Налёт на Press Club, пераслед журналістаў. Хроніка пераследу 22 снежня | Гарадзенская вясна\nЯк паведаміла "Наша Ніва", у Мінске ў Нацыянальным аэрапорце затрымалі па прылёце заснавальніцу Press Club Belarus Юлію Слуцкую. Па інфармацыі "Радыё Свабода", у кватэры Юліі Слуцкай прайшоў ператрус. Ён доўжыся каля гадзіны, распавяла дачка Юліі Аляксандра. Вядома, што Юлію павезлі ў Дэпартамент фінансавых расследаванняў. Хто ладзіць ператрус, і з чым гэта звязана, дачка ня ведае.\nУ офісе арганізацыі сілавікі, меркавана, там таксама адбываецца ператрус.\nПератрус адбываецца ў праграмнай дырэктаркі Алы Шарко. У кватэру Шарко, дзе цяпер адбываецца ператрус, не пускаюць адваката. Чалавек у цывільным выштурхнуў з кватэры адваката Сяргея Зікрацкага.\nКаля 17:50 да кватэры Алы Шарко прыехалі супрацоўнікі міліцыі і папрасілі прайсці ўсіх журналістаў у машыну "для праверкі дакументаў". Пасля журналістаў павезлі ў РУУС, гэтак жа "для праверкі дакументаў", паведамляе Onliner.by. Затрыманыя тры журналіста: намеснік галоўнага рэдактара "Нашай Нівы" Андрэй Скурко, рэпарцэрка Onliner Таццяна Ашуркевіч і журналіст "Беларусы і рынак" Антон Мардзіловіч. Усіх вязуць у Маскоўскае РУУС для праверкі.\nПасля таго, як затрымалі журналістаў, з кватэры вывелі праграмную дырэктарку "Прэс-клуба" Алу Шарко. Яе вязуць у Дэпартамент фінансавых расследаванняў на Кальварыйскую, піша "Наша Ніва". Пасля гэтага адпусцілі ўсіх журналістаў.\nАдвакат Зікрацкі чакае ў кватэры Шарко. Фота: "Медыязона"\nЯк піша прэс-служба КС, перастала выходзіць на сувязь член асноўнага складу Каардынацыйнага савета Ксенія Луцкіна. Ёсць верагоднасць, што ў яе цяпер праходзіць ператрус. Луцкіна паспела адправіць экстранае паведамленне. З яго бачна, што яна цяпер дома. Ксенія Луцкіна — адна з журналістак, якія сыйшлі з Белтэлерадыёкампаніі пасля прэзідэнцкіх выбараў. Пазней бацька Ксеніі Алег Уладзіміравіч распавёў, што яго дачку затрымалі каля 16.00 у раёне ЦУМа. Калі яму на тэлефон прыйшоў сігнал SOS, мужчына ператэлефанаваў, то пачуў плач і просьбы дачкі прыехаць. Неўзабаве ён даведаўся пра ператрус у яе дома.\n"Цяпер праходзіць ператрус у яе ў кватэры, шмат людзей зайшло, яе сын-пяцікласнік там знаходзіцца — тэлефанаваў мне, плакаў. Там цяпер знаходзіцца мой сын, яе брат".\nТаксама сілавікі прыйшлі з ператрусам да дырэктара "Акадэміі прэс-клуба" Сяргея Якупава, паведамілі "Медыязоне" ў арганізацыі.\nУ доме дырэктара Press Club Belarus Сяргея Альшэўскага ў вёсцы Сцяцкі таксама прайшоў ператрус. Пра гэта паведаміў у сябе на старонцы ў "Аднакласніках" ягоны бацька Сяргей.\n"Забралі карткі, забралі працоўны ноўтбук, рабілі ператрус без прысутнасці адваката", — сказаў бацька Альшэўскага.\nКамітэт дзяржкантролю пракаментаваў справу "Прэс-клуба", піша "Наша Ніва":\n"Дэпартамент фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю праводзіць праверку па фактах парушэнняў падатковага заканадаўства Рэспублікі Беларусь у дачыненні да службовых асоб культурна-асветніцкай установы "Журналісцкая майстэрня Прэс-клуб" і іншых суб'ектаў гаспадарання, звязаных у тым ліку з паступленнем буйных грашовых сум з-за мяжы".\nПрадстаўнікі прэс-клуба Юлія Слуцкая, Ала Шарко, Сяргей Альшэўскі, Сяргей Якупаў затрыманыя на 72 гадзіны. Ва ўсіх іх сёння прайшлі ператрусы ў рамках крымінальнай справы па ч. 2 арт. 243 (Ухіленне ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры).\nПераслед журналістаў у рэгіёнах\nТаксама ў Драгічыне затрыманы карэспандэнт «Першага Рэгіёну» Сяргей Гардзеевіч. Ён перастаў выходзіць на сувязь днём 22 снежня. Прыкладна ў 14:30 яго жонцы Святлане патэлефанаваў следчы і паведаміў, што Сяргей Гордеевич затрыманы да 72 гадзін, перадае 1reg.by. Раніцай журналіст прысутнічаў на рэдакцыйнай Інтэрнэт-планёрцы, збіраўся ехаць у Берасце на сваім мікрааўтобусе. Як распавяла жонка Сяргея, у выніку ён з'ехаў з дому, але не ясна, як і дзе ён быў затрыманы.\nУ міліцыі ён знаходзіцца прыкладна з 12 гадзін дня. Праз 3 гадзіны пасля затрымання ён не выйшаў. Святлана распавяла, што супрацоўнік патлумачыў, што затрыманне звязана з справай аб абразе, па якім праводзіцца праверка. Гаворка ідзе пра рэпост у групе ў вайбер нейкага паведамлення блогера Васіля Целагрэйкіна. Праверка вызначае, ці ёсць там абразу Аляксандра Лукашэнкі.\nЯк паведамляе "Белсат", да журналіста з Віцебску Змітра Казакевіча прыбылі міліцыянты. Па стане на 17:00 у яго адбываецца ператрус. Падчас вобшуку забралі ноўтбук і флэшку.\nМіліцыянты патлумачылі журналісту Дзмітрыю Казакевічу, што ператрус праводзіцца ў рамках расследавання крымінальнай справы па артыкуле 364 КК (Гвалт альбо пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў), якое завялі на жыхара Віцебска Паўла Гагалінскага.\n"Як я зразумеў, гэта ўдзельнік вулічнага шэсця ў Віцебску 6 верасня. І я нібыта здымаў яго як журналіст на гэтай акцыі і ў мяне могуць быць нейкія відэаматэрыялы. У сувязі з гэтым у мяне канфіскавалі ноўтбук. Я растлумачыў, што ў мяне нічога няма і што маю працоўную тэхніку забіралі яшчэ раней", — кажа Зміцер.\nУ Следчы камітэт на допыт заўтра, 23 снежня, да 9:30 выкліканы член асноўнага складу КС Уладзімір Пугач. За апошнія два тыдні гэта шосты выпадак выкліка на допыт у Следчы камітэт прадстаўніка асноўнага складу КС. Усе дапытваемыя падпісваюць дакумент аб неразгалошванні падрабязнасцяў допыту.\nУ Мінску затрымалі Таццяну Іоська. Яна прыйшла па позве ў РУУС Першамайскага раёна, там яе затрымалі і адправілі ў ІЧУ Акрэсціна.


Дыпламанты конкурсу “Пралескі” — Techkrait . "",\n19.05.2011 101 Анжелика 0 Comment\nУ дзіцячым музычным фестывалі-конкурсе “Пралескі”, які прайшоў нядаўна на базе Брэсцкага музычнага каледжа, удзельнічалі і юныя музыканты Маларыцкай школы мастацтваў. Сапернічаць у майстэрстве віртуознага валодання музычнымі інструментамі ім давялося з музыкантамі з Мінска, Полацка, Баранавіч і іншых гарадоў рэспублікі. І хоць быць заўважаным ў такой вялікай колькасці музычных талентаў было няпроста, юныя дараванні з Маларытчыны не падвялі і сваіх настаўнікаў, і сваю школу. Юлія Федарук і Ангеліна Дацык вярнуліся дамоў з дыпломамі ІІІ ступені, Алег Абрамук быў заахвочаны дыпломам удзельніка. А настаўнікі Наталля Забеліна, Вольга Жуліна, Наталля Лашак і канцэртмайстар Маргарыта Мандрова атрымалі Граматы за педагагічнае майстэрства.\nВучні Наталлі Валер’еўны Забелінай на музычных конкурсах перамагалі ўжо не раз. Апраўдала надзеі вопытнага педагога і юная цымбалістка Юлія Федарук. Другі год наведвае дзяўчынка музычную школу, вельмі стараецца, уважліва слухае парады настаўніка, карпатліва працуе над кожнай п’есай, а таму і выступленне яе на конкурсе не засталося незаўважаным. Працавітасць і стараннасць дапамаглі стаць прызёрам конкурсу і Ангеліне Дацык. Пад кіраўніцтвам маладога настаўніка Вольгі Жулінай яна цудоўна авалодала балалайкай і здолела зачараваць журы.\nПяць гадоў, наведваючы ўрокі па класу домры, разам са сваёй настаўніцай Наталляй Валер’еўнай Лашак ішоў да поспеху на конкурсе Алег Абрамук. Дыплом, які атрымаў далёка не кожны з удзельнікаў конкурсу, стаў пацвярджэннем таго, што выступленне яго спадабалася.\nВярнуўшыся дамоў, юныя музыканты працягваюць шліфаваць на ўроках сваё музычнае майстэрства. Наперадзе, будзем спадзявацца, іх чакае шмат новых перамог.\nНА ЗДЫМКАХ: педагог Наталля Забеліна рыхтуе сваю вучаніцу Юлію Федарук да новых перамог; дыпламанты конкурсу “Пралескі” Алег Абрамук і Ангеліна Дацык разам з педагогамі Наталляй Лашак і Вольгай Жулінай.\n← Каляска для Веранікі\nДухоўны прамень →


Глыток з крыніц народных, жыватворных\nУнікальнае месца з асаблівай атмасферай. Пераступаеш парог раённага Дома рамёстваў, што ў Залессі, – і адразу трапляеш у свет, дзе ціха і спакойна. І гэта нядзіўна: музы не церпяць мітусні, прыгажосць не ствараецца з наскоку. Спачатку яна перажываецца ў душы, а пасля нараджаецца ў руках.\nДарэчы, памяшканне Дома рамёстваў было пабудавана напачатку ХХ стагоддзя. Да вайны ў ім жыў фармацэўт і аптэкар па прозвішчы Блусь. У савецкі час тут размяшчаўся дзіцячы садок, пасля бібліятэка. На працягу апошніх 15 гадоў – Дом рамёстваў.\nЗнешні выгляд памяшкання адразу прыцягвае ўвагу тых, хто ўпершыню ў Залессі. А калі трапляеш унутр – здаецца, час спыняецца…\nНазад у мінулае\nЗагадчыца Дома рамёстваў Таццяна Зеновіч праводзіць невялікую экскурсію. На этнаграфічнай экспазіцыі “Адкуль нашы карані” - унікальныя старадаўнія рэчы, сабраныя не толькі па Смаргоншчыне, але і ў іншых кутках Беларусі. Вышываныя набожнікі, тканыя дываны, вышываныя ручнікі і абрусы, адзенне, ходнікі, разнастайныя прылады працы, якімі карысталіся нашы продкі…\nПобач – ткацкі станок, праўда, выглядае па-сучаснаму – не “ад бабуль”, стылізаваны, на якім майстрыхі Дома рамёстваў ткуць паясы і ручнікі. “Наш хлопец” – не, нават не з гумарам, а неяк ганарова называюць станок між сабой майстрыхі.\nТаццяна Зеновіч вядзе гурток “Вытокі” (па ткацтве паясоў), Ніна Кенько – гурток “Кросенцы”, які наведваюць нават хлопчыкі. Спачатку, пакуль не было кроснаў, тут ткалі паясы на рамках. У марах загадчыцы Дома рамёстваў – прыдбаць настольныя станочкі, мабільныя. Таццяна Вікенцьеўна кіруе таксама аматарскім аб’яднаннем “Спадчына”, ладзіць сустрэчы з творчымі людзьмі Смаргоншчыны, якія праводзяць майстар-класы па розных відах народнай творчасці.\nНашы рукі не для суму\nМайстрыха Ніна Кенько – асвоіла не толькі бранае ткацтва.\nЗа восем гадоў работы ў Доме рамёстваў чаго толькі не “натварыла”. Яна вяжа кручком вельмі цікавыя рэчы, напрыклад, дамскія штучкі: парасоны ад сонца, вееры, капялюшыкі. Аздабляе карункамі ручнікі і абрусы. Стварае розныя дзіцячыя цацкі. Я вельмі здзівілася, калі сярод іх багатай разнастайнасці знайшла бразготкі для малых. Вялікім попытам у турыстаў карыстаецца яе аўтарская работа “Смаргонскі мядзведзь” (з баранкамі на шыі, з бубнам ці дудачкай у руках).\nЦяпер на абласны конкурс “Гарадзенскі сувенір” майстрыха рыхтуе свайго самага лепшага “Мішку”. Работы Ніны Кенько карыстаюцца попытам не толькі ў беларускіх модніц. Расія, Германія, ЗША, Ізраіль – і гэта далёка не ўвесь пералік краін, куды паехалі яе рукатворныя шэдэўры.\nЗа плячыма ў Марыі Зенкевіч (майстра па вязанні) трыццаць гадоў работы з дзецьмі, была выхавацелем і настаўніцай. “Вязаць люблю неймаверна. “Абвязваю” ўсю сям’ю. На ніткі грошы ніколі не шкадую. Усё жыццё гэты занятак быў хобі, а цяпер ператварыўся ў работу. Раней на творчасць часу не хапала, а цяпер – атрымліваю задавальненне”, - усміхаецца Марыя Віктараўна. На гурток па вязанні да майстрыхі з задавальненнем ходзяць вучні Залесскай школы, пачынаючы ад другога класа.\nМарыя Віктараўна займаецца і ярнбомбінгам (вязанае графіці – малады накірунак у вулічным мастацтве). Вакол дома рамёстваў аздобіла агароджу і дрэва, на чарзе – калодзеж.\nА яшчэ Марыя Зенкевіч… не, не гуляе ў лялькі, а стварае іх. Лялькі-мотанкі, з рознымі травянымі напаўняльнікамі, лялькі на заварнік, тэкстыльныя лялькі… “Дамавікі Кузькі, зробленыя на аснове мешкавіны і аздоблены саломкай, таксама прыцягваюць увагу пакупнікоў. “Калі рабіла, думала, людзі не надта браць будуць. Памылялася. Куплялі актыўна. Цяпер у мяне цэлая армія “дамавічкоў”, - зазначае “галоўнакамандуючая”.\nВізітоўка нашага краю\nМетадыст Дома рамёстваў Наталля Логач саломапляценню прысвяціла ледзь не палову свайго жыцця. Гэта адзін з самых старажытных відаў народнага мастацтва. З саломкі выраблялі рэчы, якія выкарыстоўваліся як у гаспадарчых мэтах, так і ў абрадава-рытуальных. З цягам часу на першы план выйшла дэкаратыўнае прызначэнне саломкі: у якасці аздаблення інтэр’ера ці як найлепшага сувеніра з беларускай зямлі.\nСучасныя майстры па саломапляценні ствараюць высокамастацкія творы, дзякуючы якім “беларуская саломка” стала сапраўднай візітоўкай нашага краю. Наталля Віктараўна дэманструе свае работы: шкатулкі, лялькі, вяночак – а я не стрымліваю захаплення ад фантазіі і майстэрства жанчыны. Яе работы былі не раз адзначаны на конкурсах “Беларуская лялька”, “Беларускі сувенір” і іншых. На заняткі да Наталлі Логач прыязджаюць нават людзі з райцэнтра. Нікому не адмаўляе, усіх запрашае.\nНе хацелася з’язджаць з Залесся. Хацелася затрымацца ў часе. Каб яшчэ больш падсілкавацца “народнай энергетыкай”, адчуць прыліў сіл і бадзёрасці. А хто яшчэ не быў у раённым Доме рамёстваў, раю туды з’ездзіць, пазнаёміцца з людзьмі, якія беражліва захоўваюць народныя традыцыі і перадаюць іх наступным пакаленням.


