Марцэлеў Сяргей – Галерэя БАЖ\nДаведка: Сяргей Марцэлеў нарадзіўся 29 красавіка 1977 года ў Мінску ў сям’і патомных навукоўцаў. Унук Станіслава Марцэлева, кіраўніка Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук. Таксама ўнук акадэміка-філосафа Леаніда Яўменава.\nНа прэзідэнцкіх выбараў 2010 года кіраваў перадвыбарчым штабам Міколы Статкевіча. Уначы 23 снежня быў зняты з цягніка, на якім ехаў у Варшаву на здымкі перадачы тэлеканала “Белсат”. Арыштаваны, змешчаны ў СІЗА КДБ, абвінавачваўся ў арганізацыі масавых беспарадкаў. 4 красавіка абвінавачанне зменена на арт. 342 КК.16 траўня асуджаны на 2 гады ўмоўна.\nДзякуючы герою гэтага нарыса я даведаўся, што ўсіх палітвязняў 19 снежня 2010 года ў КДБ падзялі на дзве групы – “зачыншчыкі” і “пагромшчыкі”. Да першай катэгорыі адносіліся тыя, каго абвінавачвалі ў арганізацыі масавых беспарадкаў. “Пагромшчыкамі” называлі тых, хто (толькі) прымаў удзел у ажыццяўленні сілавых акцый.\nСяргей Марцэлеў адносіўся да першых заўсёды. Нават калі жорсткі крымінальны артыкул яму змянілі на “больш мяккі”…\n“Нарадзіўся ў Мінску, у сонечным красавіку. Дакладней 29 красавіка 1977 года. Мой дзед па ліні бацькі Станіслаў Віктаравіч Марцэлеў у тыя часы быў сакратаром ЦК КПБ па культуры, сябрам Акадэміі навук Беларусі, дзе потым да самай смерці ўзначальваў Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору. На жаль, ужо чатыры гады яго з намі няма…\nДругога майго дзеда завуць Леанід Фёдаравіч Яўменаў, паэт, дыпламат, акадэмік. У свой час ён узначальваў Камітэт ААН па правах чалавека.\nТо бок я нарадзіўся ў вельмі добрай і паспяховай сям’і.\nБацька, Уладзімір Станіслававіч Марцэлеў, – падпалкоўнік запасу. За год да прыходу да ўлады спадара Лукашэнкі зволіўся з войска і пачаў займаецца бізнесам. Займаецца ім і зараз.\nМаці, Тацяна Леанідаўна Яўменава, выкладала гуманітарныя дысцыпліны ў розных вышэйшых навучальных установах. Зараз гэта паліталогія ў Беларускім інстытуце правазнаўства.\nТак атрымалася, што ў маім дзяцінстве бацькі разышліся.\nЯ закончыў школу №64, якая спецыялізуецца на паглыбленым выкладанні англійскай мовы. Потым паступіў на бюджэтную форму навучання факультэта міжнародных адносін БДУ, што было не вельмі проста. Курсам старэй вучыўся сярэдні сын Лукашэнка Віця. Так што некаторы час я меў сумніўнае здавальненне бачыць яго ў атачэнні натоўпу падхалімаў.\nНа першым курсе я ўступіў у “маладзёвае крыло” сацыял-дэмакратычнай партыі – Маладую грамаду. У 1996 годзе мы правялі некалькі яркіх акцый. Дарэчы, традыцыю святкаваць Міжнародны дзень правоў чалавека першай увяла менавіта Маладая грамада. Мы зладзілі тады пікет каля будынка Нацыянальнага банку Беларусі. Як раз гэты быў дзень адкрыцця першага “Макдональса” у Мінску.\nЯк раз у той час у турме за верш “Забій прэзідэнта” знаходзіўся Славамір Адамовіч, і мы раздавалі ўлёткі са слоганам “Я не ем гамбургераў”\nПа галоўным мінскім праспекце праязджаў “всенародновыбранный”, які па чутках хацеў адведаць заморскую страву, але мы сустрэлі яго дружным улюлюканнем і картэж праехаў міма.\nГэты быў мой палітычны дэбют, які скончыўся першым арыштам, але тады, на шчасце, усё абмежавалася штрафам і вельмі строгім папярэджваннем ад дэканата нашага факультэта.\nПотым былі дзве “адсідкі” – за арганізацыю студэнцкіх акцый і за святкаванне Першамая. Агульна тады, здаецца, “набраў” 12 сутак. Прынамсі з другога пакарання я “саскочыў”, бо аб’весціў у камеры сухую галоўку. Як вядома, без вады доўга пратрымацца немагчыма. Праз пяць сутак мяне з Акрэсціна адвезлі ў рэанімацыю. Назад не вярнуўся, бо тэрмін дзеяння адміністрацыйнага арышту распаўсюджваецца толькі на два месяца – тады яшчэ імкнуліся трымацца законаў.\nПры затрыманні мяне “крыху памялі” (зламалі рэбры і г.д.), таму вырашылі больш не чапаць. Цікава, што пракуратура Савецкага раёна была гатова тады ўзбудзіць крымінальную справу супраць міліцыянтаў, але мне не хацелася далей высветляць з імі адносіны. Уражвае сам факт, які па нашым часе ўжо не магчымы. Усё тады было другім…\nЗразумела, з чацвёртага курсу факультэта міжнародных зносінаў мяне адлічылі. І не скрывалі за што. Дэкан нашага факультэта растлумачыў сапраўдныя прычыны. Афіцыйнай жа падставай стала тое, што я не здаў залік па медыцынскай падрыхтоўцы. Прадмет гэта факультатыўны, таму многія здавалі яго да самага сканчэння БДУ…\nДа мяне ж паставіліся, мякка кажучы, “вельмі ўважліва”. Сабралі цэлы кансіліум, які ў рэшце рэшт паставіў “неуд” за адсутнасць навыкаў правільна рабіць уколы.\nАднаго будучага дыпламата не адбылося…\nДарэчы, факт майго адлічэння па палітычным матывам быў зафіксаваны ў дакладзе Дзярждэпартамента ЗША і вядомай міжнароднай праваабарончай арганізацыі «Human Rights Watch».\nПачаліся звычайны для нашага часу прадстаўленні. Пастаянна сталі прыходзіць нарады міліцыі, і на некаторы час я быў вымушаны пакінуць межы нашай краіны. Вярнуўся ў лютым 1998 года на з’езд “Маладой грамады”, дзе аднагалосна абралі старшынёй арганізацыі, якую ўзначальваў два гады. Тады ў нас яшчэ была дзяржаўная рэгістрацыя. Рэспубліканскі маштаб. “Пад ружжом” знаходзіліся 1300 чалавек “личного состава”.\nПералічваць усе мерапрыемствы “Маладой грамады” няма сэнсу. Дастаткова сказаць, што ба дадзеным сацыёлагаў з Недзяржаўнага інстытута сацыяльных, палітычных і эканамічных даследаванняў арганізацыя была трэцяй па пазнавальнасці. Пасля БПСМ, які потым стаў БРСМ і “Маладога фронту”, ад якіх яны адсталі на 0,2 адсотка.\nУ 2000 годзе я выйграў конкурс міністэрства адукацыі Польшчы, і паехаў вучыцца у Інстытут імя Адама Міцкевіча ў Познані, які разам са знакамітай кракаўскай “ягелонкай” і Варшаўскім універсітэтам уваходзіў у тройку лепшых у краіне. А наш факультэт паліталогіі і ўвогуле лічыўся самым лепшым.\nСловам, за час вучобы “базіс” атрымаў вельмі грунтоўны. Хаця і былі два “акадэмічных адпачынку”, бо паралельна з вучобай увесь час займаўся і прафесійнай (палітычнай) дзейнасцю.\nСправа ў тым, тады я быў яшчэ і каардынатарам міжнародных праектаў аднаго з польскіх фондаў. Гэта займала шмат часу. Мы працавалі для грамадзянскай супольнасці і палітычных партый Беларусі і Украіны, арганізоўвалі 15 міжнародных праектаў у год. Працаваў там чатыры гады. Пасля двух мяне значна павысілі – зрабілі сябрам праўлення.\nАднак, як кажуць, усё добрае некалі канчаецца.\nСа змяненнем палітычнай кан’юнктуры ў Польшчы дзейнасць нашай структуры прыпынілася. Дарэчы, у польскай (па складу работнікаў) структуры я быў адзіным беларусам і вельмі ганаруся тым, што мы рабілі. Працавалі ў асноўным з калегамі з сербскага “Адпору”, што прыняў актыўны ўдзел у звяржэнні Мілошавіча.\nМае заслугі “прызнала” і украінскае кіраўніцтва, якое перад “памаранчавай” рэвалюцыяй дэпартавалі з краіны. Было гэта перад першым турам прэзідэнцкіх выбараў 2004 года. Дакладней – 12 кастрычніка.\nПаралельна з аэрапорту дэпартавалі сербаў, а я ехаў на цягніку. У іх “мабільны” працаваў, а мой быў заблакаваны, таму яны сталі героямі тэлерэпартажаў, а я не. Ціха “выкінулі” за памежны шлагбаум.\nЧалавечны момант. Калі ўкраінцы мяне “выставілі” (на “нейтралку” падвёз на сваім амаль новым БМВ сёмай мадэлі маёр іх памежнай варты), я падышоў да польскага памежніка і патлумачыў сітуацыю. Ён моўчкі спыніў першую ж машыну, сказаў, што не будзе іх старанна даглядаць, калі тыя падвязуць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі і высадзяць прама насупраць вакзала.\nПотым спытаў мяне – грошы ёсць?. Я вырашыў, што гэта звычайнае пытанне чалавека, які высвятляе матэрыяльнае становішча таго, хто перасякае мяжу, і хацеў паказаць свае грошы, але ён сказаў, што гутарка не пра гэта. Польскі памежнік быў гатовы фінансава дапамагчы, калі ў гэтым была патрэба… Такое высакародства шчыра кранула сэрца…\nЗ таго моманту ў мяне на пяць гадоў была забарона на у’езд на Украіну. Дамаю, Юшчанку яе адмяніў, аднак праверыць гэта магчымасці не было, бо наступны раз я трапіў у гэтую краіну толькі ў 2009 годзе.\nНапэўна, «зорны час” у “польскім” перыядзе майго жыцця быў тады, калі я стаў саветнікам шэфа палітычнага кабінету віцэ-прэм’ера Польшчы. Адбылося гэта, калі, у выніку выбараў Марэк Пол стаў намеснікам кіраўніка польскага ўраду, а кіраўніца нашага фонду Катэжына Матушэўская ўзначаліла палітычны кабінет. Я кансультаваў іх па ўсходнім напрамку.\nМарэк Пол займаўся пытаннямі эканомікі і інфраструктуры. Магчыма, гэта і абумовіла будучую тэму маёй магістэрскай работы.\nУ 2007-м годзе я вярнуўся ў Беларусь, а ў годзе наступным ужо быў у камандзе Аляксандра Казуліна. Потым ён трапіў за краты і я два гады працаваў ў грамадзянскай ініцыятыве “Свабоду Аляксандру Казуліну”. Быў выпускаючым рэдактарам іх сайта, а калі Вольга Казуліна балатавалася ў парламент, працаваў у яе піяр-менеджэрам.\nПерад самымі парламенцкімі выбарамі 2008 года Аляксандр Уладзіслававіч вызваліўся. Даволі хутка стала зразумела, што ён шукае новыя шляхі ў палітыцы і неабходнасць у асабістым сродку масавай інфармацыі адпала.\nУ наступным годзе мяне запрасілі працаваць у якасці каардынатара “Зялёнай сеткі”, якая з’яўляецца своеасаблівай “парасонкавай” структурай незалежных экалагічных арганізацый Беларусі.\nНа прыёме ў гонар “Дня Еўропы”, які штогод адзначаецца 9 траўня, я сустрэў даўняга знаёмага Мікалая Статкевіча. Ён прапанаваў стаць паліттэхнолагам і ўзначаліць перадвыбарчы штаб.\nПерад тым як далучыцца да каманды Статкевіча я амаль месяц падарожнічаў па Паўночнаму Каўказу.\nМагчыма, некаторыя не пагодзяцца з такім поглядам, але ён (як і ўсе іншыя) мае права на жыццё. На маю асабістую думку, напярэдадні падзей 19 снежня 2010 года ў лідараў апазіцыі не было ніякага агульнага плана дзеянняў, сумеснай тактыкі. Адсутнічала нават агульнае бачанне самога працэсу.\nНе гаворачы пра нейкі “сговор”, які так упарта шукалі у КДБ…\nАдзінае аб чым тут можна сказаць – дакумент, які перад выбарамі падпісалі некаторыя (далёка не ўсе) кандыдаты ў прэзідэнты. На мой погляд, ён носіць выключна дэкларатыўны характар, і накіраваны перш за ўсё на тое, каб пратэстны патэнцыял не быў так бяздарна “прафуканы”, як гэта адбылося ў 2006 годзе. Грамадства нам гэтага не даруе.\nПеракананы, большасць з тых, хто трапіў тады за краты (асабліва тых, хто знаходзіцца там зараз) нельга назваць выпадковымі ахвярамі. Яны пайшлі на гэта свядома. Тое, што зрабілі і робяць зараз – свядомы чалавечы УЧЫНАК. Можна сказаць, ПОДЗВІГ.\nТое, што адбылася ў штабе Някляева (непасрэдна напярэдадні Плошчы) агучваць яшчэ раз няма сэнсу, бо пра гэта шмат разоў казалі іншыя. Адзначу толькі: некаторыя рэчы мне не зразумелыя па гэты дзень. Напрыклад, неўразуменне выклікае цэлая “гадзіна маўчання” (замест перамоваў), якая папярэднічала пачатку руху на Кастрычніцкую плошчу…\nЯк вядома, гукаўзмацняльную апаратуру мы туды давесці не змаглі, а апошні раз я ўбачыў Мікалая Статкевіча на прыступках Палаца прафсаюзаў, дзе паціснуў яму руку…\nНа мой погляд, правільна зрабілі, што з адной плошчы пераходзілі на другую па галоўным праспекце. Як паліттэхнолаг цалкам падтрымліваю такі выбар.\nНа жаль, тое, што адбылося на плошчы Незалежнасці цяжка зразумець з пункту гледжання нармальнай логікі. Адназначна толькі тое, што нехта надта хацеў, каб паўтарылася трагедыя на Нямізе. Паніку натоўпу літаральна правакавалі пры дапамозе франтальных атак спецназу Унутраных войсках і спецыяльных сродкаў. На шчасце, у іх нічога не атрымалася.\nДалей буду карыстацца сухой мовай міліцэйскіх пратаколаў.\nКалі крочыць гэтаму правілу, то можна сказаць, што “мерапрыемства” я пакінуў у 22.55, калі з 40 (з нечым) тысяч дэманстрантаў, засталося толькі каля пяці тысяч і пачалася другая хваля “амапаўскай зачысткі”. Зноў сталі чутнымі выбухі света-шумавых гранат.\nАдной з прычын майго сыходу стала тое, што я быў крыху кантужаны яшчэ падчас “экспрапрыяцыі” тэхнікі на Нямізе, і адчуваў сябе вельмі дрэнна.\nПраз некалькі хвілін ад журналістаў Нямецкай хвалі даведаўся: Статкевіч арыштаваны, што потым ён пацвердзіў асабіста.\nЗ гэтай нагоды няспынная “прэс-канферэнцыя” ў мяне цягнулася да пяці гадзін раніцы – расказваў журналістам пра падзеі на Нямізе і плошчы Незалежнасці.\nНа наступны дзень па савету праваабаронцаў адразу пачаў займацца арганізацыяй прававой абароны Мікалая Статкевіча. Знайшоў для яго патрэбнага адваката, разам з будучай жонкай Статкевіча Марынай Адамовіч сабраў і перадаў цёплыя рэчы.\n21 снежня мне патэлефанавалі з Белсата і запрасілі на публіцыстычную перадачу Зміцера Гурневіча. Вечарам 22 снежня сеў у цягнік і быў гатовы да таго, што да Варшавы не даеду. У Бярэсці (ужо 23 снежня) мяне затрымалі памежнікі, а праз дзень з “экскортам” з міліцыі і КДБ прывезлі ў Мінск, у “амерыканку”.\nТам пад час допыту прапанавалі хлусіць супраць Міколы Статкевіча. Маўляў, мы рыхтавалі металічныя штыры, “кактэйлі Молотава”, фінансаваліся заходнімі спецслужбамі. Я адмовіўся і на пяць месяцаў трапіў за краты.\n16 траўня 2011 вызвалілі ў зале судовых пасяджэнняў суда Заводскага раёну горада Мінска. Прысуд – два гады пазбаўлення волі з адтэрміноўкай на два гады за “арганізацыю групавых дзеянняў, які груба парушаюць грамадскі парадак”.\nСказаць, што там было дрэнна – нічога не сказаць. Напэўна іншыя ўжо шмат расказалі пра кадэбэшныя пакуты, таму я буду засяроджваць увагу толькі на некаторых момантах.\nСамая галоўная выснова майго знаходжання за кратамі – разуменне сапраўднай сутнасці сяброўства. Сябар гэта не той, хто за кубкам, альбо келіхам піва кавы кажа табе кампліменты…\nШто такое сябар я зразумеў ўжо пад час першай унутракамернай “разборкі”, калі адзін з асуджаных “пачаў качаць” правы. Да нас падышоў Саша Атрошчанкаў (сядзеў некаторы час разам). Пару яго словаў хапіла, каб пагасіць канфлікт… Ён не вагаўся не адной хвіліны…\nТак паступае толькі сапраўдны сябар…\nЦікава, як улада патлумачыла з’ўленне “маскі-шоў”. Нідзе гэтага ў прэсе не бачыў.\nПасля падзей 19 снежня 2010 года ВЫКОНВАЮЧЫМ АБАВЯЗКІ начальніка (звяртаю ўвагу на гэты момант) прызначылі Аляксандра Уладзіміравіча Арлова. Справа ў тым, што дзеючы начальнік “амерыканкі” Піскуновіч (чалавек, які па маёй інфармацыі мае афіцэрскі гонар), адмовіўся выконваць абсалютна незаконныя загады наконт “палітычных”. Ён сышоў, а гэты месца заняў “выконваючы абавязкі”, якога вызвалілі ад пасады пасля таго, як пасля судоў нас там не стала зусім. То бок гэтага чалавека “выкарысталі” выключна для “палітычных”.\nЛітаральна адразу пасля яго прызначэння з усіх камер “зніклі” правіла ўнутранага распарадку, якія рэгламентавалі правы заключаных, іх кантакты з ахоўнікамі. Зроблена гэта было для таго, каб ніхто не мог выступіць супраць кэдэбэшнага бязмежжа і спаслацца пры гэтым на нормы закона.\nРазам з імі “зніклі” тэлевізары. Пры гэтым усім “зэкам” сказалі, што вінаватыя ў гэтым “палітычныя”. Такім чынам, яны хацелі іх нацкаваць на нас.\nДарэчы, улады вельмі “клапаціліся” становішчам апошніх.\nПаяўленне людзей у чорных масках, патлумачылі тым, што “ у следчы ізалятар КДБ у перыяд з 20-га па 26-га снежня была дастаўлена беспрэцэдэнтна вялікая колькасць людзей, якіх вінавацяць па асоба цяжкім артыкуле (гэта дапускае іншыя працэдуры абыходжання – заўвага аўтара), таму ў мэтах падтрымання ўнутранага парадку і абароны праў астатніх заключаных было ўведзена спецыяльнае падраздзяленне”.\nМаўляў, у “амерыканцы” сёння столькі “асабліва небяспечных”, што ад іх трэба абараняць астатніх…\nУдзячны Алесю Міхалевічу. Пасля яго прэс-канферэнцыі на сядзібе БНФ аб кэдэбэшных пакутах і здзекаў стала лягчэй, “маскі-шоў” убралі.\nДарэчы, яго прыклад вельмі красамоўна сведчыць аб тым, што змагацца за свае правы можна нават у нашых жахлівых умовах.\nЧас ад часу чую пытанне – навошта мне гэта патрэбна? Адказ просты – не магу інакш. Мяне выхоўвалі на аксіоме, што зло павінна быць пакараным заўсёды.\nПа спецыяльнасці я палітолаг, які спецыялізуецца на выбарчых тэхналогіях, але пры сённяшняй уладзе гэта не можа быць запатрабаваным па вызначэнню.\nЯк асуджаны я стаю на ўліку у міліцыі. Дык вось гэтыя “добрыя” людзі нават паабяцалі станоўчую характарыстыку , калі я пагаджуся працаваць дворнікам альбо грузчыкам…\nУпэўнены, тыя, хто зараз за кратамі абавязкова выйдуць на волю. Для мяне вельмі важна, каб ахвяра 19 снежня 2010 года не была дарэмнай. Каб тое, што тады было дасягнутым калі нармальныя людзі ў нашай краіне і за яе межамі убачылі, што адбываецца ў цэнтры Еўропы, які завецца Рэспублікай Беларусь, не замазалі пустымі словамі і не забылі пра палітзняволеных.\nНа маю думку на наступных прэзідэнцкіх выбарах змяніцца многае. Логіка палітычнага развіцця такая, што абавязкова наступае “кропка кіпення”, калі спажывецкая ідэалогія у умах людзей непазбежна сутыкаецца з неабходнасцю сацыяльных і эканамічных перамен. А гэта вядзе людзей да разумення, што такое палітыка. Хай нават у вульгарным, абывацельскім кантэксце, але яна прыйдзе абавязкова. Калі пэўныя ліберальныя рэформы не адбываюцца, абывацель дарастае да пазіцыі Грамадзяніна.”


