Конан. У містычных сферах\nУ містычных сферах быцця\nУ аўтабіяграфічнай аповесці Максім Гарэцкі сказаў пра свайго героя, а значыць, і пра сябе: “...Праўда, і ў справах веры быў Лявон Задума дзіцяцем свайго часу, — часу паміж дзвюх эпох, калі багі старых бацькоў трацяць свой аўтарытэт ці, проста кажучы, — павагу, у ваччу нават малых дзяцей” (У чым яго крыўда?: Аповесць / Гарэцкі М. Збор твораў: У 4-х т. Т.2. Аповесці. Драматычныя абразкі. Мн., 1985. С.8).\nПачатак новага веку да яго першай вялікай катастрофы — сусветнай вайны быў міжчассем не толькі для нашага пісьменніка і ягоных літаратурных герояў, але і для сусветнага грамадства, прынамсі, еўрапейскага. Эпіцэнтр вялікай драмы спакваля перамяшчаўся ў Расійскую імперыю, яе першы акт ужо абазначыўся расійска-японскай вайной і рэвалюцыяй 1905 года. Расійская літаратура і філасофія гэтага міжчасся, так званы новы рускі рэнесанс, глыбока выявілі як рэзкую, сацыяльную і нацыянальную палярызацыю ў імперыі, так і агульнаеўрапейскі духоўны крызіс, які заўсёды ўзнікае, калі абясцэньваюцца традыцыйныя каштоўнасці — рэлігія, міфалогія, культура. Богашукальніцтва паэтаў-сімвалістаў (Аляксандр Блок, Зінаіда Гіпіус, Андрэй Белы), публіцыстаў і філосафаў Дзмітрыя Меражкоўскага, Мікалая Бярдзяева ды іхніх паслядоўнікаў выявілася ў абвяшчэнні эры Новага Хрысціянства. Сутнасць яго, кажучы зусім коратка, — у духоўным пераўтварэнні быцця, сінтэзе пазітыўных бакоў усіх рэлігій, найперш хрысціянства і класічнага язычніцтва, урэшце, — у абвяшчэнні эпохі трэцяй іпастасі Боскай Тройцы — эры Святога Духа.\nУсе гэтыя пакуты часу і духоўныя парыванні люструюцца і ў беларускай класічнай літаратуры: найперш у паэзіі Янкі Купалы, Максіма Багдановіча, Алеся Гаруна, эпічнага паэта Якуба Коласа, у яго рамантычнай паэме “Сымон-музыка” і ў цыкле алегарычных апавяданняў “Казкі жыцця”. Прарыў за межы эмпірычнага быту, у невядомы край трансцэндэнтнасці моцна адчуваецца ў вершах, імпрэсіях і навелах газеты “Наша ніва”. Гэты прарыў у містычную экзістэнцыю чалавека-беларуса як асобы глыбока выявіўся ў прозе М.Гарэцкага, у апавяданнях, аповесцях, драматычных абразках, часткова падагульнены пісьменнікам у публіцыстыцы і літаратуразнаўетве.\nАднак жа рэгіянальны духоўны кантэкст тварэння беларускай літаратуры і, шырэй, нацыянальнай мастацкай культуры быў інакшым, нашмат больш, умоўна кажучы, архаічным, чым у нашых суседзяў — расійцаў і палякаў, а тым больш заходнееўрапейскіх нацый. На Беларусі канца XIX — пачатку XX стст. яшчэ не затухлі працэсы аўтэнтычнай міфатворчасці і фальклоратворчасці, аб чым сведчаць фальклорна-этнаграфічныя зборнікі гэтага часу, што глыбока зачарпнулі нерушы народнай творчасці. Напомню, што М. Гарэцкі разам з кампазітарам А. Ягоравым у сярэдзіне 20-х гадоў запісалі ад маці пісьменніка Ганны Гарэцкай узоры класічных народных песняў. У выніку такога рэдкага ў гісторыі спалучэння культурных пластоў розных эпох новая беларуская літаратура ўяўляе сабою своеасаблівую кантрапунктную структуру, у якой поруч з галасамі-вобразамі аўтэнтычнай народнай і біблейскай міфалогіі гучаць мелодыі іншай танальнасці, што сфармаваліся ў кантэксце імпрэсіянізму, сімвалізму, экспрэсіянізму, акмеізму, мастацкага аналізу плыняў падсвядомасці і разнастайных гісіхічных комплексаў.\nПра міфалогію звычайна мяркуюць як пра архаічны света- погляд нейкага там “першабытнага” грамадства. Што гэта не так, паказаў вядомы даследчык гэтага пласта людской культуры А. Лосеў яшчэ ў 1920-я гады. “Навука, — пісаў ён, — рашуча і заўсёды не толькі суправаджаецца міфалогіяй, але і рэальна жывіцца ёю, чэргіаючы з яе свае зыходныя інтуіцыі”. На думку А. Лосева, міф ёсць “быццё асобы альбо, дакладней, вобраз быцця асобы, форма і аблічча асобы”. У гэтым падабенства міфалогіі і рэлігіі, бо апошняя таксама ёсць “сфера быцця асобы”. I, урэшце, робіць выснову А. Лосеў, “кожная жывая асоба ёсць міф” у шырокім сэнсе гэтага паняцця. Кантэксты сённяшняй культуры пацвярджаюць гэткі панміфалагізм, бо сёння міфалогія пранікла не толькі ў традыцыйныя для яе сферы рэлігіі, абраду, мастацтва, але і ў навуку, у тэхналагічныя пражэкты.\nМ. Гарэцкі меў справу не з сучаснай, навукападобнай, а з класічнай, аўтэнтычнай міфалогіяй, сфармаванай па тыпу мастацкай творчасці. Адносіны да яе ў Гарэцкага-тэарэтыка і Гарэцкага-мастака — не аднолькавыя. У першым выпадку аўтар “Гісторыі беларускае літаратуры” ды іншых даследаванняў заставаўся ў рамках асветніцкага рацыяналізму. А ў мастацкай творчасці аўтар апавяданняў “У лазні”, “Патаемнае”, “Роднае карэнне”, “Што яно”, “Лірныя спевы”, аповесцяў “Меланхолія”, “Ціхая плынь”, драматызаваных абразкоў “Антон” (хутчэй аповесць у маналогах і дыялогах), урэшце, дакументальна-мастацкага рамана “Камароўская хроніка” імкнуўся пранікнуць у містыку быцця, выявіць трансцэндэнтныя, а таму міфалагічныя аспекты жыцця. Тут таемнае, нязведанае, страшнае — ключавыя вобразы пісьменніка. Не выпадкова, відаць, “Наша ніва” пад рубрыкай “Нашы пісьменнікі і грамадскія працаўнікі на вайне” змясціла фота з подпісам: “М. Гарэцкі, пісьменнік-містык, родам з Магілёўшчыны, каморнік (землямер)”.\nТэарэтычныя аспекты міфалогіі М.Гарэцкі не абышоў у двух апошніх выданнях сваёй “Гісторыі беларускае літаратуры” (1924—1926), у раздзеле “Вусная народная паэзія”. У аснове міфатворчасці, на думку даследчыка, ёсць анімізм — “нахіл першабытных людзей з’ясняць незразумелыя ім дзеянні ў прыродзе існаваннем у рэчах прыроды нейкай жывой сілы, душы”. Гэты светапогляд спарадзіў дуалізм (адчуванне двух пачаткаў свету — матэрыі і духу) і містыку (веру ў пазаматэрыяльнае быццё). Мастацкая міфалогія выявілася ў абрадавай паэзіі — песні, найперш у замовах, узоры якіх М. Гарэцкі прыводзіць, абапіраючыся на этнаграфічныя даследаванні, у “Гісторыі беларускае літаратуры” і ў шэрагу выданняў хрэстаматыйнага жанру. У іх захаваліся рэмінісцэнцыі язычніцкага чарадзейства, фрагменты хрысціянскіх малітваў і біблейскіх прароцтваў пра ўваскрэшанне.\nВось дзве замовы ад крыві: “Ехаў Даніла на сівой кабыле і вёз жбан вады. Стаіць хатка на курынай лапцы, а ў той хатцы старая бабка хлеб запякала і рабу божаму (такому-та) кроў замаўляла — маладзіком, ветахам і пад поўню”. Альбо яшчэ: “Хадзіў Бог па гарах, па межах, па калінавых мастах, унімаў кроў божаму (такому-та): уйдзі кроў у кроў, костка ў костку, жылка ў жылку, сустаўка ў сустаўку”. У “Назваслоўі”, прыкладзеным да “Гісторыі беларускае літаратуры” (1926), даецца няпоўнае, ехематычнае вызначэнне міфа: “Першабытны пераказ аб жыцці багоў і іхніх учынкаў”. Поруч з міфамі ў іх, так сказаць, чыстай форме, ёсць міфічны эпас альбо “міфічныя казкі і ўсякія паэтычныя творы міфічнага зместу”.\nЯк пісьменнік-мастак М.Гарэцкі выявіў народную міфалогію і містыку беларускай душы надзвычай глыбока і шмат-гранна. У бальшыні ягоных апавяданняў і драматычных абразкоў аўтэнтычныя міфы і міфалагемы арганічна ўпісваюцца ў кантэкст адпаведнага сюжэта, дыялога, маналога і ў плынь свядомасці герояў, узмацняючы драматычны падтэкст сюжэта. Тут народная міфалогія прысутнічае наяўна, экспліцытна. Але ёсць творы, дзе біблейскія сюжэты і вобразы выявіліся імпліцытна, у скрытай форме, для іх выяўлення патрэбна пэўная эрудыцыя, інтуітыўная эўрыстыка, аналітычная герменеўтыка.