Сугучча сэрцаў — Techkrait . "",\n12.03.2014 258 Анжелика 0 Comment\nМаларыцкая ЦБС пачала рэалізоўваць праект “Маларыта на скрыжаванні культур”, які прымеркаваны да Года гасціннасці. У яго рамках прадугледжана правядзенне розных цікавых мерапрыемстваў.\n— Маларытчына – рэгіён шматнацыянальны, — кажа Марыя Жыгалава, доктар педагагічных навук, прафесар Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С. Пушкіна, адна з першых даследчыкаў этнавітальнасці і мульцікультурнасці нашага раёна. – Тут мірна спрадвеку побач працуюць, радуюцца і сумуюць, гадуюць дзяцей прадстаўнікі розных нацыянальнасцей і народнасцей. На Маларытчыне не толькі беларусы, рускія, украінцы, палякі, яўрэі жывуць па-суседску, узбагачаючы адзін аднаго сваімі нацыянальнымі традыцыямі, стравамі, абрадамі, звычаямі, песнямі. Наш край шчыра, як маці, прыняў прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей і народнасцей, стаў для іх другім родным домам. Аднак прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей і народнасцей не асіміляваліся, а захавалі ідэнтычнасць, знаходзяць свой шлях суіснавання, жывучы побач і развіваючы культуру сваёй краіны. Пры гэтым адбываецца ўзаемаўплыў і ўзаемаўзбагачэнне. Кожная з нацыянальнасцей, што пражывае на Маларытчыне, паўтаруся, зберагла, захавала свае традыцыі і паспяхова пазіцыяніруе іх у нашым соцыуме. Культура іх самабытная, багатая, запамінальная і яркая. Яна дапамагае кансалідаваць наша грамадства ў адно маналітнае цэлае.\nДля наведвальнікаў у абанеменцкім аддзеле арганізавана выстава “Сугучча сэрцаў: Беларусь – Украіна”. Тут прадстаўлены мастацкая літаратура на ўкраінскай мове, фотаальбомы, ілюстраваныя нарысы.\n— Раней у нас былі цесныя культурныя сувязі з калегамі з Ратнаўскага раёна, — кажа Галіна Кучына, загадчыца аддзела бібліятэчнага маркетынгу. – Асабліва плённымі стасункі былі ў сярэдзіне-другой палове 80-ых гадоў мінулага стагоддзя. Пастаянна праводзіліся сустрэчы, семінары. Была таксама сумесная вучоба, абмен вопытам. На жаль, пасля распаду СССР усё перарвалася.\nВыстава выклікала цікавасць у наведвальнікаў раённай бібліятэкі.\n— Я не магла не спыніцца ля паліцы, каб не праглядзець некаторыя кнігі, — кажа Лідзія Мірчук, кіраўнік спраў Хаціслаўскага сельвыканкама. – Прыцягнулі ўвагу маляўнічыя фотаальбомы. Зацікавіла таксама літаратура пра Ратнаўскі раён. Жывем жа побач, але пра суседзяў ведаем не так і многа. Выстава якраз і дае магчымасць бліжэй пазнаёміцца з тым шматлікім багаццем, якое маюць нашы суседзі.\nПраект “Маларыта на скрыжаванні культур” дазволіць маларытчанам бліжэй судакрануцца з такім феноменам, як культура пагранічча, наблізіцца да яе вытокаў, пашырыць кругагляд.\nНа здымку: Лідзія Мірчук, кіраўнік спраў Хаціслаўскага сельвыканкама, знаёміцца з выставай “Сугучча сэрцаў: Беларусь – Украіна”, якая арганізавана ў раённай бібліятэцы.\nОпубликовано в «ГЧ» 7.03.2014 г.\n← “Наш дом цяпер тут”\n«Выйгралі… маму» →


Якую небясьпеку нясе дом культуры ў Полацку?\n17 студзень 2006, 16:10\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Былы жыхар Полацку Уладзімір Цыбульскі, які жыве цяпер у Варшаве, працягвае патрабаваць эвакуацыі будынку полацкага дому культуры, сьцьвярджаючы, што сродкі на рамонт гэтага будынку былі скрадзеныя і далейшае знаходжаньне ў ім пагражае жыцьцю людзей.\n12 сьнежня летась Уладзімер Цыбульскі разам з групай беларусаў правёў пікет каля беларускай амбасады ў Варшаве з патрабаваньнем тэрмінова эвакуяваць людзей з будынку дому культуры, што на вуліцы Гогаля ў Полацку – зрабіць гэта ён патрабаваў яшчэ калі жыў у Полацку.\nПаводле ўдзельнікаў пікету, сродкі, якія накіроўваліся на рамонт будынку, былі скрадзеныя і цяпер дом культуры знаходзіцца ў аварыйным стане. У амбасаду быў перададзены ліст да кіраўніка Беларусі з заклікам выканаць свае перадвыбарчыя абяцаньні і пакараць карумпаваных чыноўнікаў.\nСёньня, больш чым праз месяц пасьля пікету, спадар Цыбульскі прыйшоў у амбасаду па адказ, аднак там яму паведамілі, што адказ будзе накіраваны па адрасе, які ён пазначыў у звароце. Аднак у гэтым дакумэнце зваротнага адрасу не было.\n(Цыбульскі: ) “12 сьнежня я накіраваў праз амбасаду зварот да прэзыдэнта з заклікам закрыць гэты дом, у якім месьціцца дзіцячая бібліятэка – там абавязкова здарыцца трагедыя, калі нічога не рабіць. Але адказу няма. Мне падаецца, што цяпер у Беларусі мала хто прыслухоўваецца да законаў, да сумленьня. Нікога не цікавіць ні жыцьцё чалавека, ні дадзенае слова”.\nЗ тлумачэньняў супрацоўніка амбасады вынікае, што зварот спадара Цыбульскага мог быць накіраваны ў Полацак, але ці было гэта зроблена і калі, невядома.


7-02-2012, 15:36 [ Навіны ] • О ремнях и скорости\nПростая, але эфектыўная абарона аўтамабіліста — рамень бяспекі. Хаця большасць вадзіцеляў і пасажыраў карыстаюцца імі, але ж усё ж прыкладна 20% ігнаруюць і парушаюць тым самым правілы дарожнага руху.\n7-02-2012, 15:34 [ Здарэнні ] • Беда на льду\nМоцным лёдам скаваў мароз вадаёмы, але гэта не дае падстаў для бяспечнасці пры іх наведванні, пры пераходах і пераездах, бо нават пры вялікім марозе ў асобных месцах вада ці зусім не замярзае, ці лёд надта тонкі і нетрывалы.\n7-02-2012, 15:31 [ Здарэнні ] • Задержаны на границе\nНоччу ў канцы мінулага года полацкія пагранічнікі затрымалі паблізу адной з прыгранічных вёсак траіх грузінаў.\nВыяўлены легкавы аўтамабіль “Опель” з двума грамадзянамі Беларусі. Яны дапамагалі затрыманым у спробе назаконнага перасячэння граніцы.\nУ адносінах беларусаў праведзена праверка. Грамадзян Грузіі дэпартуюць.


Парады па выбары сонцаахоўных ачкоў - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nПарады па выбары сонцаахоўных ачкоў\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Парады па выбары сонцаахоўных ачкоў\nСонцаахоўныя акуляры часцей за ўсё выкарыстоўваюцца як модны аксэсуар, аднак іх праўдзівая функцыя заключаецца ў абароне вачэй ад сонечнага святла і ад неспрыяльнага ўздзеяння ўльтрафіялетавых прамянёў. Таму не варта купляць першыя якія трапілі акуляры, а варта старанна паставіцца да іх выбару, каб зберагчы свае вочы.\nПростыя сонцаахоўныя акуляры ў якасці моднага аксэсуара можна насіць ўвечары і ўначы. Для дзённых паходаў пад прамянямі сонца вам спатрэбяцца сапраўдныя сонцаахоўныя акуляры.\nПерш за ўсё, неабходна звярнуць увагу на матэрыял вырабу сонцаахоўных ачкоў. Найважнейшая функцыя сонцаахоўных ачкоў - абарона вачэй ад ультрафіялетавага выпраменьвання. З такой функцыяй спраўляюцца толькі акуляры са шклянымі лінзамі, так як шкло само па сабе не здольна прапускаць ультрафіялетавыя прамяні.\nВарта адзначыць, што занадта маленькія акуляры, нават калі будуць выглядаць вельмі стыльна, дрэнна абараняюць ад сонца. Акрамя таго, шкляныя лінзы менш скажаюць знешні свет, таму лічацца больш якаснымі. Аднак і пластык можа абараняць ад ультрафіялетавых прамянёў. Пры вырабе такіх лінзаў ў пластык ўводзяць адмысловыя дадаткі. Пры выбары такіх ачкоў пераканайцеся ў тым, што на іх бірцы напісана, што гэтыя акуляры абараняюць ад ультрафіялетавых прамянёў.\nЯк правіла, такія пластыкавыя лінзы будуць каштаваць крыху даражэй, чым лінзы з звычайнага пластыка. Акрамя таго, і такіх лінзах можна ўбачыць лікавае значэнне даўжыні хваль, якія яны прапускаюць. Калі вы бачыце на лінзе адзнаку, малодшую чым 400 нм, не варта іх купляць.\nВыбар колеру лінзаў сонцаахоўных ачкоў залежыць ад вашых пераваг. Але карысна ведаць, што розныя адценні прымушаюць вас па-рознаму ўспрымаць навакольны свет. Напрыклад, сонцаахоўныя акуляры ружовыя неблаготворно ўплывае на псіхіку. У гэты ж час зялёныя лінзы лічацца спрыяльнымі для вачэй і псіхікі ў цэлым, так як зялёны колер супакойвае.\nАкрамя таго, пажадана, каб акуляры мелі раўнамернае зацямненне, так як паступовае зацямненне ўверх лінзаў будзе дастаткова хутка стамляць вочы. Акуляры з люстраной паверхняй лінзаў прызначаныя для ліквідацыі блікаў на моры або на снежных вяршынях, таму пастаянна іх насіць няма сэнсу.\nПа аправы сонцаахоўных ачкоў можна сказаць, што лепшай аправай будзе тая, якая прыйшлася вам па душы, і добра на вас сядзіць. Акуляры не павінны перашкаджаць вам, а наадварот, быць зручнымі. Поспехі, сайт карысных саветаў Sovets.net.\nВыбар сонцаахоўных ачкоў. парады афтальмолага Відэа.\nПапярэдні Тэкст Каця Самбуку без макіяжу\nНаступная Артыкул Французскі масаж - хуткая карэкцыя цела\nНовая калекцыя Эка - восень-зіма 2016-2017


«На тым полі, дзе шмат кветак, — дзівосны букет», або Што чакае нацыянальныя літаратуры? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Літаратура » «На тым полі, дзе шмат кветак, — дзівосны букет», або Што чакае нацыянальныя літаратуры?\n«На тым полі, дзе шмат кветак, — дзівосны букет», або Што чакае нацыянальныя літаратуры?\nПісьменнікі розных краін гэтымі днямі сабраліся ў Быхаве. На пасяджэнні міжнароднага «круглага стала» яны абмяркоўвалі, як працуюць і чым зарабляюць прадстаўнікі гэтай прафесіі, засцерагалі адзін аднаго ад глабальных праблем, што пагражаюць сапраўднай творчасці. Вяліся гарачыя спрэчкі і пра тое, што такое літаратуры кожнай краіны паасобку і што іх павінна аб'ядноўваць. Адным з арганізатараў быў і Выдавецкі дом «Звязда». Алесь КАРЛЮКЕВІЧ спачатку прэзентаваў новую кніжную серыю — «Сугучча сэрцаў».\nГэты праект уяўляе сабой 11 кніг, кожная з якіх напалову складаецца з твораў беларускай літаратуры, перакладзеных на рускую мову, а напалову — з твораў, таксама перакладзеных, літаратуры адной з краін СНД — такі атрымаўся своеасаблівы «мост» творчага сяброўства. Першы намеснік міністра інфармацыі Беларусі Лілія АНАНІЧ зазначыла ў дачыненні да гэтага праекта:\n— У «Сугуччы сэрцаў» сабрана літаратура ўсіх краін СНД. Нам трэба мацаваць і развіваць нашы кантакты. Таму што мы ўсе размаўляем на нацыянальных мовах. Аднак у нас ёсць моцная кансалідуючая зброя — руская мова, якую мы ўсе ведаем, любім, разумеем. І менавіта гэтая кніга, я ўпэўнена, трапіць ва ўсе бібліятэкі гэтых краін.\nЗ далёкага Новасібірска ў Быхаў прыехаў паэт, галоўны рэдактар часопіса «Сибирские огни» Уладзімір Беразеў\n. Ён — сапраўдны сябар нашай літаратуры, які заўважае тыя навінкі, з'явы, якія ў нас адбываюцца, і публікуе ў сваім выданні. На гэта Уладзімір Беразеў адказаў:\n— Я вельмі люблю бываць на гэтай зямлі. Тут душа крыху адпачывае ад шалёнага тэмпу новасібірскага жыцця, тут мірна і спакойна. І пейзаж, і тэмп жыцця іншы. З іншага боку, магу сказаць, што ў Беларусі жывуць многія аўтары часопіса «Сибирские огни». І ў кожны прыезд я ўзбагачаю партфель нашага выдання новымі рукапісамі — адметнымі адкрыццямі. У мінулагодніх нумарах імі сталі маладыя беларускія пісьменніцы Алёна Брава і Наталля Валністая — унікальныя, таленавітыя творцы. Такую традыцыю мы будзем працягваць, бо беларуская літаратура ў нашым часопісе — адзін з выразных галасоў. Часта ў нас друкуюцца аўтары і з іншых краін СНД. Гэта пазіцыя выдання, еўразійская і сусветная, — аб'ядноўваць усіх сапраўдных таленавітых рускамоўных пісьменнікаў, якія жывуць сёння. Бо ў наш час для літаратуры няма межаў. Рускамоўныя кнігі выходзяць усюды, руская і беларуская літаратуры вывучаюцца ў многіх універсітэтах свету.\nУраджэнец Магілёўшчыны, старшыня Федэральнай нацыянальна-культурнай аўтаноміі «Беларусы Расіі» Валерый КАЗАКОЎ падтрымаў меркаванні суразмоўцаў. І дадаў, што айчыннай літаратуры на рускай мове можа пагражаць небяспека:\n— З вялікім хваляваннем буду казаць пра лёс рускай літаратуры, якая перажывае няпросты час, хоць аўтараў і вельмі шмат. Увогуле няма нацыянальных літаратур, ёсць проста літаратура: добрая, якую чытаюць усе і любяць. Калі ж яе няма — застаецца чытво, якое мала перакладаецца, але шмат чытаецца — і гэта адна з асноўных на сёння праблем. Наша славянская літаратура (ды і ўвогуле нармальная літаратура) знаходзіцца ў вельмі складанай сітуацыі. Не выключана магчымасць таго, што над намі сыдуцца дзве моўныя хвалі. Першая — англа-амерыканская, якая нясе з сабой шырспажыўскае смецце. І другая хваля, для нас пакуль не вядомая, — азіяцка-цюркская (сюды дадаю яшчэ і Кітай). Нам трэба аб'яднацца і адстаяць сваю агульную самабытнасць, іначай не ведаю, да чаго дажывём...\nПісьменнік, журналіст, сцэнарыст, рэжысёр-дакументаліст Аляксандр БАГАТЫРОЎ, таксама з Расіі, з меркаваннямі апанентаў аказаўся не згодны, але таксама нагадаў пра неабходнасць бараніць і прапагандаваць добрую літаратуру ў супрацьвагу шкоднаму ўздзеянню тэлебачання:\n— Дзякуй Богу, нацыянальныя літаратуры ёсць! Бо на тым лузе, дзе шмат кветак, — дзівосны букет... Усім пісьменнікам, адказваючы на пытанне «Што нам рабіць?», я параіў бы прачытаць кнігу «Пра закон і боскую ласку» мітрапаліта Іларыёна. Бо сучасныя людзі жывуць пад пастаянным прыцэлам тэлевізара, з якога не пра боскую ласку кажуць, не пра закон, а яго сталае парушэнне. 90% экраннага часу займаюць дрэнна скляпаныя дэтэктывы. Яны, у адрозненне ад бессмяротнага твора Дастаеўскага «Злачынства і пакаранне», разглядаюць пытанне не таго, як чалавек прыходзіць да пакаяння пасля смяротнага граху, а таго, хто забіў... Вось чым з дня ў дзень, на жаль, займаюцца і многія пісьменнікі, і мае калегі-кінематаграфісты. Адрыў ад маральнасці, ад нацыянальных каранёў — гэта найвялікшая бяда. Аднак выдатная асаблівасць нашага часу заключаецца ў тым, што мы ўзгадалі пра карані. І я радуюся, што пра гэта сталі думаць не толькі прафесіянальныя творцы, але і дзяржаўныя дзеячы. Мы бачым, што з'явілася новая плеяда людзей, якія не толькі, як у народзе кажуць, стаяць збоку і свечку трымаюць, але шчыра вераць і разумеюць, што толькі з Божай дапамогай можна выцягнуць гэты наш велізарны воз з той бездані, у якую завялі яго і гоняць і кіраўнікі, і наша акаянства, і лянота, і п'янства, і незлічоная колькасць грахоў. Задача літаратуры — адлюстроўваць не статус-кво, не бяду, у якую мы трапілі, а шляхі, як знайсці з яе выйсце.\nНамеснік старшыні Кіеўскай арганізацыі Нацыянальнай суполкі пісьменнікаў Украіны Уладзімір ДАНІЛЕНКА разважаў не толькі пра тое, што такое пісьменніцтва як прызначэнне, але і пісьменніцтва як прафесія. Па словах Даніленкі, за апошняе 20-годдзе ў гэтай сферы ва Украіне адбылося надзвычай шмат:\n— Пасля падзення Савецкага Саюза і стварэння незалежных дзяржаў украінская літаратура апынулася ў абсалютна новых умовах развіцця. Са знікненнем таталітарнай ідэалогіі паўстала неабходнасць пісаць пра злабадзённыя рэчы. За кароткі час знікла дзяржаўная гандлёвая арганізацыя «Кніга», якая займалася пастаўкай выданняў у кнігарні Украіны. Былі прададзены многія кніжныя крамы, на мяжы знікнення апынуліся і самі выдавецтвы. Знік клас прафесійных пісьменнікаў, якія жылі за кошт продажу сваіх кніг. Але апошняе — з'ява не ўнікальная: у большасці краіны Еўрапейскага саюза пераважная большасць пісьменнікаў займаецца творчасцю ў вольны ад асноўнай працы час. Летась на ўкраінскай кніжнай выставе адзін французскі выдавец прызнаўся, што іх пісьменнікі зарабляюць на жыццё журналістыкай або выкладчыцкай працай... За гады незалежнасці ва Украіне з'явіліся новыя кніжныя выдавецтвы з украінскім і замежным капіталам, кніжныя серыі, літаратурныя газеты і інтэрнэт-выданні. Штогод у Львове праходзіць буйны міжнародны кніжны форум, а ў Кіеве — літаратурныя кніжныя кірмашы і таксама кніжны форум, прысвечаны Дню незалежнасці Украіны. Штогод уручаецца нацыянальная ўзнагарода аўтарам, чые тыражы перавысілі 100 тысяч экземпляраў, складаюцца рэйтынгі лепшых выданняў.\nСа слоў Даніленкі вынікала, што прафесійныя пісьменнікі ва Украіне могуць і зарабіць сваёй творчасцю, і распіярыць сябе, калі трэба, і быць запатрабаванымі. І даволі часта гэта адбываецца без падтрымкі дзяржавы. Па прыватнай ініцыятыве адкрываюцца выдавецтвы, якія паступова становяцца даволі буйнымі. Паэты самі актыўна распаўсюджваюць сваю творчасць і робяцца прыкметнымі асобамі ў грамадстве. Іначай кажучы, развіццё і прэстыж прафесіі пісьменніка адбываецца знутры.\nВа ўдзельнікаў міжнароднага «круглага стала» быў час не толькі абмяняцца вопытам, але і пасябраваць падчас беларускага Дня пісьменства. Многія з іх паехалі дадому з новымі творамі нашых аўтараў, як паэтычнымі, так і празаічнымі, мяркуючы надрукаваць іх у сваіх выданнях. Кожнаму было чым ганарыцца і чаму павучыцца.\n5187 Гюнэш Абасава: Мне здаецца, што мы муж і жонка не сем гадоў, а нашмат болей\n4819 Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян\n4778 Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма\n4371 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n4048 Дзмітрый Ходас: Воля, характар і любоў\n3182 Інтэрвальнае галаданне: чаканні і рэальнасць\n2835 Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вотчын Маларыцкага раёна\n2670 Народная артыстка Беларусі Ніна Шарубіна: Не скупіцеся на добрыя словы!\n2502 Бландзінкі за шпільцішам. Карэспандэнт «Звязды» зазірнуў углыб аргана