Галоўная » Навіны ЗБС "Бацькаўшчына" » У чылійскіх Кардыльерах ушанавалі памяць Ігната Дамейкі\nДата публікацыі: 02.02.2015\nМемарыяльная дошка-прысвячэнне Ігнату Дамейку з’явілася на гары Сера-Кімаль дзякуючы беларусу Паўлу Гарбунову і кампаніі “Будзьма беларусамі!”\n“З падзякай ад беларусаў да грамадзян Чылі, якія дапамаглі Ігнату Дамейку знайсці ў Чылі другую радзіму”, — цяпер гэтыя словы сустрэнуць кожнага на гары Сера-Кімаль. Беларускі турыст Павал Гарбуноў 24 студзеня усталяваў мемарыяльную дошку на найвышэйшым пункце Кардыльеры-Дамейка, што знаходзіцца ў чылійскіх Андах, побач з пустыняй Атакама. Сваё ўзыходжанне Павал прысвяціў нашаму земляку Ігнату Дамейку нездарма. Разам з кампаніяй “Будзьма беларусамі!” ён хоча прыцягнуць увагу беларусаў да знакамітых у свеце асобаў, якія нарадзіліся ў Беларусі, але не так добра вядомыя сёння на радзіме.\n“Калі я вырашыў павандраваць па Чылі, мне захацелася наведаць і звязаныя з Дамейкам мясціны. Мяне заўсёды цікавіла, ці ведаюць чылійцы пра Дамейку і што яны ведаюць”, — кажа Павал.\n“Сваю “Дамейкініяну”я толькі пачынаю. Першыя апытанкі сведчаць, што Дамейку ў Чылі ведаюць. Канечне, далёка не ўсе. Але прынамсі палова з тых, хто навучаўся ў ВНУ ці неяк звязаны з гарамі, некалькі словаў пра яго сказаць могуць.\nТрэба сказаць, што і сама краіна Беларусь выклікае у мясцовых здзіўленне. Польшчу ведаюць. Дарэчы, у Чылі ёсць польская амбасада. Па зразумелых сумных прычынах цяпер ведаюць Украіну. Ведаюць Расію: о-о-о, кажуць, гэта так далёка. Вось так і тлумачым мы звычайна: паміж Польшчай, Украінай і Расіяй. Паспрабуем крыху змяніць сітуацыю. Адкрыць Беларусь чылійцам, а Чылі – беларусам!”.\n“Дамейкініяна” Паўла Гарбунова толькі пачалася. Кампанія “Будзьма беларусамі!” сочыць за прыгодамі вандроўніка, а на сайце budzma.by неўзабаве з’явяцца захапляльныя матэрыялы пра “марсіянскія” краявіды, “абезгалоўленыя” вулканы і месцы, звязаныя з імем Ігната Дамейкі.


Пуцін у інтэрв'ю Оліверу Стоўну згадаў сваіх унукаў\nУ фільме Олівера Стоўна «Інтэрв'ю з Пуціным», які будзе паказаны ў ЗША 12-15 чэрвеня, прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін згадвае сваіх унукаў. Пра гэта паведамляе Медуза са спасылкай на тэлеканал CNN, журналісты якога паглядзелі першыя дзве серыі.\nРазмову пра ўнукаў у фільме заводзіць Стоўн, пытаючыся: «Вы любіце сваіх унукаў?» Пуцін адказвае сцвярджальна, але адзначае, што ў яго ёсць не так шмат часу на тое, каб гуляць з імі.\nЦі ёсць у фільме нейкія падрабязнасці пра ўнукаў прэзідэнта Расіі, CNN не ўдакладняе.\nПрэм'ера «Інтэрв'ю з Пуціным» на канале Showtime адбудзецца 12-15 чэрвеня. У Расіі фільм пакажа Першы канал 19-22 чэрвеня.\nВа Уладзіміра Пуціна і яго былой жонкі Людмілы Пуцінай ёсць дзве дачкі, Марыя і Кацярына. Афіцыйна пра іх жыццё нічога невядома. Паводле даных СМІ, Марыя займаецца навукай; яна замужам за галандскім бізнэсменам Ёрытам Ёстам Фаасэнам (і носіць яго прозвішча), у іх ёсць дачка.\nКацярына, па інфармацыі журналістаў, выкарыстоўвае прозвішча Ціханава і ўзначальвае фонд «Інапрактыка», які займаецца праектам навуковай даліны МДУ. Яна замужам за мільярдэрам Кірылам Шамалавым, ці ёсць у іх дзеці — невядома.\nПуцін, як правіла, адмаўляецца адказваць на пытанні аб сваёй сям'і. У прыватнасці, ён не пацвердзіў і не абверг, ці даводзіцца яму дачкой Кацярына Ціханава. Афіцыйных паведамленняў аб тым, ці ёсць у яго ўнукі, таксама не было.


Зімовыя ўлікі вадаплаваючых птушак - 2014 Зімовыя ўлікі вадаплаваючых птушак - 2014\nНавіна арганізацыі ад 31 студзеня 2014 года\nЗапрашаем вас прыняць удзел у штогадовай акцыі грамадскай арганізацыі "Ахова птушак Бацькаўшчыны" — "Зімовыя ўлікі вадаплаваючых птушак 2014". Звычайна акцыя ладзіцца цягам студзеня, але ў гэтым годзе з-за цёплага надвор’я ў пачатку года ўсе вадаёмы не мелі льда і праводзіць улікі не было сэнсу. Таму зараз, калі засталося мала незамёрзлых вадаёмаў і птушкі згрупаваныя на іх, самы час правесці ўлікі.\n"Зімовыя ўлікі вадаплаваючых птушак 2014" працягнуцца да 17 лютага. Атрыманыя дадзеныя вы можаце дасылаць да 20 лютага. Але калі ў вас ёсць інфармацыя пра назіранні за вадаплаваючымі птушкамі за апошнія два тыдні — таксама дашліце яе.\nКаб прыняць удзел у акцыі, вам неабходна:\n1. Абраць найбольш зручную для вас дату ў тэрмін з 17 студзеня па 17 лютага.\n2. Абраць месца, дзе ёсць вадаёмы з адкрытай вадой.\n3. Падрыхтаваць блакнот і ручку, вельмі добра, калі ў вас ёсць бінокль ці вызначальнік птушак.\n4. Падчас улікаў падлічыць колькасць птушак, вызначыць іх від, таксама запісаць тых, каго вы не змаглі вызначыць.\n5. Паведаміць нам аб выніках сваіх назіранняў наступным чынам:\nпраз онлайн-форму на сайце;\nна e-mail info@ptushki.org;\nпраз нашы групы ў Facebook ці Vkontakte.\nВаш удзел у акцыі дае магчымасць выявіць цікавыя факты зімоўкі розных відаў птушак. Сярод назіральнікаў будуць разыграныя значкі з выявамі вадаплаваючых птушак.\nПаліна Федарава, Сямён Левы


Свет пабачыў “Новы замак” гарадзенскіх пісьменнікаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ менскім выдавецтве “Кнігазбор” з’явіўся літаратурны альманах “Новы замак” за 2017 год гарадзенскага абласнога аддзялення грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў”. Гэта ўжо шосты выпуск альманаха. “Новы замак” выйшаў пад рэдакцыяй гарадзенскага літаратара Янкі Трацяка.\nАльманах даволі разнайстайны на літаратурныя жанры і ён парадуе ўсіх, хто цікавіцца паэзіяй, прозай, перакладамі, літаратуразнаўствам, эпісталярыем і гумарам. З новымі празаічнымі творамі чытачоў пазнаёмяць Віктар Варанец, Аркадзь Ліцьвін, Анатоль Брусевіч, Валянцін Дубатоўка, Віктар Сазонаў, Міхась Зізюк і Леанарда Юргілевіч.\nАльжбета Кеда вынесла на суд чытачоў казкі, якія зацікавяць і дарослых, і юных чытачоў. А прафесар Аляксей Пяткевіч у сваіх успамінах прыгадвае хлапчукоў ваенных гадоў. Сяргей Чыгрын напісаў успаміны пра пісьменнікаў Петруся Макаля, Зоську Верас і Рудольфа Пастухова, а таксама публікуе невядомы ліст жонкі Янкі Купалы да Аляксанда Жыткевіча з вёскі Вялікая Кракотка Слонімскага раёна.\nДобра прадстаўляны ў альманаху і пераклады. На беларускую мову перакладзены вершы Ганны Ахматавай, Эн Бронтэ, Мікалая Гумілёва, Адама Міцкевіча і Тадэвуша Міціньскага, Барыса Пастарнака і Уільяма Эрнэст Хенлі. Вершы гэтых паэтаў добра пераклалі Аліна Паўлоўская, Галіна Самойла, Святлана Абдулаева і Анатоль Брусевіч…\nАльманах “Новы замак” публікуе і шэраг іншых цікавых і новых літаратурных твораў і даследаванняў.


