Рады гаспадыні (частка 12)\nПосуд, якая ставіцца на агонь павінна быць звонку цалкам сухі.\nУнутраная паверхня алюмініевага або эмаляванага кухоннага посуду павінна быць гладкай. Калі вы карыстаецеся медным або жалезным посудам, то сочыце, каб яна была добра луджанай. У нелуженой меднаму, жалезнаму і цынкаваму посуду рыхтаваць і захоўваць ежу нельга, бо яна акісляецца. У цынкавым посудзе можна толькі трымаць і кіпяціць ваду, мыць посуд. Луджаны посуд нельга чысціць мянташкай, пяском, або трымаць у ёй кислую пішчу.\nКалі ежа пригорела або прысохла да дна посуду, не драпайце яе нажом, наліце ў посуд ваду і дайце скарынцы отмокнуть, тады яна лягчэй адстане, або пасыпце пригорелое соллю, а затым наліце цёплай вады.\nНажы трэба трымаць асобна ад іншых металічных прадметаў. Датыкаючыся з відэльцамі і лыжкамі, лёзы нажоў хутка тупяцца.\nДля выдалення шумавіння з посуду выкарыстаюць фосфарнакіслыя солі, якія змяшчаюцца ў парашках "тринатр" і "фоспор". Трината або фоспора бяруць 20 - 30, г на 1 лгорячей воды і кіпяцяць у посудзе з шумавіннем 1 - 2 гадзіны, пасля чаго шумавінне соскабливают і посуд промывают некалькі разоў чыстай вадой. Калі шумавінне адразу не выдаляецца, апрацоўку паўтараюць 2 - 3 разу.\nПосуд, якая была ў духавай шафе, можна добра пачысціць вільготнай соллю, затым памыць гарачай вадой.\nНовыя бочкі не варта ўжываць, не прапарыўшы іх. За 2 - 3 дня да напаўнення трэба наліць у бочку вядро кіпеню. Пасля гэтага трэба зачыніць бочку і пагушкаць яе ва ўсе бакі, каб усе дошкі ўмакрэлі. Затым трэба пакінуць ваду ў бочцы, пакуль яна астыне. Які ўтварыўся пар пранікае ў сітавіны дошак, яны набракаюць, шчыліны знікаюць. Выліўшы астылую ваду, бочку дбайна апалоскваюць лядоўні вадой.\nКаб вымыць бочку, якая была ўжо ў карыстанні, пакладзеце на дно яе некалькі буйных кавалкаў негашеной вапны, заліце вадой і зачыніце бочку. Які ўтварыўся багаты пар прамакае дошкі бочкі, здабывае з іх усе кіслоты і танін. Дадаюць яшчэ некалькі літраў воды і моцна разгойдваюць бочку, каб абмыліся ўсе дошкі. Па заканчэнні 2 - 3 гадзін вапнавую ваду выліваюць, наліваюць чыстай вады, добра апалоскваюць бочку. Бочкі, вымытыя вестцы, не броснеюць.\nЧыстая анучка, змочаная ў воцаце і пакладзеная на вечка рондаля, у якой тушыцца капуста, ухіляе ў кухні непрыемны пах.\nНе выкідвайце лупіну ад цытрыны: ёю добра чысціць драўлянае сталы і дошкі для рэзання гародніны, праціраць нажы, пахкія рыбай, лукам або селядцом.\nКаб выдаліць з пліты тоўстыя плямы, іх пасыпаюць злію, пакуль пліта яшчэ гарачая, і дбайна праціраюць паперай.\nНямала непрыемнасцяў дастаўляюць улетку мурашкі. Ёсць вельмі просты спосаб знішчэння іх. Растворыце дрожджы ў вадзе, дадайце варэнні або цукровай пудры і пастаўце сумесь у шафу з прадуктамі. Мурашкі накідваюцца на гэтую прынаду і гінуць.\nДобра адпуджвае мурашак водар цытрыны. Цытрынай змазваюць са ўсіх бакоў боку посуду, у якой знаходзіцца варэнне, мёд, цукар.


