsung.\nЗ іншага боку, Джад Хіп у тым самым інтэрв'ю таксама расказаў аб падтрымцы дазволаў камер сваіх існуючых чыпсэтаў Snapdragon. (тут адпаведны артыкул). Qualcomm нядаўна абнавіла спецыфікацыю некалькіх існуючых набораў мікрасхем Snapdragon, дадаўшы падтрымка камер да 192 мегапікселяў.\nДжад растлумачыў, што гэты запіс у спецыфікацыях раней не дадаваўся, паколькі рэжым з самым высокім дазволам не падтрымлівае 30 кадраў у секунду і 60 кадраў у секунду, а таксама нулявое адставанне засаўкі і шматкадравую тэхналогію падаўлення шуму (ён жа ZSL). Але, паколькі розныя вытворцы сталі абсталяваць свае прылады датчыкамі з больш высокім дазволам, кампанія вырашыла інфармаваць карыстальнікаў, вытворцаў і распрацоўшчыкаў аб падтрымцы камер з больш высокім дазволам.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Snapdragon 865 будзе падтрымліваць новы стандарт HDR10 + ад Qualcomm\nIdle Wasteland: Tap Survival, постапакаліптычная RPG-клікер, у якой шмат што можна зрабіць\nQualcomm будзе прапаноўваць падтрымку 100 і да 192 Мп камер


22 кастрычнік 2004, 16:11\nПра тое, што цяпер адбываецца з былым кандыдатам ад апазыцыйнай кампартыі з Магілёва Ўладзімерам Падалянам, распавёў сябра ЦК ПКБ, галоўны рэдактар газэты “Товарищ” Сяргей Вазьняк:\n(Вазьняк: ) “У панядзелак ён прыйшоў на працу і ўжо ня быў дапушчаны да заняткаў. Яму далі альтэрнатыву: “Альбо вы пішаце заяву па асабістым жаданьні, альбо вы будзеце звольненыя пасьля праверкі вашай працы па кампрамэтоўным артыкуле працоўнага заканадаўства”. Уладзімер Падалян будзе пісаць заяву па асабістым жаданьні, бо яму шкада калектыву. У нефармальнай размове кіраўнікі ўправы адукацыі сказалі, што будзе пераатэстацыя ўсяго калектыву, шмат праверак і г.д.”.\nАдміністрацыя Беларускага мэталюргічнага заводу ў Жлобіне аказвае моцны ціск на былога кандыдата ў дэпутаты ад ПКБ, намесьніка начальніка цэху гэтага прадпрыемства Валера Рыбчанку.Яму пагражаць праверкамі й вымовамі, але спадар Рыбчанка звальняцца не зьбіраецца.\nА ў Слуцку звольніўся зь мясцовага прадпрыемства жыльлёва-камунальнай гаспадаркі былы кандыдат, сябра сацыял-дэмакратычнай “Народнай грамады” Анатоль Балакір. Пасьля заканчэньня выбараў яго перавялі на вельмі аддалены і непрыстасаваны да нармальнай працы аб’ект. Пасьля гэтага ён напісаў заяву аб звальненьні.\nНа магілёўскім аўтазаводзе ўсяляк ціснуць на актывіста Партыі працы Аляксандра Карыткіна, які спрабаваў балятавацца ў кандыдаты. Днямі адміністрацыя “Беларускага дому друку” разарвала дамову з рэдакцыяй газэты “Товарищ” на друк выданьня. Дырэктар гэтага прадпрыемства Раман Алейнік паведаміў, што газэту, якая выходзіць накладам 30 тысяч асобнікаў, ня могуць друкаваць з-за яе нібыта малатыражнасьці.\nПракуратура пакуль ня скончыла праверкі заявы старшыні ЦВК Лідзіі Ярмошынай даць праўную ацэнку выказваньням кандыдатаў Алега Воўчака, Аляксандра Цынкевіча й Марыны Багдановіч, якія ў сваіх выступах нібыта паклёпнічалі на Аляксандра Лукашэнку. Алег Воўчак прагназуе, што ціск і рэпрэсіі ўладаў супраць папулярных сярод выбарцаў людзей будуць узмацняцца.


» Слонімскія ўлады не дазволілі пікет за кансалідацыю грамадства\n22:4512 мая 2021\nУ адказе, падпісаным намеснікам старшыні Слонімскага райвыканкама Тэрэзай Юшкевіч, сказана, што ў адпаведнасці з ч.6 артыкула 4 “Закона аб масавых мерапрыемствах у Рэспубліцы Беларусь” у правядзенні пікету слонімцам адмоўлена.\nКарэспандэнт “ГС” папрасіў заяўляльніка Віктара Марчыка пракаментаваць сітуацыю з адмовай у правядзенні ў Слоніме пікету.\n— Летась мяне незаконна прыцягнулі да адміністрацыйнай адказнасці па артыкуле 23.34 КоАП РБ за тое, што я збіраў подпісы за адкліканне дэпутата Палаты прадстаўнікоў Валянціна Семянякі. З-за гэтага цяпер мяне пазбавілі права выступаць у якасці арганізатара масавага мерапрыемства…\nЗрузумела, улада, якую мы не выбіралі, баіцца любых масавых выступленняў людзей. Таму і напрыдумлялі законаў, якія абмяжоўваюць правы чалавека…\nДарэчы, летась па артыкуле 23.34 КоАП РБ да адказнасці прыцягнулі больш за сотню слонімцаў. І цяпер ніхто з іх (у тым ліку і я) не можа выступаць у якасці арганізатара таго ж пікету… Такі прававы абсурд атрымліваецца, — адзначыў Марчык.\nТэги:пикет, Віктар Марчык, Слонімскія ўлады, не дазволілі, за кансалідацыю грамадства


Каб езьдзіць на машыне, трэба будзе заплаціць уладам да 3 млн рублёў\n12 сьнежань 2013, 16:45\nДэпутаты Палаты прадстаўнікоў 12 снежня прынялі ў першым чытаньні законапраект, які ўводзіць дзяржаўны збор за выдачу дазволу на допуск транспартнага сродку да ўдзелу ў дарожным руху, паведамляе БелаПАН.\nЯк зазначыў міністар фінансаў Андрэй Харкавец, «нягледзячы на палярнасьць меркаваньняў наконт увядзеньня збору, варта прызнаць, што ён шырока ўжываецца ў сьвеце». Паводле яго слоў, збор будзе брацца з усіх уласьнікаў транспартных сродкаў, як фізычных, гэтак і юрыдычных асоб. Ільготы пры зьбіраньні падатку закрануць толькі спэцыяльныя транспартныя сродкі для інвалідаў, МНС, хуткай дапамогі і грамадзкага транспарту.\nПамер збору будзе дыфэрэнцыяваны ў залежнасьці ад віду і масы транспартнага сродку. Яго памер складзе ад 3 да 25 базавых велічыняў (390.000 — 3.250.000 рублёў), у тым ліку для фізычных асобаў на легкавыя аўтамабілі — ад 3 да 10 базавых велічыняў (390.000 — 1.300.000).\nТакім чынам улады спадзяюцца сабраць 1,6 трлн рублёў. Дэкляруецца, што гэтыя сродкі будуць накіраваныя на рамонт і будаўніцтва аўтадарог.