Ужо 12-я сустрэча даследчыкаў Карэліччыны\nТрадыцыі асветніцтва на карэліцкай зямлі цягнуцца з даўніх часоў. Тут нарадзіліся таленавітыя пісьменнікі і вучоныя, творы якіх увайшлі ў скарбніцу сусветнай літаратуры і навукі. Асветніцкія традыцыі працягваюць навукоўцы – удзельнікі Карэліцкіх краязнаўчых чытанняў, што ўпершыню адбыліся ў 1993 годзе і доўжацца па сённяшні дзень. 24 гады таму дапамог распачаць гэтую справу Нацыянальны навукова-асветніцкі цэнтр імя Ф. Скарыны на чале з прафесарам Адамам Мальдзісам. Сёння яе працягваюць вучоныя Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Матэрыялы канферэнцыяў выдадзеныя і з’яўляюцца каштоўнай крыніцай ведаў пра гісторыю Карэліцкага раёна і яго славутых людзей.\n10 лістапада ў райцэнтры адбыліся XII Карэліцкія чытанні. Навукова-практычная канферэнцыя, што была арганізаваная райвыканкамам пры падтрымцы Інстытута гісторыі НАН Беларусі, сабрала больш за 20 удзельнікаў – навукоўцаў Акадэміі навук, БДУ, Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі, Нацыянальнага гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Нясвіж», музея «Замкавы комплекс “Мір”» і карэліцкіх краязнаўцаў. Тэматыка канферэнцыі, «Штодзённасць жыхароў Карэліцкага рэгіёна X – XX стст.», дала магчымасць ахапіць шырокае кола пытанняў, паглыбіцца ў мінулае, пачынаючы ад падзеяў далёкага каменнага веку да сучаснасці.Чытаць далей…\nШмат гадоў даследуе стаянкі старажытных людзей у нашым раёне археолаг і настаўнік Уладзімір Хартановіч. Ён адкрыў і даследаваў гарадзішча ранняга жалезнага веку непадалёк в. Варонча, стаянкі неаліту і ранняй бронзы побач з в. Уша, знайшоў і перадаў у раённы музей шмат цікавых знаходак. Выпускнік карэліцкай школы, для якога археалогія стала часткаю жыцця, калі прыязджае ў час летняга адпачынку ў Карэлічы, вандруе па раёне ў пошуках новых археалагічных аб’ектаў. На канферэнцыі ён абагульніў вынікі сваіх знаходак на новых стаянках каменнага веку каля в. Уша і паабяцаў перадаць знойдзеныя артэфакты ў раённы краязнаўчы музей.\nНавукоўцы А. Радаман і Я. Глінскі засяродзілі ўвагу на гісторыі родаў Вобрынскіх (XVII ст.) і Пантусовічаў (XV – XVIII стст.). Пра гісторыю маёнтка Карэлічы і праблемы жыцця местачкоўцаў у XVII – XVIII стст. расказалі загадчык аддзела крыніцазнаўства і археаграфіі Інстытута гісторыі НАН Беларусі, кандыдат гістарычных навук А. Доўнар і аспіранты Я. Сурскі і А. Яраш.\nСупрацоўнікі Замкавага комплексу «Мір» распавядалі пра ўстановы адукацыі ў мястэчку ў XIX – пачатку XX ст., гісторыю мірскага ўніяцкага базыльянскага манастыра і развіццё турызму на Навагрудчыне ў міжваенны час. Кандыдат гістарычных навук І. Ганецкая пазнаёміла з археалагічнымі даследаваннямі палаца Святаполк-Мірскіх у апошнія два гады.\nШэраг выступленняў на канферэнцыі быў прысвечаны культуры карэліцкай зямлі і знакамітым ураджэнцам краю. Цікавы даклад пра помнікі іканапісу Карэліччыны прадставілі на суд слухачоў супрацоўнікі Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі. Творчасці Янкі Брыля і Вольгі Іпатавай прысвяцілі свае даклады літаратуразнаўцы Акадэміі навук. Аўтар гэтага артыкула пазнаёміла ўдзельнікаў канферэнцыі з цярністым лёсам ураджэнца вёскі Трашчычы, рэдактара «Беларускай газеты» Алеся Карповіча, які вышэйшую адукацыю атрымліваў у 1920-я гг. у Празе.\nМатэрыялы дзвюх апошніх канферэнцыяў плануецца неўзабаве выдаць асобным зборнікам.\nПапярэднi артыкулАгратурызм па-беларуску


Памочнік Google ужо сумяшчальны з больш чым 50.000 XNUMX разумных прылад | Androidsis\nРазумныя прылады сталі больш чым распаўсюджаны ў многіх дамах. Выкарыстанне гэтых прылад павялічылася ў апошнія гады дзякуючы зніжэнне коштаў, якое адчуваюць гэтыя прадукты і вялікая колькасць вытворцаў, якія прапануюць сумяшчальнасць з рознымі даступнымі памочнікамі і экасістэмамі.\nАдзін з іх, Google Assistant, з'яўляецца адным з самых папулярных разам з Alexa Amazon. У 2018 годзе Google абвясціў, што яго віртуальны памочнік сумяшчальны з больш чым 10.000 1000 смарт-прыладамі больш чым 2 розных вытворцаў. Праз XNUMX гады гэты паказчык ён павялічыўся да 50.000 5.500 прылад ад XNUMX вытворцаў.\nЗа апошнія два гады памочнік Google павялічыў сваю экасістэму, і сёння яна даступная на прыладах усіх коштаў, якія ахопліваюць патрэбы ўсіх карыстальнікаў. Больш за ўсё вырас рынак разумных лямпаў, бо гэта адзін з самых зручных і карысных, які мы можам выкарыстаць для аўтаматызацыі дома.\nКалі мы хочам заняцца хатняй аўтаматызацыяй, рашэнне, якое прапануе памочнік Google, з'яўляецца адным з паляпшэнняў, асабліва для інтэграцыя памочніка ва ўсіх смартфонах Android. Нягледзячы на тое, што Alexa Alexa Amazon таксама прапануе нам вялікая колькасць сумяшчальных прадуктаў, той факт, што амаль неабходна мець разумны дынамік (мы можам кіраваць ім праз прыкладанне Android), не робіць яго лепшым варыянтам.\nТым не менш, ад Amazon рэгулярна прапануюць нам цікавыя прапановы на сваіх дынаміках, таму, калі вы аддаеце перавагу экасістэме Amazon даматызаваць ваш дом, вам проста трэба дачакайцеся патрэбнай прапановы, паколькі з пункту гледжання сумяшчальных прылад і кошту мы знойдзем практычна аднолькавыя прадукты, бо яны звычайна сумяшчальныя з абедзвюма экасістэмамі, выкарыстоўваючы адзін і той жа пратакол сувязі.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прыкладанні для Android » Памочнік Google ужо сумяшчальны з больш чым 50.000 XNUMX разумных прылад\nТакім чынам, OnePlus аптымізаваў OxygenOS 11 для лепшага выкарыстання мабільных тэлефонаў адной рукой


Хвароба, актуальная сёння | ДЯТЛОВЩИНА\nХвароба, актуальная сёння\n24 сакавіка 1882 года нямецкі вучоны Роберт Кох адкрыў мікабактэрыю туберкулёзу, якую назвалі "палачкай Коха". Гэта незвычайна жыццеўстойлівы мікраарганізм, які захоўвае свае ўласцівасці нават пры высыханні, замярзанні, пасля апрацоўкі спіртам, кіслатой, шчолаччу.\nУ глебе мікабактэрыя застаецца жыццяздольнай да года. У высахлай макроце можа захоўвацца да 10-12 месяцаў (у жылых, памяшканнях), у кнігах — 3-4 месяцы. У сырым малацэ міка-бактэрыі туберкулёзу выжываюць 14-18 сутак.\nУ масле і сыры не гінуць на працягу 8-10 месяцаў. Аднак бацыла хутка гіне пры ўздзеянні прамых сонечных прамянёў, высокіх тэмператураў. Наибольшая рызыка заражэння назіраецца ў цёмных, сырых і неправетрываемых памяшканнях.\nКрыніцай заражэння з'яўляецца хворы чалавек, які часам нават не ведае пра сваю хваробу, паколькі туберкулёз можа працякаць пад выглядам звычайнай прастуды, працяглай пнеўманіі, а часам зусім без праяваў.\nЧасцей за ўсё заражэнне адбываецца дыхальным шляхам. Радзей — пры ўжыванні мелочных прадуктаў ад хворых на туберкулёз жывёл. Могуць быць і іншыя шляхі заражэння, адзначана таксама ўнутрывантробнае заражэнне плода ў хворых цяжарных жанчынаў.\nЦяпер туберкулёз з'яўляецца адной з важных і актуальных медыка-сацыяльных праблем. Каля 2 мільярдаў чалавек інфіцыраваны ўзбуджальнікам туберкулёзу і падвержаны рызыцы захварэць на яго.\nПа прыблізных дадзеных, штогод у свеце больш чым у 9 мільёнаў чалавек развіваецца актыўны туберкулёз, прыкладна 1,5-2 мільёны чалавек паміраюць ад дадзенай паталогіі.\nУ Беларусі штогод на туберкулёз хварэюць да 4 тысяч чалавек. У Гродзенскай вобласці за апошнія гады назіраюцца пэўныя зрухі ў паляпшэнні эпідэміялагічнай сітуацыі па туберкулёзе, назіраецца тэндэнцыя да зніжэння ўзроўню захваральнасці і смяротнасці, зніжэнні рэцыдываў туберкулёзу.\nУ 2011 годзе агульны паказчык захваральнасці на туберкулёз у параўнанні з 2010 годам знізіўся на 7,2%. Увогуле, за апошнія гады ўзровень захваральнасці знізіўся на 17,6%. Паказчык смяротнасці за апошнія 5 гадоў знізіўся ў 1,7 раза.\nНа вырашэнне праблемы ліквідацыі туберкулёзу скіраваны прафілактычныя меры. Гэта — сацыяльная, санітарная, а таксама спецыфічная прафілактыка, якая ўключае вакцынацыю і рэвакцынацыю, хіміяпрафілактыку.\nМ. ДЗЯДОВІЧ, загадчык аддзела эпідэміялогіі райЦГЭ


БелаПАН. "Міжнародная амністыя" асудзіла чарговую смяротную кару ў Беларусі\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2018/11/28/982896_778899/\n28.11.2018 11:52 Палітыка, Грамадства\n"Міжнародная амністыя" асудзіла чарговую смяротную кару ў Беларусі\nМінск, 28 лістапада. "Міжнародная амністыя" асуджае прывядзенне ў выкананне чарговага смяротнага прысуду ў Беларусі, гаворыцца ў заяве праваабарончай арганізацыі ў сувязі з інфармацыяй пра пакаранне Сямёна Беражнога.\n"Мы былі ўзрушаныя, пачуўшы гэтую навіну. Літаральна некалькі тыдняў таму мы былі з візітам у Беларусі, дзе абмяркоўвалі з уладамі іх магчымыя крокі да адмены смяротнага пакарання", — сказала дырэктар "Міжнароднай амністыі" па Усходняй Еўропе і Цэнтральнай Азіі Мары Стразерс.\nПраваабаронцы таксама сур`ёзна занепакоеныя лёсам Ігара Гершанкова, сям`я якога больш за месяц не атрымлівае ад яго лістоў.\n"Улады павінны неадкладна паведаміць падрабязнасці пра лёс зняволенага", — падкрэсліваецца ў заяве.\nПра расстрэл фігуранта гучнай справы "чорных рыэлтараў" Сямёна Беражнога стала вядома 27 лістапада. Інфармацыю пра пакаранне каардынатар кампаніі "Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі" Андрэй Палуда атрымаў ад сваякоў Беражнога.\n20 снежня 2017 года Вярхоўны суд пакінуў без змены прыгаворы фігурантам справы, а іх апеляцыйныя скаргі і скаргі іх абаронцаў — без задавальнення. 14 чэрвеня 2018 года стала вядома, што намеснік старшыні Вярхоўнага суда прыпыніў выкананне смяротных прыгавораў Ігару Гершанкову і Сямёну Беражному на час разгляду іх наглядных скаргаў.\nПакаранне Беражнога — трэці выпадак выканання смяротнага прысуду з пачатку года. Раней былі пакараныя неаднаразова судзімы жыхар Нароўлі Аляксей Міхаленя, які здзейсніў у сакавіку 2016 года забойства суседзяў-пенсіянераў, і Віктар Лётаў — у 2017 годзе ён быў прызнаны вінаватым у забойстве сукамерніка ў папраўчай калоніі ў Глыбокім.\nПаводле звестак праваабаронцаў, зараз у камеры смяротнікаў знаходзяцца: фігурант справы "чорных рыэлтараў" магіляўчанін Ігар Гершанкоў, а таксама прызнаныя вінаватымі ў забойстве трох чалавек Аляксандр Жыльнікаў і Вячаслаў Сухарка.\nБеларусь застаецца адзінай еўрапейскай краінай, якая прымяняе смяротнае пакаранне. За апошнія 20 гадоў у краіне было расстраляна больш за 400 асуджаных да вышэйшай меры пакарання. Толькі адзін з асуджаных памілаваны прэзідэнтам.


