Лукашэнка з прэзідэнтамі Германіі і Аўстрыі наведаў мемарыяльны комплекс «Трасцянец» - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nПонедельник, 2.07.2018 08:41. Рубрика: Тэма тыдня Просмотров: 168\nПаводле яго слоў, самай неспасціжнай з'явай Другой сусветнай вайны сталі лагеры смерці. На тэрыторыі аднаго з іх, буйнейшага па колькасці ахвяр, пабудаваны новы памятны аб'ект у Благаўшчыне. «Дарогай смерці тут наканавана было прайсці яўрэям з Берліна, Брэмена, Вены, Дортмунда, Прагі і іншых еўрапейскіх гарадоў. Тут пахаваны прах і беларускага мірнага насельніцтва, падпольшчыкаў і савецкіх ваеннапалонных, якія былі знішчаны, — адзначыў Прэзідэнт. — Каты, замбіраваныя і кіруемыя антыгуманнай нацысцкай ідэяй, знішчалі ўсіх, хто не адпавядаў іх ненармальнаму ўяўленню аб новым парадку і светаўладкаванні».\nКіраўнік дзяржавы таксама адзначыў, што ўдзельнікаў мерапрыемства сабраў боль памяці аб страшных падзеях Другой сусветнай вайны. Пры гэтым Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што галоўны сімвал цяперашняй сустрэчы — гэта тое, што ўсе яе ўдзельнікі сабраліся разам, як адна сям'я.\n«Пасляваенны лад на многія дзесяцігоддзі забяспечыў баланс бяспекі і міру на кантыненце. І здавалася, што ўрокі Другой сусветнай вайны, агульныя для ўсіх, назаўсёды засвоены чалавецтвам. Але сёння мы бачым, што мінулае нас не пакідае. Многія не прызнаюць дзяржаўных граніц. Сусветная супольнасць зноў сутыкаецца з „дэманамі нецярпімасці“, якія распальваюць нянавісць і правакуюць насілле», — сказаў кіраўнік дзяржавы.\n«Ідзі і глядзі»! Так, цяжка гэта зрабіць. Усё яшчэ цяжка. У нас усяляюць жах сотні тысяч ахвяр, якіх паглынула гэта пекла, якія сталі людзьмі без імені, перш чым іх запхнулі ў лагеры, атруцілі газам або адразу з перона чыгуначнай станцыі ў Малым Трасцянцы пагналі да краю рова і там расстралялі. У нас усяляе жах вайна, планы, загады і метады вядзення якой мелі на мэце татальнае знішчэнне. Беларусі давялося на сабе зведаць, што гэта азначае. Больш за 600 вёсак разам з усімі жыхарамі былі сцерты з зямлі", — сказаў Франк-Вальтэр Штайнмаер.\n«Гэта мястэчка, Малы Трасцянец, захопленае вермахтам як „жыццёвая прастора на ўсходзе“, стала месцам смерці. Яно знаходзілася на самым канцы ланцужка дырэктыў, не было абазначана ні на адной геаграфічнай карце, затое значылася ў плане канчатковага рашэння яўрэйскага пытання. Ужо даўным-даўно трэба было вярнуць яго ў гістарычную свядомасць Еўропы, — заявіў Федэральны Прэзідэнт. — Тое, што адбылося тут, пакінула глыбокія раны. Іх бачаць усе, хто хоча бачыць. Ідзі і глядзі! — гэты заклік, якім бы пакутлівым ён ні быў, звернуты да нас, да пакаленняў, якія нарадзіліся пазней».\nТаму важна вывучаць гісторыю і перадаваць яе кожнаму наступнаму пакаленню. «Часткай гэтай гістарычнай памяці еўрапейцаў, а ў першую чаргу немцаў, непазбежна з'яўляецца і гісторыя Беларусі. Пасля амаль трох дзесяцігоддзяў незалежнасці настаў час для таго, каб гэта краіна ў нашай свядомасці і разуменні выйшла з ценю Савецкага Саюза, але перш за ўсё — каб Беларусь успрымалася як дзяржава з уласнай гісторыяй, сучаснасцю і будучыняй», — лічыць ён.\n«Нам вельмі шмат часу спатрэбілася для таго, каб усвядоміць гэту адказнасць. Сёння наша адказнасць — не даць згаснуць памяці аб тым, што тут рабілася. Я запэўніваю вас: мы будзем абараняць гэту адказнасць у тым ліку і ад тых, хто гаворыць, што яна загладжана за даўнасцю гадоў. „Ідзі і глядзі“! — гэта доўг, які ніколі не будзе аплачаны. І таму сёння я як Прэзідэнт Германіі, як немец і як чалавек стаю тут перад вамі з пачуццём удзячнасці за знакі прымірэння, з пачуццём сораму і смутку за тыя пакуты, якія немцы прынеслі вашай краіне», — рэзюмаваў Франк-Вальтэр Штайнмаер.\n«Людзі ведаюць „Асвенцім“, і гэта важна. Але на фоне „Асвенціма“ на задні план часта адыходзяць назвы іншых, не менш жахлівых месцаў. І існуе небяспека, што забыццё назваў канцэнтрацыйных лагераў і лагераў смерці можа прывесці да страты памяці аб незлічоных ахвярах і гіганцкіх маштабах знішчэння. Нацыянал-сацыялісты стварылі сетку тэрору, якая накрыла ўсю Еўропу. Веды аб гэтым мы павінны ў нашых жа ўласных інтарэсах захаваць у калектыўнай памяці Еўропы як перасцярогу», — заявіў Аляксандр Ван дэр Белен.\nПаводле яго слоў, цяпер мае месца пераломны момант часу, адыходзяць людзі, якія перажылі буйнейшую катастрофу XX стагоддзя. «І калі аднойчы апошнія відавочцы змоўкнуць, трэба, каб былі месцы памяці, якія маглі б гаварыць замест іх. Усіх ахвяр нацыянал-сацыялістычнага тэрору аб'ядноўвае адно — яўрэяў, камуністаў або асоб, знішчаных па іншых прычынах, — усе яны былі людзьмі, якія зведалі асабліва жорсткае ганенне», — падкрэсліў Федэральны Прэзідэнт.\nАляксандр Ван дэр Белен адзначыў, што нацысцкая Германія прычыніла Беларусі і яе насельніцтву неапісальныя пакуты. Аднак і Аўстрыя, якая стала ў 1938 годзе часткай германскага рэйху, знаходзілася, як і Германія, пад уладай ідэй нацыянал-сацыялізму. «Нацыянал-сацыялізм і халакост як у Аўстрыі, так і ў Германіі — частка гісторыі кожнай сям'і. Гэта значыць, што большасць людзей у той ці іншай ступені сутыкнуліся з гэтымі з'явамі. Па прычыне злачыннага саўдзелу або тады, калі яны самі ці іх родныя сталі ахвярамі ганенняў. Работа з гэтым мінулым, у якім лінія падзелу часта праходзіла паміж членамі сем'яў, ніколі не была простай», — канстатаваў ён.\nФедэральны Прэзідэнт расказаў, што пасля вайны воля да крытычнага аналізу нацыянал-сацыялізму была больш чым асцярожна чакальнай, і толькі на працягу трох апошніх дзесяцігоддзяў адбылася паступовая пераацэнка нацыянал-сацыялістычнага мінулага. «Сёння Аўстрыя падзяляе адказнасць за злачынствы нацыянал-сацыялізму, у якіх былі задзейнічаны ў тым ліку аўстрыйцы. Гэта, у прыватнасці, знаходзіць адлюстраванне ў пераробліванні, у тым ліку змястоўным, аўстрыйскай экспазіцыі ў „Асвенціме“, што актыўна вядзецца цяпер. У цэлым можна сказаць, што забыццё і выцясненне з памяці ў апошнія гады ўступіла месца ўсё большай волі да ўспаміну і асэнсавання», — сказаў Аляксандр Ван дэр Белен.\n"Таму я хацеў бы, каб мы аддалі даніну памяці ахвярам Малога Трасцянца з пачуццём аб'яднальнай надзеі. І — як вобразна сказана ў Дэкларацыі Стакгольмскага міжнароднага форуму па халакосце — каб мы «пасеялі насенне лепшай будучыні ў зямлю горкага мінулага», — дадаў Федэральны Прэзідэнт.\nАляксандр Лукашэнка і Аляксандр Ван дэр Белен\nАляксандр Лукашэнка адзначыў, што Федэральнага Прэзідэнта Германіі добра ведаюць у Беларусі і яго сённяшні прыезд у Мінск будзе мець вельмі сур'ёзны, станоўчы рэзананс у беларускім грамадстве. «І справа не столькі ў палітычным, колькі ў маральным, этычным аспекце», — выказаў меркаванне беларускі лідар.\n«Вы не першы раз у Мінску і ў Палацы Незалежнасці, — падкрэсліў ён. — „Нармандская чацвёрка“ гэта ў тым ліку і ваша дзецішча. І было б няправільным, калі б я не падзякаваў за той велізарны ўклад, які вы ўнеслі ў нармалізацыю адносін паміж Еўрасаюзам і Беларуссю. Мы вам за гэта вельмі ўдзячны. Мы гэта помнім, тым больш што ўсё, аб чым мы гаварылі тады з Ангелай Меркель (канцлер Германіі. — Заўвага БЕЛТА), тое, аб чым яна мне гаварыла, мы са свайго боку ўсё рэалізавалі».\n« В Беларуси введена обязательная сертификация бытовой техники по энергоэффективности\nВсе кассовое оборудование в Беларуси с 1 июля должно быть оснащено системой контроля налоговых органов »


Агляд гульні Bus Simulator: Official Map Extension - Game Russ\nПрывітанне добрым сябрам і аматарам гэтага сайта, сёння мы да вашых паслуг, прагледзеўшы прывабную гульню Bus Simulator: Афіцыйнае пашырэнне карты ў стылі мадэлявання, таму сочыце за навінамі.\nГульня была зроблена ў студыях stillalive 20 мая 2019 года і была запушчана кампаніяй Astragon Entertainment. Гульня даступная для камутатара Nintendo, Xbox One, PlayStation4 і ПК.\nBus Simulator: Афіцыйнае пашырэнне карты – гэта выдатнае пашырэнне для кансоляў прывабнай імітацыйнай гульні Bus Simulator.Тое, што стала звычайнай звычкай, прымусіць людзей быць прывязанымі. Для пісьменніка, аўтобус такі выпадак. Да часу сацыяльнай ізаляцыі ў мяне была звычка назіраць, як кліенты кожны дзень сядаюць у аўтобус у аўтобусе каля майго дома. Цэлы месяц здарылася нешта не так, але раптам нешта пайшло не так, раптам успомнілася нядаўна выпушчаная DLC Official Map Extension Bus Simulator. Працягваючы ўпарта працаваць, каб кіраваць кампаніяй у гульні, прымаючы гасцей паўсюль у горадзе. Гэта пашырэнне дадае 2 новых акругі і 9 новых місій, што стварае яшчэ больш праблем для гульцоў для перавозкі наведвальнікаў паміж двума новымі раёнамі.\nУ прыватнасці, афіцыйнае пашырэнне карты не абнаўляе абнаўлення. Замест гэтага вам трэба спачатку запоўніць раздзел пра кампанію ў арыгінальнай версіі Bus Simulator. Дасягненне гэтай умовы можа адкрыць больш аўтобусных маршрутаў паміж Керстштадтам і Сонштайн. Аднак, калі вы чакаеце незадаволенага чакання, гульцы могуць араць транспартную кампанію да ўзроўню 8, мае права наведаць два новыя раёны Прыморскага Далі-Сіці ў рэжыме гульні ў Sandbox. Першая заўважная разыначка заключаецца ў тым, што пакет пашырэнняў мадэрнізаваў графіку, каб выглядаць прыгожа і дэталёва, прыносячы пачуццё ўважлівасці, хаця ён усё яшчэ не падтрымлівае PS4 Pro як арыгінальную гульню.\nШто яшчэ больш цікава, дзве новыя вобласці ў Bus Simulator: Official Map Extension маюць супрацьлеглы стыль жыцця і стылю дызайну. Sonnstein падобны на горную мясцовасць са старажытнай архітэктурай і мае павольны рытм жыцця, вуліцы пустуюць, а рух рухаецца туды і назад, адчуваючы сябе горадам Da Lat дзесяць гадоў таму. У Керштадце ўсё наадварот. Гэта месца мае сучаснае адчуванне не толькі архітэктуры, але і вуліцы заўсёды ажыўлены і перапоўнены людзьмі. Кожны новы раён мае свой уласны дызайн, але я аддаю перавагу адчуванню свету Sonnstein. Прыгожыя сцэны толькі гэтага месца прымусілі мяне шмат разоў прыпыняць свой талент, каб рэагаваць на “лавіць кожны момант”.\nАкрамя таго, у двух новых акругах таксама не менш праверка вадзіцельскіх навыкаў гульцоў, калі яны не патрабуюць больш высокага “шаўковага руля”. Каб дабрацца да Керстштадта, можна перабрацца з раёна Харбар па галоўнай дарозе. Шчыльнасць руху тут даволі шчыльная, таму што тут сабраны “вялікі скраб” універсітэтаў і супермаркетаў і шмат офісаў кампаній. Калі не звяртаць увагі, проста “з’есці” білет, як гуляючы. Нават прыпынкі тут значна больш людныя, чым арыгінальная гульня, у якой большасць пасажыраў – офісныя работнікі і студэнты. Sonnstein меншы і мае толькі дзве дарогі, але па ім складана хадзіць, асабліва складаныя моманты, калі вы падвозіце машыну ўніз па схіле альбо падбіраеце і высаджваеце пасажыраў.\nТым не менш, Sonnstein зусім маленькі, таму няма прыпынкаў, як у іншых раёнах. Замест гэтага гульцы павінны падбіраць і высаджваць гасцей пасярэдзіне дарогі, як “прычальная жаба”. Пры няўважлівасці вельмі лёгка перашкаджайце руху транспарту, што прыводзіць да жудасных пробкаў. Аднак гэтая праблема ўсё яшчэ нішто ў параўнанні з “сцежкай пакут”, калі вы падыходзіце да аэрапорта каля раёна Керстштадт. У гэтым рэгіёне рух настолькі хаатычны, як і дарогі вакол аэрапорта Tan Son Nhat, асабліва ў гадзіны пік. Падбор і скідванне гасцей у гэтае месца – адна з “праблем майстэрства” кіроўцы. Узамен вы ўбачыце ўражлівы ўзлёт і пасадку.\nАкрамя складаных новых раёнаў, галоўнае месца афіцыйнага пашырэння карт – таксама цікавыя місіі ў звыклым рэжыме кампаніі, якія патрабуюць ад гульцоў будаваць аўтобусныя маршруты, якія злучаюць старую зону з імі. новы раён. Новыя заданні ў кампаніі па-ранейшаму займаюць шмат часу, каб завяршыць і паступова павялічваць складанасць і час пазней, як арыгінальная гульня. Серыя прадметаў дэкору для аўтобусаў таксама абнаўляецца для тых, хто любіць “колер”. На жаль, у гэтага DLC няма новага рэжыму гульні, але ён падтрымлівае кампанію і пясочніцу з арыгінальнай версіі. У ім гульнявы рэжым Sandbox забяспечвае ўсё, уключаючы “велізарныя” грошы для гульцоў, якія пастаянна адчуваюць і вывучаюць усё, як вы хочаце.\nГэта афіцыйнае пашырэнне мапы DLC дадае дзевяць місій, два новыя раёны з 20 прыпынкамі, новую касметыку і унікальны дыялог наезніка, каб даследаваць, як вы будуеце транспартную сетку. Яркі і заняты Керстштадт будзе поўны студэнтаў, прадпрымальнікаў і іншых занятых, якія маюць месца быць і хочуць эфектыўнага шляху дабрацца. З іншага боку спектру Sonnstein – гэта нязмушаны, вясковы горад, у якім можна адключыцца і заняць час, каб ацаніць больш простыя рэчы ў жыцці. Новыя персанажы дапамогуць вам закласці аснову, але менавіта ад вас будзе вызначаць, як вы развіваеце сваю кампанію ў гэтых новых рэгіёнах. Калі гэта занадта вялікі ціск, набярыце сяброў і запусціце свае маршруты ў шматкарыстальніцкай праграме, падтрымліваючы іх у гэтых новых галінах, як у базавай гульні.\nНарэшце, Bus Simulator: Official Map Extension – гэта пакет пашырэнняў, які дадае змест і “запаўняе нарыхтоўкі” для ўжо вельмі прывабнага і паглыбленага вопыту мадэлявання Bus Simulator. Калі вы любіце арыгінальную версію, гэта пашырэнне нельга прапусціць, бо гэта паляпшае дэфекты арыгінальнай гульні і прыносіць больш прывабны вопыт. На жаль, гэты DLC не абнаўляецца новымі мадэлямі шын.\nРазнастайнасць у гульнявых этапах


