Рэквіем памяці Люцыі і Казіміра Дзяржынскіх - 18 Февраля 2014 - Сайт мястэчка Івянец і Івянецкага графства\nСерада, 13.11.2019, 21:34\nГлавная » 2014 » Люты » 18 » Рэквіем памяці Люцыі і Казіміра Дзяржынскіх\nРэквіем памяці Люцыі і Казіміра Дзяржынскіх\nАўтар артыкула: Алег РАМАНОЎСКІ, краязнавец з Івянца.\nСвінцова-чорная хмара згасіла месяц і зоркі. Цемра атуліла зямлю. Жахлівы пярун раскаціста пракаціўся над Івянцом. Асляпляльная бліскавіца на імгненне азарыла закратаванае акно. Абрынуўся шквальны лівень. Люцыя звыкла прытулілася да Казіміра, які спакойна стаяў і назіраў за разгулам стыхіі, напоўненай трывожнай небяспекай. Яны моўчкі асэнсоўвалі сітуацыю, у якой апынуліся.\nКазімір быў годным сынам гэтага краю. Ён нарадзіўся ў 1875 годзе ў маёнтку Азямблова (зараз Дзяржынава) у сям’і апалячанай беларускай шляхты Дзяржынскіх герба Суліма. Бацька Эдмунд Іосіфавіч скончыў матэматычны факультэт Санкт-Пецярбургскага універсітэта, маці Алена Ігнатаўна паходзіла з роду Янушэўскіх герба Дубрава з фальварка Іоды ля Вільні. Грымоты суцішыліся і толькі рэхам адгукаліся дзесьці над Налібоцкай пушчай. Дождж супакоіўся. Поўня зноў запоўніла нябёсы святлом, зазіхацелі зоркі. У памяці Казіміра ажылі шчаслівыя часы дзяцінства, вучоба ў Першай Віленскай гімназіі, студэнцкія гады ў Вышэйшым політэхнічным інстытуце ў горадзе Карлсруэ, што ў Аўстрыі. Тут ён сустрэўся з Люцыяй Сцыаці – аўстрыйскай немкай, якая стала каханай спадарожніцай па жыцці. Заспявалі пеўні. Сонечныя промні выцяснялі смугу ночы. Галасы птушак напоўнілі непаўторнай сімфоніяй наваколле.\nЛюцыя дзякавала Богу, што муж прывёз яе на гэту святую зямлю. Ах! Як яна палюбіла цудоўную прыроду, мілагучную мову тутэйшых людзей, іх працавітасць і годнасць. Жывучы з 1935 года ў Азямблове, яна набыла аўтарытэт сярод шляхетнай інтэлігенцыі. Яе музычнымі здольнасцямі захапляліся Марыя Асіповіч, Наталля Арсеньева, Уладзіслаў Аскерка, Бенядзікт Тышкевіч і іншыя госці сялібы. Разам з мужам наведвалі імпрэзы, якія ладзіла навакольная шляхта.\nКрывавым смерчам па Беларусі пранеслася Другая сусветная вайна. Дзяржынскія перасяліліся ў Івянец. Казімір уладкаваўся на працу ў гандлёвае таварыства, а Люцыя – перакладчыцай у нямецкай адміністрацыі. Налібоцкая пушча дала прытулак больш чым пяці тысячам савецкіх партызан.\nБудучы перакананымі антыфашыстамі, Дзяржынскія актыўна ўключыліся ў барацьбу супраць акупантаў. Яны мелі доступ да сакрэтных звестак аб дыслакацыі войск, карных экспедыцыях, планах вывазу моладзі ў Нямеччыну. Стратэгічную інфармацыю накіроўвалі праз надзейныя каналы змагарам-патрыётам.