Падрыхтоўка праектаў нарматыўных прававых актаў выйдзе на прынцыпова новы ўзровень - Іпатаў\nГрамадства 07.02.2019 | 16:12\nВадзім Іпатаў. Фота з архіва\n7 лютага, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Працэс падрыхтоўкі праектаў нарматыўных прававых актаў павінен выйсці на прынцыпова новы ўзровень, заявіў дырэктар Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў (НЦЗПД) Вадзім Іпатаў на рэспубліканскім семінары ў Мінску, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nЗ 1 лютага ўступіў у сілу новы закон "Аб нарматыўных прававых актах" - дарожная карта ў сферы нарматворчасці. Закон прызначаны асучасніць нарматворчы працэс і ўнесці ў яго запатрабаваныя часам карэктывы. "Новыя патрабаванні і інстытуты павінны вывесці працэс падрыхтоўкі праектаў нарматыўных прававых актаў на прынцыпова новы ўзровень і забяспечыць стабільнасць нашай нацыянальнай сістэмы заканадаўства", - сказаў Вадзім Іпатаў.\nДырэктар НЦЗПД спыніўся на асноўных навацыях. У прыватнасці, для забеспячэння стабільнасці прававой сістэмы замацавана забарона на змяненне нарматыўнага прававога акта раней, чым праз год пасля яго прыняцця або ўнясення ў яго апошніх змяненняў.\nРэгламентаваны парадак рэалізацыі пакетнага прынцыпу падрыхтоўкі праектаў нарматыўных прававых актаў. Перш за ўсё ён будзе прымяняцца пры ўвядзенні прынцыпова новых падыходаў прававога рэгулявання ў пэўнай сферы грамадскіх адносін або змяненні канцэптуальных палажэнняў заканадаўства. Ужо ў бягучым годзе прадугледжана выкарыстанне пакетнага прынцыпу ў прымяненні да двух новых законаў: "Аб самарэгулюемых арганізацыях", "Аб ахове і выкарыстанні тарфянікаў". Разам з тым не выключана падрыхтоўка "пакетаў" па іншых законапраектах, прадугледжаных планам падрыхтоўкі на 2019 год.\nАкрамя таго, замацаваны механізмы, накіраваныя на пашырэнне ўдзелу грамадзян і юрыдычных асоб у нарматворчым працэсе. Размова ідзе аб публічным абмеркаванні праектаў нарматыўных прававых актаў, прагназаванні наступстваў іх прыняцця і прававы маніторынг. Што датычыцца публічнага абмеркавання, яго павінны праходзіць у першую чаргу праекты заканадаўчых актаў і пастаноў Саўміна, якія закранаюць правы, свабоды і абавязкі грамадзян і юрыдычных асоб і ўстанаўліваюць новыя або прынцыпова змяняюць існуючыя падыходы да прававога рэгулявання. Таксама грамадскія кансультацыі павінны праводзіцца па праектах актаў заканадаўства, якія могуць аказаць значны ўплыў на ўмовы ажыццяўлення прадпрымальніцкай дзейнасці. Праекты выносяцца на публічнае абмеркаванне, як правіла, толькі пасля ўзгаднення з зацікаўленымі дзяржорганамі і ведамствамі.\nПаводле слоў Вадзіма Іпатава, сёння ўсё больш дзяржорганаў звяртаецца да меркавання грамадскасці шляхам правядзення публічных кансультацый пры распрацоўцы праектаў сваіх рашэнняў. Найбольшы водгук атрымліваюць тыя праекты, якія закранаюць актуальныя сацыяльныя пытанні і жыццёвыя праблемы.\nСемінар, прымеркаваны да ўступлення ў сілу закона "Аб нарматыўных прававых актах", арганізаваны пры садзейнічанні Савета Еўропы.-0-


Трамп разышоўся з адвакатамі перад слуханьнямі ў Сэнаце імпічмэнту. 21.by\nТрамп разышоўся з адвакатамі перад слуханьнямі ў Сэнаце імпічмэнту\n01.02.2021 06:00 — Разное | Свабода\nБылы прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп разьвітаўся з двума сваімі адвакатамі, якія павінны былі прадстаўляць яго інтарэсы на слуханьнях у Сенаце па справе аб імпічмэнце, паведамляе ВВС.\nРознагалосьсі паўсталі ў сувязі з выбраньнем тактыкі абароны на маючых адбыцца слуханьнях у Сэнаце.\nТрамп меў намер абараняцца аргумэнтамі пра фальсыфікацыі, аднак адвакаты не пагадзіліся на яго прапанову.\nІніцыятары і прыхільнікі імпічмэнту абвінавачваюць Трампа ў падбухторваньні да мецяжу. 6 студзеня вялікая група па-экстрэмісцку настроеных апанэнтаў Джо Байдэна (тады ён быў у статусе абранага прэзыдэнта) захапіла Капітолій, у сутыкненьнях загінулі пяць чалавек.\nУ апошнія дні прэзыдэнцтва Трампа Палата прадстаўнікоў вынесла яму імпічмэнт. Але наперадзе яшчэ разгляд у Сэнаце тых абвінавачваньняў, якія былі вылучаныя супраць Трампа Палатай прадстаўнікоў ЗША.\nСлуханьні ў Сэнаце пачнуцца 8 лютага.\nУ 2019 годзе Палата прадстаўнікоў вынесла Трампу імпічмэнт, абвінаваціўшы прэзыдэнта ў хабарніцтве і спробе прымусіць прэзыдэнта Украіны пачаць расьсьледаваньне ў адносна Джо Байдэна (які ў выніку і перамог Трампа на выбарах у 2020 годзе), аднак рэспубліканская большасьць у Сэнаце апраўдала свайго аднапартыйца.\nНа мінулым тыдні 45 з 50 сэнатараў-рэспубліканцаў таксама прагаласавалі за тое, каб спыніць гэтыя слуханьні яшчэ да іх пачатку на падставе таго, што былыя прэзыдэнты ня могуць быць падвергнуты працэсу імпічмэнту пасьля сыходу са сваёй пасады.\nБылы прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп разьвітаўся з двума сваімі адвакатамі, якія павінны былі прадстаўляць яго інтарэсы на слуханьнях у Сенаце па справе аб...


Канвертаваць Ісландская Кроны (ISK) і Lisks (LSK) : Калькулятар абменнага курсу\nІсландская крона (ISK) і Lisk (LSK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ісландская крона і Lisk пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 27 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ісландская крона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Lisk валюты па змаўчанні. Націсніце на Lisks або Ісландская Кроны канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІсландская крона гэта валюта, у Ісландыя (ЁСЦЬ, ISL). The Lisk гэта валюта, у ні ў адной краіне. Ісландская крона таксама вядомы як Крона. Сімвал ISK можа быць запісаная IKr. Сімвал LSK можа быць запісаная LSK. Ісландская крона дзеліцца на 100 aurar. Абменнага курсу Ісландская крона Апошняе абнаўленне 17 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Lisk Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. ISK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. LSK каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


«В Беларуси у моих детей есть будущее», — уверена переселенка из Украины Людмила Канцыбо — Кореличи. Новости Кореличского района. Газета Полымя\n16.09.2020 159 Админ\nЯк жывецца перасяленцам з Украіны ў Карэліцкім раёне?\nЛюдміла Канцыба з мужам і маленькім сынам пераехалі з Данецкай вобласці ў Беларусь у жніўні 2014 года.\n— Да вайны ў нас усё было добра: работа, кватэра, сын хадзіў у дзіцячы садок, а ў 2013 годзе адбыўся Майдан, — успамінае жанчына. — Тады мы не думалі, што ўсё зойдзе так далёка і нам прыйдзецца пакінуць Радзіму і ўцякаць ад вайны. Мы пра другое марылі: купіць большую кватэру, планавалі яшчэ дзяцей.\n10 жніўня 2014 года, гэта была нядзеля, Людміла выйшла з сынам пагуляць.\n— Звычайны дзень, усё, як заўсёды. І раптам над намі пачалі ляцець снарады. Я схапіла Мацвейку і — дамоў. У той жа дзень даведаліся, што загінула выхавальніца дзіцячага садка з нашага гарадка. Яна проста вярталася дамоў, — Людміле і сёння цяжка ўспамінаць падзеі таго дня. — Мы доўга не раздумвалі, узялі дакументы, асбістыя рэчы і вырашылі ехаць у Беларусь. Чаму ў Беларусь? Ведалі, што там спакойна і ёсць работа.\nЗ дзвюма сумкамі і невялікай сумай грошай сям’я перасяленцаў аказалася на Мінскім чыгуначным вакзале. У бюро інфармацыі параілі звярнуцца ў Міністэрства сельскай гаспадаркі. Адтуль Людміла з сям’ёй рушылі ў Дзяржынскі раён.\n— Беларусь мы ўбачылі на свае вочы такой жа, якой бачылі ў тэлевізары: засеяныя палі, чысціня, добрыя дарогі і спагадлівыя людзі. Нават поезд, на якім ехалі ў Беларусь, ззяў чысцінёй. У Дзяржынскім раёне ў калгасе “Пяцігор’е” нас ужо чакалі, далі жыллё і работу. Людзі імгненна адгукнуліся, дапамаглі, хто чым мог: вопраткай, пасцельнай бялізнай, посудам.\nЛюдміла пайшла на цялятнік, муж таксама працаваў з жывёлай. Але ў Ігара на Украіне засталася старэнькая маці, таму ён вымушаны быў вярнуцца. Людміла яшчэ тры гады працавала ў “Пяцігор’і”. На жаль, не вытрымаўшы іспытанне адлегласцю, сям’я распалася.\nЖаночае шчасце Людміла знайшла на Карэліччыне: тут у яе з’явілася новая сям’я, нарадзілася дачка Анечка. Зараз жанчына працуе ў Карэліцкай сельгастэхніцы дыспетчарам, сын вучыцца ў сярэдняй школе № 1 райцэнтра, дачка наведвае Палужскі дзіцячы садок, муж Андрэй працуе ў племзаводзе “Карэлічы”. Сям’я жыве ў трохпакаёвай арэнднай кватэры.\n— Жыццё ў Беларусі мне падабаецца, — гаворыць Людміла. — Людзі тут вельмі душэўныя і працалюбівыя. Мяне спачатку здзіўляла, што ў вас амаль на кожным кавалачку зямлі нешта расце. Я таксама ў невялікім 5-тысячным гарадку жыла, але людзі там амаль не займаліся гаспадаркай. А беларусы стараюцца мець і сваю бульбу, і сваё яблычка. Зразумела, што і ў мяне зараз свой агарод. Як жа ад мясцовых адстаць?!\nНядаўна Людміла пабывала на Радзіме і заўважыла, што людзі там вярнуліся да працы на зямлі. Жыць стала цяжэй, трэба неяк звязваць канцы з канцамі. Многія ад’язджаюць за мяжу: Польшча, Германія… Людміла часта ўспамінае жыццё ва Украіне да вайны. Але вяртацца не хоча. Гаворыць, будучыні там для сваіх дзяцей не бачыць.\n— Часам лаўлю сябе на думцы, што ў Беларусі мне лепш, чым ва Украіне, — прызнаецца жанчына. — Бачу, што тут кантроль за бяспекай дзяцей наладжаны, медыцынскае абслугоўванне на лепшым узроўні. Якасць беларускіх прадуктаў выдатная, гэта мы і раней ведалі. Тут клапоцяцца пра захаванне гістарычнай спадчыны. Мы ўсёй сям’ёй кожнае лета ездзім у Нясвіжскі замак, гэта ўжо наша традыцыя. А самае галоўнае, што ў маіх дзяцей у Беларусі ёсць будучыня.\n← На Кореличчине стартовал проект “Флаг надежды и мечты, под которым — я и ты”\nВладимир Макей отмечает полное нежелание ЕС даже попытаться объективно разобраться в происходящих процессах →


Зміцер Дашкевіч развітаўся з памерлай маці\nhttps://spring96.org/be/news/43026 2011 2011-04-29T10:15:00+0300 2011-04-29T10:15:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nКіраўнік Маладога фронту Зміцер Дашкевіч, асуджаны на два гады пазбаўлення волі, 28 красавіка развітаўся са сваёй памерлай маці ў моргу Слуцка. Ён быў прывезены туды пад канвоем са следчага ізалятара.\nРазам з Дашкевічам да яго маці дазволілі падысці толькі самым блізкім. Паехаць на могілкі яму не дазволілі. Сярод іх была намесніца старшыні Маладога фронту Наста Палажанка:\n– Так, развіталіся, усё працягвалася 30 хвілінаў. Пусцілі Змітра і самых блізкіх. Там было літаральна чалавек пяць-шэсць, астатнія людзі чакалі і не ўвайшлі. Зміцер трымаўся неяк, але, канешне, цяжка ўсё гэта. На пахаванне яму не дазволілі паехаць – я не ведаю чаму. На Валадарскага яны мне сказалі, што на пахаванне яму нельга будзе ехаць. Важны быў сам факт развітання і на гэта яны дазволілі. Дашкевіча везлі тры машыны – у першай ДАІ, у ругой ён сам, і яшчэ мікрааўтобус з людзьмі ў навушніках. Усе яны ачапілі морг і нікога не пускалі акрамя тых, хто ўжо ўвайшоў.\nПа словах Насты Палажанкі, Малады фронт зоймецца апекай над 72-гадовым бацькам Дашкевіча, які страціў жонку і сын якога ў турме.\nЖурналістка па прафесіі Вольга Дашкевіч памерла на 54 годзе жыцця – яе пахавалі ў Старых Дарогах, дзе яна і жыла.\nСтаршыні Маладога фронту Змітру Дашкевічу, які асуджаны на два гады пазбаўлення волі, дазволена развітацца з маці, якая памерла ў ноч на 26 красавіка. Але суправаджаць яго будзе канвой.\nПа словах намесніцы старшыні Маладога фронту Насты Палажанкі, каб дамагчыся права развітацца з самым блізкім чалавекам, прыйшлося зрабіць вялікую працу, але ўсё вырашылася амаль у апошні момант:\n- Змітра адпусцілі на момант развітання з маці, усяго думаю нейкая гадзінка. Едзе ён канвоем, у асобнай машыне, пад наглядам і з аховай. Для гэтага нам трэба было ездзіць у Старыя Дарогі, у Слуцк, пасля трэба было ўсе гэтыя дакументы везці ў Маскоўскі суд, дзе я празмаўляла з намеснікам старшыні суду, а сёння я размаўляла з начальнікам турмы, і мы ўдакладнялі ўсе моманты, як яно мусіць быць. Кіраўніцтва СІЗА шукала яму канвой і яны вызначаюць фарматы, як мае выглядаць развітанне Змітра з матуляй.\nНаста Палажанка і яшчэ некалькі прадстаўнікоў Маладога фронту таксама накіраваліся ў Старыя Дарогі, дзе адбудзецца развітанне з Вольгай Дашкевіч і яе пахаванне. Ёй было 54 гады, яна хварэла, нават не прысутнічала на судзе над сынам. У ноч на 26 красавіка ў яе раптоўна спынілася сэрца.\n29.04.2011 Тэгі: палітвязьні, умовы ўтрыманьня


Чаму буслы выкідалі сёлета з гнязда яйкі і птушанят на Валожыншчыне | Рэгіянальная газета\n29.08.2016 13:00 ,AЎТАР(Ы): Зоя ХРУЦКАЯ\nЧаму буслы выкідалі сёлета з гнязда яйкі і птушанят на Валожыншчыне\nНа цэнтральнай вуліцы вёскі Раманаўшчына, што каля Дораў, бусліныя гнёзды амаль на кожным слупе. І ў мінулыя выхадныя вяскоўцы збіраліся праводзіць птушак, якія за лета сталі часткай іх жыцця, у вырай.\nУ Раманаўшчыне пераважна жывуць дачнікі. Некаторыя кажуць: “Буслы прылятаюць – і я прыязджаю. А як яны адлятаюць – таксама з’язджаю ў горад”. У агародах тут не знойдзеш ні жаб, ні змей – кажуць, іх паелі буслы. “Стаіш у агародзе, а яны, нібы дыназаўры, проста над галавой пралятаюць”, – распавядае Яўген, які прыязджае ў Раманаўшчыну з Маладзечна дзеля агарода двойчы на тыдзень.\nЁн і падзяліўся назіраннем, што сёлета буслы выкідалі з гнязда яйкі, а некаторыя кажуць, што гэта абяцае галодны год.\nНасупраць двара Таісы і Уладзіміра Марозаў скошаны ўчастак поля. Гаспадары адзначаюць, што самі косяць, а вялікая тэрыторыя зарасла пустазеллем. Раней і касіць патрэбы не было, усё з’ядалі каровы і коні, а цяпер трымаць іх няма каму. Сям’я прыязджае з Мінска ў дом, адкуль родам мама Таісы.\nКаля Марозаў пустое гняздо, кажуць, з раніцы не было птушак. Дарослая пара выгадавала адно птушаня.\n– А адно яйка з гнязда выкінулі, я знайшоў, – прыгадвае Уладзімір. – Памерам недзе з гусінае будзе. Пэўна адчувалі, што не пратрымаюцца ўсе.\nОля Раманоўская і Тамара Петухова – пенсіянеркі, родам з Раманаўшчыны. Кажуць, што ў вёсцы “абітаюць, як буслы – калі цёпла”. На выхадных 27-28 жніўня, якраз калі свята Успенне, збіраліся праважаць буслоў. А пасля іх і самі збіраюцца ў горад.\nБуслы на Астравеччыне. Фота Юрыя Горыда.\n– Летась я плакала, калі праводзіла іх, – прыгадвае Тамара. – Тры кругі яны праляцелі над вёскай, мы рукой ім памахалі. Мне нават падалося, што і яны плакалі. Сумую без іх. Як яны ў вырай, то і я паеду з вёскі. У нас жа буслы на кожным слупе. І праўда, што сёлета выкідвалі з гнязда птушанят. Можа, гэта хворыя былі, што не выжылі б.\nЖанчына заўважае, што ў Раманаўшчыне не заўсёды было так шмат буслоў, толькі гадоў з 15. За гэты час і людзі, і буслы прывыклі адзін да аднаго. Птушкі ходзяць па агародзе, пакуль гаспадыня працуе, і ніхто нікому не замінае.\n– У нас усе любяць буслоў, – гаворыць жыхарка. – І ім пэўна добра: тут рачулка, ціха, дарогі блізка няма, ежы хапае. І нам весялей.\nТое, што буслы добрыя суседзі, мясцовыя яшчэ лепш зразумелі, калі каля пяці год таму ў вёсцы з’явіліся бабры. І калі першы год дзіковінка была цікавай, на наступны жахары схапіліся за галаву.\nФота забяспечанае Ілонай Сцебуракай.\n– Неяк ужо цёмна было, чую, нехта дровы сячэ, – прыгадвае Тамара. – Ну, думаю, нішто сабе, і не цёмна ж табе. А нараніцу выходжу – дзве алешыны ляжаць.\nЖыхары заўважаюць, што бабры не толькі дрэвы і кусты шкодзяць, але і рачулку. У ей цячэ крынічная вада, а бабры ладзяць з дрэваў дамбы, якія пасля і людзям няпроста разбіраць.\nІ калі аднаму суседу, бабрам, жыхары Раманаўшчыны зусім не рады, па другіх, буслах, яны сумуюць ужо тады, калі яны ўздымаюцца на свае тры развітальныя кругі перад дарогай у вырай.\nЯк выбраць, каго выкінуць з гнязда?\nСітуацыю з бусламі ў Раманаўшчыне пракаментаваў спецыяліст па прыродаахоўных пытаннях грамадскага аб’яднання “Ахова птушак Бацькаўшчыны” Сямён Левы:\n– Тое, што буслы выкідаюць яйкі ці буслянят, сапраўды здараецца. Гэтыя птушкі валодаюць прыроджанай здольнасцю спрагназаваць, якую колькасць корму змогуць здабыць для птушанят. Калі ў іх тры яйкі, а яны адчуваюць, што пракормяць толькі дваіх, кагосьці аднаго выкідаюць з гнязда.\nУ буслоў жа вельмі моцны інстынкт выхажвання птушанят, захавання патомства.\nВялікая загадка, як яны выбіраюць таго, каго даводзіцца выкідаць. Мне вельмі цікава, як у іх адбываецца гэты выбар. Не ведаю, ці адчуваюць яны штосьці, магу толькі ўявіць, як гэта: барацьба паміж інстынктам абароны патомства і разуменнем, што ўсіх пракарміць не зможаш.\nМяркую, што патрэба выкідаць птушанят залежыць не ад агульнай сітуацыі, а ад становішча ў мясцовасці, якую яны насяляюць.\nБольшасць буслоў ляціць у вырай у 20-х чыслах жніўня. Але ёсць тыя, хто застаюцца. У іх ліку могуць быць птушкі з поздніх вывадкаў. І ў час адлёту яны недастаткова дужыя, каб пераадолець такую дарогу. А ўлічваючы, што нашы буслы дасягаюць Паўднёвай афрыканскай рэспублікі, і шлях іх поўны небяспекі, цалкам зразумела, чаму самыя маладыя не спяшаюцца з адлётам.\nЯны застаюцца на некалькі месяцаў, пакуль крылы не стануць дужымі. Але ёсць сярод тых, хто не паляцеў у вырай у жніўні, ёсць такія буслы, якія знешне зусім не выглядаюць недастаткова дужымі. Часам мы адзначаем, што яны знаходзяць месцы з больш высокай тэмпературай, адшукваюць ежу, і застаюцца ў Беларусі.\nНаогул буслоў прыцягваюць мясцовасці, дзе ёсць месцы пад гнёзды, і хапае пляцовак для палявання. Паляванне нават больш важкі аргумент пры выбары месца, дзе яны асядаюць. Часам буслы вяртаюцца налета ў свае ж гнёзды, а могуць засяліць чужыя.\nУ 2014-2015 годзе ў некаторых мясцовасцях Беларусі колькасць буслоў узрасла.\nНа будаўнічай пляцоўцы АЭС загінуў чалавек\n24 тэрапеўты, 6 акушэраў-гінеколагаў – якія спецыялісты-медыкі пачалі працаваць у рэгіёне\nТлушчы – даюць сілу, вугляводы – харчуюць мозг: што і як трэба есці, каб заставацца здаровым


