Меркаванне. Адчуваць і бачыць - Редакция газеты "Iўеўскі край"\nМестное управление и самоуправление / Суббота, 13 июня 2020 11:14\t/ РџСЂРѕС‡РёС‚Р°РЅРѕ: 297\nТэрэза Іосіфаўна Барташ,\nгалоўны рэдактар установы "Рэдакцыя газеты " Iўеўскі край":\nСёння, у час шырокага распаўсюджвання інфармацыйных тэхналогій і масавага карыстання імі, у тым ліку для асэнсавання і ацэнкі падзей, якія адбываюцца ў свеце, краіне, рэгіёне, важна быць упэўненым у даставернасці тых фактаў, пра якія пішуць. І асабліва, адчуваць пасыл, з якім звяртаюцца да патэнцыяльнага чытача. Разумець, ці насамрэч яны накіраваны на дабро, праследуюць годную мэту дасканалення гэтага сусвету, ці маюць іншыя намеры, аб якіх звычайна даведваемся, калі іх наступствы "адкруціць назад" бывае вельмі цяжка або зусім немагчыма…\nЧэрпаючы інфармацыю з няспыннай навасной ленты інтэрнету, вельмі важна не страціць рэальную карціну жыцця, не заблукаць у па-майстэрску завуаліраваных пад праўду выгадных камусьці поглядах на тую ці іншую падзею.\nФакт, кажуць, рэч упартая. І гэта так. Дык чаму тыя, хто пазіцыяніруе сябе ў якасці свабоднага інфармацыйнага сродку, нярэдка дазваляюць сабе пры яго асвятленні аднабаковасць, зрушэнне акцэнтаў, перабольшванне ці пераменшванне - у залежнасці ад таго, што патрэбуецца для сэнсацыйнасці!?\nУ арсенале некаторых інфармацыйных рэсурсаў - і поўнае адмаўленне станоўчага, яўнага, што не можа не абураць, бо вочы бачаць. Яго шмат - нармальнага, прыгожага, чыстага. Яно яскрава праступае праз прызму родных краявідаў, добраўпарадкавання населеных пунктаў з іх інфраструктурай і сацыяльнымі аб'ектамі, будаўніцтва жылля, у тым ліку з дзяржпадтрымкай для мнагадзетных сем'яў.\nНядаўна на канале ютуб глядзела відэа пра пандэмію, і мяне вельмі здзівіла тое, у якім нядбайным стане знаходзіцца медустанова аднаго з цэнтральных гарадоў суседняй краіны. Успомніліся паездкі па рабоце на сельскія ФАПы раёна. Нельга не адзначыць, што падобнага нідзе не прыйшлося назіраць. Якія вы маладцы, мае дарагія землякі!\nАзірніцеся навокол. Як можна сцвярджаць, што нічога не перамянілася да лепшага за апошнія гады? Зразумела, што не ўсё дасканала, і ёсць над чым працаваць: уладзе, кожнаму з нас. Але ніхто нам не забараняе шукаць і знаходзіць, любіць свае карані і сваю зямлю, паляпшаць свой дабрабыт, проста быць шчаслівымі.\nА галоўнае ў нас ёсць - Радзіма, мір, згода, у той час, калі асобныя краіны толькі мараць аб гэтым.


У МЗС РФ пракаменціравалі ідэю аб пераносе пляцоўкі перамоў па Данбасе - 09.06.2021, Sputnik Беларусь\nЗяленскі ўсімі сіламі сабатуе выкананне Мінскіх пагадненняў, каб захаваць санкцыі ў дачыненні да Расіі, заявілі ў МЗС РФ. 09.06.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 9 чэр – Sputnik. Змена месца перамоў кантактнай групы па ўрэгуляванні ў Данбасе, якой дамагаецца Украіна, ніяк не адаб'ецца на нежаданні Кіева выконваць мінскія пагадненні, сказаў напярэдадні намеснік кіраўніка МЗС РФ Аляксандр Грушко.Ён таксама адзначыў, што асноўную праблему на сёння ўяўляе сабатаж выканання мінскіх пагадненняў з боку прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага і яго апарата."Усімі сіламі. Імкнучыся захаваць санкцыі, якія былі ўведзеныя Захадам супраць Расіі", - дадаў Грушко.Мінскія пагадненніРаней віцэ-прэм'ер, міністр па пытаннях часова акупаваных тэрыторый Украіны Аляксей Рэзнікаў заявіў, што Украіна мае намер шукаць іншы горад для правядзення перамоў па ўрэгуляванні канфлікту на ўсходзе Украіны. Сваю пазіцыю ўкраінскія ўлады патлумачылі тым, што ў краіны няма даверу да афіцыйнага Мінска. Раней Украіна заяўляла аб тым, што магчымы перанос пляцоўкі перамоў ТКГ у Швецыю.Пазней кіраўнік дэлегацыі Кіева ў трохбаковай кантактнай групе Леанід Краўчук заявіў, што больш не паедзе ў Мінск на перамовы па Данбасе.Краўчук патлумачыў сваю пазіцыю тым, што Беларусь падсправаздачна Расіі. На яго думку, цяпер шмат дзяржаў гатовы стаць перамоўнай пляцоўкай для трохбаковай групы.Аляксандр Лукашэнка на сустрэчы з Уладзімірам Пуціным яшчэ да гэтай заявы кіраўніка ўкраінскай дэлегацыі пракаменціраваў прапановы Краўчука перанесці пляцоўку перамоў з Мінска ў Польшчу, назваўшы гэта "глупствам несусветным"."Падобна на тое, што гэта - пошук такіх прычын ухіліцца ад абмеркавання праблемы Данбаса і пахаваць іх (мінскія пагаднення - Sputnik) канчаткова", - дадаў расійскі прэзідэнт Уладзімір Пуцін.Мінск стаў перагаворнай пляцоўкай па Данбасе ў 2015 годзе пасля таго, як у беларускай сталіцы прайшоў другі саміт нармандскага фармату з удзелам кіраўнікоў Расіі, Германіі, Францыі і Украіны. З таго часу ў Беларусі адбыліся дзесяткі пасяджэнняў трохбаковай кантактнай групы і яе падгруп, на якіх прымаліся важныя дамоўленасці аб спыненні агню, развядзенні сіл, перамяшчэнні грамадзян і іншыя.Канфлікт у ДанбасеУзброены канфлікт у Данбасе разгарэўся ў красавіку 2014 года. У рэгіёне паўсталі самаабвешчаныя рэспублікі ЛНР і ДНР. Кіеў іх не прызнаў. Па апошніх дадзеных ААН, ахвярамі канфлікту сталі каля 13 тысяч чалавек.Пытанне ўрэгулявання сітуацыі ў Данбасе абмяркоўваецца у тым ліку ў ходзе сустрэч трохбаковай кантактнай групы ў Мінску. ТКГ з 2014 года прыняла тры дакументы па ўрэгуляванні сітуацыі. Але канфлікты паміж бакамі працягваюцца да гэтага часу.Чытайце таксама:\nнавіны , бяспека, у свеце, у беларусі, палітыка, галоўнае, мзс рф, перанос пляцоўкі перамоў, данбас, уладзімір зяленскі, мінскія пагадненні, санкцыі, расія, масква\n© Sputnik / Наталья Селиверстова / Перайсці ў фотабанкБудынак міністэрства замежных спраў РФ на Смаленскай-Сянной плошчы ў Маскве\nМІНСК, 9 чэр – Sputnik. Змена месца перамоў кантактнай групы па ўрэгуляванні ў Данбасе, якой дамагаецца Украіна, ніяк не адаб'ецца на нежаданні Кіева выконваць мінскія пагадненні, сказаў напярэдадні намеснік кіраўніка МЗС РФ Аляксандр Грушко.\n"Расійскі бок глядзіць на гэта з пазіцыі істотнасці: куды ні перасаджвай, да чаго імкнецца ўкраінская адміністрацыя, калі яны не гатовы выконваць мінскія пагадненні, то ад таго, дзе вядуцца перамовы, на гэты конт сітуацыя не зменіцца", - сказаў Грушко.\nЁн таксама адзначыў, што асноўную праблему на сёння ўяўляе сабатаж выканання мінскіх пагадненняў з боку прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага і яго апарата.\n"Усімі сіламі. Імкнучыся захаваць санкцыі, якія былі ўведзеныя Захадам супраць Расіі", - дадаў Грушко.\nРаней віцэ-прэм'ер, міністр па пытаннях часова акупаваных тэрыторый Украіны Аляксей Рэзнікаў заявіў, што Украіна мае намер шукаць іншы горад для правядзення перамоў па ўрэгуляванні канфлікту на ўсходзе Украіны. Сваю пазіцыю ўкраінскія ўлады патлумачылі тым, што ў краіны няма даверу да афіцыйнага Мінска. Раней Украіна заяўляла аб тым, што магчымы перанос пляцоўкі перамоў ТКГ у Швецыю.\nПазней кіраўнік дэлегацыі Кіева ў трохбаковай кантактнай групе Леанід Краўчук заявіў, што больш не паедзе ў Мінск на перамовы па Данбасе.\n27 красавіка 2021, 14:22\nКраўчук патлумачыў сваю пазіцыю тым, што Беларусь падсправаздачна Расіі. На яго думку, цяпер шмат дзяржаў гатовы стаць перамоўнай пляцоўкай для трохбаковай групы.\nАляксандр Лукашэнка на сустрэчы з Уладзімірам Пуціным яшчэ да гэтай заявы кіраўніка ўкраінскай дэлегацыі пракаменціраваў прапановы Краўчука перанесці пляцоўку перамоў з Мінска ў Польшчу, назваўшы гэта "глупствам несусветным".\n"Падобна на тое, што гэта - пошук такіх прычын ухіліцца ад абмеркавання праблемы Данбаса і пахаваць іх (мінскія пагаднення - Sputnik) канчаткова", - дадаў расійскі прэзідэнт Уладзімір Пуцін.\nМінск стаў перагаворнай пляцоўкай па Данбасе ў 2015 годзе пасля таго, як у беларускай сталіцы прайшоў другі саміт нармандскага фармату з удзелам кіраўнікоў Расіі, Германіі, Францыі і Украіны. З таго часу ў Беларусі адбыліся дзесяткі пасяджэнняў трохбаковай кантактнай групы і яе падгруп, на якіх прымаліся важныя дамоўленасці аб спыненні агню, развядзенні сіл, перамяшчэнні грамадзян і іншыя.\nКанфлікт у Данбасе\n23 красавіка 2021, 15:35\nУзброены канфлікт у Данбасе разгарэўся ў красавіку 2014 года. У рэгіёне паўсталі самаабвешчаныя рэспублікі ЛНР і ДНР. Кіеў іх не прызнаў. Па апошніх дадзеных ААН, ахвярамі канфлікту сталі каля 13 тысяч чалавек.\nПытанне ўрэгулявання сітуацыі ў Данбасе абмяркоўваецца у тым ліку ў ходзе сустрэч трохбаковай кантактнай групы ў Мінску. ТКГ з 2014 года прыняла тры дакументы па ўрэгуляванні сітуацыі. Але канфлікты паміж бакамі працягваюцца да гэтага часу.\nМЗС РФ назвала глупствам магчымы перанос перамоў па Данбасе з Мінска\nАмаль дарэмнае прадстаўленне: Савет бяспекі Беларусі ацаніў відэаперамовы па Данбасе\nКозак: няма сэнсу пераносіць пляцоўку для перамоў па Данбасе з Мінска


Канвертаваць Nanos (NANO) і Тайская бат (THB) : Калькулятар абменнага курсу\nNano (NANO) і Тайская бат (THB) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Nano і Тайская бат пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Nano. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Тайская бат валюты па змаўчанні. Націсніце на Тайская бат або Nanos канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Nano гэта валюта, у ні ў адной краіне. Тайская бат гэта валюта, у Тайланд (TH, THA). Тайская бат таксама вядомы як Бат, і Берагавыя бат. Сімвал NANO можа быць запісаная NANO. Сімвал THB можа быць запісаная Bht, і Bt. Тайская бат дзеліцца на 100 stang. Абменнага курсу the Nano Апошняе абнаўленне 19 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Тайская бат Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. NANO каэфіцыент мае 14 ўважаецца лічбаў. THB каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Нарвегія паставіла Украіне супрацьтанкавыя гранатамёты - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНарвегія паставіла Украіне супрацьтанкавыя гранатамёты\nНарвегія адправіла ва Украіну яшчэ 2 тысячы адзінак супрацьтанкавай зброі M72, паведамляе нарвежскі ўрад. Раней у краіну былі адпраўлены сродкі абароны і каля 2 тысяч адзінак бронетэхнікі.\nПасля ўварвання Украіна запытала ў некалькіх краін ваенную тэхніку, каб яны маглі абараняцца ад расейскіх сіл, якія атакуюць як грамадзянскія, так і вайсковыя аб’екты. Як распавёў міністр абароны Од Рожэ Энаксэн, Нарвегія адказала на запыт дадатковай пастаўкай супрацьтанкавых сродкаў, якія могуць быць выкарыстаныя супраць сіл ўварвання, паведамляе reform.news.\n«Украіна залежыць ад ваеннай падтрымкі з боку іншых краін, каб працягваць супраціў атакам Расеі ў парушэнне міжнароднага права. Калі Украіне атрымаецца адбіць напад Расеі, гэта не толькі забяспечыць украінскі суверэнітэт, але і дапаможа захаваць нормы мірнага вырашэння канфліктаў і павагі межаў у Еўропе», – лічыць міністр.\nУ Кіеве распачаліся курсы па выжыванні


