У VII-VIII стст. у Лекцыянарыі былі прадугледжаны чытанні на шэсць нядзель Адвэнту. Згодна з «Энцыклапедыяй каталіцтва» Гарпера Колінза, выдадзенай пад рэдакцыяй Рычарда МакБраена, Папа Рыгор Вялікі, які памёр у 604 г., стаў сапраўдным вынаходнікам рымскага Адвэнту. Ён абмежаваў гэты перыяд чатырма тыднямі і склаў для яго спецыяльныя малітвы і антыфоны. Гол (Францыя) узбагаціў літургію Адвэнту элементамі, якія ў XII ст. пасля зліцця рымскага і галіканскага абрадаў увайшлі ў рытуалы ўсяго Касцёла.\nІ ўсё ж лепшай магчымасцю для сустрэчы з Панам з'яўляецца сакрамэнт прымірэння. Прызнаючы свае грахі і недахопы, мы сустракаемся з нязгаснай любоўю, якая ўсё прабачае і абнаўляе. І нават калі нам здаецца, што чагосьці Бог ужо сапраўды нам не даруе, Ён заўсёды застае нас знянацку не толькі словамі прабачэння, але і шырокімі абдымкамі.\nНіжэй згаданы рахунак сумлення павінен дапамагчы табе падрыхтавацца да адвэнтавай споведзі. Адказваючы на прапанаваныя пытанні, папрасі Духа Святога ўказаць табе ўсё тое, што Ён хоча вылечыць у табе і дараваць. Малі Яго, каб даў табе сілу пазбягаць грэх, каб яшчэ глыбей спазнаць, што Езус заўсёды з табой.\n«Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёю, і ўсім розумам тваім»\n1. Ці прызнаю я ўладу Бога над сваім жыццём? Да якой ступені я стараюся ажыццявіць уласныя задумы, а Богу даю месца толькі тады, калі мне гэта зручна? Ці не кіруюць маім жыццём мае ж імкненні і амбіцыі настолькі, што я адварочваюся ад запаведзей Бога?\n2. Ці я не занядбоўваю дзень Пана, прызначаны для праслаўлення Бога і знаходжання ў Яго прысутнасці?\n3. Ці я вымаўляю імя Божае з павагай?\n1. Ці я не адштурхнуў ад сябе каго-небудзь з членаў сваёй сям'і, з блізкай радні, калег або суседзяў? Наколькі я ў сваіх словах і ўчынках з павагай стаўлюся да іншых людзей?\n2. Ці я цікавіўся жыццём бедных, хворых і тых, хто пакутуе? Ці гэта мая цікавасць пераходзіла ў справы, асабліва ў тым, што тычыцца захавання справядлівасці на прыкладзе любові і міласэрнасці Хрыста?\n3. Ці я не раздражняўся? Ці не паддаваўся парывам гневу? Ці не захоўваў надоўга крыўду або прыкрасць?\n4. Ці няма каго-небудзь, хто б параніў або пакрыўдзіў мяне і каму я павінен дараваць? Ці я не запляміў чыё-небудзь добрае імя зласлоўем і абгаворваннем?\n5. Ці заўсёды я выказваў належную павагу да бацькоў? Ці не дазваляў сабе цынізму або непачцівасці ў адносінах да законнай ўлады?\n6. Ці я не знаходзіўся пад уплывам дрэнных думак? Ці не рабіў якіх-небудзь нячыстых учынкаў, за якія павінен быў бы прасіць у Бога прабачэнне?\n7. Ці заўсёды я быў праўдзівы ў сваіх словах і ўчынках? Ці сумленна я выконваў свае прафесійныя абавязкі?\n8. Ці не забруджваў сваё цела ўжываннем наркотыкаў, алкаголю або празмернасцю ў ежы?\n9. Ці я не ўдзельнічаў у якіх-небудзь акультных рытуалах?\n10. Цяпер я павінен прыгадаць усё тое, праз што Дух Святы вядзе мяне да пакаяння: ці няма якіх-небудзь забытых або раней не заўважаных старых грахоў, г.зн. ран, якія патрабуюць лячэння? Ці няма ў мяне нейкіх асаблівых цяжкасцяў?\nПаводле матэрыялам DOMUS AMICUS


Неймаверныя абвінавачваньні супраць Красоўскага\n11.10.2006 / 13:19\nВыглядае, што новымі абвінавачваньнямі Паўла спрабуюць вымусіць «прызнацца» ў тэрарызьме.\nНезарэгістраванаму праваабарончаму цэнтру «Вясна» стала вядома, што, акрамя выбухаў у Віцебску 14 і 22 верасьня 2005 г., жодзінскаму актывісту Паўлу Красоўскаму інкрымінуюць яшчэ два крымінальныя эпізоды за 1999 г. згодна з арт.139 ч.2, пункты 7, 8, 16 («забойства, спалучанае са згвалтаваньнем ці гвалтоўнымі дзеяньнямі сэксуальнага характару; з мэтай схаваць іншае злачынства ці аблегчыць яго зьдзяйсьненьне; учыненае асобай, якая раней учыніла забойства»). Санкцыяй у дадзеным артыкуле прадугледжваецца пажыцьцёвае зьняволеньне ці сьмяротнае пакараньне. Допыт Красоўскага працягваецца.\nУсё выглядае так, нібы новымі абвінавачваньнямі Паўла спрабуюць зламіць і вымусіць «прызнацца» ў тэрарызьме.\nАрышт Паўла Красоўскага выглядае прадвесьнікам новых мэтадаў перасьледу актывістаў беларускай апазыцыі. Калі раней асуджалі да зьняволеньня паводле «палітычных» артыкулах, такіх, як маляваньне «графіці» на сьценках ці арганізацыя масавых беспарадкаў, дык Красоўскага зьвінавацілі па звычайнай «крыміналцы». Абвінавачваньні супраць Красоўскага (тэрарызм у 2005 г., у часе, калі Красоўскі быў за межамі краіны, і забойствы, нібыта зьдзейсьненыя ў 1999 г., калі Красоўскаму было 16 гадоў) выклікаюць жах. Кожны можа паставіць сябе на месца Паўла, ягонай маці або нявесты.\nМіж тым у Салігорску ўжо распачатая крымінальная справа супраць моладзевага актывіста Івана Шылы па падозраньні... у крадзяжы.\nПры гэтым на памяць прыходзяць найгоршыя мэтады правакацый і дыскрэдытацыі, якія ўжывалі спэцслужбы дыктатарскіх рэжымаў мінулых часоў, каб запалохаць пратэставыя слаі насельніцтва і перадусім моладзь.\nАбвінавачваньні супраць маладафронтаўцаў Севярынца, Фінькевіча, Дашкевіча і асабліва Красоўскага вымагаюць неадкладнай і салідарнай рэакцыі беларускага незалежнага грамадзтва і сусьветнай супольнасьці. Гэта якраз той выпадак, калі правяраецца сьпеласьць нацыі.


Зменіце шампунь - хоць бы ў міжсезонне. Вам патрэбныя тыя, у якіх не змяшчаюцца агрэсіўныя ПАВ-кампаненты (SLS) і сіліконы - яны усушваюць скуру галавы і вытанчаецца валасы. А вось арганічныя алею - добры знак: яны неабходныя для харчавання валасоў і надання ім мяккасці.\nФитосредства - выдатны выбар для восеньскага hair-сыходу\nВыкарыстоўвайце кандыцыянеры і эмульсіі з ўвільгатняе эфектам. Прычына простая: накорміш вільгаццю пасмы больш падатлівым і эластычныя, добра трымаюць форму і паддаюцца кладцы. Пашкоджаныя і сухія валасы пушатся, тапырацца, хутка губляюць аб'ём і свежасць.\nЎвільгатненне - сакрэт здаровых валасоў\nНя пазбягайце сродкаў для кладкі. Большасць з іх лепш за ўсё працуе менавіта ў халодную пару года, абараняючы валасы ад перападу тэмператур, падвышанай вільготнасці і парываў ветру. Не абавязкова выкарыстоўваць лакі і пены экстрасильной фіксацыі - зьвярніце ўвагу на прадукты новага пакалення: спрэі з экстрактамі солі і шоўку, вэлюму і текстурирующие гелі. Такія сродкі здольныя ствараць натуральны аб'ём без пацяжэнні, захоўваць даўгавечнасць і прывабнасць стайлінгу на працягу некалькіх дзён.\nПрадукты для стайлінгу - залог элегантнай кладкі\nЗабяспечце каранёў валасоў паўнавартаснае харчаванне. Падбярыце вітамінавы комплекс для ўмацавання валасоў - аслабленыя пасмы схільныя выпадзення і ломкасці. Перайдзіце на больш інтэнсіўную сістэму сыходу: мусы, маскі і бальзамы з пратэінам, кератином і натуральнымі алеямі нададуць валасам шаўкавістасць, эластычнасць і мяккі бляск.\nВітаміны і мікраэлементы - для ўмацавання валасоў\nЯк хутка паскорыць рост валасоў?\nАфарбоўка валасоў - глазирование\nАлей ад перхаці - парады і карысныя рэцэпты\nКасічкі на кароткія валасы\nЧым небяспечна вегетарыянства?\nСмузи з апельсінаў і банана\nСуп-пюрэ са свіным мовай і бураком\nЯкая самая натуральная добрая касметыка?\nПершы дзень нараджэння дзіцяці: ідэі для вясёлага свята\nПаліць мама і будучы малы - гэта сумяшчальна?\nРепейное маска: выратаванне для сухіх і ломкіх валасоў у хатніх умовах\nСтас Костюшкин пагаліўся ў экстрэмальных умовах\nШкодныя лекі: як лячыцца, каб не захварэць\nПравільна накласці дзённай макіяж\nДогляд за нагамі, прыгожыя ногі\nРэцэпты посных страў з кальмаров


Іван Кірчук. "Залатыя горы".\nПершая публікацыя з серыі — у № 3.\nДождж і вогненны захад. Што за фарбы? Пра што мне піша неба гэтымі знакамі? Што нас чакае? Чаму менавіта гэты колер сёння галоўны на нябеснай палітры?\n6:15. Ноччу нехта засяляўся, тупаў, грукаў дзвярыма. А я ўсю ноч займаўся абрадам: расстаўляў рэквізіт, рабіў рытуальную паляну, збіраў трэбы, распальваў мноства вогнішчаў.\nХудая, як поп-зорка, падушка ды лёгкая, але чужая коўдра не давалі сну! А 2 гадзіне сеў маліцца на пацерках. Уяўляў дзве энергіі Роду: мужчынскую і жаночую. Чаму я так маліўся? І менавіта тут… Не ведаю.\nМне трэба сур’ёзна падрыхтавацца да Купалля. У галаве мільгаюць нейкія новыя сцэны: з расой, агнём… Трэба пачытаць загаворы, спаліць у агні ўсё дрэннае…\n10.50. Капліца радавала чысцінёй і прахалодай. Я сеў за малітвы. Звыкла — чатыры кругі пацерак.\nЗайшоў у касцёл і замовіў службу за бацьку, дзеда Казіміра, бабулю Кацю, дзеда Тамаша і бабулю Паўлінку. А другую замовіў за здароўе Машы, Алы, мамы і сябе.\nПотым зайшоў у манастыр. Там былі ўсталяваны сталы і гарэла шмат свечак. Я набыў шэсць, запаліў іх у гонар Продкаў. Калі верыць адной відушчай з Масквы, у мяне ў Родзе былі праваслаўныя. Маліўся каля свечак, прасіў Усемагутнага дараваць грахі майму Роду.\nХоладна, трохі пагуляў па старым горадзе. Польская, французская, італьянская гаворкі, перакладчыкі. Чародкі турыстаў. Крамы радуюць багаццем, але нічога не магу прачытаць…\n15.30. Змяняецца надвор’е і змяняюцца планы. Хтосьці ўжо перашкаджае? Я сядзеў, рыхтаваўся “вешаць”, маляваў. Але патэлефанавала Алёна, сказала, што дзеці раз’ехаліся і што працаваць будзем толькі заўтра, і тое пасля 18.00.\nУ кватэры каля мяне блукала лянота, адзінота. Усё! Бегма — у горад!\n19.55. Цэнтр горада зацягнуў мяне ў людскі вір. Я стаў разглядаць і вывучаць усё! Каля катэдры фатаграфавалася вяселле. Іх разглядалі замежнікі і таксама фатаграфавалі. Маладыя губляліся на гэтай агромністай плошчы. Я падумаў: “Навошта трапляць пад прыцэлы сотняў вачэй? Тут жа — натоўпы турыстаў”. Але ці ж думаюць аб гэтым маладыя? Ім так хочацца пахваліцца шчасцем. Я зайшоў унутр. Пагрузіўся ў малітвы, і хутка пачалася служба на літоўскай.\nІшоў уздоўж берага ракі Нёман. Успаміналіся нейкія моманты жыцця. Шкадаваў пра многае. Зараз хацелася правесці дзяцей па гэтых святынях, каб жыла наша родавая традыцыя пілігрымаў…


Згуртаваньню Беларусаў Канады - 60. Урбаністычнаму ляндшафту Таронта белага і чырвона колераў не бракуе. “Кляновы Ліст” годна лунае над шматлікімі дзяржаўнымі ўстановамі, пры школах, у парках і на гарадзкіх плошчах. Аднак папаўдні ў нядзелю, 30 лістапада, Гарадзкая Ўправа “другой сталіцы Канады” была нашмат бел-чырвона-бялейшая, чым заўсёды. Да кляновага ліста далучыліся бел-чырвона-белыя палосы нашых шматлікіх штандараў. Імі тутэйшыя б... Болей »\nПрэзыдэнцкія выбары ў ЗША. Прэзыдэнцкая выбарчая кампанія, што напэўна будзе прызнаная галоўнай падзеяй гэтага году, скончаная. Падчас кампаніі выявіліся моманты, якія ўласьцівыя для амэрыканскай палітыкі, але могуць расчараваць людзей, для якіх Амэрыка ўяўлялася дасканалым увасабленьнем свабоды і дэмакратыі. Сярод іх – неаб’ектыўнасьць і перадузятасьць большасьці сродкаў масавай інфармацыі і некрытычнае запазычаньне т. зв. лібэральных ... Болей »\nФорум Беларусаў Паўночнай Амэрыкі Форум. Уканцы жніўня сёлета ў Стронгсвіле каля Кліўленду (штат Агаё) прайшла чарговая 28-я Сустрэча Беларусаў Паўночнай Амэрыкі. Традыцыйна, Сустрэчы праводзяцца штодва гады ў адной зь мясьцінаў ЗША або Канады і рыхтуюцца сумесна буйнейшымі беларускімі арганізацыямі — Беларуска-Амэрыканскім Задзіночаньнем (БАЗА) і Згуртаваньнем Беларусаў Канады (ЗБК). Мэтай Сустрэчаў, якія зьяўляюцца найвялікшымі сходам... Болей »\nНовы плян акупацыі Беларусі Аналіз падзеяў за гэты год, і асабліва за апошні месяц, паказвае на існаваньне новага шматступеннага расейскага пляну акупацыі Беларусі. Пра існаваньне гэтага пляну ведае Лукашэнка. Расейцы шмат што ўзгаднялі зь ім. Выбух у Менску 4-га ліпеня, падрыхтаваны расейцамі, паслужыў сыгналам да канкрэтных дзеяньняў, дастасаваных да выбарчай кампаніі. Першае, што было зроблена пасьля выбуху, – беларускія кіраўнічыя к... Болей »\nПарад Тыдня Паняволеных Народаў на Мангэтане Унью-Ёрку на Мангэтане 13 ліпеня адбыўся штогадовы Марш Паняволеных Народаў. Гэтая імпрэза, якой адчыняецца Тыдзень Паняволеных Народаў, прайшоў ужо ў 50-ы раз. Амаль 50 год таму назад, у ліпені 1959 году Кангрэс Злучаных Штатаў абвесьціў, а прэзыдэнт Айзэнгаўэр зацьвердзіў Публічны Закон № 86-90, у выніку якога трэці тыдзень ліпеня што-год адзначаецца як Тыдзень Паняволеных Народаў, каб нага... Болей »\nМітынг ў Нью Ёрку Ня гледзячы на моцны дождж, 15 чэрвеня 2008 году Згуртаваньне Беларускай Моладзі ў Амэрыцы разам зь Беларуска Амэрыканскім Задзіночаньнем правялі мітынг у падтрымку змаганьня беларускай моладзі за незалежную і дэмакратычную Беларусь і ў падтрымку свабоды веравызнаньня ў Беларусі. Мітынг прайшоў на Мангэтане ля штаб кватэры ААН. Напачатку да прысутных зьвярнуўся былы шматгадовы старшыня БАЗА 93 гадовы Антон Шукелойць. Ё... Болей »\nХіратонія новага япіскапа Адбылася даўгачаканая на эміграцыі падзея – хіратонія новага япіскапа Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Ім стаў япіскап Сьвятаслаў. Пасьля сьмерці Першагерарха БАПЦ Мітрапаліта Ізяслава (26 лістапада 2007 году), БАПЦ асірацела, і яе апекуном быў архіяпіскап Уманьскі і Дэтройтаўскі ЎАПЦ Аляксандар. 11 травеня 2008 году герархамі Ўкраінскае Аўтакефальнае Праваслаўнае Царквы ў ЗША архіяпіскапам Аляксан... Болей »\nБеларускі Цэнтар у штаце Канзас Угорадзе Ўінфільдзе, штат Канзас, 19 красавіка пры Саўт-Ўэстэрн каледжы адкрыўся Цэнтар беларускіх дасьледаваньняў (Center for Belarusian Studies, Southwestern Colege, Winfield, KS) Напярэдадні ўніврсытэт наведалі Старшыня Рады БНР Івонка Сурвілла і былы Старшыня Вярхоўнага Савету Беларусі Станіслаў Шушкевіч. У гонар гэтай падзеі над каледжам былі ўзьнятыя бел-чырвона-белы сьцяг, а таксама сьцягі ЗША, Кан... Болей »


22 студзень 2020, 11:02\nРасейская энэргетычная субсыдыя вельмі значная для Беларусі, таму ад вынікаў перамоваў у нафтагазавай сфэры будзе залежаць далейшая дынаміка беларускай эканомікі. Такі прагноз зьмяшчаецца ў аглядзе, які падрыхтавалі спэцыялісты цэнтру макраэканамічных дасьледаваньняў расейскага «Сбербанка», паведамляе БелаПАН.\nАналітыкі нагадваюць, што цяпер Беларусь залічвае ў свой бюджэт вывазныя мыты на нафтапрадукты, памер якіх уніфікаваны з рашэньнямі расейскага боку. «Павышэньне падатку на здабычу карысных выкапняў разам са зьніжэньнем экспартных мытаў у Расеі пакінуць Беларусь без дадатковых даходаў і істотна пагоршаць рэнтабэльнасьць беларускіх НПЗ», — гаворыцца ў аглядзе.\nАналітыкі «Сбербанка» адзначаюць, што беларускі бок настойвае на кампэнсацыі даходаў, якія выпадаюць у сувязі з рэалізацыяй падатковага манэўру ў нафтавай галіне Расеі, «але перамовы пакуль не прынесьлі бачных вынікаў».\nАкрамя таго, ня вырашана пытаньне з умовамі паставак газу ў Беларусь. «Масква пастаўляе Беларусі газ па цэнах амаль у два разы ніжэйшых, чым у краіны Эўропы», — гаворыцца ў аглядзе.\n«Сумарны аб’ём энэргетычнай субсыдыі Расеі ацэньваецца ў 4,5 млрд даляраў, што складае прыкладна 7% ВУП Беларусі», — адзначаюць аналітыкі «Сбербанка». Такім чынам, лічаць яны, вынікі беларуска-расейскіх перамоваў у нафтагазавай сфэры «шмат у чым вызначаць далейшую дынаміку беларускай эканомікі».\nУ 2019 годзе беларуская эканоміка вырасла на 1,2%, хаця Міністэрства фінансаў Беларусі ў пачатку лістапада прагназавала, што па выніках 2019 году чакае росту аб’ёмаў рэальнага ВУП на 2,9% да мінулага году, а Лукашэнка на 2019 год ставіў задачу росту ВУП на «ня менш за 4%» у суадносных цэнах.\nЗгодна з афіцыйным прагнозам уладаў, у 2020 годзе ВУП павінен павялічыцца на 2,8%. Бюджэт на 2020 год разьлічылі на рост ВУП усяго на 1,9% — гэта «базавы» сцэнар эканамічнага разьвіцьця. Разам з тым міжнародныя фінансавыя арганізацыі прагназуюць, што тэмпы эканамічнага росту ў Беларусі будуць захоўвацца нізкімі. Паводле прагнозу Ўсясьветнага банку, беларускі ВУП за 2020 год вырасьце на 0,9%, за 2021 і 2022 — на 0,5% за год. МВФ прагназуе рост у 2020 годзе на ўсяго 0,3%.


