Аб'ектыў\t28.02.2017 Працуеш, але пенсіі не атрымаеш. Каго закране праблема?\nАд словаў – да грошай. А дакладней – да іх адсутнасці. Працуеш афіцыйна, але пенсійнага стажу не зарабляеш. У гэткай сітуацыі могуць аказацца працаўнікі соцень беларускіх прадпрыемстваў – як прыватных, гэтак і дзяржаўных.\nМенскПраектМэбля – прадпрыемства, якое ўваходзіць у дзяржаўны канцэрн Лесбумпром. Як паведамляе Фонд сацыяльнай абароны насельніцтва, паводле стану на 1 лютага, прадпрыемства не заплаціла страхавых узносаў за сваіх работнікаў больш, чым на $ 90 тыс.\nЯк патлумачылі нам у Фондзе сацыяльнай абароны насельніцтва, калі наймальнік не пагасіць запазычанасць па ўнёсках, работнікам гэтага прадпрыемства не налічаць страхавога стажу за непакрыты перыяд. У выніку, пры пэўным збегу акалічнасцяў, чалавек можа, па віне наймальніка, атрымаць не страхавую пенсію, а толькі сацыяльную – значна меншую.\n«У прынцыпе, такое становішча па ўсёй рэспубліцы», – кажа працаўнік «Менскпраектмэблі».\nЧаму прадпрыемства не выплочвае ўнёскі за працаўнікоў?\nКіраўніцтва заводу патлумачыць гэта адмовілася. Працаўнікі адзначаюць крызісны стан на вытворчасці. З іхных словаў «то дрэва няма, то тканіны, то механізмаў».\nНезалежныя прафсаюзы рэкамендуюць працаўнікам скардзіцца ў дзяржкантроль і пракуратуру.\n«Калі людзі да нас звернуцца, мы ім дапаможам зрабіць гэтую заяву юрыдычна граматна. Людзі павінны ведаць, што мы дапамагаем і сябрам, і ня сябрам прафсаюзу, таму што гэта праблема чалавека» – абяцае Генадзь Фядыніч з незалежнага прафсаюзу РЭП.\nСамыя працаўнікі, аднак, кажуць, што для іх больш хвалюе страта заробку цяпер, чым зменшаная пенсія ў будучыні.\nЭканамісты, аднак, зазначаюць, што такая запазычанасць перад фондам азначае, што неўзабаве працаўнікі могуць апынуцца і без працы, і без належнага страхавога стажу.\n«Калі яны ня здольныя аплочваць свае першачарговыя абавязанні па падатках і фонду сацыяльнай абароны, то ў яшчэ большай ступені яны ня ў стане выконваць свае абавязкі перад сваймі контрагентамі, дастаўцамі і падрадчыкамі», – звяртае ўвагу эканамічны эксперт Леанід Фрыдкін.\nАгулам, на канец мінулага году, недаплаты ў фонд сацыяльнай абароны насельніцтва дапусцілі больш за 400 беларускіх прадпрыемстваў. Неплацяжы па крэдытах выраслі ўдвая.\nСтаніслаў Івашкевіч, Менск, фота: drugoigorod.ru\nТэгі: дзяржаўныя прадпрыемствы, крызіс на прадпрыемствах, пенсія, пенсіянеры, сацыяльная абарона, сацыяльная дзяржава, стратныя прадпрыемствы


Хто шукае — абавязкова знойдзе! / Конкурсы | Номера | 7 Дней\nКонкурсные материалы с пометкой «На конкурс творческих работ» направляются не позднее 20 сентября 2015 года почтой в республиканское унитарное предприятие «Белорусское телеграфное агентство» (УП «БелТА») (адрес: 220030, г. Минск, ул.Энгельса, 30 (редакция газеты «7 дней») или по электронной почте e-mail: 7days@belta.by с обязательным приложением заявки на участие в конкурсе творческих работ для молодых педагогов «Моя Беларусь».\nДополнительную информацию можно узнать у координатора проекта Елены Ходыко — заместителя главного редактора газеты «7 дней» (раб. тел. 8 017-327-87-60, моб. тел. 8029-630-02-27), а также по телефону редакции 8 017-222 -30-42.\nИтоги конкурса будут опубликованы 1 октября 2015 года.\nДо окончания конкурса осталось совсем немного времени! Вас ждут призы, а лучшие материалы будут опубликованы на страницах газеты «7 дней» и на официальном сайте издания.\nНарадзіўшыcя ў невялікай палескай вёсачцы, я яшчэ са школьных часоў адчувала невыразную, прыхаваную, як першыя цёплыя вясновыя дзянькі, што не набылі моц, сувязь, а лепей сказаць, повязь з Радзімай, нашай Беларуссю. Кожны чалавек, мне падаецца, хоць аднойчы ў жыцці павінен задумацца над пытаннем: а што для мяне значыць Беларусь? Які сэнс мы ўкладаем у дадзенае паняцце?\nПра сябе я магу і хачу сказаць наступнае. Калі вандрую па Беларусі — пешшу, на цягніку, машыне, — перад маімі вачыма паўстае, з аднаго боку, краіна са шматвекавой гісторыяй, зямля, дзе калісьці рассяліліся і жылі на берагах нашых магутных рэк крывічы, дрыгавічы, радзімічы, плённа працавалі і неслі асвету Еўфрасіння Полацкая і Кірыла Тураўскі, а князь Вітаўт атрымаў перамогу ў бітве пад Грунвальдам. Зямля, на якой была створана адна з найбуйнейшых дзяржаў у Еўропе — Вялікае Княства Літоўскае, а потым і Рэч Паспалітая, што зведала шмат войнаў і бедстваў і ўрэшце стала ўспамінам сівой даўніны. Край, што нарадзіў Янку Купалу, Якуба Коласа, Уладзіміра Караткевіча і шмат іншых асоб, што сваімi словамі і справамі імкнуліся ўзрушыць людскія сэрцы, паказаць адначасова хараство і складанасць чалавечага існавання.\nЗ другога боку — перад вачыма праносяцца бяскрайнія палі, лясы, разнастайныя па маляўнічасці, абрысах і глыбіні азёры, балоты — багацце нашай краіны. І вочы поўняцца слязьмі ад велічы і ў той жа самы час прастаты наваколля. Тут невялікая рачулка, там — сцежка ў глыб лесу, такая знаёмая і родная для кагосьці. А вось і дзеці-гарэзы бавяцца…\nТой, хто шукае, заўсёды адкрывае для сябе штосьці новае ў нашым родным краі. Вандруеце па Палессі — і на вочы вам трапляе магутны дуб, потым вы даведваецеся, што яму прыкладна шэсцьсот гадоў, а гэта значыць, перад вамі маўклівы сведка велізарнай колькасці падзей, якія даўно паглынуў час. Ці давялося вам наведаць такія мястэчкі і гарады, як Мір, Нясвіж, Косава, Ліда?.. І дух займае ад убачанага: стаяць, велічныя ў сваёй прыгажосці, замкі, палацы, дзякуючы якім мы можам дакрануцца да мінулага, паглядзець, як і чым жылі нашы продкі.\nХочаце цікавостак, трымайце! Рухаемся ў Лепель. А што там? Помнік цмоку. Беларусь — гэта ж краіна фантастычных герояў, казак, паданняў, легенд. А наперадзе старажытны Полацк, дзе, акрамя Сафійскага сабора – унікальнай ў сваім родзе святыні, – ёсць помнік літары «ў». Крочым далей і далей па абшарах Беларусі… У кожным куточку ёсць нешта асаблівае, што можа выклікаць непадробную радасць, а часам і журботу.\nКолькі слоў хочацца сказаць пра беларускую вёску. Душу агортваюць супярэчлівыя пачуцці. Вядома, час не стаіць на месцы, зменам падвяргаюцца самыя розныя бакі жыцця людзей, што залежыць ад палітычнай, эканамічнай, сацыяльнай сітуацыі ў краіне. Увогуле, чалавецтва заўсёды рухаецца ў бок прагрэсу. Умовы жыцця ў нашых вёсках цяпер значна змяніліся, што цалкам зразумела: патрэбна ісці па шляху павышэння дабрабыту людзей. Але ў несупыннай плыні гэтых перамен губляецца штосьці вельмі каштоўнае для беларускага народа — яго традыцыі, той падмурак, на якім трымаецца наша культура, што вылучае Беларусь сярод іншых краін і робіць яе такой непаўторнай і своеасаблівай. Шмат традыцыйных рамёстваў, архаічных свят, звычаяў, абрадаў, напрыклад, «Жаніцьба Цярэшкі», «Ваджэнне куста» і г. д., адыходзяць у нябыт, жывуць толькі ў памяці нашых бабуль і дзядуль. Гэта не можа не выклікаць прадчування горкай страты. Але дзякуючы дзейнасці аматарскіх калектываў, таварыстваў адраджаюцца некаторыя традыцыі, што, безумоўна, параджае ў сэрцы надзею на выратаванне аўтэнтычных беларускіх скарбаў.\nНапрыклад, у вёсцы Семежава Капыльскага раёна можна назіраць абрад «Калядныя цары», што ўнесены ў спіс аб’ектаў сусветнай нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА. У вёсцы Вязынка, што недалёка ад Мінска, кожны з ахвочых можа пагукаць вясну, а пазнаёміцца з унікальным майстэрствам «шапавалаў», што вырабляюць валёнкі, шапкі-магеркі магчыма ў вёсцы Дрыбін Магілёўскай вобласці. Гэта далёка не поўны спіс цікавых абрадаў, рамёстваў, удзельнікамі і відавочцамі якіх мы зараз можам стаць і быццам бы зазірнуць у мінулае, дакрануцца да жыцця нашых продкаў, іх побыту, паглядзець, у што яны верылі, чаго жадалі і баяліся.\nУсё нутро працінаюць пачуцці, калі пачынаеш усведамляць: ты — частка чагосьці вялікага, што і завецца Радзімай. Яе патрэбна любіць тым самым шчырым пачуццем, на якое здольны чалавек, але і да гэтага патрэбна дайсці на шляху свайго жыцця. Таму я прапаноўваю навучыцца адчуваць Беларусь. І гэта будзе найвышэйшая наша ўдзячнасць ёй, наша моц і ўсведамленне еднасці беларусаў.