Валерый Каровін: «Винниччина чарговы раз дэманструе ўменне наладзіць міжрэгіянальнае супрацоўніцтва» (+ фота)\nАб гэтым заявіў старшыня аблдзяржадміністрацыі падчас сустрэчы з прадстаўнікамі сродкаў масавай інфармацыі 26 сакавіка. У прэс-канферэнцыі, якая адбылася ў ходзе работы Форуму міжрэгіянальнага супрацоўніцтва і інвестыцый, які праходзіцьу Вінніцы, таксама прынялі ўдзел Берандзей дэ Гроот - Кіраўнік аддзела супрацоўніцтва Прадстаўніцтва ЕС ва Украіне, Яраслаў Кашуба - Старшыня Дзяржаўнай службы занятасці Украіны, Прэзідэнт Асацыяцыі «Прыватныя інвестары Украіны» Сяргей Десяк, в.а. Вінніцкага гарадскога галавы, сакратар гарсавета Сяргей Маргуноў, Прэзідэнт Вінніцкай Гандлёва-прамысловай пСалата Аляксандр Дидык. Валерый Каровін падкрэсліў: «Падпісанне Пагаднення з ЕС дазволіць прыцягнуць у вобласць 324 тыс. Еўра, якія пойдуць на матэрыялізацыю канкрэтнай працы ў кірунку адаптацыі тых людзей, якія хочуць перанесці свой бізнэс у Украіне і дадуць магчымасць стварыць больш за 700 працоўных месцаў». Асноўнай задачай Форуму ўдзельнікі прэс-конФерэнц вызначылі прадастаўленне магчымасці максімальнай колькасці прадпрымальнікаў ўсталяваць неабходныя кантакты з бізнесам, інвестарамі і ўладай. Наданне асаблівай увагі практычным інструментам падтрымкі бізнесу, перакладзенага з зон канфлікту, асаблівасцям кіравання праектамі на ўнутраным і знешнім рынках, прыцягненню інвестыцый і міжнароднай фінАнсова дапамогі. Кіраўнік праекта, Прэзідэнт Асацыяцыі «Прыватныя інвестары Украіны» Сяргей Десяк паведаміў, што найбольшую цікавасць ўдзельнікі Форуму прадэманстравалі ў рэалізацыі праектаў у сферы машынабудавання, аграпрамысловага комплексу, будаўніцтва, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і галіны лёгкай прамысловасці. Гэтыя напрамкі вызначаны ўпадабаюетнимы для фінансавання. Ён канкрэтызаваў для прадстаўнікоў СМІ магчымасці праекта. Паводле яго слоў, праектам прадугледжана магчымасць атрымання бізнес-перасяленцам для аднаўлення дзейнасці на тэрыторыі вобласці ільготных крэдытаў, дапамогі ў наладжванні кантактаў з рэгіянальным бізнесам, інвестарамі і ўладай, кансультацыйная падтрымкапа стварэнні і рэалізацыі бізнес-планаў. У прыватнасці, прадугледжана каля 170 тыс. Еўра для аказання фінансавай падтрымкі 20 прадпрыемствам з зон канфлікту. Ім будзе забяспечана льготная працэнтная стаўка па крэдытах у нацыянальнай валюце ў памеры 6 - 10% гадавых за кошт частковай кампенсацыі банкаўскіх працэнтаў па крэдытах. Пры гэтым максімальнаяой памер ільготнага крэдыту для адной кампаніі складзе эквівалент 100 тыс. еўра. Таксама, прадпрымальнікам будзе прадастаўлена бясплатная дапамога ў распрацоўцы бізнес-плана інвестыцыйнага праекта, інфармацыйная падтрымка ў наладжванні дзелавых кантактаў з рэгіянальнымі кампаніямі, уладамі і прыватнымі інвестарамі. Старшыня дзяржаўнай службы занятасці Яраслаў Кашубападчас прэс-канферэнцыі паведаміў аб шэрагу льгот для прадпрымальнікаў, якія працаўладкуюць перасяленцаў з Данецкай і Луганскай абласцей. У прыватнасці, ім павінны прадастаўляць кампенсацыі на аплату працы такіх работнікаў. Паводле яго слоў, працадаўцам пакрыюць выдаткі на заработную плату, на тэрмін не менш за шэсць месяцаў. Пры гэтым працадаўца абавязуецца паваных занятасць такіх асоб на працягу перыяду, удвая большага, чым выплата кампенсацыі. Яраслаў Кашуба адзначыў, што парадак і крытэрыі такіх выплат павінны быць распрацаваны на працягу месяца. Адказваючы на ??пытанне журналістаў, старшыня Ога Валерый Каровін адзначыў, што магчымымі бізнес-пляцоўкамі для пераносу прадпрыемстваў з Усходу на Винниччинеу могуць быць тэрыторыі непрацуючых цяпер цукровых заводаў, куды ўжо падведзены ўсе камунікацыі, маецца інфраструктура і працоўныя рэсурсы (з 40 заводаў у цяперашні час дзеючымі з'яўляюцца ўсяго 9). Як прыклад, старшыня Ога прывёў дзейнасць прадпрыемства «ПлазмаТек» у Пясчанскай раёне, дзе ў 160 км. ад абласнога цэнтра, у цяперашні час працуюць больш за 600 чалавек, а першыя партыі продукции прадпрыемствы ўжо паступаюць у Еўрасаюз. Даведка: Па дадзеных Дзяржаўнай службы статыстыкі Украіны па стане на 1 лістапада 2014 года ў Луганскай і Данецкай абласцях было зарэгістравана 145.452 прадпрыемстваў. Згодна з дакладам маніторынгавай камісіі ААН па правах чалавека У кастрычніку 2014 года, праз баявыя дзеянні, амаль 40000 прадпрыемстваў МСБ ў сані канфлікту вымушана спынілі дзейнасць, у выніку чаго сотні тысяч чалавек засталіся без даходу. Паводле інфармацыі в.а. Вінніцкага гарадскога галавы, сакратара гарсавета Сяргея Маргунова, на сённяшні дзень у Вінніцы з Усходу пераехалі 30 прадпрыемстваў: 25 - фізічных і 5 юрыдычных асоб. Пра гэта паведамілі ў Вінніцкай Ога\n← На Хмельнитчине ліквідаваны... На Тернопольщине праведзены... →