Шаноўнае спадарства. Сардэчна запрашаем на афіцыйную зарезка партыі для 2018. Бязмежжа пачынаецца зараз! (Вытворчасць) - Нье зваротнага адліку для дыджэяў, VJS, Начныя 2019\nSKU: DJ DROP 100 - # 11-2018 катэгорыя: DJ Drops\nШаноўнае спадарства. Будзьце гатовыя да падзеі ў адрозненні ад любога вы калі-небудзь бачылі. Вы збіраецеся выпрабаваць лепшую частку 2017 і 2018 (вытворчасць)


Два гатункі “рускіх нацыяналістаў” (гатунак другі - сапраўдныя; частка 2е) - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nДва гатункі “рускіх нацыяналістаў” (гатунак другі – сапраўдныя; частка 2е)\nВерасень 28, 2012\t| 37 каментарыяў\nНаступным “рускім нацыяналістам” можна лічыць генерала Пятрова (гл. фота). Ён сябе так не называў, але па шэрагу аб’ектыўных прыкмет (сістэма каштоўнасьцяў і ўяўленьняў разам з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй) гэтага рускага чалавека ўсё ж варта аднесьці да групы асоб, якіх мы цяпер разглядаем. Пачнем з фармальнай біяграфіі.\nПятроў Канстанцін Паўлавіч нарадзіўся ў жніўні 1945 года (г. Нагінск, Маскоўская вобласьць), памёр 21 ліпеня 2009 г. у Маскве (гл. http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D0%B5%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%B2,_%D0%9A%D0%BE%D0%BD%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BD%D1%82%D0%B8%D0%BD_%D0%9F%D0%B0%D0%B2%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87) Зьяўляецца савецкім і расейскім грамадскім і палітычным дзеячам. Кандыдат тэхнічных навук, член (акадэмік) Міжнароднай акадэміі інфарматызацыі. Генерал-маёр.\nДатэрмінова звольнены з Узброеных Сіл РФ у лістападзе 1995 года. Старшыня Прэзідыума Цэнтральнага Савету Усерасейскай палітычнай партыі «Курсам Праўды і Яднаньня». Загадваў кафедрай ва Ўдмурцкім дзяржаўным універсітэце.\nНарадзіўся ў сям’і рабочых: бацька – Пятроў Павал Паўлавіч, працаваў сталяварам; маці – Пятрова (Волкава) Алімпіяда Афінагенаўна, працавала ткачыхай.\nУ 1967 годзе скончыў Серпухаўскае вышэйшае камандна-інжынернае вучылішча ракетных войскаў. У 1976 годзе скончыў камандны факультэт Акадэміі ракетных войскаў ім Дзяржынскага. Службу праходзіў у вайскова-касьмічных сілах СССР і РФ. Займаў пасады начальніка штабу 4-га цэнтра, начальніка 4-га цэнтра касмадрома “Байканур”, намесьніка начальніка Цэнтра кіраваньня палётамі, намесьніка начальніка Вайскова-касьмічнай акадэміі імя Мажайскага. Удзельнічаў у распрацоўцы і выпрабаваньнях касьмічнай сістэмы «Энэргія-Буран».\nЗ 1991 года займаўся актыўнай палітычнай дзейнасьцю і распаўсюджваньнем сваіх поглядаў на Канцэпцыю грамадскай бясьпекі (КГБ – рус. КОБ). У лістападзе 1995 года ўказам Прэзідэнта Расеі Ельцына і загадам міністра абароны Грачова быў датэрмінова звольнены з Узброеных Сіл за адкрытае выступленьне супраць развалу Расеі й яе арміі; адна з фармулёвак загаду гучала: за «пабочную навуковую дзейнасьць».\nПрытрымліваўся патрыятычных поглядаў, актыўна выступаў за разьвіцьцё патрыятычнага руху ў Расеі.\nЗьяўляўся прыхільнікам ідэй нэапаганства. Прайшоў абрад расхрышчэньня й імянарачэньня (Вяшчун Мерагор) у 2005 годзе.\nБыў жанаты на Пятровай (Чыбісавай) Ганьне Паўлаўне. Бацька траіх дзяцей (сын і двое дачок).\nПамёр 21 ліпеня 2009.\nПалітычная і грамадская дзейнасьць\nЧлен КПСС да 1991 года.\nЗ 1994 года прапагандаваў Канцэпцыю грамадскай бясьпекі «Мёртвая Вада» (КОБ). У лістападзе 1995 года выступіў з дакладам па КОБ на парламенцкіх слуханьнях у Дзяржаўнай думе РФ.\nУ 1997 годзе на зьездзе прыхільнікаў КОБ, на якім быў створаны агульнарасейскі «Народны рух да Богаўладдзя» (НРдБ), быў абраны старшынём Цэнтральнай Рады руху.\nЗь ліпеня 2000 г. старшыня Цэнтральнай Рады Канцэптуальнай партыі «Яднаньне».\nУ красавіку 2002 года ізноў быў абраны старшынём ЦР КПЯ.\n10 ліпеня 2009 года адбыўся ўстаноўчы зьезд Усерасейскай палітычнай партыі «Курсам Праўды і Яднаньня», дзе Пятроў К. П. быў абраны старшынём Цэнтральнай Рады. Правобразам новай партыі стала ліквідаваная рашэньнем Вярхоўнага суда РФ ад 15 траўня 2007 года Канцэптуальная партыя «Яднаньне».\nЯк ужо ўзгадвалася, Пятроў К.П. памёр 21 ліпеня 2009 г. у Маскве пры даволі цьмяных абставінах (пра тое, што са сьмерцю генерала Пятрова ня ўсё чыста, можна пачуць, напрыклад, у наступным відэа: http://www.youtube.com/watch?v=lby-heQ75f4&feature=related).\nНатуральна, гэтая сухая і кароткая біяграфія дае толькі павярхоўныя зьвесткі аб навукова-адукацыйнай і грамадска-палітычнай дзейнасьці генерала.\nНа справе ж, толькі ў сеціве існуе шмат фільмаў (агульнай працягласьцю дзясяткі гадзін), у якіх сам спадар Пятроў апавядае і тлумачыць свае погляды. Мы ўсе гэтыя фільмы ўлетку прагледзелі й у свой час будзем аналізаваць (паколькі яны непасрэдна закранаюць асноўную тэматыку нашага сайта). Акрамя таго, яны зрабілі на нас у гэтым асьпекце вельмі вялікае ўражаньне. І па шэрагу прычын:\n– з-за шматлікіх вельмі важных фактаў і думак, новых для нас;\n– з-за многіх супадзеньняў ды несупадзеньняў паміж нашымі ўяўленьнямі й тымі, якія выказваў Пятроў;\n– з-за вельмі важкіх пытаньняў, якія засталіся па-за межамі яго разгляду.\nПасьля азнаямленьня з рознымі матэрыяламі, якія выяўляюць сьветагляд генерала Пятрова, аказалася, што гэты чалавек сапраўды глыба! Можна нават сказаць, што значэньне Канстанціна Пятрова для справы, зрабіць якую ўзялася рэдакцыя, можна паставіць на другое месца пасьля ўплыву вялікай беларускі Сьвятланы Новікавай.\nКалі каму ня церпіцца глыбей пазнаёміцца з КОБ, той можа праглядзець наступны набор фільмаў (з гэтай серыі не атрымалася знайсьці толькі лекцыю №9):\n– “Генерал Петров. Вводная лекция по КОБ”. 1)\n– Петров К.П. (2 из 20 видеокурса). Лекции по КОБ. 01_2_Вводная\n– Петров К.П.(3 из 20). Лекции КОБ.Типы мировоззрений\n– Петров К.П.(4 из 20).Лекции КОБ.Глобальный эволюционный\n– Петров К.П.(5 из 20). Лекции КОБ. Глобальный исторический\n– Петров К.П.(6 из 20).Лекции КОБ.05_1_Толпо-элитарная_система\n– Петров К.П.(7 из 20).Лекции КОБ.05_2_Толпо-элитарная_систима\n– Петров К.П.(8из20).Лекции КОБ.06_1_1_Основные_положения_ДОТУ\n– Петров К.П. Качество управления (10 из 20)\n– Петров К.П. Работа интелекта (11 из 20)\n– Петров К.П. Процессы в суперсистемах (12 из 20)\n– Петров К.П. Концепция управления, часть 1 (13 из 20)\n– Петров К.П. Концепция управления, часть 2 (14 из 20)\n– Петров К.П. Эгрегоры, часть 1 (15 из 20)\n– Петров К.П. Эгрегоры, часть 2 (16 из 20)\n– Петров К.П. Экономика, часть 1 (17 из 20)\n– Петров К.П. Экономика, часть 2 (18 из 20)\n– Петров К.П. Макроэкономика (19 из 20)\n– Петров К.П. Что делать (20 из 20)\nГэтыя ж лекцыі прадубляваны па наступных адрэсах:\nКОБ – Вводная лекция (полностью ) –\nКОБ – Вводная лекция (Часть 2)\nКОБ – Типы мировоззрения (триединство)\nКОБ – Глобальный Эволюционный Процесс\nКОБ – Глобальный Исторический Процесс\nКОБ – Толпо-элитарная Система (Часть 1)\nКОБ – Толпо-элитарная Система (Часть 2)\nКОБ – Общая Теория Управления (ДОТУ часть 1)\nКОБ – Общая Теория Управления (ДОТУ Часть 1 – прод.)\nКОБ – Общая Теория Управления (часть 2)\nКОБ – Описание Работы Интеллекта\nКОБ – Суперсистемы\nКОБ – Концентрация Упраления в Суперсистемах (часть 1)\nКОБ – Концентрация Упраления в Суперсистемах (часть 2)\nКОБ – Эгрегоры\nКОБ – Эгрегоры (Часть 2)\nКОБ – Экономика (Часть 1)\nКОБ – Экономика (Часть 2)\nКОБ – Макроэкономика\nКОБ – Что делать\nНа сёньня мы прапануем пазнаёміцца толькі зь дзьвюма лекцыямі Пятрова. Першая зь іх, верагодна, была адзьнятая недзе ў пачатку 1990-х (гл. фота) і ўяўляе з большага гістарычны інтарэс, пацьвярджаючы, што адпаведнай тэматыкай генерал сапраўды займаўся даўно (гл. http://www.youtube.com/watch?v=EN-NooRU4f8&feature=related).\nА вось другую лекцыю мы раім праглядзець паўважлівей (гл. http://www.youtube.com/watch?v=UiQsdChDtFQ&feature=endscreen&NR=1). Гэтая лекцыя завецца “Тэорыя і практыка кіраваньня сьветам”, яна была прачытана ў 2004 годзе. У ёй генерал Пятроў выглядае ўжо даволі дасьведчаным лектарам.\nНіжэй падаем поўны кансьпект другой лекцыі. Адначасна нагадваем, што за ўсе свае меркаваньні адказвае толькі аўтар – сам лектар. Нашы ўласныя меркаваньні па закранутых пытаньнях мы – рэдакцыя – выкажам пазьней у асобным матэрыяле.\nВось тэкст лекцыі.\n“Калісьці быў час, калі індзейцы Амерыкі ня ведалі, што ёсьць еўрапейцы. Жыхары Перынеяў ня ведалі, што ёсьць расейцы. Тыя, у сваю чаргу, ня ведалі, што ёсьць японцы. А тыя ня ведалі, што ёсьць індзейцы. У той час кожны народ жыў так, як лічыў мэтазгодным.\nАле як толькі народы ўступалі з сабой у любое ўзаемадзеяньне, то больш моцная краіна непазьбежна падпарадкоўвала сабе больш слабую.\nГэты працэс канцэнтрацыі кіраваньня вытворчымі сіламі йшоў як на рэгіянальным узроўні (напрыклад, як у Расеі Ярмак і Хабараў далучалі сібірскія землі), так і на глабальным узроўні.\nСтаражытнаегіпецкае жрэцтва – гэта была тая група, якая ўпершыню (3,5 тысячаў гадоў таму, да нашай эры) выйшла на разуменьне кіраваньня на глабальным узроўні. Тады ў гэтай дзяржаве-стужцы рэальнымі кіраўнікамі былі не фараоны, а егіпецкае жрэцтва. Егіпет часта праігрываў у войнах. Таму жрацы паставілі задачу, каб не ваюючы фізічна, скараць іншыя краіны і народы. І яны распрацавалі стратэгію глабалізацыі.\nУ выніку сёньня мы жывем у такі час, калі глабалізацыя фактычна завершана. А тое старажытнаегіпецкае жрэцтва трансфармавалася і цяпер знаходзіцца ў асноўным у Швайцарыі – у краіне, у якой не бывае войнаў (дарэчы, у час Другой Сусьветнай вайны там сядзелі гаспадары Гітлера, якія здалі яму ўвесь патэнцыял Еўропы для кідка на СССР).\nСапраўдная гіторыя не такая, якой нас вучаць – на яе трэба глядзець праз прызму кіраваньня і праз прызму глабалізацыі.\nНя здолеўшы захапіць нашы рэсурсы ў час вайны, гэтая [глабальная] фінансавая мафія – гаспадары транснацыянальных банкаў, транснацыянальных карпарацый – перайшла (перайшлі) на вядзеньне халоднай вайны. Вы напэўна чулі, што супраць Расеі вядзецца халодная вайна.\nХалодная вайна – гэта вайна інфармацыйная, калі ахвяры агрэсіі так вешаюць “лапшу на вушы”, што яна (людзі) нават не разумеюць, што яны жывуць у акупаванай краіне. А мэты вайны застаюцца дасягнутымі. Больш за тое, жах заключаецца ў тым, што людзі самі працуюць на акупантаў, зьдзяйсьняючы іхныя планы. У гэтым заключаецца зьмест (сэнс) халоднай вайны.\nУ мінулым годзе была канферэнцыя ў Ёханасбургу, якую зводзяць толькі да экалагічнай праблематыкі. Гэта ня так. Першая [аналагічная] канферэнцыя адбылася ў 1992 годзе ў Рыя-дэ-Жанейра, у 2002 годзе сабраліся праверыць вынікі той канферэнцыі. У чым справа? На Зямлі цяпер ва ўсіх кірунках назіраецца глабальны сістэмны крызіс – крызіс экалагічны, эканамічны, сацыяльны, палітычны, ваенны. За што ні вазьміся, паўсюль праблемы. Выклікана гэта ў першую чаргу недахопам рэсурсаў.\nТак нафты хапае толькі на 22 гады, газу – на 30 гадоў, вугалю – трошкі пабольш. Таму ўсё, што засталося, [глабальнай мафіі] трэба ўзяць пад свой кантроль.\nВозьмем Еўропу. Там няма ніякіх рэсурсаў. Але ў Еўропе людзі жывуць добра. А вось ва Ўдмуртыі, дзе ўсё ёсьць, людзі жывуць як жабракі. Чаму? Дый таму, што нас проста нібы лохаў рабуюць, а мы нават не спрабуем высьветліць: чаму ў найбагатай краіне сьвету [Расеі] людзі – жабракі, а там, дзе нічога няма, людзі жывуць добра?\nЗразумець [гэты парадокс] можна толькі разабраўшыся з прынцыпамі й метадамі вядзеньня халоднай вайны – як замест таго, каб заваёўваць сілай, выкарыстоўваюць рэлігію, сьвецкія ідэалогіі, эканоміку ды іншыя сродкі масавага ахмурэньня людзей, каб людзі працавалі на мяне [мафію].\nДык вось пра Ёханасбург (Можна ўзяць часопіс “Эксьперт” № 37 ад 2 верасьня 2002 года. [Там было адзначана, што] 15% насельніцтва Зямлі шчасных краін спажывае 75% усіх рэсурсаў планеты, а іншыя 85% людзей, куды і мы адносімся, спажываюць 25% (у адпаведнасьці з тэорыяй “залатога мільярда”, з 6 млрд. жыхароў на Зямлі павінна застацца максімум 2-3 мільярды; лішкавыя людзі павінны зьнікнуць. Мы – лішкавыя). На канферэнцыі ў Ёханасбургу выкрыла сябе “трэцяя сіла” – гэта прадстаўнікі ні багатых і ня бедных краін, а кіраўнікі транснацыянальных банкаў. Яны заявілі: мы вырашым усе глабальныя праблемы, калі вы – усе краіны і народы – аддадзіце ў наша транснацыянальнае кіраваньне ўсю інфраструктуру планеты, якая забясьпечвае жыцьцё людзей. Гэта датычыць энэргетыкі, вады (у бліжэйшыя 10-15 гадоў будуць войны за ваду).