Падзеям 100-гадовай даўнасці прысвячаецца | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nЗ 17 ПА 19 сакавіка прайшла міжнародная навукова-гістарычная канферэнцыя «Нарацкая аперацыя 1916 года: гісторыя і сучаснасць». Яна праводзілася ў рамках міжнародных гістарычных чытанняў «Гісторыя ў імя міру». Распачалося гэта мерапрыемства 17 сакавіка ў Мінску на Брацкіх могілках Першай сусветнай вайны. Адбыўся мітынг. Да помніка ляглі вянкі ад прадстаўнікоў Расійскай Федэрацыі, Германіі, Літвы і грамадскіх аб’яднанняў нашай краіны. Адкрыў канферэнцыю дырэктар Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, генерал-маёр запасу Мікалай Скобелеў. На мітынгу слова мелі прадстаўнікі духавенства і арганізатараў мерапрыемства.\nПрацягнулася канферэнцыя ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. На мерапрыемстве прысутнічала дэлегацыя з нашага раёна на чале з намеснікам старшыні райвыканкама Інай Барыевай. Па дарозе на Мядзельшчыну ўдзельнікі канферэнцыі наведалі пахаванні салдат і афіцэраў рускай арміі ў аграгарадку Княгінін, непадалёку ад вёсак Брусы і Мінчакі, дзе да помнікаў таксама былі ўскладзены кветкі.\n18 сакавіка з раніцы ўдзельнікі канферэнцыі накіраваліся ў аграгарадок Занарач. У царкве прыходу ў гонар Праабражэння Гасподняга адбылася паніхіда. Жадаючыя мелі магчымасць наведаць гэты малебен, а для астатніх была арганізавана экскурсія па аграгарадку Занарач. Яе правёў былы настаўнік гісторыі Занарацкай школы, а зараз жыхар Мінска Яўген Антановіч. Ён расказаў, як разам са школьнікамі збіраў цікавыя звесткі пра 100-гадовыя падзеі ў гэтых мясцінах, пазнаёміў з некаторымі легендамі.\nЗатым усе наведалі могілкі ў вёсцы Чарэмшыцы, дзе пахавана каля 900 рускіх салдат і афіцэраў. У 1916 годзе ў гэтай вёсцы дыслацыраваўся штаб сёмай пяхотнай дывізіі другой рускай арміі. А ў час правядзення Нарацкай аперацыі з 18 па 28 сакавіка тут знаходзіўся корпусны рэзерв пятага армейскага корпуса. Да падножжа помніка былі ўскладзены кветкі і вянкі. Хвілінай маўчання прысутныя ўшанавалі памяць загінуўшых, у іх гонар прагучаў салют. Наступны прыпынак — участак былой лініі фронту, дзе да гэтага часу захаваліся сляды інфраструктуры германскай арміі. Супрацоўнік Нацпарку Валерый Люштык даў тлумачэнні тым альбо іншым назвам. Напрыклад, адна з вышынь называлася «Фердынандаў нос», бо яна чымсьці нагадвала нос балгарскага цара Фердынанда, які быў саюзнікам немцаў. Пабывалі ўдзельнікі канферэнцыі на могілках ля вёскі Пронькі, дзе пахаваны нямецкія салдаты і афіцэры, а таксама на могілках у аргагарадку Нарач, дзе спачываюць і рускія, і нямецкія воіны.\nНаступным этапам работы канферэнцыі стала пленарнае пасяджэнне ў канферэнц-зале гасцінічнага комплексу «Нарач». Навукоўцы і краязнаўцы прадставілі свае даклады. «Нарацкая аперацыя як важнае звяно аператыўна-стратэгічных планаў Антанты на 1916 год» — так гучала тэма выступлення супрацоўніка навукова-даследчага інстытута Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь Валерыя Сураева. Ён падрабязна расказаў пра абстаноўку на фронце ў той час, задумы немцаў і іх саюзнікаў. Міхаіл Палянскі ўваходзіць у склад групы, якая рыхтуе фундаментальную шасцітомную працу «Першая сусветная вайна 1914-1918 гадоў». Свет ужо ўбачылі тры тамы гэтай працы. Ён і паведаў пра работу групы, пра герояў Першай сусветнай вайны. Наш зямляк, а зараз жыхар горада Маладзечна, краязнаўца Генадзь Малышаў выступіў з дакладам «Нарацкае эха Вердэна». Менавіта так называецца і кніга, якую напісаў Генадзь Мікалаевіч. Журналіст, дырэктар выдавецтва «Гольфстрым» Уладзімір Багданаў прэзентаваў кнігу «Бітва ля Нарачы». У ёй знайшлі месца звесткі пра рускае наступленне вясной 1916 года з нямецкіх крыніц, манаграфіі, палкавыя гісторыі і мноства фотаздымкаў.\nПасля перапынку ўдзельнікі канферэнцыі прадоўжылі сваю работу па секцыях. «Нарацкая наступальная аперацыя: факты, падзеі, людзі…» — гэта асноўная тэма выступленняў дакладчыкаў у секцыі №1. Супрацоўнік Вілейскага раённага краязнаўчага музея Андрэй Каркотка свой даклад прысвяціў афіцэрам пятага армейскага корпуса, якія атрымалі Георгіеўскія ўзнагароды за баі паміж азёрамі Нарач і Вішнеўскае ў 1915-1916 гадах. Дарэчы, кавалерамі Георгіеўскага крыжа 2-4 ступені, Георгіеўскай зброі «За мужнасць» і ордэна Святога Георгія сталі многія расійскія афіцэры і салдаты.\nСупрацоўнік Пастаўскага раённага краязнаўчага музея Вадзім Шышко ў сваім выступленні засяродзіў увагу прысутных на тых падзеях, якія адбываліся на Пастаўшчыне падчас Першай сусветнай вайны. Гэта мясцовасць некалькі разоў, як кажуць, пераходзіла з рук у рукі.\nАгляд малавывучаных фактаў, якія мелі адносіны да Нарацкай наступальнай аперацыі ў сакавіку 1916 года, зрабіў у сваім выступленні Юрый Вакуленка з Мінска. Многія дакладчыкі спасылаліся на тое, што некаторыя звесткі пра падзеі Нарацкай аперацыі пачэрпнулі з кнігі савецкага гісторыка Мікалая Падарожнага. А вось супрацоўнік Нацпарку Святаслаў Гаўрыс пры распрацоўцы тэмы, якую ён назваў «21 армейскі корпус германскай арміі: утварэнне, баявы шлях, камандаванне» карыстаўся афіцыйнымі нямецкімі архіўнымі крыніцамі. Для гэтага ён зарэгістраваўся на афіцыйным сайце Бундэсвера, унёс пэўны ўзнос і атрымаў доступ да цікавячых матэрыялаў. Менавіта таму выступленне Святаслава Іванавіча было дакладным, насычаным і лаканічным.\nНамеснік генеральнага дырэктара НП «Нарачанскі» па навуцы Валерый Люштык засяродзіў увагу ў выступленні на слядах інфраструктуры і месцах воінскіх пахаванняў германскай і рускай армій на тэрыторыі, дзе праходзіла Нарацкая аперацыя ў 1916 годзе.\nЯк адзначалася вышэй, гэта была міжнародная канферэнцыя. Удзел у ёй бралі грамадзяне Беларусі, Расіі, Вялікабрытаніі, Польшчы. Вось жыхар Манчэстэра Франк Плешак выступіў з паведамленнем пра распаўсюджанне звестак пра Нарацкую аперацыю 1916 года ў еўрапейскіх краінах. Дарэчы, карані гэтага англічаніна з Мядзельшчыны. У вёсцы Швакшты жыў яго дзед і быў пахаваны на могілках у аграгарадку Нарач. Менавіта таму Франка цікавяць падзеі, якія адбываліся 100 гадоў таму на Нарачы. Ён выдаў кнігу на англійскай мове пра іх.\nПрафесар, доктар хімічных навук Алег Кулінковіч з Мінска паведаў пра камандзіра брыгады 8-й сібірскай стралковай дывізіі Уладзіміра Джункоўскага, а мастак Уладзімір Сайко расказаў, як ён працаваў над стварэннем вялікай гісторыка-батальнай карціны, прысвечанай Нарацкай наступальнай аперацыі Рускай імператарскай арміі ў сакавіку 1916 года. З болем гаварыла жыхарка вёскі Стахоўцы Людміла Ярмаковіч пра тое, што і зараз пры апрацоўцы глебы выкопваюцца косці людзей. Гэта яскравае сведчанне таго, што тут ішлі кровапралітныя баі, што загінула шмат людзей.\nФотамастак з Пастаў Васілій Белякоў падзяліўся вопытам вывучэння слядоў падзей Першай сусветнай вайны ў Пастаўскім, Мядзельскім, Браслаўскім, Смаргонскім і Астравецкім раёнах.\nНарачанская зямля стала месцам апошняга спачыну многіх тысяч не толькі рускіх, але і нямецкіх салдат. Побач з вёскай Пронькі знаходзяцца, мабыць, самыя вялікія могілкі Першай сусветнай вайны ў Беларусі. Толькі ў «салдацкай» частцы можна налічыць больш за 1,5 тысячы пахаванняў. Смерць на полі бою зраўняла іх. Былыя ворагі маюць аднолькавыя помнікі і нярэдка ляжаць побач на адных могілках. Дзесяць квадратных кіламетраў паміж вёскамі Мокрыца, Занарач, Стахоўцы сталі брацкай магілай для дзясяткаў тысяч воінаў з абодвух бакоў. Гэта трэба памятаць.\n…У другой секцыі — “Вялікая вайна: гісторыя і сучаснасць” — першым і, бадай, самым яркім было выступленне Аляксандра Грыгарава з Масквы. Ён падзяліўся вопытам стварэння тэрытарыяльных баз даных па ўдзельніках Вялікай вайны 1914-1918 гадоў. (Рабочай групай падрыхтаваны Кнігі памяці па Разанскай і Варонежскай губернях, Крыме і Чарнаморскім флоце.)\nДа Нарачы ў Аляксандра Грыгарава адносіны асаблівыя: у Першую сусветную тут ваяваў і быў паранены яго дзед. Адмысловую экскурсію па тых мясцінах правёў для расійскага даследчыка наш краязнаўца Вадзім Праўрацкі. У знак падзякі Аляксандр пакінуў яму базу даных з Расійскага ваенна-гістарычнага архіва з агульнай колькасцю два мільёны чалавек (загінуўшыя на Вялікай вайне, георгіеўскія кавалеры і г. д.). Зусім магчыма, што ў гэтай базе ёсць звесткі пра вашых родных… Вадзім Праўрацкі згодны БЯСПЛАТНА даць патрэбную інфармацыю ўсім, хто да яго звернецца.\nВельмі змястоўным было выступленне старшыні Прэзідыума Рэспубліканскага савета грамадскага аб’яднання “Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры” Антона Астаповіча. Тэма — “Іканаграфічныя дакументы часоў Першай сусветнай вайны як крыніца архіўна-бібліяграфічных даследаванняў помнікаў архітэктуры і горадабудавання”. Жартам даследчык зазначыў, што “толькі ў лянівага нямецкага салдата не было фотаапарата”. Сапраўды, на нямецкіх здымках багата прадстаўлены мясцовы побыт, культавыя пабудовы (найперш — праваслаўныя храмы і сінагогі). Антон прадэманстраваў вялікую колькасць тагачасных дакументаў, сярод якіх план мястэчка Кабыльнік, фота кавалка Віленскага шляху ў мястэчку Канстанцінава (цяпер — вёска на тэрыторыі Свірскага сельсавета; дарэчы, адлюстраваныя хаты захаваліся да цяперашняга часу), царквы святога Ільі ў Кабыльніку… Гэты матэрыял прыдатны не толькі для вывучэння ўласна Першай сусветнай, але і для розных галін гістарычных даследаванняў.\n“Купала — гэта наша ўсё!” — так пачала свой даклад супрацоўніца Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы Марыя Барткова. Яна прэзентавала фотаздымкі з альбома Вінцэнта Станкевіча. (Вінцэнт Станкевіч — начальнік 1-га пададдзела 16-га аддзела вайскова-дарожнага аддзела Другой арміі паўночна-заходняга фронту. У Першую сусветную там служыў пісарчуком сам Купала. Наш пясняр і Вінцэнт Станкевіч былі знаёмыя з 1905-га года, а ў 1916-ым сталі не толькі сябрамі, але і шваграмі: Вінцэнтава родная сястра Уладзіслава выйшла замуж за Купалу.) Фотаздымкі адлюстроўваюць дзейнасць вайсковага падраздзялення (будаўніцтва чыгункі на Крывічы і Брусы, напрыклад). Матэрыялы сапраўды ўнікальныя, і супрацоўнікі музея мараць зрабіць факсімільнае выданне альбома. Адно, спонсары пакуль не знайшліся. А ўбачыць павялічаныя копіі асобных фотаздымкаў неўзабаве можна будзе ў Мядзельскім музеі Народнай славы.\nЦікавымі былі таксама даклады “Баявыя дзеянні на тэрыторыі Беларусі ў 1916-ым годзе” Міхаіла Смальянінава з Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, “Нямецкія медыцынскія бункеры: спроба іх інтэрпрэтацыі” Аляксея Друпава з Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту.\n…У форме “круглага стала” працавала трэцяя секцыя — “Дарогамі памяці (моладзь вывучае гісторыю)”.\nПра распрацоўку турысцка-краязнаўчага маршруту па лініі фронту Першай сусветнай вайны паміж Мядзелам і Паставамі расказаў настаўнік Пастаўскай гімназіі Ігар Пракаповіч. “Не тэорыя, у кнігах вычытаная… Сваімі ножкамі чалавек прайшоў, з вучнямі. Сабраў матэрыял, абагульніў”, — высока ацаніў яго выступленне краязнаўца з Камарова Іван Драўніцкі.\n“Захаванне і замацаванне гістарычнай памяці (з вопыту выкарыстання матэрыялаў Нарачанскай аперацыі 1916-га года на ўроках і ў пазаўрочнай дзейнасці ва ўстанове адукацыі)” — назва выступлення настаўніка гісторыі Старагабскага вучэбна-педагагічнага комплексу дзіцячы сад-сярэдняя школа Уладзіміра Серадзінскага. Ён расказаў пра работу педкалектыву ў названым напрамку (асабліва адзначыўшы стваральніка школьнага музея Рычарда Федарца). Уладзімір Серадзінскі “ў тэме” даўно: быў намеснікам старшыні раённай камісіі па стварэнні гісторыка-дакументальнай хронікі “Памяць” і нават артыкул “Мядзельшчына ў агні Першай сусветнай вайны (Нарачанская аперацыя 1916 года)” для названай хронікі напісаў.\nАдзінаццацікласніца СШ №1 горада Вілейкі Аляксандра Шатлікава выступіла па тэме “Пераломныя перыяды Першай сусветнай вайны: фотапогляд з Вілейшчыны”. Сапраўды, у суседзяў шмат зроблена для захавання памяці пра тагачасныя падзеі…\nНастаўнік гісторыі Нарацкай СШ №2 Валянцін Радзевіч расказаў пра работу па вывучэнні палявой фартыфікацыі Першай сусветнай вайны ў міжазер’і Нарач — Мядзел. Прапанова выступоўцы — зрабіць на вышыні 217 скансен (музей пад адкрытым небам).\nЦікавымі былі і выступленні педагогаў дадатковай адукацыі СШ №1 горада Полацка Руслана Воюша (“Вогненнымі сцежкамі 68-ай пяхотнай дывізіі — сакавік 1916-га года) і Вячаслава Дзяменцьева (“Ваенна-гістарычны турызм як сродак захавання нерухомай спадчыны Першай сусветнай вайны на тэрыторыі Віцебскай вобласці”).\nНазаўтра, 19 сакавіка, канферэнцыя распачала сваю работу ў горадзе Паставы з адкрыцця мемарыяльнай дошкі, прысвечанай воінам Першай сусветнай вайны, якія абаранялі горад у час правядзення Нарацкай наступальнай аперацыі. Затым у Доме культуры працягваліся чытанні і абмеркаванні дакладаў. А закончылася мерапрыемства канцэртам аўтарскай песні артыстаў з Віцебска.\nВарта адзначыць, што арганізатарамі канферэнцыі сталі Мядзельскі і Пастаўскі раённыя выканаўчыя камітэты, Нацыянальны парк «Нарачанскі», інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, АТ «Інстытут ваеннай спадчыны» (Літва) пры актыўным удзеле Пастаўскага і Вілейскага раённых краязнаўчых музеяў, а таксама Мядзельскага раённага музея Народнай славы. Шчырыя словы падзякі арганізатары выказваюць 19-й Гвардзейскай Чырванасцяжнай ордэна Суворава ІІ ступені асобнай механізаванай брыгадзе Паўночна-Заходняга аператыўнага камандавання Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, якая накіравала падраздзяленне салдат для аказання вайсковых ушанаванняў героям, Мядзельскай раённай арганізацыі грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз афіцэраў», дырэктару ТАА «Нарачтурсэрвіс» Аляксандры Казак за спонсарскую падтрымку.\nАсаблівая падзяка Валерыю Люштыку, які зрабіў вельмі многа, каб гэта мерапрыемства прайшло на высокім узроўні. Менавіта таму Валерый Сямёнавіч і быў адзначаны падзякай старшыні райвыканкама.\nНа здымках: 1. Падчас мітынгу на Брацкіх могілках Першай сусветнай вайны ў Мінску; 2. Пра фундаментальную шасцітомную працу «Першая сусветная вайна 1914-1918 гадоў» расказвае Міхаіл Палянскі; 3. Мастак Уладзімір Сайко паведамляе, як ён працаваў над стварэннем вялікай гісторыка-батальнай карціны, прысвечанай Нарацкай наступальнай аперацыі Рускай імператарскай арміі ў сакавіку 1916 года; 4. Дырэктар выдавецтва «Гольфстрым» Уладзімір Багданаў прэзентуе кнігу «Бітва ля Нарачы»; 5.У момант адкрыцця мемарыяльнай дошкі, прысвечанай воінам Першай сусветнай вайны, якія абаранялі Паставы ў час Нарацкай наступальнай аперацыі; 6. Удзельнікі міжнароднай навукова-гістарычнай канферэнцыі ля месца пахавання салдат і афіцэраў рускай арміі непадалёку ад вёскі Мінчакі.\n24 сакавiка 2016. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Гісторыя