САЮЗЬНІКІ ЗМАГАЮЦЦА СУПРАЦЬ “АЛЬ-КАІДЫ”\nПаводле паведамленьня Пэнтагону, амэрыканскія і афганскія сілы наносяць удары ля Гардэзу, дзе разгортваюцца асноўныя падзеі. Француская авіяцыя кідае бомбы. Нарвэгія, Канада і Аўстралія разгарнулі атрады жаўнераў, якія спэцыялізуюцца ў вядзеньні бою ў зімовых умовах. Нямецкія, дацкія і яшчэ адной неназванай краіны сілы таксама ўдзельнічаюць у наземных апэрацыях.\nДыпляматы выказалі задавальненьне, што кіраўнік амэрыканскага камандаваньня Томі Фрэнкс уключыў у плян апэрацыі каля 200 жаўнераў з краінаў-партнэраў. Гэта прыкладна 10% ад агульнай колькасьці вайскоўцаў, якія бяруць удзел у бітве супраць баявікоў “Аль-Каіды” і талібаў. У кааліцыйным войску таксама болей за адну тысячу амэрыканскіх жаўнераў і блізка да гэтага іхных афганскіх саюзьнікаў.\nЭўрапейскія дыпляматы заяўляюць, што з палітычнага і ваеннага гледзішча карысна рабіць такія дзеяньні разам. Меркаваньне, выказанае Вашынгтонам, што Амэрыка нагэтулькі моцная, што найлепш ёй ажыцьцяўляць пэўныя дзеяньні самастойна, чым у партнэрстве, эўрапейскія дыпляматы называюць мітам. На іхную думку, гэтая апэрацыя дала шанец адміністрацыі Буша паказаць саюзьнікам, што яны частка кааліцыі й было б прынамсі дзіўным ня выкарыстаць сілы саюзьнікаў, якія знаходзяцца там.\nДагэтуль амэрыканскія саюзьнікі пераважна займаліся падтрыманьнем міру ў Кабуле – каля 4900 чалавек з 18 краінаў патрулявалі вуліцы. У сераду дзьве супрацьпаветраныя ракеты ўзарваліся раней, як міратворцы змаглі іх дэмантажаваць. Загінулі два немцы і тры датчаніны.\nПалявы камандзір апэрацыі, амэрыканскі генэрал-маёр Фрэнклін Хагенбэк патлумачыў, што вялікая шматнацыянальная апэрацыя плянавалася за тры тыдні да яе пачатку. Але ўрадам саюзьнікаў не былі даведзеныя дэталі апэрацыі. Міністар абароны ЗША Дональд Рамсфэльд патлумачыў гэта тым, што сілы кааліцыі былі “моцна занятыя”.\nТымчасам афіцыйныя асобы Аўстраліі паведамілі, што іх вайскоўцы мелі сутычку з баевікамі “Аль-Каіды” і талібамі. Паводле афіцыйных асобаў, войска Канады (ад 15 да 20 канадзкіх жаўнераў уключна зь дзьвюма групамі снайпэраў) бярэ ўдзел у апэрацыі. Нямецкія афіцыйныя асобы цьвердзяць, што жаўнеры Нямеччыны займаюцца транспартыроўкай параненых. Паводле францускага ўраду, француская авіяцыя бярэ ўдзел у выведных палётах і бамбаваньні Гардэзу. Самалёты ўздымаюцца ў паветра з авіяцыйнай базы ў Кыргызстане.\nФранцыя, Брытанія і Нямеччына маюць у рэгіёне падразьдзяленьні зь некалькіх тысяч чалавек кожная. Паводле Рамсфэльда, 17 тысяч неамэрыканскіх жаўнераў, маракоў, пілётаў і марскіх пехатынцаў разгорнутыя ў рэгіёне пад кіраўніцтвам Цэнтральнага амэрыканскага камандаваньня.


31 сьнежань 2017, 15:48\nПрынамсі 11 чалавек загінулі і яшчэ 25 былі параненыя ад выбуху тэрарыста-самагубцы ў сталіцы Аўганістану, Кабуле. Прадстаўнік Міністэрства аховы здароўя Аўганістану сказаў у інтэрвію AFP, што колькасьць ахвяраў можа павялічвацца.\nПакуль што ніводная арганізацыя не ўзяла на сябе адказнасьць за выбух.\n31 сьнежня ад самагубчага выбуху на пахаваньні у аўганскім горадзе Джалалабад загінулі прынамсі 15 чалавек. Нападнік падарваў сябе, калі людзі сабраліся на пахаваньні былога губэрнатара на гарадзкіх могілках.\nРаней, 28 сьнежня, у Кабуле прынамсі 41 чалавек быў забіты і больш за 80 параненыя падчас самагубчага тэракту ў шыіцкім культурным цэнтры.\nЭкстрэмісцкая групоўка «Ісламская дзяржава» ўзяла на сябе адказнасьць за гэты напад, які стаў адным з найгоршых на працягу некалькіх месяцаў.\nАўганскія ўрадавыя войскі, якіх ЗША падтрымлівае паветранымі ўдарамі, заяўляюць пра посьпехі ў баявых дзеяньнях супраць супраць талібаў і іншых груповак, у тым ліку «Ісламскай дзяржавы», аднак напады на грамадзянскія аб’екты ў Аўганістане працягваюцца і прыводзяць да вялікіх страт.


23 люты 2020, 19:29\nПра гэта гаворыцца ў паведамленьні прэс-службы Белага Дому.\nУ прыватнасьці, новыя правілы дазволяць уладам вызначаць, хто сапраўды мае патрэбу ў дапамозе дзяржавы, а каму можна адмовіць у выдачы грын-кард, зыходзячы з узроўню даходу альбо з таго, як часта чалавек карыстаецца праграмамі сацыяльнай дапамогі. Маюцца на ўвазе сацыяльнае забесьпячэньне, талёны на харчаваньне, дзяржаўнае жытло або бясплатная мэдычная страхоўка паводле праграмы Medicaid.\nПравілы пачнуць дзейнічаць ад 24 лютага. У Белым доме лічаць, што новыя меры адновяць прынцып, паводле якога новыя члены амэрыканскага грамадзтва павінны быць фінансава самастойныя і не залежаць «ад шчодрасьці падаткаплатнікаў».\nТрамп абвясьціў аб намеры зачыніць лятарэю «Грын-кард»\nУ канцы студзеня ўлады абвясьцілі пра новыя правілы атрыманьня віз у ЗША цяжарнымі. Правілы накіраваныя на выкараненьне «турызму парадзіх» — практыкі, калі жанчыны наўмысна прыяжджаюць нараджаць у Злучаныя Штаты, каб іх дзіця аўтаматычна атрымала амэрыканскае грамадзянства.\nАбмежаваньне патоку мігрантаў у краіну было адным зь перадвыбарчых лёзунгаў цяперашняга прэзыдэнта Дональда Трампа.\nСанэпідэмстанцыя забараніла грамадзкае разьвітаньне з акторам Дашкевічам у Віцебску\nСАЗ: выбух каранавірусу ў Эўропе можа быць блізкім да піку\nТры менскія кінатэатры спынілі сэансы\nКаранавірус: больш за 800 тысяч заразіліся, больш за 40 тысяч памерлі\nАфіцыйна віцебскі актор памёр не ад каранавірусу\nМітрапаліт Кандрусевіч не скасаваў удзелу вернікаў у велікодных набажэнствах


БУДАЎНІКІ ПАТРАБАВАЛІ, КАБ АБАРОНЦЫ КУРАПАТАЎ ПРЫБРАЛІ АД ДАРОГІ КРЫЖЫ\n27 лістапад 2001, 15:00\nГэтае патрабаваньне зыходзіла ад прараба, які кіруе работамі ў Курапатах. Маўляў, вы часова прыбярыце крыжы, мы зробім дарожны адкос, а потым можаце ўсталёўваць іх зноў. Адзінаццаць прадстаўнікоў Партыі Свабоды й руху "Зубр", якія начавалі сёньня ў Курапатах, былі абураныя гэтай прапановай. Гаворыць валанцёр Алесь Гетман:\n(Гетман: ) "Мы ня будзем выкопваць гэтых крыжоў. Бо гэтыя крыжы асьвечаныя сьвятаром Акаловічам. А па-другое — як так? Вызначылі ж ужо межы. Калі мы пойдзем на саступкі, будзе ўвесь час так. Яны ўвесь час будуць нечага патрабаваць. А калі запатрабуюць сысьці, дык што — нам пайсьці адсюль? Не, такога ня будзе. Усё, ніякіх саступак".\nА вось што распавёў іншы валанцёр Хведар Жывалеўскі:\n(Жывалеўскі: ) "Прапанова гучала наступным чынам: "Давайце вы цяпер дастаньце зь зямлі крыжы, мы зробім сваю справу, а вы потым паставіце іх на месца". Для нас гэта гучала вельмі сьмешна — тыя людзі, якія ставілі гэтыя крыжы, зараз будуць іх даставаць. Напрыканцы мяне назвалі дэбілам, я пачуў і іншыя абразы. Я сказаў: "Рабіце што хочаце, вы тут зь міліцыяй, мы ня будзем вам перашкаджаць. Але няхай прыедуць журналісты, няхай людзі даведаюцца". Ня нашая справа выкопваць крыжы. Нашая справа — іх тут ставіць".\nЯ паспрабаваў высьветліць у прараба, чаго ж ён хоча ад валанцёраў. Прараб гаварыць у мікрафон катэгарычна адмовіўся, як, зрэшты, называць сваё імя й прозьвішча. Аднак у прыватнай гутарцы прызнаўся, што ягоныя падначаленыя зрабілі новы насып дарогі на некалькі мэтраў шырэйшы, чым было патрэбна. І таму цяпер прараб хоча, каб валанцёры выкапалі крыжы і будаўнікі маглі б выправіць сваю памылку.\nПрараб не адмаўляў, што працуе без канчатковага праекту, аднак ня бачыць у гэтым нічога кепскага. Маўляў, мы так заўсёды працуем, і часам здараюцца памылкі. Прараб заявіў, што калі праз 2–3 гадзіны валанцёры не прыбяруць крыжы, ён прыбярэ іх сам бульдозэрам.\nАднак у гэты час у Курапаты прыехалі журналісты з фота- й тэлекамэрамі, і будаўнікі хутка спынілі працу ды кудысьці зьніклі. Па дарозе толькі час ад часу праяжджала міліцэйская машына, а таксама "Волга" зь нейкім начальствам.\nТымчасам ва ўрочышча прыехалі назіральнікі ад грамадзкай ініцыятывы "За выратаваньне мэмарыялу Курапаты" Ўладзімер Кішкурна й Сяргей Міхноў. Яны сустрэліся з будаўнічым начальствам і празь нейкі час дамовіліся, каб будаўнікі праводзілі працы такім чынам, каб не зачапіць крыжы.\nВаланцёры вельмі задаволеныя тым, што іх падтрымала Прэзыдэнт Рады БНР Івонка Сурвілла. У сваім звароце з нагоды чарговых угодкаў Слуцкага збройнага чыну, які быў апублікаваны сёньня ў недзяржаўных газэтах, спадарыня Сурвілла называе абаронцаў Курапатаў случакамі нашых дзён, якія бароняць Бацькаўшчыну. Прэзыдэнт Рады БНР заклікае беларусаў тысячамі ісьці ў Курапаты, каб абараніць магілы ахвяраў чужацкага тэрору й прадэманстраваць сьвету сваю салідарнасьць.\nСтаршы валанцёрскага лягеру Алесь Гетман працягвае:\n(Гетман: ) "Гэты зварот сёньня абмяркоўваўся. Вялікі дзякуй Івонцы Сурвільле за тое, што яна жывучы адсюль далёка, успамінае пра нас".\nБудаўнічыя работы ў Курапатах сёньня да вечара адноўленыя так і не былі.


60-я сесія Генеральнай канферэнцыі МАГАТЭ ў Вене\nГенеральны дырэктар Міжнароднага агенцтва па атамнай энергіі Юкіа Амана вітае запрашэнне Беларуссю ацэначных місій МАГАТЭ. Гэта ён заявіў журналістам на 60-й сесіі Генеральнай канферэнцыі МАГАТЭ ў Вене.\nАтамшчыкі практычна з усяго свету на глабальным форуме. 168 дзяржаў сабраліся тут, у Венскім міжнародным цэнтры, каб яшчэ раз пацвердзіць свае мірныя мэты і падзяліцца вопытам. Наша краіна заслужыла права быць у элітным спісе ядзерных дзяржаў не проста як глядач, а таксама прымаць важныя стратэгічныя для МАГАТЭ рашэнні - Беларусь летась абралі ў савет кіраўнікоў.\nЯшчэ нам ёсць і што паказаць - заўтра тут адкрыецца беларускі стэнд і пройдзе прэзентацыя нашай АЭС. Такую магчымасць атрымалі зусім не ўсе дзяржавы, а толькі два дзясяткі краін, сярод якіх Расія, Кітай, ЗША, Вялікабрытанія - хто наглядна можа паказаць свой уклад у развіццё мірнага атама.\nГенеральная канферэнцыя МАГАТЭ - гэта пляцоўка для абмеркавання стратэгічных напрамкаў і правядзення навуковых дэбатаў. Асаблівая ўвага выкананню гарантый МАГАТЭ, у прыватнасці, на Блізкім Усходзе. Акрамя таго, гэта яшчэ і магчымасць вырашыць шматлікія пытанні ў фармаце "адзін на адзін". Тут, на генканферэнцыі, Беларусь абмяркоўвае і дэталі місіі на нашу АЭС - эксперты МАГАТЭ плануюць наведаць Беларусь да канца года. Па словах кіраўніка дэлегацыі - намесніка міністра энергетыкі, зараз прапрацоўваецца пытанне наконт магчымай карэкціроўкі тэрмінаў будаўніцтва, што звязана з няштатнай сітуацыяй у ліпені. У цэлым жа праграма дэлегацыі абяцае быць насычанай. Заўтра з прывітальным словам выступіць кіраўнік дэлегацыі. Размова пойдзе аб перспектыўных напрамках, якія можа прапанаваць наша краіна. Запланаваныя двухбаковыя перамовы з замежнымі калегамі ў пытаннях бяспекі і медыцыны, круглыя сталы і форумы.\nУ цэлым галоўная выснова першага дня - МАГАТЭ гатова аказваць падтрымку краінам, што жадаюць перайсці на атамную энергію. Зараз каля трыццаці краін, неўзабаве дадасца і Беларусь. Таму ў нас ёсць што абмеркаваць. Завершыцца форум у пятніцу.\n16 лістапада ў небе зноў можна будзе назіраць знічкі\nУ Лондане раздалі ўзнагароды ў галіне папулярнай музыкі Brit Awards