\nУ апавяданні “Страшная музыкава песня” аўтар сам прапануе ключ для разгадкі гэтага сюжэтнага архетыпу. “От жа, — зазначае ён, — выйшла гісторыя, як у той Бібліі аб Язэпе тым Прыгожым і начальнікавай жонцы”.\nСапраўды, завязка канфлікту тут аналагічна вядомай прыгодзе Якубавага сына Язэпа (Восіпа) у егіпецкім рабстве. Аднак у творы М. Гарэцкага гэты фабульны архетып кантамінуецца з пашыраным у сусветнай мастацкай культуры матывам чароўнага музыкі Арфея (арфеічны матыў), самабытна выяўлены ў беларускім фальклоры (казка “Музыка і чэрці”) і ў паэме Якуба Коласа “Сымон-музыка”.\nНе кожны чытач здагадаецца, што кульмінацыя унікальнай у нашай літаратуры драматызаванай аповесці М.Гарэцкага “Антон” мае сваю паралель у Бібліі. Гэта — ахвярапрынашэнне Аўраамам свайго сына Ісака, у апошнюю хвіліну (калі ўжо быў занесены нож над прыгнутай шыяй ахвяры) спыненае Боскай дзясніцай (Быццё 22:1 —14). Паралель наяўная нават у імёнах бацькі і сына: там Аўраам і Ісак — тут Антон і Іванька. Але ў абодвух выпадках вялікая любоў прывяла бацькоў да ахвярніка: у Бібліі да каменя, у беларускай аповесці — да прыдарожнага крыжа.\nАхвярапрынашэнне Аўраама сведчыць пра ўзнікненне цэнтральнага эпізоду старазапаветнага абраду — пра замену язычніцкай чалавечай ахвяры ахвяраваннем беззаганнага і першароднага агнца (ягняці), які ў Новым Запавеце набыў сімвалічны сэнс: нявінны Агнец — Ісус Хрыстос, Сын Божы, які самаахвяраваўся дзеля выратавання чалавецтва ад грахоў. Герой аповесці М. Гарэцкага аказаўся ахвярай неадэкватнага, старазапаветнага, альбо законніцкага разумення хрысціянскай веры: да ахвярніка яго прывёў страх пакарання за грахі продкаў. Ягоная вера аказалася не прасветленай евангельскай богадаццю, паводле якой “Бог ёсць любоў, і хто жыве ў любові, той жыве ў Богу, і Бог у ім” (1 Ян 4:16).\nДругая частка гэтага артыкула — свайго роду раздзел з энцыклагіедычнага даведніка па беларускай міфалогіі, праілюстраваны “міфалагічнымі” фрагментамі з усіх твораў Максіма Гарэцкага.\nПрынятыя скарачэнні твораў М.Гарэцкага ў спасылках даведніка.\nАнтон, 1919 г. — Гарэцкі Максім. Антон: абразы жыцця. Вільня, 1919.\nРунь — Гарэцкі М. Рунь: Апавяданні. Вільня, 1919.\nКалядная пісанка, 1913 г. — Калядная пісанка: 1913 год. Вільня, друкарня М.Кухты, 1913.\nЗб.тв. I, II — Гарэцкі М., Збор твораў: У 4-х т. Т.1, 2. Мн., 1985.\nТворы, 1990 г. — Гарэцкі М. Творы. Дзве душы: Аповесць. Апавяданні. Жартаўлівы Пісарэвіч: П’еса. Літаратурная крытыка і публіцы- стыка. Мн, 1990.\nПаказальнік біблейскіх архетыпаў, міфалагічігых вобразаў і матываў у творчасці Максіма Гарэцкага:\nАнтыхрыст, у хрысціянскай тэалогіі антаганіст Ісуса Хрыста, які будзе цараваць у канцы гістарычнага часу, узначаліць барацьбу супраць хрысціянства, але будзе пераможаны. Упамінаецца ў апавяданні “Што яно?” (Рунь, 108; 36.тв., 96). “А можа ж, і канец свету скора, калі так? Няхай Мусіяш-Антыхрыст не здзекуецца, калі зыдзе” (Антон, 1919 г.; Зб.тв., II, 206).\nАпраметная, пекла, паводле хрысціянскай версіі, месца пакарання неслухаў-анёлаў і грэшных людзей пасля смерці, царства Д’ябла. Апісанне пекла ёсць у філасофскіх міфах піфагарэйцаў, у Платона, у новазапаветных кнігах Бібліі, “Боскай камедыі” А.Дантэ.\n“Антон задумаўся, думкі яго паляцелі туды, дзе жудасны Копша складае торпы касцятрупаў, а дзе калісьці рагатыя з бізунамі, хвастатыя, капытатыя на тонкіх ножках і са свінымі лычамі гоняць звязаных ланцугамі людзюхнаў у... агонь неўтасімы... Усе тут ёсць... і каралі, і царыцы, і міністры, і генералы, і губернатары, і паны, і бабы, і маламожныя, і заможныя, і ўсякія, усякія. I тыя, што бацек не шанавалі, і тыя, што дзетак рас- пусцілі, і тыя, што Бога не баяліся, у сераду, у пятніцу мяса елі, дарма кляліся, з чужымі жонкамі распусту рабілі, і што нюхалі, і курылі... і... Божа, Божа!” (Антон, 1919 г.; Зб.тв., II, 213).\nАрымане, Арыман, дакладна — Ахрыман, у іранскай міфалогіі вярхоўны Бог зла, антаганіст Бога-дэміурга Ахурамузды (семантыка імені — “госпад мудры” і яго прарока Заратуштры. Упамінаецца ў апавяданні “Што яно?” / Рунь, 109; 36 тв 1,96).\nВаўкалак, у беларускай міфалогіі чалавек-пярэварацень, які сам умее перакідвацца воўкам, альбо той, хто набыў воблік ваўка праз ведзьмакоў (ведзьмаў) і чарадзеяў.\n“...А гаспадар, крыху адышоўшы, — кульдык: чэраз пень перакаціўся і пабег... Чым? Ваўком. “Ага, — думаець Панас, — грашы Богу, ваўкалача”. Троху гіагадзя і ён перакулдыкнуўся праз пень і, — да дуіпы, не лгу, — сам Панас казаў, — і ён гіабег ваўком, але разумеў усё, як бы і чалавек” (У лазні / Рунь, 27; Зб.тв., I, 52). “У Халімона воўк аўцу з гіуні вывалак. Ваўкоў к нам набегла з Цёмнага Лесу — бяда! А забабонныя галовы кажуць тут, што гэта ехаў вясельны поезд каля чараўніковага двара дзе-та ды й абмінуў закінутага зайца, не пачаставаўшы ведзьмака. Вось ён іх усіх і пракляў, і ўвесь поезд пабег ваўкалакамі, з таго і ваўкоў многа” (У чым яго крыўда? / Рунь, 130; Зб.тв., I, 125).\nВаўкалак-чараўнік, кажан, вупыр, кантамінацыя міфалагічных вобразаў. “I чуецца-думаецца Янку, што не вецер бярозавым галлём аб сценку б’е, а скрабецца той страшны чараўнік, што пры жыцці воўкам бегаў і па начох кажаном лётаў ды чалавецкую кроў ссаў у сонных немаўленнікаў...” (Што яно? / Рунь, 107; 36.тв., I, 95).\nВідмы. “Казалі, што ў купальскую ноч і ўвосень у рабінавую ноч, а таксама і ў іншыя страшныя ночы, здаецца тут (на забалочаных сажалках. —Ул.К.) нейкае святло, баран без галавы, чорненькі сабачка і ліха ведае што... З ціхаю думаю прыгадаў сабе Лявон (Я-герой твораў М.Гарэцкага. —Ул.К.), што некалі верыў жа гэтаму містычнаму страхоццю...” (Меланхолія / Узвышша, 1928, № 3; Зб.тв., II, 105).\nВядзьмак, чараўнік, чарадзей, ведзьма, чараўніца.”Ведзьмакі і ведзьмы сваю моц бяруць ад нячыстай сілы, якая служыць ім да смерці, але затое потым забірае іх душу. За ведзьмакоў уважаюць людзей скрытых, маўклівых, недаверных, асабліва яшчэ калі ім шчасціць у гаспадарцы” (Гарэцкі / Выпісы, 9. Крыніца: Шэйн, II, 517—519). А то вось, браткі мае, дык шчырая праўда. Чуў я гэта ад самога Панаса Дземянка, што служыў у аднаго заможнага гаспадара, але, не тут будзь сказана, вялікага ведзьмака” (У лазні / Рунь, 26; 36.тв., I, 51). “Сталі нават шаптаць, што палячка была чараўніца, старая кракаўская ведзьма, якая ўдалася прыгожай панскай палюбоўніцай, каб загубіць нашага музыку” (Страшная музыкава песня / Беларускія ведамасці, 1921, 7 лістап.; Зб.тв., I, 268). “Скажыце вы мне, бацюшка, — пачынаю, — ці праўда гэта, што мерцвяцы па начах хадзіць могуць, чараўнікі... гэта ёсць. Ці можа быць, каб гэта праўда?” (Антон / Абразы жыцця. Вільня, 1919; Зб.тв., I, 209).\nГорад (сяло, царква) пад зямлёю. “Паніч, — загаварыў балагольшчык з нейкім жахам, — вы, мусіць, ведаеце, што ў гэтым балоце, што налева, колісь-то ў даўныя гады цэлы горад за нешта праваліўся скрозь-доння. У ноч купальскую чутны званы падземныя, а каля кургана, дзе манастыр быў даўней, іншыя чулі, як манахі ў скляпах абедню правяць...” (Роднае карэньне / Рунь, 48—49; Зб.