Хто прыдумаў алкаголь: цікавыя факты аб стварэнні спіртнога\nЧалавецтва без алкаголю – ідэальная рэальнасць\nХто прыдумаў алкаголь\nАрхеалагічныя доказы аб стварэнні алкаголю\nСтаражытны перыяд і алкаголь\nСтаражытны Ізраіль і алкаголь\nАлкаголь у Кітаі\nРым і алкаголь\nСярэднявечны перыяд і алкаголь\nНовае час і алкагольная залежнасць\nЦікавыя факты аб стварэнні алкаголю\nУ сучасным грамадстве любое ўрачыстасць абавязкова суправаджае спіртнымі напоямі. Яны дапамагаюць людзям расслабіцца, забыцца аб праблемах, падняць настрой. Некаторым цікава, хто прыдумаў алкаголь!\nСамае галоўнае ведаць меру, інакш наступствы падобнага саюза могуць быць трагічнымі. Шырокі попыт і папулярнасць сярод усяго чалавецтва. Вось толькі мала хто задумваўся аб тым, хто першы прыдумаў алкаголь.\nСёння складана ўявіць існавання чалавецтва без спіртнога. Алкаголь сапраўды змог заняць важную ролю ў гісторыі ўсяго чалавецтва. Вытворчасць дадзенай прадукцыі здольна адлюстроўваць розныя культуры, народы і нацыі.\nЗнойдзеныя археолагамі знаходкі дазволілі смела сказаць – спіртное сапраўды мае багатую гісторыю.\nНават праз тысячагоддзя чалавецтва не змагла даць разумны адказ на дадзены пытанне. Вядома, што віно актыўна ўжывалі ва ўсім свеце, выключэннем сталі толькі паўночныя раёны. Для іх жорсткія кліматычныя ўмовы сталі галоўнай перашкодай для развіцця згубнага прыхільнасці. Хоць ад гэтага яны відавочна не пакутавалі, яны змаглі знайсці годную альтэрнатыву – ужыванне грыбоў, якія даюць аналагічны эфект.\nПершапачатковае выкарыстанне для рытуальных мэтаў паступова вычарпалася. Людзьмі стала рухаць іншае жаданне – атрымаць задавальненне, расслабіцца. Мала хто задумваўся аб наступствах падобнага заняткі. Бо з яго дапамогай можна было лёгка стаць зусім іншым чалавекам, забываць аб сваіх страхах, хваробах.\nЛюбое ўрачыстасць праходзіла за сталом, на якім прысутнічала вялікая колькасць ежы, а галоўнае разнавіднасцяў алкаголю. Алкагалізм быў распаўсюджаны захворваннем, але мала хто спрабаваў вылечыцца ад яго. Тады былі зусім іншыя прыярытэты, каштоўнасці. А вось на пытанне, хто прыдумаў алкаголь, кожны народ вылучае свае легенды. Выявіць у іх долю праўды не складае працы, але многія працягваюць у іх верыць.\nСамым старажытным доказам папулярнасці напоі сталі посуд, якія адносяцца да эпохі 10 тысячагоддзя да н. э. яны былі адкапаў каля правінцыі Хэнань Кітая. Спецыялісты правялі неабходныя аналізы, якія пацвердзілі факт ажыццяўлення закісання вінаграду, глогу, рысу, мёду.\nПраведзеныя археалагічныя знаходкі дазволілі даказаць, што на тэрыторыі сучаснага Ірака пачалі ўжываць спіртное ўжо каля 5000 гадоў да н. э. вінаробства пачатак з'яўляцца нашмат раней, пасля таго як людзі асвоілі мастацтва вінаградарства. Сказаць адназначна для якой мэты ствараліся падобныя напоі складана, магчыма яны зусім не былі прызначаныя для ап'янення.\nПаступова вінаробства пачатак распаўсюджвацца па ўсім свеце. Вядома, што на тэрыторыі Старажытнага Егіпта яго пачалі ўжываць з 3150 г. да н. э. на тэрыторыі Грэцыі маюцца яшчэ больш старажытныя доказы.\nВыявіць дакладна, хто прыдумаў алкаголь і навошта, немагчыма. Нават шматлікія знаходкі не дазваляюць даць дакладны адказ на хвалюючае мільёнаў пытанне. Сёння самая старая бутэлька віна была разліты ў 1300 г. да н. э. Унікальная тара была знойдзена 30 гадоў назад пры адкрыцці адной з магільняў. Значыць яшчэ ў тыя часы, хто-то прыдумаў алкаголь.\nПачынаючы з старажытных часоў, людзі былі ўпэўненыя – спіртное здольна палепшыць здароўе. Таму яго актыўна выкарыстоўвалі для лячэбных мэт ажыццяўлення. Алкаголь быў прыдуманы ў якасці лекі, вось толькі людзі ператварылі напой у адмысловы яд!\nТут існавалі свае правілы адносна алкагольнай прадукцыі. Ёй нават былі прысвечаны некаторыя законы. Акрамя таго, віно і піва выкарыстоўвалі як преподношение бажаствам.\nАлкаголь быў прыдуманы, як божы напой. Яго выкарыстоўвалі ў святых абрадах і пілі вило толькі кіраўнікі.\nВыдатным доказам развіцця спіртнога з'яўляюцца рэшткі самага найстарэйшага піваварнага завода. Ўзведзена будынак было каля 3400 года да н. э. мясцовыя жыхары шанавалі бога Асірыса, якога таксама лічылі богам віна. Ўмельцы маглі ствараць самыя разнастайныя гатункі напояў, аднаго піва тут мелася 17 відаў.\nСамым папулярным з'яўляўся «хек», адрозны сваёй крэпасцю і салодкім прысмакам. Дазволіць сабе хмельнае маглі ўсе жадаючыя, нават звычайныя працоўныя. Хто прыдумаў алкаголь цяжка, але адно можна сказаць з упэўненасцю яго ўжывалі для медыцынскіх, рытуальных мэтаў, і як харчаванне. Нават пасля смерці, жадаючы аднавіць звыклы рытуал, посуд складваліся ў грабніцы.\nПраведзеныя экспертызы змаглі даказаць, у многіх знойдзеных сасудах раней захоўваліся вінныя напоі. Аб'ёмныя банкі былі ўбудаваныя ўнутры земляной падлогі. Дакладная мэта стварэння спіртнога невядомая.\nГабрэйская Біблія ўспрымала спіртное як спосаб палягчэння пакут смяротных. Таму яго давалі піць хворым, які пакутуе асобам, як сродак для заспакаення.\nАсаблівым попытам у насельніцтва карысталася Сура, створаная з рысавай мукі, цукровага трыснёга, садавіны, пшаніцы. Аюрведические тэксты старанна апісваюць спосабы ўжывання, наступствы і нават краіны, якія развіваюцца захворвання. Тут дакладна напісана пры прыёме малых доз, напой з'яўляецца лекамі, а пры перавышэнні – атрутай.\nПершымі згадваннямі сталі звесткі, узростам каля 7000 г. да нашай эры. Папулярнасцю карысталася рысавая медавуха, віно, вырабленае з проса. Ужо тады былі даказаны наступствы злоўжывання. Рэкамендавалася ўжываць прадукт у абмежаванай аб'ёме, каб пазбегнуць трагічных наступстваў.\nЖыхары Грэцыі пазнаёміліся з алкаголем каля 2000 г. да н. э. У якасці першага адкрывальніка выступала медавуха, неўзабаве сюды дайшла вінаробства, якія атрымалі шырокі попыт. Звычайна яго выкарыстоўвалі для правядзення таямнічых рытуалаў, медыцынскіх мэтаў, прыёму важных гасцей.\nЎжывалі яго цёплым з даданнем рэзкіх затавак. Паступова напой з віна стаў часткай грэцкай культуры. Прычым сапраўдныя грэкі заўсёды ведалі меру, п'янства было рэдкім з'явай.\nРымляне асабліва шанавалі духмяны вінны напой. Прычынай таму заступніцтва бога расліннасці і вінаробства – Бахус. На любым свяце можна было лёгка сустрэць шырокі асартымент выбару сасудаў з рознымі гатункамі. Яго спакойна ўжывалі знатныя людзі і звычайныя рабочыя. Праз гады попытам таксама пачатак карыстацца піва.\nУ многіх іншых краінах таксама паступова ішло цеснае знаёмства з «зялёным змеем». Мала хто цікавіўся, хто прыдумаў алкаголь і навошта, куды важней быў сам працэс, яго вынік.\nНаступ сярэднявечча прынесла шмат змен у звыклую жыццё грамадзян. Аднак ўжыванне спіртнога таксама працягвала існаваць. Людзі спакойна пілі розныя спіртныя напоі.\nВажна адзначыць, дадзеная звычка дапамагала абараняцца ад розных захворванняў тых часоў. Віной усяму страшная антысанітарыя, піць ваду было небяспечна, яна хавала мноства смяротных хвароб. Акрамя таго, яго выкарыстоўвалі як абязбольвальнае сродак, крыніца энергіі для выканання штодзённай цяжкай працы.\nМногія элітныя слаі грамадства сталі залежнымі, не абышла бокам бяда і прадстаўніц жаночага полу. Пачынаў прагрэсаваць алкагалізм. Пытанне хто прыдумаў алкаголь, зусім не цікавіў грамадства.\nНаступ сярэднявечча таксама правакавалі важная падзея – перагонка этылавага спірту. Дадзенае занятак актыўна практыкавалі алхімікі. Да гэтага часу дыстыляцыя ўжо актыўна практыкавалася самымі рознымі розумамі з усяго зямнога шара. Развіццё дадзенай тэхналогіі дазволіла зрабіць выпуск спіртных напояў масавым.\nДоўгі час спіртное авалодвала розумамі людзей, алкаголь прыносіў з сабой не толькі расслабленне і задавальненне, але і шмат іншых страшных рэчаў. Ведаць адваротны бок медаля жадалі толькі адзінкі, іншыя ўспрымалі градус – божым дарам.\nП'янства лічылася дарэчным, так адзін чалавек мог спакойна за год выпіць да 100 літраў. Усё роўна, хто гэта прыдумаў. Большасці падабалася знаходзіцца ў стане прыемнага дурману.\nЗ'яўляліся самыя розныя напоі, асаблівай папулярнасцю сярод якіх карыстаўся самагон, пеністае шампанскае, віскі, джын. Кожнае з іх знайшло сваіх прыхільнікаў. Хто прыдумаў пэўны алкаголь, сказаць дакладна цяжка. Але ў любым выпадку шкодная звычка зарадзілася з даўніх часоў.\nПадобнае стаўленне захоўвалася да пачатку 19 стагоддзя. З гэтага перыяду яго сталі разглядаць як пагрозу для грамадства, сталі уводзіцца абмежаванні. Важна адзначыць, першы сухі закон быў уведзены кітайскім кіраўніком Юй Вялікі. Пасля чаго многія краіны вырашылі падтрымаць дадзенае рашэнне. Кіраўнік ўбачыў, што алкаголь нясе ў грамадства хаос, так быў прыдуманы сухі закон!\nВысветліць, хто прыдумаў алкаголь нават пасля стараннага вывучэння гісторыі складана. Таму варта вылучыць самыя незвычайныя гістарычныя факты:\nпадчас застолля ў Эладзе права першай паспрабаваць віна давалася гаспадару жылля. Такім чынам, ўдавалася высветліць атручана яно ці няма;\nдля жанчын, якія пражываюць у Рыме, ужыванне градуснага прыраўноўвалася да смерці. Застаў жонку пры дадзеным занятку, муж меў поўнае права забіць яе. Праз некалькі гадоў, закон быў зроблены больш мяккім, замест смерці вінаватую чакаў развод;\nбылі часы, калі віно абменьвалі на каштоўныя металы;\nнават самыя старыя бутэлькі з віном ўтрымлівалі этыкеткі, на якіх аказваўся імя вытворцы, дата і якасці прадукту;\nіснуе боязь віна – оенофобия.\nТакім чынам знайсці першыя вытокі немагчыма, хто прыдумаў алкаголь. Адно можна сказаць дакладна, п'янства існавала заўсёды. Алкаголь з'яўлялася страшным зброяй, здольнае павольна, але ўпэўнена забіваць людзей цэлымі нацыямі. Сёння алкаголь таксама шкодзіць, многія спрабуюць з гэтым змагацца, вось толькі людзі не гатовыя сказаць катэгарычнае «не» сваёй шкоднай звычцы.\nСпадабаўся артыкул? Тут можна падзяліцца з сябрамі ў соц. сетках і ацаніць гэтую запіс “Хто прыдумаў алкаголь?”:\n← Як адрозніць падробленае віно самастойна\nВіды, стадыі цырозу печані →\nСкажы СТОП любы залежнасці ад алкаголю, цыгарэтнага тытуню або наркотыкаў — мы за жыццё чалавека без шкодных звычак! Пра гэта ўсе нашы артыкулы. Капіраванне старонкі 1 у 1 і частковае капіраванне частцы гэтай запісу: “Хто прыдумаў алкаголь?” забаронена. Усе аўтарскія правы абаронены. © 2014 - 2019 год.


Валера Леванеўскага не пусьцілі на пахаваньне бацькі\n15 сьнежань 2005, 16:58\nАлег Грузьдзіловіч, Менск Адміністрацыя Івацэвіцкай калёніі, дзе адбывае пакараньне лідэр гарадзенскіх прадпрымальнікаў Валер Леванеўскі, адмовілася адпусьціць яго на пахаваньне бацькі, які памёр ад хваробы сэрца 14 сьнежня.\nПаводле сына Валера Леванеўскага Ўладзімера, ягонага бацьку не пусьцілі на пахаваньне, абгрунтаваўшы адмову тым, што ён неаднаразова парушаў турэмную дысцыпліну. Пракурор Івацэвіцкага раёну Яўген Булат, да якога я зьвярнуўся з просьбай патлумачыць прычыны, ад камэнтароў адмовіўся.\n(Булат: ) “Нікому ніякіх прычынаў тлумачыць ня буду. Ці вы Радыё Свабода, ці ня Радыё Свабода. Усё, да пабачэньня”.\nМіж тым, яшчэ ўчора, 14 сьнежня, начальнік калёніі Міхаіл Кармановіч казаў, што часовае вызваленьне Леванеўскага “цалкам магчымае” і толькі патрабуе ўзгадненьня з пракуратурай. Міхаіл Кармановіч таксама казаў, што другой умовай ёсьць своечасовае прадстаўленьне сваякамі Леванеўскага пэўных дакумэнтаў.\n“Мы ўсе даведкі сабралі і накіравалі ў Івацэвіцкую калёнію яшчэ 14 лістапада ў працоўны час. Але сёньня нам ужо паведамілі з калёніі, што бацьку ня выпусьцяць”, — кажа сын вязьня Ўладзімер Леванеўскі. Ён абураецца тым, як абышліся зь ягоным бацькам.\n(Уладзімер Леванеўскі: ) “Канечне, я разумею, што бацька ў турме паводле палітычных прычынаў, але ўсё ж гэта бесчалавечна — не адпусьціць яго на пахаваньне таты. Далі б хаця б два дні. Паводле закону магчыма нават 7 дзён!”\n92-гі артыкул Крымінальна-выканаўчага кодэксу сапраўды прадугледжвае магчымасьць часовага вызваленьня вязьня “паводле выключных абставінаў”. Сярод гэтых абставінаў ёсьць і сьмерць блізкіх. Аднак адпускаць ці не адпускаць вязьня, паводле закону, вырашае адміністрацыя калёніі.\nВалеру Леванеўскаму толькі дазволілі зрабіць званок дахаты, каб выказаць сваякам спачуваньні. Дамоў Валер Леванеўскі тэлефанаваў сёньня, 15 сьнежня. Паводле сына Ўладзімера, размова была вельмі кароткая.\nНагадаем, Валер Леванеўскі быў асуджаны на 2 гады зьняволеньня за паклёп на прэзыдэнта. Арганізацыя “Міжнародная амністыя” прызнала яго вязьнем сумленьня. У калёніі Леванеўскі працягвае барацьбу за свае правы і правы зьняволеных. Ён тлумачыць накладзеныя на яго адміністрацыяй пакараньні помстай за гэтую барацьбу.