На што хапае мамам дапамогі па доглядзе дзіцяці | euroradio.fm\nГалоўная / На што хапае мамам дапамогі па доглядзе дзіцяці\nНа што хапае мамам дапамогі па доглядзе дзіцяці\nЗ лютага дапамога павысіцца на 1 долар.\nЗ лютага ў Беларусі дапамога на дзяцей да трох гадоў павысіцца на 16 800 — 21 500. Пакуль што памер “дэкрэтных” на першае дзіця складае 2 433 тысячы. Пры гэтым толькі пачак падгузнікаў каштуе каля 260 000 — 330 000. На што хапае сённяшнім мамам грошай, якія яны атрымліваюць?\nМаці ў дэкрэце Яна гадуе першае дзіця, якому цяпер паўгода. Набывае падгузнікі за 330 000, па 70 штук у пакунку. Трацяцца яны ў яе вельмі хутка, і за месяц ідзе крыху менш за 1,5 мільёна толькі на іх. Яна распавядае, на што яшчэ хапае дапамогі:\nЯна: “Нам яшчэ трэба купляць розныя дзіцячыя пюрэшкі. Адзін слоічак каштуе прыкладна 10 000, а трэба пакуль што два на дзень. Дзіцячыя кашы — 30-40 тысяч за пакунак, але яго хапае надоўга. Розныя цацкі — гэта ўсё таксама вельмі дорага. Розныя масажы, прышчэпкі”.\nНемаўляці, па словах Яны, патрэбна хаця б некалькі сеансаў масажу. Калі масажыст прыходзіць дадому, такі сеанс каштуе 10 долараў, як для дарослага. Тэарэтычна прышчэпкі можна рабіць бясплатна, але Яна кажа, што самі дактары не раяць. Лепей, кажуць, платны “Пентаксім”. Кожная з такіх прышчэпак каштуе амаль 700 000, а да года іх трэба зрабіць тры.\n“То бок калі ты хочаш падыходзіць пісьменна да таго, што трэба зрабіць для дзіцяці, ты будзеш усе дэкрэтныя выдаткоўваць на яго. Вядома, калі ёсць магчымасць. А калі магчымасці няма і трэба за гэтыя грошы яшчэ самому харчавацца, плаціць за кватэру… Я не ведаю, што людзі робяць”, — рэзюмуе Яна.\nІншай “дэкрэтніцы”, Вользе, дапамогі таксама хапае толькі на дзіця, але калі старацца эканоміць. На адзенне і цацкі, напрыклад, ужо не хапае:\nВольга: “Грошы, якія выдае нам дзяржава, — чыста для харчавання і асабістай гігіены”.\nАле гэта толькі да года, пасля крыху лягчэй. Дзіцяці Вольгі год і два месяцы. Падгузнікаў за месяц цяпер, напрыклад, сыходзіць 2-2,5 пачкі за 260 000 і колькасцю 68 штук. Зрэшты, дапамога ў Вольгі больш высокая за стандартную дзякуючы “чарнобыльскім” даплатам:\nВольга: “Я атрымліваю 3 680 000, напэўна. Таму што прапісаная ў зоне адсялення, то бок чарнобыльскай”.\nШто можна набыць дзіцяці за абяцаную з лютага даплату? Вольга кажа, што гэтага хопіць на мясную кансерву і слоік фруктовага пюрэ для дзяцей. На пачак дзіцячага печыва ці на паўпачка кашы ўжо не стае.\nДарэчы, з улікам таго, як раслі “дэкрэтныя” і цэны на пачак памперсаў (68 штук), можна падлічыць, што ўвесну 2015 года за дапамогу можна было набыць каля 11 пакункаў, у канцы лета — каля 10, увосень і цяпер — толькі каля 9.\nДаследаванне: у часы каранавіруса ў беларусаў няма падушкі бяспекі\nУ Беларусі падтрымаюць "асобныя катэгорыі грамадзян"


Заўважыўшы ў дзіцяці дрэнную звычку, бацькі адразу ж імкнуцца яе выправіць. Робяць заўвагі, тлумачаць і просячы! Больш такога не паўтараць. Нажаль, дапамагае не заўсёды. Часта тое, што мы лічым дрэнны звычкай, на самай справе з'яўляецца дакучлівасцю. А ад гэтага парушэння так проста не пазбавіцца. Якое значэнне звычкі ў жыцці дзіцяці і як гэта адбіваецца на самай маляняці?\n«Спыні грызці каўнер. Людзі ўжо глядзяць. Хочаш, каб над табой усё смяяліся або адмыслова робіш, каб мяне пазлаваць? »- у каторы раз адчытвае мама пяцігадовага Славу. «Не хачу, - матае галавой той, - і ня спецыяльна, я наогул яго не чапаю, ён сам як-то мне ў рот трапляе». Маму адказ раздражняе яшчэ больш, але ... сын мае рацыю. Усё сапраўды адбываецца апроч яго волі. Гэта і ёсць галоўнае адрозненне дакучлівасці ад дрэннай звычкі. Калі дзіця не прыбірае свае цацкі ці, наадварот, любіць, каб усё заўсёды было складзена па скрынях, - гэта звычка (калі чалавек можа зрабіць інакш, але аддае перавагу менавіта так). А калі грызе пазногці, намотвае валасы, рыпае ці стукае зубамі, калупае скуру на руках або нагах, закусвае губу, прычым робіць усё гэта шматкроць - гэта дакучлівасць. Ён адэкватна ставіцца да заўваг і нават сам разумее, што так рабіць не трэба, але ўсё роўна робіць і не кантралюе той момант, калі пачынае. Дакучлівыя дзеянні (компульсии) могуць быць вельмі разнастайныя. Пяцігадовая Лена не магла ўтрымацца, калі бачыла побач нейкі расліна: абавязкова возьме лісточак, пакладзе ў кішэню і там, не вымаючы рукі, парве яго на дробныя-дробныя часткі. Забароны, перакананні ў тым, што расліны трэба любіць і берагчы, не дзейнічалі. Тады бабуля вырашыла змяніць тактык і, убачыўшы ў чарговы раз дробныя зялёныя парэшткі, з жахам усклікнула: «Ты што - сарвала гэтую кветку? Але ён зноў паўзе, і цяпер ты можаш захварэць! Многія расліны небяспечныя для здароўя! ». Метад падзейнічаў - Лена спалохалася і нават заплакала. Кветкі яна ірваць перастала, затое пачатку калупацца ў носе. Асаблівы выпадак настырнасць - вось нервовыя цікі. Яны бываюць маторныя - звязаныя з міжвольным скарачэннем цягліц асобы, канечнасцяў (лыпанне, паторгванне шчокі, ўздрыгванне, пацісканне плячыма) і вакальныя (пакашліванне, сапенне, шмыганье). Цікі практычна знікаюць, калі дзіця заняты нейкі цікавай, захапляйцеся яго дзейнасцю, і аднаўляюцца, калі дзіцяці становіцца сумна або ў момант непрыемных перажыванняў. Гэтым цікі адрозніваюцца ад сутаргавых скарачэнняў цягліц пры неўралагічных захворваннях.\nЗвычайна бацькі не могуць адказаць на гэтае пытанне. Ніякіх прыкметных стрэсаў. Былі сямейныя праблемы - таксама цэлы год прайшоў. Але і падзеі даўнія і быццам бы шчасна перажытыя могуць стаць прычынай дакучлівыя. У дзяцей часта няма магчымасці адрэагаваць на стрэс, дарослыя схільныя думаць: «Маленькі яшчэ, нічога не разумее. І не асоба клапоцяцца пра тое, каб аднавіць душэўную раўнавагу. «У нас быў вельмі цяжкі развод. Яму папярэднічалі здрады, сваркі, сыход з дому і нават рукапрыкладства. І мы вырашылі: хай дачка пажыве ў бабулі, пакуль мы разбярэмся. Яна паехала на паўгода. З тых часоў у мяне адчуванне, што ў яе ў горле нешта затрымалася, яна часта выдае такі гук, як быццам зноў яго хапіла. Абследаванне паказала, што ўсё ў парадку, але гэтыя гукі працягваюцца ». Дзеці вельмі адчувальныя да эмоцый дарослых і да таго, што адбываецца ў сям'і. Нават калі бацькі не сварацца наогул ( «заснуць, тады пагаворым»), дзеці ўсё роўна адчуваюць, што нешта не так. Трывога маленькага дзіцяці ў гэтым выпадку ні з чым непараўнальная. Для яго свет бурыцца, калі ён адчувае негатыўныя змены. Вядома, калі ў гэты час ўзяць яго на рукі, прылашчыць, пагаварыць і пераканаць, што ўсё будзе добра, то стрэс перажыць будзе не так складана. Але ж менавіта ў гэты час дарослым бывае зусім не да дзяцей. І тады ў дзіцяці могуць з'явіцца цікі - як падсвядомае жаданне звярнуць на сябе ўвагу і патрэба выказацца. Яны могуць шчасна прайсці, як толькі становішча нармалізуецца, але могуць застацца і на шмат гадоў. «Запусціць» дакучлівасці могуць не толькі падзеі ў сям'і. Занадта строгая выхавацелька ў дзіцячым садку, доўгая хвароба, траўма, сітуацыі, якія выклікалі страх на вуліцы, падчас вялікіх навал людзей на забаўляльных мерапрыемствах. «У дзяцінстве я затрымаўся ў ліфце. Памятаю, страшна спалохаўся - тым больш што мама не дазваляла аднаму заходзіць у ліфт. Нейкі час стаяў здранцвелы, потым стаў ціснуць на ўсе кнопкі, потым - скакаць. У гэты самы момант ліфт паехаў. І яшчэ доўгі час, калі нешта ў мяне выклікала страх і ў складаных сітуацыях, я ціхенька падскокваў ці ўставаў на дыбачкі, нават у школе. Я разумеў, што гэта глупства, але не мог адвыкнуць. Пакуль не скокну - не супакоюся ». Такія дакучлівасці - у выглядзе рытуалаў - звычайна ўзнікаюць пазней, прыкладна з 6 гадоў. Ад цікаў яны адрозніваюцца большай «свядомасцю», абгрунтаваннем. Але і тыя і іншыя маюць адну прычыну - ўнутраную трывогу, напружанне.\nЯк правіла, дакучлівымі дзеяннямі праблема не абмяжоўваецца. Бацькі заўважаюць і іншыя непажаданыя праявы. Напрыклад, праблемы са сном. Дзіця падоўгу не можа заснуць, прачынаецца сярод ночы, можа ўстаць вельмі рана, а потым увесь дзень адчувае сябе млявым. А з ім і ўся сям'я - бо сон маляняці становіцца ўсеагульнай праблемай. Іншая праблема дзяцей з дакучлівым - зменлівае настрой. Капрызы без нагоды, раздражняльнасць, плаксівасць ў такіх дзяцей бываюць вельмі часта і таксама звяртаюць на сябе ўвагу бацькоў і педагогаў. Акрамя таго, страхі і наогул палахлівасць. Дзіця вельмі насцярожаны ў адносінах да свету наогул, як бы чакае дрэннага, у яго няма уласцівай дзецям бестурботнасці. Вонкава дзеці з дакучлівым могуць выглядаць цалкам здаровымі, аднак яны схільныя да галавакружэння, дрэнна пераносяць транспарт, задуху, стамляюцца і ад аднастайных заняткаў, і ад яркіх відовішчаў. Часта яны ўражлівыя і маюць жывое ўяўленне.\nБольшасць дзяцей жывуць у прыблізна роўных умовах. Усе чуюць адну і тую ж інфармацыю, усё перажываюць не толькі добрыя перыяды ў жыцці сваіх бацькоў. Але дакучлівасці ўзнікаюць не ва ўсіх. Больш за тое, нават перажыўшы адзін і той жа стрэс, знаходзячыся ў адной траўміруе сітуацыі, дзеці будуць рэагаваць своеасабліва: адзін забудзе праз месяц, а для іншага з'явіцца пастаянны крыніца трывогі і дакучлівыя дзеянні ў паводзінах. Што на гэта ўплывае? Па-першае, асаблівасці тэмпераменту і характару. Дзіця са слабым тыпам нервовай сістэмы мае больш нізкі парог адчувальнасці - напрыклад, на яго больш дзейнічаюць шумы, яркае святло, гучныя галасы. Такія дзеці і ў далейшым бываюць больш уразлівыя. Па-другое, вялікае значэнне мае спадчыннасць. Амаль заўсёды хоць бы адзін з бацькоў можа ўспомніць, што сам у дзяцінстве адчуваў нешта падобнае, пакутаваў дакучлівыя. Мы ж, так ці інакш, успадкоўваючы асаблівасці нервовай сістэмы бацькоў. Але бацькі неўсвядомлена могуць перадаваць дзецям свае страхі. Напрыклад, мама, выпрабоўваючы трывогу ў замкнёных памяшканнях, неўсвядомлена мацней сціскае руку малога, калі ўваходзіць у ліфт. Яна пацірае адну руку другой (таксама неўсвядомлена), напружана глядзіць на дзверы кабіны, пакуль тыя не адкрыюцца. Ёй не трэба казаць, што яна баіцца - у любым узросце драбок вельмі хутка зразумее гэта без слоў. Трэці фактар развіцця настырнасць - вось асаблівасці выхавання і наогул сямейная сітуацыя. Прычым у групе рызыкі як тыя, хто адчувае недахоп увагі (гипоопеку), так і тыя, каму бацькі літаральна не даюць уздыхнуць самастойна. Прахалодная атмасфера сям'і, дзе ўвага быццам бы ёсць, але шчырых цёплых пачуццяў ўсё ж не хапае, таксама бывае небяспечная. «Ды мы на яго і галасы-то не павышаем, якія могуць быць стрэсы», - кажуць бацькі, не падазраючы, што менавіта гэта, магчыма, і ёсць самы вялікі стрэс. Каб адчуваць сябе любімымі, нам трэба бачыць непасрэдны цікавасць. Фармальнае ўвагу трывожыць, нараджае адчуванне вымушанай, адсутнасці любові. І, нарэшце, апошні фактар (па парадку, але не па значэнні) - негатыўныя падзеі. Нават моцны па тып нервовай сістэмы дзіця можа атрымаць траўмаў у выніку значнага стрэсу.\nЧаста бацькі непасрэдна само дакучлівае дзеянне лічаць праблемай і з ім змагаюцца. І гэта - вялікая памылка. Неабходна падумаць аб стане дзіцяці ў цэлым, выключыць правакацыйныя фактары, нармалізаваць яго жыццё. Хоць пачаць працу стаіць з наведвання неўролага: часам навязьлівыя дзеянні могуць быць прыкметай захворвання, вызначыць гэта зможа толькі лекар. Ваша раздражняльнасць, негатыўнае стаўленне праблему толькі пагоршаць. «Ды колькі можна! Сіл глядзець на гэта няма! »- Стрымліваць, калі хочацца сказаць нешта падобнае, а калі ўжо і праўда адчуваеце, што раздражняе, выйдзіце з пакоя і ня глядзіце (не слухайце). Калі ж дзіця ў такім узросце, што і сам можа крытычна паставіцца да сваіх паводзінах, то не варта гэтым карыстацца (сароміць, пераконваць, што «людзі глядзяць»). Наадварот - пераканаеце, што ў гэтым няма нічога страшнага, што ў людзей бываюць самыя розныя праблемы. Гэта не ўзмоцніць праявы дакучлівых дзеянняў, а, наадварот, знізіць. Бо часам да Дакучлівы (у большай ступені гэта тычыцца цікаў) далучаецца страх чакання ( «Як бы мне не пачаць рабіць гэта ў дзіцячым садзе, на вуліцы»), што трывожыць і выклікае новую хвалю цікаў. Ствараецца замкнёнае кола. Абавязковая ўмова лячэння - зносіны з дзіцем. Надавайце яму ўвага любымі спосабамі: займайцеся разам гульнямі, далучаць у хатнія справы, малюйце, чытайце, гуляйце на вуліцы ў даганялкі, проста сядзіце побач абняўшыся, калі глядзіце тэлевізар. Гэта так проста, але часта менавіта такая псіхатэрапія аказваецца самай эфектыўнай.\nМайце на ўвазе, што хлопчыкі бываюць больш трывожнымі і часцей пакутуюць Дакучлівы (прыкладна ў 3 разы), чым дзяўчынкі, хоць можа падацца, што ўсё зусім наадварот. Проста дзяўчынкі часцей выказваюць свае трывогі, страхі, часцей плачуць, а хлопчыкі з дзяцінства бываюць больш ўтойліва. Так што хлопчыкам ўсе гэтыя «пяшчоты» патрэбныя не менш - пераканаць скончыць з цікамі сілай волі ( «Ты ж мужчына!») Усё адно не атрымаецца. Карысныя і спецыяльныя заняткі. Напрыклад, сумеснае маляванне з бацькамі, з іншымі дзецьмі будзе спрыяць развіццю камунікатыўных навыкаў, зніжэння страху ў зносінах. Або складанне казак, калі дзіця працягвае пачаты вамі аповяд, выказваючы ў ім свае думкі. Калі казка атрымліваецца вельмі змрочнай, вы расказваеце яму свой варыянт, дзе, зразумела, усё скончылася добра. Добра дапамагае спорт і наогул рухальная актыўнасць у любым выглядзе. Нават калі вы проста гуляеце ў снежкі або наладжваеце баі падушкамі, гэта вельмі станоўча адбіваецца на эмацыйным стане - дапамагае скінуць напругу, павышае упэўненасць у сабе. «Сапраўдны» спорт - плаванне, лёгкая атлетыка, фігурнае катанне і гэтак далей - успрымаецца дзецьмі па-рознаму (залежыць і ад трэнера, і ад ступені нагрузак), так што выбіраць варта строга індывідуальна. І, вядома, галоўнае - сямейная атмасфера. Чым больш у доме радасці, станоўчых эмоцый, падтрымкі і жывога чалавечага ўдзелу адзін да аднаго, тым больш верагодна, што дзіця будзе здаровы і ўстойлівы псіхічна.\nМяса пад сырам\nДзе купіць куртку: ТОП-4 дэмакратычных марак для модніц