Самымі частымі зваротамі жыхароў Гомельскай вобласці застаюцца аплата працы і гарантыі работнікам | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Фінансы » Самымі частымі зваротамі жыхароў Гомельскай вобласці застаюцца аплата працы і гарантыі работнікам\nСамымі частымі зваротамі жыхароў Гомельскай вобласці застаюцца аплата працы і гарантыі работнікам\nПра гэта паведаміла галоўны прававы інспектар працы Гомельскага абласнога аб'яднання прафсаюзаў Кацярына Філіпцова на пашыраным пасяджэнні прэзідыума Савета абласнога аб'яднання.\nЯк паведамляе БелТА, на пасяджэнні разглядалася работа са зваротамі грамадзян, якія паступілі ў Гомельскае абласное аб'яднанне прафсаюзаў у ІІІ квартале бягучага года. Для адкрытасці і даступнасці на ўсіх узроўнях абласной структуры дзейнічае некалькі каналаў для зваротаў. Так, агучыць сваю праблему жыхары рэгіёна могуць на асабістых прыёмах, у вуснай або пісьмовай форме, а таксама з дапамогай электронных паведамленняў альбо патэлефанаваўшы на прамую лінію.\nЗа гэты перыяд было зарэгістравана 38 зваротаў, што ў дзевяць разоў больш, чым за аналагічны перыяд 2018 года. Такі давер, на думку галоўнага інспектара працы абласнога аб'яднання прафсаюзаў, абумоўлены значнай правапрымяняльнай практыкай і вопытам прафсаюзных арганізацый у абароне інтарэсаў грамадзян.\nНа асабістых прыёмах кіраўніцтва і работнікаў абласнога аб'яднання прафсаюзаў пра набалелыя пытанні расказалі 92 чалавекі. Старшыні раённых і Гомельскага гарадскога аб'яднанняў на асабістым прыёме прынялі 114 грамадзян (за аналагічны перыяд 2018 года — 91 чалавека). Найбольш праблемнымі і хвалюючымі застаюцца пытанні, якія датычацца працоўных правоў і гарантый работнікаў (29 % ад агульнай колькасці зваротаў), тэма аплаты працы (17,5 %).\n«Усе звароты, якія паступілі ў Гомельскае абласное аб'яднанне прафсаюзаў, былі разгледжаны ва ўстаноўленыя тэрміны. Заяўнікам дадзены падрабязныя тлумачэнні і пісьмовыя адказы», — падкрэсліла Кацярына Філіпцова. Таксама яна адзначыла высокую актыўнасць раённых аб'яднанняў прафсаюзаў у рабоце са зваротамі грамадзян. Так, у жніўні ў Петрыкаўскае раённае аб'яднанне звярнулася санітарка Капцэвіцкага псіханеўралагічнага дома-інтэрната. Жанчына прасіла пасадзейнічаць у падаўжэнні кантракта. Пры перамовах з наймальнікам такая дамоўленасць была дасягнута.\nУ ліпені жывёлавод аднаго з аграпрадпрыемстваў раёна паведаміў пра парушэнні ў налічэнні зарплаты. За май бягучага года заяўніку недалічылі 79 рублёў. Наймальніку накіравалі рэкамендацыю аб ліквідацыі парушэнняў, якую той праігнараваў. Заяўніку растлумачылі, як абскардзіць дзеянні наймальніка, і дапамаглі скласці заяву ў камісію па працоўных спрэчках прадпрыемства. У верасні запазычанасць была выплачаная.\nТаксама ў рэгіёне прайшло 20 выязных прафсаюзных прыёмаў грамадзян, пры правядзенні большасці з іх прысутнічалі прадстаўнікі пракуратуры. Кансультацыі атрымалі 75 грамадзян. Так, на прыёме ў КУП «Хойніцкі камунальнік» малады спецыяліст агучыла сваю праблему. Прыехаўшы па размеркаванні ў раён, пацярпелы ад наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, яна апынулася без даху над галавой. Да вырашэння сітуацыі далучыліся прадстаўнікі ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, аддзела ЖКГ райвыканкама, КЖУП «Хойніцкі камунальнік». Як вынік — маладому спецыялісту выдзелілі асобны пакой у шматкватэрным доме дзяржаўнага жылфонду. Таксама аформлены дакументы для пастаноўкі на ўлік для паляпшэння жыллёвых умоў. Дзяўчыне растлумачылі ўмовы атрымання льготнага крэдыту на набыццё тавараў першай неабходнасці, які даецца выпускнікам дзяржаўных навучальных устаноў. Паведамілі і пра дадатковыя гарантыі і кампенсацыі, звязаныя з работай у зонах радыяцыйнага забруджвання.\nЯк неаднаразова падкрэслівалася на пасяджэнні, у абласным аб'яднанні прафсаюзаў разгляд зваротаў грамадзян носіць сістэмны характар. «Прафсаюзныя арганізацыі ўсіх узроўняў арыентаваны на поўны, аб'ектыўны і своечасовы разгляд зваротаў грамадзян, у тым ліку ІП і юрыдычных асоб, у прафсаюзныя органы», — рэзюмавала Кацярына Філіпцова.\nЗагаловак у газеце: Што хвалюе?\nНа Гомельшчыне 1 верасня за парты сядуць 17 262 першакласнiкi\n1663 Магілёўскія пошукавікі знайшлі пад Слаўгарадам поле бою\n1133 Падрабязная інструкцыя, як выпісаць «Звязду» праз інтэрнэт\n1073 Дэпутат Варанецкi: Важна, каб мы выйшлi з выпрабаванняў больш моцнымi, адзiнымi i кансалiдаванымi\n849 Стартаваў фiнал конкурсу «Настаўнiк года Рэспублiкi Беларусь — 2020»\n835 У свае 78 гадоў вясковая жанчына ўпраўляецца з трактарам «Беларус»\n835 Што будуць рабіць з пустым жыллём у Віцебскай вобласці\n795 Прэм’ера рубрыкі «Прывіды беларускіх муроў». Кажуць, што Ганна Радзівіл ператвараецца кожную ноч у саву\n588 У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»\n575 Аляксандр Лукашэнка разгледзеў кадравыя пытанні\n494 Лукашэнка ўступіў на пасаду Прэзідэнта Беларусі