Беларус пра Венесуэлу: Тэлефоны на вуліцах носяць у майтках\nБеларус пра Венесуэлу: Тэлефоны на вуліцах носяць у майтках – belsat.eu\nУ Каракасе крадуць усё – ад сотавых тэлефонаў да людзей. Асаблівая ўдача – злавіць замежніка. За яго можна атрымаць выкуп нават некалькі дзясяткаў тысяч долараў. Журналісты Сяргей Марчык і Конрад Загурскі, беларус і паляк, рызыкуючы стацца ахвярамі венесуэльскіх бандытаў, знялі рэпартаж «Краіна над прорваю. Венесуэла». Фільм паказвае пратэстоўцаў, якіх рэжым Нікаляса Мадура не хоча пачуць, і тых людзей, якія ўсцяж не перамаглі свайго страху. Сяргей Марчык распавёў пра два тыдні працы ў суцэльным стрэсе.\nГэта не першыя пратэсты, якія ты здымаў. Да гэтага была Беларусь, Арменія, Малдова, Украіна, Турцыя, Ірак. Якая адметная рыса пратэстаў у Венесуэле?\nПратэсты ў Венесуэле – гэта карнавал, дзе ўсе крычаць, на сцэну выходзяць палітыкі, музыкі. Выйшлі 150-200 тысяч асобаў. Увесь горад быў заблакаваны, ніхто не працаваў.\nЦі была паліцыя, як яна рэагавала?\nПаліцыя была, але нічога не рабіла. Такую колькасць людзей вельмі складана разагнаць. Гэтыя пратэсты былі замоцныя, каб іх можна было здушыць.\nПратэсты ў Венесуэле нагадваюць карнавал. Фота Сяргей Марчык\nМінімальны заробак у Венесуэле складае $ 6,5 у эквіваленце. Як людзі жывуць за гэтыя грошы? Ці гэта рэальна?\n$ 6,5 там зарабляюць толькі 300-600 тысячаў чалавек. Большасць зарабляе $ 10-20. Натуральна, за гэта не пражыць, таму людзі ратуюцца ўсімі магчымымі сродкамі.\nШукаюць дадатковую працу?\nВядомы факт, што Венесуэла – краіна з найбольшаю колькасцю злачынстваў. І гэта адказ на пытанне, дзе бяруць дадатковыя грошы асобы, якія афіцыйна зарабляюць $ 6,5. Вялікі ўзровень забойстваў і крадзяжоў звязаны з тым, што людзі мусяць выжываць.\nБольш за 80% жыхароў Венесуэлы жывуць у беднасці і зарабляюць каля $10 у месяц. Фота Сяргей Марчык\nСамая хадавая і якасная «валюта», якая не падвядзе, – турысты. Іх выкрадаюць і цягам некалькіх дзён трымаюць у багажніку. Калі размаўляеш з венесуэльцамі, то з дзесяці дзве-тры асобы кажуць, што яны раз ці два апынуліся ў багажніку, чакаючы, пакуль родныя іх не выкупяць. Найбольш высока каціруюцца турысты. Калі за мясцовага можна прасіць € 2-5 тысячаў, то турыст каштуе € 20-30 тысячаў.\nКалі мы размаўлялі з героямі нашага рэпартажу з арганізацыі «Labo», то з васьмі асобаў дзве мелі досвед сядзення ў багажніках, пазней іх выкупалі бацькі. А на пытанне, ці іх калісьці абрабавалі, усе без выключэння сказалі «так»: кагосьці шэсць разоў, нехта пасля пяці перастаў лічыць, некаторыя не лічаць дробныя выпадкі.\nЦі праўда, што ў Венесуэле грошы настолькі абясцэненыя, што іх прасцей змерыць на вагу, чым лічыць купюры?\nНаяўныя грошы ў Венесуэле амаль ніхто не ўжывае. Нават у самым маленькім шапіку ёсць тэрмінал ці адмысловае прыкладанне для аплаты. У дзень банкамат можа выплаціць максімум $ 1. Каб пайсці на вячэру ў рэстарацыі, якая на дваіх каштуе $ 7-10, трэба было б цягам тыдня збіраць грошы з банкамату. Але ў купюрах такая сума зойме прыкладна палову лядоўні. Атрымаўшы рэшту $ 1,5, мы не ведалі, куды падзець грошы, усе кішэні былі імі набітыя. Пры такім высокім узроўні крадзяжоў мець пры сябе наяўныя не мае сэнсу. З сабой усе носяць толькі карты, а тэлефоны хаваюць у майтках. Калі нас сустрэў перакладчык, то адразу звярнуў увагу: «Чаму вы, хлопцы, трымаеце ў руках тэлефоны?!» Калі хочаш патэлефанаваць – зайдзі ў гатэль, а калі застаешся на вуліцы, мусіш схаваць яго ў майткі.\nПрыхільнікаў Мадуры ў Венесуэле значна менш. Фота Сяргей Марчык\nЦі былі нейкія смешныя ці, наадварот, страшныя для вас сітуацыі?\nЦяпер я распавядаю з усмешкаю, але паездка была суцэльным стрэсам. Увесь час без перапынку ты думаеш пра бяспеку. Нас вельмі лёгка было адрозніць ад мясцовых. Для бандытаў ты чалавек, які прынясе ім грошы, на цябе будуць паляваць. Усе нам раілі вяртацца праз Калумбію назад.\nНа чацвёрты ці пяты дзень за намі пачаў сачыць мужчына. Мы яго зачапілі, ён адказаў па-англійску з выразным расейскім акцэнтам. Маўляў, ён з Расеі ды ўжо цягам месяца адпачывае ў Каракасе, а нас сустрэў выпадкова. Гэта была відавочная хлусня, бо ў Каракасе няма турыстаў, тым больш падчас пратэстаў. Уся турыстычная інфраструктура не працуе.\nШто яшчэ не працуе ў Венесуэле – краіне, жыхары якой называюць яе «ружовай тыраніяй»? Якія метады знаходзіць моладзь, каб казаць праўду і змагацца са страхам, глядзіце ў новым рэпартажы «Белсату» «Краіна над прорваю. Венесуэла» (відэа вышэй).\nТэгі: Венесуэла грошы дакументалістыка Белсату заробкі Конрад Загурскі Нікаляс Мадура падарожжы пратэсты рэвалюцыя рэпартажы рэпартажы Белсату Сяргей Марчык турысты


На ўзлеску | Gastinia.by\nВіцебская вобласць, Браслаўскі р-н, в. Заборныя Гумны, +375 (29) 893-48-72, nadegda@yablonovca.ru Заборныя Гумны\nСядзіба «На ўзлеску» размешчана ў межах горада Браслава, аднаго з самых старажытных гарадоў Беларусі. Сядзіба «На ўзлеску» знаходзіцца ў маляўнічым месцы на ўзлеску, усяго ў 20 хвілінах ходу да пляжу возера Дрывяты.\nНа тэрыторыі сядзібы размешчана 2 дома: цагляны (115 кв. м.) і драўляны на адну сям'ю з 2-5 чалавек. У прасторнай цаглянай хаце можа размясціцца да 10 чалавек. У катэджы маецца чатыры пакоі, два санвузла, абсталяваная кухня з посудам, сталовая, спадарожнікавае TV, халоднае і гарачае водазабеспячэнне. Зімой дом ацяпляецца газам.\nУ драўляным доме на першым паверсе размешчана гасцёўня-сталовая (лядоўня, газавая панэль, спадарожнікавае TV, камплект посуду), санвузел, а на другім - дзве спальні. У катэджы ёсць халоднае і гарачае водазабеспячэнне, пральная машына, спадарожнікавае TV, абсталяваная кухня.\nГатаваць можна самастойна, а можна скарыстацца дадатковымі паслугамі і замовіць харчаванне з натуральных і вельмі смачных прадуктаў.\nВакол сядзібы размешчаны хваёвы лес, у які можна адправіцца на шпацыр або за грыбамі і ягадамі. Да возера Дрывяты можна дабрацца на машыне (5 хвілін) або дайсці пешшу (20 хвілін). Для катання і прагулак па вадзе прадастаўляецца маторная лодка.


