15.01.2019 12:36 Інфармацыйная гадзіна\nВучні 5—11-х класаў Астрашыцка-Гарадоцкай сярэдняй школы па традыцыі павіншавалі жыхароў Мінскага дома-інтэрната для пенсіянераў і інвалідаў з навагоднімі і каляднымі святамі.\nШкольнікі прыехалі ў падшэфную ўстанову, каб у гэтыя марозныя дні сагрэць пажылых людзей святочным настроем. Напярэдадні Старога Новага года юныя сябры прывезлі жыхарам дома-інтэрната свае цёплыя віншаванні і смачныя падарункі: мёд з падворка кіраўніка дзяржавы, 1,5 т бульбы з прэзідэнцкага агарода, а таксама джэмы, морсы і варэнне з гаспадаркі “Александрыйскае”. Адным словам, усё, што дапамагае халоднай зімой умацоўваць здароўе.\nУ мінулым годзе вучні падарылі дому-інтэрнату на навагоднія святы двух ільвінагаловых трусоў з гаспадаркі кіраўніка дзяржавы. Жывёлы так палюбіліся жыхарам, што школьнікі вырашылі зноў папоўніць мясцовы падворак. На гэты раз падарункам сталі дзве козачкі — Дуся і Вера зааненскай пароды — адной з самых вядомых і паважаных парод малочнага напрамку. Жывёлы пераехалі сюды таксама з гаспадаркі прэзідэнта.\nПа традыцыі школьнікі да кожнага свята рыхтуюць для жыхароў падшэфнай установы тэматычныя праграмы. Гэты год не стаў выключэннем. Вершы і проза, музычныя і танцавальныя кампазіцыі — усё гэта аб’ядналася ў канцэрце “Калядныя фантазіі”. Яго ўдзельнікам стаў і малодшы сын кіраўніка беларускай дзяржавы Мікалай Лукашэнка.\nВучні Астрашыцка-Гарадоцкай сярэдняй школы не першы раз адзначаюць Новы год з жыхарамі дома-інтэрната для пенсіянераў і інвалідаў. Іх сяброўства завязалася яшчэ ў час наведвання гэтай установы Прэзідэнтам Беларусі, калі адным з сюрпрызаў для жыхароў інтэрната стаў спектакль у выкананні класа, дзе вучыцца Мікалай Лукашэнка.\nАстрашыцка-Гарадоцкая сярэдняя школавіншаваннеКалядыМінскі дом-інтэрнат для пенсіянераў і інвалідаўНовы год


09 студзень 2010, 16:15\nСёньня ня стала вядомага каталіцкага ксёндза Ёзаса Булькі, які служыў у Мосары Віцебскай вобласьці. Ён памёр на 85-м годзе жыцьця ў адной зь менскіх лякарняў пасьля паўторнай апэрацыі на сэрцы. Пахаваньне сьвятара адбудзецца 11 студзеня ў 11 гадзін у вёсцы Мосар.\nКсёндз Ёзас, які служыў у касьцёле Сьвятой Ганны ў вёсцы Мосар Глыбоцкага раёну, набыў вядомасьць у Беларусі найперш як змагар з пабытовым п’янствам і алькагалізмам. Зь ягонай ініцыятывы Ўдзелаўскі сельскі савет сёлета абвешчаны «зонай цьвярозасьці» — у тутэйшых вясковых крамах не гандлююць сьпіртовымі напоямі.\nШмат турыстаў прыяжджае ў вёску Мосар, каб паглядзець «беларускі Вэрсаль» — унікальны парк вакол касьцёла, створаны пад кіраўніцтвам ксяндза Ёзаса і зь яго непасрэдным удзелам. Яшчэ адзін ягоны праект увасоблены ў жыцьцё ў вёсцы Парыж Пастаўскага раёну — тут ўзьведзена свая «Эйфэлева вежа», 30-мэтровая мэталічная канструкцыя, якая на Каляды зьзяе каляровымі агеньчыкамі.\nСёлета беларускі ксёндз стаўся і героем буйнога палітычнага скандалу — у сродках масавай інфармацыі зьявіліся зьвесткі пра ягонае супрацоўніцтва з камуністычнымі спэцслужбамі ў Літве, дзе Ёзас Булька жыў і працаваў да таго, як стаць сьвятаром.\nУ Мосары ксёндз Ёзас працаваў каля 19 гадоў.


14.12.2019 / 10:11\nБрэсцкая міліцыя расследуе незвычайны выпадак. У Брэсцкую абласную бальніцу трапіў 25-гадовы мужчына з дыягназам «Укушаная рана палавога члена».\nКаля 20.10 26 кастрычніка гэты малады чалавек ішоў насупраць прыпынку грамадскага транспарту «Колератрон» з боку вуліцы Суворава. Там на яго напаў і ўкусіў у пахвіну сабака пароды пітбультэр'ер. Дактары вымушаныя былі накласці шво.\nЯк паведамляе міліцыя, выяўленыя пашкоджанні адносяцца да катэгорыі лёгкіх цялесных, па прыкмеце кароткачасовага расстройства здароўя (арт. 153 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь).\nПрыкметы мужчыны, які гуляў з сабакам, — 40—45 гадоў, рост каля 180 см, шчыльнага целаскладу, быў апрануты ў чорныя штаны, куртку цёмнага колеру (магчыма, з капюшонам) і туфлі. Сабака попельнай афарбоўкі (светлая).\nМіліцыя за паўтара месяца не здолела выявіць сабаку, напэўна, ён не зарэгістраваны, піша Віртуальны Брэст.\nУсіх, хто можа паведаміць што-небудзь карыснае па гэтым пытанні, просяць патэлефанаваць на тэлефон 375-29-206-28-56. У выпадку атрымання значнай інфармацыі магчымае ўзнагароджанне.\n14.12.2019 / 10:41\nдаўна трэба забараніць трымаць сабак. байцовых парод. ну, нашто іх трымаць у шматкватэрных жылых дамах? як каму хочацца выплюхнуць сваю пяшчоту не на чалавека, а на жывёлу, заводзь коціка, хамячка, ці рыбку. на крайні выпадак - бяры сабачку дробненькіх парод - пекінэсіка, шпіцка, балонку, тэр'ерчыка, ці - чыхуахуа. але на хуахуа гэты пітбуль? каб суседзяў палохаць? нярэдка бачыш, ідзе такі дрышч - метр у скачку, на два разы папісяць засталося і побач жывёліна, большая за яго. навошта яна? каб самазацьвердзіцца? дык кнігі навуковыя чытай. спортам займайся і будуць цябе і без жывёліны паважаць!\n14.12.2019 / 11:55\nСобака посмотрел «Однажды...в Голливуде»\nкалі бачыш, ідуць па вуліцы побач такія скатавод і ягоны скот, дык не адразу і зразумееш, хто з іх хто? хто - жывёла, а хто - "гаспадар"? бо абодва - без павадка, абодва - без намордніка. але, як зробіш заўвагу, што ў грамадзскім месцы такую сабаку павінна трымаць на павадку і ў намордніку, дык брэх ў адказ (часьцей за ўсё - сам надень наморднік) адразу расстаўляе ўсе "кропкі над і"! павінна "жэстачайшэ" штрафаваць такіх гаспадароў жывёльнага складу. па памеры - параўнальна з коштам сабачкі. тады можа навучацца паважаць? у сябе дома, на канапе, ці пад коўдрай мілуйся са сваёю сабачкай, як хочаш. няхай яна кушае разам с табою з адной міскі. няхай абссыкае куткі ў тваёй кватэры і какае на дываны - гэта твая асабістая справа. а як выйшаў у людзі, будзь добрым, паважай правы іншых. як мінімум - не горшых за цябе.


Колькі крыўд у вас на партнёра? - Кансультаванне Па Шлюбе\nФінансавыя Парады Сямейным ПарамАтрыманне Шлюбнай ЛіцэнзііІдэі ПадарункаўПсіхічнае ЗдароўеЗаконны Шлюбны Ўзрост ЗгодыВяселляКансультаванне Па ШлюбеДапамога Пры Нявернасці Ў ШлюбеПарады Перад ШлюбамСумеснае Пражыванне\nГалоўная / Кансультаванне Па Шлюбе / Колькі крыўд у вас на партнёра?\nКолькі крыўд у вас на партнёра?\nЯк можа быць, каб у большасці людзей пасля двух месяцаў знаёмства ў іх адносінах было больш даверу, клопату і самараскрыцця, чым пасля дваццаці гадоў шлюбу? Пасля дваццаці гадоў павінен быць больш глыбокі ўзровень любові, блізкасці і эмацыянальнай сувязі; прынамсі, гэта дыктуе логіка.\nЯ быў паспяховым дарадцам па шлюбе больш за трыццаць гадоў. У адрозненне ад большасці тэрапеўтаў, якія сканцэнтраваны на дапамозе парам палепшыць свае камунікатыўныя навыкі альбо проста дапамагаюць вырашыць схаваныя праблемы і крыўды ў шлюбе, якія прывялі іх да тэрапіі, я стаўлюся да кардынальна іншага падыходу да кансультавання пар.\nЯ знайшоў наступнае: калі ў пары ёсць праблемы (напрыклад, грошы, выхаванне, хатнія справы і г.д.), і яны маюць магчымасць абмяркоўваць свае праблемы, цярпець дыскамфорт у спрэчцы і ў канчатковым рахунку заставацца ў 'баксёрскім рынгу'. »Дастаткова доўга, як правіла, яны вырашаюць свае рознагалоссі. Гэта як праблема, якая выклікае незадаволенасць у шлюбе, знікае. Гэтыя пары здольныя сказаць: 'ты тут, я тут, давайце пайсці на кампраміс альбо дамовіцца аб бяспройгрышным рэжыме.\nАднак, калі пара не можа гэтага зрабіць, калі яны не могуць урэгуляваць свае рознагалоссі, калі эмоцыі становяцца занадта нязручнымі альбо спрэчка 'выходзіць з ладу', праблема ніколі не вырашаецца, а крыўда ў шлюбе перашкаджае шчасцю адносін .\nШто гэта за спрэчка?\nУ кожнай пары яно рознае. Такім чынам, што выклікае крыўду ў шлюбе?\nПяць найбольш распаўсюджаных паводзін, верагодна; крычаць, называць імёны, перабіваць, уздымаць праблемы з мінулага і атрымліваць абарону (гэта азначае 'ну ты гэта робіш'). Калі праблема не вырашаецца, і яны сыходзяць, гэтыя праблемы застаюцца адкрытай ранай. І калі яны не вырашаюць праблему, што з гэтым адбываецца? Гэта прыводзіць да крыўды на мужа ці жонку ў адносінах.\nПара вобразна адчыняе дзверы склепа і штурхае іх у падвал. Зараз у падвале ляжаць іншыя нявырашаныя праблемы. З цягам часу гэтыя праблемы нарастаюць і становяцца ўсё больш фанк і смярдзючымі. Гэты пах - крыўда на шлюб.\nВысокі ўзровень крыўды ў шлюбе пачынае ланцуговую рэакцыю ў адносінах\nПа меры росту ўзроўню крыўды ў шлюбе ўзровень блізкасці альбо здольнасць чалавека раскрывацца і раскрываць тое, што адбываецца ў іх унутраным свеце, зніжаецца. Калі крыўда пачынае нарастаць у адносінах, пара пачынае паступова ўсё больш і больш адчужацца адзін ад аднаго.\nКалі гэта адбываецца, смех, жарты, здзекі, размовы і сэкс пачынаюць высыхаць. Гэта часцяком менавіта тыя рэчы, якія прымусілі пару закахацца ў першую чаргу. У гэты час жонкі пачынаюць адчуваць крыўду на мужа і наадварот.\nНа гэтым этапе адносін большасць людзей пачынае канцэнтравацца на тым, што ў іх жыцці прыносіць задавальненне і прымушае адчуваць сябе паспяховым (гэта значыць, факусуюць увагу на дзецях, кар'еры, пакупках ці іншых захапленнях).\nЯны пачынаюць эмацыянальна аддаляцца адзін ад аднаго, чым збліжацца. Многія пары паведамляюць мне, што іх адносіны сталі застойнымі, нібыта яны сужыцелі, а не закаханыя. Пара губляе надзею, што ў іх ёсць усё неабходнае, каб знайсці сямейнае шчасце. Калі пары адчуваюць эмацыйную адчужанасць, яны ўразлівыя да спакушэння.\nПаколькі ў адносінах мала фізічнай блізкасці, у гэты момант у многіх маіх кліентаў узнікаюць альбо эмацыйныя, альбо сэксуальныя адносіны. Хоць вас могуць спакусіць іншыя рэчы, уключаючы кар'еру, порна, алкаголь або пакупкі.\nГэта нарастаючая крыўда на шлюб не толькі выклікае змены ў адносінах кожнага да іх, але і ўплывае на тое, наколькі яны адчуваюць сувязь адзін з адным. Па меры росту гэтай крыўды яе прырода становіцца тым, што я называю дынамікай абурэння.\nДынаміка незадаволенасці - гэта спіраль да ўзроўню задаволенасці, шчасця і сувязі. У звычайных адносінах ёсць рэчы, якія я зраблю для вас, калі мы звязаны эмацыянальна, але я не зраблю для вас, калі мы эмацыянальна раз'яднаны (мілая, вось ваша кава).\nЁсць таксама спосабы, як я размаўляю з вамі, калі мы ладзім, я не выкарыстоўваю, калі мы адключаны. У дынаміцы незадаволенасці гэтыя паводзіны з нашага боку прыводзяць да пачуцця крыўды і невялікіх змен у адносінах да нашых партнёраў. Яны, у сваю чаргу, прыводзяць да змен у мысленні пра іх і, у рэшце рэшт, да невялікіх змен у адносінах да іх па хаце.\nГэтыя змены ў тым, як мы да іх ставімся, уплываюць на тое, як яны нас успрымаюць, і яны, у сваю чаргу, ставяцца да нас па-рознаму. Рэальнасць такая, што ёсць рэчы, якія мы зробім для сваіх партнёраў, калі мы ладзім, але мы не зробім для іх, калі адчуем сябе адчужанымі. Гэтая спіраль працягваецца да таго часу, пакуль невялікія змены не зменяць сапраўдную сутнасць адносін, ствараючы цень калісьці яркіх, любоўных адносін.\nТакім чынам, як выправіць крыўду ў шлюбе? Замест таго, каб сканцэнтравацца на паляпшэнні камунікатыўных навыкаў або дапамозе пары вырашыць пэўную праблему, першае, што я раблю, гэта канцэнтрацыя на тым, каб дапамагчы парам зразумець крыўду ў шлюбе, якую адчувае кожны, і якія паводзіны спачатку выклікаюць гэтыя пачуцці.\nТое, як я вызначаю ступень гневу і крыўды ў шлюбе, і тое, што робіць наш партнёр, стварае такую крыўду - гэта прымусіць іх запоўніць шкалу ацэнкі незадаволенасці Дормана.\nШкала ацэнкі незадаволенасці Дормана\n5 = Надзвычайная крыўда, амаль пастаянны гнеў альбо расчараванне\n4 = Крыўдныя думкі амаль штодня\n3 = Умераная крыўда\n2 = Выпадковыя расчараванні альбо крыўды\n1 = Мінімальная крыўда\n0 = Няма крыўды\n1. Занадта шмат гадзін працы, засяроджанасць на праблемах, звязаных з працай (нават дома).\n2. Занадта шмат увагі на сябрах.\n3. Не хапае фізічнай блізкасці.\n4. Занадта вялікая ўвага да спорту альбо захапленняў, такіх як ______________.\n5. Занадта шмат увагі на дзецях.\n6. Не хапае ўвагі.\n7. Паводзіны з непавагай.\n8. Ціск на сэксуальнае выкананне.\nпарады па выхаванні бацькоў\n9. Заўсёды злыя, праблемы са злосцю.\n10. Праблемы з кіраваннем грашыма, марнаванне грошай 'у нас няма'.\n11. Праблемы з бацькамі, рознагалоссі адносна стыляў выхавання.\n12. Адсутнасць блізкасці (г.зн. адсутнасць цікавасці да размовы: 'Я не адчуваю эмацыянальнай сувязі з вамі').\n113. Прыхільнасць да азартных гульняў, парнаграфіі, прыёму ежы альбо ___________.\n114. Адсутнасць даверу, хлусня.\n15. Нявернасць альбо раман.\n16. Прымаць рашэнні ў аднабаковым парадку / Не прымаць рашэнні ў пары.\n17. Няздольнасць вырашыць рознагалоссі, адсутнасць навыкаў развязання канфліктаў.\n18. Нядобрасумленнае размеркаванне хатніх спраў альбо працы па хаце.\n19. 'Я адчуваю сябе здраджаным, бо, калі мы пажаніліся, я думаў, што ўсё будзе інакш'.\n20. Маніпулятыўнасць альбо кантроль (г.зн. рэчы павінны быць 'па-свойму')\n21. «Сукі», прыдзірацца, некалькі разоў пераказваць рэчы.\n23. Ніколі не кажа, чаго яны на самой справе хочуць (“Я павінен здагадацца, чаго вы сапраўды хочаце альбо што непрыемна\n24. Занадта пасіўны ('Я павінен прымаць усе рашэнні') альбо занадта напорысты ('яны заўсёды павінны насіць\nУ мяне ёсць агульная колькасць у канцы слупка, але гэта толькі дзеля параўнання. Гэта азначае, што калі браць інтэрвал у некалькі тыдняў, у шлюбе часта памяншаецца колькасць крыўд.\nПраўда, аднак, у тым, што нават аднаго пытання, якое стварае '5', можа быць дастаткова, каб выклікаць эмацыянальную раз'яднанасць. Шмат каму з маіх пар падабаецца мая шкала ацэнкі незадаволенасці, бо яна надае ўвагу праблеме. Я звычайна перамяшчаюся паміж мужам і жонкай, размаўляючы пра ідэнтыфікаваныя '4 і 5'.\nТакім чынам, прайдзіце тэст. Калі вы выявіце, што ў вас ёсць некалькі дваіх і выпадковыя тры, гэта, верагодна, будзе лічыцца нармальным. Аднак, калі вы апынуліся на шкале ацэнкі крыўд на працягу чатырох ці пяці, што можа сведчыць пра больш значную праблему, і вам, магчыма, спатрэбіцца звязацца з тэрапеўтам і вырашыць праблему, перш чым яна перарасце ў больш істотную праблему і нястрымную крыўду. шлюб.\nрэчы, якія трэба ведаць перад сэксам\nпершыя святы пасля разводу\nшто рабіць, калі вы не шчаслівыя ў шлюбе\nдамовіліся аб фактах шлюбу