“Альтанка” стала Народнай — Медиа-Полесье — новости и реклама Пинска, Лунинца, Столина\n21 января 2021, четверг20:26\n“Альтанка” стала Народнай\nКарэспандэнт Медиа-Полеья сустрэлася з удзельнікамі калектыву і даведалася пра сакрэты поспеху творчага клуба.\nКлуб “Альтанка” пачаў сваю дзейнасць у 2007 годзе на базе раённага арганізацыйна-метадычнага цэнтра пад кіраўніцтвам Ніны Лісавец. А ўзнік ён з гумарыстычнага клуба “Пёстрая сорока” (яго стваральнік – Валянцін Іўковіч). Назва “Альтанка” спачатку была рускамоўным словам “Беседка” і так зваўся клуб, аднак сябра клуба Галіна Гашчук прапанавала выкарыстоўваць у якасці назвы менавіта “Альтанку”. Удзельнікам прапанова спадабалася і клуб стаў “Альтанкай”.\nПаступова калектыў ператварыўся ў творчы клуб. Як адзначыла дырэктар Столінскай раённай клубнай сістэмы Алена Дубойская, дзейнічае на спалучэнні розных накірункаў мастацтва, выстапае не толькі на раённых, але і на рэспубліканскіх і міжнародных фестывалях, святах і конкурсах.\nКлуб “Альтанка” стаў ініцыятарам і арганізатарам першага ў Беларусі свята журавін. Кіраўнік клуба Ніна Лісавец у конкурсе аўтарскіх сцэнарыяў, арганізаваным рэдакцыяй газеты “Культура”, атрымала першае месца за сцэнарый свята “Журавін”. Пасля гэтага поспеху ўдзельнікі творчага клуба “Альтанка” рэалізавалі свята ў вёсцы Альманы – і яно стала традыцыйным.\nСёння клуб налічвае дзевяць удзельнікаў. І хоць яны жывуць у розных населеных пунктах, працуюць у розных месцах, “Альтанка” яднае іх у творчасці.\n– Калі ты ў дэкрэтным адпачынку разам з двума маленькімі дзеткамі, то магчымасць прыняць удзел у нейкай праграме, што арганізуе клуб, – цудоўны рэлакс, – кажа Юля Мацукевіч, мама двух маленькіх дзетак, самы малады ўдзельнік клуба.\nДумку Юлі падтрымлівае Таццяна Цупа, загадчык аўтаклуба, якая зазначае, што ў “Альтанцы”, у адрозненне ад іншых калектываў, смела можна рэалізоўваць творчыя задумы, выкарыстоўваючы ўсе свае магчымасці, не маючы пры гэтым ніякіх перашкод.\nДырэктар Манькавіцкага СДК Васіль Яхнавец і Юля Мацукевіч – брат і сястра, якія цяпер, як і ў дзіцячыя гады, калі рэпетыравалі дома школьныя пастаноўкі, сёння разам рыхтуюцца да святаў, што ладзіць клуб. Дзе б ні выступалі “альтанкаўцы”, Васіля Яхнаўца з Манькавічаў пазнаюць усе артысты: ён адзін з нямногіх, хто вельмі гучна, не саромячыся і не звяртаючы ўвагі ні на каго, пры любых абставінах паўтарае сваю ролю за кулісамі.\nАляксандр Лісавец працуе настаўнікам у Столінскай дзіцячай школе мастацтваў. У калектыве ён, як і Ганна Чмуневіч, адказвае за “танцавальны” бок мерапрыемстваў.\nУдзельнікі “Альтанкі” разам пішуць сцэнарыі, рыхтуюць касцюмы для выступленняў: кожнаму выхаду на сцэну надаюць шмат увагі. Аднак, здараюцца і каламбуры: то нехта ад хвалявання словы забудзе, то на выхад затрымаецца. Тады на дапамогу прыходзіць кемлівасць калег, і глядач нават не заўважае экспромту, які толькі што перад ім разгарнуўся.\n– Асноўны накірунак дзейнасці клуба – арганізацыя мерапрыемстваў, а таксама супрацоўніцтва з іншымі калектывамі, – адзначае кіраўнік “Альтанкі” Ніна Лісавец. – Калі гаварыць пра тое, што для мяне значыць наш калектыў, то з упэўненасцю кажу – гэта адзін з яркіх агеньчыкаў радасці і цяпла сярод шэрай будзёнасці. А атрыманне ганаровага звання “народны” – гэта ацэнка нашай працы і добры штуршок рухацца далей.\nРэдакцыя Медиа-Полесья віншуе ўздзельнікаў клуба “Альтанка” з атрыманнем звання “народны” і жадае кожнаму здароўя і невычэрпнай крыніцы нахтнення.


Чаго мы шукаем?\n"Але мы - не таго мы шукаем, не таго на чужыне нам трэба" - пісаў у "Эмігранцкай песьні" Максім Багдановіч. Пра пошукі эмігрантаў пачатку ХХ-га стагодзьдзя, эмігрантаў паваенных мы ведаем, напэўна, больш як пра саміх сябе, сёньняшніх, - з навуковых публікацый, з гістарычных досьледаў, з расповядаў старэйшых. А чаго трэба нам, маладым, хто прыехаў сюды напрыканцы мінулага ці напачатку новага, ХХІ-га стагодзьдзя?\nБудзьма шчырымі: мала сярод нас сапраўдных палітычных уцекачоў. Па-праўдзе, мо ня ўсе і згодныя з азначэньнем "эмігрант", але што паробіш, калі так за нас вырашыла Бацькаўшчына, дакладней, тыя чыноўнікі, якія зрабілі эміграцыйны шлях адзіным магчымым, каб сьвет паглядзець, навуку здабыць, капейчыну зарабіць. Ня мы яе выракліся. У любой іншай краіне, той самай Польшчы, чалавек вольны выехаць "у сьвет" і вярнуцца дахаты, ня зганьбіўшы сябе ў вачох пазасталых сваякоў, сяброў, паплечнікаў па-ранейшаму нядобрым на тых землях словах "эмігрант".\nАле гэта іхнае стаўленьне, іхная думка. Што-ж мы?\nМы ладкуем новае сваё жыцьцё, вучым мову і вучымся самі, сумуем па пакінутаму сьвету, але шукаем сяброў у новым. Нам тут не забараняюць быць беларусамі, але й не прымушаюць імі быць, таму багата хто, здабыўшы неабходныя паперы, адвальваецца ад грамады ды зьнікае ў неабсяжных амэрыканскіх даляглядах.\nШукаць іх, відавочна, ня будуць, але для чалавека сумленнага, маральнага мусіць актуальным заставацца даўнейшы лёзунг: сплочвайце даўгі! Грашыма, учынкам, зробленым, увагаю, клопатам пра новапрыбылых - так, як сустракалі некалі вас саміх. Досыць толькі браць, старая эміграцыя не бяздонная.\nШто мы можам рабіць? Чым канкрэтна дапамагчы? Дадаць да таго, што было зроблена да намі й ня намі?\nМожа варта было-б заснаваць прэмію ці стыпэндыю імя Васіля Быкава для тых навукоўцаў або пісьменьнікаў, якія маюць добрую навуковую працу, рукапіс кнігі, але ня ў стане яе выдрукаваць? Скласьці статут, абраць камітэт, выпрацаваць умовы - і раз на год у нашай Бацькаўшчыне большала-б на адну вартасную кнігу.\nДавайце зробім, спадарства, бо досыць быць басотаю.