09:51 25 чэрвеня 2021\n13:22 14.01.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nМІНСК, 14 сту – Sputnik. Спікер палаты прадстаўнікоў ЗША Нэнсі Пэласі падпісала дакумент аб імпічменце Дональду Трампу, пра гэта яна заявіла ў чацвер журналістам.\n"Са смуткам і разбітым сэрцам, разумеючы, што гэта азначае для нашай краіны: прэзідэнт, які давёў да паўстання, да артыкула пра імпічмент", - сказала Пэласі.\nЯна падкрэсліла, што Трамп уяўляе небяспеку для краіны, а парламент даў абяцанне абараняць народ і канстытуцыю. Пэласі дадала, што палата прадстаўнікоў сёння паказала, што ніхто ў ЗША не можа быць вышэй за закон.\nЗараз дакумент аб імпічменце будзе накіраваны для разгляду ў сенат. Выбраны прэзідэнт ЗША Джо Байдэн выказаў надзею, што з разглядам гэтага пытання нельга цягнуць.\n"Я спадзяюся, што кіраўніцтва сената знойдзе спосаб справіцца з іх канстытуцыйным абавязкам ў пытанні імпічменту, адначасова працуючы над іншымі неадкладнымі справамі краіны", - сказаў Байдэн.\nПрэзідэнцкія выбары прайшлі ў ЗША 3 лістапада. Калегія выбаршчыкаў, якая ў ЗША прымае канчатковае рашэнне, 15 снежня выбрала новым прэзідэнтам кандыдата ад дэмакратаў Джо Байдэна.\nДзеючы кіраўнік Белага дома Дональд Трамп не прызнаў вынікі галасавання і заявіў, што яны былі сфальсіфікаваны. Трамп паведаміў, што яго прыхільнікі "не дапусцяць крадзёж перамогі на выбарах".\nУ дзень афіцыйнага зацвярджэння вынікаў прэзідэнцкіх выбараў у Вашынгтоне ўспыхнулі беспарадкі, мітынгоўцы ўварваліся ў будынак Капітолія. Кангрэсменаў і сенатараў, якія праводзілі сумеснае пасяджэнне, тэрмінова эвакуіравалі. Паліцыя ўжыла спецсродкі і зброю. Загінулі пяць чалавек, ёсць пацярпелыя.\nДа дня інаўгурацыі ў Вашынгтоне ўведзены рэжым надзвычайнай сітуацыі. ФБР завяло больш за 160 спраў у дачыненні да захопнікаў будынка.\nНапярэдадні сэрвісы Twitter, Facebook і Instagram блакіравалі акаўнты Дональда Трампа. Да акцыі далучыўся і YouTube. На тыдзень прэзідэнт ЗША пазбаўлены магчымасці весці трансляцыі і размяшчаць відэаролікі з афіцыйнага ўліковага запісу кіраўніка Белага Дома.