Кіраўнік МУС баіцца каляровай рэвалюцыі\nКіраўнік Міністэрства ўнутраных спраў Ігар Шуневіч пагаджаецца з думкаю, што ў Беларусі спрабуюць «спачатку паставіць на калені праваахоўнікаў, а потым паставіць уладу».\nУсе каляровыя рэвалюцыі пачыналіся з дыскрэдытацыі ўлады. Пра гэта заявіў міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч у праграме «Буйным планам» на тэлеканале «Беларусь-1».\nУ Беларусі можа пачацца антыміліцэйскі Майдан\nАдказваючы на пытанне вядоўцы пра сваё стаўленне да «інфармацыйнай хвалі, накіраванай на дыскрэдытацыю міліцыі, якая падымаецца ў незалежных інтэрнэт-рэсурсах», кіраўнік МУС адзначыў:\n«Аналізуючы досвед практычна ўсіх каляровых рэвалюцый, якія здараліся ў найноўшай гісторыі, можна зрабіць выснову, што ўсе яны пачыналіся з дыскрэдытацыі ўлады, найбольш моцных яе галінаў. Лічу, што ў Рэспубліцы Беларусь органы ўнутраных спраў зʼяўляюцца адным з самых моцных аргументаў улады ў падтрыманні правапарадку і дзяржаўнасці ў краіне. Мне здаецца, у нас спрабуюць разыграць той жа сцэнар».\n«Гэта значыць прынцып такі – спачатку паставіць на калені праваахоўнікаў, а потым паставіць уладу?» – удакладніў вядоўца.\n«Цалкам верагодна, у такой паслядоўнасці і мяркуецца рэалізацыя гэтай задумы ці намеру», – пагадзіўся Шуневіч.\nПаводле ягоных слоў, назваць нашую краіну »паліцэйскай дзяржавай« наўрад ці можна. На 100 тысяч грамадзянаў у Беларусі прыходзіцца 405 прадстаўнікоў міліцыі, што, як падкрэсліў Шуневіч, супастаўляльна з еўрапейскімі краінамі. Ён таксама паведаміў, што ў ведамстве распрацаваны план аптымізацыі колькасці супрацоўнікаў і іх колькасць будзе скарачацца.\nАднак, калі «актыўнай меншасці захочацца зладзіць хаос на вуліцах», у МУС хопіць рэсурсаў, каб супрацьстаяць ім, запэўніў Шуневіч.\nУ эфіры нагадалі, што міліцыя ў Беларусі не ўжывае такіх спецсродкаў, як вадамёты, электрашокавыя прылады, слезацечны газ або гумовыя кулі. Па словах кіраўніка МУС, ён спадзяецца, што дэманстрацыя па ТБ кадраў, як разганяюць вулічныя акцыі ў Еўропе, астудзіць беларускія гарачыя галовы.\n«Але вадамёты ў нас ёсць», – адзначыў Шуневіч.\nВяртаючыся да пытання аб інфармацыйнай вайне супраць ягонага ведамства, кіраўнік МУС заўважыў, што гэтым займаецца пэўная група людзей.\n«У нейкім сэнсе мы павінны быць ім удзячныя за канструктыўную крытыку, за творчы падыход і за жаданне дапамагчы ўсім нам, у тым ліку і кіраўніцтву Міністэрства ўнутраных спраў, – заўважыў Шуневіч, і дадаў, што паводле ягонай асабістай ацэнкі, гэтыя людзі кіруюцца зусім іншымі мэтамі, бо «ідзе падтасоўванне фактаў і адкрытая хлусня».\n«У любым выпадку, хачу сказаць, што ў кожнай сітуацыі зʼяўлення інфармацыі, якая дыскрэдытуе, мы праводзім праверкі», – запэўніў міністр.\nУ інтэрнэце збіраюць подпісы за адстаўку кіраўніка МУС Ігара Шуневіча. За адхіленне яго ад пасады ўжо прагаласавалі больш за 4 тысячы беларусаў.\nУ сваім звароце стваральнікі петыцыі апісваюць больш за дзясятак гісторыяў, у якіх менавіта міліцыянты былі датычныя да абразаў, калецтва ды нават смерці грамадзянаў. Пры гэтым усе гісторыі адбыліся сёлета. Сярод іншага падпісанты звяртаюць увагу на выпадак у Століне, калі інспектар РАУС збіў 9-гадовага школьніка. У Менску падлетка асудзілі за напад на АМАПаўца, хоць падлетак сведчыў, што гэта АМАПавец яго жорстка збіў ды яшчэ здзекаваўся, насміхаўся ды пагражаў згвалціць.\n«Белсат» запытаўся на вуліцах Менску пра давер да міліцыі. Жыхары беларускай сталіцы адзначаюць: «Гэтым структурам ніхто ніколі не давяраў і давяраць не будзе».\nТэгі: Ігар Шуневіч міліцыянты МУС


Нацыянальны банк і Міністэрства фінансаў апублікавалі інфармацыю па дзяржаўным доўгу на пачатак снежня 2021 года. Па ёй відаць, што за месяц, з лістапада па снежань, ён істотна падрос — з 55,3 да 58,3 млрд рублёў.\nКаб зразумець, з чым гэта можа быць звязана, Кошт урада» прапануе вывучыць больш падрабязна, што адбылося з унутраным і знешнім доўгам краіны.\nМы можам убачыць, што знешні дзярждоўг не толькі не вырас, але нават знізіўся на $ 90 млн да $ 18,2 млрд. а вось унутраны дзярждоўг вырас на 814 млн рублёў. Цяпер гэта асноўная крыніца магчымых запазычанняў для дзяржавы. Але дзе ж астатняя розніца?\nХутчэй за ўсё, значны рост дзярждоўгу можна шмат у чым растлумачыць ростам курсу замежных валют. Кошт даляра ЗША і еўра ў снежні выраслі, а паколькі ў гэтых валютах выражана асноўная маса дзяржаўнага доўгу, яе эквівалент у беларускіх рублях адчувальна павялічыўся.\n«Кошт урада акцэнтуе ўвагу на маштабы пагражальных праблем у выпадку высокай інфляцыі. Ужо сёння дзяржаўны дзярждоўг настолькі залежыць ад курсаў валют, што нават даляр, падросшы за месяц з 2,42 (1 лістапада па курсе нацбанка) да 2,55 (30 лістапада) абарочваецца істотнымі зменамі ва ўзроўні доўгу.\nДзярждоўг цяпер складае 58 млрд рублёў у эквіваленце. З іх больш за 97% сфарміравана ў замежнай валюце. Разуменне гэтага цалкам тлумачыць, чаму Нацыянальны банк так настойліва трымаецца за стабільны курс нацыянальнай валюты. І адначасова становяцца відавочнымі наступствы больш-менш сур'ёзнай дэвальвацыі беларускага рубля.\nВядома, умераная дэвальвацыя магла б дапамагчы нашаму экспарту, робячы айчынныя тавары на знешніх рынках танней, а значыць — канкурэнтаздольней.\nАздаравіць эканоміку мяккай дэвальвацыяй становіцца ўсё складаней, бо пры гэтым усё больш адчувальна расце памер дзярждоўгу і выдаткі на яго абслугоўванне. Дапамагаючы з экспартам прадпрыемствам, урад будзе тапіць эканоміку ў цэлым. «Эканамічны цуд», пабудаваны на кругавароце дырэктыўных крэдытаў з паступовым іх навешваннем на бюджэт, забірае ў беларускай эканомікі ўсё больш прасторы для манеўру, не пакідаючы, па сутнасці, выбару. Нам застаецца жыць у доўг: плацяжы растуць, і, каб іх аддаваць, трэба пазычыць яшчэ больш.\nПерспектывы такой каруселі вымалёўваецца ўсё выразней — рана ці позна дзярждоўг стане непад'ёмным. На жаль, цяпер на ўзроўні ўрада чуваць усё менш нават проста здагадак, як можна гэтага пазбегнуць.\nШмат гаварылася аб структурных рэформах эканомікі. Далёка не ўсе яны былі рэалізаваны (кажучы адкрыта — большую частку нават не пачалі рэалізоўваць). Але некалькі гадоў да 2020-га былі бачныя пазітыўныя крокі: урад і нацбанк імкнуліся вярнуць нацыянальнай валюце давер, зніжалі даляравы складнік у эканоміцы краіны, былі блізкія да таго, каб выпускаць аблігацыі, намінаваныя ў беларускіх рублях, імкнуліся дыверсіфікаваць рынкі збыту….\nУсе гэтыя старанні давалі плён, але цяпер яны — у мінулым. Варыятыўнасць звужаецца, любыя надзеі на супрацоўніцтва з Еўрапейскім Саюзам, ЗША, міжнароднымі фінансавымі структурамі пры цяперашняй сітуацыі ў краіне становяцца ўсё больш прывіднымі. Застаецца толькі адзін, безальтэрнатыўны вэктар — расейскі. А гэта значыць, што эканамічная палітыка Беларусі будзе ўсё ў большай ступені «кіравацца» з суседняй краіны.\nГаворачы аб дзярждоўгу, варта ўспомніць яшчэ і аб абавязках дзяржпрадпрыемстваў, якія гарантаваныя ўрадам. Гэта вялікія грошы, якія не ўлічаныя ў лічбе 58 млрд рублёў. Тут гаворка ідзе пра суму каля 9 млрд рублёў. У выпадку рэалізацыі негатыўнага сцэнара для эканомікі Беларусі ў бягучым годзе дзярждоўг разам з дзяржгарантыямі можа ўзрасці да 61% ВУП у параўнанні з прагназуемым у базавым сцэнары узроўнем 46% ВУП.\n«Пры любым сцэнары цэны будуць расці і расці». Эканаміст пра занадта аптымістычныя планы ў айчыннай эканоміцы


У Брэсцкай крэпасці расійскі фонд і БРСМ будуюць гатэль і моладзевы цэнтр | Новы Час\nГатэль "для ветэранаў і гасцей" ў Брэсцкай крэпасці збіраецца будаваць Санкт-Пецярбурскі фонд "Абаронцаў Неўскага плацдарму". Як інфармуе Радыё "Свабода", фонд заключыў адпаведную інвестыцыйную дамову з Брэсцкім аблвыканкамам. Агульная сума інвестыцыяў — 2,5 мільёна долараў.\nЯшчэ да прыходу расійскага інвестара абласная арганізацыя БРСМ абвясціла тут будоўлю "моладзевага патрыятычнага цэнтру". У ім плануецца ладзіць "вайскова-палявыя зборы і рэканструкцыі, фестывалі, канцэрты". Мяркуецца, што моладзевы цэнтр будзе адчынены ўжо сёлета.\nПра фонд "Абаронцаў Неўскага плацдарму" амаль нічога не вядома. Арганізацыя ўжо некалькі гадоў удзельнічае ў сумесных акцыях з БРСМ. Летась у ліпені яны разам ладзілі рэканструкцыю абароны цытадэлі 1941 года.\nБудоўля вядзецца ў Кобрынскім умацаванні Брэсцкай крэпасці. Яшчэ на пачатку 2000-х гадоў тут стаяла вайсковая частка, пасля яе ад’езду памяшканні былі закінутыя.\nБрэсцкі актывіст руху "За свабоду" Дзяніс Турчаняк бачыць у расійскім інвестпраекце прыхаваную небяспеку. Па яго словах, будаўніцтва расійскага вайскова-патрыятычнага цэнтру літаральна за 300 метраў ад польскай мяжы можа прывесці да напружання ў адносінах Беларусі і Еўропы.\nЗмена ўласніка не ратуе помнік дойлідства ў Мазыры\nЗа «жарт» пра бомбу ў інтэрнаце затрымалі брэсцкага студэнта


Рэспубліканскі геалагічны помнік прыроды ВАСЬКАЎ КАМЕНЬ (АЎГУСТОЎСКІ) — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nРэспубліканскі геалагічны помнік прыроды ВАСЬКАЎ КАМЕНЬ (АЎГУСТОЎСКІ)\n30.10.2012 21.08.2019 admin684Комментарии on Рэспубліканскі геалагічны помнік прыроды ВАСЬКАЎ КАМЕНЬ (АЎГУСТОЎСКІ)\nзнаходзіцца за 4 км на паўночны захад ад Валожына.\nЗа 1 км на паўночны захад ад Аўгустова і за 2 км на ўсход ад Крыніцы, на паўднёвым схіле марэннай грады ў лесе захоўваецца буйная камлыга.\nДаўжыня яе доўгай восі роўна 3,85 м, кароткай – 3,20, вышыня – 1,70, абвод – 11,0 м, аб’ём – 11,1 м3, вага – 29,4 т.\nВідаць, што першапачатковыя памеры калмыгі былі больш значнымі, паколькі паверхня яе мае сляды разбурэння, а побач рассеяна шмат адломкаў рознай велічыні. Прынесена ледавіком з паўночна-заходняй часткі Ленінградскай вобласці Расіі прыкладна 220-150 тыс. гадоў таму ў часы сожскай стадыі дняпроўскага зледзянення. Абвешчана геалагічным помнікам прыроды 22.12.1988.\nКамлыгу называюць яшчэ і Васькаў камень.\nПа расказах мясцовых жыхароў, штогод ля яе сяляне раней адзначалі свята збору ўраджаю. Падчас палявых даследаванняў у вёсках Крыніца і Філіпіняты задалося выявіць, што гэтая камлыга таксама мае назву Чортаў камень. Апавядаюць, што раней тут жыў чорт, які добра шыў адзенне – варта было пакласці на камень манету, як назаўтра рэч будзе гатовая. Хутчэй за ўсё ў далёкія язычніцкія часы гэтая камлыга была месцам пакланення нашых продкаў, але з прыходам хрысціянства камень быў пракляты і яму была дадзена назва “Чортаў” дзеля таго каб адахвоціць насельніцтва ад язычніцкай рэлігіі.\nУзровень радыеактыўнага выпраменьвання камлыгі складае 36,6 пры ўзроўні навакольнага асяроддзя 16,0 мікрарэнтген у гадзіну.\nБатанічны помнік прыроды мясцовага значэння «ДУБ ВЕЛІКАН»\nзнаходзіцца ў квартале № 9 Пяршайскага лясніцтва.\nГэта дрэва ўнікальнае па сваёй каштоўнасці, а таму знаходзіцца пад асаблівай аховай. Забараняецца яго знішчаць, высякаць ля яго хмызняковую расліннасць,пракладваць паблізу новыя дарогі, праводзіць работы, якія б маглі парушыць эстэтычныя якасці і натуральны стан дуба. Нельга скідваць сцёкавыя воды, праводзіць меліярацыйныя мерапрыемствы, парушаць натуральны стан глебы, займацца ўсім тым, што пагражала б захаванню помніка прыроды.\nДуб мае шаноўны ўзрост. Па меркаванні спецыялістаў ён дасягнуў 250 гадоў.\nПладаноснасць дрэва здавальняючая, аднак самасеву не назіраецца.\nВышыня дуба дасягае 27 метраў, дыяметр ствала –130 сантыметраў, акружнасць на вышыні 150 сантыметраў складае 375 сантыметраў.\nКрона больш развіта ў паўднёвы бок. Яе памеры вызначаюцца наступнымі паказчыкамі: з поўначы на поўдзень – 12 метраў, з захаду на ўсход – 10,5 метра. Жыццёвасць дрэва – 4 балы. Вакол дуба растуць асіны, бярозы, елкі.\nАгульная плошча помніка прыроды – 452 м2.\nМяжой з’яўляецца лінія, умоўна праведзеная па праекцыі кроны дрэва.\nГэты помнік прыроды размешчаны ў 0,45 кіламетра на поўдзень ад вёскі Галубы і ў 0,07 кіламетра на поўнач ад ракі Іслач.\nЯго сэрца грэла вера\nПершы пасляваенны трактарыст