З-за напружанасьці з Расеяй ва Украіне расьце попыт на беларускую прадукцыю\n10 сакавік 2014, 15:22\nУкраіна — другі гандлёва-эканамічны партнэр для Беларусі пасьля Расеі. У 2013 годзе таваразварот з паўднёвай суседкай склаў 6,2 мільярда даляраў.\nСальда зьнешняга гандлю заставалася станоўчым для Беларусі і склала 2,2 мільярда. Але палітычны крызіс ва Ўкраіне і падзеньне курсу грыўні ўдарылі па эканоміцы Беларусі.\nАснова беларускага экспарту ва Ўкраіну — нафтапрадукты (да 75%) і калійныя ўгнаеньні. Беларусь пастаўляе ў суседнюю краіну таксама грузавыя аўтамабілі, трактары, цягачы, лядоўні, маразільнікі, шыны, вырабы лёгкай прамысловасьці. Паводле дадзеных Нацыянальнага статыстычнага камітэту, у 2013 годзе Беларусь паставіла на ўкраінскі рынак нафтапрадуктаў на 2,7 мільярда рублёў. У параўнаньні з 2012 годам экспарт скараціўся на траціну. Паводле інфармацыі ўкраінскай кансалтынгавай групы кампаніяў «А-95», пастаўкі бэнзіну за першыя два месяцы скараціліся ў параўнаньні з аналягічным леташнім пэрыядам на 38%, дызпаліва — на 10%. Дырэктар «А-95» Сяргей Куюн кажа, што нічога страшнага ў гэтым няма:\n«Я лічу, што гэтыя два месяцы — яны не паказальныя, паколькі ў нас быў палітычны крызіс, праблемы ў эканоміцы, рынак вельмі моцна ліхаманіла, і я б ня стаў гэта праецыраваць і рабіць далёка ідучыя высновы».\nНацбанк Украіны ўвёў абмежаваньні на доступ да валюты для імпартэраў. Канцэрн «Белнафтахім» у сувязі зь нестабільнай сытуацыяй вырашыў не рызыкаваць, кажа прэс-сакратар Марына Касьцючэнка:\n«Мы прынялі рашэньне падстрахавацца, і нашы арганізацыі адпускаюць прадукцыю толькі па папярэдняй аплаце».\nАсаблівых стратаў ад скарачэньня паставак ва Ўкраіну «Белнафтахім» пакуль не нясе, прадукцыя высокаліквідная, і канцэрн перанакіраваў частку паставак на іншыя рынкі.\n«Беларуская нафтавая кампанія», каб пазьбегнуць рызыкі, спыніла гандаль праз сваю ўкраінскую дачку «БНК — Украіна» і перавяла ўсе кантракты на свой брытанскі офіс.\nНа думку эканаміста Леаніда Злотнікава, па асноўных экспартных паказьніках — нафтапрадуктах і калійных угнаеньнях — асаблівага падзеньня продажаў ня будзе:\n«Свае заводы ў іх ня ўсе рэканструяваныя, нашы нафтапрадукты і крыху лепшыя па якасьці, і цана ніжэйшая. Наўрад ці Ўкраіна будзе адмаўляцца ад такіх нафтапрадуктаў. Угнаеньні купляць украінцы будуць. Наш імпарт ва Ўкраіне — перш за ўсё гэта збожжавыя, алей. Я думаю, Беларусь гэта купляла і будзе купляць. Хіба што пад узьдзеяньнем Расеі, калі тая ўвядзе эмбарга ці нешта яшчэ. Калі ўсё будзе ісьці сваім ходам, Расея ня будзе ўмешвацца — куплялі і будзем купляць».\nМенскі аўтазавод зь лютага цалкам спыніў пастаўкі сваёй прадукцыі ва Ўкраіну. У сьнежні МАЗ заключыў дамову з украінцамі на пастаўку больш як 100 грузавікоў, у студзені 40 машын паставіў. Але з-за рэзкага падзеньня грыўні і забароны расплачвацца валютай супрацоўніцтва часова прыпыненае. Цяпер МАЗ вырашае пытаньне аб продажы на грыўні. На думку дырэктара па дасьледаваньнях Лібэральнага клюбу Яўгена Прэйгермана, гэта слушнае рашэньне:\n«З аднаго боку, наша прадукцыя неканкурэнтаздольная ў параўнаньні з заходняй, у тым ліку ў машынабудаваньні. Зь іншага боку, у нас ёсьць магчымасьць маніпуляваць крыху з цэнамі продажу, таму часам і наша прадукцыя можа карыстацца попытам у небагатай Украіне, нават у той неспрыяльнай сытуацыі, якая склалася цяпер».\nНа думку ўкраінскага экспэрта, дырэктара групы кансалтынгавых кампаніяў «А-95» Сяргея Куюна, у цяперашняй сытуацыі, калі адносіны Ўкраіны з Расеяй вельмі складаныя, ёсьць вялікія надзеі на эканамічнае супрацоўніцтва зь Беларусьсю:\n«Я думаю, што ў беларусаў будзе вельмі шмат працы з Украінай. Хутчэй за ўсё і з-за палітычнага крызісу, і з-за напружанасьці з Расеяй ёсьць падставы лічыць, што расейскія заводы, хутчэй за ўсё, так і не запусьцяцца. А гэта сьведчыць пра тое, што попыт будзе высокі на беларускую прадукцыю. Сапраўды, у 2013 годзе беларусы страцілі, пастаўкі ўпалі амаль на чвэрць менавіта з-за таго, што актыўнымі былі расейцы. Але, зноў жа, усё ў руках беларусаў».


Галоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Гатункі драўнянай пароды выкарыстоўваюцца ў інтэр'еры\nУ натуральнай драўніны ёсць велізарная колькасць плюсаў, канкрэтна яна з'яўляецца больш выдатным, экалагічна чыстым і цёплым матэрыялам, які адрозніваецца разнастайнасцю і універсальнасцю.\nЗ даўняга часу большай папулярнасцю карыстаецца такая парода дрэва, як дуб. Яго практычнасць і даўгавечнасць дазваляюць выкарыстоўваць яго для вытворчасці сценавых панэляў і высакаякаснага паркета, а багацьце расфарбовак дазваляе надаць любому інтэр'еру самавітасць і высакароднасць.\nДля вытворчасці раскошнай мэблі, якая адрозніваецца мноствам гнутых частак, прымяняецца бук, які пад дзеяннем пара ўзрушаюча гнецца і далей захоўвае форму, якую яму далі. Драўніна гэтай пароды адрозніваецца разнастайнасцю колераў і цудоўнай трываласцю.\nМоцная і надзейная арэхавая драўніна - таксама даволі патрэбны матэрыял, які часцей ўжываецца для стварэння паркетнай дошкі, панэляў і прадметаў інтэр'еру.\nМягенькая і рахманая драўніна жаўтлявага колеру адрознівае ліпу, якая ўжываецца для вытворчасці аксесуараў, вырабаў і лёгкіх відаў мэблі. Таксама гэта добры матэрыял для дэкаратыўнай разьбы па дрэве, якая ў бліжэйшы час вяртае сваю былую папулярнасць пры ўпрыгожванні дамоў і багатых інтэр'ераў.\nНезвычайная прыгажосць драўнянай пароды адрознівае карэльскую бярозу, мэбля з яе параўноўваецца з рэальнымі шэдэўрамі.\nВыкарыстоўваюцца ў строй працах і іглічныя пароды дрэў, якія адрозніваюцца даўгавечнасцю драўнянай пароды. У такім матэрыяле знаходзіцца прыродны антысептык - смала, якая здольная абараніць дрэва ад вады, бактэрый і грыбка, што дазваляе выкарыстоўваць такое дрэва таксама і для вонкавага аздаблення памяшканняў.\nНатуральнае дрэва можна асацыяваць з жывым арганізмам, яно здольна дзяліцца сваім цяплом, зарадзіць памяшканне станоўчай энергіяй, на што не здольны больш ні адзін будаўнічы матэрыял.\nРамонт нацяжных столяў сваімі рукамі


Пераўтварэнне эрытрэйскі накфа (ERN) і Ганконскі даляр (HKD) - Калькулятар Курс валют пераўтварэнні\nэрытрэйскі накфа у HKD\nERN у HKD - эрытрэйскі накфа у Ганконскі даляр канвэртар валют\nНашы эрытрэйскі накфа да Ганконскі даляр канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 30.05.2020. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад эрытрэйскі накфа. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць Ганконскі даляр валюту па змаўчанні. Націсніце на Ганконскі даляр або эрытрэйскі накфа, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nэрытрэйскі накфа у Ганконскі даляр канвэртар валют\nКурсы валют Абноўлена: 30.05.2020 07:33\n0,51675 HKD (HK$)\n1 ERN = 0,516754 HKD\n1,935157 ERN = 1 HKD\nЯкі бягучы курс абмену для эрытрэйскі накфа у Ганконскі даляр?\nэрытрэйскі накфа курс у Ганконскі даляр = 0,52\nКанверсія ERN у Ганконскі даляр\nВы выбралі зыходную валюту ERN і мэтавую валюту Ганконскі даляр з сумай 1 ERN. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nUSD 1 1.10938 1.22995 0.72324 0.00927 0.06667 0.12901\nEUR 0.90140 1 1.10868 0.65193 0.00836 0.06009 0.11629\nGBP 0.81304 0.90198 1 0.58802 0.00754 0.05420 0.10489\nCAD 1.38267 1.53391 1.70061 1 0.01282 0.09218 0.17838\nJPY 107.84099 119.63695 132.63856 77.99474 1 7.18955 13.91236\nERN 14.99969 16.64040 18.44880 10.84835 0.13909 1 1.93508\nHKD 7.75145 8.59933 9.53386 5.60615 0.07188 0.51677 1\nERN у HKD канвэртар валют\nэрытрэйскі накфа валюта ў Эрытрэя. Ганконскі даляр валюта ў . Сімвал ERN з'яўляецца . Сімвал HKD з'яўляецца HK$. Абменны курс для эрытрэйскі накфа быў актуалізаваны Mai 30, 2020. Абменны курс валюты для Ганконскі даляр быў актуалізаваны Mai 30, 2020. Каэфіцыент ERN мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент HKD мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс эрытрэйскі накфа у Ганконскі даляр = 0,52.\n250 HK$ 129.19\n500 HK$ 258.38\n1000 HK$ 516.75\nHK$ 50 96.76\nHK$ 100 193.52\nHK$ 250 483.79\nHK$ 500 967.58\nHK$ 1000 1,935.16\nERN у AUDERN у CADERN у CNYERN у GBPERN у MXNERN у NOKERN у NZDERN у RUBERN у UAHERN у VND


Замрый — Вікіпедыя\nЗамрый на Вікісховішчы\nЗамрый (іўр.: זמרי) — 5-ы цар Ізраільскага царства. Быў военачальнік паловы калясніц ізраільскага цара Ілы, якога забіў і заняў царскі сталец. Валадарыў толькі адзін тыдзень. Калі ізраільскае войска, якое абложвала філістымскі горад Гавафон, даведалася пра забойства Замрыем цара Ілы, царом ізраільсікім быў абраны военачальніка Амрый. Ізраільскае войска аблажыла Замрыя ў сталічнай Фірцы, бачачы бязвыхаднасць свайго становішча, ён спаліў сябе ў царскім палацы.\nVIAF: 308281520 · WorldCat VIAF: 308281520\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Замрый&oldid=3747243"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:04, 13 снежня 2020.