Інструкцыя пра тое, як праваліць сваё першае (а можа, і другое) мерапрыемства\nБясстрашны дэсант 34mag адправіўся на адукацыйна-актывісцкі фестываль «Страшное дело» і разведаў, як дамагчыся таго, каб самае цудоўнае мерапрыемства правалілася яшчэ на старце. Кіруйся нашымі парадамі – і будзь упэўнены(-ая): твая ідэя на мільён згарыць дашчэнту, як сталіца Вестэроса па раптоўным загадзе Дэйенэрыс Таргарыен.\nНе гуглі, ці рабілі штось падобнае раней. Напэўна ж не.\nКалі нехта дасведчаны прапануе табе дапамогу, забань гэтага выскачку: ён хоча адціснуць твае лаўры.\nЗагадзя купі шмат віна (ну, ці ківі для смузі), каб адзначыць поспех мерапрыемства. Зэканом дзеля гэтага на памяшканні, да якога можна дабрацца без дзвюх перасадак.\nЯк выбраць фармат?\nСтаў на правераную класіку. Што можа быць весялей за лекцыю? Не, ну праўда, што? Хіба што дзве лекцыі запар.\nКалі хочацца размаху – рабі адразу фестываль. І абавязкова ўсё сам(-а): ты ж лепш за ўсіх і расплануеш, і спікераў сустрэнеш, і афішу намалюеш, і на ўваходзе пасядзіш, і гарбатай усіх заправіш.\nНаогул ідэальна, калі твой фестываль будзе складацца з лекцый.\nЯк расказаць пра сябе?\nНе стварай шуму. Раздай на вуліцы 20 улётак-запрашэнняў на мерапрыемства – і годзе. Усе гэтыя людзі абавязкова прыйдуць, прывядуць з сабой радню да трэцяга калена і суседзяў у прыдачу. Аншлаг намячаецца!\nПрыдумай, як бы яшчэ абмежаваць колькасць патэнцыйных удзельнікаў. Напрыклад, зрабі івэнт закрытым, толькі для сяброў.\nПастарайся не занадта тлумачыць. Людзі на канапах толькі таго і чакаюць, каб іх запрасілі ісці кудысьці паслухаць нешта. Па дарозе яны з задавальненнем падключацца да суботніка ў імя чагосьці, падпішуць пяць петыцый супраць чагосьці і накраўдфандзяць на нешта заадно.\nНе гавары, колькі будзе доўжыцца мерапрыемства, што людзі ад яго атрымаюць і як змогуць прымяняць. Гэта лішняе.\nДай у тэксце больш эмоцый і драмы. Людзі любяць драму.\nМесца правядзення івэнта лепш рассакрэціць за гадзіну да івэнта.\nНі за што не расказвай пра свае мерапрыемства журналістам.\nКалі журналісты нічога не напішуць пра тваё мерапрыемства, зрабі ў Facebook сумны пост пра тое, што «СМІ пляваць на нешта па-сапраўднаму важнае...».\nЯк усё крута арганізаваць?\nНаогул нічога не плануй.\nСамае важнае адкладай на потым.\nСпі не больш за тры гадзіны ў суткі. Джэферсан па дзве спаў, але ты менш дасканалы(-ая), вядома.\nГрошы ў івэнт укладвай толькі свае. На крайняк займі ў мамы.\nКалі да рэалізацыі ідэі трэба падключыць дзяржаўныя арганізацыі, пішы ім лісты за тры дні да. Яны, вядома, натхняцца тваім энтузіязмам і забудуць, што ў іх стылі – адказваць месяцамі.\nЗрабі ўсё сам(-а). Людзям доўга тлумачыць. І яны ўсё роўна зробяць не так, як трэба.\nКалі без валанцёраў ніяк, то хаця б абыходзься з імі максімальна жорстка. Хай памятаюць, хто тут галоўны(-ая).\nШто рабіць па завяршэнні?\nНе пытайся ў людзей, як ім мерапрыемства. Калі вельмі хочацца, удакладні: «Вам спадабалася ці вы ў захапленні?»\nНе ўдакладняй, што можна было зрабіць па-іншаму. Каму трэба па-іншаму – хай самі і робяць.\nКалі на івэнт ніхто не прыйшоў, расчаруйся ў чалавецтве канчаткова. І ніколі нічога больш не рабі.\nКалі ўсё ж захочаш зрабіць нешта зноў, ні за што не аналізуй тое, што адбылося! Проста паўтары. Абавязкова атрымаецца, ага.\nМануал часткова заснаваны на рэальных кейсах ініцыятыў, прадстаўленых на вечары Fuck Up Night.\nКласныя медыя ў рэгіёнах\nЯк зрабіць, каб цябе чыталі часцей, чым вячоркі, праўды і аб’яўкі на падзіках.\nЯк гаварыць на сур’ёзныя тэмы ў TikTok?


Дахавы пірог пад мяккі дах - прылада і мантаж - Блог пра рамонт\nМяккай дахам называюць шырокую групу рулонных і пліткавых дахавых матэрыялаў, якія выкарыстоўваюцца ў прыватным і вытворчым хатабудаванні. Яны валодаюць высокай устойлівасцю да вільгаці, гнуткай, эластычнай структурай, якая значна спрашчае мантаж пакрыцця. Аднак, каб дахавы матэрыял «зарабіў», неабходна паклапаціцца аб якасным дахавым пірагу, будова якога ўзмоцніць станоўчы якасці бітумнай чарапіцы і мінімізуе адмоўныя. Прылада даху з мяккіх матэрыялаў уяўляе сабой шматслаёвую канструкцыю, ад правільнасці размяшчэння слаёў у якой залежыць эфектыўнасць і даўгавечнасць пакрыцця. У гэтым артыкуле мы распавядзем, як зрабіць дахавы пірог пад мяккі дах, каб яна праслужыла даўжэй.\nХарактарыстыкі мяккага даху\nМяккай дахам часцей за ўсё называюць бітумную чарапіцу ці гонта, сучасны дахавы матэрыял. Яна вырабляецца з шклотканіны, прасякнутай тугаплаўкім бітумам або сінтэтычным каучукам і абсыпанай мінеральнай дробкай. Гонта валодае высокім дэкаратыўным патэнцыялам, дзякуючы разнастайнасці расфарбовак і тэкстур. Вартасцямі гэтага матэрыялу лічаць:\nЎстойлівасць да пагодных і атмасферных з'яў. Гнуткая чарапіца валодае высокай устойлівасцю да вільгаці, яна вытрымлівае тэмпературныя ўздзеяння ў дыяпазоне -50 / + 110 градусаў. Яна не падвяргаецца гніенню, ня пакрываецца мохам.\nДаўгавечнасць. Тэрмін службы мяккага даху складае 25-30 гадоў пры ўмове пісьменна арганізаванага дахавага пірага, што пераўзыходзіць паказчыкі нават больш дарагіх матэрыялаў.\nБясшумнасць. Матэрыял валодае высокай шумопоглащающей здольнасцю, таму бітумную чарапіцу выкарыстоўваюць без дадатковай шумаізаляцыі.\nЗручнасць мантажу. Форма выпуску і спосаб мацавання мяккіх дахавых пакрыццяў дазваляе выконваць мантаж нават у адзіночку. Акрамя таго, яны аптымальна падыходзяць для дахаў складанай формы.\nЗвярніце ўвагу! Мяккі дах рэкамендуецца ўжываць, калі дах мае ўхіл у дыяпазоне ад 15 да 45 градусаў. Калі абкласці бітумную чарапіцу на больш спадзістыя канструкцыі, не пазбегнуць працёкаў і застойванні вады. А з стромкіх дахаў у спякотнае надвор'е бітум можа проста сцячы.\nДахавы пірог пад мяккую чарапіцу мае складанае прылада, так як гэтыя пакрыцця для даху валодаюць жорсткімі патрабаваннямі да падрыхтоўкі падставы, якое павінна забяспечваць механічную трываласцю, але, што ня сьлед цыркуляцыю паветра. Для гэтага выкарыстоўваюцца спецыяльныя матэрыялы, якія падбіраюцца пад канкрэтнае дахавае пакрыццё. У склад мяккага даху ўваходзяць наступныя элементы:\nПараізаляцыя, якая забяспечвае абарону ўцяпляльніку і кроквенных каркаса даху ад вільготнага паветра і кандэнсату.\nТэрмаізаляцыйны матэрыял, які захоўвае тэмпературы ўнутры памяшкання.\nГідраізаляцыя, якая абараняе кроквенных каркас і ўцяпляльнік ад пранікнення атмасфернай вільгаці з-за і кандэнсату.\nЛачанне, якая забяспечвае роўнае, трывалую падставу, размяркоўваць вагу дахавага матэрыялу паміж кроквамі, на якое насцілаюць гнуткую чарапіцу.\nПодкладочный дыван, які прадухіляе механічнае пашкоджанне мяккага даху, забяспечвае дадатковую гідраізаляцыю, ветрозащиту.\nДахавае пакрыццё, якое з'яўляецца фінішным пластом пірага даху, якія надаюць скончаны знешні выгляд, а таксама абарону ад атмасферных з'яў.\nУлічыце, што ад захавання рэкамендацый вытворцы пры будынку дахавага пірага залежыць тэрмін службы, надзейнасць і эфектыўнасць мяккай чарапіцы. Выкарыстанне непадыходны матэрыялаў або адсутнасць аднаго з слаёў прыводзіць да працёкаў, отсыреванию ўцяпляльніка і загніванне драўляных элементаў кроквенных каркаса.\nУ параўнанні з металадахоўкай або іншымі пакрыццямі на аснове металу, мяккі дах валодае ніжэйшай механічнай трываласцю. Нягледзячы на лёгкі вага матэрыялу, бітумную чарапіцу ўкладваюць на суцэльнае лачанне, якую вырабляюць з обрезной дошкі і ДСП, прасякнутых антысептычным прэпаратам. Падстава рыхтуюць у 3 этапы:\nСпачатку паралельна крокваў, на якія выкладзеная гідраізаляцыйная плёнка, прымацоўваюць контробрешетку. Яна вырабляецца з брускоў іглічных парод таўшчынёй 3-4 см для арганізацыі паміж пластамі дахавага пірага вентыляцыйнага зазору.\nЗатым на контробрешетку прыбіваюць дадатковую лачанне з обрезных дошак іглічных парод памерам 150х20 мм. Дадатковая лачанне мацуецца перпендыкулярна кроквенных ног з крокам 30-50 гл.\nНа дадатковую лачанне насцілаюць суцэльнае падстава, на якое укладваюць подкладочный пірог, а затым бітумную чарапіцу. Яно вырабляецца з вільгацятрывалай фанеры.\nВажна! Сучкі, шчарбіны і сколы на драўніне пашкоджваюць ніжнюю паверхню мяккага даху, таму падстава пад яе павінна быць ідэальна гладкім і роўным. Калі суцэльная лачанне вырабляецца не з фанеры, а з обрезной дошкі, то яе неабходна обстрогать і ошкурить.\nУ прыладу дахавага пірага пад гнуткую чарапіцу абавязкова ўключаюць гідраізаляцыю. Яна мацуецца на кроквенныя ногі з дапамогай будаўнічага стэплера. Гідраізаляцыйныя матэрыял укладваюць палосамі з невялікім правісання перпендыкулярна кроквах з нахлестом 10-15 гл. Для гэтага выкарыстоўваюць:\nГідраізаляцыйныя плёнку. Гідраізаляцыйныя плёнкі вырабляюцца з поліэтылену, яны валодаюць нізкай трываласцю, а таксама становяцца далікатнымі пад уздзеяннем ультрафіялету.\nГідраізаляцыйныя мембрану. Мембрана - асаблівы від гідраізаляцыйнай плёнкі, якая вырабляецца з больш дасканалых палімераў. Структура гэтага матэрыялу валодае адной асаблівасцю - варонкападобных порамі, якія могуць прапускаць пар толькі ў адзін бок, але вада праз іх пракрасціся не можа. Існуюць мембраны з антиконденсатным эфектам, на якіх, дзякуючы адсарбуе пласту, ня асядае кандэнсат.\nДасведчаныя дахавыя майстры рэкамендуюць для насцілу мяккага даху выкарыстоўваць паропроницаемые гідраізаляцыйныя матэрыялы. У адваротным выпадку кандэнсат, які ўтвараецца з-за награвання паверхні даху, асядае на кроквенныя каркасе. Непапопроницаемая гідраізаляцыя не дапамагае, а стварае парніковы эфект.\nПатрабаванні да дахаваму пірогу\nНе заўсёды дахавы пірог для бітумнай чарапіцы складаецца з усіх вышэйапісаных пластоў. Ён можа скарачацца за кошт элементаў, якія не патрэбныя ў дадзенай канструкцыі. Прылада мяккага даху залежыць ад наступны фактараў:\nТып збудавання. Для вызначэння складу дахавага пірага варта высветліць да якога тыпу ставіцца будынак: вытворчаму, жылога або гаспадарчаму.\nХарактар выкарыстання. У дамах, якія выкарыстоўваюцца толькі ў цёплы час года, не прадугледжваецца ацяпленне, таму са складу пірага выключаецца ўцяпляльнік.\nНаяўнасць ацяплянай мансарды. Калі дом абсталёўваецца жылы мансардай, то ў склад мяккага даху абавязкова ўключаюць тэрмаізаляцыю.\nКліматычныя ўмовы ў зоне будаўніцтва.\nВажна! Укладваючы бітумную чарапіцу, трэба ўлічваць сумяшчальнасць матэрыялаў, якія ўваходзяць у склад дахавага пірага. Трэба прытрымлівацца рэкамендацый вытворцаў у пытанні выбару цеплаізаляцыі, гідраізаляцыі і лачання, прымаючы ўсе дадзеныя аб канструкцыі дома, каб дах служыла доўга і надзейна.\nПредыдущаяНаліўная дах самому\nСледующаяКладка ламінату на лагі