\nФашысты праводзілі карныя аперацыі супраць партызан і мірнага насельніцтва вёсак і хутароў, якія знаходзіліся паблізу пушчы. Народныя мсціўцы паспяхова выходзілі з акружэнняў гітлераўцаў і наносілі адчувальныя контрудары па ворагу. Гарэлі хаты, лілася кроў людская. Асабліва жорсткую аперацыю пад кодавай назвай «Герман» карнікі праводзілі летам 1943 года. Перад гэтым 19 чэрвеня польскія партызаны атакавалі Івянецкі гарнізон і разграмілі яго. Дарэчы, паліцыя ў баявых дзеяннях удзел не прымала, бо па змове з партызанамі спецыяльна праводзіла вучэнні ў лесе за Івянцом. Дзяржынскія прадчувалі, чым усё можа скончыцца. Праз дзве гадзіны над Івянцом ужо кружыў нямецкі самалёт-разведчык.\nА назаўтра раніцай атрад гестапаўцаў зганяў жыхароў на плошчу. Больш чым сотня людзей чакалі жудаснай расправы. Драўляную царкву абклалі саломай. I толькі дзякуючы Люцыі Вільгельмаўне, якая пераканаўча давяла, што гэтыя старыя і дзеці не маюць віны, івянчан адпусцілі. Гітлераўцы распачалі блакаду партызанскай зоны. Ледзь толькі-толькі пачало шарэць. Акрайчык сонца, выглянуўшы з-за гарызонта, пазалаціў усход небакраю. Камары перад акенцам таўклі мак, прадказваючы добрае надвор’е. Бясшумна адчыніліся дзверы. Да вязняў шэптам звярнуўся немец-антыфашыст і распавёў план вызвалення. Пакуль ахова бачыць салодкія сны, ён суправодзіць іх у адзенні пастухоў за млын. Адтуль яны ў ранішнім тумане накіруюцца ўніз па беразе Волмы, дзе іх чакаюць надзейныя людзі, якія пераправяць у лес…\nІх арыштавалі. Інтэлігентнага выгляду следчы прывёў такія аргументаваныя факты, што ў Дзяржынскіх не засталося аніякіх алібі, каб даказаць сваю невінаватасць. Казімір катэгарычна адмовіўся ад спакуслівай выратавальнай прапановы. Люцыя з удзячнасцю ўздыхнула. Дзверы зачыніліся на цяжкую каваную завалу.\nСтаяў сонечны спякотны дзень. Чорны бліскучы лімузін з адкрытым верхам вёз Дзяржынскіх у апошні шлях. Івянчане за гады крывавага ліхалецця пабачылі шмат: жахлівае забойства насельнікаў гета, шыбеніцы з павешанымі людзьмі, расстрэлы ні ў чым не вінаватых землякоў. Людзі маліліся за патрыётаў, якія тварылі дабро па поклічу сэрца і душы.\nДзяржынскіх расстралялі 24 ліпеня 1943 года за каталіцкімі могілкамі ў рове. Яны прынялі смерць мужна і з гонарам, бо верылі, што жыццё пражылі годна і каяцца перад Богам няма ў чым. Пазней па хрысціянскаму звычаю івянчане тайком перазахавалі іх целы на могілках.\nP.S. Я кожны раз на Усе Святыя прыходжу да помніка Дзяржынскім. Тут заўсёды цішыня і спакой. Памінальныя свечкі зіхацяць знічкамі, нагадваючы пра самаахвярнасць патрыётаў.\nКрыніца - http://psl.by/?p=527\nКатегория: Гісторыя | Просмотров: 940 | Добавил: ivenec_eu | Теги: Азямблова (зараз Дзяржынава), расстралялі 24 ліпеня 1943, Алег Раманоўскі, Казімір Дзяржынскі | Рейтинг: 5.0/2