Дзеці Аліндаркі | bookster.by\nБеларускі акцэнт можна вылечыць – дастаткова проста выплюнуць костачку… Пакуль ты малы – гэта не балюча. Так кажа Доктар, а яму трэба верыць. Героі новага рамана Альгерда Бахарэвіча – беларускамоўныя дзеці, пацыенты загадкавай установы пад назваю Лагер. Як сучасныя Гэнзэль і Грэтэль, яны трапляюць у цёмны лес, дзе іх чакаюць зусім не дзіцячыя прыгоды. Казка, сатыра, антыўтопія – кнігу можна аднесьці да кожнага з гэтых жанраў, але яна ўсё роўна застаецца кнігай пра нас, тых, хто жыве тут і цяпер.\nАляксей Стрэльнікаў 5\nАдзнака крытыкаў 1\nАдзнака чытачоў 6\nКепскую кніжку ад патэнцыйна добрай я адрозніваю ўжо па першай-другой старонцы. Калі чытаю кепскую, мозг спрацоўвае сам: пачынае выпраўляць няўдалыя выразы на больш трапныя, выкідае лішняе ці дадае адсутнае. Міжволі я станоўлюся рэдактарам і ўвесь час памятаю, што спажываю штучна выраблены прадукт, які ўтрымлівае ненатуральныя ўзмацняльнікі смаку і харчовыя фарбавальнікі.\nЗусім не так было з “Дзецьмі Аліндаркі”, і я ўдзячны Альгерду Бахарэвічу за тое, што ўпершыню за доўгі час беларуская кніжка пазбавіла мяне ад непатрэбнай разумовай працы і папросту падарыла асалоду ад працэсу чытання. Па-бахарэвічаўску насычаны тэкст прыемна есці поўнай лыжкай, дзякуючы яму пазнаецца забыты смак дзяцінства, і адначасова ён здзіўляе метафарычнасцю і арыгінальнасцю нечаканых інгрэдыентаў. Для мяне новы твор Бахарэвіча – безумоўна найсмачнешая літаратурная страва на беларускай мове за апошнія гады.\nПачатак рамана такі: брат і сястра ядуць у лесе чарніцы, непадалёк машына, з якой яны вышлі, усё ціха-мірна, быццам пакрытае шэрай плеўкай штодзённасці. Але ж не, зазіраючы ў думкі хлопчыка, мы сутыкаемся з вострымі аскепкамі нязвыклай, містычнай рэчаіснасці, якія прарэзваюць плеўку: чарніцы, падобныя да таблетак ад доктара, сетка ў Лагеры, да якой страшна падыходзіць, жахлівае Сярэдневечча і таямнічы Язык. Усё гэта – не больш чым дзіцячыя ўспаміны, але адразу разумееш, што яны вырастуць у нешта сур’ёзнае, страшнае. Ніводнае слова ў рамане не напісанае выпадкова, яно займае належнае яму месца, і з іх паступова складаецца фантастычны свет, у якім беларускамоўныя дзеці прызнаюцца хворымі і падлягаюць адмысловаму лекаванню ў лагеры, дзе забароненае ўжыванне мовы. Не засталося ніводнага яе носьбіта, акрамя бацькі-вар’ята, які вырашыў ратаваць мову, закласці яе ў сваю дачку, ізаляваўшы тую ад усяго навакольнага свету.\nПершыя словы рамана – гэта ягоная назва. “Дзеці Аліндаркі”. Таго самага Аліндаркі, пры нараджэнні якога бацька прамовіў: “Кепска будзе”. Назва настройвае на песімістычны фінал ад самага пачатку. Так і ёсць: план па ўратаванні мовы правальваецца, праўда, аўтар ніводным словам і не даваў надзеі на ягоны поспех. Нічога добрага не адбываецца з ніводным з галоўных персанажаў да канца кнігі.\nМарыя Мартысевіч у бліскучай рэцэнзіі http://lohvinau.by/%D0%BD%D1%8F%D1%85%D0%B0%D0%B9-%D0%BD%D1%96%D1%85%D1%82%D0%BE-%D0%BD%D1%8F-%D1%81%D1%8B%D0%B9%D0%B4%D0%B7%D0%B5-%D0%BD%D0%B5%D0%BF%D0%B0%D0%BA%D1%80%D1%8B%D1%9E%D0%B4%D0%B6%D0%B0%D0%BD%D1%8B%D0%BC/ расказвае пра сюжэтнае падабенства рамана Бахарэвіча з казкай братоў Грымаў пра Гензэля і Грэтэль. Акрамя сюжэта ёсць і іншыя, часта карыкатурных указальнікаў на нямецкую казку, напрыклад, домік вядзьмаркі пабудаваны не з пернікаў, а з пустых каробак з-пад кандытарскіх вырабаў “Спартак” і “Слодыч”. Але мая асноўная асацыяцыя была ўсё ж не з братамі Грымамі. Лес велічынёю амаль з увесь раман, у якім знаходзіцца страшны лагер, лес, дзе дзецям сустракаюцца ў найлепшым выпадку абыякавыя, а ў найгоршым – небяспечныя людзі, усюды голад, бруд, халадэча, бясконцасць, гэты лес як сімвал безнадзейнага беларускага лёсу нагадаў мне марозна-туманную прозу Васіля Быкава. У адрозненне ад быкаўскай выключнай рэалістычнасці, у “Дзецях Аліндаркі” шмат казачных, містычных элементаў (дзеці з дапамогай скорагаворак перамагаюць злых людзей, брат з’яўляецца на свет незвычайным спосабам і г.д.), аднак дзіўным чынам менавіта праз іх падчас чытання рамана знікае адчуванне фантастычнасці таго, што адбываецца. Паступова становіцца ясна, што свет, створаны аўтарам, – гэта не гісторыя з элементамі “антыўтопіі” ці “альтэрнатыўнай гісторыі” (Мартысевіч), а нашая ява, нашае сёння, якую не ўспрымае мозг, не заўважаюць вочы, бо яны заплюшчаныя. І іх страшна расплюшчыць. Страшна ўсвядоміць сваё вар’яцтва.\n19 Лютага 2015, 15:42