тв., I, 63).\nГрошы заклятыя. “Бывае так яшчэ, кажуць: агонь нейкі над балотам бегаіць. Ты за ім — ён ад цябе, ты бліжэй — ён уцякае. Сіненькі нейкі, невялічкі аганёк. Кажуць, грошай схава- на тут багата пад нейкім вялікім закляццем” (Тамсама).\nДэман, грэч. Daimon, боства, дух, у старажытнагрэчаскай міфалогіі агульная назва боства нізшага рангу, пасрэдніка паміж багамі і людзьмі. У рымскай міфалогіі яму адпавядаў добры альбо злы геній. Пад уплывам хрысціянства вобраз дэмана трансфармаваўся ў Д’ябла, нячысціка. Але ў рамантычным мастацтве ён зблізіўся з паняццем гордага генія і анёла-багаборца. “Можа быць, горды і самотны дэман, пралятаючы над пансіёнам гэтаю парою ў горнай чорнай вышыні, чуе тут толькі такі самы шум, які бывае ў пчаліным вуллі, калі па ім стукнуць увечары колькі разоў, а тады прыкласці вуха і слухаць” (У чым яго крыўда. Аповесць: У чым яго крыўда? Мн., 1926. Зб.тв., II, 34).\nЗмей вогненны. “Ляціць... Клубок агнявы... Далёка асвяцілася ўсё. Шум вялікі і сіп. Бліжэй... Гукаюць на зямлю каменні, шпякае смуродная гразь... Грошы нясець... Вочы аграмадныя вылезлі, чырвоныя, клыкі-клянцы даўгія, шыя тоненькая... ці то крылле, ці то ногі з капытамі і рукі кіпцятыя... Чырвоныя вуголлі адлятаюць, трашчаць і пырскаюць...” (Што яно? / Рунь, 105; Зб.тв, 1,94).\nЗязюля-маці. “Я-куб! Я-куб! — сумуе галосна зязюлечка. Ды не проста зязюлька то шэрая... У даўнія часы тое здзеелася, што матка бяздольная ў зязюлю шэрую перакінулася і з той часіны нешчаслівае чакае да сябе сына Якуба, што ўкраў яго ІІаганы Цмок, страшны змей, і занёс у няволю, у панства сваё падземнае, падводнае” (Цёмны лес / Зб.тв., I, 57).\nКажан-вядзьмак. “Зайшлося сэрца ў Архіпа: схапіў ці не схапіў кажан волас з галавы яго? Занясе ён той валасок па скрыпучае сухое дрэва, зашчэміць яго там паміж скабак калючых... I будзе сохнуць, як дрэва тое, Архігі: датуль будзе хварэць-прападаць, пакуль дрэва скрыпець будзе; заваліцца, бахне аб зямлю — і Архіп памрэ”. (Роднае карэнне / Рунь, 55; Зб.тв., I, 67; гл.тамсама: Ваўкалак-чараўнік-кажан).\nКаін і Авель, паводле Бібліі, сыны створаных Богам праайцоў Адама і Евы: “I калі яны былі ў полі, паўстаў Каін на Авеля, брата свайго, і забіў яго” (Быццё 4:8). “Што там на ім (месяцы. — Ул.К.)? Горы, сцені ці Каін з вядром густачорнай, запечанай крыві Авеля? Што там?” (Што яно? / Рунь 102 Зб.тв., I, 92).\nКопша, хтанічнае боства мёртвага царства, гаспадыня нябожчыкаў. Сэнс назвы — страшная, задымленая, уся ў сажы і смале неахайная жанчына. Паводле М.Гарэцкага, “страшны магільшчык, гаспадар магільнікаў” у беларускай міфалогіі. “Антон задумаўся; думкі яго паляцелі туды, дзе жудасны Копша складае горы касцятрупаў...” (Антон: Абразы жыцця. Вільня, 1919; Зб.тв., II, 213). Гл.тамсама: Апраметная.\nЛюцыпар, Люцыфер (лацін.lux, lucis — святло + ferre — насіць: носьбіт святла), у антычнай міфалогіі — ранішняя зорка, планета Венера; у хрысціянскай міфалогіі адно з найменняў Сатаны, Д’ябла, гаспадара Апраметнай (пекла).\n“... Зашаптаў нячутна: “Сіла таёмная-чорная, сіла бясплоная-грэшная, сіла нячыстая Антыхрыстава, на паслухмянства гукаю цябе раз, у другі, у трэці [...] Люцыпар, Сатано, Арымане, Чорны бог! Спасылай мне драбязу тваю на паслухмянства — кажу раз, у другі, у трэ!.. (Што яно? / Рунь, 108—109; Зб.тв., I, 96).\nМікола Вясенні, Мікола Веснавы, у беларускай народнай міфалогіі апякун земляробства і жывёлагадоўлі. Яму прысвечана каляндарнае свята 22 (9 па ст.ст.) траўня. “Што я пішу? Людзі смяяцца будуць. Усе будуць смяяцца з пісання майго: і таварышы-студэнты, што беларусам з-пад пушчы завуць мяне, і таварышы-хлопцы-шахцёры, што прыйдуць к Міколе Вясенняму з Юзаўкі і, пачуўшы ад мяне песню маю адвечную, скажуць мне: “Ці не ходзіш ты, часам, і маліцца за асець? Заплеснеў ты Ў Багацькаўцы...” (Што яно? / Рунь, 115; Зб.тв., I, 100).\nНячыстая сіла (Дамавік, Лясун, Вадзянік і інш.). “Не дарма быў Архіп [прататып — аўтар апавядання М.Гарэцкі] - выліты яго дзед, што да смерці заўсёды крэпка маліўся Богу і тым часам пашчыў, як можна, дамавых, лесавых, вадзяных” (Роднае карэнне / Рунь, 45; Зб. тв., I, 60; Што яно? Гл.Люцыпар).\n“Выскачыў з падпечча сіненькі аганёк і пабег па хаце... Каціўся, каціўся і белым дымам сышоў. З таго дыму малюпаткі старычок у чорнай маргелцы выскачыў, у руцэ нейкую торбачку чырвоную меў, кійком падпіраўся... Адкуль ён, нячысцік, узяўся?” (Што яно? / Рунь, 114; Зб.тв., I, 99).\nРай, у хрысціянскай рэлігіі — месца духоўна пераўтворанага жыцця праведнікаў пасля смерці, вечнае царства Божае. Апісана ў старазапаветных (Быццё 2:8; 3:24) і новазапаветных (Апакаліпсіс 21:1—27; 22:1—5) кнігах Бібліі. “Ці балюча травіцы, што яе косяць? Чаму-то ёй не дано голасу? А мусіць, і ў яе душа ёсць? Не, хіба дрэву і травам не балюча, калі іх рэжуць? А каню вот балюча, рабіць конікам цяжка, а Бог ім не даў раю... Конь здох — і ўсё яго. Дык нашто ж яму боль дана ад Бога, калі раю не дано?..” (Антон, 1919 г.; Зб.тв., II, 220).\nРусалка, у беларускай міфалогіі — хутчэй німфа, чым дэманічная шкодлівая істота. У песнях, легендах, паданнях акцэнтуецца прыгажосць (апалонаўскі пачатак) і трагізм (дыянісійская прырода) русалак. Яны — дзяўчаты-самагубкі, тапельніцы альбо маленькія дзяўчынкі, якія памерлі няхрышчанымі (хрыс- ціянская трансфармацыя вобразу русалкі).\n“Тамуча там, калі вясна мінаецца, калі над возерам пад бярозамі стромкімі [...] гібкімі, гутаюцца русалкі белацелыя, а з косамі чорнымі, з вачыма маркотна-шалёнымі.\n-\tГу-у-та! Гу-та-а-ашы! Гута-рэ-элі! — крычаць яны і гукаюць да сябе хлопца прыгожага, мужчыну слабавольнага” (Цёмны лес / Зб.тв, I, 57).\nСатана, гл. Люцыпар, Люцыфер.\nФама (Хама, Тамаш) Няверны, апостал Ісуса Хрыста, які не верыў ва ўваскрэшанне Сына Божага, пакуль не паклаў руку на ягоныя раны.\n“Беларус — гэта Хомка, што веры не дае. На слове ён быццам-то і згадзіўся, каб не скрыўдзіць каго; а тым часам, пакуль усяго сваімі вачыма не паглядзіць, датуль не дасць поўнай веры, датуль не пераканаецца” (Наш тэатр / Калядная пісанка, 1913 г.; Творы, 1995 г., 175).\nХата на курынай ножцы, гратэскавы вобраз жытла Бабы- Ягі ў беларускіх чарадзейных казках. “Расступіўся лес. На палянцы стаіць Архіп. Бачыць: што гэта? — Хата новая перад ім на адной назе круціцца, скача, верціцца...” (Роднае карэнне / Рунь, 55; Зб.тв., 67).\nЦені вялікіх продкаў. “Сцені памершых продкаў у смяротнай тузе стаялі над распятай краінай [...] з расцерзаным да краю сэрцам вялікага гуманіста вылез у поцемках з няведамай патомкам ямы панураны Францішак Скарына і падаўся ў начным паветры да свайго радзімага Полацка [...] Пакашліваючы, брыў з далёкай Ялты Максім Багдановіч. Спяшаўся, як заўсёды, з Галіцыі, з сваёй магілы ў Закапаным Іван Луцкевіч...” (Фантазія / Творы, 1995 г., 117—120).\nЧорная магія. Гэтай тэме прысвечана агіавяданне “Што яно?” (Рунь, 96—116; Зб.тв., 1, 87—101).\nЧорны бог, Чарнабог, у балтыйска-славянскай міфалогіі злы дэман архаічнага паходжання, прыносіць гора і няшчасце (гл.Люцыпар).