Назвы населеных пунктаў Беларусі\nГлавная Коллекция "Otherreferats" История и исторические личности Назвы населеных пунктаў Беларусі\nСталіца Беларусі Мінск - памятка гісторыі. Цікавыя легенда пра паходжанне Ваукавыска. Тапанімія як увдсабленне жыцця і быту народа. Выкарыстоуваныя асаблівасці мясцовага ландшафту у назвах населеных пунктау, тэрыторыя сучаснага рассялення беларусау.\nУ аснове нашай вечна юнай любові да радзімы, незалежна ад таго, пішам яе з вялікай ці з малой літары, ляжаць многія фактары. I сярод ix, несумненна, найважнейшае месца займае наша прьхільнасць да засвоеных ад самага дзяцінства слоу, якiмi называюцца нашы вёскі i гарады, вуліцы i плошчы, паркі i скверы, размешчаныя паблізу месца жыхарства рэкі i азёры, палі i лугі. Такія назвы у навуковай літаратуры прынята перадаваць запазычаным з грэчаскай мовы словам тапонім, у якім topos перакладаецца як месца, мясцовасць, a onoma -- імя. У дачынецні толькі назвау населеных пунктау ужываецца тэрмін з больш вузкім значэннем -- айканімія.\nРаздзел I. МОВА ЗЯМЛІ -- ПАМЯТКА ГІСТОРЫІ\nУ “мове зямлі” старажытныя абарыгены краю упісалі свае жыцце у гісторыю будучых пакаленняу больш трывала, чым упісалі свае імя у гісторыю вялікія палкаводцы старажытных цывілізацый, якія пакінулі свае пісмены высечаныя на камені.\nУ спадчыну ад мінулых пакаленняу нам дасталася велізарная колькасць назвау населеных пунктау, рэк i азёрау, палёу i сенажацяу, урочышчау i іншых геаграфічных аб'ектау. На зямлі нашай Бацькаушчыны, бадай, не знойдзеш аніводнай народнай назвы, якая б узнікла выпадкова, без прычыны. І калі уважліва прыгледзецца, дык заусёды вызначыш, што вынікае яна з нейкіх асаблівасцей прыроднага асяроддзя, умоу вы-творчай дзейнасці жыхароу i вельмі часта звязана з гістарычным мінулым чалавека. Сам народ ніколі не назаве свае паселішча словам, якое у чымсьці не адпавядала б, а тым больш пярэчыла б ісціне. He дзіва, што адзін з паэтау пісау:\nНарод умее цёплым словам\nРадзімы край свой прыласкаць.\nДа гэтых слоу хацелася б дадаць: не толькі цёплым, але i трапным, праудзівым. Ці не таму часта, высветліушы да пэунага часу незразумелую нам назву горада ці вескі, мы лепш пачынаем разумець ix мінулае, асаблівасці жыццядзейнасці людзей, ix звычкі i норавы?\nВыключэнні могуць быць толькі у дачыненні да назвау, якія у далёкім мінулым маглі навязаць людзям розныя прыгнятальнікі у мэтах прыніжэння ix чалавечай годнасці. Менавіта з такой несправядлівасцю звязваюць з'яуленне назвау г. Прапойск (цяпер Слаугарад), в. Цурневічы (цяпер Луговая Баранавіцкага р-на). Адносна апошняй існуе такая легенда. У мінулым гэта веска называлася Невічы, але пры удакладненні геаграфічных назвау населеных пунктау данай мясцовасщ хтосьці з па мешчыкау дадау спераду да яе тры літары дур i атрымауся, як таго ён i жадау, досыць зняважлівы для яго сялян тапонім.\nПадобных да вышэй прыведзеных абразлівых назвау на беларускай тэрыторыі было няшмат. Калі хтосьці навязвау людзям брыдкую назву, яна надоуга не прыжывалася i уступала свае месца той, што падбірау сам народ, зыходзячы са cвaix мясцовых умоу. Значна больш было не зусім мілагучных назвау населеных пунктау. I тут здзіуляцца няма падстау. Жыццё нашых далёкіх продкау стагоддзямі працякала у нялёгкіх сацыяльна-эканамічных умовах, пры няспынным супрацьстаянні неспрыяльным прыродным з'явам. Сялянскаму люду даводзілася у цяжкай, упартай барацьбе адваёуваць у балот i лясоу участкі зямлі, каб пераутварыць ix у палі i пашы. Дасягнутая у такім змаганні з прыродай перамога не заусёды давала жаданыя вынікі. З нанова створаных зямельных участкау здымаліся нізкія ураджаі, часта на палі наступалі балоты, на раскіданыя уздоуж берагоу рэк i азёрау паселішчы набягалі зграі галодных ваукоу, для лову якіх ладзілі спецыяльныя ямы. Нярэдкімі гасцямі тут бывалі мядзведзі, лісы i іншыя дзікія звяры. Адсюль у спрадвечных назвах населеных пунктау Беларусі тапонімы Бясхлебічы, Воучая Яма, Галодшчы, Гніліца, Дзікае, Забалоцце. Пусты Вугал, Чорная Гразь i шмат да ix падобныя. Таму нельга нам абвінавачваць сваіх прашчурау, што яны не знайшлі для наймення родных куточкау прыгожых, ласкавых для слыху слоу. Для нашых непісьменных продкау, відаць, найважней за усе было не траскучае, а праудзівае слова, незалежна ад яго знешняй гукавай афарбоукі, успрымания на слых. Навошта ж было саромецца таго, што арганічна упляталася у змест самога жыцця?\nШмат тапонімау, што дайшлі да нас ад часоу далёкай мінуушчыны, па розных прычынах часта чымсьці сёння не задавальняюць жыхароу, асабліва тых, хто жыве не у ладу са сваей гісторыяй. Больш за усе наракаюць, што старажытная назва не дапасоуваецца да сучаснага жыцця. А калі разабрацца, дык чаму яна павінна дапасоувацца? Назва ж з'явілася на свет дауным-дауно i зусім не абавязана увасабляць у сабе сённяшні дзень. Кантрастнасць паміж імі зусім нармальная з'ява i яе ня варта баяцца ці пазбягаць. Наадварот, яе можна выкарыстоуваць у самых розных ракурсах.\nДумаецца, няма аніякай патрэбы даказваць, што часта нехарактэрныя, кантрастныя нашым дням геагра-фічныя назвы праз метад параунання дазваляюць больш выразна убачыць дасягнутае людзьмі у працэсе ix шматвяковай стваральнай працы. Нездарма ж мы у многіх выпадках пры лагічных абгрунтаваннях той ці іншай з'явы для большай пераканаучасці прыбягаем да гісторыка-параунальнага аналізу, самую апошнюю ста-дыю развщця той ці іншай з'явы супастауляем з тым, чым яна была на сваім зыходным рубяжы. Старажытны тапонім -- гэта проста знаходка у імкненні выявщь пераемнасць паміж далёкім мінулым i сённяшшм днём, гісторыяй i сучаснасцю. Так што не будзем палохацца кантрастнасці паміж паняццем, якое укладваецца у гістарычны тапонім, i зместам нашага сучаснага жыцця, бо яна абумоулена самім ходам паступальнага развщця грамадства.\nКантрастнасць паміж старажытнай назвай вёскі ці горада i ix сучасным жыццём дае невычэрпны i каштоуны матэрыял для выхавання маладых пакаленняу. Без усякага сумнення, кожнага падлетка зацікавіць, чаму яго родная веска носщь назву Чорная Гразь, Халопкавічы, Фальварак, Сярмяжка i да ix падобныя. I тут бацькам хочаш не хочаш давядзецца выступаць перад сваімі дзецьмі у ролі краязнауца, а пры неабходнасці нават i самому звярнуцца да пстарычнай, даведачнай літаратуры, каб знайсці адказы на магчымыя пытанні.\n3 ycix тапонімау цывілізаваныя людзі найбольш паважаюць, шануюць тыя, што дайшлі да сучаснасці ад самых старажытных часоу. Звычайна такія назвы маюць пэуныя адступленні ад лекскі новай літаратурнай мовы, а не дык i зусім адсутнічаюць у ей, з цяжкасцю паддаюцца растлумачэнню, што 3'яуляецца падставай узнікнення самых неверагодных легендау аб ix , паходжані, часта досыць цікавых паводле зместу блізкіх да кapоткіх мастацкіх апавяданняу. Практычна у нас на Беларусі няма ніводнай гістарычнай назвы, пра якую не была б складзена адна ці некалькі легендау аб яе паходжанні.\nНе з'яуляецца выключэннем з гэтага правіла i сама сталіца Беларусі Мінск. калі згодна адной легендзе ён бярэ сваю назву ад мясцовай рэчкі Менка, дык друга'я, цяпер ужо адхіленая, была звязана з размяшчэннем гэтага старажытнага горада у месцы, дзе адбывауся інтэнсіуны абмен (адсюль -- Менск) таварамі паміж тубыльскімі i прыезджымі купцамі. Як бачым, кожная з легендау даволі праудападобная, грунтуецца на лінгвістычным матэрыяле. Не выпадкова таму у старажытнасці назву нашай сталіцы вымаулялі i пісалі не так, як гэта мы робім сёння -- Мінск, а Менеск, Менск, дзе выразна прысутнічае корань слова мен.\nКалі ж беларускія землі апынуліся пад уплывам культуры Рэчы Паспалітай, у службовым справаводстве беларускую мову пачалі паступова замяняць польскай мовай, стала відавочным, што старажытнае напісанне Менеск, Менск не адпавядае патрабаванням апошняй, бо нагадвала яго жыхарам пра штосьці свае, роднае. Да таго ж, у Польшчы ужо добра вядомым быу уласны горад Мінск-Мазавецкі. Адсюль, значыць, i назву горада патрэбна было пісаць не Менеск (Менск), а Мінск. Так яно i атрымалася на практыцы: спачатку у розных службовых дакументах, а пазней i у літаратуры замест звыклага Менеска (Менска) сталі ужываць Мінск. На гэты фактар не звярнулі аніякай увагі i царскія чыноунікі, пасля таго як Мінск у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) быу далучаны да Расійскай імперыі.\nАднак гэта перакручаная на польскі лад назва ніколі не задавальняла шчырых беларусау-патрыётау. Таму як толькі з перамогай Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. узнікла рэальная магчымасць беларускага на-цыянальна-культурнага адраджэння, i Мінск стау ста-ліцай БССР, неузабаве яе урад прыняу рашэнне назы-ваць яго Менск. Жыхары горада, як i увесь беларускі народ, з разумением успрынялі гэты справядлівы акт маладой беларускай дзяржавы, бачачы у ім важны крок да усталявання новага жыцця на трывалым на-цыянальным грунце.\nНа жаль, наш нацыянальна-культурны Рэнесанс у міжваенны перыяд быу гранічна кароткатэрміновым. 3 разгулам сталінска-яжоуска-берыеускіх рэпрэсій стау наносщца удар за ударам па нацыянальных заваёвах беларускага народа, i таму прызналі нават немэтазгодным захоуваць назву яго сталіцы у старажытным напісанні. Палічьлі за лепшае пісаць па-ранейшаму, г. зн. па-польску. Цяпер, калі звязаная з развщцём грамадскага жыцця дэмакратызацыя міжнацыянальных адносін абудзіла этнічную самасвядомасць людзей, выклікала у ix прагу да ведау свайго гістарычнага мінулага, усе больш i больш раздаецца галасоу аб вяртанні Мінску яго спрадвечнай назвы Менск. I я лічу, што гэта зусім абгрунтаваныя жаданні. Гістарычная справядлівасць рана ці позна павінна узяць верх.\nШмат таямнічага утойваецца i у назвах некаторых нашых абласных цэнтрау. Паводле шчаслівага збегу акалічнасцей так сталася, што усе яны маюць даволі багатае гістарычнае мінулае, а гэта дае падставы для узнікнення розных легендау аб паходжанні ix назвау. Прычым дапытлівы чалавечы розум па некаторых з ix яшчэ i па сённяшні дзень не дакапауся да ісціны, пра-цягваючы задавальняць сваю зацікауленасць усяго толькі здагадкамі, гіпотэзамі. Узяць, да прыкладу, Го-мель. Хаця многія вучоныя ледзь не катэгарычна вы-водзяць яго са старажытнага тэрміна галила (гамола) -- магіла, узгорак, сёй-той на узроуні спрошчанага падыходу да разгадкі схільны тлумачыць этымалогію тапоніма тым, што паблізу горада, размешчанага на рацэ Сож, было мелка, i людзі, каб папярэдзіць адзін аднаго у час руху па вадзе, выкрыквалі «Го-го-го! Мель!» Не навукова, але досыць займальна!\nНе задаволіуся народ i навуковым вытлумачэннем этымалогіі тапоніма Магілеу. 3 пункту гледжання наву-кі тут усе вельмі проста: у аснове яго дахрысціянскае асабовае імя Магіла, да якога дадаецца суфікс -ёу. Та-кіх назвау населеных пунктау патранімічнага пахо-джання ва усходнеславянскіх народау нямала. Але у беларускім народным паданні існуе наконт гэтага дaвoлi цікавае меркаванне, якое у свой час захапіла i фантазію Я. Купалы. Паводле існуючай легенды, Магілёу быу закладзены ля магілы бясстрашнага змагара з сацыяльнай несправядлівасцю Машэкі. Вось гэты фальклорны сюжэт i апрацавау народны пясняр Я. Купала для сваей паэмы «Магіла льва», а Е. Міровіч i В. Вольскі паклалі яго у аснову п'есы «Машэка». Распаусюджанню легенды садзейнічала i напісанне беларускім кампазітарам Р. Пукстам оперы «Машэка».\nНе пашчасціла на легенды астатнім абласным цэнтрам Беларусі--Брэсту, Віцебску, Гродне. Назву першага выводзяць-- i зусім справядліва -- ад слова бяроста 'бярозавая кара', таму выказваюцца слушныя думкі вярнуцца да яго старажытнай летапіснай назвы Берасце (Бярэсце).\nГорад на Гродзеншчыне Ваукавыск. Любы чалавек без адпаведнай тапанімічнай падрыхтоукі раскладзе яго на два словы воук i вые. У простанароддзі, між тым, i сапрауды жыла i працягвае жыць такая думка. А вось у вучоных наконт гэтага не існуе адзінага меркавання. Няма рознагалоссяу паміж імі толькі адносна першай часткі назвы горада -- воук як драпежная жывёліна. Што ж датычыць другой часткі тапоніма, дык многія перакладаюць яе, як выя, што на старажытнарускай мове азначае шея альбо высь (вышыня). Гэта, на думку добрага знауцы беларускай тапаніміі В. А. Жучкевіча, ёсць пераробка з выйск. Пэуныя падставы выводзщь другую частку слова разглядаемага тапоніма з высь (вышыня) маюцца, бо i сапрауды паблізу Ваукавыска знаходзяцца узвышшы. Аднак больш прыхільнікау такой версіі, што яго назва узнікла тады, калі у горадзе вялікі князь прымау служылых людзей, у абавязкі якіх уваходзіла у час палявання выць па-воучаму, каб прывабіць звера.\nПрывядзём i яшчэ даволі цікавую i незвычайную легенду пра паходжанне Ваукавыска. У старажытнасці, як засведчана у паданні, тут жылі продкі славян неуры, якія раз у год пераутвараліся у ваукоу. Відавочна, па гэтай прычыне i пазней некаторыя народы прысвойвалі беларусам пры патрэбе умець пераувасабляцца у ваукоу. Згодна з легендай падзеі разгортваліся такім чынам: «Калі ворагі выклікалі на бой мясцовае войска, насустрач іm з туману выбегла зграя ваукоу. Ворагі, спалоханыя чуткамі пра здольнасць тутэйшых людзей раз у год станавіцца ваукамі i у такім выглядзе перагрызаць горла праціунікам, у страху разбегліся. Воіны мясцовага князя, прыйшоушы на поле бою, не адшукалі тых, хто ix выклікау, аднак, убачыушы звяроу, усе зразумелі». Цяпер наурад ці знойдзецца хоць адзін чалавек, які б палічыу гэтае паданяе за прауду. А раней жа верылі калі не усе, дык многія, таму не выпадкова выявай на гербе гэтага горада стау «Выючы воук».\nНа першы погляд нічога няма больш простага, як вытлумачыць этымалогію назвы горада Клецк Мінскай вобласці, у якой бачыцца нешта зусім блізкае з шырока распаусюджаным на Беларусі традыцыйным сялянскім будынкам клець для захавання рознай маёмасці. Аднак , не варта адразу ж згаджацца, бо i тут нас таксама чакаюць розныя версіі. Найбольш праудападобную выказвае правадзейны член Геаграфічнага таварыства СССР А. Рогалеу. Ен не пагадзіуся звязваць назву гэтага горада ні з клеццю, ні з рускім дыялектным словам клечь 'бярозавыя парасткі, ні з беларусюм клечанне 'зеляніна, якой упрыгожваюць хату на Сёмуху, а лічыць з прычыны наяунасці у тапоніме суфікса -ск, што ён паходзщь ад назвы ракі, якая, прауда, не захавалася да нашых дзён, але магла упадаць у раку Лань, на якой стать Клецк.\nСхільных да фантазіі былых i цяперашніх жыхароу горада Бярозы (да 1939 г. Бяроза-Картузская) Брэсцкай вобласці зусім не задавальняу i не задавальняе просценькі варыянт вытлумачэння яе назвы ад адной з самых распаусюджаных на Беларусі парод ліставых дрэу бярозы. Населеных жа пунктау з такім іменем у нас дзесяткі. Мо каб не быць падобнымі да ix, людзі i захоуваюць у памяці арыгінальную легенду аб паходжанні свайго горада? Яе так запісау рэдактар Бярозаускай раённай газеты «Маяк камунізму» Я. Сяленя. «...Блукау на свеце сляпы стары з хлопчыкам-павадыром. Каб пазбавіцца сваей слепаты, шукау стары дапамогі у розных краінах; якіх толькі знахароу не наведвау, якія толькі зеллі не спрабавау! Але усе дарэмна: збавенне ад хваробы не наступала. I вось даведауся сляпы, што ёсць на зямлі такое месца. дзе усялякія хваробы вылечваюць... крыніцы жывой вады. Доуга цягнуліся ix пошукі. I аднойчы хлопчык прывёу старога у бярозавы гай, наскрозь пранізаны сонечным святлом. У ім струменіу крыштальна чысты ручай і білі свежыя крынічкі. Стомленыя вандроунікі паспрабавалі крынічнай вады, а потым хворы акрапіу ею свае вочы... I ад быуся цуд -- перад старым адкрыуся ва ycім харастве навакольны свет.\nУ падзяку за свае вылячэнне ён, чалавек багаты, вырашыу пабудаваць у бярозавым rai кляштар, з якога i пачауся цяперашні горад».\nЦікава складзена, нічога не скажаш. Галоунае тут не верагоднасць, а імкненне людзей авеяць паходжанне назвы сваей малой радзімы нейкай таямнічасцю i прывабнасцю, каб парадзщь у новых пакаленняу любоу i павагу да сваей бацькаушчыны. I трэба сказаць, што такімі высакароднымі пачуццямі надзелены душы жыхароу Бярозы. Шануючы памяць пра мінулае, яны i пасёння не пагаджаюцца што ад назвы ix горада па невядомых прычынах адкінута яго другое слова Картузская, бояно ж зусім невыпадковае, звязанае з іменем каталіцкага манаскага ордэна картазіянцау (картузау), які тут заклау у 1648 г. будаунщтва кляштара. Пад назвай Бяроза-Картузская гэты населены пункт упамінауся у час перагаворау Пятра I з польскім каралём Аугустам II у мэтах арганізацыі сумеснай барацьбы са шведамі у гады Пауночнай вайны; меу дачыненні і да службы тут у 30-х гадах XIX ст. вядомага рускага дробнабуржуазнага рэвалюцыянера Міхаіла Бакуніна, да дзейнасці паустанцкіх атрадау Кастуся Каліноускага. 30-я гады XX ст. адзначаны жорсткімі катаваннямі i у Бяроза-Картузскім канцэнтрацыйным лагеры змагароу за нацыянальную незалежнасць Заходняй Беларуci, Заходняй Украіны i Літвы ад буржуазна-памешчыцкай Польшчы. Ужо гэтага далека не поунага пераліку гістарычных фактау дастаткова, каб гораду вярнуць яго поуную назву Бяроза-Картузская. Рэабілітацыя старога імя прадыктавана яшчэ i чыста практычнымі меркаваннямі: аблегчыць работу органау сувязі па размеркаванні да адсылкі карэспандэнцыі у гэты горад, паколькі падобныя да яго назвы не рэдкасць на тэрыторыі нашай рэспублікі.\n3 зайздроснай упартасцю, ад самога моманту заснавання у 1954 г. Лепельскага краязнаучага музея, б'ецца яго калектыу над разгадкай гэтай, здавалася б,зусім просценькай па cвaiм вымауленні назвы раённага цэнтра. Але не усе так легка, калі глыбока унікнуць у сутнасць справы. Не задавальняючыся беларускімі версіямі аб паходжанні роднага горада, яны звярнуліся дa cвaix калег з суседніх рэспублік, бо шматвяковая гісторыя Лепеля мае шмат агульнага з іншымі народамi. Аутары адказау не паутараюць адзін аднаго.\nКалі прафесар Адэскага універсітэта А. Качубшскі выводзіць слова лепель з латышскага ліепа 'ліпа', дык работнікі Рыжскага музея гісторыі, літаратуры i мастацтва імя Я. Райніса лічаць, што яно паходзщь ад (латышскага лепе ці літоускага лепеле i як у першым, так i у другим выпадку абазначае 'жоутыя гарлачыкі' (німфеі).\nЗдаецца, на гэтым можна было б паставіць кропку, але нядауна у спрэчку умяшалася тапаніміст з Міншчыны Р. Аучыннікава i з усей катэгарычнасцю заявла, што слова лепель прыйшло да нас з фіна-угорскіх моу (леп) i перакладаецца альховы. Спрачацца з ей няма сур'ёзных падстау, бо i сапрауды у гэтым раёне указаная парода дрэу з'яуляецца адной з самых распаусюджаных.\nАднак, нягледзячы на усе вышэй сказанае пра этымалогію тапоніма Лепель, навуковы супрацоунік краязнаучага музея I. Януш так заявіу у сваім артыкуле:\n«I па сённяшні дзень мы не можам з упэуненасцю i канчаткова сказаць, адкуль прыйшла гэта назва». Пагодзімся i мы з такой думкай. Няхай спецыялісты i аматары у галіне беларускай тапанімікі працягваюць весці пошукі, працаваць над гэтай загадкай, папауняючы нашы веды пра народныя назвы гарадоу i вёсак.\nЦікавыя легенды аб сваім паходжанні маюць не толькі буйныя, сярэднія i дробныя гарады Беларусі. Дапытлвы розум, багатая фантазія жыхароу многіх вёсак, асабліва з назвамі сапрауды народнымі, гістарычнымі, а не напрыдуманымі, пазбауленымі усялякай творчасці i разважлівасці функцыянерамі, данеслі цяперашнім пакаленням шмат захапляючых всрсій пра паходжанне такіх тапонімау, а сям-там працягваюць складацца пра ix легенды i па сённяшні дзень, узбагачаючы наш вусны беларускі фальклор.\nЧым жа, скажам, не цікава апавядаецца у народзе пра факт узнікнення вёскі Люцінка, у якой колькі гадоу свайго творчага жыцця правёу пачынальнік беларускай літаратуры В. I. Дунін-Марцінкевіч? Як няцяжка здагадацца, назва паходзщь ад жаночага імя Люціна. Але ж чаму менавіта Люціна, а не якое-небудзь іншае імя жанчыны? Паданне дае пераканаучы адказ на гэта пытанне. Люцінка была дачкою пана-прыгоншчыка тых мясцін, які у вольны час любіу займацца верхавой яздой. Аматарам яе стала i дачка пана. Аднойчы яна выбралася на прагулку на дрэнна аб'езджаным маладым жарэбчыку. I трэба ж такому здарыцца, што пад пярэднімі нагамі каня выпадкова апынулася птушка. Успуджаны конь перастау слухацца свайго ездака i галопам кінууся да рэчкі. Цяжка сказаць, чым бы усе гэта закончылася, не апыніся на шчасце Люцінкі каля рэчкі сын аканома. Ен спыніу каня i выратавау дзяучыну з бяды. Абрадаваны пан іменем сваей дачкі i назвау тую вёску.\nЛегенда прыгожая, са шчаслівым канцом. Але куды больш у нашага народа трагічных версій пра паходжанне вёсак, бо у ix сапраудным жыцці было больш гаротнага, чым радаснага. Для захавання у нашай памяці падзей сівой мінуушчыны у аднолькавай ступені важна ведаць, перадаваць ад пакалення да пакалення i радасныя, i самотныя легенды, звязаныя з імёнамі населеных пунктау. I якая вялікая карысць была б, каб у нашага народа, асабліва моладзі, знайшліся апантаныя клопатамі аб яго лесе людзі, якія маглі б максімальна поуна сабраць, літаратурна апрацаваць i выдаць такія легенды! Гэта ж наш бескаштоуны ricтaрычны i духоуны скарб. I яго як мага хутчэй трэба адшукваць i запісваць у першую чаргу па тых населеных пунктах, якія пакідаюць людзі, ратуючыся ад чарнобыльскай бяды.\nРаздзел II. ТАПАНіМіЯ ЯК УВДСАБЛЕННЕ ЖЫЦЦЯ і БЫТУ НАРОДА\nТапаграфічнае імя амаль ніколі не бывае выпадковым i пазбауленым значэння. У jm па боляшай частцы выяуляюцца ці якая-небудзь прыкмета урочышча. ці характарыстычная рыса мясцовасці, ці намек на паходжанне прадмета, ці парэшце якая-небудзь акалічнасць, больш-менш цікавая для розуму альбо фантазиі.\nАкадэмк Я. Г рот\nКаштоуным пластом нашай народнай тапаніміі, апроч гістарычных найменняу, з'яуляюцца назвы населеных пунктау, у якіх увасоблены геаграфічныя i прыродна-кліматычныя свосасаблівасці роднага краю, характар вытворча-прафесійнай дзейнасці людзей, спосабы i формы задавальнення імі cвaix матэрыяльных i духоуных патрэб. Як ужо наказана у папярэднім раздзеле, многія гітарычныя тапонімы таксама найцяснейшым чынам звязаны з геаграфічнымі i прыродна-кліматычнымі фактарамі, бо яны узнікалі па берагах рэк i азёр, г. зн. у месцах, дзе найлепш за усе можна было ладзіць жыццё чалавеку.\nНашы продкі ахвотна выкарыстоувалі асаблівасці мясцовага ландшафту у назвах населеных пунктау. I гэта надзвычай важна для рэтраспектыунага вывучэння геаграфічных i прыродна-кліматычных умоу роднай зямлі, бо пад уплывам часу i асабліва пад уздзеяннем вытворча-гаспадарчай дзейнасці чалавека акаляючае яго асяроддзе всльмі істотна змяняецца, а назва вёскі ці горада, у якой адлюстраваны тыя ці іншыя асаблівасці застаецца.\nПрацавіты беларускі народ любіу спрадвеку называць месцы свайго пражывання словамі, якія увасаблялі характэрны для таго ці іншага куточка нашай зямлі від вытворча-гаспадарчай дзейнасці. Каштоунасць такой катэгорыі тапанімі ніяк нельга прыменшваць, бо на падставе яе можна дакладна уявщь, чым некалі займаліся нашы далёкія i блізкія прашчуры.\nУмовы жыцця кожнага народа i у далёкім мінулым вымушалі многа займацца будауніцтвам рознага роду вытворчых аб'ектау, жылля. Без такой дзейнасці нельга было існаваць чалавеку i раней, i цяпер. А калі улічыць, што беларусау да гэтага яшчэ абавязвалі i частыя разбурэнні ix тэрыторыі у выніку ваенных дзеянняу, дык без будауніцтва практычна не магло пражыць ніводнае пакаленне людзей. Адсюль зусім заканамернае для нашага народа вельмі пашыранае ужыванне утвораных ад асновы слова буда (невялікае збудаванне, часовае жыллё, леснічоука) назвау сваіх паселішчау. Да таго ж словамі буда i будка называлі i называюць прадпрыемствы для смалакурэння, гонкі дзёгцю, выпальвання драунянага вугалю, вытворчасці паташу, лясныя пасёлкі для будаунікоу, службова-жылое памяшканне чыгуначнага стрэлачніка. Сярод разглядаемай катэгорыі назвау ёсць аднаслоуныя тыпу Буда, Будзішча, Будка, Будча і іншыя, але найчасцей сустракаюцца двухслоуныя утварэнні з азначальным кампанентам: Баравая Буда (Кармянскі раён), Галаучыцкая Буда (Нараулянскі), Журбінская Буда (Касцюкевіцкі), Кісялёва Буда (Клімавцкі), Пясочная Буда (Гомельскі), Усохская Буда (Добрушскі). Магчыма, калі б на Беларусі не было так багата падобных назвау, мы сёння дакладна ведалі б месца нараджэння свайго слыннага земляка, мысліцеля i філосафа, аднаго з самых адукаваных людзей сярэднявечча Сымона Буднага. Вядома ж нам, што ён нарадзіуся у Будах, а ix на нашай геаграфічнай карце -- дзесяткі. Вось i разбярыся тут! Ёсць такія назвы населеных пунктау i у суседняй Польшчы, да прыкладу, у Мазовіі, якую некаторыя даследчыкі не супраць назваць радзімай беларускага асветніка.\nЗдауна людзі, што жылі у нашым краі, займаліся металургіяй, вырабам шкла, што знаходзіць пацвяр-джэнне у шырокім распаусюджанні тапонімау Гута, Гутка вытвараных ад ix назвау. Большасць вучоных выводзщь гэты тэрмін ад нямецкага слова Hutte, якое мае два значэнні: металургічны завод i шкларобны завод. У апошнім значэнні гэта слова, ужываецца i у польскай мове. Усяго на Беларусі налічваецца да сарака населеных пунктау з такой назвай. З мэтай характарыстыкі месцазнаходжання, прызначэння i прыналежнасці гуты часта выкарыстоуваюцца азначэнні: Гута Замошская (Быхаускі раён), Гута Ляшчынская (Крас-напольскі), Старая Гута (Капыльскі), Студзёная Гута (Гомельскі).\nСамай жа распаусюджанай у нас назвай вытворчаіга паходжання з'яуляюцца Руда i Рудня, што гаворыць i пра старажытнасць, i пра папулярнасць гэтага віду прафесійнай дзейнасці беларускага народа. Бадай, лягчэй было б назваць адміністрацыйны раён рэспублікі, дзе адсутнічае гэты тапонім, чым пералічыць усе, дзе ён ёсць.\nУ беларусау, як i у іншых народау, велізарны пласт тапаніміі так ці інакш звязаны з рэлігійнай тэматыкай. I тут няма нічога дзіунага, бо пакуль беларусы прыйшлі да матэрыялістычнага разумення свету, у ix свядомасці многія прыродныя i сацыяльныя з'явы пауставалі у розных містычных, незямных формах.\nТэрыторыя сучаснага рассялення беларусау зазнала на сваім вяку шмат разнастайных рэлігійных плыняу, i прыхільнікі кожнай з ix, калі не свядома, дык падсвядома, не маглі не пакінуць у назвах сваіх паселішчау сляды веравызнання. Самыя старажытныя з ix вядуць нас у далёкія часы язычніцтва, якое яшчэ доуга існавала i пасля таго, як у 988 г. на Pyci было прынята хрысціянства. Апошняе часта уводзілася пад прымусам, шляхам падману i розных абяцанак. Нягледзячы на усе захады, распаусюджвальнікам хрысціянства на заходнерускіх землях не так проста удавалася выкараняць з жыцця i побыту ix насельніцтва спрадвечныя звычаі. Многія з ix працягвалі існаваць i ва умовах панавання прынесенай сюды з далёкай Візантыі хрыстянскай рэлігіі. Гэтым можна растлумачыць, што апошняя не палічыла патрэбным, ці мо не адважылася, пайсці на поунае вынішчэнне назвау, якія мелі прамое дачыненне да культу язычнікау, характэрных для таго перыяду з'яу грамадскага i прыватнага жыцця. Дзякуючы такому збегу акалічнасцяу у беларускую тапанімію Трапіла шмат такіх назвау населеных пунктау ад тых далёкіх часоу, як Багі, Грамніцы (Бог веснавых навальніц i дажджоу), Дыя (Бог неба i агню, магчыма, i ад назвы paкi), Заломнае, Знахары, Коляды. Сляды сівой мінуушчыны добра захаваліся у тапонімах Курган, Курганне, Пагост, Пагосцік, Пагосцішча, Чартоушчына, Явішчы (здань).\nНепараунальна больш, чым ад часоу язычніцтва, дайшло да нас назвау, звязаных з хрысціянскай рэлігіяй увогуле i праваслаунай у прыватнасці. У беларускай тапаніміі яна увасоблена даволі багата, мо найлепей, чым якая-небудзь іншая сфера жыцця народа. У назвах такога парадку можна знайсці прозвішчы, што лічацца святым у хрысціянскай рэліги, як Лугустава, Аураамауская. Не паскупіліся нашы продкі i на назвы, у які'х зафіксаваны пасады людзей праваслаунага культу: Дзякі, Ігумен, Папы, Панова Лука, Папоука, Папоуцы, Папоушчына, Рэут (званар), Рэутполе, Старцы (манах, духоуны настаунік веруючых). Часта населеныя пункты атрымоувалі назвы у залежнасці ад тыпу размешчанага паблізу ад ix культавага збудавання, месца захавання людзеи: Каплща, Манастыр,\nМанастыры, Монастырок, Скіток (жыллё манахау-пустыльнікау), Царковішча, Царкоуе, Царкоушчына. 3 праваслаунай царквой прама ці ускосна звязаны такія тапонімы, як Багі, Звонец (магчыма, ад ракі Звонка або расліны аналагічнай назвы: Званец), Званіца, Іконкі, Крыжы, Крыжоука, Крыжовы Лог, Кеты, Рызы, Свяціца, Святое, Святазер'е, Святоцк, Святы Дух, Хрост (варыянт транскрыпцыі ад слова хрэст), Храсты, Царкоунікі.\nЗдауна i па сённяшш дзень пэуная частка беларусау выспаведвае каталіцкую рэлігію, таму невыпадкова, што знайшлося i ей месца у нашай тапаніміі. 3 такой яе катэгорыі назавём наступныя: Баля-Касцельня, Біскупка (ад біскуп -- вышэйшае духоунае звание у католікау), Кальварыя (каталіцкае свяцілішча на месцы старажытных пахаванняу), Кляшторнае (кляштар--каталіцкі манастыр), Ксянзоушчына, Плебанішкі (ад літ. клебонас--ксёндз), Плябанауцы, Плябанцы, Падкасцельцы.\nШто ж датычыць тапонімау,звязаных з іудзействам i ісламам, прадстаунікі якіх здауна пасяліліся на беларускай зямлі, дык яны у назвах нашых населеных пунктау не засведчаны. I гэта не ад таго, што у яурэяу i татарау мо няма звычкі такімі словамі называць свае паселішчы. На карэнных тэрыторыях гэтых нацый даволі часта практыкуецца такое. Калі ж на Беларусі адсутнічаюць тапонімы іудзейскага i ісламскага паходжання, дык толькі таму, што тут гэтыя віды рэлігій не маглі дасягнуць такога пашырэння, каб займець сабе права на увасабленне у назвах населеных пунктау, дзе было сканцэнтравана яурэйскае ці татарскае насельніцтва.\nСваю размову з чытачом пра беларускую нацыя нальную тапанiмiю, якая ужо дауно пачала губляць самабытны характар з прычыны неабдуманых дзеянняу самiх жа людзей, амаль увесь час даводзiлася весцi у мiнорным тоне. А iнакш i нельга, бо куды нi кiнеш позiркам, усе адны aгpэxi. У выніку масавага перайменавання назвау населеных пунктау адбылося icтотнае разбурэнне нацыянальных асноу беларускай тапаніміі. Сёння яна уяуляе сабой па сутнасці механічны набор пустых, бессэнсауных слоу, не выконвае ролі захавальніцы гістарычных i духоуных традыцый беларускага народа, не увасабляе у сабе мясцовыя прыродна-геаграфічныя асаблівасці. У відавочную супярэчнасць з рэчаіснасцю прыйшлі тапонімы палітычнага, ідэалагізаванага характару, актыунымі творцамі якіх быу не народ, а розных рангау партыйныя i савецкія работнікі. Па ix жа віне i у большасці выпадкау мэта накіравана у тапанімічную тканіну нашай зямлі прасачылася багата слоу, якія не уласцівыя лексіцы беларускай мовы, што супярэчыць прынятай у свеце практыцы наймснавання геаграфічных аб'ектау.\nкурсовая работа "Назвы населеных пунктаў Беларусі" скачать\nДругие документы, подобные "Назвы населеных пунктаў Беларусі"