В Миорской ЦРБ прошёл конкурс профмастерства медсестёр » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\n“Прафесія добрых сэрцаў”. Пад такой назвай у Міёрскай цэнтральнай раённай бальніцы прайшоў конкурс прафмайстэрства медыцынскіх сясцёр, прымеркаваны да іх прафесійнага свята. Восем канкурсантак спаборнічалі ў тэарэтычных ведах, практычных навыках, творчых знаходках.\nЧУЛАСЦЬ, міласэрнасць, адказнасць, вытрымка. Да гэтых характарыстык звярталіся ўдзельніцы, расказваючы аб прафесіі медыцынскай сястры.\nПрафесійны шлях некаторых канкурсантак пачаўся даволі даўно. Так, Наталля Максяева працуе з 1999 года. Прайшла праз прыёмнае, тэрапеўтычнае, паліклінічнае, педыятрычнае аддзяленні і ФАП. Апошнія пяць гадоў яна медсястра аперацыйна-перавязачнага блока. Яе прафесія – яе гонар. Медыцынскую справу выбрала старэйшая дачка, якая цяпер вучыцца ў медкаледжы.\nІ вопытныя, і маладыя медсёстры ўпэўнена адказвалі на пытанні па білетах. У адным з іх патрабавалася вырашыць сітуацыйную задачу: па апісанні стану пацыента вызначыць, што з ім здарылася і як дзейнічаць, які прэпарат увесці і ў якіх дозах. На практыцы вымяралі артэрыяльны ціск, рабілі непрамы масаж сэрца, падлічвалі пульс, накладалі шыны. Строгі чытач заўважыць, што з такімі заданнямі справіцца і чалавек, далёкі ад медыцыны. Аднак ад медсясцёр патрабуецца рабіць усё аператыўна, дакладна, з абгрунтаванымі каментарыямі.\nДА конкурсу рыхтавалі партфоліа. Фотаздымкі, вершы, расповяды пра захапленні і выбар прафесіі. Напрыклад, дзевятнаццацігадовая Юлія Кажан не думала быць медыкам. З мінулага года працуе лабарантам у Новапагосцкай амбулаторыі. Разам з атрыманымі падчас вучобы навыкамі ў працоўных буднях кіруецца бацькоўскім наказам: абыходзіцца з іншымі так, як хочаш, каб абыходзіліся з табой. Менавіта партфоліа Юліі журы прызнала найлепшым.\nСамай фотагенічнай назвалі медсястру фтызіятрычнага кабінета Таццяну Пазік. Улічылі і знешнюю прывабнасць, і зацікаўленасць фотаздымкай. Таццяна таксама першы год у прафесіі, дзейнасць медсястры лічыць высакароднай і важнай.\nПРАЦА ў радасць, калі любіш сваю справу, адзначыла загадчыца Узмёнскага ФАПа Вераніка Крупко. Дата прафесійнага спаборніцтва супала з яе днём нараджэння. Журы і гледачы павіншавалі маладую калегу з 20-годдзем.\nЯшчэ школьніцай вызначылася з прафесіяй медсястра Язненскай участковай бальніцы Маргарыта Шчарбіцкая. За першы год работы ўпэўнілася, што не памылілася ў выбары. Набіраецца вопыту на працы, адпачывае за валейболам і прагулкамі з любімым сабакам. Маргарыту адзначылі ў намінацыі “Крэатыўнасць і нетрадыцыйная падача матэрыялу”.\nАДНО з заданняў спаборніцтва – расказаць пра найлепшых прадстаўнікоў медыцынскай сферы райбальніцы. Расповяд пра медсястру Аляксандру Фёдараўну Панамарэнка, якая падчас вайны працавала ў перасоўным ваенным шпіталі, а пасля да 80 год спяшалася на працу ў міёрскую бальніцу, падрыхтавала Наталля Максяева. Таксама прыгадала былых галоўную медсястру Галіну Аляксандраўну Крук, старшых медсясцёр хірургічнага аддзялення Тэрэзу Іосіфаўну Голуб і педыятрычнага Вікторыю Антонаўну Усовіч.\nСястра-анэстэзіст Віта Шокель вершаванымі радкамі, прасякнутымі цеплынёй і добрым гумарам, распавядала пра былую старшую медсястру аддзялення анэстэзіялогіі і рэанімацыі і цяперашнюю галоўную медсястру ЦРБ Святлану Карпеза. Маладая медсястра палаты нованароджаных акушэрскага аддзялення Наталля Шчарбіцкая зачытала наказ-успамін ад сваёй папярэдніцы Валянціны Анатольеўны Рынцэвіч.\nНайлепш з гэтай конкурснай задачай справілася медрэгістратар Лізавета Тумарава. З дзяцінства яна назірала за работай фельчара Чапукоўскага ФАПа Валянціны Пятроўны Пяткевіч, чый прафесійны стаж налічвае чатыры дзясяткі год.\nПАКУЛЬ журы падводзіла вынікі, выбіралі ўладальніцу прыза глядацкіх сімпатый. Большасць аддала галасы за добразычлівую і пазітыўную Наталлю Шчарбіцкую. У яе і другое месца. На два балы абышла Наталлю Максяеву і Вераніку Крупко, якія падзялілі трэцюю пазіцыю.\nЯк заўважыла старшыня журы, галоўны ўрач Міёрскай ЦРБ Алена Сівая, творчыя работы канкурсантак ацанілі высока, а ў вырашэнні сітуацыйных задач удзельніцы дапускалі недакладнасці, адсюль і разбежка ў балах. Іх найбольшую колькасць набрала медсястра аддзялення анэстэзіялогіі і рэанімацыі Віта Шокель.\n– На конкурс прыйшла проста паўдзельнічаць, прадставіць сваё аддзяленне. Рыхтавалася, чытала літаратуру, не хацелася спаса- ваць перад маладымі калегамі. Мы працуем не словамі, а рукамі. Таму хвалявалася за тэарэтычнае заданне, – расказвае пераможца. – Першае месца для мяне нечаканасць. Прыемна здзіўлена і вельмі рада.\nБез падарункаў не засталася ні адна канкурсантка. А тройку лідараў у дадатак адзначаць грашовымі прэміямі.\nКаментарый галоўнай медсястры Міёрскай ЦРБ, старшыні прафкама Святланы Карпеза:\n– Перажывала за кожную ўдзельніцу. Падчас некаторых момантаў нават слёзы на вачах выступалі. Першапачаткова планавалі, каб у конкурсе паўдзельнічалі медсёстры са стажам работы, маладыя спецыялісты і студэнты медкаледжа, якія праходзяць у нас практыку. Магчыма, практыканты пашыраць кола ўдзельнікаў у наступным годзе. Конкурс атрымаўся, запомніўся, парадаваў.\nАтмасфера конкурсу больш нагадвала святочную. Праграму дапаўнялі трапныя гумарыстычныя заўвагі галоўнага ўрача Язненскай участковай бальніцы Уладзіміра Пашковіча, які выступіў у ролі вядучага. А таксама музычныя падарункі ад медыкаў Наталлі Рудзь, Алены Зімнік, Ганны Блажэвіч і саліста Міёрскага РДК, дырэктара Мікалаёўскага сельскага клуба Ігара Мятлы.\n» День медсестры в Миорской ЦРБ