Галоўная ➠ Розны ➠ Паулоускі паэт прыняты у Саюз пісьменнікау Расіі\nАбноўлена 07.06.2016 15:06\nСяргей Луцэнка выдаў ужо тры паэтычных складанкі.\nНа пасяджэнні мясцовага літаратурнага таварыства «Данскія Крыніцы", сябрам якога Сяргей Луцэнка з'яўляецца ўжо 18 гадоў, паэта павіншавалі са гэтак важным у яго жыцці падзеяй член Саюза пісьменнікаў Расіі, галоўны рэжысёр Рускай радыёвяшчальнай кампаніі Уладзімір Шуваіл, ганаровы прэзідэнт РГА «Шахматная федэрацыя Варонежскай вобласці» журналіст Юрый Селявкин і прафесар Варонежскага дзяржаўнага універсітэта інжынерных тэхналогій Вячаслаў Гангадзэ.\nУладзімір Шуваіл падарыў паэту свой фільм пра Паўлаўскім раёне і перадаў пажаданні далейшых творчых поспехаў ад Валерыя Ганічава, Юрыя Бондарава і Уладзіміра Гусева. Да віншаванняў далучыліся таксама кіраўнік Паўлоўскага раёна Юрый Русінаў, яго намеснік Валянціна Мазгавая, кіраўнік муніцыпальнага аддзела па культуры Валянціна Стульнева і субраты па пяры.\nНаваяўлены член Саюза пісьменнікаў Расіі, 33-гадовы паэт і публіцыст Сяргей Луцэнка вершы пачаў пісаць з васьмі гадоў. У 18 гадоў упершыню апублікаваў сваю працу ў раённай газеце «Весці прыдонных». Пасля гэтага ён неаднаразова друкаваўся ў літаратурна-мастацкім часопісе «Пад'ём», на працягу двух гадоў публікаваў прысвечаныя жыццю Паўлоўская артыкулы ў газеце «Камуна». На апублікаваныя ў «ўздыму» вершы звярнулі ўвагу ў Саюзе пісьменнікаў.\nСяргей Луцэнка выдаў тры паэтычных складанкі і зборнік артыкулаў.


Спампаваць 44.22 Kb.\nПамер 44.22 Kb.\nЗа свабоду роднай Беларусі аддалі свае юныя жызні школьнікі Расоншчыны: Віця Давыдаў, Гена Кузякоў, Ваня Салаўёў, Толя Куксёнак і іншыя.\nВіця Давыдаў нарадзіўся ў 1627 годзе, вучыўся ў адной са школ Ленінграда. Вычыўся добра, дапамагаў маці. Рос паслушным, кемлімвым. У чэрвені 1941 года прыехаў да бабулі ў вёску Шалашнікі. Тут яго і застала вайна. А вайна ўсё далей і далей кацілася на ўсход. Хутка ў доме бабулі з’явіліся яго родныя дзядзі – Пётр і Мікалай Гігілевы – франтавікі, якія выйшлі з нямецкага акружэння. Становішча падсказывала, што трэба змагацца з фашыстамі тут. у тыле. У хуткім часе браты Гігілевы сталі падпольшчыкамі, удзельнікамі ў стварэнні партызанскага атрада. Віця дапамагаў ім ва ўсім, а калі даведаўся, што яны збіраюцца ў партызанскі атрад, стаў прасіцца, каб яго так сама ўзялі. Ён быў настойлівым і дабіўся свайго. Так, у красавіку 1942 года, Віця Давыдаў стаў партызанам атрада імя Шчорса. Быў смелым, неаданаразова хадзіў на баявыя заданні.\nВіця ўвесь час дапамагаў партызанам падносіць патроны, а калі яны скончаліся, падпаўзаў да забітых немцаў і збіраў зброю. Адзін паранены фашыст выстраліў у хлопчыка. Так загінуў Віця Давыдаў – юны партызан. Гэта была першая і самая цяжкая страта ў партызанскім атрадзе, якім кіраваў П. М. Машэраў. Пахаваны Віця Давыдаў на грамадзянскіх могілках у вёскі Клясіцы. На яго магіле пастаўлены помнік.\nСпякотным ліпеньскім днём сабраліся трое хлапчукоў з вёскі Альбрэхтава: Гена Кузякоў, Вася Прыбыткоў, Валодзя Драздоў. Яны ведалі пра зверства гітлераўцаў на захопленай тэрыторыі, з гэтым мірыцца не маглі і хацелі першымі сустрэць ворага. У падлеткаў узнік смелы план: як толькі фашысты прыблізяцца ад вёскі, закідаць іх гранатамі. Смельчакі адправіліся да самага зручнага месца – к дарозе, што вяла да іх вёскі. У кожнага было па гранаце. Так яны прасядзелі амаль цэлы дзень. Раптам пачуўся гул матораў і хутка паказаліся калоны варожых машын. Уперадзе ехалі матацыклісты, за імі – легкавы аўтамабіль, а ззаду – грузавікі з гітлераўскімі салдатамі.\nЮныя мсціўцы прапусцілі матацыклістаў, а потым па камандзе кінулі гранаты ў легкавушку. Выбухам былі забіты нямецкія афіцэры. Гітлераўцы кінуліся за дзецьмі і схапілі Васю Прыбыткова. Яго білі, але ён не выдаў сваіх таварышаў. Тады хворага хлопчыка (у яго балелі ногі) прывязалі і цягнулі па вёсці, пасля чаго кінулі ў сажалку, яшчэ доўга над ім здзекваліся, а потым растралялі.\nУ партызанскім атрадзе Генадзь карыстаўся асаблівай павагай: знаходлівы, рашучы, вясёлы; ахвотна афармляў карты, схемы, якімі карысталіся партызаны (валодаў рэдкімі здольнасцімі к маляванню). Увогале ў атрадзе быў усеагульным любімцам.\nЮны партызан не дажыў да Перамогі. Яго кароткае жыццё абарвалося зімой 1943 года.\nВаня Салаўёў нарадзіўся ў 1927 годзе ў вёскі Сяляўшчына. Як толькі пачалася вайна, Ваня пайшоў у лес, збіраў вінтоўкі, патроны, гранаты і там жа іх хаваў. Калі быў створаны партызанскі атрад, з арсеналам сваёй зброі быў прыняты ў яго рады, стаў разведяыкам (партызанскі атрад Краўчанка). Разам са сваім старэйшым братам Мікалаем часта хадзіў у разветку, здабываў важныя звесткі пра ворага. 17 снежня 1942 года, калі выконваў заданне ў раёне Ідрыцы, група разведчыкаў нарвалася на нямецкую засаду. У сутычцы з ворагам Ваня быў паранены і трапіў у палон.\nНямецкія каты жорстка здзекваліся над юным партызанам, але ён не выдаў месца знаходжання партызанскага атрада. Таты ў лютым фашысцкія каты на грудзях хлопчыка выразалі чырвоную пяцівугольную зорку, цела пракалолі штыкамі, сарвалі ногці. 17 снежня знямоглага, але спакойнага хлапчука растралялі.\nПахаваны Ваня Салаўёў на грамадзянскіх могілках у вёскі Сяляўшчына.\nРодныя Вані: у гады вайны фашысты растралялі маці, загінуў старэйшы брат Мікалай, памерла сястра Ніна. Бацька пасля вайны жыў у Сяляўшчыне.\nАнатоль Куксёнак нарадзіўся ў 1928 годзе ў вёскі Царкавішча. Як і ўсе хлапчукі любіў гуляць у вайну, добра спяваў, але больш за ўсё любіў сваю вёску. І калі туды прыйшлі гітлераўцы, уся сям’я Анатоля актыўна ўключылася ў барацьбу. Сувязь з падпольшчыкамі і партызанамі падтрымлівалі бацька і дзеці – Ніна, Генадзь, Анатоль. Хутка Толя пайшоў у партызанскі атрад. Стаў байцом спецатрада “Баявы”, які займаўся дыверсіямі на чыгунках. Многа разоў са старэйшымі таварышамі хадзіў на заданні. Пры ўдзеле хлопчыка было ўзарвана 3 эшалоны ворага на чыгунцы Полацк – Даўгаўпілс, зніштожана 3 паравозы, 33 вагоны, 8 цыстэрн, зруйнавана 8 драўляных мастоў, забіта 160 гітлераўцаў. На ўчастку Полацк – Маладзечна падарвана больш за 20 вагонаў.\nЮны партызан з хлапечнай удаласцю ўхлазіў на тэлефонныя стаўбы, пашкоджваў сувязь, хадзіў у разветку. У снежні 1943 года група байцоў была накіравана на выкананне тэрміновага задання. Толя ішоў у галоўным дазоры, зорка ўглядаючыся ў кожны куток. І тут раптоўна засада! У гэтай сутычцы Толя загінуў смерцю храбрых. Ён пахаваны ў вёске Задроззе Плешчынскага раёна Мінскай вобласці. Анатоль Куксёнак пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчынай вайны 2 – й ступені. Яго імя занесена ў спіскі ганаровых байцоў батальёна беларускіх арлят. У барацьбе з нямецка – фашысцкімі захопнікамі загінулі бацька і брат Толі. Адважнай партызанкай была сястра Ніні, пасля вызвалення Беларусі яна змагалась у радах Чырвонай Арміі.\nЛёня Казлоўскі нарадзіўся ў 1929 годзе, вучань Чарэпіцкай школы. Добра вычыўся, хутка рашаў задачы, памагаў у вучобе таварышам. Заўсёды быў падцягнуты, собраны. Вельмі любіў гімнастыку. Калі пачалася вайна і з’явіліся першыя партызанскія атрады, стаў дапамагаць ім: здабываў каштоўныя звесткі, хадзіў у разветку.


Галоўная » Навіны » Васілю Зуёнку — 85!\nВасіль Зуёнак, фота Алены Казловай, lit-bel.org\nВасіль Васільевіч Зуёнак узначальваў Саюз беларускіх пісьменнікаў на працягу лёсавызначальных гадоў – з 1989 па 1996-ы. У дзень юбілею згадваем яго эсэ-ўспамін "Саюз: наш і мой", напісанае ў 2014 годзе для нашага сайта і "Літаратурнай Беларусі".\nЗ асабовай справы Васіля Зуёнка\nЯкія б тэмы не закрануў паэт, ён заўсёды падыходзіць да вырашэння іх па-свойму, не збіваючыся на трафарэт і банальнасць.\nРада і Сакратарыят ГА "Саюз беларускіх пісьменнікаў" шчыра віншуюць выдатнага паэта, сябра Рады, былога кіраўніка нашай арганізацыі з пашанотным юбілеем, зычаць бадзёрасці духу, добрага настрою, моцнага настрою, натхнення на творчую працу!


Сабаленка стала 11-й ракеткай свету\n07:23 14 кастрычніка 2019\n12:24 05.11.2018 Атрымаць кароткую спасылку\nБеларуска палепшыла сваю пазіцыю ў топе пасля Малога выніковага турніру ў кітайскім Чжухаі.\nМІНСК, 5 ліс - Sputnik. Беларуская тэнісістка Арына Сабаленка заняла 11-е месца ў сусветным рэйтынгу, перадае Sputnik.\nЯшчэ тыдзень таму Сабаленка займала 12-ы радок рэйтынгу WTA, але пасля спаборніцтваў у кітайскім горадзе Чжухай ёй удалося падняцца на пазіцыю вышэй, нягледзячы на не самы ўдалы выступ: беларуска не змагла прайсці ў паўфінал Малога выніковага турніру WTA, пацярпеўшы паразу ад французскай тэнісісткі Каралін Гарсіі.\nДа гэтага Сабаленка стала "Пачаткоўцам года" па версіі WTA. У пачатку кастрычніка яе кандыдатуру вылучылі на атрыманне гэтага прыза нароўні з амерыканкамі Даніэль Колінз, Амандай Анісімавай і Соф'яй Кенін, а таксама румынскай тэнісісткай Міхаэлай Бузарнэску.\nБеларуска Аляксандра Сасновіч па-ранейшаму займае 30-ы радок абноўленага сусветнага рэйтынгу, былая першая ракетка свету Вікторыя Азаранка знаходзіцца на 51-м месцы, Вера Лапко знаходзіцца на 65-й пазіцыі.\nПершай ракеткай свету ўсё так жа застаецца румынская тэнісістка Сымона Халеп, другі радок займае немка Ангеліка Кербер, трэцяй стала датчанка Каралін Вазняцкі. Пераможца Малога выніковага турніру ў Чжухае аўстралійская тэнісістка Эшлі Барці паднялася з 19-й на 15-ю пазіцыю.