Канвертаваць Бурундзійскай франкаў (BIF) і BitShares (BTS) : Калькулятар абменнага курсу\nБурундзі франк (BIF) і BitShare (BTS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Бурундзі франк і BitShare пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Бурундзі франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць BitShare валюты па змаўчанні. Націсніце на BitShares або Бурундзійскай франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБурундзі франк гэта валюта, у Бурундзі (BI, BDI). The BitShare гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BIF можа быць запісаная FBu. Сімвал BTS можа быць запісаная BTS. Бурундзі франк дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Бурундзі франк Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the BitShare Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. BIF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. BTS каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Смажаны лук у якасці гарніру або закускі. Смажаны лук з яйкам\nДля большасці гаспадынь смажаны лук - толькі прамежкавае звяно ў падрыхтоўцы шэрагу страў. Між тым гародніна пакрыўджаны незаслужана: з яго атрымліваюцца вельмі смачныя самастойныя прысмакі. Тыя, хто ў гэта не верыць, хай узгадаюць паспяховыя спробы дамачадцаў сцягнуць з патэльні амаль гатовую зажарку. Або «які адлятаў» з талеркі лук, пожаренный разам з рыбай, - асноўнае страва яшчэ засталося, а яго суправаджэнне ўжо з'едзена. Так што ні грэбуйце народная мудрасць. Папесціце сямейства незвычайнымі гарнірамі і прыемнымі дапаўненнямі.\nВельмі смачны і неймаверна апетыты смажаны лук, абкатаны у пакуце. Рыхтуецца ён хутка і лёгка. Некаторая спрыт рук спатрэбіцца толькі для падзелу галовак на прыгожыя пялёсткі. Для гэтага з почищенной цыбулькі зразаецца вярхушка. А сама яна вострым нажом надрезают амаль да самага донца. Але не аддзяляецца цалкам. Такія надрэзаў трэба зрабіць 4-6, у залежнасці ад памераў цыбуліны. На выхадзе павінен атрымацца свайго роду кветка. Нарыхтоўка разгортваецца і падзяляецца такім чынам, каб у вас у руках засталіся асобныя сегменты. Яны на некалькі хвілін апускаюцца ў халодную ваду - гэта ліквідуе залішнюю горыч.\nУ місачцы трохі ўзбіваюцца яйкі. У іншую пасудзіну насыпаецца мука. Лук спачатку апускаецца ў яйка. Затым абкочваецца у пакуце і адразу ж адпраўляецца ў глыбокую патэльню. Алею ў ёй павінна быць многа, як для фры. Порцыя абсмажваецца да роўнага светлага «загару». На гэта сыходзіць каля сямі хвілін. Затым выцягваецца шумоўкай, прысыпалі любімымі заправамі і пакідаецца на папяровым ручнік для вбирания лішняга тлушчу. Выдатна гармануе з рыбай і любым мясам і з'ядаецца хутчэй, чым рыхтуецца!\nХрумсткі смажаны лук: рэцэпт цікавай закускі\nВельмі цікавы ць смакавыя дачыненні гарнір, выдатна прыдатны да любога стравы. Нават проста з варанай бульбай здаецца шэдэўрам, што даволі ратуе ў посныя дні. Лук рэжацца кружкамі ў полсантіметра таўшчынёй, разбіраецца на кольцы і пакідаецца ў падсоленай вадзе на паўгадзіны. Затым нарыхтоўка адкідваецца на друшляк. Пакуль сцякае вада, робіцца абсыпкай.\nДля яе паўшклянкі мукі змешваецца з трыма поўнымі лыжкамі цукровай пудры, соль, куркумы, перцам і хмель-сунелі (суадносіны падбірайце самі). У нішчымным алеі невялікімі партыямі лук абсмажваецца да патрэбнай ступені «загару». І выкладваецца на сурвэткі для ліквідацыі тлушчу. Такі смажаны лук добры не толькі як «кампаньён» да мяса з рыбай або самастойнае страва, але і як закуска да піва. Хіба што рэзкіх затавак трэба пакласці пабольш.\nТаксама можа быць годным суправаджэннем, а можа з поспехам быць заменай асноўнай стравы. Лук рэжацца буйнымі дзелькамі. У патэльні добра награваецца сумесь сметанковага і сланечнікавага алею. Калі яна пачне трохі пырскацца, у ёмістасць змяшчаецца лук і смажыцца з акуратным перагортвання (каб ня рассыпаўся і захоўваў прэзентабельны выгляд) ад 5 да 10 хвілін. Час напрамую залежыць ад жаданай ступені пражарку.\nКалі патрэбнай кандыцыі амаль дасягнутая, гародніна шчодра прысыпалі размарынам і базілікам. Калі травы свежыя, адразу пасля мяшання патэльня прыбіраецца з агню. Калі яны сушаныя - пакідаецца на пліце яшчэ ненадоўга. Пасля перакладання на страву смажаны лук апырскваецца бальзамічным воцатам і адразу ж падаецца.\nЁсць мноства спосабаў як прыгатаваць, так і спажыць лук смажаны. Рэцэпт са смятанай, да прыкладу, дае магчымасць прыгатаваць выдатную падліўку да грыбоў, усiх вiдаў мяса, рыбе і птушцы. Але калі смятаны дадаць менш, а гародніны насекчы (зрабіць соус больш густым), то смажаны лук паслужыць цудоўным гарнірам.\nЛук рэжацца некрупным кубікамі і падсмажваецца ў алеі да добрай залацістыя. У глыбокай місачцы злучаюцца шклянку смятаны, насечаны пучок зеляніны (у першы раз можна ўзяць пятрушку з кропам, а пасля паэксперыментаваць з іншай травой - базілікам, кінзы і т. Д.) І праціснуты часнык. Гэтай сумессю заліваецца шкварка. Можна яе яшчэ трохі патушыць, можна адразу зняць з фаеркі - як вам падабаецца. Любіце густыя соусы? Тады дадайце лыжку пакуты, размешаную у чарцы вады. І патрымаеце страва на агні некалькі хвілін, увесь час яго памешваючы.\nЯечня ў якасці ранішняга прыёму ежы - такая ж традыцыя, як і бутэрброды да гарбаты або кавы. Але ёсць і больш цікавыя варыянты. Напрыклад, смажаны лук зь яйкам напэўна давядзецца па густу ўсім. Нягледзячы на шматкампанентны склад, страва рыхтуецца хутка. Так што на яго перад працай цалкам можна вылучыць некалькі хвілін.\nДля пачатку варацца, астуджаюць, чысцяцца і труцца чатыры яйкі. Паралельна ў духоўцы падсушваюць да лёгкага храбусцення лустачкі хлеба. Буйная цыбулінку дробна сячэцца і падсмажваецца да раўнамернага чырвані. Плаўлены сырок трётся аналагічна яйкам. Усе нарыхтоўкі, акрамя хлеба, змешваюцца, прысольваюць і запраўляюцца маянэзам з ціску часнаком. Гэтая маса нашмароўваецца на подсушенные сухарыкі - і можна з апетытам паснедаць!\nСмачная выпечка: сочник з тварагом (каларыйнасць на 100 грам)\nШакаладныя цукеркі "Чырвоны Кастрычнік": асартымент, склад, цэны\nАвакада: карысныя ўласцівасці заморскага фрукта\nКарысна ведаць: што з чаго п'юць?\nЯк вызначыць якасць алею сметанковага пры куплі?\nЗімовыя штаны мужчынскія - неабходная частка гардэроба\nВельмі кароткая стрыжка жаночая. Модныя жаночыя стрыжкі (фота)\nСпіс фільмаў пра канец свету - агляд\nМайскі жук: што есць гэта казурка?\nЯк зрабіць штучны мармур з гіпсу сваімі рукамі?\nМаска з банана адновіць пашкоджаныя валасы\nПараумбиликальная кіла ў дзяцей\nДзе знаходзіцца Пяцігорск: кароткая экскурсія\nЗагарадны комплекс "Маскоўскае мора"\nШто апранаць з доўгай спадніцай? парады прафесіяналаў


Як змяніць «устойлівае няўстойлівае» развіццё краіны? | Новы Час\n«Грамадзянская супольнасць у Беларусі: давер і ўдзел насельніцтва, асаблівасці ўзаемадзеяння з уладнымі структурамі дзеля мясцовага развіцця» — пад такой назвай 23 лютага ў Мінску адбылося пасяджэнне прэс-клуба, арганізатарамі якога выступілі грамадская культурніцкая кампанія «Будзьма беларусамі!» і Цэнтр даследавання грамадскага кіравання SYMPA ў межах праграмы «Разам да справы».\nНаколькі мясцовыя жыхары ангажаваныя ў працу грамадскіх арганізацый? Якім чынам павялічыць цікавасць грамадзянаў да грамадскіх арганізацый? Як узаемадзейнічаць з медыя і дзяржаўнымі ўстановамі? Якім чынам грамадскія актывісты могуць садзейнічаць устойліваму развіццю краіны? Пытанняў, якія абмяркоўвалі ўдзельнікі сустрэчы, было шмат.\nТаццяна Кузіна, эксперт у галіне партысіпатыўнага кіравання, прэзентавала вынікі комплекснага сацыялагічнага даследавання, якое праводзілася ў межах «Разам да справы» па ўсёй Беларусі ў снежні 2017 года. У ім удзельнічалі 1250 чалавек. Даследаванне выявіла высокі ўзровень недаверу насельніцтва як да дзяржавы, так і да недзяржаўных грамадскіх арганізацый. Нашы грамадзяне спадзяюцца самі на сябе, а моладзь болей, чым сталае пакаленне, схільная да індывідуалізму. Толькі 1 адсотак суграмадзян прытрымліваецца погляду, што дзяржаве трэба «ставіць палкі ў калёсы». Больш за 80 адсоткаў апытаных палічылі, што дзяржава і дзяржаўныя арганізацыі — асноўныя суб’екты палітыкі. 55 адсоткаў грамадзян выказаліся за актыўны ўдзел насельніцтва ў працы дзяржавы.\nПры гэтым мала хто з апытаных выказаў гатоўнасць праяўляць грамадскую актыўнасць. Часцей за ўсё гучалі такія аргументы для няўдзелу: «няма часу», «трэба мець прафесійныя навыкі для грамадскай актыўнасці».\nНевялікая колькасць людзей заявіла, што калі ў арганізацыі зразумелыя і канкрэтныя мэты і калі яна блізкая да дому — яны могуць паўдзельнічаць.\nДаследаванне выявіла, што ўлады і грамадскія арганізацыі па-рознаму ставяцца да ўзаемадзеяння. Часцей за ўсё ўлады разглядаюць грамадскія арганізацыі як перашкоду ў сваёй дзейнасці, не гатовыя з імі супрацоўнічаць, а калектыўныя звароты разглядаюць не як інструмент дзеяння, а як форму грамадскага апытання.\nАлег Сівагракаў, эксперт па ўстойлівым развіцці, спрабаваў крыху змякчыць негатыўныя ўражанні ад вынікаў даследавання. Ён падараваў удзельнікам прэс-клуба сваю кніжку «100 крокаў да ўстойлівага развіцця нашага мястэчка». Прывёў пазітыўныя прыклады грамадскага актывізму ў краінах Заходняй Еўропы.\n— У Нідэрландах пра гэта не патрэбна гаварыць — там у некамерцыйным сектары заняты 15 адсоткаў насельніцтва. У Германіі, Ірландыі і Даніі — каля 12,5 адсоткаў. Праз арганізацыі грамадзянскай супольнасці ў многія краіны ідуць вялікія грошы, — зазначыў эксперт. — У нашай краіне арганізацыі грамадзянскай супольнасці не ўспрымаюцца насельніцтвам і ўладамі як структуры, якія ўплываюць на рэгіянальнае і мясцовае развіццё. Тым не менш, у 2014 годзе яны прыцягнулі ў нашу краіну каля 50 мільёнаў долараў.\nЗвышцэнтралізаваная сістэма кіравання пры слабым мясцовым кіраванні, дазваляльная сістэма рэгістрацыі міжнароднай дапамогі, адсутнасць заканадаўства аб дабрачыннай дзейнасці, бяздзейнасць сацыяльнай дамовы — асноўныя хібы, што перашкаджаюць прытоку грошай на праграмы па ўстойліваму развіццю.\n— У нямецкай вёсцы на 800 чалавек — 11 грамадскіх арганізацый, у галандскай — 100 валанцёраў рознага ўзросту на 1000 жыхароў. Чаму? Бо людзі хочуць развівацца. Пры гэтым віды валанцёрства бываюць зусім простыя — накшталт паглядзець суседскае дзіця, дапамагчы перасунуць стол, навучыць дзяцей вязаць, пачытаць суседскім дзецям кніжкі і гэтак далей.\nНа думку эксперта, даўно наспеў час на нацыянальным узроўні ажыццявіць лакальныя рэформы. Спачатку можна хаця б у выглядзе эксперыменту дазволіць некалькім раёнам самакіраванне, распараджэнне рэсурсамі, ініцыятыву. У якасці прыкладу ён прывёў аднаўленне разбуранага вайной горада Быхава падчас ВКЛ. Каб паўстаць з руін гораду дазволілі 10 гадоў не плаціць падатак у казну, а таксама на патрэбы горада праводзіць штогадовы кірмаш.\nТаксама трэба перагледзець канцэпцыю муніцыпальнай палітыкі і ўвесці адказнасць чыноўнікаў за дзеянні на шкоду НДА. На мясцовым узроўні патрэбна мець распрацоўкі стратэгій устойлівага развіцця, стварыць спрыяльны клімат для НДА, захоўваць пратаколы паседжанняў дэпутатаў.\nНа погляд эксперта, патрэбна распрацоўка чакаемага вобраза будучыні — што мы хочам праз 10-15 гадоў?\nДалейшая дыскусія выявіла, што абыякавасць нашых грамадзян і праблема ўстойлівага развіцця для грамадскіх актывістаў не навінка.\nДзяніс Кобрусеў, які ўзначальвае ініцыятыву «Генплан для мінчан», выказаў думку, што пакуль не зменіцца характар улады, устойлівае развіццё нашых гарадоў і вёсак немагчыма.\n— Дамоўленасці парушаюцца з прыходам новых адміністрацый, — распавёў актывіст. — Мы, як грамадская арганізацыя, для мясцовых уладаў не патрэбныя. Ім лепш, каб з боку грамадства не было ніякіх прапаноў. Мы запатрабаваны ўладамі толькі тады, калі з’яўляецца магчымасць для інвестыцый, якія мы не ў стане кантраляваць.\nГолас з залы: Я жыву ў вёсцы. Улада такая, як і мы. Жыхары чакаюць ад уладаў, што яны зробяць, а ўлады чакаюць ад жыхароў, каб яны самі вырашылі праблемы. Мы самі знайшлі для сваёй вёскі брэнд, магчымасці для развіцця.\nГолас з залы: Немагчыма ўстойлівае развіццё пры цяперашняй ўладзе, якая заўтра можа страціць незалежнасць сваёй краіны.\nГолас з залы: Адэкватнасць, прафесіяналізм і аўтарытэт — гэта тое, што патрэбна актывістам, каб заваяваць давер людзей.\nАліна Нагорная падзялілася досведам узаемадзеяння з уладамі Слуцка. Яе досвед камунікацыі з мясцовымі ўладамі Слуцка паказвае, што яны не зацікаўлены ў пазітыўных зменах гораду на карысць гараджан.\n— У параўнанні з папярэднімі гадамі можна бачыць, што ўлады сталі з аднаго боку больш ісці насустрач, часам нават падтрымліваць некаторыя ініцыятывы, але ў той жа час і ствараць перашкоды, — гаворыць Аліна Нагорная. — Як прыклад можна назваць пазітыўнае стаўленне да курсаў «Мова нанова», але ў той самы час адмову прадаставіць памяшканне для іх правядзення па надуманых прычынах. Або дазвол на правядзенне канцэрту ў гонар Слуцкага збройнага чыну, але ў той жа час стварэнне для арганізатараў канцэрту цяжкіх фінансавых і тэхнічных умоў для яго правядзення. Толькі рэальнае самакіраванне і выбарнасць гарадскіх уладаў дазволяць вырашыць пытанне аб устойлівым развіцці Слуцка на карысць горада і гараджанаў.\nНапрыканцы Таццяна Кузіна падсумавала вынікі дыскусіі:\n«У нашых умовах патрэбны звышмагчымасці, каб мець устойлівае развіццё. Практыкі паспяховыя ёсць, але яны патрабуюць каласальных сіл. У іншых краінах гэта магчыма пры меншых высілках і за больш кароткі час. Пра беларускую сітуацыю можна сказаць так: «Устойлівае няўстойлівае развіццё».