04.03.2016 305 Нясвiжскiя Навiны Комментариев нет\nУ салоне-галерэі “Скарбніца” адкрылася выстава вышыўкі жыхаркі Нясвіжчыны Валянціны Сіманавай “Цяпло жаночых рук”. Яна нарадзілася і вырасла ў вёсцы Хадатавічы, закончыла Казлоўскую сярэднюю школу. Вышываннем захапілася больш за 10 гадоў таму, а ў “Скарбніцы” выстаўляецца ўжо другі раз, зараз увазе гледачоў прадстаўлена 17 яе работ. Працуе Валянціна Мікалаеўна ў тэхніцы вышыўкі крыжыкам, яе любімыя тэмы — гэта пейзажы і выявы жывёл. Цёплыя, жыццярадасныя колеры яе карцін радуюць вока і саграваюць душу.\nПрацаваць выстава Валянціны Сіманавай “Цяпло жаночых рук” у ”Скарбніцы” будзе да канца сакавіка.


Вацлаў Гавел атрымаў прэмію з рук Станіслава Шушкевіча – Еўрапейская Беларусь\n04.06.2009 14:51 08.05.2021 14:27\nПрэміяй імя Яна Новака-Езеранскага узнагароджваюцца людзі ці ўстановы, якія зрабілі істотны ўнёсак ў будаванне дэмакратыі і абарону правоў чалавека.\nГэтая ўзнагарода была заснаваная 4 чэрвеня 2004 года славутым грамадзянскім дзеячам, былым дырэктарам польскай службы “Радые Свабода” Янам Новакам-Езеранскім, прэзідэнтам Уроцлава, і Калегіяй Усходняй Еўропы. Традыцыйна ўзнагарода ўручаецца 4 чэрвеня ў гадавіну першых дэмакратычных выбараў у Сойм у 1989 годзе. Прэміяй узнагароджваюцца людзі ці ўстановы, якія зрабілі істотны ўнёсак ў будаванне дэмакратыі і абарону правоў чалавека.\nПрэмія ўручаецца з 2004 года. Першым лаўрэатам прэміі стаў прэм’ер першага пасля другой сусветнай вайны некамуністычшага ўрада Польшчы Тадэуш Мазавецкі, ў 2005-м годзе прэмію атрымаў былы прэзідэнт ЗША Дж. Буш старэйшы, ў 2006-м – Станіслаў Шушкевіч, ў 2007-м расійскі праваабаронца Сяргей Адамавіч Кавалёў, у 2008-м – французкі кардынал Жан-Мары Люстыгер.\nУ гэтым годзе былы кіраўнік Беларусі Станіслаў Шушкевіч уручыў премію экс-прэзідэнту Чэхіі Вацлаву Гавалу.\nЯк паведаміў у гаворке з прэсавай службай грамадзянскай кампаніі “Еўрапейская Беларусь” Спадар Станіслаў Шушкевіч, “у гэтым годзе ўручэнне прэміі імя Яна Новака-Езеранскага адбывалася ў месцы, якое называецца Asalineum. Гэта стары маёнтак польских магнатаў. Зараз ён з’яўляецца часткай Вроцлаўскага універсітэту – вельмі цікавае месца з багатай гісторыяй. Сярод рукапісаў шматлікіх паэтаў і пісьменнікаў там таксама знаходзяцца рукапісы Адама Міцкевіча”.\n— Пад час імпрэзы са Спадаром Гавалам мы размаўлялі шмат аб чым – аб сітуацыі ў Беларусі, Польшчы, Чэхіі, аб сітуацыі ў свеце і вакол нашых краінаў. Сп. Гавел – вельмі інтэлігентны і разумны чалавек. Прыемна было і тое, што таксама на ўзнагароджанні прысутнічаў Адам Міхнік – шматгадовы дысідэнт, а зараз – галоўны рэдактар найбуйнейшай польскай “Газэты Выборчай”.\n— Наколькі Вацлаў Гавел цікавіцца тым, што адбываецца ў Беларусі?\n— Сп. Гавел шмат займаецца пытаннямі дэмакратыі і правоў чалавека ў розных краінах. Цікавіцца ён і беларускай сітуацыяй, добра яе ведае, сустракаецца з беларускімі апазіцыянерамі і грамадскімі дзеячамі. Пад час нашай сустрэчы ён казаў, што адчувае асабістую адказнасць за прасоўванне каштоўнасцяў дэмакратыі і правоў чалавека ў свеце, і не можа сысці на пакой.\nВацлаў Гавал з заснавальнікамі “Свабоднага тэатра” Мікалаем Халезіным, Наталляй Калядой, Уладзімерам Шчэрбанем\nЯн Новак-Езеранскі з каардынатарам грамадзянскай кампаніі “Еўрапейская Беларусь” Андрэям Саннікавым