Новы лідэр АГП Казлоў: «Зіц-старшыня — гэта не пра мяне» - Заўтра тваёй краіны\nНовы выканаўца абавязкаў старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалай Казлоў заяўляе, што будзе самастойным кіраўніком партыі, распавядае, чаму яго навучыла служба ў міліцыі, і абяцае хутка вывучыць беларускую мову.\nМікалай Казлоў. Фота: Радыё Свабода\nКалі ўся рэпрэсіўная машына павярнулася супраць мяне, я палічыў, што немагчыма працягваць службу\n— Мяркую, наша інтэрвію варта пачаць з пытаньня, якое журналісты не задаюць добра вядомым палітыкам. Аднак у вас я хачу папрасіць, каб вы трошкі распавялі пра сваю біяграфію.\n— Нарадзіўся ў Валожыне ў 1967 годзе. Але ў дзяцінстве пераехаў у Нясьвіж, і ўсё маё жыцьцё зьвязанае з гэтым горадам. Пасьля школы паступіў у Навасібірскую вышэйшую вайсковую вучэльню. Служыў у войску, апошняе месца службы — Сярэдняя Азія, Узбэкістан. Удзельнічаў у падзеях у Нагорным Карабаху, разводзіў варожыя бакі ў якасьці намесьніка камандзіра роты.\nПасьля развалу СССР напісаў рапарт аб звальненьні, бо ня бачыў сябе ў складзе ўзбэцкага войска. Вярнуўся на радзіму і паступіў на службу ў крымінальны вышук, дзе і працаваў 18 гадоў. Скончыў службу падпалкоўнікам, опэрупаўнаважаны ў асабліва важных справах.\nСышоў я ў выніку скандальнай гісторыі на парлямэнцкіх выбарах 2008 году, калі нёс службу на выбарчым участку. Участковая камісія фальсыфікавала выбары, укідвала бюлетэні ў скрынку, пра што я паведаміў кіраўнікам, напісаў адпаведныя рапарты. Урэшце, гэтая гісторыя, напэўна, добра вядомая.\nПасьля таго як я пабачыў, што ніякіх захадаў супраць людзей, якая зрабілі злачынства, не прадпрымаецца, я зьвярнуўся ў прэсу і зрабіў гэтую гісторыю публічнай. Пасьля таго мая служба ў міліцыі стала немагчымай, мае тэлефоны праслухоўвалі, за мной вялі вонкавае назіраньне. Гэта доўжылася больш за паўгода. Калі я пабачыў, што нічога ня робіцца, каб пакараць парушальнікаў, а ўся рэпрэсіўная машына павярнулася супраць мяне, — я палічыў, што немагчыма працягваць службу, і звольніўся.\n— І вы адразу пасьля гэтага вырашылі прыйсьці ў апазыцыйную партыю?\n— Не, пасьля звальненьня я і ня думаў займацца палітычнай дзейнасьцю. Для мяне гэта быў асабісты бой з сыстэмай, гэта было прынцыпова. Я яшчэ пару гадоў не прымыкаў ні да якой партыі, дый нават ня вельмі і цікавіўся палітыкай.\nАле так атрымалася, што адным з кандыдатаў, супраць каго чынілі тую фальсыфікацыю, быў Анатоль Лябедзька. І калі я праз «Народную волю» распавёў, як гэта было, — Анатоль запрасіў мяне на прэсавую канфэрэнцыю. Калі я чытаў розныя камэнтары, што гэта, маўляў, фэйк апазыцыі, — я палічыў немагчымым праігнараваць прэсавую канфэрэнцыю. Там я і пазнаёміўся з Анатолем Лябедзькам, а праз пэўны час мяне прынялі ў шэрагі партыі.\nЯ думаю, што буду дастаткова самастойным\n— Сёньня грамадзкасьці было паведамлена, што старшыня партыі Васіль Палякоў зьвярнуўся ў Палітычную раду партыі з заявай аб адстаўцы. 24 верасьня Палітрада прыняла адстаўку і пастанавіла, што да наступнага зьезду партыяй будзе кіраваць вы. Адразу ўзьнікае пытаньне: наколькі паўнацэнным, сапраўдным кіраўніком будзеце вы на гэтай пасадзе? Вы ня будзеце нейкім зіц-старшынём?\n— Прынамсі я ня маю намеру такім быць. Мне падаецца, што «зіц» — гэта не пра мяне. Так здарылася, і я цалкам сьвядома прыняў на сябе гэтыя абавязкі. Разумеючы сытуацыю, якая склалася ў партыі ў сувязі з адстаўкай, — я прыняў гэтую прапанову.