Як інтраверт або социофобу знайсці дзяўчыну: практычныя парады | Мужчынская Берлога\nБываюць людзі, якія аддаюць перавагу амаль цалкам агароджваць сябе ад грамадства і менавіта з-за гэтага іх лічаць вельмі дзіўнымі. Але ўсё ж, калі гаворка ідзе пра хлопцаў адзіночках, то рана ці позна прыродныя інстынкты падкажуць ім пра тое, што пара заводзіць адносіны з людзьмі супрацьлеглага полу - дзяўчынамі. Але як інтраверты знайсці дзяўчыну і завязаць з ёй адносіны дастаткова незразумела, бо такім людзям складана мець зносіны з іншымі.\nАле ўсё ж, гэта не кажа пра тое, што падобную задачу можна назваць невыканальнай, бо няма ў жыцці рэчаў, якіх нельга б было змяніць або выправіць. Інтраверты і социофобы - гэта таксама звычайныя людзі, проста ў іх асаблівае стаўленне да жыцця і ім трэба шукаць менавіта такую дзяўчыну, якая гатовая ўспрыняць іх погляды на сацыяльную сферу і падзяліць іх. Так, зноў жа такі, гэта будзе не так ужо лёгка, але задача цалкам вырашальная.\nЧаму інтраверт цяжка знайсці дзяўчыну?\nІнтраверты - гэта людзі, якія фактычна не выходзяць з дому. Гэтыя людзі аддаюць перавагу самотны лад жыцця, таму пытанне пошуку другой палоўкі, якая падзяляла б захапленні такога чалавека, стаіць вельмі востра. Людзям з падобнымі асаблівасцямі складана знайсці сабе другую палову і адбываецца гэта па наступных прычынах:\nчалавек фактычна не выходзіць на вуліцу, таму верагоднасць сустрэць прыемных, прыгожых дзяўчат, зводзіцца фактычна да нуля;\nлюдзі, замест зносін у сацыяльных сетках, аддаюць перавагу кампутарныя гульні;\nпадобным хлопцам складана знайсці агульную мову з маладымі дзяўчатамі, якія фактычна заўсёды любяць вясёлыя кампаніі, і праводзіць час з сябрамі;\nмаладыя людзі не ўспрымаюць соцыум такім, які ён ёсць на самой справе і гэта замінае не проста заводзіць новыя знаёмствы і адносіны, але і ўладкавацца на працу, знайсці сяброў і нават схадзіць у госці;\nчалавек зацыклены толькі на свой лад жыцця і асабістых перакананнях, што мала каму спадабацца;\nзвычайна, у такіх хлопцаў ёсць шмат комплексаў, а нясмелых, няўпэўненых у сабе адзіночак, дзяўчаты не любяць.\nУлічваючы ўсе гэтыя фактары, можна цалкам зразумець, чаму інтраверты так складана знайсці сабе дзяўчыну.\nГэта важна! Калі хлопец з падобнымі асаблівасцямі знойдзе сабе такую ж дзяўчыну, то іх адносіны не будуць працяглымі, таму што двое сумных людзей не змогуць доўга знаходзіцца ў месцы, бо рана ці позна стануць непрыемнымі адзін аднаму. Інтраверт лепш шукаць жывую і шчырай супольнасьці дзяўчыну, якая зможа выцягнуць яго са свету адзіноты і паказаць, што свет за прыбудоўкамі дома больш цікавы і разнастайны.\nУсе праблемы - у галаве\nКаб пазнаёміцца з дзяўчынай, інтраверт або социофобу прыйдзецца прыкласці нямала намаганняў. У першую чаргу, хлопец павінен зразумець, што ўсе праблемы, якія перашкаджаюць яму мець зносіны і заводзіць новыя знаёмствы, знаходзяцца выключна ў галаве. Дзесьці на ўзроўні падсвядомасці, хлопец наладзіў сябе на тое, што яму лепш самому, за межамі дома або нават пакоі няма нічога добра, навакольныя людзі занадта дрэнныя, каб з імі мець зносіны.\nКалі паглядзець на праблему знутры, зразумець, што ёсць і адваротны бок медаля і чалавек на тое народжаны, каб быць сацыяльна адаптаваным, то праз некаторы час можна цалкам змяніць сваё стаўленне да жыцця. Каб знайсці дзяўчыну, трэба зразумець, што адносіны процілеглых падлог - гэта нармальна і прадугледжана прыродай. Людзі павінны знаёміцца, заводзіць адносіны, ствараць сем'і і жыць шчасліва.\nТак, на тое, каб выкінуць усе комплексы з галавы, хлопцу давядзецца выдаткаваць нямала часу, але вынік таго варта. Трохі змяніўшы спосаб свайго мыслення і жыцця, малады чалавек зможа знайсці для сябе добрую дзяўчыну, якая зможа змяніць яго погляды, датычна камфортнай і шчаслівай жыцця ў соцыуме.\nПадрыхтоўваем сябе да адносін\nКаб знайсці дзяўчыну социофобу, ён павінен добра сябе падрыхтаваць да гэтага моманту. Падрыхтоўка да адносін патрабуе ўліку некаторых важных нюансаў, пра якія варта ведаць больш дэталёва.\nДаведаемся аб псіхалогіі дзяўчат\nНіхто не паспрачаецца з тым, што жаночая псіхалогія трохі адрозніваецца ад мужчынскай. Менавіта асаблівасці жаночай псіхалогіі трэба вывучыць социофобу, каб знайсці сабе другую палову. І так, каб нарэшце-то з кімсьці пазнаёміцца і завязаць адносіны, маладому чалавеку варта пазнаць аб наступных рэчах:\nякія гутаркі і знакі ўвагі падабаюцца дзяўчатам;\nшто пры лэдзі рабіць і казаць катэгарычна нельга;\nу якое месца лепш зводзіць дзяўчыну;\nякія вартасці дзяўчыны варта падкрэсліваць;\nякія тэмы для гутаркі з дзяўчатамі будуць найбольш актуальнымі і цікавымі;\nякія падарункі і знакі ўвагі аддаюць перавагу лэдзі.\nЖаночая псіхалогія - гэта рэч тонкая, таму да пытання яе вывучэння трэба падысці акуратна і адказна, каб атрымаць жаданы вынік.\nРазвіваемся, як асоба\nДзяўчыны цікавяцца не толькі напампаваным целам хлопцаў або іх грашыма. Лэдзі, у першую чаргу, цікавіцца маладым чалавекам, як паўнавартаснай асобай.Дык вось, каб развіцца, як цікавая і неардынарная асоба, хлопцу варта дзейнічаць па наступнай схеме:\nразабрацца са сваімі захапленнямі і развіваць свае таленты;\nпаспрабаваць даведацца як мага больш новага і на практыцы прымяняць свае веды;\nразвіваць не толькі сваё цела, але і інтэлект;\nне варта баяцца быць нестандартным, бо менавіта ў нейкіх асаблівых звычках і нюансах праяўляецца асобу;\nтрэба мець сваю пазіцыю, датычна тых ці іншых рэчаў, выразна яе прытрымліваючыся.\nТак, развівацца як цікавая, паўнавартасная асоба будзе няпроста, але гэта варта зрабіць дзеля цікавых знаёмстваў з дзяўчатамі.\nЗвярніце ўвагу! Дзяўчыны цікавяцца рознабаковае развітымі хлопцамі, бо яны больш цікавыя як асобы і з імі можна добра мець зносіны.\nПрыводзім знешнасць у парадак\nЧаста, хлопцы, якія пазбягаюць грамадства і выхадаў у свет, амаль не сочаць за сваім знешнім выглядам. Трэба дакладна разумець, што непрывабнай, запушчанага хлопца. Ні адна дзяўчына каля сябе бачыць не захоча. Менавіта таму варта прывесці ў парадак сваё цела і стаць прывабным. На прыгожага і цікавага хлопца, лэдзі абавязкова будуць звяртаць увагу.\nШукаем спосабы знаёмства\nЗразумець, як социофобы знаходзяць дзяўчат, зусім нялёгка, але на самой справе, сабраўшы ўсю волю ў кулак, яны робяць гэта так жа, як звычайныя людзі. На сённяшні дзень ёсць вельмі шмат варыянтаў месцаў, дзе можна пазнаёміцца з дзяўчатамі і менавіта гэта дапамагае завязваць шматлікім парам цікавыя адносіны.\nЗнаёмства ў соцсетях - гэта досыць папулярны і цікавы варыянт. Менавіта дзякуючы падобных сайтаў можна завесці цікавыя знаёмствы і знайсці дзяўчыну, не выходзячы пры гэтым з хаты. Галоўнае, вырашыцца напісаць ўпадабанай дзяўчыне і зрабіць гэта пісьменна. Знаёмства ў сацыяльных сетках хутка перарастае ў цікавыя адносіны і многія пары, якія пазнаёміліся менавіта ў інтэрнэце, ужо даўно сталі сем'ямі.\nУ грамадскіх месцах можна пазнаёміцца з многімі цікавымі дзяўчынамі. Калі пайсці ў парк, кіно, тэатр, на выставу ці канцэрт, то можна сустрэць шмат цікавых дзяўчат, з якімі верагодна завяжуцца адносіны.\nМаладыя людзі могуць пазнаёміцца з прыгожымі дзяўчатамі ў транспарце. Досыць усяго толькі выбрацца з хаты.Трохі пакатацца на аўтобусе, адправіцца куда0то на метро, у гадзіну пік ці выбраць іншы від грамадскага транспарту. Часта, знаёмствы ў транспарце сканчаюцца вельмі ўдала.\nНіколі не бойцеся няўдач\nСоциофобы і інтраверты з'яўляюцца людзьмі, якія занадта моцна баяцца няўдач. Але варта сабраць усю волю ў кулак і зразумець, што фактычна ні ў каго не атрымоўваецца дасягнуць поспеху з першай спробы. Але калі ісці да сваёй мэты настойліва і ўпарта, то праз некаторы час усё ж можна атрымаць жаданы вынік. Няўдачы - гэта ўсяго толькі часовыя цяжкасці, якія фактычна заўсёды заканчваюцца поспехам. Не варта баяцца, бо для новых адносін страх не стане лепшым памочнікам.\nКалі прывесці ў парадак свае думкі і знешні выгляд, то нават такія людзі, як социофобы і інтраверты змогуць знайсці сабе дзяўчат. Галоўнае зразумець, што ў соцыуме няма нічога дрэннага і чалавек створаны менавіта для таго. каб жыць сярод іншых асоб. Новыя знаёмствы і адносіны робяць гэты свет больш цікавым і выдатным, таму не варта замыкацца ў 4 сценах і чакаць, пакуль шчасце само зваліцца на галаву.\n← Пра што пагаварыць з дзяўчынай: падборка тэм для размовы\nЯк выбраць паміж двума дзяўчынамі: што трэба ўлічыць? →


Ад першага да апошняга залпа Вялікай Айчыннай вайны мужна крочыў яе дарогамі Віктар Міхайлавіч Каніўчанка - Новости города Крупки и Крупского района | Сайт газеты "Крупскі веснік"\nАвтор Татьяна Толкачева / Земляки / Среда, 18 декабря 2019 10:46\t/ Просмотров: 520\nАд першага да апошняга залпа Вялікай Айчыннай вайны мужна крочыў яе доўгімі і цяжкімі дарогамі Віктар Міхайлавіч Каніўчанка.\nУпэўнена, што памяць аб гэтым шчырым і добразычлівым чалавеку назаўсёды застанецца ў тых, хто яго ведаў. І аб гэтым яшчэ раз восеньскім днём нагадаў тэлефонны званок у рэдакцыю: «Чытаю ў раённай газеце, як вы час ад часу нагадваеце аб жыцці і лёсе Віктара Міхайлавіча Каніўчанкі. Хацелася б, каб якая-небудзь грамадская арганізацыя ўзяла шэфства над магілай яго і жонкі. Менавіта Крупкі сталі іх, як кажуць, апошнім прыстанішчам».\nВось такім строгім, падцягнутым, добразычлівым і вельмі адказным чалавекам запомнілі мы Віктара Міхайлавіча КАНІЎЧАНКУ. Фота з архіва рэдакцыі – 9 мая 2001 года.\nІ адразу адзначым, што цяпер магілы Віктара Міхайлавіча і Ніны Сямёнаўны Каніўчанкаў, якія знаходзяцца на гарадскіх могілках, даглядаюць выхаванцы ваенна-патрыятычнага клуба «Рубеж». А зараз хочацца яшчэ раз нагадаць аб юнацтве і маладосці Віктара Каніўчанкі.\nНарадзіўся ён у 1923 годзе ў вялікім украінскім сяле Нова-Белае тагачаснага Данецкага краю. Вучыўся ў мясцовай дзесяцігодцы.\n– І так цягнуліся мы, яшчэ будучы хлапчукамі, да тэхнікі, цяпер і перадаць цяжка, – успамінаў падчас сустрэчы больш за 30 гадоў таму наш суразмоўца. – Ну, а мне рабіць гэта, як кажуць, сам Бог наканаваў: бацька – вядомы на сяле механік, сястра маці – адна з першых у нашай мясцовасці трактарыстак. Цяпер гэта, вядома, не здаецца нікому вялікім дасягненнем, бо амаль у кожнай сям’і – машына, а ў той час навучыцца кіраваць тэхнікай – самае запаветнае, аб чым мы маглі марыць. А яшчэ пагалоўным было ў нас захапленне фізкультурай і ваеннай падрыхтоўкай.\nУсё гэта, у пэўнай ступені, і прадвырашыла далейшы жыццёвы шлях хлопца пасля заканчэння школы. «Пайду ў армію, і толькі ў танкісты», – цвёрда вырашыў ён тады. Аднак да прызыву ў армію юнаку заставалася яшчэ каля двух гадоў. І выйсце знайшлося. Адразу ж пасля дзясятага класа, летам 1940 года, паехаў да дзядзькі, які быў кадравым ваенным і служыў у адной з часцей Кіеўскай асобай ваеннай акругі. Часць дыслацыравалася на Львоўшчыне, у некалькіх кіламетрах ад дзяржаўнай граніцы.\nНе, ён не стаў адразу салдатам-танкістам. Не дазваляў узрост. Але жывучы ў дзядзькі, прывыкаў да ваеннай службы. Так было да канца 1940 года. А з першых дзён года 1941 года, не дачакаўшыся патрэбнага тэрміну, ён становіцца салдатам (паспрыяў усё ж такі пляменніку дзядзька).\nІшла мірная служба. Здзейснілася мара – ён механік-вадзіцель танка. Так, яны вучыліся ваяваць, бо былі салдатамі, аднак ніхто з іх – маладых і жыццярадасных – не хацеў паміраць, а значыць, не хацеў вайны. Ды яна непазбежна насоўвалася ўсё часцейшымі правакацыйнымі парушэннямі дзяржаўнай граніцы і ў паветры, і на сушы. А раніцай, 22 чэрвеня, фашысцкія орды нізрынуліся на нашу краіну па ўсёй заходняй граніцы.\nУ першы ж дзень вайны прынялі бой і танкісты падраздзялення, дзе служыў 18-гадовы Віктар Каніўчанка. Ён расказваў:\n– Падрыхтаваныя да маючых адбыцца стрэльбаў, з поўным баявым камплектам наша часць своечасова і ўмела выйшла з-пад бомбавага ўдару праціўніка на запасныя пазіцыі, і вораг на працягу трох сутак не мог нас выбіць з іх. Паспрабаваўшы гэта зрабіць некалькі разоў і не дабіўшыся поспеху, фашысты сталі абцякаць часць з намерам акружыць. Быў атрыманы загад адступаць...\nЦяжкі быў гэты час. Крыўдна было адступаць тым, хто верыў у магутнасць нашай арміі, верыў у наш народ. І ўсё ж адступаць даводзілася. Прычын на тое было шмат і сказана аб іх таксама шмат. Ды толькі памяць аб загінуўшых маладых сябрах-аднапалчанах не давала ветэрану пакою ніколі.\nУпарта змагаліся ў раёне Львова часці 6-й арміі, у склад якіх уваходзіла і падраздзяленне, дзе служыў Віктар Каніўчанка. Гітлераўскаму камандаванню так і не ўдалося акружыць 6-ю армію, вырвацца на шырокі аператыўны прастор, паскорыць рух да Кіева. У зрыве гэтых планаў вялікую ролю адыгралі танкавыя часці. У значнай ступені таму паспрыяла тое, што на ўзбраенне паступілі новыя танкі «КВ» і «Т-34». Давала знаць і добрая баявая падрыхтоўка.\n– Памятаю псіхічную атаку эсэсаўцаў, – успамінаў Віктар Міхайлавіч. – Ніхто з нас не адступіў. У тым баі толькі наш экіпаж падавіў дзве агнявыя кропкі фашыстаў, пасля чаго падбілі і нас. Танк загарэўся. Пакуль выскоквалі з яго, двое з экіпажа былі забіты, а мяне параніла. Праўда, няцяжка – абышоўся медсанбатам.\nЗа той бой танкіст атрымаў першую сваю ўзнагароду – медаль «За баявыя заслугі». Было гэта ў пачатку жніўня 1941 года, а 20 жніўня іх полк вывелі з баёў пад Харкавам для даўкамплектавання. У гэты ж час, згодна загаду Вярхоўнага галоўнакамандуючага, усіх тых, хто меў сярэднюю адукацыю, накіроўвалі ў ваенныя вучылішчы. Так сяржант Каніўчанка трапіў у Саратаўскае танкавае вучылішча.\nЗаканчваецца вучоба, і ўжо лейтэнантам ён зноў на франтах спачатку на Волхаўскім, потым на Ленінградскім. Тут да яго першай баявой узнагароды дадаюцца яшчэ адзін медаль «За баявыя заслугі», медаль «За адвагу», ордэн Чырвонай Зоркі. Усяго ж на грудзях ветэрана было 18 урадавых узнагарод.\nДзень Перамогі ён сустрэў ва Усходняй Прусіі. А да гэтага былі наступальныя баі. Баі за вызваленне гарадоў Дно, Ноўгарад, Пскоў, многіх іншых населеных пунктаў. У Эстоніі старшы лейтэнант Віктар Каніўчанка атрымлівае цяжкае раненне. Пасля шпіталю, па рашэнні медкамісіі, ён развітаўся з танкавай часцю (на левай руцэ засталося толькі два пальцы). І ўсё ж тэхніцы не здрадзіў – служыў у аўтамабільных часцях.\nНе здрадзіў і сваёй юначай мары – быць ваенным. Заставаўся на службе і пасля вайны. Шмат гадоў служыў у Германіі і ў нас, у Беларусі. Па заканчэнні вайны яшчэ амаль 31 год насіў Віктар Міхайлавіч Каніўчанка ваенную форму ў імя мірнага жыцця людзей. Заканчваў службу ў званні падпалкоўніка.\nІ знаходзячыся на заслужаным адпачынку, няўрымслівае сэрца салдата не дазваляла яму адыходзіць ад штодзённых спраў жыцця. Віктара Міхайлавіча выбіралі старшынёй пярвічнай арганізацыі гарадскога савета ветэранаў вайны і працы, з’яўляўся ён і народным засядацелем Крупскага раённага суда. І тут, да месца адзначыць, ён зноў змагаўся за перамогу дабра і справядлівасці над злом, якое яшчэ жыве сярод асобных людзей. Аднак салдат заўсёды верыў і ў гэтую перамогу, як верыў у тую, да якой ішоў ад першага да апошняга залпа Вялікай Айчыннай вайны.