\nЦяпер простае пытаньне: якое грамадства мы будуем у нашай краіне?.. [адказу няма] Атрымліваецца, мы едзем у нікуды… Але гэта ня знычыць, што калі мы не разумеем гэтага, што той, хто так зрабіў [каб мы не разумелі] ня мае выдатна [акрэсьленай] мэты.\nЁсьць дырэктывы (20/1 ад 18 жніўня 1948 г.), дзе так і сказана: “рускія не павінны разумець, што зь імі адбываецца”. Таму зь іх пункту гледжаньня працэс кіруецца вельмі добра. У гэтай дырэктыве акрамя таго сказана, што “паколькі рускіх сілай не скарыць, мы павінны пасеяць варажнечу паміж народамі, рознымі рэлігійнымі канфесіямі, адарваць моладзь ад старых, пасеяць культ сэксу, разбэшчанасьці, наркаманіі, алкагалізму; за кошт гэтага ачмурыць расейцаў і захапіць іх багацьці”.\nУсё гэта мадэрнізавалася і непасрэдна перад перабудовай набыло выгляд г.зв. Гарвардскага праекта (у адпаведнасьці з назвай універсітэта, дзе гэты праект распрацоўваўся). Гэты праект прадугледжвае падзел СССР-Расеі на прыкладна 30-40 маленькіх дзяржаў, скарачэньне насельніцтва да 15-50 млн. рабоў, якія будуць працаваць у сьферы здабычы сыравінных рэсурсаў. І так захапіць Расею (пра гэта пісала газета “Гардзіян”, казалі Джон Мэйджар і Маргарэт Тэтчар). Такім чынам, з нас, як мінімум, 100 мільёнаў павінна зьнікнуць.\nСёньня ў Расеі на палях “халоднай вайны” гіне кожны месяц па 40 палкоў (1 млн. 200 тысяч чалавек у год). З-за недахопу лекаў, хваробаў, алкагалізма, самагубстваў, голаду, холаду і г.д. У некаторых рэгіёнах Расеі настаўнікі жывуць за кошт камбікорму…\nНя масла даражэе – курс даляра падае, СССР распадаецца сам сабой, а купцы падымаюць кошт масла, сусьветная мафія апускае курс даляра, СССР падзялілі для захопу яго рэсурсаў. Гэта значыць, што на Зямлі няма некіруемых працэсаў, усе працэсы зьяўляюцца кіруемымі. Калі нейкая школьніца пачала калоцца гераінам, гэта ня значыць, што яна сама такое прыдумала. Яна ўпісана ў глабальны працэс кіраваньня. Калі ўзяць любога наркамана і пачаць высьвятляць, адкуль ён узяў наркотык, то па гэтай вяровачцы мы прыйдзем да… англійскай каралевы – бо англійская каралеўская дынастыя з часоў опійных войнаў у Кітаі кантралюе сусьветны рынак наркотыкаў.\nУсё гэта я апавядаю ў розных расейскіх універсітэтах.\nЗа адну гадзіну я вам усё не апавяду пра Дастаткова агульную тэорыю кіраваньня (ДАТК; рус. ДОТУ). Мэта сустрэчы – узбудзіць у вас цікавасьць да вельмі сур’ёзных ведаў. Я дам вам некаторыя фрагменты, каб [вы ўбачылі й сказалі:], вось яно аказваецца як…\nПершае. Усе пад кіраваньнем разумеюць [сітуацыю], як у войску, калі ўсё робіцца па адкрытых камандах. І людзі такое кіраваньне разумеюць. Але гэта самае слабое кіраваньне. Па нашай тэрміналогіі – структурнае кіраваньне [на справе, адкрытае непасрэднае кіраваньне. – Рэд. ]. Але яшчэ ёсьць неструктурнае кіраваньне [на справе, схаванае апасяродкаванае. – Рэд.], калі людзям адкрыта ня кажуць: напра-ва, крокам руш! Але ствараюць на людзей такое інфармацыйнае ўзьдзеяньне, калі яны нібы самі прымаюць рашэньне, але менавіта такое, якое патрэбна таемным кіраўнікам.\nНапрыклад, я гандлюю мукой, якая псуецца. І я магу распаўсюдзіць чуткі, што хутка мука падаражэе ў разы. Усю муку хутка расхапаюць… Я нікому не казаў: усе купляйце муку. Але я стварыў такі інфармацыйны фон, калі ўсе зрабілі тое, што трэба мне.\nТое ж робіць глабалізатар Глоба праз тэлевізар, калі настройвае купляць, напрыклад, каштоўныя паперы.\nЦяпер, калі вы чуеце: “ва Ўсходняй Азіі разразіўся фінансавы крызіс”; “масла падаражэла”; “тысячы студэнтаў Еўропы выйшлі на плошчы гарадоў з пратэстамі” – гэта значыць, некаму нешта трэба. Няма некіруемых грамадскіх працэсаў!\nГлабальная фінансавая мафія складаецца з 358 кланавых фінансавых сямействаў сьвету – Ротшыльды, Морганы, Апенгеймеры, Лейбы, Куны, Абрахамы і г.д. Нас 6 мільярдаў, а іх разам з крэўнікамі хай будзе 6.000 чалавек. Але з пункту гледжаньня матэрыяльнага дабрабыту вагі ў раўнаважкім стане [г.зн., што глабальная фінансавая мафія валодае паловай багацьцяў сьвету]. Вось вам і казачка пра “агульналюдскія каштоўнасьці”, “гуманістычныя ідэалы”…\nЯк ім [гэтай мафіі] утрымліваць увесь сьвет? Яны ж ня змогуць камандаваць: на-пра-ва; на-ле-ва…\nАдказ: трэба стварыць такое інфармацыйнае ўзьдзеяньне, калі людзі верагоднасна перадвызначана будуць паводзіць сябе так, як трэба мне. Таму мільёны людзей у сьвеце штучна ўводзяць у рэжыме аўтапілота. Ім у галаву запісваюцца розныя праграмы. Адным: “Ісус уваскрос” – яны лятуць па сваёй праграме. Другім: “Алах акбар” – і яны лятуць па сваёй. Трэцім – “Карл Маркс і Ружа Люксембург – нашы сьвятыні”. Такім чынам, рэлігіі й сьвецкія ідэалогіі – гэта метад [сродкі] неструктурнага кіраваньня мільёнамі людзей.\nДадаткова там [у рэлігіях і ідэалогіях] закладзены інфармацыйныя міны – у кожнай рэлігіі ёсьць нестыкоўка зь іншай рэлігіяй, у кожнай ідэалогіі прысутнічае нестыкоўка зь іншай ідэалогіяй. [Нам кажуць:] “а шмат партый; плюралізм”. У выніку ўсе адзін з адным сварацца, а на выйсьці – нічога. Жах! Але той, хто гэта арганізаваў, ён у патрэбны момант сутыкае праваслаўе зь ісламам, і атрымлівае грошы, напрыклад, на гандлі зброяй. Так дасягаецца кіраваньне сацыяльнымі працэсамі.\nНам прапагандуюць розныя ..ізмы (сацыялізм, капіталізм, лібералізм, камунізм), а на справе мы як жылі, так і працягваем жыць у глабальнай нявольніцкай цывілізацыі. Проста калісьці рабаўладальнікі ў стражытнасьці зразумелі, што лепшы раб – гэта такі раб, які нават не ўсьведамляе, што ён раб, а атрымлівае асалоду ад свайго паднявольнага стану [“хороший раб, хороший раб…” – Рэд.]. Для гэтага рабаўладальнікі даюць рабу тое, што ён хоча. Свабоду? Не. Ілюзію свабоды!\n[Механізм стварэньня] ілюзіяў свабоды быў распрацаваны яшчэ ў глыбокай страражытнасьці старажытнаегіпецкім жрэцтвам. [Ён] рэалізоўваўся ў гісторыі чалавецтва праз сусьветныя рэлігіі, а з разьвіцьцём навукі ды тэхнікі, калі рэлігійныя веры сябе [часткова] вычарпалі, абалваньваньне людзей было пераведзена ў пласкасьць сьвецкіх ідэалогій […ізмы]. І апошняй ідэалогіяй, прызначанай адурачваць людзей, стаў марксізм.\nНапрыклад, у чым стрыжань хрысьціянства: “чалавек, шчасьця на Зямлі няма, шчасьце там – на Небе. Калі ты – раб Божы – будзеш сябе добра паводзіць, слухацца сваіх гаспадароў-рабаўладальнікаў, то там, на Небе, цябе чакае вечны Рай, [а калі наадварот, то вечнае пекла]. Таму зьмірыся, маліся, кайся. Уся ўлада ад Бога… На Зямлі шчасьце будзе пасьля Страшнага суду, які будзе невядома калі”.\nТое ж можна сказаць пра Карла Маркса, пра тры крыніцы й тры складовыя часткі марксізму. Першае – асноўнае пытаньне філасофіі: што першасна – матэрыя ці сьвядомасьць? Другое – палітэканомія. Трэцяе – пабудова справядлівага грамадства.Дык вось, з гэтых трох катэгорый вернай ёсьць толькі адна.\nПастаноўка асноўнага пытаньня філасофіі няверная. Сьвет адзіны, цэласны. Усе працэсы ў ім носяць вагальны характар і ўяўляюць [сістэмнае] традзінства: матэрыя пераўтвараецца па меры разьвіцьця. Ніякіх “законаў” супярэчнасьці, пераходу колькасьці ў якасьць, адмаўленьня адмаўленьня няма. Гэтая памылковая тэорыя прывяла да зьедлівай показкі: “савецкі народ – вечны будаўнік камунізму!” [“хороший раб, хороший раб…” – Рэд.]\nХітрасьць кіраваньня з боку транснацыянальнай мафіі заключаецца ў чым: ага, вы хочаце шчасьця? Шчасьце “на небе”. Вы жадаеце справядлівасьці? Калі ласка, змагайцеся за яе, але вы будзеце змагацца… вечна. Іх ізуверства заключаецца ў ведах.\nКалі возьмеце аднадаляровую купюру, вы ўбачыце масонскі знак (зіхоткае вока) на вяршыні ўсечанай піраміды з цэглы, а ўнізе подпіс на латыні: “новы сусьветны парадак”. Гэтая піраміда сімвалізуе тое грамадства, у якім мы жывем. Наверсе піраміды вока – гэта рабаўладальнікі. Трошкі ніжэй наглядчыкі (па-сучаснаму, эліта), яшчэ ніжэй – рабы [“хороший раб, хороший…” – Рэд.].\nЯк утрымаць масу рабоў у падпарадкаваньні? Малюем побач перагорнутую піраміду ведаў. На ёй пазначаем узровень ведаў, якімі валодаюць рабаўладальнікі (гэта факталагічныя веды плюс метадалогія атрыманьня новых ведаў). Кіраўнічай эліце – наглядчыкам – даюцца толькі факталагічныя веды ў межах, якія датычаць іх прафесійнай дзейнасьці (па прынцыпе: “кожны павінен сумленна рабіць сваю справу”). А рабам прапануецца ўвогуле ні пра што ня думаць (па прынцыпе: “хай за нас вырашае начальства, яму бачней”).\nТады атрымліваецца, што калі прадстаўнікоў эліты накіраваць на лесапавал, яны ў прынцыпе хутка пачнуць спраўляцца. Але, калі сумленнага лесаруба зрабіць міністрам, ён справіцца са сваімі абавязкамі толькі тады, калі набудзе неабходныя веды [а на гэта спатрэбіцца час!]. Усё гэта рэалізуецца праз усю адукацыйную сістэму, і галоўнае хаваецца найперш у сьветаглядных пытаньнях.\nКалі пазначыць розныя веды з дапамогай розных колераў, дык такія “веды” можна скласьці ў прыгожую каляровую, сэнсоўную і цэласную карціну-мазаіку, а можна – у нешта бессэнсоўнае калейдаскапічна-хаатычнае. Так, у нас гісторык ня ведае кіраваньня, кіраўнік ня ведае эканоміку, эканаміст – літаратуру і г.д. (і пры гэтым кожны сумленна выконвае сваю справу). У выніку для людзей застаецца сакрэтам (невядомым), што эканоміка залежыць ад якасьці кіраваньня, якасьць кіраваньня ад псіхікі кіраўніка, а псіхіка кіраўніка ад веданьня людзьмі законаў Сусьвету. Таму што ў нашых людзей [з-за нашай сістэмы адукацыі] ўсё гэта застаецца разрозненым.\nАкрамя таго, каб людзі на Зямлі ніколі не знайшлі праўду-ісьціну, праўда была схаваная, а хлусьня была падзелена на дзьве паловы. Затым людзям пачалі задаваць пытаньні: людзі, што ёсьць першасным – матэрыя ці сьвядомасьць? (ісьціны тут увогуле няма). Наступныя зманлівыя пытаньні: які грамадскі лад ёсьць лепшым – сацыялізм ці капіталізм? Якая эканоміка лепшая: планавая ці рынкавая?\nУсё гэта падман і дурнота. План – гэта мэта, да якой трэба ісьці, а рынак – спосаб дасягненьня мэты (дарэчы, неструктурны). Таму супрацьпастаўляць план і спосаб (рынак), гэта ўсё роўна, што супрацьпастаўляць горад, куды ты ідзеш, дарозе, па якой ты прыйдзеш у гэты горад… Але менавіта гэтым [супрацьпастаўленьнем] карыстаецца ўся эканамічная навука…\nКалі працягнуць далей, дык трэба адзначыць, што людская цывілізацыя цяпер пабудавана так: ёсьць глабальная мафія і ёсьць безгаловыя [бо пазбаўленыя ідэалагічнага кіраваньня] кіраўнічыя эліты паасобных краін (міністры і г.д.). Гэта і ёсьць рэальная сьхема [арганізацыі глабальнага кіраваньня народамі з боку глабальнай мафіі].\nСёньня ў выніку [завяршэньня] глабалізацыі чалавецтва на Зямлі ўяўляе сабой падводную лодку, у якой ёсьць адсекі [злучаныя сістэмамі жыцьцезабесьпячэньня ўсёй лодкі]. Пры гэтым перад кожнай краінай пастаўлена свая задача. Гішпанія – сусьветны курорт, Японія – высокія тэхналогіі, ЗША – сусьветны паліцэйскі, Расея – сыравінны дадатак з сыравінай і рабамі.\nДалей. Калі, напрыклад, у краіне Х наступіў застой – г.зн. людзі сталі кепска працаваць – тады трэба прыбраць няўдалых кіраўнікоў (з “эліты”) і паставіць годных. Як гэта робіцца? У народзе нагнятаецца рэвалюцыйная сітуацыя (неструктурным чынам), той граміць “эліту”, якая нічога не разумее, а пасьля гэтага… прызначаюцца новыя кіраўнікі (“нам новага начальніка прызначылі, мы з гэтым па дамах і разышліся”).\nГэта сёньня рыхтуюць нам [у Расеі].\nАле ня ўсё так страшна.\nЧалавецтва ў сярэдзіне мінулага ХХ стагоддзя ўпершыню за ўсю сваю гісторыю перайшло ў новы інфармацыйны стан. Яго сэнс заключаецца ў тым, што раней чалавек жыў у такія часы, калі за час яго жыцьця амаль нічога не зьмянялася, то цяпер за час жыцьця аднаго пакаленьня адбываецца шматразовая зьмена прафесійных навыкаў, умоў жыцьця (якія чалавек мае магчымасьць параўноўваць паміж сабой). Цяпер рабаўладальнікам даводзіцца перыядычна даваць рабам усё новыя веды. У выніку, веды пранікаюць углыб грамадства, што абрынае ўсю перагорнутую піраміду, выбудаваную рабаўладальнікамі. А гэта вядзе да разбурэньня і “мафійна-элітарнай” піраміды… На “падводнай лодцы” гэта прывяло да таго, што, напрыклад, два суседнія адсекі – Індыя ды Пакістан – маюць ядзерную зброю і пагражаюць выкарыстаць яе адзін супраць аднаго. І гэта на падводнай лодцы… Нават засланец глабальнай мафіі Тоні Блэр іх не супакоіў. Супакоіў Пуцін.