Елка і яслі на плошчы св. Пятра падрыхтаваныя да інаўгурацыі | Каталіцкі Веснік\nЕлка і яслі на плошчы св. Пятра падрыхтаваныя да інаўгурацыі\nНа ватыканскай плошчы св. Пятра завяршылася інсталяцыя святочнай елкі і ясляў Божага Нараджэння.\n9 снежня 2016 г. пройдзе іх ўрачыстая інаўгурацыя, перад якой Папа Францішак прыме на аўдыенцыі ўдзельнікаў гэтай падзеі: дэлегацыі з італьянскага Трэнта і Мальты, адкуль былі дастаўлены адпаведна елка і яслі, а таксама групу дзяцей, якія стварылі елачныя аздабленні.\nСёлета падрыхтоўка да Божага Нараджэння ў Ватыкане праходзіць у духу салідарнасці з ахвярамі землятрусу, які некалькі месяцаў таму адбыўся ў цэнтральнай Італіі і выклікаў вялікія чалавечыя ахвяры і шматлікія разбурэнні.\nРэстаўратарамі Ватыканскіх музеяў на плошчу св. Пятра быў дастаўлены і ўстаноўлены побач з яслямі пілястр разбуранай землятрусам базылікі св. Бэнэдыкта ў Норчы. Ахвяраванні, якія вернікі традыцыйна пакідаюць падчас наведвання стаенкі, будуць накіраваны на аднаўленне сабора.\nСродкі на дапамогу ахвярам землятрусу збіраюцца таксама на дабрачыннай латэрыі, якая праходзіць у Ватыкане з нагоды завяршэння Юбілейнага Году Міласэрнасці і святаў Божага Нараджэння. Сёлета латэрэйныя білеты ўпершыню можна набываць не толькі ў публічных ватыканскіх установах, але і на сайце www.vaticanstate.va. Розыгрыш прызоў пройдзе 2 лютага 2017 г.\nВатыкан елка інаўгурацыя\t2016-12-09


24 кастрычнік 2017, 11:33\nПаўлюк Трус і Юрка Лявонны на І Усебеларускім зьезьдзе «Маладняка». Менск, 25-29 лістапада 1929 году\nЛеанід Юркевіч прыйшоў на сьвет у 1908 годзе, як пішуць даведнікі, «у сям’і службоўца» ў Чавусах, горадзе на ўсход ад Магілёва. Гэта быў адзін з найбяднейшых куткоў краіны. Так яго апісваў незадоўга да нараджэньня Юркевіча — у 1880-м — варшаўскі «Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich» (т. 1, с. 776): «Фабрычнай вытворчасьці тут зусім няма. Аніякія найважнейшыя шляхі зносін не праходзяць праз павет. Сярод вясковага люду пануе большая, як у іншых паветах [Магілёўскай] губэрні, нэндза зь неад’емнай ад яе дзікасьцю і цемнатою». Тым ня менш, як сьведчыў Сяргей Грахоўскі, бацькі Юркі Лявоннага «мелі свой дамок і садок».\nДарэчы, Сяргей Грахоўскі ўспамінаў, што Лявонны гадзінамі чытаў з памяці Маякоўскага: «У яго быў тонкі густ да слова, да формы, а пра сябе ён часта гаварыў: «Сапраўднае я яшчэ напішу, значнае наперадзе...»\nАле — не напісаў...\nГэта — вечная радасьць і драма...\nА лірычная паэзія Лявоннага сапраўды цікавая, як, напрыклад, радкі зь верша 1931 году «Ён прыйшоў...»:


Сорас выдзяляе 100 млн даляраў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе\n19.06.2009 / 22:48\nІнвестар і дабрачынца Джордж Сорас выдзеліць дадатковыя 100 млн даляраў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе. Гэтыя сродкі пойдуць на змякчэнне наступстваў гаспадарчага крызісу для бедных, добраахвотных таварыстваў і няўрадавых арганізацый. Пра гэта піша пятнічнае выданне газеты «Financial Times».\nСорас заклікае Еўрасаюз таксама выдзеліць больш сродкаў не толькі краінам гэтага рэгіёну, што ўжо ўступілі ў ЕС, але і Ўкраіне. Мільярдэра непакояць тэндэнцыі ўмацавання крайне левых і правых, шавіністычных сілаў у Вугоршчыне, Румыніі, Баўгарыі, Славаччыне.\nСорас за сваё жыццё ахвяраваў ужо каля трох мільярдаў даляраў на дабрачынныя мэты. Ён, ураджэнец Вугоршчыны, які цудам унікнуў гібелі ад гітлерцаў, пасля ад саветаў, лічыў сваім абавязкам спрыяць пабудове дэмакратычнага ладу і падтрымцы каштоўнасцяў адкрытага грамадства ў былой зоне савецкага панавання. У Беларусі Фонд Сораса дзейнічаў да 1997 году, пасля чаго быў закрыты Лукашэнкам. Улады меркавалі, што Фонд працуе на змену ладу ў краіне.


Julia M. Gaitskell[d] і Cressida F. Gaitskell[d]\nХ’ю Гейтскел на Вікісховішчы\nХ’ю Гейтскел (англ.: Hugh Todd Naylor Gaitskell; 9 красавіка 1906, Лондан — 18 студзеня 1963, Лондан) — англійскі палітычны дзеяч, лейбарыст.\nХ. Гейтскел ў 1927 годзе скончыў Оксфардскі ўніверсітэт па спецыяльнасцях філасофія, палітыка і эканоміка. У 1926 годзе ўступіў у Лейбарысцкую партыю. У 1927—1939 гады кіруе кафедрай у Лонданскім універсітэце (кафедра палітэканоміі). У 1933—1934, знаходзячыся на стажыроўцы ва ўніверсітэце Вены, быў сведкам падаўлення рабочага руху кансерватыўным урадам Дольфуса. У 1942—1945 гадах Х. Гейтскел — галоўны памочнік міністра гандлю. У 1945 абіраецца ў парламент ад лейбарыстаў. У 1947—1950 гадах-міністр паліва і энергетыкі Вялікабрытаніі. У 1950—1951 гадах — міністр фінансаў. У 1955—1963 гадах — лідар Лейбарысцкай партыі. У 1957—1963 гады — віцэ-старшыня Сацыялістычнага інтэрнацыяналу. У 1959 наведаў з візітам СССР.\nХ’ю Гейскел належаў да правага крыла Лейбарысцкай партыі. Ён прытрымліваўся ўстаноўкі на пабудову ў Англіі «дэмакратычнага сацыялізму», з’яўляўся прыхільнікам супрацоўніцтва класаў. У эканамічнай палітыцы лічыў, што нацыяналізацыя павінна распаўсюджвацца толькі на некаторыя галіны прамысловасці і ажыццяўляцца шляхам іх выкупу дзяржавай. Нязменна выступаў супраць якога-небудзь супрацоўніцтва з камуністамі.\nВялікая нарвежская · Вялікая расійская · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Notable Names Database · Treccani · Оксфардскі біяграфічны\nBNF: 12681221w · EGAXA: vtls001609899 · GND: 118716131 · GTAA: 100647 · ISNI: 0000 0001 0907 627X · LCCN: n82054826 · NDL: 00521843 · NKC: skuk0000446 · NLA: 36554147 · NLP: A26347817 · NTA: 06970449X · NUKAT: n01716826 · SUDOC: 084633220 · VIAF: 61669947 · WorldCat VIAF: 61669947\n↑ Gaitskell’s Daughter Wed / D. Baquet — Manhattan, NYC: The New York Times Company, A. G. Sulzberger, 1964. — P. 68. — ISSN 0362-4331; 1553-8095; 1542-667X\n↑ Lundy D. R. Cressida F. Gaitskell // The Peerage\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Х’ю_Гейтскел&oldid=3784718"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:55, 31 студзеня 2021.