Друк па запыце: 10 пытанняў, якія трэба задаць сабе ў першую чаргу!\nБольшасць людзей засяроджваюць сваю ўвагу на такіх інструментах, як вэб-платформы, вэб-сайты, тэмы, убудовы і г.д. Большасць крам у Інтэрнэце (і нават у жыцці) выходзяць з ладу.\nКаб пазбегнуць удзелу ў гэтай цёмнай дэмакратыі, пазбягайце пасткі рабіць стаўкі на ўсё на інструменты і знайдзіце час, каб пераарыентавацца на асновы, асноўныя прычыны і працэс.\nМы не хочам, каб ваша мара аб стварэнні брэнда адзення развалілася і размылася, раздзіраючыся суровай рэальнасцю рынкаў.\n10 пытанняў і яшчэ не адно, каб вызначыць контуры вашага праекта. Кожны адказ, які вы дасце, адкрые (альбо зачыніць) дзверы для некалькіх варыянтаў. У канцы практыкаванні вы даведаецеся, якія аспекты вам трэба дапрацаваць, аптымізаваць і падрыхтаваць, каб даць вам максімум шанцаў і паслядоўнасці.\nДрук па запыце: 10 пытанняў, якія трэба задаць сабе ў першую чаргу! 12 снежня 2020 г.Tranquillus\nЧЫТАННЕ Як прадаць з YouTube, не паказваючы твар\nPrécédentСтварыце прыбытковы Інтэрнэт-бізнэс з IO SYSTEM\nSuivantDropshipping: Стварэнне прафесійнага крамы Shopify\nСтварыце рэзюмэ і суправаджальны ліст у Word 2016\nРэгіянальныя цэнтры рэагавання на кіберінцыдэнты: стварэнне структур у 7 рэгіёнах\nГігіена працы: падаўжэнне тэрміну медыцынскіх наведванняў і новыя абавязкі ўрача па працы