З калектывам малочна-таварнай фермы пас. Юбілейны ААТ ´Саўгас Кісялевічы´ сустрэліся старшы інспектар вытворчага аддзела ўпраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Наталля Кароця, старшыня Слабодкаўскага сельвынкама Анатоль Шэлег, кіраўніцтва сельгасарганізацыі.\nНаталля Кароця пазнаёміла прысутных з вынікамі работы жывёлагадоўлі раёна з пачатку года, адзначыла станоўчыя зрухі, якіх калектыў ´Саўгаса Кісялевічы´ і ў прыватнасці МТФ ´Юбілейны´ дасягнуў за гэты перыяд у вытворчасці малака і мяса, паляпшэнні якасці прадукцыі. Так, валавая вытворчасць малака за адпаведны перыяд у цэлым па гаспадарцы склала 1157,6 т або 150,1% у параўнанні з адпаведным перыядам мінулага года (па МТФ пас. Юбілейны - 677 т або 159%); удой малака на адну карову - 1806 кг (+599 кг), МТФ пас. Юбілейны - 2309 кг; рэалізавана малака з пачатку года 976,8 т (153,7%), у тым ліку МТФ пас. Юбілейны - 566,8 т (171%), 99% - гатункам экстра. Сярэднесутачныя прывагі жывёлы з пачатку года склалі ў цэлым па таварыстве 575 г (+112 г), што вышэй за сярэднераённы паказчык.\nІ прадстаўнікі райвыканкама, і дырэктар ´Саўгаса Кісялевічы´ Валерый Сяргейчык падзякавалі работнікам жывёлагадоўлі за працу. Было выказана спадзяванне, што калектыў працягне і далей нарошчваць аб´ёмы вытворчасці прадукцыі. Праўда, дзеля гэтага прыйдзецца болей увагі надаць вырашэнню пытанняў асемянення і невытворчага выбыцця жывёлы.\nСярод іншых было закранута і актуальнае пытанне вакцынацыі работнікаў галіны. Рабіць ці не рабіць прышчэпку ад каронавіруса - справа асабістая. Але каб прыняць рашэнне, як было адзначана, кожны павінен усвядоміць і ўзважыць небяспеку ад наступстваў хваробы.


Колькі “абураных беларусаў” выйдзе на марш? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПалітык Мікалай Статкевіч распавёў, як ідзе падрыхтоўка да Марша абураных беларусаў, які прызначаны на 17 лютага.\nЯк вядома, днямі палітыкі Уладзімір Някляеў, Мікалай Статкевіч і Яўген Афнагель праінфармавалі гарадскія ўлады аб намеры правесці 17 лютага Марш абураных беларусаў.\n“У адпаведнасці з правам, гарантаваным артыкулам 35 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і падпісанымі нашай краінай міжнароднымі пагадненнямі, мы маем намер правесці 17 лютага акцыю на Кастрычніцкай плошчы Менска. Пачатак у 18.00, – напісалі аўтары ліста ў Менгарвыканкам. – Прапануем выканаць патрабаванні Канстытуцыі і забяспечыць бесперашкоднае правядзенне мерапрыемства”.\nМікалай Статкевіч: Падрыхтоўка ідзе нармальна, мы, як ужо казаў, не падавалі заяўку на правядзенне мерапрыемства, а проста праінфармавалі гарадскія ўлады, што праводзім акцыю, карыстаючыся сваім канстытуцыйным правам. І мы не чакаем ад Менгарвыканкама ніякіх адказаў. Лічым, што сёння адзіная мажлівасць выказацца па актуальных праблемах – гэта несанкцыянаваныя ўладамі масавыя публічныя мерапрыемствы. Спробы ж атрымаць санкцыю па сапраўды гарачых тэмах на нейкую акцыю ні да чаго не прыводзяць.\nРР: А вось заяўнікі Марша недармаедаеў, які плануецца правесці 15 сакавіка, вырашылі пайсці больш цывілізаваных шляхам – падалі заяўку…\nМікалай Статкевіч: Яны і ў Гародні падавалі заяўку, і чым справа закончылася? Адмовай. Мне падаецца, што і на марш у Менску 15 сакавіка арганізатары дазвол не атрымаюць.\nРР: Можа варта было аб’яднаць сілы?\nМікалай Статкевіч: Чым больш акцый, тым лепш. Дэкрэт аб “дармаедах” – гэта такая тэма, што яна павінна быць пастаянна на слыху ў грамадстве. І гэта добра, калі такія акцыі праводзяць розныя арганізацыі. Дрэнна, калі яны толькі робяць выгляд аб жаданні нешта зрабіць, а насамрэч нічога не робяць. Бо калегі ж, напэўна, выдатна разумеюць, што дазвол не атрымаюць на марш. І што далей? Наўрад ці яны будуць праводзіць несанкцыянаваную акцыю. Я лічу, што сёння толькі Беларускі нацыянальны кангрэс можа арганізаваць паўнацэнную акцыю пратэсту. Галоўнае, каб нам проста не заміналі.\nРР: На якую колькасць людзей вы разлічваеце?\nМікалай Статкевіч: Я звычайна кажу так: хто прыйдзе, той прыйдзе. Але зараз бачу, што народу будзе шмат. Збярэцца больш, чым звычайна. Гэта бачна і па таму, як улада мітусіцца, і па рэакцыі людзей у сацыяльных сетках.


12.10.2018 15:11 Нам пішуць\nСлова “мама” важнае ў жыцці кожнага. Калі мы прамаўляем яго, то маем на ўвазе дабрыню, любоў, ласку, клопат, цярпенне і падтрымку. Матчына любоў бязмежная і невычэрпная.\nУ Дзень мацi самых дарагiх людзей вiншавалi і вайскоўцы 2-й інжынернай брыгады. Сярод iх — механік-тэлефаніст радавы Ілья Конеў: “Я хачу сказаць “дзякуй” маёй мацi Алене Мікалаеўне за мудрасць, падтрымку і разуменне, клопат і любоў. Мая матуля больш за 10 гадоў працуе у Белдзяржстраху. А па адукацыі яна паліграфіст. У маладосці працавала па спецыяльнасці і нават была дырэктарам невялікай друкарні. Нягледзячы на паспяховую кар’еру, яна, выйшаўшы замуж, рызыкнула кінуць усё дзеля сям’і. З Мінска ўслед за маім бацькам, афiцэрам, яна адправілася на Кольскі паўвостраў.\nЖыць там, вядома, было складана, але пабываць вельмi цiкава. Зараз я б з вялікім задавальненнем з’ездзіў туды, каб успомніць сваё дзяцінства, паглядзець на прыроду, пагуляць па прыстані, уздоўж якой ваенныя караблі і падводныя лодкі стаяць як у нас машыны на паркоўцы. Памятаю, там было вельмі халодна. Але прырода ў тых краях вельмi прыгожая: дрэвы карлікавыя, а камяні на іх фоне проста велізарныя.\nМенавіта там, у ваенным гарадку закрытага тыпу, мама працавала у вайсковай часці, дзе служыў мой бацька. Так што цяпер, калі я праходжу тэрміновую ваенную службу ў войску, нічога маштабна новага для сябе не адкрываю. Мама таксама ведае ўсю гэтую “ўнутраную кухню”, таму не хвалюецца за мяне. Не крыўдзіцца, калі патэлефанаваць у мяне часам не атрымліваецца. Яна ведае, што са мной усё ў парадку, а я вучуся новай для мяне ваеннай спецыяльнасці, выконваю святы абавязак перад Айчынай.\nАдзiн, а то i два разы на тыдзень я абавязкова тэлефаную маме і кажу, што здаровы, сумую, люблю яе і абдымаю. Я не лічу, што трэба саромецца гэтых пачуццяў. Мама — самы блізкі для мяне чалавек, самы родны. І гэтыя тры цёплыя і прыемныя любой маці словы ёй важна пачуць ад мяне — адзінага сына.\nМая мама, мабыць, здаецца строгай, а на самай справе — вельмі добрая. Я ўдзячны ёй і за падтрымку пры выбары будучай прафесіі. Калі мы вярнуліся ў Мiнск, я зусім не валодаў беларускай мовай. Тады мы з ёй бралі кнігі ў дзіцячай бібліятэцы на беларускай мове і чыталі разам. З цягам часу мне так спадабалася родная мова, што стаў вывучаць яе нават самастойна. Яна адметная, i што ні выраз — то трапнае выслоўе. Але мацi ніколі не прымушала мяне вучыцца. Яна мудра кіравала працэсам збоку. Калi садзіліся вячэраць, абавязкова абмяркоўвалі мінулы дзень. Яна расказвала пра свае справы, я распавядаў, што адбылося ў школе, дзе я атрымаў заўвагу, якія адзнакі мне паставілі. Потым, будучы ўжо ў новым статусе — настаўніка, філолага, таксама дзяліўся з ёй уражаннямі. А цяпер, у дні наведванняў у нашай ваеннай часцi, абавязкова расказваю ёй пра службу ў 2-й інжынернай брыгадзе.\nМама, дзякуй табе за ўсё! Сёння ў цябе свята, і я хачу пажадаць табе і ўсім мамам быць моцнымі, не хвалявацца і не турбавацца дарма за нас — салдат, абаронцаў Айчыны. Мы вас любім і хутка вернемся дадому”.\nТаццяна Мікалаеўна з сынам радавым Аляксандрам Стрэльчыкам:\n— Калi сын пайшоў у ваенны камiсарыят, я так i казала: “Саша, чым раней пойдзеш у войска, тым лепш. Бо калі станеш старэйшы, праходзіць тэрміновую ваенную службу будзе складаней”. Вядома, хацелася, каб ён прайшоў гэты важны этап у жыцці кожнага мужчыны і спакойна далей будаваў кар’еру.\nНаталля Міхайлаўна з сынам малодшым сяржантам Аляксандрам Лазучонкам:\n— Сяброўкам я заўсёды з гонарам расказваю, як праходзіць служба майго сына. Не так даўно абмяркоўвалі адну з важных старонак яго службы. Саша быў у Казахстане. Там у рамках збору падраздзяленняў інжынерных войскаў узброеных сіл дзяржаў — удзельніц СНД праходзiла спаборніцтва.\nАле ў мінулым годзе, калі мы даведаліся, што служыць Сашы трэба будзе ў 2-й інжынернай брыгадзе, я, вядома, перажывала, распытвала знаёмых, што гэта за ваенная часць. Казалi, што яна ўзорная і з дысцыплінай тут строга. Мы з Сашам вялікія сябры і заўсёды дзяліліся думкамі, пачуццямі, перажываннямі. Я была ўпэўненая, што сын знойдзе сваё месца і ў войску, бо ён заўсёды быў актыўны і імкнуўся развівацца, займацца самаадукацыяй. Вядома, спачатку я лiчыла, што ён страціць гэты год. Але цяпер пераканалася, што тэрмiновую службу трэба было прайсцi. Саша праверыў сябе, і далей ісці па жыцці яму будзе прасцей і лягчэй.\nВольга Эдвардаўна з сынам радавым Алегам Нікалаевым:\n— Для нас было нечакана, што сын пайшоў праходзiць тэрміновую ваенную службу. Алег атрымаў адукацыю, яго размеркалi у Мінск на нядрэнную і перспектыўную пасаду, паступіў у БНТУ на завочную форму навучання. А тут армія! Але, з іншага боку, пройдзе тэрміновую ваенную службу — і можна будзе спакойна планаваць далейшае жыццё.\nЦяпер Алег служыць у 2-й інжынернай брыгадзе. Ён механік-тэлефаніст. Я заўважыла, што за гэты час ён стаў больш самастойны, спакойны, упэўнены. І рада, што ў яго ўсё добра.\nЗапісала Алена МЯЦЕЛЬСКАЯ.\nДзень маціінжынерная брыгада


19 красавік 2017, 17:34\nМаўляў, размаўляць канструктыўна ў будынку адміністрацыі яны адмовіліся, але ім выпала нагода «засьвяціцца перад камэрамі з выглядам заўзятага змагара за справядлівасьць, каб потым даць справаздачу сваім куратарам...»\nСаранчукоў сказаў Свабодзе, што рыхтуе заяву ў пракуратуру па факце зьяўленьня такога матэрыялу на публічнай тэлевізіі:\nБандарчук кажа Свабодзе, што яму відавочна: падобныя сюжэты скіраваныя на тое, каб зьбіць хвалю пратэстаў у краіне.\n«Я пачытаў людзкія камэнтары пад гэтым відэа і адчуў ад людзей падтрымку, бо ўсім зразумела, дзеля чаго гэта робіцца. Ну ўявіце, паказваюць дом нашае сямʼі, які ня мне належыць, а ўсёй сямʼі, і голас за кадрам кажа, якім шыкоўным домам я валодаю. Але ў той самы час ні слова пра тое, што ён будуецца 20 гадоў усёй сямʼёй і дагэтуль недабудаваны. Расказваюць там пра нібыта маю цьмяную працу, але нават паленаваліся паглядзець у маю працоўную кніжку. Наагул, мне не зразумела, навошта некаму вось так нізка ўлазіць у сямейныя справы людзей і паказваць гэта ў публічнай прасторы».\nРэпрэсіі зьбілі хвалю вулічных пратэстаў, але ня здолелі нічога зрабіць зь меркаваньнямі людзей