У парлямэнце Грузіі пабіліся дэпутаты і журналісты пасьля сьмерці зьбітага апэратара\n12 ліпень 2021, 16:47\nПратэст перад грузінскім парлямэнтам у сувязі са сьмерцю тэлеапэратара, 12 ліпеня 2021 г.\nПасяджэньне парлямэнту Грузіі было перапынена пасьля таго, як туды ўварваліся апазыцыйныя журналісты і лідэры грамадзкіх актывістаў. Паміж імі і дэпутатамі ад кіроўнай партыі «Грузінская мара» адбылася бойка.\nПра гэта паведамляе «Эхо Кавказа».\nЖурналісты, якія напярэдадні на маштабнай акцыі пратэсту запатрабавалі адстаўкі ўраду на чале з прэм’ерам Іракліем Гарыбашвілі, прарвалі ахову парлямэнту і ўвайшлі ў будынак. За іх заступіліся апазыцыйныя дэпутаты, якія заявілі, што гэта яны выпісалі журналістам пропускі для наведваньня парлямэнту.\n«Апазыцыя спрабуе стварыць правакацыю любымі спосабамі. Гэта амаральныя дзеяньні, і ім будзе дадзены адпаведны адказ», — сказаў, камэнтуючы падзеі, старшыня кіроўнай партыі «Грузінская мара» Іраклі Кабахідзэ.\nУ Тбілісі памёр тэлеапэратар, зьбіты праціўнікамі маршу ЛГБТ-супольнасьці\nНагодай да пратэстаў прадстаўнікоў апазыцыйных СМІ стала сьмерць тэлеапэратара каналу «Пірвэлі» Аляксандра Лашкаравы, якога 5 ліпеня зьбіў у цэнтры Тбілісі, разам з 50 іншымі журналістамі, натоўп праціўнікаў ЛГБТ-супольнасьці.\nУ панядзелак, 5 ліпеня, правыя радыкалы сарвалі правядзеньне маршу ў падтрымку правоў ЛГБТ. Натоўп напаў на ўдзельнікаў заплянаванага шэсьця і журналістаў, якія асьвятлялі падзеі. Пацярпелі, сярод іншых, двое супрацоўнікаў грузінскай службы Радыё Свабода. Была пашкоджаная іх працоўная тэхніка. Паліцыя ня ўмешвалася. Пры гэтым МУС Грузіі заявіў, што ў дачыненьні да нападнікаў распачата некалькі крымінальных спраў.\nПрэм'ер-міністар Грузіі Іраклі Гарыбашвілі заявіў, што анты-ЛГБТ беспарадкі 5–6 ліпеня, падчас якіх загінуў Лашкарава, у Тбілісі нібыта зладзілі «радыкальныя, рэваншысцкія сілы на чале з былым прэзыдэнтам Міхаілам Саакашвілі». Ён таксама назваў іх «чарговай няўдалай антыдзяржаўнай змовай супраць дзяржавы» і дадаў, што гэтую змову «рыхтавалі антыдзяржаўныя і антыцаркоўныя сілы».\nУ Тбілісі ўспыхнулі беспарадкі з удзелам праціўнікаў ЛГБТ-маршу\nУ Польшчы прэзэнтуюць кнігу пра беларускіх журналістаў, якія пацярпелі ад рэжыму Лукашэнкі


Каментары да артыкула: Лукашэнка — Еўропе: «На Расію спадзявацца абсалютна нельга»\n26.06.2010 / 00:32\nАднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю». І не выключана, што яшчэ глыбей засуне суверэнітэт у імперскую пашчу, падпісаўшы пасля выбрыкаў Мытны звяз. --- Так вось гэта i незразумела. Чаму, калi цэны на энерганосьбiты ўжо незваротна амаль выведзеныя на сусьветныя, працягвае й надалей iснаваць "схема", з дапамогай якой, Масква робiць свае iмперскiя справы? У чыiх яна iнтарэсах цяпер та? Адказ вiдавочны- выключна ў лубянскiх.\n26.06.2010 / 01:19\nАднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю». ------------------------------------------ Ну, напрыклад, вам таксама могуць не падабацца брыдкі, невылечны, драпежны ЖЭС увогуле, ды ягоны кіраўнік, са сваімі сантэхнікам ды электрыкам у прыватнасьці. Але вы карыстаецеся іхнымі паслугамі, бо няма ў вас іньшага ЖЭСу. :) Што ў сваю чаргу не замінае вам назваць іх під*расамі. :)\n26.06.2010 / 02:22\nламаюць - гэта па-беларуску?\n26.06.2010 / 06:28\nМалайца Рыгоравіч, а цяпер зьлівай інфармацыю колькі па чорнаму прадалі ўз ЭЗ дзяшовага саюзнага газу і нафты і колькі зрабілі млрд. даляраў сабе ў кішэні з Пуціным, мядзьведзевым,\n26.06.2010 / 08:04\n26.06.2010 / 08:11\n"Аднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю»." ======== Элементарна, спадар Класкоўскі. Танныя энэрганосьбіты і рынак збыта. Эўропе ж не патрэбны канкурэнты з Беларусі, як не патрэбны канкурэнты з Латвіі, Румыніі ці Балгарыі.\nspy / адказаць\n26.06.2010 / 10:23\nА можа гэта газавая вайна - пiяр для Лукашэнкi? Цi такiя дурныя расейцы каб прайграць у рыторыцы i прапагандзе? Расiя ж прызнала доуг за транзiт (большы за беларускi доуг за газ) - дык навошта было ёй шум падымаць? Яны з АРЛ усё загадзя разлiчыли i пра усё дамовiлiся. Як раз перад 3 лiпеня. А так рознiца памiж даугамi пад створаны шумок пойдзе Лукашэнку на перадвыбарчую кампанiю. I прапiярыуся ён выдатна. А зацiкауленасць Расii ува усiм гэтым Лукашэнка правильна, не хаваючы, агучыу.\n26.06.2010 / 11:22\n"Аднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю»." --ну гэта як бы і так зразумела - каб атрымліваць па льготных коштах нафту і газ і мець "льготны" доступ на расейскі рынак... І ступень інтэграцыі, адпаведна, наўпрост залежыць ад гэтых фактараў. Чым больш ва ўзаемных адносінах "рынку" (нават такога дзікага базару, які мы назіраем зараз), тым менш "інтэграцыі".\n26.06.2010 / 12:50\n"якога па-свойску называў Аляксеем" Леша Доваль - родился у нас, был спортивным журналистом, потом как-то исчез из поля зрения и всплыл в Лионе, на Евроньюс.\n26.06.2010 / 15:33\nКейстут напiсаў(ла) Чэрвень 26, 2010 у 8:11 "Аднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю»." ======== Элементарна, спадар Класкоўскі. Танныя энэрганосьбіты і рынак збыта. Эўропе ж не патрэбны канкурэнты з Беларусі, як не патрэбны канкурэнты з Латвіі, Румыніі ці Балгарыі. ++++++++++++++++++++ Пытанне пра сапраўдны кошт гульні. Што будзем мець на фінішы?\n26.06.2010 / 15:35\nwint напiсаў(ла) Чэрвень 26, 2010 у 1:19 Аднак Еўропа не пачула ні слова пра тое, чаму з гэнакай брыдкай, невылечнай, драпежнай імперыяй мудрае кіраўніцтва сінявокай рэспублікі 15 гадоў гуляе ў «раўнапраўную інтэграцыю». ------------------------------------------ Ну, напрыклад, вам таксама могуць не падабацца брыдкі, невылечны, драпежны ЖЭС увогуле, ды ягоны кіраўнік, са сваімі сантэхнікам ды электрыкам у прыватнасьці. Але вы карыстаецеся іхнымі паслугамі, бо няма ў вас іньшага ЖЭСу. :) Што ў сваю чаргу не замінае вам назваць іх під*расамі. :) ++++++++++++++++++++ Ну, Эстонія, напрыклад, памяняла ЖЭС :) Неўзабаве еўра займее. І, заўважце, адрозна ад расійскага рубля, гэта не нясе страты суверэнітэту.\n26.06.2010 / 16:22\nНу, Эстонія выкінула газавую пліту ды ўсю бытавую тэхніку, на якую трэба траціць электрычнась-газі і зараз набывае газу для лямпы настольнай. :) І ЖЭС той не патрэбен. :) Вы гэта прапаноўваеце? Адкуль Беларусі браць сёньня газ ,калі не ў Расеі? :) Дзе наш новы ЖЭС? На таго, што эўра для эканомікі Эстоніі не нясе страты сувэрэнітэту "адрозна ад расійскага рубл", вы выдаеце жаданае за існае. :) Каб тая ж Грэцыя зараз мела ў абароце свае старыя драхмы, а ня эўра, дык ёй бы прасьцей было ў гэты крызыс. Зараз палітыка эўра на карысьць Нямеччыны, а не малых новых эўракраінаў. :) Спроба ўвесьці эўра з боку той жа Эстоніі мне бачыцца як раз такі жаданьнем страціць частку сувэрэнітэту ў абмен на магчымасьць атрымліваць "вулфэр". :)\n26.06.2010 / 17:41\nwint напiсаў(ла) Чэрвень 26, 2010 у 16:22 "Каб тая ж Грэцыя зараз мела ў абароце свае старыя драхмы, а ня эўра, дык ёй бы прасьцей было ў гэты крызыс". ============= Тут справа не ў драхмах-рупіях, а ў тым, што разлік на дурніцу рана ці позна вылазіць бокам :)\n26.06.2010 / 18:50\nТут справа не ў драхмах-рупіях, а ў тым, што разлік на дурніцу рана ці позна вылазіць бокам :) --------------------------- Во-во, я таму Грэцыю ў якасьці прыклада і падаў. :)\n27.06.2010 / 00:17\nЛукашэнка — Еўропе: «На Расію спадзявацца абсалютна нельга» ===================---------------------------------------- НЕ ПАКЛАСЦІСЯ - НЕ ПАКЛАСЦЬ Пакласціся на рускіх нельга. На рускіх нельга і пакласць. Бо, у адрозненне ад "бельгій", у іх - "особенная стать". А "рускім" нам, "са знакам якасці", Расія, бы бамжам, ўчыняе "пакасці".\nПетро. Донецьк, Україна / адказаць\n27.06.2010 / 13:44\nСлава Богу, нарешті Білорусь стає Державою!!!\n27.06.2010 / 18:30\nВы на гэта спадзяецеся?\n28.06.2010 / 09:54


Мікалай Марозаў — лаўрэат рэспубліканскага фестываля “Не старэюць душой ветэраны” — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\nМікалай Марозаў — лаўрэат рэспубліканскага фестываля “Не старэюць душой ветэраны”\n11.06.2012 andrey2Комментарии on Мікалай Марозаў — лаўрэат рэспубліканскага фестываля “Не старэюць душой ветэраны”\nМікалай Марозаў прымае віншаванні ад дырэктара дзіцячай школы мастацтваў Жанны Русак і дырэктара РДК Галіны Русачонак\n7—8 мая ў Мінску праходзіў 11-ты рэспубліканскі фестываль народнай творчасці ветэранскіх калектываў “Не старэюць душой ветэраны”. Удзел у ім прыняў і саліст хора ветэранаў “Надзея” Мікалай Марозаў, якога шаркаўчане добра ведаюць як таленавітага выканаўцу песень са свайго багатага рэпертуару.\nА пачалося ўсё з занальнага конкурсу, які праходзіў у Паставах. Выступіў там паспяхова, стаў лаўрэатам 1-й прэміі. Праз некаторы час з Мінска было даслана запрашэнне на ўдзел у рэспубліканскім форуме. Безумоўна, Мікалай Марозаў рыхтаваўся і быў гатовы выканаць адну з пяці тэматычных песнь. Аднак выбар спыніў на “Песня о солдате”. І 7—8 мая ў складзе трох калектываў ад Віцебскай вобласці прыехаў у Мінск у якасці саліста. Журы дастойна ацаніла талент шаркаўчаніна і прысвоіла званне лаўрэата фестывалю “Не старэюць душой ветэраны” з уручэннем адпаведнага пасведчання.\nНа ўрачыстым мітынгу ў Шаркаўшчыне, прысвечаным Дню Перамогі, Мікалай Марозаў зноў на імправізаванай сцэне. Яго выступленне перад ветэранамі і ўдзельнікамі Вялікай Айчыннай вайны і ўсімі прысутнымі было цёпла сустрэта, а ўзнагарода — апладысменты за таленавіта выкананы нумар мастацкай самадзейнасці.\n— Я задаволены сваім выступленнем на рэспубліканскім фестывалі, — расказаў нашаму карэспандэнту Мікалай Марозаў. — Адстаяў гонар не толькі Шаркаўшчынскага раёна, але і вобласці. Шчыра дзякуй усім, хто дапамагаў мне ісці па няпростай дарозе да звання лаўрэата. Так што не старэюць душой ветэраны…\nПоспехаў табе і надалей, Мікалай Марозаў. Упэўнены, што званне лаўрэата, якое атрымаў 8 мая 2012 года, не будзе апошнім у творчым жыцці.\nНасилие — дело не семейное