\nЧорт, нячысцік, у беларускай і агульнаславянскай міфалогіі — злы дух, спакуснік у гратэскавым вобразе. “Ось так чартаўня. Ну й уцям тут, што за справа. 1 калі мне робіцца неяк нядобра, то што б было з нашым батраком? I чэрці здаліся б”, — раздумляў студэнт, каб неяк выбачыць сабе сваё спужанне” (Цёмны лес / Рунь, 49—50; Зб.тв., 1, 63). “Нячысцікі, мусіць, кіруюцца служыць мне, што не веру ў іх, — смешна яму стала дужа” (Род- нае карэнне / Рунь, 56; Зб.тв., 1, 67). У апавяданні “Цёмны лес” упамінаецца ўрочышча Чартаўшчына (36.тв., 1, 57). “Чым будуць вінаваты дзеткі мае, калі зародзяцца за грэх бацькоў сваіх малапамятнымі? [...] Нашто ж так бы даў Бог? Бог так не сатварыў, не ўстанавіў бы парадку такога... Мусіць тут яны (нячысцікі) умяшаліся... Як гавораць, што і казу яны зрабілі. Адно што яна валілася, не хадзіла, пакуль Бог не дунуў у яе...” (Антон: Абразы, 1919 г., 36.тв., II, 206). “Як запяюць на крыласе “Херувімы” і людзі пастануць на калені і дужа-шчыра маліцца пачынаюць, тады яны (нячысцікі) не могуць у цэркві быць, ангелы іх выганяюць бізунамі, і яны альбо навопрамець бягуць вон з цэрквы, альбо хапаюцца ўлезці ў такіх людзей” (Тамсама. 210).\nЯзэп Прыгожы, паводле біблейскага падання, Язэп (Восіп) быў любімым сынам бацькі свайго Якуба (па блаславенню Божаму, Ізраіля). Па зайздрасці браты прадалі яго ў егіпецкае рабства. Там таленавіты з прарочым дарам Язэп атрымаў пасаду домакіраўніка прыдворнага вяльможы Паціфара. Жонка Паціфара закахалася ў прыгожага юнака і хацела спакусіць яго на грэшнае каханне. Атрымаўшы адказ, яна хлусліва абвясціла мужу, быццам бы Язэп спрабаваў згвалціць яе. Пасля таго, як вязень Язэп адгадаў сны фараона (сем кароў худых, якія з’елі сем кароў добрых, і сем каласоў пустых, якія з’елі сем каласоў поўных), ён быў прызначаны вялікім візірам у Егіпце (Быццё 39—41).\n“От жа выйшла гісторыя, зусім як у той Бібліі аб Язэпе тым Прыгожым і начальнікавай жонцы” (Страшная музыкава песня / Беларускія ведамасці, 1921, 7 лістап.; Зб. тв., I, 267).


Кароткі змест Вячаслаў Адамчык - Дзікі голуб - чытаць на беларускай мове\nВячаслаў Адамчык — Дзікі голуб\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 45 мин. Просмотров 33 Опубликовано 7 ноября, 2020\nГэта было год дваццаць назад…\n— Хібо не бачыш…\n— Мушка, цю-цю-на! Мушка…\nА мне пачынае здавацца, што я недзе бачыў гэтую маладзіцу, гэты чырванаваты круглы твар і нават помню яе голас. Толькі дзе, калі? I не магу ўспомніць…\nЧалавек як чуе, што я думаю пра яго, і пільна азіраецца. Я адварочваюся да акна і гляджу на белавата-шэры апаласканы дажджамі папар, на цёмны, карычняваты лапік нявырванае грэчкі,— ужо кончыўся горад,— на балотца з маладою атаваю, на разасланы лён, дзе цэлаю плоймаю топчуцца гракі, на сароку, што ляціць пад нечую зводдаль шашы хату, і думаю, што я не люблю гэтае пары, калі на сметнікі прылятае сарока — знак, што скора халады, а з памяці ўсё не сходзіць Марцін Дзікуць. Помню: рабаваты, чорны, з-пад шапкі вылезлі і вісяць на вушах касмылі. Згадалася яго смерць, страшная, нечалавечая смерць…\nЗ ім у вёсцы ніхто інакш не вітаўся, як пытаў здалёк: "Марцін, сечку жнуць?" Найбольш смяяліся тады, калі збіралася многа мужчын перад святам у каго-небудзь на падворку і Марцін прыносіў сваю аблупленую, шчарбатую машынку, каб падстрыгаць усіх. Машынка, мусіць, ірвала валасы, бо хто-небудзь, седзячы на скрыпучым табурэце з хусткаю на плячах, спачатку моршчыўся, а потым крычаў: "Марцін, сечку жнуць… тваю матары, валасэ павырывоў!"\nГэта некалі яшчэ, мусіць малым, Марцін пайшоў на сяло, а там у яго спыталі, што робяць маці з бацькам. "Сечку жнуць",— сказаў Марцін (яны, мусіць, рэзалі сечку), і з таго дня за ім цягнуўся гэты хвост і кожны тузаў…\n— Ідзі, ідзі, не бойся…\n— Нічога, пакуль жаніцца — загавіцца! — сказаў Клемус Война і раскруціў доўгі бізун.— Тут во — без хлеба астанёмся. Малоціць як цапамі, саб’е ўсё.\n— Ты, брат, як маленькі…— зарагатаў, але адышоўся ад акна Клемус Война: зноў мільганула і, здаецца, зашыпела за акном маланка.\n— Хрысціцца, а святым духам жыць не будзе. Кавалак гультая. Цьфу! — Война плюнуў і адышоўся ад парога.— Усё тут аблатошыць, аб’есць, як вусень.\n— А куды ж ты? — аклікнуў мяне Марцін.— Крый бог, прастудзішся…— і падышоў да мяне, сунучы шлэбы: яны звальваліся ў яго з ног.—На, вазьмі, заўтра прынясеш.— Ён выступіўся з іх і адышоўся пад сцяну — там зелянела сухая трава.\n— Цю-цю-на, цю-цю-на…\n— Баба, у руж’ё! — гукнуў чалавек у суконным фрэнчы.\nШафёр скінуў газ, і аўтобус ціхенька, дзе часам падскокваючы на ямках і бразгаючы жалезным нутром, пакаціўся ў лагчыну і раптам затрубіў, сцішаючы ход: сярод шашы стаялі спутаныя коні, адзін на аднаго паклаўшы шыі. Было Кашалева — дадому асталося кіламетраў дванаццаць. На нечым хлеўчыку ляжалі доўгія і рабаватыя, як парасяты, гарбузы. На акне цвіў высокі, што куст, агеньчык — і нейкая чырвоная радасць была ад яго. Голы да пояса хлопец, што правіў ганак — прыбіваў з аднаго боку белую абструганую дошку,— аглянуўся, згледзеў коней і, кінуўшы сякеру, падбег да шашы, замахаў абедзвюма рукамі, як ганяючы курэй: коні, задзіраючы галовы і збіваючыся адзін на аднаго, сышлі ў канаву. I аўтобус зноў нехаця завуркатаў: зноў быў грудок, была відаць вёска, уся, як на далоні, і за ёю — пад цёмны, завешаны рэдзенькаю сінечаю лес — доўгія будынкі, кароўнікі ці стайні, над імі громаадводы з растапыранымі лапкамі на вяршку, як што шчупаюць угары, і над вёскаю, высока ў небе, пад белаватаю набрынялаю хмаркаю трапечуцца і ўсё вісяць на адным месцы два галубы. I мне зноў спамянулася тое лета, што было даўно, град, што пабіў на маладым алешніку кару — яна нават адстала на камлях з таго боку, адкуль ішла хмара. Спомніўся Марцінаў хутар і дзікі голуб…\n— У мяне ёсцека клетка… Падлячу,— тады забярэш.\nЯ падышоў пад хату. Да мяне кінуліся, віляючы хвастамі, яго сабакі. Марцін маргнуў вачыма, пайшоў у сені і вярнуўся адтуль, трымаючы абедзвюма рукамі голуба. Голуб круціў галавою, выцягваючы шыю — на ёй сіняватай чырванню пералівалася пер’е. У Марціна варушылася, дрыжала ад радасці ніжняя губа. Ён пагладзіў голуба і падняў яго на далоні — схіліўшы набок галаву, голуб глядзеў на зямлю, мусіць, яшчэ не верачы, што ён ужо вольны. Сабакі, высалапіўшы языкі, цікавалі то на голуба, то на Марціна. Голуб прыгнуўся, натужыўся і, здаецца, няўмысна, спадцішка залапатаў крыллямі і паляцеў — нізка, пры зямлі і неяк улукаткі, як малады, як не навучыўся лётаць. Сабакі кінуліся за ім, падскокваючы ўгору і дзеручы ад злосці зямлю.\n…Праз многа год, спамінаючы выпадкам гэтае далёкае лета, град, Марцінаў хутар, я заўсёды спамінаю гэты міг, гэтую хвілю, калі нізка над демнавата-зялёным, аж да чарнаты алешнікам ляцеў дзікі голуб, трапятаўся, нібы паперка на ветры, прападаючы назаўсёды з вачэй.