Рэжым Вішы — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Урад Вішы)\nУрад у выгнанні (1944—1945)\n10 ліпеня 1940 — 22 красавіка 1945\nПраца, сям'я, Айчына\nфр.: Travail, famille, patrie\nфр.: «Maréchal, nous voilà!»\nЦёмна-сіні: тэрыторыя рэжыму Вішы дэ-факта\nБірузовы: тэрыторыі, акупаваныя краінамі Восі\nБлакітны: мандаты, пратэктараты і калоніі пад кіраваннем рэжыму Вішы\nСветла-блакітны: мандаты, пратэктараты і калоніі, не якія кантраляваліся рэжымам Вішы\nСталіца Вішы (дэ-факта)\nГрашовая адзінка франк\nФорма кіравання аўтарытарная дыктатура\nКіраўнік Французскай дзяржавы\n- 1940—1944 Анры Філіп Петэн\n- 1940—1942 Анры Філіп Петэн\n- 1942—1944 П'ер Лаваль\n- 1944—1945 Фернан дэ Брынон\n- 22 чэрвеня 1940 Другое камп'енскае перамір'е\n- 10 ліпеня 1940 Усталяванне рэжыму\n- 11 лістапада 1942 Поўная акупацыя Францыі Германіяй\n- 25 жніўня 1944 Вызваленне Парыжа\n- 22 красавіка 1945 Спыненне існавання\nРэжым Вішы́ (фр.: le régime de Vichy) ці Вішысцкая Францыя (афіцыйная назва Французская дзяржава (фр.: l'État français) — калабарацыянісцкі рэжым у Паўднёвай Францыі часоў акупацыі Паўночнай Францыі нацысцкай Германіяй пасля паражэння Францыі напачатку Другой сусветнай вайны і падзення Парыжа ў 1940 годзе. Існаваў з 10 ліпеня 1940 па 22 красавіка 1945 (дэ-факта да 25 жніўня 1944). Афіцыйна прытрымліваўся палітыкі нейтралітэту, але фактычна праводзіў палітыку ў інтарэсах краін «восі».\nНазва — ад курортнага горада Вішы, дзе ў ліпені 1940 года сабраўся Нацыянальны сход, які пастанавіў перадаць дыктатарскую ўладу маршалу Анры Філіпу Петэну; гэта адзначыла канец Трэцяй рэспублікі. Урад Петэна і ў далейшым знаходзіўся ў Вішы, у той час як паўночная частка Францыі з Парыжам была акупавана нямецкімі войскамі. У лістападзе 1942 года Германія акупавала ўсю тэрыторыю Францыі, з гэтага моманту ўлада ўрада стала чыста намінальнай. Пасля вызвалення Парыжа ў канцы жніўня 1944, урад быў эвакуіраваны і існаваў у выгнанні аж да канца красавіка 1945.\n4 Адносіны з Вялікабрытаніяй\n5 Урада рэжыму Вішы\n7.2 Ваенныя дзеячы\nСупрацоўніцтва з акупантамі[правіць | правіць зыходнік]\nУ кастрычніку 1940 пасля асабістай сустрэчы з Гітлерам Петэн заклікаў Францыю «супрацоўнічаць» (фр.: collaborer) з нацыстамі.\nРэжым Вішы дзейнічаў у агульным рэчышчы германскай палітыкі, праводзячы рэпрэсіі супраць яўрэяў, цыган, камуністаў, масонаў; на тэрыторыі Францыі дзейнічалі як германскія часці СС і гестапа, так і ўласная рэпрэсіўная арганізацыя — «Міліцыя» (з 1943).\nПраводзіліся акцыі супраць Супраціўлення, практыкаваліся растрэлы закладнікаў. У 1944 карнікі СС знішчылі паўднёвафранцузскі пасёлак Арадур (у першапачатковай зоне кантролю Вішы). Была створана сумесная франка-германская дывізія СС — «Шарлемань» (фр.: Charlemagne, названа ў гонар Карла Вялікага).\nУ Германію вывозіліся французскія рабочыя (у абмен на згоду адпусціць узятых напачатку войны французскіх ваеннапалонных). Аднак 27 лістапада 1942 г. асноўныя сілы французскага ваенна-марскога флоту (3 лінкоры, 7 крэйсераў, 15 эсмінцаў, 12 падводных лодак і 74 іншых карабля) з санкцыі ўрада Вішы былі затоплены ў Тулоне, каб яны не дасталіся ні краінам Восі, ні антыгітлераўскай кааліцыі.\nУ лютым 2009 года Адміністрацыйны суд Францыі прызнаў урад рэжыму Вішы адказным за дэпартацыю тысяч яўрэяў у нямецкія канцэнтрацыйныя лагеры падчас Другой сусветнай вайны. Паводле даных суду, падчас кіравання рэжыму Вішы з 1942 па 1944 гады ў лагеры было дэпартавана 76 000 яўрэяў. Вынесенае рашэнне стала афіцыйным прызнаннем дачынення французскага ўрада часоў Другой сусветнай вайны да Халакоста.\nРэжым Вішы, які праіснаваў са здачы Парыжа нямецкім войскам у 1940 годзе да вызвалення краіны саюзнікамі ў 1944 годзе, афіцыйна прытрымліваўся палітыкі нейтралітэту.\nІдэалагічна рэжым Вішы арыентаваўся на традыцыйна-кансерватыўныя каштоўнасці, увасабленнем якіх у міжваенныя гады лічыўся Петэн. Лічылася, што са звяржэннем Французскай рэспублікі і ўсталяваннем саюза з Германіяй адбылася «Нацыянальная рэвалюцыя» (Révolution nationale). Дэвіз Французскай рэспублікі «Свабода, роўнасць, братэрства» быў заменены на «Travail, Famille, Patrie» («Праца, Сям'я, Айчына»). Гербам вішысцкага рэжыму была сярэднявечная сякерка-францыска. Гімнам афіцыйна заставалася «Марсельеза», аднак па патрабаванні немцаў яна была забаронена, і фактычным гімнам стала песня ў гонар Петэна «Маршал, мы тут!» (фр.: Maréchal, nous voilà !).\nПетэн па асабістай ініцыятыве ўвёў на падкантрольнай яму тэрыторыі антысеміцкія законы, яўрэі былі перамешчаны ў лагеры, частка дэпартавана на тэрыторыю, занятую гітлераўцамі.\nШэраг дзеячаў рэжыму, у прыватнасці, былы прэм'ер П. Э. Фландэн, будучы прэзідэнт Францыі Ф. Мітэран, тайна дапамагалі Французскаму Супраціўленню.\nМіжнароднае становішча[правіць | правіць зыходнік]\nФіліп Петэн на сустрэчы з Адольфам Гітлерам, 24 кастрычніка 1940 года\nМіжнароднае становішча рэжыму Вішы было неадназначным. Краіны восі прызнавалі яго законным урадам. Паслом Германіі быў прызначаны Ота Абец. Дзяржавы, якія знаходзіліся ў стане вайны з Германіяй (перш за ўсё Вялікабрытанія) лічылі, пачынаючы з ліпеня 1940, законным прадстаўніцтвам Францыі ў свеце толькі рух дэ Голя, а рэжым Вішы — нелегітымным урадам на чале са здраднікамі. Тым не менш ЗША і СССР першапачаткова прызналі рэжым Вішы і акрэдытавалі пры ім сваіх паслоў, так, паслом у ЗША стаў Эрык дэ Бішап. У 1941 годзе, стаўшы аб'ектам агрэсіі з боку Краін восі (СССР у чэрвені, а ЗША ў снежні), абедзве гэтыя дзяржавы перавялі сваіх паслоў з Вішы ў Лондан, прызнаўшы, такім чынам, урад дэ Голя. Рэжым быў прызнаны Канадай (да акупацыі паўднёвай Францыі) і Аўстраліяй (да канца вайны). Адны нейтральныя дзяржавы мелі дыпламатычныя адносіны з Вішы, іншыя — не.\nАдносіны з Вялікабрытаніяй[правіць | правіць зыходнік]\nАдносіны з былым саюзнікам у Францыі былі вельмі няпростымі.\nТрэба сказаць, што ў французаў для гэтага былі істотныя падставы: разгром французскіх армій у Бельгіі быў узмоцнены паспешным адыходам брытанскіх войскаў, падчас далейшай эвакуацыі з Дзюнкерка французскія ваеннаслужачыя склалі ўсяго 10 % ад агульнай колькасці эвакуіраваных морам .\n3 ліпеня 1940 брытанскія ваенна-марскія сілы і авіяцыя наносяць удар па французскіх караблях у Мерс-эль-Кебірэ. У адказ ВПС Францыі бамбяць базу Вялікабрытаніі ў Гібралтары, па словах У. Чэрчыля — «без асаблівага запалу».\nРэжыму Вішы ўдалося захаваць кантроль амаль над усімі французскімі калоніямі, большасць заморскіх тэрыторый не прызнавалі адкрыта прабрытанскую «Свабодную (Змагарную) Францыю» генерала дэ Голя. У верасні 1940 галісцкія сілы пры прамой падтрымцы Вялікабрытаніі распачалі спробу захопу Дакара ў Сенегале, якая скончылася поўным правалам. У 1941 годзе Вялікабрытанія пад фармальнай падставай акупавала Сірыю і Ліван, якімі Францыя валодала па мандаце Лігі Нацый. У 1942 годзе Вялікабрытанія пад падставай магчымага выкарыстання немцамі Мадагаскара ў якасці базы для падводных лодак здзейсніла ўзброенае ўварванне на востраў. Баі працягваліся паўгода і скончыліся капітуляцыяй сіл вішыстаў у лістападзе 1942 года. Тайныя перамовы з брытанцамі вялі, паралельна з дэ Голем, некаторыя вядучыя дзеячы рэжыму — Ф. Дарлан, А. Жыро і інш.\nУрада рэжыму Вішы[правіць | правіць зыходнік]\nНа працягу рэжыму Вішы кіраўніком французскай дзяржавы заставаўся Філіп Петэн (1856—1951). Пры ім змянілася чатыры кабінеты міністраў, якія ўзначальвалі П'ер Лаваль (1883—1945), Фландэн (1889—1958) і Дарлан (1881—1942).\nПерыяд рэакцыйных рэваншыстаў (1940—1941)\nУрад Лаваля — з 16 ліпеня па 13 снежня 1940 года.\nУрад Фландэна — з 14 снежня 1940 года па 9 лютага 1941 года.\nПерыяд тэхнакратаў (1941—1942)\nУрад Дарлана — з 10 лютага 1941 па 18 красавіка 1942 года.\nПерыяд прагматызму Лаваля (1942—1943) і перыяд ультра-калабарацыяністаў (1944)\nДругі ўрад Лаваля — з 18 красавіка 1942 года па 19 жніўня 1944 года.\nЗвяржэнне[правіць | правіць зыходнік]\n25 жніўня 1944 года Парыж быў вызвалены. Петэн з кабінетам міністраў былі вывезены нямецкімі войскамі ў Германію, дзе Фернан дэ Брынон заснаваў урад у выгнанні ў горадзе Зігмарынген, які праіснаваў да 22 красавіка 1945 года. Петэн адмаўляўся ўдзельнічаць у новым урадзе(фр.) бел.. У Зігмарынгене было ўласнае радыё (Radio-patrie), прэса (La France, Le Petit Parisien), а таксама пасольствы Германіі, Італіі і Японіі. Насельніцтва анклава налічвала 6 тыс. чалавек, уключаючы вядомых калабарацыянісцкіх журналістаў, пісьменнікаў (Луі-Фердынанд Селін, Люсьен Рэбатэ), акцёраў (Рабер Ле Віган).\nАсноўныя кіраўнікі былі асуджаны за дзяржаўную здраду ў 1945—1946 гадах. Шматлікія дзеячы культуры, якія заплямілі сябе падтрымкай рэжыму, былі прысуджаны да «грамадскага зганьбавання».\nВышэйшы ўрадавы савет[правіць | правіць зыходнік]\nАнры Філіп Петэн — кіраўнік Французскай дзяржавы.\nП'ер Лаваль — прэм'ер-міністр Французскай дзяржавы ў 1940 годзе і 1942-1944 гадах.\nФрансуа Дарлан — прэм'ер-міністр Французскай дзяржавы ў 1941-1942 гадах.\nП'ер-Эцьен Фландэн — прэм'ер-міністр Французскай дзяржавы ў 1940-1941 гадах.\nВаенныя дзеячы[правіць | правіць зыходнік]\nШарль Хюнтцыгер — генерал і міністр абароны\nМаксім Вейган — Вярхоўны галоўнакамандуючы і міністр абароны.\nПоль Туўе — кіраўнік Французскай міліцыі ў Ліёне.\nМарсель Дэа — лідар Французскай народнай партыі.\nЛуі-Фердынанд Селін — пісьменнік.\nМарыс Папон — кіраўнік Службы па яўрэйскіх пытаннях у прэфектуры Бардо.\nЖан Баратра — генеральны камісар па справах спорту ў 1940—1942 гадах.\nШарль Леска — пісьменнік, журналіст.\nУрад маршала Петэна\nТэрытарыяльна-палітычная экспансія Трэцяга рэйха\nІтальянская акупацыя Францыі ў перыяд Другой сусветнай вайны\nФранцузскія ваеннапалонныя ў Другой сусветнай вайне\n↑ Францыя прызнала сваё дачыненне да Халакоста\n↑ Мемуары У. Чэрчыля «Другая сусветная вайна».\nHannsjörg Kowark, Das Ende der französischen Flotte im Zweiten Weltkrieg. Toulon 1940—1944. Hamburg 1998. ISBN 3-8132-0548-7 (ням.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рэжым_Вішы&oldid=3123855"\nХалакост у Францыі\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:10, 9 красавіка 2018.


"Улады разумеюць неабходнасць рэформаў, але не гатовы на глыбокія пераўтварэнні" - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Улады разумеюць неабходнасць рэформаў, але не гатовы на глыбокія пераўтварэнні”\nБеларускія ўлады разумеюць неабходнасць правядзення рэформаў, але не гатовыя „рабіць іх глыбока”, заявіла дэпутат Палаты прадстаўнікоў, чалец Аб’яднанай грамадзянскай партыі Ганна Канапацкая, выступаючы 23 лістапада на Менскім форуме.\n„Сёння беларускія ўлады, і ў тым ліку заканадаўцы, разумеюць неабходнасць рэфармавання эканомікі, развіцця інфармацыйных тэхналогій, электроннага ўрада. Але не ўсё так радасна ў Беларусі. Мы бачым, што сёння патрабуюцца новыя прафесіі, сістэма адукацыі яшчэ адстае ад патрабаванняў часу”, — сказала дэпутат.\nКанапацкая падкрэсліла важнасць прыняцця дэкрэта прэзідэнта № 8 „Аб развіцці лічбавай эканомікі”. Аднак, дадала яна, „вельмі небяспечнай можа быць правапрымяняльная практыка”. „На жаль, у сувязі з тым, што дзейнасць Парку высокіх тэхналогій рэгулюецца актам кіраўніка дзяржавы, ніхто не можа быць гарантавана ўпэўненым у тым, што заўтра гэты дэкрэт і тыя ўмовы, якія ён увёў, не будуць адмененыя або скарочаныя, — заявіла дэпутат. — Калі б гэта рэгулявалася нейкім законам, то гэта было б калегіяльнае рашэнне, і змяніць яго было б больш складана. І таму зараз наша задача як заканадаўчага органа — распрацаваць такія законы і такую правапрымяняльную практыку, якая гарантавала б бяспечны прыход інвестараў у Беларусь у любую сферу”.\n„Беларуская краіна славіцца сваёй стабільнасцю, але, на жаль, мы сёння не можам сказаць, што ў нас стабільна добра”, — сказала на заканчэнне дэпутат.\nМіхаіл Чыгір: Прэм’ер без распараджэнняў павінен ведаць пра сваю адказнасць\nУкраінскі Мікалаеў закупіць 23 аўтобусы МАЗа\nВікторыя Кебікава заваявала бронзу ЧС па боксе ў Нью-Дэлі\nБеларускія банкі праспансуюць свята на радзіме Лукашэнкі


Як удзельнікі «Танкавага біятлону» спаборнічалі за ўзнагароды і чаму гэта больш чым конкурс? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Як удзельнікі «Танкавага біятлону» спаборнічалі за ўзнагароды і чаму гэта больш чым конкурс?\nМногія беларусы з заміраннем сэрца сачылі за найбольш відовішчным конкурсам VII Армейскіх міжнародных гульняў — «Танкавы біятлон». Упершыню за гісторыю спаборніцтва наша каманда заняла трэцяе месца ў «Індывідуальнай гонцы», саступіўшы ўсяго пяць секундаў танкістам з Расіі. Аднак гэтая «бронза», як і ў мастацкай гімнастыцы, калі першыя дзве прыступкі п'едэстала, за рэдкім выключэннем, займаюць расійскія спартсменкі, даражэйшая за «золата».\nНашы вайскоўцы ўжо вярнуліся на Радзіму, раз'ехаліся па сваіх воінскіх часцях і прыступілі да ранейшых абавязкаў. Аднак танкісты не страчваюць сувязі адзін з адным — цяпер яны як адна сям'я. І абсалютна няважна, што знаходзяцца ў розных кутках нашай краіны.\nГвардыі лейтэнант Міхаіл Ланкевіч служыць у 11-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгадзе. Калі падчас Армейскіх міжнародных гульняў ён быў камандзірам танка, то ў рэальным жыцці ваеннаслужачы — камандзір цэлай танкавай роты. У «Танкавым біятлоне» ўдзельнічаў упершыню. Каб трапіць у склад нацыянальнай каманды, прайшоў нялёгкі шлях адбораў. Першы раз малады чалавек спрабаваў свае сілы яшчэ будучы курсантам Ваеннай акадэміі. Тады не хапіла не столькі майстэрства, колькі вопыту. У зборную Беларусі трапіў з трэцяй спробы.\n— Прадстаўляць краіну на такіх маштабных міжнародных спаборніцтвах — вялікі гонар і адказнасць, — мяркуе Міхаіл Ланкевіч. — Конкурс складаны не толькі фізічным выкананнем пастаўленых задач. Немалаважна і тое, як маральна настроены члены экіпажа. Ты працуеш не толькі за сябе, але і за ўсю каманду, а гэта вялікая адказнасць.\nВядома, танкісты перажывалі, калі зусім няшмат ім не хапіла для перамогі. Але тыя, хто падтрымліваў беларускі экіпаж на трыбунах, а таксама сачыў за ім у рэжыме «анлайн», бачылі, што нашы танкісты зрабілі ўсё магчымае. А можа, нават больш — прадстаўнікі Узброеных Сіл Беларусі апярэдзілі 30 экіпажаў такіх наймацнейшых армій свету, як Іран, Кітай, Казахстан, Сербія. Гэтым фактам асабліва ганарацца сваякі Міхаіла, якія ў танкавай справе ведаюць толк. Бацька вайскоўца — палкоўнік, танкіст. У танкавых войсках у свой час служылі два дзядулі камандзіра роты. Афіцэрскія пагоны носіць і родны брат Міхаіла.\nСтаршы механік-кіроўца ўзвода гвардыі яфрэйтар Андрэй Зылевіч, як яго баявы таварыш, звязваць сваё жыццё з арміяй не планаваў. Аднак калі пасля тэрміновай службы яму прапанавалі застацца ў 19-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгадзе па кантракце, малады чалавек, не раздумваючы, пагадзіўся.\nУ «Танкавым біятлоне» ваеннаслужачы марыў паўдзельнічаць ужо даўно. Атрымалася толькі сёлета. Механік-кіроўца ў дэталях памятае кожны заезд, абдумвае, ці можна было пазбегнуць некаторых памылак. «У фінале нам не пашчасціла з надвор'ем, — расказвае Андрэй. — З-за дажджу траса пераўтварылася ў суцэльнае балота, што перашкаджала рухацца па зададзеным маршруце».\nКожны з членаў экіпажа дагэтуль памятае цырымонію ўзнагароджання. Вайскоўцам уручылі медалі, памятныя прызы. Праўда, найлепшы падарунак чакаў Андрэя Зылевіча на радзіме — на другі дзень пасля вяртання са спаборніцтва жонка нарадзіла вайскоўцу сына.\nМенавіта сын, якому, праўда, ужо 10 гадоў, найбольш падтрымліваў свайго бацьку — камандзіра танкавага ўзвода 120-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгады старшага прапаршчыка Дзяніса Маісеенку. Хоць хвалявацца асабліва не было падстаў. Вайсковец — самы вопытны член экіпажа: у «Танкавым біятлоне» Дзяніс удзельнічаў ужо сёмы раз. А ўсё таму, што найбольш прафесійнага наводчыка танка ў беларускай арміі проста не існуе.\n— Вядома, было крыўдна застацца за адзін крок ад перамогі, — перакананы Дзяніс Маісеенка. — У той жа час мы добра ведаем, што экіпаж добрасумленна выканаў усе пастаўленыя задачы і зрабіў немагчымае — аб гэтым сведчаць нашы сапернікі з іншых краін, якія засталіся ззаду. У любым выпадку, мы маем каштоўны вопыт, які нам спатрэбіцца як у будучыні, так і цяпер, у паўсядзённай дзейнасці.\nФота Яна ГАРБАНЮКА, «Ваяр»\nЗагаловак у газеце: Экіпаж, які стаў сям'ёй\nУ вёсцы Высокае Бярозаўскага раёна 14 жніўня пройдзе экалагічны фестываль «Спораўскія сенакосы»\nVII Армейскія міжнародня гульні\n4534 Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі


Здаровы сон. Ад чаго залежыць і як нармалізавацьЗдаровы сон. Ад чаго залежыць і як нармалізаваць\nСлушна — Здароўе — Здароўе дарослых — Каб не з’яўляліся галюцынацыі. Спім правільна (+ВІДЭА)\nАдной з важных функцый арганізма, накіраванай на захаванне і ўмацаванне здароўя, з'яўляецца сон. Яго парушэнні ўвайшлі за апошняе дзесяцігоддзе ў ТОП-5 праблемаў са здароўем сучасных людзей. Назапашаны дэфіцыт сну па згубным уздзеянні на арганізм медыкі параўноўваюць з гіпадынаміяй альбо курэннем.\nЧаму сон жыццёва неабходны\nУ сярэднім чалавеку патрабуецца ад 6 да 10 гадзін сну ў суткі. Калі без ежы чалавек можа пратрымацца на працягу двух-трох тыдняў, дык няспанне на працягу 5 сутак цягне за сабой сур'ёзныя наступствы: губляецца яснасць свядомасці, з'яўляюцца галюцынацыі, пагаршаецца памяць.\nМеханізм рэгуляцыі сну з'яўляецца складаным і шматузроўневым. Менавіта таму пад уздзеяннем розных знешніх і ўнутраных фактараў гэтая функцыя часта парушаецца. Так, па некаторых дадзеных, зараз каля 30% мужчын і 37% жанчын маюць розныя праблемы са сном. Гэта тыя, хто звяртаўся да спецыялістаў. А калі ўлічыць тых, хто спрабуе самастойна справіцца з гэтай праблемай, дык такіх будзе значна больш.\nПраблемы са сном маюць розны характар. Некаторыя людзі часта прачынаюцца ўначы (перарывісты павярхоўны сон), зусім не адчуваючы сябе раніцай адпачыўшымі. Іншыя доўга (больш чым на працягу паўгадзіны) не могуць заснуць і таксама не высыпаюцца, асабліва калі раніцай трэба рана ўставаць.\nХранічнае недасыпанне больш небяспечнае для дзяцей і падлеткаў і ўплывае на іх значна мацней, чым на дарослых. Справа ў тым, што чалавечы мозг развіваецца да 21-гадовага ўзросту, у тым ліку і падчас сну. Таму доўгае недасыпанне ў перыяд росту і станаўлення арганізма можа прывесці да непапраўных зменаў у структуры галаўнога мозгу, ад якіх немагчыма пазбавіцца з дапамогай дадатковых гадзінаў сну.\nШто адбываецца з арганізмам падчас сну\nФункцыю сну непасрэдна забяспечвае так званы «гармон сну» – мелатанін, які выпрацоўваецца эпіфізам (эндакрыннай залозай) з амінакіслаты трыптафану ў абсалютнай цемры і адказвае ў тым ліку за нармалізацыю біярытмаў нашага арганізма.\nСэкрэцыя мелатаніну пачынае павялічвацца з 20.00. Да гэтага моманту зніжаецца выпрацоўка іншага гармону – картызолу (яго называюць гармонам стрэсу), які адказвае за нашу актыўнасць удзень і дапамагае выконваць звычайныя паўсядзённыя задачы.\nПік канцэнтрацыі мелатаніну ў крыві прыпадае на перыяд з 24.00 да 4.00. Менавіта ў гэты час мелатанін аказвае разнастайнае ўздзеянне на наш арганізм: зніжае тэмпературу цела, памяншае эмацыянальную напружанасць, забяспечвае сон. Ён таксама зніжае артэрыяльны ціск, стымулюе спальванне тлушчу падчас сну, запавольвае працэсы старэння і павялічвае працягласць жыцця.\nАкрамя таго, ён павышае працаздольнасць клетак мозгу, дапамагаючы перапрацоўваць атрыманую за дзень інфармацыю, паляпшае зрокавую і слыхавую памяць, пераводзячы яе ў доўгатэрміновую.\nУ апошнія гады даказана важная роля мелатаніну ў рэгуляцыі імуннай абароны арганізма: ён стымулюе выпрацоўку лімфацытамі асаблівых рэчываў, якія ўдзельнічаюць у фарміраванні імуннага адказу, і павышае актыўнасць касцявога мозгу па выпрацоўцы клетак крыві, якія адыгрываюць цэнтральную ролю ў імунным адказе арганізма. У 1993 годзе быў адкрыты антыаксідантны эфект мелатаніну. Яго здольнасць да нейтралізацыі свабодных радыкалаў аказалася ў два разы вышэйшай, чым у вітаміну Е.\nБліжэй да раніцы пад уплывам сонечнага святла выпрацоўка мелатаніну зніжаецца, а ўзровень картызолу пачынае павышацца, што дапамагае чалавеку прачнуцца.\nПрычыны парушэння сну\nДа бяссонніцы прыводзяць розныя фактары, якія зніжаюць выпрацоўку мелатаніну. Памяншэнне выпрацоўкі гармону сну адбываецца з узростам. Лічыцца, што пасля 60 гадоў узровень гэтага гармону ў некаторых асобаў можа зніжацца да 20% ад нормы і ніжэй (дарэчы, максімум яго выпрацоўкі прыпадае прыкладна на 25-гадовы ўзрост).\nПрывядзём і іншыя прычыны: збоі ў рабоце эндакрыннай сістэмы, хранічныя захворванні, шкодныя звычкі, пераяданне перад сном і няправільнае харчаванне наогул, а таксама любыя складаныя жыццёвыя сітуацыі (не абавязкова дрэнныя), якія ўводзяць нас у стан стрэсу.\nЧаста зніжэнне выпрацоўкі мелатаніну здараецца з-за позняга адыходу да сну. Пры хранічным начным няспанні, а таксама пры перамяшчэнні ў іншы гадзіннікавы пояс парушаецца цыкл «сон-няспанне» ў сілу збою так званага біялагічнага гадзінніка, калі арганізм не ведае, у які час трэба ўзмацніць выпрацоўку мелатаніну. На шчасце, пры нармалізацыі рэжыму дня цыкл аднаўляецца.\nАле галоўны вораг мелатаніну – сіняя частка спектру светлавых хваляў з даўжынёй хвалі 450-480 нм. Менавіта такія хвалі выпраменьваюць экраны смартфонаў і ноўтбукаў, з дапамогай якіх мы прывыклі бавіць час перад сном. Наш вока ўспрымае такое святло як дзённае і дасылае сігнал эпіфізу, які блакуе выпрацоўку мелатаніну.\n1.Перш за ўсё варта правільна харчавацца і не пераядаць перад сном.\nТаму вячэра павінна быць не пазней за 19.00. Неабходна таксама забяспечыць свой арганізм будаўнічым матэрыялам для сінтэзу мелатаніну – трыптафанам. Гэта амінакіслата, якая з'яўляецца папярэднікам сератаніну, які, у сваю чаргу, пад уздзеяннем спецыяльных ферментаў ператвараецца ў мелатанін. Калі ў арганізме трыптафану недастаткова, гэта можа пацягнуць за сабой праблемы з засынаннем.\nДэфіцыт трыптафану сустракаецца вельмі рэдка, бо ён утрымліваецца практычна ва ўсіх прадуктах, якія мы спажываем: малочных, мясных і рыбных, а таксама ў крупах (грачаныя, прасяныя, пярловыя, аўсяныя), у арэхах (міндаль, кедравыя, арахіс, грэцкія) , у садавіне (банан, апельсін, фінік, чарэшня, ківі) і гародніне (памідор, брокалі, морква, спаржа, радыска, бульба ў печаным выглядзе), у яйках.\nАле некаторыя фактары зніжаюць актыўнасць ферментаў, якія выпрацоўваюць з трыптафану сератанін (а значыць, і мелатанін) – да іх адносяцца дэфіцыт вітаміну В6, курэнне, злоўжыванне салодкімі прадуктамі і алкаголем, а таксама цукровы дыябет.\nАкрамя таго, для пабудовы мелатаніну неабходныя калій і магній, якія таксама шырока прадстаўленыя ў раслінным свеце (шпінат, арэхі і семачкі, фасоля, брокалі, сельдэрэй ды інш.).\n2.Трэба пастарацца не збіваць біялагічны гадзіннік арганізма: класціся спаць прыкладна ў прамежак часу з 21.00 да 23.00, школьнікам – не пазней за 22 гадзіны.\n3.Не трэба перад сном піць моцную каву, якая аказвае ўзбуджальнае дзеянне на нервовую сістэму. Лепей выпіць кубачак гарбаты з мятай і бергамотам, якая добра сагрэе, дапаможа расслабіцца і спакойна заснуць.\n4.Хаця б за гадзіну да сну адкладзіце ўбок смартфон, планшэт і ноўтбук, светлавыя хвалі якіх блакуюць выпрацоўку мелатаніну. Спецыялісты раяць таксама ў вечаровы час выкарыстоўваць маламагутныя лямпы жоўтага, аранжавага ці чырвонага колеру, якія не падаўляюць выпрацоўку гармону сну, а ноччу – саляную свяцільню з 5-ватнай лямпачкай, бо ўключэнне яркага святла, нават на кароткі час, напрыклад, калі вы ідзяце ў прыбіральню, можа парушыць выпрацоўку мелатаніну і абцяжарыць засынанне.\n5.Удзень старайцеся больш часу праводзіць пры яркім асвятленні: узімку і ў пахмурнае надвор'е ўключайце больш яркае штучнае асвятленне, а ўлетку часцей грэйцеся на сонейку – гэта дапаможа замацаваць прыродны цыкл «сон-няспанне» і забяспечыць дастатковую выпрацоўку мелатаніну ў начны час згодна з біялагічным гадзіннікам.\n6.Навучыцеся спраўляцца са стрэсамі альбо своечасова звяртайцеся па дапамогу да адпаведных спецыялістаў, каб выключыць негатыўнае ўздзеянне гармонаў стрэсу на арганізм у цэлым і на функцыю сну ў прыватнасці.\n7.Сачыце за сваім здароўем, прымайце прызначаныя вам прэпараты, пры пагаршэнні самаадчування адразу звяртайцеся да спецыялістаў.\n8.Праветрывайце перад сном памяшканне, у якім спіце, каб павялічыць колькасць лёгкіх аэраіонаў. Памятайце, што ў дрэнна вентыляваным памяшканні, пры вялікай колькасці людзей, у неправетраным пакоі назапашваюцца аэраіоны са станоўчым зарадам (цяжкія аэраіоны), якія прыгнятаюць усе фізіялагічныя і біяхімічныя працэсы ў арганізме, пагаршаюць самаадчуванне, зніжаюць працаздольнасць, спрыяюць павышэнню артэрыяльнага ціску, з'яўленню галаўнога болю, і вядома, пагаршаюць якасць сну.\n9.Падтрымлівайце тэмпературу ў спальні не вышэй за 21°С. Даследаванні паказалі, што аптымальная тэмпература ў памяшканні для сну павінна быць даволі прахалоднай (ад 15,5 да 21°С). Калі ў спальні халадней альбо цяплей, парушаецца якасць сну.\n56 0 108


Ніва № 26 (3242), 1 ліпеня 2018 г.\nІмчыць сярэбраны яздок\nАдзін з першых празаічных твораў нашай каліноўскіяны — аповесць Сакрата Яновіча „Сярэбраны яздок”, у якой „удала спалучаюцца гістарычная праўда і мастацкая выдумка” (Адам Мальдзіс). Аповесць прыйшла да беларускага чытача сорак гадоў таму: у 1978 годзе ў выдавецтве „Мастацкая літаратура” была выдадзена першая ў Беларусі кніга пісьменніка, у якую разам з апавяданнямі ўвайшоў і гэты твор.\nАповесць вылучаецца тым, што падзеі адбываюцца, калі паўстанне ідзе на спад, ворагі рашуча актывізаваныя, а супраціў фактычна паралізаваны. Але і ў такіх варунках змагары ўсё яшчэ вераць, што магчыма сабраць сілы і паўстанне ізноў успыхне. Твор Сакрата Яновіча спрыяе гераізацыі, рамантызацыі старонак гісторыі, дзе праз сутыкненне характараў выяўлены і праўдзівае ўзвышэнне чалавечага духу і падзенне ў прорву здрады. Той час, выступіўшы надзвычай прыдатным чыннікам станаўлення чалавека, паклікаў да жыцця асоб гераічных і адначасна спарадзіў іхніх антыподаў.\nАд самага пачатку твора, у зачыннай рэпліцы, што пазначае час дзеяння, адчувальны рамантычны пафас, душэўная ўзрушанасць, захопленасць гераічнымі падзеямі: „Яшчэ ўвосень 1863 года зарыва Студзеньскага паўстання ў Беларусі ўсё палыхала. Беларусы чакалі вясны, каб, узяўшы самаробную зброю, а таксама косы і сякеры, зноў ісці ваяваць. За волю — за Беларусь без цара і паноў. Так мела быць”. Рамантычныя вобразы зарыва, якое мусіць спапяліць няволю, усё нялюдскае, (...)


Akute прэзентуюць новы альбом у красавіку ‹ Ultra-Music\nГэта другі паўнафарматны альбом у дыскаграфіі калектыва. На ім будзе 10 песень, у тым ліку загалоўная кампазіцыя выдадзенага ў лютым «Кроў EP». Запіс дыска праходзіў у Магілёве, а звядзеннем займаўся мінскі гукарэжысёр Яўген «Кідас» Сухавей.\n«У параўнанні з дэбютам, гэты альбом больш востры па гучанні, больш жорсткі па настрою і тэкстах. Мяркую, што ў ім больш таго самага дыска-дэкадансу, да якога нас любяць адносіць», — распавёў вакаліст гурта Стас Мытнік.\nКанцэртная прэзентацыя ў Мінску (21 красавіка, клуб Re:Public) стане першым сольным канцэртам Akute ў сталіцы. Адмысловым госцем будзе мінскі гурт hum flying bulletproof noodle. На прэзентацыі альбома ў Магілёве (8 красавіка, клуб Cuba) таксама не абыйдзецца без цікавых гасцей — гуртоў «Петля Пристрастия» (Мінск) і John Doe (Магілёў).\n«Канцэрт у Мінску будзе самым вялікім і самым адказным у гісторыі Akute — зайграем абодва альбомы і нават трохі больш», — абяцае бас-гітарыст калектыву Раман Жыгараў.\nТым часам дэбют Akute «Дзевачкі і космас» увайшоў у лік лепшых беларускіх альбомаў 2011 года па выніках узнагарод Experty.by. Гурт таксама намінаваны на пяць узнагарод на «Рок-каранацыі», якая мае адбыцца 31 сакавіка ў Маладзечна.\n"Канцэртная прэзентацыя ў Мінску (21 красавіка, клуб Re:Public) стане першым сольным канцэртам Akute ў сталіцы."\nПяць канцэртаў у "Графіці" сольнымі ня лічацца?\nглавное, чтобы развивались, а то подозреваю, что новый альбом не сильно будет от старого отличаться.\n30.03.2012 в 0:17\nДый "Akute" на пару з ":B:N:" у клюбе "Re:Public" - гэта ж таксама не салянка. І ўжо ва ўсялякім разе было лепш за "ціпа сольнік" на пару з "hum flying bulletproof noodle". Карацей кажучы, аўтар занадта традыцыйна ўсё заганяе ў піянэры. Не, каб проста напісаць: будзе клясны канцэрт культавай каманды. Ці самай моднай каманды краіны.