27.11.2014 15:45 Навіны рэгіёнаў, Рознае\nУ Магілёве адбыўся абласны этап Рэспубліканскага конкурсу біёлага-экалагічных работ навучэнцаў устаноў агульнай сярэдняй і дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі.\nЯк паведаміла старшыня журы загадчыца аддзела экалагічнага выхавання абласнога Цэнтра творчасці Людміла Шапялевіч, конкурс, мэтай якога з’яўляецца выяўленне і падтрымка здольных і адораных вучняў, якія цікавяцца раслінным і жывёльным светам, пытаннямі стану навакольнага асяроддзя, праблемамі энерга- і рэсурсазберажэння, праводзіўся на Магілёўшчыне ўжо 24-ы раз.\n— За гэты час магчымасць прадставіць свае дзейсныя праекты атрымалі тысячы хлопцаў і дзяўчат. Многія з іх прапанавалі цікавыя ідэі, частка з якіх нават знайшла сваё рэальнае ўвасабленне ў жыцці. Калі гаварыць пра сёлетні конкурс, то на адрас аргкамітэта паступіла звыш 90 унікальных работ, аўтары якіх ужо сталі пераможцамі раённых этапаў. Узровень усіх праектаў вельмі высокі. У гэтым годзе мы ўбачылі шмат цікавых ідэй. Вельмі парадавалі нас вучні з Крычаўскага, Асіповіцкага, Дрыбінскага, Горацкага і іншых раёнаў. Гэта на справе пацвярджае, як шмат у нас таленавітай моладзі са свежым, нестандартным поглядам на вырашэнне лакальных і рэгіянальных экалагічных праблем, — адзначыла Людміла Леанідаўна.\nПераканацца ў словах старшыні журы давялося асабіста падчас абароны канкурсантамі сваіх праектаў. Работы пачынаючых магілёўскіх эколагаў былі надзвычай разнастайнымі. Навучэнцы дэманстравалі суддзям свае даследаванні па напрамках “Агульная экалогія”, “Вада і водныя сістэмы”, а таксама “Экалогія раслін” і “Экалогія жывёл”. Праходзіла абарона распрацовак у форме навуковай канферэнцыі. У склад журы ўвайшлі дацэнт, кандыдат\nхімічных навук, намеснік дэкана факультэта прыродазнаўства МДУ імя А.А.Куляшова Аляксандр Уладзіміравіч Клябанаў; кандыдаты біялагічных навук дацэнты кафедры біялогіі факультэта прыродазнаўства МДУ імя А.А.Куляшова Дзіна Уладзіміраўна Кісялёва, Аляксей Валер’евіч Ярмоленка, Галіна Мікалаеўна Ціханчук; старшыя выкладчыкі кафедры біялогіі факультэта прыродазнаўства МДУ імя А.А.Куляшова Аксана Віктараўна Поварава, Андрэй Мікалаевіч Пахоменка, Галіна Аляксееўна Войт, Ігар Анатольевіч Малахаў; загадчыца сектара біялогіі і сельскай гаспадаркі аддзела экалагічнага выхавання абласнога Цэнтра творчасці Валянціна Антонаўна Новік.\nАбарона праектаў зацягнулася на цэлы дзень, бо слушных ідэй прадстаўлена было сапраўды шмат. Напрыклад, навучэнка Пудаўнянскай сярэдняй школы Дрыбінскага раёна Юля Гаўрусева ў сваім праекце знайшла пэўныя магчымасці для павышэння прадукцыйнасці пчол.\n— Навукова-даследчай дзейнасцю ў галіне біялогіі мяне захапіла настаўніца Ганна Уладзіміраўна Вронская. Гэта адбылося тры гады назад. Сёлета я прадстаўляю ўжо трэці свой праект. Як і два папярэднія, ён прысвечаны вывучэнню пчол. Чаму менавіта такая тэма? У майго бацькі свой пчальнік, мне заўсёды было цікава бавіць там час. А калі я абрала паводзіны і праблемы пчол тэмай навуковых работ, то атрымалася аб’яднаць два свае захапленні, — расказала Юля.\n— Тое, што дзяўчынцы цікава і непасрэдна займацца навукова-даследчай дзейнасцю, і сама тэма вывучэння, дало адпаведны вынік. Першае даследаванне Юлі было адзначана дыпломам І ступені на вобласці і ІІ ступені на рэспубліцы. Другая работа заваявала другое месца ў вобласці і рэспубліцы. Спадзяёмся, што і гэты праект знойдзе водгук у суддзяў, — дадае настаўніца біялогіі Пудаўнянскай сярэдняй школы, кіраўнік усіх навуковых работ Юлі Ганна Уладзіміраўна Вронская.\nЦікавыя даследаванні прадставілі таксама навучэнкі сярэдняй школы № 3 Асіповіч Дар’я Саковіч і Алена Шаўчук. Дар’я вызначыла праблемы гнездавання белага бусла ў сваім раёне, а Алена правяла гідрахімічнае даследаванне водных аб’ектаў Асіповіч. Навучэнка Бельскай сярэдняй школы Дрыбінскага раёна Ія Шпакава вывучыла гідроліз крухмалу як фізіялагічны паказчык, а вучаніцы дзіцячага сада — сярэдняй школы № 42 Магілёва Настасся Астроўка і Марына Ісачанка правялі маніторынг экалагічнага стану прышкольнага ўчастка.\nУвогуле, творчы падыход і перспектыўнасць назіраліся амаль у кожным з праектаў, але пераможцамі, як вядома, могуць быць толькі самыя лепшыя. У гэтым годзе імі сталі наступныя канкурсанты. У секцыі “Агульная экалогія” першага месца ўдастоіліся навучэнкі Каменіцкага дзіцячага сада — сярэдняй школы Асіповіцкага раёна Валерыя Сяргейчык і Вікторыя Петушок (кіраўнік — настаўніца біялогіі Ала Васільеўна Шалыпіна), у секцыі “Вада і водныя экасістэмы” пераможцай стала вучаніца сярэдняй школы № 3 Асіповіч Алена Шаўчук (кіраўнік — настаўніца хіміі Святлана Уладзіміраўна Зайцава). Лепшай па выніках конкурсу стала і яшчэ адна навучэнка гэтай навучальнай установы Дар’я Саковіч (кіраўнік — настаўніца хіміі Святлана Уладзіміраўна Зайцава), якая была адзначана дыпломам І ступені ў секцыі “Экалогія жывёл”. Што ж датычыцца пераможнага месца секцыі “Экалогія раслін”, то яно па праву дасталося вучням сярэдняй школы № 7 Магілёва Ігару Лістраценку і Дзмітрыю Катэрло (кіраўнікі — настаўніца біялогіі Вольга Валер’еўна Лістраценка, настаўніца хіміі Ганна Анатольеўна Саўко).\nУсе пераможцы разам з уладальнікамі другіх і трэціх месцаў былі адзначаны ганаровымі дыпломамі і грашовымі ўзнагародамі ўпраўлення адукацыі Магілёўскага аблвыканкама. Акрамя таго, перамогай на абласным этапе хлопцы і дзяўчаты, якія занялі першыя і другія месцы, атрымалі права прадставіць Магілёўшчыну на рэспубліканскім туры конкурсу.\nабласны этапагульнаяадукацыядадатковаядзецінавучэнцыРэспубліканскі конкурс біёлага-экалагічных работсярэдняя


Касцюм жыхароў Беларусі Х—ХІІІ стст\nпаводле археалагічных звестак\nРазглядаюцца вытокі беларускага касцюма. На падставе археалагічных звестак характарызуюцца асноўныя віды адзення, галаўныя ўборы, упрыгожванні, абутак, іншыя дэталі касцюма. Сялянскі касцюм падаецца як этнічны індыкатар, паказваюцца яго рэгіянальныя асаблівасці. Аддаецца ўвага касцюму гараджан і знаці. Разлічана на шырокае кола чытачоў. Болей »\nШышыгіна-Патоцкая К. Я.\nГісторык-краязнаўца К. Шышыгіна-Патоцкая шмат гадоў даследуе славутую даўніну роднай Нясвіжчыны. Яе чарговы аповяд прысвечаны знакамітай зямлячцы Барбары Радзівіл, якой лёс наканаваў стаць каралевай Польшчы і вялікай княгіняй Літвы, але нечакана памерці на дваццаць восьмым годзе жыцця... 3 рамантычным каханнем Барбары Радзівіл і Жыгімонта Аўгуста звязана мноства легенд і паданняў, на якіх грунтуецца даследчыца. Болей »\nКірыл, епіскап Тураўскі\nЖыццё, спадчына, светапогляд\nМельнікаў А. А.\nКніга прысвечана асобе і творчасці "рускага Залатавуста" XII ст., славутага хрысціянскага падзвіжніка-асветніка, пісьменніка і прапаведніка. Аўтар упершыню робіць спробу дэталёвага ўзнаўлення рэальнай біяграфіі свяціцеля, а таксама праводзіць атрыбуцыйнае даследаванне твораў Кірылы Тураўскага. Чытач знойдзе разгорнуты разгляд багаслоўскіх і філасофскіх поглядаў мысліцеля, асаблівасцей паэтыкі яго твораў. Кніга мае дадатак, які ўяўляе на... Болей »\nКніга прысвечана асобе і творчасці «рускага Залатавуста» XII ст., славутага хрысціянскага падзвіжніка-асветніка, пісьменніка і прапавеніка. Аўтар упершыню робіць спробу дэталёвага ўзнаўлення рэальнай біяграфіі свяціцеля, а таксама праводзіць атрыбуцыйнае даследаванне твораў Кірылы Тураўскага. Чытач знойдзе разгорнуты разгляд багаслоўскіх і філасофскіх поглядаў мысліцеля, асаблівасцей паэтыкі яго твораў. Кніга мае дадатак, які ўяўляе най... Болей »\nКлавуня, гэта я, твой Вася\nВедаюць усе на свеце ды яшчэ і паў Амерыкі, што восенню мінулага года я быў у санаторыі ў горадзе Калабжэг. Кажучы праўду, дык я туды паехаў не з мэтай навуковых даследаў, а лячыць нервы і рэўматызм. Аднак давялося забаўляцца і ў вучонага. Людзей з'ядае прага ведаў і яны шукаюць кагосьці, хто ў данай галіне быў бы вучоны, ды засыпаюць беднага рознымі пытаннямі. Так давялося і мне. Толькі адкуль людзі адразу пазнаюць, хто кім з'яўляецца?... Болей »


Царква Пятра і Паўла ў вёсцы Вензавец, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nЦарква Пятра і Паўла ў вёсцы Вензавец\nМагутныя высокія дрэвы, драўляныя хаты, жывапісныя зялёныя лугі, найпрыгажэйшыя іглічныя лясы і невялікае цёплае азярцо... Што можа быць лепш, чым адпачынак на прыродзе? Жыхары гарадскіх мегаполісаў часцей за ўсё выбіраюць менавіта такі від адпачынку, прычым перавагу аддаюць менавіта падарожжам па тэрыторыі Беларусі. Асаблівым попытам, часцяком нават у замежных турыстаў, карыстаюцца аграгарадкі і невялікія беларускія вёсачкі.\nУ многіх з іх, дарэчы, створаныя не толькі ўсе неабходныя ўмовы для камфортнага адпачынку турыстаў - тут можна таксама зрабіць пазнавальную экскурсію па мясцовых славутасцях. Адразу ўспамінаецца невялікі аграгарадок Вензавец, размешчаны ў Гродзенскай вобласці. Гэта месца багата на знамянальныя гістарычныя падзеі, а галоўную вуліцу пасёлка ўжо некалькі стагоддзяў ўпрыгожвае сапраўднае дзівоцтва - якое захавалася да пачатку XXI стагоддзя, царква Пятра і Паўла.\nУпершыню згадванне пра Вензаўцы можна сустрэць у летапісах за другую палову XV стагоддзя. Ўжо з XVI стагоддзя гэтай зямлёй валодае князь Фёдар Заслаўскі, трохі пазней яго змяняе Еранім Сеняўскi, які атрымаў вёску ў якасці прыданага ў выніку пышнага вяселля з дачкой Заслаўскага - Ганнай. На той момант Вензавец займаў нязначную тэрыторыю і быў пазначаны як мястэчка.\nУжо ў XVII стагоддзі Вензавец актыўна развіваецца за кошт датацый тагачасных гаспадароў - князёў Сапегаў і Палубінскіх. Тады тут быў пабудаваны каталіцкі храм, у якім доўга захоўваўся цудатворны абраз Божай маці. Менавіта гэтае святое аблічча мясцовыя жыхары лічылі цудадзейным. Трохі пазней мястэчка становіцца часткай аднаго з графстваў магутнага і багатага беларускага роду Радзівілаў. Да канца XVIII стагоддзя ў Вензаўцах налічваецца 53 двары, карчма і некалькі млыноў.\nПасля трэцяга рaздела Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Вензавец адыходзіць Расійскай імперыі. Менавіта гэтая падзея моцна паўплывала на развіццё мястэчка: колькасць двароў павялічылася практычна ў два разы, пабудавана царква Пятра і Паўла, яшчэ была пабудавана школа, рэгулярна ладзіліся кірмашы. У пачатку 1920-х гадоў Вензавец стаў часткай Польскай Рэспублікі, працягвалася гэта да 1939 года. Аднак у гісторыі гэтай вёскi ёсць адна вельмі сумная і трагічная старонка: практычна ўсіх мясцовых габрэяў падчас Другой Сусветнай вайны забілі ў Дзятлаўскім гета.\nЯшчэ з XIX стагоддзя ў мястэчку захавалася унікальная архітэктурная пабудова - Петрапаўлаўская царква, якая з'яўляецца жамчужынай Гродзеншчыны. Яна была ўзведзена ў 1872 годзе і ўяўляе сабой ўвасабленне псеўдарускага архітэктурнага напрамку. Да гэтага часу ў Вензаўцах мелася старая драўляная царква, якая, як і многія іншыя беларускія храмы, была цалкам знішчаная падчас пажару. Новы ж храм вырашана было будаваць з больш надзейнага матэрыялу - цэглы і бутавага каменя.\nСёння праваслаўная святыня мае форму куба з наяўнасцю паўкруглай апсіды і шатровай званіцы з трох ярусаў. Дапаўняе ўсю мастацкую кампазіцыю пяць купалоў з макаўкай званіцы, якія ўдала завяршаюць чатырохсхільны дах. Фасад будынка ўпрыгожваюць архітэктурныя дэталі, якія адносяцца да стылю старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Наведваючы гэты праваслаўны храм, хочацца вяртацца сюды яшчэ і яшчэ хаця б дзеля таго, каб зноў убачыць гэта вельмі яркае ўвасабленне старадаўняй праваслаўнай архітэктуры.


Пасьля сыходу беларусаў літоўскі аўтамабільны рынак апанавалі ўкраінцы\n27 студзень 2017, 17:59\nПаводле кіраўніка Каўнаскага аўтарынку Валянцінаса Наўяніса, штодня на Каўнаскі аўтарынак, які зьяўляецца самым вялікім у Эўропе, прыяжджае пяць аўтатралаў.\nЗвычайна аўтатрал перавозіць 8 аўтамабіляў, але часьцей за ўсё на яго ставяць па 9. Значыць штодня прывозяць каля 40 аўтамабіляў, паведамляе літоўскі партал DELFI.\nЦяпер асноўныя пакупнікі на рынку — украінцы. Жыхары Ўкраіны знайшлі спосаб сыходу ад выплаты падаткаў. Яны проста пакідаюць на машыне літоўскія нумары.\n«Украінцаў становіцца больш, але яны вывозяць машыны з літоўскімі нумарамі. Яшчэ сярод пакупнікоў нямала малдаван..»., — сказаў DELFI Наўяніс.\nУкраінцы на машынах з літоўскімі нумарамі рызыкуюць — машыны ў іх могуць канфіскаваць. Таму пры куплі ўкраінцы кіруюцца толькі адным крытэрыем, як сказаў Наўяніс: «Купляюць усё, што танна». Украінцы лічаць, што з-за мытных пошлін машыны ў іх краіне вельмі даражэюць, таму яны не сьпяшаюцца здымаць іх з уліку ў Літве.\n«Ва ўкраінскай правінцыі ўсё яшчэ шмат аўтамабіляў з літоўскімі нумарамі. Проста яны ня плацяць пошліны. Калі ў Літве плацяць за машыну 2000 эўра, то той жа аўтамабіль ва Ўкраіне з усімі падаткамі будзе каштаваць 7000 даляраў ЗША. Аўтамабіль з-за пошлін моцна даражэе, таму людзі і не адмаўляюцца ад літоўскіх нумароў. Тут уключаецца момант часовасьці, таму ўкраінцы не купляюць дарагія аўтамабілі », — сказаў Наўяніс.\nЁн не хавае, што залаты пэрыяд для гандляроў ужыванымі аўто завяршыўся.\n«Найлепшыя часы былі, калі былі пакупнікі з Казахстану і Беларусі. І тых, і іншых палохалі, што праз тры месяцы пасьля ўступленьня ў Мытны саюз яны ня змогуць прывозіць машыны, вось яны і зьмяталі ўсё. Тады ўсім было добра — і тым, хто перапрадаваў, і тым, хто перавозіў. Нават не пасьпявалі перавозіць. Цяпер гэта ўсё засталося ў мінулым », — распавёў Наўяніс.\nУ выніку ўступленьня Беларусі ў Мытны саюз стаўкі мытных пошлінаў на ўвазныя аўтамабілі зраўняліся з расейскімі. Краіны Мытнага саюзу падпісалі ў 2010 годзе пагадненьне аб парадку перамяшчэньня фізычнымі асобамі тавараў для асабістага карыстаньня празь мяжу Мытнага саюзу. Гэты дакумэнт, у прыватнасьці, вызначаў стаўкі мытных пошлін на транспартныя сродкі. За аснову такіх пошлін і ставак былі прыняты расейскія стаўкі. Яны ў разы большыя за стаўкі, якія дзейнічалі ў Беларусі да 2010 году.