Анатоль Бледны: біяграфія артыста\nАнатоль Бледны - заслужаны артыст, дзеяч тэатра і кіно. Мужчына нарадзіўся ў пасляваенны час, а менавіта 14 красавіка 1949 г. у правінцыі.\nБацькі знакамітага акцёра былі далёкія ад творчасці - бацька працаваў ваенным і лічыў гэта пакліканнем ўсяго свайго жыцця. Менавіта таму хлопец пасля школы вырашыў таксама адслужыць у арміі. І не дзе-небудзь, а ў ракетных войсках стратэгічнага прызначэння. Зрэшты, служыць Анатолю не спадабалася - ён ведаў, што яго сапраўднае прызначэнне - гэта праца на сцэне.\nПасля войска прыйшла пара паступлення ў тэатральны інстытут. Без адмысловай працы, але з вялікай доляй хваляванні былі пераадоленыя ўсё уступныя экзамены і адборачныя конкурсы. Акрамя Шчукінскай вучэльні, Анатоль Бледны паступіў таксама ў МХАТ і ГІТІС, пераадолеўшы пасля першага конкурсу адразу трэці этап. Будучы далікатным светлавалосы юнакоў з бяздоннымі блакітнымі вачыма, ён імгненна пакараў сэрца экзаменатараў і заварожваў сваімі падрыхтаванымі нумарамі.\nПершым і сапраўдным месцам працы артыста стаў Калінінскі тэатр. Менавіта гэтая сцэна назаўжды запомніцца яму як выпрабаванне атрыманых падчас вучобы навыкаў і знаёмства з эмоцыямі гледача. Аднак няўдалы калектыў, у якім панавала беспакаранасць, стаў асноўнай прычынай сыходу - працаваць было практычна немагчыма.\nЗ невялікага гарадка Калініна сямейную пару (да таго часу Анатоль быў жанаты) вымусіў сысці Уладзімір Падольскі, запрасіўшы працаваць у трупе тэатра ў Калінінградзе. Тут Анатоль Бледны сыграў больш за трыццаць роляў, цалкам забяспечыўшы сваю сям'ю ўсім неабходным.\nНе ўсё было так вясёлкава, як хацелася б - момант крызісу наступіў і ў тэатральным асяроддзі. Пасля працяглага часу без грошай і працы, Святлана і Анатоль вырашаюць пераехаць у Варкуту. Яны аселі ў горадзе на доўгія восем гадоў, а за гэты час паставілі некалькі паспяховых спектакляў, падарожнічаючы са сваімі калегамі па тэрыторыі ўсяго Савецкага Саюза.\nДалей сям'я артыстаў перабралася ў Оренбург, ажыццявіўшы пастаноўку спектакля "Любоўны Пентагон". Прадстаўленне мела настолькі вялікі поспех, што ставілася ў тэатры на працягу пяці гадоў. Анатоль Бледны, фота якога можна ўбачыць у артыкуле, намінаваны на прэмію абласной адміністрацыяй. Падчас падвядзення вынікаў 1998 года Анатоль стаў уладальнікаў прэстыжнай узнагароды - "Арэнбургскай ліры".\nСям'я і нараджэнне дзяцей\nДзякуючы Калінінскім тэатру Анатоль Бледны пазнаёміўся і закахаўся ўсёй душой ў маладую дзяўчыну па імені Святлана. Менавіта гэтая жанчына ў будучым стане яго жонкай, нязменным саюзнікам і маці дваіх спадчыннікаў. Да таго ж дзяўчына апынулася не так простая, як магло здацца на першы погляд - Святлана была нашчадкам княскага роду і прадаўжальніцай старадаўняй прозвішчы. Падчас знаёмства з будучым мужам Святла ўжо адбылася на пасадзе памочніка рэжысёра і адчувала сябе ў тэатры як дома.\nУ пары з'явіўся доўгачаканы першынец Ілля, і зараз ужо з дзіцем на руках яны служылі тэатру.\nУ 1998 годзе ў Святланы і Анатоля нарадзілася другое дзіця - сын Філіп, які таксама рос на тэатральных падмостках. Дзякуючы пастаяннага знаходжанню ў гэтай атмасферы і прыроджанаму таленту, хлопчык ужо ў 10 гадоў выконваў ролю ў спектаклі "Любоўны Пентагон", а пасля і ў іншых сур'ёзных пастаноўках. На дадзены момант і Філіп, і Ілля Бледныя гуляюць у кіно, запатрабаваныя ў тэатральным асяроддзі.\nАмерыканская акторка Аманда Детмер: біяграфія, ролі ў кіно і асабістае жыццё\nФільм "Брыгада: Спадчыннік". Акцёры і ролі, рэжысёр\nФемінісцкі камедыйны баявік «Копы ў спадніцах". Акцёры, стваральнікі, сюжэт\nМеладрама "Слухаючы цішыню": акцёры, ролі, кароткі сюжэт\n"Клік: з пультам па жыцці". Акцёры, ролі і філасофска-псіхалагічны сэнс лёгкай камедыі\nЯк правільна здаць кроў на халестэрын: падрыхтоўка і расшыфроўка\nФіліпінскія хілерам - праўда ці медыцынскае махлярства?\nБітва на рацэ Альце 1068 года: прычыны і наступствы\nФутбаліст і трэнер Павел Гусеў\nІндычка ў духоўцы: рэцэпт прыгатавання\nКацёл "Навьен" - няспраўнасці. Насценны газавы кацёл "Навьен"\nШто лепш - "Зіртек" ці "Зодак" - для дзіцяці ад алергіі: апісанне прэпаратаў, дазоўка, водгукі


Водгук на трылогію Якуба Коласа "На ростанях". Месца і назначэнне жаночых вобразаў | Водгукі на прозу | Водгукі на вершы беларускіх паэтаў\nРаскрутка сайта в астрахани seo продвижение сайта в астрахани. . Серьги серебро купить серьги серебро deno-silver.ru.\nВодгук на трылогію Якуба Коласа "На ростанях". Месца і назначэнне жаночых вобразаў\nУзаемаадносіны Лабановіча і Ядвісі, дачкі падлоўчага Баранкевіча, адносяцца да ліку лепшых любоўных старонак беларускай прозы.\nМожна сказаць, што, прыехаўшы настаўнічаць, Лабановіч жыве прадчуваннем кахання. Прыгажосць, і ў тым ліку прыгажосць жаночая, не пакідае яго раўнадушным.\nКаханне Лабановіча да Ядвісі пачынаецца калі не з першага позірку, то, бадай, з першага знаемства. Ядвіся не такая прыгожая, як панна Марына ці Людміла, але за тое — настаўнік адчуў гэта адразу — багацей душой, праявамі ўнутранага жыцця.\nЛабановіч і Ядвіся толькі ўступаюць у жыцце, таму іх каханне — першае, нясмелае, юнацкае. і ён, і яна — натуры дастаткова гордыя, каб паступіцца сваім гонарам нават у імя каханнЯ.Калі ж гаварыць пра Ядвісю, то на яе псіхіку моцна падзейнічала жорсткае абыходжанне, здзекі, якія чыніў бацька над маці, з-за чаго тая маладой сышла ў магілу. Таму ў кожным мужчыне Ядвіся схільна бачыць тырана, "гэрада".\nЯдвіся — шырокая, багатая, няурымслівая натура, адна з тых дзяучат, якія самі не баяцца зрабіць першы крок у каханні. Раўнуе яна настаўніка да паннаў Людмілы ці Марыны, па вясне заносіць у яго пакой букецік кветак, прыладжывае ў кнігу запіску са шматзначнымі словамі "мілы... дурань" (а потым выкрадае яе), першая цалуе настаўніка, не дазволіўшы пацалаваць сябе.\nНазва ўсяму гэтаму адна — каханне. і ўсе ж не разгарэлася яно ў страсць, не стала сілай, якая б прадыктавала дзяучыне жыццёвае рашэнне. інтуітыўна Лабановіч адчувае душэўную Ядвісіну няустойлівасць мітусню супярэчлівых пачуццяу, таму, баючыся абразы, надае сваім прызнанням жартаўлівую форму.\nРазумная, дасціпная, прыгожая, Ядвіга часам здаецца калючай, аўтар нават параўновае яе з калючай грушкай. На самой справе, яна вельмі добрая. Толькі многа гора бачыла ў сям'і, каб быць бесклапотнай і вяселай, каб адразу раскрываць сваю душу перад людзьмі. У Ядвігі прыгожая тугая каса, такая самая, як была ў яе маці. аўтар не шкадуе фарбаў, каб перадаць духоўнае і фізічнае хараство Ядвігі. Перажыванні дзяучыны мы чытаем у яе разумных цемных ва чах, то вяселых, то гнеўных. Пісьменнік параноўвае яе то з ластавачкай, то са спуджанай дзікай птушкай. Ядзвіга можа адмовіцца ад шчасця, ад кахання, як бы цяжка гэта ні было, але ніколі не адмовіцца яна ад запаведнай мары аб незалежнасці і самастойнасці, ад намеру вырвацца на шырокі прастор жыцця. Пры першай жа магчымасці яна назаўседы пакідае Цельшына, як нялегка было ей развітацца з Лабановічам са сваімі марамі, і не бацька быў таму віной. Колас піша: "Яна сама так захацела".\nЛабановіч пакінуў Цельшынскую школу. Жыць у мясцінах, дзе ўсе нагадвала Ядвісю, першае, захліснуўшае ўсю істоту, але няудалае каханне, ён не здолеў бы. Нават ад'ехаўшы, чакае ліста ад Ядвісі, піша ў Хатовіцкую воласць знаемаму памочніку пісара Дубейку. Ліста няма. Так закончылася першая і, скажам, вельмі значная старонка душэўнай біяграфіі героя. Закончылася, як бачым, расчараваннем, але гэта далека не апошняе расчараванне, якое напаткае Лабановіча на жыццевых дарогах. Хто ж вінаваты, што двое прыгожых, блізкіх духоўнымі імкненнямі людзей не могуць сысціся, абараніць свае шчасце? Абставіны жыцця — толькі такі можа быць адказ. Адна з прычын гэтаму: цяжкія, пакутлівыя ўмовы Ядвісінага жыцця ў бацькавай сям'і, яе маладосць, жыццевая нявопытнасць.\nВольга Андросава — прафесійная рэвалюцыянерка, яна прайшла школу палітычнай барацьбы. Аб гэтым сведчыць акрэсленасць яе палітычных поглядаў, аўтарскі талент, добрае знаемства з канспірацыяй. Андросава — валявы чалавек, яе ўчынкамі кіруе адна страсть, адно перакананне: каб вызваліць народ, трэба знішчыць царізм. Шлях да гэтага ляжыць праз рэвалюцыю.\nЗначнае месца ў трылогіі займае вобраз рэвалю цыянэркі Вольгі Андросавай. Гэта зусім яшчэ маладая дзяучына, але акрэсленасць яе ў палітычных поглядаў, агітатарскі талент, што яна прайшла школу палітычнай барацьбы. Сустрэчы і размовы Лабановіча з Андросавай робяць яе дзейнасць больш асэнсаванай і мэтанакіраванай. Лабановіч перадае Андросавой вопыт як лепш пачаць работу ў школе. Яна вядзе гутаркі з Лабановічам на палітычныя тэмы. Андросава звяртае ўвагу Лабановіч на пытанне, над якім ён не раздумаў: дабро ён робіць народу, ці зло, забіваючы розум дзяцей, іх чыстыя душы ўсякаю казённай трухляцінай. Яна дапамагла зразумець паражэнне Расіі ў руска-японскай вайне. Сустрэча Лабановіча з гэтай мужнай рэвалюцыянеркай была значнай падзеяй у яго жыцці, бо яна памагла Лабановічу паверыць у рэвалюцыю, пераканала ў неабходнасці звязацца з падпольнай арганізаціяй.\nВольга Андросава — гэта лепшая прадстаўніцца той часці інтэлігентнайнай Расіі, якая сваей прапагандыстскай работай уносіла ў свядомасць сялянства магчымасць класавай барацьбы.