Будучыя прэзыдэнцкія выбары ў люстэрку канфліктаў і тэндэцый году\n07 чэрвень 2010, 19:19\n... а таксама: Масква, Захад і беларускія выбары. - Урокі зьмены прэзыдэнтаў у Бішкеку і Кіеве - для улады, апазыцыі і грамадзтва ў Беларусі. - Эканоміка, правы чалавека ці рэпрэсіўны апарат – што будзе больш важным праз паўгода? Гэтыя тэмы – ў чарговым “Тыдні з Радыё Свабода”, які вядзе дырэктар беларускай службы нашага радыё Аляксандар Лукашук. У перадачы ўдзельнічаюць аналітыкі Юры Дракахруст і Ян Максімюк\nBelsat 5.6.2010 - part1\nЛукашук: У гэтай апошняй перадачы сэзону мы прыгадаем галоўныя падзеі гэтага амаль паўгодзьдзя і паспрабуем спрагназаваць, куды прывядуць павароты, зробленыя сёлета.\n1. Беларусь Расея\nБеларуска-расейскія адносіны пачаліся сёлета з энэргетычнай – нафтавай вайны, энэргетычнай вайной – але цяпер газавай, гэтыя 5 месяцаў і завяршаюцца. Увесь студзень ішла спрэчка, колькі бязмытнай нафты будзе атрымліваць Беларусь. Справа тады ледзь не дайшла да спыненьня паставак і транзыту. Спрэчка працягваецца і дагэтуль. Але літаральна ў апошнія тыдні высьветлілася яшчэ адна праблема: паводле «Газпрому», Беларусь адвольна плаціла сёлета за атрыманы газ па леташніх цэнах.\nШто азначаюць гэтыя войны і ці варта чакаць іх працягу далей, у другім паўгодзьдзі?\nДракахруст: Гэтыя войны азначаюць, што Расея ўжо гады чатыры пасьлядоўна і мэтанакіравана праводзіць палітыку пазбаўленьня Беларусі гандлёвых прэфэрэнцыяў. Паралельна робяцца крокі, каб зьменшыць цяперашнюю залежнасьць Расеі ад Беларусі. Дарэчы, сёлета ў красавіку нарэшце пачалося будаўніцтва газаправоду «Паўночны паток». А абыходнага нафтаправоду БТС-2 ужо збудавалі 500 кілямэтраў. У гэтай сытуацыі ў афіцыйнага Менску няшмат рычагоў супрацьдзеяньня. Адзін зь іх – накідаць блізкі бой, канфлікт, пераводзіць супярэчнасьці ў палітычную плоскасьць, каб калі не спыніць, то прыпыніць рух гэтага расейскага катка.\nЦі ўбачым мы працяг гэтых войнаў у другім паўгодзьдзі? Цалкам магчыма. Па-першае, ня вырашаныя спрэчкі, закладзеныя ў першым паўгодзьдзі, прычым газавы канфлікт мае нават большы патэнцыял разьдзьмуваньня. Да таго ж у Расеі выдатна разумеюць, што менавіта цяпер кепскія эканамічныя сюрпрызы для Аляксандра Лукашэнкі – рэч асабліва небясьпечная. Бо выбары хутка. Яно так, лічыльная машына гатовая да працы, але рэзкае падзеньне ўзроўню жыцьця беларусаў можа зрабіць вынікі кампаніі непрадказальнымі. Ня ў тым справа, што гэты ўзровень расейцы адмыслова апусьцяць. Але гэта тая сытуацыя, дзе пагроза мацнейшая за выкананьне.\nЛукашук: Ян, ну можа ня ўсё так і сумна? Вось менавіта ў гэтае паўгодзьдзе, насуперак перасьцярогам скептыкаў, у Беларусь прыйшла першая вэнэсуэльская нафта: танкер разгрузіўся ў Адэсе, і па чыгунцы нафта была дастаўленая на Мазырскі НПЗ. Абгаворваюцца магчымасьці транзыту нафты з Вэнэсуэлы і праз Балтыйскія парты на Наваполацкі НПЗ, абвешчана, што да канца бягучага году Беларусь атрымае 4 мільёны тон вэнэсуэльскай нафты. На думку некаторых экспэртаў, гэта цалкам мяняе энэргетычную сытуацыю ў рэгіёне. Ян, вы згодны з такой ацэнкай, у якой ступені нафта ад Уга Чавэса ў пэрспэктыве можа зьменшыць залежнасьць Беларусі ад расейскай нафты?\nМаксімюк: Прыгадайма, што Беларусь атрымоўвае з Расеі штогод прыблізна 6 мільёнаў тон нафты на хатнія патрэбы ды 14 мільёнаў тон на перапрацоўку для замежных спажыўцоў. Калі мець на ўвазе толькі беларускіх спажыўцоў, дык абяцаныя 4 мільёны тон нафты з Вэнэсуэлы — гэта неблагі задатак дзеля таго, каб беларуская прамысловасьць не перастала працаваць нават тады, калі Масква цалкам спыніць падачу свае нафты. Так што тут, можна сказаць, прэзыдэнт Беларусі забясьпечыў краіну на самы найгоршы варыянт разьвіцьця падзей. Пытаньне насамрэч у тым, як доўга такая нафтавая зьдзелка можа задавальняць прэзыдэнта Вэнэсуэлы Уга Чавэса? Бо калі прыняць пад увагу, што пастаўкі вэнэсуэльскай нафты для Беларусі акупляюцца, дык прыбытак Вэнэсуэлы ад такіх паставак або мінімальны, або яго зусім няма. Інакш кажучы, гэта нафта за абдымкі і пацалункі. У такіх зьдзелках Аляксандар Лукашэнка — вялікі майстар.\nЧым яшчэ аптымістычнае гэтае вэнэсуэльскае нафтавае пытаньне? Нарэшце Менск адчуў сябе прымушаным да пошуку дывэрсыфікаваных крыніцаў атрыманьня энэргарэсурсаў, і гэта добра. Зразумела, гэта добра ў першую чаргу для кіроўнага рэжыму, але ў далейшай пэрспэктыве гэта добра і для краіны ў цэлым. Беларусі трэба паволі сыходзіць з гэтай расейскай нафтава-газавай іголкі.\nBelsat 5.6.2010 - part2\nЛукашук: Сувязі паміж краінамі СНД – не такія ўжо шчыльныя. Але часам падзеі ў адной зь іх робяць надзвычай істотны ўплыў на іншыя, задаюць узор, рамку зьменаў.\nКрасавік грымнуў новай рэвалюцыяй у Кіргізстане. Новым быў ня толькі яе крывавы і хуткацечны характар, але і зусім іншае міжнароднае асяродзьдзе, адрознае ад таго, якое было падчас хвалі каляровых рэвалюцый у Грузіі, Украіне і тым самым Кіргізстане. Расея адразу ж прызнала новыя рэвалюцыйныя ўлады краіны.\nТым часам Аляксандар Лукашэнка надзвычай рэзка асудзіў пераварот у Бішкеку. І асуджэньне не абмежавалася словамі, беларускі кіраўнік даў прытулак у сваёй краіне зрынутаму прэзыдэнту Кіргізстану Курманбэку Бакіеву, што выклікала пэўнае раздражненьне ў Масквы. Але Лукашенка павёў пры дапамозе Бакіева сваю гульню.\nУ траўні сытуацыя ў Кіргізстане ізноў рэзка абвастрылася, поўдзень краіны ахапілі новыя крывавыя забурэньні. Тым часам новыя кіргіскія ўлады прыслалі ў Менск афіцыйны запыт на экстрадыцыю Бакіева, якога абвінавачваюць у расстрэле бяззбройных людзей і раскраданьні казны. Лукашэнка публічна заявіў, што ня выдасьць свайго госьця.\nНа што разьлічваў і разьлічвае беларускі прэзыдэнт, прымаючы ў сябе зрынутага калегу, раздражняючы Маскву, адмаўляючыся яго выдаць?\nДракахруст: Разьлічваў прадэманстраваць сваю салідарнасьць паміж аўтарытарнымі ўладарамі, разьлічваў паказаць сваю палітычную моц як беларусам, гэтак і замежнікам, разьлічваў паказаць Маскве, што яго так проста, як Бакіева, ня скінеш. Магчыма, быў і канкрэтны палітычны разьлік, забурэньні на поўдні Кіргізстану, якія пачаліся з 17 траўня, паказваюць, што сытуацыя там далёка не супакоілася.\nЛукашук: У гэтым лютым прэзыдэнтам Украіны быў абраны Віктар Януковіч. Гэтае абраньне выглядае сапраўдным пераваротам як у сымбалічнай, гэтак і ў практычнай палітыцы. Менавіта Януковіч быў галоўным антыгероем «аранжавай» рэвалюцыі 5 гадоў таму. Цяпер ён узяў рэванш.\nШэраг крокаў новага прэзыдэнта выклікаюць у многіх перасьцярогі, што Украіна пры Януковічы вяртаецца ў сфэру ўплыву Расеі. Я маю на ўвазе найперш украінска-расейскае пагадненьне «танны газ у абмен на працяг арэнды Севастопаля». Варта адзначыць, што з папярэднікам Януковіча – Віктарам Юшчанкам, у Аляксандра Лукашэнкі, як ні дзіўна, былі выдатныя стасункі. А як пачынаюць складвацца яго стасункі зь Януковічам? Як наагул новая Ўкраіна, новая якасьць украінска-расейскіх адносінаў адбіваецца на беларуска-расейскіх?\nМаксімюк: Магчыма, што ў Лукашэнкі былі добрыя стасункі зь Юшчанкам. Аднак ні адзін, ні другі не выкарысталі патэнцыялу гэтай, так бы мовіць, узаемнай прыхільнасьці.\nНя ведаю, як назваць стасункі Лукашэнкі зь Януковічам, але думаю, што можна акрэсьліць іх як прагматычныя. І як эфэктыўныя. Лукашэнка дамовіўся зь Януковічам пра разгрузку і транспарт вэнэсуэльскай нафты. Я не выключаю, што абодва прэзыдэнты, падчас іхнай сустрэчы ў Менску пагаварылі і пра нафтаправод Адэса-Броды, які Беларусі мог бы спатрэбіцца, калі б пастаўкі вэнэсуэльскай нафты аказаліся стабільнымі і доўгатэрміновымі.\nУ кожным разе, прашу заўважыць, што Януковіч узяў з сабою ў Менск тузін міністраў са свайго ўраду. Калі такое было пры Юшчанку? Канешне, Януковіч зьяўляецца закладнікам свайго электарату зь левабярэжнай Украіны, але я падкрэсьлю — няма падставаў сумнявацца, што ягоная палітыка — праўкраінская. Яна праўкраінская, хоць некаторыя акцэнты ў ёй расстаўленыя іначай, чым у палітыцы ягонага папярэдніка, Віктара Юшчанкі. І гэтая праўкраінская палітыка патрабуе прагматычных і эфэктыўных адносінаў зь Беларусьсю. На карысьць такіх прагматычных адносін несумненна была і нядаўняя ратыфікацыя пагадненьня аб беларуска-ўкраінскай мяжы, якая цягнулася немаведама колькі гадоў, і пры Кучме, і пры Юшчанку. А пры Януковічу праблема нарэшце вырашылася.\nBelsat 5.6.2010 - part3\n3. Брусэль і Менск\nЛукашук: 7 траўня споўніўся год Усходняму партнэрству. Як выглядаюць цяпер вынікі партнэрства і пэрспэктывы беларуска-эўрапейскага дыялёгу? Варта, відаць, адзначыць некаторыя вузлавыя кропкі сёлетняга ўзаемадзеяньня Беларусі з Эўразьвязам: канфлікт вакол Саюзу палякаў, канфлікт вакол Эўранэсту, адхіленае Лукашэнкам запрашэньне яго на сьвяткаваньне гадавіны Незалежнасьці ў Літву, паводзіны афіцыйнага Менску пасьля гібелі прэзыдэнта Польшчы Леха Качыньскага. Якія прычыны і наступствы ўсяго гэтага?\nМаксімюк: Я мяркую, Аляксандар Лукашэнка ня надта добра зразумеў, у чым сэнс Усходняга партнэрства. Па-мойму, яму здавалася, што гэта перш за ўсё эфэктыўны шлях да таго, каб Беларусі беспраблемна атрымаць крэдыты з Захаду, а яму самому — атрымаць прызнаньне на эўрапейскай палітычнай сцэне як поўнафарматнаму палітыку. Ні адно, ні другое не наступіла, а таму Аляксандар Лукашэнка расчараваўся — “Захад мяне кінуў” — і пакуль што страціў ахвоту да далейшага руху ў Эўропу.\nАле ёсьць праблемы і на другім баку — фактычна ніхто ў Брусэлі выразна не ўяўляе сабе, а што насамрэч трэба і можна дасягнуць гэтай ініцыятывай. Палітыкі Эўразьвязу кажуць, што Ўсходняе партнэрства — гэта не прылада, каб адцягнуць постсавецкія краіны далей ад Расеі. Калі не, дык прылада для чаго? Схіліць гэтыя краіны бліжэй да Расеі? Усё замыкаецца ў коле даволі абстрактных і расплывістых фармулёвак пра дэмакратызацыю і набліжэньне заканадаўства да эўрапейскіх стандартаў, пад што аднак няма салідных грошай і салідных пернікаў. Магчыма, бязьвізавыя пагадненьні ЭЗ з удзельнікамі УП скрануць гэтую ініцыятыву зь месца.\nДракахруст: Я мяркую, што з аднаго боку тут было ўзаемнае непаразуменьне. Эўропа хацела ад Беларусі выразных крокаў у накірунку палітычнай дэмакратызацыі і не дачакалася. Я тут маю на ўвазе нават ня гэты, а мінулы год. У сваю чаргу шэраг канкрэтных эканамічных прапановаў, праектаў Менску ў межах Усходняга партнэрства былі адхіленыя Эўразьвязам. Ну а тут надышла і выбарчая пара. Паколькі ўлада палічыла, што ніякіх асаблівых дабротаў, па меншай меры тых, што чакаліся, Эўропа не дала, ну дык і пераход у, прабачце за калямбур, звычайны надзвычайны рэжым выбарчай кампаніі прайшоў даволі гладка і без унутранай барацьбы. Ня выключана, што дыялёг з Эўропай будзе адноўлены і актывізаваны толькі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў.\n4. Апазыцыя, правы чалавека\nЛукашук: На думку многіх экспэртаў, сёлета няпэўныя леташнія ваганьні паміж палітычнай адлігай і замаразкамі зьмяніліся выразным наступленьнем палітычнай зімы, франтальным наступам уладаў на правы чалавека і палітычныя і грамадзянскія свабоды. Вэрдыкт у справе Аўтуховіча, брутальныя ператрусы ў офісах газэт і грамадзкіх ініцыятываў, у кватэрах палітыкаў, грамадзкіх дзеячоў і журналістаў, ужо прыгаданая справа Саюзу палякаў, дзіўныя мясцовыя выбары, на якіх з больш чым 21 тысячы мандатаў апазыцыя атрымала толькі 9 – вось хіба самыя гучныя праявы гэтага палітычнага пахаладаньня. Ізноў жа – чаму ўлада пайшла на гэта, апроч іншага кідаючы выклік Эўропе, ў супрацоўніцтве зь якой яна, здаецца, зацікаўленая?\nМаксімюк: Перад кожнымі прэзыдэнцкімі выбарамі ў Беларусі ціск і перасьлед апазыцыі і незалежнага грамадзтва выразна ўзмацняўся. Дыялёг з Эўропай не ўцячэ, а вось выбары нельга празяваць — так, па-мойму, думае рэжым. Што тычыцца ўзмацненьня ціску на незалежнае грамадзтва, дык я думаю, што ў гэтай выбарчай кампаніі будзе так, як і ў ранейшых. Як мяркую, на БТ ужо рыхтуюць новыя сюжэты пра дохлых пацукоў і сатанінскі воблік апазыцыі.\nBelsat 5.6.2010 - part4\n5. Прэзыдэнцкія выбары. Умовы і кандыдаты\nЛукашук: Дакладна не вядома, калі адбудуцца новыя выбары , але апошні тэрмін – 6 лютага 2011 году. Хутка. Сам Лукашэнка ў нядаўнім інтэрвію Reuters даў зразумець, што будзе балятавацца, у чым уласна ніхто і не сумняваўся.\nА што адбывалася ў апазыцыйным, альтэрнатыўным лягеры? Чым цяперашняя сытуацыя падобная, а ў чым адрозьніваецца ад тых, якія былі ў 2001 і 2006 гадах? Якія шанцы на тое, што будзе адзіны кандыдат ад дэмакратычных сілаў?\nДракахруст: Магчыма, я і памыляюся, але мне здаецца, што гэтым разам імкненьне да вылучэньня адзінага значна меншае, чым было на папярэдніх выбарах. Яскравым паказчыкам гэтага сталі расколы ў Беларускім незалежніцкім блёку, які летась ствараўся праз раскол АДС з мэтай аб'яднаць ідэалягічна блізкія сілы. Ужо цяпер даволі шмат палітыкаў абвясьцілі пра свае намеры ўдзельнічаць у выбарах, нагадаю, гэта Мікола Статкевіч, Віталь Рымашэўскі, Алесь Міхалевіч, Андрэй Саньнікаў, Аляксандар Мілінкевіч. А на падыходзе, гледзячы па ўсім, яшчэ некалькі палітыкаў. Пагаварыць пра неабходнасьць адзінага гатовыя ўсе. Але ў кожнага праекта, як яго вызначыць, здаецца, аказваецца больш апанэнтаў, чым прыхільнікаў. Адзінага можа насамрэч вызначыць нейкая падзея. Ня выключана, напрыклад, што такой падзеяй стане атака на ініцыятыву «Гавары праўду».\nЛукашук: Ян, а як вы ацэньваеце значэньне грамадзянскай ініцыятывы «Гавары праўду»? Яна зьявілася сёлета, але ўжо прымусіла гаварыць пра сябе. Імклівае разгортваньне кампаніі, заслона сакрэтнасьці вакол як палітычных плянаў, гэтак і крыніц фінансаваньня, павальныя ператрусы з абсалютна недарэчнымі абвінавачваньнямі – ўсё гэта «Гавары праўду». Некаторыя мяркуюць, што рэпрэсіямі супраць кампаніі ўлады самі зрабілі адзінага зь лідэра кампаніі Ўладзімера Някляева?\nМаксімюк: Па-мойму, кампанія з самага пачатку задумвалася як стартавая пляцоўка для прэзыдэнцкага прэтэндэнта. Улады апошнімі дзеяньнямі толькі прыскорылі гэты працэс, выразна ткнуўшы пальцам ва Ўладзіміра Някляева. Чаму рэакцыя ўладаў была такая імгненная? Бо тут, як усе прадчуваюць, задзейнічаныя спонсары з Расеі. Я ня ведаю, хто дакладна — расейскія алігархі, беларускія бізнэсмэны, якія зьехалі з лукашэнкаўскай Беларусі, ці хто-небудзь іншы... Але гэта насамрэч ня так істотна.\nКампанія "Гавары праўду" – гэта сыгнал, што і ў Расеі ня супраць, каб зьмяніць Лукашэнку. І беларускаму прэзыдэнту будзе не так лёгка вытлумачыць электарату, чаму цяпер яго хочуць скінуць браты-рускія, фактычна той самы народ, у любові да якога ён столькі разоў прызнаваўся.\nРасейскія грошы для кампаніі “Гавары праўду” – гэта калода пад ногі ці вецер у сьпіну яе актывістам? Дык гэта ж не амэрыканскія грошы, а нашы, так бы мовіць, рускія, супраць Лукашэнкі, які ўжо не зусім такі рускі, як раней... Дык вось прэзыдэнт Беларусі і занэрваваўся з гэтай нагоды. Гэтыя выбары будуць даволі цяжкія, прызнаўся ён месяц таму. Ад сябе дадам, што гэтая выбарчая кампанія будзе менш прадказальная і значна цікавейшая, чым папярэднія прэзыдэнцкія кампаніі ў Беларусі.


Гэтым летам я ездзіў на мора з бацькамі. Мы жылі ў драўляным доміку, а домік стаяў у гаі дрэў, на схіле, які спускаўся да мора. Цэлыя дні я праводзіў або ў вадзе, або на беразе мора. Нават ноччу, засынаючы, я чуў шум прыбою.\nРана раніцай мяне будзілі плёскат хваль і крык чаек над вадой. Чайкі лавілі рыбу ў хвалях. Мы таксама лавілі рыбу на вуду, калі бралі ў знаёмых гумовую лодку. Аднойчы мы выйшлі ў мора на гэтай лодцы рана раніцай. Мора было такім ціхім, што вада здавалася люстэркам, праўда, хвалістым. Такая стаяла роўнядзь. Мы адплылі далёка ад берага, ён быў, як на далоні. Я назіраў, як падымалася сонца над вадой. Дзіўнае, увогуле, відовішча. Мы злавілі тады не вельмі шмат рыбы, затое ў мяне засталося шмат уражанняў.\nЗвычайна надвор’е стаяла сонечная, добрая. Часам падымаўся вецер, ён гнаў па моры хвалю. Але для нас гэта было забаўкай, мы крута пераскоквалі праз хвалі, калі купаліся.\nАле аднойчы да вечара надвор’е сапсавалася. Загрымеў гром, падзьмуў моцны парывісты вецер. Потым яшчэ дождж пайшоў. А на моры пачаўся шторм. Яно пацямнела, панесліся дужа вялікі хвалі. Суседская дзяўчынка спалохалася, што пачнецца цунамі і нас усіх змые з берага хвалямі. Мы схаваліся ў сябе ў доміку і пілі гарачы кава, таму што стала холадна. А я ўсё выбягаў паглядзець на шторм.\nМне спадабалася адпачываць на мора. Я б застаўся там і на восень, хай і купацца нельга. Я люблю мора і абавязкова зноў прыеду да яго.\nСкладанне «Летнія вакацыі» 3 клас


Краіна Зала славы музыкі Нэшвіл 2015/2016\nНаведайце сэрца і душа Амерыкі ў Зале Кантры Музыка Славы\nХоць музыка ў Злучаныя Штаты ўзялі на шматлікіх формах, вялікая частка яе карані можна прасачыць у Нэшвіл, штат Тэнэсі. У сярэдзіне 1900-х гадоў нарадзілася адно з самых папулярных форм музыкі, якая ўсё яшчэ папулярныя сёння: краіне. Хоць стыль музыкі кантры змяніўся, яго папулярнасць не, і вы можаце пачуць шмат свайго ўплыву ў многіх іншых жанраў музыкі. Як радзіма музыкі кантры, наведвальнікі могуць атрымаць асалоду ад дзень або ў выхадныя дні ў Мецы: Нэшвіл музыкі кантры Зала славы і музей.\nВы можаце лёгка выдаткаваць цэлы дзень па крайняй меры, калі не ўсё выходныя, наведванне музыкі кантры Зала славы і музей. Поўны вопыт кантры-музыкі пачынаецца з тура студыі радкі, якая прымае наведвальнікаў сусветна вядомай студыі радку Нэшвіл аб тым, што яшчэ дома некаторыя з самых вядомых студый. Хоць госці маюць магчымасць здымаць фатаграфіі падчас тура, вылучыце з'яўляецца гістарычным RCA Studio B.RCA Studio B з'яўляецца сусветна вядомым дзякуючы колькасць хітоў, якія былі зарэгістраваныя ў гэтай невялікай студыі. Не больш, чым тыповы дом ранча, Studio B запісала больш 35000 песень, з якіх 1000 былі дзесятку амерыканскіх хітоў. Элвіс Прэслі зрабіў RCA Studio B вядомым запісу больш за 150 песень. Іншыя вядомыя мастакі запісалі там ўключаюць Долі Партон, Вэйлон Джэнінгс, і Рой Орбисон. Іншыя сучасныя паласы, гуляў і запісваўся там ўключаюць U2 і Fleetwood Mac. Экскурсія па студыі дазваляе наведвальнікам убачыць тое ж самае абсталяванне, што некаторыя з лепшых музыкаў свету выкарыстоўвалі.Th RCA Studio B тура забяспечвае добры гістарычны фон, як вандроўцы ўнесці свой шлях у краіну музыкі Зала славы і музей. Адзін з найбуйнейшых музеяў на паўднёвым усходзе, музей з'яўляецца важнай вяхой у і сябе, і адзін з самых фатаграфаваныя будынкаў у Нэшвіле. Краіна Зала славы музыкі знаёміць гасцей з музыкай кантры, хроніку яго ад нараджэння, у якой яна з'яўляецца сёння. Госці могуць слухаць альбомы, паглядзець інтэрв'ю і прачытаць аб легендах музыкі кантры. Прыемнага прагляду праз іх вялікую калекцыю артэфактаў, якія ўключаюць у сябе сотні дакументаў, больш за 800 сто сцэнічныя касцюмы і многія іншыя каштоўныя аб'екты музыка легенды ў тым ліку аўтамабілі і іншыя памятныя рэчы.Нават калі вы не прыхільнік музыкі кантры, Музей інтрыгуе з-за пранікнення ў сутнасць і гісторыю ён забяспечвае аб адным з самых вядомых музычных жанраў. Нарэшце, госці могуць пакласці канец іх візіту ў краіну музыкі Зала славы і музей, Суя ў сувенірны краму, каб забраць некаторыя нагадванні ад аднаго з самых вядомых музеяў музыкі ў свеце.\nКраіна Music Hall Of Fame Фотаздымкі\nКалі лепш за ўсё ехацьКраіна ў Залу славы музыкіКраіна Зала славы музыкі і Музей падтрымлівае нармальныя працоўныя гадзіны на працягу ўсяго года. Летняга турыстычнага сезону ў чэрвені і ліпені з'яўляецца самым загружаным, так што калі вы хочаце пазбегнуць натоўпу, разгледзець зімой візітам.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаХоць госці могуць толькі наведаць гістарычныя RCA Studio B Роу тур або Зала славы і музей, я рэкамендую рабіць спалучэнне пакета. У залежнасці пакета, які вы выбіраеце квіткі ў дыяпазоне цэн ад $ 20 - $ 30. Музей экспансивный, так што вы можаце насіць зручную пару абутку для прагулак.\nЛітаральна за пару кварталаў ад музыкі кантры Зала славы і музей у Нэшвіле, Брадвей варачную цэх з'яўляецца вялікая пляма абед падзяліць свой дзень або расслабляльны начны каўпак да канца дня. Ён мае каля 100 розных гатункаў піва, і ўсе вашы класічны амерыканскі тарыф, уключаючы піцу, гамбургеры, сэндвічы, курыныя, і стейк.\nПошук звыш 900000 прапаноў ад больш за 30 гандляроў. Кніга праз Expedia, Travelocity, Hotels.com, Booking.com, гатэляў і вэб-сайты папулярных гасцінічных сетак. Hilton Nashville Downtown\nПершакласны гатэль у Нэшвіле для падарожнікаў ўсіх відаў, Hilton Nashville Downtown непасрэдна прымыкае да Gaylord Entertainment Center, Ryman Auditorium і ... 0 міль\nГэты гатэль знаходзіцца ў Алеі друкаркі раёне Нэшвіла, і ў некалькіх хвілінах хады другая скрыпка, Shelby Street Bridge і вуліцы Вязаў метадысцкай царквы. ... 0 міль\nСтварэнне імгненных локшына рамэн дома не надта цікава, але наведаць Momofuku Андо Імгненнае Ramen музей у Асацы, Японія і зрабіць іх возьме на зусім іншы вопыт. Тут Вы атрымліваеце стаць часткай імгненнага плячэй працэс прыняцця, справа ад нуля. Гук цікава? Ну вось вы самі сабе кухары, праектаванне новых любімая локшына і эксперыментаваць з рознымі густамі. Momofuku Андо Імгненнае Ramen музеі прадстаўлена шырокая калекцыя імгненны плячэй прадаюцца на працягу стагоддзяў. З ўпаковачныя матэрыялы тыпу імгненнага локшына, усё на дысплеі. Хаця ...6045 міль.\nУсё пра Pass дзень Nashville\nДайце сабе поўны дзень агляду славутасцяў з "All About Pass дзень Нэшвіл". Ўваходзіць у Нэшвіле каляскі, Пешаходная экскурсія Нэшвіле і ...0.32 міль via Nashville.\nНэшвіл дома Зорак тур\nВаш тур будзе ўключаць у сябе дыск праз цэнтр горада Нэшвіл, у тым ліку гістарычныя 2nd Ave., Капітолій штата, Форт-Nashborough і Райман Auditorium.You будуць карыстацца ...0.32 міль via Nashville.\nНэшвіл Музыка Прыцягненне Ільготы Пасі\nМюзік-хол Краіна славы Калі вы ўваходзіце ў краіне Зала славы музыкі і Музей вам будзе прыступаць да паездкі ...\nПачынаючы з $ 52,99 на чалавека.\nКраіна Music Hall Of Fame Відэа\nФроммера Нэшвіле і Мэмфіс\nТэнэсі ў глушы, 9\nЯны прыехалі ў Нэшвіл\nКраіна Зала славы музыкі і музей\nНіжэй прыводзяцца самыя апошнія каментарыі зробленыя на Twitter для "кантры-музыкі Зала славы":