Або 5+5, або толькі апазіцыянеры\n29.01.2010 / 17:47\nАбо 5+5, або толькі апазіцыянеры 21\nЕўрапарламент прапаноўвае два варыянты фармавання беларускай дэлегацыі ў Еўранесце.\nЕўрапарламент прапаноўвае ўладам Беларусі два варыянты фармавання беларускай дэлегацыі ў парламенцкай асамблеі палітыкі Еўрасаюза «Усходняе партнёрства» (Еўранест).\nЯк зазначыў у інтэрв’ю польскай «Rzeczpospolita» ад 28 студзеня кіраўнік дэлегацыі Еўрапарламента па сувязях з Беларуссю, польскі дэпутат Яцак Пратасевіч, або ў Еўранест увойдуць\nпяць дэпутатаў нацыянальнага сходу і пяць прадстаўнікоў апазіцыі, або ўсе дзесяць месцаў зоймуць толькі апазіцыянеры.\nПратасевіч нагадаў, што ў дачыненні да Беларусі дзейнічаюць шэраг санкцый, і яе прадстаўнікі, у адрозненне ад дэлегатаў іншых краін «Усходняга партнёрства» (Азербайджана, Арменіі, Грузіі, Малдовы і Украіны), могуць мець толькі статус назіральнікаў, а не членаў асамблеі. Паводле інфармацыі «Pzeczpospolita», афіцыйны Мінск даў еўрачыноўнікам зразумець, што формула «5+5» магчымая, калі беларускія ўлады\n«будуць мець уплыў на адбор удзельнікаў ад апазіцыі». Аднак парламент ЕС на такі крок пакуль не пагаджаецца.\nЯк паведамлялася, у канцы лютага Мінск наведае азнаямленчая місія Еўрапарламента, якая плануе правесці сустрэчы з\nпрадстаўнікамі ўлады і грамадзянскай супольнасці.\nПраграма «Усходняе партнёрства» ўключае 27 краін ЕС і шэсць дзяржаў‑партнёраў: Азербайджан, Арменію, Беларусь, Грузію, Малдову і Украіну.\nЯна прадугледжвае палітычнае і эканамічнае збліжэнне з ЕС.\n23 кастрычніка 2009 года ў Стакгольме была сфармавана рабочая група па стварэнні канцэпцыі парламенцкай асамблеі «Усходняга партнёрства» (Еўранест). Плануецца, што ў Еўранест увойдуць 60 дэпутатаў Еўрапарламента і 60 дэпутатаў з краін‑партнёраў (па 10 прадстаўнікоў ад кожнай).\nІнаўгурацыйная канферэнцыя Еўранеста запланавана на 24 сакавіка.\n29.01.2010 / 18:21\nПаводле інфармацыі «Pzeczpospolita», афіцыйны Мінск даў еўрачыноўнікам зразумець, што формула «5+5» магчымая, калі беларускія ўлады «будуць мець уплыў на адбор удзельнікаў ад апазіцыі». --- :) Наiўныя якiя лукашыстыя..я б нават сказаў хiтравыдзеланныя..не усё ж так проста :)))\nхiтравыдзеланныя..не усё ж так проста(с) / Адказаць\n29.01.2010 / 18:38\nпаглядзем... 12 прапаноў не выкананыя, але ж ён у Вільню ездзіў... угаворыць і гэтым разам :)\n29.01.2010 / 23:05\nЕздзiў ды больш не паедзе :)


Мячэць у Наваградку, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nМячэць у Наваградку\nАдным з найстарэйшых, наймаляўнічых і найпрыгажэйых гарадоў Беларусі па праве лічыцца Наваградак, дзе сярод вялікай колькасці праваслаўных храмаў, што папаўняюць залаты фонд беларускай архітэктуры, на прасторах прыватнага сектара сціплай вуліцы Леніна велічна размясцілася сапраўднае дзівоцтва – мячэць у Наваградку. Дадзеная пабудова з'явілася ў гэтых краях нездарма. Ёсць верагодныя звесткі, што ў XVIII стагоддзі на дадзенай тэрыторыі актыўна сяліліся татары, якія жылі тут да дваццатага стагоддзя. Але іх святыні сталі будавацца ў Вялікім Княстве Літоўскам намнога раней: лічыцца, што з XIV стагоддзя поўным ходам шло будаўніцтва мячэцяў у розных кутках вялікай дзяржавы, многія з якіх выдатна захаваліся, бесперабойна функцыянуючы і прыцягваючы турыстаў. У перыяд Вялікага Княства Літоўскага дазвол на ўзвядзенне мячэцяў дараваў асабіста кароль, у Рэчы Паспалітай гэта права было падаравана біскупу віленскаму.\nМячэць у Наваградку з'яўляецца адной з найстарэйшых татарскіх святыняў на беларускіх землях, якая з'явілася ў XVI стагоддзі прыблізна на тым жа месцы, дзе знаходзіцца цяпер. У былыя часы ў будынка была спецыяльная прыбудова, праз якую ў храм маглі ўваходзіць асобы жаночага полу. Паступова новы будынак прыйшоў у заняпад, і тады кіраўнік мячэці звярнуўся да гарадскіх улад з просьбай пра будаўніцтва новай святыні, якая імгненнымі тэмпамі была пабудавана і ўрачыста адкрыта ў 1855 годзе. На фатаграфіях тых гадоў мячэць стаіць на масіўным падмурку з каменя, яна мае гонтавы дах, які на іншых фатахдымках, зробленых крыху пазней, значна прадзіравіўся. Нядзіўна, што будынак патрабаваў рамонту, які ў 30-х гадах мінулага стагоддзя быў арганізаваны: дах ацынкавалі, новыя аконныя рамы ўставілі. Доўгі час у храме дзейнічала школа з рэлігійным ухілам мекцеб, пасля зачыненая.\nПасля Другой сусветнай вайны мячэць у Наваградку прыйшла ў заняпад: службы доўгі час не праходзілі, на дзвярах з'явіўся масіўны замок. Праз некаторы час мячэць і зусім ператварылася ў звычайны дом. У 90-х гадах мінулага стагоддзя мячэць была цалкам адноўлена за асабістыя сродкі вернікаў і працягвае актыўна функцыянаваць цяпер. Яе ўрачыстае адкрыццё было прымеркавана да памятнай даты - 600-гадовага юбілея жыцця на тэрыторыі Беларусі татарскага насельніцтва. Для наваградскай мячэці характэрная някідкая архітэктура, а сама святыня больш падобна на звычайны татарскі дом. Няма тут і традыцыйнага шатра, што ўпрыгожвае мячэці. На храме ёсць толькі мініяцюрны купал.\nМячэць у Наваградку – татарская святыня, што ўяўляе велізарную каштоўнасць і якая па праве ўваходзіць у спіс культурнай спадчыны Рэспублікі Беларусь. З усіх куткоў краіны ў каларытны навагрудскі край з'язджаюцца турысты, каб зірнуць на храм, што дайшоў да нашага часу праз доўгія стагоддзі. Мячэць у Наваградку з'яўляецца сведчаннем таго, з якой павагай і шанаваннем адносяцца беларусы да рэлігій іншых нацыянальнасцяў.


Мне выпала шчасце тут нарадзіцца… | Сайт газеты «Настаўніцкая газетa»\nІгар МАРЗАЛЮК: “У першым класе я ведаў, кім стану”\nПершы ўрок, прысвечаны Году малой радзімы, “Мне выпала шчасце тут нарадзіцца…” для вучняў 5—7 класаў\n30.08.2018 17:15 Практыкум\n• актуалізаваць веды дзяцей пра Беларусь;\n• развіваць творчае мысленне, маўленне, эстэтычны густ;\n• выхоўваць патрыятызм, пачуцці нацыянальнай годнасці і гонару за сваю малую радзіму.\nТып урока: вусны часопіс.\nО Радзіма, табою\nнапоўнена сэрца да краю,\nІ заўжды — ці працую,\nці пільна на варце стаю —\nЯ твой велічны вобраз\nу думках сваіх уяўляю\nІ люблю, як жыццё,\nя зямлю маладую сваю!\n— Менавіта гэтымі радкамі з верша беларускага паэта Пімена Панчанкі хачу пачаць нашу размову пра краіну, якая ў сэрцы кожнага грамадзяніна займае важнае месца.\n“Мне выпала шчасце тут нарадзіцца…” — вось тэма нашага сённяшняга ўрока. Якая яна — наша Радзіма? Вусны часопіс дапаможа вам у вывучэнні гісторыка-культурнай спадчыны роднай краіны і яе сучасных дасягненняў, паможа прадумаць і зрабіць практычны ўклад у росквіт нашай дзяржавы.\nУ свеце знаюць нездарма!\nЯ — беларус, і я шчаслівы,\nІ зблізку чую, і здаля…\n— Першую старонку нашага часопіса, якая называецца “Беларусь на карце Еўропы”, прадстаўляе вучань 1.\n(Паведамленне вучня аб геаграфічным становішчы Рэспублікі Беларусь.)\nНастаўнік. Як і кожная незалежная краіна, Беларусь мае сваю дзяржаўную сімволіку. Інфармацыя аб гэтым змешчана на другой старонцы нашага часопіса, якую прэзентуе нам вучань 2.\n(Паведамленне вучня аб Дзяржаўнай сімволіцы Беларусі.)\nМая Радзіма —\nНарогі, гонкія чаўны\nI сцены белыя Сафіі\nГэтыя словы з’яўляюцца эпіграфам да наступнай старонкі нашага часопіса – “Ганарымся культурнай спадчынай”. Яе для нас падрыхтаваў вучань 3.\n(Паведамленне вучня аб знакамітых культурных помніках Рэспублікі Беларусь.)\nНастаўнік. Чацвёртую старонку — “Духоўная спадчына беларусаў” — нам прадставіць вучань 4.\n(Паведамленне вучня аб знакамітых асветніках і літаратурных дзеячах Рэспублікі Беларусь.)\nНастаўнік. На наступнай старонцы вы пачуеце пра дасягненні народнай гаспадаркі нашай краіны. Вучань 5 пазнаёміць вас з гэтым.\n(Паведамленне вучня аб прамысловых і сельскагаспадарчых дасягненнях Беларусі.)\nНастаўнік. Канечне, у кожнага з нас Беларусь асацыіруецца з вобразам таго малога куточку, які стаў родным і блізкім назаўсёды. Гэта вобраз нашай малой радзімы.\nЯ запрашаю вас на невялікую віртуальную экскурсію па (назва горада/вескі).\n(Прагляд прэзентацыі “Падарожжа па (назва горада/вескі)”.)\nСёння мы яшчэ раз упэўніліся, што (назва горада/вескі) — гэта самы прыгожы, самы светлы куточак на зямлі. Тут створаны ўсе ўмовы для развіцця кожнай асобы ў розных кірунках.\nМы жывём у нашай роднай краіне, мы марым, спяваем, верым у шчаслівую будучыню. У кожнага з нас ёсць свае жаданні, надзеі. І вы, дзеці, маеце магчымасць ажыццявіць гэтыя мары! Няхай ваша жыццё будзе чыстым, як наша Беларусь!\nВерцялішкаўскай сярэдняй школы Гродзенскага раёна.\nМне выпала шчасце тут нарадзіцца…Першы ўрок\nПершы ўрок, прысвечаны Году малой радзім...\nСцэнарый правядзення першага ўрока “Мне ...\nПершы ўрок у Дзень ведаў для навучэнцаў ...


Агляд гульні Ranch Simulator – Gamovich\nАгляд гульні Ranch Simulator\nHome / Агляд гульні Ranch Simulator\nby admin | Водгукі | 0 Comments | 18 November 2021\nДобры дзень, паважаныя карыстальнікі сайта Гамовіч. Паважаныя карыстальнікі, мы сёння разам з вамі, разглядаючы новую гульню. Калі вы адзін з тых людзей, якія любяць сысці ад гарадскога жыцця і кіраваць ранча, не прапусціце сённяшні агляд гульні, чаму мы збіраемся разам пайсці на адну з гэтых гульняў і паглядзець, як жыць як валодаць ранча і цяжкая гэта праца ці не. Сёння наша гульня цалкам называецца Ranch Simulator – The Realistic Farm Building and Agriculture Management Sandbox, якая з гэтага часу будзе скарочана называцца Ranch Simulator.\nГульня Ranch Simulator была зроблена студыяй распрацоўкі гульняў Toxic Dog, а студыя Excalibur Games таксама з’яўляецца выдаўцом гэтай гульні, а з іншага боку, гульня яшчэ не цалкам выпушчана і знаходзіцца ў рэжыме ранняга доступу. Прагледзеўшы гэтую гульню за 25 долараў, сачыце за навінамі на вэб-сайце Gamovich, каб ацаніць прадукцыйнасць гульні ў сетцы ў розных раздзелах і, нарэшце, ацаніць гульню з пункту гледжання кошту пакупкі.\nЗвычайна мы пачынаем з агляду гульняў з раздзела гісторыі і ўдаёмся ў дэталі. Паколькі Simulator Ranch – гэта гульня-сімулятар, і мы звычайна не бачым складанай гісторыі ў гэтых гульнях, мы апішам для вас агульны аповед, але не будзем разглядаць спецыяльны бал для сюжэтнай часткі гульні, таму што гэтая частка гэта не вельмі сур’ёзна. Гульня пачынаецца, калі вы, як гарадскі служачы, даведаецеся пра вестку пра смерць дзеда, а потым даведаецеся, што ён атрымаў у спадчыну адносна вялікае ранча для вас, што, вядома, не вельмі здаровае, і вы вырашаеце атрымаць сысці ад вашага сумнага жыцця і адправіцца ў сэрца прыроды, каб пачаць новае жыццё, і ў гэтым увесь сэнс гульні.\nЯк мы ўжо казалі, гульня-сімулятар не патрабуе сур’ёзнай гісторыі, і гэтага агульнага сцэнара дастаткова для гульні. Другая частка гэтага агляду будзе займацца геймплэем і з’яўляецца асноўнай часткай гэтай гульні. Першая частка, якая даецца вам у пачатку гульні, і вы павінны мець справу з ёй у першы раз, – гэта частка персаналізацыі галоўнага героя гульні. У гэтай частцы гульні ёсць два рэжыму, першы рэжым выпадковым чынам персаналізуе вашага персанажа і падыходзіць для людзей, якія не вельмі зацікаўлены ў распрацоўцы свайго персанажа, і, вядома, калі вы не адзін з гэтых людзей, не хвалюйцеся.\nУ другім рэжыме, у гульні, вы можаце будаваць свайго персанажа цалкам і дэталёва ўручную, і гульня таксама дае вам шмат прадметаў, якія робяць гэта магчымым для вас, і Атафа таксама бачыць вельмі добрую прадукцыйнасць у This is part of гульні, і вы можаце лёгка стварыць любога персанажа, які вам падабаецца. Пасля гэтага вы трапіце ў свет гульні. Геймплэй складаецца з самых разнастайных заданняў, кожнае з якіх мае свае асаблівасці і, вядома ж, свае міні-гульні.\nНапрыклад, вы можаце мець справу са сваімі жывёламі. У гульні ёсць і іншыя заданні, напрыклад, пабудаваць розныя збудаванні, напрыклад, дзе вы жывяце або возьмеце зброю і адправіцеся на паляванне ў гульні, у кожнай з якіх ёсць свае чары, і калі гэтыя прадметы не маглі вас задаволіць. Трымайцеся і праз некаторы час вы стаміцеся ад гульнявога вопыту, ёсць добрае рашэнне для вас, і гэта вашы сябры! Вы таксама можаце выпрабаваць гэта як шматкарыстальніцкую гульню і запрасіць сваіх сяброў дапамагчы вам.\nКалі вы гуляеце са сваімі сябрамі, гульнявой вопыт становіцца больш захапляльным, а з іншага боку, вы можаце спаборнічаць з імі ў розных рэчах і нават удзельнічаць у серыі спаборніцтваў, распрацаваных самімі гульцамі. Гэтая гульня з’яўляецца прымальным вопытам з пункту гледжання візуальнай графікі, і мы бачым прыгожыя вобласці ў гульні, якія маюць прыгожую тэму, і вы будзеце атрымліваць асалоду ад гульнявога вопыту.\nПакідаючы ў баку візуальную графіку гульні, мы ўступаем у тэхнічную частку, якая, на жаль, не прайшла ў гэтай частцы гульні, і мы назіраем больш нізкай якасці ў гэтай частцы гульні. Тэкстуры ў гульні не прымальнай якасці, і серыя частак гульні здаецца крыху старой, але, прынамсі, у гульні няма асаблівых тэхнічных праблем, такіх як памылка або дзіўны збой, і таму мы бачым, што гульня працуе лепш у частцы, якую яна была ліквідавана.\nНарэшце, мы падышлі да горшай часткі гульні, а гэта аўдыёчастка, і, на жаль, мы бачым, што гульня не змагла дзейнічаць так, як павінна, і, магчыма, у гэтай частцы, і якасць гэтай часткі гульні значна бядней, чым іншыя часткі. Ranch Simulator – The Realistic Farm Building and Agriculture Management Sandbox можна разглядаць як яшчэ адну сімулятарную гульню, якая спрабавала рэканструяваць частку чалавечага жыцця і дасягнула поспеху ў гэтым, але ўсё яшчэ бачыць звычайную формулу гульняў. Мы таксама сімулятар у гэтая гульня, якая, вядома, была выратавана ад цыклу паўтаральнай смерці, нягледзячы на прывабную шматкарыстальніцкую частку гэтай назвы. Калі вы прыхільнік гэтага стылю гульняў, ні ў якім разе не прапусціце яго. Дзякуй за агляд гэтай гульні на вэб-сайце Gamovich, і мы спадзяемся, што гэты агляд вам спадабаецца.