\nТут варта адзначыць, што акрамя ўнутрай і зьнешняй палітыкі (іх абедзьве праводзяць кіраўнікі дзяржаў) ёсьць яшчэ глабальная палітыка (яе праводзіць глабальная мафія). І той чалавек, які ня ведае пра існаваньне апошняй ці не зьвяртае на яе ўвагу, становіцца аб’ектам-закладнікам таго, хто ведае-разумее мэты і метады глабальнай палітыкі.\nКаб кіраўнікі краін ня скінулі глабальную мафію, апошняя падзяліла мацнейшыя краіны сьвету на варагуючыя лагеры (US і SU), насельніцтва ўнутры якіх пужалі адно адным. Затым мафія вырашыла абрынуць абедзьве краіны шляхам “пераходу” ад двухполюснага сьвету да шматполюснага. Пры гэтым першым абрынулі СССР – першая фаза гэтага плана выканана. Цяпер дзейнічае другая фаза – у дачыненьні да Расеі. Але Пуцін стварэньнем федэральных акругаў перашкодзіў яе выкананьню (спыніў ельцынскае: “бярыце столькі суверэнітэту, колькі хочаце” – неструктурнае кіраваньне).\nДарэчы, для глабальнай фінансавай мафіі, якая захоплівае Расею, беразоўскія, хадаркоўскія, ельцыны патрэбныя толькі на момант захопу. Потым – не. Больш за тое, патрэбныя ахвярныя казлы для супакаеньня народных мас.\nУ сваю чаргу, пікіраваньне Боінгаў на вежы Сусьветнага гандлёвага цэнтру ў Ню-Ёрку – гэта акт неструктурнага ўцягваньня ЗША ў вайну супраць ісламкіх краін з мэтай апусканьня і расчляненьня ЗША. Цяпер Штаты сталі “імперыяй зла”. Правакацыя 9/11 раўнацэнная падпалу Рэйхстага, які разьвязаў Гітлеру рукі для захопу ўлады і ваеннай агрэсіі.\nТакім чынам, я – глабамафія – даў раней порцыю ведаў рабу раз на ўсё жыцьцё і жыву добра, а цяпер я мушу даваць яму веды ўсё жыцьцё. Гэтая [новая] сітуацыя адбіваецца на глабальнай палітыцы і на мікраўзроўні. Так, вучням у школе цяпер даводзіцца даваць усё больш і больш ведаў – зьявілася патрабаваньне 12-гадовай адукацыі (а затым 14-гадовай і г.д.?). Адсюль паўстае задача пераходу ад педагогікі факталагічнай да педагогікі метадалагічнай, каб пазьбегчы парадокса: мяне ў інстытуце навучылі працаваць на пэўным кампутары, а калі я выйшаў на працу, трэба працаваць на кампутары навейшага пакаленьня (а на ім мяне працаваць не вучылі). Атрымліваецца, мы жывем сёньня ў такіх умовах, калі трэба вучыцца ўсё жыцьцё асвойваць увесь час новыя тэхналогіі. Г.зн., што чалавека трэба псіхалагічна і метадалагічна падрыхтаваць да новай інфармацыйнай рэчаіснасьці [у гісторыі людскай цывілізацыі]. А гэта прынцыпова іншая педагогіка, патрабуючая веданьня метадалогіі – распазнаньня, што табе трэба, а што ня трэба. Напрыклад, цяпер поўна самай рознай інфармацыі, а як ты будзеш ведаць, што табе трэба і карысна, а што ня трэба і шкодна.\nРанейшае навучаньне фармавала калейдаскапічны сьветагляд, калі ведаў было шмат, але [сістэмна] злучыць іх паміж сабой чалавек быў ня здольны. Нават у асяроддзі навукоўцаў адныя навукоўцы не разумеюць, што кажуць іншыя (нейкая птушыная мова). Таму патрэбна мова міждысцыплінарных зносін.\nПры гэтым [нагадвае] усе працэсы ў Сусьвеце, у т.л. у грамадскіх сістэмах, носяць кіруемы характар. Таму адным і тым жа тэрміналагічным апаратам можна апісаць працэсы, якія адбываюцца ў малекуле, у Сусьвеце і ў сацыяльных сістэмах.\nДАТК дазваляе даць людзям метад распазнаваньня зьяваў, фактаў, падзей ня толькі ў адпаведнасьці са сваёй сьпецыяльнасьцю, але і ўлезьці ў іншую, раней невядомую [сьферу ведаў]. Г.зн., што ДАТК дае метад пазнаньня навакольнага сьвету.\nВось, уласна, што я хацеў вам апавесьці.\nДадам. Вось у нас дзейнічаюць тры галіны ўлады. Здаецца, добра (на самай справе ёсьць 5 відаў улады). Заканадаўчая ўлада складае законы, выканаўчая іх выконвае, судовая – сочыць за парадкам.\nЗадам пытаньне: адкуль дэпутаты вынаходзяць законы? Нават калі яны спрачаюцца што да падаткаў, іх пазіцыі, ідэалы ўзяліся ад той ідэалогіі, якой дэпутат кіруецца. Г.зн. “кожны сусьлік – аграном”, плюралізм. А ідэалогіі адкуль бяруцца?.. Атрымліваецца, што па-над заканадаўчай уладай ёсьць больш магутная ідэалагічная ўлада, але ў Канстытуцыі вы яе ня знойдзеце. Чаму?..\nКалі мы сталі шукаць [адказ на гэтае пытаньне:], адкуль бяруцца ідэалогіі – вось тут мы выйшлі на паняцьце канцэптуальнай улады. Што ў перакладзе з латыні азначае: сістэма поглядаў на што-небудзь. У прыкладаньні да нашага звычайнага жыцьця, гэта па-сутнасьці адказ на простае пытаньне: людзі, як мы жыць паміж сабой будзем?..\nАдна канцэпцыя кажа: людзі, давайце жыць паміж сабой па-добраму, сумленна працаваць, клапаціцца адзін пра аднаго і г.д. А іншая кажа: улада заўсёды з кулаком; я над вамі, людзі, буду рабаўладальнікам, а вы будзеце маімі рабамі… Адзінае, што гэтая (другая) канцэпцыя павінна хаваць свае мэты і думкі, выкарыстоўваючы ў т.л. адпаведную ідэалагічную ўладу (“вернай дарогай ідзёце, таварышы”). Ідэалогій можа быць вельмі шмат (дэмакратыя, плюралізм, шматпартыйнасьць), але ўсё гэта фаньцікі, у якія загорнута вось гэтая другая канцэпцыя (“я начальнік, ты – дурань”). Фаньцікі розныя, а начынка адна і тая ж.\nА далей ідзе заканадаўчая, выканаўчая, судовая ўлады.\nМенавіта таму ў нашым грамадстве доўгія гады зьдзяйсьняецца вось гэтая канцэпцыя (паказвае далонь вялікім пальцам уніз). Але гэтай [сада-мазахісцкай канцэпцыі] аб’ектыўна надышоў канец. І мы цяпер жывем у дзіўны час, калі старая сістэма поглядаў (канцэпцыя) памірае, а новая яшчэ не набрала абароты. Пераход залежыць ад хуткасьці распаўсюду вось гэтых ведаў [якія пададзены на лекцыі], найперш празь сістэму адукацыі.\nВось чаму яны і трымаюць сістэму адукацыі ў закасьнелым стане, не даюць туды нічога новага, альбо робяць усё так, каб узмацніць “калейдаскоп” у галовах людзей.\nКультура, у якой мы жывем, сфармаваная амаральнай канцэпцыяй, якая забясьпечвае дамінаваньне адных людзей над іншымі. Усё гэта бачна ў СМІ.\nПаўтараю, мы жывем так, як намі кіруюць. Таму што праца дзеліцца не на разумовую і фізічную (гэта яшчэ адна хлусьня), а на працу вытворчую і кіраўнічую. І калі вынікі вытворчай працы можна памерыць, дык для вымярэньня вынікаў кіраўнічай працы нібы няма меркі.\nНа справе ёсьць. Калі кіраўнік працуе добра, сьмяротнасьць падае, нараджальнасьць расьце, цэны памяншаюцца, зарплата расьце і г.д. Таму кіраўнікам трэба плаціць заробак так: пачаў працаваць – атрымлівай першы год сярэднюю зарплату па горадзе, вобласьці, рэспубліцы; калі праз год аб’ектыўныя паказьнікі жыцьця грамадства палепшыліся – атрымлівай (у разы большы заробак…).\nУ ДАТК разьгледжаны сьветаглядныя філасофскія і рэлігійныя пытаньні; гісторыя чалавецтва як глабальны гістарычны працэс у эвалюцыйным працэсе разьвіцьця біясьферы планеты Зямля; зроблены параўнаўчы аналіз усіх сьвятых пісаньняў – Торы, Талмуда, Бібліі, Карана, Буддзісцкіх вучэньняў, сучасных акультных й ізатэрычных вучэньняў (уключна з вучэньнем Рональда Хабарда).\nЦяпер я магу вам апавесьці, як працуюць экстрасэнсы, магі, чараўнікі. Чым адрозьніваецца прагноз ад прароцтва. Так, экстрасэнсы працуюць, выкарыстоўваючы эгрэгар і біяполе, наслойваючы мадуляцыю думкі на частату ваганьня біяполя. Таму астралогію трэба вяртаць у плоскасьць дакладных матэматычных навук. Трэба ведаць пра целеганію, якой навука ня вучыць. Трэба ведаць пра “Та ту”.\nТак глабальная закуліса, падмяняючы нашы мэты сваімі шляхам неструктурнага кіраваньня, дасягае сваіх мэт. Таму кіраўніцтву і грамадству Расеі запрапанаваць свой вектар мэтаў і наводзіць парадак у краіне.\nКіруе не чалавек, а тое, што ёсьць у чалавека ў галаве.\nДалей было пра Пуціна і Шайгу; пра расейскую шматпартыйнасьць, створаную глабальнай закулісай; пра К.Маркса – унука двух равінаў; пра тэрарызм, які запушчаны для таго, каб народ сам пажадаў жорсткай таталітарнай рукі (як у Івана Яфрэмава ў рамане “Час быка”) ды яшчэ ў глабальным маштабе; пра адсутнасьць свабоды ва ўмовах глабальнай рабаўладальніцкай канцэпцыі”.\n(канец кансьпекта лекцыі)\nВышэй мы ўжо адзначылі, што ў КОБ мы бачым ня толькі вялікія дасягненьні, а і буйныя недахопы ды прагалы. Таму мы раім ня вельмі захапляцца Канцэпцыяй, а проста прыняць яе да ведама. Яе аналіз наперадзе. Мы таксама мусім папярэдзіць ад залішняга захапленьня асобай Пятрова. У сувязі з гэтым мы зьвяртаем увагу нашых чытачоў на тое, генерал быў сталіністам (гл. вось гэтае відэа: http://www.youtube.com/watch?v=Q5M09xzcE6Y&feature=related), а Барыса Міронава лічыў правакатарам (гл. http://via-midgard.info/news/25581-general-petrov-o-provokatore-borise-mironove.html).\nАпошняе ўяўляецца ня толькі дзіўным, а і не такім простым, бо генерал таксама ня быў юдафілам і нават перасьледаваўся за “антысемітызм”. У якасьці доказнага прыклада апошняга, карыснага па розных прычынах, можна праглядзець, напрыклад, наступнае відэа http://via-midgard.info/index.php?newsid=25748 . У ім юрысты тлумачаць, што ў кнізе Пятрова “Тайны кіраваньня чалавецтвам” на справе ніякага закіданага аўтару антысемітызму няма, а прысутнічае рэалізаванае права любога свабоднага чалавека аналізаваць нашу грамадскую рэчаіснасьць і рабіць адпаведныя высновы…\nУяўленьні ж самаго Пятрова пра ролю габрэяў і левітаў у глабальным гістарычным працэсе (ды яшчэ зь першых вуснаў) можна пачуць, напрыклад, тут: http://www.youtube.com/watch?v=w6TceJ-DSjs&feature=related. Дарэчы, яны даволі блізкія рэдакцыйным.\nУ заключэньне данага матэрыяла, які прысьвечаны “рускаму нацыяналісту” генералу Пятрову, прапануем пазнаёміцца зь яго апошнім публічным зваротам (гл. http://www.youtube.com/watch?v=iwsat2um5uo&feature=related). У ім Пятроў выступае ў выглядзе адкрытага прыхільніка нэаязычніцтва, ды яшчэ ў званьні вешчуна Мерагора.\nУ шчырасьці й сумленнасьці гэтага чалавека ў нас сумневаў няма, але справа, на жаль, ня толькі ў гэтым…\nНа ўсялякі выпадак і тут мы вырашылі прадубляваць выступ генерала ў пісьмовым выглядзе:\n“На Русі гэтае сьвята, якое мы з вамі сьвяткуем, было адным з найбольш шанаваных сьвятаў. Чаму? Таму што людзі аддавалі належнае тым, хто аддаў за Радзіму жыцьцё, атрымаў раненьні, быў скалечаны і г.д.\nЛюдзі адыходзілі ў г.зв. Пярунаў полк. Бог Пярун быў адным з найбольш шанаваных Багоў.\nУ нас з вамі – дарагія суграмадзяне, браты і сёстры – скралі нашу гісторыю, абрэзалі нам карані. І мы расьцем з засохлымі карэньнямі, таму марнеем, нібы дрэва. Дрэва без каранёў жыць ня можа…\nЗахопнікі інфармацыйнай вайны, скраўшы гісторыю, зрабілі ўмелы крок. Так, калі на 6-м прыярытэце [класічная сілавая вайна. – Рэд.] русічы заўсёды атрымлівалі перамогу, дык тут падступства і хітрасьць, якую яны [захопнікі зямлі “рускай”. – Рэд.] выкарысталі, на жаль, ня здолелі адбіць нашы з вамі продкі. І гэта наперадзе ў нас з вамі. Таму што іншага шляху няма.\nМожна казаць пра рост машынабудаваньня і г.д., але думаю, усе разумеюць, што гэта голыя словы. На самай справе выконваецца праграма, якую дакладна выказаў Гітлер: “Для славян ніякай гігіены, толькі водка ды табак у неабмежаванай колькасьці. А лепш за ўсё навучыць іх размаўляць з дапамогай жэстаў”. І калі вы ўспомніце, пачынаючы ад Ельцына і заканчваючы бамжамі, наш народ да гэтага падводзяць. Трэба супрацьстаяць гэтаму націску. Таму я лічу, што кожны з прысутных павінен стаць у полк Перуна, стаць змагаром за свабоду і незалежнасьць.\nТрэба аддаваць належную даніну ўсім загінулым за шматлікія стагоддзі, нашым людзям, продкам, якія рабілі ўсё, каб быць свабоднымі.\nТам, дзе стаіць наша палатка – яміна. А яна сунічная. Гэта – акопы. Там была баявая пазіцыя нашых войскаў, якія ў час Вялікай айчыннай вайны супрацьстаялі гітлераўцам [празь слёзы. – Рэд.]. Таму аддадзім даніну памяці тым, хто склаў свае галовы ў тым ліку тут, пада Ржэвам.