\nЦяпер жа цягне бліжэй да зямлі, і знайшлася ўжо нейкая жаднасць цвярдзей і мацней чуць яе пад нагамі. Ужо бярэ радасць ад таго, што ступаеш на мякаць муравое травы, што бачыш воддаль дарогі корч дзікае грушы, чуеш, як шархаціць, капае са стрэх і точыцца ў пясок пасля дажджу вада — і, бог ведае, якую ты маеш ласку ўсяму, што ты жывеш, глядзіш на гэты свет і будзеш паміраць у ім, як наканована кожнаму. Вельмі ўвосень, калі выпадзе дзень прэлага сыраватага цяпла і стаіць нейкая празрыстая ціш і яснасць, калі пасля лянівага туману з раніцы — уполудзень перад вачыма зазелянее жыта, тады надыходзіць гэтая жаднасць да зямлі і нейкая нядужая, саслабелая, як пасля хваробы, радасць стрэць ці ўбачыць даўнейшае…\nЗа Кашалевам на грудках паказаўся лес: спярша з аднаго боку шашы — усё ельнік, пануры, цёмны, з цёплымі капцамі мурашніку пры беразе на сонцы, потым — малады, нерухомы, сіваваты хвойнік, далей і ніжай — прагаламі балотца з купінамі зрудзелае асакі, белы рэдзенькі бярэзнік, і далей цёмны гушчар — малады грабнік — галавы не ўваткнеш, а з ім — дубы, ясна-зялёныя, як учора распусціліся. I зноў зварухнулася ў памяці, як у такую пору, ці можа трохі пазней, калі павыкопваюць картоплі, калі на стрэхах, на трэсках каля сметнікаў зашарэе з раніцы і цвёрда зашоргае на траве пад нагамі марозік, хадзіў сюды, у кашалеўскі лес, збіраць жалуды, ужо набрынялыя, патрэсканыя, каторыя з расткамі пад лісцем на зямлі. Спомніўся іх грукат у мяшках на печы і нейкі гаркаваты, сухі, аж сцягвае ўсё ў роце, іхні смак. I цёмная і слізкаватая, што крухмал, іхняя мука…\n— З пуд будзе? — ён наслініў паперку, прыгладзіў пальцам папяросу і, не ўстаючы з пня, трохі падняў ад зямлі сваю торбу.— I ў цябе на рублёў…\n— Кажуць, калі гэтая пташка сядзе на чыю-небудзь страху, той памрэ.— Але махнуў рукою і пашыўся ў кішэнь па запалкі.— Ат, усе памром… А зрабілі мы з табою добра. Толькі глядзі — нікому не прагаварыся…\n— Каб чалавек ведаў… Мы і на гэтую нарасць кажам "грыб". А такі лішай, і праўда, расце на дрэве.\n— Доўга не паходзіць… Кажа, захварэў на сухоты на фронце. А мы на яго рубель пагналіся… Грэх, браце, грэх, таму і не пашанцавала. А ты схадзі, прынясі яму гэтага лякарства,— сказаў Марцін, аддаючы мне той сухенькі лісток лішая…\nНа поле мы выправіліся шараю гадзінай — у мястэчку ўжо загарэлася электрычнасць, і вострае, тоненькае, як трэшчыны на шкле, святло калола ў вочы. Мы спатыкаліся, абмацваючы нагамі цвярдзейшы грунт, тую нераз’езджаную, зарослую травою сценку, і палохаліся дзе якога ядлаўцовага куста — выдавала, што там стаіць чалавек ці бяжыць воўк, і трэба было прысядаць, нагінацца, каб пазнаць, што гэта.\n— Уставаймо, прагонім, наробім крыку… Во — чуеш — капае…\n— Броня, Броня…\n— Мусіць, Дзікуць…\n— Я, Броня, я… Памажы ўстаць,— у картоплях ракам стаяў Марцін Дзікуць, намагаючыся падняцца.\n— Знявечылі, забілі… Ой-й, Бронечка! — нібы яго парнулі чым вострым і глыбока, аж дастаўшы да сэрца, застагяаў Марцін і падняўся на ногі. Голас у яго быў глухі і хрыпеў.\n— Войны, Бронечка,— ён хістаўся, як п’яны.— Яны недзе тутака, хіба можа ўцяклі, як учулі, што ты крычыш.— Марцін быў без шапкі, валасы зліпліся, мусіць, ад крыві, і яна цякла чорнымі рагамі, заліваючы вока, толькі другое, непадбітае, злосна блішчала ў цемрыве.\nМы павялі яго пад хату. Яна злівалася з чарнатою поля. Там недзе ад злосці зайшліся і кінуліся сюды сабакі — і раптам сціхлі, пэўна, абнюхалі Дзікуця, і толькі чуваць было, як мякка скакалі і дыхалі, мусіць, высалапіўшы языкі. Потым замільгаў адзін, белы, і, яхкаючы, кінуўся Марціну на грудзі, закруціўся каля мяне, б’ючы хвастом па калашыне.\n— Позна, Дружок! — загаварыў Марцін да сабакі, і той аж прылёг на пярэднія лапы.— Дзе ты быў раней? Во забілі мяне…\nI за што, Марцін? — голас у мацеры падабрэў.— Каб гэтак знявечыць. I за што, скажы…\n— Чаму не, скажу. I ў цябе накапаў кошык картопель, во ўчора…\n— Пачакай, Броня, я прысяду, не магу ісці. Слабасць, цямнее ў вачах,— ён сеў, ды нават не сеў, а неяк асунуўся на калені.— А ў Войны і кошыка не накапаў, я толькі ішоў цераз яго поле…— Марцін трохі падняў руку,— а ён во… біў прэнтам па галаве. Ці дажыву да раніцы. Дзяцей шкада, як жа ж яны без мяне?..\n— Не, Броня, так ужо бог даў. Ой,— ён застагнаў, сагнуўся і ўжо не ішоў, а цягнуў, як нежывы, ногі.— Ды куды ж сярод ночы па таго доктара? Яны мо толькі і пільнуюць, ці пойдзем мальдаваць. А дзяцей, Бронечка, шкада…\n— Я ўжо сам… Ідзі, Броня, дадому,— ён нечым там грукнуў, мусіць, устаючы і шукаючы дзвярэй у хату.\n…Цярэз паля мы беглі дадому. На ўсходзе між навалы хмар заяснелася неба — браўся ўсходзіць месяц. Весялела ноч. А на Марцінавым хутары пачалі брахаць сабакі, неяк усё гыркаючы, як там хто хадзіў і дражніўся. Зрабілася сцішна, і нуда брала за сэрца.\n…Аўтобус я спыніў напроці вёскі. I ён зноў доўга вуркатаў, у маторы нешта скрыгала, як там церлася ржавае жалеза аб жалеза. А я адчуваў нейкую вінаватасць, што гэта праз мяне шафёр, той малады хлопец у стракатай шапцы, ніяк не можа ўключыць скорасць і недзе, мусіць, злуецца. У грудзях дрыжала, і трохі як слабелі, аднімаліся ногі — ці то з дарогі, ці то ад таго, што так скора і нечакана бачу сваю вёску — ужо як чужую і меншую. I зрабілася трохі непамысна, што зараз каго стрэну, а ён, вітаючыся, будзе трохі сарамяжыцца, як малое дзіця, чырванець, і будзе яму несамавіта перада мною, і мне самому зробіцца ніякавата, як бывае заўсёды, покуль не асвойтаешся з чалавекам. Я перамяніў у другую руку чамадан і борзда перайшоў чужыя падворкі — рады, што нікому не трапіў на вочы, і ўжо азірнуўся на шашу — аўтобус ціхенька і ўпарта пасунуўся, як вялікі жук, і зад яго падкідала на ямках. Я трохі паспакайнеў, сцішыўся; знайшлася весялосць, што я дома, што бачу сваю хату: з гэтага боку ад шашы — сені, якія некалі рабілі з бацькам. Спомнілася, як ачэсвалі дзеравіны, а перад гэтым прывязвалі да цвічкоў вяровачку, бацька шмараваў яе мелам, а потым адцягваў — вяровачка туга, ляскаючы, біла па акоранай жаўтаватай дзеравіне, і на ёй аставаўся роўны белы шнарок. Было дзіўна, што помніцца гэты шнарок, і ўзялася радасць, што чую, як недзе на вуліцы за гушчаром бэзу хрыплавата і нядужа пяе малады певень — мусіць, ужо наш, што бачу, як каля парога курыца дзяўбе гурок-насеннік, які, мусіць, прынесла з гародчыку.\n— Вот трохі нездаровіцца, сынку,— бацька прысеў на ўслоне каля стала, сагнуўшыся, упёршыся рукамі ў калені.— Нага ўсё баліць…\n— Ага… Гаварыў, не ідзі, не свянціся ўжо з гэтым набажэнствам… Так не, кажа, грэх… Пайшла.\n— Як жа ж людзі п’юць? Але праўду кажуць: кепска замуж, але йдуць, горка водка, але п’юць.\n— Як чыё і як да дзіцяці. Вунь Ладкаў, каб бачыў, які спрытны. У мястэчку ў клубе ўсё спявае. I да работы… Каня вунь сёння запрог, як Клемуса хавалі… Гэта ж ці чуў? — маці зноў паварочваецца да мяне.— Клемус Война памёр.\n— Ды нейкаю наглаю смерцю… Пайшоў да ветру на сметнік і не ўстаў… Ёсцека бог на свеце. Гэта ж, ці помніш, Дзікуця некалі забіў. Таго Дзікуця, што каля нашае дзялкі жыў, што сабак усё трымаў. Ці, можа, ты ўжо і забыўся…\n— Пераймай, не давай яму апомніцца,— Война скінуў з сябе доўгі кажух.— Жывушчы, але я яго ўбяру, быць не можа…\n— У-у, я зараз… У мяне, брат, толькі дробненька з…іш і богу душу аддасі.\n— Нічога, патрапечацца і дойдзе. А жывушчы, ядры яго палку…— Война рукавом выцер змакрэлы лоб.\nНазаўтра мы бачылі, як ён ляжаў недалёка ад тых самых хвоечак, уткнуўшыся акрываўленаю мызаю ў пясок і выцягнуўшы спруцянелыя ногі. На ім, як і на ягняці, шарэў мароз…\n— Некатарага году хлопец яго прыязджаў,— маці зноў гаворыць пра Дзікуця.— Каб бачыў, які хлопец,— выкачаўся, выліняў… Тут усе дзеўкі за ім… Кажуць, вывучыўся на нейкага голага.\n— Каб жыў Дзікуць,— бацька ап’янеў, расчырванеўся, нібы паздаравеў, і яго сінія вочы заблішчалі, як у маладога,— то і хлопец гэтак хадзіў бы: адзін лапаць, адзін бот…\n— Ты ўжо выдумляеш…\nНа вуліцы каля плота стаялі кабеты: каля ног у іх валтузіліся ў мяшках парасяты — мусіць, уставалі на ногі і тыцкаліся лычамі, паднімаючы мяшок. П’яны чалавек з рудым, спечаным на сонцы тварам, з расхрыстанаю белай грудзінай крычаў маладым хлопцам, пэўна, са свае вёскі:\n— Як на яе і шылі…