Афармленне дзіцячага пакоя велізарная колькасць творчых думках\nГалоўная ➠ Дызайн інтэр'ера ➠ Афармленне дзіцячага пакоя велізарная колькасць творчых думках\nАпублікавана 04.01.2016 08:05\nДзіцячы пакой з'яўляецца адным з любімых месцаў для многіх дэкаратараў, бо менавіта тут можна ўвасобіць велізарная колькасць наинтереснейших творчых думках.\nНават самыя неверагодныя і фантастычныя рашэнні для дзіцячай будуць да месца, і абавязкова выклічуць экстаз у маленькіх знатакоў прыгажосці.\nЗрэшты, каб аформіць дзіцячую і зрабіць яе па-сапраўднаму магічнай, па дапамогу да дызайнераў звяртацца зусім ня абавязкова, бо продкі пры жаданні могуць і самі зрабіць займальны дызайн у гэтым пакоі, тым больш, што думках існуе дастаткова. Якія ж варыянты дызайну і дэкарацыі дзіцячай могуць быць цікавыя для маленькіх непасед?\nАдразу трэба сказаць, што афармленне дзявочай пакоя можа ашаламляльна адрознівацца ад хлапечай. Так, дзяўчынкі прыходзяць у экстаз ад дзіцячай, аформленай як «райскі расквітнелы сад» альбо як «пакой для прынцэсы». А вось многія хлапчукі проста любяць глядзець мульты і найцікавыя кінастужкі пра космас? Калі ваш атожылак ставіцца да іх ліку, тады падарыце дзіцяці пакой яго мары. Планеты, дэкаратыўныя зоркі, якія лётаюць талеркі і смешныя іншапланецяне на столі і сценках ў купэ з касмічнымі ўзорамі на пасцельнай бялізне напэўна спадабаюцца вашаму маладому касманаўту. Больш прывабныя і дзіцячыя, аформленыя ў «марскім» стылі - цяпер можна адшукаць самыя розныя «марскія» дэкарацыі і прадметы мэблі: ложкі ў выглядзе лодкі, якары, штурвалы, падводныя жыхары і многае іншае - усе гэтыя дэталі стануць цудоўным дадаткам марской тэмы.\nА вось тэма «азёры і рэкі», калі пакой аформлена ў салатавымі-блакітным колеры, сценкі ўпрыгожаны маляўнічымі краявідамі, выдатнымі стракозамі альбо божымі кароўкі, падыдзе для дызайну хоць нейкі дзіцячай, гэтак жа, як і «пакой-вясёлка», калі ўсе дэталі інтэр'еру мільгаюць каларытнымі, сакавітымі фарбамі. Адным словам, можна ўвасобіць у рэчаіснасць столькі ўсяго! Так што прыдумляйце і рабіце жыццё свайго дзіцяці займальней, ярчэй і шчаслівей!\nРасстаўляем мэбля ў дзіцячай\nКватэра ў царкве\nНепаўторнасць ў сучаснай ваннай пакоі


Як выглядала дыскатэка 200 гадоў таму. Каларытны фотарэпартаж\nЯк выглядала дыскатэка 200 гадоў таму. Каларытны фотарэпартаж – belsat.eu\nБлогер выпадкова трапіў на танцавальную вечарыну ў аграсядзібе ды падзяліўся сваймі ўражаннямі.\nАўтар блогу Uxmuander.livejournal.com атрымаў запрашэнне на імпрэзу, якая гэтымі днямі адбылася ў аграсядзібе «Шляхецкая брама» ў вёсцы Малое Запруддзе Валожынскага раёну. На вечарыне ўдзельнікі танцавалі старыя беларускія танцы пад жывую музыку.\n«І танцы былі! Прычым якія!!! Вельмі крута пагрузіцца ў атмасферу дыскатэкі дзесьці 200-гадовай даўніны. Гэтак нашыя прапрабабулі і прапрадзядулі прыхарошвалі вечары ў вёсцы», – напісаў блогер, праілюстраваўшы падзею фотаздымкамі.\nТэгі: аграсядзіба вышыванкі