Наймальнікі выбіраюць мужчын? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Наймальнікі выбіраюць мужчын?\nНаймальнікі выбіраюць мужчын?\nЦі часта ў дзяўчат на субяседаванні пытаюцца, ці замужам яны, а жанчынам з дзецьмі адмаўляюць у прыёме на работу, бо не хочуць траціцца на бальнічныя? Каб даследаваць сітуацыю з гендарнай дыскрымінацыяй на рынку працы, міжнародная грамадская арганізацыя «Гендарныя перспектывы» запусціла кампанію #ПолНеПотолок. Жанчынам і мужчынам, якія сутыкнуліся з прадузятым стаўленнем наймальнікаў, прапануюць дзяліцца сваімі гісторыямі.\n— У нас ёсць ускосныя пацвярджэнні таго, што гендарная дыскрымінацыя дагэтуль існуе. Беларуская статыстыка паказвае і разрыў у аплаце працы мужчын і жанчын, і тое, што апошнія менш заняты як прадпрымальнікі. Але мы хочам атрымаць сведчанні з першых вуснаў, — расказвае старшыня праўлення арганізацыі Ірына АЛЬХОЎКА. — Гісторыі размяркуем па катэгорыях, і наш юрыст будзе даваць кансультацыі агульнага характару, як паступаць у тыповых выпадках.\nНізкі заробак і невысокія пасады жанчын часта тлумачаць тым, што яны самі не імкнуцца ў кіраўнікі. Эксперт згаджаецца: вядома, не ўсім дамам важна кар'ера. Як і не ўсім мужчынам.\n— Пытанне ў тым, што, калі жанчына гэтага захоча — якія ў яе шанцы? Вельмі часта на «дзявочых» факультэтах студэнтам-хлопцам аддаюць перавагу толькі таму, што іх менш. Па-чалавечы гэта называецца несправядлівасцю. Такі падыход неэфектыўны нават з пункту гледжання эканомікі. Жанчыны даўжэй вучацца, больш падрыхтаваны — атрымліваецца, на іх адукацыю дарма трацяцца грошы? — разважае старшыня праўлення «Гендарных перспектыў».\nПа назіраннях эксперта, праблемы на рынку працы часта ўзнікаюць у маці з непаўналетнімі дзецьмі:\n— Зразумела, кожны наймальнік зацікаўлены ў тым, каб работнік быў на сваім месцы кожны дзень, цалкам аддаваўся справе і нікуды не адлучаўся. Але з іншага боку, калі мы кажам, што паважаем мацярынства як велізарную працу і гэта мае значэнне не толькі для канкрэтнай сям'і, але і для краіны, тады работадаўцы таксама павінны дзяліць гэту адказнасць з грамадствам і дзяржавай. А атрымліваецца, што ўся нагрузка па выхаванні дзяцей і адпаведна складанасці з пошукам работы кладуцца на плечы жанчын.\nШто да мужчын, то ім наймальнікі часам не хочуць прадастаўляць водпуск па доглядзе за дзіцем. І нават не ведаюць, што з малым можа сядзець не толькі маці. Ірына Альхоўка згадвае выпадкі, калі да іх у арганізацыю звярталіся мужчыны і прасілі: «Патэлефануйце ў маю бухгалтэрыю, раскажыце, што я маю такое права».\nЯшчэ адна праблема — сексуальнае дамаганне на працоўным месцы.\n— Гэта ўвогуле забароненая тэма. Вельмі шмат тут патрыярхальных стэрэатыпаў. Я нядаўна пачула меркаванне, што флірт на рабоце спрыяе лепшай вытворчасці працы. Але гэта мужчынскі пункт гледжання: не ўсе жанчыны гатовы слухаць жарты наконт бландзінак і знешняга выгляду. Той наймальнік, які хоча мець здаровыя адносіны ў калектыве, павінен быць зацікаўлены ў палітыцы, дзе кожны супрацоўнік будзе адчуваць сябе ў бяспецы, — лічыць эксперт.\nПадчас кампаніі плануецца таксама правесці дыскусію з чыноўнікамі, спецыялістамі працоўных інспекцый, наймальнікамі і юрыстамі, каб абмеркаваць, як праблемы гендарнай дыскрымінацыі можна вырашаць. У краінах Еўрасаюза, напрыклад, даказваць факт дыскрымінацыі павінен не работнік, а наймальнік. У нас наадварот. І гэта практычна немагчыма, бо падобныя выпадкі звычайна адбываюцца адзін на адзін. Да таго ж у нашым заканадаўстве ёсць толькі забарона на дыскрымінацыю, але няма азначэння паняцця. Гэта значна ўскладняе правапрымяняльную практыку.\nІрына Альхоўка заўважае, што яны ні ў якім разе не хочуць рабіць наймальнікаў ворагамі і вінаваціць іх ва ўсім:\n— Сваёй задачай мы бачым расказаць, у чым перавага змешанага калектыву, работнікаў, у якіх ёсць дзеці. Як правіла, гэта вельмі лаяльныя супрацоўнікі. Калі ў цябе ёсць дзіця, ты не зацікаўлены ў тым, каб часта мяняць работу, бо табе патрэбна стабільнасць. У Швецыі, напрыклад, лічаць, што лепшы трэнінг па менеджменце — гэта бацькоўства. Бо бацькоўства вучыць усяму — і весці перамовы, і планаваць свой час, і выконваць шмат задач. На трэнінгу гэта штучная сітуацыя, а ў сям'і — натуральная.\nПадзяліцца сваёй гісторыяй аб дыскрымінацыі на рабоце па прыкмеце полу можна на старонцы ў сацыяльнай сетцы Фэйсбук пад хэштэгам #ПолНеПотолок. Ці даслаць яе на электронную скрыню pol_ne_potolok@genderperspectіves.by, калі хочаце захаваць ананімнасць.\nАбмежаванне ў працоўных правах ці атрыманне нейкіх пераваг у залежнасці ад полу беларускім заканадаўствам забаронена. А работнікі, якія маюць сямейныя абавязкі, могуць разлічваць на дадатковыя гарантыі.\n— Пры гэтым права на гарантыі, якія даюцца заканадаўствам і калектыўнымі дагаворамі маці, прадастаўляецца таксама бацькам, што выхоўваюць дзяцей адны, — заўважае начальнік аддзела працоўнага заканадаўства юрыдычнага ўпраўлення ведамства Ірына ПЫРКО.\nІншая справа, што на практыцы роўнасць не заўсёды захоўваецца. І Беларусь тут не выключэнне — гэта сусветная тэндэнцыя. Нашы жанчыны зарабляюць у сярэднім на 23 працэнты менш за мужчын. Доля прадстаўніц прыгожага полу ў парламенце — 30 працэнтаў, сярод кіраўнікоў — 48 працэнтаў (але трэба ўлічваць, што гэта, як правіла, кіраўнікі ніжэйшага ўзроўню). А ў водпуск па доглядзе за дзіцем ідзе толькі адзін працэнт мужчын (сярод іх і таты, і дзядулі).\n1206 Магілёўскія пошукавікі знайшлі пад Слаўгарадам поле бою