\nВядома, досьведу ў мяне недастаткова ў многіх галінах. Але за мной стаіць каманда, я разьлічваю на іхнюую дапамогу. Я бачу гатоўнасьць сяброў АГП мне дапамагаць, вырашаць усе складанасьці. Усё гэта дазволіла мне пагадзіцца з рашэньнем. Я думаю, што буду дастаткова самастойным. Пры гэтым у нас дэмакратычная партыя, ёсьць рашэньні зьезду, пэрыядычна склікаем палітраду.\n— Якія галоўныя стратэгічныя задачы стаяць зараз перад партыяй?\n— Маем стратэгічны плян, прыняты зьездам. Для сябе я бачу найперш задачу захаваньня партыі, яе структураў, у працоўным стане. Нас чакаюць дзьве вялікія электаральныя кампаніі — парлямэнцкія і прэзыдэнцкія выбары, падрыхтоўка да іх ужо пачалася.\n— Доўгі час нязьменным кіраўніком партыі быў Анатоль Лябедзька. Калі адбываўся апошні зьезд партыі, менавіта вас называлі чалавекам, якому Лябедзька найбольш давярае і ў якім бачыць пэрспэктыву для партыі. Цяпер Лябедзька сышоў з усіх партыйных пасадаў. Але як вы бачыце ягоную ролю ў партыі, ці хацелі б атрымліваць ад яго нейкую дапамогу, парады?\n— Безумоўна, гэта карысна. Але я скажу, што, акрамя Лябедзькі, у нас у партыі дастаткова людзей, на дапамогу якіх разьлічваю. Гэта і Дабравольскі, і Марголін, і Кавалёва, Багданкевіч, Чыгір — маса людзей, якія маюць вялікі досьвед, шануюць партыю. У іх ліку, вядома, і Анатоль Лябедзька, які мае калясальны палітычны досьвед.\nАдчуваю прафэсійную дэградацыю цяперашніх міліцыянтаў\n— А ці ваш досьвед міліцыянта, опэрупаўнаважанага дапамагае ў палітыцы? Ці мо «прафэсійная дэфармацыя» накладае свой адбітак, і вы, наадварот, хацелі б адкінуць тыя якасьці, якія былі патрэбныя для працы ў міліцыі?\n— Папраўдзе я больш адчуваю сабе прафэсійным вайскоўцам. Хаця большую частку я правёў у крымінальным вышуку, «опэрам» у асабліва важных справах. Гэта досьвед неацэнны. За гады, якія я правёў у вышуку, я ж гаварыў ня толькі са злачынцамі. Гэта маса іншых людзей. Увесь час гэта камунікацыя. Таму пэўнае разуменьне і веданьне людзей я маю. Таму думаю, што больш было карысьці ад маёй папярэдняй дзейнасьці.\nНатуральна, апошні час я знаходжуся «па іншы бок барыкадаў». І калі кантактую зь цяперашнімі міліцыянтамі, то з пэўным сумам адчуваю іхную прафэсійную дэградацыю.\n— Досьвед кантактаў зь людзьмі вам зараз спатрэбіцца ў зносінах з кіраўнікамі іншых апазыцыйных палітычных структураў, у наладжваньні розных кааліцыяў. Як вас успрымуць іншыя апазыцыйныя лідэры? Магчыма, будзе пэўная дыстанцыя, бо вы пакуль толькі часовы кіраўнік партыі?\n— Па-першае, з многімі асноўнымі лідэрамі я ўжо знаёмы, гэта людзі для мяне ня новыя. Думаю, няма падставаў неяк асабліва мяне ўспрымаць. Галоўнае, каб усе разумелі, што гэта рашэньне Палітрады. Раней я быў абраны зьездам на намесьніка старшыні. І маю ўсе падставы казаць, што магу прадстаўляць АГП.\n— За вашую палітычную кар’еру я пакуль не сустракаў выпадкаў, каб вы выступалі ці давалі камэнтар па-беларуску. Ці вы думаеце падвучыць беларускую мову, каб больш актыўна яе ўжываць у жыцьці і палітычнай дзейнасьці?\n— Безумоўна, я адчуваю за сабой гэты недахоп. Саромеюся гэтага і думаю, што трэба над гэтым працаваць. Будзем вучыць беларускую мову. Даўно гэта трэба, даўно я хадзіў з гэтай ідэяй, што трэба беларускую мову ўзгадаць. У школе была беларуская мова — але школьным курсам яна і абмяжоўвалася. Я разумею гэтую неабходнасьць — для сябе як грамадзяніна, беларуса. Думаю, што пачну гэты прабел выпраўляць.