15 мільярдаў даляраў інвэстыцый налічыла афіцыйная статыстыка за 2014 год. Але 10 мільярдаў зь іх — расейскія грошы на будаўніцтва Астравецкай атамнай электрастанцыі. «Усе фінансы трымаюцца за кошт таго, што Лукашэнка некуды паедзе, папросіць і яго пашкадуюць», — кажуць экспэрты. А хто ўкладае ў Беларусь? Расея.\nБізнэсоўцы не гатовыя ўкладаць у краіну, дзе гарантыі захаваньня капіталу трактуюцца надзвычай вольна, а сродкі ў любы момант могуць быць нацыяналізаваныя. Рэальнае пацьверджаньне непрывабнасьці беларускага напрамку — адсутнасьць інтарэсу з боку замежнікаў найперш да дзяржаўнага сэктару эканомікі. І, як вынік, хранічнае невыкананьне ўрадам плянаў на прыцягненьне інвэстыцыяў.\nУкладаюць у атамную станцыю, гатэлі і бізнэс-цэнтры. Што з гэтага простым беларусам?\nРазважаючы пра найбольш буйны інвестыцыны праект — будаўніцтва АЭС у Астраўцы, адзін з актывістаў антыядзернага руху Мікалай Уласевіч лічыць, што фінансавы крызіс, які перажывае Расея, не дазволіць асвоіць гэтыя сродкі:\n«Відавочна, што з АЭС мы трапім у кабалу, у вечную залежнасьць ад Расеі. Але ў Маскве перасьледуюць ня толькі той інтарэс, каб яшчэ больш прывязаць да сябе Беларусь. Нават па цяперашніх часах у Расеі круцяцца вялікія грошы. „Росатом“ пасьля аварыі на „Фукусіме“ губляе заказы, яму трэба прасоўваць свае праекты хоць бы туды, дзе „ўсё схоплена“.\nАдпаведна, Астравецкая АЭС мае вельмі высокі карупцыйны складнік. Ясна, што гэтыя прафэсійныя жулікі будуць укладаць, ім пляваць на тое, што Нарачанска-Вілейскі край — гэта рэкрэацыйная санаторна-курортная зона, ім пляваць увогуле на Беларусь. Але я зьвяртаю ўвагу: гэта зусім не лякальная праблема, гэта праблема нацыянальная, можа нават праблема глябальнага парадку. І тое, што мы цяпер гаворым пра гэта ў прыцэле крызісу, магчыма, дапаможа не дапусьціць ажыцьцяўленьня гэтага зла ў Беларусі».\nІншыя інвэстыцыйныя праекты таксама завязаныя на будаўніцтва. Найбуйнейшы зь іх — шматфункцыянальны комплекс «Маяк Менску» з аб’ёмам укладаньняў 2,5 мільярда даляраў. Замоўнікам выступае замежнае прадпрыемства «Дана Астра» з сэрбскай доляй уласнасьці. Пасьля скасаваньня кантракту з расейскай кампаніяй «Ітэра», якую абвінавацілі ў зрыве тэрмінаў забудовы тэрыторыі аэрапорту «Менск-1», сэрбам таксама даверылі рэалізацыю грамадзка-дзелавога цэнтру «Менск Сьвет» зь мінімальным аб’ёмам укладаньняў 3,5 мільярда даляраў.\nЗрэшты, гэтыя сродкі будуць закладзеныя ў справаздачы за 2015 год, а летась у графе пасьпяховых праектаў у будаўніцтве фігуравалі гатэльныя комплексы «Пэкін» (амаль 100 мільёнаў даляраў кітайскіх інвэстыцыяў) і «Магніт Менску» (блізу 300 мільёнаў даляраў ад іранскай кампаніі Kayson Co.).\nДа нас хацелі прыйсьці «Мэрсэдэс», «Філіпс», «Балтыка». Але не прыйшоў ніхто\nЧаму інвэстары абмяжоўваюцца будаўнічай галіной? Дзе абяцаныя ўладамі прэтэндэнты на прамысловыя прадпрыемствы, якія маральна састарэлі і даўно патрабуюць карэннай перабудовы? Збольшага пасьпяхова дзейнічае сумесны са швайцарцамі вагонабудаўнічы завод «Штадлер Менск» (заплянаваны аб’ём укладаньняў — 100 мільёнаў даляраў), але іншыя заканчваліся галоўным чынам няўдачай.\nШвайцарскія цягнікі цяпер робяць пад Менскам\nКамэнтуе супрацькрызісны кансультант Мечыслаў Бурак:\n«Да нас хацелі прыйсьці „Мэрсэдэс“, „Філіпс“, „Форд“, „Балтыка“. Гэта толькі знакавыя брэнды, а колькі яшчэ драбнейшых пасьпяховых кампаніяў — тысячы. У выніку не прыйшоў ніхто. Вядома, калі не лічыць сумнеўных ці тых, якія выдаюць сябе за міжнародныя карпарацыі, а насамрэч маюць расейскае паходжаньне.\nНяма зацікаўленасьці: усё вакол дзяржаўнае, усё падкантрольнае. Усе фінансы трымаюцца за кошт таго, што Лукашэнка некуды паедзе, папросіць і яго пашкадуюць. Праядаюцца золатавалютныя рэзэрвы, вось і ўся песьня. Калі хтосьці дасьць пару мільярдаў — праўда, ня бачу, хто дасьць, бо Расея сама ў глыбокім крызісе, — будуць „інвэстыцыі“.\nАле сытуацыя такая, што расейскі крызіс ударыць перадусім па Беларусі, якая ў цісках паміж Захадам і Расеяй. Мы і цяпер ходзім і трасёмся, але будзем выглядаць горш за ўсіх. Няма эканомікі ў Беларусі, ніхто нашы заводы ня купіць, мінулі тыя часы. Усе гэтыя МАЗы, трактарныя, „Гарызонты“ будуць толькі абцяжарваць, нікому яны не патрэбныя. Заўтра народ будзе на вуліцы, гэта нават не 2011 год, а 1991-шы. Трактарны, аўтамабільны будуць на вуліцы. Вось мой прагноз».\nУ Кітай цяпер хоць не суйся\nНа перакананьне экспэртаў, не дадаюць імпэту патэнцыйным інвэстарам шматлікія факты парушэньня недатыкальнасьці капіталу і ўласнасьці, чым беларускія ўлады ня раз вызначыліся. Спыненыя на паўдарозе праекты, увядзеньне дзяржавай «залатой акцыі», нарэшце, нацыяналізацыя бізнэсу — хто захоча рызыкаваць грашыма і рэпутацыяй? Колішні стратэгічны акцыянэр кандытарскіх фабрык «Камунарка» і «Спартак», амэрыканскі прадпрымальнік Марат Новікаў, «разжалаваны» і адлучаны ад справы пэрсанальна кіраўніком краіны, перакананы: ягоны прыклад стаў найбольш паказальным для ўсёй дзелавой супольнасьці:\n«Што тычыцца кандытарскай галіны, то адбылася катастрофа, ні больш ні менш. Мы 5 гадоў абмяркоўвалі варыянты супрацоўніцтва з паўночным Кітаем, нарэшце выйшлі на падпісаньне кантракту. І калі здарылася тая дывэрсія, інакш ня скажаш, уяўляеце, які падрыў быў аўтарытэту, як мы страцілі свой твар? У Кітай цяпер хоць ня суйся.\nТамтэйшы дыстрыбутар — кітаянка, мільярдэрка — столькі гадоў з намі вазілася, усё баялася, але мы ўсё ж здолелі „прабіць“ яе праз амэрыканскага брокера. Толькі пасьля таго, як пераканалася ў нашай прыстойнасьці, аддала нам пад арэнду частку складу з умовай 6-месячнага запасу прадукцыі на выпадак форс-мажору (кантэйнэр ідзе ў Кітай да 2 месяцаў). Мы з дырэктарамі сядзелі і ламалі галовы, дзе нам узяць столькі прадукцыі, бо той колькасьці 100-грамовага шакаляду, што выпускалі „Камунарка“ і „Спартак“, на яе заяўку не хапала. Думалі пад гэтую справу „Ідэал“ падцягнуць, купляць новыя лініі. Ну, і што ў выніку? Узялі і ўсё паламалі. Колькі Беларусь страціла грошай, каб мы туды гналі столькі шакаляду? Хто-небудзь палічыў?».\nУ першай пяцёрцы краінаў, якія найбольш інвэстуюць у Беларусь, зь вялізным адрывам разьмясьцілася Расея — 41,6% ад усяго аб’ёму. Далей ідуць Вялікая Брытанія (18,6%), Нідэрлянды (13%), Кіпр (6,2%), Аўстрыя (3,5%).\nНаяўнасьць у гэтым пераліку сьціплага Кіпра, які даўно мае рэпутацыю аднаго з афшорных цэнтраў, дае падставу казаць пра легалізацыю некалі выведзеных за мяжу беларускіх мільёнаў. Зрэшты, як мяркуе кіраўнік Клюбу фінансавых дырэктараў Андрэй Карпунін, у дадзеным выпадку кіпрскія інвэстыцыі, хутчэй, трэба ідэнтыфікаваць з расейскімі:\n«Хачу падкрэсьліць, што буйны аб’ём інвэстыцыяў з Кіпру ў эканоміку Беларусі — гэта не абавязкова беларускія грошы, якія калісьці былі туды выведзеныя. Ні для кога не сакрэт, што Расея, маючы там вялізныя капіталы, якія вымяраюцца дзясяткамі мільярдаў даляраў (паводле адных ацэнак — 20 мільярдаў, паводле другіх — 27, а паводле трэціх — ажно 80 мільярдаў, хоць гэта як варажыць на гушчы ад кавы), і кіруючы з Масквы сваімі афшорамі, вядома, цалкам здольная перанакіроўваць гэтыя патокі і інвэставаць па ўсім сьвеце. Уключна, зразумела, і зь Беларусьсю.\nТаму колькі ў той суме рэальна беларускіх грошай — сказаць досыць складана, такой статыстыкі няма. Але мяркую, што ня так ужо і шмат: у нас не было настолькі тлустых гадоў і тлустых заробкаў, каб беларусы маглі вывозіць капіталы мільярдамі даляраў».\nВалавое паступленьне наўпроставых замежных інвэстыцыяў у 2014 годзе крыху перавысіла 10 мільярдаў даляраў, або 67% ад усіх замежных паступленьняў. У параўнаньні з 2013 годам іх аб’ём зьменшыўся амаль на 1 мільярд даляраў. Асноўнай формай прыцягненьня наўпроставых інвэстыцыяў былі даўгавыя інструмэнты — 82% ад агульнай колькасьці.


BIELARUS.org — №503 — Пошукі ідыліі\nапавяданьні-сьненьні, апавяданьні, аповесьць\nСЕМ КІЛЯМЭТРАЎ ДА ЎЛАСНАГА СЭРЦА\nАхвярую Алесю Палескаму (Шаршуновічу)\nЛедзь ты ступіш на зямлю і адпусьціш парэнч вагона, у душы прачнецца продчуваньне. Ты быў тут толькі адзін раз, гадоў дваццать таму, кароткі час, але так ясна адчуваеш цяпер, што... Невядома нават што... Проста будзе прадчуваньне.\nПешшу трэба будзе ісьці кілямэтраў сем. Ты-ж памятаеш? І сьцежка, якою ты рушыш, падасца табе чамусьці да болю знаёмай.\nПрабач, што я так недакладна выказваюся: “падасца знаёмай”, “будзе прадчуваньне”... Як можна сказаць, што адчуеш, калі ня ведаеш што? Якім чынам табе падасца знаёмым тое, што не магло застацца нязьменным за дваццаць гадоў твайго нябыцьця? Нават гэтыя дрэвы абапал сьцяжынкі... Хіба і дваццаць гадоў таму яны былі такія самыя?\nПроста ты, нарадзіўшыся і вырасшы сярод асфольту й бэтону, раптам усьвядоміш, як усё мае быць у жыцьці. Ня так, як ты прызвычаіўся бачыць.\nВунь, на лысіне ўзгорка, шапацяць літотай чатыры бярозкі. І ты не дадасі ў гэты мікрагаёк ані сасонкі, ані дубка, бо сапсуеш шэдэўр. Шэдэўр найвышэйшага мастацтва, якое мае назву прырода.\nГэта ў вас, бэтонна-цывілізаваных, увайшло ў звычку раскідаць залаты мурог па газонах як хочацца, вытоптваць яго, бы сьвіньні, ізноў завозіць аднекуль, адрываючы ад жывога, прыроднага, каб зноў-жа па-сьвінячаму вытаптаць.\nТут ня так. І таму гэтая простая, сьціплая сьцяжынка штохвіліны будзе адкрываць табе цуды, якіх ня ўбачыш ані ў якім музэі. Тут яшчэ ня страчана натуралёвая прыгажосьць, і таму няма засьцерагальных цэтлікаў.\nТой лысы з чубком узгорак паволі спускаецца да нізінкі, дзе справа пачынаецца густы хваёвы лес, а налева рассьцілаецца маляўнічы краявід хвалістай роўнядзі. Ты быццам адчуваеш жаданьне кінуцца ў гэтую роўнядзь і паплысьці альбо разьбегчыся з пагорка, узьвіцца і... паляцець над лесам.\nА зрэшты: нехта-ж дасьць табе крылы. Значыць, тваё прадчуваньне было недарэмным: ты прадчуваў тую сілу, якая дасьць табе крылы...\nПамятпеш, колькі захапленьняў выклікаў у цабе, бывала, “Клюб кінападарожнікаў”? Ах, якія экзатычныя прэрыі, ах, якія дзіўныя саваны... Але дзе тыя ўражаньні цяпер? Так, уражаньні – рэч хуткаплынная. А тут да цябе вернецца твая чалавечая душа. Тут і ўражаньні, і сьведамасьць, і гонар... З гэтага-ж і складаецца чалавек. Гэта значыць, чалавек не як від зямное істоты, жывёліна. А чалавек як зямны розум.\nІ ты ўжо як чалавек пачынаеш згадваць тое, што было з табою. Ты здагадаешься, што крылы табе дала Радзіма. І хоць ты нарадзіўся ў глыбіні абезаблічанага і абездухоўленага касмаполіса, ты адчуеш Радзіму менавіта тут. Не таму, зразумела, што быў тут раз з паловай праездам, а таму, што ўзгадаеш, што тут Радзіма тваіх бацькоў і дзядоў, да якое, бы да крыніцы, хоць трошкі здолелі далучыць і цябе. Тут жыве мова, жывуць песьні і казкі. Жывуць успаміны, якія зьвязваюць пакаленьні.\nСэрца Беларусі. Ты зможаш так сказаць, бо узгадаеш, што недзе паблізу – Вязынка. І мясьціны, якімі ты праходзіш, натхнялі славутага Купалу на той вялікі цуд паэзіі роднага слова, ад якога ўсе мы імкліва адрываемся.\nАдарваўся і ты. Але-ж я нездарма казаў, што адчуваньне Радзісы верне табе душу і дасьць крылы. Ты адчуеш ейную веліч і... бездапаможнасьць пад наступам ваяўнічага мяшчанства і духовага нігілізму.\nПра апошняе распавядзе табе той скрушаны волат, якога ты напаткаеш на ўзгорку. Тыя, усемагутныя, называлі яго напамінкам змрочнага часу забабонаў і плявалі яму ў твар. Яго прымусілі ахоўваць сыравіну для зялёнага зьмія, але ён ня змог доўга гэта трываць. Тады яго пакінулі ў самоце, а потым здарылася так, што студэнтам – адукаваным цывілізатарам, дзецям тых усемагутных – ня было дзе пагрэцца. І яны спалілі ягоную душу.\nТы падыдзеш да яго, закінеш галаву ўгару і ўбачыш слана, забітага мышшу. Боль запоўніць тваё сэрца, і – спачуваньне адкрые табе, што душа волата яшчэ здолее аджыць, калі замест мышынае сьвядомасьці людзі займеюць чалавечую і зразумеюць, што волаты толькі мышам нагадваюць пра забабоны, а людзі павінныя адчуваць той вялікі дух, які натхняў чалавечыя рукі на стварэньне шэдэўраў.\nЯк расказала табе маці, недзе паблізумусіць быць волатава сястра. Хоць яны аднае крыві, але розных думак, прз што аніколі ня жылі ў спагадзе. Ды вось і іх уратаваў лёс адрынутых.\nЯна не такая магутная, нават сьціплая. Але-ж давала спакой душам тых, хто верыў ёй. Потым таксама давялося папрацаваць на зялёнага зьмія. Потым... Дзе-ж яна цяпер?\n- Ды вунь-жа, бачыш, за ўзгоркам відаць, - махне табе рукою сустрэчны. Ён скажа табе роднай мовай, але зьдзівіцца, што й ты так гаворыш: як-жа так, ты-ж адтуль, з цывілізацыі...\nЯны, мабыць, так прызвычаіліся ўжо, што цывілізацыя – гэта там, дзя ня толькі топчуць газоны ды руйнуюць помнікі духу, але й навучаюццца здраджваць слову бацькоў. Ты засаромеешся гэтай цывілізацыі і пойдзеш туды, за ўзгорак, каб убачыць хоць рэшткі крыніцы духу.\nАдмахаеш салідны кавалак дарогі, мінаеш адзіны ўзгорак ды раптам успомніш, што так нічога і ня бачыў...\n- Адзе-ж яна?.. Павінна-ж тут стаяць, - зноў зьвернешся да сустрэчнага.\n- Дык вунь-жа, - пакажа ён табе за сьпіну. Ты азірнешся і ўбачыш, што ёй ужо пасьпелі зьнесьці галаву, і старэнькая ня здолела-б цяпер ня толькі аб стваральнай моцы вялікага чалавечага духу, а нават і аб забабонах, зь якімі яе зьвязвалі былыя і цяперашнія ўсемагутнікі.\nЧалавек так створаны. Жыцьцё мацуе ягоны дух надзеяй на шчасьце. А калі яго няма? Хіба дапаможа бяда? Не. Але ён мацуецца спачуваньнем да бяды.\nТаму нават адсюль, з поля духоўных стратаў, якіх нямала на тваёй Радзіме, ты пойдзеш падмацаваны і яшчэ больш здольны да змаганьня.\nРух твой будзе ўсё больш упэўненым, із кожным крокам ты будзеш усё мацней адчуваць, як аджывае тваё счарсьцьвелае сэрца. Ты адкрыеш крыніцу жыцьця і будзеш прагна піць зь яе, нават вярнуўшыся да сваіх жалезабэтонных вытокаў, якія так і ня сталі Радзімаю. Але табе тут жыць. І зрэшты: магчыма, ты, твой брат, твой сябра верне Радзіму сюды, дзе пакутую безь яе і я.\nТы на мове роднай ня скажаш\nАні слова! Ані гука!\nТы ня ведаў, што гэта здрада?\nНу дык вось табе, хам, навука.\nГэта здрада, павер мне, здрада –\nЗьневажаць, ганьбаваць народ свой.\nАле... ты падтрыманы ўрадам.\nШто-ж мяне падтрымае? Пойла?\nХай. Дастану па бляце пляшку,\nЗапрашу на гешэфт дзяўчыну,\nВып’ем, ляжа рука на ляжку,\nСлова “здрада” на хвілю згіне,\nІ я ўбачу, пачую ў кайфе:\nБеларусь паўстае жывая!\nЯ – цьвярозы, а той надраўся,\nХто прыжыў шавіністаў зграю.\nНешта енчаць у прадчуваньні,\nШто апошні іх дзень прыходзіць.\nІ няпраўду: ня цені-здані,\nБеларусысвой лёс знаходзяць.\nВунь на небе чырвона белым\nВершнік скача. Даўно ён з намі.\nЗь ім мы здраднікам глебу сьцелем...\nЛеаніды вяртацца сталі...\nСон пагледзіш – наўкол парадак,\nА прачнешся: якая мука!\nЗноўку здрада, панове, здрада!\nСьцерва, падла, карова, сука...\nРуку джагнула, быццам токам.\nБаба побач сапіць з прысьвістам.\nА разбудзіш – дабро-ж ня скажа:\n“Проспала с националистом...”\nВось і ты мне “нацмэн” навесіў.\nХто цябе навучыў такому?\nАднае-ж мы Радзімы дзеці!\nПлюнь ты здраджваць. Вяртай дадому.\nЦі ўзгадаеш той дзень,\nЯк настала тут ноч?\nБыў народ, а стоў цень\nДы па твары б’е дождж.\nАле зрэнкі пратры,\nЗапалі душаў жар,\nХай палаюць кастры,\nКаб віднела з-пад хмар.\nЦі пытаў ты сябе, чаму дом твой завецца\nЗахад-3, Поўнач-6? А мяне б’е адчай,\nКалі пнуцца і сёньня назваць маё месца\nKresy Wschodnie ці Северо-Западный Край.\nБыў і чорны павой,\nБыў і век залаты,\nБыў сьляпы я з табой,\nДык няўжо назаўжды?\nДзень за днём праляціць\nУ маркотлівым сьне.\nХіба так варта жыць?\nЦі ты думаў, ці не?