Iowa. Музыка на «Export». Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nГурт, які саматэгіцца як #iowaизмогилева, запісаў альбом № 1 у беларускай поп-музыцы ў 2014 годзе.\nГурт Iowa — яшчэ адно сьведчаньне беларускага музычнага нашэсьця на Расею. Магілёўцы адчулі задуху на Радзіме ды паехалі ў Піцер. Яны літаральна зрабілі сябе самі — па маленькім кроку заваёўваючы публіку ды старанна шліфуючы саўнд. Як вынік — іх дэбютнік «Export» умомант па выхадзе ўвайшоў у лідэры расейскага iTunes, ня кажучы пра велізарны попыт на кліпы гурту (па 2—4 мільёны праглядаў на кожны).\nГэта не прадусарскі праект, таму ў ім прысутнічае натуральнасьць, жывасьць, эмацыйнасьць і агульная непрыдуманасьць, што выгадна адрозьнівае яго на тле расейскай поп-сцэны. Узровень творчага мысьленьня ў нашых музыкаў іншы, вельмі часта непрымальны для постсавецкай прасторы, дзе ў фаворы паказушны глямур, што мяжуе зь безгустоўнасьцю і пошласьцю. Посьпех чакае таго, хто знаходзіць залатую сярэдзіну і дэманструе разьняволенасьць ды адкрытасьць, ня страчваючы пачуцьця густу і ўласьцівай беларусам шчырасьці і наіўнасьці. Iowa (а трохі раней — Макс Корж) — якраз з такіх безумоўных знаходак для расейскага шоў-бізу, які пэрманэнтна перажывае крызыс ідэяў.\nУласна кажучы, маштаб таленту Каці Іванчыкавай настолькі шырокі, што яна з посьпехам магла працаваць у панк-стылістыцы, вольна пачувацца ў цяжкай музыцы, сьпяваць блюзы й рок-н-ролы ды яшчэ ўсё што заўгодна. Кажуць, што мянушка Каці, якая потым стала і назвай яе гурту, зьявілася ад яе любові да мэтал-банды Slipknot з штату Аёва. А два іншыя ўдзельнікі гурту — бубнач Васіль Буланаў ды гітарыст Леанід Цярэшчанка — пэўны час вызначалі гучаньне гурту Mauzer (у яго складзе яны праходзілі пад імёнамі Vase і Lenny). У межах гэтага праекту музыкі даюць сабе волю, але роўна ў акрэсьленых межах, за якімі пачынаецца паняцьце «нефармат». Ну а безумоўная адметнасьць каманды — своеасаблівы Кацін вакал з разыначкай ды яе чыста чалавечая харызма. А яшчэ танцы падчас жывых канцэртаў, якія завуцца «беларускі кач».\nДа ўсяго цешыць тое, што Iowa ня стала закладнікам аднаго гіту пасьля фурору песьні «Мама». Усе астатнія 9 арыгінальных нумароў з дыску зробленыя настолькі ж яскрава, а «Улыбайся» можа нават і пераўзышла посьпех таго першага-лепшага сынглу. Ну а найвялікшы музычны цуд з дыску — найдалікатнейшым чынам зробленая «Весна», рэч проста непараўнаная. Посьпеху альбому моцна паспрыялі кліпы, зьнятыя практычна на ўсе песьні. Відэашэраг настолькі шчыльна злучыўся з музыкай, што безь яго трэкі нават не ўспрымаюцца напоўніцу.\nНа фоне правальнага альбому ад Каржа менавіта «Export» ад Iowa можна лічыць беларускім поп-альбомам № 1 у 2014 годзе. Іншая справа, што ў яго ўвайшлі ўсе напрацоўкі каманды за піцерскі пэрыяд — фактычна гэта іх The Best. Пытаньне ў тым, ці зможа гурт вытрымаць настолькі высокую плянку надалей.\nIowa, Mauzer, Кацярына Іванчыкава\n3143 / 3


Вяртаюцца культавыя «Навінкі»: «У Беларусі шмат шызовага, ахвяраў для кпінаў хапае»\n05 ліпень 2016, 12:12\nГазэта "Навінкі", 1998 год\nКасьцяк рэдакцыі застаецца ранейшым — Паўлюк Канавальчык і Лёлік Ушкін. І хоць цяпер «Навінкі» будуць існаваць у Інтэрнэце ў выглядзе сатырычнага блогу, мэты яго не зьмяняюцца — кпіць і высьмяхацца.\n1 ліпеня ў інтэрнэце запрацаваў сайт «Навінкі» — электронная вэрсія палітычна-сатырычнай газэты, якая выходзіла ў Беларусі з 1998 па 2005 год.\nДзень, калі ў Беларусі адбылася дэнамінацыя, абраны для запуску сайту невыпадкова. Як адзначыў яго галоўны рэдактар Паўлюк Канавальчык, «у Беларусі адбываецца шмат шызовага, але да гэтага часу няма спэцыялізаванага інтэрнэт-выданьня, якое б асьвятляла гэты абсурд праз прызму сатыры гумару».\nСтваральнікі сайту называюць «Навінкі» «сатырычным блогам ад выдаўцоў калісьці культавай газэты «Навінкі» і запрашаюць да супрацы крэатыўных стваральнікаў сатырычных матэрыялаў любой формы.\n«Мы будзем ствараць унікальны кантэнт, а не перадрукоўваць тое, што ўжо існуе. Мы моцна арыентуемся на сацыяльныя сеткі, але ня лічым іх канкурэнтам, хоць менавіта там і ствараецца вялікая колькасьць гумарыстычнага і сатырычнага матэрыялу на тэму актуальных падзеяў у Беларусі. Але канкурэнцыі тут ня будзе. Мы наадварот заклікаем да супрацы тых, хто саматужна робіць нешта, скажам, у Фэйсбуку і хоча ствараць нешта ў іранічным ці сатырычным стылі — калажы, карыкатуры, коміксы, відэа, музыку, коўбы. Гэта тое, што цяпер моцна запатрабавана. Нездарма ж амаль усе значныя для грамадзтва выданьні маюць рубрыку гумарыстысна-сатырычнага кшталту», — кажа Паўлюк Канавальчык.\nЁн адзначае, што за амаль 20 год, якія прайшлі з часу выхаду друкаваных «Навінак», да непазнавальнага зьмяніліся формы і спосабы дзейнасьці СМІ, але аб’ект, пра які яны пішуць, застаўся тым самым:\n«На жаль, аб’ектам застаюцца ўсё тыя ж грамадзкія дачыненьні, як і 20 гадоў таму. Вядома, яны зьмяняюцца, але генэральна „воз і цяпер там“. Таму ўзнаўленьне „Навінак“ у выглядзе сатырычнага блогу — гэта таксама і спроба мабілізаваць цікаўную частку грамадзтва, і мэтад ўплываць на настрой у грамадзтве».\nСябра рэдакцыі «Навінак» Лёлік Ушкін кажа, што пакуль сайт існуе ў выглядзе аматарскай ініцыятывы, але да восені ёсьць пляны сфармаваць моцную крэатыўную рэдакцыю:\n«Тым больш, што поле палітычнай сатыры ў Беларусі вольнае, а патэнцыйных ахвяраў для жартаў хапае».\nЛёлік Ушкін лічыць, што сатырычнае выданьне знойдзе сваю нішу ў Беларусі, дарма што жарты і кпіны ў вялікай колькасьці зьяўляюцца ў сацыяльных сетках:\n«Можам для прыкладу ўзяць любое эўрапейскае грамадзтва. Скажам, украінскае. Там інтэрнэт-прастора таксама нашпігавана жартамі і сьмешнымі камэнтарамі і коміксамі, але ўсё роўна ёсьць выданьні, якія спэцыялізуюцца ў гэтым сэгмэнце. Калі ўзяць Францыю, то можна ўзгадаць часопіс „Charlie Hebdo“. Увогуле, у любой краіне ёсьць прафэсійныя рэнтабэльныя выданьні такога кшталту. У нас ёсьць амбіцыя не спыняцца на жартах і прыколах, а даводзіць матэрыял да ўзроўню якаснага прафэсійнага прадукту, які мог бы канкураваць, скажам, на расейскім рынку сатыры».