\nВельмі прыемна бачыць сярод прысутных шмат маладых, падлеткаў. Я перакананы – яны запомняць гэты дзень, гэтае сьвята. Што, аказваецца, можна весяліцца без віна, гарэлкі, табака. У час гэтых сьвятаў адраджаюцца традыцыі, культурныя звычаі нашага народу. І гэта вельмі шмат значыць. Нас раз’ядналі нават на гэтым узроўні. У нас і сьвятаў не засталося. Усе гуляюць Вялікую Кастрычніцкую Сацыялістычную Рэвалюцыю, якой, як высьвятляецца, не было; Новы год, які нам прынесьлі звонку. І шмат іншых сьвятаў можа быць цікавых. Але яны ня нашы, ня нашых каранёў. Таму многія сьвяты заканчваюцца п’яным застольлем, бойкамі…\nМы доўга шукалі [прычыны], чаму ў нас не атрымліваецца прыцягнуць людзей да працы культурнай, у т.л. і партыйнай. Хаця партыя – гэта не самамэта, гэта сродак для дасягненьня нашых мэтаў. Аднак народ да гэтага ставіцца неяк абыякава… І тут мы зьвярнулі свой позірк на нашы вытокі. І вырашылі [рабіць] працу па культурным адраджэньні нашага народу ў т.л. і праз славянскія сьвяты.\nМногія блытаюць: славяне – рускія. У кнізе добра напісана, а вы практычна тлумачце. Славяне – гэта не нацыя, гэта – веравызнаньне.\n[Заяўляецца], што традыцыйнымі рэлігіямі на Русі зьяўляюцца юдаізм, хрысьціянства, іслам, буддызм. А спрадвечнай рэлігіяй, якая аб’яднала многія плямёны славянскія – паляне, драўляне, вяцічы, крывічы – пра [яе] неяк так забылі. Таму праца гэтая [па адраджэньні сапраўднай веры славян] няпростая. Думаю, вы здагадваецеся, што за гэтым усім крыецца…\nТаму трэба мець мужнасьць, цьвёрдую волю, добрыя веды, каб умець у дыспутах і зносінах супрацьстаяць [апанентам] (дарэчы, нашы чыноўнікі ў гэтых пытаньня кепска разьбіраюцца”..\nПаўтараем, падрабязнае азнаямленьне і крытычны аналіз КОБ, якая распрацоўвалася на чале зь генералам Пятровым, яшчэ наперадзе.\nГэты запіс апублікаваны: Пятніца, Верасень 28, 2012 у 19:37\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 2.4. Расейская апазіцыя, 2.5. Прыглядаемся да Захаду, 2.5.3. Сусьветная закуліса, 2.8. Кірункі глабалізацыі, 3.2. Сіянізм і антысіянізм, 3.2.1. Міжнар.фінанс. алігархія, 3.4.5. Расея, 5.5. Паралелі сацыяльныя, 5.6. Ідэалогіі, іх бараціба, 5.6.1. Ідэал.тэрытар. бюракратыі. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nКастрычнік 1, 2012 у 19:39\nКастрычнік 1, 2012 у 21:15\nЗдаецца, што гэта рэакцыя на здзічэнне расейцаў, на адсутнасьць маралі ў кіруючых колах. Але многія яго прапановы тупіковыя і небяспечныя для нас.\nКастрычнік 2, 2012 у 08:02\nСпадар Сяргей, хацелася б каб вы пералічылі, якія прапановы Пятрова зьяўляюцца небясьпечнымі й тупіковымі.\nНам у рэдакцыі важна параўноўваць нашы ўласныя погляды і погляды нашых чытачоў.\nКастрычнік 2, 2012 у 20:13\nПятроў: “Возьмем Еўропу. Там няма ніякіх рэсурсаў. Але ў Еўропе людзі жывуць добра. А вось ва Ўдмуртыі, дзе ўсё ёсьць, людзі жывуць як жабракі. Чаму? Дый таму, што нас проста нібы лохаў рабуюць, а мы нават не спрабуем высьветліць: чаму ў найбагатай краіне сьвету [Расеі] людзі — жабракі, а там, дзе нічога няма, людзі жывуць добра?”\nГалоўнай вытворчай сілай з’яўляюцца “мазгі”. Няпраўда, што ў Эўропе нічога няма! Там ёсць мазгі, тэхналогіі і культура.\nПятроў: “СССР падзялілі для захопу яго рэсурсаў.”\nПятроў: “Цяпер Штаты сталі “імперыяй зла”. Правакацыя 9/11 раўнацэнная падпалу Рэйхстага, які разьвязаў Гітлеру рукі для захопу ўлады і ваеннай агрэсіі.”\nПятроў: “Пры гэтым першым абрынулі СССР — першая фаза гэтага плана выканана. Цяпер дзейнічае другая фаза — у дачыненьні да Расеі. Але Пуцін стварэньнем федэральных акругаў перашкодзіў яе выкананьню (спыніў ельцынскае: “бярыце столькі суверэнітэту, колькі хочаце” — неструктурнае кіраваньне).”\nШкада, што не атрымалўся далейшы падзел Імпэрыі.\nПятроў: “Таму астралогію трэба вяртаць у плоскасьць дакладных матэматычных навук. Трэба ведаць пра целеганію, якой навука ня вучыць. Трэба ведаць пра “Та ту”.”\nА вось гэта цікавыя выказванні:\nПятроў: “Як ім [гэтай мафіі] утрымліваць увесь сьвет? Яны ж ня змогуць камандаваць: на-пра-ва; на-ле-ва…\nАдказ: трэба стварыць такое інфармацыйнае ўзьдзеяньне, калі людзі верагоднасна перадвызначана будуць паводзіць сябе так, як трэба мне. Таму мільёны людзей у сьвеце штучна ўводзяць у рэжыме аўтапілота. Ім у галаву запісваюцца розныя праграмы. Адным: “Ісус уваскрос” — яны лятуць па сваёй праграме. Другім: “Алах акбар” — і яны лятуць па сваёй. Трэцім — “Карл Маркс і Ружа Люксембург — нашы сьвятыні”. Такім чынам, рэлігіі й сьвецкія ідэалогіі — гэта метад [сродкі] неструктурнага кіраваньня мільёнамі людзей.”\n“Нам прапагандуюць розныя ..ізмы (сацыялізм, капіталізм, лібералізм, камунізм), а на справе мы як жылі, так і працягваем жыць у глабальнай нявольніцкай цывілізацыі. Проста калісьці рабаўладальнікі ў стражытнасьці зразумелі, што лепшы раб — гэта такі раб, які нават не ўсьведамляе, што ён раб, а атрымлівае асалоду ад свайго паднявольнага стану [“хороший раб, хороший раб…” – Рэд.]. Для гэтага рабаўладальнікі даюць рабу тое, што ён хоча. Свабоду? Не. Ілюзію свабоды!\n[Механізм стварэньня] ілюзіяў свабоды быў распрацаваны яшчэ ў глыбокай страражытнасьці старажытнаегіпецкім жрэцтвам. [Ён] рэалізоўваўся ў гісторыі чалавецтва праз сусьветныя рэлігіі, а з разьвіцьцём навукі ды тэхнікі, калі рэлігійныя веры сябе [часткова] вычарпалі, абалваньваньне людзей было пераведзена ў пласкасьць сьвецкіх ідэалогій […ізмы]. І апошняй ідэалогіяй, прызначанай адурачваць людзей, стаў марксізм.”\nМаё агульнае ўражанне: Пятроў шукае выйсьце ў нэасталінізме.\nКастрычнік 2, 2012 у 09:50\nСпроба стварыць сыстэмную тэорыю сучаснага развіцця цывілізацыі з пункту гледжання рускага чалавека. Разглядая сытуацыю перш за ўсё як ваены чалавек. Шмат карыснага і для нас.\nТрэба заўсёды помніць, што бальшавікі стварылі БССР, якая стала зараз РБ. У свой час здаецца нацыянал-камуніст Чарвякоў кінуў партыйны білет на стол і з прыкрасьцю сказаў Леніну –”Хочаце каб Польша была да Смаленска?”. Ленін задумаўся ”Да, батенькі, Червяков прав!” І была створана БССР!\nСёння трэба каб знайшоўся такі палітык, які б сказаў Захаду ”Што, хочаце каб Расія была да Варшавы?”, а Расіі : ”Хочаце каб Германія была да Смаленска?” Але глабалізм ідзе на некалькі тэмпаў наперадзе!? Вось у чым праблема.\nБалгарскі таварыш нажаль з сваімі каментарыямі на рускай мове аб гарэлцы гаворыць не па тэме і проста не даганяе…\nКастрычнік 4, 2012 у 18:38\nКастрычнік 4, 2012 у 18:59\nЗ аценкай сп. Сяргея згодзенна 99%. аб 1% пісаў тры разы вельмі складаный тэкст, але ён не перадаваўся на сайт. Калі на гэта раз атрымаецца, можа ўстаўлю свае 5 капеек.\nКастрычнік 7, 2012 у 21:05\nА не надышла пара высказацца Рэдакцым сайта аб сітуацыі якая мае месца у цяперашнім апазіцыйным руху? Ежелі Вам няма чаго сказаць, так надрукуйце хаця б мой артыкул “Мае віденне сітуацыі ў Беларусі і ў апазіцыі”. Здаецца, я Вам яго дасылаў. Вядома ж я Вас не прашу аб друку. Мне проста цікава, што у вас агульнага с такімі сайтам як АРХЕ. Белпартызан,Свабода і іншымі куды я таксама дасылаў свой артыкул.\nКастрычнік 13, 2012 у 08:38\nСп.Вершнік,у Вас моцная інтуіцыя, як у всех тэлінавітых пісьменікаў. Вы напісалі пра балгарскага товарышча, што ён “не даганяе” (відаць, глабалізм). Хоць дагняць яго немагчыма ў прынцыпе таму што гэта працэсс, але яго можна разумець,і тады вашае “не даганяе” паўтарае выраз сучаснага расейскага філосафа А.Битова – “Задача разума – нагнать прогресс, придать ему безопасное для жизни направление, Но это какой-то новый тип “умного” разума – освободившегося от стереотипов……”\nКастрычнік 13, 2012 у 14:07\nЛітварусу. ”Дэмакратыя – гэта ўлада сярэдняга класа. Між тым постіндустрыяльныя тэхналогіі робяць вялізарныя людскія массы непатрэбнымі. Гэтыя ‘’непатрэбныя людзі’’ – сярэдні клас: ён шмат спажывае і параўнальна мала стварае. З пункта гледжання эканамічнай логікі асобнай карпарацыі — сярэдні клас марны, непатрэбны і павінен быць сацыяльна ўтылізаваны. Ён зьмяньшае прыбытак. Між тым прыбытак – гэта падмурак усяго капіталістычнага гмаха. Такім чынам дэмакратыя, без сярэдняга класа ператворыцца ў інфармацыйную дыктатуру ‘’новага тыпа’’.\nЗ пункту гледжання эканамічнага, калі знікне сярэдні клас, разам з ім знікне і галоўная частка сучаснага спроса. А рынак без спроса — гэта ўжо не рынак….”\n”Крызіс сярэдняга класа – прыватная праява ўсеагульнага перахода чалавецтва ў новы, яшчэ незразумелы нам стан. Адбываецца крызіс глабальных манаполій, — але ў аснове знаходзіцца якасна больш глыбокая з’ява. Менавіта гэты працэс і вызначыць будучыню….”\n”Іншадумец” (”Чорная дупа Жаклін Бобсан” )К.Травень\nКастрычнік 13, 2012 у 17:33\nШаноўны сп.Вершнік, я думаю што твой Жаклін Бобсон усе ж такі не дагнаў прагрэс. Твае ссылкі на “прыбытак”, “капіталізм”, “эканамічную логіку” сведчаць аб гэтым. Я не змагу тым больш ў каментары даказаць табе гэта. Дам некалькі цытат, а ты падумай. “Это делает сам капитал. Именно он отменяет детерменированность общества способам производства.Именно он замещает рыночную форму структурной формой ценности. А уже ею регулируется вся нынешняя стратегия системы. Эта социально-историческая мутация прослеживается во всем. Так, эросимуляцией повсюду открывается возможность взаимной подстановки элементов, которые раньше были протеворечивыми или диалектическими противоположными. Всюду идет одно и тоже ” порождение симулякров ” ; Взаимные подстановки красивого и безобразного в моде, левых и правых в политике, правда и лжи во всех сообщениях массмедиа, полезного и бесполезного в бытовых вещах, природы и культуры на всех уровнях значения в нашей системе образов из знаков исчезает все основные гуманистические критерии ценности, определявшие собой вековую культуру моральных, эстетических, практических суждений. Всё становится не разрешимым – характерные эффект господства кода, всецело основонного на принципе нейтрализации и неотличимости. Это, так сказать, мировой бардак капитала – не для проституции, а для субституции и коммутации, для подмены и подстановки.”\nКастрычнік 13, 2012 у 17:53\nЛітварусу. Экстэр’р. Вар’ятня ў Пячэрску. ‘’–Леў Давыдавіч’’, звярніце ўвагу, што ў цяперашні час кіруючае кола ў першую чаргу ўплывае не на ўсё грамадства, а на эліту. На тых хто ўдзельнічае ў прыняцці і спраўджванні значных рашэнняў.\n–Дадам болей, ‘’Эдгар’’, яны ствараюць гэтых людзей, асоб, моду, гледзішча, светапогляды, густ новага кшталту. Робяць новыя прымітыўныя ўзоры, матрыцы, эталоны для пераймальніцтва. Паспяховы клоўн Жулікоўскі не меньш важны для кіраванне масамі — чым мысляр Канчалоўскі — ён прыцягвае сваімі зразумелымі камандамі ‘’рабі, як я’’, не гледзячы на ўсе дасягненні логікі і вышыні духа рэжысёра Канчалоўскага.\n‘’Троцкі’’ задумліва пазіраў праз вакно на панадворак, дзе нечакана пайшоў дождж. На ягоным заўсёды непранікальным твары зараз праступала здзіўленне.\n–Канечна і камунякі стваралі камуністычныя эліты ў іншых краінах, выхоўвалі і вучылі эліты. Уздзеяння на свядомасьць эліты значна рэнтабельней, чым ўздзеяння на свядомасьць грамадства. Сёння свядомасьць нашай эліты трансфармуецца вельмі хутка, яна пачынае думаць па-іншаму, чым усё астатняе грамадства. Такім чынам сігналы з сацыяльных нізоў наверх да эліты сёння не праходзяць ці ўспрымаюцца неадэкватна.\n— ‘’Леў Давыдавіч’’, мне здаецца, што яны проста купілі эліту. Стварэнне новых светапоглядаў і ўзораў паводзін – гэта ўжо надстройка. Але гісторыя паказала, што эліты без свайго народа хутка прыходзяць у заняпад і гінуць…\n— Яны з’едуць, ‘’Эдгар’’. Застанецца раздробненая тэрыторыя з занядбаным і значна зменшаным, неадукаваным, малаграматным насельніцтвам, плямёнамі, групоўкамі, дзе кожны будзе сам за сябе…”\n”Іншадумец” (”Чорная дупа Жаклін Бобсан”) К.Травень (Жаклін Бобсан — карэспандэнтка Бі-бі-сі.” з пякучым позіркам афрыканскіх вачэй, з дзіўным аб’ёмам чароўных сцёгнаў…” Адна з гераінь новага апавядання пісьменніка.)\nКастрычнік 13, 2012 у 18:32\nСп. Вершнік, гаварыце ясна. Хто гэтыя колы, якія ўсё і усіх купляе, нават эліты тых ці іншых народаў. Як можна купіць усю эліту? Раней ролю гэтых колаў выконвалі служкі дьябла. Хто дьябал цяпер у вас? Ці вы без паняцца ворага нічога не можаце зразумець ў сучасным жыцці? Гэта ужо амаль расейшчына – замест таго каб зразумець сябе , яны ствараюць вобраз ворага і пачынаюць з ім змагацца.