Культура - Інтэрактыўная экспазіцыя Гісторыі\nЯкім павінен быць сучасны музей, асабліва такі, чыя спецыфіка акрэслена, здавалася б, “вузкай” і адначасова багатай на факты і адкрыцці тэмай Вялікай Айчыннай вайны? Чым такая ўстанова можа здзівіць у ХХІ стагоддзі перанасычаную інфармацыяй публіку? Якія інавацыі прыцягнуць наведвальнікаў — беларусаў і замежных турыстаў? Адказы на гэтыя пытанні шукалі разам музейшчыкі, экскурсаводы, гіды, арганізатары турыстычных груп на семінары ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.\nЯк мадэрнізаваць турыстычны рынак\nМенавіта шырокае геаграфічнае прадстаўніцтва экскурсаводаў і гідаў з рэгіёнаў Беларусі стала асновай сустрэчы. Без сфарміраванага ўяўлення пра патэнцыял музея, яго суадносіны з іншымі суб’ектамі турыстычнага рынку якраз у тых, хто працуе з гасцямі краіны ў раёнах, немагчыма развіваць ні супрацоўніцтва, ні перайманне досведу.\nА ён у музея і сапраўды назапашаны. Намеснік дырэктара Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны Вячаслаў Казачонак падкрэсліў, што надышоў час развітвацца са стэрэатыпамі пра тое, што наведванне гэтай установы прыцягвае толькі пэўнае кола зацікаўленых асоб. Праца, якую правялі апошнім часам супрацоўнікі для пашырэння экспазіцыі за кошт новых экспанатаў, наладжвання тэматычных выставак, а таксама добра арганізаваная рэклама абверглі ранейшыя погляды. Менавіта сваёй дзейнасцю работнікі музея змаглі адаптавацца да існавання ў новых эканамічных умовах, калі неабходна ствараць, у адпаведнасці з законамі маркетынгу, годны прадукт у сваім сегменце рынку. Цяпер справа падтрымкі зробленых захадаў за гідамі і экскурсаводамі.\nНасамрэч, багатыя фонды — найбагацейшая крыніца вывучэння ваеннай гісторыі. Усё гэта, на думку супрацоўнікаў установы, добрая падстава для выкарыстання магчымасцей яе ў прапагандзе нацыянальнага турыстычнага прадукту.\nДзелячыся вопытам з гідамі і экскурсаводамі рэгіёнаў, музейшчыкі паказалі не толькі асноўную экспазіцыю, але і некаторыя унікальныя калекцыі з фондаў. Усё гэта дэманструе магчымасці дзейнасці ўстановы, накіраванай на прыцягненне наведвальнікаў з самымі рознымі інтарэсамі, улічваючы ўзроставыя, сацыякультурныя і нацыянальныя асаблівасці.\nРарытэты працуюць на сучаснасць\n— Музей прапануе шэраг тэматычных экскурсій, — адзначае Вячаслаў Яўгенавіч.— Сярод іх: “Мінск — горад-герой”, “Партызанскі рух на Беларусі ў 1941 — 1944 гг.”, “Абарончыя баі ў Беларусі летам 1941 года”, “Вызваленне Беларусі”. Цікавасць выклікаюць выстаўкі “Лічбы на сэрцы”, дзе дэманструюцца карціны народнага мастака СССР і Беларусі, Героя Беларусі Міхаіла Савіцкага, “Зброя Перамогі”(пляцоўка вайсковай тэхнікі, а таксама стацыянарная выстаўка). Як бачыце, усе яны аб’яднаны агульнай тэмай Вялікай Айчыннай вайны, аднак кожная — адметная, праз пэўную прызму паказваючы часы агульнанароднай барацьбы.\nУ якасці важнага фактару прыцягнення і зацікаўлення наведвальніка на базе музея і па-за ім праводзяцца лекцыі з дэманстрацыяй экспанатаў і мультымедыйных праграм на тэмы: “Баявыя ўзнагароды СССР і Германіі”, “У нябёсах мы ляталі адных”, “Мінск у гады вайны”. У нас створана за мінулы год 42 мультымедыйныя праграмы. Гэта праца скіравана, вядома, у многім на маладое пакаленне, на фарміраванне культуры наведвання такога тыпу ўстаноў.\nЗараз у музеі праходзіць выстаўка “Літаграфіі Напалеона Орды” з калекцыі збіральніка Уладзіміра Ліхадзедава, пра якую “К” неаднаразова пісала. Гэтая экспазіцыя толькі на першы погляд не мае цеснай сувязі з асноўнай тэматыкай установы. Здымкі даюць магчымасць пазнаёміцца з выглядам у мінулым нашых гарадоў. Наогул, менавіта шырокая раскрутка праекта прынесла дадатковыя балы ў актыў музея як установы адкрытай для прапаноў і кантактаў. Апроч таго, экспануюцца фота, зробленыя салдатамі кайзераўскай арміі пад час Першай сусветнай вайны на тэрыторыі Беларусі.\nАднак усё названае ўсё ж такі ахоплівае традыцыйны пласт музейнай работы. Што ж новага можам чакаць ад музея гісторыі Вялікай Айчыннай?\nНамеснік дырэктара ў ліку найпершых перспектыўных задач называе асобную экспазіцыю, прысвечаную помнікам гісторыі і культуры, якія былі вывезены з Беларусі перад Вялікай Айчыннай вайной і пад час яе. “Мяркуем, што якраз гэтая экспазіцыя будзе ўяўляць павышаную цікавасць не толькі для беларускіх наведвальнікаў, але і для замежных”,— кажа Вячаслаў Казачонак.\nУ якасці навінкі падыходаў да раскрыцця асноўнай тэматыкі ўжо створана асобная зала, прысвечаная гісторыі адкрыцця Другога фронту і супрацоўніцтва з саюзнікамі ў барацьбе супраць гітлераўскай Германіі. Такія ноў-хаў дазваляюць прыцягнуць яшчэ больш наведвальнікаў, якія цікавяцца гісторыяй Другой сусветнай вайны наогул.\nУ недалёкай будучыні, па словах Вячаслава Казачонка, адбудзецца капітальны рамонт музейнага будынка. Праца над навуковай канцэпцыяй новай экспазіцыі набліжаецца да заканчэння. Стане больш інтэрактыву, што будзе дасягнута коштам змяшчэння плазменных панэлей. “Пастараемся лепей паказаць, — кажа намеснік дырэктара, — прадметны рад і зрабіць акцэнт на персаналіі. Афармленне цяперашніх стэндаў зроблена ў стылі рэтра. Многія наведвальнікі гэта адзначаюць як станоўчы факт, які дазваляе аднаўляць атмасферу, дух эпохі”. Але ж супрацоўнікі ставяцца да пытання больш крытычна: колеравая гама асноўнай экспазіцыі вырашана ў розных тонах, таму ў цэлым усё выглядае некалькі мазаічна.\n“Мяркуем абвясціць конкурс на лепшае афармленне залаў, прыцягнуць для абмеркавання шырокую грамадскасць”. Фактычна, гэтай ініцыятывай музейшчыкі “заб’юць двух зайцоў”: і інтэр’еры абновяць, і маштабны піар-крок наперад зробяць.\nІ яшчэ адно пытанне, якое цікавіць наведвальнікаў: кошт квіткоў. У бліжэйшай перспектыве ён не будзе змяняцца. У сярэднім цана сёння — ад 1000 рублёў для школьнікаў, навучэнцаў ССНУ і студэнтаў да 2000 рублёў для іншых катэгорый грамадзян Рэспублікі Беларусь. Кошт уваходных квіткоў для замежных грамадзян — 5000 рублёў, на экскурсійнае абслугоўванне — 2000 рублёў.\nЭкспазіцыя — арганізм, які пастаянна змяняецца\n— Асноўная экспазіцыя музея, — распавядае загадчыца аддзела гісторыі партызанскага руху Наталля Яцкевіч, — не “засушаная” з 1944 года. Але, вядома, не змяняецца яна і канцэптуальна. Мы яе пашыраем, ідзём углыб, бо працуем як навуковая ўстанова. На Міжнародным навукова-практычным калёквіуме ў Берлінскім гістарычным музеі, дзе абмяркоўвалася прадстаўленне гісторыі ХХ стагоддзя ў экспазіцыях ваенна-палітычных музеяў, калегі з Германіі, ЗША, Ізраіля, Расіі выказалі меркаванне, што наша ўстанова вельмі актыўна змяняецца разам з імклівым часам, не зацыкліваючыся на старых дагматах.\nЭкспазіцыя пачынае весці расповед пра Вялікую Айчынную вайну не з 22 чэрвеня 1941 года, а з пярэдадня — пачатку Другой сусветнай вайны, і нават раней — з сярэдзіны 20-х, абапіраючыся на фондавыя дакументы і экспанаты. Паказаны прыход фашызму да ўлады ў Германіі, Грамадзянская вайна ў Іспаніі. На фотаматэрыялах таксама адлюстраваны ваенныя канфлікты на Далёкім Усходзе, Халхін-Голе, пакт Молатава-Рыбентропа 1939 года (сакрэтны дадатак якога музей дэманструе сваім наведвальнікам). Паказана таксама раней закрытая старонка гісторыі — так званая Невядомая вайна, або Фінская кампанія. Цяпер наш музей чакае ад Дзяржаўнага архіва Фінляндыі фота па гэтых падзеях. Вядома, упор робіцца, па магчымасці, на ўдзел беларусаў у гэтых драматычных падзеях, але і для гасцей-замежнікаў такая экспазіцыя не малацікавая.\nПа словах супрацоўнікаў музея, наведвальнікаў асабліва цікавіць, як адбываліся падзеі ў першыя дні вайны, малавядомыя факты вогненнага ліхалецця і экспанаты, што звязаны наўпрост з нечым лёсам. Так, з 1943 года, пасля паражэння гітлераўцаў у Сталінградскай бітве, калі Італія скасавала саюз з Германіяй і выйшла з вайны, па загадзе Гітлера італьянцаў заключалі ў канцэнтрацыйныя лагеры. Вельмі шмат прадстаўнікоў гэтага народа апынулася ў Беларусі: толькі ў Мінску іх утрымлівалася дзесьці каля тысячы. У экспазіцыі музея прадстаўлена сурвэтка, якую італьянскі ваеннапалонны абмяняў на хлеб, а таксама іншыя рэчы італьянцаў.\n— Наша экспазіцыя прадстаўляе падзеі Вялікай Айчыннай з пункта гледжання беларусаў, простых грамадзян. Мы паказваем,— зазначае Наталля Яцкевіч, — што гэта была трагедыя народа. Уводзяцца новыя тэмы, дэманструюцца экспанаты, якія за апошнія дзесяцігоддзі набыў музей. Паляпшаецца стан экспазіцыі, бо разам з працай музея адначасова ідзе рамонт, замена састарэлага абсталявання.\nІнавацыі ў стылі мілітары\nНа думку начальніка вучэбна-метадычнага аддзела Нацыянальнага агенцтва па турызме Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь Марыны Масташовай, музейшчыкам і экскурсаводам трэба больш шчыльна супрацоўнічаць. Тым больш, што з боку турыстаў цікавасць да беларускіх музеяў расце, у тым ліку і да таго, дзе праводзіўся семінар.\nЗрэшты, якраз ад погляду гідаў і экскурсаводаў залежыць, ці будуць наведваць той ці іншы музей турысты, з якім пачуццём і якімі ўражаннямі яны правядуць свой час ва ўстанове.\nДы і праявіць маркетынгавую жылку, мусіць, ніколі не пашкодзіць. Каб прыцягнуць публіку, ва ўсім свеце музейшчыкі імкнуцца ствараць нешта новае, нават рэканструяваць падзеі мінулых гадоў. Папулярныя ў беларускіх і замежных турыстаў вандроўкі па мясцінах, звязаных з падзеямі вайны 1812 года. У коле зацікаўленняў турыстаў — аперацыя “Багратыён” па вызваленні Беларусі ад гітлераўскіх войскаў.\nЯскравы прыклад рэалізацыі праектаў па ваенным турызме — леташняе адзначэнне даты пераправы Напалеона праз Беразіну. Расіяне праводзілі ў тых мясцінах пробны варыянт гістарычнай рэканструкцыі падзей 1812 года. Сюды прыехала больш чым 2000 тысячы членаў ваенна-гістарычных клубаў, была задзейнічана вялікая колькасць коней. Прадстаўнікі Расіі аплачвалі праект, беларусы пакуль “прыглядаліся” да вопыту. Расійскі бок гатовы супрацоўнічаць з беларускім па ажыццяўленні дадзенай працы, якая сапраўды вартая ўвагі, відовішчная, цікавая, эфектная.\nВаенны турызм, ці турызм у стылі мілітары, запатрабаваны. У Расіі і ва Украіне актыўна працуюць па дадзеным накірунку. Там турысты наведваюць вайсковыя казармы і робяцца на нейкі час шараговымі салдатамі, нясуць усе цяжкасці вайсковай службы: стаяць на варце, маршыруюць, харчуюцца па-салдацку, прычым усё гэта — за ўласныя грошы.\nМаем і свой досвед: у Беларусі таксама набываюць папулярнасць турызм, экскурсіі, у якіх чалавек можа ўдзельнічаць у рэканструкцыі падзей. Такое практыкуецца на “Лініі Сталіна”, дзе аднаўляецца пачатак Вялікай Айчыннай вайны. За такімі накірункамі — будучае. Галоўнае, каб пра гэтую навалу прапаноў турыст даведаўся і меў магчымасць выбару. Якая ж роля тут Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны?\nУстанова, разам з тым, што напрацавана, можа і здольная ўжываць новыя формы экскурсійнага абслугоўвання. Музей і зараз з задавальненнем наведвае моладзь, людзі, якія цікавяцца беларускай гісторыяй, замежныя турысты. Гідам давядзецца ажыццявіць значную працу па вывучэнні новых экспазіцыйных раздзелаў, авалодаць пэўнай тэрміналогіяй і належным чынам, прафесійна, данесці інфармацыю да турыстаў. Уласна, ад іх слова, зацікаўленага і здольнага зацікавіць, залежыць у многім поспех інавацый.


Культура - Пераканаўчасць няправільнай графікі\nУ Мінск Сяргей Балянок прыехаў пасля заканчэння аддзялення кніжнай графікі Украінскага паліграфічнага інстытута імя Івана Фёдарава ў Львове. На карысць выбару беларускай сталіцы сыгралі восем паліграфічных выдавецтваў, у адрозненне ад двух львоўскіх, а таксама гасціннасць сваякоў, што тут жылі. Мінск так і не змог адваяваяць любоў да роднага горада ў Львова, але знаёмыя сёння далёка за межамі Беларусі афорты з’явіліся менавіта тут.\n“Адкуль ты ўзяўся?”\n— Вы казалі, што сямейныя карані губляюцца недзе ў стэпах сонечнай Таўрыі. А нарадзіліся вы дзе?\n— У прыгарадзе Кіева, але мая сям’я жыла там нядоўга. Калі бацькі скончылі аспірантуру, мы пераехалі ў Львоў, які і стаў для мяне родным горадам. Я маю на ўвазе горад як архітэктуру. Пра людзей нічога не скажу, яны ўсюды аднолькавыя. А з таўрычаскіх стэпаў паходзіць мой прадзед па мамінай лініі. Яго дачка, мая бабуля, Агаф’я Міхайлаўна пераехала жыць у Мелітопаль. Там і нарадзілася мая маці. А па татавай лініі дзед — чыгуначнік. Ён сам з Клінцоў — на той час гэта была Гомельская губерня. Бацька нарадзіўся ўжо ў Днепрапятроўску. Усе паравозныя дэпо знаходзіліся на ўскраіне горада, аднойчы дзед мяне туды прывёў паказаць, дзе працуе.\n— А мастаком у сям’і хто-небудзь быў?\n— Дзякуй Богу, не. Я першы. І вельмі рады таму, што і апошні. Мая дачка і два сыны не мастакі. Я ўвогуле не разумею такой спадчыннай пераемнасці ў любой творчай прафесіі. У Льва Мікалаевіча Талстога было шмат дзяцей, і ніводны не стаў пісьменнікам, хаця пісаць умелі ўсе. І маляваць умеюць многія.\n— Калі вы зразумелі, што хочаце быць мастаком?\n— Я і зараз у гэтым не ўпэўнены, — смяецца суразмоўца. — На самай справе я і не хацеў. Мне як раз вельмі падабалася мая прафесія — мастацкі рэдактар. На жаль, камп’ютар сёння яе знішчыў.\n— Украінскі паліграфічны інстытут быў адным з лепшых у Савецкім Саюзе. Як і Маскоўскі паліграфічны інстытут, выпускнікі якога ў Мінску ўзнялі мастацкае афармленне кнігі на высокі ўзровень. Адчувалася, што ваша школа іншая і творчасць таксама?\n— Адчувалася. “Адкуль ты ўзяўся?” — гэта словы Адама Глобуса. Мы разам з ім рабілі выставу, калі ўступалі ў Саюз мастакоў. Але гэта не пра школу, гэта пра светаадчуванне. Я прыехаў у Мінск мастацкім рэдактарам, уладкаваўся на працу, пяць гадоў быў звычайным мастаком-афарміцелем. Але ў друкарні я атрымаў доступ да матэрыялу — у той час цынк для афорта нідзе не прадаваўся. Нават у спецыяльнай краме для мастакоў гэта была рэдкасць. Пра тэхніку афортаў я ведаў, у інстытуце нас гэтаму вучылі, а практыкі амаль не было.\n“Правільнае не будзе пераканаўчым”\n— Такім чынам, афорты з’явіліся менавіта ў Мінску?\n— Так. Пры аздабленні кніг я быў звычайным мастацкім рэдактарам, устаўляў у макет чужыя работы, сам не маляваў. І толькі калі адбылася першая выстава, рэдактар зацікавіўся маёй графікай, адчуў, што яна сугучна тэксту. Мастак — ён заўсёды мастак, не так важна, Вонегут ці Балянок, у іх падобны тып мыслення.\n— Я добра памятаю кнігу Курта Вонегута “Калыска для коткі” і мост на вокладцы. Па сённяшні дзень ён не дае мне спакою. Што гэта за масток? Куды ён вядзе?\n— Добра яго памятаю. У часы СССР я быў у Дагестане на турбазе “Рубас” — гэта перадгор’е Каўказа, спякота, усё выпалена. Што гэты масток там рабіў, я і зараз не ведаю. Шмат святла бліскучага, сонца вочы слепіць, нікога няма побач — і раптам мост, доўгі, здаецца, канца яму няма, без парэнчаў, нават вяроўкі ніякай. Хто яго будаваў? Для чаго?\n— А калі афорт з’явіўся?\n— Праз год недзе.\n— Замалёўкі былі?\n— Не. Усё ў памяці. А потым убачанае пачынае вылазіць, увасабляцца. У жывапісных творах імкнуся зрабіць проста прыгожа, ні на што не прэтэндую. Галоўнае, стварыць добразычлівы настрой, я больш нічога не малюю ў жывапісе.\n— Маляваць трэба няправільна?\n— Так, тут без жартаў. Гэта маё, скажам, ноу-хау — “правільна-няправільна”. Ёсць акадэмічнае маляванне — гэта школа, авалодаць ёй трэба. І толькі. Паколькі ёсць яшчэ такое паняцце — “каб выглядала пераканаўча”. Свет вялікі, а аркуш паперы плоскі, ніякае 3D на ім не намалюеш, як ні старайся. Заўсёды будзе імітацыя, і яшчэ горш, калі паўтор, бо гэта ўвогуле не мастацтва. Таму вось на кавалку паперы адлюстроўваць трэба ўласную рэальнасць. Я ведаю, як правільна, але правільнае не будзе пераканаўчым. Таму я пачынаю яго ламаць, каб гучала і ўражвала па-свойму. На маіх афортах усё ж ёсць — пальчыкі, крэслы, лямпачкі. Але ў жыцці так быць не можа. Крэсла не стаіць на столі, а на маёй паперцы яно там цалкам нармальна выглядае.\n— Людзі там таксама ёсць? Але ці гэта людзі?\n— Ёсць там і людзі. Але выйдзіце на тратуар, сажмурце вочы і паглядзіце ўдалечыню. Вы бачыце людзей? Наўрад ці. Вы бачыце фігуры. Таму што мы людзі, калі камунікуем тэт-а-тэт. А на адлегласці 15 — 20 метраў мы нейкія фігуры — ці то надзьмутыя, ці то скручаныя.\n“Маляваць не абавязкова, можна думаць”\n— Ёсць сюжэты малюнкаў, убачаныя ў Мінску?\n— Безумоўна. Напрыклад, на малюнку “Ішоў буйны снег”. Аднойчы я ішоў па мосце праз Свіслач у Траецкае прадмесце. І раптоўна паваліў снег — буйнымі мокрымі камякамі. Ну, а потым я ўбачыў нейкія манекены, яны змяшаліся з мокрым снегам, Палацам спорту, які я змяніў да непазнавальнасці на малюнку. Для сябе я назваў яго так: “У закінутым завулку танцавалі забытыя манекены”. Гучыць прыгожа, але вельмі канкрэтна. А вось “Ішоў буйны снег” — гэта нібы ні пра што. Ці пра тое, пра што вы самі хочаце, не я. Вось так і атрымалася. Дарэчы, слова “атрымалася” для мастацтва ключавое. Таму, што яно сапраўды ці атрымаецца, ці не, і ад цябе практычна не залежыць. Можна намаляваць правільна ці няправільна, але няма вось гэтага “Ох!” І я перакананы, што з мастакамі лепш не знаёміцца. Ёсць карціна, ёсць глядач, і важны менавіта іх\nдыялог. Навошта там мастак? Ён ужо зрабіў сваю справу.\n— Для вас няма патрэбы — кожны дзень хадзіць у майстэрню?\n— Не. Я загрунтаваў апошнюю пласціну тыдзень таму. Тры дні як зрабіў першую гравіроўку, але пакуль не вытравіў. Стаіць. Ну і няхай стаіць.\n— Чакаеце натхнення?\n— Усе прыгожыя словы накшталт “натхнення” не для мяне. Мне бліжэй бульба вараная ў шалупінні. Не, не натхнення. Я ведаю, што абавязкова зраблю. Не сёння, дык праз два дні. Калі ёсць талент, то ён і будзе дыктаваць. Сёння ты адпачываеш, затое потым тыдзень не адыдзеш ад станка.\n— А калі не маляваць?\n— І добра, і так можна. Маляваць не абавязкова, можна думаць. І такіх людзей шмат. Яны прыходзяць на выставы, каб адчуць энергію твора, параўнаць свае адчуванні — для іх і гэтага дастаткова.\n— Атрымліваецца, што аматары мастацтва таксама мастакі?\n— Мастак — гэта стан душы. Не мае словы, але гэта сапраўды так. Усё астатняе — дадатак.