\nЛёлік Ушкін лічыць, што ў людзі ў Беларусі гатовыя адкрыта кпіць з уладаў — рэагуючы на словы Аляксандра Лукашэнкі пра тое, што трэба «раздеваться и работать», беларусы зладзілі флэшмоб — сталі фатаграфавацца на працоўных месцах без вопраткі і выкладаць здымкі ў сацыяльныя сеткі. Пра акцыя напісалі вядучыя СМІ сьвету.\n«У гэтай акцыі цікавая бытавая форма. Увогуле флэшмобам „распранайся і працуй“ людзі паспрабавалі рэагаваць на словы ўлады на сваіх працоўных месцах, рабілі гэта публічна. Для Беларусі гэта ня самы кепскі варыянт. Прынамсі, гэта лепш, чым называць рэжым крывавым, але нічога пры гэтым не рабіць. Вынас сваёй пазыцыі за межы кухні — гэта добра», — адзначыў Лёлік Ушкін.\nГазэта «Навінкі» была заснаваная напачатку 1998 актывістамі анархічнай групоўкі «Чырвоны Жонд». Выданьне адразу дакладна вызначылася са стылістыкай — жорсткі трэшавы сьцёб з палітычных рэаліяў, кліпавы мантаж, палітычная карыкатура на мяжы прыстойнасьці, максымальна ангажаваная падача навінаў, сатырычныя коміксы, палітычныя і культуралягічныя правакацыі.\nРэдакцыя акрэсьлівала сваю канцэпцыю як сплаў традыцыяў польскай «Nie!», «Памаранчовай альтэрнатывы», францускага тыднёвіка Charlie Hebdo і савецкага «Кракадзілу».\nСпачатку газэта «Навінкі» выходзіла штомесяц накладам 299 асобнікаў, на правах самвыдату чорна-белым друкам. Зь лютага 1999 афіцыйна зарэгістравалася і перайшла на двухкаляровы друк. Зь сярэдзіны 2001 году ў газэце зьявілася аналітычная ўкладка, прысьвечаная міжнароднай палітыцы, беларускім сацыяльным праблемам. У траўні 2003 году выхад газэты быў прыпынены на тры месяцы пасьля двух запар папярэджаньняў Міністэрства інфармацыі Беларусі «за парушэньне маральных нормаў грамадзтва» і «абразу прэзыдэнта». З канца 2003 году выходзіла нерэгулярна накладам 299 асобнікаў у фармаце глянцавага каляровага часопісу.


Будзьма беларусамі! » Міхал Анемпадыстаў: Культура\n30.01.2013 | Культура\nМіхал Анемпадыстаў: Культура\nНа пэўным этапе развіцця грамадства змест вядомай прымаўкі: «Няважна, якога колеру котка, важна, ці ловіць ён мышэй» — перастае быць актуальным. Дзе вы чулі, каб кот цаніўся менавіта за гэта? Катоў цэняць за пароду, любяць за колер, за нораў, а найчасцей проста так. Не спрабуйце адшукаць рацыянальнае ў тым, што каты з намі. Яны з намі, бо сталіся элементам культуры, побытавай традыцыяй, а апошнім часам — і культурным феноменам інтэрнэту.\nІснуе распаўсюджанае стаўленне да культуры як да нечага элітарнага, амаль эфемернага, малапрыдатнага ў паўсядзённым жыцці. Мы блытаем паняткі мастацтва і культуры, атаясамліваючы іх. Mіж тым, мастацтва — толькі частка культуры. Такая трактоўка, убітая ў галовы савецкай ідэалогіяй, звужае ролю і функцыі культуры, выкідае яе з паўсядзённага жыцця, ў выніку жыццё робіцца больш прымітыўным, бяднейшым, а яго якасць зніжаецца.\nНаяўнасць добрай літаратуры ці, скажам, выдатнай балетнай школы яшчэ не значыць, што ў краіне ўсё ў парадку з культурай, што ў такой краіне камфортна жыць. Чытанне добрай кнігі прыносіць нам асалоду, вымушае суперажываць і задумвацца, проста бавіць час, але немажліва жыць адным чытаннем: штодня мы жывем і працуем у пэўнай прасторы, бачым краявіды, спажываем ежу і напоі, бярэм у рукі рэчы і карыстаемся імі.\nМожна ўспрымаць гэтую паўсядзённасць як дадзенае, як нешта не вартае асаблівай увагі, і тады жыццё ператвараецца ў механічнае існаванне, а свае вартасці і свае традыцыі замяняюцца чужымі, не заўсёды лепшымі. І наадварот: можна ставіцца да эстэтыкі штодзённага ўважліва, творча, з любоўю і шанаваннем, і тады само жыццё робіцца цікавейшым, больш якасным, лепшым, мы пачынаем лепей самі сябе ведаць і разумець, а ў выніку — паважаць і ганарыцца.\nЯ цалкам падзяляю ідэю кампаніі «Культура паляпшае жыццё», аднак мне бліжэйшая іншая фармулёўка: «Адсутнасць культуры пагаршае жыццё». Я разумею, што гэта не канструктыўна, што тым самым я закладаю негатыў, што трэба на «так», а я на «не», але баюся, што большасць з нас думае гэтак жа. Гэта як са свабодай, якую мы збольшага разумеем як панятак, супрацьлеглы несвабодзе, і пачынаем яе цаніць і шанаваць, пакаштаваўшы альтэрнатывы.\nУ культуры няма альтэрнатывы, апроч яе адсутнасці. Культура існуе і робіцца тут і цяпер, на ўсіх узроўнях, ад элітарнага да побытавага. Тут і цяпер захоўваюцца і перадаюцца нашчадкам традыцыі, п’ецца кава з цынамонам і закладаецца нашая супольная будучыня. Гэта ўсё сферы дзейнасці культуры, якія наўпрост ці апасродкавана паляпшаюць нашае жыццё. Аднак культура не існуе сама па сабе, культура — гэта вынік нашых супольных намаганняў, наш супольны праект, дзе мы адначасова і дасведчаныя спажыўцы, і таленавітыя творцы.\nЦяпер апрацоўкай заяваў на атрыманне віз будуць займацца не толькі польскія консулы ў Беларусі, але і супрацоўнікі аддзела...\nЕС зняў абмежаванні на паездкі уладальнікам COVID-сертыфікатаў. «Спадарожнік V» еўрапейскі рэгулятар пакуль не ўхваліў\nУладальнікі сертыфікатаў не будуць здаваць ПЦР-тэсты і праходзіць карантын падчас падарожжаў ўнутры ЕС, піша Esquire. ...