17:26 17.09.2018 (абноўлена 12:39 17.09.2018)\nАд 1 Верасня да вяселля - ёсць шмат падстаў сабраць восеньскі букет, і фларыст распавяла, як гэта зрабіць.\nАднойчы фларысту Лоры Белабровік-Садоўскай давялося зрабіць самы незвычайны ў яе жыцці вясельны букет. Дзяўчына заказала зрабіць яго ў форме сумачкі з пралесак. Але і восенню можна зрабіць не менш прыгожую кампазіцыю, пусціўшы ў ход сезонныя кветкі.\nРужа ў букеце для мамы\n"Перш за ўсё, восень — гэта хрызантэмы, вяргіні, гладыёлусы, астры, цыніі, эхінацея, крываўнік, манбрэцыя, асклепіяс, гэта выдатныя галіны дрэвагубца з аранжавымі ягадамі, ягады чырвонай каліны", — распавяла фларыст.\nЗаказы пачынаюцца з першага дня восені\nЗаказы пачынаюцца з першага дня восені — гаворка ідзе пра 1 верасня.\n"Дзень, калі кветкі і невялікія букецікі разлятаюцца як гарачыя піражкі. Шмат у каго букет на 1 верасня асацыюецца з гладыёлусамі і хрызантэмамі. Але апошнім часам усё больш становяцца папулярныя букеты на каркасах, якія сімвалізуюць Дзень ведаў", — распавяла Лора.\nА нехта замаўляе такія букеты, якія выказваюць індывідуальнасць канкрэтнага выкладчыка. Тут фларыст выступае як мастак, патлумачыла Лора.\nНаступны важны свята восені — дзень Маці. Тут трэба скласці букет так, каб ён выглядаў пяшчотна, заказваюць і мініяцюрныя, і маштабныя кампазіцыі. Часцей за ўсё ў такіх букетах выкарыстоўваюць ружу.\nCC0 / Pixabay/dthisell\nВосень - пара яркіх фарбаў\nЧас вяселляў і ягад у букеце\n"А мая восень — гэта час збору ўраджаю. Час смачных пірагоў з яблыкамі і карыцай. Гэта пара шчырых гутарак пад чорны чай з лімонам. Прагулкі па лесе, па яркім дыване сухога лісця. Для мяне восень — гэта сталенне. Восень — гэта спакойная мудрасць, стан радасці ад навакольных яркіх фарбаў, якія дорыць прырода вакол. Прырода восенню вельмі шчодрая, і восеньскія букеты лёгка складаюцца з даступных матэрыялаў і колераў, якія дорыць навакольная прырода", — распавядае фларыст пра сваё стаўленне да гэтага сезону.\nБукеты могуць спалучаць у сабе як кветкі, так і элементы дэкору\nЯна запэўніла, што хоць і прынята казаць, быццам прырода вяне восенню, у гэтую пару года нараджаюцца букеты з яркім настроем. Часта ў букетах выкарыстоўваюцца кляновае лісце і фактурныя галінкі дрэў, плады і ягады.\n"Часцей за ўсё заказваюць восеньскія букеты нявесты, паколькі гэта сезон вяселляў, такіх жа яркіх і маляўнічых, як сама прырода", — заўважыла фларыст.\nБукет нявесты восенню можа быць яркім, як восеньскі дыван з лісця, або пяшчотным і рамантычным, калі выкарыстоўваюцца не чыстыя колеры, а адценні і паўтоны, напрыклад пяшчотна-ружовы з персікам, патлумачыла Лора.\nКаб дасягнуць эфекту пяшчоты ў букеце нявесты, фларыст гуляе фактурамі і структурамі кветак. Тут таксама важныя майстэрства і прафесіяналізм фларыста.