ЭГУ пад ціскам трансфармацыі — Generation.by\nЗамест беларускага гімна тут сьпяваюць старажытны студэнцкі Гаўдэамус, а ячэйкі БРСМ прыгадваюць толькі як пудзіла зь мінулага. Будучы ці былы — беларускі ўнівэрсытэт, які мае афіцыйны статус «у выгнаньні», — Эўрапейскі гуманітарны ўжо шосты год набірае беларускіх студэнтаў для навучаньня ў Вільні. Зарэгістраваны ў Літве, цяпер унівэрсытэт спрабуе «трансфармавацца ў жыцьцяздольную структуру». Што можа атрымацца на выхадзе гэтай трансфармацыі, і якую будучую прадказваюць кіраўнікі ЭГУ гэтай, магчыма, самай унікальнай беларускай навучальнай установе?\n«Вы выбралі зусім іншы ўнівэрсытэт, зусім іншую традыцыю, у параўнаньні з той, у якой вучацца студэнты зь Беларусі, — зьвяртаецца да першакурсьнікаў у вялікай залі аднаго з карпусоў унівэрсытэту імя Міхала Ромэра дэкан бакаляўрскай школы Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту Рыгор Мінянкоў. — І галоўнае, — працягвае ён, — што б мы хацелі вам даць, — гэта падрыхтаваць да жыцьця, у якім невядома, як жыць».\nЯк далей складзецца жыцьцё, ня ведаюць ня толькі студэнты, але й выкладчыкі ўнівэрсытэту. У ЭГУ няма ўласнага будынку, таму студэнты дзеляць зь літоўскімі студэнтамі корпус на ўскрайку Вільні, які належыць унівэрсытэту Ромэра. На цырымоніі вітаньня першакурсьнікаў, ужо шостага набору бакаляўраў у выгнаньні, прысутнічае малады, быццам той студэнт, дактарант і былы лектар унівэрсытэту Ромэра — міністар юстыцыі Літвы Рэмігіюс Шымашус.\nЁн абаяльна ўсьміхаецца і па-ангельску запэўнівае выкладчыкаў і студэнтаў ЭГУ ў тым, што Літва і надалей будзе падтрымліваць зачынены ў Беларусі ў 2004 годзе ўнівэрсытэт.\n«Я ня ведаю, якая будзе стратэгія ў выпадку магчымасьці вяртаньня ў Беларусь, але калі ўнівэрсытэт будзе мець магчымасьць застацца ў Менску, мы будзем вельмі радыя, — кажа спадар Шымашус. — Я б хацеў, каб унівэрсытэт заўжды меў магчымасьць знаходзіцца ці ў Менску, ці ў Вільні».\nПрарэктар ЭГУ па акадэмічных пытаньнях, прафэсар Аляксандр Калбаска, які вядзе цырымонію, уважліва слухае словы міністра. Ад Літвы, як аднаго з буйнейшых донараў ЭГУ, залежыць далейшы лёс унівэрсытэту. Нягледзячы на тое, што амаль усе студэнты тут плацяць за адукацыю, іх грошы пакрываюць толькі 17% штогадовага бюджэту. І далей гэтая доля наўрад ці будзе павялічаная.\nДыплём за тры з паловай гады\n«ЭГУ мусіць быць «вядомым і прывабным», — кажа Аляксандр Калбаска. Але прывабныя пакуль ня ўсе спэцыяльнасьці. Ахвотней за ўсё студэнты ідуць вучыцца на візуальны дызайн, міжнароднае права і турызм. А вось такія іміджавыя спэцыяльнасьці, як паліталёгія ці філязофія, бывае, застаюцца без студэнтаў. Таму на гэтых дысцыплінах унівэрсытэт шмат не заробіць, хаця рэктар і называе іх «вельмі і вельмі патрэбнай справай».\n«Бацькі баяцца, што дзеці-палітолягі ня знойдуць працу ў Беларусі», — тлумачыць спадар Калбаска.\nТаму ў ЭГУ шукаюць шляхі зьмяншэньня выдаткаў. Адзін з магчымых — скараціць працягласьць навучэньня ў бакаляўрыяце да трох з паловаю гадоў замест цяперашніх чатырох. Магістратуру могуць таксама скараціць на паўгода. Для магістрантаў «сур’ёзным выклікам» стала патрабаваньне плаціць за адукацыю. «А першыя магістранты ЭГУ нават атрымлівалі бясплатную вячэру ад унівэрсытэту дзякуючы спонсарскім грошам», — прыгадвае прарэктар сярэдзіну 2000-х.\nАле цяпер спонсарскіх грошай паменела, і дэкан магістарскай школы Ала Сакалова раіць студэнтам магістратуры «ўладкоўвацца, напрыклад, мыйшчыкамі посуду» на час двухгадовага платнага навучаньня. Па яе словах, выпускнікі магістратуры могуць прысьвяціць сябе навуцы, альбо стаць «выдатнейшымі практыкамі» і «спрыяць зьмене рэжыму».\nЗ рэжымам у кіраўніцтва ЭГУ рахункі асабістыя. Нават праз 5 гадоў пасьля выгнаньня ў голасе рэктара ўнівэрсытэту, акадэміка Акадэміі навук Беларусі і кавалера Камандорскага крыжа «За заслугі перад Літвой» Анатоля Міхайлава гучыць крыўда, калі той кажа пра гісторыю закрыцьця ЭГУ у Менску і яго перасяленьне ў Вільню.\n«З намі абышліся больш чым сурова. З намі абышліся брутальна. І сам факт аднаўленьня ўнівэрсытэту ў гэтай прыязнай краіне зьяўляецца свайго роду цудам».\nТады, у 2004, па словах спадара Калбаскі, улады патрабавалі ад унівэрсытэту «здаць Міхайлава». Але былога загадчыка катэдры гісторыі філязофіі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту і аднаго з заснавальнікаў ЭГУ ніхто «здаваць» не зьбіраўся. Толькі праз два гады пасьля закрыцьця ўнівэрсытэту, ён аднавіў набор студэнтаў, на гэты раз у Літве.\nРазам са зьменай месцазнаходжаньня зьмяніўся і статус ЭГУ. Шматлікія дзяржавы і фінансавыя фонды даюць ЭГУ грошы як «беларускаму ўнівэрсытэту ў выгнаньні», але дыплём выпускнікі атрымліваюць усё ж літоўскі. Пытаньні аб «беларускасьці» ўнівэрсытэту ўзьнікаюць кожны год. Сам Міхайлаў называе праект ЭГУ «вельмі істотным для аднаўленьня нашай краіны» і «вельмі драматычным, але цікавым экспэрымэнтам».\n«Наш унівэрсытэт знаходзіцца на тым этапе разьвіцьця, калі нас чакаюць працэсы вельмі інтэнсіўнай працы пасьля пэрыяду рэгістрацыі трансфармацыі ў жыцьцяздольную эфэктыўную структуру, якая пазначыць ролю ўнівэрсытэту як унівэрсытэту беларускага, але распазнавальнага ў Эўропе», — кажа спадар Міхайлаў.\nБеларусь у Балоньскім працэсе — «імітацыя»\nАдна з праблем, з-за якой кіраўніцтва ЭГУ лічыць вяртаньне ўнівэрсытэта ў Беларусь немагчымым — нежаданьне беларускіх уладаў далучацца да Балоньскай прасторы, якая ўніфікуе і аб’ядноўвае вышэйшую адукацыю эўрапейскіх краін да самага Казахстану. Сам ЭГУ яшчэ ў Менску спрабаваў інтэгравацца ў эўрапейскую сыстэму вышэйшай адукацыі, але тады гэтага не атрымалася. Затое атрымліваецца ў Літве: гэта дзяржава, як і ўсе эўрапейскія, акрамя Беларусі, Балоньскую дэклярацыю падпісалі.\nНядаўна міністар адукацыі Радзькоў усё ж абвясьціў аб тым, што Беларусь далучыца да сыстэмы, магчыма нават да 2012 году. Але на пэрспэктывы ўступленьня Беларусі ў Балоньскі працэс у ЭГУ глядзяць, мякка кажучы скептычна:\n«Пакуль гучаць толькі дэклярацыі, а ў сыстэме адукацыі адбываюцца толькі пэўныя імітацыі, якія выдаюцца за Балоньскі працэс. Але сутнасна нічога не мяняецца», — кажа прарэктар Калбаска.\n«Калі сур’ёзныя дзядзькі, што будуць разглядаюць заяўку [Беларусі на далучэньне да Балоньская сыстэмы] ня ўбачаць, што гэта пыл у вочы — беларуская сыстэма ня зьменіцца».\n«Балоньскі працэс — імітацыя дзейнасьці дзеля палітычных прычын», — падводзіць рысу прарэктар.\nНа думку Аляксандра Калбаскі, для далучэньня да Балоньскага працэсу Беларусі спатрэбіцца новых 15 гадоў адукацыйных рэформаў.\n«Тут я лічу сябе часовым»\n«Наш унівэрсытэт быў лідэрам у разьвіцьці адукацыі ў Беларусі. Але пры вяртаньні ў Беларусь мы можам проста загубіць тое, што тут нарыхтавана. Гэта цьвяроза і разумна, не губляць напрацаваныя сувязі і кадры яшчэ раз. Тым больш унівэрсытэт мае эўрапейскую рэгістрацыю».\nАле, нягледзячы на эўрапейскую рэгістрацыю, ЭГУ ня стаў паўнавартасным літоўскім ВНУ. Спадар Калбаска кажа, што адчувае сябе чужынцам у Літве. Тры разы ён браўся за навучаньне літоўскай, але кожны раз прайграў у спаборніцтве з гэтай даволі цяжкай мовай.\n«Каб я ня верыў, што ЭГУ вернецца, я б ня ехаў сёньня ў Беларусь і не будаваў плот у Заслаўі», — кажа прарэктар пра сваю хату ў родным Заслаўі, пачынаючы дзяліцца сакрэтамі таго, як зрабіць перасячэньне беларуска-літоўскай мяжы больш хуткім: «Што зробіш, езьдзіць прыходзіцца часта».\nТая сотня дзяўчат і хлопцаў, што ва ўрачыстай вопратцы слухаюць прамовы гасьцей вітальнай цырымоніі, бясспрэчна таксама вераць у ЭГУ. Але кожны па-свойму. Нехта чакае ад унівэрсытэту «нетрывіяльнага падыходу да адукацыі», а нехта — пуцёўку «ў Эўропу». Дарэчы, толькі кожны другі выпускнік бакаляўрыяту, па словах прарэктара Ірэны Вайшвілайте, вяртаецца ў Беларусь. Яшчэ 10% знаходзяць фінансаваньне для працягу навучаньня ў замежных унівэрсытэтах, а трэцяя частка бакаляўраў вырашаюць працягнуць навучаньне ў магістратуры ЭГУ.\nНабор гэтага году — амаль паўтысячы чалавек — панёс страты яшчэ да пачатку навучаньня. З-за адмены адтэрміноўкі ад войска для завочнікаў некаторыя хлопцы, што паступілі ЭГУ (навучальны працэс тут пачынаецца на месяц пазьней беларускага) мусяць адправіцца ў войска. Магчыма, па вяртаньні зь яго, хлопцы змогуць аднавіцца ўжо ў менскае ЭГУ.\nМагістры — тут, бакаляўры — у Менску\n«Як толькі будуць створаныя нармальныя ўмовы ЭГУ у тым ці іншым выглядзе туды [у Беларусь] вернецца. Найлепшай формай у такім выпадку было б суіснаваньне літоўскай і беларускай часткі ЭГУ», — раскрывае пляны прарэктар Калбаска.\nПры такой схеме, тлумачыць ён, бакаляўры маглі б навучацца ў Беларусі, пакуль гэта патрабуе больш выдаткаў, а магістры ці PhD — у Вільні. «Галоўнае для вяртаньня ў Беларусь — гарантыі акадэмічныя, а не палітычныя», — падкрэсьлівае Аляксандр Калбаска.\nЭГУ,\tРыгор Мінянкоў,\tАляксандр Калбаска,\tАнатоль Міхайлаў,\tадукацыя,\tстудэнты,\tБалоньскі працэс\nАлесь Герасіменка 12:00, 08/10/2010 | Артыкулы |\nIn 0.2282 seconds.


Вучыць і выхоўваць на подзвігу — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nВучыць і выхоўваць на подзвігу\n27.03.2015 postawy569Комментариев нет\nКарэспандэнт “Пастаўскага краю” гутарыць з начальнікам аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама Аляксандрам Яўгеньевічам Кашырыным.\n— Аляксандр Яўгеньевіч, што для вучняў і настаўнікаў, у цэлым для работнікаў сістэмы адукацыі значыць юбілей Вялікай Перамогі?\n— І для мяне асабіста, і для педагогаў, і для дзяцей, якіх выхоўваем і вучым, зрэшты, як і для ўсіх грамадзян нашай краіны, — гэта галоўная падзея. 70 гадоў над намі мірнае неба, і хіба гэта не нагода ганарыцца пакаленнем пераможцаў і вызваліцеляў?! На жаль, усё менш застаецца сярод нас жывых герояў, сведкаў Вялікай Айчыннай. Таму іх успаміны, іх успрыманне вайны як трагедыі ХХ стагоддзя для нас вялікая каштоўнасць.\n— Якія мерапрыемствы да юбілею запланаваны ва ўстановах адукацыі?\n— Зацверджаны комплексныя планы, у кожнай установе — канкрэтна свой, з улікам наяўных магчымасцей. Галоўныя мерапрыемствы пройдуць у красавіку—маі, але работа разлічана на ўвесь навучальны год, і ёю будуць ахоплены ўсе катэгорыі дзяцей — ад дашкольнікаў да выпускнікоў. У нашых планах усемагчымыя конкурсы: сцэнарных распрацовак “Памяць”, малюнкаў, буклетаў школьных музеяў, музейных кабінетаў і куткоў баявой славы, агітбрыгад, юных фларыстаў. Гэта і раённыя этапы абласнога месячніка патрыятычнай работы, абласной дэкады грамадзянска-патрыятычных спраў “Мы ў памяці захоўваем герояў імёны”, і абласной Вахты памяці, і ўрачыстыя піянерскія лінейкі, зборы, акцыі, паходы “Дарогамі Перамогі” ў рамках рэспубліканскага конкурсу піянерскіх маршрутаў, і многае іншае.\nМне вельмі хочацца, каб і дзеці, і педагогі, і бацькі адчулі героіка-патрыятычную накіраванасць гэтых мерапрыемстваў. Свята павінна аб’яднаць усе пакаленні і катэгорыі грамадзян. А мы, хто так ці інакш звязаны з навучаннем і выхаваннем, у першую чаргу самі павінны ўспрымаць веліч і значнасць юбілею і ў гэтым кірунку працаваць з дзецьмі, вучыць іх і выхоўваць на подзвігу.\n— А ці гатовыя да гэтага сённяшнія школьнікі?\n— Гатовыя. Яны разумеюць, што Савецкі Саюз, у склад якога ўваходзіла і Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка, — краіна-пераможца. У многіх з іх яшчэ жывыя дзядулі, якія ваявалі, а бацькі бачылі сапраўдных удзельнікаў Вялікай Айчыннай. Тэму вайны беларускія школьнікі вывучаюць даволі падрабязна, не так павярхоўна і аднабока, як у большасці былых саюзных рэспублік. У школах вывучаецца факультатыўны курс “Вялікая Айчынная вайна”, ёсць падручнікі і вучэбныя дапаможнікі. Акрамя таго, у апошні час шмат робіцца айчынным кінематографам і сродкамі масавай інфармацыі, каб праўда пра тыя трагічныя старонкі нашай гісторыі не скажалася. І пераконваць у тым, што вайну выйгралі СССР і ўвесь савецкі народ, у тым ліку і ўраджэнцы Беларусі, не трэба нікога.\nВыхоўваць павагу да юбілею і самой Перамогі імкнёмся ўсемагчымымі спосабамі. Скажам, школа арганізуе экскурсійную паездку ў сталіцу. Настаўнікаў мы нацэльваем на тое, каб абавязкова наведалі Хатынь, Курган Славы, музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, гісторыка-культурны комплекс “Лінія Сталіна”. І гэта вельмі ўражвае дзяцей, па сабе ведаю. У канцы 60-ых я наведваў Брэсцкую крэпасць, вышэйпамянёны музей — тады ён яшчэ знаходзіўся ў ранейшым будынку. Убачанае пакінула глыбокі след. А званы Хатыні, мёртвую цішыню і абгарэлыя коміны хат, помнік чалавеку, які ацалеў, я і дагэтуль успрымаю як сімвал непакоранасці савецкага чалавека.\n— Безумоўна, напярэдадні юбілею ў школах раёна праводзіцца пэўная работа. Як ацэньваеце старанне педагогаў?\n— Практычна ў кожнай школе ёсць музейныя куткі і экспазіцыі. Арганізоўваюцца паходы па месцах баявой славы — у гэтым плане асабліва вызначаецца Дунілавіцкая СШ. Паколькі ветэранаў з кожным годам становіцца ўсё менш, мы рэкамендуем настаўнікам запісаць іх успаміны на відэа- і аўдыёкасеты. І тут бясспрэчным лідарам у арганізацыі работы па патрыятычным выхаванні падрастаючага пакалення з’яўляецца музей СШ №2 пад кіраўніцтвам Рэгіны Норбертаўны Ластоўскай. Амаль усе школьнікі раёна ў свой час пабывалі ў музеі, цэнтральнай часткай якога застаюцца экспанаты па гісторыі Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі Пастаўшчыны. А калі хто яшчэ не наведаў, запрашаю зрабіць гэта.\n— А ці памятаеце свае дзіцячыя сустрэчы з ветэранамі?\n— Мае дзіцячыя і школьныя гады прайшлі ў горадзе Сафонава Смаленскай вобласці. Ветэраны Вялікай Айчыннай прыходзілі ў школу часта, без іх удзелу не абыходзілася ніводнае мерапрыемства. Іх ведалі, паважалі. Упэўнены: такія ж адносіны да герояў вайны засталіся і дагэтуль.\n— А што для Вас Вялікая Айчынная?\n— Мае бацькі не былі на вайне — ім было па 10—14 гадоў, але яны бачылі вайну, адчулі на сабе. Мне, калі я быў дзіцем, расказвалі пра гэта, і іх успаміны сталі маімі дзіцячымі ўспамінамі. Бацькі былі ў акупацыі, і праз іх душы і сэрцы прайшло ваеннае ліхалецце — голад, холад, здзекі. Мама была малалетнім вязнем фашысцкага канцлагера, які размяшчаўся ў раёне Оршы. Праз Сафонава, сёлы, дзе жылі бацькі, фронт прайшоў двойчы. Ад сёл амаль нічога не засталося, і пасля вайны яны не аднавіліся. Знішчана і цэлае пакаленне маіх сваякоў.\n— Як на Вашай малой радзіме захоўваецца памяць пра той трагічны час?\n— Гады два таму мне ўдалося пабываць у Сафонаве на 9 Мая. Уразіла тое, што на вуліцы горада выйшлі, здавалася, усе 50 тысяч яго жыхароў. Людзі ішлі без усялякага прымусу — ад малога да старога. У горадзе ёсць помнік, каля якога гарыць Вечны агонь. Мае землякі імкнуцца аднавіць і выбіць на плітах імёны ўсіх, хто загінуў на франтах, у партызанскіх атрадах, пры вызваленні, быў знішчаны немцамі ў лагерах. Насупраць кожнай стэлы — вялікая колькасць кветак, вянкоў.\n— Аляксандр Яўгеньевіч, Вы даўно жывяце ў Паставах і ўжо можаце напісаць цэлы аповед на тэму вайны на Пастаўшчыне.\n— Безумоўна, мне як гісторыку неабыякава, як пішацца гісторыя краю, хто яе галоўныя героі. Я ўспамінаю, як пачынаў працаваць у СШ №2. Колькі ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны пражывала ў нашым мікрараёне і колькі прыходзіла на школьныя мерапрыемствы! Асабліва моцная дружба ў нас была з Іванам Барысавічам Глазко і Мікалаем Мікалаевічам Камышавым. Іх успаміны вучнямі ўспрымаліся лепш за які мастацкі фільм пра вайну. На жаль, мы, напэўна, апошняе пакаленне, якое застала жывымі ўдзельнікаў Вялікай Айчыннай. А што потым? А потым пра той трагічны і гераічны час будзем даведвацца з дакументальных і мастацкіх фільмаў, кніг, фотаздымкаў і ўспамінаў.\n15 июня в Поставском государственном колледже стартует вступительная кампания. Какие профессии здесь можно освоить?