06 студзень 2014, 11:57\nУ інфармацыйным аддзеле Гомельскай эпархіі ведаюць пра гомасэксуальны скандал, у якім фігуруе імя эпіскапа Стэфана, але нічога без блаславеньня не камэнтуюць — адпраўляюць па тлумачэньні ў канцылярыю.\n«Мы ў курсе, што дзеецца і што зроблена. Усе пытаньні, калі ласка, на тэлефон канцылярыі: 74-09-78. Пытайцеся, калі ласка, там. Мы ў інфармацыйным аддзеле — людзі паднявольныя. Нам дадуць блаславеньне — значыць, будзе. Не атрымаем блаславеньня — значыць, ня будзе», — сказалі карэспандэнту Свабоды.\nУ канцылярыі і сакратарыяце Гомельскай эпархіяльнай управы на тэлефанаваньні ніхто не адказвае.\n«Кураеў палез, куды яму ня трэба», — так адрэагаваў прадстаўнік Гомельскай эпархіі Беларускай праваслаўнай царквы на абвінавачаньні супраць эпіскапа Гомельскага і Жлобінскага Стэфана.\nПротадыякан Андрэй Кураеў апублікаваў у сваім блогу ліст ад імя Сяргея Ф., у якім сьцьвярджаецца, што эпіскап Стэфан разбэшчваў выхаванцаў сэмінарыяў і маладых сьвятароў.\n«Гэта нахабная і подлая мана. Пакуль мы ніякіх афіцыйных камэнтароў не дамо. Усё строга будзе выверана з канонамі, бо Кураеў палез туды, куды яму ня варта лезьці. У любым выпадку па канонах царквы „аще кто досадит епископу, да будет проклят“. Гэта адно з правілаў Халкідонскага сабора. Кураеў пра гэта цудоўна ведае. Чалавек фактычна сам сябе адлучыў ад царквы».\nКураеў фактычна сам сябе адлучыў ад царквы\nПрадстаўнік эпархіі сьцьвярджае, што ня ведае, хто б мог быць аўтарам ліста:\n«Я ведаю ўладыку ўжо амаль 10 гадоў. Такога чалавека ніколі побач зь ім не было. Гэта цалкам мана».\nПаводле камэнтатара, гомельскія вернікі «ў шоку» ад агучанай інфармацыі. Ён мяркуе, што гэта спроба зьвесьці з уладыкам асабістыя рахункі.\n«Уладыка прыйшоў у гэтую эпархію, дзе 13 гадоў ніхто нічога не рабіў, а некаторыя тут кралі. А ён прыйшоў і ўсіх паставіў на месца. Тады яны не маглі яго зваліць расколам. А цяпер яны яго проста аблілі брудам. Ад такіх абвінавачаньняў адмыцца вельмі цяжка. Нават калі ты дакажаш, што не вінаваты. Бог ім усім судзьдзя».\nПрадстаўнік эпархіі паведаміў, што сам эпіскап Стэфан «пачуваецца нармальна». Сёньня ён адслужыў службу. Усё зьвязанае з Нараджэньнем Хрыстовым ідзе ў эпархіі звычайным парадкам.\nСтэфан (у міры Анатоль Нешчарэт) стаў уладыкам Гомельскім і Жлобінскім у 2012 годзе. Дагэтуль ад 2004 году ўзначальваў Тураўскую і Мазырскую эпархію.\nАндрэй Кураеў пачаў выкрываць «блакітнае лобі Царквы» ў сваім блогу. 31 сьнежня яго звольнілі з Маскоўскай духоўнай акадэміі. На думку самога Кураева, прычынай звальненьня стала ягоная пазыцыя ў справе Pussy Riot і выкрываньне гомасэксуальных скандалаў у РПЦ.\nБПЦ не камэнтуе абвінавачваньні супраць эпіскапа Стэфана\nПротаярэй Сяргей Лепін, прэсавы сакратар Менскага эпархіяльнага ўпраўленьня Беларускай праваслаўнай царквы, лічыць, што абвінавачаньні супраць уладыкі Гомельскага і Жлобінскага Стэфана — гэта спроба паўплываць на пазыцыю царквы ў дачыненьні да гомасэксуалізму.\n«Гэта інструмэнт, каб атрымаць уплыў на паводзіны беларускай царквы. І па гэтым выпадку мы будзем усё адно казаць, што гомасэксуалізм — гэта грэх з пазыцыяў Сьвятога Пісаньня. Нягледзячы на тое, што грэх можа сустракацца і ў самой царкве, мы будзем казаць, што гэта грэх. Якімі б мэдыйнымі скандаламі на нас ні спрабавалі аказаць уплыў», — кажа Сяргей Лепін.\nАсоба аўтара ліста Сяргею Лепіну не вядомая. Аднак ён лічыць, што звальненьне Кураева зьвязанае менавіта зь ягонай актыўнасьцю ў блогу:\n«Дыякана Андрэя Кураева звольнілі з пасады прафэсара Духоўнай акадэміі менавіта таму, што ён занадта шмат абвінавачваў. Тое, што ён апублікаваў у сваім блогу, выглядае ня надта... Яго звальненьне з пасады прафэсара — гэта ўжо адзін са сродкаў уплыву на ягоныя паводзіны. А што будзе далей, то пытаньне не да нас, а да нашых братоў у Маскве», — лічыць Лепін.\nПаводле Лепіна, на такім узроўні падобныя абвінавачаньні на адрас беларускіх сьвятароў пастаўленыя ўпершыню. Ці будзе царква разглядаць абвінавачаньні на адрас эпіскапа Стэфана, пакуль не вядома:\n«У нас ёсьць камісіі, якія разглядаюць у тым ліку і паводзіны сьвятароў. Яны працуюць у штатным рэжыме. Пакуль прэс-служба ня мае інфармацыі, як будзе разглядацца гэты выпадак».


Будзьма беларусамі! » Як паразумецца з мінулым? Новая лекцыя Лятучага ўніверсітэта\n10.12.2015 | Афіша Адукацыя\nЯк паразумецца з мінулым? Новая лекцыя Лятучага ўніверсітэта\nЛятучы ўніверсітэт запрашае на лекцыю ІРЫНЫ МАХОЎСКАЙ з серыі “Галоўнае пытанне”. 16 снежня (серада) у 18.30 размаўляем на тэму “ЖЫЦЦЁ ЯК ГІСТОРЫЯ ЦІ ГІСТОРЫЯ ПРА ЖЫЦЦЁ: ЯК ПАРАЗУМЕЦЦА З МІНУЛЫМ”.\nВусныя гісторыі пра жыццё існавалі спрадвеку, але легалізацыя штодзённага вопыта асобы як гістарычнай крыніцы адбываецца толькі ў ХХ стагоддзі, калі эмоцыі і паводзіны “маленькага чалавека” прызнаюцца важным ключом для разумення мінулага.\nШто такое біяграфія? Літаральна – гэта апісанне жыцця. Але гэта заўсёды апавяданне, тэкст, які ўвасабляецца, калі чалавек расказвае аб сваім уласным жыцці. Захопленае ў нарацыю, жыццё становіцца інтэрпрэтацыйным цэлым, ствараючы сэнс таго, што насамрэч адбылося.\nЯк стасуецца фабула і сюжэт у аўтапрэзентацыі? Як чалавек выбірае жанр апавядання, упісваючы гістарычныя падзеі ва ўласнае жыццё? І як паразумецца з мінулым – гістарычным і асабістым?\n16 снежня а 18.30 у межах серыі “Галоўнае пытанне” Лятучы ўніверсітэт запрашае на апошнююю ў гэтым календарным годзе лекцыю. Кандыдат гістарычных навук Ірына Махоўская прамаўляе на тэму “Жыццё як гісторыя ці гісторыя пра жыццё: як паразумецца з мінулым”.\nСлухачоў просім папярэдне зарэгістравацца. Інфармацыя пра месца правядзення будзе дасланая зарэгістраваным удзельнікам напярэдадні.\nНагадваем, што на сайце Лятучага ўніверсітэта змешчаны відэа ўсіх адкрытых лекцый – як серыі “Галоўнае пытанне”, так і цыкла “Гораду і Свету”. А таксама канспекты асобных лекцый. Вашыя пытанні і прапановы скіроўвайце да каардынатара лекцый: flyuniby@gmail.com; +375297422040 (Юлія).