Кніга казак украінскага пісьменніка Міхайлы Слабашпіцкага выйшла па-беларуску\nПраз Афрыку — у свет душы\nОпубликовано: 26.08.2015 17:01:16\nУсё шырэйшай становіцца прастора беларуска-ўкраінскіх літаратурных зносін. На старонках беларускай літаратурна-мастацкай перыёдыкі з’яўляюцца новыя артыкулы пра стасункі дзвюх славянскіх літаратур, новыя пераклады ўкраінскай паэзіі, прозы. Галіна Тарасюк, Уладзімір Даніленка, Яраслава Паўлычка, Анатоль Дзімараў, Васіль Парцяк — іх творы ў апошні час з’явіліся на старонках часопіса “Полымя”, газеты “Літаратура і мастацтва”.\nА ў Выдавецкім доме “Звязда” пабачыла свет кніга казак празаіка Міхайлы Слабашпіцкага “Ці далёка да Афрыкі?”. Пад адной вокладкай — сем казак: “Ці далёка да Афрыкі?”, “Нашчадак тарпанаў”, “Слаўка і Жако”, “Папугай з асенняй галінкі”, “Дрэва на тратуары”, “Цінь-Цвірынь”, “Цінь-Цвірынь у заапарку”.\nУкраінскі пісьменнік з чуйным слыхам пранікае ў дзіцячую псіхалогію, апісвае стасункі дзятвы з навакольным светам. Скажам, казка “Дрэва на тратуары” — пра ўсе выдаткі гарадской экалогіі, пра абыякавасць і чуласць людзей, якія часам зусім не заўважаюць плыні жыцця. Твор яшчэ раз нагадае, наколькі мы залежныя ад змен у прыродзе, ды, разам з тым, наколькі мы ўсе адказныя за наваколле, за прыроду, што патрабуе ўвагі і павагі.\n“Нашчадак тарпанаў” — шчымлівы расповед пра любоў да жывёл. Сюжэт даволі просты: хлопчык прыязджае з горада ў вёску на летаванне, пачынаецца яго сяброўства са старым канём. Малы ўспрымае жывёлу як сябра, непакоіцца станам “нашчадка тарпанаў”... А казка “Ці далёка да Афрыкі?” — сапраўдны ўрок любові да роднага і разам з тым павагі да чужога. Кніга казак Міхайлы Слабашпіцкага — вялікае віртуальнае падарожжа, спакойная школа асветніцтва і выхавання, пазбаўленая лішняй дыдактыкі.\nДа знаёмства з М. Слабашпіцкім нагадаем: нарадзіўся ён у 1946 годзе. Закончыў факультэт журналістыкі Кіеўскага дзяржуніверсітэта. Працаваў рэдактарам аддзела крытыкі газеты “Літературна Україна”. З 1995 года — выканаўчы дырэктар Лігі ўкраінскіх мецэнатаў, дырэктар выдавецтва “Ярославів Вал”. З 2006 года — сакратар рады Нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны. Аўтар публіцыстычных, дакументальных, гістарычна-літаратурных твораў, аповесцяў і апавяданняў, адрасаваных дзецям. Вось некаторыя з яго кніг: “Поет із пекла (Тодось Осьмачка)” (за гэты твор ён адзначаны Нацыянальнай прэміяй імя Т. Шаўчэнкі за 2005 год), “Українець, який відмовився бути бідним” (пра Пятра Яцыка), “З голосу нашої Кліо”, “Марія Башкирцева” (гэты раман быў перакладзены на рускую і французкую мовы), “Що записано в книгу життя. Михайло Коцюбинський та інші”. Міхайла Слабашпіцкі — лаўрэат літаратурных прэмій імя Аляксандра Білецкага, Лесі Украінкі, Алены Пчолкі, Міхайлы Кацюбінскага, братоў Лепкіх.


14/05/2018 Сельская праўда Нам пішуць 0\nДзень вяселля бацькоў – асаблівае свята і для мяне, бо гэтае каханне падаравала мне жыццё…\nСонечнай раніцай Святлана з сяброўкай прыйшла на рэпетыцыю хору ў гарадскі Дом культуры, дзе рыхтавала сольны нумар. Дзяўчыну з цудоўным голасам прыкмеціў хлопец Валерый, які таксама спяваў у калектыве. Пасля рэпетыцыі маладых людзей прадставіў адзін аднаму кіраўнік Мікалай Зіноўеў, і гэтае знаёмства стала невыпадковым.\nДоўгія размовы, цёплыя сустрэчы нарадзілі пачуцці ў сэрцах Валерыя і Святланы. Праз некаторы час яны вырашылі назаўжды звязаць свае лёсы, таму сталі рыхтавацца да вяселля. Жылі душа ў душу, у сям’і панавалі каханне, павага і ўзаемаразуменне, але доўгі час не было самага галоўнага – дзетак. Нягледзячы на ўсе цяжкасці і выпрабаванні, нязгасным заставаўся агеньчык веры. На яго ў сям’ю Няменьшых нарэшце прыйшоў вялікі цуд – нарадзілася дзяўчынка! Якое ж імя выбраць для доўгачаканай сінявокай дачушкі? Адказ на пытанне дапамагла знайсці цікавая сустрэча.\nКаля царквы пасля службы сястра Святланы Лідзія ўбачыла манашку, падышла да яе, разгаварылася. Падзялілася і радаснай навіной аб нараджэнні дзіцяці, а суразмоўніца параіла даць дзяўчынцы імя Таццяна. На развітанне манашка зноў нагадала свае словы, крыкнула ўслед: “Толькі абавязкова Таццянай назавіце!” Так і зрабілі, тым больш нарадзілася дачка 24 студзеня – напярэдадні дня памяці святой пакутніцы Таццяны Рымскай.\nГэта гісторыя маіх бацькоў, якія і зараз не забываюць біблейскія словы: “Па веры вашай ды будзе вам”, жывуць у каханні і згодзе, падтрымліваюць адзін аднаго і знаходзяць кампрамісы ў нялёгкіх сітуацыях. Ведайце, што вы для мяне – прыклад любові, павагі і штодзённага шчасця. Мае дарагія, вялікі дзякуй вам за любоў і клопат, за кожнае імгненне побач з вамі!\nДля нашай сям’і 5 мая – асаблівая дата, таму што яна аб’яднала адразу два святы. У гэты дзень не толькі злучыліся два закаханыя сэрцы маіх бацькоў, але і з’явілася на свет мая матуля. Дарагія тата і мама! Разам з мужам віншуем вас са святочнымі падзеямі, жадаем моцнага здароўя і доўгіх гадоў жыцця. Тыя каштоўнасці, якія пануюць у вашых зносінах, цяпер пакладзены і ў аснову маёй сям’і.


У чым розніца паміж рН-электродам з адным і двайным злучэннем?\nад адміністратара 21-05-19\nPH-электроды адрозніваюцца па розных напрамках; ад формы наканечніка, злучэння, матэрыялу і залівання. Ключавая розніца заключаецца ў тым, ці ёсць у электрода адзіны або двайны пераход. Як працуюць рН-электроды? Камбінаваныя электроды рН працуюць, маючы зондзіруючыя паўэлементы (срэбра, пакрытае AgCl ...\nПрыбор BOQU у Акватэх, Кітай, 2021 год\nAquatech China - найбуйнейшая міжнародная выстава вады ў Кітаі ў галіне тэхналагічных, пітных і сцёкавых вод. Выстава служыць месцам сустрэчы ўсіх лідэраў рынку азіяцкага воднага сектара. Aquatech Кітай факусуюць на прадуктах і паслугах з ...\nІнструмент BOQU на выставе IE Expo China 2021\nЯк вядучае экалагічнае шоў у Азіі, выстава IE China 2022 прапануе эфектыўную бізнес-сеткавую платформу для кітайскіх і міжнародных спецыялістаў у экалагічным сектары і суправаджаецца першакласнай праграмай навукова-тэхнічных канферэнцый. Гэта ідэя ...


Выстава ручнога ткацтва Святланы Баранкоўскай «RAD№О»\n8 ліпеня (серада) 2015 года а 17-й гадзіне ў ВУП "Рэспубліканская мастацкая галерэя" ГА "Беларускі саюз мастакоў" (Палац мастацтва, вул. Казлова, 3, г. Мінск) адбудзецца адкрыццё персанальнай мастацкай выставы Святланы БАРАНКОЎСКАЙ «RAD№О».\nСвятлана Баранкоўская скончыла Віцебскі тэхналагічны тэхнікум, атрымаўшы спецыяльнасць "мадэльер-канструктар жаночага адзення". Вучылася ў Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце на кафедры мастацкага праектавання вырабаў тэкстыльнай і лёгкай прамысловасці па спецыяльнасці "ткацтва". Выкладала малюнак, жывапіс, гісторыю мастацтва і архітэктуры Беларусі, , гісторыю сусветнага мастацтва ў сярэдняй школе №25 і ў дзіцячай мастацкай школе №1. Была распрацоўшчыкам праграмы па прадмеце “Гісторыя мастацтва і архітэктуры Беларусі”, рэцэнзентам праграмы “Гісторыя мастацтва і архітэктуры Беларусі” для сярэдніх спецыяльных навучальных установаў на спецыяльнасці “Архітэктура”.З 1992 г. была ўдзельніцай гарадскіх, рэспубліканскіх і міжнародных выстаў (Масква, Даўгаўпілс, Смаленск, Франкфурт-на-Одэры, Гданьск, Беласток, Рэбург, Гарш, Гайнаўка, Таллінн, Мінск) Мастацкія працы выстаўляліся і ў абласных цэнтрах Беларусі, і ў вялікай колькасці раённых цэнтраў. З таго часу было арганізавана і 20 персанальных выстаў - “Одна связующая нить”, “Крывічанка”, “Альгердавым шляхам”, «Альгердава спадчына ”, «Жывыя» і іншыя. У 1998г. атрымала дыплом 2 ступені ў рэспубліканскай выставе “Новыя імёны”, у 2011 г., у першым біенале «Квадратный метр – свое пространство» - дыплом за лепшую працу, выкананую ў традыцыйнай тэхніцы габелена ў намінацыі «Поэтика образа» ( Масква, Расія) Некаторыя габелены захоўваюцца ў прыватных калекцыях - у Нямеччыне, Польшчы, Латвіі, Расіі, Ізраілі, Нарвегіі, Фанцыі, Бельгіі, Англіі, Іспаніі, Турцыі, Украіне.З 2003г. – сябра грамадскага аб'яднання "Беларускі саюз мастакоў", са снежня 2013г. – старшыня Віцебскай абласной арганізацыі ГА "БСМ".\nRad№0 – утрыманне ўласнага ценю ў выглядзе знятай магіі. Амаль чараўніцтва з сэнсаў і літар, радкоў і палотнаў, асновы і ўтка…\nНатуральны голас любога габелену заўжды пачынаецца ад нулявога радка. І нараджаецца Космас, дзе чалавек есць часткай роўнасці ўсяго перад усім, а найперш перад дабрыней, любоўю, мастацтвам.\nПалатно адбываецца і тчэцца павольна, на даўгім дыханні, яно стрымлівае пачуцці, каб даклакна ўкласціся ў саму структуру. Як нататкі міфапаэтычнай мадэлі Сусвету. Як новыя альтэрнатыўныя формы жыцця.\nІ справа тут не ў сюжэце, не ў кампазіцыі, а ў даўгім дыханні самой тэхналогіі ткацтва. Гэтая чароўная тэхналогія дэмістыфікуе прыроду, стварае іншую natura naturans. У ей побытавыя рухі і рытмы сваей сакральнай традыцыйнасцю і паўторамі нараджаюць сакральныя тэксты. Рытмічны строй пругка, як шэрагі падзеяў жыцця, як музыка, як рост дрэваў, як змены цяпла і сцюжы, уваходзіць у палатно. Укладае радок за радком настрой, працяглую эмоцыю шчасця творчасці. Ткацтва адбываецца як своеасаблівая мастацка-філасофская з’ява, якая ў абагульненых вобразах дапамагае асэнсаваць унутраную прастору – духоўны шлях чалавека. Натуральны стан асобы на такім шляху – быць шчаслівым.\nУ габелене адным з самых значных крытэрыяў з’яўляецца структура. Дыспут паміж неадпаведнасцю візуальнага утварэння і тым, што адчуваецца пры дотыку рукамі, выклікае адрыў ад традыцыйнага разумення і поглядаў на сістэму каштоўнасцяў. Жорсткія і халодныя аб’екты сучаснасці прераўтвараюцца мяккімі матэрыяламі ў гіперрэалістычнную пачуццевасць. Так нараджаецца новы сэнс, новы культурніцкі знак, але ен і есць самым старажытным.\nІ ці так неабходна ў гэтым свеце паняцце верха і ніза, калі адзіна важна - вечны агульны рытм? Выразныя знакі на мяжы эфектных і вольных візуальных асацыяцый, вытанчаных музычных інтанацыях і гучных паэтычных метафарах пры змяненні ракурсу праходзяць цікавы і захапляльны працэсс пераўтварэняў. Хісткая і ненадакучлівая мадыфікацыя прасторы нараджае адчуванне шэрага шуму, ягонае імкненне ачысціцца да белі, да чысціні.\nРучное ткацтва - гэта дом для любога народу, які ведае тэхналогію перапляцення асновы і ўтка. Тут ажывае памяць і сыходзіць страх аб згубе памяці, ад страты мінулага, ад разгубленасці і самоты ў вялікім свеце. Вынікам гэтага – абарона і прамова аб сучаснасці праз напрацаваныя тэхнікі. Захаванне традыцыі у ткацтве працуе на глыбінным узроўні, пераводзячы перыферыйныя сэнсы ў асноўныя.\nФактура, што родзіць рукамі прастору, і што нараджае сама тугу па працы рукамі, ужо есць каштоўнасцю. І дае спадеў на тое, што яшчэ магчыма плесці матэрыю свайго жыцця, прытрымліваць яе пальцамі, нанізваць узоры карункаў і вузельчыкаў, адчуваць яе празрыстасць, трываласць і бясконцасць. Гэтая магчымасць звязваць абарванае, распускаць непатрэбнае ці дрэннае і працягваць радок з радком вязаць далей, адчуваючы суворае напружанне.\nГабелен – мастацтва для пакояў і палацаў. Ен не збівае з ног, не рэжа вока, не падаўляе і не засмучае нават у самых дзёрзкіх сваіх эксперыментах. Проста і павольна тканая таямніца ўпаўзае ў душу, захопліваючы яе не сілай, а пяшчотай. Паветра і святло габелена змешваюцца з наваколлем, быццам прарастаючы ў яго. У ім рытмы паганскага шчасця і хрысціянскай самоты арганічна суіснуюць і спяваюць гімны сучаснасці. Адсочаныя і заблытаныя ў нітках воўны пругкія паэтычныя хвалі ціха кажуць аб тым, як эмоцыя, пачуцці забіўшыся ў палатно, самі робяць выявы. На ўзроўні музыкі разгадваюцца транскрыпцыі вады, неба, зямлі. Гэта спроба зусім іншага стылю візуальнага апавядання.\nРадно – грубае палатно хатняй вытворчасці. Яно заўжды пачынаецца з асновы і самага першага радку, які стварае нізку палатна, з якога нараджаецца прамень новага твору.\nRad№0 – тое роднае, што дае моцы жыць здабыткамі продкаў, ітое, што крочыць у будучыню.\nRad№0 – гэта родныя, радзіма, нараджэнне…\nRad№0 , “рад нумар зэро”, схаваны рад, той, у якім яшчэ не ведма, што будзе, які яшчэ не пракладзены, які яшчэ мара, які нават пакуль не стаўся эскізам… Метафізічны нуль у шэрагу сімвалічных лічбаў, абазначэнне Перашапачатковай Пустэчы, альбо Усяленскай Магчымасці, з якой узнікае свет з’яў.\nRad№0 – гэта не справаздача аб зробленым і дасягнутым. Гэта новыя думкі аб вечным\nВыставу можна наведаць: з 8 па 19 ліпеня 2015 года, штодзень з 11.00 да 19.00.\nТэлефоны для даведак: (017) 288-15-49 – Палац мастацтва; (017) 296-67-84 – Беларускі саюз мастакоў.\nЗ інфармацыяй пра мінулыя, дзеючыя і будучыя выставы можна азнаёміцца на сайце Беларускага саюза мастакоў: www.belartunion.by, таксама на старонцы Палаца мастацтва ў Facebook: https://www.facebook.com/mastatstva.