Тэксты, падтрыманыя Радай ТБМ для 14-й Агульнанацыянальнай дыктоўкі – Наша Слова штодзень\nТэксты, падтрыманыя Радай ТБМ для 14-й Агульнанацыянальнай дыктоўкі\n3 лютага 2021, 00:18 ТБМ 39\nУ партызанскім лагеры пачалося звычайнае жыццё. Людзі павыходзілі з зямлянак, рассыпаліся па лесе. Адны пачалі выліваць вёдрамі з зямлянак ваду, другія пайшлі шукаць сухіх дроў і завіхаліся каля кухні. Група маладых партызан на чале з Яўгенам Лубянам выйшла на край балота і навучалася меткай стральбе з вінтовак і аўтаматаў. Гэта была спецыяльная снайперская група, створаная па ініцыятыве Лубяна, выдатнага снайпера, які яшчэ да вайны на рэспубліканскім спаборніцтве стралкоў атрымаў другі прыз. Гэта яго кулі знімалі вартавых немцаў і паліцаяў з такой адлегласці, што ворагі не заўсёды маглі нават хутка вызначыць, адкуль стралялі. Гэта яго куля на поўным хаду машыны трапіла ў скронь нямецкага афіцэра Рэдара. За восем месяцаў партызанскай дзейнасці на яго асабістым рахунку было каля трыццаці немцаў і паліцаяў. Яму зайздросцілі ўсе маладыя партызаны. Ён вучыў іх снайперскай справе старанна, удумліва, а сам употайкі ўвесь час марыў аб снайперскай вінтоўцы з аптычным прыцэлам. Нідзе яму не даводзілася пабачыць у немцаў такую вінтоўку, а то быць бы ёй у яго руках…\nПасля смерці сям’і ў яго, дваццацігадовага юнака, пасівелі скроні, і ён зрабіўся маўклівым, панурым, схуднеў, выцягнуўся, але не страціў сваёй фізічнай сілы і рухавасці. Цяпер адзінай мэтай яго жыцця было помсціць ворагу, і ён помсціў бязлітасна, жорстка і жыў толькі гэтым, забыўшыся на ўсе іншыя пачуцці і думкі.\nШамякін, І. Глыбокая плынь : раман / Іван Шамякін. – Мінск: Мастацкая літаратура, 1996. – С. 106-107.\nМова – сцяг народа\nКалі полк страчвае свой сцяг, ён перастае існаваць. Нешта падобнае мы бачым і ў адносінах народа і яго мовы.\nКалі народ страчвае сваю мову, ён таксама перастае існаваць, бо мова – гэта і ёсць сцяг народа. Вось чаму прыгнечанне народа пачынаецца са зневажання і ганення яго мовы. Гэтак жа сама і нацыянальнае абуджэнне народа бярэ свой пачатак з усведамлення ім вялікага значэння сваёй роднай мовы як свайго сцяга, ідучы пад якім ён знойдзе сваю волю і шчасце.\nДоўгі час вера з’яўлялася адной з адметнейшых рыс народнасці. Але змяняліся часы, і значэнне веры як галоўнай прыкметы народнасці страцілася. Яе месца заняла родная мова, на якой гаварыла дзевяць дзясятых насельніцтва Беларусі, незалежна ад яго веравызнання. Гэта не засталося незаўважаным для нашых ворагаў, і яны адразу перанеслі свой галоўны ўдар на нашу мову. Цяжка знайсці зняважлівы эпітэт, які б яны не прыклалі да яе: грубая, простая, хамская і г.д. А ў апошні час пушчаны ў ход стары прыём: можаш сабе называцца беларусам, але роднай мовай называй другую. Але паўстае пытанне: “Які ж ты беларус, калі мова твая не беларуская, а іншая?” Мова – гэта не рэлігія. Апошнюю можна змяніць і застацца ў сваёй народнасці. Але калі ты страціў сваю родную мову, то гэтым страціў і сваю родную нацыянальнасць, хоць фармальна і будзеш належаць да яе. А гэта між іншым і патрабуецца. Гэта заахвочваецца рознымі спосабамі. Свабода адрачэння ад сваёй мовы – пакуль што адзіная свабода, якая прадстаўлена нам і якой мы можам карыстацца бесперашкодна. Магчыма, таму і знаходзяцца людзі, якія з-за адсутнасці іншых свабод, спяшаюцца пакарыстацца хоць гэтай свабодай. Але народ зразумее, што яму патрэбна не адна ганебная свабода, а ўсе свабоды, што родная мова – гэта яго сцяг, ідучы пад якім, ён заўсёды здабудзе ўсе свабоды.\nМікола Ермаловіч, 1975 год.\nМова майго народа\nВякамі ёй ходу-жыцця не давалі,\nПрарочылі лёс ёй – ажно да сканання\nХадзіць за хвастамі быдлячымі з пугай,\nБыць моваю дворнічых, прачак ды нянек,\nI то – не абчэшацца покуль прыслуга.\nО, як пралічыліся злыдні-прарокі,\nШто прагнулі бачыць мой край безыменным!\nХай сёння пачуюць дзяржаўныя крокі\nВячыстага слова пад сцягам праменным.\nУ згодзе з вялікім і мудрым законам\nАб роўнасці братняй і братняй павазе –\nГудзі, мая мова, сярэбраным звонам\nI помні аб колішняй крыўдзе-абразе!\nНа ніве дзяржаўнай, на ніве грамадскай,\nПісьмова ці вусна – ты ліся так складна,\nКаб нават і мёртвы – страшэннай грымасай\nСкрывіўся чыноўнік пары самаўладнай!\nУ школе, тэатры і з кожнай трыбуны –\nХай чуюцца нашы пявучыя гукі.\nАд сэрца да сэрца – ці свята, ці будні –\nІдзі, мая мова, ідзі без прынукі!\nI так па-дзяржаўнаму смела і горда\nТрымайся заўсёды – і дома, і ў свеце,\nКаб шчасце – гарачаю хваляй да горла,\nКаб слёзы буялі, як росы дасвеццем!\nНіл Гілевіч. Па рукапісу, 1966 г.\nНезалежнасць – гэта…\nНезалежнасць – гэта калі ты з’явішся на свет у радзільні, дзе няма самых стэрыльных на зямлі прусакоў, затое ёсць аднаразавыя шпрыцы і пялюшкі.\nНезалежнасць – гэта калі ты будзеш студэнтам і на лекцыі па вышэйшай матэматыцы твой смуглявы раўнагодак з Мадагаскара, які вучыцца за грошы сваёй, а не тваёй краіны, нахінецца да цябе і запытае, што значыць слова “імавернасць”, і ты па-французску растлумачыш яму.\nНезалежнасць – гэта калі ты будзеш служыць у войску не далей за памежны горад ці вёску твае зямлі, затое табе ніколі не загадаюць фарбаваць траву і прыбіраць тэрыторыю “вот от сюда и до обеда”. У нядзелю ты зможаш прыехаць да бацькоў ці да свае дзяўчыны, затое ніхто не назаве цябе “бульбашом”.\nНезалежнасць – гэта калі твая дзяўчына кажа, што хоча на выходныя ў Вену, і ты з чыстым сумленнем абяцаеш ёй, што ў суботу вы вып’еце кавы насупраць палаца Шонбрун.\nНезалежнасць – гэта калі твой сын прынёс са школы пяцёрку па гісторыі і ты хваліш яго за гэтую пяцёрку, бо ведаеш, што ён атрымаў яе не па тым прадмеце, дзе вучаць пра Лядовае пабоішча і перамогу калектывізацыі, а па тым, дзе вучаць пра Грунвальдскую бітву, якая ўратавала твой народ ад смерці, і кажуць праўду пра тую ўладу, што рас-страляла твайго дзеда і задушыла голадам тваю бабулю.\nНезалежнасць – гэта калі ніхто не страшыць цябе, што твой народ не зможа выжыць без вялікага старэйшага брата, бо не мае сваіх баксітаў ці алмазаў, і ты разумееш, што зусім дарэмна шкадаваў гарапашных галандцаў ці бельгійцаў, якія не маюць ні баксітаў, ні алмазаў, ні нават старэйшага брата.\nНезалежнасць – гэта калі ад нараджэння да скону пачуваешся сваім чалавекам на сваёй зямлі.\nУладзімір Арлоў, люты, 1990 г.\n28 верасня 2021, 23:07 19