ГлавнаяНовостиБлог Ніны Сапліцы«Малю Бога, каб ніхто не парушыў спакой і лад жыцця нашай Беларусі»\nЦiКава! 1 октября во всем мире отмечают Международный день кофе\n01 Октября 2020 63\nВернуться к школьной доске предложили в Лиде известным людям\n01 Октября 2020 145\nКакова судьба «Кристалла»? Жители Лиды интересуются, откроет ли двери для посетителей этот спортивный комплекс\nДетская дружба: что нужно знать родителям?\n01 Октября 2020 97\n01 Октября 2020 299\n26 Сентября 2020 17545\n12 Сентября 2020 14302\n25 Сентября 2020 11732\n05 Сентября 2020 11545\n21 Сентября 2020 11467\n04 Августа 2020 514\nНіна Сапліца, лідчанка, вул. Міцкевіча:\n– Шаноўны, дарагі мой чытач! Мы з табою адсвяткавалі такія знамянальныя, важныя святы, як 75-годдзе Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне і Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь. Зусім мала часу засталося да 9 жніўня – дня выбараў Прэзідэнта. Гэта не менш важная падзея, бо тут мы з табою павінны сур’ёзна задумацца, за якога кандыдата аддаць свой голас, каму даверыць сваё далейшае жыццё, лёс сваіх дзяцей, унукаў і лёс Радзімы. Наш голас будзе рашаючым. Галоўнае – не дапусціць памылкі, бо “войкнем” потым, ды будзе позна. Тут мы павінны сцвердзіць сваю пазіцыю, паказаць свае сумленнасць і розум, прааналізаваць сябе як сапраўдных беларусаў.\nЗараз асабіста мяне радуе тое, што напрамак нашай палітыкі правільны. Я вельмі шчаслівая, што дажыла да гэтых светлых дзён. Калі ўспамінаю бясхлебнае, гаротнае пасляваеннае дзяцінства, вочы напаўняюцца слязамі радасці ад убачанага сёння. Тое, што нават не снілася, стала яваю.\nЧым ты была, Беларусь мая родная?..\nХіба не бачылі нашыя вочы?..\nВечна абдзёртая, вечна галодная,\nСонца не бачыла, а толькі ночы.\nЗ пякучым болем у душы прыгадваюцца паэтычныя радкі. Гэта не якая-небудзь рыфмаваная выдумка – гэта сапраўдная карціна жыцця. Сёння не ўсе маладыя могуць успрыняць яе, бо, дзякуй Богу, ім не прыйшлося сутыкнуцца з гэтым. Слаўныя сыны і дочкі нашай зямлі, дзяды і прадзеды перамагалі ўсякія ліхалецці на розных этапах барацьбы, адстаялі свой маленечкі кавалачак зямлі, не шкодзячы нікому і не хапаючы чужога. Гэты кавалачак яны пакінулі нам у спадчыну. Сёння Беларусь не галодная і не лапцюжная, а багатая, квітнеючая, праслаўленая ва ўсім свеце. На маіх уласных вачах адбываліся і адбываюцца вялізныя перамены.\nПрыпамінаюцца не зусім далёкае мінулае і пустыя вітрыны і паліцы магазінаў. Мы з табою, дарагі браток, ехалі ў суседнюю Літву, каб купіць палку каўбасы ці іншых страў. Балюча было гля-дзець, як адбіралі ў нас клункі з пакупкамі, тапталі іх нагамі, а мы падбіралі з зямлі і везлі дамоў, каб хоць гэтым накарміць дзяцей. А сёння… Сёння магазіны і рынкі перапоўненыя рознай прадукцыяй і спажывецкімі таварамі.