Гульня Сетка немаўлятаў. Гуляць онлайн бясплатна\nГульня Сетка немаўлятаў анлайн\nАпісанне гульні: Сутнасць гульні складаецца ў тым, што вам спатрэбіцца сесці за руль аўтамабіля і прыехаць да фінішу першай вашых супернікаў. На шляху вы сустрэнеце розныя перашкоды. Кіравання ў гульні ажыццяўляюцца з дапамогай стрэлак клавіятуры. Яны вам дапамогуць кіраваць вашым аўтамабілем на трасе, на якой будуць розныя перашкоды.\nСутнасць гульні складаецца ў тым, што вам спатрэбіцца сесці за руль аўтамабіля і прыехаць да фінішу першай вашых супернікаў. На шляху вы сустрэнеце розныя перашкоды.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Сетка немаўлятаў ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Сетка немаўлятаў бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Сетка немаўлятаў і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


“Будзьма: дзіцячая заМова!” №1: Загадны лад\n“дзіцячая заМова” атрымала прэмію Дэбют імя М. Багдановіча\nшчыра дзякую журы за прызнанне!\nфота Сяргея Гудзіліна, Наша Ніва\nпераможца конкурсу малюнкаў “дзіцячая заМова” Віялета Кароль (фота)\nу руках Віялета трымае прыз -- кнігу "дзіцячая заМова". малюнкі ВІялеты можна паглядзець ТУТ\nа набыць "дзіцячую заМову" -- ТУТ\nТэгі: дз, дзіцячая заМова\nмагніты “дзіцячая заМова” можна набыць у “Кніжным салоне”\nмагніты "дзіцячая заМова" можна набыць у "Кніжным салоне" (Калініна, 5). працуе кнігарня да 19.00\nу сувязі зь вясной магніцікаў "ты -- найлепшая!" выраблена з запасам )\nапроч гэтага, ёсьць "ты -- найлепшы!" і "я цябе кахаю!"\n“дзіцячая заМова”: зьявіўся другі наклад!\nсябры! першая тысяча "дзіцячай заМовы" разьляцелася вельмі хутка. але вось навіна -- ужо гатовая другая тысяча!\nтаму, калі некаму трэба, зьвяртайцеся на мэйл labadzenka@gmail.com\nкалі некаму патрэбная кніга поштаю, замаўляйце на Prastora.by!\n“Кніжны салон” (Калініна, 5, працуе да 19.00) . Але папярэдне лепш тэлефанаваць туды і пытацца пра наяўнасьць па гарадзкім нумары 385-60-89\n"Акадэмкніга" (таксама лепш папярэдне пытацца пра наяўнасьць па тэлефоне 292-00-52)\nконкурс “дзіцячая заМова”: пераможцы!\nтакім чынам, паводле чытацкага галасаваньня гран-пры атрымоўвае Віялета Кароль (Дунілавічы, Пастаўскі раён)\nнабор паштовак "Самыя старыя будынкі Беларусі" атрымоўваюць тры наступныя пераможцы -- Таццяна Дзямчук (Менск), Інга Сакута (Гародня), Ігар Ліштван (Маладэчна)\nконкурс “дзіцячая заМова”: ГАЛАСАВАНКА\nсябры! прыём малюнкаў на конкурс, як і планавалася, скончыўся ў нядзелю ўвечары.\nцяпер -- галасаванка!\nкалі ласка, перш чым галасаваць, прагледзьце яшчэ раз малюнкі ўсіх удзельнікаў.\nніжэй яны пададзеныя ў такім парадку, як прыходзілі на конкурс.\nнагадваю, што гран-пры -- кніга "дзіцячая заМова". за наступныя тры месцы -- набор паштовак "Самыя старыя будынкі Беларусі". усё залежыць ад вас!\nгаласаванка працягнецца да 19 лютага ўлучна.\n* малюнак Ігара Ліштвана (Маладэчна)\n* малюнак Станіслава Валуя (Віцебск)\n* малюнак Інгі Сакуты (Гародня)\n* малюнкі Віялеты Кароль (Дунілавічы)\n* малюнак Марыі і Даніка Каржанеўскіх (Менск)\n* малюнак Таццяны Дзямчук (Менск)\n* малюнкі Насці Музычкінай (Менск)\n* малюнкі Яўгена Сакалоўскага (Менск)\nхто найлепш намаляваў на тэму "дзіцячай заМовы"?\nВіялета Кароль (Дунілавічы) (42%, 256 Votes)\nТаццяна Дзямчук (Менск) (24%, 145 Votes)\nІнга Сакута (Гародня) (14%, 86 Votes)\nІгар Ліштван (Маладэчна) (9%, 58 Votes)\nСтаніслаў Валуй (Віцебск) (6%, 35 Votes)\nНасця Музычкіна (Менск) (2%, 13 Votes)\nЯўген Сакалоўскі (Менск) (2%, 11 Votes)\nМарыя і Данік Каржанеўскія (Менск) (1%, 7 Votes)\nумовы конкурса можна паглядзець тут\nконкурс “дзіцячая заМова”: малюнкі Яўгена Сакалоўскага (Менск)\nконкурс “дзіцячая заМова”: малюнкі Насці Музычкінай (9 год, Менск)


ДЗЕДАВІЦА - ЕЛКА, ЯЛІНА\nПанядзелак, 20.09.2021, 02:33\nСімволіка Е. у народнай культуры часцей негатыўная, значную ролю ў чым адыграла наяўнасць вострых іголак. Акрамя таго, Е. як дрэва, што расце ў сырых, цёмных месцах, лічыцца недобранадзейнай, чорнай, таму яе ніколі не садзяць блізка каля хаты. У міфалагічным плане “калючасць”, “адмоўнасць” Е. адлюстраваліся ў сувязі з дэманалагічным светам.\nВысокі ствол, нізкія калматыя галінкі, дрэва, што зрокава займае ўсю прастору ад неба да зямлі, - усё гэта стварала адпаведны фон для з’ўлення ў народнай фантазіі рознай нячыстай сілы. Паводле Н. Велюса, у літоўскім фальклоры, вельмі блізкім да беларускага, Е. – гэта дрэва Вяльняса, хоць часцей, відаць, з апошнім суадносіцца камель або пень Е., г. зн.\nТолькі адзін складнік апазіцыі верх/ніз. Аднак у беларускай традыцыі існуе ўяўленне пра Е. як пра дрэва “свянцонае” (асвечанае). У яе ніколі не б’е Пярун, таму падчас навальніцы найлепей было хавацца менавіта пад Е. Гэтыя асаблівасці Е. тлумачыць этыялагічнае паданне, праўда, з чыста хрысціянскім сюжэтам. У ім апавядаецца, што калі слугі цара Ірада хацелі забіць немаўля Хрыста, то Божая Маці хавала яго пад Е., якая сама апускала сваё галлё, каб прыкрыць дзіця.\nЗа гэта Бог асвяціў дрэва і прызначыў заўжды яе ставіць у хаце або затыкаць за абразы на Каляды і Вялікдзень. Ахоўныя ўласцівасці Е. тлумачылі таксама тым, што яе лапкі растуць крыж-накрыж. Е. у балта-славянскай традыцыі лічыцца за дрэва, звязанае са светам памерлых. Яе галінкі і сёння выкарыстоўваюцца ў пахавальных абрадах – з іх робяць вянкі, іх кідаюць на дарогу да могілак і г. д.\nГэта звязваецца ў першую чаргу з вечнай зелянінай Е., што не магло не асацыявацца з вечнасцю жыцця, з магчымасцю працягу існавання ў іншых яго вымярэннях. Е. займае значнае месца ў вясельным комплексе беларусаў. Упрыгожаная ў зборную суботу “ёлачка” сімвалізавала дзявоцкасць маладой, яе хараство.\nАтрыбут уяўляў сабой невялікае дрэўца, нават яго вершаліну або галінку, прычым толькі зімой - яловую, летам жа ў якасць “ёлачкі” выступалі галінкі пладовых дрэў. “Ёлачку” ўторквалі ў каравай ці ставілі на спецыяльную падстаўку, упрыгожвалі стужкамі і кветкамі. Такое выкарыстанне Е. абумоўлена яе сімволікай вечнасці, ідэяй сувязі светаў і станаў, што ўпісвалася ў больш агульную ідэю пераходу, асноўную і для вясельнага, і для пахавальнага абрадаў.\nЗвычай ставіць Е. на Раство, шырока распаўсюджаны ў Зах. Еўропе, з часам стаў элементам каляндарнай абраднасці і ў Беларусі. Е. стала таксама атрыбутам масленкавых, велікодных, юраўскіх звычаяў.\nНа Палессі Е. упрыгожвалі на Масленку. Значную ролю адыгрывала Е. на свята Вадохрышча: ёю абтыкалі палонку, у якой асвячалася вада; лапкі яловых галінак падкладвалі пад квактух, каб было болей куранят; утыркнутыя ў страху галінкі вадохрышчанскіх Е. засцерагалі хату ад удару Перуна.\nКАЛІ ВЫНОСІЦЬ ЁЛКУ?\nДаследчыкі народнай культуры раяць рабіць гэта вечарам 13 студзеня да заходу сонца, каб “вынесці” ўсю адмоўную энергетыку, якую яна збірала ў хаце на працягу двух тыдняў. Любыя навагоднія лішкі і нястачы, спакой і спрэчкі ды іншае паказваюць на тое, што чакае чалавека на працягу года: “З чым застаў чалавек на Новы год — з тым ён застанецца да канца”.