Мастацтва - 2012: падзеі і тэндэнцыі\nЗрэшты, як звычайна, гэты год праходзіў паміж творчымі здзяйсненнямі і праваламі. З’яўляліся яркія імёны і запальваліся зоркі, сыходзілі прызнаныя майстры. Адбываліся пошукі новага, шанаваліся традыцыі, ладзіліся дыскусіі, у якіх вызначаліся найбольш адметныя дасягненні і страты. Падводзячы творчыя вынікі, мы звярнуліся да прафесійных экспертаў з просьбай вылучыць «падзею» і «расчараванне» года ў асобных відах мастацтва. Своеасаблівы рэйтынг, які дапаўняе аналітычныя агляды, быў зроблены шляхам простага арыфметычнага падліку.\nПУНКЦІРАМ ПА АРЫЕНЦІРАМ\nЭкспазіцыя Сяргея Кірушчанкі ў Палацы мастацтва\nМегашоу. Маецца на ўвазе множны лік, але лінгвістычна гэта пазначыць немагчыма. Групавых выстаў з размахам (па мясцовых мерках) сапраўды было некалькі, і адбываліся яны не на пляцоўцы Палаца мастацтва, што аказалася замалой для куратарскіх амбіцый.\nСпачатку кола мастакоў асвоіла пакінутае індустрыяльнае памяшканне завода «Гарызонт», спарадзіўшы мары пра арт-кластар: аб’яднанне прадпрыемстваў творчых індустрый у адной прасторы, часта на плошчах закінутых заводаў. Ён вельмі папулярны ў Еўропе, актыўна развіваецца ў суседніх краінах, але ў нас, на жаль, на з’яўленне ў бліжэйшы час гэтай формы крэатыўнай індустрыі спадзявацца цяжка.\nМесца стварае стыль — менавіта пра гэта сведчыць творчасць мастакоў Парыжскай школы (пра яе пазней). Выстава на «Гарызонце» — ініцыятыва цалкам прыватная, надзвычай фактурна ўвасобленая. Творам было вольна сярод прамысловага трэшу, хоць не ва ўсіх хапіла досведу працы ў брутальных абставінах. Экспазіцыя сталася часткай даследчага праекта «Радыус нуля. Анталогія арт-нулявых», які выразна маркіраваў супярэчнасці арт-працэсу: адсутнасць прызнаных аўтарытэтаў, размежаванасць даследчыкаў і размытасць крытэрыяў ацэнкі.\nНаступны выдатны праект, які, на жаль, бачылі нямногія, — «Палацавы комплекс», што адбыўся ў гомельскім палацы Румянцавых-Паскевічаў. Па рознага кшталту адміністрацыйных прычынах праіснаваў толькі дзень — 18 мая, у «Ноч музеяў». Меў больш выразную, чым у папярэднім выпадку, канцэпцыю асваення прасторы і, што важна, выразную рэфлексію з нагоды гэтай прасторы. Кожны з праектаў, «насаджаных» на агульную ідэю, меў і сваю выразную ідэю. Гэта яркая падзея года паказала патэнцыял пісьменнай куратарскай працы (хоць ініцыятар Міхаіл Гулін адмаўляе яўны куратарскі нагляд), даступнага публіцы і прыемнага для дасведчаных тэкставага суправаджэння (Таццяна Кандраценка) і важнасць мясцовай ініцыятывы, у дадзеным выпадку музея Румянцавых-Паскевічаў. Запрашэнне ў праект беларускіх творцаў, што жывуць у Еўропе і развіваюцца ў прынцыпова іншым кантэксце, узбагаціла экспазіцыю. Зноў жа прыходзяць асацыяцыі з выставай мастакоў Парыжскай школы — пара завязваць з тэндэнцыяй знаёміцца з творчасцю суайчыннікаў у далёкай гістарычнай перспектыве.\nНарэшце, трэцяя вялікая падзея, яна адбылася пры канцы года: І Мінскае трыенале сучаснага мастацтва «БелЭкспаАрт-2012». Экспазіцыя атрымалася разнастайнай па формах і цалкам задавольвала глядацкую скіраванасць не на куратарскія гісторыі, якія мусяць чытацца ў нагружаных сэнсамі і падтэкстамі работах, а на забаўляльнае шоу. Ажывіць структуру традыцыйнай выставы спрабавалі і арганізатары з Саюза мастакоў на Біенале жывапісу, графікі і скульптуры: яны расчынілі дзверы Палаца на пачатку фарміравання выставы, каб плённы творчы хаос стаў даступны шырокай публіцы. Шкада, што гэта ніяк не адбілася на характары экспазіцыі.\nГалоўны музей. Нацыянальны мастацкі музей гэтым годам варта вылучыць асабліва — як і належыць, ён стаў цэнтрам прыцяжэння мастацкага жыцця. У пэўны перыяд у ім адначасова праходзілі тры выдатныя выставы. Унікальны арт-праект «Мастакі Парыжскай школы» — ідэя Нацыянальнай камісіі па справах ЮНЕСКА і Белгазпрамбанка. Апошні стаў ініцыятарам вяртання карцін мастакоў, што нарадзіліся ў Беларусі і сталі сусветна вядомымі за яе межамі: у прыватных калекцыянераў і на міжнародных аўкцыёнах было набыта каля паўсотні твораў. «Марк Шагал: жыццё і каханне» — наступная значная выстава прадставіла творы з калекцыі Музея Ізраіля (Іерусалім), у асноўным — кніжныя ілюстрацыі. Экспазіцыя «Каралеўскія скарбы: еўрапейскія шэдэўры 1600–1800» з калекцыі Музея Вікторыі і Альберта пазнаёміла гледача з багатым перыядам развіцця еўрапейскай культуры.\nМастак і яго выказванне. Персанальных выстаў было, як заўсёды, шмат. Гэта і юбілейныя экспазіцыі членаў Саюза мастакоў, што па традыцыі праводзіліся ў Палацы мастацтва і Мастацкім музеі (Уладзімір Савіч, Уладзімір Скрыпнічэнка), віцебскі акварэліст Фелікс Гумен выставіўся разам з вучнямі, уражальны праект прапанаваў у Палацы Сяргей Кірушчанка: ён задзейнічаў выразны прасторавы кампанент і разнастайныя медыі. Уразілі выстава маладой мастачкі Жанны Гладко (вельмі асабісты і моцны праект) і «Яно тут» Антаніны Слабодчыкавай.\nНавацыі. Галерэя «Ў» пры канцы года заявіла пра змену фармату (мы пра гэта пісалі), у горадзе насамрэч бурліць жыццё — сачыце за навінамі. Новы праект «Еўрапейскае кафэ» прапаноўвае лекцыі пра сучаснае мастацтва, дзе выступаюць вядучыя айчынныя і замежныя спецыялісты, паказваецца відэа- і фотаматэрыял, праводзяцца дыскусіі. Знакавая падзея для горада — увасабленне (на кароткі час) паблік-арт-аб’екта Алеся Кудрашова «Люстэркавы пакой» у парку Сімона Балівара.\nЧаго не было. Гучных, знакавых, рэзанансных праектаў у правінцыі. Хоць з’явіліся выразная канкурэнцыя ідэй і шыкоўныя аўтары, але не паўсталі аўтарытэты, да якіх прыслухоўваюцца і якія аспрэчваюць, не хапае ўмення прафесійна весці дыскусію, ну і банальнага — сродкаў і прыдатных пляцовак, каб рэалізаваць задуманае. На гэтым фоне ўражвае Белгазпрамбанк, які стварыў лепшую ва Усходняй Еўропе калекцыю твораў мастакоў Парыжскай школы. Яму і аддамо сімвалічныя лаўры года.\nПадзея года: Выстава ў Нацыянальным мастацкім\nмузеі «Мастакі Парыжскай школы з Беларусі. З калекцыі Белгазпрамбанка, музейных і прыватных збораў».\nРасчараванне года: І Мінскае трыенале сучаснага\n"Пікавая дама" Аляксандра Пушкіна і пятра Чайкоўскага. Гродзенскі абласны тэатр лялек.\nГэты год стаўся адметным для нашага тэатра, бо нарэшце вычарпаў тэатральную сітуацыю да дна. Больш не трэба наракаць на адсутнасць маштабных падзей і зніжэнне агульнага ўзроўню; на мізэрнасць творчых намаганняў і адмысловых ідэй. Можна пэўна сказаць: не дачакаліся.\nАніякія новыя тэндэнцыі нам не пагражаюць. Парасткі новага стылю такія кволыя, што іх можна вельмі лёгка растаптаць. У лепшым выпадку — не заўважыць. Або ўкленчыць у роспачы: «Забярыце ад мяне гэтую брыдоту!» Што маем, тое маем. Дый харавыя спевы пра неўміручасць нашай акцёрскай школы можна, нарэшце, перапыніць. Нічога надзвычайнага і ў гэтым сэнсе не адбываецца. Увогуле пакуль незразумела: хто перахопіць эстафетную палачку ў Расціслава Янкоўскага? Наследуе здатнасць да метафарычнага мыслення Валерыя Раеўскага? Давядзе, як Барыс Герлаван, да бачнай дасканаласці сцэнаграфічную ідэю? І калі, нарэшце, спыніцца дыскусія пра тое, які мастак лепшы: галодны або багаты? А яшчэ — нашы рэжысёры перастануць рупіцца пра тое, як падаражэй «прадаць» публіцы артыстаў, якія ніколі не працавалі ў нашых тэатрах дзеля грошай, а проста зоймуцца мастацтвам?\nДзіўная рэч: калі згадаць усе самыя прыкметныя сёлетнія прэм’еры ў драматычных тэатрах, атрымаецца вельмі красамоўная карціна — агульная для ўсіх. Гэта разгорнуты на падмостках сюжэт, шчодра аздоблены перабольшанымі эмоцыямі, сцэнаграфіяй, спевамі і харэаграфічнымі нумарамі. Персанажы пры гэтым не вельмі запамінальныя: «я — у прапанаваных абставінах», дзе ўласнае «я», як правіла, адсутнічае. Менавіта так. Дасціпна ўвасоблены тэкст пры больш-менш вынаходліва пабудаваных мізансцэнах. Акцэнтаваныя музыкай пачуцці. І жыццёвыя гісторыі, якія забываюцца праз дзесяць хвілін пасля таго, як пакідаеш глядзельную залу. Пра вышыні прафесіі, шматузроўневыя сэнсавыя слаі, пра нечаканыя павароты добра вядомых сітуацый гаварыць не даводзіцца. Пра адметны рэжысёрскі почырк, глыбіню псіхалагічнага выканання — таксама. Усё прыблізна аднолькавае. Пра гэта сведчыць і суцэльная адсутнасць новых акцёрскіх зорак у мінскіх тэатрах. Іх болей ніхто не запальвае.\nЗрэшты, на што ўвогуле зарыентаваныя нашы драматычныя тэатры, хто і як сябе пазіцыянуе і якія магчымасці перад акцёрамі адкрывае? Казаць пра поўную адсутнасць мастацкіх задач — не зусім правільна. Галоўны рэжысёр Рускага тэатра Сяргей Кавальчык гаворыць пра рускую класіку і намеры развіваць псіхалагічнае мастацтва. У Купалаўскім Мікалай Пінігін марыць паэтапна ўводзіць у свядомасць сучаснікаў айчынныя ўзоры духоўнасці. У ТЮГу Уладзімір Савіцкі займаецца пошукамі нацыянальнай самаідэнтыфікацыі. Усё гэта — пераважна на словах і там, дзе адсутнасць ясных мэт і акрэсленых намераў недапушчальная. Што на справе? Усё прадэклараванае варта прызнаць слушным. Ды толькі зрабіць упэўненыя крокі наперад перашкаджае той самы сярэднестатыстычны спектакль, да якога ўрэшце схіляецца ўся беларуская рэжысура. (За дужкі трэба вынесці работу тэатраў лялек і тэатра танца.) Сурочыў усіх нехта, ці што? Але было ж, было! А цяпер спектаклі тэатраў, якія абвяшчаюць уласную праграму, і тэатраў, якія нічога такога на мэце не маюць, мала чым адрозніваюцца. Запрасіце артыстаў або рэжысёраў з адной пляцоўкі на другую — нічога істотна не зменіцца.\nТакім чынам, сёлета ў мінскіх тэатрах было даволі прэм’ер, але толькі спектаклі Дзяржаўнага тэатра лялек «Шоўк» і «Дзяды» выклікалі да сябе цікавасць і пачуццё ўдзячнасці за магчымасць судакрануцца з творчасцю.\nГалоўнай падзеяй года сталіся міжнародныя фестывалі і след тэатральных мегазорак на айчынным небасхіле. Сітуацыю абвастрыла ІІ Нацыянальная тэатральная прэмія. Пытанне «чаму такая слабая праграма?», з якім адзін да аднаго звярталіся члены журы, дагэтуль застаецца без адказу.\nПадзея года: ІІ Нацыянальная тэатральная прэмія.\nРасчараванне года: Спектаклі драматычных тэатраў\nІІ Нацыянальнай тэатральнай прэміі.\nУ апытанні прынялі ўдзел: Галіна Алісейчык, Таццяна Арлова, Барыс Герлаван, Вячаслаў Іваноўскі, Алена Ліопа, Алена\nМальчэўская, Лідзія Манакова, Ала Палухіна, Рычард Смольскі, Вольга Сталярова.\nДЫК ШТО Ў НАС САМАЕ-САМАЕ?..\nЦі рэальна на адной часопіснай старонцы згадаць пра ўсё самае яркае, адметнае і грандыёзнае, што адбывалася ў музычным жыцці краіны на працягу цэлага года? Пра шматлікія прэм’еры, фестывалі, творчыя вечарыны, новыя праекты? Наўрад ці. Але ўсё-такі паспрабуем. Канспектыўна і ёмка. Не ўзнаўляючы падрабязную і дэталёвую карціну, а толькі абмалёўваючы сілуэты. Прычым, праз умоўна вылучаныя намінацыі.\nПрэм’ера года. Сярод назваў, прадстаўленых двума акадэмічнымі музычнымі калектывамі, першае месца варта аддаць оперы «Сівая легенда» (музыка Дзмітрыя Смольскага). Пастаноўка атрымалася нацыянальная па духу, гістарычная і маштабная (рэжысёр Міхаіл Панджавідзэ).\nПераможцай у намінацыі «лепшая сцэнаграфія музычнага спектакля» зрабілася опера «Кашчэй Бессмяротны» (мастак Любоў Сідзельнікава). Бясспрэчным фаварытам у катэгорыі «самы стыльны спектакль» выглядае, на маю думку, аднаактовая «Серэнада» з харэаграфіяй Джорджа Баланчына, узноўленай францужанкай Нанет Глушак.\nЗдабытак года. З’яўленне на сцэне Акадэмічнага музычнага тэатра славутага і менавіта ліцэнзійнага мюзікла «Вестсайдская гісторыя» Леанарда Бернстайна (рэжысёр Анастасія Грыненка, харэограф Дзмітрый Якубовіч).\nНоу-хау года. Нечаканае адкрыццё эксперыментальнай пляцоўкі ў Тэатры оперы і балета. Сцэны, прыдатнай для пошукаў і сучасных харэаграфічных спектакляў.\nПрызнанне года. Дзве выдатныя айчынныя балерыны — Вольга Гайко і Людміла Кудраўцава — ганараваныя званнем народных артыстак. Адданасць прафесіі і неверагодны талент усё-такі знаходзяць адпаведнае грамадскае прызнанне — і гэта падаецца па-сапраўднаму справядлівым.\nАсобы года. Беларуская цымбалістка Аляксандра Дзенісеня прайшла ў фінал класічнага «Еўрабачання-2012», якое ладзілася ў Вене. У музычнай сталіцы Еўропы яна выконвала сачыненне Уладзіміра Кур’яна для цымбал і аркестра. Харэограф Дзмітрый Залескі распачаў супрацоўніцтва з пецярбургскай трупай знакамітага Барыса Эйфмана. Тэнар Эдуард Мартынюк дэбютаваў у маскоўскім Вялікім тэатры ў прэм’еры «Чарадзейкі» (рэжысёр Аляксандр Цітэль). Нашай спявачкай Аксанай Волкавай зацікавіўся тэатр «Метраполітэн-опера», мецца-сапрана ўжо ездзіла туды на праслухоўванне. (Заўважу, ніхто з айчынных салістаў на працягу ўсёй гісторыі тэатра на тую сцэну пакуль не трапіў.)\nПрызначэнне года. Славутая балерына Інэса Душкевіч стала мастацкім кіраўніком Беларускага харэаграфічнага каледжа. Прынцыповае абнаўленне кадраў нараджае надзею, што сітуацыя з падрыхтоўкай спецыялістаў зменіцца.\nСтрата года. Аляксей Шут, стваральнік і мастацкі кіраўнік музычнай капэлы «Санорус», які так нечакана пайшоў з жыцця гэтай восенню.\nЮбілей года. Іх шмат, таму выбіраць нялёгка. 25-годдзе адсвяткаваў Віцебскі фестываль сучаснай харэаграфіі. Шэсць дзесяцігоддзяў радуе слухачоў Дзяржаўны акадэмічны народны хор імя Цітовіча. На дзесяць гадоў раней нарадзіўся яго мастацкі кіраўнік Міхась Дрынеўскі. Уласнае 70-годдзе адзначыў знакаміты віяланчэліст Уладзімір Перлін (ён быў героем цыкла вечароў віяланчэльнай музыкі, які вясной яму прысвяціла філармонія).\nГастролі года. Сёлета ў нас было багата гасцей. Грузінскі балет з дзвюма праграмамі аднаактовых пастановак і мініяцюр. Азербайджанская акадэмічная трупа, якая паказала спектакль «Сем прыгажунь». Беларуска-ўкраінскі харэограф Раду Паклітару з яго пастаноўкай «Дождж». Трупа Уэльса (Вялікабрытанія). Нарэшце, Андрыс Ліепа з балетам «Клеапатра — Іда Рубінштэйн». Але, на мой погляд, бясспрэчную перамогу ў намінацыі «гастролі» атрымаў Свярдлоўскі акадэмічны тэатр музычнай камедыі з Екацярынбурга, які на працягу месяца паказваў у Мінску свае лепшыя работы.\nФестываль года. Пераможцы ў гэтай намінацыі — два надзвычай сур’ёзныя і маштабныя праекты. Па-першае, Маладзёжны форум опернага мастацтва краін СНД, Балтыі і Грузіі, які ладзіўся сёлета ў маі і быў арганізаваны нашым Оперным тэатрам. Ён прадставіў меламанам зорак, лаўрэатаў прэстыжных конкурсаў, лепшых маладых выканаўцаў згаданых краін.\nДругі бясспрэчны фіналіст намінацыі — форум «Беларусы свету», які прайшоў у межах «Беларускай музычнай восені» і прысвячаўся 75-годдзю Белдзяржфілармоніі і 80-годдзю Акадэміі музыкі. Ён сабраў ці не самых яркіх і знакамітых інструменталістаў, якія нарадзіліся і склаліся як музыканты ў Беларусі, а цяпер працуюць у розных краінах. Форум пераканаў у неверагодна высокім майстэрстве і запатрабаванасці прадстаўнікоў нацыянальнай выканальніцкай школы.\nПадзея года: Rondo-опера Ларысы Сімаковіч «Люцыян Таполя» паводле паэмы Максіма Танка.\nНацыянальны народны аркестр РБ пад кіраўніцтвам Міхася Казінца. Белдзяржфілармонія.\nРасчараванне года: Харэаграфічны спектакль «Метамарфозы». Эксперыментальная сцэна Тэатра оперы і балета. Выканальніцкае майстэрства беларускіх артыстаў у балеце «Серэнада».\nУ апытанні прынялі ўдзел: Аліна Безенсон, Вольга Брылон, Надзея Бунцэвіч, Святлана Гуткоўская, Вольга Дадзіёмава, Інэса Душкевіч, Валянцін Елізар’еў, Уладзімір Кур’ян, Анастасія Масквіна, Святлана Уланоўская.\nГод выдаўся шчодрым на кінематаграфічныя падзеі рознага маштабу — ад міжнароднага да лакальнага. У гэты вір трапілі фестывальныя форумы і асобныя стужкі. Міжнародны клас падзей азначаны ХІХ Мінскім кінафестывалем «Лістапад» і двума ігравымі фільмамі — «Адзінокі востраў» ды «У тумане».\nЛакальны характар традыцыйна меў Рэспубліканскі фестываль беларускіх фільмаў у Брэсце. Яго адметнасцю стала шырокая панарама стужак, у тым ліку знятых без дзяржаўнай падтрымкі. Але галоўнае, вядома, новая прадукцыя «Беларусьфільма»: серыялы, а таксама дакументальныя фільмы студыі «Летапіс» ды нешматлікія анімацыйныя карціны. Усё гэта высветліла стан беларускага кінематографа як працяг таго дысбалансу, што даўно склаўся ў нашай кінарэжысуры. А менавіта — высокі мастацкі ўзровень дакументалістыкі і ўстойлівы заняпад ігравога кіно.\nДакументальныя фільмы Віктара Аслюка («Драўляны народ», «Цеплыня»), Вольгі Дашук («Кінааматар. Восеньскі сон»), Юрыя Гарулёва («Летапіс у промнях святла») і іншых пачынаючых ці сталых рэжысёраў прэзентавалі высокі статус фільммэйкерства гэтага профілю. Перадусім — здольнасць разглядзець нябачныя, нявонкавыя грані рэальнага чалавека, стварыць непарадны партрэт асобы ў метафізіцы часу і пабудаваць цэльны экранны вобраз.\nУ ігравым кіно сёлета склалася парадаксальная сітуацыя. Прадукцыя ў выглядзе серыялаў апрыёры не прэтэндавала на мастацкае вымярэнне. Жанравая арыентацыя свядома адпавядала прыярытэтам глядацкай большасці: меладрама («Усё, што нам трэба»), дэтэктыў («Сеткавая пагроза»), гісторыка-прыгодніцкі фільм («Талаш»). Праўда, зусім не рытарычнае пытанне: ці згадае беларускі глядач хоць адну з гэтых назваў? І наогул — ці разумны такі шлях камерцыялізацыі, які вядзе выключна на тэлебачанне?\nНа шчасце, у якасці своеасаблівага шчыта ў ігравым кіно 2012 года выступілі карціны сумеснай вытворчасці. У абодвух выпадках рэжысёры прыйшлі не з беларускай абоймы. Над фільмам «Адзінокі востраў» працаваў эстонец Пеэтэр Сім, а стужку «У тумане» зняў па ўласным сцэнарыі Сяргей Лазніца, які жыве ў Германіі. Гэтыя фільмы трапілі ў конкурсныя праграмы міжнародных кінафестываляў і атрымалі там рознага кшталту ўзнагароды. Беларуская прэса і беларускі глядач аддалі відавочную перавагу фільму Сяргея Лазніцы як экраннай адаптацыі аднайменнай аповесці Васіля Быкава. Пры гэтым выказваліся разнастайныя меркаванні — ад ухвалення да крытыкі, што само па сабе ёсць з’явай пазітыўнай.\nАнімацыйнае кіно, нягледзячы на перыферыйны статус у нашай кінавытворчасці, звычайна трымалася на даволі высокім узроўні. Але цяпер стала відавочна, што яно паціху здае свае пазіцыі. Яшчэ захоўваецца моцная група рэжысёраў-аніматараў (Ігар Волчак, Таццяна Жыткоўская, Ірына Кадзюкова, Аляксандр Ленкін, Уладзімір Пяткевіч, Міхаіл Тумеля), але іх фільмы заўважна буксуюць на стылістычных самапаўторах.\nУ гэтым кантэксце асаблівае значэнне набывае праблема рэжысёрскай школы, якая служыць для пачаткоўцаў трамплінам у прафесію. Сёлета адбыўся выпуск рэжысёраў ігравога кіно БДАМ (майстэрня Аляксандра Яфрэмава). Прадстаўленыя ў якасці дыпломных праектаў пяць фільмаў адцянілі звыклыя плюсы (аператарскае майстэрства) і хібы нашага фільммэйкерства ў гэтай галіне: рыхласць драматургіі, «разгладжванне» прасторава-тэмпаральнага рэльефа, эскізную работу з акцёрам і, галоўнае, — абсалютную аддаленасць ад сацыякультурнай ідэнтычнасці Беларусі. Гэта, перадусім, выявілася ў тым, што ні адзін з будучых рэжысёраў не знайшоў апірышча ў беларускай літаратуры — ні класічнай, ні сучаснай.\nУ мой уласны спіс лепшых беларускіх фільмаў 2012 года патрапілі дзве кароткія кінакарціны: дакументальная «Драўляны народ» (рэжысёр Віктар Аслюк) і анімацыйная «Як служыў жа я ў пана...» (рэжысёр Міхаіл Тумеля). У абедзвюх стужках арганічна спалучаюцца наратыўны тэмпарытм, гука-візуальная пластыка і вобразная архітэктоніка. Тут рэжысёрская стылістыка пазнаецца ў кожным кадры, а недыдактычная аўтарская інтэнцыя лёгка запускае моцны гуманістычны імпульс.\nПадзея года: Фільм «У тумане» (рэжысёр Сяргей Лазніца). Германія, Расія, Нідэрланды, Беларусь, Латвія.\nРасчараванне года: Серыял «Скрасці Бельмандо» (рэжысёр Мікалай Князеў). «Беларусьфільм», «Белтэлерадыёкампанія».\nУ апытанні прынялі ўдзел: Ігар Аўдзееў, Ала Бабкова, Ірына Дзям’янава, Міхаіл Жданоўскі, Антаніна Карпілава, Юлія Ляшко, Вольга Мядзведзева, Людміла Саянкова, Антон\nСідарэнка, Наталля Сцяжко.\nПадзея года: Фільм «У тумане» (рэжысёр Сяргей\nЛазніца). Германія, Расія, Нідэрланды, Беларусь, Латвія.\nРасчараванне года: Серыял «Скрасці Бельмандо»\n(рэжысёр Мікалай Князеў). «Беларусьфільм», «Белтэлерадыёкампанія».\nПадзея года: Rondo-опера Ларысы Сімаковіч\n«Люцыян Таполя» паводле паэмы Максіма Танка.\nРасчараванне года: Харэаграфічны спектакль «Метамарфозы». Эксперыментальная сцэна Тэатра оперы і балета.\nВыканальніцкае майстэрства беларускіх артыстаў\nу балеце «Серэнада».\nУ апытанні прынялі ўдзел: Вольга Архіпава, Павел Вайніцкі, Барыс Крэпак, Ларыса Міхневіч, Уладзімір Парфянок, Вольга Рыбчынская, Рыгор Сітніца, Міхась Цыбульскі, Сяргей Шабохін, Яўген Шунейка.