Катастрафічны распаўсюд каранавіруса ў Індыі выкліканы больш заразным штамам.\nУ Індыі працягваецца чарговая і самая трагічная для гэтай краіны хваля пандэміі кавіду. Па стану на 4 мая, толькі па афіцыйных звестках, ад кавіду памерлі 222 тысячы жыхароў Індыі, а колькасць заражэнняў складае больш за 20 мільёнаў. Рэальныя лічбы, імаверна, нашмат вышэйшыя: у слабаразвітай Індыі наладзіць паўнавартаснае выяўленне хворых нерэальна.\nУ такіх умовах узнік новы штам кавіду — B.1.617.\nАсноўныя сімптомы індыйскага штама не з’яўляюцца нечым унікальным для кавіду. Гэта высокая тэмпература, устойлівы кашаль і страта нюху, смаку або іх змены, піша onet.pl.\nАле пры гэтым індыйскі штам можа выклікаць і не зусім звыклыя для кавіду сімптомы. Сярод іх боль у горле і галаўны боль, насмарк, сып, нястраўнасць, сухасць у роце, млоснасць, дыярэя і пачырваненне вачэй. Пры гэтым у чалавека з індыйскім штамам можа зусім не быць ліхаманкі, звыклага сімптома кавіду, або яна можа з’явіцца ў яго пазней за астатнія сімптомы. Таму людзі, інфікаваныя такім штамам, часта не разумеюць, што ў іх кавід, і заражаюць іншых.\nІндыйскі штам кавіду мае тры мутацыі — E484Q, L452R і P681R. Першая з іх робіць вірус больш заразным, другая мутацыя дазваляе яму заражаць людзей, нягледзячы на наяўнасць у іх крыві антыцел (напрыклад, калі раней чалавек перахварэў на кавід). Пакуль невядома, ці можа індыйскі штам заражаць тых, хто прайшоў вакцынацыю. Але наўрад ці адна мутацыя здольная цалкам нейтралізаваць дзейнасць вакцын.\nІнфекцыяніст Трупці Гілада з Мумбая тлумачыць, што, нягледзячы на наяўнасць розных прычын цяперашняга размаху кавіду ў Індыі, галоўная сярод іх — гэта якраз з’яўленне індыйскага штама. Новы варыянт перадаецца выключна лёгка, таму на выкліканы ім кавід хварэюць цэлыя сем’і. Нават пасля адной вячэры ў кампаніі родных ці сяброў можна захварэць. Эксперт таксама сцвярджае, што падчас мінулай хвалі кавіду шмат захварэлых не мелі сімптомаў, але цяпер прыкметы хваробы выражаныя ў нашмат большай колькасці людзей.


Смажэнне | Машына і вытворчае рашэнне - ANKO Эксперт вытворцы харчовых машын\nРазмешчаны на Тайвані, вытворца і пастаўшчык машын для смажання і вытворчага рашэння. ANKOмаюць вопыт у планаванні вытворчасці прадуктаў для смажання. Наша каманда кансультантаў здольная даць комплексныя рашэнні; пачынаючы ад падрыхтоўкі, фармавання, варэння і іншых машын, прапаноў па планаванні вытворчай лініі і планіроўкі завода, карэкціроўкі рэцэптаў для машын да навучання аператараў. Эксперт у галіне рашэнняў харчовых машын і вытворчай лініі з больш чым 40-гадовым вопытам работы ў харчовых машынах для шматмэтавых машын для напаўнення і фармавання ў Тайвані.\nСмажэнне Машына і вытворчае рашэнне\nANKO маюць вопыт у планаванні вытворчасці прадуктаў для смажання.


Наши проекты | 24-04-2017 | Просмотров: 142 |\nРэдакцыя газеты аб’яўляе фотаконкурс «Чытаем разам», прымеркаваны да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання.\nДачыненне да кнігі мае кожны. На працягу цэлага жыцця друкаванае слова побач з чалавекам. Праходзяць гады. Вырастаюць і сталеюць чытачы. Але нязменнымі застаюцца адносіны да кнігі. Шчаслівы той, хто знайшоў сваю настольную кнігу, якую хочацца перачытваць, дзяліцца сваімі ўражаннямі з роднымі, сябрамі, цытаваць любімыя месцы. І тады чытанні становяцца сумеснымі і, напэўна, прыносяць яшчэ больш задавальнення. Гэта – прыемны спосаб разам бавіць вольны час.\nКалі ў вашым фотаальбоме ёсць здымкі, на якіх адлюстраваны вось якраз такія моманты калектыўных спатканняў з кнігай, падзяліцеся імі з раёнкай. Спадзяёмся, што наш конкурс знойдзе сваіх прыхільнікаў сярод бацькоў і дзяцей, бабуляў і ўнукаў, настаўнікаў і школьнікаў, работнікаў дашкольных устаноў адукацыі і іх выхаванцаў...\nПачнём з сябе. На гэтай фатаграфіі мой старэйшы сын Ігнат. Зараз яму адзінаццаць. А на здымку – чуць болей за адзін годзік. На адваротным баку захаваўся цікавы подпіс: «В год и три я без труда букву Т найду всегда».