Беларусь у "сірыйскай" вайне?\nПасля таго, як Расія запрапанавала Беларусі накіраваць кантынгент у Сірыю, у некаторых беларусаў з'явілася пытанне, што там робіць Расія ўвогуле і куды нас хочуць уцягнуць? Адразу адзначым, што дадзены агляд сітуацыі ў Сірыі і Іраку вельмі павярхоўны, таму што фармат падачы абмежаваны аб'ёмам інфармацыі, якую людзі ў стане прачытаць не напружваючыся ў сацыяльных сетках (і наш агляд нашмат большы таго, што людзям камфортна ўспрыняць).\nРазмова ідзе пра міратворчы кантынгент, але людзі, якім нам прапануюць перайсці дарогу ў Сірыі, не будуць звяртаць увагі на тое, міратворцы мы ці не. З імі нельга дамовіцца ці змусіць іх скласці зброю. То бок беларусаў там будуць забіваць без варыянтаў. І забіваць нас будуць за інтарэсы расійскага алігархату - беларускіх інтарэсаў у Сірыі не можа быць.\nХтосьці кажа, што Беларусь можа зарабіць на вайне ў Сірыі. Маўляў мы будзем аднаўляць разбураную краіну. Але беларускія вайскоўцы будуць там дзейнічаць канкрэтна ў расійскіх інтарэсах і зоне падпарадкавання Расіі. І гэтую зону пад кантролем Расіі, аднаўляць ніхто не будзе. Вы бачылі каб Расія аднаўляла інфраструктуру Прыднястроўя, Абхазіі ці Данбаса? Больш таго, нас туды запрашаюць, таму што Расія не мае сродкаў на 2 вайны і цяжар гэтых войнаў хочуць перакласці на беларусаў. Нам гэта трэба? Пытанне больш чым рытарычнае.\nУвогуле сама прапанова Расіі гучыць шызафрэнічна, таму што прадставіць, што Беларусь накіруе сваіх вайскоўцаў у Сірыю, каб пасля атрымоўваць грузы- 200, немагчыма. Таму ці ў Расіі нехта канкрэтна перапіў, ці яны нешта ведаюць, чаго мы не ведаем. Хаця хутчэй за ўсё проста перапілі.\nАднак давайце проста паглядзім куды нас хочуць уцягнуць і з кім прапануюць паваяваць. Пачнём з асновы- што там робіць увогуле Расія? 1 снежня 2014 года Пуцін афіцыйна заявіў пра смерць праекта "Паўднёвы струмень" і запуску новага праекту - "Турэцкі струмень". Менавіта з гэтага моманту расійскі удзел у сірыйскай вайне стаў непазбежным - ён павінен быў прыкрыць новы "струмень" і забяспечыць яго бяспеку з паўднёвага напрамку. “Ісламская дзяржава” , тэрарызм і барацьба з ім - гэта ўсё для убогіх розумам. Не было б ІДЗІЛ - Пуцін ўводзіў бы войскі для абароны рускамоўнага насельніцтва Сірыі ад ўкраінскіх бандэраўцаў. І расійскі электарат у гэта паверыў бы. Без жартаў) Акрамя таго, з 2015 года Расія пачала адчуваць дзеянні санкцый, а таму як гулец у сірыйскай вайне, расіяне хацелі дамагчыся іх адмены. Але не атрымалася : То бок беларусам прапануюць гінуць за газавыя інтарэсы Расіі (а дакладней за інтарэсы вузкага кола набліжаных да Пуціна алігархаў) і за геапалітычныя расійскія праколы. І зноў рытарычнае пытанне: нам гэта трэба?!\nА зараз коратка разгледзім таго, з кім нам па факту прапануюць паваяваць. А гэта Ісламская дзяржава. Хаця ўсё можа павярнуцца так, што ваяваць прыйдзецца не толькі з гэтай структурай.\nАдна са спецыфік "Ісламскай дзяржавы" у тым, што як інструмент вайны яна любіць выкарыстоўваць тэрарызм на тэрыторыі тых краінаў, якія з ёй ваююць. Шанец на тое, што ІДЗІЛ будзе арганізоўваць тэрарыстычныя акты ў Беларусі вельмі малы, хаця б таму што няма рэлігійна/сацыяльнай базы для гэтага. Аднак выключаць гэты аспект нельга. І так- яны будуць лічыць беларускіх вайскоўцаў ворагамі, як бы тыя не называліся: міратворцы, святыя людзі ці яшчэ неяк. Зноў жа рытарычнае пытанне: нам гэта трэба?!\n"Ісламская дзяржава"- структура вельмі эфектыўная, як у вайсковым плане, так і ў арганізацыі грамадскага жыцця на падкантрольных тэрыторыях. У пік магчымасцяў гадавы бюджэт ІДЗІЛу складаў 2 мільярды долараў (гандаль нафтай, наркатрафік, выкраданні і далейшы гандаль людзьмі, падатковыя зборы з падкантрольнай тэрыторыі, знешнія паступленні і г.д). Ніводная з груповак у Сірыі ці Іраку, якія фінасуюцца рознымі краінамі і адпаведна адстойваюць іх інтарэсы, не мела і не мае і 10-ай часткі такога бюджэту. Сакрэт паспяховасці ІДЗІЛу ў зліцці ў структуру былых партфункцыянераў іракскай партыі БААС і джыхадзістаў. Менавіта сістэмнасць і арганізатарскія здольнасці далі “Ісламская дзяржаве” прадстаўнікі іракскай наменклатуры, якую пасля звяржэння Садама Хусэйна выкінулі з улады і якая хацела вярнуць гэтую ўладу.\nУ вайсковым плане ІДЗІЛ таксама больш, чым паспяховы. Напрыклад пры ўзяцці Масула іракская армія згубіла 60 тысяч забітымі і параненымі сваіх вайскоўцаў. У той жа час ІДЗІЛ згубіў максімум 6 тысяч чалавек. І гэта пры тым, што іракская армія мела элітную "Залатую дывізію", якую доўгі час трэніравалі амерыканцы. Зараз Ірак ужо не мае войска. Завяршалі штурм горада непадкантрольныя кіраўніцтву Іраку шыіцкія банды "Шаабі" і "Бадр". У выніку зараз стаіць пытанне ці ўжо Ірак не разваліцца, паколькі войска ён практычна не мае, а мае на сваёй тэрыторыі ўплывовыя шыіцкія банды. Адзін з аспектаў такога поспеху ІДЗІЛ- масавае выкарыстанне смяротнікаў. Раней розныя джыхадзісты таксама выкарыстоўвалі смяротнікаў, але каб "зрабіць" смяротніка патрэбна было шмат часу, шмат грошай і смяротнікі звычайна накачваліся наркотыкамі, таму рабілі тое, што рабілі. ІДЗІЛ жа змог арганізаваць масавы выпуск смяротнікаў, якія ідуць на смерць свядома. А эфектыўнай зброі супраць смяротнікаў яшчэ ніхто не знайшоў. Прывітанне будучым беларускім міратворцам у Сірыі.\nНехта магчыма падумае, што хутка вайна ў Іраку і Сірыі закончыцца- вызвалілі ж ад ІДЗІЛ Масул (праўда 9 месяцаў вызвалялі- больш, чым цягнулася Сталінградская бітва!!!), зараз вызваляецца Ракка. Аднак хочам вас расчараваць. Вайна з ІДЗІЛ не закончыцца ў бліжэйшых 10 гадоў. Як сістэмныя людзі, яны умеюць планаваць сваю дзейнасць на доўгія гады наперад і знішчэнне іхніх лідэраў, як і асноўнай масы баявікоў, нічога не дасць. Структура ІДЗІЛ пабудаваная так, што адзін забіты лідэр на працягу некалькі дзён замяняецца іншым лідэрам без шкоды для функцыянавання структуры. І тэрарызм - гэта сацыяльна-палітычная хвароба, рэакцыя на немагчымасць дамагчыся справядлівасці ніякім іншым шляхам, акрамя ўзброенай барацьбы. Таму па сутнасці толькі знішчэннем тэрарыстаў сітуцыю не выправіць- на іх месца прыйдуць новыя. Вайна ў Іраку і Сірыі не можа закончыцца пасля таго, як будзе ўзятыя пад кантроль асноўныя гарады, якія зараз пад кантролем тэрарыстаў. ІДЗІЛ і стаў уплывовым таму што ўмеў быць суб'ектам і ствараць сітуацыю пад сябе. Джыхадзісты ў Сірыі і Іраку ніколі не былі папулярнымі, аднак ІДЗІЛ змяніў сітуацыю пад сябе. Як? Пачаў у Іраку тэрарыстычныя атакі на шыітаў, на іх мячэці. У выніку шыіцкае кіраўніцтва Іраку паддалося на правакацыі і пачало рэпрэсіі супраць сунітаў. Сунітам жа не засталося нічога іншага, як звярнуцца за дапамогай да ІДЗІЛ. У Сірыі была ў чымсьці схожая сітуацыя. Пасля "Арабскай вясны" Асад вырашыў выдавіць з краіны сунітаў. Гэтым змагла скарыстацца "Ісламская дзяржава". І праблемы нікуды не знікнуць. Зараз пасля захопу Масула, шыіты зноў пачалі генацыд сунітаў. І момант, калі сітуацыя зноў узарвецца як у Іраку, так і Сірыі настане. Прычыны выбухаў могуць адрознівацца, але імі зноў скарыстаецца ІДЗІЛ. Тэрарыстам трэба толькі пачакаць. А для іх гэта не праблема. Як кажуць спецыялісты, рэзервовы фонд структуры складае прыкладна 1,5 мільярда долараў. Таму чакаць свайго часу ў Іраку і Сірыі яны могуць яшчэ доўга. Плюс тэрарысты з Сірыі і Іраку будуць перабірацца ў іншыя краіны і адкрываць там новыя франты. І зараз гэта ўжо можна ўбачыць на Фільпінах. Убачым мы гэта і ў Расіі. Зараз шлем прывітанне "мудраму" Пуціну, які ваюе па факту супраць сунітаў, хоць мае ў сваёй краіне іх 8 мільёнаў чалавек\nКалі ж адбудуцца выбухі незадавальнення насельніцтвам розных частак былой Сірыі і якімі без сумневу зможа скарыстацца ІДЗІЛ, пад раздачу пападуць беларускія вайскоўцы, якія будуць у Сірыі. Нам гэта патрэбна?!\nГрамадскі сектар Атраду “Пагоня”


Дзяржаўная ўстанова культуры "Бераставіцкая раённая бібліятэка імя В.М.Кавалеўскага": 05.04.18 Дзень здароўя\n05.04.18 Дзень здароўя\nНапярэдадні Сусветнага дня здароўя ў Бераставіцкай раённай бібліятэцы імя В.М. Кавалеўскага прайшоў Дзень здароўя.\nДа гэтай даты ў бібліятэцы была аформлена кніжная выстава “Галоўнае ў жыцці – здароўе!”. Кнігі і перыядычныя выданні, прадстаўленыя на выставе, зацікавілі ўсіх, хто неабыякава адносіцца да свайго здароўя. Бібліятэкар правяла бібліяграфічны агляд літаратуры “Рэцэпты здаровага жыцця” і дала падрабязную інфармацыю аб найбольш цікавых выданнях.\nДля удзельнікаў клуба маладых інвалідаў “Вясёлка дабра” супрацоўнікі бібліятэкі падрыхтавалі і правялі пазнавальна-забаўляльную праграму “Будзьце здаровы!”. Маладыя людзі актыўна ўдзельнічалі ў інсцэніроўках, конкурсах, адказвалі на пытанні, адгадвалі загадкі, спявалі жартоўныя песні. Падарожжа ў краіну “Здароўе” атрымалася вельмі вясёлым і карысным і закончылася правядзеннем фізкультурнай размінкі для ўсіх прысутных.