Песняй сэрцы сагравалі\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Песняй сэрцы сагравалі\nКрыніца: Алена Ярошык, “Голас Радзімы”\nУ літоўскай Клайпедзе беларускія народныя традыцыі зберагае суполка “Крыніца”.\nНа вуліцы было неяк няўтульна: сцюжа, туман, вецер... Але ж беларусаў — ці спужаеш такім надвор’ем? Сабраліся ўсе разам, прыгожа апранутыя, у добрым настроі, яшчэ й гасцей паклікалі. Весела, з густам адсвяткавалі Каляды сябры “Крыніцы”, удзельнікі гурта “Купалінка” ды яшчэ маладзёжнага калектыву рускай суполкі “Лада” пры падтрымцы Ганаровага консула Беларусі ў Клайпедзе Мікалая Логвіна.\nНа свята прыйшла Каза-гарэза\nПранікнёна прачытала ўрывак з паэмы Якуба Коласа “Новая зямля” Ірына Мількоўская. Слухаючы яе, людзі сталага ўзросту згадвалі, а моладзь даведалася, як беларусы здаўна святкавалі Каляды: чым аздаблялі хату і стол, якія стравы гатавалі, якія сакральныя дзеі выконвалі… Ды і ў нашых гасцей на сталах у гліняных гаршчках стаяла Куцця. А што ж за свята без чаркі ды скваркі? Вядома ж: “Добры вечар — шчодры вечар!” Таму была й чарка, і духмяныя гарачыя дранікі, сала. І зусім не дзіўна, што сюды якраз завітаў гурт калядоўшчыкаў: з Казою і Зорканошай, з аўтэнтычнымі песнямі ды гульнямі.\nЦяпер няма сумненняў: для кожнага, хто пабачыў Калядную дзею, год будзе ўдалым. Бо “хто з Казою патанцуе, таму хутка пашанцуе”, і “дзе Каза рогам, там жыта стогам”. А сярод гледачоў былі настаўнікі, маракі, працаўнікі чыгункі, прадпрымальнікі, бухгалтары… Прыйшлі сем’ямі, прычым сумна не было нікому. У танцах і гульнях паўдзельнічалі ветэраны, людзі сярэдняга ўзросту, дзеці. У зале былі як выхадцы з Беларусі, так і прадстаўнікі іншых нацыянальнасцяў. Так, Генконсул Расіі ў Клайпедзе Аляксандр Грачоў адзначыў: “Нікому не трэба нагадваць, наколькі блізкія рускі ды беларускі народы, іх культурная повязь ды традыцыі”.\nДыялог цераз плот\nГосці слухалі беларускую музыку і вершы, частаваліся дранікамі. Падобныя сустрэчы, на мой погляд, даюць магчымасць гараджанам па-новаму паглядзець на самабытнае жыццё вёскі, далучыцца да вытокаў. І гэта сапраўды важна: не забываць, адкуль карані твае. Вось і заключнай песняй гучала ўсімі любімая “Мой родны кут” на вершы Якуба Коласа ў выкананні ансамбля “Купалінка”.\nСвята ўдалося! А ці ж магло быць інакш, калі й прозвішча адной з удзельніц “Купалінкі” — Каляда? І ў той вечар наша сяброўка Марыя святкавала дзень нараджэння. Шмат прыгожай беларускай музыкі падарылі гледачам выканаўцы. Гучалі знаёмыя песні мінулых гадоў, беларускія народныя, а таксама сучасныя — у выкананні кіраўніцы “Купалінкі” Валянціны Снігур і гукарэжысёра Андрэя Сопава. Расчуліла слухачоў Ксенія Фралова песняй “Рэха жураўлінае”. А “Вологду” з рэпертуару “Песняроў” на пан-флейце граў музыка-самавук Аляксандр Абозны. “Чаму не прыйшоў?” — засмучона спявалі ўдзельніцы “Купалінкі”. Потым напрыканцы: “Давайце сабярэмся разам”. Ну хто ж адмовіцца?\nАлена Ярошык з суполкi “Крыніца”, г. Клайпеда, Літва (“Голас Радзімы”)


Кастрычнік 2014 -\nДзень дагарыць i прыйдзе ноч, А з ёй пад вокнамi стаяць Дзядоў дзяды, трымаюць хвошч, Iх твары быццам зiхацяць.\nТам за мяжой няма цяпла, Нi ўспамiнаў, шчырых слоў. Дзяды прыходзяць апасля, Каб паглядзець сваiх сыноў.\nПрайсцi паважна па двары, Накрыць утульна немаўлят I з промнем восеньскай зары Сцягнуць туман ад родных хат. [...]\nДзеці ахвотна адказваюць на пытаньні “А як жа гаворыць конік? Іга-га … Конік іржэ. Скажы “і-га-га”! Дзіця радасна паўтарае. [...]\nЖЫЦЦЯ КАРОТКІЯ ІМГНЕННІ — Сяргей Брандт\nСерп востры Над рэчкаю цьмянай Жне зорнае збожжа.\nМаланка блiсне, Потым прыйдзе грук, Спазнiўшыся на iмгненне.\nДай жабраку Кавалак свайго сэрца, Крывi замест вiна.\nБыць сляпым Лепш чым глухiм — Ты чуеш гукi сэрца.\nТэгі: Класічная японская паэзія XVI стагоддзя Сэйга Бусі | 23.10.14


Адкрыйце для сябе 5 самых чароўных французскіх вёсак | Беззя\n5 гарадоў Францыі, дзе вы хацелі б жыць\nСуса Гарсія | 07/04/2021 10:00 | Lifestyle, Падарожнічаць\nФранцыя - краіна, поўная чароўных куткоў. У яго гарадах ёсць стыль, і мы любім Парыж ці Бардо, але і далей гэта магчыма знайсці дзіўныя французскія вёскі, якія захапляюць дух. Часам даводзіцца адыходзіць ад гарадоў, каб знайсці самыя дзівосныя месцы з найбольшай індывідуальнасцю.\nEn У Францыі шмат прыгожых гарадоў, але сёння мы пагаворым пра пяць з іх. Калі вам падабаюцца такія візіты, звярніце ўвагу на ўсе, бо кожны з іх можа прапанаваць нешта цікавае. Так што атрымлівайце асалоду ад новых балаў, якія вы павінны набраць у Францыі.\nГэты горад размешчаны ў дэпартаменце Лот і мае шмат наведванняў, адстаючы ад Мон-Сен-Мішэль. У гэтым рэгіёне ў верхнім палеаліце ўжо было чалавецтва, бо ў ім знаходзіцца Куева-дэ-лас-Маравільяс, пячора з дагістарычнымі пячорнымі карцінамі. Гэта горад, якому ўдалося адцягнуць Каміна-дэ-Сант'яга, і які сёння вельмі турыстычны. Адзін з асноўных візітаў у гэтым раёне - замак, з якога можна ўбачыць скалы і від на астатнюю частку горада. Апусціцца, каб убачыць горад, можна прайсці на Каміна-дэ-ла-Крус альбо на падземным фунікулёры. Пуэрта дэ Сан-Марсіял XIII стагоддзя саступае месца свяцілішчам і прыгожай плошчы святыняў. Нельга прапусціць і царкву Сан-Амадор XNUMX стагоддзя.\nГэта месца, якое было заселена ўжо ў XNUMX стагоддзі да нашай эры, прапануе неверагодную цытадэль, якая нікога не пакідае абыякавым. Гэта сярэднявечная цытадэль, размешчаная на паўднёвым усходзе, прапануе нам вялікую славутасць. Лепш наведваць яго ў нізкі сезон, каб не падвяргацца залішняму турызму. Цытадэль мае больш за тры кіламетры сцен з вонкавым агароджай і ўнутраным агароджай, а сярод іх лізамі, роўная мясцовасць, якая акружае цытадэль. У цытадэлі шмат вежаў, такіх, як Нарбонская брама, якая звычайна з'яўляецца ўязной брамай, і нават замак. Мы таксама павінны ўбачыць базыліку Сен-Назер, з некаторымі раманскімі элементамі, але амаль цалкам гатычным выглядам.\nГэты горад размешчаны ў Каміна-дэ-Сант'яга на поўдні Францыі. У Конкесе вам прыемна прагуляцца па яго вуліцах, убачыць архітэктуру яго дамоў з апраўленнем драўніны і шыферам на даху. Вялікім помнікам горада з'яўляецца Абацтва Конкаў у раманскім стылі у якім вылучаецца Порцік канчатковага суда. У ім вы таксама можаце ўбачыць Казначэйскі музей з рэліквіярыямі. Нельга прапусціць месцы, дзе працуюць рамеснікі, і невялікія крамы ў вёсцы.\nгэта лічыцца самай прыгожай вёскай у Эльзасе. Ён мае своеасаблівую кругавую кампаноўку для камерцыйных мэтаў. Прыкладна ў пяці кіламетрах ёсць пункт гледжання, каб ацаніць такую форму горада. Вы павінны наведаць вуліцу Рэманта, таму што гэта вуліца, дзе мы можам убачыць сапраўдную сутнасць архітэктуры горада. Тут знаходзіцца і самы фатаграфаваны раён горада, дом Ле-Піжон'е, які знаходзіцца на рагу і аддзяляе дзве вуліцы. Мы таксама павінны ўбачыць плошчу Шато, самую важную плошчу ў вёсцы з цудоўнай Фантана-дэ-Сен-Леон у цэнтры.\nГэта яшчэ адзін з тых чароўных гарадоў, якіх нельга прапусціць. Калі ўвайсці праз Rue Grande вы знойдзеце Place de la Grande Fontaine якая была старой рынкавай плошчай. За ім знаходзіцца Царкоўная плошча з царквой навяртання Святога Паўла. У паўднёвай частцы ёсць выгляд, размешчаны над могілкамі, месцам, адкуль адкрываецца лепшы від на ўвесь горад.\nПоўны шлях да артыкула: Беззя » Lifestyle » 5 гарадоў Францыі, дзе вы хацелі б жыць\nШто рабіць, калі пара далёкая