Паўгады пасля Плошчы | Новы Час\nПаўгады пасля Плошчы\n19 снежня 2010 года ўвайшло ў найноўшую гісторыю Беларусі. Але не таму, што ў той дзень адбываліся чацвертыя прэзідэнцкія выбары. Тая марозная нядзеля запомніцца самым жорсткім за дваццаць год незалежнасці разгонам “сілавікамі мірнай акцыі пратэсту, у якой узялі ўдзел дзясяткі тысяч мірных грамадзян нашае краіны.\nБольш за 700 чалавек былі затрыманыя, збітыя і асуджаныя на буйныя штрафы і суткі арышту па адміністратыўных справах. Дзясяткі прадсталі перад судамі па крымінальных справах “аб масавых беспарадках і за “арганізацыю альбо актыўны ўдзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Да рэальнага пазбаўлення волі прыгавораны дзясяткі людзей, у тым ліку і тры экс-кандыдаты ў прэзідэнты Беларусі Андрэй Саннікаў (5 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму), Мікола Статкевіч (6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму) і Дзмітрый Ус (5,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму). Ніводная еўрапейская і нават постсавецкая краіна не ведала такога, каб за кратамі адразу пасля выбараў апынуліся сем прэтэндэнтаў на вышэйшую пасаду ў дзяржаве, якія апаніравалі прэтэндэнту ад улады (ён жа бяззменны кіраўнік краіны).\nЗастаецца шмат пытанняў. Хто зладзіў правакацыю ля Дома ўраду? Хто аддаваў загад на брутальныя дзеянні спецназу ў дачыненні да бяззбройных людзей, якія ў абсалютнай большасці не рабілі нічога супрацьзаконнага? Чаму так званыя праваахоўнікі хапалі грамадзян далёка ад Плошчы Незалежнасці, у выніку чаго ў пастарунках апынуліся многія дзясяткі тых, хто не меў аніякага дачынення да згаданых падзей? Чаму суды на наступны дзень пасля “крывавай нядзелі працавалі нібы канвейер, а на разгляды адміністратыўных спраў на чалавека хапала дзвюх-трох хвілін і нават меней? Чаму людзі ў мантыях, якія называюць сябе суддзямі, не бралі да ўвагі паказанні затрыманых і не дапускалі ці не слухалі сведкаў, якія маглі пацвердзіць невінаватасць фігурантаў адміністратыўных спраў, а кіраваліся толькі часам супярэчлівымі і нават відавочна ілжывымі паказаннямі міліцыянтаў? Пытанні, пытанні, пытанні…\nПадавалася, што пасля тых трагічных падзей апазіцыя мусіла б зрабіць высновы, чаму такое стала магчыма, чаму зноў не атрымалася сканцэнтравацца на дасягненні агульнай мэты і вылучыць адзінага кандыдата ў прэзідэнты, вызначыцца, што трэба рабіць далей і як аб’яднаць высілкі дзеля змянення сітуацыі ў краіне. Аднак, на вялікі жаль, нічога падобнага не адбылос і не адбываецца.\nЗатое стала відавочна, што ў Беларусі пасля 19 снежня 2010 году з’яўляецца новая грамадзянская супольнасць. Акцыі салідарнасці з арыштаванымі ў першыя дні пасля “крывавай нядзелі, мірныя акцыі пратэсту новага флэшмобнага фармату, арганізаваныя не палітычнай апазіцыяй, але да нядаўняга часу апалітычнай супольнасцю, выявы пратэстных настрояў на межах Беларусі і зноўку акцыі салідарнасці з тымі, хто прадстаў перад судамі і атрымаў велізарныя штрафы ў Гродна, нарэшце, акцыя “Стоп-бензін, якая вельмі ўзбударажыла ўладу. А, і яшчэ тое, як жанчыны на Нямізе заступіліся за мужчыну, якога беспадстаўна збівалі “бравыя супрацоўнікі міліцыі толькі за тое, што той, у сваю чаргу, у аўтобусе заступіўся за студэнта-безбілетніка.\nАб’ектыўна шматгадовыя праціўнікі рэжыму “залізваюць раны пасля 19 снежня, многія яшчэ адыходзяць ад месяцаў, праведзеных у следчых ізалятарах, многія пакінулі краіну. Але так расштурхоўвацца можна і гадамі, а сітуацыя ў краіне пагаршаецца і можа выйсці з-пад кантролю ўладаў, а апазіцыя можа спазніцца перахапіць гэты кантроль, пра што шматкроць казалі недзяржаўныя палітолагі.\nУ мяне часам складваецца ўражанне, што ў Беларусі не дзейнічаюць ні законы эканомікі, ні законы палітыкі, ні законы прыроды чалавечага існавання ўвогуле. Куды ні кінь – усюды мы нейкія асаблівыя, адмысловыя і нелагічныя, дзівакаватыя. Шмат хто з замежнікаў, якія блізка ведаюць нашу краіну, кажа, што беларусаў яшчэ цяжэй зразумець, чымся рускіх. Для тыповых заходнікаў беларусы яшчэ больш загадкавыя, чымся нашы ўсходнія суседзі. Нічым, маўляў, беларусаў не проймеш!\nЯны маюць рацыю. Мы самі не можам разабрацца ў саміх сабе. Мы не ведаем чаго хочам, ці нават не хочам гэтага ведаць. Мы разлічваем, чакаем, што нехта прыйдзе і зробіць наша жыццё лепшым, такім, якое яно ёсць у цывілізаваных краінах, хоць і там сваіх праблем багата. Мы можам лаяць чыноўнікаў, уладу, але на кухнях. У лепшым выпадку ў чэргах, хто смелы. Ці ў грамадскім транспарце.\nМагчыма, нешта ўжо пачынае мяняцца. Людзі (маладыя) шукаюць новыя магчымасці самавыяўлення, выказвання сваёй пазіцыі. Сёння гэта адбываецца праз сацыяльныя сеткі. Што будзе заўтра, прадказаць цяжка. Некаторыя кажуць, што трэба пачакаць восені, калі народ вернецца з адпачынкаў (хто змог вырвацца і каму хапіла сродкаў), з лецішчаў і вёсак, калі атрымае новыя жыроўкі пасля пачатку новага ацяпляльнага сезона, калі, у рэшце рэшт, у народа закончацца “заначкі у панчохах. Тады, маўляў, можа і сацыяльны выбух адбыцца. Не ведаю. Але і не выключаю, што для кагосці гэтая восень можа стацца апошняй “восенню патрыярха. Жыццё пакажа.