Галоўная старонка > Права на памылку, або Актыўная ацэнка для пачаткоўцаў\nУ аснове актыўнай ацэнкі — шэраг асноўных ідэй. Па-першае, актыўнасць. Як здорава, калі дзіця на ўроку актыўнае! Часам можна пачуць ад настаўнікаў, што вучань можа быць актыўным у адмоўным сэнсе: бударажыць увесь клас, падрывае дысцыпліну і г.д. Але, упэўнены, гэта здорава. Калі дзіця праяўляе актыўнасць, то мы бачым, падабаецца яму на ўроку ці не. Калі падабаецца — вучань задае пытанні, выказваецца, а калі не — працівіцца, пратэстуе. І задача педагога — пагаварыць з ім, высветліць прычыну такіх паводзін, накіраваць у патрэбнае рэчышча. Горш за ўсё, калі дзіця ціхае і спакойнае і ніколі ні ў чым не ўдзельнічае. Нездарма ў народзе гавораць, што ў ціхім балоце чэрці вядуцца. Мы не ведаем, чаго ад яго чакац¬ь, яно з намі на ўроку ці дзесьці лунае ў воблаках. Што дае актыўная ацэнка праз свае метады і прыёмы? Яна актывізуе ўсіх, не пакідае ніводнага вучня абыякавым. На гэта накіраваны і зносіны ў парах, і выклік спантанным чынам без уздымання рукі, і выкарыстанне святлафора (сувязь пры дапамозе колеравых картак), і самаацэнка, і ўзаемаацэнка, і рэфлексія. Атрымліваецца, што педагог бачыць увесь клас.\nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/node/16750


Маленькая перамога берасцейцаў – Гавары Праўду\nТратуарныя сцяжынкі паміж пад’ездамі нумар 5 і 6 дома нумар 28 па вуліцы Валгаградскай у Берасці будуць адрамантаваныя. Такі адказ ад Берасцейскага абласнога выканаўчага камітэта атрымалі берасцейскія актывісты кампаніі “Гавары праўду”.\nАдказ стаў рэакцыя на скаргу на інфармацыю, які даў Берасцейскі гарадскі выканаўчы камітэт.\nАктывіст кампаніі “Гавары праўду” Ігар Маслоўскі адзначыў, што ў Берасці працягваецца кампанія па ўпарадкаванні тэрыторыі пры двары:\n– Дзіцячая пляцоўка прыведзена ў належны стан. Мы гэта адзначалі. Была зроблена добрая праца. Але ж рамонт пад’язных дарог і тратуара каля дома быў выкананы. Мы працягваем нашу кампанію па ўпарадкаванні дваровых тэрыторый. І такі адказ будзем лічыць маленькай сумеснай перамогай кампаніі «Гавары праўду» і жыхароў дома № 28.\nУ ліпені гэтага года дзякуючы збору подпісаў актывістамі разам з жыхарамі дома была ўсталяваная пасля звароту да мясцовых уладаў дзіцячая пляцоўка. Прадстаўнікі “Гавары праўду” ўпэўненыя, што такія малыя перамогі ў змаганні за свае правы могуць дапамагчы дасягненню вялікіх мэтаў.


Читать онлайн "Каласы пад сярпом тваiм. Кніга першая. Выйсце крыніц" автора Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч - RuLit - Страница 1\nМаці сваёй прысвячаю\nУ рукі галодных беднякоў\nаддасі ты ворагаў усіх краін,\nу рукі схіленых да праху — каб\nпрынізіць магутных людзей\nКумранскі "Світак Вайны"\n…За грушай канчаўся Кагутоў надзел. Год сорак таму назад стаяла яшчэ за дрэвам чорная лазня. Але ў адну з начэй, зусiм знянацку, Дняпро ўхапiў яе — нават бервяна не паспелi вылавiць. Так, пэўна, i сплыло бярвенне з Азярышча аж у самы Сухадол, дзе напаўгалодныя мяшчане i трэскi не прапускалi.\nНовую лазню стары Данiла Кагут вывеў сажняў за сто ад берага, куды вышэй за ўласную хату. Нявесткi скардзiлiся: пакуль нацягаеш вады — рукi адвальваюцца. Данiла слухаў iх i бурчаў у ласкава-з'едлівыя, залацiстыя тады яшчэ вусы:\n— Абы мой вацок з грашыма не адвалiўся. Рук — не купляць…\nНовая лазня з часам стала занадта раскошнай для Кагутовай радзiны. Сыны па дурным новым звычаi аддзялiлiся, з бацькам застаўся толькi старэйшы, Мiхал, з жонкаю ды шасцёра iхнiх дзяцей: пяць сыноў i дачка-мезенiца. Пойдуць сем "мужыкоў" у першую пару, дык месца — хоць сабак ганяй, i ад гэтай прасторы халодна.\nХто не ўцёк у лес — тым было дрэнна. А Раману з сынам, Маркам, не дазволiў уцячы пан. Даў стрэльбу i загадаў застацца у пустой вёсцы, каб не парабавалi сялянскага набытку лiхiя людзi. Стрэльбы, бадай, i не варта было даваць. Ад халеры стрэльбай не адаб'ешся, а лiхiя людзi баялiся Рамана з яго славай горш як стрэльбы.\nАкiм Загорскi, стары азярышчанскi пан, пачуўшы, за галаву схапiўся. Чаго ж тады чакаць ад чалавека, калi ён на забойства бацькi iдзе? Што ж гэта робiцца? Цi бiблейскiя часы вяртаюцца, цi апошнiя надыходзяць? А як ён дваццаць год нязменна хадзiў у ганаровых суддзях, i да раздзелу i пасля, у губернскiм земскiм судзе, то намерыўся ўпячы злачынцу, адкуль i крумкач костак не прыносiў, балазе цяпер абшары былі нямераныя i нават Сiбiр сваёю была. Схапiлi Марку — добра? У ланцугах ён — добра! Хутчэй яго, вылюдка, у Сухадол, на судовую сесiю.


СМІ - Сусветная Царква Божая, Швейцарыя\nМаленькая гусеніца з цяжкасцю рухаецца наперад. Ён цягнецца ўверх, бо хацеў бы дасягнуць крыху вышэйшых лісця, бо яны смачнейшыя. Потым яна выяўляе матылька, які сядзіць на кветцы і дазваляе ветру разгойдваць яе туды-сюды. Гэта прыгожа і маляўніча. Яна назірае за ім, як ён пералятае з кветкі на кветку. Крыху зайздросна яна заклікае яго: «Шчасліўчык, ты пералятаеш ад кветкі да кветкі, свеціш цудоўнымі фарбамі і можаш ляцець да сонца, а мне тут трэба змагацца сваімі ногамі і паўзці толькі па зямлі . Прыгожыя кветкі, смачныя ...\nШырокая праца мастака Рэмбранта ван Рэйна (1606-1669) была ўзбагачана адной карцінай. Невялікі партрэт "Стары з барадой", стваральнік якога раней быў невядомы, цяпер можна адназначна аднесці да вядомага галандскага мастака, сказаў прызнаны эксперт Рэмбрандта Эрнст ван дэ Ветэрынг у Амстэрдаме. Выкарыстоўваючы перадавыя метады сканавання, навукоўцы разгледзелі карціну Рэмбранта. Да яе вялікага здзіўлення, сканаванне паказала, што пад творам мастацтва ёсць яшчэ адна карціна - гэта магла быць раннім, незавершаным аўтапартрэтам мастака. Гэта…\nДух Святы: Ён жыве ў нас!\nЦі адчуваеце вы часам, што Бог адсутнічае ў вашым жыцці? Дух Святы можа змяніць гэта для вас. Пісьменнікі Новага Запавету настойвалі на тым, каб хрысціяне, якія жылі ў свой час, адчувалі жывую прысутнасць Бога. Але ён сёння для нас? Калі так, то як ён прысутнічае? Адказ у тым, што сёння, як і ў пачатку з раннімі хрысціянамі, Бог жыве ў нас праз Духа Святога. Ці адчуваем мы дух Бога, які жыве ў нас? Калі не, як мы можам гэта змяніць?\nУ сваёй кнізе «Божае пашырэнне прысутнасці» Гордан Д. Фі распавядае заўвагу студэнта пра прыроду і дзейнасць Святога Духа: «Бог Айцец мае для мяне поўны сэнс. Я магу зразумець Сына Божага, але Дух Святы для мяне - шэрая, даўгаватая пухнатасць », - сказала студэнтка. Такія няпоўныя перспектывы часткова звязаны з тым, што Дух Святы - гэта менавіта Дух. Як сказаў Езус, гэта падобна на вецер, і яго нельга ўбачыць.\nEin christlicher Gelehrter sagte: «Der Heilige Geist hinterlässt keine Fussspuren im Sand». Da er für unsere Sinne unsichtbar ist, wird er leicht übersehen und leicht missverstanden. Andererseits ist unser Wissen über Jesus Christus auf festeren Boden gestellt. Weil unser Erretter Mensch war, Gott unter uns im menschlichen Fleisch lebte, hat Jesus ein Gesicht für uns. Gott der Sohn gab auch Gott dem Vater ein «Gesicht». Jesus bestand darauf, dass diejenigen, die ihn gesehen hatten, auch den Vater sehen können: «So lange bin ich bei euch, und du kennst mich nicht, Philippus? Wer mich sieht, der sieht den Vater. Wie sprichst du…\n«Мы прымірыліся з Богам праз смерць Яго сына, калі яшчэ былі Яго ворагамі» (Рым 5,10 НББ). Езус прымірыў нас з Богам праз сваю смерць. Многія хрысціяне спыняюцца на гэтым факце. Ім цяжка жыць жыццём, якое адпавядае Хрысту, таму што яны не разумеюць другую частку верша:\n«Тады, тым больш цяпер, калі мы станем Яго сябрамі, мы будзем збаўлены праз жыццё Хрыста» (Рым. 5,10 НББ). Што значыць быць выратаваным праз жыццё Хрыста? Той, хто належыць да Хрыста, быў укрыжаваны, памёр і пахаваны разам з Ім і больш не можа нічога зрабіць сам. Хрыстус уваскрос, каб даць жыццё тым, хто памёр разам з Ім. Запатрабуйце жыццё Ісуса для вашага збаўлення, як і ...


Чаму больш не працуе метад бізуна і перніка ў педагогаў? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адукацыя » Чаму больш не працуе метад бізуна і перніка ў педагогаў?\n11:22 Мінэнерга: Выпрабаванні энергасістэмы Беларусі з адключэннем трансгранічных ліній электраперадачы з Літвой прайшлі паспяхова\n11:01 Касманаўт Алег Навіцкі павіншаваў беларусаў з 60-годдзем першага палёту ў космас\n2208 Як засцерагчы сябе ад нітратаў?\n1840 Замест «Антонаўкі» — «Імант»? «Яблычныя» клопаты беларускіх селекцыянераў\n1649 Адзін з самых жорсткіх канцлагераў ХХ стагоддзя знаходзіўся ў 1930-я ў Бярозе-Картузскай\n1580 Маленькімі крокамі — да школы без булінгу, або Чаму мы талерантныя да цкавання?\n1438 Сангіта Бахадур: Беражыце сваю цудоўную краіну!\n1122 Хто, на што і на якіх умовах сёння можа атрымаць крэдыт\n1034 Няскончаныя творы класікаў\n766 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n656 Тэст. Блізка да зор: беларусы і космас\n618 Хутка на АНТ: «Раніца мудрэйшая за вечар»— новае шоў для ўсёй сям’і


Catholic.by - Папа Францішак: прадузятасць напаўняе нас непрыязнасцю да іншых\nПапа Францішак: прадузятасць напаўняе нас непрыязнасцю да іншых\n«Калі мы ацэньваем людзей і рэчы, зыходзячы з нашай карысці, нашага задавальнення, нашага прэстыжу, тады ў адносінах і ў сітуацыях паступаем не па праўдзе», — адзначыў папа Францішак падчас малітвы «Анёл Панскі» на плошчы Святога Пятра ў ІV нядзелю Вялікага посту (Laetare) 26 сакавіка.\nДарагія браты і сёстры, дзень добры!\nУ цэнтры Евангелля гэтай чацвёртай нядзелі Вялікага посту знаходзяцца Езус і чалавек, сляпы ад нараджэння (гл. Ян 9, 1–41). Хрыстус дорыць яму зрок і робіць гэты цуд з дапамогаю своеасаблівага сімвалічнага рытуалу: спачатку Ён змешвае зямлю са слінаю і мажа гэтым вочы сляпога, пасля чаго наказвае яму пайсці абмыцца ў купальні Сілаам. Гэты чалавек пайшоў, абмыўся і стаў бачыць. Ён быў сляпым ад нараджэння. Гэтым цудам Езус аб’яўляе сябе і паказвае сябе нам як святло свету; а сляпы ад нараджэння ўяўляе сабою кожнага з нас: створаныя для таго, каб пазнаць Бога, але з-за грахоў стаўшы, нібы сляпыя, мы маем патрэбу ў новым святле; усім нам патрэбна новае святло — святло веры, якое нам падараваў Езус. Сапраўды, гэты евангельскі сляпы, атрымаўшы зрок, адкрыўся для таямніцы Хрыста. Езус пытаецца ў яго: «Ці верыш ты ў Сына Чалавечага?» (пар. Ян 9, 35). «А хто Ён, Пане, каб я паверыў у Яго?» — адказвае аздароўлены сляпы (пар. Ян 9, 36). «Ты ўжо бачыў Яго: гэта Той, хто гаворыць з табою» (пар. Ян 9, 37). «Веру, Пане!» І падае ніцма перад Езусам.\nГэтая сцэна запрашае нас задумацца над нашай верай; над нашай верай у Хрыста, Сына Божага, і ў той жа час яна звязана з хростам, які з’яўляецца першым сакрамэнтам веры: сакрамэнтам, які «выводзіць нас на святло» праз адраджэнне з вады і Святога Духа; як гэта адбылося таксама і са сляпым ад нараджэння, у якога адкрыліся вочы пасля таго, як ён абмыўся ў купальні Сілаам. Аздароўлены сляпы ад нараджэння прадстаўляе нас, калі мы не заўважаем, што Хрыстус — гэта святло, «святло свету», калі мы глядзім у іншы бок, калі аддаем перавагу нейкаму іншаму маленькаму святлу, калі блукаем у цемры. Тое, што ў гэтага сляпога няма імені, дапамагае нам у яго гісторыі ўбачыць саміх сябе з нашым абліччам і з нашым імем. Таксама і мы былі «асветленыя» Хрыстом у хросце, а значыць мы пакліканыя паводзіць сябе як дзеці святла. А паводзіць сябе як дзеці святла патрабуе радыкальнай перамены мыслення, здольнасці меркаваць пра людзей і пра рэчы паводле іншай сістэмы каштоўнасцяў, якая паходзіць ад Бога. Сакрамэнт хросту, сапраўды, патрабуе выбару жыць як дзеці святла і хадзіць у святле. Калі цяпер у вас запытацца: «Ці верыце вы ў тое, што Езус — гэта Сын Божы? Ці верыце, што Ён можа перамяніць сэрца? Ці верыце, што Ён можа даць убачыць рэчаіснасць так, як бачыць яе Ён, а не так, як яе бачым мы? Ці верыце вы ў тое, што Ён — святло, што Ён дае нам сапраўднае святло?» — што б вы адказалі? Няхай кожны дасць адказ у сваім сэрцы.\nШто азначае мець сапраўднае святло, хадзіць у святле? Перадусім гэта азначае пакінуць кожнае фальшывае святло: халоднае і зманлівае святло прадузятасці супраць іншых, таму што прадузятасць скажае праўду і напаўняе нас непрыязнасцю супраць тых, каго мы неміласэрна судзім і бязлітасна асуджаем. Гэта хлеб кожны дзень! Калі хтосьці абгаворвае іншых, ён не ходзіць у святле, а ходзіць у цемры. Яшчэ адно фальшывае святло, спакуслівае і двухсэнсоўнае, гэта святло асабістага інтарэсу: калі мы ацэньваем людзей і рэчы, зыходзячы з нашай карысці, нашага задавальнення, нашага прэстыжу, тады ў адносінах і ў сітуацыях паступаем не па праўдзе. Калі мы ідзем шляхам пошуку толькі ўласнага інтарэсу, мы ходзім у цемры.\nНяхай Найсвяцейшая Панна, якая першая прыняла Езуса, святло свету, выпрасіць для нас ласку падчас гэтага Вялікага посту нанава прыняць святло веры, зноў адкрыць бясцэнны дар хросту, які ўсе мы атрымалі. Няхай гэтае новае святло пераменіць нас у нашых адносінах і паводзінах, каб і мы таксама, пачынаючы з нашай беднасці, з нашай мізэрнасці, былі носьбітамі праменьчыка Хрыстовага святла.\nДарагія браты і сёстры,\nучора ў Альмерыі ў Іспаніі былі абвешчаныя благаслаўлёнымі Хасэ Альварэс-Бэнавідэс-і-дэ-ла-Торрэ і сто сорак яго паплечнікаў, мучанікаў. Гэтыя святары, манахі і свецкія вернікі сталі гераічнымі сведкамі Хрыста і Яго Евангелля міру і братняга паяднання. Іх прыклад і заступніцтва няхай падтрымліваюць Касцёл у яго намаганнях дзеля пабудовы цывілізацыі любові.\nЯ вітаю ўсіх вас, якія паходзіце з Рыма, з Італіі і з розных краінаў, асабліва пілігрымаў з Кордавы з Іспаніі, моладзь з каледжа Сэн-Жан-дэ-Пассі з Парыжа, вернікаў з Ларэта, вернікаў з Куарту-Сант’Элена, Рэндэ, Маёры, Поджамарыно і падлеткаў з дэканату «Рамано-Вітторыя» з Мілана. Дарэчы, Мілан: я жадаю падзякаваць кардыналу арцыбіскупу і ўсім жыхарам Мілана за цёплы прыём учора. Я сапраўды адчуваў сябе, як дома, прычым з усімі: веруючымі і няверуючымі. Я вельмі вам удзячны, дарагія міланцы, і штосьці вам скажу: я пераканаўся, што праўду кажуць: «У Мілане сустракаюць з сэрцам на далоні».\nЖадаю ўсім добрай нядзелі! Калі ласка, не забывайцеся маліцца за мяне. Смачнага абеду і да пабачэння!