Наша слова, 25 (1124) 2013 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2013-06-19\nЯ хачу расказаць пра Васіля Быкава як пра аднаго з самых вядомых беларускіх палітыкаў другой паловы дваццатага стагоддзя. Справа ў тым, што першы раз ён стаў палітыкам у часы перабудовы, калі, будучы беспартыйным, але Героем Сацыялістычнай Працы, быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савету СССР. І вось яны разам з другім дэпутатам-беларусам, вядомым пісьменнікам Алесем Адамовічам, зрабілі ўсё магчымае і немагчымае, каб і ў БССР перабудова пачала дзейнічаць. І дзякуючы ім з’явіліся ўнікальныя публікацыі ў часопісе "Огонёк", іншых саюзных выданнях. І крылатае выслоўе пра Беларусь як Вандэю перабудовы, выказанае Адамовічам і падтрыманае Быкавым, адыграла вялікую ролю ў Беларусі, і дэмакратычныя сілы стварылі Беларускі Народны Фронт менавіта дзякуючы Васілю Быкаву.


Памылка 404. Чаму ўлады інфармуюць пра выбары толькі па-расейску – скарга - Віцебская вясна\nСкрын старонкі абласнога выбаркаму\n“Патрабую выправіць парушэньні заканадаўства і абавязаць адказныя ворганы стварыць на беларускай дзяржаўнай мове старонкі інтэрнэт-рэсурсаў, якія датычныя да выбарчай кампаніі 2019 году”, – гаворыцца ў скарзе Канстанціна Смолікава.\nУ прыватнасьці, ён называе сайт Віцебскага аблвыканкаму, старонкі Віцебскага і Наваполацкага гарвыканкамаў, а таксама ўсіх раённых выканаўчых камітэтаў Віцебскай вобласьці.\nСтаронка самой абласной камісіі па выбарах, куды скардзіцца Смолікаў, таксама ня мае беларускамоўнай вэрсіі.\nПераключыўшыся, напрыклад, на беларускамоўную вэрсію сайту Віцебскага гарвыканкаму, карыстальнікі трапляюць на анонсы падзеяў ХХVIII фэстывалю “Славянскі базар”, які даўно скончыўся. Людзі трапляюць у мінулае. Пра выбарчыя банэры на старонцы няма і гаворкі.\n“Такое парушэньне заканадаўства зьяўляецца вельмі паказальным”, – заўважае ў скарзе Канстанцін Смолікаў. Патрабуе неадкладна яго выправіць.\nГод таму, у жніўні 2018 году, “Віцебская вясна” пісала, што беларускамоўныя вэрсіі маюць толькі чатыры з 23-х сайтаў выканкамаў на Віцебшчыне.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Квір у Віцебску. Моладзь паразважала пра правы сэксуальных меншасьцяў


Белыя хрызантэмы для камбайнераў\t. 21.by\nБелыя хрызантэмы для камбайнераў\n07.08.2018 — Разное | Мінская праўда\nАмаль адначасова сцяжкі пераможцаў паднялі над сваімі збожжаўборачнымі камбайнамі механізатары адкрытых акцыянерных таварыстваў «Гарадзілава» і «Селеўцы».\nСтаршы камбайнер Юрый Арловіч і камбайнер Юрый Варпаховіч разам працуюць чацвёрты год. Гэты дуэт заявіў пра сябе яшчэ ў мінулым годзе. А сёлета, намалаціўшы больш за тысячу тон зерня новага ўраджаю аднымі з першых, свой вынік пацвердзілі. У ААТ «Гарадзілава» маладзёжны экіпаж у складзе двух Юрыяў хваляць. А яны ў сваю чаргу не шкадуюць цёплых слоў у адрас калег, з якімі робяць агульную справу. Адзначаюць добрую арганізацыю ўборачнай кампаніі, добрае харчаванне, ну і, канешне ж, магчымасць зарабіць немалыя грошы.\n«Працуем мы на камбайне «Палессе GS12», – махае Юрый Варпаховіч у бок машыны, – ён новы, і тым не менш кожны рабочы дзень пачынаецца з агляду тэхнікі, ліквідацыі дробных няспраўнасцей...».\nУ полі хлопцы ад світання да цямна. Надзейны сямейны тыл забяспечваюць жанчыны – жонкі Дар’я і Крысціна. На іх і дом, і агарод, пад іх апекай дзеці. «Заробленыя грошы на што патраціце?» – пытаюся ў пераможцаў жніва. «На сям’ю!» – кажуць яны ў адзін голас і спяшаюцца да свайго камбайна...\nЯшчэ адзін маладзёжны экіпаж пераадолеў тысячны рубеж па намалоту збожжа новага ўраджаю – з адкрытага акцыянернага таварыства «Селеўцы». Братоў Віталя і Арцёма Кулікоў віншавалі таксама на рабочым месцы. Сямейнай справай жніво для іх стала тры гады таму. Прызнаюцца, што ў адной кабіне камфортна, а вось ці лёгка – трэба яшчэ падумаць. Работа патрабуе і акуратнасці, і ўважлівасці, і пэўных ведаў, стараннасці. У мінулым годзе хлопцы намалацілі 1500 тон зерня. Колькі атрымаецца сёлета – пакажа час.\nІ Віталь, і Арцём да работы прывычныя. Нарадзіліся і выраслі ў вёсцы, з дзяцінства дапамагалі бацькам. «У мамы з татам нас пяцёра, – дапаўняючы адзін аднаго, расказваюць браты. – І ўсе – хлопцы».\nІх малая радзіма – вёска Доры, што ў Валожынскім раёне. На працу дабіраюцца штодзень за 11 кіламетраў. Для ўладальнікаў аўтамабіляў адлегласць проста смешная. У вялікіх гарадах народ траціць на дарогу гадзіны, яны – каля 20 хвілін.\nВіталь у гаспадарцы працуе круглы год. А Арцём толькі летам, на час уборачнай, ён па прафесіі выратавальнік. Яшчэ адзін іх брат – Дзмітрый – аграном. Дарэчы, да нядаўняга часу ён таксама працаваў у «Селеўцах». І нават быў пераможцам у намінацыі «Малады лідар Міншчыны».\nПавіншаваць герояў жніва з тысячным намалотам на поле прыехалі старшыня райвыканкама Аляксандр Яхнавец, старшыня райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Уладзімір Саланенка, кіраўнікі гаспадаркі, самадзейныя артысты.\nУсім маладзёжным экіпажам былі ўручаны граматы, вымпелы, падарункі ад БРСМ, грашовыя прэміі і букеты белых хрызантэм, якія дужыя мужчынскія рукі трымалі неяк па-асабліваму далікатна.\nАмаль адначасова сцяжкі пераможцаў паднялі над сваімі збожжаўборачнымі камбайнамі механізатары адкрытых акцыянерных таварыстваў «Гарадзілава» і «Селеўцы». ...\nПочему о БелТА позаботились, а о Лебедько нет?\nгостиница визит в бишкеке\nмуж обувь вот


Школьнік у Стоўбцах забіў настаўніцу і вучня | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здарэннi » Школьнік у Стоўбцах забіў настаўніцу і вучня\nШкольнік ў Стоўбцах напаў з нажом на настаўніцу і двух дзяцей, паведамілі БЕЛТА ва УУС Мінаблвыканкама.\nПаведамленне аб здарэнні ў сярэдняй школе №2 паступіла сёння ў 8.05. Па папярэдніх дадзеных, адзін з вучняў школы нанёс нажавыя раненні настаўніцы і двум вучням. "На месца неадкладна адправіліся супрацоўнікі міліцыі. Нападнік пакуль не затрыманы. Зараз у шасці раёнах Мінскай вобласці ўведзены спецыяльны план" Сірэна ", - праінфармавалі ў міліцыі.\nНа месца выбыла кіраўніцтва УУС Мінаблвыканкама.\nСледчы камітэт у тэлеграм-канале паведамляе, што старшакласнік 2003 года нараджэння, у ходзе раптоўна ўзніклага канфлікту прычыніў нажавыя раненні настаўніку і некалькім вучням. Ад атрыманых раненняў настаўнік і адзін вучань 2001 года нараджэння памерлі. Акрамя таго, яшчэ два школьнікі шпіталізаваны.\nПадазраваны затрыманы супрацоўнікамі міліцыі.\nПрэс-сакратар Міністэрства аховы здароўя Юлія Бородун удакладніла, што два пацярпелыя хлопчыкі ўжо праапераваныя. Зараз яны знаходзяцца ў Стаўбцоўскай цэнтральнай раённай бальніцы. Урачы рабілі ўсё магчымае для стабілізацыі іх стану. Для кансультацый выехалі спецыялісты з вобласці.\n- Па папярэдніх дадзеных, падазраваны ў нападзе вучань 10-га класа прыйшоў у школу каля 7.40. Ён паставіў партфель, і выйшаў з кабінета. Затым вярнуўся, і напаў на настаўніцу гісторыі, якая павінна была весці першы ўрок. За педагога паспрабавалі ўступіцца два аднакласнікі. Яны атрымалі раненні. Пасля гэтага падазраваны выбег з класа, і зайшоў у суседні кабінет, дзе напаў на вучня 11-га класа. 17-гадовы школьнік у выніку нападу загінуў, - паведаміў tut.by афіцыйны прадстаўнік Следчага камітэта Сяргей Кабаковіч.\nРаспачата крымінальная справа па артыкуле 139 КК (забойства).\nЗагінулага хлопчыка звалі Аляксандр, ён вучыўся ў 11-м класе.\n«Саша быў разумны, вельмі мэтанакіраваны хлопчык. Добра вучыўся, не быў у дрэнных кампаніях. Ён вучыў гісторыю і хацеў паступаць у Польшчу на палітолага», - распавялі родныя загінулага падлетка.\nУдар прыйшоўся Сашы ззаду ў шыю. Мяркуюць, што той, хто нападаў, цэліўся туды свядома. Пакуль не вядома, ці былі знаёмыя паміж сабой падазраваны ў нападзе і загінулы хлопчык.\nПацярпелыя пры нападзе ў Стаўбцоўскай школе знаходзяцца ў стабільна цяжкім стане\nПра гэта журналістам паведаміў загадчык хірургічнага аддзялення Стаўбцоўскай ЦРБ Дзмітрый Пляскач.\nЦяпер школьнікі знаходзяцца ў рэанімацыі пад пастаянным наглядам лекараў. "Пацыенты паступалі паміж 8.00 і 9.00 ў цяжкім стане. Загадзя было вядома, што іх вязуць, таму разгарнулі аперацыйныя. Яны былі праапераваныя. Цяпер іх стан цяжкі стабільнае", - сказаў лекар.\nУ пацярпелых нажавыя раненні. "Аперавалі мясцовыя лекары. Улічваючы неардынарнасць сітуацыі, запрошаныя таксама спецыялісты з Мінскай абласной клінічнай бальніцы. Яны прыбылі і аказалі ўсю неабходную дапамогу", - распавёў Дзмітрый Пляскач. Аперавалі пяць дактароў: двое - аднаго пацыента і трое - іншага.\nФота: Telegram-канал Следчага камітэта\n473 Абнародаваны рэзультаты exit poll на выбарах Прэзідэнта


7 пар абутку, якія вясной 2021 года будуць насіць усе - Мода 2022\n7 пар абутку, якія вясной 2021 года будуць насіць усе\nНаперадзе ў нас летні сезон з багаццем туфляў, басаножак, сандаль і в'етнамак. А што ж насіць зараз, у міжсезонне?\nУ гэтым сезоне ў арсенале брэндаў прадстаўлена разнастайнасць батыльёнаў і грубых чаравік, абутку з перфарацыяй, металічным мысам і квадратным носам, а таксама лакаваныя мадэлі і разнастайныя адценні ружовага.\nТакім чынам, разгледзім падрабязней.\nУсе таксама актуальныя і даўно сталі базай для міжсезоння. Гэта самы ўніверсальны абутак, які выручыць у перыяд нестабільнага надвор'я і будзе выдатна спалучацца як з сукенкамі, якія ляцяць, так і з любімымі відамі штаноў.\nПамятаеце 90-я? Сёння, вядома, такі абутак выглядае некалькі інакш і з'яўляецца актуальным трэндам ужо не першы сезон. Яна таксама лёгка камбінуецца з рознымі стылямі, падыходзіць як пад сукенкі і спадніцы, так і пад джынсы і штаны.\nЖадаеце быць у цэнтры ўвагі? Вам сюды. Спалучэнне ўніверсальнага колеру, эфектнага матэрыялу і трэндавага дызайну робіць такі абутак яркай дэталлю любой выявы.\nКалі вы любіце металічныя дэталі ў выяве, то гэты трэнд для вас. Такі абутак падыдзе да дэніму і прамым штанам, таксама будзе выйгрышна глядзецца на кантрасце з рамантычнымі сукенкамі.\nКаўбойскія чаравікі актуальныя заўсёды. Іх дызайн некалькі змяняецца ад сезону да сезону, але гэта зручны і практычны абутак, які выдатна спалучаецца практычна з любым адзеннем.\nТрэнд сезона вясна-лета 2021. Батыльёны ў дробную сетку асабліва пакахаліся дызайнерам і часта сустракаюцца на паказах. Іх камфортна насіць нават у цёплае надвор'е, таму калі вы хочаце выглядаць нестандартна - смела выбірайце перфараваны абутак.\nУ гэтым сезоне ружовы ў топе. Гэта адзін з самых запатрабаваных колераў, модніцы сапраўды не застануцца абыякавымі. Нароўні з адзеннем у каляровай гаме ад далікатна-ружовага да разнастайных адценняў фуксіі, абутак таксама не адстае.