Вядома ж, большасць людзей хоць раз чулі назву Геленджык. Гэта выдатнае месца, якое аб'ядноўвае ў сабе ўтульны гарадок і вядомую курортную зону, якая заваявала вялікую папулярнасць і поспех у турыстаў. У сезон адпачынкаў ніколі нельга сказаць, што гэта месца пустуе. Сюды штогод прыязджаюць многія людзі, большасць з іх - не першы раз, настолькі ім падабаецца тут. Насельніцтва Геленджыка вельмі разнастайна, але заўсёды гасцінна і радае прыняць адпачывальнікаў у сябе ў горадзе. Варта падрабязней пагаварыць пра гэта курорце, распавесці пра тое, дзе ён знаходзіцца, пра яго насельніцтве, асаблівасцях адпачынку і славутасцях горада.\nГеленджык - агульныя звесткі\nДля пачатку трэба разгледзець агульныя звесткі пра горад, каб лепш разумець, пра што ідзе гаворка. Такім чынам, Геленджык, як ужо гаварылася - гэта выдатны курортны гарадок. Ён знаходзіцца ў Расіі, у Краснадарскім краі. Пра яго важнасці для краіны варта сказаць асобна - у 2001 годзе ён быў прызнаны курортам федэральнага значэння. Ён размешчаны на беразе Чорнага мора.\nВядома ж, у сувязі з гэтым, тут актыўна развіваюцца ўсе напрамкі турызму. Папулярнасць яго таксама ўзрастае з кожным годам, адпачынак у Геленджыку для многіх ўжо становіцца традыцыяй. Мясцовая прырода зачароўвае ўсіх адпачываючых, паколькі побач знаходзіцца горны хрыбет, а таксама адкрываюцца цудоўныя віды на моры.\nНасельніцтва Геленджыка, па дадзеных на 2016 год, складае каля 72 тыс. Чалавек. Пра гэта будзе расказана крыху пазней.\nДзе знаходзіцца горад?\nЦяпер каштуе пагаварыць аб геаграфічным размяшчэнні гэтага выдатнага курортнага мястэчка. Горад Геленджык займае даволі вялікую тэрыторыю, яго плошча складае каля 1925 гектараў. Населены пункт размяшчаецца недалёка ад іншага вядомага горада - Наварасійска, усяго ў 25 кіламетрах на паўднёвы ўсход ад яго. Яшчэ адзін арыенцір - гэта горны хрыбет з незвычайнай назвай Маркотх. Горад размешчаны прама ля падножжа гэтай гары.\nНасельніцтва Геленджыка - падрабязныя звесткі\nТакім чынам, была разгледжана тэрыторыя горада, яго месцазнаходжанне, і цяпер варта пагаварыць пра такую важнай складнікам, як насельніцтва. Як ужо адзначалася, колькасць жыхароў самога горада складае каля 72 тыс. Чалавек. Калі казаць пра цэлы гарадской акрузе, які носіць назву горад-курорт Геленджык, то яго насельніцтва налічвае значна большая колькасць людзей - каля 112 тыс. Чалавек.\nЦікава, што за апошні час, пачынаючы з 2005 года, адбываецца невялікі, але пастаянны прырост насельніцтва. Аднак натуральны прырост тут не назіраецца, колькасць людзей тут ўзрастае толькі за кошт прыцягнення да сезоннага працы ў турыстычнай галіны, менавіта з-за гэтага сюды мігруе значная колькасць людзей.\nТрохі аб нацыянальным складзе насельніцтва\nПасля таго, як былі прыведзены асноўныя лічбы, якія тычацца колькасці насельніцтва, якое пражывае ў горадзе, неабходна сказаць пару слоў і пра яго нацыянальным складзе. Насельніцтва Геленджыка даволі разнастайна і ўключае некалькі нацыянальнасцяў. Сярод іх значную долю складаюць рускія - каля 85%. Можна тут сустрэць і грэкаў (каля 5%), армян (каля 3%) і ўкраінцаў (таксама каля 3%). Астатнюю частку складаюць прадстаўнікі іншых нацыянальнасцяў.\nВядома ж, большая частка якія пражываюць у горадзе людзей занята ў сферы курортнага і турыстычнага бізнесу. Яшчэ адно нядрэнна развіты кірунак у горадзе, дзе працуе значная колькасць людзей - гэта сфера грамадскага харчавання і гандлю, што таксама тлумачыцца вялікай папулярнасцю гэтага курортнага месца ў адпачывальнікаў.\nТым не менш, у горадзе ёсць і іншыя развітыя галіны, акрамя тых, што наўпрост звязаныя з турызмам. У асноўным, сярод іх можна вылучыць будаўніцтва і навуковую сферу. Таксама ў горадзе функцыянуе харчовая прамысловасць. Асабліва тут папулярна вінаробства.\nАсаблівасці адпачынку ў гэтым месцы\nТакім чынам, былі разгледжаны асноўныя факты пра тэрыторыі, геаграфічным становішчы і насельніцтве горада. Цяпер варта пагаварыць пра некаторыя нюансы, звязаныя са знаходжаннем тут. Адпраўляючыся на курорты Геленджыка, неабходна ведаць некаторыя асаблівасці адпачынку на моры ў гэтых месцах. Па-першае абавязкова трэба адзначыць, што мясцовая прырода не толькі прыгожая і незвычайная, яна аказвае станоўчы эфект на стан здароўя. Тут раскінуліся цудоўныя гаі з шматвяковых соснаў, яны насычаюць паветра карыснымі рэчывамі і робяць яго значна чысцей, што, несумненна, дабратворна ўплывае на арганізм.\nЯшчэ адзін важны момант - у горадзе практычна няма дзеючых прамысловых прадпрыемстваў, што таксама спрыяе добраму якасці паветра.\nШто тычыцца мора, яно ў гэтых месцах спакойнае і даволі чыстае, у параўнанні з іншымі раёнамі, за кошт таго, што курорт знаходзіцца ў бухце. Таму адпачынак у Геленджыку часта выбіраюць турысты з дзецьмі, тут можна не хвалявацца за бяспеку маленькіх адпачывальнікаў.\nМоры ў раёне Геленджыка\nДля пачатку варта адзначыць, што сезон адпачынку ў гэтых месцах доўжыцца даволі доўгі час. Туры ў Геленджык карыстаюцца найбольшай папулярнасцю ў перыяд з чэрвеня па верасень. У гэты час існуе меншая верагоднасць дажджлівых дзён. Сезон для купання тут адкрываецца ў траўні і доўжыцца каля паўгода. Звычайна ён сканчаецца ў кастрычніку.\nБерагавая паласа ў гэтым раёне роўная, на ёй размешчана больш за 100 розных пляжаў. Цікава, што агульная даўжыня пляжаў складае каля 20 тыс. Метраў. У самым цэнтры бухты размяшчаецца вялікі пляж, які быў створаны штучным шляхам. Даўжыня яго складае каля кіламетра, таксама ён валодае шырокай плошчай, больш за 5 гектараў. Такім чынам, курортная зона выдатна развітая для таго, каб прыняць вялікую колькасць адпачываючых.\nТранспартная сетка тут выдатна развітая, можна без праблем дабрацца ва ўсе раёны Геленджыка. У асноўным, тут курсуюць розныя аўтобусы.\nАздараўленчыя курорты Геленджыка\nНапэўна, шмат хто чуў пра тое, што адпачынак у гэтых месцах не толькі зараджае пазітыўнымі ўражаннямі, але, у некаторых выпадках, вельмі карысны для здароўя. Сапраўды, існуюць спецыяльныя туры ў Геленджык, якія накіраваны менавіта на лячэнне або аздараўленне арганізма. Асаблівасць курорта складаецца ў тым, што паблізу знаходзіцца вялікая колькасць крыніц мінеральных вод. Тут ёсць як іх радовішча, так і самоизливающиеся крыніцы. Агульная іх колькасць у раёне Геленджыка складае больш за 20. Акрамя гаючых вод, для лячэння розных захворванняў тут выкарыстоўваюцца спецыяльныя лячэбныя гразі.\nНа тэрыторыі горада дзейнічае мноства санаторыяў і іншых аздараўленчых устаноў, дзе праводзіцца лячэнне розных хвароб сардэчна-сасудзістай сістэмы, нервовай сістэмы, органаў дыхання, эндакрыннай сістэмы і т. Д.\nЯк вядома, горад Геленджык валодае багатай гісторыяй. Нядзіўна, што за доўгі час існавання горада, тут з'явілася мноства помнікаў культуры. Адпраўляючыся ў паездку на гэты курорт, многія людзі хочуць агледзець і славутасці, каб лепей пазнаёміцца з гісторыяй і культурай горада.\nДля пачатку лепш за ўсё агледзець цэнтр Геленджыка, тут можна прайсціся па прыемных і ціхіх вулачках і пранікнуцца атмасферай гэтага сонечнага горада.\nТаксама тут размешчана некалькі цікавых музеяў. Першы - гэта гісторыка-краязнаўчы музей. Яго варта наведаць абавязкова, паколькі ў музеі можна даведацца шмат цікавага пра гісторыю гэтых зямель. Другі аб'ект - гэта Дом-музей пісьменніка Уладзіміра Караленка. Тут можна пазнаёміцца з яго жыццём і творчасцю.\nУ Геленджыку размешчана мноства помнікаў, прысвечаных вядомым людзям і розным важным падзеям, напрыклад, помнік, прысвечаны двухсотгоддзе А. С. Пушкіна, помнік М. Ю. Лермантаву (побач знаходзіцца бульвар, прысвечаны паэту), помнік У. І. Леніну і іншыя. Часта можна ўбачыць жыхароў горада і турыстаў каля помніка героям Вялікай Айчыннай вайны.\nЦікава будзе агледзець і мясцовую архітэктуру, яна прадстаўлена рознымі храмамі, напрыклад, тут размешчаны храм Ушэсця Гасподняга, Свята-Праабражэнская царква і іншыя.\nЯк дабрацца да курорта?\nТакім чынам, былі падрабязна разгледжаны звесткі пра Геленджыку, асаблівасцях адпачынку ў гэтых месцах, мясцовых славутасцях і многае іншае. Цяпер варта пагаварыць пра тое, як можна дабрацца да курорта. Існуе некалькі варыянтаў паездкі ў Геленджык, заўсёды можна выбраць найбольш прыдатны.\nПершы, і самы распаўсюджаны спосаб дабрацца да горада - гэта чыгуначны транспарт. Цягнік да Геленджыка не ідзе, аднак у гэтым выпадку зручна дабрацца на ім да Наварасійска. Ужо адтуль, з чыгуначнага вакзала можна даехаць да Геленджыка на аўтобусе ці таксі, што не зойме шмат часу. Час паездкі на цягніку ад Масквы да Наварасійска складае прыблізна 1,5 сутак. Большасць людзей, якія хочуць адправіцца ў Геленджык ў чэрвені, звычайна купляюць квіткі задоўга да паездкі, паколькі гэта самы папулярны месяц.\nДругі варыянт паездкі - адправіцца на асабістым аўтатранспарце. Гэты спосаб таксама вельмі зручны, паколькі ў гэтым выпадку з'яўляецца магчымасць самастойна перамяшчацца па горадзе і яго наваколлях, а таксама аглядаць розныя славутасці. Для таго, каб дабрацца з Масквы, трэба рухацца па магістралі М4 «Дон». Адлегласць паміж двума гарадамі складае каля 1518 кіламетраў. Час паездкі зойме каля 18 гадзін.\nЦі можна дабрацца ў Геленджык на самалёце?\nАкрамя пералічаных спосабаў, як дабрацца да гэтага папулярнага курорта, існуе яшчэ адзін варыянт. Можна даляцець да горада на самалёце. Існуюць рэйсы з Масквы, Санкт-Пецярбурга і іншых буйных горад Расіі. У Геленджыку функцыянуе аэрапорт, аднак некаторыя турысты аддаюць перавагу пералёт да Анапы, з наступным праездам да Геленджыка. Рэйсы з Масквы адпраўляюцца, звычайна, кожны дзень. Час палёту складае 2 гадзіны 20 хвілін. Гэты спосаб будзе зручны для тых, у каго на адпачынак выдзелена непрацяглы час, якое крыўдна было б марнаваць на дарогу да курорта.\nЦікавыя факты пра Геленджыку\nБо Геленджык з'яўляецца папулярным месцам і звяртае на сябе ўвагу вялікай колькасці людзей, ён акружаны рознымі гісторыямі і фактамі, якія цікава было б даведацца.\nПа-першае, варта адзначыць, што гэты край займае важнае месца ў творчасці некаторых пісьменнікаў і паэтаў. Самым вядомым сярод іх з'яўляецца М. Ю. Лермантаў. Па некаторых дадзеных, пісьменьнік знаходзіўся тут у 1837 году па абавязку ваеннай службы. Менавіта тут ён быў натхнёны для напісання свайго вядомага рамана «Герой нашага часу». У гэтым творы галоўны герой - Пячорын, здзяйсняе сапраўды такі жа маршрут, як і Лермантаў. У горадзе, як ужо гаварылася, ёсць нават помнік, прысвечаны пісьменніку, на пастаменце якога знаходзіцца факсіміле яго друку. Побач размешчаны таксама бульвар, названы ў гонар Лермантава.\nЯшчэ адна цікавая рэч, на якую варта звярнуць увагу - гэта гидроавиасалон, які перыядычна праводзіцца ў горадзе. Гэта мерапрыемства ўяўляе сабой выставу дасягненняў авіяцыі, звязанай з водным і карабельным базаваннем. Праводзіцца яно раз у 2 гады.\nСпаса-Вифанский манастыр, Сергіеў Пасад: гісторыя, фота, адрас, як дабрацца\nПлатная дарога ў Беларусі. Платны праезд па дарогах Беларусі\nРасійскі Stonehenge: Аркаім (Чэлябінская вобласць)\nНаватроіцк вадасховішча - адпачынак і рыбалка\nЯк перавесці грошы з Яндэкса на Вэбмані\nПраграма для аднаўлення дадзеных пасля фарматавання\nПадстаўка для кветак. Разнастайнасць стылявых рашэнняў\nВірус Эбола ў Егіпце. Як перадаецца вірус Эбола?\nШтраф за несвоечасовую пастаноўку на ўлік транспартнага сродку


Год народнага адзінства: астравок іслама на беларускай зямлі - Редакция газеты "Iўеўскі край"\nДень народного единства: история, события, факты / Суббота, 11 сентября 2021 10:00\t/ Просмотрено: 955\n"Скрозь ліхелецці яркім суквеццем крочаць татарын, паляк, беларус…" Гэтыя радкі сталі класічным выказваннем, які найлепш характарызуе былое мястэчка, наша дарагое сэрцу Іўе. Яны крочаць так даўно, так надзейна, так міралюбіва.\nШэсць стагоддзяў спатрэбілася для таго, каб на былым бойкім гандлёвым месцы вырасла яскравае сведчанне таго сумеснага паходу "скрозь ліхалецці" - помнік згоды і добрасуседства трох асноўных сусветных рэлігій - хрысціянства, ісламу, іўдаізму. Тое, аб чым мараць людзі добрай волі ўсяго свету, мы здзейснілі і ў камяні, і ў паўсядзённым жыцці.\nМястэчкі Заходняй Беларусі - гэта цэлая з'ява ў гісторыі. Гэта дзіўныя мясціны, якія былі ўжо не вёскамі, але яшчэ і не гарадамі. Гэта яны далі Беларусі такі незвычайны, такі багаты пласт культуры, які замешаны на Захадзе і Усходзе, дзе спляліся культуры іўдзееў, беларусаў, татараў, палякаў, дзе перапляліся жыцці і лёсы, дзе на маленькіх вуліцах то стрэнеш сінявокую прыгажуню з льнянымі косамі, то раптоўна абпаляць цябе хуткім поглядам чорныя вочы, у якіх яшчэ, здаецца, гараць агеньчыкі вогнішчаў качэўнікаў…\nУсяго і засталося ў мясцовых татараў - іх вера. Страчана мова, страчана культура, аднак засталіся прыгожыя па-азіяцку твары, цёмныя валасы і асаблівы разрэз вачэй, засталіся асобныя стравы татарскай кухні і, безумоўна, рытуалы і звычаі.\nМіж іншым, менавіта татары, па сцвярджэнні навукоўцаў, захавалі для нас старадаўнюю беларускую мову, таму што пакінулі запісы сваіх дакументаў і святога пісання на мове той дзяржавы, якая стала ім радзімай.\nАдны гістарычныя дакументы сцвярджаюць, што ў Вялікім княстве Літоўскім татары з'явіліся пры вялікім князе Гедыміне. Найбольш татараў было пераселена на землі сучаснай Беларусі пры Вітаўту, які стварыў тут спрыяльныя ўмовы для іх існавання. Прынята лічыць 1397 год годам пасялення татараў у ВКЛ.\nТатарскае насельніцтва ў канцы XIV-XVI ст.ст. складалася з аседлых наёмных і саюзных воінаў татарскіх орд; з улусаў, прыгнаных Вітаўтам, запалоненых на войнах з татарамі; з выхадцаў Залатой Арды, якія папрасілі палітычнага прытулку, ратуючыся ад міжусобіц на радзіме.\nШто датычыць іўеўскіх татараў, то першапачаткова яны, як сцвярджаюць навукоўцы, размяшчаліся ў мястэчку ў большасці на вуліцы Новай і вуліцы, што вядзе да касцёла. Па дадзеных рэвізіі ў 1561 г., тут жылі чатыры татарскія сям'і. Па даных польскага даследчыка Яна Тышкевіча, татары ў 1567 г. складалі 4,3% ад усяго насельніцтва Іўя. Аднак пасля пажару вясной 1597 г., які знішчыў татарскія дамы, яны былі пераселены за межы мястэчка. Тут, у ваколіцы Іўя, размясцілася 13 татарскіх сем'яў. У 1634 г. татары складалі 6,4% ад колькасці ўсяго насельніцтва мястэчка. Месца, куды іх перасялілі, пачало насіць з XVII стагоддзя назву Мураўшчызна (ад імя паручыка князя Януша Радзівіла Мартуза Муроўскага і яго брата Хасеня, якія ў 1652 г. купілі тут зямлю). У манаграфіі Яна Тышкевіча згадваецца аб татарыне з Мураўшчызны Абрахіме Александровічы, які ў 1690 г. купіў 1/6 валокі зямлі ў іўеўскага мешчаніна Фелікса Сляскага; Адаме Шабановічы (1729 г.), Іллі Давідовічы. З Мураўшчызнай звязаны і наступныя прозвішчы: пад 1667 г. у кнізе "Гербоўнік татарскіх сем'яў у Польшчы", якую склаў у 1929 г. С. Дзедулевіч, згадваюцца палкоўнік Рафал Радкевіч, княжычы Рызвановічы.\nУ 1908 г. татараў у Мураўшчызне налічвалася каля 500 чалавек, што складала 10,3% ад колькасці ўсяго насельніцтва Іўя . На працягу стагоддзяў Мураўшчызна заставалася выключна татарскім паселішчам, дзе з 1882 г. пачала дзейнічаць мячэць. Яе пабудавалі пры дапамозе тагачаснай уладальніцы мястэчка Іўе Эльвіры Замойскай, якая ахвяравала татарам будаўнічы лес. Пэўны перыяд мячэць стаяла без мінарэта, ён быў дабудаваны ў 1920-х гадах падчас рамонту мячэці. У гэты ж час быў агароджаны мізар (могілкі). А таксама з'явіўся будынак школы чытання Карана - мектэбэ, дзе годжый (настаўнік) праводзіў заняткі па спецыяльна распрацаванай праграме. У дадзеным выпадку сродкамі дапамог граф Томаш Замойскі (з роду былых уладальнікаў Іўя)…\nВось вам крыху далёкай-далёкай гісторыі, якая была ажно 6 стагодзяў таму назад.\nСёння іўеўскія татары, бадай што, з'яўляюцца большымі абарыгенамі Іўя, чым хтосьці з нас. Сапраўды, раскажыце, колькі гадоў ваш род жыве ў Іўі - 30, 40, 100? Вось бачыце!.. …Сёння ж мы гутарым з імамам Іўеўскай мячэці, настаўнікам беларускай мовы і літаратуры Іўеўскай сярэдняй школы Адамам Сулейманавічам Радзецкім і старшынёй Іўеўскай мусульманскай рэлігійнай абшчыны Іванам Матвеевічам Шабановічам. Менавіта гэтыя людзі годна прадстаўляюць татарскую мусульманскую рэлігійную абшчыну і перад турыстамі, і перад гасцямі горада, і перад прадстаўнікамі беларускіх СМІ, якія, здаецца, робяць сапраўднае паломніцтва ў наш горад, раз-пораз вяртаючыся да тэмы трох рэлігій, да веры і жыцця мусульман горада.\nАдам Сулейманавіч Радзецкі:\n- Кожны чалавек павінен знаць гісторыю свайго роду, сваёй сям'і, сваёй нацыі. Так, мы, татары Заходняй Беларусі, за шэсць стагоддзяў жыцця сярод беларусаў страцілі сваю мову. На тое былі прычыны. Але была і цудоўная падстава для гэтага - татары з першых крокаў па чужой зямлі, якая прапанавала ім хлеб і хаціны, зямлю і грамату аб волі, вырашылі гаварыць на мове сваёй новай айчыны. Нязменнай засталася вера. Безумоўна, мова - гэта вельмі важна, аднак вера - гэта тое, што цэментуе, што падтрымлівае наш дух, нашы сэрцы і жыцці.\nУрочышча Мураўшчызна зараз стала вуліцамі Савецкай і Леніна, дзе ў асноўным пражываюць іўеўскія татары, дзе стаіць наша святыня, грошы на ўзвядзенне якой фундавала польская пані, каталічка графіня Эльвіра Замойская. Як бачна, добрыя адносіны да нашага міралюбівага, працалюбівага народу сярод мясцовых жыхароў розных веравызнанняў склаліся даўно.\nНа гэтых вуліцах мы раслі, а зараз растуць нашы дзеці. На гэтай вуліцы дзядуля называў мяне муллой, адзначаючы, на яго думку, мой розум і граматнасць. Я ж ніколі не думаў аб тым, што калісьці прыйду ў нашу мячэць імамам. І да гэтага часу (імамам стаў у 2013 годзе) удзячны нашым вернікам, якія палічылі мяне годным узначаліць мячэць. Шмат цудоўных людзей працавалі на гэтай пачэснай і адказнай пасадзе. Сёння іх няма з намі. І мы молімся за іх душы, успамінаем толькі добрым словам.\nУ мяне меліся пэўныя веды. З лютага па жнівень 1995 года, яшчэ вучнем Іўеўскай сярэдняй школы, вывучаў у Турцыі "Каран - курс" (вера, чытанне Карана, турэцкая мова). Сёння іўеўская мусульманская татарская абшчына налічвае каля 500 чалавек. І кожны з іх, па маім меркаванні, хоча бачыць свайго імама годным гэтай пачэснай і вельмі адказнай пасады. Імкнуся жыць адказна. Адмаўляюся ад тых паводзін і тых учынкаў, якія не зусім падыходзяць майму статусу.\nЗ 2013 года вёўся рамонт фасада, даху мячэці, памяшкання. Сродкі на гэта збіралі іўеўскія татары, землякі з іншых гарадоў, нашы аднавернікі з іншых краін. .\nМы - прадстаўнікі адной з асноўных рэлігій свету, мы, беларускія мусульмане, прапаведуем мірны іслам. Менавіта такі ён у нашай краіне. Мы не займаемся такімі справамі, якія прыніжаюць нашу рэлігію. Наступленне на іслам ідзе з-за тэрарыстаў, якія ганьбуюць нашу рэлігію і нашу веру.\nМы молімся, працуем, жывём у міры і згодзе з нашымі суседзямі-хрысціянамі. Нашы дзяды абаранялі радзіму ў гады ліхалеццяў. І зараз юнакі-мусульмане з Іўя выконваюць свой грамадзянскі абавязак - служаць тэрміновую службу ў арміі Рэспублікі Беларусь, вучацца ў ваенных вучэбных установах.\nМы не падзяляемся па нацыянальнасцях. Мы ўсе - грамадзяне адной краіны, адной Айчыны - Беларусі.\nІван Матвеевіч Шабановіч:\n- Мая малая радзіма назаўжды ў маім сэрцы. Я думаў пра яе і тады, калі пакідаў наш горад ненадоўга, і тады, калі выконваў свой воінскі і інтэрнацыянальны абавязак у Афганістане. Можа таму і вярнуўся з Мінска, дзе спрабаваў наладзіць сваё жыццё. Не адпускала малая радзіма. Іўе - гэта асаблівае месца, гэта зямля маіх дзядоў, маіх бацькоў, мая, маіх дзяцей і ўсіх будучых пакаленняў маіх нашчадкаў. Калі быў зусім маладым, як і большасць равеснікаў, жыў звычайным жыццём. Свята маладых было не для малітваў - у мячэць ішлі дзядулі і бабулі, бацькі. Потым прыйшлі дарослаць і разуменне таго, што кожны чалавек павінен ведаць свае карані, дакрануцца душой і сэрцам да веры прашчураў. А калі мяне абралі старшынёй абшчыны, наогул, з'явіліся пэўныя абавязкі, якія патрабавалі і пэўных ведаў.\nНашай гісторыяй, нашай абшчынай, мячэццю, адной са старэйшых у Беларусі і адзінай дзейнічаючай у савецкія часы, пачалі цікавіцца турысты і проста людзі, якія праязджаюць праз горад. І калі многія беларусы ўжо ведаюць Іўе, то ў расіян гэта выклікае амаль што шок - сярод беларускіх хацін высіцца мусульманская мячэць. Адкуль, чаму? І тады я часам адкрываю дзверы нашай святыні, запрашаю людзей, выконваючы прынятыя ў мячэці правілы, прайсці ў мусульманскі храм. І расказваю ім нашу татарска-беларускую шматвяковую гісторыю. А для таго, каб расказаць, шмат чытаю, цікаўлюся мінулым, набываю веды. Між іншым, нашы турысты (не беларусы) нярэдка пытаюць, ці не крыўдзяць нас тут. Тады ўжо здзіўляемся мы. А чаму нас павінны крыўдзіць? Мы што, пагандляваць сюды прыехалі? Мы тут жывём. Жывём з тых часоў, калі яшчэ не было слова “беларус”. Усе былі літвінамі.\nНекалі ў 17 стагоддзі ў Рэчы Паспалітай налічвалася 100 тысяч татараў. Татары, прыйшоўшы ў Беларусь (друкарскай справы яшчэ ж не было) пісалі свае кнігі ад рукі. Пісалі хамаілы - малітвеннікі. Пісалі кетабы - кнігі. Аль-кетаб - свяшчэнная кніга.\nУ такіх кнігах пісаліся не толькі малітвы, але і рэцэпты нацыянальных страў, лекавыя расліны, правілы іх ужывання і г.д. З цягам часу перасталі карыстацца сваёй мовай. І пісалі на старадаўняй беларускай. Арабскай вяззю выводзіліся беларускія словы.\nАд беларусаў сёння нас адрознівае толькі вера. Мяркуйце самі. На нашых вяселлях мы абавязкова зычым шчасця і доўгіх гадоў жыцця той жа песняй, што і заходнія беларусы - "Сто лят". Няма застолля, дзе хтосьці не зацягнуў бы "Цячэ вада ў ярок". Мы лічым сваімі стравамі дранікі, бабку з бульбы…З беларусамі мы аднолькавыя яшчэ і па сваёй працаздольнасці, жаданні ад душы працаваць, каб забяспечыць свае сем'і, дапамагчы дзецям, унукам.\nТатары прыйшлі на гэтую зямлю воінамі. Першае вялікае перасяленне адбылося тады, калі хан Тотанхамыш папрасіў палітычнага прытулку ў ВКЛ ў 1397 годзе. Разам з яго вялікім войскам прыйшлі каля пяцідзесяці багатых і вядомых родаў. І кожны князь, кожны татарскі вяльможа прывёў сваю вялікую дружыну. Заставаліся на Беларусі і воіны-наёмнікі. Асабліва пасля Грундвальскай бітвы у 1410 годзе. Татары, атрымаўшы вольную, землі, лічыліся ваенным саслоўем. А ў перыпынках між войнамі займаліся агародніцтвам, конегадоўляй, гарбарнай справай і г.д. Няма дакладных дадзеных пра з'яўленне татараў у Іўі. Аднак, напэўна, гэта здарылася таксама ў тыя далёкія гады. Ёсць меркаванне, што Мурыўшчызну татары атрымалі ў дар ад князя Вітаўта за перамогу ў Грундвальскай бітве. Напрыклад, нашы новыя могілкі (мізар) па першых запісах на помніках (іх пачалі пісаць толькі крыху больш як 200 гадоў назад) адносяцца дзесьці да 18-19 стагоддзяў. Аднак, ёсць два невялікія мізары на вуліцах Леніна і Савецкай без надпісаў (хутчэй за ўсё, пахаванні пасля якойсьці бітвы). А вельмі старыя могілкі без надпісаў знаходзіліся на ўскрайку леса ля вёскі Паўлавічы… Што ж, памерлым адно, а жывым - жыццё. Калі чалавек верыць і робіць усё тое, што прадпісана яму Богам і рэлігіяй, Бог убачыць яго і дапаможа. Нялёгка даецца ўсё у гэтым жыцці. Аднак мой народ ніколі не шукаў палёгкі. Ён працуе, жыве, ён паважае законы сваёй Айчыны - Беларусі, якая стала яму сапраўднай роднай зямлёй за ўсе гэтыя стагоддзі, якія пражыты ў веры, працы, павазе да суседзяў па жыцці і любові да сваіх бацькоў і дзяцей.