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Вадкі пенапласт. Асноўныя характарыстыкі\nАпублікавана 22.03.2017 12:20\nТакі будаўнічы матэрыял, як вадкі пенапласт, яшчэ недастаткова папулярны і малавядомы. Але па сваіх характарыстыках ён параўнаем з усёй вядомай мантажнай пенай.\nЯе знешні выгляд нагадвае пастообразных рэчыва, якое пашыраецца і застывающее праз некаторы час. Вядома, маецца розніца ў хімічным складзе.\nВытворчасць звычайнай мантажнай пены адбываецца на аснове такога рэчывы, як паліурэтана, а вадкі пенапласт вырабляецца з ужываннем карбамидоформальдегидных смол. І, вядома, як і любое рэчыва, ён мае свае перавагі і недахопы.\nПлюсы і мінусы прымянення вадкага пенапласту\nГэты матэрыял мае цалкам прыстойныя параметры і ні ў чым не саступае полиуретановому аналагу. Да яго пераваг можна аднесці:\n1. Невялікі вага, дзякуючы якому маецца магчымасць ўцяплення будынкаў са слабым падмуркам, якія стаяць на няўстойлівых грунтах. Гэтымі ж ўласцівасцямі валодае звычайная мантажная пена і пенапласт.\n2. Нізкая цана, якая ў параўнанні з мантажнай пенай менш у два разы.\n3. Выдатная цяпло - і гукаізаляцыя, якая параўнальная з паказчыкамі паліурэтана або звычайнага пенапласту.\n4. У адрозненне ад іншых падобных матэрыялаў вадкі пенапласт лёгка пераносіць перапады тэмператур і ўздзеянне ультрафіялету, які негатыўна дзейнічае на мантажную пену.\n5. Гэты матэрыял экалагічна бяспечны. Але такім ён становіцца толькі пасля застывання, а ў працэсе яго нанясення адбываецца вылучэнне таксічных ядахімікатаў, і таму неабходна ўсе працы з гэтым матэрыялам неабходна праводзіць з выкарыстаннем спецыяльных сродкаў абароны.\n6. Таксама вадкі пенапласт не схільны псуце грызунамі, што з'яўляецца важным плюсам пры ўцяпленні прыватнага дома.\nНедахопаў у такога пенапласту не вельмі шмат, але яны досыць істотныя.\n1. Вадкі пенапласт з'яўляецца паропроницаемым, з-за чаго адсутнічае нармальны абмен вільгаці паміж будынкам і вуліцай, таму ў жыллё атрымліваецца эфект тэрмаса.\n2. Непрыемны пах, які знікае праз даволі доўгі час.\nЯк відаць, гэты ўцяпляльнік мае і плюсы і мінусы, і набываць яго ці не, выбіраць варта самому пакупніку з улікам індывідуальных патрэбаў. Што тычыцца мантажу, такога пенапласту, то ён ажыццяўляецца метадам напылення на паверхні.\nЗрабіць гэта нескладана. Але галоўнае мець спецыяльнае абсталяванне. Акрамя гэтага, усе часткі цела падчас такіх работ павінны быць абаронены, таму аб гэтым пытанні варта падумаць загадзя.\nАсвятленне ў памяшканні. Неонавае і святлодыёдным\nТрэба грунтаваць і шпаклевать сцены\nВадасцёкі для катэджа


Лукашэнка: Расіяне не разумеюць, што яны робяць на мяжы з Беларуссю | euroradio.fm\nГалоўная / Лукашэнка: Расіяне не разумеюць, што яны робяць на мяжы з Беларуссю\nЛукашэнка: Расіяне не разумеюць, што яны робяць на мяжы з Беларуссю\nБеларускі кіраўнік прапануе Расіі вызначыцца з фарматам прысутнасці памежнікаў на мяжы з РБ.\nАляксандр Лукашэнка прапануе Расіі вызначыцца з фарматам прысутнасці памежнікаў на беларуска-расійскай мяжы. У пятніцу ён наведваў заставу "Дывін" у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Падчас сустрэчы з памежнікамі Лукашэнка выказаўся наконт сітуацыі "на ўсходнім накірунку", паведамляе БЕЛТА.\nЯк вядома, з расійскага боку на мяжы з Беларуссю прысутнічаюць штатныя падраздзяленні памежнай службы ФСБ РФ, якія фактычна займаюцца яе аховай. З беларускага боку падраздзяленняў, якія б пастаянна там неслі службу, няма. Яны могуць там з'яўляцца толькі ў выпадку неабходнасці.\nЛукашэнка лічыць, што калі беларусы пачнуць кантраляваць "усходні накірунак", то ад гэтага павінна быць карысць. "Нам нельга прыпадабняцца расіянам, — кажа кіраўнік дзяржавы. — Яны самі не разумеюць, чаго хочуць і што яны робяць на беларуска-расійскай мяжы. Хай вызначаюцца".\nПа словах Аляксандра Лукашэнкі, калі ў Маскве вызначацца, у Мінску будуць "гатовыя ў любы момант адэкватна даць адказ".\n"Калі яны хочуць закрыць мяжу — калі ласка, — працягвае Лукашэнка. — Зачыняць — мы ў адказ таксама павінны ўвесці кантроль на мяжы... Мы ведаем, дзе яны навыводзілі свае войскі, стварылі камендатуры і іншую інфраструктуру".\nПры гэтым беларускі кіраўнік прызнае, што межы — гэта "перажытак мінулага... тым больш паміж рускімі і беларусамі". Пытанне беларуска-расійскай мяжы Лукашэнка і Пуцін абмяркуюць у чэрвені на пасяджэнні вышэйшага дзяржсавета саюзнай дзяржавы.


Па дзяржпраграме летась пабудавана 1,2 мільёна квадратных метраў жылля | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Па дзяржпраграме летась пабудавана 1,2 мільёна квадратных метраў жылля\nАб гэтым прэм’ер-міністр Сяргей Румас заявіў на пасяджэнні Прэзідыума Савета Міністраў аб рэалізацыі дзяржпраграм і аб ацэнцы эфектыўнасці іх рэалізацыі у 2019 годзе.\nУ мінулым годзе ў межах выканання праграм уведзеныя ў эксплуатацыю восем устаноў дашкольнай адукацыі, пабудавана і рэканструявана больш за 143 кіламетраў рэспубліканскіх дарог.\nЭфектыўнасць выканання дзяржпраграм ацэньвае спецыяльная міжведамасная камісія, якую ўзначальвае Міністэрства эканомікі краіны. Паводле справаздачы гэтай камісіі, з рэалізаваных у 2019 годзе праграм 58 працэнтаў аднесеныя да высокаэфектыўных і эфектыўных. Дарэчы, у 2018 годзе такіх было толькі 50 працэнтаў. Усяго ў мінулым годзе выканана 280 (з 321) мэтавых і 42 (з 50) зводных мэтавых паказчыкаў.\n«З аднаго боку, гэта трохі лепей, чым у 2018 годзе. Але зрабіць выснову, што рэалізавана ўсё як трэба, мы сёння не можам. Ёсць пытанні па выкананні зводных мэтавых параметраў да Мінсельгасхарча, Мінздароўя, Мінкультуры, Мінпрацы, Мінтранса, Мінпраму, а таксама да асобных рэгіёнаў», — заўважыў Сяргей Румас. Выдатнікамі, якія выканалі ўсе запланаваныя паказчыкі, сталі МНС і Мінлясгас\nАсобна на пасяджэнні звярнулі ўвагу на выкананне дзяржаўнай праграмы развіцця лічбавай эканомікі і інфармацыйнага грамадства.\n«Па выніках 2019 года рэалізацыя дадзенай праграмы ацэньваецца міжведамаснай камісіяй на ўзроўні «сярэднеэфектыўная», але праграма змяшчае сістэмаўтваральныя мерапрыемствы нацыянальнага маштабу ў сферы IT», — дадаў кіраўнік урада. Па яго словах, па праграме не дасягнутыя два з васьмі мэтавых паказчыкаў, у галіне мерапрыемстваў з 58 выкананыя толькі 24.\nПрэм’ер-міністр папрасіў кіраўнікоў галін і рэгіёнаў дакласці яму, што робіцца для выхаду на неабходныя вынікі ў 2020 годзе.\nЗ міжнароднымі арганізацыямі ў Жэневе працуем па максімуме\nЛукашэнка: Эскалацыя нікому не патрэбная — ні Еўрапейскаму саюзу, ні Беларусі


Размовы:Васіль Уладзіміравіч Быкаў — Вікіпедыя\nРазмовы:Васіль Уладзіміравіч Быкаў\nАртыкул часткова або цалкам з’яўляецца перакладам старонкі «Быков, Василий Владимирович» з Рускай Вікіпедыі. Арыгінальны тэкст, як і гэты пераклад, апублікаваны на ўмовах ліцэнзій Creative Commons Attribution-ShareAlike License і GNU Free Documentation License. Глядзіце пералік аўтараў на старонцы гісторыі правак арыгінальнага артыкула.\nВасіль Быкаў быў уніятам[правіць зыходнік]\nКрыніцы: 1. Сам Быкаў. Нажаль, не запісаў гэта тады на відыё... 2. http://svjazep.org/index.php?newsid=1259 3. Рыгор Барадулін з жонкаю. 4. Архімандрыт Сяргей Гаек. 5. Агульнавядомы факт адпявання ўніяцкімі святарамі падчас пахавання. --Ігар Барысавіч Цярэшчанка (размовы) 18:22, 25 чэрвеня 2013 (UTC)\nКрыніцы, якія я падаў, у асноўным вусныя. Але Барадуліны ды Гаек шчэ жывыя. Калі жадаеце інтэрнэт-крыніцу, то яна ёсць пад нумарам 2. І вось яшчэ: Сергей Шапран (27.06.2003) Государство ушло с похорон Быкова(рас.). «ЧАС». http://www.chas-daily.com/win/2003/06/27/v_027.html?r=3&\nМяркую, мы можам узгадаць пра факт адпявання ўніяцкімі святарамі падчас пахавання, але з гэтага не вынікае, што Васіль Быкаў быў уніятам. Калі ласка, давайце гэта пытанне спачатку абмяркуем тут, а пасля ўжо будзем рабіць праўкі ў артыкуле. --JerzyKundrat (размовы) 05:41, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nЗгодны з панам Ежы. У нашым выпадку, вусныя крыніцы = адсутнасць крыніц, бо Правяральнасць -- адзін з асноўных прынцыпаў Вікіпедыі. Гэта ж тычыцца артыкула пра БГКЦ, куды дадалі пералік імёнаў. А тут, з інтэрнет-крыніц мы можам зрабіць выснову, што 1) В.Б. "быў звязаны" з г.-к. прыходам св.Я. (не пішуць, што быў прыхаджанінам); 2) адпявалі В.Б. г.-к. святары (але невядома чыя гэта была воля, ды і напісана непісьменна, пра нейкі адмысловы "абрад ГКЦ"). Быў ці не быў В.Б. уніятам з гэтых спасылак не відавочна. --Максім Л. (размовы) 10:45, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nІ як мне Вам даказаць гэты факт, спадарства? Барадулін з жонкаю ды Гаек яшчэ жывыя. Мне зняць іх сведчанні пра Быкава на відэа ці як? Наконт пераліку святароў БГКЦ: зноў сведчанне Гаека. Зняць на відэа ці паперу ўзяць? Адмысловы абрад БГКЦ -- гэта каталіцкі візантыйскі абрад, які насамрэч адрозніваецца ад усіх іншых. Чаму, калі чалавека адпявае РПЦ ці РКЦ, не ўзнікае пытанняў пра канфесійную прыналежнасць? Але калі чалавека адпяваюць уніяты, то ў гэта не вераць? Думайце, пра што пішыце, спадарства! Якое парушэнне волі, калі пахаваннем кіравала жонка Быкава??? http://www.youtube.com/watch?v=xkYvA12fD_8 -- вось Вам яшчэ адна крыніца, дзе яскрава бачна тое, што з чырвонае машыны выходзяць святары БГКЦ з малітоўнікам БГКЦ, якія дагэтуль жывыя і імёны якіх можна лёгка высветліць. Якія яшчэ патрэбныя доказы ды сведчанні? Я знайду, бо для мяне, як для чалавека, які ведаў Быкава, гэта прынцыповае пытанне. Бо ў мяне складаецца ўражанне, што адміны Вікіпедыі не пускаюць гэтую інфармацыю па ідэалагічных прычынах. Я буду змагацца за напісанне пра Быкава праўды да апошняга. Я ўжо гатовы браць Лабадзенку ды ехаць з камерай да Гаека, Барадуліна ды жонкі Быкава (калі яе здароўе дазволіць). Ствараецца абсурдная сітуацыя: нават сам Быкаў не даказаў бы Вікіпедыстам сваю канфесійную прыналежнасць, бо няма сайту, дзе гэта напісана прамым тэкстам. --Ігар Барысавіч Цярэшчанка (размовы) 13:07, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nhttp://www.bykau.info/articles/by13.htm -- калі ласка! Андрэй Абламейка яго адпяваў!--Ігар Барысавіч Цярэшчанка (размовы) 13:21, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nАле і пасля смерці не абышлося без складанасцяў. Адзіны ў Менску каталіцкі святар, літоўскі вайсковы капелан, ксёндз Зянон Ігнатавічус адмовіўся хаваць В. Іваноўскага, як разведзенага. Затое не адмовіўся намеснік Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы, архіепіскап Філафей, таму Іваноўскага пасля рымска-каталіцкага хрышчэння і евангелічнага (другога) шлюбу пахавалі паводле праваслаўнага абраду з удзелам шматлікага святарства. Аднак спачыў ён на каталіцкіх могілках - менскай Кальварыі. — Ю. Туронак (1992). Жыццё, вера, памяць — такія складаныя працэсы. Навошта іх наўмысна спрашчаць, каб дагадзіць менаіта сваёй канфесіі? --JerzyKundrat (размовы) 13:36, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nЯ дагаджаю не канфесіі,але дзеду Васілю. Ваш прыклад некарэктны абсалютна. --Ігар Барысавіч Цярэшчанка (размовы) 13:38, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nДакажыце, што з Быкавым была тая ж сітуацыя, што з Іваноўскім. --Ігар Барысавіч Цярэшчанка (размовы) 13:41, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nПрабачце, але я не буду гэтага даказваць. Пра В. Іваноўскага таксама былі не мае меркаванні, але доктара Туронка. Апублікаваныя яны былі ў навуковай манаграфіі. Для ВікіСупольнасці аўтарытэтныя крыніцы — гэта аснова. У дачыненні да светлай памяці Васіля Уладізіміравіча Быкава аўтарытэтных крыніц, якія казалі б аб яго канфесійнай прыналежнасці, я не маю. --JerzyKundrat (размовы) 13:56, 26 чэрвеня 2013 (UTC)\nСведчанні яго сяброў і сваякоў ці будуць аўтарытэтнымі? Мне не цяжка з імі звязацца. І я думаю, што нам хапае крыніц хаця б для ўзгадання яго сувязі з БГКЦ ды адпявання іх святарамі. Усе згодныя, што тут факт, які можна лёгка праверыць? Ігар Барысавіч Цярэшчанка\nповесть "Сотников"[правіць зыходнік]\n...прошу отозваться Специалистов...для оценки повести "Сотников"...Меня интересует как она была написана,кто (что) и когда послужил для этого- ПОВОДОМ? Спасибо!В. Быкаў--Любчик Михаил (размовы) 11:37, 27 чэрвеня 2013 (UTC)\nВікіпедыя не з'яўляецца дошкай абвестак ці службай пытанняў-адказаў. Вам, у першую чаргу, варта наведаць бібліятэку. --Максім Л. (размовы) 11:48, 27 чэрвеня 2013 (UTC)\nДякую!--Любчик Михаил (размовы) 22:11, 28 жніўня 2015 (MSK)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Размовы:Васіль_Уладзіміравіч_Быкаў&oldid=2096894"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:11, 28 жніўня 2015.