Падрабязней:Сыход за акварыумам карысныя парады\nАпублікавана 06.07.2012 15:05\nКалі ў момант свайго з'яўлення сістэма «разумная хата» была хутчэй «дарагі займальнай цацкай для дарослых», то цяпер яна з'яўляецца незаменным асістэнтам для многіх людзей.\nПадрабязней:Ўстаноўка сістэмы разумны дом для якіх мэт яна патрэбна\nПадрабязней:Ўстаноўка ўбудаванай мыйкі працоўная зона кухні як адзінае цэлае\nПадрабязней:Ўстаноўка і рамонт сантэхнікі\nАпублікавана 21.06.2012 19:22\nРамонт ўласнага жылля - гэтая як раз той выпадак, калі ад правільнага выбару работнікаў залежыць не толькі толькі канчатковы вынік, ды і сам працэс, які, на жаль, нярэдка доўгі, нязграбны і праблемны.\nПадрабязней:Што неабходна для высакаякаснага рамонту кватэры абіраем брыгаду\nАпублікавана 31.05.2012 23:08\nЗараз на ахове людскога камфорту варта велізарная колькасць машын-памочнікаў, якія дазваляюць зберагаць істотнае колькасць часу, не кажучы ўжо пра выгоду.\nАпублікавана 27.04.2012 15:36\n«Зламаўся замак! Што рабіць? »Гэтае пытанне - а хутчэй, лямант адчаю - паўтараецца на шматлікіх інтэрнэт-форумах, і адказваюць на яго звычайна адно і тое ж:« Выклікайце майстра ».\nПадрабязней:Што рабіць, калі зламаўся замак крытычнае выкрыццё, планавы рамонт\nАпублікавана 11.11.2011 18:16\nДывановае пакрыццё ў гасцінай, спальні альбо дзіцячай - гэта выдатна, цяпло і камфортна. Але дыван альбо ковролин просіць нязменнага, карпатлівай і дакладна падабранага сыходу.\nПадрабязней:Ачыстка дываноў, догляд за дывановым пакрыццём парады і парады\nПадрабязней:Гукаізаляцыя пластмасавых вокнаў найбольшая не азначае абсалютная


Гуляем па правілах! НЦПІ – інфармацыйна-прававы партнёр II Еўрапейскіх гульняў\nУ спорце, як і ў любой іншай сферы дзейнасці, важна гуляць па правілах. Веданню і выкананню правіл у гэтай сферы надаецца асаблівая ўвага, і ў гэтым – аб’ектыўнасць перамогі.\nАкрамя правіл, у кожным відзе спорту ёсць агульныя правілы – гэта прававыя акты, якія рэгулююць адносіны ў спартыўнай сферы.\nНапярэдадні ўнікальнай для нашай краіны падзеі – II Еўрапейскіх гульняў, што пройдуць у прававым полі, – паміж Дырэкцыяй II Еўрапейскіх гульняў і Нацыянальным цэнтрам прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь падпісана пагадненне аб супрацоўніцтве. У адпаведнасці з дакументам НЦПІ атрымаў статус афіцыйнага інфармацыйна-прававога партнёра II Еўрапейскіх гульняў.\nКаб кожны грамадзянін Беларусі і шматлікія госці нашай краіны змаглі больш даведацца аб спорце і прававым рэгуляванні спартыўнай дзейнасці, НЦПІ адкрыў свабодны доступ да ўсяго масіву дакументаў спартыўнага права ў спецыяльным банку даных «СПАРТЫЎНАЕ ПРАВА» у ЭТАЛОН-ONLINE. Тут кожны знойдзе карыснае і цікавае для сябе: і кіраўнікі розных спартыўных арганізацый, і трэнеры, і прафесійныя спартсмены, і звычайныя грамадзяне.\nГэта законы Рэспублікі Беларусь, асноўныя акты Кіраўніка дзяржавы, пастановы Ўрада Рэспублікі Беларусь і рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, міжнародныя прававыя акты, іншыя актуальныя дакументы па розных спартыўных пытаннях: рэгуляванне працоўных адносін у сферы спорту, гарантыі і сацыяльная абарона спартсменаў і напрамкі дзяржаўнай палітыкі ў дачыненні да развіцця спорту ў цэлым; прававое рэгуляванне выкарыстання допінгу, а таксама лакальныя нарматыўныя прававыя акты, цікавыя аўтарскія матэрыялы па спартыўна-прававой тэматыцы.\nНапрыклад, вы даведаецеся:\nякія міжнародныя спартыўныя мерапрыемствы будуць праводзіцца ў Рэспубліцы Беларусь у 2019 годзе;\nяк ажыццяўляецца бязвізавы ўезд у Рэспубліку Беларусь у межах правядзення Гульняў;\nякія рэчывы з’яўляюцца забароненымі да выкарыстання ў спорце і як процідзейнічаць допінгу;\nяк правільна накіраваць спартыўную дэлегацыю за мяжу для ўдзелу ў спартыўных мерапрыемствах.\nЗамежныя ўдзельнікі Гульняў і аматары спорту змогуць азнаёміцца з гэтымі дакументамі ў прававой сістэме ЭТАЛОН-ONLINE на сваёй роднай мове з дапамогай унутранага перакладчыка.\nНЦПІ прапаноўвае гуляць па правілах і перамагаць. Далучайцеся!


03 кастрычнік 2009, 17:58\nБеларускія прамысловыя прадпрыемствы дагэтуль ня могуць выйсьці зь летняга застою. Восеньскі графік большасьці заводаў не адрозьніваецца ад чэрвеньскага ці ліпеньскага. Нягледзячы на абяцаньні адміністрацыяў запусьціць зь верасьня канвэеры на поўную магутнасьць і вярнуць людзей на паўнавартасны працоўны тыдзень, сытуацыя мала зьмянілася.\nПаводле работнікаў менскага завода “Атлант”, нягледзячы на намаганьні кіраўніцтва прадпрыемства разгрузіць перапоўненыя склады, найменей 100 тысяч гатовых лядоўняў яшчэ не прададзеныя. У зьвязку з гэтым даводзіцца экспэрымэнтаваць з арганізацыяй працоўнага тыдня:\nПоўня над заводам “Атлант”\n“На канвэеры задзейнічана пяць брыгадаў, кожная па чарзе не працуе ў другую зьмену. Прыкладам, мая брыгада два месяцы выходзіць у другую зьмену, і з гэтых двух месяцаў адзін тыдзень непрацоўны, тады ідзём на 2/3. А гэта ўвогуле сьмешны заробак — 70 тысяч рублёў за тыдзень. 13-ы ня плацяць, хоць па калектыўнай дамове мусілі заплаціць па выніках мінулага году, калі яшчэ не было крызісу і мы адпрацавалі як мае быць. Але не заплацілі дагэтуль. То бок, адбываецца парушэньне калектыўнай дамовы. Увогуле цяпер заробак дзесьці каля 1 мільёна рублёў”.\nНа мінулым тыдні Аляксандар Лукашэнка наведаў Менскі падшыпнікавы завод і даручыў правесьці тут поўную мадэрнізацыю: маўляў, гэта дазволіць павялічыць аб’ёмы вытворчасьці ўтрая. Аднак у адміністрацыі заводу гавораць, што і пры цяперашнім аб’ёме збываць прадукцыю няма куды. Праз гэта працаўнікі, у залежнасьці ад спэцыялізацыі, запатрабаваныя 3-4 разы на тыдзень:\n“Мы намагаемся прадаваць прадукт, які прыносіць рэальны прыбытак прадпрыемству. У асноўным гэта ролікавыя сфэрычныя падшыпнікі, ёсьць яшчэ група ігольчатых падшыпнікаў. Раней па праграме імпартазамяшчэньня мы асвоілі шырокую намэнклятуру падшыпнікаў для нашых канвэерных заводаў, але частку асартымэнту з-за нізкай рэнтабэльнасьці вымушаныя зьняць з пляну вытворчасьці. Многія падшыпнікі яшчэ выпускаем, але гэта не параўнаць з тым, што было, напрыклад, 5-6 гадоў таму”.\nНа раздарожжы і менскае “Мотавела”: беларускія ровары і матацыклы не адпавядаюць міжнародным стандартам, а таму — не запатрабаваныя на зьнешніх рынках. Гаворыць выканаўца абавязкаў дырэктара Казімір Мароз:\n“Пэрспэктывы сумныя. Бо аднымі роварамі, матацыкламі цяпер ужо не пражывеш. Ды іх ужо столькі і не патрэбна, як раней, калі было саюзнае разьмеркаваньне. Зараз такога няма. Колькі рынак патрабуе, столькі і зробіш. А зробіш больш, дык будзе на складзе ляжаць. Забясьпечыць занятасьць людзей той колькасьцю ровараў і матацыклаў, што прадаюцца цяпер, проста не хапае сродкаў, абароткі няма. Таму вырабляем, але няшмат: ад пачатку году матацыклаў можа 500 зрабілі, а ровараў — дзесьці пад 100 тысяч”.\nКамітэт дзяржкантролю высьвятляе фінансавы стан гадзіньнікавага заводу “Луч”. У кантралёраў ёсьць падазрэньне, што нацыяналізацыя ня мела плёну, паколькі пасьля сьпісаньня даўгоў узьніклі новыя. За студзень-чэрвень “Луч” выпусьціў прадукцыі на 8,5 мільярдаў рублёў, тады як дэбітарская запазычанасьць на 1 ліпеня склала 12 мільярдаў, крэдыторская — 11 мільярдаў рублёў. Кіраўніцтва завода заявіла, што аб’ём вытворчасьці за першае паўгодзьдзе перавысіў 108% да таго ж пэрыяду летась, а рэнтабэльнасьць дасягнула амаль 4%. Праўда, запас гатовай прадукцыі дасягнуў 36 мільярдаў рублёў, перавысіўшы аб’ём вытворчасьці за два гады. Але нават у такой сытуацыі інтарэс да заводу выяўляе швайцарская група “Franck Muller”, якая спадзяецца набыць прадпрыемства за бясцэнак.\nКаб прадаць як мага болей мясцовай прадукцыі, на ўсіх узроўнях абвешчаная палітыка татальнага імпартазамяшчэньня. Наглядаць за яе ажыцьцяўленьнем пастаўленыя шматлікія органы кантролю. Сярод першых пацярпелых ад звыш пільнай увагі — прадпрымальнікі, якія разам зь іншымі суб’ектамі гаспадараньня вымушаныя разгружаць склады прадпрыемстваў. У рэгіёнах на гандлёвых рынках пачаліся масавыя праверкі наяўнасьці імпартных тавараў. У гандляроў сканфіскоўваюць кандытарскія вырабы, спэцыі, бытавую тэхніку. У Дзяржкантролі спраўджваюць: толькі ў верасьні продаж такіх тавараў быў забаронены на суму 102 мільёны рублёў.\nПрадпрымальніца Жана Бохан з Воршы — першая аштрафаваная на тутэйшым рынку. Сума штрафу — 160 мільёнаў рублёў. Прадпрымальніцу ня толькі аштрафавалі, а яшчэ амаль на мільён канфіскавалі тавар — каву ды гарбату. Кантралёры патлумачылі, што ў Бохан не было пасьведчаньня пра гігіенічную рэгістрацыю, аформленага на яе імя:\n“У нас ёсьць гігіенічнае пасьведчаньне на тавар, але там заяўнік — завод-вытворца. Колькі было праверак за апошні час — ніхто на гэта не ўказваў. Атрымалася, што на кожную партыю тавару я сама мусілі рабіць асобнае пасьведчаньне. У віцебскай абласной санстанцыі, куды мы мусім зьвяртацца, зьдзівіліся: гэта дужа нявыгадна. Мала таго, што адпаведны аналіз каштуе дорага, дык яшчэ трэба 2 кіляграмы сыравіны. А калі я вязу 10 пачакаў кавы, то гэта ўсяго адзін кіляграм. Я ж так і вязу: 10 пачкаў аднаго, 10 — іншага”.\nПаводле Жанны Бохан, санстанцыі трэба заплаціць больш за 200 тысяч за кожны аналіз. Такім чынам, кажа яна, гэта можа дазволіць сабе хіба той, хто возіць тавары фурамі.\nУ жыхаркі Віцебску спадарыні Алы, якая гандлюе на Смаленскім кірмашы, таксама не атрымалася ўлагодзіць сытуацыю з рэвізорамі:\n“Я адна гадую дзіця і не ад добрага жыцьця пайшла гандляваць на кірмаш. Прывязеш-прадасі, на гэтыя грошы зноў купіш. І вось праз адну маленькую паперку, пасьведчаньне, якое не на маё імя было аформлена, канфіскавалі тавар на 4 мільёны рублёў. І яшчэ палічылі з моманту ўказу, з 2008 году, усю выручку як мой прыбытак ды далі штраф — 274 мільёны рублёў”.\nНа Полацкім кірмашы гэтаксама паказальна аштрафавалі пэнсіянэра Аляксандра Смаляка: ягоны штраф самы вялікі ў Віцебску — 397 мільёнаў рублёў, ці амаль 100 тысяч даляраў.\nНа Магілёўшчыне кантрольныя органы зноў патрабуюць адрыўных талёнаў, касавых тэрміналаў і сэртыфікатаў. Гаворыць адзін з прадпрымальнікаў:\n“Мы ходзім цяпер і абнаўляем сэртыфікаты, плацім. Робім усё, што нам скажуць. Мы чакаем праверкі кожны дзень. Па ўсіх пытаньнях нас будуць правяраць. У кожнага знойдуць нешта. Калі мяне зловяць, што я ня выпісаў чэк, то мне ўломяць штраф. Гэта ўсё дабром ня скончыцца”.\n“Інтарэсы дзяржавы, канечне, ёсьць у тым, каб тавар прадаваўся наш беларускі. Аднак, калі тавар беларускі не зусім адпавядае якасьці, якое прад’яўляе час, то выцясьняць імпартны тавар з абароту гэта ў адносінах да нашых грамадзян будзе негуманна”.\nУ адпаведнасьці з рашэньнем Дзяржкантролю, старшыня Дзяржстандарту Валер Карашкоў абвясьціў пра надзвычайныя захады:\nДакацілася крызісная хваля і да дзяржаўнай прапаганды. У праекце бюджэту на наступны год прадугледжана зьмяншэньне выдаткаў на дзяржаўныя СМІ. Рэгіянальным газэтам, якія да нядаўна ня ведалі праблемаў з фінансаваньнем, прапанавана выжываць ва ўмовах самаакупнасьці.\nЖурналістка Кацярына працуе ў раённай газэце на Меншчыне 18-ы год. Сьцьвярджае, што раней па заробках журналісты апярэджвалі многіх, а цяпер апынуліся ў ліку аўтсайдэрах: загадчыца аддзела лістоў разам з ганарарам мае 450 тысяч рублёў:\nУ рэдакцыях выданьняў на Магілёўшчыне таксама прызнаюць, што адчуваюць эканамічныя цяжкасьць. З найбольшымі праблемамі сутыкаюцца завадзкія выданьні. Іх у рэгіёне дзьве: у Бабруйску “Шіннік”, і ў Магілёве — “Трудовая слава”. Абедзьве распаўсюджваюцца па падпісцы сярод працаўнікоў акцыянэрных таварыстваў “Хімвалакно” і “Белшыны”.\nКіраўніцтва “Белшыны” ня супраць ліквідаваць выданьне, аднак не дазваляе канцэрн “Белнафтахім”, які валодае амаль стопрацэнтным пакетам акцыяў. Фінансаваньня хапае на наклад у 2,5 тысячы асобнікаў. Заробак у шасьці супрацоўнікаў рэдакцыі не перавышае 700 тысяч рублёў:\n“У Бабруйску няма дзе падпрацаваць. Раней, калі гарадзкія газэты давалі за матэрыялы ганарары, то нехта нешта пісаў пра шынны камбінат, а цяпер нават рэспубліканскія газэты ня хочуць плаціць, галіновы часопіс ня хоча. Усё ўрэзалася. У прынцыпе, у нашай рэдакцыі ніхто нідзе не падпрацоўвае”.\nЧатыры месяцы таму з рэдакцыі газэты магілёўскага “Хімвалакна” “Трудовая слава” звольніліся трое супрацоўнікаў. У выданьні яны адпрацавалі па два дзесяткі гадоў. На “Хімвалакне” эканамічныя цяжкасьці і траціць грошы на выданьне накладам 3 тысячы асобнікаў няма сэнсу.\nРэгіянальныя газэты Гарадзенскай вобласьці\nУ раёнах Гарадзеншчыны газэты пакуль што знаходзяцца на датацыі. Праўда, як доўга так будзе працягвацца — ніхто ня ведае. Пакуль што жывуць адным днём. Гаворыць рэдактар смаргонскай раёнкі “Светлы шлях” Іван Лазута:\n“Асаблівых цяжкасьцяў мы не адчуваем, ёсьць узаемаразуменьне з заснавальнікамі, падтрымліваюць нас, пакуль што на заробках у горшы бок нічога не адбілася. Праўда, застаёмся датаванай газэтай. Самі пакрываем каля 90%, астатняе дапамагаюць заснавальнікі”.\nТым часам у многіх раёнах, каб абараніць сваіх хлебапёкаў, мясцовыя ўлады ўводзяць абмежаваньні на продаж хлебных вырабаў зь іншых рэгіёнаў. У выніку людзі вымушаны задавольвацца мясцовым хлебам, які нярэдка саступае канкурэнтам і ў цане, і ў якасьці.\nПра тое, што магілёўскі хлеб у Чэрыкаве пад забаронай, пацьвердзілі і ў крамах райцэнтру. Супрацоўніца аддзелу збыту канцэрна “Магілёўхлебпрам” таксама прызнала наяўнасьць хлебнага канфлікту:\nСуразмоўніца кажа, што хлебныя канфлікты характэрныя для Хоцімскага, Кіраўскага, Клічаўскага раёнаў.