Мая Перамога. Жывём, каб помніць. Помніць, каб жыць |\nМая Перамога. Жывём, каб помніць. Помніць, каб жыць\n75 год мы жывём пад мірным небам. Немалы час прайшоў, але нішто не можа сцерці з памяці тое, што зрабіла вайна з людзьмі майго пакалення.\nСлова «Перамога» мае некалькі значэнняў, і ўсе яны мелі месца ў маім жыцці, але самае важнае, запамінальнае на ўсё жыццё, прагучала для мяне 9 мая 1945 года.\nАдразу пасля вызвалення з канцлагера «Пяты полк» нам дала прытулак вёска Увалокі на Віцебшчыне. У маці трое хворых дзяцей. Як і дзе жыць? Як кажуць, «ні кала, ні двара». Стараста вёскі прымае рашэнне: жыць у кожнай хаце па два дні. Так і хадзілі мы па ўсёй вёсцы. А жыхары самі нічога не мелі, але дзяліліся апошнім. Ад людзей маці даведалася, што непадалёку ёсць вёска Караліна, яе немцы не спалілі. І мы перабраліся туды. Прытуліў нас дзядзька Васіль, інвалід. У яго была свая вялікая сям’я, але і нам месца хапіла. У гэтай вёсцы мы і сустрэлі Перамогу.\nАдразу пасля вызвалення Беларусі пачалі працаваць школы. Я пайшла ў першы клас. Школу адкрылі ў прыватнай хаце. Дзіўныя вучні селі за парты. Некаторым перашкодзіла вайна своечасова пачаць навучанне, і цяпер яны вучыліся з васьмігадовымі. Многія ўжо атрымалі калецтва – падарваліся на міне, дапамагалі партызанам, набылі вопыт у барацьбе з ворагам.\nГэты дзень ніколі не забуду. Ішоў урок чытання. На ўвесь клас было толькі два буквары, таму чыталі па чарзе. І раптам сярод цішыні: «Перамога!» Мы ведалі, што гэта хутка здзейсніцца. Але нейкая незвычайная радасць узарвала клас. Урокаў больш не было. З крыкамі «Перамога!», «Ура!» пабеглі дадому.\nШто рабілася ў вёсцы?! Моладзь наладзіла вечарынку, у кожнай хаце было свята. Але гэта радасць не была без слёз, бо шмат хто ўжо атрымаў пахаронку. Ды нямала загінула ў вёсцы жыхароў у час нямецкага парадку. Мая маці таксама плакала, яна трымала ў руках адзінае пісьмо з фронту ад бацькі. Гэтыя слёзы былі і ад гора, і ад радасці. Выжылі, вытрымалі, больш не страляюць, не знішчаюць. А жывым – жывое. Трэба жыць. І маці прымае рашэнне – трэба дабірацца на радзіму. А як? Я не помню, колькі дзён яе не было, але яна даехала да Невеля, а адтуль у родную вёску. Ды тут радавацца не было чаму, бо хату нашу і ўсю гаспадарку знішчылі немцы. Прывезла толькі даведку як пацвярджэнне гэтага дзікунства.\nБацька з вайны не вярнуўся, загінуў на фронце. Выхад быў адзіны: трэба дабірацца на Полаччыну. Там жыў брат маці, дзядзька Сямён, і сястра Анюта. Усё ж родныя людзі, разам лягчэй. Так і засталіся мы жыць у вёсцы Рудня ў цёткі Анюты. Гэта вельмі прыгожы край. На беразе ракі Ушачы раскінуліся сялянскія хаціны. Быў вельмі цяжкі час пасляваеннага жыцця. Не вярнуліся з вайны мужчыны. Час аднаўлення гаспадаркі, разбуранай вайной, лёг на плечы жынчын-удоў. Хапала і нам, дзецям, цяжкасцей. Браліся за любую працу, бязбацькавічы ўмелі ўсё. Летам працавалі ў калгасе. Трэба было дапамагаць маці вырабляць мінімум працадзён, на якія калгас нічога не мог даць. За загінулага на фронце бацьку маці атрымлівала мізэрную пенсію. А грошы патрэбны былі: трэба было ратаваць сястру Любу, яна захварэла на сухоты. У хуткім часе і я захварэла малярыяй. Хварэў брат Вася. Хваробы нібы навечна пасяліліся ў нашай сям’і. Вайна адабрала здароўе. Ратаваліся, як маглі. Вясной, нібы буслы, хадзілі на полі ў пошуках леташняй бульбы. З яе, падгнілай, маці пякла сачні, аздабляючы іх крапівай. Улетку збіралі грыбы, ягады, прадавалі іх, каб за гэтыя грошы купіць падручнікі для школы.\nЯ скончыла сямігодку і паступіла ў Полацкае педвучылішча імя Ф. Скарыны. Хіба ж гэта не перамога?\nВучоба ў Полацку запамінальная. Яна пакінула цудоўныя ўспаміны. Нялёгка было пражыць на мізэрную стыпендыю, але маладосць давала сілы і надзею. У 1955 годзе я скончыла педвучылішча і атрымала накіраванне на Вілейшчыну. Свой працоўны шлях пачала ў Журыхскай пачатковай школе.\nІ вось ужо 65 гадоў жыву і працую тут. Вілейка – мая другая радзіма. Тут мая сям’я, тут нарадзіліся і выраслі мае дзеці, тут магіла майго мужа.\nТут жывуць мае сябры, калегі, з якімі я працавала ў школах горада. Я помню сотні сваіх вучняў, а яны памятаюць мяне. Прайшоўшы праз усе цяжкасці, я не згубілася на дарогах жыцця, ганаруся гэтым і адчуваю сябе пераможцай. Але ўсе мае перамогі здзейсніліся дзякуючы самай вялікай Перамозе 1945 года. Сёння, сустракаючы 75-гадовы юбілей Перамогі ў Вялікай Айчынай вайне, я гавару словы ўдзячнасці тым, хто набліжаў гэту залатую дату, нізка схіляю галаву перад абеліскамі і помнікамі тым, хто аддаў сваё жыццё за сённяшні дзень.\n75 лет освобождения Беларуси\t/\nВ Ильянской школе стартовала патриотическая акция "Илья помнит"\nВ Долгиново первыми в районе дали старт акции памяти «Во славу общей Победы!»\nЁн заўсёды быў у першых радах, і на яго раўняліся\nВаенная тэма на газетных старонках\nЗвёздный, юбилейный, интернациональный\nНа днях прайшло чарговае пасяджэнне літаратурнай гасцёўні "Дамінанта душы"\nВ Беларуси в стационарах с коронавирусной инфекцией находится 394 человека\nМолодечненский наркоконтроль в Вилейке задержал сбытчика марихуаны (Видео)\nМинспорта рекомендует приостановить спортивные мероприятия с участием детей и подростков\nПогода в Беларуси 5 апреля: переменная облачность, до +15\nЗа дежурные сутки в Минской области произошло 9 пожаров и 26 загораний сухой растительности\nМеньше спорта, больше мультиков и 7,5 млн часов в неделю у экрана: VOKA рассказал о влиянии коронавируса на предпочтения пользователей\nОсобенные черты ребёнка с аутизмом\n25 учащихся оздоровились в школьном лагере гимназии №1 “ Логос”\nПравда ли, что в Вилейке выявлен первый случай коронавирусной инфекции?\nВ Вилейке на стоянке вспыхнул автомобиль


Улаховіч: Я выступаю за лібералізацыю грамадска-палітычнага жыцця ў Беларусі — Свободные новости Плюс\nУлаховіч: Я выступаю за лібералізацыю грамадска-палітычнага жыцця ў Беларусі\nКіраўнікі гарадскіх і абласных выканкамаў, суддзі і міліцэйскія начальнікі ў Беларусі павінны абірацца народам, заявіў 18 верасня падчас свайго першага перадвыбарнага выступлення на тэлеканале «Беларусь-1» старшыня Беларускай патрыятычнай партыі і вярхоўны атаман РГА «Беларускае казацтва» Мікалай Улаховіч.\nПалітык выказаўся за ўвядзенне ў Беларусі інстытута прысяжных засядацеляў, а таксама «развіццё мясцовага грамадскага самакіравання, якое ні ў якім выпадку не павінна аслабляць цэнтральную ўладу». Паводле слоў атамана, у Беларусі сёння дастаткова свабоды слова, што б ні гаварылі СМІ, якія Улаховіч «вельмі паважае».\n«Я выступаю за лібералізацыю грамадска-палітычнага жыцця ў Беларусі, — сказаў атаман. — Неабходна пачаць партыйнае будаўніцтва, стварыць пры прэзідэнце грамадска-палітычную палату, якая складаецца з прадстаўнікоў усіх слаёў насельніцтва краіны. Я за пераход да змяшанай выбарчай сістэмы».\nУ той жа час палітык адхіліў ідэю абмежаваць колькасць дапушчальных прэзідэнцкіх тэрмінаў для адной асобы, а таксама развіваць у краіне сістэму электроннага ўрада. Улаховіч таксама выступіў за скарачэнне дзяржапарату.\nЛідар патрыятычнай партыі лічыць неабходным правесці рэформу падатковай сістэмы, пры якой знізяцца стаўкі і колькасць падаткаў, а падатковае заканадаўства спросціцца. Малы і сярэдні бізнес, прыватная ініцыятыва, паводле яго слоў, у цэлым маюць патрэбу ва ўсебаковай дзяржаўнай падтрымцы.\nАкрамя таго, у Беларусі неабходна «больш шырока выкарыстоўваць акцыі і іншыя каштоўныя паперы», а таксама прыцягваць інвестыцыі праз «удасканальванне і лібералізацыю заканадаўства».\nУлаховіч нагадаў, што Лукашэнка на зары сваёй прэзідэнцкай кар’еры меў намер замяніць многіх чыноўнікаў, але, «прыгледзеўшыся, ён стаў рабіць упор на прафесіяналаў». Ён параўнаў такі падыход з сітуацыяй у ЗША, дзе «прэзідэнты мяняюцца, а правераныя службы застаюцца».\n«Разумнага і добрага кіраўніка», паводле яго слоў, трэба «гадаваць мінімум 20 гадоў — ад майстра да дырэктара». «Я толькі супраць пратэкцыі ў кадравай палітыцы дзяржавы, дзейны прэзідэнт спрабуе з гэтым змагацца», — заўважыў Улаховіч.\nНягледзячы на такі падыход да кадраў, першым рашэннем Улаховіча, калі ён стане прэзідэнтам, будзе ўказ аб адстаўцы ўрада.\n«Мір і парадак у краіне — гэта наш асноўны лозунг, пад якім я іду ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь», — падсумаваў атаман.