\nКастрычнік 13, 2012 у 18:49\nЛітварусу. Вам разжуй, у рот пакладзі, праглыні і ўсмакчы за вас вашым страўнікам. Не будзьце дзіцём! Што датычыць ”ворагаў”? Іншы раз чалавек сам сабе вораг. Дастаткова пасадзіць градку цыбулі ці гароха, як у хуткім часе можна заўважыць як гэтыя культурныя расліны абкружаны іхнімі ”ворагамі” — пустазелем. У кожнай жывой істоты, грамадства, дзяржавы мноства унутраных і знешніх ворагаў. Гэта адзін з універсальных законаў быцця!\nКастрычнік 14, 2012 у 06:17\nСп. Вершнік, тое што Вы называеце ворагамі, я называю пераспределеніем працы – умным харошую, легкую, творчую, дурням – дрэнную. Здаецца гэта адно і тое ж,але абарфобка розная. Вашая павялічвае колькась Зла, якога і так зашмат. Вашая бліжэй да марксізма.\nКастрычнік 14, 2012 у 09:03\nЛітварусу : Вы жывеце ў чорна-белай рэчаіснасьці. На самай справе рэчаіснасьць разнакаляровая і ў ёй існуюці і марксізм рэальнасьці і маоізм, капіталізм і неокаланіялізм, сацыялізм і глабалізм … і прочая і прочая і прочая. Дарэчы творчая праца– не значыць лёгкая.\nПрасцякі, якія таксама жывуць у спрошчанай чорна-белай рэальнасьці бывае значна больш жывучыя, чым разумныя і творчыя. У пошуках Істыны, мы павінны будаваць сваю ліцвінскую Ідэю, якая будзе канкурэнтназдольнай сярод іншых Ідыялогіяў Еўропы і Азіі. Вы ж, Літварус, жывеце ўтопіямі і імкнецеся стварыць ўсёабдымную Ідэю-тэорыю з якой згадзіліся б усе астатнія народы і краіны.\nЧытайце ”Імперскі сіндром” і ”Брыгадны генерал”. У ”Брыгадным генерале” упершыню ў беларускай літаратуры аўтар стварыў вобраз героя, які не зневажаючы іншых, крочыць сваёй ўласнай дарогай. Пазітыўны, вясёлы, працавіты, справядлівы, разумны і таму ўжо багаты..\nКастрычнік 15, 2012 у 09:17\nСп.Вершнік, калі карыстацца вашай аналогіяй з раслінай у якой ёсць знешніе і унутраные ворагі, то Вы і Рэдакцыя Сайта зацыкліліся на знешніх ворагах, а я на ўнутраных. Хто вырве куколлле вакол нашай расліны? Толькі гаспадар градкі, у нашым выпадку – Бог. Але Бога няма. І таму нашые “ворагі” ў Маскве, Варшаве, Берліне, Пекіне, Бруселі, Вашінгтоне Тель-Авіве…жывуць і квітнеюць. Слова ворагі я узяў ў двукосье, таму што няма, ані сталых сяброў, ані сталых ворагоў. Выбіраецца асноўный вораг на дадзены час, а з астатніх робяцца сябры. Рэдакцыя сайта і Вы гэтага не разумееце. (гэта тэорыя Змовы, якая пануе у маскалёў). Але расліна можа сама паспяхова абараняцца ад блізкіх і далёкіх “ворагоў”, калі яна будзе моцнай, перастане хварэць. Маю прапанову як яе лекаваць Вы ведаеце. Таму вашая заувага што я “імкнуся стварыць ўсеабдымную Ідэю-тэорыю з якой згадзіліся б усе астатніе народы і краіны”, гэта вашая праекцыя, г.з. вы імкнецеся да гэтага. Сучасная філософія ствярджае, што гэта немагчыма ў прынцыпе. Але Вы гэтага не разумеееце. Літвінскай ідэі не трэба быць канкурентназдольнай сярод ідэалогіяй Еўропы і Азіі (як вы хочаце). Ёй дастакова запанаваць у нас. Тое што Вы не дагналі прагресс сведчыць вашая тэрміналогія – быццё, реальнасць, істіна…(Напрыклад, деканструкцыя – стіль філосовского творчества, маючы мэту адмову ад паняцця быцця, як такавога). Ўсё гэта старой метафізічныі хлам, якім ужо тыя хто блізка дагнаў прагрэсс, не карыстаецца. Для разумення палітыкы М.Фуко прапанаваў глядзець на палітыку праз прызму вайны. Я спрабаваў прывязаць гэта да нашай сітуацыі і напісаў артыкул, што па Фуко трэба рабіць нашай апазіцыі. Гаспадары незалежных сайтаў яго не ўзялі (баюся, што гэта нашая нацыянальная хвароба (старая шляхэцкая пыха) – друкаваць альбо толькі тое што прапанавалі самі, альбо толькі тое што “глупее гаспадароў сайта”). Але па-крыху апазіцыя пачынае разумець ў якой яме мы сядзім (канец надзеям на Выбары-Байкоты, пры акупацыйнам рэжыме, ў краінах калоніях яны безсынсоўны). Па Фуко пасля паразы 2010 г. трэба адвесці войска на перадыслакацыю, папаўненне яго свежымі сіламі і надання яму навага баявогу духу. Лічу, што гэта і ёсць прапаганда літвінства; добра што Вы прыхільнік яго. Канешне, на вайне яшчэ думаюць як абдурыць ворага, але гэта ужо справа палітыкаў-практыкаў. Сп.Вершнік, ну прызнайся шчыра, што пасля твайго награмаджэння громкіх фраз, прапанова Фуко глядзіцца занадта прымітыўнай. А між тым гэта апошняе слова суч. філософіі. Так што не я жыву утопіямі, а Вы. Калі уж для Захада (які бурліць ад павышэння заробкаў на 2%) метафара вайны карысна, то што жа сказаць пра нас, калі ідзе халодная вайна па знішчэнню нас як нацыі?\nКастрычнік 15, 2012 у 12:30\nЛітварусу: Мы пераліваем з пустога ў парожняе. Аб ворагах унутраніх напісана добра ў апавяданні ”Памылка”.\n”– Складанасьць сучаснага моманту ў адшуканьні ўнутранога ворага. Бо ўнутраны вораг, як тая шкодная сьпірахета ці інфузорыя, нішчыць здароў’е нашых дзяржаўных вантробаў знутры. Як толькі прыпынілі ў былым СССР змаганьне з гэтымі ворагамі, так вялікая краіна і ляснула на радасьць шкодным інфузорыям і сьпірахетам.\nСтаніслаў ізноў зрабіў перапынак, зірнуў у залю і грозна запытаў.\n– Каму ад гэтага стала лепш? Табе, простаму чалавеку? Працаўніку, калгасьніку, рабочаму, будаўніку, каму? Унутраны вораг страшны тым, што напусьціць такога славеснага туману, гэтулькі муці падыме, што і не разьбярэш, хто свой, а хто ўнутраны вораг. Шмат трэба папацець, каб разблытаць сьвядома заблытанае.”\n”Памылка” з кніжкі ”Маўчы і будзь хітрым” і ”Імперскі сіндром” К. Траўня. Ёсьць у камунікаце.орг.\nАле ж вы і не чыталі і чытаць не хочаце. Неяк спытаўся ў цяперашняга лідэра БНФ, калі ён пачаў мне тлумачыць сваю палітычную праграму, ці чытаў ён гэтыя кніжкі. А ён іх нават і не чуў. Чалавек напісаў ужо мастацкія творы, дзе шмат палітчыных пытаннеў выкладзена лёгка, цікава, чытабельна, а вы ўсё гэта паўтараеце да бясконцасьці, а гэта ”ровар”, які ўжо створаны.\nТак і вы, літварус тлумачыце мне, стараму рэвалюцыянеру, азбуку і палітграмату, якую я засвоіў на сваім гарбу яшчэ 25 год назад. Фуко — гэта раскручаны філосаф і літэратар, які забанівае вам глузды, а вы забанівавеце іх нам. Што такое ”перадыслакацыя”, я ведаў трыдцаць год назад.\nПытанне і просьба да замежных чытачоў. Мне патрэбны дэталі жыцця ў горадзе Бостоне. Якія дрэвы растуць? Назва вуліцы, дзе жывуць не вельмі багатыя амерыканцы. Назва раёнаў дзе жывуць бедакі, лацінасы, мурыны, бамжы.. ЦІ можна атрымліваць дзяржаўнае пасобія, як дысідэнт атрымаўшы палітычыны прытулак і адначасова дзесьці працаваць. Назва гэтых прац: газонакасільшчк? вартаўнік?? Ці будуць абкладвацца падаткамі? Колькі можна зарабіць на гэтых работах? Магчымы яшчэ некалькі цікавых дэталяў з жыцця ў Бастоне?\nПан Вожык кажа:\nснежань 26, 2012 у 01:57\nКак налогоплательщик США скажу Вам:\nСпасибо, у нас уже нахлебников хватает.\nОставайтесь там где Вы есть.\nКастрычнік 15, 2012 у 13:14\nСп.Вершнік шкадуе разам з Путіным і Лукашенкам, што развалілся Сов.Саюз; цітуе і нахвальвае сам сябе: злуецца на людзей якія яго не прачыталі: аперажае ў сваіх адкрыццях вялікіх сучасных мысліцеляў, тлумачыць іх вядомасць іхняй раскручаннасцю.\nКастрычнік 15, 2012 у 16:15\nНаогул я ні на нога не злуюся. Кожны нават мой самы злосны адверсар — гэта персанаж маіх будучых кніжак. Але калі пачынаюць азбучныя істыны нам талдычыць, то гэта расчароўвае. А без раскруткі зараз ні туды і не сюды. Таму разумныя раскручваюць сваіх, неразумныя сваіх не ведаюць і ведаць не хочуць, ставяць палкі ў калёсы.\nКастрычнік 15, 2012 у 20:20\nСп. Вершнік, колькі разоў я Вас прашу сфармуляваць вашую дактрыну.Замет гэтага вы мне малюеце мастацкіе вобразы. Я вас зразумеў так, што Вы не супраць зноў залесці ў Расею. Цяпер гэта галоўный крытэрій па якому людзі розняцца на сяброў і ворагаў. Падазраю, што калі Вы паспрабуеце апісаць сваю дактрыну, атрымаецца жахлівая каша і тэорыя Змоў. Пачутые вашыя аргументы камуністычные – простые людзі патерпелі ад развала Саюзу. Меня гэта не пераконвае. Я нацыяналіст.\nКастрычнік 16, 2012 у 22:39\nСпадары verschnik і Літварус!\nАб чым вы тут спрачаецеся? Не магу ўцяміць. Трэба неяк сабрацца ў off-line ды абмеркаваць. Геапалітычныя базавыя прынцыпы ня кепска ЎЖО выкладзеныя на Сайце, не трэба ўносіць блытаніну.\nКастрычнік 17, 2012 у 21:08\nСп. Сяргей, а што вы зрабілі за апошнія поў года ў апазіцым руху? Мяркую, нічога. Калі вам усё ясна, то чаму вы бездейнічаеце? “Геапалітычные базавые прынцыпы ужо не кепска выкладзены на Сайце”. Калі Вы не ведаеце што рабіць, так не лічыце прапановы іншых плытанінай. Няма чаго заблытаваць.\nКастрычнік 18, 2012 у 08:39\nСп. Сяргей, калі вам ўсё ясна і зразумела, адкажыце мне на два пытання:\n1) для чаго улада , якая задушыла ў краіне ўсё нацыянальнае, пачала ставіць стэнды з надпісамі “Я-Беларусь”? Такое ж не робіцца выпадкова! Можа яны падмацоўваюць уладу, ўнушаючы народу што яны белые рускіе і такім чынам цягнуць яго ў Расею; ставяць яго на калені, замацоўваючы рускую культуру; адсякаюць яго ад апазіцыі, якая цягне яго ў Еўропу? Калі гэта так, то што павінна рабіць апазіцыя?\n2) у нас дыктатура, ці мы хітразамаскаваная калонія Расеі? Хто першый крыкнул “Дыктатура”, да яшчэ апошняя ў Еўропе? Хто ашукаў сабе і Захад, накіроўваючы палітыку па нявернаму шляху? Тое што шлях не той, сведчыць агульная Параза і апазіцыі і Захада. Адрасую гэтыя пытанні таксама Рэдакцыі Сайта.\nКастрычнік 26, 2012 у 22:33\nУ вельмі спрошчанам выглядзе (не карыстаючыся паліталогіяй і сацыялогіяй):\n1)У нас улада бандытаў (жывем не па законах). Бандытам трэба прыкрыццё (большасьць дзярж. устаноў – “парламент”, “суды”, міністэрствы … – з’яўляюцца прыкрыццём). СМІ таксама прыкрыццё. Бандыты кормяцца з рабоў, а рабам трэба даваць пайку і дурыць галаву. У бандытаў няма нацыянальнасьці, няма культуры і паняцце цывілізацыя ім незразумелае. З боку нашай культуры і мовы бандыты адчуваюць небяспеку, таму і знішчаюць (этнацыд). Ад поўнага знішчэння нас ратуе страх бандытаў – лёс Мілошавіча, Кадафі …\n2) Відавочна, што мы калонія Масквы і наш дыктатар атрымаў “ярлык на царства” ад кгбэшнага маскоўскага хана. Ніякай паразы апазіцыі і, тым больш, Захаду няма, калі не лічыць асобных забойстваў і ўплыву сексотаў.\nНаша мэта – стаць нармальнай эўрапейскай краінай, натуральна на базе сваёй культуры, мовы, гісторыі. Вось і тлумачце гэта людзям. Гэты Сайт займаецца ПАДРАБЯЗНЫМ вывучэннем нашых праблем.\nКастрычнік 25, 2012 у 19:15\nУчора і сёньня ўдзельнічаў у міжнароднай канфэрэнцыі на гістфаку БДУ. Распавядаў калегам аб макіх працах па дасьледаваньні цывілізацыі Эўропы і фармуляваньні тэорыі цывілізацыі Эўропы. Студэнты і асьпіранты праявілі зацікаўленнасьць. Чытаў даклад па-беларуску. Цікава, што сядзеў гісторык новага часу з Масквы з Маскоўскага абласнога ўніверсытэту. Казаў што разумаў па-беларуску, але ўзаўважыў што па-беларуску ніхто не размаўляе, што мова вымірае. На тое я яму распавёў, што для эўрапейца нацыянальная мова — адна з найвялікшых гуманістычных каштоўнасьцяў, ноў-хаў цывілізацыі Эўропы і шмат чаго іншага. Казаў аб тым, што ў Беларусі (адзінае мейсца ў цывілізацыі Эўропы разьвіліся ўсе чатыры напрамкі ў хрысьціянстве: праваслаўе, рыма-каталіцтва, пратэстанцтва й вуніяцтва, што па-беларуску правільна можна сказаць як госпад Ісус Хрыстос, так і пан Езус Хрыстус, як манашка, так і законьніца, як Візінтыя і Егіпет, так і Бізантыя й Эгіпет. Расейскі навуковец быў уражаны. Нарэшце даў яму адрас сайту “нашазямля”. Яго зацікаўленьне выклікала тое, што я параўнаў цывілізацыю Эўропы і цывілізацыю Эўразіі. За 45 хвілін сэкцыйнага паседжаньня многа чаго ўдалося выкласьці: акрэсьленьне цывілізацыі, нацыі й культуры, чыньнікавую цывілізацыялёгію, вертыкальную структуру цывілізацый, гарызантальную структуру цывілізацый, цывілізацыйныя працэсы, стадыі разьвіцьця цывілізацый, камплімэнтарнасьці ў цывілізацыялёгіі, паняцьце аб надцывілізацыях, наменклятуру ды сыстэматызацыю цывілізацый, табліцу цывілізацый, нацый ды культур, абазначэньні цывілізацый ды мн. іншае.\nЦікава, што пры дыскусіі адна расейская навукоўка сказала, што СССР і сістэму сацыялізму развалілі, а беларуская калега выказалася пра тое, што яны разваліліся самі.