Anonymous. Ад сцёбу да палітычнага дзеяння | monde-diplomatique\nAnonymous. Ад сцёбу да палітычнага дзеяння\nФЕЛІКС ШТАЛЬДЭР (Felix Stalder)\nВыкладчык ва Універсітэце мастацтваў Цюрыха і даследчык у Венскім інстытуце новых культурных тэхналогій.\nЭфектныя інфармацыйныя атакі, што вядуцца ў імя свабоды слова і сацыяльнай справядлівасці пад маркай «Anonymous», становяцца ўсё больш распаўсюджанай з'явай. Нядаўнія мішэні: сайт ArcelorMittal у Бельгіі, у пачатку студзеня, у знак пратэсту супраць закрыцця дзвюх вялікіх домнаў; сайт амерыканскай службы прыватнай разведкі Stratfor, з якога былі скрадзеныя дзясяткі тысяч асабістых дадзеных; сайт міністэрства абароны Сірыі ў жніўні 2011 года, або да гэтага, у чэрвені, сайт іспанскай паліцыі, пасля арышту трох меркаваных сябраў Anonymous у гэтай краіне.\nХто хаваецца за гэтай маскай? Хакеры найвышэйшага ўзроўню, неадукаваныя падлеткі, небяспечныя кібертэрарысты, проста тролі з гумарам дзіцячага ўзроўню? Усе гэтыя вызначэнні будуць правільнымі, таму што кожнае раскрывае адзін з бакоў феномену. Аднак усе яны ігнаруюць галоўнае: Anonymous не адзінка, а множнасць; гаворка ідзе не пра групу або сетку, а пра калектыў, ці, больш дакладна, пра калектывы, якія абапіраюцца адзін на аднаго.\nНа свой – экстрэмальны – лад, Anonymous сімвалізуюць сабой пратэстныя рухі, якія распаўсюджваюцца з 2011 года як у арабскіх краінах, так і ў Еўропе і ЗША. Прорва, якая палягае паміж гэтымі рухамі і палітычнымі сістэмамі, супраць якіх яны скіраваныя, праяўляецца ў радыкальна супрацьлеглых формах арганізацыі. З аднаго боку, гэта іерархізаваныя структуры, з кіраўнікамі, якія надзеленыя правам выяўляць усеагульнае меркаванне праз працэдуры дэлегавання ўлады, але чыя легітымнасць была аслабленая карупцыяй, фаварытызмам, злоўжываннем інстытуцыямі ў карыслівых мэтах. З іншага боку — калектывы, якія свядома адмовіліся ад кіраўніцтва і аcпрэчваюць прынцып прадстаўніцтва на карысць прамога ўдзелу кожнага ў пэўных праектах. Іх разнастайнасць стварае ўмовы для таго, каб прыняцце рашэння адбывалася праз хуткае аб’яднанне ўдзельнікаў вакол канкрэтнай тэмы, а не праз выяўленне афіцыйнай большасці. Палітычны істэблішмент лічыць такія формы арганізацыі незразумелымі і выказвае сваё здзіўленне наконт адсутнасці какрэтных патрабаванняў, пасрэднікам якіх ён мог бы зрабіцца.\nГэтыя часовыя калектывы – якія можна таксама апісаць як "зграі", па-англійску swarms (1) – складаюцца з незалежных індывідаў, якія карыстаюцца простымі інструментамі і правіламі, каб арганізавацца гарызантальным чынам. Як падкрэслівае заснавальнік шведскай Партыі піратаў, Рык Фальквінге (Rick Falkvinge), "з-за таго, што ўсе дзейнічаюць добраахвотна (…), адзіны спосаб кіравання заключаецца ў тым, каб дамагчыся далучэння іншых (2)". Такім чынам, моц калектыву вынікае з колькасці чалавек, якіх ён аб’ядноўвае, і з таго, у якім святле ён падае свае разнастайныя і незалежныя праекты.\nАсобны калектыў нараджаецца заўсёды аднолькавым чынам: заклік да мабілізацыі з адпаведнымі рэсурсамі для неадкладнага дзеяння. Спецыяліст па сацыяльных медыях, Клэй Шыркі (Clay Shirky) вызначыў тры элементы, неабходныя для з’яўлення такога тыпу гнуткай кааперацыі: абяцанне, інструмент, дамова (3). Абяцанне заключаецца ў закліку, які павінен зацікавіць крытычную колькасць актывістаў і прапанова якога павінна здавацца здзяйсняльнай. Размова можа ісці, напрыклад, пра напад на той ці іншы сайт урада ў адказ на цэнзуру. Інструменты, даступныя ў Сеціве, напрыклад, знакамітая праграма Low Orbit Ion Cannon (LOIC), назва якой узгадвае "Зорныя войны", дазваляюць узгадняць паміж сабой разрозненыя дзеянні добраахвотнікаў. Дамова датычыцца ўмоваў, якія прымае кожны, хто ўваходзіць у калектыўную прастору акцыі.\nЗ цягам часу гэтыя тры вымярэнні могуць мяняцца, а сам калектыў расці, мяняць накіраванасць, распадацца. Каб ён не знік так жа хутка, як і з’явіўся, патрэбны чацвёрты элемент, агульны гарызонт, які "дазваляе разрозненным членам сеткі прызнаць адзін аднаго ў якасці тых, хто жыве ў адным і тым жа рэферэнтным уяўным сусвеце", як піша мастацтвазнаўца і эсэіст Браян Холмс (Brian Holmes) (4). Тут і з’яўляецца знакамітая маска Anonymous. Адкрытая ідэнтычнасць, якая рэзюміруецца ў некалькіх дастаткова агульных слоганах, графічных элементах і супольных культурных рэферэнтах: кожны можа абвяшчаць іх сваімі – але гэта мае сэнс толькі тады, калі ўсе падзяляюць аднолькавы лад мыслення, аднолькавы гумар, аднолькавыя антыаўтарытарныя перакананні і аднолькавую веру ў свабоду слова.\nПрэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі дарма выказваў спадзяванні, падчас з’езду Вялікай Васьмёркі ў Парыжы, у маі 2011 года, на “цывілізаваны Інтэрнэт” – цёмныя закуткі, дзе магчыма ўсё, дагэтуль існуюць. Сайт 4chan.org - форум, створаны ў 2003 г., просты з тэхнічнага пункту гледжання і папулярны сярод карыстальнікаў Інтэрнэту — добра ілюструе гэта: там можна размяшчаць тэксты і выявы без рэгістрацыі, паведамленні падпісваюцца «Anonymous». Яго самы папулярны форум, /b/ , не падпарадкоўваецца аніякаму правілу адносна кантэнта. Сайт не захоўвае ў памяці пасты: паведамленні, якія не выклікалі ніводнага адказу, перамяшчаюцца ў ніз спісу перад тым, як быць выдаленымі, што адбываецца звычайна цягам некалькіх хвілін. Нічога не архівіруецца. Адзіная памяць, якая мае каштоўнасць, гэта памяць карыстальнікаў Інтэрнэта. Такая логіка мае свае плюсы і мінусы: усё, што цяжка запомніць і ўсё, што не паўтараецца, знікае.\nКаб не адысці ў нябыт, некаторая колькасць такіх паведамленняў прымае кожны дзень форму закліку да дзеяння – напрыклад, запрашэнне пашкодзіць пэўную старонку онлайн-энцыклапедыі Вікіпедыя. Калі ідэя захапляе дастатковую колькасць карыстальнікаў Інтэрнэту, невялічкая зграя атакуе мішэнь. Дзеля простага задавальнення. Паўтор і ангажаванасць стварылі культуру, дзе знікаюць індывідуальнасці і карані, традыцыю "ультра-ўзгаднёнага сцёбу", паводле выразу хакера, апытанага Габрыелай Коўлмэн (Gabriella Coleman), антраполагам geek-культуры (5).\nЗа пяць гадоў гэтыя вэб-карыстальнікі сталі Anonymous, што служыць абагульняючым тэрмінам ці аватарам калектыўнай ідэнтычнасці. Іх звычка перабольшваць, выкліканая ананімнасцю, суправаджаецца глыбокім недаверам да любой формы ўлады, якая спрабуе рэгуляваць свабоду выказвання ў Інтэрнэце, прыкрываючыся матывамі, што лічацца ў найвышэйшай ступені крывадушнымі, напрыклад, барацьбой з дзіцячай парнаграфіяй.\nТакім чынам, невыпадкова цягам зімы 2008 года інтэрнэт-карыстальнікі прынялі гэтую ідэнтычнасць, каб накінуцца на Царкву саенталогіі. Тая вайна была аб'яўлена дзясяткам гадоў раней хакерамі; яны выкрывалі махлярства і маніпуляцыі, у той час як Царква саенталогіі мабілізавала вялікія сродкі, каб знішчыць непрыемную інфармацыю і разбурыць рэпутацыю людзей, якія яе крытыкуюць. Anonymous умяшаліся, калі секта паспрабавала спыніць распаўсюджванне прапагандысцкага відэа, у якім акцёр Том Круз, высокі чын Царквы, падаваўся псіхічна неўранаважаным. У адказ на непазбежны шквал судовых працэсаў фальшыва сур’ёзнае відэа Anonymous абвесціла хуткае разбурэнне секты. Следам на розных форумах распачаўся перыяд гарачай палемікі, у выніку якога выпрацоўваецца спецыфічная камбінацыя абяцанне-інструмент-дамова.\nАкрамя акцый у сеціве, быў арганізаваны сусветны дзень дзеянняў. 18 лютага 2008 года ў 90 гарадах Паўночнай Амерыкі, Еўропы, Аўстраліі і Новай Зеландыі адбыліся дэманстрацыі. Каб пазбегнуць помсты секты, шмат хто з маніфестантаў насіў знакамітую адгэтуль маску Гая Фокса (Guy Fawkes), англійскага паўстанца-каталіка XVI стагоддзя, імітуючы такім чынам персанажа комікса Алана Мура (Alan Moore) і Дэвіда Лойда (David Lloyd) "V азначае вендэта", дзеянне якога адбываецца ў таталітарным свеце. Упершыню сябры Anonymous сустрэліся фізічна, па-за сецівам, утвараючы злучэнне з больш традыцыйнымі актывістамі.\nГэтыя дэманстрацыі засталіся галоўнай палітычнай задачай Anonymous на працягу двух наступных гадоў. Затым, у верасні 2010 года, быў створаны калектыў вакол кампаніі Operation Payback. Гэтая кампанія пачала з таго, што атакавала Airplex Software, індзійскае прадпрыемства, задачай якога быў напад на торэнт-сайт The Pirate Bay. Кампанія хутка распаўсюдзілася на сайты Motion Picture Association of America (MPAA) і арганізацыі, якія ўсхваляюць, пад прыкрыццём барацьбы супраць абмену файламі, кантроль за Інтэрнэтам. Баявы заклік: "Яны гавораць пра плагіят, мы гаворым пра свабоду!".\nПадчас гэтых акцый палітычная індэнтычнасць Anonymous удакладнілася; іх тэхнічныя спосабы і стратэгіі ўдасканальваюцца. У снежні 2010 года, калі WikiLeaks было забаронена атрымліваць ахвяраванні пасля публікацыі дыпламатычных кейсаў (6), Operation Payback зноў аб'явілася і атакавала сайты MasterCard, Visa, PayPal і Bank of America. У студзені 2011 года Anonymous выступілі вельмі арганізаваным чынам у Тунісе, дзе яны атакавалі сайты ўрада. Туніскія блогеры здабылі тым самым адчуванне, што яны могуць разлічваць на міжнародную салідарнасць.\nЦягам усяго 2011 года колькасць калектываў Anonymous узрасла, і яны закінулі шматлікія заклікі. Часам справа датычылася карыстальнікаў Інтэрнэта, якія жадалі прыцягнуць увагу да сваёй асобы або скарыстацца медыйнымі хвалямі ў сваіх інтарэсах. Але гэта не перашкодзіла іншым калектывам прыцягнуць увагу вялікай колькасці людзей. 23 жніўня 2011 года Anonymous распаўсюдзілі відэа, якое заклікала да акупацыі Wall Street, паўтараючы такім чынам ідэю, якую абаранялі вось ужо некалькі тыдняў канадцы з Adbusters.\nПерабольшванні і адвага Аnonymous дазваляюць ім выкарыстоўваць лозунгі –"Плагіят – гэта свабода" — настолькі моцныя, што ніводзін звычайны палітычны актор не асмеліўся б іх ужыць, не баючыся страціць давер да сябе. Гэта радыкальна вызваляе схаваную энергію, якую не здольныя разварушыць класічныя віды мабілізацыі. Аднак, якой бы ні была яе сіла, спантаннасць у вялікім маштабе можа параўнацца з усталяванымі інстытутамі толькі ў выглядзе разбурэння. Такая форма арганізацыі не мае на мэце пабудаваць альтэрнатыўныя інстытуты. Яна спрыяе стварэнню супольнага гарызонта пратэстаў, які, магчыма, аблегчыць будучую дзейнасць. Яна ўжо прабіла трэшчыны ў мурах, якія здаваліся непарушнымі. Новыя актывісты зробяць з гэтых шчылін вокны.\nПераклад: Аксана Мялешка\nІлюстрацыя: Алена Парфяновіч-Смалякова, з серыі "Мурашы" (2011)\n(1) Чыт. Francis Pisani, "Guerre en réseaux contre un ennemi diffus", Le Monde diplomatique, чэрвень 2002.\n(2) Rick Falkvinge, "Swarmwise: What is a swarm?", 08.01.2001\n(3) Clay Shirky, Here Comes Everybody: The Power of Organizing Without Organizations, Penguin Press, Нью-Ёрк, 2008.\n(4) Brian Holmes, "Swarmachine", 21.07.2007\n(5) Gabriella Coleman, "La science dissèque Anonymous", 12.12.2011\n(6) Philippe Rivière, "WikiLeaks, mort au messager", Le Monde diplomatique, студзень 2011.\nЗапись опубликована 28.03.2012 автором admin в рубрике Пераклады.\n← Маральныя вытокі «жорсткай эканоміі» «Айчынная клавіятура» (Анатоль Тадорскі) →


Нямецкі веласіпедыст ехаў у Грузію праз Беларусь без пашпарта\nНямецкі веласіпедыст ехаў у Грузію праз Беларусь без пашпарта 5\n15 мая за 5 метраў ад беларуска-польскай мяжы брэсцкія памежнікі затрымалі 43-гадовага грамадзяніна Германіі, які перасёк мяжу на ровары. Пры сабе з дакументаў у чужаземца была толькі карта медыцынскага страхавання.\nПадчас допыту мужчына растлумачыў, што на ровары накіраваўся ў Грузію павандраваць. Маршрут сабе з Германіі ён праклаў праз Польшчу і Беларусь.\nІншаземец затрыманы да высвятлення асобы.\nПольшчу , значыцца. праехаў -такі без пашпарта?...\nХаця што гэта я - сам , калі быў ў Германіі, на ровары неаднаразова ў суседнюю Галяндыю закатваўся. І што характэрна - ніякі сабака з памежнікам Карацупаю за мною не ганяліся. Зусім іншая ментальнасьць, панове...\nЯн-Севярын Бакей, там межы толькі на мапах існуюць.\n17.05.2018 / 19:03\nЯн-Севярын Бакей, якія пашпврты ўнутры шэнгена?