Навіны - Чаму варта выбраць паветраны кампрэсар Global -Air?\nУбудаваны шрубавы паветраны кампрэсар\nШрубавы паветраны кампрэсар PM\nСтацыянарны шрубавы паветраны кампрэсар\nДвухступеністы шрубавы паветраны кампрэсар\nПоршань паветраны кампрэсар\nПаветраны кампрэсар з раменным прывадам\nЧыгунны паветраны помпа\nПаветраны кампрэсар з прамым прывадам BM\nПаветраны кампрэсар з прамым кіраваннем FL\nПаветраны помпа без алею\nБясшумны безмасляны кампрэсар\nАбсталяванне для ачысткі паветра\nАстуджальная сушылка паветра\nГлыбокая свідравіна помпы\nЧаму варта выбраць паветраны кампрэсар Global-Air?\nЧаму варта выбраць паветраны кампрэсар Global-Air? Усе кліенты клапоцяцца аб трох пунктах прадукту, гэта цана, якасць і пасляпродажнае абслугоўванне.\nШто тычыцца коштаў, мы вырабляем прадукцыю высокага і сярэдняга ўзроўню, а на рынку мы выкарыстоўваем высакаякасныя кампаненты, таму мы не параўноўваем з больш нізкай цаной маркі, кампрэсары якой не маюць добрай якасці. Калі параўноўваць з Altas, Ingersoll Rand і іншымі вядомымі брэндамі, у нас ёсць відавочныя перавагі.\nШто тычыцца якасці, мы вырабляем кампрэсары больш за 20 гадоў, у нас ёсць строгі прыёмны кантроль, інспекцыя працэсу і працэс зыходнай інспекцыі, мы выконваем кантроль якасці 5S, мы прайшлі сертыфікацыю якасці ISO9001, а таксама забяспечваем рэгулярнае навучанне нашага персаналу. Да гэтага часу мы экспартуем у больш чым 90 краін свету і атрымалі добрую рэпутацыю за якасць прадукцыі і заваявалі мноства пастаянных кліентаў.\nШто тычыцца пасляпродажнага абслугоўвання, у нас ёсць самыя перадавыя тэхналогіі вытворчасці нашай прадукцыі. Уся прадукцыя перад адпраўкай правяраецца на 100%. Мы забяспечваем кругласутачную службу падтрымкі з вопытнай камандай. Мы таксама забяспечваем навучанне і кіраўніцтва па ўстаноўцы для нашых кліентаў. Мы працуем над стварэннем аўтарызаваных сэрвісных цэнтраў у кожнай краіне, каб з кожным днём аказваць прафесійнае і эфектыўнае мясцовае абслугоўванне нашым кліентам. Паслугі на месцы могуць аказаць нашы спецыялісты або мясцовы аўтарызаваны сэрвісны цэнтр.\nВыбраўшы Global-air, вы выбралі добра створаны прадукт з высокімі тэхналогіямі ад кампаніі з амаль 20-гадовым вопытам работы ў гэтай галіне.\nЧас публікацыі: 13-2021 мая\nЭлектронная пошта: sales@cnsh-air.com


Удакладненне да маiх інтэр’ю\nУдзячны двум інтэрнэт-рэсурсам http://gazetaby.com/cont/art.php?sn_nid=52960, http://news.tut.by/society/331591.html за магчымасць выказаць свае думкі, магчыма нейкія і не такія, як след, але гэта менавіта мой погляд, мая пазіцыя, і ні на цалю я ад іх не хачу адступіцца.\nХацелася б проста ўнесці пэўнае ўдакладненне, бо з учорашняга вечара нейкая непрыемная няёмкасць цісне. Прагучала ў інтэрўю думка аб маіх нефармальных адносінах з Генпракуратурай. Шчыра кажучы, мару пра іх, але не маю.\nПроста гаворка спачатку шла пра фармат працы Таварыства з Генпракуратурай і яе аддзелам па нагляду за выкананнем прыродаахоўнага і зямельнага заканадаўства, а потым проста распавёў, нават без думкі аб уваходжанні матэрыялу ў публікацыю, што маю сяброў у шэрагу нашых праваахоўных органаў, якія любяць нашую спадчыну, хварэюць аб ёй, і бывае, што ўвечары за куфлем піва абмяркоўваем набалелыя праблемы.\nДля мяне гэтыя сустрэчы – проста велічэзны падарунак, бо пачуць нармальную параду, атрымаць у нефармальным коле пэўны прававы і працэдурны досвед – гэта проста вялікая ўдача.\nРазумею ўсе цяжкасці і нязручнасці няўдзячнай журналісцкай працы, разумею, што цяжка выбудоўваць і рыхтаваць да публікацыі інтэр’ю, матэрыял якога здабываўся практычна ўжо месяц таму. І без усялякіх прэтэнзій проста шчыра прашу, каб не было лыжачкі дзёгця (olei ricini) у бочцы мёду, мабыць трэба матэрыялы высылаць на вычытку і ўзгадненне.\nНу а перад Генпракуратурай усё роўна няёмка атрымалася. Таму як могуць, хай прабачаць. Сапраўды прыкра, навакт і не трошкі.