Хатняя старонка > Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»\nУ папраўчай калоніі № 22 адбываюць пакаранні мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў (артыкул 328 КК Беларусі). Турму пад Івацэвічамі ў народзе называюць «Воўчыя норы» — па вёсцы, якую спалілі падчас вайны. Дарога ва ўстанову ляжыць цераз лес, найбліжэйшыя населеныя пункты — Даманава і Боркі — за 9 кіламетраў. Карэспандэнты «Звязды» пабывалі ў калоніі і паглядзелі, як жывуць тыя, хто аднойчы пераступіў закон.\n— У мяне вялікі тэрмін, 12 гадоў, — лічыць па днях бессэнсоўна. Я сам не наркаман і нават ніколі не спрабаваў. У турму трапіў за перавоз кантрабанды. Вага грузу сур'ёзная — 75 кілаграмаў, — згадвае 51-гадовы мужчына. — Амаль тры разы быў жанаты. Апошні проста не паспеў! Планавалі распісацца ў чэрвені, а ў сакавіку мяне «ўзялі».\nПрацоўны тыдзень складаецца з пяці дзён. У суботу і нядзелю, святочныя дні — выхадныя. Рабочыя атрымліваюць зарплату. Частка грошай ідзе на пакрыццё дзяржвыдаткаў і выплату іскаў, калі яны ёсць. Рэшта адпраўляецца на рахунак асуджанага — выкарыстае, калі вызваліцца.\nЗараз у калоніі № 22 адбываюць пакаранне крыху больш за тысячу асуджаных. Адзін з іх — 29-гадовы Мікіта Сарскоў з Мар'інай Горкі. Хлопцу далі дзесяць гадоў пазбаўлення волі, тры з паловай ён ужо адбыў:\nРаспарадак дня ў асуджаных просты, але строгі. Пад'ём у шэсць гадзін раніцы, адбой — у 22.00. Харчаванне — тры разы на дзень. Гатуюць яны самі, таму, як жартуюць суразмоўцы, «на кухні ніхто не схалтурыць».\n— Я скончыў чатыры курсы Міжнароднага гуманітарна-эканамічнага інстытута, вучыўся на эканаміста. У мяне была нядрэнная паспяховасць, сярэдні бал 7—8, — расказвае Мікіта. — Выдатна ведаю англійскую мову. Працягваю вывучаць яе і ў турме па падручніках. Люблю хадзіць у мясцовую бібліятэку.\nПра планы на будучыню пасля вызвалення Мікіта кажа ахвотна. Ён марыць пра сям'ю і дзяцей. А яшчэ збіраецца паспрабаваць сябе ў прамысловым альпінізме, лічыць гэтую галіну перспектыўнай.\n— Па частцы распаўсюджвання я сваю віну не прызнаў. Ужываў — так, але не больш.\n— Траўмаваў сур'ёзна спіну. Нейкі час сядзеў на таблетках, працягваў трэніравацца. Боль не сціхаў. Я выдатна разумеў, што мая кар'ера падыходзіць да завяршэння. Пачаў шукаць суцяшэння ў наркотыках. Думаў вырашыць адну праблему, а ў выніку іх стала яшчэ больш.\nЯўген любіць вазіцца з камп'ютарамі. Як выйдзе, думае зрабіць хобі асноўным заняткам: «Трэнерам мяне наўрад ці з такім мінулым куды-небудзь возьмуць. Таму трэба шукаць альтэрнатыву. Але адно ведаю добра — да наркотыкаў не вярнуся».\nЗагаловак у газеце: «Да наркотыкаў не вярнуся»\nпакаранне за збыт наркотыкаў


Менск - Праваабаронца Леанід Сьвецік: Я перакананы аптыміст - Дыялёг - Online газэта\nВы тут: Галоўная Менск Праваабаронца Леанід Сьвецік: Я перакананы аптыміст\nЛеанід Валянцінавіч ласкава пагадзіўся даць невялічкае інтэрвію нашаму выданьню.\nЗ 24 па 29 кастрычніка Вы знаходзіліся ў Жэнэве, дзе праходзіла 65-я сэсія Камітэту па ліквідацыі дыскрымінацыі ў дачыненьні да жанчын. Скажыце некалькі словаў пра Вашу паездку.\nВізыт быў арганізаваны польскай праваабарончай арганізацыяй «Хэльсынская фундацыя правоў чалавека», якая знаходзіцца ў Варшаве. Мэтай паездкі было пазнаёміць беларускіх праваабаронцаў з працай міжнародных грамадзкіх арганізацыяў, якія ўзаемадзейнічаюць практычна з усімі падразьдзяленьнямі ААН.\nВажнай часткай візыту стала знаёмства са штодзённай дзейнасьцю дамоўных органаў ААН. Адбыліся сустрэчы з высокапастаўленымі супрацоўнікамі Ўправы Вярхоўнага камісара па справах уцекачоў і з работнікамі сакратарыяту Ўправы Вярхоўнага камісара па правох чалавека.\nПадчас візыту мне было цікава, як працуюць спэцыяльныя працэдуры Рады па правох чалавека ААН, і як іх выкарыстоўваць у сваёй праваабарончай дзейнасьці.\nГалоўнай жа падзеяй, несумненна, стала 65-я сэсія Камітэту па ліквідацыі дыскрымінацыі ў дачыненьні да жанчын, на якой быў разгледжаны восьмы пэрыядычны даклад Рэспублікі Беларусь.\nІ якія Вашы ўражаньні ад дакладу?\nДаклад Рэспублікі Беларусь зачытвала намесьніца старшыні Савету Рэспублікі Марыяна Шчоткіна. Як і кожная бюракратычная справаздача, ён утрымліваў мала фактычнага матэрыялу, у ім было шмат агульных і спрэчных сьцьверджаньняў наконт становішчы жанчын у Беларусі. З боку дзяржавы практычна адсутнічала самакрытыка. Агульны пасыл дакладу сусьветнай супольнасьці – у Беларусі з правамі жанчын проста цудоўна, а асобныя дробныя хібы, што маюцца, найбліжэйшымі гадамі будуць цалкам ліквідаваны.\nАпроч таго, даклад ня быў адаптаваны да прачытаньня на міжнародным узроўні, зьмяшчаў скарочаныя назвы беларускіх органаў і арганізацыяў, быў насычаны мноствам спэцыяльных тэрмінаў, што рабіла яго цяжкім для дакладнага перакладу і, як вынік, даклад аказаўся складаным для ўспрыняцьця прысутнымі.\nЯк трымалася афіцыйная беларуская дэлегацыя падчас выступу і абмеркаваньня дакладу?\nТрэба адзначыць, што да выступу перад камітэтам урад падрыхтаваўся сур'ёзна. Апроч кіраўніка Марыяны Шчоткінай, у складзе дэлегацыі знаходзіліся спэцыялісты з многіх беларускіх міністэрстваў і ведамстваў. Стварылася ўражаньне, што гэтыя чыноўнікі сярэдняга зьвяна глыбока ведаюць праблемы жаночага насельніцтва краіны. Яны мелі адэкватныя статыстычныя дадзеныя і наконт стану здароўя дзяўчынак і жанчын, і пра ўмовы ўтрыманьня жанчын у папраўчых установах, і пра цяжкасьці рэгістрацыі жаночых праваабарончых груп. Можна адзначыць, што яны тонка разьбіраюцца ў праблемах беларускай прастытуцыі, жаночага алькагалізму, ВІЧ і СНІДу, аральнай і вагінальнай кантрацэпцыі, у цяжкасьцях жанчын нацыянальнасьці рома, складанасьцях адаптацыі мігрантаў, у нюансах выжываньня пажылых жанчын і малалетніх дзяўчынак і ў шмат якіх іншых аспэктах, што да правоў і свабод жанчын.\nАднак кідалася ў вочы і тое, што шараговыя сябры афіцыйнай дэлегацыі краіны ўспрымалі адбывалае як бітву, у якой неабходна любымі сродкамі перамагчы суперніка – міжнародную грамадзкасьць і прысутных беларускіх праваабаронцаў. Нават падчас перапынку трымаліся насьцярожана, хадзілі па Палацы Нацыяў толькі ў складзе групы. На прапанову сфатаграфавацца разам зь землякамі-праваабаронцамі неадэкватна адказалі катэгарычнай адмовай.\nА якія моманты дакладу сталі самымі запамінальнымі асабіста для Вас?\nМне запомніўся адказ спадарыні Шчоткінай на пытаньне пра тое, чаму жанчыны – хатнія гаспадыні павінны плаціць падатак за «дармаедзтва», калі іх дзеці старэйшыя за сем гадоў. У гэтым, паводле сьцьверджаньня аднаго з чальцоў камітэту, тоіцца наўпроставая дыскрымінацыя беларускіх хатніх гаспадынь.\nМарыяна Акіндзінаўна доўга і блытана пераконвала сябраў камітэту і ўсіх прысутных у тым, што працэдура вызначэньня сацыяльных утрыманцаў знаходзіцца яшчэ ў стадыі апрабаваньня. Што ёсьць прапановы грамадзкасьці падняць узрост дзяцей, пачынаючы зь якога будзе вылічацца падатак іх бацькам, з 7 да 14 гадоў.\nНа жаль, у прысутных праваабаронцаў не было працэдурнай магчымасьці злавіць на хлусьні былога міністра па працы і сацыяльнай абароне. Бо вось ужо больш за месяц, як беларускія «дармаеды» сталі знаходзіць у сваіх паштовых скрынях «лісты шчасьця» ад падатковых інспэкцыяў з просьбай аплаціць гэты дыскрымінацыйны, ганебны падатак.\nТым ня менш з дапамогай міжнародных арганізацыяў беларускія ўрад і грамадзянская супольнасьць нарэшце сталі весьці дыялёг на міжнародных пляцоўках. Гэта факт. Што Вы можаце сказаць наконт гэтага?\nЯ толькі вітаю тое, што ў праваабаронцаў і іншых прадстаўнікоў беларускай грамадзянскай супольнасьці зьяўляюцца магчымасьці падыскутаваць з прадстаўнікамі нашага ўраду на трыбунах міжнародных форумаў. Пакуль гэта нельга назваць дыялёгам. Але я перакананы аптыміст і веру, што ўдзел у мерапрыемствах міжнароднага ўзроўню дапаможа грамадзкім актывістам дагрукацца да ўрадавых чыноўнікаў і быць імі пачутымі.


ByMetal | Pawa i Алесь Чумакоў\nСумесны канцэрт беларускага гусляра Алеся Чумакова («Стары Ольса», «Ceilidh Ceol») і электроннага этна-фолк гурта Pawa адбудзецца на пляцоўцы менскага клуба «Бруге» 30 траўня. Сьпецыяльны госьць мерапрыемства – гурт «Апошні Шылінг».\nАлесь Чумакоў – беларускі майстар-гусляр, вядомы шырокай публіцы як музыка гурта «Стары Ольса» і лідар праекта Ceilidh Ceol. Пазнавальны вакаліст і інструменталіст, спадар Чумакоў пасьпяхова адкрыў сябе ў сольнай творчасьці і праз удалую апрацоўку сярэднявечных беларускіх народных баладаў і ваярскіх песень працягнуў адраджэньне і сучаснае ўдасканальваньне старажытнай традыцыі гуслярства.\nГурт Pawa выконвае традыцыйную беларускую і еўрапейскую музыку, але робіць гэта нязвыклым чынам. У музычным арсенале калектыва сярэднявечныя інструменты, такія як дуда, жалейка, дудкі і скрыпка, суседнічаюць з драм-машынамі, сінтэзатарамі і электрагітарай. У сваім рэпертуары Pawa выкарыстоўваюць аўтэнтычны матэрыял, сабраны на тэрыторыі сучаснай Беларусі і суседскіх тэрыторый заходняй Еўропы. Выступ Pawa - гэта выдатная магчымасьць навучыцца беларускім танцам і песьням і напітацца шалёнай энэргетыкай і пазітывам, якія месьцяцца на падмурку векавых традыцый!