У чым сутнасць праблемы плагіяту ў Беларусі? | Белорусский институт стратегических исследований\nУявіце сабе супольнасць, якая кожны дзень выдаткоўвае па 100 тыс. долараў на будаванне фікцыйных дамоў, дамоў з картону. Адзіная функцыя такіх дамоў - гэта аднаразовы візуальны эфект: на 10 хвілін паказаць умоўнаму гледачу нешта, што выглядае, як дом. І ўсё. Пасля гэтага "дом" падлягае зносу, каб заўтра на яго месцы зноў пабудаваць дом, такі ж фікцыйны, з такім жа эфектам. Такія дамы не прыдатныя да пасялення, працэс іх будавання не спрычыняецца да развіцця будаўнічых навыкаў у будаўнікоў. Усе прывыклі да такога стану рэчаў і мала хто ўспрымае гэту практыку як заганную. Падлічыце, колькі рэсурсаў такім чынам марнуецца цягам месяца, году, дзесяцігоддзя...\nПры найбольш аптымістычных ацэнках, як мінімум 50% белар. студэнтаў прыбягае да плагіяту. Пераважная большасць такіх плагіятаў прымаюцца выкладчыкамі і атрымліваюць станоўчую (часам высокую) адзнаку. То бок, адны робяць выгляд, што нешта робяць, іншыя робяць выгляд, што правяраюць. І адны, і другія, удзельнічаюць у стварэнні фікцыяў. Давайце падлічым, колькі часавых і энергетычных рэсурсаў траціцца на прадукаванне вось гэтых фікцый. У краіне колькасць студэнтаў вагаецца паміж 250 і 300 тыс. Калі хаця б палова з іх прыбягае да плагіяту, гэта значыць, цягам семестра траціцца ад 700 тыс. да 1 млн гадзінаў на прадукаванне фікцыяў. Да гэтага трэба дадаць 300 - 500 тыс. гадзін, сумарна трачаных выкладчыкамі на "праверку" фікцыяў. Ад мільёна да паўтара мільёна гадзінаў змарнавана толькі за паўгода. Дадайма яшчэ выдаткі ў форме псіхафізічных сілаў (каб стварыць і "праверыць" плагіят намаганні ўсё ж такі патрэбны, меншыя ці большыя), дадайма выдаткі ў форме паперы і тонера, якія выдаткоўваюцца на раздрукоўванне гэтых фікцыйных прац. Памножце на дзесяць, пятнаццаць, дваццаць гадоў трывання такога стану рэчаў - і вы пабачыце, што мы маем дачыненне ці не з самым маштабным марнатраўствам.\nАле самае горшае наступства такога сістэмнага марнатраўства - што яно спрыяе прывыканню да прадукавання фікцый. Прывыкнуўшы да фікцый у адной сферы, чалавек будзе іх прымяняць у другой і трэцяй: у бізнэсе, у мэнэджмэнце, у палітыцы, дзе заўгодна. Не трэба мець ілюзій, што студэнт, каторы сістэматычна прыбягае да плагіяту ў ВНУ, перастане гэта рабіць, пакінуўшы ўстанову. Ён прадоўжыць плагіяціць (= марнаваць рэсурсы на стварэнне фікцый), толькі ў іншым месцы і з іншымі, ужо больш сур'ёзнымі, наступствамі для грамадства.\nПлагіят у Беларусі - гэта перадусім форма марнатраўства, прычым сістэмнага, некантраляванага і масавага. Першы крок да пераадолення праблемы - усведамленне яе наяўнасці. Праблема ёсць, і яна сур'ёзная. Другі крок - усвядоміць, што яе пераадоленне залежыць ад нас. Не ад законаў гісторыі, не ад прагрэсу лічбавых тэхналогій, а ад дзеянняў або бяздзеяння людзей.


16.09.2019 / 13:42 2\nАфіцыйны прадстаўнік расійскага МЗС Марыя Захарава пацвердзіла інфармацыю, што падазраваны ў шпіянажы былы супрацоўнік адміністрацыі расійскага прэзідэнта Алег Смалянкоў працаваў у пасольстве краіны ў Вашынгтоне. Пра гэта яна распавяла телеграм-каналу «Расстрыга».\nПаводле яе слоў, яна не ведае, колькі Смалянкоў працаваў у пасольстве, але ён сапраўды быў прадстаўніком дыпмісіі.\nЯна прызналася, што асабіста не была з ім знаёмая і ні разу не бачыла. Калегі Смалянкова казалі, што ён займаўся гаспадарчымі пытаннямі, дадала прадстаўнік.\n«Тут мне больш пракаментаваць няма чаго», — сказала на заканчэнне Захарава.


Пракуратура прызнала, што Віцебская эпархія БПЦ парушыла заканадаўства аб зваротах грамадзян\n16 люты 2016, 15:37\nПомнік архітэктуры 18ст., будынак базыльянскага кляштара\nГаворка ідзе пра зварот аршанскіх краязнаўцаў наконт праблемнага стану помніка архітэктуры 18 стагодзьдзя, які належыць Віцебскай эпархіі. Лісты краязнаўцаў з гэтай нагоды ўпарта ігнаруюцца кіраўніцтвам БПЦ.\nЯшчэ ў 2014 годзе аршанскія краязнаўцы ўпершыню зьвярнуліся да мітрапаліта Менскага і Слуцкага Паўла з просьбай разабрацца, чаму Віцебская эпархія БПЦ, гаспадар помніка архітэктуры віленскага барока — будынка былога базыльянскага кляштара, ані ня дбае пра яго захаваньне. Будынак больш за 10 гадоў стаіць бяз даху і паступова разбураецца.\nАдказу на свой допіс актывісты і гараджане не дачакаліся. А паколькі дасылалі зварот звычайным лістом, то ня мелі паштовых квіткоў з датай адпраўкі або іншых дакумэнтаў, каб зьвярнуцца ў пракуратуру.\nДругім разам, 31 ліпеня 2015 году, гэта было ўлічана: зварот адаслалі заказным лістом. Зноў не дачакаўшыся адказу ад мітрапаліта, краязнаўцы зьвярнуліся ў пракуратуру, каб там далі ацэнку дзеяньням адказнай асобы.\nБазыльянскі кляштар. Будынак стаіць бяз даху, з вокнамі, дзе-нідзе забітымі дошкамі, але з таго боку, які выходзіць на вуліцу Міру, сьцены месцамі завешаныя фасаднай сеткай\nТолькі з адказу старшага дарадцы юстыцыі Ягора Дарожкі, супрацоўніка пракуратуры Цэнтральнага раёну Менску, аршанцы хоць нешта даведаліся пра лёс свайго звароту, распавядае адна з аўтараў ліста — Тацяна Вароніна:\n«Нашу скаргу даслалі для рэагаваньня ў пракуратуру Цэнтральнага раёну Менску — па месцы знаходжаньня адміністрацыі мітрапаліта Менскага і Слуцкага Паўла. Пракурорскія работнікі высьветлілі, што наш ліст яшчэ 21 жніўня мінулага году быў перададзены для высьвятленьня акалічнасьцяў у Віцебскую эпархію БПЦ. Нам пра гэта ніхто не паведаміў. І зь Віцебскай эпархіі нам таксама ніхто не адказваў на працягу амаль што паўгода. Толькі пасьля таго як мы зьвярнуліся ў пракуратуру, нам даслалі адказ — датаваны 20.01.2016. Гэтая дата названая і ў адказе зь менскай раённай пракуратуры, якая засьведчыла парушэньне заканадаўства аб зваротах грамадзянаў».\nПаводле супрацоўніка пракуратуры Цэнтральнага раёну Менску, старшага дарадцы юстыцыі Ягора Дарожкі, які падпісаў адказ аршанцам, у Менскае эпархіяльнае ўпраўленьне БПЦ накіраваная інфармацыя пра дапушчанае парушэньне заканадаўства аб зваротах грамадзян.\n«Менавіта ў гэтую інстанцыю мы зьвярталіся, і менавіта адтуль не дачакаліся адказу. Аднак копіі дакумэнтаў праверкі дасланыя ў віцебскую гарадзкую пракуратуру. Каб там вырашылі, якім чынам рэагаваць на тое, што адказ, падпісаны архіяпіскапам Віцебскім і Аршанскім Дзімітрыем, быў адпраўлены нам толькі праз паўгода», — працягвае Тацяна Вароніна.\nЦяпер у Воршы чакаюць рашэньня, ці будуць пакараныя адказныя асобы з кіраўніцтва Віцебскай япархіі. Аршанскія актывісты спадзяюцца, што спагнаньне за парушэньне заканадаўства змусіць прадстаўнікоў БПЦ ставіцца да думкі грамадзкасьці больш адказна. І ня толькі ў тым, што тычыцца перапіскі.\nГалоўны клопат краязнаўцаў — захаваньне помніка архітэктуры. А гэта абавязак, які ўскладзены на гаспадароў. Аднак тыя, ігнаруючы занепакоенасьць грамадзкасьці, усяляк ухіляюцца ня толькі ад таго, каб падбаць пра будынак, але і ад сустрэч з краязнаўцамі, гатовымі прапанаваць сваю дапамогу і супрацоўніцтва.