Праз Вялікі Усцюг у Іерусалім. З вотчыны Деда Мароза па шляху ІІсуса Хрыста — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПраз Вялікі Усцюг у Іерусалім. З вотчыны Деда Мароза па шляху ІІсуса Хрыста\nВторник, 20 авг., 2013 179 admin\nВольга Давыдзенка працуе ў Багушэўскім доме-інтэрнаце для дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. Яна — інструктар па працоўнай тэрапіі, кіруе гуртком вышыўкі. Яго наведвальнікі пачынаюць заняткі з асваення элементарных навыкаў: вучацца трымаць у руках іголку, лічыць. Гэта дапамагае ім у псіхафізічным і, што таксама вельмі важна, эмацыянальным развіцці, у рэшце рэшт, сацыяльнай рэадаптацыі. А нядаўна Вольга Вікенцьеўна са сваім выхаванцам Мікалаем Уласавым вярнулася з падарожжа ў Іерусалім. Пілігрымка праходзіла па святых месцах, дзе хадзіў, прапаведаваў, быў распяты і ўваскрэс Іісус Хрыстос.\nРаботы выхаванцаў гуртка часта можна ўбачыць на розных выставах, іх фота размяшчаюцца ў інтэрнэце і выклікаюць у людзей цікавасць. І не толькі тэхнікай выканання. У большасці работ, якія выконваюцца на канве, усё роўна яскрава праяўляецца душа аўтара. Гурткоўцы з задавальненнем вышываюць біблейскія сюжэты, іконы. Многія для гэтага атрымалі благаславенне духоўных асоб беларускай праваслаўнай царквы.\nАднойчы гурткоўцаў запрасілі паўдзельнічаць у фестывалі «Рождественская мечта», арганізаваным расійскім фондам «Місія» для дзяцей-сірот, дзяцей з псіхафізічнымі асаблівасцямі развіцця, якія выхоўваюцца ў школах-інтэрнатах Расіі, Беларусі, Арменіі, Літвы. Мерапрыемствы фестывалю праходзілі ў санаторыі «Баброўнікава», што ў Вялікаўсцюгскім раёне Валагодскай вобласці. Фестываль насіў пераважна забаўляльны характар. Яго ўдзельнікі пабывалі ў вотчыне расійскага Дзеда Мароза, любаваліся святочным феерверкам, прынялі ўдзел у факельным шэсці, народных зімовых гуляннях, пакаталіся на конях, буранах. Запомнілася тэатралізаванае прадстаўленне «Святая ноч» па матывах евангельскіх гісторый аб нараджэнні Іісуса Хрыста.\nДэлегацыя Багушэўскага дома-інтэрната з нецярпеннем чакала адкрыцця выставы «Рушники. Обрядовые полотенца», дзе была прадстаўлена аўтарская работа Мікалая Уласава і Святланы Галасуй — ручнік-набожнік. Яе не толькі трэба было паказаць, але і прадставіць.\n«Свой ручнік-набожнік мы вырабілі на аснове арыгінальнага экзэмпляра, вырабленага ў канцы ХІХ — пачатку ХХ стагоддзяў у Сенненскім павеце, які захоўваецца ў Віцебскім абласным метадычным цэнтры народнай творчасці. Наша работа, наша прадстаўленне яе, якое часткова прагучала на беларускай мове, спадабалася членам журы. У выніку і выканаўцы і кіраўнік праекта былі адзначаны Дыпломам. Мы не паўтарылі ўзор старажытнага ручніка, мы зрабілі арыгінальны выраб. Больш таго, нам удалося прачытаць пасланне, зашыфраванае ў вышытых узорах», — расказала Вольга Давыдзенка.\nФестываль праходзіў 9 —10 лютага 2013 года. А ў канцы красавіка на адрас Багушэўскага дома-інтэрната прыйшло запрашэнне для Вольгі Давыдзенка і Мікалая Уласава прыняць удзел у падарожжы па святых месцах. Яго даслалі Маргарыта Бурак, фундатар фонда «Місія», і яго выканаўчы дырэктар Вольга Сафонава, якія гарантавалі падарожнікам аплату ўсіх расходаў.\nПа волі Госпада\nНягледзячы на гэта, узнікла шмат праблем. Напрыклад, высветлілася, што Мікалаю трэба мяняць пашпарт. Неадкладна сабралі неабходныя дакументы. За некалькі дзён да паездкі давялося звяртацца за дапамогай непасрэдна да начальніка РАУС, каб паскорыць працэс афармлення пашпарту. І Міхаіл Архіпаў, дзякуй яму, дапамог.\n«Падарожжа для любога чалавека — падзея, за якой не толькі новая інфармацыя, сустрэчы з новымі людзьмі, гэта маса эмоцый. Што казаць пра Мікалая, які жыве ў абмежаванай прасторы. Ён упершыню пабываў у аэрапорце, упершыню ляцеў у самалёце, меў зносіны з персаналам мытні, іншаземцамі. Для сацыялізацыі — гэта бясцэнны вопыт», — лічыць Вольга Давыдзенка.\nСамалёт у Тэль-Авіў ляцеў з «Шарамецьева». Група, у склад якой уваходзілі пераважна расіяне, узнялася на борт самалёта і праз дзве гадзіны была ў ізраільскім аэрапорце «Бэн-Гурыён». Размясцілі паломнікаў у Горненскім жаночым манастыры. Але адчувалі дзеці сябе камфортна: утульныя пакоі, простая, але смачная ежа. А галоўнае, быў створаны камфорт душэўны. І духоўны.\n«Зразумела, выпадковых людзей у падобных падарожжах не бывае — усіх вядзе Бог. Маргарыта Бурак і Вольга Сафонава ў сваіх памкненнях да асэнсавання хрысціянскіх каштоўнасцей былі прыкладам не толькі для дзяцей, але і для дарослых, якія суправаджалі юных падарожнікаў», — расказвае Вольга Давыдзенка.\nПраграма наведвання святых месцаў была вельмі насычанай. Паломнікі наведаліся ў Рускі Дом Малітвы, пабывалі на прыёме ў Патрыярха Іерусалімскага і ўсяе Палесціны Феафіла ІІІ. Асабліва вялікае ўражанне зрабіла наведванне храма, узведзенага на месцы пахавання і ўваскрасення Іісуса Хрыста. Паломнікі пабывалі на начной літургіі, спавядаліся, прычасціліся. Зрэшты, Храм Нараджэння Хрыстова таксама ўразіў. «З унутраным хваляваннем мы ступалі па зямлі, дзе нарадзіўся Іісус і Найсвяцейшая Дзева Марыя, яго маці, увайшлі ў воды Іардана, дзе яны прынялі хрышчэнне. Гэта перараджае чалавека, мяняе яго сутнасць, — лічыць Вольга Давыдзенка.— Больш таго, асэнсоўваць тое падарожжа мы будзем усё наканаванае нам жыццё».\nНА ЗДЫМКУ: група паломнікаў з патрыярхам\nІерусалімскім і ўсяе Палесціны Феафілам ІІІ\n— Мікалай Уласаў справа за яго спіной.\nФота Вольгі Давыдзенка.\n← Галоўная прычына — дэфіцыт чалавечай адказнасці\nКак я выиграла миллион евро →