Педагагічнае мастацтва з французскім акцэнтам | Настаўніцкая газета\nПедагагічнае мастацтва з французскім акцэнтам\n13.12.2016 - 10:27Людзі адукацыі\nНастаўніцу замежнай мовы гімназіі № 8 Віцебска Ганну Прашкевіч калегі, у тым ліку з многіх краін свету, паважаюць як таленавітага творцу і аднаго з лепшых прадстаўнікоў сваёй прафесіі.\nПадчас размовы з настаўніцай складваецца ўражанне, нібыта з дзяцінства французская для яе, што называецца, мова душы: Ганна Аляксандраўна не проста віртуозна валодае прадметам, а літаральна выпраменьвае вытанчаны парыжскі шарм, у любым калектыве адразу прыцягвае да сябе ўвагу і становіцца сэрцам творчай каманды. Цяжка паверыць, але калісьці будучая настаўніца, тады яшчэ вучаніца віцебскай сярэдняй школы № 36, французскую мову не любіла і адзнакі па ёй мела далёка не лепшыя. Усё змянілася дзякуючы педагогу Таццяне Кажарынай, міжнароднаму супрацоўніцтву і новаму праекту па абмене навучэнцамі. Нашай гераіні настолькі захацелася ў гэтым паўдзельнічаць, што ўжо праз год напружанай працы яна дасягнула сваёй мэты і свабодна размаўляла па-французску. Тым не менш у будучыні бачыла сябе не інакш як студэнткай мастацка-графічнага факультэта. На фарміраванне будучага педагога велізарны ўплыў аказала бабуля: яна, маючы толькі два класы сельскай пасляваеннай школы, змагла прывіць унучцы любоў да літаратуры і вучылася разам з ёй. У старшых класах да школьніцы прыйшло ўсведамленне: мастацтва — ключ, які можна прымяніць у любой прафесіі. Знакавым для дзяўчыны стала знаёмства з настаўніцай французскай мовы сярэдняй школы № 11 (туды Ганна перавялася пасля дзевяці класаў) Нінай Клокавай. Наколькі па-мацярынску яна апякала сваіх вучняў, можна зразумець на наступным прыкладзе: калі Г.Прашкевіч вырашыла паступаць у лінгвістычны ўніверсітэт, Ніна Мар’янаўна адправілася разам з ёй у Мінск, і ніхто не ўспрымаў гэта як нешта выключнае. Дзе яшчэ быць педагогу ў адказны момант, як не побач з дзіцем? Для залічэння тады не хапіла паловы прахаднога бала, і абітурыентка вярнулася ў Віцебск. Паступіла спачатку ў каледж мастацкіх рамёстваў на аддзяленне справаводства, а потым па рэкамендацыі сяброў — у Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт.\n— Выкладчыкі ПДУ далі нам, невялічкай дружнай групе “французаў”, проста ўніверсальную падрыхтоўку — ад прадмета і методыкі яго выкладання да тэатральнага мастацтва і вершаскладання, — гаворыць Ганна Прашкевіч. — Усе настаўнікі з майго патоку зараз паспяхова творча рэалізоўваюцца ў прафесіі.\nНе стала выключэннем і Ганна Аляксандраўна. Спачатку яна працавала настаўніцай замежнай мовы ў сярэдняй школе № 17, а потым — у гімназіі № 8 Віцебска. З яе ўдзелам у гімназіі рэалізаваны шэраг цікавых праектаў, створаны лінгватэатральны клуб “Пазл”, які штогод прымае ўдзел у конкурсах аматарскіх тэатраў рознага ўзроўню. З гэтага навучальнага года французская мова ў гімназіі выкладаецца з 7 класа як другая замежная.\n— Мы па апошнім слове педагагічнай навукі развіваем камунікатыўныя навыкі, дзеці прыкладаюць да вучобы шмат намаганняў. Але атрымліваецца, што яны не прымяняюць на практыцы свае веды: няма моўнага асяроддзя, — сцвярджае настаўніца. — Я вельмі хутка пераканалася: дзяцей трэба найперш вучыць правільнаму выкарыстанню атрыманых ведаў, каб вучні ў любой сітуацыі адчувалі сябе як рыба ў вадзе не толькі па ўзроўні ведаў, але і па здольнасці іх прымяніць. Дзейнасны падыход, праектная дзейнасць, конкурсы дапамагаюць дзецям не толькі зразумець, навошта ім ведаць замежную мову, але і паказваюць, што мова — гэта шлях да развіцця здольнасцей, самарэалізацыі і прафесійнага самавызначэння.\nГэты год для Ганны Аляксандраўны незвычайны. Яна стала абсалютнай пераможцай прэстыжнага міжнароднага прафесійнага спаборніцтва — конкурсу Professeur de Franзais du Monde сярод настаўнікаў, якія выкладаюць французскую мову як замежную, і паўдзельнічала ў кангрэсе Міжнароднай федэрацыі выкладчыкаў французскай мовы ў бельгійскім Льежы.\n— Шкада, што сістэма інфармавання аб прафесійных конкурсах у нас фактычна не дзейнічае. Аб Professeur de Franзais du Monde я даведалася выпадкова і напачатку маштабаў падзеі не ўяўляла, — расказвае пераможца. — Літаральна ўскочыла ў апошні вагон, таму што інфармацыю знайшла ў верасні, калі завяршаўся тэрмін падачы матэрыялаў. Пад Новы год прыйшла вестка, што я трапіла ў тройку фіналістаў з 300 заявак з Усходняй і Цэнтральнай Еўропы, а ў сакавіку — паведамленне аб маёй перамозе сярод 24 фіналістаў з усяго свету. Я атрымала запрашэнне ў Льежы на кангрэс Міжнароднай федэрацыі выкладчыкаў французскай мовы, на якім прысутнічала больш за 1600 чалавек, у прыватнасці, добра былі прадстаўлены расійскія асацыяцыі. З Беларусі я была адна. Незабыўныя імгненні перажыла ў Зялёным пакоі Льежскага палаца, калі нечакана высветлілася, што ўсе прысутныя кіраўнікі франкафонных асацыяцый завочна — па конкурснай рабоце — былі са мной знаёмы.\nЗараз Ганна Прашкевіч працуе над сумесным праектам з іспанскімі калегамі, якія таксама выкладаюць для пачаткоўцаў французскую мову як другую замежную. Разам з дзецьмі настаўніца працягвае работу з неалагізмамі, што прыйшлі ў французскую мову з іншых франкафонных краін, па праекце “Скажы мне 10 слоў па-французску”. Віцяблянка мае запрашэнні ад кіраўнікоў нацыянальных асацыяцый наведаць Бельгію, Японію, Марока.\n— Калегі запрашаюць мяне як выкладчыка і мастака, таму што я працягваю займацца жывапісам, графікай. Гэта актуальна, — тлумачыць Ганна Аляксандраўна. — Так, зараз я працую над сумесным паэтычным зборнікам са старшынёй мараканскай асацыяцыі: ілюструю яго вершы або ён складае вершы па матывах маіх малюнкаў. Маімі ілюстрацыямі славянскіх легенд, якія суправаджаюцца мастацкімі перакладамі на французскую мову, зацікавіўся адзін з універсітэтаў Францыі. Але галоўнае, што дзеці бачаць прыклад, які пераконвае: нельга спыняцца на дасягнутым, трэба расці, шукаць, ствараць, вучыцца ў школьныя, універсітэцкія гады і пасля — гэта абавязковая ўмова гарманічнага развіцця асобы, неад’емная частка жыцця.


Карл XII — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Карл XII, кароль шведскі)\nКарл XII (шведск.: Karl XII) (17 чэрвеня 1682 — 30 лістапада 1718) — кароль Швецыі ў 1697—1718, палкаводзец, які патраціў большую частку свайго царствавання на працяглыя войны ў Еўропе. Карл XII узышоў на трон пасля смерці бацькі Карла XI ва ўзросце 15 гадоў і надоўга пакінуў краіну праз 3 гады, прыступіўшы да шматлікіх ваенных кампаній за межамі краіны з мэтай канчаткова зрабіць Швецыю дамінуючай сілай у Паўночнай Еўропе.\n5 красавіка 1697 — 30 лістапада 1718\n27 чэрвеня 1682(1682-06-27)[…]\n11 снежня 1718(1718-12-11) (36 гадоў)\nКарл XII на Вікісховішчы\n1 Дацкая кампанія\n2 Паўночная вайна\n2.1 Бітва пры Нарве\nАсноўны артыкул: Дацкая кампанія Карла XII\nЯго юнацкія авантуры далі падставу іншым краінам уварвацца ў Швецыю. Польшча з Саксоніяй, Данія з Нарвегіяй і Расія стварылі кааліцыю супраць Швецыі для ўдзелу ў Паўночнай вайне. Але Карл XII аказаўся больш праніклівым, чым можна было падумаць.\nПершая ваенная кампанія Карла была накіравана супраць Даніі, каралём якой быў у той час яго стрыечны брат Фрэдэрык IV Дацкі, які пагражаў шведскаму саюзніку Фрыдрыху IV Гольштэйн-Гаторпскаму, іншаму стрыечнаму брату Карла XII, жанатаму на яго сястры Хедвіг-Сафіі. Данія запрасіла мір, аднак узвышэнне Швецыі на Балтыцы выклікала незадаволенасць у двух буйных суседзяў: у польскага караля Аўгуста II, што прыходзіла кузенам і Карлу XII і Фрэдэрыку IV Дацкаму, а таксама ў рускага цара Пятра I.\nБітва пры НарвеПравіць\nАсноўны артыкул: Бітва пры Нарве\nРасія заняла Інгрыю, рускія войскі ўварваліся ў шведскія правінцыі Лівонію і Эстляндыю, аблажыў крэпасці Нарва і Іван-горад. Карл высадзіўся ў Прыбалтыцы, дзе запрацівіўся гэтаму захопу, напаўшы на рускую армію пад камандаваннем герцага дэ Кроа пры Нарве. У гэтай упартай бітве рускае войска лікава пераўзыходзіла шведскую армію. Наступаючы пад прыкрыццём снежнай пургі, шведы раскалолі рускую армію напалам. Многія замежныя афіцэры на чале з дэ Кроа тут жа перайшлі на бок шведаў. Нядаўна сфарміраваныя рускія палкі пачалі бязладны адыход да свайго правым флангу, дзе знаходзіўся мост праз раку Нарва. Мост паваліўся. На левым флангу конніца, якой камандаваў ваявода Шереметаў, убачыўшы ўцёкі іншых частак, паддалася агульнай паніцы і кінулася праз раку ўплаў. Нягледзячы на тое, што Сямёнаўскі і Праабражэнскі палкі змаглі спыніць атаку шведаў, бітва завяршылася паразай рускіх. Шмат рускіх салдат патанула ў рацэ. Была страчана значная частка артылерыі.\n↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Karl XII — 1917.\n↑ 2,0 2,1 Charles XII // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Karl XII // Nationalencyklopedin — 1999. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Olsson M. Riddarholmskyrkan - inventories and graves — 1937. — С. 424. Праверана 19 лютага 2019.\nПаўночная вайна і шведскае нашэсце на Расію, Яўген Тарле, Масква 1958\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Карл_XII&oldid=3825649"\nАпошнія змены 1 красавіка 2021 а 13:08\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:08, 1 красавіка 2021.