Россып шчырых пачуццяў і кранальных радкоў… — Івацэвіцкі веснік - газета Івацэвіцкага раёна || Ивацевичский район\nГлавная → Культура → Год культуры - 2016 → Россып шчырых пачуццяў і кранальных радкоў…\nРоссып шчырых пачуццяў і кранальных радкоў…\n30 декабря 2016 - Administrator\nВіншуем дыпламантаў анлайн-конкурсу “Прысвячаю, люблю, берагу…”\n…У нейкі адзін дзень у кабінеце раптам запанавала цішыня. Мы так прызвычаіліся да таго, што тэлефон змаўкаў самае большае на адну хвіліну, што пасля завяршэння галасавання было нязвыкла ціха. Колькі мы прынялі званкоў? Сотні! Колькі галасоў атрымалі агулам паэты на сайце? Тысячы!\nА яшчэ было журы. І яно таксама ставіла свае балы за кожны апублікаваны верш.\nДзякуем! Шчыра дзякуем усім аўтарам, якія прынялі ўдзел у нашым паэтычным конкурсе. Дзякуем жыхарам раёна, наведвальнікам сайта за пранікнёныя званкі, аддадзеныя галасы.\nПа шчырасці, мы не чакалі ні такой колькасці ўдзельнікаў, ні такой актыўнасці жыхароў раёна. Не чакалі і такіх шчырых, кранальных водгукаў. Не палічыце за перабольшванне, але былі тэлефанаванні, калі мы напачатку чулі ўсхліпы чалавека, ён супакойваўся, а пасля ўжо казаў, за які верш хоча аддаць свой голас. Прызнаемся, найбольшыя пачуцці выклікалі вершы Таццяны Мамчыц – пра асірацелы бацькоўскі дом, і Любові Каліноўскай – “Малітва”. Што ні дзіўна – у іх выказаны знаёмыя і блізкія ўсім людзям пачуцці любові да свайго дома, сваіх дзяцей.\nАдзін маленькі момант. Было колькі званкоў, у якіх гучала: а я вось гэты верш помню, чытала недзе на сайце ў “Аднакласніках”. На што я адказваў: і я помню. Мы не агаворвалі, што да ўдзелу ў конкурсе прымаюцца толькі новыя, раней не друкаваныя вершы. А што нечы верш патрапіў у сацыяльныя сеткі – нічога дзіўнага. А вось аўтарства кожнага верша не выклікае ніякіх сумненняў.\nЦяпер пра тое, як абіраліся лепшыя вершы.\nУ нас было пяцёра суддзяў. Аляксандра Джэжора, галоўны рэдактар раённай газеты “Івацэвіцкі веснік”, старшыня раённай арганізацыі “Беларускі саюз жанчын”; аўтар гэтых радкоў, член Саюза беларускіх пісьменнікаў; Дзяніс Пакалюк, старшыня раённай арганізацыі РГА “Белая Русь”; Ігар Саюк, спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама; Ірына Краўчук, старшыня раённага аб’яднання прафсаюзаў. І вось кожны член журы асобна ад астатніх ацэньваў усе вершы па 10-бальнай шкале. Мы не спрачаліся між сабой, не даказвалі адзін другому значнасць таго ці іншага верша – кожны ацэньваў з асабістых меркаванняў. Карацей, як на сэрца лягло. Пасля ўсе балы ўсіх удзельнікаў складаліся – і мы атрымалі тры першыя месцы.\nДалей мы глядзелі на тое, колькі галасоў набраў верш тэлефанаваннямі, галасамі на сайце, і з улікам выстаўленых раней ацэнак журы мы вызначылі яшчэ трох лаўрэатаў. Сваіх лаўрэатаў назвалі і нашы спонсары: раённая арганізацыя РГА “Белая Русь”, аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама.\nТакім чынам – 9. Дзевяць лепшых вершаў, лепшых аўтараў.\nМенавіта іх мы запрасілі ў нашу рэдакцыю на цырымонію падвядзення вынікаў нашага конкурсу.\nСёння мы называем іх.\n● Анатоль Галушка (“Любіць…”) – першае месца;\n● Любоў Каліноўская (“Малітва”) – другое месца;\n● Алена Наскова (“Шчасце”) – трэцяе месца;\n● Таццяна Мікуліч (“Бацькоўскі дом”) – Дыплом у намінацыі “За шчырасць пачуццяў”;\n● Зінаіда Велікаселец (“Родны горад”) – Дыплом у намінацыі “За паэтычнае майстэрства”;\n● Таццяна Мамчыц (“Хата”) – Дыплом у намінацыі “За шчырасць пачуццяў”;\n● Надзея Дылюк (“Івацэвіцкі любы мой краю…”) – Дыплом у намінацыі “За праслаўленне роднага краю”;\n● Рамуальда Пархута (“Паланэз”) – Дыплом у намінацыі “За гістарычную памяць”;\n● Яна Дробыш – “Все исчезло бесследно…” – Дыплом у намінацыі “Галасы маладых”.\nРазам з дыпломамі пераможцаў і лаўрэатаў кожны аўтар атрымаў каштоўны падарунак ад рэдакцыі “ІВ”, ад нашых спонсараў.\nСа сваім падарункам усім фіналістам прыйшла дырэктар Івацэвіцкага гісторыка-краязнаўчага музея Раіса Горбач – яна ўручыла сертыфікаты на бясплатнае наведванне выставак музея на працягу ўсяго наступнага 2017 года.\nАсобныя падарункі – ад раённай арганізацыі “Беларускі саюз жанчын”. То былі лялькі-абярэгі, зробленыя рукамі рамеснікаў, наведвальнікаў аддзялення дзённага прабывання інвалідаў ДУ “Івацэвіцкі ТЦСАН”.\nА пасля была сяброўская размова за сталом з чаем і цукеркамі, з пірагом ад нашай паэткі Любові Каліноўскай, гучалі і вершы, і расповеды з жыцця паэтаў, і словы падзякі ў два бакі.\nКолькі слоў хацелася б сказаць пра аўтараў, іх вершы. Вось Алена Наскова – наш дэбютант, а яе разуменне шчасця, вобразнае параўнанне яго з малым дзіцем знайшло свой шчыры водгук у членаў журы. Вось Зінаіда Велікаселец – яе верш вытанчаны па форме, кожнае слова на сваім месцы, адмысловая пабудова – і гэта песня! Вось маладая Яна Дробыш – яна ці не адзіны пракурорскі работнік у рэспубліцы, які піша вершы, ды яшчэ такія тонкія, лірычныя, глыбокія, з нечаканымі метафарамі. Надзея Дылюк у адзін верш змагла дасканала ўмясціць увесь наш Івацэвіцкі край, яго адметнасці, і выкласці пачуццё гордасці за гэтую зямлю непасрэдна і шчыра. Пранікнёная “Малітва” Любові Каліноўскай завяршаецца нечаканым радком, які літаральна выбухоўвае трапяткім пачуццём мацярынскай любові. З успамінаў і пачуцця еднасці са сваім родам, з зямлёй, са шчырых імкненняў душы сатканы “Паланэз” Рамуальды Пархуты. Поўніцца пахамі і колерамі – белага язміннага і ружовага півоняў – верш-прызнанне ў любові бацькоўскаму дому Таццяны Мікуліч. Сапраўдны боль страты і светлая падзячнасць у вершы Таццяны Мамчыц, пачуцці, здольныя выклікаць душэўны катарсіс. І як біблейскія запаветы гучаць радкі нашага слыннага паэта Анатоля Галушкі, дзе кожнае слоўца напісанае поклічам душы і памяццю сэрца...\nКонкурс завершаны. І нечага, як заўсёды, крышку шкада. Шкада, што невялікае, але сапраўднае свята паэзіі ў нас завяршылася. Шкада, што немагчыма адзначыць усе тыя вершы, якія, прыкладам, у мяне выклікалі многа розных пачуццяў, ды не трапілі яны ў фінал. Што зробіш – конкурс ёсць конкурс, тут заўсёды пераможцаў меней, чым удзельнікаў, і як ні абірай лепшых, нехта застанецца за межамі фіналу. І тым не менш, мне цяпер хочацца назваць яшчэ колькі аўтараў. Найперш – нашу вядомую паэтку Таццяну Куратнік. Магчыма, яе верш быў не такі пранізлівы, як іншых паэтак, але чыстае і светлае пачуццё ў вершы разам з дасканалай формай ствараюць цудоўную карцінку нашай памяці. Таццяна Куратнік – паэтка ціхіх пачуццяў, але пераканаўчых і шчырых. Нельга не адзначыць дасканаласць рытму і рыфму, добры і мяккі гумар Віктара Рэчыца, звярну вашу ўвагу на маладую паэтку Вікторыю Галоўчык і на боль за родную мову ў яе вершы. Расце майстэрства Лідзіі Вярышка – яе конкурсны верш стаўся кансістэнцыяй жаночых пачуццяў, выказаных вобразна і глыбока. Незвычайным быў зварот сталага аўтара раёнкі, вопытнага паэта Віктара Радыня да сваёй маладосці, якое ён пераасэнсаваў па-мастацку, яго голас гучыць пранікнёна і надзвычай чыста. Глыбокім і філасофскім падаўся мне верш Марыі Кавалевіч “Мая Беларусь”, кранулі радкі болю Людмілы Мілеўскай у вершы “Афганістан”, светлай падзякай і захапленнем напоўнены кароткі твор Кацярыны Дзенісюк “Гори, звезда». А яшчэ папраўдзе паверыў запрашэнню Наталлі Купрыянчык, якое ўвасобілася ў яе вершы “Прыязджай”, паверыў у тое, што сустрэнуць мяне ў Целяханах многія дзівосы…\nУвогуле ж, адзначу, з Целяханскага краю было вельмі многа дасланых вершаў. Зрэшты, неяк і не дзіўна: мабыць, сама прырода таго краю акумулявала многія гады і стагоддзі невычарпальнае хараство, і чуйныя да гэтага хараства людзі атрымліваюць сваё натхненне ў гэтых краях. І гэта цудоўна.\nНаш конкурс завершаны. Але ж новы год толькі пачынаецца, і значыць, быць яшчэ новым конкурсам у нашай раёнцы, быць новым вершам у літаратурнай старонцы, быць новым аўтарам і новым адкрыццям.\nВалерый Гапееў, член журы.


Як 18-гадовая Ксенія Шайгу змагла купіць участак зямлі за 9 мільёнаў даляраў?\n31.12.2018 / 17:16\nЯк 18-гадовая Ксенія Шайгу змагла купіць участак зямлі за 9 мільёнаў даляраў? 14\nМаёмасць дачкі міністра абароны Расіі звярнула ўвагу расійскай грамадскасці, піша інтэрнэт-канал Рупор. Бо калі мы возьмем толькі зямлю ў элітным раёне ў падмаскоўнай Барвісе, то там адна толькі зямля каштавала 9 мільёнаў долараў (2 участкі).\nІ гэтая цана не падалася занадта высокай для дачкі Шайгу. Яна на сябе аформіла гэтую зямлю, на якой затым з'явіўся велізарны асабняк у «традыцыйным» стылі, які, мяркуючы па ўсім, блізкі яе бацьку.\nЧаму Ксенія набыла ўчастак менавіта ў 18 гадоў? Бо яе не трэба паказваць у абавязковай дэкларацыі Шайгу менавіта з гэтага ўзросту. Кім яна была ў 18 гадоў? Яна была студэнткай і нідзе не працавала.\nЧаму не ўзнікла пытанне на тэму таго, адкуль у яе могуць быць такія грошы? Бо на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі не дзейнічае канвенцыя ААН па барацьбе з карупцыяй. Няма закона аб барацьбе з незаконным узбагачэннем, супраць якога выступаў як Пуцін, так і Мядзведзеў.\nТакім чынам, мы можам зразумець, што гэта вельмі сумніўная гісторыя, і невядома, ці то гэта асабняк міністра, ці то падарунак дачцэ на дзень нараджэння. Гэтыя пытанні не гэтак важныя. Важней іншае.\nСапраўды, прынцыповае пытанне, адкуль маглі з'явіцца такія грошы? Бо ўласна сама зямля каштавала 9 мільёнаў даляраў, а яшчэ асабняк — каля 18 мільёнаў даляраў, на думку экспертаў Фонду барацьбы з карупцыяй.\nНават цяпер Шайгу зарабляе прыкладна 10 мільёнаў расійскіх рублёў у год (каля 30 тысяч даляраў). Раней — яшчэ менш. Гэта азначае, што ён у прынцыпе зарабіць такую суму, колькі каштуе гэты дом, не мог за ўсё жыццё.\nЗ-за скандалу ў выніку дом і зямлю прыйшлося аформіць на сястру жонкі Шайгу, аднак гэта не здымае ніякіх дзівосаў у справе. Больш за тое, цікавым момантам з'яўляецца тое, што сястра жонкі Шайгу па прозвішчы Анціпіна з'яўляецца жонкай кіраўніка «Ачынскалюмінбуда», дзе калісьці працаваў сам Шайгу.\nПаколькі ўсё гэта адбывалася не ўчора, сёння мы можам адзначыць, што справа «забытая», бо ніякія дзяржаўныя структуры ў падобнай справе не знайшлі парушэнняў закона або супярэчнасцяў. Ніхто нават і не здагадаўся, што тут можа быць нешта незаконнае. У Еўропе ці тым больш Сінгапуры бы відавочна інакш паставіліся да падобнага.\n28.12.2018 / 08:54\nХотите и у нас такое будет. В России нет и не было законов. Там как в принципе и у нас закон только для бедных, но там ярко выраженно это неравенство. Хотя есть и хорошее, там нет : дайте мне квартиру я же нарожала пять детей и дайте мне по пятьсот, а то президент обещал. Иди работай и за все плати сам. Надо было ломать белорусов ещё лет 20 назад теперь бы не было дилемм идти в россею или нет.\n28.12.2018 / 09:00\nМне папраўдзе няма справы да дачок расейскіх міністраў. Хіба важнейшых тэм няма на Беларусі?\n28.12.2018 / 09:05\nі практычна нікога ні ў Расеі, ні тым больш у "хрустальным сасуце стабільнасьці" гэтая навіна не ўскалыхнула. асноўны камэнтар ад "пролаў" - "ну так эта жа ўласьць, чыво вы хаціця, апазыцыянеры?" Для іх гэта норма...\nРаб можа ненавідзець свайго рабаўладальніка, але выдатна яго разумее, лёгка ставіць сябе на яго мейсца. Вось з вольным грамадзянінам такой ментальнай адпаведнасьці ў раба ніколі не атрымліваецца...


Версія ад 09:56, 8 сакавіка 2017\n2 793 байты дададзена , 4 гады таму\nВерсія ад 12:26, 7 сакавіка 2017 (правіць)\nВерсія ад 09:56, 8 сакавіка 2017 (правіць) (адкат)\nПасля запампоўкі файла неабходна дадаць [[commons:Commons:Шаблёны ліцэнзій|шаблон статусу аўтарскіх праў]], калі шаблон ліцэнзіі патрабуе дадатковай інфармацыі, то дадаць і яе, дадаць апісанне, напрыклад, што навыяве, дзе сфатаграфавалі і г.д., дадаць спасылку на зыходную выяву, калі яна капіявалася з якога-небудзь сайта.\n== Статыстыка і правілы ==\nВікісховішча змяшчае (па стане на сярэдзіну красавіка 2016 году) болей за 31 мільён файлаў<ref name="CommonsStats">[[c:Special:Statistics|Статистика]] на Викискладе</ref> і няспынна папаўняецца. У 2013 годзу штодзённа на Вікісховішча загружалася болей за 10 тысяч медыяфайлаў.\nВікісховішча супрацоўнічае з музеямі і архівамі, выкладваючы ў вольны доступ і катэгарызуючы матэрыялы, якія яму падаюць. Найболей часта выявамі дзеляцца нямецкія арганізацыі, у чым актыўна ўдзельнічае нямецкае аддзяленне [[Вікімедыа]].\nНайболей маштабныя прыклады супрацоўніцтва�:\n• красавік 2005 - нямецкі сайт [[Directmedia]] перадаў 10 малюнкаў супольнасці Вікімедыа;\n• верасень 2006 - пачалася загрузка выяў з найбуйнейшага швейцарскага сайта са свабоднымі выявамі - [[Picswiss]];\n• вясна 2007 - [[:en:Pearson Scott Foresman|Pearson Scott Foresman]];\n• снежань 2008 - [[Федэральны архіў Германіі]] падаў 80 тысяч выяў;\n• сакавік 2009 - бібліятэка выяў [[Deutsche Fotothek]] перадала 250 тысяч прац;\n• кастрычнік 2009 - [Tropenmuseum]] перадаў 35 тысяч выяў па тэматыцы Інданэзіі;\n• чэрвень 2011 - расійскае агенцтва міжнароднай інфармацыі «[[РИА Новости]]» пачало падаваць частку сваіх архіўных выяў на ўмовах ліцэнзавання Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0. Адна з першых выяў была загружана на Вікісховішча асабіста прэзідэнтам Расіі Дзмітрыем Мядзведзевым<ref>[http://ria.ru/ria70_news/20110623/392115320.html РИА НОВОСТИ: Медведев запустил проект, открывающий доступ к фотоархиву РИА Новости]</ref>;\n• ліпень 2011 - Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША вылучыла болей 100 тысяч гістарычных фотаздымкаў і дакументаў са сваіх архіваў.\n== Галерэя конкурса «Выява году» ==\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/2561980"