\nКастрычнік 25, 2012 у 19:23\nУ прыватных размовах выявілася, што зацікаўленасьць маім рэфэратам была вялікая, што ёсьць цэлыя пласты гуманістычных ведаў, якімі беларускія студэнты й асьпіранты што навучаюцца ў Беларусі не валодаюць. Тое ня дзіва. Расейцы праявілі добры інтарэс да цывілізацыялёгіі й далі мне свае кардынаты. Аказалася, што ў Расеі выдадзены 7 тамоў гісторыі Эўропы па-расейску і г. д. Аднак Эўропа як адзіная цывілізацыя ад Украіны й Беларусі да Партугаліі, Францыі і Вялікай Брытаніі там мала кім разглядаецца.\nБеларускі асьпірант мне задаў пытаньне аб тым, дзе на ўсходзе сканчаецца цывілізацыйная Эўропа. Я адказаў, што гістарычна беларусы й украінцы мелі эўрапейскую гісторыю, значыць на Беларусі й Украіне.\nУражаньне ад пытаньняў атрымалася вельмі добрае. Тое — выбітная магчымасьць выкласьці свае навуковыя веды!\nКастрычнік 26, 2012 у 20:08\nРасеец: Украина это от слова окраіна”\nУкраiнец: Так, Украіна гэта ўсходняя акраіна цівілізаваннага свету!”\nКастрычнік 26, 2012 у 06:32\nВельмі добра, шаноўны Vitaut Kuplievic, што вы свае веды выклалі па беларуску. Так і павінна быць! Дзякуй Вам за гэта!\nКастрычнік 26, 2012 у 08:15\nШто да мяне, то выкладанне сваіх ведаў па літварускі – гэта мала. У нас ідзе вайна па знішчэнню нас як нацыі, і здаецца, нашые ворагі нас перамагаюць, а шаноўны Куплевіч робіць даклад гдзе гаворыць аб нейкіх пластах гуманістычных ведаў, выпендрываецца перад маскалі што , маўляў, ён еўрапеец, а яны неведама хто … карачэй кажучы, суцельнае пустахвальства. Челавества ўехала ў эпоху гіперреальнасці, якая адметна тым што няма розніцы паміж уяўным (воображаемым) і рэальным, адбылася замена рэальнага знакамі рэальнага, сучасная культура эвалюціяніруе от парадыгмы апісання реальнага да хавання таго што ніякой рэальнасці няма, адбылася перамога спекуляцыўнага вобраза рэальнасці над рэальнасцью як такавою, – ў гэтай сітуацыі ад вашай навуцы патрабуецца каб яна падштурхоўвала раз’юшаны натоўп людзей на нешта добрае і не больш. Вы павінны былі паведаміць нам чым дыхае сучаснае ресейскае грамадства, якія адносіна рускіх і татар, праваслаў’я і мусульманства, ці як там ставяцца да магчымасці развала РФ, ці асмеліліся вы сказаць маскалям што мы па сутнасці балты і зусім ім не браты, хутчэй, заклятые іхніе ворагі (хоць бы ў прыватнай размове). Рускіе маюць жаночы характер ў сэнсе вельмі хочуць спадабацца іншым і спачатку вызначаюцца як вельмі мілые і слаўные людзі, амаль такія ж самые як і іхнія суразмоўцы. Сат Мацкевічі “віленскі зубр” ў даваеннай Польшчы успамінае, што адзін рускі афіцер у цягніку і відаць падвіпыўшы, так хацеў спадабацца яму, што ствярджаў што ён не супраць каб маскалі перайшлі на польскую мову пасля рэвалюцыі. На ўсех замежных мерапрыемствах маскалі ў тым ліку і на вашай ёсць гэткімі падвыпіўшымі афіцерамі – бяруць у вас тэлефоны, просяць рефераты, запрашаюць ў Маскву… Я прасіў Вас даць рэкамендацыі што рабіць апазіцыі у яе цяперашнім стане. Калі вашые веды нічога не падсказываюць вам на гэты конт, то яны суцельная балбатня, а вы “безполезный едок” як вызначылі б вас у нацыстскай Германі і накіравал бі вас на фізічную працу.\nКастрычнік 26, 2012 у 19:24\nЯ сфармуляваў абектыўную навуку аб цывілізацыях. У будучыні павінен зьявіцца курс “Цывілізацыя, нацыя, культура” па форме руху матэрыі аналягічны курсу “Агульная біялёгія” у біялягічнай форме руху матэрыі.\nУ хімічнай форме руху матэрыі выбітна сістэматызацыя хім. элемэнтаў Дз. Меньдзялеева, у біялягічнай — сыстэматыка біёты, а ў сацыяльнай — сістэматыка соцыюмаў (цывілізацый, нацый і культур). Любы адэкватны навуковец, зь любой дзяржавы сьвету разумее неабходнасьць сыстэматызацыі соцыюмаў. Дапускаю, што ёсьць адэкватныя расейцы (навукоўцы й дысыдэнты). Можа я рамантык, але дапускаю. Сп. Літварус мяне ацьвярэзвае. Гэта сур’ёзна.\nУсім дысыдэнтам (апазыцыі ў сучаснай Беларусі нямашака) патрэбна чытаць сайт паважанага праф. А. Астроўскага, што я і прапагандую. Скончыць бясплённыя разборкі між сабой і змагацца за беларускую нацыянальную дзяржаву, бо стадыя нацыі ў разьвіцьці соцыюмаў — прагрэсіўнае гуманістычнае ноў-хаў.\nЯк толькі два гады таму я зьявіўся ў Беларусі каб даглядзець старога хворага бацьку — зацікавіліся мною адпаведныя людзі з адпаведнага інстытуту. Вынік — паводле іх вэрсіі, я — псыхічна хворы, алкаголік на другой ступені алкагалізму і г. д. і г. д. Пасылаюць мяне ў канцлягер 21 ст. Наваградзкі ЛТП на вырпаўленчыя працы, таму з другой паловы ліпеня гэтага года я знаходжуся на нелегальным становішчы, не магу ўехаць туды дзе жыву (у свой дом). Пры нявысьветленых абставінах спаліўся мой стары хворы бацька (пасьпеў легальна пахаваць бацьку). Чакае мяне суд у складзе расстрэльнай тройкі (на ўзор часоў расейска-савецкай акупацыі), вываз з Варанова ў Наваградак, побыт сярод лепшых людзей у ЛТП, працы, правакацыі й г. д.\nЦяпер пішу працу і прымаю захады па выратаваньню майго адзінадумца, супроць якога ўзбуджана крымінальная справа і які дапамог соткам людзей у сваім жыцьці. Так што не адразу ратую сваю скуру.\nЗнаходжуся ў міліцэйскім вышуку, жыву на ахвяраваньні, харчуюся і мыюся там, дзе пападзе. Як Вам, спадару Літварусе?\nНе крычу ўсім дапамажыце, бо ведаю, што дапамогуць рэальна нямногія.\nКастрычнік 26, 2012 у 19:31\nЯшчэ, пяць месяцаў працаваў у школе, але ў школе мяне здалі сэксоты адпаведным людзям. Прыехалі хлопцы з адпаведнага інстытуту і шэф школы мне не працягнуў кантракт. Шэф сказаў, што за мною па пятох палююць адпаведныя людзі з адпаведнай інстытуцыі. А я нават у такой сытуацыі ўдзельнічаю ў канфэрэнцыі і размаўляю з навукоўцамі. Легальна. Як Вам, шаноўны сп. Літварусе?\nКастрычнік 26, 2012 у 21:53\nСп. Kuplievic, звяжыцеся са мною, можа чым дапамагу. А.А. ведае як.\nКастрычнік 27, 2012 у 06:26\nСп.Kuplievic, я мяркаваў, што вы ёсць паспяховый маладзен які хаваецца ад жыцця ў сваёй навуцы, а Вы змагар якой робіць для нашага Вызвалення значна больш чым я, таму выбачайце за грубасць майго каментара. Да і ўсе мы крыху цяпер паехалі з глузду. таму заувага Сяяргея што у нас ніякой паразы няма меня вельмі здіўляюць.Сп. Куплевіч , вы усё ж марыце што магчыма стварыць нейкую сістему ведаў аб грамадстве, цывілізацыях магчыма. Я ў гэта не веру. Калі вы не супраць, я потым паспрабую падмацаваць гэта цітатамі сучасных філосафоў, а пакуль трэба бегчы на цягнік. Яшчэ раз выбачаюсь.\nКастрычнік 28, 2012 у 18:08\nВось тут ёсць нешта, што тычыцца тэмы Артыкулу: http://www.newsland.ru/news/detail/id/606257/\nлюты 9, 2013 у 16:25\nКвачкову, пра якога шла гаворка ў папярэднем артыкуле, далі 13 гадоў пазбаўлення волі строгага рэжыму.\n× пяць = 25


"Як быў палякам, так і застаўся". Пажылы гродзенец пра даваеннае жыццё ў горадзе\n«Як быў палякам, так і застаўся». Пажылы гродзенец пра даваеннае жыццё ў горадзе\n24 верасня 2018, 11:50\nHrodna.life працягвае публікаваць успаміны сталых гродзенцаў, чые гісторыі ў будучыні лягуць у аснову кнігі. Генрых Станіслававіч Юхневіч нарадзіўся ў 1927 годзе ў вёсцы Адамавічы, а з 1937 пастаянна жыве ў Гродне на вуліцы Працоўнай. Ён расказаў, як з вясковага хлапчука стаў сапраўдным гродзенцам, адданым гораду.\nПраз 10 гадоў пасля нараджэння Генрыха бацькі прынялі рашэнне пераехаць у горад. Пачалося ўсё з парады аднаго яўрэя.\n«Яны ведалі, што будзе вайна і ў Гродна прыйдуць рускія. Бацька, будучы яшчэ ў вёсцы, часта там гандляваў і ведаў вельмі многіх яўрэяў. І адзін яму казаў: „Вайна будзе, прыйдуць бальшавікі, яны будуць вывозіць багатых у Сібір. Прадавай сваю зямлю і едзь у горад“. Бацька ў мяне быў нябедны чалавек, меў на вёсцы вельмі вялікую гаспадарку».\nГенрых Станіслававіч узгадвае, што ў тыя гады, калі на якой-небудзь безгаспадарнай зямлі ў горадзе за ноч паспявалі паставіць буду з печкай, то ўжо можна было спакойна будаваць далей дом. Казалі, калі дымаход ёсць, значыць жылая плошча.\n«Мы куплялі дом у жанчыны-адваката. У яе былі два дамы: адзін на Брыгіцкай [суч. Карла Маркса], другі на Працоўнай. І вось другі разам з зямлёй мы купілі крыху больш чым за 3000 злотых. У Гродне бацька і мама гандлявалі на рынку. У нас на ўчастку былі каровы, бацькі рабілі масла і тварог і ўсё гэта прадавалі на Сенным рынку».\nУ школу 11 кіламетраў\n«У школу гродзенскую я пачынаў хадзіць з Адамавічаў. Мне было 10 гадоў, прыходзілася па 11 км хадзіць у горад, але гэта калі аўтобуса не было. Білет на аўтобус „Гродна-Сапоцкін“ каштаваў 5 грошай. Бацькі адпускалі мяне і не баяліся, а тады і не было чаго баяцца, акрамя сабак».\nГенрых два месяцы дабіраўся з Адамавічаў у Гродна, пакуль сям’я не пераехала ў горад. Ён хадзіў у школу імя Стэфана Баторыя. «У нас была свая форма з фуражкамі, называлі іх „рагатыўкі“, там былі лічбы з нумарам класа. У польскай школе я скончыў толькі пяць класаў».\nСям’я Юхневічаў у доме на Працоўнай, пасляваенныя гады\nВясковы хлеб супраць гарадскіх булак\nУ гарадской школе вясковага хлопца сталі паважаць не адразу. Вучні лічылі, што жыхары вёсак — адсталыя. Казалі: «ты хам-мужык з вёскі». З-за гэтага Генрых пабіўся ў чацвёртым класе.\n«Хлапчук з шостага класа падышоў і штурхнуў мяне, а я доўга не чакаючы абярнуўся і пачаў яго лупіць. Я яго так адлупцаваў, я ж быў вельмі моцны, бо еў хлеб вясковы, а яны, гарадскія, елі булкі і былі з-за гэтага слабыя. Я яго так адчыхвосціў, што наша бойка дайшла да дырэктара.\nХлопчык, якога я пабіў, быў сынам польскага афіцэра. Выклікалі яго бацькоў, мой бацька прыйшоў таксама. Я патлумачыў, з-за чаго пабіўся. Дырэктар быў добры і сказаў таму хлопцу з шостага: «Якое ты права меў так гаварыць?». Казаў, што са школы за такія ўчынкі можа выключыць".\nТурмы не ўсе баяліся\n«Жыды таксама гаварылі на мяне «хам-мужык». Іх было шмат, але мы за гэта іх чыхвосцілі. Раней, калі ў суботу ў яўрэяў быў шабат, то яны дзесьці збіраліся, а тым часам палякі на іх нападалі. Жыдоў адлупупілі - і яны ўжо супакояцца.\nСуда як такога тады не было, ды і турмы былі нармальныя. Напрыклад, жулік возьме камень і выб’е жыду шыбу ў краме. Паліцыя яго забірае. Шкоду зрабіў - плаці. Грошай няма — на тры месяцы за краты. Ён ідзе ў турму, сядзіць усю зіму і вясной выходзіць. Тады турмы не так баяліся".\nУ Гродне сярод яўрэяў было шмат камуністаў, якія чакалі савецкую ўладу, кажа спадар Генрых. «Казалі, пры паляках ім дрэнна жывецца, а калі прыйдзе Савецкі Саюз, то яны зажывуць. А камуністы прыйшлі і ўсіх гэтых багатых у Сібір. Потым казалі: «Мы чакалі іх, а яны вывозяць».\nЯўрэяў у горадзе было шмат і яны былі багатымі. Яшчэ да вайны многія яўрэі беглі да нас з Германіі, а потым і з Польшчы. Мае бацькі з яўрэямі сябравалі і хадзілі да іх у крамы. Бацька добра ведаў яўрэйскую мову і гэта дапамагала ў гандлі. Яўрэі танней прадавалі і давалі ў крэдыт надоўга, а паляк на тыдзень дасць і больш не дае".\nФота з архіву сям'і Юхневічаў, пасляваенныя гады\n1939 год. «У дупе твая Польшча»\nУ горадзе казалі, што будзе вайна з немцамі, але калі менавіта — ніхто не ведаў. 1 верасня прыляцелі нямецкія самалёты і скідвалі бомбы на горад. Хацелі на мост, але снарад упаў бліжэй да берага і аднаго хлопца забіла, узгадвае спадар Генрых. Кідалі бомбы на воданапорныя вежы, але не патрапілі. Немцы так і не ўвайшлі ў горад, а неўзабаве прыйшлі бальшавікі.\n«Памятаю, выйду да Каложы — і ўсё відаць: як стаялі савецкія танкі на адным беразе, а на другім баку палякі. Біліся гродзенцы супраць іх, былі добраахвотнікі, нават з вёсак прыходзілі абараняць Гродна. Я не быў у харцэжах [рэд. — польскі варыянт скаўтаў], але ведаю, што падчас абароны яны падрывалі савецкія танкі. Я жыў крыху далей цэнтра, магчыма таму абарона прайшла міма мяне. Абаронцы трымаліся доўга і не пускалі ў горад савецкія часткі. Быў выпадак, што бальшавікі ўзялі 12-гадовага хлопчыка і прывязалі яго да танка і ехалі па Савецкай. Яго так і забілі. Памятаю, на Савецкай быў падбіты танк, а адзін уехаў у сцяну кінатэатра».\nМясцовыя яўрэі дапамагалі бальшавікам ўвайсці ў горад, узгадвае спадар Генрых. Ён кажа, што каля сінагогі паставілі кулямёт, з якога стралялі па польскіх салдатах, стралялі і з вокнаў. Палякі адстрэльваліся.