\nРасквітнела Беларусь… Я ганаруся тым, што беларуска, што нарадзілася і вырасла тут, знайшла сваё месца ў жыцці, дажыла да пенсіённага ўзросту, захавала сваю нацыянальную годнасць. Радасныя, прыгожыя святы абудзілі ў душы яшчэ большую любоў да свайго мілага, роднага, дарагога куточка.\nА якія цудоўныя, добрыя, чулыя, дружалюбныя, таленавітыя, удалыя, працавітыя жыхары Беларусі! А моладзь – хлопцы і дзяўчаты – дужая, спрытная, смелая, вынаходлівая, таленавітая, разумная. Нашы людзі маюць магчымасць і ўмеюць праявіць сябе ў розных галінах вытворчасці і сферах жыцця: у навуцы і працы, спорце і музыцы, спевах і танцах.\nМяне перапаўняе пачуццё гонару за сваю Радзіму. Якіх вялікіх поспехаў дасягнула яна за апошнія дзесяцігоддзі пад разумным дзяржаўным кіраўніцтвам, пры самаадданай, стваральнай працы нашага народа!\nРадуецца вока ад чысціні, прыгажосці, багацця роднай зямлі – той зямлі, што была пусткай палёў, камянёў-валуноў, непраходных, топкіх балот, гушчароў, дзе на кожным кроку можна было напаткаць небяспеку. Залатымі дыванамі пераліваецца буйная збажына, блакітным морам калышацца лён, зелянінай сцелюцца лугі-муравы, з пералівамі рознакаляровых кветачак шэпчуцца высокія травы, золатам пяску блішчаць прыбярэжжы рэк і азёр. Шырокімі распіснымі стужкамі ў розныя канцы свету бягуць магістралі дарог. Сваёй незвычайнасцю здзіўляюць сучасныя высотныя масты, што злучаюць шырокія берагі рэк, якія сваімі сінню і чысцінёй чаруюць душу. Як грыбы ў лесе вырастаюць гмахі дамоў, пабудавана АЭС, абнаўляюцца транспарт, маршруты, адкрываюцца новыя рэйсы, падтрымліваецца цесная сувязь з усім светам. Высокія тэхналогіі пачалі выкарыстоўвацца паўсюдна. А якая ў нас інфраструктура! На кожным кроку – магазіны і банкі, школы і садкі, бальніцы і мноства іншых устаноў. Усё гэта стваралася і ствараецца на нашых вачах. Што ні дзень, то адкрыццё.\nСёння Беларусь – магутны экспарцёр у іншыя краіны свету. Шырокім попытам карыстаецца ўся наша прадукцыя. Гэты маленечкі кавалачак зямлі прыцягвае высокапастаўленых мужоў з усіх краін. У нас пераймаюць вопыт, вырашаюцца складаныя міжнародныя палітычныя і эканамічныя пытанні. Наша краіна – прыклад міралюбівасці і дружалюбнасці. Душа мая поўнілася радасцю, калі з усіх канцоў свету ішлі віншаванні з Днём Незалежнасці Прэзідэнту і ўсяму нашаму народу.\nА колькі ўвагі з боку дзяржаўнага кіраўніцтва ўдзяляецца кожнаму з нас, ад немаўлят да састарэлых! Пад пільным вокам медыцыны знаходзіцца здароўе кожнага. Аберагаюць нас ад розных махляроў, злодзеяў, вымагальнікаў органы аховы правапарадку і дзяржаўнай бяспекі. Дзяржапарат і армія стаяць на варце ўсяго нашага жыцця. Мы жывём у мірнай, спакойнай краіне. А якімі доглядам і павагай карыстаюцца і забяспечаны састарэлыя! Пенсіі перыядычна павялічваюцца, выплачваюцца пастаянна, своечасова. Сацслужбы праяўляюць клопат і дапамогу. Дзякуй Богу, старасць кожнага з нас у пашане.\nМалю Бога аб тым, каб усе людзі свету захавалі мір на зямлі, бераглі тое, што ёсць, і памнажалі яго. Ніхто ніколі і ні за што не павінен парушыць спакой і лад жыцця нашай Беларусі.\nДавайце ўсе разам аддадзім свае галасы за нашу суверэнную, прыгожую, багатую, незалежную Беларусь і ўсе разам будзем мацаваць яе!\nТекст: Ніна Сапліца