А ён ехаў, ехаў, ехаў… — KAMENEC.BY инфопортал Каменецкого района\nА ён ехаў, ехаў, ехаў…\nУ кастрычніку дарожна-транспартныя здарэнні адбываліся па розных прычынах. У прыватнасці, жыхар Каменца на ГАЗе ехаў па вул.Цэнтральнай у Ясінаўцы. Не ўлічыў дарожныя ўмовы (мокры асфальт, дождж), не выбраў бяспечную хуткасць, на закругленні дарогі выехаў на паласу сустрэчнага руху і сутыкнуўся з аўтамабілем Івека. У выніку ДТЗ машыны пашкоджаны.\nА другі камянчанін на МАЗе ў Падбеле на вул.Белайца пры руху заднім ходам не пераканаўся ў бяспецы выконваемага манеўра і наехаў на прыпаркаваны аўтамабіль Додж. У гэтым выпадку аўтамабілі таксама былі пашкоджаны. Аналагічнае здарэнне ўчыніў і жыхар Мартынюкоў, які на Опель Амега ў Каменцы на вул.Чкалава пры руху заднім ходам не пераканаўся ў бяспецы і сутыкнуўся з Форд Гелаксі, які стаяў. І яшчэ пра адзін наезд. Апора святлафорнага аб’екта стала перашкодай для жыхара Брэста, які на ГАЗе пры руху заднім ходам не пераканаўся ў бяспецы манеўра і наехаў на яе.\nЖыхар Белавежскага на Вольва рухаўся па вул.Першамайскай у Абяроўшчыне, не выбраў бяспечную дыстанцыю да едучага наперадзе Аўдзі-100, і калі той знізіў хуткасць, сутыкнуўся з ім.\nНазаву два выпадкі, калі ў выніку ДТЗ машыны перакуліліся. Так, жыхар Каменца, які не меў права на ваджэнне аўтамабіля, кіраваў у стане алкагольнага ап’янення Нісан Мікра. Едучы па аўтадарозе Брэст – Каменец – НП “Белавежская пушча”, на закругленні яе ўлева не выбраў бяспечную хуткасць, не справіўся з кіраваннем, з’ехаў у левы па ходу руху кювет і… перакуліўся. Ніхто не пацярпеў, машына пашкоджана (гл. здымак). Вось і жыхарка пасёлка Белавежскі ехала на Аўдзі-80 па дарозе Высокае – Каменец – Кобрын з боку Каменца ў накірунку Высокага. Таксама на закругленні дарогі ўлева не выбрала бяспечную хуткасць, не справілася з кіраваннем, з’ехала ў правы па ходу руху кювет, і машына перакулілася.\nА жыхар Юўсіч, не маючы права на кіраванне, ва ўмовах моцнага туману ехаў на матацыкле ІЖ з бакавым прычэпам і ўчыніў наезд на жыхарку гэтай жа вёскі. Пешаход атрымала раненні і апынулася на бальнічным ложку. Праводзіцца праверка, прычыны ДТЗ устанаўліваюцца. На момант здарэння пацярпелая не была абазначана святловяртальным элементам.\nЯшчэ адно здарэнне з пацярпелым адбылося на аўтадарозе Высокае – Люта. Жыхар Новых Лышчыц Брэсцкага раёна на Вольва ўчыніў наезд на веласіпедыста, жыхара Высокага, які рухаўся ў спадарожным накірунку (на здымку). Веласіпедыст атрымаў раненні і дастаўлены ў бальніцу на лячэнне. Праводзіцца праверка, прычыны здарэння ўстанаўліваюцца. Веласіпедыст быў абазначаны святловяртальным элементам.\nНам любыя дорагі дарогі…\n“Стремлюсь быть среди лучших…”