Сеніцкі сельсавет — Вікіпедыя\nСе́ніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Сеніца.\nУтвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. 18 студзеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу горада Мінска. З 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. 8 красавіка 1957 года ў склад сельсавета з Падгайскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Каханаўшчына, Лявонцавічы, Падгай, Скарынічы і пасёлак Скарынічы). 29 верасня 2006 года ў склад Мачулішчанскага пассавета перададзены вёскі Аляксандрава і Мачулішчы.\nНасельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 10236 чалавек, з іх 88,7 % — беларусы, 7,9 % — рускія, 1,2 % — украінцы, 0,7 % — палякі.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сеніцкі_сельсавет&oldid=3711111"\nАпошнія змены 14 кастрычніка 2020 а 00:21\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:21, 14 кастрычніка 2020.


У снягах драмае вясна — Частка X — Уладзiмiр Караткевiч\nУладзiмiр Караткевiч » Бібліятэка » Творы на беларускай мове » У снягах драмае вясна » У снягах драмае вясна — Частка X\nУ снягах драмае вясна — Частка X\nГэта была звычайная рыбалка, з жой не прывозяць рыбы, але затое прывозяць загарэлыя рукі, мазалі на далонях і добры настрой. Паехалі на цэлую ноч. Дзяўчаты «начавалі» адна ў адной, а хлопцам, вядома, не трэба было і прасіцца. На рацэ, вышэй ад горада, знайшлі добрае месца і высадзілі на яго з двух чаўноў «пірацкі дэсант». Янка падсучыў порткі, высадзіў усіх на бераг, выцягнуў чаўны на сухое месца і, граючы на губах нейкі марш, павёў хлопцаў за сушняком. Хутка запалала вогнішча, бо ўжо ноч спусцілася на зямлю. Берасневіч і Паўлюк хутка зрабілі з брызенту нешта накшталт індзейскіх вігвамаў (Берасневіч цярпець не мог без патрэбы ламаць на будан зялёнае галлё) і перацягнулі туды ўсё, што магло намокнуць. Жэнька адразу пайшоў лавіць рыбу, каб толькі з’явіцца цераз дваццаць хвілін і сказаць:\n— Не клюе, трасца на яе на тым і на гэтым свеце.\nБерасневіч выйшаў з кустоў, трымаючы ў адной руцэ калкі пад чайнік, а ў другой — сякеру. Заліты чырвоным сяйвам вогнішча, ён вельмі нагадваў бронзавую статую.\n— Глядзіце, Рабінзон Круза або, яшчэ лепей, Зверабой. Так бы мовіць, Тарзан на ўлонні прыроды. І што вы думаеце, некаторым падабаецца. Як у адной кнізе водзываў у кіно было напісана: «Пяць разоў глядзела другую серыю „Тарзана“. Мужчыны! Я вамі пагарджаю!!!»\n— А яшчэ што там было напісана? — змрочна спытаў Берасневіч.\n— А яшчэ там была аб’ява: «Мяняю жонку тыпу „Джэн“ i цешчу тыпу „Кракадзiл“ на малпу тыпу „Чыта“». Але гэта яшчэ не самае галоўнае. Там яшчэ нейкi разумны чалавек напiсаў: «Жонка! Хаця ты i сем разоў глядзела „Тарзана“, але ўсё адно дура».\n— Пра што спрэчка была?\n— Ат, спрачаліся пра літаратуру. Дзе межы паміж нацыяналізмам і патрыятызмам, — адказаў Паўлюк.\n— Дык гэта проста. Няхай ты хоць як хвалі сваю Радзіму, узнімай яе хоць да нябёс, — пакуль ты паважаеш другія народы, ты патрыёт. Напрыклад, Шаўчэнка і яго верш «Каўказ».\n— З-загнуў, — сказаў Янка. — Чаму ж гэта ў некаторых людзей наконт гэтага іншая думка?\n— Бо дурні, калі не горш. Вядома, мне сваё падабаецца больш чужога, і тут нічога дзіўнага няма. А некаторыя, — ледзь пахваліш сваё, — пачынаюць гвалт крычаць. Я лічу, што гэта глупства. Кожны народ робіць сваю справу і існуе дзеля нейкай мэты на зямлі.\n— Ідэалізм слінявы.\n— Ды не, ты не зразумеў, — пачынаў гарачыцца Берасневіч. — Ну вось, напрыклад, Герояў Савецкага Саюза на Беларусі, скажам, многа, а ў сванаў, скажам, адзін. Гэта зусім не значыць, што адзін народ больш мужны за другі. Трэба ўлічыць, што адзін народ у некалькі мільёнаў, а другі ў некалькі тысяч. Або Нарвегія. Маленькі народ, мае сабе ў кожнай галіне мастацтва па генію. У літаратуры — Ібсена, у музыцы — Грыга. А хто скажа, што ён менш варты пашаны, ніж французы, у якіх гэтых геніяў як грыбоў.\n— Гм, — з’едліва сказаў Янка. — А я вось нядаўна чытаў, што Лабановіч у Коласа ледзь не крыміналіст.\n— Брэшаш, такога не маглі напісаць.\n— Слухай. Цытую: «Такія настроі ў той час не хавалі ў сабе асаблівай (Янка зрабіў націск на слове) небяспекі». Гэта пра абуджэнне яго нацыянальнай самасвядомасці. Значыцца, усё ж такі некаторую небяспеку хавалі.\n— Мне здаецца, аўтар гэтага артыкула сам не верыў у тое, што пісаў. Чаму, напрыклад, абуджэнне самасвядомасці Італіі пры Гарыбальдзі або Русі пры Пушкіне — станоўчая з’ява, а абуджэнне самасвядомасці Лабановіча — толькі што «не хавае ў сабе асаблівай небяспекі». Логікі няма. I, мне здаецца, дзеля нейкіх невядомых патрэб гэты чалавек адышоў ад прынцыпаў Леніна. Памятаеце, Ленін казаў, што ў такіх абставінах абарона Бацькаўшчыны — гэта абарона дэмакратыі, роднай мовы, палітычнай свабоды супраць сярэднявечча. Вось яно як.\n— Дзе гэта ён казаў? — недаверліва запытаў Сяляўка.\n— Пашукай у дзевятнаццатым томе… І я яшчэ вось што скажу: самасвядомасці гэтай у нас — ой як не хапае. Не ведаем ні мовы, ні гісторыі, ні фальклору. Так што такія аўтары робяць дрэнную паслугу сваёй радзіме. А патрэбна, каб усе народы зрабілі ўсё, шго магчыма, каб праз паўтары тысячы год людзі ўспаміналі: «Вось былі калісьці беларусы. Многа зрабілі, чэрці, для светавой культуры не менш, ніж французы альбо рускія ці італьянцы».\n— Паслухайце, — умяшалася раптам Валя. — Проста аж сядзець немагчыма. Калі ў вас гэтыя спрэчкі скончацца? Прыехалі на раку, ноч такая, вогнішча — а яны ўсё пра палітыку. Штрафую за гэта цябе, Уладзік, на якую-небудзь казку.\n— І то праўда, — сказаў Берасневіч. — Штраф прымаю. А зараз лепей бульбы напячы, дальбог.\n— Адпачнем трошкі, — сказала яна цёмнымі вуснамі на блакітным твары.\nЗатока пад месячным сяйвам. Доўгі час, усё жыццё будзеш ты, чалавек, памятаць момант найбольшага шчасця, момант, калі нават дыхаеш адным дыханнем, калі адчуваеш, што ты — гэта яна. І чаму, чаму так рэдка, чаму толькі раз ці два ў жыцці бываюць такія імгненні, імгненні зліцця ў адно нават да самага дыхання?\n…I пасля дзевяць постацяў сядзелі ля агню. Пусты чаннік. Плыве папяросны дымок. За вогнішчам цемра. Бронзавыя рукі, бронзавыя твары. Не, не бронзавыя, быццам з расплаўленага золата адлітыя твары. І нейкая асаблівая глыбіня ў вачах.\nІ салаўёў няма каля замка. Толькі вужакі ды балотныя агні плаваюць. Тут і сонейка не свеціць, тут і ноч кожны дзень. Адпрасілася Яліна дадому. Кажа ёй кароль: выйдзі кожны ранак на бераг, спытай у хваль…\nПена алая выплывае, — браты караля забіваюць. Не трымай мяне, светлая маці, і ты не пакінула б у бядзе сына свайго.\n— Не кахала!.. Не кахала… — шуміць над вірам сухая вольха. Ляжыць на дне пад вадою замест вужакі прыгожы юнак у залатым поясе, у срэбнай світцы.\n— Зачараваў мяне злы чараўнік і сказаў, што спадуць чары, калі пакахае мяне, вужаку склізкага, самая прыгожая дзяўчына на маёй зямлі. Зніклі чары… Забіты я, але без жалю паміраю. Кахаю я, кахаюць мяне. Праз боль немінучы, праз агні гаручыя, праз смерць ад мяча прайшло каханне. Не паблякла, а агнём заззяла. То й слава яму. Плыне, плыне срэбная рака, гарыць, гарыць вогнішча. Праз усё пройдзе каханне — не заржавее, не сатрэцца. А месяц свеціць і снуе, снуе казкі.


27 люты 2017, 22:11\n«Лічым, што гэтыя грошы павінны быць у поўным аб’ёме выплачаныя», — сказаў Дварковіч у інтэрвію тэлеканалу РБК ў кулюарах Расейскага інвэстыцыйнага форуму ў Сочы.\nЯк паведамляе агенцтва «Новости», расейскі віцэ-прэм’ер заявіў, што перамовы з беларускім бокам ідуць складана. «У нас рознае разуменьне і літары, і духу наяўнага пагадненьня, розная інтэрпрэтацыя. Мы спрабуем знайсьці ўзаемапрымальнае рашэньне».\n«У пагадненьні ЭўрАзЭС ёсьць норма аб паступовым пераходзе і стварэньні да 2025 годуа адзінага рынку газу. Гэтая задача ня можа быць вырашана ў адну ноч, 31 сьнежня 2024 году. Трэба да гэтага рухацца паступова», — дадаў Дварковіч.\nПаводле яго, «беларускія калегі хочуць больш хуткага руху, чым мы лічым разумным. Але ў любым выпадку, папярэдняй умовай любых дамоўленасьцяў павінна быць выплата назапашанай запазычанасьці», — сказаў расейскі віцэ-прэм’ер.\n«Нафтагазавыя войны» між Беларусьсю і Расеяй ідуць ад сярэдзіны 2016 году, калі Расея запатрабавала ад Беларусі больш як 200 млн даляраў запазычанасьці за газ. Улады Беларусі заявілі аб несправядлівасці цэны на газ і не прызнаўшы запазычанасьці, вырашылі падвысіць тарыфы на транзыт расейскай нафты. У выніку Расея скараціла пастаўкі нафты з 24 млн т да 18 млн т на год.