Застаўся ў памяці маёй - 3 - Memuarist\nMemuarist » Members » Tamara_Sokolova » Застаўся ў памяці маёй - 3\nЗастаўся ў памяці маёй - 3\nУ 1946 годзе адразу пасля вызвалення Барыс адправіўся ў Ашхабад, да сваёй старэйшай сястры Каці. На жаль, яе фатаграфіі ў нас не захавалася. Дзіцячы пісьменнік В. Юрэвіч, мой сусед па Вайсковаму завулку, успамінаў, што Каця была вельмі прыгожая і добра спявала, была опернай артысткай. (З 1962 года я жыла ў Мінску па завулку Вайсковаму, дзе жыў і Барыс Мікуліч, а праз дарогу ад яго знаходзіўся дом З. Бядулі, з якім ён сябраваў). У Каці Барыс пражыў усяго паўгода, а ў 1948 годзе сястра разам з дзецьмі трагічна загінула падчас землятрусу. Малодшая сястра Барыса Марыя пасля смерці маці жыла ў Бабруйску ў сярэдняй сястры Жэні — настаўніцы Парыцкай школы, а пазней — у Мінску ў Барыса Мікуліча. Яна мне расказвала, што вучылася ў мінскай школе №20 па праспекце Незалежнасці побач з плошчай Якуба Коласа. З сястрой Барыса Марыяй мы часам падтрымлівалі сувязь, але паколькі ва ўсіх былі ўжо свае сем’і, клопаты — не так часта, як хацелася б цяпер. Пасля Мінска яна з’ехала ў Бабруйск, дзе ў яе былі сябры, але бабруйчане яе сустрэлі неветліва пасля апублікавання «Аповесці для сябе», дзе згадваліся непажаданыя для некаторых моманты.\nПасля другога арышту Барыса вясной 1949 года бабуля, як магла, падтрымлівала яго. Памятаю, як рыхтаваліся тварожныя сыры для адпраўкі ў Сібір, папярэдне высушыўшы іх у печы, каб не папсаваліся ў дарозе. Барыс Мікуліч успамінае, як дораг быў яму гэты клопат, хоць “каменныя посныя сыры было цяжка есці”, бо яны не паддаваліся размачванню. Бабуля была непісьменная і не магла пісаць лісты. Гэта я, васьмі-дзевяцігадовая дзяўчынка, пад дыктоўку бабулі пісала яму лісты дзіцячымі крамзолямі. Адзін з такіх лістоў, на шматку паперы са школьнага сшытку ён вельмі бярог. Гэты ліст пасля смерці Барыса яго жонка разам з іншымі паперамі даслала Муры, якая і перадала яго мне, але на жаль, ён дзесьці згубіўся.\nПамятаю, як ён дасылаў віншавальныя паштоўкі і пісаў: “И вечный бой! Покой нам только снится!”. Як я цяпер разумею, гэтыя фразы з яго любімага Аляксандра Блока, на якога ён быў падобны знешне. Гэтымі ж словамі я падпісвала потым віншавальныя паштоўкі сябрам, думала, што так трэба, але мяне не разумелі. Малалетнія сваякі з Лагойска і Бабруйска таксама ўспаміналі, што Барыс Мікуліч пры сустрэчы заўсёды навучаў: “Учиться! Учиться!”. Барыс быў даволі сціплы ў побыце і добразычлівы да навакольных. Калі да яго ў Мінск прыязджалі сваякі з вёскі Церахавічы, апранутыя ў “кажух”, не па гарадскому, пляменнік і сябар Антон Мікуліч саромеўся іх, адводзіў у бок, Барыс жа быў ветлівы, усюды суправаджаў, не саромеючыся.