Главная / Алко / Лячэнне алкагалізму днепрапятроўск форум\nВодгукі пацыентаў прайшлі лячэнне залішняй вагі (атлусценне) гіпнозам\nУ Вас прыняла 6 сеансаў па лячэнні лішняга вагі год таму назад. За гэты час я схуднела на 20 кг, адчуваю сябе значна лепш. У мяне гіпертанія 2-ой ступені, раней не праходзіла ні аднаго месяца, каб у мяне не было гіпертанічнага крызісу. А за гэты год не тое што крызісу, у мяне не было нават павышэння ціску. Ціск стабілізавалася, палепшыўся сон, стала лепш засыпаць, перастала турбаваць сэрца, цэлы год не прымала ніякіх сардэчных прэпаратаў.\nНа Вашы сеансы я прыйшла з вагой 96кг, прыняла 6 лячэбных сеансаў адзін раз на тыдзень і схуднела на 21 кг, пасля заканчэння лячэння ў плыні 2 месяцаў я яшчэ схуднела на 16 кг. У агульнай складанасці схуднела на 37 кг.\nКалі я звярнулася да Вас у цэнтр, я важыла 110 кг, прыняла 6 лячэбных сеансу паўтара гады таму і як Вы рэкамендавалі праз год прыняла замацоўвае сеанс. За ўсе гэтыя сеансы схуднела на 32 кг.\nКалі я звярнулася да Вас у цэнтр мой вага быў 78 кг, схуднела я да 57 кг. Худнела я на працягу 6 тыдняў, калі наведвала вашыя сеансы плюс 2 месяцы пасля заканчэння лячэння.\nЯ ў Вас была год таму і на працягу гэтага часу схуднела на 35 кг.\nКалі я прыйшла да Вас на лячэнне я важыла 91 кг і на працягу трох месяцаў схуднела на 31кг. Я стала лепш спаць, у мяне нармалізаваўся ціск, сышла трывога, неспакой, стала сябе лепш адчуваць. Памяняла свой гардэроб з 52 памеру на 48.\nВодгукі пацыентаў прайшлі лячэнне алкагалізму гіпнозам\n9 гадоў цвярозага жыцця. Стан арганізма зусім іншае, таму што пахмельны сіндром гэта вельмі цяжкая штука. Адзін можа справіцца, а іншы не можа. Мяне п’яным ніхто ніколі не бачыў, але ў мяне было нейкае цяга да спіртнога, што я мог узяць адгулы або папрасіць адпачынак і дня 4-5 не выходзячы з дому не выкисать.\nВырашыў я спыніцца дзякуючы маёй маленькай дачцы. Калі мне было дрэнна з пахмелля, а ёй тады было гадоў 6, а я «ой, усе подыхаю, подыхаю» яна ўзяла мяне за руку лягла побач са мной «Татачка, а хто нам будзе цукеркі прыносіць, калі ты памрэш?» І мяне тады перавярнула з ног на галаву.\nЗ-за таго, што я піў адмовіліся ад мяне бацькі, страціў сям’ю, 14-гадовы сын адмовіўся ад мяне, страціў працу, сябры засталіся толькі тыя што адны сабутэльнікі абы толькі выпіць, абы пахмяліцца.\nПрайшло 4 гады як я палячу і дзякуй Богу ўсё нармальна ўсё добра.\nЗа 3 гады цвярозага жыцця 3 гады я ўжо не п’ю, мне ўдалося аднавіць тую працу, якую я люблю. Мае сябры ўбачылі, што я стаў нармальным чалавекам пасля таго як вылечыўся ад алкагалізму. Мяне зноў ўзялі да сябе на працу да сябе на працу, гэта былыя мае кампаньёны, а да гэтага ў мяне была свая фірма, якую я страціў. Я быў дырэктарам гэтай фірмы.\nЧатыры гады я не бяру ні кроплі ў рот спіртнога. У мяне былі вельмі моцныя запоі, я працую вадзіцелем, на наступны дзень зразумела і галава хварэла і рукі Трусаў, пастаянная боязь міліцыі, была і аўтааварыя ў мяне.\nЯ ледзь не страціў сям’ю, я так ўцягнуўся ў пітво, што не думаў ні пра сям’ю ні аб працы, толькі шукаў дзе б выпіць. Піў ўсё: гарэлку, віно, піва, самагон і па п’янай справе трапіў у бальніцу — зламаў хрыбет. Лячыцца я не хацеў, я не верыў, што магу кінуць піць. Прайшло 4 гады як я прайшоў лячэнне, дзякуй Вам большое! У мяне ўсё наладзілася ў сям’і, я пражыў з жонкай 18 гадоў, але апошнія 4 гады мы жывем вельмі добра!\nКалі я піў — у сям’і сваркі, скандалы, кожныя тры месяцы мяняў працу, сям’я бедавала, халадзільнік пусты, рэчы зношваліся, абноўкі ніякай не куплялася, жыць было цяжка. Але я ўсяго гэтага не ўсведамляў, не разумеў. Увесь час хацелася пахмяліцца, усё здавалася — яшчэ раз і стане лягчэй, стане лепш, але ўсё станавілася горш, дрыжала ўсё ўсярэдзіне: рукі, ногі, галава ўжо Трусаў, гэта проста не перадаць — кашмар і жах.\nНе п’ю 3 гады. Змянілася ў мяне літаральна ўсё, як той казаў і есці ёсць што і дзецям ёсць што апрануць, як кінуў піць, праца ў мяне адна і тая ж. Апранаемся, абуваць, выхадныя праводзім як усе нармальныя людзі. Глядзіш людзям у вочы смела, у тралейбусе, у грамадскім транспарце, не так як было раней — то акуляры апранаеш, то сабе запазуху дыхаеш, самому было брыдка.\nТры гады не тое што я не п’ю, у мяне нават цягі няма да спіртнога. Мне прыснілася ў па-за што я выпіў і як быццам у сне сказалі ўсяго адзін раз і больш піць не будзеш, усё было ў сне, так я ўскочыў з жахам што я выпіў, але я быў рады што гэта быў сон. Кожны вечар да таго як я лячыўся ў мяне адбывалася не вытлумачальная цяга да спіртнога — сесці вячэраць што б не было шклянкі. Раніцай пры выглядзе даішнікаў я ўвесь час думаў ёсць пах або няма, у канцы-рэшт такі лад жыцця мне надакучыў. Маючы дзьве вышэйшыя адукацыі, я ўвесь час думаў: «ці я не магу сам сябе прымусіць кінуць піць?», Але без вашай дапамогі я не змог.\nПасля лячэння во первых мяне не цягне да алкаголю, у сям’і ўсё адразу змянілася, а бо я ўжо не мог спаць без 100 грамаў. Зараз у мяне ўсё выдатна, пасля лячэння я стаў спаць ідэальна. Але самае страшнае стала для мяне, калі мне перасталі давяраць ўнукаў. Усё цяпер аднавілася на свае месцы. Ніякіх разводаў, ніякіх забаронаў ўнукаў, а бо былі часы, калі я ўночы ўставаў і цішком выпісаў 100 грам, а бо раніцай ісці на працу. На мяне ўжо скоса стала пазіраць начальства — я мог страціць працу.\nІ хачу сказаць да лекараў звяртайцеся, яны заўсёды дапамогуць. Я ж стаў нармальным чалавекам, кінуў піць і сталі ўсё нармальна ставіцца.\nНавучальны семінар па класічнаму гіпнозу (5 дзён). падрабязная інфармацыя\nЛячэнне алкагалізму (Алкагольнай залежнасці)\nпраспект Аляксандра Поля (Кірава)\nпраспект Багдана Хмяльніцкага (Герояў Сталінграда)\nКлінікі на карце Днепрапятроўскага рэгіёну:\nAАздараўленчы цэнтр нетрадыцыйнай медыцыны\nC Адастра — медыцынскі цэнтр\nD Медыцынскі цэнтр «Сана»\nE Лекар медыцынскай практыкі Сярова Марыя Порфирьевна\nF Глорыя — медыцынская фірма\nG Кабінет мікрахвалевай рэзананснай тэрапіі і псіхатэрапіі\nH Медэкспресс Плюс — неадкладная медыцынская дапамога\nI Лячэнне алкагалізму — урач псіхіятр-нарколаг Юрчанка А. В.\nПублікацыі на тэму «Лячэнне алкагалізму»:\nАб карыснасці спіртных (алкагольных) напояў бытуе нямала памылак і міфаў. А наколькі яны адпавядаюць рэальнай рэчаіснасці?\nАдэкватнае медыкаментознае лячэнне, накіраванае на непераноснасць алкаголю, стварэнне цвёрдай, усвядомленай ўстаноўкі на здаровы лад жыцця, нязменна дае паспяховы вынік пры своечасова пачатым лячэнні.\nНе хацелася б пачынаць з банальнасцяў тыпу «жанчына і алкагалізм несумяшчальныя», і ўсё ж у жаночым п’янстве ёсьць нешта ненатуральнае.\nРэкламны блок: Звярніце ўвагу — і гэта не толькі Лячэнне алкагалізму ў горадзе Днепр!\nЯк адбываецца лячэнне алкагольнай залежнасці Лячэнне алкагольнай залежнасці — гэта цэлы комплекс працэдур, які пацыент праходзіць паэтапна, аднаўляючы сваё фізічнае і псіхічнае здароўе, і выпрацоўваючы ўстойлівае агіду да спіртных напояў. У першую чаргу нарколаг дапамагае пацыенту палегчыць абстынентны сіндром, і ачысціць арганізм ад усяго таго, што назапасілася ў выніку вылучэння таксічных рэчываў. Затым у працу ўступае псіхолаг, які праводзіць індывідуальную тэрапію, закліканую дапамагчы разабрацца з прычынамі ўзнікнення залежнасці. Усе дасягнутыя вынікі замацоўваюцца на занятках па групавой тэрапіі, дзе пацыенты нанова вучацца мець зносіны паміж сабой, аднаўляюць страчаныя навыкі сацыяльнага зносін і ўласным прыкладам дапамагаюць адзін аднаму не спыняцца на дасягнутым. Пасля поўнага праходжання курса лячэння і рэабілітацыі, магчыма прыняцце індывідуальных мер лячэння алкагалізму ва Украіне, напрыклад, кадаваньне. Які менавіта спосаб выбраць, вырашае лечыць лекар, які прымае рашэнне на аснове медыцынскіх паказчыкаў.\nАлкагалізм знакаў задыяку характарыстыка\nАлкоголизм афоризмы цитаты высказывания это\nАлкагалізм Яўгена асіна праз торэнт\nЛячэнне алкагалізму Філімонава\nПрафілактыка алкагалізму фільм


09 чэрвень 2021, 11:08\nРаман Пратасевіч, архіўнае фота.\nБацька зьняволенага журналіста Рамана Пратасевіча расказаў, што да сына ў СІЗА КДБ нарэшце дапусьцілі адваката. У інтэрвію Радыё НВ Дзьмітры Пратасевіч паведаміў, са словаў адваката, што Раман перанёс цяжкую форму танзыліту. Гэта запаленчы працэс у паднябенных міндалінах, які суправаджаецца пачырваненьнем і болем.\n«У яго былі праблемы з горлам. Як яны яго лячылі, нам да канца невядома. Будзем праз адваката ўдакладняць усе гэтыя пытаньні», — заявіў Пратасевіч-старэйшы.\nАдвакатка Інэса Аленская не магла трапіць да Рамана цягам 11 дзён. Напярэдадні сьледчыя дзеяньні зь ім доўжыліся 7 гадзін. Аднак падпіска аб неразгалошваньні, якую давала адвакатка, не дазваляе ёй перадаваць бацькам зьняволенага і журналістам падрабязную інфармацыю. Вядома толькі, што Пратасевіча ўвесь гэты час не адпускалі нават у прыбіральню.\nКамэнтуючы прапагандысцкае відэа з удзелам сына, Дзьмітры Пратасевіч назваў яго «зьдзекам».\n«Яны хочуць пачуць ад яго тое, што хоча пачуць Лукашэнка. І на гэта ўсё накіравана. Што „апазыцыя жыве на грошы Захаду“. Мы гэта чуем 26 гадоў. Што „ў апазыцыі раскол“. Гэта таксама мы чуем… Што „апазыцыя ні на што не прыдатная, ім патрэбны толькі грошы, яны жывуць на заходніх грантах, нічога ня вартыя і як асобы нічога ня значаць“. Вось асноўны пасыл, чаго ад яго хацелі дамагчыся», — лічыць бацька палітвязьня.\nРадыё Свабода не публікуе фрагмэнтаў з гэтага інтэрвію, бо невядома, пры якіх абставінах запісвалася гутарка і ці мог Пратасевіч адмовіцца адказваць на пытаньні, якія яму задалі.\nЗдароўе Рамана выклікае ў родных асьцярогу. Дзьмітры Пратасевіч абураны тым, што сыну нельга перадаваць кнігі, а грошы, якія даслалі на яго рахунак у турме, дагэтуль чамусьці няма. Акрамя таго, з 25 траўня ад Рамана няма лістоў.