«Апошнія гады Грэцыя падобная на Беларусь у пляне эміграцыі»\n27 студзень 2015, 13:21\nБеларуска Дар’я Лебедзева жыве ў Грэцыі каля пяці гадоў. Яна працуе ў турыстычным бізнэсе, займаецца карпаратыўным турызмам з адным з найбуйнейшых грэцкіх апэратараў, які працуе з Беларусьсю, Расеяй ды іншымі краінамі СНД. Ці хочуць шараговыя грэкі выйсьці з эўразоны, ці захавалі ў пэрыяд эканамічнага крызісу трынаццаты і чатырнаццаты заробкі, чым Грэцыя падобная на Беларусь і чаму ў Грэцыі трэба абавязкова дапіць сваю каву. Пра гэта Дар’я Лебедзева распавяла Ганне Соўсь.\nВыбары, Эўразьвяз і турызм\nГанна Соўсь: Чаму вы пераехалі зь Беларусі ў Грэцыю?\nДар’я Лебедзева: Жыць ў Грэцыі было для мяне даўняй марай. Я шукала, у якой з паўднёвых краінаў можна найпрасьцей атрымаць дакумэнты для жыхарства, і выбрала Грэцыю.\nСоўсь: Як вынікі выбараў у Грэцыі паўплываюць на вашу працу ў сфэры турызму?\nЛебедзева: Цяжка яшчэ казаць. Напачатку ўсё гэта ўспрымалася на ўзроўні рэвалюцыі, таму што Грэцыя прачнулася ў новым заўтра. Упершыню перамагла апазыцыя, левыя радыкалы. Раней была праэўрапейская палітыка. Новыя ўлады настроеныя радыкальна, яны хочуць скасаваць свае абавязаньні перад ЭЗ па выплаце доўгу, нават былі размовы, каб адмовіцца ад эўра і вярнуцца да драхмы. Але пасьля перамогі ў заявах пераможцаў пра гэта ўжо гаворкі не ідзе. На дадзены момант гэта немэтазгодна. бо цяпер Грэцыя стаіць на мяжы фолу. Цяжкая эканамічная сытуацыя, і цяпер будуць больш аглядацца. Мы спадзяемся на новы канструктыўны дыялёг з ЭЗ. Што тычыцца маёй працы, то тут іншая гісторыя. Мы найбольш занепакоеныя сытуацыяй ў Расеі , а не ў Эўропе. Што тычыцца Эўропы, то інтарэс да Грэцыі павялічыўся на 22 працэнты ў параўнаньні з мінулым годам, стала болей турыстычных групаў. Дык калі зьвязваць выбары, Эўропу і турызм, то тут будуць як раз станоўчыя вынікі. А вось тое, што адбываецца ў Расеі, то тут мы вельмі крута «праселі», таму што цяпер можна сказаць. што ўвесь выязны турызм у Расеі замарожаны, ніхто ня ведае, што будзе заўтра. Мы былі вымушаныя зьнізіць цэны на нашы турыстычныя паслугі ў эўра, і ўсё роўна яны аказваюцца вельмі высокімі для жыхароў Расеі. Мы спадзяемся, што курс рубля стабілізуецца і расейцы будуць выяжджаць і адпачываць, таму што вядома, што Расея сваімі турыстамі карміла палову Эўропы.\nКватэра і ўчастак ля мора ў спадчыну\nСоўсь: Падчас пратэстаў ў Грэцыі каля пяці гадоў таму ў інтэрвію Свабодзе беларуска, якая жыве ў Грэцыі, казала, што людзі ў Грэцыі багатыя, а дзяржава бедная. Ці вы згодныя з такім вызначэньнем?\nЛебедзева: Я пагадзілася б, але за гэтыя пяць гадоў нават у багатых кішэні прахудзіліся. Тут існуе даўняя традыцыя накапленьня. Бацькі зьбіраюць грошы для сваіх дзяцей, тыя для сваіх. Тут ёсьць такое паняцьце як спадчыннасьць. У кожнага дзіцяці, якое расьце ў грэцкай сям’і, усё павінна быць добра — добрая кватэра, ўчастак ля мора, 2 машыны. Нават калі бацькі гэта гадоў 15 таму бралі ў крэдыт, калі кожны банк даваў крэдыты пад мінімальны працэнт без асаблівых абавязаньняў. Цяпер усе банкі спынілі выдачу крэдытаў, і тыя крэдыты, якія яшчэ ня выплачаныя, іх ніхто па сутнасьці не плаціць. Усе рэзка апынуліся беднымі і выплаты спынілі. Цяпер у Грэцыі вельмі шмат дамоў, якія бралі ў крэдыт і не выплацілі. Дзяржава, таму што ёй трэба аддаваць даўгі, вымушаная гэтыя дамы канфіскоўваць. Але насамрэч гэтага ніхто ня робіць. І фактычна людзі, якія не плацяць крэдыты, нажываюцца на дзяржаве. Калі вы запытаецеся ў грэка, што ён мае, ён скажа, што ў яго нічога няма, ён бедны чалавек, але тым ня менш у яго ёсьць кватэра, якую ён атрымаў ад бабулі, участак ля мора, які можна добра прадаць і жыць за гэта дзясятак гадоў, машына, якую ўзялі ў крэдыт.\nСоўсь: Ці хочуць шараговыя грэкі хочуць выйсьці з зоны эўра?\nЛебедзева: Год таму ўсе гэтага баяліся і не хацелі чуць пра гэта. Цяпер проста грамадзтва даведзенае да такога стану, што ўжо ня страшна. Нават, калі б гэта адбылося, то калі мінімальны заробак 300 эўра, то ты разумееш, што нават гэтага ўжо баяцца ня варта. Але ўсе грэкі супраць дэстабілізацыі эўрапейскай эканомікі, таму што рука руку мые, і зразумела, што Эўропа пастаўляе турыстаў і пакупае фрукты і іншыя грэцкія тавары. Хаця ёсьць і палітыкі, і людзі, настроеныя радыкальна. Пэнсіянэры згадваюць, як добра было пры драхме, лічаць гэта залатым векам.\nСоўсь: Ці захавалася практыка 13-га, 14-га заробку, вялікіх прэмій, якая раней існавала ў Грэцыі?\nЛебедзева: У рамках захадаў жорсткай эканоміі ўсе гэтыя даброты ад дзяржавы былі вымушаныя скараціць. Але каб грэцкае грамадзтва не бунтавала, гэтыя кампэнсацыі існуюць, але не афішуюцца. Яны сталі неабавязковымі ў прыватным сэктары. Гэта справа кіраўніка прыватнай кампаніі — плаціць ці не. Я, напрыклад, атрымліваю, такія падарункі, як гэта ў Грэцыі называюць. Калі добра працаваў, выплачваюць нават болей, чым павінны. У цэлым 13-ы заробак, падарунак на Новы год, на Вялікдзень засталіся, але не ў такіх памерах, як раней. Раней гэта быў адзін заробак ці паўтара заробка звыш, цяпер каля траціны ці паловы заробку.\nСоўсь: Чым падобныя Грэцыя і Беларусь?\nЛебедзева: Падобныя сваім бунтарскім духам. Грэкі таксама незадаволеныя, яны нешта спрабуюць рабіць, але гэта выглядае наіўна. Калі раней гэта былі пікеты, страйкі, то цяпер іх стала меней. Але ў нас ўсё роўна часта адбываюцца страйкі. У апошнія гады Грэцыя стала вельмі падобная на Беларусь у пляне эміграцыі, таму што шмат грэкаў, маладых, кваліфікаваных зьехалі ў Нямеччыну, у Аўстралію, у Амэрыку, дзе адкрываюць свой бізнэс альбо працуюць наёмнымі рабочымі. Грэкі, насамрэч, вельмі расслабленая нацыя. У іх ёсьць свае законы жыцьця, якія нельга парушыць ніякімі фактарамі. Напрыклад, я не пайду нікуды, пакуль ня вып’ю сваю каву. Ня так прыпаркаваў машыну — якая праблема, мы ж суседзі. Ідэалёгія маленькага раёну, у якім усе адзін аднаго ведаюць, адчуваецца ва ўсіх сфэрах і ў дзяржаве, і ў бізнэсе, і ва ўзаемаадносінах на вуліцы. Калі ведаеш палітыка, чальца прэфэктуры, то табе значна лепей будзе рэалізаваць задуманае.\nСоўсь: Ці шмат беларусаў едуць адпачываць у Грэцыю?\nЛебедзева: Вельмі шмат. Мы нават пашырыліся летась у Беларусі. У нас тры офісы —два ў Менску, адзін у Гомелі. Беларусь канечне залежыць ад эканомікі Расеі, і таму у нас ёсьць спад у гэтым кірунку. Пакуль назіраем. Інтарэс ёсьць, і ў карпаратыўным турызме. Але пакуль вялікіх абаротаў няма. Беларусы заўсёды хочуць паглядзець болей і зэканоміць. Не сядзець у гатэлі, дзе ўсё ўключана, а браць машыну напракат і ехаць усё глядзець.


Лукашэнка: На нас глядзяць некаторыя, успамінаючы Рэч Паспалітую, ВКЛ, СССР\nПра гэта ён заявіў сёння на сустрэчы ў Акадэміі кіравання, піша БелТА.\n«Каб больш ніколі намі з-пад бізуна не кіравалі ў нашай гісторыі. Каб мы самі кіравалі працэсамі ў сваёй краіне і вызначалі яе будучыню. Гэта галоўнае, што трэба захаваць. Усё астатняе купім», — сказаў беларускі кіраўнік.\n«Я хачу, каб яна (краіна) была Беларуссю. Каб яна была ў цэнтры Еўропы, стабільнай, з некранутымі межамі, каб мы самі сваё шчасце здабывалі і адчувалі.\nТо бок я хачу бачыць Беларусь свабоднай і незалежнай, каб нашы дзеці маглі, з'ехаўшы кудысьці, вярнуцца на свой кавалак зямлі», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nЁн падкрэсліў, што Беларусь не прэтэндуе на чужое і толькі імкнецца захаваць сваё. «Ціха, спакойна, паступова ствараючы свой дабрабыт на гэтай зямлі. Не дай бог мы пачнем канфліктаваць з суседзямі. А яшчэ горш, калі …\nА на нас глядзяць некаторыя, успамінаючы Рэч Паспалітую, Вялікае княства Літоўскае, Савецкі Саюз і іншае», - заўважыў Аляксандр Лукашэнка.\n«Я кажу: часы змяніліся, мы гатовыя да любых саюзаў, да любых «Рэчаў», але мы суверэнныя і незалежныя, і павінны бачыць свой інтарэс. І ўсё гэта на карысць нашых дзяцей. А для гэтага трэба мець і абарону, кіраваць усімі працэсамі», — дадаў ён.


8 этап 12V 20A Аўтаматычнае літыевая LiFePO4 зарадная прылада завод і пастаўшчыкі | Ligao\n8 этап 12V 20A Аўтаматычнае літыевая LiFePO4 зарадная прылада\n• Мінімальны пускавое напружанне: 1.0V\n• На 8 этапаў: Soft Start, Магістральныя, абсорбцыя, аналіз, завяршэнне, максімізацыя, Float і падтрымліваць.\n• Дыяпазон батарэі: 40-200Ah\n• Тыпы батарэя: 1 літый-іённыя батарэі LiFePO4\nВыхад Абарона ад кароткага\nNon Абарона Link батарэі\nГэта цалкам аўтаматычны літыевая батарэя зарадная прылада з 8 прыступак зарада.\nАўтаматычная зарадка абараняе акумулятар ад пераплачвае. Такім чынам, вы можаце пакінуць зарадная прылада падлучаным да батарэі на нявызначаны тэрмін.\n8-ступеністая зарадка ўяўляе сабой ўсёабдымны і дакладны працэс зарадкі, што дае вашай батарэі больш доўгі тэрмін службы і больш высокую прадукцыйнасць у параўнанні з выкарыстаннем традыцыйных зарадных прылад.\nЗарадныя прылады 8-ступеністыя прызначана для літый-іённых батарэй, якія выкарыстоўваюць толькі LiFePO4 тэхналогіі.\nКрок 1. мяккі старт\nА папярэднія працэсы зарада, які мякка ўводзіць энергію ў батарэю. Гэта абараняе батарэю і павялічвае тэрмін службы батарэі.\nЗарадка ня з максімальным токам да ёмістасці прыблізна 90% ад батарэі.\nМагістральны рэжым для цыклу зарадкі. Фаза запуску працягваецца да таго часу напружанне на клемах батарэі не перавысіць дазволены максімум, пасля чаго зарадная прылада перамыкаецца з аб'ёмнай зарадкі.\nКалі напружанне на клемах не прайшоў мяжы напружання на працягу тэрміну, зарадная прылада перамыкаецца ў рэжым няспраўнасці (крок 2 лямпы суцэльная лінія) і спыняе зарадку. Калі так, то акумулятар няспраўны ці яго ёмістасць занадта вялікая.\nКрок 3 Паглынанне\nЗарадка са зніжэннем току максімальна да 95% ёмістасці батарэі.\nПраверце, калі батарэя можа трымаць зарад. Батарэі, якія не могуць трымаць зарад, магчыма, спатрэбіцца замяніць.\nКрок 5 Завяршэнне\nЗаключны збор з павелічэннем току.\nКрок 6 Максімізацыя\nКанчатковы Charge з максімальным да напружання да 100% ёмістасці батарэі.\nЭтап паплаўка падтрымлівае батарэю на 100% зарадзе батарэі без перазарадзіць і не пашкодзіць батарэю. Гэта азначае, што зарадная прылада можа быць пакінута падлучаны да батарэі да бясконцасці.\nКрок 8 падтрымліваюць\nПадтрыманне батарэі на 95% магутнасці -100%. Зарадная прылада кантралюе напружанне батарэі і дае падтрымліваць пры неабходнасці трымаць акумулятар цалкам зараджаны.\n12 AUTOMATIC літыевая акумулятарная батарэя мае 8-ступеністы цалкам аўтаматычны цыкл зарадкі. Зарадная прылада аўтаматычна вяртаецца да пачатку крывой зарадкі.\nНезалежна ад памеру або тыпу, пакіньце яго LBC-Charge. Харчаванне для прафесіяналаў.\nл 30-гадовы прафесійны завод Вытворца ў Чжуншань, Кітай\nПапярэдні: 8 этап 12V 20A Аўтаматычнае літыевая LiFePO4 зарадная прылада\nДалей: 8 Stage Automatic 12V 20A lithium LiFePO4 Battery Charger\n12 Вольт зарадная прылада\n12V 24V Аўтамабільная зарадная прылада\n12В 24В зарадная прылада\n12v зарадная прылада\n12v Аўтамабільная зарадная прылада\n24v літыевая Аўтамабільная зарадная прылада\nАўтаматычнае зарадная прылада\nАўтаматычнае зарадная прылада для аўтамабіля\nЗарадная прылада для генератара\nЗарадная прылада для цацачных аўтамабіляў\nЗарадная прылада з вадзіць\nЛепшы Аўтамабільная зарадная прылада батарэі\nДызель-генератар зарадная прылада\nЭлектрычны ровар зарадная 12.6V\nЭлектрычны аўтамабіль зарадная прылада\nЭкскурсійныя Лодка Зарадная прылада\nДля Paslode Зарадная прылада\nВысокачашчынны зарадная прылада\nHousseboat зарадная прылада\nLead Acid зарадная прылада 12v\nLifepo4 зарадная прылада\nМатацыкл зарадная прылада\nКабель Qc3.0 Аўтамабільная зарадная прылада\nАкумулятарныя батарэі Зарадная прылада\nRohs зарадная прылада\nСмарт Аўтамабільная зарадная прылада


ДА КУРАПАЦКІХ ДОБРААХВОТНІКАЎ ПРЫХОДЗЯЦЬ НЕВЯДОМЫЯ ЛЮДЗІ З ПРАВАКАЦЫЙНЫМІ ПРАПАНОВАМІ\nУ Менску пачалася моцная адліга й дабрацца да ляснога курапацкага мэмарыялу стала надзвычай складана. Новы дарожны насып настолькі разьмяк ад дажджу, што ні прайсьці, ні праехаць па ім амаль немагчыма. Пакуль я сёньня ішоў ад канцавога прыпынку Зялёны Луг да Курапатаў, я бачыў, як буксавалі й не маглі праехаць па дарозе цяжкія МАЗы будаўнікоў. Відаць, з прычыны такой непагоды ўсе будаўнічыя работы на курапацкім участку Менскай кальцавой дарогі спынілі.\nУ вайсковым намёце валанцёраў знаходзіліся чатыры хлопцы (ноччу іх было шэсьць чалавек), якія палілі печку й адпачывалі. У дождж нікому не хацелася выходзіць на вуліцу. Старшы ў лягеры Алесь Гетман паведаміў, што ноччу ў Курапатах зьявіліся невядомыя людзі зь дзіўнымі прапановамі.\n(Гетман: ) "Уначы сёньня быў цікавы візыт. Прыйшлі тры хлопцы, ад якіх пахла гарэлкай. Яны прапаноўвалі й нам прынесьці гарэлкі. Я кажу: у нас сухі закон, мы сабе забаранілі. Але яны настойвалі. Мы тут абмяркоўвалі гэта й лічым, што, відаць, улады тут нешта зьбіраюцца рабіць. А мы ім як костка ў горле".\nНагадаю, што ў аўторак Алеся ды яшчэ некалькіх валанцёраў выклікалі на размову ў лясьніцтва Менскага раёну. У пятніцу ў Курапаты прыяжджалі лесьнікі й склалі на спадара Гетмана пратакол — нібыта за несанкцыянаваную вырубку лесу. Абаронцы Курапатаў лічаць, што ўлады празь лесьнікоў хочуць змусіць іх пакінуць урочышча. Хлопцы гавораць, што гэта спроба марная, бо выдаліць з Курапатаў іх можна толькі пры дапамозе грубай сілы.\nНа сёньня валанцёры плянавалі займацца прыборкай тэрыторыі й майстраваць новыя крыжы. Аднак апоўдні ў лягер прыйшлі некалькі жанчын, якія прынесьлі валанцёрам гарачай хатняй ежы. Гаворыць спадарыня Вера:\n(Вера: ) "Мы заўсёды нешта прыносім хлопцам. Ці піражкі, ці пірагі, дранікі — што ёсьць. Робім ад шчырага сэрца, каб толькі ім дапамагчы. Мы прыхільніцы таго, што хлопцы робяць, і лічым абавязкам ім дапамагчы як можам".\nНягледзячы на кепскае надвор'е, прыйшоў у Курапаты й сьвятар Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы айцец Леанід Акаловіч.\n(Айцец Леанід: ) "Я абавязаны, бо мы дамовіліся, што кожную нядзелю — якое б ні было надвор'е, колькі б ні было тут нашых вернікаў — адзін, два ці тры. Хто прыходзіць у імя Хрыстовае, будзе й Бог з намі. Дык вось, прыходзім тут справіць малітву альбо абедніцу ды памянуць нявінна палеглых забітых нашых курапатцаў".\nА сёньня ўвечары ў лягеры пройдзе нарада моладзевай курапацкай ініцыятывы. Валацёры будуць абмяркоўваць пытаньні мэмарыялізацыі Курапатаў, а таксама стварэньня разам з арганізацыяй "За выратаваньне мэмарыялу Курапаты" кнігі пра гісторыю й абарону ўрочышча.