\n«У нас з дому гэта ўсё добра было відаць. Ужо пасля прыходу бальшавікоў адных малых яўрэйчыкаў мы білі за тое, што яны спявалі камуністычныя песні. Памятаю, на Замкавай мне казалі яўрэі: „Няма твой Польшчы, у дупе твая Польшча“. Біліся за гэта».\n1941 год. Прыход немцаў\n«Вайна для мяне пачалася зноў з самалётаў - яны бамбілі горад. Рускія ўцякалі, хтосьці нават у кальсонах. Потым шмат палонных немцы гналі на Сапоцкіна. Калоны палонных я добра памятаю: наперадзе машына з кулямётам і па баках салдаты. Немцаў у ахове было мала, у асноўным літоўцы былі. Палонным дапамагалі мясцовыя».\nГенрых Юхневіч са сваёй сваячкай, пасляваенныя гады\nПраца на зямлі і адмазка ад Германіі\n«За немцамі я працаваў у Адамавічах на зямлі, якая ў нас яшчэ была. Пасля продажу было яшчэ некалькі гектараў. Папа у час вайны застаўся ў Гродне, даглядаць дом, а мы з мамай і сястрой паехалі ў вёску, але часта да яго прыязджалі. Я апрацоўваў поле, араў, сеяў і вельмі добра жыў. У нас было ўсё. Пры немцах у нас былі каровы, куры, свінні, трусы. Прыходзіш да немцаў і кажаш: няма чым засеяць. То давалі і потым казалі: аддасі не раней чым праз 5−6 гадоў».\nГенрыха маглі забраць у Германію, як і многіх іншых гродзенскіх падлеткаў. Але яго брат уладкаваўся кур’ёрам у гміне і калі Генрыха запісалі на выезд у Германію, то дзякуючы брату паперу перапісалі. «Упісалі туды дзяўчыну, імя якой было падобнае да майго. Яна была дурнаватая, немцы паглядзелі на яе і не ўзялі».\nКрасці пры немцах нельга было. «Трох мужыкоў павесілі ў Гродне на браме аднаго з дамоў, калі яны рабавалі яўрэйскія хаты. Немец казаў так: «Пры паляках краў, пры рускіх краў, але пры немцах красці не будзеш».\n«Памятаю, як ставілі гета і туды ўсіх яўрэяў зганялі. Вакол ахова была, памятаю ў нізіне аднаго ахоўніка з сабакам. Першы час немцы дазволілі мясцовым падыходзіць да гета і мяняць розныя рэчы. Шмат вясковых прыязджала. Пасля гета абгарадзілі і падыходзіць забаранялі. Неяк адны з вёскі прехалі мяняць сала на подушкі. Немец убачыў іх на горцы і застрэліў.\nПамятаю, як на працы яўрэяў гналі. Раніцай выганялі з гета, а ўвечары прыводзілі. Тое, што яўрэяў потым пачалі вывозіць на знішчэнне, ніхто з мясцовых не ведаў. Нават самі яўрэі гэтага не ведалі".\nСпадар Генрых узгадвае, як яўрэі прыходзілі да яго бацькі і прасілі іх схаваць, але бацька іх не ўзяў. Станіслаў Юхневіч сказаў, каб яны шукалі прытулак дзе-небудзь у іншым месцы, бо калі б немцы даведаліся, што ён хавае яўрэяў, то расстралялі б усю сям’ю.\nГенрых Станіслававіч узгадвае, што некаторым яўрэям удалося выжыць. Адзін — бо ў 1939 пайшоў у савецкае войска. Іншы — цырульнік па прозвішчы Грандзіцкі - таксама неяк здолеў захаваць жыццё.\n1944 год. Вызваленне\n«Увайсці ў горад савецкім салдатам немцы доўга не давалі. Па расказах ведаю, што праз Нёман ім цяжка было пабудаваць мост: палову пабудуюць — і немцы пачынаюць бамбіць. Вёскі каля горада па разы чатыры бралі, нашы Адамавічы дык дакладна».\n«Як быў палякам, так і застаўся ім»\nПасля вайны, як пачалі ствараць калгасы, Генрых пераехаў канчаткова ў горад. Уладкаваўся пажарным, працаваў там да 1950 года. У савецкую армію служыць не пайшоў: падмануў з датай нараджэння.\n«Ніхто не хацеў на цаліну, а тады салдат туды везлі. Я сябе лічу палякам. Дзе б я не жыў - карані ў мяне польскія. Я каталік. Мне ніколі не было розніцы, хто побач жыве са мной: рускі, беларус або яўрэй. Я жыву і мне добра. Я як быў палякам, так і застаўся ім. Я сваёй нацыі не зракуся».\nНекалькі пасляваенных гадоў Генрых Юхневіч працаваў у пажарнай частцы ў Гродне\n« Таемны пасажыр: правяраем службы таксі ў Гродне


Вы тут: дадому -> прадукцыя -> Гузікі -> Швейныя іголкі\nМы тэхнічная Taiwan Швейныя іголкі вытворца, фабрыкі, пастаўшчык і экспарцёр. У залежнасці ад стабільных інвестыцый, найвышэйшай кампетэнцыі і добрае пасляпродажным абслугоўванне, мы зрабілі нас адным з вядучых вытворцаў і экспарцёраў у гэтай галіне. Мы абяцаем якасць прадукцыі і канкурэнтаздольныя цэны і своечасовую дастаўку для вас. Мы былі ўсталяванне доўгатэрміновых бізнес з нашымі кліентамі. Калі вы зацікаўлены ў любых стылях нашых прадуктах, калі ласка свабодна звязацца з намі.\nПамеры: 18/110; 19/120\nЭквівалентныя сістэмы: 332LGH KSP\nМАШЫНА: Кнопка машына\nІголкі СЕРЫЯ: Гузікі\nГэта для электроннай швейнай машыны ўручную. Гэта падыходзіць для электронна-кіраванай бабіны гузікі машыны. Гэта ланцуг шыць наогул для вязаць шкарпэткі. Эквівалентныя сістэмы: 332LGH KSP.\nЭквівалентныя сістэмы: SMX332EXTLG\nМАШЫНА: Кнопка швейная машына\nХарактэрнай з'яўляецца цяжкім тупым круглы кропку і пакінуў у пазу. Ён мае 14/90 памер толькі. Гэта падыходзіць для Кнопка швейнай машыны. Яна падыходзіць некаторыя віды JUKI швейная машына серыі. Ён не мае іншы эквівалентнай сістэмы.\nдадому -> прадукцыя -> Шыць кнопак : BQX1\nдадому -> прадукцыя -> Тытан Швейныя іголкі : DOX5，DOX558\nдадому -> прадукцыя -> Шыць кнопак : DPX1\nдадому -> прадукцыя -> Тытанавыя іголкі для швейных машын : EBX750，EBX755\nдадому -> прадукцыя -> Швейныя Кнопка : LQX5\nдадому -> прадукцыя -> Швейныя іголкі : SMX332LG，SMX332EXTLG\nдадому -> прадукцыя -> Камерцыйная іголкі для швейных машын : TQX1，TQX7，TQX9


Надзея Дземідовіч: “Думала, што праязджаем праз сёлы, а насамрэч гэта ўсё былі лагеры” - ЕвроБеларусь\n18.08.2015 | Общество | Яўгенія Бурштын,\n– Трапіла ў лагер, як усе людзі траплялі, – так проста гаворыць Надзея Раманаўна, нібы распавядае пра нешта звычайнае. Зрэшты, тады апынуцца ў зняволенні ні за што сапраўды было штодзённасцю...\n– Яна хутка клалася спаць, а я любіла пасядзець. І на табе: стукаюць у дзверы. Бацька пайшоў адчыняць. Пытаюцца: “Ці тут Карач Ніна жыве?” – “Тут...” І яе арыштоўваюць...\nУ роспачы напачатку зімы сярод ночы яна пайшла на вакзал, спадзеючыся пераночыць хоць пад якім дахам. А там правяралі квіткі: калі чалавек мае квіток на цягнік, яго не чапалі, а калі не – выганялі на вуліцу. Квітка ў Надзеі не было, але нейкім цудам яе не выкінулі на холад.\n– Раніцай выйшла на вуліцу, прытулілася да слупа ля вакзалу і думаю: “Што мне рабіць?” І да мяне падыходзіць жанчынка невысокага росту, худзенькая, і пытаецца: “А вы не з Беларусі?” Кажу: “З Беларусі”. – “То, можа, гэта Грыпкіна дачка?” А мая мама – Агрыпіна.\nЖанчына аказалася сяброўкай маці Надзеі і прывяла дзяўчыну жыць у сваю сям’ю. Жылі бедна. Хата стаяла блізу чыгункі. Калі з Сібіры ішлі цягнікі з вуглём, маладая і спрытная Надзейка заскоквала і скідвала яго з вагонаў, а ўнізе жанчыны падбіралі – тапілі ім печы.\n– Кожны месяц трэба было здаваць авансавую справаздачу. Тут прыходзіць нейкі мужык малады і падыходзіць да мяне: “Хадземце са мной”. Я кажу, што нікуды не пайду, мне трэба здаваць справаздачу. А галоўны бухгалтар кажа: “Нічога, ідзіце”. А той, што прыйшоў да мяне, сказаў браць з сабой усе рэчы, што ў мяне ёсць…\nНадзея Раманаўна прызнаецца: не звярнула адразу ўвагі, што на вялікім будынку, у які яны ўвайшлі, стаяць вышкі – як пасля даведалася, там трымалі вязняў… Як увайшлі ўсярэдзіну, убачыла за сталом хлопца, які калісьці заляцаўся да яе. “Саша, што ты тут робіш?” – здзівілася. А ён у адказ: “Я вам ужо не Саша, а па імені і імені па бацьку…”\nПавялі па калідоры, давялі да тупіка, а там – краты. Абшуквалі, прымусілі прысядаць, канфіскавалі ўсе гузікі, грабенчык і іншую драбязу і толькі пасля завялі ў пакой: пры сценцы – лаўка, маленькі столік, акно ўверсе і бочка ў якасці прыбіральні. Выводзілі на следства, дапытвалі, угаворвалі выдаць сяброў па Саюзу Беларускай Моладзі, заганялі пад пазногці іголкі. Але Надзея ўпарта адказвала, што нічога не ведае. Самлелую выносілі з допытаў, пасля, як вярталася да прытомнасці, вялі зноў. Выкарыстоўвалі нават электрычнае крэсла.\nПасля па этапу дзяўчыну павязлі ў Беларусь, у Баранавічы. Там ужо была гатовая справа – 72 старонкі. Павязлі на суд, дзе ўжо чакала маці.\n– Я думала, што мяне апраўдаюць, я ж нідзе не была, і вучылася, і працавала. Мяне засаджваюць у клетку, выходзіць пракурор і іншыя, абвінавачваюць мяне ў здрадзе Радзіме. І выклікаюць сведку – суседку маю Алену Дзядзюшка. А тая сказала, што нічога не ведае.\nСпачатку Надзея трапіла ў знакаміты лагер у Казахстане Кенгір. Сустрэла там многіх паплечнікаў, сярод іншых была правадніца СБМ Вераніка Катковіч. Надзея Раманаўна ўспамінае цяжкія лагерныя працы. Заспела яна і знакамітае Кенгірскае паўстанне вязняў 16 мая – 26 чэрвеня 1954 года. Людзі адмаўляліся ісці на працу, і ў арыштаваных пачалі страляць.\n– Аднойчы вывелі нас і асуджаных як малалетніх адпускалі на свабоду. Але як я пайду, калі ўсе мае застаюцца? Не пайшла я на тую свабоду.\nПраз некаторы час Надзея ўсё ж паспрабавала была дамагчыся вызвалення, але тады ўжо ёй адмовілі – за ўдзел у паўстанні.\n– Цяпер у кіно паказвалі, як дарогу будавалі камсамолкі. Паказалі жанчын маладых у белых хустачках. А мы ж былі ў бушлатах, хоць і маладыя, але выглядалі не як маладыя.\n– Мне ўжо 88 гадоў, але тое-сёе яшчэ памятаю. Яшчэ крэпкая. І дужа шчаслівая, што бачу маладых у сваёй хаце, – гаворыць спадарыня Надзея, якая шчыра радуецца гасцям. І з сумам дадае: хацелася жыць для сваёй Беларусі, але не даў Бог.\nНадзея Раманаўна кажа, што пра жыццё ў лагеры можна цэлую кніжку напісаць. Зрэшты, яна і напісала – тры кнігі вершаў і кнігу ўспамінаў. У яе хаце ў Калодзішчах пабывалі многія вядомыя беларусы – паэты Сяргей Грахоўскі, Рыгор Барадулін, Ніл Гілевіч, перад ад’ездам завітваў Зянон Пазняк. Жанчына нязломнага духу і спакутаванага сэрца не губляе надзеі, што Беларусь яшчэ будзе вольнай і па-сапраўднаму незалежнай.


Павел Севярынец: Пытанне палітвязняў адыходзіць у Еўропе на другі план – Свабоду палітвязьням!\nПавел Севярынец: Пытанне палітвязняў адыходзіць у Еўропе на другі план\nБудучыню беларускіх палітзняволеных Павел Севярынец акрэслівае досыць песімістычна. Пытанне з палітвязнямі, на думку Паўла Севярынца, адыходзіць у Еўропе на другі план. На першым плане геапалітычныя інтарэсы і спроба перацягнуць неяк на свой бок Аляксандра Лукашэнку.\n– Таму, напэўна, і рыхтуюць прыезд Макея альбо нават запрашэнне Лукашэнкі ў Вільню. Таму зараз ідуць перамовы. Таму больш мяккая пазіцыя па “чорным спісе”. Думаю, гэта будзе працягвацца некалькі месяцаў. Хутчэй за ўсё надалей сітуацыя будзе захоўвацца ў беларускім балоце. Лукашэнка застанецца Лукашэнкам. Еўрапейцы час ад часу будуць падымаць беларускія пытанні. Палітвязні будуць сядзець. Некаторых з іх выпусцяць па званку. Будзе 193-ці артыкул. Будуць пераследваць вернікаў. Будуць саджаць палітычных. Будуць пераследваць журналістаў.\nНа думку Паўла Севярынца, Еўразвязу захаваць свой твар у гэтай сітуацыі не ўдалося. Але вінаваціць еўрапейцаў, што тут слаба з дэмакратыяй і сядзяць палітвязні, не трэба. Еўрапейцы могуць толькі дапамагчы, а асноўную працу павінны рабіць мы самі, кажа Павел Севярынец.


Працы адзнака – ад сэрца падзяка — Чечерский вестник\nПрацы адзнака – ад сэрца падзяка\n11 августа 2017 в 13:05\nШтурмуючы хлебныя палеткі, машына за машынай бегаюць на кароткую дыстанцыю ад камбайна да камбайна. Вадзіцель гаспадаркі ААТ «Отар» Аляксандр Усаў вывучыў тэхналогію такіх маршрутаў ад «а» да «я», і таму ў гэтым сезоне пасля свайго калегі Аляксандра Ткачэнкі стаў наступным, каму пакарылася перавезеная другая тысяча тон у раёне. Для мужчыны гэта прывычна, бо ўжо шмат гадоў запар ён лічыцца ў авангардзе калектыву. І вось у чарговы раз – вадаспад удзячнасці, поціскаў рук і бязмежнай прыязнасці. Атрымаўшы віншаванні, зноў за руль, на дарогу, у поле…\nЗернеўборачная тэхніка ўвесь светлавы дзень наразае круг за кругам. Як толькі камбайн замігцеў сігнальным аранжавым маячком, значыць, час спусташаць бункеры. Тут жа пад’язджае МАЗ і падстаўляе пад шумны струмень сухога зерня шырокі кузаў. Напоўніўшы яго да краёў, грузавы аўтамабіль асцярожна вырулівае на роўны асфальт і дастаўляе залаты груз па назначэнню. І чым больш такіх ходак, тым больш важкім становіцца індывідуальны куфар свежага намалоту вадзіцеляў. Выйсці ў першынства сезону была магчымасць кожнаму, але фаварытамі жніва сталі самыя лепшыя, самыя старанныя і вынослівыя!\nПредыдущая За рулём Дзмітрый Коцікаў\nСледующая Не дать разгореться пожару