"> Тры ідэі для ўзмацнення рэжыму і Беларусі - Цэнтр новых ідэй\nЛіза Заслонава · 5 Студзеня 2018\nРэжыму Лукашэнкі часта прапаноўваюць суіцыд: менш рэпрэсаваць, стаць ліберальнай эканомікай ды наагул дэмакратыяй. Гэтыя ідэі, натуральна, слаба натхняюць улады, паколькі не ўлічваюць іх жадання валадарыць.\nАле сістэма не заўсёды робіць тое, што хоча, а тое, што можа і павінна, зважаючы на абставіны. Гэта могуць быць і паслабленні рэпрэсіяў, але, магчыма, найлепшы прыклад – кіраванне Паўла Калаўра ў Нацбанку. І Пётр Пракаповіч, і Надзея Ермакова былі ментальна бліжэй да Аляксандра Лукашэнкі, чым Калаўр. Але ў цяжкую хвіліну сістэма абрала апошняга, бо той быў здольны прафесійна дапамагчы краіне.\nВыпадак старшыні Нацбанка дэманструе, як інтарэсы рэжыму і грамадства могуць супадаць. Уладам і жыхарам краіны трэба было ратавацца ад краху эканомікі. І насамрэч такіх сфераў вельмі шмат.\nВось тры рэчы, якія маглі б зрабіць улады на карысць усім.\nІнвеставаць у навуку\nЗа рэдкімі поспехамі ў ІТ-сферы хаваецца сумная праўда: Беларусь – гэта не краіна інавацый. Паводле памераў унутраных інвестыцыяў у навуку мы выглядаем найгорш за ўсіх суседзяў, якія самі далёка не сусветныя наватары.\nПаміж развіццём навукі і эканамічным ростам існуе прамая сувязь, таму Беларусь павінна будзе болей інвеставаць у інавацыйнасць. Пры гэтым не варта сябе падманваць – без дзяржаўных выдаткаў поспеху не будзе. Прыватны сектар дынамічны і смелы, але ён проста не ў стане (беларускі прыватны сектар дык дакладна) укладваць грошы ў доўгатэрміновыя фундаментальныя рэчы.\nУрэшце інтэрнэт, GPS ці тачскрын узніклі дзякуючы перадусім дзяржаўным інвестыцыям, а не прыватным.\nТут існуюць прынамсі дзве істотныя засцярогі. Па-першае, сістэма фінансавання навукі мусіць быць змененая, каб максімальна служыць інавацыям і супрацы з прадпрыемствамі, і каб “распілы” сталі немагчымымі. Па-другое, павінна пачаць развівацца ўся адукацыя. Калі настаўнікаў прымушаюць здаваць кал дзяцей, то інавацыйная краіна не атрымаецца.\nЛедзь не кожны чалавек, які сутыкаўся з наймам працаўнікоў, скажа, што ў беларускага рынку працы ёсць, мякка кажучы, недахопы. З аднаго боку, у нашай краіне досыць вялікае беспрацоўе сярод людзей з нізкімі кваліфікацыямі. З другога боку, многія кампаніі маюць цяжкасці, каб знайсці адпаведныя кадры нават на высокааплочвальныя пасады. Абодва бакі вядуць да збяднення людзей і змяншэння колькасці занятых людзей у эканоміцы (хоць у апошнім выпадку значная роля і дэмаграфічных зменаў).\nРана ці позна гэта прывядзе да сацыяльнага выбуху (можа, нават тады, калі ўлады гэтага не будуць чакаць; тут дастаткова ўзгадаць пратэсты недармаедаў).\nТаму ўлады мусяць нарэшце пачаць перападрыхтоўваць людзей згодна з патрабаваннямі рынку працы.\nУ амерыканскіх турмах (якія і не беларускія, але і не скандынаўскія) вязні становяцца праграмістамі. Можа, варта паўтарыць гэты досвед у “ІТ-краіне” прынамсі для звольненых працаўнікоў?\nГады кіравання Пятра Пракаповіча і Надзеі Ермаковай – гэта не толькі вынік іх ментальнага падабенства да Аляксандра Лукашэнкі. Проста кіраўніцтва краіны лепіць бюракратыю з таго, што ёсць.\nКалі вы пабачыце калісьці групу дыпламатаў з усіх краінаў Сярэдняй Азіі, то вельмі праўдападобна, што лёгка распазнаеце, хто з іх паходзяць з Казахстана. Прадстаўнікі менавіта гэтай краіны будуць выглядаць больш прафесійна, размаўляць найлепш па-англійску, і наагул можна будзе падумаць, што гэта людзі з Захаду, а не нашыя хаўруснікі па Еўразійскім эканамічным саюзе.\nГэтак выяўляюцца вынікі казахскай стыпендыяльнай праграмы “Болашак” Нурсултана Назарбаева, па якой на Захадзе (перадусім у ЗША і Вялікай Брытаніі) адвучыліся больш за 12 тысяч чалавек. Усе яны маюць абавязак пазней адпрацаваць 5 гадоў у казахстанскіх дзяржаўных органах.\nПраграма “Болашак” і іншыя падобныя рэчы могуць лёгка дуплікавацца ў Беларусі і гэта не нясе ніякай пагрозы кіраванню Лукашэнкі. (Назарбаеў – гэта азіяцкі дыктатар, што куды страшней за “апошнюю дыктатуру Еўропы”. Разам з тым кіраўнік Казахстана ніякай праблемы ў фінансаванні замежнай адукацыі не бачыць). Да таго ж міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей скончыў адну з найлепшых дыпламатычных вучэльняў свету і беларускі рэжым ад гэтага толькі выйграў.\nЗдрада ці перамога\nКанешне, гэты спіс суб’ектыўны і няпоўны. Але яго роля хутчэй у тым, каб паказаць, што рэжым можа ўмацоўвацца не толькі коштам грамадства, але дзеля грамадства.\nРэжым толькі выйграе, калі эканоміка стане лепшай, рынак працы менш праблемным, а дзяржава лепш кіруемай.\nХоць, безумоўна, для рэжыму будзе пэўны пабочны эфект – краіна стане больш сучаснай, таму яе палітычная сістэма будзе выглядаць усё больш адсталай. Але ўсё ж і яна таксама паволі змяняецца.\nРыгор Астапеня· 10 Ліпеня 2019\nЯк Беларусь зарабляе на зняволеных — і чаму гэта дрэнна\nТлумачым, як дзяржава ў Беларусі выкарыстоўвае працу зняволеных.


Серыя раманаў «Гары Потэр»\n(Пасля перасылкі з Гары Потэр, серыя раманаў)\n«Гары Потэр» (англ.: «Harry Potter») — папулярная серыя раманаў англійскай пісьменніцы Джаан Кэтлін Роўлінг. Кожны з раманаў апісвае адзін год жыцця галоўнага героя — хлопчыка-чараўніка па імені Гары Потэр. Усе сем частак сталі бестселерамі і перакладзены на мноства моў свету, у тым ліку і на беларускую. Апошняя, сёмая, частка з’явілася ў продажы 21 ліпеня 2007 года. Агульны тыраж кніг склаў больш за 400 мільёнаў экзэмпляраў (на 64 мовах) — болей, чым у якой-небудзь іншай серыі дзіцячых кніг.\n2 Кнігі пра Гары Потэра\n4 Фільмы пра Гары Потэра\n5 Апісанне свету\n7 Магічныя здольнасці\nІдэя першай кнігі («Гары Потэр і філасофскі камень») з’явілася ў пісьменніцы ў 1990 годзе, калі яна ехала на цягніку з Манчэстэра ў Лондан. У 1995 годзе Роўлінг скончыла пісаць «Гары Потэр і філасофскі камень» на старой друкавальнай машынцы. Манускрыпт быў адасланы ў дванаццаць выдавецтваў, і ўсе з іх адмовіліся прымаць кнігу. Пазней невялікае выдавецтва «Блумсберы» («Bloomsbury») пагадзілася яе надрукаваць. Існуе меркаванне об тым, што рашэнне надрукаваць кнігу было прынята дзякуючы Эліс Ньютан (дачцы старшыні кампаніі). Ёй далі першую старонку кнігі, якую яна прачытала і запатрабавала працяг.\nУ чэрвені 1997 года «Блумсберы» надрукавала «Філасофскі камень» тыражом у тысячу копій, з якіх пяцьсот былі адасланы ў бібліятэцы. Пазней гэтыя копіі ацэньваліся паміж $20,000 і $40,000.\nУ кастрычніку 1998 года амерыканскае выдавецтва «Скалэстык» (англ.: Scholastic) надрукавала «Філасофскі камень» пад назвай Harry Potter and the Sorcerer's Stone (літар. «Камень чараўніка»). Пазней Роўлінг сказала, што шкадуе аб тым, што яна дала згоду на змену назвы.\nУ снежні 1999 года трэцяя частка серыі, «Гары Потэр і Вязень Азкабана», выйграла Smarties Prize, што зрабіла Роўлінг першым чалавекам, які выйграў гэты прыз тры разы запар. Пазней яна зняла чацвёрты раман пра Гары Потэра з удзелу ў гэтым конкурсе, каб даць шанс іншым кнігам.\nАнглійская назва сёмай, апошняй, кнігі (англ.: Harry Potter and the Deathly Hallows) была аб’яўлена 21 снежня 2006 года. А сама кніга выйшла ў свет 11 ліпеня 2007 года на англійскай мове.\nКнігі перакладзены больш, чым на 60 моў свету, і ўсе сем тамоў серыі пабілі рэкорды продажу, а апошняя, сёмая кніга, стала самай хуткапрадаванай кнігай у гісторыі.\nКнігі пра Гары ПотэраПравіць\nГары Потэр і Філасофскі камень (1997)\nГары Потэр і Таемная зала (2 ліпеня 1998)\nГары Потэр і вязень Азкабана (8 ліпеня 1999)\nГары Потэр і Келіх агню (8 ліпеня 2000)\nГары Потэр і Ордэн Фенікса (21 чэрвеня 2003)\nГары Потэр і Прынц-паўкроўка (16 ліпеня 2005)\nГары Потэр і Дары Смерці (21 ліпеня 2007)\nГары Потэр: прыквел (2008)\nЧароўныя істоты і дзе іх шукаць (2001)\nКвідытч скрозь стагоддзі (2001)\nУ маі 2019 выдавецтва «Янушкевіч» атрымала правы на выданне першай кнігі з серыі «Гары Потэр». Перакладчыцай кнігі абралі Алену Пятровіч. Пераклад кнігі «Гары Потэр і філасофскі камень» выйшаў 14 снежня 2019 года, «Гары Потэр і Таемная зала» – 10 кастрычніка 2020, «Гары Потэр і вязень Азкабана» — 16 кастрычніка 2021 года.\nТаксама кнігі з серыі пра Гары Потэра — «Гары Потэр і Філасофскі камень», «Гары Потэр і патаемная зала», «Гары Потэр і Вязень Азкабана» з англійскай на беларускую пераклаў Дзяніс Мускі. Пераклады выдадзены belpotter.by у 2013 годзе толькі для электронных кніг, у фармаце .pdf.\nАматарскія пераклады кніг пра Гары Потэра з рускай на беларускую існуюць у электронным варыянце на сайце belpotter.by. Станам на кастрычнік 2015 года, перакладзена 8 кніг:\nГары Потэр і Філасофскі камень (2006)\nГары Потэр і Таемны пакой (2007)\nГары Потэр і Прынц-паўкроўка (2009)\nГары Потэр і рэліквіі смерці (2008)\nКвідытч скрозь стагоддзі (2006)\nЧароўныя істоты і дзе іх шукаць (2007)\nКазкі барда Бідля (2008)\nФільмы пра Гары ПотэраПравіць\nАсноўны артыкул: Гары Потэр, серыя фільмаў\nУсе 7 кніг пра Гары Потэра ўжо экранізіраваныя. Сёмы фільм выйшаў у 2 частках.\nГары Потэр і філасофскі камень (4 лістапада 2001)\nГары Потэр і Таемная зала (15 лістапада 2002)\nГары Потэр і вязень Азкабана (31 мая 2004)\nГары Потэр і Кубак агню (18 лістапада 2005)\nГары Потэр і Ордэн Фенікса (13 ліпеня 2007)\nГары Потэр і Прынц-паўкроўка (15 ліпеня 2009)\nГары Потэр і Рэліквіі Смерці. Частка 1\nГары Потэр і Рэліквіі Смерці. Частка 2\nДзеянне адбываецца ў нашым свеце, у Англіі, у 1990-х гадах. У адрозненне ад рэальнага свету, сярод звычайных людзей жывуць чараўнікі. Іх няшмат, аднак у англійскіх чараўнікоў есць свой урад (Міністэрства Магіі), школа, газеты, грошы, банк і г.д. Такая ж сітуацыя і ў іншых краінах. Супольнасць чарадзеяў закрытая і самадастатковая.\nЗвычайных людзей чараўнікі называюць магламі (англ.: muggle), але афіцыйная назва — немагічнае насельніцтва (англ.: non-magical population) Акрамя цудадзеяў і маглаў, ёсць таксама сквібы (англ.: squib — нікчэмнасць) — дзеці чарадзеяў, якія не маюць ніякіх магічных здольнасцей.\nСупольнасць чараўнікоў мае дзве значныя асаблівасці.\nПа-першае, яе члены ўмеюць карыстацца магіяй. Здольнасць да магіі з’яўляецца прыроджанай і маральна нейтральнай, а ўменне вядзьмарыць мэтанакіравана і эфектыўна набываецца працяглым навучаннем. Чалавека, пазбаўленага здольнасцей да магіі, немагчыма навучыць чараваць. З дапамогай магіі можна зрабіць амаль усё: ад знаходжання зніклых аб'ектаў да забойства.\nПа-другое, чараўнікі ўпэўнены, што маглы з імі не змогуць суіснаваць мірна. Маглы не ведаюць пра існаванне чарадзеяў дзякуючы таму, што апошнія прымаюць для гэтага шэраг мер (у прыватнасці, Статут аб сакрэтнасці). Прыкладам, непаўналетнія чараўнікі маюць права выкарыстоўваць магію толькі ў школе; забаронена зачароўваць рэчы, якія належаць маглам; любое наўмыснае раскрыццё магічных здольнасцей караецца. Калі ўсё ж такі маглы сустракаюцца з чымсьці магічным, спецыяльнае падраздзяленне Міністэрства Магіі зоймецца сціраннем непажаданых успамінаў.\nЁсць маглы, якія ведаюць пра магію, — гэта муж, або жонка, ці бліжэйшыя сваякі чараўніка і таксама найвышэйшыя чыны ўлады (у Англіі, хутчэй за ўсё, толькі прэм’ер-міністр; у іншых краінах, напэўна, аналагічны па рангу лідар).\nЗдольнасць да магіі з’яўляецца прыроджанай. Яна або ёсць, або яе няма. Чараўніка, продкі якога былі магламі, клічуць магланароджаным (англ.: muggle-born). Калі толькі адзін з продкаў быў маглам, чарадзей завецца паўкроўкам. Зняважлівая назва магланароджаных — бруднакроўкі. Калі ўсе продкі хаця б да другога пакалення былі чараўнікамі, ён завецца чыстакроўным.\nНекаторыя чарадзеі маюць унікальныя, нераспаўсюджаныя здольнасці. Так, Гары Потэр з’яўляецца змеямовам (англ.: parselmouth), гэта значыць, ён разумее мову змей.\n↑ http://www.thebookseller.com/news/61161-page.html Архівавана 14 чэрвеня 2014.\n↑ 2,0 2,1 2,2 Гісторыя напісання кніг на сайце www.hp-lexicon.org (англ.)\n↑ Артыкул Джона Лоўлеса ў газеце The New Zealand Herald Архівавана 29 верасня 2007. (англ.)\n↑ Рэдкія кнігі пра Гары Потэра (англ.)\n↑ Прэс-рэліз на афіцыйным сайце Bloomsbury Архівавана 28 верасня 2007. (англ.)\n↑ Навіны BBC news (англ.)\n↑ «Гары Потэр і Філасофскі камень» выйдзе ў снежні 2019(бел.) . belpotter.by. Праверана 12 верасня 2021.\n↑ «Дачакаліся! Старт продажаў «Гары Потэра»(бел.) . belpotter.by. Праверана 12 верасня 2021.\nАсабісты сайт Дж. К. Роўлінг\nГары Потэр на Bloomsbury.com\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Серыя_раманаў_«Гары_Потэр»&oldid=4025096"\nАпошнія змены 20 студзеня 2022 а 04:47\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 04:47, 20 студзеня 2022.