Ці могуць ісці месячныя падчас цяжарнасці\nГалоўная ➠ Даведацца можна ➠ Ці могуць ісці месячныя падчас цяжарнасці\nІдуць месячныя падчас цяжарнасці\nЯк правіла, адсутнасць менструацый - відавочная прыкмета таго, што наступіла цяжарнасць. Вядома, калі няма ніякіх паталогій і жанчына здаровая.\nАднак не выключэннем з'яўляюцца і такія выпадкі, калі будучы цяжарнай, асабліва ў першыя месяцы, менструацыя усё-ткі мела месца быць. Дарэчы, менавіта па гэтай прычыне выявіць факт цяжарнасці для некаторых жанчын вельмі складана. У сённяшняй публікацыі мы вырашылі разабрацца, ці сапраўды могуць ісці месячныя падчас цяжарнасці і чым пагражае гэта для жаночага здароўя.\nМесячныя падчас цяжарнасці: небяспечна ці не?\nПачнем з таго, што менструацыя падчас цяжарнасці - справа зусім не звычайнае, як сцвярджаюць многія. І нават калі ваша бліжэйшая сяброўка запэўнівае вас, што ў яе месячныя пры цяжарнасці былі, пры гэтым малы нарадзіўся здаровым - ігнараваць выдзялення не варта. Бо на самай справе месячных пры цяжарнасці быць не павінна, а прычынай такога з'явы могуць стаць цяжкія паталогіі і захворванні. Якія? Давайце разгледзім.\nПерш за ўсё, давайце ўспомнім курс школьнай анатоміі. Фізіялогія жаночага арганізма такая, што раз у месяц у яе целе спее яйкаклетка, гатовая да зачацця. Пры гэтым калі зачацце не адбылося, то яна руйнуецца і выходзіць вонкі з месячнымі. Калі ж яйкаклетка ўжо аплодненыя, то арганізм падрыхтоўвае спецыяльнае месца для эмбрыёна і накіроўвае ўсе сілы на тое, каб не даць матцы адарваць эмбрыён. Гэтаму спрыяе ўзмоцненая выпрацоўка гармона - прогестерон. які стымулюе разрастанне ўнутранай абалонкі сценак маткі, каб эмбрыён мог, як варта прымацаваць да іх. Прогестерон не дае сценак маткі скарачацца, што засцерагае ад адрыньвання. Менавіта таму сцвярджаць, што месячныя падчас цяжарнасці - гэта норма, мы не можам.\nВас зацікавило тема за чи можуть бути місячні під час вагітності, тоді можна перейти на цей сайт\thttp://www.magey.com.ua/misjachni-pid-chas-vagitnosti/611-chi-mozhut-buti-misjachni-pid-chas-vagitnosti\nАднак справядлівасці дзеля адзначым, што сапраўды некаторыя крывяністыя вылучэння пры цяжарнасці маюць месца быць. Аднак назваць іх месячнымі вельмі складана. Прычынай гэтых вылучэнняў могуць стаць розныя паталогіі, парушэнне гарманальнага балансу ў арганізме, а таксама адслаенне плодного яйкі, што пагражае выкідкам .\nЖанчыны, якія адзначылі на ранніх тэрмінах цяжарнасці крывяністыя вылучэнні, як правіла, пакутуюць парушэннем выпрацоўкі гармона прогестерона. Калі ў арганізме будучай мамы гэты гармон выпрацоўваецца ў недастатковай колькасці, то ў пакладзены час для звычайных менструацый могуць назірацца крывяністыя вылучэнні з фрагментамі эндаметрыя. Аднак гэта вельмі небяспечны працэс, так як разам з ачышчэннем можа адбыцца адрыньванне плёну. Натуральна, ігнараваць гэты працэс нельга, таму абавязкова наведайце лекара, які выпіша прэпараты, якія замяняюць прогестерон. Штучны прогестерон у большасці выпадкаў дапамагае пазбегнуць выкідка і выносіць здаровага дзіцяці да пакладзенага тэрміна.\nЯшчэ адной прычынай крывяністых вылучэнняў падчас цяжарнасці могуць стаць генетычныя змены і паталогіі развіцця плёну або пазаматкавай цяжарнасці. Рызыкуюць таксама і тыя жанчыны, у якіх пастаўлены дыягназ эндаметрыёз або міёма маткі. Справа ў тым, што пры гэтых паталогіях плод можа замацавацца не занадта ўдала, у выніку чаго ўзнікае кіслароднае галаданне і можа здарыцца выкідак.\nГарманальнае парушэнне, якое прыводзіць да з'яўлення крывяністых вылучэнняў падчас цяжарнасці, пад назвай гиперандрогения - гэта лішак мужчынскіх гармонаў у арганізме жанчыны. Не лячыць гэта захворванне - значыць пагражаць нармальнаму развіццю плёну.\nДаволі рэдкім з'явай, па прычыне якога ў некаторых жанчын падчас цяжарнасці ідуць месячныя - першапачаткова адукаваныя 2 эмбрыёна. Адзін з іх развіваецца нармальна, а другі, па якім-то прычынах отторгала арганізмам, што і прыводзіць да кровянистым выделениям.\nЗ усяго вышэйсказанага вынікае выснова: месячныя падчас цяжарнасці далёка не норма і зусім не бяскрыўдныя. Таму не варта слухаць "казкі" аб тым, што баяцца іх не варта. Калі вы адзначылі найменшыя крывяністыя вылучэнні - абавязкова звярніцеся за кансультацыяй да лекара, а калі да іх дадаліся яшчэ і болі ў спіне, то выклікайце "хуткую".\nБеражыце сябе і свайго будучага дзіцяці!\nУ гэтым матэрыяле выкарыстоўваліся інфармацыі з сайта:\thttp://izvestia.ru/\nІнтер'єр в китайському стилі


“Не хачу, каб была “Вераніка Круглова і падпевачка” | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / “Не хачу, каб была “Вераніка Круглова і падпевачка”\nЛегендарная этна-спявачка і лідарка гурта Kriwi ― пра адраджэнне "супольных праектаў", новы альбом і галоўную праблему музыкаў...\nВераніка Круглова жыве ў Берліне больш за дзесяць гадоў. Некалькі разоў на год спявачка прыязджае ў Мінск граць канцэрты і запісваць новыя песні. Цяпер яшчэ ― і для ўдзелу ў адраджэнні "супольных музычных праектаў" ― “Святы вечар” і “Народны альбом”. А ўвогуле, гурту Kriwi сёлета спаўняецца дваццаць гадоў! Размаўляем з Веранікай пра тое, як змяніўся Мінск з моманту яе пераезду ў Берлін, чым будзе адметная новая кружэлка Kriwi і якая тэмпература паветра ў яе кватэры ў Берліне.\n10 цікавых цытат з размовы з Веранікай Кругловай:\nАдраджэнне “Народнага альбома” стала вялікім сюрпрызам. Не ўяўляла, што гэта будзе. Прыехала ў Польшчу ― а там такое! Самыя прафесійныя музыкі, шыкоўныя бэк-вакалы, касцюмы, грымёры… Я баялася, што мы згубім атмасферу таго “Народнага альбома”. Але гэтага не здарылася.\nНашы старыя супольныя праекты варта адраджаць. А ўзнаўленне “Я нарадзіўся тут” цяпер будзе ўвогуле актуальным.\nЯ люблю сумесную творчасць, і астатніх удзельніц Kriwi прымушаю саліраваць ― мы цяпер на роўных. Не хачу, каб была “Вераніка Круглова і падпевачка”. Таму я згодная на калабарацыі. Я б з задавальненнем сабрала ўсіх прадстаўнікоў беларускай world-music і замуціла б круты праект.\nРаней у Kriwi мы вельмі шмат крычалі. Галасілі гэтымі народнымі галасамі да пасінення. Цяпер усе песні ў нас выконваюцца павольна, пяшчотна, па-жаночы. Мы з задавальненнем эксперыментуем з галасамі. Наш новы альбом ― пра любоў, пра нашы мары, нашы пакуты. Усё круціцца вакол жанчыны, вакол жанчыны-маці.\nУ нас ва ўсіх аднолькавыя праблемы ― гэта грошы. Мы б сто альбомаў запісалі. Але вялікая колькасць таленавітых людзей сядзіць з дзіркай у кішэні і не можа проста рэалізаваць ніводнай сваёй мары. Новую кружэлку мы часткова запісалі, мы яе граем. Але няма грошай яе скончыць і выпусціць.\nЯ б з задавальненнем паклала сваю працоўную кніжку тут, у якім-небудзь музычным ці творчым аб’яднанні і працаўладкавала б сваіх музыкаў. Я нават не ведала, што ў Беларусі беспрацоўныя людзі мусяць яшчэ і падатак плаціць. На Захадзе ― наадварот, беспрацоўныя атрымліваюць дапамогу, каб не выпасці з сістэмы, не пайсці на вуліцу. Людзей падтрымліваюць. Для мяне гэта не тое, што дзіўна, для мяне гэта страшна.\nБылі спробы ў нашага гукарэжысёра і кампазітара Сяргея Паўлава, які запісаў наш мінулы альбом і піша цудоўныя песні і аранжыроўкі, атрымаць статус творчага работніка. Ён насіў туды талмуды, але яму адмовілі. Усё гэта выглядае сумна. А суддзі хто?\nСярэдні мінчанін стаў іншым, і ў ім ёсць шмат незнаёмага для мяне. Але мой Мінск для мяне не мяняецца, бо не змяняюцца мае прыярытэты і акружэнне.\nУ Берліне прасцей выйсці на вуліцу і пайграць, перакантавацца, але музыкам даводзіцца шмат працаваць і падпрацоўваць паўсюль. Бо выжыць складана. Я і выкладаю, і выступаю, і ўдзельнічаю ў розных праектах.\nЯ не таплю ў сябе дома. Мне тут у Мінску ў кватэрах горача, я да каго ў госці ні прыходжу, прашу даць мне халат і тапкі. У Берліне ў мяне дома 18 цяпла. І яшчэ я езджу на ровары ― гэта і эканомія і задавальненне.


На беларуска-літоўскай мяжы – службоўцы у брытанскай, нямецкай, аўстрыйскай уніформах\n03 лістапад 2005, 12:50\nТацяна Поклад, Вільня На беларуска-літоўскай мяжы дакумэнты будуць спраўджваць памежнікі у брытанскай, нямецкай і аўстрыйскай уніформах. Яны могуць спыняць і людзей, і аўтамабілі і ў памежнай зоне.\nСёньня на беларуска-літоўскім памежжы пачынаецца 31-ая аб''яднаная памежная апэрацыя. Літоўскія памежнікі разам з калегамі зь Вялікай Брытаніі, Аўстрыі і Нямеччыны будуць спраўджваць дакумэнты асобаў і транспартных сродкаў і пры перасячэньні мяжы, і у памежнай зоне. Прадстаўнікі гэтых трох краінаў пры выкананьні абавязкаў маюць права быць апранутымі ва уніформы сваіх краінаў з усімі адпаведнымі знакамі і сымбалямі, а цывільныя супрацоўнікі замежных іміграцыйных службаў будуць мець сінюю павязку з сымбалем Эўразьвязу - 12 жоўтых зорак, а таксама з надпісам па-ангельску "BORDER GUARD" (“Ахова мяжы”).\nУ часе працы зь імі абавязкова будуць разам і літоўскія памежнікі, якім будзе належаць вырашальнае слова пры магчымых затрыманьнях.\nГэтую апэрацыю Літоўская служба аховы дзяржаўнай мяжы пачала і з уласнае ініцыятывы, і паводле рэкамэндацыі Хэльсінскага цэнтру рызыкі і аналізу. Быў атрыманы дазвол Цэнтру межаў на сушы Эўразьвязу, што ў Бэрліне.\nБеларуска-літоўская мяжа вызначаецца у Эўразьвязе ня столькі колькасьцю спробаў і памерамі кантрабанды, колькі вынаходніцтвам кантрабандыстаў, а таксама праблемамі, якія вынікаюць зь гістарычных і культурных асаблівасьцяў памежнага рэгіёну, у якім гэтая мяжа паўстала некалькі дзесяцігодзьдзяў таму і да нядаўняга часу не замінала дачыненьням жыхароў. Калі беларуска-літоўская мяжа сталася вонкавай мяжой Эўразьвязу, яна падзяліла месцамі ня толькі вёскі, але і сем''і і нават падворкі сядзібаў. Цягам апошніх дзён, на Дзяды, на беларуска-літоўскай мяжы, і так сумна вядомай чэргамі і затрымкамі, даводзілася чакаць даўжэй звычайнага.\nСёлета на Дзяды было адкрыта менш дадатковых пунктаў спрошчанага кантролю, якімі маглі карыстацца толькі памежныя жыхары. Літоўскія памежнікі тлумачаць затрымкі асаблівасьцямі працы беларускіх калегаў, якія і ў дні наплыву падарожнікаў спынялі працу на гадзіны, каб папалуднаваць.