Казімір Камейша: Я — паэт пушчанскага паходжання | Созвучие\nЧетверг, 01 июля 2021 08:05\n«Колькі б ні вандраваў, а мяжы душы не знойдзеш» — працытаваў мудрага грэка Геракліта ў адной са сваіх празаічных мініяцюр беларускі паэт Казімір Камейша.\nЗрэшты, паэзія і ёсць спроба спазнаць бязмежжа душы. На рахунку Казіміра Камейшы — дзясяткі зборнікаў паэзіі. А ўнікальнага жыццёвага досведу хопіць не на адзін дзясятак кніг успамінаў. Казімір Вікенцевіч нарадзіўся ў ваеннае ліхалецце, лічыць сябе «пушчанскім чалавекам», працаваў на Беларускім радыё, у часопісах «Полымя», «Вясёлка», «Маладосць», «Вожык», з юнацтва знаходзіўся ў віры беларускага літаратурнага жыцця... І сёння працягвае ствараць.\n— Вы сказалі ў нашай колішняй гутарцы, што вершы для сябе — гэта няправільна... Вашы думкі не змяніліся? Для каго вы пішаце?\n— Калі паэт піша верш, ён павінен і ўяўляць, і выразна бачыць перад сабой таго, каму ён адрасуецца. Нават калі ты пішаш звычайны ліст роднаму ці блізкаму чалавеку, ці той жа каханай, тыя мусяць жывымі, адпрэчыўшы адлегласць, стаяць перад тваімі вачыма. А «длясябеціна», як і «адсябеціна», не самым лепшым чынам слугуюць самасцвярджэнню чалавека. Смешна было б пісаць лісты самому сабе. У паэта, згодна з адваротнай сувяззю, павінен быць і свой любімы чытач, як у таго — любімы паэт. Але гэта не значыць, што абавязкова трэба намагацца, каб дагадзіць яму... Не буду хваліцца, што ў мяне багата іх, чытачоў. Але сяго-таго я ведаю. Яны мне часта тэлефануюць, дзе хваляць, дзе крытыкуюць. Дзе нават лаюць. Ён, чытач, больш у выгадным становішчы — ён мае права патрабаваць ад мяне, а ў мяне такога права няма.\n— Вы нарадзіліся ў 1943-м, у ваенны час. Што для вас вайна? Як яе перажыла ваша сям'я? Якія самыя яркія ўспаміны пасляваеннага дзяцінства?\n— «Боты сорак трэцяга памеру выдаў мне мой сорак трэці год» — напісалася гэта зусім нядаўна. У мяне адчуванне такое, што я сам разам з франтавікамі прайшоў іх нялёгкім шляхам да Перамогі. Вайну я памятаю толькі іх памяццю. Пушчанскі люд, да якога належыць і наша сям'я, быў непасрэдна дачынены да партызанскай барацьбы з ворагам. Вайна ўжо скончылася, а мы, лясныя дзеці, усё працягвалі ваяваць. Цацкі ўсе нашы былі ў асноўным ваенныя. Вайна працягвала калечыць маіх аднагодкаў і праз дзесяцігоддзі. Гэтая тэма яшчэ не сышла з нашых вершаў. Думаецца, і самыя гарачыя і незабыўныя падзеі новага часу яе не закрэсляць.\n— Вам дапамагалі на творчым шляху многія пісьменікі-франтавікі... Каго памятаеце, чым адрознівалася тое пакаленне літаратараў? Як яны ставіліся да маладзейшых?\n— Я шчаслівы, што ведаў гэтых людзей асабіста. Мікола Аўрамчык, Анатоль Астрэйка, Антон Бялевіч, Анатоль Вялюгін... Спачатку нібы па алфавіце, а потым — Пятро Прыходзька, Аляксей Пысін, Паўлюк Прануза. Да ўсіх іх лёсам сваім я прычыніўся. Спачатку было знаёмства, потым — вучнёўства, а далей — і сяброўства. І я тут нічога не перабольшваю. Нідзе ў нашых зносінах разбежка ва ўзросце не была перашкодай. Відаць, таму, што самыя вялікія выпрабаванні выпалі на іх маладосць, усё маладое, страчанае ў той суровы час, яны дабіралі, падтрымліваючы нас, маладых. Неяк у машыне, якой кіраваў я, ехалі прадстаўнікі трох узростаў: Вялюгін, Барадулін ды Бусько. Самы старэйшы, мянушка ў якога была Адмірал, сказаў нібыта строга: «Думаем усе. Патрэбна назва для кнігі». Мы ехалі на радзіму Янкі Брыля. Тады ў Панямонні прадавалася шмат хат. У іх мелі патрэбу пісьменнікі-»лысагорцы». Толькі што нарэзалі новыя дачныя надзелы. А ў выдавецтве рыхтавалі кнігу вершаў Міколы Бусько, пушчанскага наднямонца. І сябе, і ўсіх нас, настаўнік узбунтаваў адной задачай: «Каб на сотым кіламетры была назва кнігі!» Трэба ж яшчэ, каб і Нёман віраваў у той назве. На сотым кіламетры прагаласавалі за назву «У Нёмна на плячы». Хоць думалі і вырашалі разам. А «плячо», можна здагадвацца, было яго, Вялюгінскае. Тут мяне што ўразіла? Тое самае ўменне і жаданне не чапляцца толькі за сваё, выключнае, а падштурхнуць да пошуку іншых. Так мы і вучыліся ў іх, ніколі не забываючы іх урокі. А сёння гэтага я і зусім не бачу. На жаль...\nСённяшнія маладзейшыя за мяне, і мала маладзейшыя, і добра маладзейшыя, рэдка згадваюць іх, добрыя два пакаленні і цікавых, і таленавітых, і розных паэтаў, творчасць якіх прыпала і на вайну, і больш як на чатыры пасляваенныя дзесяцігоддзі. А там якія імёны! Во ў каго трэба вучыцца! А ў паэзіі, як і наогул у жыцці і творчасці, без вучобы, без шчырага ўдзелу настаўніцтва, відаць, немагчыма. Няма ў нас пакуль паэтычных акадэмій, хоць з'яўляюцца ўжо паэтычныя тэатры, няма звання дактароў і кандыдатаў паэтычных навук, але ёсць вялікія імёны. Перад імі сам я нізка схіляю галаву, у іх мушу вучыцца.\n— Адзін з вашых зборнікаў вершаў называецца дзіўна — «Мембрана». Які сэнс вы ўкладвалі ў гэтую назву? Увогуле, як нараджаліся назвы вашых зборнікаў, ці здаралася, што мянялі той варыянт, да якога прывыклі?\n— Паэты, асабліва маладыя, любяць і імкнуцца свае кнігі называць адным словам. Можа, гэта і не мода, а своеасаблівы выклік мнагаслоўнасці і так званаму апісальніцтву. У маіх першых кніг былі назвы «Нектар», «Сябрына», «Плёс». А на «Мембрану», якой я ахрысціў сваю другую кнігу, мяне «падгаварыў» сам вобраз. Ліст дрэва нагадаў мне чуйную і трапяткую мембрану, што адгукаецца на ўсе павевы ветру. Гэткай жа чуйнасці я жадаў і сваім вершам. Пахваліць мяне можна было хіба толькі за жаданне. Быў гэта яшчэ толькі пачатак усяго, своеасаблівае намацванне грунту пад нагамі.\n— Вы аднойчы адкрылі, што ваша маці пісала вершы, і ад яе ўнаследавалі многае з фальклору, са скарбаў народнага слова. Што памятаецца? Ці моцна змянілася беларуская мова, якая прыжылася на асфальце?\n— Гэта хутчэй казалі мае сябры. Калі што і складала мая мама, дык тое было накшталт віншавальна-пажадальнага на нейкі знаёмы матыў. Але яна ведала шмат народных песень, добра перасыпала сваю гаворку прыказкамі і прымаўкамі і, магчыма, сама іх часам па інерцыі прыдумвала. Бяда мая, што я іх амаль не запісваў за ёй. Усё гэта ўспыхвала ў прысутнасці нейкіх людзей, часам незнаёмых. А пры іх не заўсёды будзеш выхопліваць з кішэні самапіску ды занатоўваць. Усе маміны песні былі сумныя, са слязой. Пражыла яна дзевяноста гадоў. А ў канцы жыцця аслепла. У трэцяй Мінскай бальніцы ўрачы вярнулі ёй зрок. Штучны крышталік стварыў новы цуд. «Радуйся, мама, твая ноч скончылася!» — павіншаваў я яе. А яна мне сваё: «А як жа я цяпер плакаць буду?». Дарэчы, калі я слухаю ў добрым выкананні родную народную песню, заўсёды набяжыць сляза. Аж сорамна бывае перад мужчынамі. Гэта ў мяне ад мамы.\n— Польскі даследчык літаратуры Ян Парандоўскі сцвярджаў, што ў маладосці пісьменнік імкнецца ў горад, а ў сталасці мусіць жыць на прыродзе...\n— Мабыць, гэта так. У сваім раннім вершы я пісаў пра вясковае дрэва, перасаджанае ў гарадскі грунт. Прыгожае і стройнае было дрэва, але яно там не прыжылося. Я — тое самае дрэва. Старасць зноў вярнула мяне ў пушчу, у родную бацькоўскую хату. І ў ёй мне ціха, цёпла і ўтульна. А калі казаць пра дарогі, дык у маладыя гады я любіў вандраваць. Не буду хваліцца, надта далёкіх і тых звабна-замежных пуцявін у мяне было мала. Любіў лятаць самалётамі. А сёння баюся. Адчуў гэта, калі не так даўно двойчы давялося злятаць у Ашхабад. Тады мы з Ганадам Чарказянам рыхтавалі беларускі том паэзіі Махтумкулі. Маю і дзяржаўную ўзнагароду Туркменістана за тую работу і пераклады — медаль Махтумкулі. Дзіўна, у дзяцінстве я лічыўся няўрымслівым верхалазам, а ў старасці пачаў баяцца вышыні. Каб толькі не баяцца яе ў творчасці! Часам, калі выступаю перад чытачамі, пытаюцца, ці часта бываю за мяжой. А як жа, жартую я, ледзь не кожны тыдзень еду ў сваё «зарубежжа». Перасякаю Рубяжэвічы. Вежы Рубяжэвіцкага касцёла, у якім некалі мяне ахрысцілі, добра відаць і з маіх Малых Навікоў. І дарогу сваю я заву Рубяжэйкай... Я часта думаю пра сваё пушчанскае паходжанне. Калі і забраць у мяне ўсё гэта пушчанскае, я ўсё адно буду спяваць голасам пушчы, бо яна прарасла праз мяне сваімі птушкамі і дрэвамі, сваімі сцяжынамі і гушчарамі, і я прарос праз яе сваімі думкамі. Мы адно цэлае…\n— Вы сябравалі з Рыгорам Семашкевічам, яркім талентам, які пражыў мала, але пакінуў выдатныя работы, дасюль запатрабаваныя. Якім ён запомніўся? Міхась Казлоўскі распавёў пра жартоўны ліст Семашкевіча, дзе той назваў вас «радыёмагнатам»... Чаму?\n— Студэнтамі мы жылі з Рыгорам Семашкевічам у адным пакоі інтэрната на Свярдлова. У пакоі нас было шасцёра. Цэлая студэнцкая сям'я. А гэта часам больш чым сяброўства. З трэцяга курса павестка паклікала мяне на вайсковую службу. Але нашы шляхі не разышліся, хоць Семашкевіч падаўся ў навуку, закончыўшы аспірантуру, а я ахвяраваў сябе журналістыцы. Жартоўны ліст Рыгора, які доўга захоўваўся ў маім асабістым архіве, я падарыў Міхасю Казлоўскаму. Прыкладзены ён быў да вершаў, якія Рыгор даслаў мне на радыё, мяркуючы гэтак «паддамкраціць» сваё матэрыяльнае становішча. А слова «радыёмагнат» зноў-такі вялюгінскае. Здаецца, так аднойчы паэт назваў Валянціна Мысліўца, які на радыё атрымліваў нядрэнныя ганарары. А потым так пачалі хрысціць і астатніх з літаратурнай рэдакцыі радыё. Справа яшчэ вось у чым: вялікія вершаваныя падборкі, якія друкаваліся ў літаратурных часопісах, аўтары спачатку агучвалі на радыё. Гэта не лічылася за публікацыю. А сам аўтар атрымліваў двайны ганарар. Аўтарам, асабліва няштатным, плацілі шчодра. Для штатных жа, якім быў я, існавала свая мяжа адпаведнага параграфа.\n— Калі працавалі на Беларускім радыё, ці вялі нейкія перадачы? Што запомнілася з таго часу?\n— На Беларускім радыё работы ў мяне хапала. Вёў я радыёчасопіс «Паэзія», рыхтаваў у эфір новыя вершы паэтаў, а яшчэ ездзіў у камандзіроўкі і пісаў радыёнарысы пра людзей працы. Зноў жа тая самая прага дарог. Са мной разам працавалі Юрась Свірка, Іван Калеснік, Валянцін Мыслівец. Крыху пазней прыйшоў Мікола Маляўка. Неяк я запісваў у студыі Бялевіча. Сядзіць ён, памятаю, за маім сталом і чытае газету. Здаецца, чытаў якраз «Звязду». Гляджу: ніз газеты ўвесь час прыпадымаецца — а гэта ён праз акуляры ды газету зласнавата назірае за Маляўкам. А той, на нікога не зважаючы, надта старанна правіць нейкі нарыс. Відаць, яшчэ студэнцкая звычка: у любых абставінах адключацца ад усяго і рабіць толькі сваё. Нарэшце Антон Пятровіч адкладвае газету і кліча мяне за дзверы. Ды і пытае: «Што гэта ў вас такі за віж сядзіць дзюбаты?» Я супакойваю яго: «Гэта мой зямляк Мікола Маляўка, цудоўны паэт, выдатны хлопец». Лагаднее Бялевіч: «Ну, тады кліч яго, пойдзем у Чорныя Скалы піць піва». Чорнымі Скаламі тады называлі тэатральнае кафэ непадалёку ад Чырвонай.\n— Вы — аўтар празаічных мініяцюр «Паміж кубкам і вуснамі». Гэта як нешта паміж паэзіяй і прозай? У чым для вас адрозненне паміж паэтам і празаікам, паміж тым, як прыходзіць да вас паэзія, і як — проза?\n— «Паміж кубкам і вуснамі» працягваюцца. Толькі што ў выдавецтве «Беларусь» убачыла свет мая новая кніга прозы « Астравы на сушы», дзе ёсць тыя ж самыя лірычныя запісы, а яшчэ аднайменная аповесць ды эсэ пра вядомых нашых творцаў. Што датычыцца маіх лірычных запісаў, дык яны, магчыма, і «не цягнуць» на прозу, але гэта і не дзённікавыя запісы. Але ж тут ёсць і мае назіранні, і развагі, і гумар, і яго вялікасць выпадак, усё, што патрэбна і для прозы. Часта я гэта называю празаічнымі адступленнямі ад лірыкі.\n— Якую кнігу рыхтуеце і ці лёгка дзеліцеся творчымі задумамі?\n— Мае выйсці з друку новая паэтычная кніга «Позні снег». Даўно падрыхтаваў да друку вельмі дарагую для мяне кнігу эсэ. Ды не ведаю, ці выйдзе калі. Але дзяліцца сваімі задумамі — няўдзячная справа. Гэта як хрысціць яшчэ ненароджанае дзіця. Урэшце, задумамі жыве кожны з нас.


04 чэрвень 2014, 15:22\nНабліжаецца знакавы юбілей: 20-годзе кіраваньня Аляксандра Лукашэнкі. Вынікі гэтага пэрыяду беларускай гісторыі будуць падводзіць па-рознаму. Можна вымяраць яго ў лічбах, паказчыках сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця. Але гэта наўрад ці дасьць пра яго адэкватнае ўяўленьне. Бо за 20 гадоў шмат што зьмянілася: пакаленьне, эпоха, крытэрыі прагрэсу. Гэта як у СССР увесь час рабілі параўнаньне з 1913 годам, і народ сьмяяўся. Бо ўвесь астатні сьвет гэты час не стаяў на месцы.\nХацеў бы прапанаваць падводзіць вынікі гэтага пэрыяду праз абяцаньні Аляксандра Лукашэнкі. Іх за 20 гадоў набралася шмат. Самых розных: сур’ёзных, шчырых, часам кур’ёзных. Найперш цікава паглядзець на абяцаньні кандыдата ў прэзыдэнты Лукашэнкі падчас прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі 1994 году. Зразумела, да таго, што гавораць палітыкі падчас выбараў у любой краіне, трэба ставіцца скептычна. Бо ў гэтым заўсёды прысутнічае вялізарны піяраўскі складнік. Тым ня менш.\nТрэба сказаць, што сам Лукашэнка да сваіх тагачасных абяцаньняў ставіўся даволі сур’ёзна. У гутарцы з расейскім журналістам Андрэем Караулавым, паказанай па БТ 28 жніўня 1994 году, малады прэзыдэнт, які толькі што прыступіў да выкананьня сваіх абавязкаў, казаў: «Мяне кідае ў халодны пот адна думка пра тое, што я не змагу выканаць абяцаньні, дадзеныя людзям на выбарах». Думаю, у гэты момант ён быў шчыры.\nДык вось, калі паспрабаваць знайсьці выкананыя абяцаньні, якія пайшлі на карысьць Беларусі, то ўзьнікае вялікая праблема: у такім пошуку непазьбежна будзе прысутнічаць элемэнт суб’ектыўнасьці.\nВось, напрыклад, апазыцыянэры і журналісты шмат кпілі з абяцаньня Лукашэнкі «запусьціць заводы». Але калі ацэньваць аб’ектыўна, то можна канстатаваць, што абсалютная большасьць прадпрыемстваў, якія засталіся ад савецкага часу, сапраўды працавала. Асабліва ў параўнаньні зь іншымі постсавецкімі краінамі. Аднак ці можна гэта лічыць дасягненьнем? Бо шмат заводаў і фабрык працавалі і цяпер працуюць дрэнна. Колькасьць нерэнтабэльных прадпрыемстваў застаецца вялікай. Калісьці былы прэм’ер Сяргей Сідорскі на адным з паседжаньняў ураду прызнаўся, што калі паглядзець на эканамічную сытуацыю без статыстычных выкрутасаў, то палова дзяржаўных суб’ектаў гаспадараньня фактычна стратныя. Тэма вялізных складзкіх запасаў увесь час стаіць на парадку дня Савету міністраў. На гэтым тле ўзьнікае думка: дык, можа, і ня варта было запускаць усе заводы? Навошта доўгі час трымаць нерэнтабэльныя прадпрыемствы за кошт дзяржаўнай падтрымкі? Можа, лепш было збанкрутаваць, прадаць прыватніку? І для эканомікі, і для дзяржавы было б выгадней.\nЯшчэ адно выкананае абяцаньне, якое трэба вітаць, гучала так: «Неадкладна спыніць скарачэньне прыёму студэнтаў у вышэйшыя навучальныя ўстановы». Сапраўды, за часы Лукашэнкі колькасьць студэнтаў у краіне павялічылася ў некалькі разоў. Праўда, гэта адбылося за кошт рэзкага падзеньня якасьці адукацыі. Але ня будзем лішне чапляцца.\nІ ўсё ж ёсьць адна сфэра, дзе бясспрэчна можна ўбачыць выкананыя Лукашэнкам абяцаньні, якія пайшлі на карысьць Беларусі. Падчас кампаніі прэзыдэнцкіх выбараў у 1994 годзе ён сьцьвярджаў: «Улада валяецца ў гразі! Загады не выконваюцца, усё развальваецца. Мы падымем уладу з гразі, мы даможамся выкананьня прынятых рашэньняў». Лукашэнка абяцаў пабудаваць «моцную дзяржаву», здольную навесьці «жалезны парадак», дысцыпліну. Пытаньне «моцнай улады» было асноўным тэзісам ягоных публічных выступаў.\nІ ў пэўным сэнсе Лукашэнка сваё абяцаньне выканаў. Адбудаваныя дзяржаўныя інстытуты дзейнічаюць бяз збояў. Створаная выканаўчая вэртыкаль працуе амаль на аўтамаце, як гадзіньнік. Кіраванасьць усіх працэсаў выклікае зайздрасьць суседзяў. Загады зь вяршыні адміністрацыйнай піраміды выконваюцца без разважаньняў. Чыноўнікі вышкаленыя, дысцыплінаваныя, адносна дасьведчаныя.\nНевялікае лірычнае адступленьне. Калісьці ў дзяцінстве я з захапленьнем глядзеў культавы савецкі фільм «Сямнаццаць імгненьняў вясны». Ягоная адметнасьць у тым, што ўпершыню ў савецкім кінэматографе фашысты былі паказаныя не ў карыкатурным выглядзе, як дагэтуль, а як разумныя, рацыянальныя, а таму небясьпечныя ворагі. Гітлераўская Нямеччына паўстае як добра арганізаваная, жорстка кіраваная сыстэма. Найбольш мяне ўразіла вось якая акалічнасьць. Ідуць апошнія тыдні вайны, у Бэрліне ўжо чуваць стрэлы франтавых гармат, усім зразумела, што канец блізкі і немінучы. Тым ня менш уся дзяржаўная машына працуе так, нібыта нічога не адбываецца.\nВядома, што любыя паралелі ўмоўныя. Але моцны дзяржаўны апарат, які не развальваецца ў крызіс, у пару цяжкіх выпрабаваньняў, можна лічыць важным грамадзкім здабыткам. Гэта асабліва разумееш, калі бачыш, што адбываецца зь дзяржаўным апаратам ва Ўкраіне.\nЗразумела, ёсьць адваротны бок гэтага працэсу. Беларуская дзяржава атрымалася бюракратычнай, паліцэйскай, не кантраляванай народам. Эфэктыўнасьць дзейнасьці дзяржаўнага апарату ў эканамічнай сфэры нізкая, правалы — адзін за адным. Але тут справа ў тым, што перад чынавенствам ставяцца невыканальныя задачы. Стварыць эфэктыўную эканоміку чыноўнікі ў прынцыпе ня ў стане, гэта — функцыя рынку.\nІ ўвогуле, дзяржаўны апарат — гэта інструмэнт. Ён можа выконваць любыя задачы, як добрыя, так і кепскія. Міліцыя можа хапаць апазыцыянэраў, а можа бараніць народ ад злачынцаў. Выбарчыя камісіі могуць фальсыфікаваць выбары, а могуць сумленна лічыць галасы. Усё залежыць ад загаду, палітычнага заказу. Спадзяюся, надыдзе час, калі гэты створаны Лукашэнкам дзяржаўны апарат пачне працаваць толькі на карысьць народу. Як кажуць, гэтую б энэргію ды ў мірных мэтах.