Соннік - Голыя - Dream Book\nСоннік » Г » Голыя\nКалі Вам прыснілася, што Вы выявілі, што Вы голы, і спрабуеце прыкрыць галізну, то наяве Вы будзеце імкнуцца да сумніўных задавальненням, хоць і саромецца іх. Калі маладая жанчына захапляецца прыгажосцю свайго аголенага цела, то ў рэальным жыцці ёй удасца прыцягнуць увагу многіх годных мужчын, аднак ёй будзе цяжка ўтрымаць каго-небудзь з іх.\nКалі ж яе галізна пачварная, то ёй варта сцерагчыся скандалаў. Плаваць голым у чыстай вадзе - да забароненай, але салодкай любові, за якую жанчына, якая ўбачыла такі сон, будзе пакарана. Калі жанчына бачыць у сне голых мужчын, якія плаваюць у чыстай вадзе, то ў яе будзе шмат прыхільнікаў. Але калі вада брудная або каламутная, то адзін з яе раўнівых прыхільнікаў распаўсюдзіць пра яе злыя плёткі


Гаджыка па-гродзенску. Фермер на няўдобiцы вырошчвае экзатычныя ягады | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Гаджыка па-гродзенску. Фермер на няўдобiцы вырошчвае экзатычныя ягады\nТакi праект гараджанiн Яўген Дарагуш «замуцiў» у рамках аграэкатурызму. Менавiта «ягадная» адметнасць, на яго думку, стане прывабнай для аматараў усяго незвычайнага. А прымаць турыстаў гаспадар плануе ў Домiку рыбака, якi мае намер пабудаваць каля свайго вадаёма.\nВось тут, мяркуе Яўген Дарагуш, i будуць частаваць гасцей гарбатай з экзатычнымi ягадамi. А хто пажадае, зможа набыць iх у сушаным, свежым цi замарожаным выглядзе. У залежнасцi ад сезона. Таксама будуць прапаноўваць i ўласную прадукцыю, напрыклад соус з памiдораў, цыбулi i часнаку з дабаўленнем ягад годжы. Менавiты яны надаюць прыправе незвычайны смак. Ужо i назву яму далi — гаджыка. Пры гэтым соус гатуецца без алею i воцату, што значна павышае яго натуральны смак. Зараз поўным ходам iдзе нарыхтоўка такiх прыпраў.\nПаралельна вядзецца i збор самiх ягад. Iх збiраюць уручную. Сёлета атрыманы даволi нядрэнны ўраджай, хоць сам гаспадар спадзяваўся на лепшы вынiк. Не ўсе кусты пладаносяць аднолькава. Ёсць i сапраўдныя рэкардсмены па ўраджайнасцi, а ёсць i такiя, з якiх нават кiлаграм наўрад цi збярэш. Што канкрэтна паўплывала на такi разнабой, фермер не бярэцца сказаць, бо справа гэта новая, плантацыя закладзена толькi два гады таму.\nАле i з першага позiрку вiдавочна, што зямля тут не самая ўрадлiвая. Яна хоць i перададзена для фермерскай справы, але, згодна з генпланам, знаходзiцца ў рэкрэацыйнай зоне. Карацей, звычайная няўдобiца. А па сутнасцi, тут быў сапраўдны сметнiк.\n— Па факце гэтыя землi як ворыва нiколi не выкарыстоўвалiся, гэта была лугавiна, прытым адны ўзгоркi, i мне, як фермеру, прыйшлося прыводзiць iх у парадак. Трэба было добра павучыцца, кансультавацца з аграномамi, як палепшыць пладароднасць зямель, — расказвае суразмоўнiк.\nНаогул, каб што-небудзь пасадзiць, тэрыторыю прыйшлося раўняць. Угнойвалi глеем пасля ачысткi вадаёма. Як прыхiльнiк арганiчнага земляробства фермер Дарагуш карыстаецца не пестыцыдамi, а «зялёнымi» ўгнаеннямi — сідэратамi. Напрыклад, зараз на яго ўчастку расце грэчка, якая будзе заарана разам з насеннем. Такiм чынам, яна стане арганiкай i насыцiць глебу азотам. Яшчэ грэчка добра змагаецца з пырнiкам. Гэты ўчастак таксама будзе засаджаны ягадамi годжы. Цяпер у фермера пад iх заняты адзiн гектар плошчы. Саджанцы набываў у ЕС, iх спецыяльна адаптавалi да нашага клiмату. У Еўропе таксама хочуць займацца iх вырошчваннем, а не прывозiць з Кiтая, расказаў Яўген. Там нават распрацавана спецыяльная праграма.\n— Мае польскiя калегi параiлi займацца ягадамi годжы. Мяне гэта зацікавіла, бо яны непатрабавальныя. Але, як паказвае практыка, там дзе ўрадлiвы пласт, яны лепш растуць. Гэта вiдаць i на маiм участку. Я наогул не ўяўляў, як яны будуць расцi, бо нiхто ў наваколлi гэтым не займаўся. Да таго ж нi ў якiх рэестрах ягады годжы не значылiся. Толькi з мiнулага года трапiлi ў гэтыя рэестры.\nЯўген Дарагуш падводзiць да куста, якi найбольш ураджайны. I сапраўды, чырвоныя, прадаўгаватыя плады цяжкiмi гронкамi звiсаюць з развесiстай раслiны. Нечым нагадваюць па форме глог, па смаку больш сакавiтыя i крыху гаркаватыя. Аб карысных якасцях ягад кожны мае магчымасць даведацца з адкрытых крынiц, перш за ўсё ў iнтэрнэце. Адтуль чэрпаў iнфармацыю i сам Яўген, дарэчы, праграмiст па прафесii. Ён найперш звяртае ўвагу на безлiч патрэбных мiкраэлементаў, якiя ўтрымлiваюцца ў пладах.\nСамы распаўсюджаны вiд захавання — гэта сушка. У сям'i фермера менавiта ёй аддаецца перавага. Такiя ягады можна дабаўляць у гарбату альбо кампот. І ўвогуле ва ўсе стравы. Ёсць спроба распрацаваць i рэцэптуру гарбаты з лiстоў ягад годжы. Кажуць, што на Тыбеце, адкуль, уласна кажучы, i пайшла гэта традыцыя, гатуюць менавiта лiставы настой. Там кусты разрастаюцца вялiкiмi кронамi.\nА вось у Беларусi гэта новы вiд. На Гродзеншчыне пробную плантацыю некалькi гадоў таму высадзiлi ў сельскагаспадарчым фiлiяле ў Гродзенскiм раёне. Другая — у фермера. Праўда, многiя спрабуюць у сябе на дачы па некалькi кусцiкаў пасадзiць. А вось прамысловымi маштабамi пакуль нiхто не цiкавiўся. Хоць ёсць варыянты, куды прадаць.\n— Палякi могуць узяць, але там трэба не менш як тону. Налета, мяркую, можна будзе сабраць i на экспарт, — расказавае Яўген. — Цяпер таксама рэалiзую, праўда, людзi купляюць невялiкiмi партыямi — па 100—200 грамаў. Сырая ягада па 15 рублёў за кiлаграм. Такiмi ж аб'ёмамi набываюць i сушаны прадукт.\nI гэта добрая альтэрнатыва кiтайскiм ягадам, лiчыць фермер. За якасць прывазной складана несцi адказнасць. Фермер прайшоў курсы па лiнii зялёнай гаспадаркi i цяпер карыстаецца толькi арганiчнымi метадамi.\n— Многiя фермеры вырошваюць нешта ўнiкальнае ў невялiкiх маштабах. Нехта займаецца грыбамi шыiтакi, я вось ягадамi годжы. Зараз запыт на нейкiя новыя вiды, якiя зацiкавяць гасцей, бо мая задача — турызм, а ягады — складнiк у развiццi гэтай справы.\nПрывабным турыстычным аб'ектам можа стаць i старажытны млын, якi фермер выкупiў i будзе яго аднаўляць у адпаведнасцi з былымі функцыямi. Цiкавая i сама мясцiна, што знаходзiцца на польска-лiтоўскiм памежжы. Але больш за ўсё фермера радуе тое, што сёлета ён атрымаў ад улад дазвол на ўзвядзенне невялiкага Домiка рыбака каля вадаёма. Дагэтуль нiякiя пабудовы яму нельга было ўзводзiць. I хоць Яўгену прыйшлося прайсцi нямала бюракратычных перашкод, ён не шкадуе, што заняўся гэтай справай. Наадварот, пастаянна шукае магчымасць развiваць гэты кiрунак. Неаднаразова прымаў удзел у замежных семiнарах як удзельнiк праграмы трансгранiчнага супрацоўнiцтва. Вось i нядаўна ўдзельнiчаў у конкурсе «Экалагiчна дружалюбны фермер Балтыйскага рэгiё-\nна — 2020».\n2465 Сталічная геаграфія: як выглядае Мінск на старадаўніх картах і планах


У аэрапорце Шанхая ў беларуса выявілі 1,8 кг какаіну - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 12 жнiўня 2020, Серада, 6:27\nФОТА ЎЗЯТАЕ З САЙТА: SH.SINA.COM.CN\nЯму пагражае смяротнае пакаранне.\nМіністэрства замежных справаў Беларусі сочыць за сітуацыяй з затрыманым у Шанхаі беларусам. Кітайскія мытнікі знайшлі ў ягоным багажы 1,8 кг какаіну, паведамлялі раней мясцовыя СМІ, паведамляе tut.by.\n«Грамадзянін Беларусі быў затрыманы яшчэ 31 ліпеня, пра што было паведамлена нашаму Генеральнаму консульству ў Шанхаі, – апавёў намеснік кіраўніка ўправы інфармацыі і лічбавай дыпламатыі МЗС Андрэй Шупляк. – З таго моманту мы шукалі сустрэчы з гэтым чалавекам, і 20 жніўня беларускі консул наведаў яго ў СІЗА».\nКонсул арганізаваў тэлефонную размову затрыманага з бацькамі на радзіме, удакладніў стан ягонага здароўя і ўмовы ягонага ўтрымання ў ізалятары.\n«З таго часу трымаем сітуацыю на кантролі», – дадалі ў МЗС.\nДнямі мытня Шанхая паведаміла, што ў ліпені ў аэрапорце Пудун затрымалі беларуса. Ён ляцеў рэйсам з Зімбабвэ ў Кітай праз Эфіопію, але звярнуў на сябе ўвагу тым, што ў багажы вёз вопратку не на сезон: чатыры зімовыя курткі. Аказалася, што баваўняны напаўняльнік быў насычаны наркотыкам (новы метад кантрабанды), і пазней з рэчаў атрымалася вылучыць больш за 1,8 кг какаіну. Мужчына заявіў, нібыта да таго ў Маскве яго папрасілі перавезці рэчы за ўзнагароджанне, наступнай кропкай пасля Шанхая быў кітайскі Макаа, пасля чаго чакаліся далейшыя ўказанні.\nНагадаем, у Кітаі адно з самых суровых антынаркатычных заканадаўстваў у свеце. За кантрабанду і зварот наркотыкаў пагражае пакаранне ажно да смяротнай кары.\n11.08 Всебелорусская забастовка (Онлайн) 213,232\n11.08 Белорусы снова вышли на протест (Онлайн) 211,634\n6.08 Мядзведзеў папярэдзіў Лукашэнку пра смутныя наступствы 161,587\n11.08 Лукашэнка збег з Беларусі ў Турцыю? 146,913\n8.08 У Менску выкрылі фальсіфікатараў выбараў і запісалі іхнюю размову 144,303


54 тысячы даляраў пазычыў вартаўнік :: Новости Орши\n54 тысячы даляраў пазычыў вартаўнік\n2888 праглядаў, 0 каментароў\nУ Мінску затрыманы махляр з Оршы\nУ свае 29 год аршанец меў ужо даволі насычаную біяграфію: крыміналка за крадзёж з працы мабільніка, частыя змены работы на такіх пасадах як грузчык, ахоўнік і адміністратыўныя пакаранні за розную драбязу. Пры гэтым мужчына быў яшчэ і азартным гульцом - шмат грошай прасоджваў у казіно.\nЯшчэ ў 2015 годзе ён пазычыў грошы ў брата сваёй жонкі быццам бы на пачатак бізнэсу. Паводле легенды, мужчына пазычыў каб з'ездзіць у Расію, купіць там аўтамабілі і перапрадаць у Беларусі. Родзіч пагадзіўся дапамагчы, а атрымаўшы грошы падманшчык паехаў не ў Расію, а ў Мінскае казіно дзе лёгка прасадзіў усё пазычанае. Перад братам сястры трэба было неяк патлумачыцца і тады мужчына, гуляючы па Мінску, пафоткаў некалькі дарагіх аўто, якія і выдаў за прывезеныя для бізнэсу.\nПазней працуючы ахоўнікам у гандлёвым цэнтры Мінска ён паліваў у вушы такім жа ахоўнікам, што мае мэблевы бізнэс, які вядзе разам з ужо названым братам жонкі. Той сапраўды меў бізнэс у сталіцы. У ахоўнікаў мужчына пачаў пазычаць грошы на развіццё мэблевага бізнэсу, абяццаючы вярнуць усё калі выдуманыя продажы вырастуць. У якасці падцверджання сваёй хлусні таксама дапамаглі фотаздымкі, фотаздымкі мэблі якой гандляваў родзіч.\nЗа тры гады і жончынаму брату і калегам-ахоўнікам надакучыла чакаць вяртання пазычанага і яны звярнуліся ў міліцыю. Аказалася, што агулам мужчына паспеў пазычыць 54.000 даляраў ЗША. Грошы гэтыя, канешне, ні ў які бізнэс не пайшлі, дакладней, пайшлі яны ў гульнявы бізнэс - усе іх махляр прайграў у казіно. Цяпер супраць ліпавага бізнэсмэна заведзена крымінальная справа, яму пагражае да 10 гадоў турэмнага зняволення.\n794 просмотров, 0 комментариев\n4990 просмотров, 0 комментариев\nОбсуждение новости: 54 тысячы даляраў пазычыў вартаўнік