Sitejet: 6 простых крокаў да стварэння бізнес-сайта - WHSR\nГалоўная > Блог > Інтэрнэт бізнэс > Sitejet: 6 простых крокаў для пабудовы бізнесу вэб-сайт\nSitejet: 6 простых крокаў для пабудовы бізнесу вэб-сайт\nАбноўлена: Красавік 08, 2020\nбудаўнікі сайта з'яўляюцца дзіўнымі, Гэта даволі ўступная лінія, але гэта на самай справе праўда. Для тых з вас, хто з дагістарычных часоў, такія як я, будаўнікі сайта з'яўляюцца вэб-сайтам, што аўтаматычнай перадачы з'яўляецца для транспартных сродкаў.\nЁсць шмат вакол, і кожны з іх прапануе вам, што зводзіцца да таго ж - магчымасці стварыць сайт хутка і з мінімальнай дапамогай. Гэтая магчымасць асабліва карысная для малога бізнэсу або нават фрылансераў, так як гэта скарачае непатрэбныя накладныя выдаткі, якія могуць быць лепш, што выкарыстоўваюцца ў іншых месцах (напрыклад, што дзіўны новым Star Trek Bluetooth камунікатар!)\nЯ спадзяюся, што Джэры павiнна ўлоўлівае, што крыху аб камунікатары Star Trek, але справа ў тым, што ў бізнэсе, усе мы ведаем, што гэта вельмі важна, каб засяродзіцца на нашай ўласнай прадпрымальніцкай дзейнасці. Будынак Вэб-сайт можа быць трохі далёка, але калі яго спрошчана да такой ступені, што эканомія выдаткаў згенераваныя рабіць гэта самастойна, проста нельга ігнараваць - гэта час, каб паглядзець на варыянты.\nНавошта выкарыстоўваць вэб-сайт будаўнік?\nНе ўсе кампаніі будуць мець магчымасць план, дызайн і стварыць свой сайт самастойна, Часта патрабуецца час, рэсурсы і вопыт, каб быць у стане вырабляць штосьці з нуля. Падумайце пра гэта - для праграміста, гэта смешна, як лёгка напісаць і запусціць праграму «Hello World», але для неадмыслоўца, яны нават не ведаюць, з чаго пачаць.\nДля спрашчэння ў масы, такія кампаніі, як Sitejet прыдумалі сістэму будаўнічых блокаў, што дазваляе выкарыстоўваць наяўныя інструменты, каб стварыць свой уласны вэб-сайт. Думайце пра гэта як выкарыстання хуткаўзведзеных будаўнічых матэрыялаў, а затым зашкальваюць з дызайнам іх выкарыстання.\nГэта хутка, лёгка і патрабуе блізка да нуля тэхнічных навыкаў. Давайце паглядзім на тое, як проста было б пабудаваць бізнес-сайт з Sitejet.\n6 простых крокаў для пабудовы бізнесу вэб-сайт з Sitejet\n1. абярыце шаблон\nНармальны паток вы будзеце сутыкацца з Sitejet з'яўляецца рэгістрацыя (які вольны), Стварыць сайт, змяніць яго, а затым апублікаваць яго (на які вам трэба аплаціць). Гэта вельмі гладкі і зручны метад, так як калі вы няшчасныя выкарыстоўваць яго для якой-небудзь прычыны, гэта не будзе каштаваць вам ні капейкі.\nВыбар шаблону для тэставага сайта.\nПасля рэгістрацыі вы можаце стварыць вэб-сайт у панэлі кіравання - працэс запатрабуе ад вас падаць імя для сайта і выбраць шаблон. ёсць вакол 20-няцотныя шаблоны для вас, каб выбраць з. Яны вар'іруюцца ад асабістых партфеляў кампаній па нерухомасці і маркетынгу прадпрыемства.\nДэманстрацыя: Прыклады шаблонаў Sitejet\nшаблоны сайтаў для рамонту і абслугоўвання аўтамабіляў бізнес - CarFix.\nPorter - Шаблоны для рэстаранаў і бараў.\n* Націсніце на малюнак, каб павялічыць.\n2. Дадаць кантэнт на свой сайт\nПасля таго як ўстаноўка будзе зроблена, вы можаце прыступіць да рэдагавання сайта, націснуўшы на кнопку рэдагавання. Гэта прыводзіць вас да больш палохалай гледзячы макет з тым, што выглядае як тона варыянтаў ва ўсім месцы. Калі вы не знаёмыя з Што вы бачыце, што вы атрымліваеце (WYSIWYG) паняцці, то я рэкамендую вам заняць некалькі хвілін, каб ісці за турам, які выскоквае ў самым пачатку. Усе кіруецца з дапамогай меню.\nУсе старонкі на шаблоне будзе мець некаторы замяшчаюць тэкст ўжо там, проста, каб паказаць вам, як гэта выглядае. Рэчы могуць быць гэтак жа проста, як трымаць усё «як ёсць» і двайны пстрычка кожны вобласць тэксту затым запаўняючы самастойна.\nSitejet WYSIWYG рэдактар.\nНават у верхняй радку меню навігацыі можна рэдагаваць. Двойчы пстрыкніце радок і злева, вы можаце рэдагаваць ўтрыманне меню навігацыі.\nКалі я кажу, рэдагаванне, гэта азначае, што для змены тэксту так жа проста, як гэта. Вы выбіраеце поле, і вы можаце змяніць не толькі тэкст, але і колер тэксту, памер шрыфта, тып і амаль усё астатняе - гэтак жа, як у Microsoft Word, напрыклад.\n3. Далейшая налада вашага сайта\nУ папярэднім раздзеле разглядаецца ў асноўным тэкст, але вы можаце наладзіць знешні выгляд вашага сайта, а таксама. Зноў жа, двайны пстрычка любых візуальных эфектаў, якія вы хочаце змяніць, і на левай баку вы будзеце мець магчымасць змяніць візуальны, яго памер, дадаваць спасылкі, ці амаль што-небудзь яшчэ.\nКалі вы хочаце змяніць лад цалкам, проста двойчы пстрыкніце на ім, і вы можаце загружаць свае ўласныя выявы для выкарыстання. Любыя выявы, загружаныя будуць захоўвацца ў вашым медыя-мэнэджару, і гатовыя да выкарыстання ў любы час, так што вы будзеце мець толькі загрузіць іх адзін раз.\nSitejet не прапаноўвае малюнка для выкарыстання, так што вы павінны будзеце крыніцай некаторых самастойна. Калі ў вас няма якой-небудзь, ці ваш бізнэс не з'яўляецца фізічным, вы маглі б разгледзець некаторыя стоковой малюнак вэб-сайты, такія як Getty Images дзе можна купіць асобныя фатаграфіі або графікі. Не проста загружаць выявы ад Google, ці вы маглі б знайсці сябе атрымаць пазоў за парушэнне аўтарскіх правоў.\nПабудуйце ідэнтычнасць брэнда онлайн\nНават калі вы зарэгістраваны брэнд, перасоўванне ў Інтэрнэце - гэта нешта, што можа трохі змяніць рэчы. Вы можаце выявіць, што спосаб, які вы брэндавалі самі, не заўсёды можа быць цалкам актуальным у Інтэрнэце.\nУ гэтых сцэнарыях можна вырашыць ісці адным з двух шляхоў. Магчыма, вы хацелі б стварыць персанальную старонку ў Інтэрнэце або ўсебакова змяніць брэнд. На шчасце, гэта не павінна быць складаным. Ёсць некалькі вэб-сэрвісаў, якія дазваляюць вам працаваць менавіта з тым, якія вобласці брэндынгу вам патрэбныя.\nПрыклад - лагатып, які я стварыў для нашай кампаніі Бясплатны генератар логастэраў.\nLogasterнапрыклад, можна пачаць толькі з асноўнага дызайну лагатыпа, альбо вы можаце прымусіць іх стварыць усю кнігу брэндаў - аж да новых канцтавараў.\n4. Дадаць дынамічнае змесціва\nВядома, гэта з'яўляецца эпоха мультымедыя, навошта згаджацца на тэкст і малюнкі? Дадаць дынамічнае змесціва ўзбуджаюць і трапятанне вашых гледачоў. Вы можаце дадаць відэа кантэнту, а таксама сацыяльныя медыя-элементы, такія як гальштук ў сувязі з вашага бізнесу Facebook старонку.\nАбо чаму б не навігацыйная карта, увабраць, што вашы кліенты могуць атрымаць кірунак вашага бізнесу напрамую з вашага сайта? Усё гэта не проста, каб прыцягнуць іх увагу, але і дзейнічаць у якасці пасярэдніка для вашага бізнесу.\n5. SEO маркетынг\nЗ літаральна мільёны сайтаў вакол сёння, гэта лёгка атрымаць прапусцілі. У малым бізнэсе, гэта не так проста і не танна, каб атрымаць кагосьці, каб дапамагчы з SEO. На шчасце, вы можаце зрабіць некаторыя асноўныя SEO па сваім меркаванні знутры Sitejet.\nДля кожнай старонкі вашага сайта, або для выбраных спасылак вы будзеце мець магчымасць паказаць ключавыя словы і апісанне, якія дапамогуць вам прывесці свой сайт на увагу пошукавых робатаў, такія як Googlebot.\nКаб даведацца больш пра SEO і як гэта можа дапамагчы вашаму бізнесу, зірніце на артыкул Джэры на SEO 101 каб атрымаць некаторыя ідэі, якія вы можаце дубляваць на свой бізнэс-сайт для дасягнення максімальнай эфектыўнасці.\n6. Апублікаваць свой сайт\nПасля таго, як вы прайшлі праз усе апісаныя вышэй дзеянні і задаволены новы сайт, прыйшоў час, каб зрабіць яго даступным ўвесь свет. Проста націсніце на кнопку, і вы можаце быць адкрыты для бізнесу - як толькі вы выберыце план аплаты, вядома.\nSitejet публікуе адзін сайт карыстальнікаў за штомесячную плату ў памеры $ 5 - няма абсалютна ніякіх абвінавачванняў для выкарыстання Builder сайта. Яны даюць вам 14 дзён, каб гуляць з інтэрфейсам і пабудаваць свой вэб-сайт, на самай справе. Для таго, каб сапраўды стварыць базавы сайт зойме ў вас можа быць 20 хвілін, калі вы хутка і ведаюць, што вы хочаце - больш, калі вы выдаткуеце час, каб працаваць праз падручнік ці зрабіць да зусім іншага сайта.\nУ якасці арыентыру я б сказаў, што чакаць 25 хвілін толькі налады шаблону, 2 гадзін або больш, калі вы хочаце нешта асаблівае, ці некалькі дзён, каб цалкам перарабіць сайт з нуля.\nКалі вы дызайнер Вэб-сайт\nSitejet дазваляе карыстальнікам ствараць некалькі праектаў (вэб-сайты) у сваёй прыборнай панэлі, так што калі вы вэб-сайт дызайнера, які робіць сайты для некалькіх кліентаў, асабліва гэта добра для вас. Гэта не толькі дазваляе сілас некалькі праектаў, але ёсць убудаваныя функцыі сумеснай працы, а таксама, якія дапамогуць вам працаваць на сайце з зваротнай сувяззю з кліентамі ў адным усё ў адным месцы.\nВы можаце таксама працаваць з калегам - скажам, магчыма, графічны дызайнер і пакідаць запіскі для іх, каб яны маглі будаваць сваю ролю, як вы робіце сваю. Пасля таго, як усё гэта будзе зроблена, кіраванне сайта можа быць ссунута да кліента са сваёй уласнай панэллю кіравання самаабслугоўваннем. Яны могуць наладзіць свой уласны тэкст у любы час!\nЗахаванне кошту на Ваш бізнэс-сайт\nЗараз, каб плаціць камусьці, каб пабудаваць асноўны сайт для вас ўсталюе вам што-небудзь ад нізкага ўзроўню можа быць $ 300 да тысячы долараў - і вы ўсё яшчэ затрымаліся плаціць штогадовыя ўзносы на ваш даменнае імя бізнесу і вэб-хостынг у любым выпадку.\nSitejet планы і кошты - Клікніце тут параўнаць і выбраць план, які лепш за ўсё падыходзіць вам.\nНа самай справе, ёсць вэб-хостынгу кампаніі, якія там будуць шчасліва спаганяць больш, чым $ 5 месяц Sitejet просіць. Я ведаю, што ў бізнэсе, вы б значна лепш засяродзіцца на тым, што вы добра, але з Sitejet зрабіць гэта так проста, каб стварыць свой уласны сайт, навошта марнаваць лішнія грошы?\nДаведайцеся больш: Таксама праверце мой агляд у глыбінях Sitejet\nТак, вы можаце пабудаваць добры бізнэс-сайт з Sitejet\nГэта заняло ў мяне ўсяго дзесяць хвілін для азнаямлення з інтэрфейсам Sitejet і налады з бізнес-сайт з шаблону, так што гэта сапраўды простая ў выкарыстанні. Тым не менш, калі вы бізнес і хочаце большы кантроль над выглядаць і адчуваць сябе, я мяркую, што вы глядзіце на шаблонах Sitejet мае і падняць ідэі з іх, каб стварыць новы сайт з нуля.\nУ ідэале, што я рэкамендую, што вы мадыфікаваць і выкарыстоўваць шаблон першай - гэта зойме ў вас, можа быць, гадзіну ці два. Пасля таго, як вы апублікавалі яго і выкарыстоўвалі яго на некаторы час, каб прывыкнуць да інтэрфейсу сюіты будаўніка, то вы можаце прыняць рашэнне пабудаваць новы сайт з нуля.\nТое ж самае перавага, што дазваляе распрацоўнікам вэб-сайтаў ізаляваць іх сайты будуць працаваць у вашу карысць, а таксама. З Sitejet, гэта можа быць простым або складаным, як вы хочаце, і вы, верагодна, зэканоміць шмат грошай, выкарыстоўваючы сваю сістэму.\nТое, што я даведаўся ад аднаго года інтэнсіўнага электроннай камерцыі маркетынгу\nАпытанне: Інструмент Лепшы вэб-распрацоўкі для онлайн-бізнесу Па 24 экспертаў\nЯк прадаць онлайн курс на нясталай Папулярная тэма (і генерацыі трафіку)\nПеравагі і недахопы толькі для членаў сайта\nМожа Kindle кнігі Забяспечыць іншы пастаянны паток даходу для блогераў?