Час масак. Чалавецтва ўступае ў эпоху вiрусных захворванняў\n→ Главная → Университет → Университет в СМИ → Час масак. Чалавецтва ўступае ў эпоху вiрусных захворванняў\nТакi прагноз яшчэ ў пачатку 2000-х зрабiў заслужаны ўрач Рэспублiкi Беларусь, iнфекцыянiст Анатоль Астапаў. Мы задалi Анатолю Архiпавiчу «абывацельскiя» пытаннi пра COVID-19 i пра тое, да чаго яшчэ нам рыхтавацца.\n«На нашых людзей хiба маскi надзенеш?»\n— Сёння шмат кажуць пра другую хвалю COVID-19. Наколькi вялiкiя шанцы, што восенню нас чакае другая хваля? А можа, яна ўжо пачалася?\n— Другой хвалi «ковiда» пакуль няма. Тое, што мы бачым цяпер па COVID-19, проста лагiчнае развiццё падзей. Цяпер лета, нядрэннае раз'яднанне насельнiцтва: многiя людзi ў адпачынках, i iмавернасць заразiцца ўсё ж меншая, чым, дапусцiм, у сакавiку—красавiку. Акрамя таго, i ў крамах, i ў метро пакуль даволi шмат людзей у масках. Хоць, вядома, народ ужо расслабiўся i супакоiўся, маскi ў людных месцах носяць усё радзей. Паглядзiце фота з Кiтая ў iнтэрнэце — там да гэтага часу ўсе ў масках. Таму там атрымалася досыць хутка лакалiзаваць iнфекцыю. Пахаладае, стане менш ультрафiялету, пачнуць арганiзоўвацца калектывы, людзi вернуцца з адпачынкаў, многiя выйдуць з «аддалёнкi» — i, думаю, стастыстыка па захворваннях на COVID-19 стане расцi. Увосень можна чакаць другую хвалю пандэмii.\n— А маскi сапраўды дапамагаюць?\n— Дапамагаюць. Але маскi трэба правiльна насiць. Гадоў 12 таму на Блiзкiм Усходзе была ўспышка каранавiруснай iнфекцыi з высокай смяротнасцю — гэта быў не «ковiд», але яго «сваяк». I медыкi ўсяго свету з трывогай сачылi за развiццём падзей. Але пандэмii не здарылася дзякуючы своечасовым супрацьэпiдэмiчным мерапрыемствам. У прыватнасцi, у эпiдэмiчным ачагу абсалютна ўсiх абавязалi насiць маскi. У iх усё ж такi больш дысцыплiнаванае, мусульманскае грамадства. А на нашых людзей хiба маску надзенеш? Калi пажылыя людзi больш сур'ёзна ставяцца да гэтай неабходнасцi, дык для моладзi маска хутчэй модны аксесуар — з коцiкамi i смайлiкамi. На самай справе лепш за ўсё абараняюць звычайныя медыцынскiя маскi з нятканага матэрыялу, i мяняць iх трэба раз на 2-4 гадзiны. А шматразовыя маскi, каб яны абаранялi, трэба штодня мыць, i не толькi мыць, але i кiпяцiць — цi хоць прасаваць гарачым прасам, — каб знiшчыць тое, што трапiла на маску. У адваротным выпадку маска становiцца небяспечнай, бо вiрус COVID-19 захоўваецца на тканiне некалькi дзён, i, надзеўшы тую маску яшчэ раз, мы проста ўцягваем яго ў арганiзм. Насiць маску трэба так, каб нос i рот былi пад ёй. А тое, як носяць маску нашы людзi, — на падбародку, выставiўшы нос, таму што «горача i дыхаць цяжка», — нiякай абароны не дае. Многiя выхапiлi з кантэксту фразу «маскi не дапамагаюць» i радасна ёю бравiруюць. Так, калi проста на вас чхнуў заражаны чалавек, нiякая маска не ўратуе. Нi маска, нi пальчаткi цалкам вас не абароняць. Але факт застаецца фактам — iмавернасць заражэння, калi вы носiце маску, усё ж меншая.\n«COVID-19 паражае амаль усе органы»\n— Чаму COVID-19 выклiкаў такi неспакой медыкаў ва ўсiм свеце?\nУ «ковiда» вельмi высокая кантагiёзнасць. Раней на першым месцы па гэтым параметры стаяў адзёр. Але COVID-19 — не менш, а можа, i больш кантагiёзны. Да таго ж вiрус адру няўстойлiвы ў знешнiм асяроддзi, а вiрус COVID-19 на некаторых паверхнях захоўваецца да 10 дзён. У тым лiку ён доўга жыве на поручнях у грамадскiм транспарце, а на скуры рук (калi iх не мыць) здольны захоўвацца прынамсi тры днi. Усе вiрусы размнажаюцца толькi ў жывых клетках. На штучных асяроддзях, у адрозненне ад бактэрый, вiрусы не размнажаюцца. У клеткi першапачаткова пранiкае ДНК або РНК вiруса. Трапляючы ўнутр клеткi, ён мяняе геном у ёй такiм чынам, што клетка ператвараецца ў фабрыку па сiнтэзе новых вiрусных часцiц. Калi iх утвараецца дастатковая колькасць, яны разбураюць клетку, выходзяць з яе i пранiкаюць у наступныя.\nIснуе «павольная» група вiрусаў, якiя дзесяцiгоддзямi жывуць у нашых клетках, не выяўляючы сябе. Напрыклад, вiрус простага герпесу. Дастаткова пераахаладжэння або iншых фактараў, якiя знiжаюць супрацiўляльнасць арганiзма, i вiрус актывiзуецца. «Ковiд» уваходзiць у так званую хуткую групу вiрусаў. Ён хутка размнажаецца i высокакантагiёзны.\n— Цi можна выказаць здагадку, што з часам COVID-19 стане проста яшчэ адной хваробай, такой жа звыклай, як ВРЗ?\n— I цяпер многiя перахварэлi на COVID-19 у сцёртай форме i нават не ведаюць пра гэта. У цяжкай форме хварэюць толькi некаторыя людзi. У групе рызыкi па смерцi ад COVID-19 — людзi з хранiчнымi лёгачнымi захворваннямi, з цукровым дыябетам, атлусценнем, гiпертанiяй, сардэчна-сасудзiстай недастатковасцю, анкалогiяй; людзi, якiя прымаюць цытастатыкi. Калi чалавек адносна здаровы, гэта не смяротны вiрус. Лятальнасць па «ковiдзе» ў свеце — ад 1 % да 5 %. Дзецi хварэюць адносна лёгка. Трэба берагчы людзей сталага ўзросту i тых, хто ўваходзiць у групу рызыкi. Iншая рэч, што гэты вiрус небяспечны сваiмi ўскладненнямi.\n— Якiя ўскладненнi дае COVID-19?\n— Вiрус паражае амаль усе органы. Часцей за ўсё яны аднаўляюцца. Але бывае, што ў вынiку гэтай хваробы, напрыклад, 50 % альвеалярнай тканкi лёгкiх замяняецца фiбрознай. Чалавек будзе жыць, але 50 % лёгкiх у яго «мёртвыя». У вынiку — дыхальная недастатковасць i гiпаксiя. Праўда, гэта здараецца прыкладна ў 1 % выпадкаў. Не аднаўляюцца тыя клеткi розных органаў, у якiх размнажаўся вiрус i разбурыў iх. Гэта могуць быць клеткi нырак, вiрус можа выклiкаць паражэнне страўнiкава-кiшачнага тракта або цэнтральнай нервовай сiстэмы.\n— Цi выпрацоўваецца iмунiтэт да COVID-19?\n— Тут адзiнай думкi пакуль няма. Ускосна пра наяўнасць iмунiтэту да COVID-19 сведчыць той факт, што добры эфект пры яго лячэннi дае ўвядзенне хворым сывараткi крывi ад пацыентаў, якiя перанеслi гэтую iнфекцыю. Але даследчыкi схiляюцца да таго, што iмунiтэт да COVID-19 непрацяглы. Дакладна гэта яшчэ трэба будзе высветлiць, адсачыўшы наяўнасць у арганiзме чалавека, што хварэў на «ковiд», антыцел — бялкоў, якiя нейтралiзуюць гэты вiрус. Хацелася б, каб яны захоўвалiся хоць год, як, напрыклад, пры грыпе. Але COVID-19 медыкi пачалi вывучаць толькi ў сакавiку. Пяць месяцаў — недастатковы тэрмiн, каб зрабiць выснову пра трываласць iмунiтэту. Дый наогул для вывучэння новай хваробы. Напрыклад, сiмптом страты нюху, з якога пачынаюцца клiнiчныя праявы COVID-19, — зусiм новы для медыцыны, пры iншых вiрусных захворваннях такога сiмптому няма. Дарэчы, прыкладна ў 30 % выпадкаў «ковiд» праходзiць бессiмптомна: клiнiчных праяў хваробы няма, але чалавек з'яўляецца крынiцай iнфекцыi.\n— Цi муцiруе гэты вiрус?\nСкладанае пытанне. Занадта мала часу мы за iм назiраем, каб рабiць высновы. Калi ўсё ж гэта штучна створаны вiрус, то такiя вiрусы часцей стабiльныя. Калi ж ён натуральны, хутчэй за ўсё, будзе муцiраваць пры пасажы праз успрымальныя арганiзмы. Асноўны паратунак ад каранавiруснай iнфекцыi — гэта iмунiзацыя. Цяпер медыкi ў розных краiнах свету актыўна працуюць над вакцынай. Але калi COVID-19 муцiруе, то вакцына супраць аднаго штама вiруса не прынясе карысцi супраць iншых штамаў. Класiчны прыклад — вiрус грыпу. У апошнюю эпiдэмiю грыпу да нас прыйшло тры штамы гэтага вiруса: Н2N2, H3N2, H1N1.\n— COVID-19 стаў нечаканасцю для медыкаў?\n— Не зусiм так. Каранавiрусы сустракалiся i раней, яны прыходзяць у сярэднiм раз на 5-7 гадоў. Класiчны прыклад каранавiруса — так званы птушыны грып. Але там заражэнне iдзе ад птушак, а хворы чалавек з'яўляецца эпiдэмiчным тупiком: ён не можа заразiць iншых людзей. Каранавiрусы вiрусолагi вывучалi i раней, але не настолькi актыўна, як цяпер.\n«Наша iмунная сiстэма — на мяжы сваiх магчымасцяў»\n— Чаму так часта ў наш час з'яўляюцца новыя небяспечныя для чалавека вiрусы?\n— Мы жывём у неверагодна забруджаным асяроддзi, якое спрыяе мутацыям вiрусаў. П'ём напоi з пластыкавых бутэлек, носiм сiнтэтыку, дыхаем забруджаным паветрам i купаемся ў забруджаных вадаёмах. Усе гэтыя рэчывы трапляюць у наш арганiзм, i мы ўжо прасякнуты iмi. Калi параўнаць хiмiчны састаў клетак арганiзма чалавека XV i XXI стагоддзяў, ён будзе розны. Таму наша iмунная сiстэма працуе на мяжы сваiх магчымасцяў. Яна не паспявае за колькасцю тых антыгенаў, якiя атакуюць наш арганiзм. Паглядзiце, колькi цяпер з'явiлася алергiй! Раней такой колькасцi не было. Вiрусы муцiравалi ва ўсе часы. Але чалавека гэта закранала ў меншай ступенi, таму што ў яго была моцная iмунная сiстэма. Раней галоўным ворагам чалавецтва былi бактэрыяльныя iнфекцыi: брушны тыф, сыпны тыф, бруцэлёз, шкарлятына, чума i г. д. Калi з'явiлiся антыбiётыкi, бактэрыяльныя iнфекцыi адступiлi. Iх месца занялi вiрусныя iнфекцыi.\nУ сваiм дакладзе аб перспектывах развiцця iнфекцыйных захворванняў я казаў пра тое, што ў ХХI стагоддзi варта чакаць вялiкую хвалю вiрусных хвароб. I не памылiўся — на жаль. I яшчэ варта разумець, што бактэрыяльныя iнфекцыi не знiклi. Яны адступiлi на нейкi перыяд. Проста пакуль нам удаецца спраўляцца з iмi з дапамогай антыбiётыкаў. Але паколькi антыбiётыкi паўсюдна выкарыстоўваюцца нерацыянальна, чалавецтва сячэ сук, на якiм сядзiць.\n— А што не так з выкарыстаннем антыбiётыкаў?\n— У нашы днi людзi п'юць антыбiётыкi з любой нагоды i нават «на ўсякi выпадак». Добра б яны хоць вытрымлiвалi курс. Не! «Панос за два днi прайшоў — навошта труцiцца?» Па-першае, кароткi курс (як правiла, чалавек прымае антыбiётык два-тры днi, а потым кiдае), па-другое, малыя дозы — такiм чынам мы вучым бактэрыi выпрацоўваць рэчывы, якiя разбураюць антыбiётык. Чалавецтву давядзецца вынаходзiць усё больш i больш моцныя антыбiётыкi. Цi трэба казаць, што гэта тупiковы шлях, у канцы якога непазбежна чакае крах? Я запомнiў такi эпiзод з дзяцiнства. Калi ў дзяцей у вёсцы гнаiлiся вочы (гнойны кан'юнктывiт), жанчыны мылi iх твары вадой, якую пiлi конi. Вы бачылi калi-небудзь карыта ў стайнi? Яно ўнутры ўсё зялёнае — там размнажаўся грыбок пенiцылум. Гэта быў жывы пенiцылiн. I ён дзейнiчаў. Першы антыбiётык, якi ў 1940-я гады стаў шырока выкарыстоўвацца ў медыцыне, быў пенiцылiн. Пенiцылiн зрабiў эпоху. Ну а потым яго бяздумнае выкарыстанне прывяло да таго, што ў патагенных мiкраарганiзмаў з'явiлася ўстойлiвасць. Цяпер мы бачым гэтую рэзiстэнтнасць: бактэрыi выдзяляюць фермент пенiцылiназу, якi разбурае пенiцылiн. Чаму ў многiх краiнах свету катэгарычна забаранiлi свабодны продаж антыбiётыкаў? Дапусцiм, з дапамогай антыбiётыка хворы зняў сiмптаматыку. Узбуджальнiк яшчэ не загiнуў, але не выяўляе сябе. Пры гэтым у дадзенага мiкраарганiзма развiваецца ўстойлiвасць да канкрэтнага антыбiётыку. I гэты ўстойлiвы мiкраарганiзм чалавек перадае наступнаму «гаспадару». Прайшоўшы праз дзясятак арганiзмаў, узбуджальнiк становiцца вельмi моцным. Адсюль — неўспрымальнасць многiх мiкраарганiзмаў да метадаў лячэння хвароб, што раней былi эфектыўныя. Як вынік — унутрышпiтальныя iнфекцыi, што i ў нашай краiне, i па-за яе межамi з'яўляюцца сур'ёзнай праблемай.\n— Дык што чакае чалавецтва ў наступныя сто гадоў?\n— Ну, я не Месiнг... Мяркую, будзе эпоха рэспiраторнай групы вiрусаў, у тым лiку каранавiрусаў (а эпоха кiшэчнай групы вiрусаў ужо надышла). Будуць прыходзiць пандэмii. Хутчэй за ўсё, вернуцца некаторыя пераможаныя i забытыя iнфекцыйныя хваробы. Таму што ў нас у грамадстве вельмi дрэннае стаўленне да вакцынацыi. Я дзвюма рукамi за вакцынацыю. Калi б вы бачылi тое, што бачыў я за сваю шматгадовую практыку, вы б бегма пабеглi рабiць прышчэпкi сваiм дзецям, нават нягледзячы на магчымыя пабочныя эфекты.\n— Як засцерагчы сябе ад вiрусных хвароб?\n— Дапамогуць традыцыйныя метады, пра якiя, напэўна, ужо апавешчаныя ўсе людзi ў любой краiне свету. Раз'яднанне. Маска. Пальчаткi. Абеззаражвальнiкi для рук. Гiгiена: мыць рукi, садавiну i агароднiну. I вiрусныя, i бактэрыяльныя захворваннi — гэта хваробы грэбавання элементарнай гiгiенай.\n«Беларускiя медыкi справiлiся»\n— Чаму радзiма новых iнфекцыйных захворванняў апошнiх гадоў — менавiта Кiтай?\n— Цяжка сказаць. Напэўна, вiной таму перанасяленне i спецыфiка харчавання. Справа ў тым, што кажаны (пра якiх можна згадаць у сувязi з COVID-19) валодаюць здольнасцю пераносiць розныя вiрусныя iнфекцыi ў латэнтнай форме. Напрыклад, заражэнне чалавека шаленствам паходзiць ад сабак, ваўкоў, лiсiц, янотаў, вожыкаў i г. д., але ўсе iншыя жывёлы маюць яркiя клiнiчныя праявы шаленства i ўрэшце гiнуць ад гэтай хваробы. А кажаны не даюць яркай клiнiкi шаленства i не гiнуць ад яго, але з'яўляюцца яго пераносчыкамi.\n— Нядаўна прайшло паведамленне пра ўспышку бубоннай чумы ў тым жа Кiтаi i Манголii. Здавалася б, гэтая бактэрыяльная хвароба была пераможана, чаму ж яна вярнулася?\n— Чуму перамаглi ў Еўропе. У многiх краiнах свету яна працягвае iснаваць i ўяўляе рэальную пагрозу. Памятаю даўнюю гiсторыю, калi самалёт, што ляцеў з Iндыi, з ачага чумы, пасадзiлi ў Мiнску. Людзi вярталiся з адпачынку: частка пасажыраў — беларусы, частка — лiтоўцы. Па лiтоўцаў тут жа прыехалi iх медыкi. А нашых грамадзян паклалi ў iнфекцыйную бальнiцу на каранцiн. I вось пачалася лiхаманка ў адной з жанчын у iзалятары. Мяне выклiкалi яе паглядзець. На шчасце, аказалася, што гэта банальная ангiна. I нiхто з нашых суграмадзян, якія так няўдала адпачылi ў ачагу ўспышкi чумы, не захварэў. Пасля доўгага каранцiну яны проста паехалi дамоў. Чума цяпер досыць паспяхова лечыцца прэпаратамi стрэптамiцыну. За выключэннем лёгачнай формы чумы — яна дае лятальнасць 95 %.\n— Калi лiчыць гэтую пандэмiю «вучэннямi» напярэдаднi эпохi вiрусных iнфекцый, што паказалi гэтыя «вучэннi»? Гатоўнасць або негатоўнасць нашай сiстэмы аховы здароўя да магчымых пандэмiй у будучынi?\n— Я сказаў бы, што паказалi гатоўнасць. Нашы медыкi дзейнiчалi хутка i правiльна. Мы своечасова iзалявалi хворых з падазрэннем на COVID-19. Iзалявалi першасныя кантакты. I напачатку iзалявалi таксама другасныя кантакты. Потым, калi ўзялi сiтуацыю пад кантроль (што б там нi пiсалi журналiсты), сталi iзаляваць толькi хворых i першасныя кантакты. Цяпер ужо ўрачы глядзяць клiнiку: цi ёсць небяспека цяжкага развiцця хваробы. Беларускiя iнфекцыянiсты i эпiдэмiёлагi вытрымалi гэтае выпрабаванне.\nIнфекцыянiсты — гэта пажарныя медыцыны. I, думаю, у наступныя сто гадоў iх чакае шмат работы.\nАвтор: Аляксандра Анцэлевич\nЗвязда, 28 лiпеня 2020


Мантажныя прылады і прынады служаць для захопу (строповки) падыманых канструкцый, часавага замацавання іх і выверкі, арганізацыі працоўнага месца монтажников.\nГрузозахватные прылады прызначаныя для строповки элементаў (дэталяў) і мацаванні іх да гака мантажнага механізму. Да іх ставяцца стропы з сталёвых лін, канцы якіх абсталяваныя гакамі або коушами; захопы для строповки канструкцый, якія не маюць мантажных завес; траверсы для ўздыму крупноразмерных элементаў.\nПрынады для часавага замацавання і выверкі канструкцый, усталяваных на месца: адзінкавыя і групавыя кандуктары, подкосы, шрубцынгі.\nПрынады для арганізацыі працоўнага месца монтажников і забеспячэнні бяспечных умоў працы: інвентарныя подмости, усходы, элементы агародж, стэлажы, кантэйнеры.\nНайболей распаўсюджаны тып асобна стаялых інвентарных подмостей, разлічаных на лёгкае перасоўванне і шматкратнае выкарыстанне, - перасоўныя пляцоўкі (мал. 117, а). Вырабляюць блокавыя пляцоўкі і тэлескапічныя, што дазваляе пры неабходнасці змяняць вышыню ўзроўня працоўнай пляцоўкі. Да гэтага жа тыпу подмостей ставіцца інвентарная пляцоўка-драбінкі (мал. 117, бы) для монтажника і зваршчыка, а таксама столікі-драбінкі вышынёй 0,75...0,9м.\nМал. 117. Мантажныя подмости:\nа - перасоўная пляцоўка, бы - пляцоўка-драбінкі\nДля паведамлення паміж паверхамі будынка ў перыяд мантажу канструкцый ужываюць інвентарныя приставные ўсходы з поручнями (мал. 118, а). Да ўсталёўкі сталых перильных агародж на драбінчастых маршах і пляцоўках усталёўваюць временные інвентарныя агароджы (мал. 118, 6); іх прымацоўваюць шрубцынгамі непасрэдна да жалезабетонных элементаў.\nМал. 118. Мантажныя прынады:\nа - інвентарныя приставная ўсходы, бы - часавая агароджа на ўсходах\nТакім чынам, агароджваюць праёмы ў міжпавярховых перакрыццях і па контуры перакрыцця на мяжы захваток. У праёмаў можна ўсталёўваць інвентарныя агароджы на стойках (мал. 119, а). Адчыненыя дзвярныя праёмы ў сценах і аконныя праёмы таксама часова зачыняюць інвентарнымі рашоткамі (мал. 119, бы). Такія жа агароджы (мал. 119, у) ставяць у ўваходаў у ліфтавыя шахты.\nМал. 119. Інвентарныя агароджы:\nа - праёмы ў перакрыцці, бы - аконнага праёму, у - вынахады ў ліфтавую шахту