Казка пра «чырвоную корачку»\nАлесь Кіркевіч Казка пра «чырвоную корачку»\nСябрава сяброўка нядаўна распавяла цікавую байку пра мінулыя парламенцкія выбары, на якіх яна была назіральніцай ад афіцыйных прафсаюзаў. Гісторыя не столькі пра выбары, колькі пра загадкавых людзей з «чырвонымі корачкамі», што кіруюць краінай.\nУ дзень галасавання зайшоў у фае навучальнай установы чалавек. Прыстойна апрануты, гладка выгалены, не надта высокі, не дужа нізкі, з начышчанымі чорнымі чаравікамі… Ну, вы зразумелі. У першую чаргу чалавек звярнуўся чамусьці да вахцёршы ды паказаў ёй «чырвоную корачку». Пачаў нешта выпытваць. Бабуля не зразумела, з кім мае справу. Тады чалавек запатрабаваў дырэктара.\n«Гэта не Ярмошына». Палітолаг патлумачыў, чаму сістэма фальсіфікацыяў такая паспяховая\nДырэктар выйшаў, усё зразумеў і павёў «чырвонакорачніка» да сябе ў кабінет. Пагутарылі яны пэўны час ды разышліся. Ясная справа, чалавек з «корачкай» не галасаваць прыйшоў. Навошта яму? А вось на ўчастку пачалі адбывацца загадкавыя рэчы.\nАдзіным незалежным назіральнікам апынуўся старэнькі дзядуля з БНФ. Пад нейкім сосам цётачкі-педагогі ды маладыя назіральніцы ад прафсаюзаў выманілі яго ў буфет. Трэба ж і гарбаты выпіць, і беляш з’есці… Гэтым часам неймаверная колькасць «правільных» паперак белага колеру была ўкінутая ў празрыстую скрыню для галасавання.\nВыбары «адбыліся». Галасы палічылі. Перамог той, хто трэба. Дзядуля з БНФ, пад’еўшы ў буфеце, пайшоў дадому з адчуваннем выкананага абавязку. Здаецца, у гісторыі няма анічога новага. Адно, што «укід» адбыўся не цёмнай ноччу, а сярод белага дня, пад мільгаючым святлом люмінесцэнтных лямпаў. Але падумаць ёсць над чым.\nНазіральніку надзелі кайданкі за патрабаванне пералічыць бюлетэні\n«Сябар», які не можа адмовіць\nЗ таго, што я чуў, за кожным выбарчым участкам замацаваны свой супрацоўнік з «чырвонай корачкай». Які-небудзь дырэктар ці начальнік, які запрашае ўласніка «корачкі» да сябе ў кабінет – зусім не агент ці інфарматар структуры, якую той прадстаўляе. Усяго толькі «давераная асоба».\nТо бок дырэктар ці начальнік не падпісвае ніякіх папераў. Не атрымлівае кодавае імя ў справаздачах. Не мае таксама і адмысловых грашовых узнагародаў. Гэта, хутчэй, «сяброўскія» стасункі. З той розніцай, што адзін сябар іншаму нічога не павінен, а другі не можа адмовіць. Ні ў якім выпадку, ні ў якой сітуацыі. Падобным сяброўствам у нашай краіне павязаны ці не кожны начальнік, вышэйшы за загадчыка сталовай.\nДалёкі бог і «корачка», якая заўжды побач\nКалі глянуць глыбей, то нават у СССР клуб уласнікаў «чырвоных корачак» не быў усёмагутным. Бо была партыя. Уласнікі «корачак» – яе «шчыт і меч», службовая структура, а не наадварот. У нашай краіне ўсё цікавей.\nНяма аніякай партыі, аб’яднанне «Белая Русь» на КПСС не цягне. Ёсць вертыкаль чыноўнікаў, якую перыядычна «ператрахваюць», некага саджаюць за хабары, некага здымаюць. Ёсць суды. Ёсць армія. Ёсць МУС. Але да прадстаўніка кожнай з гэтых структураў можа прыйсці чалавек з «корачкай» і падказаць: каго арыштаваць, пасадзіць, на колькі і г.д.\nСам жа ўласнік «чырвонай корачкі» атрымліваецца нібы па-за законам, па той бок дабра і зла. Хто яму суддзя? Хто яго арыштуе? Хто пасадзіць? «Корачка» адчыняе ўсе дзверы. «Корачка» забяспечвае недатыкальнасць. «Корачка» дае змогу гаварыць ад імя міфічнага бога, якога дробны чыноўнік бачыць хіба на партрэце ў кабінеце ды ў тэлевізары. А ён, чалавек з «корачкай», вось тут, зусім побач!