Алесь Сураў пра мастацтва на курсах «Мова нанова Гародня» | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМастак Алесь Сураў упершыню выступіў на моўных курсах “Мова нанова Гародня” з лекцыяй “Беларусь праз мастацтва”. Яго выступ тычыўся зменаў у сучасным беларускім мастацтве і таго, як ён сам стаў мастаком. Пра сваю працу Алесь Сураў кажа наступнае:\n– Я ведаю як лекар усе мышцы цела, усе костачкі, як яны называюцца, дзе мацуюцца. Так я дызайну навучыўся. Вось гэта і ёсць беларуская адукацыя. Я чаму лёгка пайшоў пісаць жывапіс? Бо я меў гэтую глабальную адукацыю: габелены плёў, вышываў крыжыкам, чаканку і кераміку рабіў – гэта ўсё адукацыя дызайнера. Таму мне лёгка было.\nГарадзенка Наталля Карповіч адмыслова прыйшла на сустрэчу, каб сустрэцца з мастаком, працы якога яна мае ў асабістай калекцыі:\n– Алесь Сураў – вельмі цікавая асоба. У мяне, напрыклад, ёсць дзве яго працы, і яны настолькі цікавыя. Адна песімістычная: гэта дарога да царквы. Думка ў аўтара была: ці дойдзе чалавек да царквы? Таму настрой сумны, колеры шэрыя. А другая карціна, наадварот, выклікае цудоўны настрой, мае цудоўныя колеры. Асоба мастака вельмі цікавая, таму я і прыйшла.\nАлесь Сураў анансаваў напрыканцы сустрэчы выставу, што адкрыецца неўзабаве ў гарадзенскім Цэнтры гарадскога жыцця.


23 ліпень 2017, 16:34\nАдзіным прэзыдэнтам Украіны, які прынамсі разок пасварыўся з Аляксандрам Лукашэнкам, быў Віктар Януковіч. У 2011 годзе прэзыдэнт Украіны адклікаў запрашэньне для беларускага калегі на буйную канфэрэнцыю ў Кіеве, прысьвечаную гадавіне Чарнобыльскай катастрофы. Тады гаварылася, што тагачасны старшыня Эўракамісіі Мануэль Барозу, які быў ганаровым госьцем канфэрэнцыі, паставіў катэгарычную ўмову – ці ён, ці Лукашэнка.\nЛукашэнка тады ў крыўдзе сказаў, што ва ўкраінскага кіраўніцтва «хапае вашывасьці», а Барозу назваў «казлом».\nАкрамя таго інцыдэнту – дык і не прыгадаеш, калі б афіцыйны Кіеў нешта закідаў беларускаму кіраўніку наконт дыктатуры, палітвязьняў, несвабоды і нечага падобнага.\nЦяпер словы Пятра Парашэнкі пра «сябра – майго асабістага і Ўкраіны», можна патлумачыць сумнай прымаўкай: вайна – ня маці родная. Каб яе хоць неяк прадухіліць, дык і ня тое скажаш. Але ці толькі ў вайне справа?\nЗразумела, абяцаньні Аляксандра Лукашэнкі, што з поўначы на Ўкраіну войскі ня пойдуць – гарантыя не жалезная, мякка кажучы. А што жалезная? Вось Будапэшцкі мэмарандум, дык там і ў загалоўку было напісана – Аб гарантыях бясьпекі. І падпісалі ж яго ня толькі «апошні дыктатар Эўропы», а і першыя дэмакраты сьвету. Ну, і? Ну, і нежалезныя аказаліся тыя гарантыі.\nАле калі ёсьць небясьпека новага фронту вайны, то нават нежалезныя гарантыі, хай нават і ад дыктатара – гэта лепш, чым іх адсутнасьць.\nАле я – не пра асабіста Парашэнку, а пра трэнд. Ну, цяпер вайна. А за часамі Юшчанкі яе не было. Але стасункі былі цудоўныя. І прэзыдэнт першага Майдану быў адным з самых зацятых лябістаў афіцыйнага Менску (нагадаю, «апошняй дыктатуры Эўропы»).\nЧаму? Ну, найперш – дзеля мары пра ўкраінскае геапалітычнае лідэрства ў рэгіёне, дзеля мары пра тое, як Украіна вырве з лапаў Масквы сястру-Беларусь і прывядзе разам з сабой у Эўропу.\nНу, а раней, пры Кучму, хіба ня тое самае было? Можа, асаблівай жарсьці ў абдымках і прызнаньняў у любові і не назіралася, але і ніякіх філіпікаў і абвінавачваньняў на вышэйшым узроўні не было і блізка. Чаму? Магчыма, пэўныя бізнэс-інтарэсы.\nВарта сказаць, што і зь Януковічам, акрамя выпадку ў 2011 годзе, стасункі былі прынамсі рабочымі. Ніякага сьвятога абурэньня тыраніяй, як сталай палітыкі Кіеву, не было і тады.\nКалі казаць пра супрацьлеглую пазыцыю асобаў больш-менш высокіх, дык прыгадваюцца адно словы Юліі Цімашэнкі адразу пасьля першага Майдану: «Хацелася б экспартаваць вам троху «памаранчавай» рэвалюцыі. Хочацца, каб вашу апазыцыю натхнілі нашы перамогі і наш досьвед. У нас былі цудоўныя стасункі пасьля грузінскай рэвалюцыі між Грузіяй і Ўкраінай. Наступная эстафэта – між Украінай і Беларусьсю».\nАле нешта не задалося ні з экспартам, ні з эстафэтай. Магчыма, ня надта і хацелася.\nНу, а калі казаць усё ж пра першых асобаў, то назіраньне за трэндам прымушае дапусьціць, што справа ня ў нейкіх ad hoc матывах: у Кучмы – бізнэс, у Юшчанкі – ідэалёгія і геапалітыка, у Парашэнкі – вайна.\nГэта ўсё проста розныя іпастасі, вымярэньні аднаго – украінскіх нацыянальных інтарэсаў, як іх усьведамляе тамтэйшая эліта, палітыкум, як там называюць.\nНе, абрынуць праклёны на суседнюю дыктатуру ў друку, у інтэрнэце, у Радзе, тым больш на пікеце ці нават атакай на дыктатара аголеным бюстам – гэта калі ласка. Але гэта і ўсё. Тая ж Цімашэнка, кажучы пасьля перамогі Майдану пра «экспарт рэвалюцыі», неўзабаве на пасадзе прэмʼера пачала казаць зусім іншае. Ці дыпляматычна маўчаць.\nУжо чаму ўкраінскай эліце так патрэбныя ня толькі добрыя адносіны з Беларусьсю, але і прыязныя жэсты на адрас беларускага кіраўніка – можна спрачацца. Але даволі працяглая гісторыя двухбаковых адносінаў сьведчыць пра тое, што менавіта так украінская эліта нацыянальныя інтарэсы сваёй краіны і вызначае. Адзін выпадак – гэта выпадак, два, тры, пяць – гэта ўжо заканамернасьць.