Першая сусветная ваяра\nБыло час, калі яе звалі "Вялікай вайной", бо ёй не было роўных па маштабах разбурэнняў і ліку загінулых.\nЧыннікі I сусветнай вайны зарадзіліся яшчэ ў XIX стагоддзі, калі з дробных княстваў, якія ўваходзілі ў розны час у склад розных краін, пачалі фармавацца адзіныя дзяржавы. Такія новыя дзяржавы, як Нямеччына і Італія, адразу пажадалі зацвердзіцца ў адным шэрагу са старымі метраполіямі - Расеяй, Францыяй і Брытаніяй, хісткай Аўстра-Вугорскай імперыяй у цэнтры Еўропы і якая схіляецца да заходу турэцкай Асманскай імперыяй на Блізкім Усходзе.\nСупернікі і ворагі\nДа 1914 г. вялікія дзяржавы падзяліліся на два супрацьстаялых адзін аднаму альянсу. У адным лагеры з'ядналіся цэнтральнаеўрапейскія дзяржавы. Найбольшым уплывам з іх валодалі Нямеччына і Аўстра-Вугоршчына. Іх партнёрам выступіла Італія, але са часам стаўлення з ёю астудзелі на фоне паступовага збліжэння з Турцыяй і Балгарыяй. Іншы блок - Антанта, або Саюзныя дзяржавы - аб'ядноўваў Францыю, Расею і Брытанію.\nУ кожнага чальца гэтых звязаў былі свае моцныя і слабыя бакі. Нямеччына ператварылася ў найбуйную ваенную сілу Еўропы. Яе спробы супернічаць з Брытаніяй на моры выклікалі напружанасць у адносінах паміж абедзвюма краінамі. Аўстра-Вугоршчына, наадварот, уяўляла сабой шырокую, але дряхлеющую імперыю, пазбіваную з мноства неспакойных і незадаволеных рэгіёнаў.\nБрытанія, піянер прамысловага развіцця, правілы бязмежнай заморскай імперыяй. Галоўнай апорай яе абароны быў хутчэй магутны вайсковец флот, чым невялікае прафесійнае войска, якая налічвала 386 000 чал. Расея на добрых 40 гадоў адставала па ўзроўні вайскоўца і тэхнічнага развіцця, але затое магла паставіць пад стрэльбу мільёны салдатаў. Францыя яшчэ не акрыяла ад паразы, нанесенага ёй Нямеччынай у франка-прускай вайне 1870-71 гг., і выплаты кантрыбуцый.\nЗрэшты, вайна грымнула не дзе-небудзь, а на Балканах. Да нядаўняга часу гэтая частка кантынента знаходзілася пад уладай Асманскай імперыі, але з сыходам турак тут вызвалілася зона ўплыву, завалодаць якой імкнуліся і Расея, і Аўстра-Вугоршчына. У 1908 г. Аўстра-Вугоршчына захапіла Боснію і Герцагавіну, угневаўшы не толькі тамтэйшых сербаў, але і незалежнае суседняе каралеўства Сербію. Расея, традыцыйна поддерживавшая Сербію, выступіла з пратэстам, але не была гатовая да рашучых дзеянняў. Напружанасць у рэгіёне стала крытычнай, калі 28 чэрвеня 1914 г. у баснійскім горадзе Сараево ад рукі сербскага студэнта Гаврило Прынцыпу загінулі спадчыннік аўстрыйскага пасаду эрцгерцаг Франц Фердынанд і яго мужа.\nРаз'юшаная Аўстра-Вугоршчына абвінаваціла Сербію ў тым, што менавіта яна варта за гэтым забойствам, і 28 ліпеня ўварвалася ў гэтую краіну. Расея ўстала на абарону сербаў і праз два дня заклікала ў войска 1,2 млн. чалавек. Нямеччына не замарудзіла ўвязацца ў бойку, прад'явіўшы Расеі ўльтыматум - альбо адмяніць мабілізацыю на працягу 24 гадзін, альбо ёй будзе абвешчаная вайна. Атрымаўшы адмову, Нямеччына 1 жніўня абвясціла вайну Расеі, а 3 жніўня і Францыі, як яе союзнице.\nПа плане Шлиффена, Нямеччына павінна была расправіцца з Францыяй перш, чым Расея паспее падрыхтавацца да вайны, каб не весткі вайну на два фронту - на захадзе і ўсходзе. Найкароткі шлях у абыход французскіх прымежных умацаванняў ляжаў праз Бельгію. Калі нейтральная Бельгія адмовілася прапусціць германскія войскі, немцы 4 жніўня ўварваліся на яе тэрыторыю. Брытанія - гарант бельгійскага нейтралітэту - у той жа дзень абвясціла вайну Нямеччыны. Не мінула і шасці тыдняў, як шугала ўся Еўропа. А у лістападзе ў вайну ўступіла і Турцыя на боку Цэнтральных дзяржаў.\nПолуторамиллионную германскае войска, здавалася, нішто не магло спыніць. Яна пацясніла французаў па ўсім Заходнім фронце і 31 жніўня прадзерла ў бітве ў Монса абарону малалікага Брытанскага экспедыцыйнага корпуса. Аднак ужо ў верасні французам атрымалася спыніць немцаў у бітве на Марне. Абедзве боку, закапаўшыся ў зямлю, пабудавалі шырокія сістэмы акопаў. Гэтая лінія акопаў працягнулася на 700 км праз усю Францыю.\nАкопнай вайне на Заходнім фронце было наканавана падоўжыцца цэлых чатыры года. Баі вяліся месяцамі. Камандаванне то і справа кідала войскі ў наступ, і адзін дзень выносіў жыцці дзясяткаў тысяч людзей, загінулых дзеля бездапаможнага жмутка зямлі. Амаль да самога канца вайны лінія фронту не ссоўвалася больш, чым на 65 км у той або іншы бок.\nМасіраваныя наступы Саюзнікаў (галоўнай выявай, французаў) у 1915 г. суправаджаліся велізарнымі людскімі стратамі, не прыносячы прыкметных поспехаў.\nКрушэнне Аўстра-Вугоршчыны пад ударамі расійскага войска вымусіла Нямеччыну перакінуць на ўсход больш войскаў, чым планавалася. Другі фронт, якога немцы так асцерагаліся, стаў рэальнасцю. І усё жа ў баях з рускімі яны дамагліся нечаканых поспехаў, атрымаўшы буйныя перамогі ў 1914 г. пры Танэнберзе і на Мазурских азёрах, а ў 1915 г. захапіўшы расійскую частку Польшчы. У тым жа году Балгарыя ўступіла ў вайну на боку Нямеччыне, і нямеччына-балгарскія войскі хутка акупавалі Сербію. Патрываўшы паразу на Ўсходнім і Балканскім франтах, аўстрыйцы атрымалі поспех у баях з італьянцамі, якія далучыліся да Саюзнікаў у 1915 году. Калі жа ў 1916 г. Румынія таксама ўступіла ў вайну на боку Саюзнікаў, немцы хутка акупавалі гэтую краіну, захапіўшы імклівым і блішчалым ударам стратэгічныя нефтепромыслы.\nУвесь мір у агні вайны\n22 жніўня 1915 г. Японія, абвясціўшы вайну Нямеччыны, вырабіла ўдар па нямецкай калоніі Циндао. Праз 11 тыдняў, 7 лістапада, гэтая ваенная база ўпала пад сумеснымі ўдарамі японскіх і брытанскіх войскаў. Нападам падвергнуліся і германскія калоніі ў Афрыцы. На юго-захадзе кантынента ваявалі паўднёваафрыканскія войскі, а на ўсходзе - ангельцы.\nНайноўшыя вайскоўцы вынаходствы адразу пускаліся ў ход, сеючы смерць і разбурэнні. Германцы першымі ўжылі цяжкую артылерыю. Парывы снарадаў, выпушчаных на кантыненце гіганцкай гарматай "Вялікая Берта", былі чутныя па іншым боку Ла-Манша. Але больш за ўсё ахвяр было на рахунку ў кулямётаў і ў хлору, выклікалага слепату і удушье і асабліва небяспечнага тым, што змена ветра часцяком накіроўвала атрутнае воблака на свае жа войскі. Калі ў бітве на Сомме ўпершыню быў ужыты вынайдзены ангельцамі танк, здавалася, што вайна ўжо выйграная. Але эфект раптоўнасці быў згублены, танкі пусцілі ў бой раней, чым іх вытворчасць дасягнула ўзроўня, які гарантаваў хуткую перамогу.\nАбедзве боку выкарысталі і нядаўна вынайдзеную авіяцыю. Менавіта ў гэтай вайне ўпершыню падвергнулася бамбаванням грамадзянскае насельніцтва.\nТым часам вайна на захадзе ішла сваёй чаргой. Як і раней, брытанскае камандаванне на чале е фельдмаршалам Дугласом Хейгом ускладала надзеі на ўсе больш масіраваныя наступы, патрабавалых усіх вялікіх ахвяр, адпрэчваючы любыя іншыя шляхі вынахаду з тупіку. Адзіным выключэннем стаў план, прапанаваны першым лордам Адміралцействы Ўінстанам Чэрчылем. Ён лічыў, што перамогі можна дамагчыся, вывядучы з вайны Турцыю. Але ў прадпрынятай у 1915 г. Дарданелльской экспедыцыі брытанскі флот не здолеў захапіць турэцкую сталіцу. Турэцкае войска здолела адбіць і высаджаны на п-ове Галлиполп дэсант брытанскіх, аўстралійскіх і новазеландскіх войскаў, да якіх пазней далучыліся французы і індыйцы.\nУ 1916 г. якія варагуюць бакі павялічылі вытворчасць узбраенняў. Брытанія абвясціла ўсеагульную мабілізацыю, а прэм'ер-міністрам стаў Ллойд Джордж. У Нямеччыне вайскоўцамі дзеяннямі кіравалі генералы Гинденбург і Людендорф. І толькі ў 1917 г. Францыя здолела знайсці лідэра са гэтак жа жалезнай воляй у Жоржу Клемансо па мянушцы "Тыгр".\nНа працягу ўсёй вайны брытанскі флот панаваў на ўсіх морах. Толькі ў 1916 г. германскі ВМФ даў каралеўскаму флоту генеральная бітва ў п-ова Ютландия. Ангельцы страцілі больш караблёў і жывой сілы, але здолелі загнаць германскі флот зваротна ў порт, дзе ён і заставаўся да канца вайны. У выніку каралеўскі ВМФ узяў Нямеччыну ў блакаду, пазбавіўшы яе паставак стратэгічнай сыравіны.\nГалоўныя надзеі Нямеччына ўскладала на контрблокаду сіламі сваіх падводных лодак, якія тапілі караблі, доставлявшие харчы ў Вялікабрытанію. Калі 8 траўня 1915 г. нямецкая падводная лодка пацяпліла пасажырскі лайнер "Лузитания", на борце якога знаходзіліся 128 уплывовых амерыканцаў, суцэль рэальным стала ўступ у вайну ўгневаных ЗША на боку Саюзнікаў.\nНемцы прыпынілі "неабмежаваную падводную вайну" да 1917 г., калі, спусціўшы на ваду новыя падводныя лодкі, яны аднавілі кампанію. Смяротныя нямецкія субмарыны пацяплілі сотні гандлёвых суднаў, пакуль ангельцам не прыйшла ў галаву ідэя праводкі канвояў пад аховай эсмінцаў. Нямецкая падводная вайна патрывала правал, а ў красавіку 1917 г. прэзідэнт ЗША Вудро Вильсон абвясціў вайну Нямеччыны.\nПакуль ЗША рыхтаваліся да адпраўкі войскаў, вайна на захадзе ішла сваёй чаргой. Немцам прыйшлося адступіць, але на добра падрыхтаваныя пазіцыі (лінію Гинден-бурга). Ангельцы па вушах угразлі ў брудзе фландрских балот, а ў французскім войску то і справа ўспыхвалі мецяжы. Больш прыкметных поспехаў дамагліся германцы на ўсходзе, дзе ў лістападзе 1917 г. грымнула рэвалюцыя ў Расеі, і да ўлады дашлі бальшавікі з іх абяцаннямі міру.\nСілы на зыходзе\nСілы саюзнікаў Нямеччыны былі знясіленыя. Аўстрыйскі імператар спрабаваў весці перамовы аб зняволенні сепаратнага міру, а туркі адыходзілі на ўсіх франтах, страціўшы Багдад і Іерусалім. Усё большае знясіленне і дэмаралізацыя ахаплялі і нямецкіх салдатаў - а бо на падыходзе былі амерыканцы. Першыя войскі пад камандаваннем генерал-маёра Першинга высадзіліся ў Еўропе 27 чэрвеня 1917 г.\nКалі 3 сакавіка 1918 г. бальшавікі падпісалі з Нямеччынай Брэсцкая мірная дамова, Людендорф ухапіўся за апошні шанец выйграць вайну. Нямеччына адразу перакінула мільённае войска на Заходні фронт. Падчас пачатай 31 сакавіка наступальнай аперацыі Людендорфа саюзныя войскі былі змушаныя адступіць, але толькі на кароткі час. Абедзве боку неслі каласальныя страты, але да ліпеня на дапамогу Саюзнікам пачалі прыбываць амерыканскія войскі - па 300.000 чалавек у месяц.\nУ АПОШНЮЮ ГАДЗІНУ\n8 жніўня 1918 г. Саюзнікі, аб'яднаўшы сілы пад пачаткам адзінага вярхоўнага галаўкама маршала Фоша, распачалі наступ пад Амьеном і прадзерлі германскую абарону. Адыходзячы ў Бельгію, немцы люта ваявалі, і да моманту спынення баёў знаходзіліся на чужой зямлі.\nУ кастрычніку адбыўся развал Аўстра-Вугорскай імперыі, брытанскія і арабскія войскі пад камандаваннем маёра Лоуренса ўзялі Дамаск, капітулявалі Турцыя і Балгарыя. На германскім флоце ўспыхнулі мецяжы, і кайзер быў змушаны зрачыся ад пасаду. 31 кастрычніка 1918 г. Нямеччына звярнулася з просьбай аб перамір'і (спыненні вайскоўцаў дзеянняў), якое было складзена ў 11 гадзін раніцы 11 лістапада 1918 г. У чэрвені 1919 г пераможныя Саюзнікі навязалі Нямеччыны вельмі цвёрдыя ўмовы Версальскай мірнай дамовы. Вайне, "якая павінна была стаць апошняй у гісторыі" быў пакладзены канец.


ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ 1 Сам 16, 1b. 6–7. 10–13а\nНамашчэнне Давіда каралём\nПан сказаў Самуэлю: Напоўні рог свой алеем і ідзі. Я пасылаю цябе да Есэя з Бэтлеема, бо Я знайшоў сабе караля між сынамі ягонымі.\nКалі яны ўвайшлі, ён убачыў Эліява і сказаў: Сапраўды перад Панам гэта памазанік Ягоны! І сказаў Пан Самуэлю: Не зважай ні на аблічча яго, ні на ягоны высокі рост, бо Я адкінуў яго. Я не гляджу, як глядзяць людзі, бо чалавек бачыць тое, што навідавоку, а Пан заглядае ў сэрца.\nНарэшце, Есэй прывёў да Самуэля сваіх семярых сыноў, і сказаў Самуэль Есэю: Пан нікога з іх не выбраў.\nІ сказаў Самуэль Есэю: Ці гэта ўсе твае сыны? Той адказаў: Застаўся яшчэ малодшы, ён пасвіць авечак. І сказаў Самуэль Есэю: Пашлі, каб прывялі яго, бо не сядзем за стол, пакуль не прыйдзе. Тады Есэй паслаў па Давіда, і прывялі яго. Ён быў руды, меў прыгожыя вочы і прывабны выгляд. І сказаў Пан: Устань і намасці яго, бо гэта ён. Тады Самуэль прынёс рог з алеем і намасціў яго між братоў ягоных. І Дух Пана сышоў на Давіда пасля таго дня.\n4. Калі нават пайду далінай смяротнага ценю,\nДРУГОЕ ЧЫТАННЕ Эф 5, 8–14\nУваскрэсні з мёртвых, і Хрыстус асветліць цябе\nКалісьці вы былі цемрай, а цяпер вы святло ў Пану. Паступайце, як дзеці святла. Бо плод святла ёсць ва ўсялякай дабрыні, справядлівасці і праўдзе. Імкніцеся да таго, што даспадобы Богу. Не бярыце ўдзел у бясплённых справах цемры, а лепш выкрывайце іх. Бо пра тое, што яны робяць патаемна, нават сорамна казаць. А ўсё, што выкрываецца праз святло, становіцца яўным, бо ўсё, што становіцца яўным, ёсць святло.\nТаму сказана: Прачніся, які спіш, і ўваскрэсні з мёртвых, і Хрыстус асветліць цябе.\nСПЕЎ ПЕРАД ЕВАНГЕЛЛЕМ Ян 8,12b\nЕВАНГЕЛЛЕ Ян 9, 1. 6–9. 13–17. 34–38\nРазважанне да Евангелля: Адкрыць Езуса


Лепшы Інструменты для падрыхтоўкі ежы ад Інструменты для падрыхтоўкі ежы вытворца, пастаўшчык, аптавік, дыстрыб'ютар і завод\nІнструменты для падрыхтоўкі ежы\nINTERCONTINENTAL MARKETING SERVICES FAR EAST CO., LTD. з'яўляецца адным з вядучых вытворцаў , пастаўшчыкоў і экспарцёраў Інструменты для падрыхтоўкі ежы з завода ў Taiwan. Мы пастаўляем і экспартуем высокага класа прадукты і пастаянна ўдасканальваем вытворчыя працэсы і ўмоў працы шляхам поўнага ўдзелу служачых і выразнага прытрымлівання дзелавой этыкі рынку. Мы атрымалі некалькі патэнтаў у гэтай галіне. Нашы шчырасць і цяжкая праца дапамаглі нам дасягнуць з міжнароднымі стандартамі якасці. Калі вы зацікаўлены ў любых стылях нашых прадуктах , калі ласка звязацца з намі.\nКаб знайсці і набыць найлепшы Інструменты для падрыхтоўкі ежы, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка і дыстрыб'ютара Інструменты для падрыхтоўкі ежы на заводзе.\nА Інструменты для падрыхтоўкі ежы гэта ручны, звычайна невялікі інструмент, прызначаны для функцый, звязаных з ежай. Кухонны посуд - гэта спецыфічны інструмент падрыхтоўкі ежы. Некаторыя посуд - гэта і посуд для прыгатавання ежы, і посуд для ежы; напрыклад, некаторыя прылады сталовых прыбораў, асабліва нажы, могуць быць выкарыстаны як для падрыхтоўкі ежы на кухні, так і ў якасці посуду падчас ежы. У заходнім свеце вынаходніцтва посуду паскорылася ў 19-20 стагоддзях. Часткова гэта падштурхнула з'яўленне такіх тэхналогій, як кухонная пліта і халадзільнік, але і жаданне зэканоміць час на кухні ў адказ на патрабаванні сучаснага ладу жыцця.\nІнструменты для падрыхтоўкі ежы гэта посуд, прыборы, посуд і посуд, якія выкарыстоўваюцца для падрыхтоўкі ежы альбо падачы ежы. Кухонны посуд таксама можна выкарыстоўваць для захоўвання і захоўвання прадуктаў да або пасля падрыхтоўкі. Калі мы пачалі сваё кулінарнае падарожжа, мы былі поўныя разгубленасці і расчаравання, пачынаючы пошук лепшай посуду і неабходных кухонных інструментаў для мінімалісцкіх кулінараў. Калі вы калі-небудзь спрабавалі набыць посуд для новай кухні ці проста спрабавалі палепшыць якасць інструментаў на вашай цяперашняй кухні, вы, напэўна, выявілі, што назапасіць высакаякасныя прадметы кухні значна складаней, чым трэба было б. Калі вы пачынаеце без ведаў, звяжыцеся з намі.


Сяргей Сівец правёў у Савеце Рэспублікі асабісты прыём грамадзян | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сяргей Сівец правёў у Савеце Рэспублікі асабісты прыём грамадзян\nПадчас прыёму гучалі пытанні, якія датычыліся ўдасканалення заканадаўства, работы па супрацьдзеянні незаконнаму абароту наркатычных сродкаў, псіхатропных рэчываў, іх прэкурсораў і аналагаў, рэалізацыі права на памілаванне і іншыя. Старшыня профільнай камісіі ўсім заяўнікам даў падрабязныя тлумачэнні.\nАдзначым, што для аператыўнага вырашэння пытання ў сферы зямельных праваадносін на прыём былі запрошаныя прадстаўнікі аднаго з сельвыканкамаў Мінскага раёна, што дазволіла дэталёва вывучыць усе аспекты праблемы. Яе рашэнне парламентарый узяў на кантроль.\n— Звароты грамадзян — рэалізацыя канстытуцыйнага права на ўдзел ва ўпраўленні справамі дзяржавы, — адзначыў па выніках прыёму Сяргей Сівец. — Яны камунікуюць з органамі дзяржаўнай улады, факусуюць увагу адпаведных службовых асоб на тых праблемных пытаннях, якія ёсць у нашым грамадскім жыцці.\nАкрамя таго, у гутарцы з журналістамі ён прывёў наступныя лічбы. За два месяцы бягучага года — студзень, люты — у Савет Рэспублікі паступіла 716 зваротаў грамадзян, з іх па профілі камісіі — 152 звароты. У прыватнасці, 122 былі звязаны з канстытуцыйным рэферэндумам, унясенню змяненняў і дапаўненняў у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь.\nПаводле ацэнкі старшыні профільнай камісіі, гэта сведчыць аб высокай грамадскай актыўнасці і ініцыятыўнасці грамадзян і іх глыбокай інтэграцыі ў гэты працэс.\n— Рост зваротаў у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года — амаль 36 %, — паведаміў Сяргей Сівец. — З аднаго боку добра, бо сведчыць аб тым, што людзі бачаць эфектыўнае рашэнне іх праблем з боку заканадаўчай улады. З другога боку — гэта і адпаведны негатыўны момант.\nСенатар тлумачыць: больш за траціну зваротаў можна было б вырашыць аператыўна і эфектыўна на мясцовым узроўні — без звароту за сотню кіламетраў ад Савета Рэспублікі.\n— Таму, з аднаго боку, сенатары актыўна ўцягнуты ў вырашэнне праблем грамадзян, з другога — мы разумеем, што дзесьці недапрацоўваюць мясцовыя органы ўлады, — адзначае ён.\nРазам з тым, прыёмы грамадзян па асабістых пытаннях, як форму работы з насельніцтвам, сенатар лічыць цалкам апраўданай:\n— Эфектыўнасць падобнага кшталту зваротаў грамадзян з ініцыятыўнымі прапановамі, нават са скаргамі на дзеянні органаў дзяржаўнага кіравання, для нас выступаюць адпаведным сігналам, каб звярнуць асаблівую ўвагу на пэўную сферу грамадскіх адносінаў і, магчыма, ініцыяваць у заканатворчым плане нейкія змены, — рэзюмаваў старшыня профільнай камісіі.\nІсачанка прыняў грамадзян па асабістых пытаннях\n1222 З энергіі агню. Янка Купала для беларусаў — не проста паэт


Мантэсума, Нью Мехіка\nUWC-USA быў першапачаткова заснаваны Армандам Хамэрам як United World College Арманда Хамэра амерыканскага Захаду па просьбе прынца Чарльза, а затым прэзідэнта UWC. Хамэр выбраў лакацыю ў Мантэсума, штат Нью-Мехіка, на паўднёвым захадзе ЗША, з-за непаўторнай прыгажосці, блізкасці да шырокіх прастораў дзікай прыроды ў Паўночным Нью-Мехіка, і архітэктурна-непаўторным даляглядам у гістарычным рэгіёне Злучаных Штатаў.\nГрамадзянскі сэрвіс – Студэнты выконваюць больш за 17 000 гадзін грамадскіх работ кожы год ў супавых кухнях, у мясцовай жылой псіхлякарні і ў мясцовых школах. Акруга Сан - Мігель, дзе размешчаны Мантэсума, мае адзін з самых высокіх узроўняў беднасці ў краіне.\nДзікая прырода – Праграма "Дзікая прырода" уключае ў сабе шмат альпінізму, пешага турызму і кэмпінгу.\nБарташ Інстытут – Інстытут Барташа па канструктыўным узаемадзеянням у канфліктах забеспячвае масівам праграм, прысвечаных паляпшэнню навыкаў па вырашэнні канфліктаў і крос-культурных навыкаў.\nUWC-USA прапаноўвае Праграму Міжнароднага бакалаўрыяту (IBDP). Разам са стандартнымі курсамі, Каледж прапануе кітайскую і нямецкую мовы, сацыяльную і культурную антрапалогію, спартыўныя практыкаванні і навуку пра здароўе, музыку, тэатральнае мастацтва і танцы.\nУ UWC-USA праграма Крэатыўнасць, Актыўнасць, Сэрвіс (CAS) дзеліцца на тры складнікі: дзікая прырода, задзейнічанне супольнасці, і Bartos інстытут канструктыўнага ўзаемадзеяння канфлікталогіі.\nУсе студэнты ўдзельнічаюць як мінімум у двух падарожжах у дзікую прыроду з начоўкай. У дадатак да турыстычных паходаў, студэнты могуць браць удзел у зімовых лагерах, прагулках на снегаступах або катанні на бегавых лыжах. Усе студэнты вывучаюць асновы пешага турызму, першай дапамогі ва ўмовах дзікай прыроды, а таксама сардэчна-лёгачную рэанімацыю (CPR). Cтудэнты таксама могуць абраць сертыфіцыраваны курс першай дапамогі і атрымаць пасведчанне.\nУ межах Праграмы грамадзкага ўдзелу студэнты адрамантавалі старую царкву і трансфарміравалі яе ў выдатны грамадзкі цэнтр, пабудавалі дамы для сямей, у якіх не было б дома, калі б не гэта ініцыятыва, а таксама дапамагаюць мясцоваму прытулку для бяздомных людзей, праводзяць заняткі для дзяцей малодшага школьнага ўзросту і працуюць у мясцовым псіхічным шпіталі. Дадаткова, студэнты дапамагаюць на сваім кампусе праз сістэму атрадаў.\nІніцыятывы Інстытута Бартос па пытаннях канструктыўнага ўзаемадзеяння з канфліктамі накіраваныя на тэарытычную і практычную падрыхтоўку маладых людзей каб канструктыўна ўзаемадзейнічаць з канфліктамі на персанальным, міжперсанальным і грамадзкім узроўнях.\nНа першым годзе навучання ўсе студэнты ўдзельнічаюць у кожным з кампанентаў праграмы CAS падчас першага семестру. На другім годзе навучання студэнты абіраюць адну вобласць каб атрымаць глыбокія веды і навыкі менавіта ў тым кампаненце, які найбольш падыходзіць ім па характары.\nУ каледжы існуе Форум Глабальнага Лідарства (GLF), які выпрабоўвае ўдзельнікаў, каб яны выйшлі са сваіх зонаў камфорту. Гэты курс імкнецца выкарыстоўваць энергію і моц, якую маюць маладыя людзі, праз падтрымліваючую адукацыю і ўдзел супольнасці. Досвед GLF дапамагае студэнтам вызваліцца ад устаноўкі, што яны не могуць нічога зрабіць, каб вырашыць праблемы ў іх асяроддзі.\nКампус месціцца на 80 гектарах са знакамітым замкам Мантэзума ў сэрцы школы. Замак быў пабудаваны ў 1881 як шыкоўны гатэль і поўнасцю абноўлены ў 2001 і размяшчае пакоі студэнтаў, навучальныя класы, афісы адміністрацыі і сталовую. Іншыя будынкі і абсталяванне ўключаюць у сябе:\nШэсць будынкаў інтэрнату, названыя ў гонар шасці вышэйшых кропак Зямлі. Кожны будынак можа прыняць ад 25 да 40 студэнтаў.\nГатэль Old Stone, пабудаваны ў 1878. Зараз яго выкарыстоўваюць для заняткаў, там знаходзіцца бібліятэка і адміністратыўныя офісы.\nЦэнтр Edith Lansing Field – спартыўны комплекс, які ўключае залы для баскетболу, сквошу, танцавальную студыю, трэнажорную залу і картыатрэнажоры.\nЦэнтр мастацтваў Kluge, які ўключае ў сябе вялікую аўдыторыю, мастацкія і музыкальныя студыі.\nСвятыню святла Dwan, эфектны круглы будынак з дванаццацю вялікімі прызмамі ў апсідах і на столях, якія ствараюць вясёлкі на ўсім прасторы будынка.\nUWC-USA знаходзіцца на краі прыроднага заказніка Пекас у перадгор'ях хрыбта Сангрэ-дэ-Крыста. У рэгіёне звычайна назіраюць 300 сонечных дней на год і даволі мяккі клімат нягледзячы на тое, што ўзімку снежыць.\nСтудэнты могуць падаць заяўку на навучанне праз свой нацыянальны UWC камітэт альбо праз UWC Global Selection Programme. Каб даведацца больш пра UWC-USA, наведайце вэб-сайт каледжа.


Былы работнік узламаў базу "Белмытнясэрвісу" і два гады перадаваў яе фірмам | euroradio.fm\nГалоўная / Былы работнік узламаў базу "Белмытнясэрвісу" і два гады перадаваў яе фірмам\nБылы работнік узламаў базу "Белмытнясэрвісу" і два гады перадаваў яе фірмам\nЗлачынная дзейнасць вялася з 2016-га па 2018 год.\nБылы работнік "Белмытнясэрвісу" два гады атрымліваў незаконны доступ да мытных дэкларацыяў. Злачынную схему ўдалося раскрыць супрацоўнікам упраўлення "К" (па раскрыцці злачынстваў у сферы высокіх тэхналогій) і следчым.\nПад падазрэннем апынуліся некалькі мінчукоў і жыхароў сталічнага рэгіёна, якія ўзламалі базу даных электронных мытных дэкларацый РУП "Белмытнясэрвіс", паведамляе прэс-служба МУС.\nАдным з удзельнікаў стаў былы работнік прадпрыемства, які ствараў базу даных мытных дэкларацый з інфармацыяй аб грузах. Пасля звальнення мужчына выкарыстаў распрацаваныя ім шкодныя праграмы, каб атрымліваць звесткі з базы і пераждаваць іх сваім новым працадаўцам.\nГэтую інфармацыю для нядобрасумленнай канкурэтнайбарацьбы выкарыстоўвалі прадстаўнікі ТАА "МаналітПрамІнвест", "МаналітЛагістык" і "Знешеўрасэрвіс".\nУся гэтая дзейнасць працягвалася з 2016-га па 2018 год. За гэты час шкода, прычыненая "Белмытнясэрвісу" склала больш за 170 000 рублёў. Акрамя таго, былі дыскрэдытаваны мытныя органы.\nПа гэтай справе выстаўленыя абвінавачанні тром чалавекам, некаторыя з фігурантаў узятыя пад варту. Праваахоўнікі расследуюць крымінальныя справы за неправамернае завалоданне камп'ютарнай інфармацыяй, несанкцыянаваны доступ да камп'ютарнай інфармацыі, выкарыстанне шкоднасных праграм, якое пацягнула цяжкія наступствы, і камерцыйны шпіянаж, які пацягнуў прычыненне ўрону ў асабліва буйным памеры.\nУ Беларусі створаць ІТ-роту. Першых айцішнікаў прызавуць у яе ўжо ў лістападзе\nНа "Варшаўскім мосце" ў расіяніна забралі 40 тысяч еўра\nФК "Дынама-Брэст" выганяе найлепшага бамбардзіра чэмпіянату\nЗалева ў Брэсце падтапіла краму "Еўраопт" (відэа)\nМінадукацыі вызначыла, якія іспыты будуць здаваць школьнікі\nБеларускі "Паланэз". Фота: БЕЛТА\n“У нас ёсць больш смяротная зброя, чым беларускія “Паланэзы”\nСМІ: "Дынама-Брэст" плануе развітацца з Мілеўскім і Гаўрыловічам