\nЛідзія Ярмошына не прызнае парушэнняў\n«Бярэм гэтых, а гэтых не чапаем…»\nАпошнім часам, калі па сацыяльных сетках распляскаліся трывожныя размовы аб перспектывах нашай незалежнасці, у галаву прыходзяць зусім не радасныя думкі. А што, калі на ўмоўнай плошчы ва ўмоўным горадзе будзе стаяць два натоўпы. Адзін з бел-чырвона-белымі сцягамі, іншы – з трыкалорамі. Побач дзяжурыць разгубленая міліцыя. Да міліцыянтаў падыдзе чалавек з «корачкай» і ціхенька скажа: «Бярэм гэтых, а гэтых не чапаем…»\nХто яму запярэчыць? Хто задумаецца? А калі пасля той самы «чырвонакорачнік» пашыхтуе супрацоўнікаў МУС і загадае павязаць яшчэ пэўныя стужкі на рукаў? Калі загадае памяняць сцяг над аддзяленнем міліцыі, школай, судом. Спрацуе гадамі адточаная сістэма? Ці ўсё ж такі нехта будзе супраць?\nРаней падавалася, што першая асоба ў дзяржаве так-сяк, але трымала баланс паміж рознымі ведамствамі, сілавікамі, вертыкаллю. Зараз, як мне падаецца, усё звялося выключна да дамінанты «чырвонай корачкі». Хто мае, той і правы. Ну і так, я б вельмі хацеў памыляцца…\nТэгі: Алесь Кіркевіч, выбары 2019, выбары дэпутатаў, інтэграцыя, інтэграцыя – 2019, назіральнікі, Палата прадстаўнікоў\nПра выбары адзінага кандыдата. Без лаянкі абыйсціся цяжка\nПрэзідэнт Польшчы: Праўда пра Галакост не можа памерці\n«Ударыў аб зямлю і кінуў мёртвым у груду целаў». Успаміны вязняў Аўшвіц-Біркенаў


Лукашэнка прызначыў старшыню Дзяржаўнага памежнага камітэта | euroradio.fm\nГалоўная / Лукашэнка прызначыў старшыню Дзяржаўнага памежнага камітэта\nЛукашэнка прызначыў старшыню Дзяржаўнага памежнага камітэта\n29/12/2016 - 15:20\nІм стаў генерал-маёр Анатоль Лапо.\nСтаршынёй Дзяржаўнага памежнага камітэта стаў Анатоль Лапо. Адпаведнае рашэнне 29 снежня прыняў Аляксандр Лукашэнка.\nПапярэднікам Лапо на гэтай пасадзе быў Леанід Мальцаў, якога днямі звольнілі.\nАнатолю Лапо — 53 гады: ён нарадзіўся 24 траўня 1963 года ў Бялыніцкім раёне Магілёўшчыны. У 1986 годзе ён скончыў Галіцынскую Вышэйшую памежную ваенна-палітычную вучэльню КДБ СССР імя К.Е. Варашылава, у 2001 годзе — Акадэмію федэральнай памежнай службы Расійскай Федэрацыі.\nЗ 1981 года па 1992-і Лапо праходзіў службу ў Закаўказскай памежнай акрузе КДБ СССР на розных пасадах: ад шарагоўца тэрміновай службы да намесніка каменданта — начальніка штаба погранкомендатуры. З 1992 па 2008 год ён на розных пасадах праходзіў службу ў Смаргонскім памежным атрадзе на розных пасадах, а з 2004-га быў начальнікам гэтага атрада.\nУ 2008 годзе быў прызначаны на пасаду намесніка начальніка галоўнага аператыўнага ўпраўлення Дзяржаўнага памежнага камітэта Беларусі, а затым — намесніка старшыні Памежнага камітэта — начальніка галоўнага ўпраўлення матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння.\nЗ 2014 года працаваў намеснікам старшыні Дзяржаўнага памежнага камітэта Беларусі.\nЛапо мае званне генерал-маёра. Ён узнагароджаны шэрагам дзяржаўных узнагарод СССР і Рэспублікі Беларусь.