Отраслевая научно-исследовательская лаборатория "ДНК-технологий" - На працягу двух дзён універсітэт адзначаў свае 65-я ўгодкі\nНа пачатку рэктар універсітэта ўзнагародзіў супрацоўнікаў, сярод якіх Юрый Гарбуноў, Сяргей Жыўлюк, Рамуальда Пінюта, Ірына Таранка, Аляксандр Малец, Павел Шэшка, ганаровымі граматамі. Адразу пасля гэтага дуэт спявакоў выконвае гімн універсітэта, які ўсе слухаюць, устаўшы з месцаў. Павіншаваць сваіх супрацоўнікаў выходзяць прарэктары ГДАУ. Першым слова атрымаў наймалодшы з іх – прарэктар па павышэнні кваліфікацыі Аляксандр Тарас.\nЗ юбілеем віншуюць калег дэканы факультэтаў, якіх змяняюць супрацоўнікі, што маюць вучонае званне прафесара. Дарэчы, яны, ды і ўсе, хто выходзіў да імправізаванай сцэны, атрымлівалі залатыя зліткі (шакаладныя на самай справе). Пасля дэканаў выходзяць павіншаваць усіх са святам загадчыкі кафедраў. Шмат размоў вядзецца і на вуліцы, дзе розныя групы навукоўцаў фатаграфуюцца, каб захаваўся ўспамін аб свяце і аб добрым надвор’і, якое выпала ў гэты дзень. Калі наступіў змрок, усе выйшлі паглядзець салют, які адбыўся ў гонар чарговага юбілею Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта.


Як з карысцю правесці вольны час у вёсцы? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Як з карысцю правесці вольны час у вёсцы?\nЯк з карысцю правесці вольны час у вёсцы? На прыкладах з жыцця вяскоўцаў Гомельскага раёна гэтае пытанне прааналізавалі дэпутаты. Установы культуры сельскіх населеных пунктаў раёна наведалі ўдзельнікі выязнога пасяджэння Пастаяннай камісіі па сацыяльных пытаннях, справах моладзі, спорце і турызме Гомельскага раённага Савета дэпутатаў.\nАдзін з асноўных крытэрыяў у ацэнцы работы сельскіх дамоў культуры — сумесныя праекты з моладдзю і для моладзі. У Гомельскім раёне пражывае каля 13 тысяч маладых людзей ва ўзросце ад 14 да 31 года. Адзначаную катэгорыю насельніцтва вельмі важна далучыць да змястоўнай, карыснай арганізацыі свайго вольнага часу. У гэтым упэўнены работнікі раённага цэнтра культры і яго філіялаў, спецыялісты раённага гісторыка-краязнаўчага музея, сельскія бібліятэкары і педагогі дзіцячых школ мастацтваў (іх у раёне сем). Дарэчы, у клубных установах раёна змястоўны вольны час для моладзі арганізуюць 115 розных па профілі фарміраванняў, у якіх займаюцца больш за 1300 дзяцей і падлеткаў.\nУдзельнікі выязнога пасяджэння для знаёмства з установамі культуры раёна абралі Цярэшкавіцкі, Грабаўскі, Маркавіцкі і Чарацянскі сельскія Саветы. Увага — на формы работы з маладымі людзьмі і падлеткам, паслугі для карыснага баўлення вольнага часу, праекты патрыятычнага выхавання і папулярызацыі здаровага ладу жыцця.\nСельскі Дом культуры — месца калектыўнага свята, творчасці і адпачынку. Гэта тое, да чаго імкнуцца спецыялісты ўстаноў культуры ў сваёй рабоце на месцах, адзначыла старшыня Гомельскага раённага Савета дэпутатаў Вікторыя Ладуцька:\n— Дзейнасць устаноў культуры накіравана на максімальны ахоп моладзі змястоўным вольным часам. Як бачым, цяпер у кагосьці гэта атрымліваецца, а камусьці яшчэ трэба пастарацца, каб запусціць новыя праекты, якія прыцягнуць больш значную аўдыторыю. Задача культработнікаў — прапанаваць моладзі сучасны фармат для творчага самавыяўлення, — упэўнена кіраўнік дэпутацкага корпуса раёна.\nУстановы культуры на вёсцы могуць адыгрываць лідзіруючую ролю ў развіцці пазнавальнай і мастацкай дзейнасці школьнікаў і моладзі, прывіваць любоў да родных мясцін, да сельскай працы, традыцый у вясковым побыце і культуры. Сваімі заўвагамі і прапановамі, як зрабіць рэалізацыю маладзёжнай палітыкі ў сферы культуры больш эфектыўнай, дэпутаты падзяліліся падчас круглага стала.\n— Рэсурсы для арганізацыі новых форм вольнага часу на сяле ёсць. Практыка паказвае, што маладыя людзі актыўна падтрымліваюць цікавыя ініцыятывы. Прыклад таму — папулярныя і любімыя конкурсы «Уладар сяла» і «Найлепшая маладая сям'я Гомельшчыны», — падзяліўся сваім бачаннем дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Ігар Завалей. — Шмат робіцца, і ў той жа час ёсць яшчэ значны патэнцыял! Сельскія дамы культуры павінны быць цэнтрам прыцягнення для моладзі, а для гэтага неабходна крочыць у нагу з часам, — адзначыў парламентарый. У яго выбарчай акрузе — у тым ліку значная частка населеных пунктаў Гомельскага раёна. Пра тое, як жывуць і працуюць, але і цэняць добры актыўны адпачынак жыхары раёна, дэтутат ведае па сваёй рабоце.\n— Несумненна, моладзь імкнецца заявіць пра сябе, у тым ліку праз творчасць. І ёй павінна быць дадзена такая магчымасць, а больш расказаць пра тое, якія паслугі аказваюць дамы культуры, дапамогуць сацсеткі і розныя месенджары, — лічыць парламентарый.\nУдзельнікі круглага стала адзначылі, што варыянтаў для культурнага адпачынку і духоўнага развіцця ў маладых вяскоўцаў нямала і яны досыць разнапланавыя, аднак на практыцы моладзь далёка не ўсюды актыўна наведвае сельскія дамы культуры.\nНапрыклад, у Цярэшкавіцкім Доме культуры прадстаўлены розныя аб'яднанні па інтарэсах — у тым ліку для аматараў цыркавога мастацтва, для ахвотных вывучаць замежныя мовы. Але займаюцца ў іх у асноўным дзеці школьнага ўзросту. Прадстаўнікоў працоўнай моладзі ў гэтым Доме культуры ўбачыш нячаста. Іншы прыклад — Дом культуры ў Грабаўцы, які ў цяперашні час не мае асобнага будынка, але ўстанова папулярная як сярод школьнікаў, так і сярод юнакоў і дзяўчат, якія працуюць на прадпрыемствах і ў арганізацыях. Грабаўскі Дом культуры ў супрацоўніцтве з сельскай бібліятэкай, дзіцячым садам — сярэдняй школай арганізоўвае квэсты, фестывалі, стылізаваныя святы. Кожнае мерапрыемства праходзіць з размахам і мае станоўчыя водгукі, адзначаюць у раёне.\nКалі аналізаваць у цэлым работу з моладдзю, то нельга не заўважыць, як актыўна маладое пакаленне вяскоўцаў адгукаецца і прапаноўвае дапамогу ў падтрымцы ветэранаў і састарэлых, далучаецца да суботнікаў, добраўпарадкавання тэрыторый воінскіх пахаванняў і брацкіх магіл, бярэ актыўны ўдзел у акцыях да святочных дат і дзяржаўных свят.\n— Стала традыцыйным правядзенне штогадовых сустрэч маладых спецыялістаў з кіраўніцтвам раённага выканаўчага камітэта, прадстаўнікамі розных службаў, банкаўскімі работнікамі, дзе юнакі і дзяўчаты могуць напрамую задаць хвалюючыя пытанні, ацаніць раён, у які яны прыбылі, даведацца пра яго гісторыю, геаграфію, далучыцца да экскурсій, якія арганізоўваюцца ў рамках сустрэч, паўдзельнічаць у канцэртных праграмах, — звярнула ўвагу старшыня Гомельскага раённага Савета дэпутатаў Вікторыя Ладуцька. Кіраўнік дэпутацкага корпуса таксама зазначыла, што ў раёне надаюць вялікае значэнне рабоце з адоранай і таленавітай моладдзю.\nФота Цэнтра культуры Гомельскага раёна\nЗагаловак у газеце: Дом для святаў, творчасці і адпачынку не павінен прастойваць\nНаколькі якаснае жыццё ў сельскіх населеных пунктах Ельскага раёна\nШто хвалюе мінчан?


Пераўтварэнне швейцарскі франк (CHF) і японская ена (JPY) - Калькулятар Курс валют пераўтварэнні\nCHF у JPY\nшвейцарскі франк у JPY\nCHF у JPY - швейцарскі франк у японская ена канвэртар валют\nНашы швейцарскі франк да японская ена канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 23.01.2021. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад швейцарскі франк. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць японская ена валюту па змаўчанні. Націсніце на японская ена або швейцарскі франк, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nшвейцарскі франк у японская ена канвэртар валют\nКурсы валют Абноўлена: 23.01.2021 04:54\n117,26700 JPY (¥)\n1 CHF = 117,267000 JPY\n0,008528 CHF = 1 JPY\nЯкі бягучы курс абмену для швейцарскі франк у японская ена?\nшвейцарскі франк курс у японская ена = 117,27\nКанверсія CHF у японская ена\nВы выбралі зыходную валюту CHF і мэтавую валюту японская ена з сумай 1 CHF. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nCHF у JPY канвэртар валют\nшвейцарскі франк валюта ў Ліхтэнштэйн, Швейцарыя. японская ена валюта ў Японія. Сімвал CHF з'яўляецца CHF. Сімвал JPY з'яўляецца ¥. Абменны курс для швейцарскі франк быў актуалізаваны Januar 23, 2021. Абменны курс валюты для японская ена быў актуалізаваны Januar 23, 2021. Каэфіцыент CHF мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент JPY мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс швейцарскі франк у японская ена = 117,27.\nCHF 1 ¥ 117.27\nCHF 5 ¥ 586.34\nCHF 10 ¥ 1,172.67\nCHF 50 ¥ 5,863.35\nCHF 100 ¥ 11,726.70\nCHF 250 ¥ 29,316.75\nCHF 500 ¥ 58,633.50\nCHF 1000 ¥ 117,267.00\n¥ 100 CHF 0.85\n¥ 500 CHF 4.26\n¥ 1000 CHF 8.53\n¥ 5000 CHF 42.64\n¥ 10000 CHF 85.28\n¥ 25000 CHF 213.19\n¥ 50000 CHF 426.38\n¥ 100000 CHF 852.75\nCHF у CADCHF у CNYCHF у GBPCHF у HKDCHF у IDRCHF у KRWCHF у MXNCHF у SGDCHF у USDCHF у VND


Кузьма Чорны. Спатканне ("Хмурыцца дзень...")\nСпатканне ("Хмурыцца дзень...")\nХмурыцца дзень, а вецер расчышчае неба, і часта зямля блішчыць у сонечнай радасці. Холадна. І трава халодная, і пыл над дарогамі цяжкі — паднімаецца невысока і ападае. На той бок рэчкі дубовыя кусты яшчэ голыя, алешына і крушына — як у зялёным пуху. Галлё ж дубовых кустоў — як сухія пруты — на ветры стукае і гудзе.\nСонца — пад поўдзень.\nІ пуста вакол.\nВёскі пахаваліся за ўзгоркамі і за кустамі. Палеткі ярыны, што нядаўна паўсходзіла, роўныя і голыя — птушкі жывяцца цяпер найбольш на голай зямлі, на падбаранованай раллі і каля вёсак... Жытнія палеткі плывуць і бягуць пад ветрам. Плывуць і плывуць...\nНе прывязаная да воза барана мая стукае па аглабіне і парушае гэтым роўнасць тонаў песні палёў. Еду я паволі. Звесіў босыя ногі да самай зямлі, і шкода нейк, што прыдарожная трава і зелле малыя яшчэ і не труцца аб ногі...\nУ сарочцы з пафарбаванага начырвона палатна, на дарожцы (мяжа поля і дубовых кустоў) — чалавек. Без шапкі. Валасы зачэсаны ў кружок і густа-жоўтым валам ляглі над вушыма. Барада — тыдняў два таму брытая, вусы — падстрыгаюцца. Нізкія кусты — на ўзровень з яго тварам.\nКаля ног яго куча пасечанага лому, некалькі зялёных ядлаўчын, некалькі дубовых каршакоў і альховых прутоў.\nЯ ціха праязджаю міма яго, а ён ківае мне галавою, і бачу я — вочы яго такія, як бы гэта вінаватым ён лічыць сябе.\nА голас у яго зычны і спакойны. Я прыпыняюся і гляджу на яго.\n— А зямля халодная.\n— А! Што гэта робіцца — а-яй! Ат, трава ніяк не возьмецца расці. Халадэча.\nМне ўжо хочацца гаварыць, і я пачынаю закурваць.\n— Гэта я тут кошанкі ўсеяў трохі і збіраюся дадому ехаць. Дык от, думаю сабе, і ламачча ўсякага назбіраю трохі, сяго-таго, усё роўна з пустым возам дадому ехаць, а дома яно як высахне — за мілую душу згарыць...\n— Дзіва што згарыць, уг-га!\n— Згарыць... А сам я нетутэйшы, з Цецераўцоў я. А тут гэта дачка замуж пайшла, ды пакуль што яшчэ каня не маюць, дык я, управіўшыся трохі дома, памагчы прыехаў... Дома там, сказаць, нікога няма. Старая толькі. Было тры сыны, дык толькі памяць засталася, няма. Адзін яшчэ пад Асаўцом, з немцамі як яшчэ ваявалі, дык адтуль не вярнуўся... А другі — як з палякамі біліся, дык ён з сваёю часцю якраз за тры вярсты ад Цецераўцоў праходзіў — самы фронт быў. Але які там фронт — налёт, кучкамі. Насядалі.\nЁн падышоў бліжэй да мяне...\n— ...Насядалі... і захацелася яму дадому — магнасць нейкая пацягнула яго. Вядома — чалавек заўсёды гэтак. Два гады не бачыліся — бацькі, свая сям’я... Усё жыве так... Дык ён падышоў да дома — тыя пайшлі ўперад, а ён трохі застаўся. Думаў — гадзіны дзве пабудзе дома, а там і пойдзе, дагоніць часць... Дык ён, праўда, пасядзеў можа не больш як гадзіну і збірацца пачаў. Заплакалі мы ўсе, а ён усміхаецца — зараз, кажа, вайну скончым, палякаў у пыл сатрэм, тады пабачымся... Хутка... Развіталіся мы, вывеў я яго на вуліцу, аж бачу — пуста вакол, хоць бы жывая душа. А тут выйшла — нашы адышлі трохі ўбок, а палякі і наспелі, і вярнуліся. І от жа яны — па вуліцы пяцёрых бягуць. І яго ўбачылі. Ён на прыгумень, а яны за ім. Ён хацеў выскачыць на агароды, а адзін смальнуў і палажыў. Я сяджу ў хаце і дрыжу... Не ведаю, па кім гэта стралялі... Пасля выйшаў (праз гадзіны дзве нашы вярнуліся) і аж абамлеў — ляжыць ён каля сцяны...\nІ от ён больш не гаворыць і плача.\nПра трэцяга сына я не пытаю. Гляджу на яго, маўчу. І гляджу на зямлю, як яна, у вечным абнаўленні сваім, дыхае нязлічанымі мільёнамі жывых і нежывых істот.