Лукашэнка: беларусы ўпэўнены ва ўласных сілах - 27.01.2022, Sputnik Беларусь\nЛукашэнка: беларусы ўпэўнены ва ўласных сілах\nКіраўнік дзяржавы асабліва адзначыў работу беларускіх медыкаў, якія не толькі трымаюць вірусны ўдар, але і аказваюць усю планавую дапамогу. 27.01.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 27 сту - Sputnik. Беларускі народ з аптымізмам глядзіць у будучыню, таму што ўпэўнены ва ўласных сілах, заявіў прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.Кіраўнік дзяржавы сёння ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды заслужаным дзеячам розных сфер.На мерапрыемстве ён падкрэсліў, што беларусы - мірныя і працавітыя людзі, яны з аптымізмам глядзяць у будучыню.Асабліва ён адзначыў заслугі беларускіх медыкаў ва ўмовах пандэміі каронавіруса."Сёння беларуская ахова здароўя не толькі трымае вірусны ўдар, але і прадаўжае аказваць планавую дапамогу па ўсіх напрамках", - сказаў кіраўнік дзяржавы.Лукашэнка таксама адзначыў, што сярод тых, каму сёння ўручаны ўзнагароды, шмат людзей у пагонах - пад іх абаронай дзяржаўная мяжа, бяспека дзяржавы і грамадзян."Дзякуй за службу, вернасць і рашучасць у супрацьстаянні ўсім знешнім і ўнутраным пагрозам", - сказаў Лукашэнка, звяртаючыся да іх.Прэзідэнт таксама выказаў словы падзякі тым, хто ўзняў беларускі флаг і копію Сцяга Перамогі на Эверэст."Гэта глыбока сімвалічна: у цяжкіх умовах пранесці ля сэрца на найвышэйшую вяршыню планеты самае дарагое і каштоўнае", - сказаў ён.Паводле яго слоў, такія эмоцыі - гонару за Айчыну - людзі адчуваюць, калі бачаць як беларускі флаг узнімаецца на Алімпійскіх гульнях.Лукашэнка ў чацвер уручыў высокія дзяржузнагароды і дыпломы аб прысуджэнні заслужаных званняў прадстаўнікамі сферы навукі і аховы здароўя, сілавога блока, аграрнага сектара, культуры і спорту.Да пачатку цырымоніі для ўдзельнікаў мерапрыемства была арганізавана экскурсія па Палацы Незалежнасці.\nаляксандр лукашэнка, беларусы, каронавірус covid-19, медык, дапамога\nКіраўнік дзяржавы асабліва адзначыў работу беларускіх медыкаў, якія не толькі трымаюць вірусны ўдар, але і аказваюць усю планавую дапамогу.\nМІНСК, 27 сту - Sputnik. Беларускі народ з аптымізмам глядзіць у будучыню, таму што ўпэўнены ва ўласных сілах, заявіў прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nКіраўнік дзяржавы сёння ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды заслужаным дзеячам розных сфер.\nНа мерапрыемстве ён падкрэсліў, што беларусы - мірныя і працавітыя людзі, яны з аптымізмам глядзяць у будучыню.\n"Вашы дасягненні - найярчэйшы таму доказ. Практычна за кожным стаіць дружны працоўны калектыў, дзе, я перакананы, падрастаюць новыя прафесіяналы, якіх у будучым мы абавязкова ўбачым у тым ліку тут", - сказаў кіраўнік дзяржавы.\nАсабліва ён адзначыў заслугі беларускіх медыкаў ва ўмовах пандэміі каронавіруса.\n"Сёння беларуская ахова здароўя не толькі трымае вірусны ўдар, але і прадаўжае аказваць планавую дапамогу па ўсіх напрамках", - сказаў кіраўнік дзяржавы.\nЛукашэнка таксама адзначыў, што сярод тых, каму сёння ўручаны ўзнагароды, шмат людзей у пагонах - пад іх абаронай дзяржаўная мяжа, бяспека дзяржавы і грамадзян.\n"Дзякуй за службу, вернасць і рашучасць у супрацьстаянні ўсім знешнім і ўнутраным пагрозам", - сказаў Лукашэнка, звяртаючыся да іх.\nПрэзідэнт таксама выказаў словы падзякі тым, хто ўзняў беларускі флаг і копію Сцяга Перамогі на Эверэст.\n"Гэта глыбока сімвалічна: у цяжкіх умовах пранесці ля сэрца на найвышэйшую вяршыню планеты самае дарагое і каштоўнае", - сказаў ён.\nПаводле яго слоў, такія эмоцыі - гонару за Айчыну - людзі адчуваюць, калі бачаць як беларускі флаг узнімаецца на Алімпійскіх гульнях.\n"У гэтай зале прысутнічае прадстаўнік айчыннай зборнай на алімпіядзе ў Токіа. Беларускі народ чакае, што і ў Пекіне, на зімовых Алімпійскіх гульнях, якія стартуюць праз тыдзень, беларускі флаг узнімецца над стадыёнамі Паднябеснай", - сказаў Лукашэнка.\nЛукашэнка ў чацвер уручыў высокія дзяржузнагароды і дыпломы аб прысуджэнні заслужаных званняў прадстаўнікамі сферы навукі і аховы здароўя, сілавога блока, аграрнага сектара, культуры і спорту.\nДа пачатку цырымоніі для ўдзельнікаў мерапрыемства была арганізавана экскурсія па Палацы Незалежнасці.


На настаўнікаў аказваецца ўсё большы ціск, і працаваць ім усё больш складана | Інфармацыйна-метадычны партал для настаўнікаў\nНа настаўнікаў аказваецца ўсё большы ціск, і працаваць ім усё больш складана\nНа канферэнцыі для настаўнікаў Edcamp Belarus-2019 сваім вопытам з беларускімі калегамі падзяліўся даследчык Кембрыджскага універсітэта, вядомы педагог і блогер, у мінулым намеснік дырэктара адной з самых складаных школ Лондана Рос Морысан Макгіл.\nЯго блог TeacherToolkit з вынікамі даследаванняў, ідэямі, новымі методыкамі і карыснымі для настаўнікаў матэрыяламі ўваходзіць у топ-100 найбольш карысных рэсурсаў для настаўнікаў, а колькасць чытачоў больш, чым насельніцтва Беларусі.\nПа словах англійскага педагога, некаторыя праблемы настаўнікаў з Вялікабрытаніі падобныя на тыя, з якімі сутыкаюцца іх беларускія калегі: празмерная нагрузка і не адпаведныя ёй зарплаты, ціск з боку ўрада і бацькоў, хуткае выгаранне. У брытанскіх школах працуе 443 тысячы настаўнікаў, яшчэ 350 тысяч кваліфікаваных педагогаў не працуюць у школах. Кожны год суадносіны змяняюцца на карысць тых спецыялістаў, якія сыходзяць са школы.\n- Праца настаўніка становіцца ўсё больш цяжкай, ускладняюцца праграма і экзамены, настаўнікаў застаецца ўсё менш, а нагрузка расце, скарачаецца фінансаванне школ. Але нягледзячы на гэта, вынікі экзаменаў увесь час паляпшаюцца. Палітыкі мяркуюць, што можна і далей менш сродкаў выдаткоўваць на школы і губляць педагогаў. Але гэта значыць, што на тых настаўнікаў, якія засталіся аказваецца ўсё большы ціск і працаваць ім становіцца ўсё складаней, - падзяліўся Рос Морысан Макгіл назіраннямі падчас выступу на Edcamp Belarus-2019.\n- У Беларусі актуальная праблема выгарання настаўнікаў і іх сыходу з прафесіі. Якія ёсць эфектыўныя спосабы іх утрымаць?\n- Так, у нас таксама ёсць праблема ўцечкі кадраў. Статыстыка паказвае, што ў сярэднім настаўнік працуе ў школе 13 гадоў. Да 40% маладых настаўнікаў сыходзяць у першыя пяць гадоў. Але я ўважліва вывучыў даследаванні і заўважыў, што большая частка сыходзіць у першыя два гады працы.\nВыкладанне - адна з самых складаных прафесій, у якой шмат папяровай працы, справаздач, праверак работ школьнікаў, плюс сам працэс навучання і псіхалагічная праца з кожным вучнем. Настаўнікі працуюць 45-50 гадзін у тыдзень, а адміністрацыя школы - 60-80 гадзін.\nМаладыя людзі паступаюць ва ўніверсітэт ва ўзросце 18-20 гадоў і вучацца 2-4 гады. Яны не да канца разумеюць прафесію, і не ведаюць ці гатовыя яны да яе на самой справе. Каб інтэнсіфікаваць працэс навучання будучых настаўнікаў, брытанскі ўрад прыдумаў такую стратэгію - у лепшых студэнтаў з'явілася шмат практыкі, падчас якой яны могуць асвойваць новыя педагагічныя методыкі. Гэта праграма “Вучы першым”, якая прыйшла з ЗША. Сутнасць яе ў тым, каб студэнты як мага раней пачалі выкладаць у школе, каб яны маглі зразумець, ці створаны для гэтай прафесіі. Калі студэнт разумее, што выкладанне ў школе яму не падыходзіць, ён можа сысці працаваць у адукацыйныя цэнтры і бізнес-супольнасць.\nЁсць асаблівасць і ў аплаце працы. Маладыя прафесіяналы атрымліваюць больш высокую зарплату, плюс кожны дзень за тую ці іншую дзейнасць яны атрымліваюць надбаўкі.\nЗараз у Вялікабрытаніі шмат гаворыцца аб псіхічным стане педагогаў. Пытанне ў тым, як дапамагчы настаўнікам, асабліва маладым, выпрацаваць супраціў да эмацыйнага выгарання і даўжэй заставацца ў прафесіі.\nЯшчэ адзін бок праблемы ў тым, што больш сталыя настаўнікі часта менш ініцыятыўныя і больш лянівыя. Ўтрымліваць школы з вопытнымі настаўнікамі дорага, але ў той жа час кожнай школе патрэбныя настаўнікі з вялікім багажом, якія будуць дзяліцца з маладымі сваім вопытам. Адзін з варыянтаў - стварыць сістэму, пры якой вопытныя настаўнікі нават пасля таго, як сыходзяць са школы, маглі б арганізоўваць майстар-класы і неяк інакш падтрымліваць настаўнікаў, якія выкладаюць. Гэта значыць ствараць супольнасці педагогаў, якія б мелі ўплыў у адпаведных колах.\n- Настаўнікі сёння рыхтуюць дзяцей да хутка зменлівага свету, пра які мы нічога не ведаем, дзе моцна змяняецца грамадства, эканоміка, з'яўляюцца зусім новыя тэхналогіі, прафесіі і магчымасці. Якія базавыя веды застаюцца актуальнымі на ўсе часы?\n- Вядома, у школе павінен быць пэўны набор базавых прадметаў. Гэта чытанне, пісьмо і арыфметыка. Акрамя гэтага абавязкова расказаць дзецям гісторыю сваёй краіны і гісторыю ўсяго свету. Але важна, каб у школе быў не толькі блок, які адказвае за веды, але і блок, які развівае пэўныя якасці, ўменні, кампетэнцыі.\nМногія неэксперты ў выкладанні, напрыклад, палітыкі і бацькі, лічаць, што ўменне лічыць з'яўляецца базавым, але пры гэтым не разумеюць, як важна ўмець прымяняць веды на практыцы.\nСёння вельмі важна фарміраванне скразных кампетэнцый, крытычнага мыслення, якому вельмі складана навучыць, умення прымаць рашэнні. Напрыклад, кожны чалавек хоць раз у жыцці сутыкнецца са звальненнем. Гэта было і са мной. Я думаў, што гэта канец - мне было ўсяго 35 гадоў, і трэба было зарабляць грошы. Як падрыхтаваць чалавека да такой сітуацыі, як навучыць яго не здавацца? Вельмі карысна навучыць дзяцей супраціўляцца абставінам. Але гэта не толькі задача школы, дзе дзеці праводзяць ўсяго траціну дня, а ў першую чаргу - роля сям'і.\nМэта навучання не ў тым, каб школьнік ідэальна ведаў нейкі прадмет, а ў тым, каб ён умеў выкарыстаць гэтыя веды. Цяпер дзеці многае могуць даведацца, проста спытаўшыся ў гугла. І ў сувязі з гэтым мы бачым яшчэ адзін актуальны навык - умець распазнаваць фэйкавую інфармацыю, знаходзіць надзейныя крыніцы ведаў, працаваць з самастойна знойдзенымі адказамі, крытычна ставіцца да навін, умець адбіраць інфармацыю, выкарыстоўваючы ўсе «за» і «супраць».\nУ Вялікабрытаніі зараз ідзе дыскусія пра важнасць навучання дзяцей талерантнасці. Дзеці з аднаго класа могуць мець рознае веравызнанне, нацыянальнасць, расу, гендэрнае самавызначэнне, яны могуць мець зусім розныя сям'і, у тым ліку якія належаць да ЛГБТ-супольнасці. У падручніках пачатковай школы ёсць вялікая разнастайнасць малюнкаў і прыкладаў, напрыклад, сям'і, дзе ёсць не толькі тата і мама, а таксама два таты ці дзве мамы. Гэта вучыць дзяцей ўсведамляць разнастайнасць свету, разумець, што адбываецца вакол і прымаць гэта.\nУ цэлым настаўнікі Вялікабрытаніі вучаць дзяцей кампетэнцыям, дапамагаюць ім развіваць адпаведныя навыкі і ўменні, і самае галоўнае - здольнасць вучыцца самастойна і рабіць гэта на працягу ўсяго жыцця. Гэта больш важна, чым калі дзіця проста будзе ведаць матэматыку.\n- Настаўнікі, а разам з імі і бацькі, часта негатыўна ўспрымаюць змены ў сістэме адукацыі. Як пераканаць іх прымаць інавацыі?\n- Гэта пытанне даверу да ўрада, да тых хто складае новыя падручнікі. У настаўніка, у адрозненне ад лекара, які перад тым як працаваць з пацыентам шмат разоў папрактыкуецца на мёртвых людзях, у класе сядзяць жывыя дзеці, на якіх не паставіш эксперымент. І ў адрозненне ад медыцыны, дзе людзі больш прыслухоўваюцца да ўрача, у грамадстве ўсё лічаць, што ведаюць, як правільна вучыць дзяцей.\nНа справе лепш за ўсё гэта ведаюць настаўнікі. Ім вядома, як уладкована памяць дзяцей, як выбудоўваць невербальную камунікацыю, як працаваць з некалькімі дзясяткамі школьнікаў адначасова, як матываваць кожнае дзіця, як ствараць матывацыю. Яны ведаюць, якую вялікую ролю ў навучанні мае псіхалогія.\nВажна, каб грамадства чула меркаванне настаўнікаў. Калі атрымаецца стварыць сістэму адукацыі, у якой будзе прымацца пад увагу праца і вопыт кожнага педагога, то ў палітыкаў і бацькоў будзе магчымасць выказаць сваю пазіцыю, але яны будуць больш давяраць настаўнікам і прыслухоўвацца да іх. І ў цэлым узровень даверу стане вышэй.\nАрыгінал артыкула https://zautra.by\nФота з сайта TeacherToolkit