Фотарэпартаж з урачыстага мітынгу, прысвечанага Дню абаронцаў Айчыны — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\n22.02.2019 26.02.2019 andrey29\nДзень абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь адзначылі ў мінулую пятніцу ў нашым гарадскім пасёлку. Каля помніка воінам-вызваліцелям на ўрачысты мітынг сабраліся шаркаўчане, каб аддаць даніну глыбокай павагі ўсім, хто змагаўся з ворагам у часы Вялікай Айчыннай вайны, аддаў жыццё за свабоду, мір і спакой нашай краіны. Ушанаваць памяць герояў прыйшло кіраўніцтва раёна, прадстаўнікі арганізацый, прадпрыемстваў, устаноў, грамадскіх аб’яднанняў, настаўнікі і вучні школ гарадскога пасёлка.\nАдкрыў мітынг першы намеснік старшыні Шаркаўшчынскага раённага выканаўчага камітэта Сяргей Валянцінавіч Струй. У сваім выступленні ён нагадаў пра вялікі подзвіг тых, хто, не шкадуючы свайго жыцця, абараняў нашу Айчыну ў 1941—1945 гадах. Тых, дзякуючы каму мы сёння жывём пад мірным небам. Сяргей Валянцінавіч заклікаў усіх быць дастойнымі гэтага подзвіга, берагчы і памнажаць лепшыя здабыткі былых пакаленняў.\nУрачысты мітынг прадоўжыўся выступленнямі намесніка ваеннага камісара па тэрытарыяльнай абароне ваеннага камісарыята Глыбоцкага і Шаркаўшчынскага раёнаў Андрэя Сяргеевіча Каштальяна, старшыні раённага аб’яднання прафсаюзаў Ігара Віктаравіча Малюгіна і прадстаўніка раённай ветэранскай арганізацыі Міледзія Мікалаевіча Кукуця.\n23 лютага — для ўсіх нас з’яўляецца асаблівай датай, якая сімвалізуе мужнасць, адвагу, стойкасць і патрыятызм. Сучаснае пакаленне беларусаў з годнасцю прадаўжае гераічныя традыцыі нашых дзядоў і прадзедаў, памятае сваіх герояў.\nУсе прысутныя ўсклалі да помніка гірлянды, вянкі і жывыя кветкі. Пад размераны гук метранома хвілінай маўчання ўшанавалі светлую памяць аб загінуўшых у баях і памерлых ад ран воінаў — абаронцаў нашай Айчыны.\nУ гэты дзень віншаванні прымаюць не толькі тыя мужчыны, хто абраў для сябе мужную прафесію ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь, але і тыя, якія не на словах, а на справе з’яўляюцца апорай і падтрымкай для сваіх родных, абараняюць свой дом, сям’ю, а ў выпадку неабходнасці заўсёды гатовы стаць на абарону сваёй Радзімы.\nПрацягам мерапрыемстваў стаў святочны тэматычны канцэрт у раённым Цэнтры культуры, дзе для прысутных гледачоў выступілі артысты і музычныя калектывы гарадскога пасёлка і раёна.


Выкрадзенае свята | Новы Час\nПрасыпаюся, значыцца, зранку. Зараз, думаю, невялікая прабежка на ролікавых лыжах, потым пакашу траву, дам паесці карове. Потым на працу. Трэба будзе абавязкова сёння зрабіць наганяй камусьці.\n— Вы ж самі ўчора казалі, каб да раніцы падрыхтаваў для параду.\nПарад? Які парад? Дзіўна, які парад можа быць? Што святкаваць? Дзень працы быццам ужо адсвяткавалі, а да 3 ліпеня яшчэ далёка. Трапілі на вока рознага кшталту прыбамбасы на мундзіры: зоркі, аксельбанты, лампасы. Раптам сэрца брыкнула: «А што калі гей-парад?» Аднак пасля супакоіўся: у такім варыянце абавязкова ў камплекце былі б скураная куртка і хлыст. Я недзе чытаў, што гомасексуалістаў на гэты конт кантроль жэстачайшы.\nАднак праблемы гэта не вырашае. Што за парад? Што за свята? Увогуле, што са мною? Няўжо так і ёсць — першыя сімптомы пачатку той самай мазаічнай хваробы. «Спакойна, спакойна! — кажу сам сябе. — Не падавай знешніх знакаў трывогі».\nАдправіўшы ахоўніка, выклікаў сакратара. Гэтаму чалавеку можна давяраць: ён ведае, што ў мяне на яго кампрамат, які ў выпадку чаго на чырвонец пацягне.\n— Ну, што, — так асцярожна заходжу збоку, — як там парад?\nЧыноўнік рапартуе: народ нагналі, раён ачапілі, самалёты напаўняюць бакі. Усё гатова да дня святкавання…\nІ тут ён сам асекся.\n— Святкавання чаго? — пытаюся.\n— А хрэн яго ведае.\nАга, значыць, не толькі ў мяне такая пятрушка з галавою. Ужо добра. Што далей: ехаць на парад, каб чытаць прамову і людзей віншаваць? А з чым? Можна, натуральна, казаць абстрактна — кшталту жыць стала б значна лепш, калі б не розныя Баракі Уладзіміравічы Атунбаевы. Аднак прысмак дыскамфорту адчуваецца. Як ні круці, канфуз відавочны: дзяржава падрыхтавала парад, а сама не ведае, нашто.\n— Збірайце, — кажу сакратару, — тэрмінова Саўбез.\nСабралі Саўбез. Сядзім — рэпу чэшам. Ніхто таксама не ведае, з якога ражна святкаваць.\n— Пачакайце, — кажа адзін з прысутных, — я калі сюды ехаў, бачыў транспарант — «65 год Вялікай Перамогі».\nУра! Нарэшце хоць нейкая зачэпка. Такім чынам — Перамога. Значыцца, мы кагосьці перамаглі ў 1945-м. Сталі дружна гадаць, каго ж? Калі паглядзець на карту Усходняй Еўропы, то варыянтаў не так шмат. З нашымі рэсурсамі шансаў начысціць пысу ўкраінцам, палякам, а тым больш расіянам няма. Застаецца Літва. Такім чынам, 9 мая 1945-га нашы продкі ўзялі Вільнюс.\n— Дарагія суайчыннікі, віншую вас з нагоды перамогі над балтыйскімі акупантамі, — пачаў страчыць тэкст маёй афіцыйнай прамовы спічрайтэр.\nАднак зноў з’явілася нестыкоўка: калі мы ўзялі Вільнюс, чаму аддалі?\nТут у кагосьці прабіла.\n— Слухайце, мы ж забыліся, што мы мірныя людзі. А што калі гэта была нейкая ўнутраная перамога? Скажам, над алкагалізмам або там над разгільдзяйствам? Давайце ўзгадаем нейкія бічы грамадства мінулага, якіх зараз няма. Відавочна, адзін з іх мы і ліквідавалі ў 1945-м.\nДобрая думка. Прыпыніліся на такой ганебнай з’яве мінулага, як права першай ночы.\nНадзеў мундзір і паўтарыў першыя словы свайго выступу: «Дарагія суайчыннікі, віншую вас з нагоды гадавіны канчатковай перамогі нашага народу над практыкай права першай ночы. Феадалізм у нас не пройдзе, нават калі камусьці за акіянам вельмі хочацца нас нагнуць».\nПасля пайшоў забіраць на парад малога.\nЗаходжу — і што бачу: ён на падлозе гуляецца ў салдацікі. А побач ляжыць наша Перамога над нямецкімі фашысцкімі захопнікамі ў Вялікай Айчыннай вайне. Тут усё стала на свае месцы. І парад, і прычына свята.\n— Ты нашто скраў нашу перамогу? — пытаюся.\n— Ды я не краў. Я так, пагуляцца ўзяў.\nВо дае. Дзякуй богу, ён яшчэ не прамяняў у Курманбека на гумкі, або ўвогуле яе не зламаў. Дзе яе пасля рамантаваць? Паклаў перамогу ў больш надзейнае месца — замкнуў у шыфаньер (адсюль малы дакладна не дастане).\nІ паехаў на парад.\nВось якая дурная раніца выдалася.


Запыт на спонсарскую дапамогу\nМы таксама можам ствараць для вас індывідуальныя праграмы на аснове прылады, краіны, катэгорыі і дыяпазону дат. Калі ласка, укажыце некаторыя падрабязнасці, каб мы маглі абмеркаваць гэта з вамі. Калі ласка, НЕ выкарыстоўвайце гэтую форму для атрымання інфармацыі аб платных паведамленнях або запытах зваротных спасылак. Ваш запыт будзе выдалены. Мы не даем ніякіх платных зваротных спасылак.


16.10.2019 / 12:01\n«У найбліжэйшы тыдзень тэмпература паветра будзе біць усе магчымыя рэкорды», — распавядае намесніца начальніка службы метэапрагнозаў Белгідрамета Святлана Рыбакова.\n«І хаця ў нас, метэаролагаў, няма такога паняцця як бабіна лета, але паверце, у наступныя сем дзён нас чакае менавіта яно», — працягвае Святлана.\nКастрычнік спачатку толькі напалохаў нізкімі тэмпературамі і нават невялікім снегам, цяпер жа надвор’е падказвае: схавайце пухавікі.\n«У наступныя некалькі дзён тэмпература паветра ўначы будзе вагацца ў межах 6-12 градусаў, днём паветра будзе прагравацца да 20 градусаў, у Гомельскай вобласці нават да 22С», — распавядае Святлана Рыбакова.\nА ў выходныя, 19-20 кастрычніка будзе яшчэ цяплей.\n«У выхадныя чакаецца да 23 градусаў цяпла. Можна смела планаваць выходныя на прыродзе. Канечне, без туманаў не абыдзецца, ды і ёсць невялікая верагоднасць дажджу. Але гэта не той дождж, які можа паўплываць на настрой ці планы», —кажа Святлана Рыбакова.\nПсавацца надвор’е пачне ў аўторак, 22 кастрычніка.\n«Тэмпература апусціцца ноччу да пяці градусаў, днём будзе ад 7 да 14 цяпла. Вінаваты ў гэтым фронт, які прынясе пахаладанне. Тым не менш, пра снег думаць яшчэ вельмі рана», — падсумавала Святлана Рыбакова.