Спасать людей — почетная работа\n08/07/2011 СП Навіны 0\nХмелеўская амбулаторыя адчыніла перад наведвальнікамі свае дзверы на пачатку 2007 года, калі ў вёсцы будаваўся аграгарадок. Зараз на Жабінкаўшчыне існуюць пяць такіх медыцынскіх устаноў. Хмелеўская амбулаторыя сярод іншых заўжды на добрым рахунку. Найперш таму, што для тутэйшых медработнікаў абарона здароўя аднавяскоўцаў стала не проста важным прафесійным абавязкам, але й сапраўдным клопатам душы.\nАмбулаторыя абслугоўвае аграгарадкі “Хмелеўскі” і часткова суседні — “Сцяпанкаўскі”.\nВа ўтульным памяшканні, размешчаным у цэнтры вёскі, знайшлося месца для кабінета зубнога ўрача, дзе працуе выдатны спецыяліст Г.В.Андрасюк, ёсць фізкабінет, аптэчны кіёск, пакой дзённага стацыянару, адным словам усё, што дазваляе аператыўна і якасна аказваць разнастайныя медыцынскія паслугі вяскоўцам, каб не даводзілася спяшацца са сваімі болямі-хваробамі ў райцэнтр.\nКалектыў узначальвае ўрач Т.Г.Болдырава. Паводле водгукаў хмелеўцаў, Таццяна Георгіеўна — чалавек надзвычай энергічны, працавіты, з выдатнымі прафесійнымі здольнасцямі і чалавечымі якасцямі.\n— Доктар у нас харошая і амбулаторыя чыстая, прыгожая, нам вельмі патрэбная, бо ўсё тут па-людску і для людзей зроблена, — гаворыць наведвальніца Ганна Андрэеўна Мышко. — Да мяне дачка Таня з Санкт-Пецярбургу прыехала, сюды зайшла і ўсё здзіўлялася: “Вясковая бальнічка, а лекамі поўная! Гэткага ў Расіі не ў кожнай аптэцы і ў горадзе знойдзеш”.\nЗазірнулі ў кіёск, які вызначаецца разнастайнасцю лекавых прэпаратаў, гігіенічных сродкаў, якіх штомесяц прадаюць жыхарам Хмелева і навакольных вёсак на тры мільёны рублёў.\n— За медыкаў я свечку ў храме гатовая паставіць, — працягвае пацыентка. — Каб не яны, дык мой Васіль ужо б на могілках ляжаў, а так — тупае яшчэ!\nЖанчына размяняла восьмы дзясятак, а сюды прыйшла, як сама кажа, каб “адпачыць пад кропельніцай ды трошкі здароўе падтрымаць”. Пакуль праходзіла працэдуру пра выпадак, што надарыўся з мужам, расказала падрабязней:\n— Неяк вясной яму стала раптоўна блага, нават прытомнасць страціў. Я пачала сярод ночы тэлефанаваць нашаму фельчару. Людміла Аляксандраўна хуценька прыбегла, “паваражыла” над Васем, што патрэбна зрабіла. А каб была тая дапамога далёка… і думаць боязна…\nФельчар, вядома, для ўрача — першы памочнік і правая рука. Л.А.Макарэвіч восем гадоў, як пераехала сюды з Бярозы. Па спецыяльнасці яна акушэрка, таму размову пачалі пра самых маленькіх вяскоўцаў. Зараз у амбулаторыі наглядаецца пяцёра немаўлятак, яшчэ на ўліку восем цяжарных. Сярод будучых маці трошкі неяк нечакана “ў лідары” выйшлі сакалоўскія: палова з іх з гэтай вёскі.\nЯк сведчыць дзіцячая медсястра Алена Іванаўна Крыцкая, у пашпарце амбулаторыі 32 шматдзетныя сям’і, але гэта не мяжа. Чакаецца, што маладыя сем’і, якія абжываюцца ў новых дамах (а іх шмат у апошнія гады пабудавана ў вёсцы), таксама пажадаюць, каб буслы хуценька пад іх стрэхі прынеслі як мага больш “падарункаў”. “А мы ўжо, — гаворыць яна, — маленькіх, каб здаровенькімі раслі, дагледзім абавязкова”.\nПад апекай хмелеўскіх медыкаў 17 населеных пунктаў, да далёкіх і невялічкіх вёсак (такіх як Хмялёўка альбо Багдзюкі) было б складана дабірацца, калі б амбулаторыя не мела сваёй машыны. 1 ліпеня, калі мы завіталі ў Хмелева, у вадзіцеля “хуткай дапамогі” Сцяпана Сцяпанавіча Грыцука быў дзень нараджэння. Святкаваў, як гэта бывае нярэдка, — на выездзе… Зразумела, людзі чакаюць неадкладную дапамогу… Калі ў некага боль, дык свята можа пачакаць…\nДарэчы, Алена, дачка С.С.Грыцука, таксама ўжо другі год працуе ва ўстанове. Дзяўчына — медсястра фізкабінета, зараз на тры месяцы, каб павысіць сваю кваліфікацыю, паехала на курсы. Шмат у жыцці паспявае: і вучыцца ва ўніверсітэце, і спявае-танцуе ў знакамітых “Хмелеўскіх валацугах”. З работнікамі СДК, якімі кіруе маці Алены — Таццяна Дзмітрыеўна Грыцук, у медыкаў надзвычай добрыя адносіны. Сёлета ў іх прафесійнае свята зноў завіталі культработнікі. Вясёлыя прыпеўкі з вуснаў гарэзлівых валацуг — гэта таксама лекі для душы! Неаднойчы ў СДК ладзіліся вечарыны, лекцыі па здароваму ладу жыцця з удзелам медыкаў.\nВялікую дапамогу, сапраўдны клопат яны адчуваюць і ад старшыні Хмелеўскага сельвыканкама Ірыны Міхайлаўны Андрайчук. На тэрыторыі сельсавета жывуць 60 інвалідаў, і за кожным патрабуецца, вядома, асаблівы нагляд.\n— Напрыклад, інвалід І групы Іна Нячай з Селішчаў тры гады таму нарадзіла Мацвейку, — расказвае фельчар, — разам з работнікамі сельсавета часта наведваем жанчыну, разам гадуем цудоўнага хлопчыка. А як І.М.Андрайчук клапоціцца пра ветэранаў! Адкрытае ў чалавека сэрца, сапраўдная гаспадыня. Часам нават нас падштурхоўвае: “Заходзіла ўчора да старой жанчыны, тая плача, скардзіцца, быццам, усімі яна забытая, наведайце абавязкова”.\nВось і спяшаецца “хуткая дапамога” па розных адрасах у Сакалова, Селішча, Дзяменічы, Лясоты, Сцяпанкі, Горкі, Жыцінь, дзе жывуць ветэраны — удзельнікі баёў Вялікай Айчыннай.\n— Калі нешта ў нашым жыцці добра, — разважае напрыканцы нашай размовы Л.А.Макарэвіч, — дык гэта ад Бога. Да нас надзвычай прыхільна ставіцца айцец Серафім, настаяцель Хмелеўскага мужчынскага манастыра, чыё слова многіх лечыць і духоўна, і фізічна. Усе ягоныя манахі абавязкова абследуюцца ў нашай амбулаторыі. Ён павучае сваіх прыхаджан: “Урачы — ад Бога. Ідзіце да іх, яны дапамагаюць”.\nНа здымках: фельчар-акушэр Л.А.Макарэвіч аказвае ўрачэбную дапамогу Г.А.Мышко; зубны ўрач Г.В.Андрасюк прымае чарговага пацыента; маленькі хмелевец на прыёме ў медыцынскай сястры А.І.Крыцкай.


Сёння - міжнародны дзень абдымкаў\n18:07 23 верасня 2018\n© Flickr/ Matthew G\n15:25 21.01.2016 (абноўлена 14:43 26.01.2016) Атрымаць кароткую спасылку\nГэтае душэўнае свята адбываецца двойчы на год.\nМІНСК, 21 сту — Sputnik. Дзень абдымкаў — свята, якое адзначаецца 21 студзеня і 4 снежня. Згодна з традыцыяй свята, трэба заключыць чалавека ў сяброўскіх абдымках — іх дарыць можна нават незнаёмым людзям. У гэты дзень таксама праводзяцца розныя флэшмобы, звязаныя з абдымкамі.\nСтудзеньскі дзень абдымкаў быў заснаваны ў ЗША ў 1986 годзе пад назвай Нацыянальнага дня абдымкаў (англ. National Hugging Day), а затым распаўсюдзіўся і па ўсім свеце.\nМіжнароднае снежаньскае свята з'явілася ў 70-х гадах XX стагоддзя, склаўшыся ў студэнцкім асяроддзі заходнееўрапейскай моладзі, але дакладныя абставіны яго з'яўлення невядомыя.\nКажуць, падчас сяброўскіх абдымкаў людзі абменьваюцца душэўным цяплом. Існуюць і "навуковыя" абгрунтаванні карыснасці абдымкаў: прыязныя дотыкі павышаюць імунітэт, стымулююць цэнтральную нервовую сістэму, павышаюць у крыві ўзровень гемаглабіну, а таксама іншага гармону — аксітацына, які выклікае добразычлівае стаўленне да іншых людзей.\n17:55Сіноптыкі: у пачатку тыдня па Беларусі праляціць вецер з хуткасцю 100 км/г


Лекары Лагойскага раёна адмовіліся рабіць аборты | Krynica.info\nЛекары Лагойскай цэнтральнай раённай бальніцы адмовіліся рабіць аборты, дзякуючы чаму раён стаў першым у Беларусі, які адмовіўся ад перапыненняў цяжарнасці. Галоўны лекар бальніцы Юрый Будзько кажа, што ўсё пачалося ў лютым 2016 года, калі ўсе акушэры-гінеколагі прынеслі заявы пра тое, што аперацыі па перапыненні цяжарнасці праводзіць не хочуць.\n«Заўважу, гэта закладзена ў артыкуле 27 закона аб ахове здароўя: урач мае права адмовіцца рабіць аборт па этычных прычынах, калі гаворка не пра медыцынскія і сацыяльныя паказанні», – сказаў ён, перадае «Советская Белоруссия».\nТых жа, хто настойвае на аборце, адпраўляюць у абласную бальніцу. Аднак за 2016 год было толькі дзве такія пацыенткі. А ў 2017 годзе ў раёне было зроблена тры аборты па медыцынскіх паказаннях і адзін па сацыяльных – жанчыне з небяспечнага асяроддзя, цяжарнай ў дзявяты раз.\n«Штучнае спыненне цяжарнасцi закон трактуе не як меддапамогу, а як паслугу, таму лекар вольны сам выбіраць, аказваць яе ці не. І мае на гэта маральна-этычнае права», – адзначыла акушэр-гінеколаг гінекалагічнага аддзялення ЦРБ Ірына Казлоўская.\nМіж тым праваслаўны епіскап Барысаўскі і Мар’інагорскі Веніямін лічыць, што «мала ўгаварыць пакінуць дзіця – галоўнае, дапамагчы пасля родаў, па магчымасці вырашыць жыллёвае, фінансавае пытанне». «Калі мы разам возьмемся, то будзе і вынік – і для канкрэтнай сям’і, і для маральнага здароўя грамадства», – лічыць ён.\n14.09.2017 Беларусь| Тэгі: аборты, Веніямін, Лагойск, праваслаўныя, пралайф\nЕпіскап Веніямін узначаліў храмавае свята ў Крайску\nЕпіскап Веніямін наведаў Барысаўскі нарадзільны дом


На Миорщине появились первые тысячники на жатве! » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nНа Міёршчыне з'явіліся першыя тысячнікі на жніве!\nНа другім тыдні жніўня ў раёне на жніве з’явіліся першыя тысячнікі, адразу два. Запаветную колькасць першым намалаціў Анатоль Сачыўка з СУП «Цітова» на камбайне NEW HOLLAND, на 7 жніўня на яго рахунку было ўжо 1 052,6 тоны зерня.\nБольш за тысячу тон збожжа першым у раёне перавёз на МАЗе вадзіцель ААТ «Мерыца» Валерый Каськевіч. На 7 жніўня ён даставіў на дапрацоўку 1 121 тону зерня.\nСярод гаспадарак на ўборцы па-ранейшаму лідзіруе ААТ «Мерыца» (дырэктар Алена Лаўрыновіч, старшыня прафкама Святлана Макарава). Тут абмалочана 436 гектараў збажыны, што складае 38,4 % пасеваў, сабрана 1 660 тон зерня пры сярэдняй ураджайнасці 38,1 цэнтнера з гектара.\nСклад перадавых камбайнераў крыху абнавіўся. На айчынных машынах наперад выйшаў Андрэй Язёнак з «Мерыцы» з намалотам 572 тоны з 149 гектараў, за ім Юрый Варонька з райаграсэрвісу – 568,4 тоны і 188 га, Юрый Арол з «Дрыгуч» – 536,9 т і 178 га.\nНапал спаборніцтва паўплываў і на расклад сярод маладзёжных экіпажаў камбайнаў. Лідзіруе Аляксей Мароз на КЗС-1218 з філіяла «Павяцце», які з 219 гектараў намалаціў 656 тон зерня. На другой прыступцы Сяргей Матэленак з «Дрыгуч», на такім жа камбайне ён мае 546,4 тоны з 183 га. Трэцяе месца за Аляксандрам Васільевым з ААТ «Любінова» на КЗС-10К – 484 тоны з 174 гектараў.\nІгара Гаўрыловіча з СУП «Чэрасы» на некалькі дзён выбіла са строю паломка «галандца», ён намалаціў 871,4 тоны, убраў 268 га.\nНа адвозцы зерня следам за тысячнікам на МАЗах ідуць Станіслаў Невядомскі з ВУПКУ «Міёрскі», на рахунку якога 859,6 тоны зерня, і Аляксандр Бунта з «Чэрасаў» – 822,4 тоны.\nСярод маладых вадзіцеляў найлепшым застаецца Андрэй Маляўка з «Узмёнскага краю» з 735,1 тоны перавезенага збожжа.\nСамы высокі паказчык сярод машыністаў сушыльных агрэгатаў застаецца ў Аляксандра Стомы з «Туркова» – апрацаваў 850 тон зерня.