Шануй бацьку твайго і маці тваю, каб падоўжыліся дні твае на зямлі, якую Гасподзь, Бог твой, дае табе\n(5 запаведзь, Выхад 20:12)\nСьвяткаваньні ў Празе пачаліся ў пятніцу, 25 сакавіка: мясцовыя беларусы прыйшлі на Альшанскія могілкі, дзе пахаваныя прэзыдэнты Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Пётра Крачэўскі і Васіль Захарка, а таксама сьпявак Міхась Забэйда-Суміцкі. Сабраныя ўсклалі кветкі да магілаў дзеячоў нацыянальнага Адраджэньня. Беларускі грэка-каталіцкі сьвятар айцец Андрэй Абламейка прачытаў малітвы за памерлых. Затым усе прысутная прасьпявалі гімн “Магутны Божа”.\nУ суботу, 26 сакавіка сьвяткаваньне пачалося з урачыстай Боскай Літургіі, якую служыў а. Андрэй Абламейка. Разам з ім маліўся таксама грэка-каталіцкі экзарх Чэхіі біскуп Уладыслаў Гучка. Была прачытаная малітва за Беларусь, якую напісаў айцец Леў Гарошка. Падчас набажэнства і пасьля, у сьвецкай частцы імпрэзы, сьпяваў міжпарафіяльны хор “Прасфара” з Менску пад кіраўніцтвам Марысі Янушкевіч. Гэты грэка-каталіцкі хор прыехаў у Прагу адмыслова на сьвяткаваньне Дня Волі.\nНа сьвяточнае набажэнства ў царкве сьв. Кузьмы і Дзям’яна і імпрэзу з нагоды Дня Волі сабралася каля ста беларусаў, якія цяпер пражываюць у Чэхіі.\nУ сьвяткаваньні ў суседняй з царквою тэатральнай залі кляштару бенядыктынаў прыняў удзел Багдан Данілішын — экс-міністар эканомікі Ўкраіны з ураду Юліі Цімашэнкі, які атрымаў палітычны прытулак у Чэхіі. У імпрэзе таксама ўдзельнічаў экс-кандыдат у прэзыдэнты Рэспублікі Беларусь на апошніх выбарах Аляксей Міхалевіч, які таксама нядаўна папрасіў палітычны прытулак у Чэхіі.Імпрэзу вёў намесьнік старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Сяргей Навумчык.\nПадчас сьвяткаваньня Вячаслаў Ракіцкі прадставіў свой тэлевізійны праект для «Белсату» — «Сьцяна». Скончылася імпрэза дзьвюхгадзінным канцэртам аўтара і выканаўцы ўласных песень Яўгена Барышнікава, які адмыслова прыехаў у Прагу на запрашэньне мясцовых беларусаў. Яўген граў ня толькі на гітары, але і на дудзе.\nГэты артыкул чыталі 216 разоў (-ы)


Галоўная ➠ Артыкулы ➠ Туры ў Ватэрлоо, Бельгія\nАжыццяўляючы браніраванне гасцініц онлине пры дапамозе якая карыстаецца папулярнасцю сярод падарожнікаў інтэрнэт-сістэмы, прыхільнікі асабістых тураў паніжаюць выдаткі на адпачынак у Ватэрлоо і берагуць час.\nПравінцыйны гарадок, які ўваходзіў раней у склад Нідэрландаў, увайшоў ва ўсе падручнікі па гісторыі Еўропы ХИХ стагоддзя дзякуючы бітве, якая адбылася каля Ватэрлоо ў чэрвені адна тысяча васямсот пятнаццаць года. Маштабнае сутычка, у якім французская армія была разбіта войскамі антинаполеоновской кааліцыі, паўплывала на далейшае развіццё многіх еўрапейскіх дзяржаў. Лагічна, што ў аматараў ваеннай гісторыі Ватэрлоо выклікае асаблівы энтузіязм.\nГэты горад, здаўна пераўтвораны ў які карыстаецца папулярнасцю цэнтр турызму, дазваляе сваім гасцям пагрузіцца ў колішнюю гістарычную эру і адчуць атмасферу сутычкі практычна двухсотгадовай даўнасці. Мультымедыйны цэнтр і Музей-панарама бітвы наглядна прайграваюць ход гістарычнага сутычкі, падчас якога загінула (з абодвух бакоў) каля 50 тысяч баец і афіцэраў. У Музеі бітвы пры Ватэрлоо можна ўбачыць прыладу, ваенную форму армій розных дзяржаў, каштоўныя дакументы.\nУ лік асноўных славутасцяў гарадка Ватэрлоо заходзіць Музей васковых фігур, прадстаўленая ў ім экспазіцыя знаёміць з галоўнымі персанажамі вядомага сутычкі. Асаблівы энтузіязм у гасцей выклікаюць фігуры Напалеона, таксама ангельскага барона Велінгтона і прускага фельдмаршала Блюхера, якія камандавалі войскамі кааліцыі. Ёсць у музеі і фігура царэвіча Вільгельма Аранскага, які камандаваў Першым корпусам арміі Велінгтона.\nНідэрландскі спадчынны царэвіч, які скончыў Оксфардскі інстытут і Берлінскую ваенную акадэмію, быў паранены падчас сутычкі ў плячо. Яго бацька, валадар Нідэрландаў Вілем І распарадзіўся ўзвесці на месцы бітвы высокі курган і ўсталяваць на верхавіне велізарным меднага льва ў гонар ўласнай сына. Для вытворчасці статуі, якая лічыцца на дадзены момант візітнай карткай гарадка Ватэрлоо, выкарыстоўвалася медзь гармат напалеонаўскай арміі, якія былі кінутыя ў працэсе сутычкі.\nМногія нашы суграмадзяне, якія арганізуюць самастойныя туры ў Ватэрлоо, прыязджаюць сюды пасярод першага месяца лета. Яны ўдзельнічаюць у гістарычнай рэканструкцыі, якая праходзіць васемнаццаць чэрвеня, альбо ж назіраюць за ходам яркай інсцэніроўкі з імправізаваных трыбун. У масавай рэканструкцыі, якая стала класічнай, раз у год удзельнічае некалькі тысяч энтузіястаў, якія прыязджаюць у Ватэрлоо з розных дзяржаў.\nПраграмка самастойнага адпачынку ў гэтым кутку Бельгіі мае на ўвазе наведванне старажытнай царквы Святога Язэпа, у якой адвячоркам перад бітвай маліўся барон Велінгтон, і замка Угумон. Туры ў Ватэрлоо дазваляюць набыць шматлікія сувеніры, так ці інакш звязаныя з гістарычным сутычкай. Мяркуючы па тым, што цяпер у сувенірных крамах вялікім попытам карыстаюцца фігуры Напалеона, сімпатыі турыстаў знаходзяцца на баку галаўнога лузера бітвы.\nЗабраніраваць авіябілеты ў Бельгію і таму прыхільнікі самастойных падарожжаў, якія вырашылі пабываць у Ватэрлоо, могуць на спецыялізаваных вэб-сайтах. Гэтыя ж вэб-рэсурсы дазваляюць вырабляць онлайн браніраванне білетаў у Тайланд, Егіпет, Турцыю, Грэцыю, Фінляндыю і іншыя краіны, якія выклікаюць энтузіязм ў нашых суграмадзян. Без дапамогі іншых бронируя авіябілеты ў любы куток планеты, можна зберагчы немалыя сумы.\nБудаўніцтва дачнага дома з чаго трэба пачынаць


На ім не было ні красовак, ні кедаў, ні кірзавых ботаў, ні супрацьгаза — хутчэй за ўсё, ён быў голы, як Адам у дзень свайго стварэньня. 2 верасьня... А можа, і не другога — каляндар тады таксама быў голы; дакладна вядома адно: у адзін зь першых верасьнёўскіх дзён 490 году да нашай эры атэнскі воін і скараход Фідыпід выбег зь цяністага гаю пад Маратонам, каб папрасіць у спартанцаў дапамогі для свайго войска, якое мелася біцца з пэрсамі.\nЁн выбег на самым досьвітку і мусіў адолець адлегласьць амаль 240 кілямэтраў. Гэта пры тым, што ніякіх указальнікаў на дарозе не было — як і самой дарогі. Фідыпід бег па траве і па калгасных палетках, бег па пасьбішчах і па камянях, пераскокваў праз ручаіны і пераходзіў уброд рэчкі. Недзе па абедзе ён пабачыў на ўзьлеску голага барадатага мужыка з рагамі і хвастом, які ганяўся за нейкай німфай.\n«Пане! — крыкнуў яму Фідыпід. — Да Спарты далёка?»\n«Адкуль ты ведаеш маё імя, лягапэд? — сказаў мужык. — Але малайчына, хвалю! Багоў трэба пазнаваць у твар. Гэта тое, чаго не хапае тваім суайчыньнікам... Гэтым капрафагам... Якіх я заўсёды так любіў. А яны, пэдагогі няўдзячныя...\n«Пане, дык далёка? — нецярпліва крыкнуў Фідыпід, не збаўляючы хуткасьці. — Там нашы супраць пэрсаў стаяць!»\n«Бяз панікі, грамафон, — прабурчаў Пан. — Ну, кілямэтраў дзьвесьце... А Мільтыяду свайму, пэдолягу, так і перадай: нічога ён ад мяне не дачакаецца! Хай хоць мільён пэрсаў вас, тэтрабрахіяў, дручыць будзе — пальцам не варухну! Не за тое мяне з Алімпу выгналі...»\nФідыпід махнуў рукой і пабег далей.\nУвечары наступнага дня ён прыбег у Спарту. Спыніўся перад стратэгамі і замахаў рукамі ў накірунку поўначы.\n«Ты што, нямы? — сказалі спартанцы. — На каго вецер гоніш, ілот?»\n«Там нашы супраць пэрсаў стаяць!» — выкрыкнуў Фідыпід, калі трохі аддыхаўся.\n«Ну і хай стаяць. А ты пасядзі. Віна вып’еш?»\n«Дык жа ж просім вашай дапамогі!»\n«Ён не нямы, ён сьляпы, — сказалі спартанцы. — Паглядзі на неба, дурань! Сёньня поўні няма, а хто ж выходзіць у паход, калі на небе няма поўні? Адразу відаць атэнца, толькі бегаць і ўмее. Вось зьявіцца поўня, тады чаму б не дапамагчы? Гэй, ты куды, хлопча?»\nАле Фідыпід быў ужо далёка.\nПа абедзе наступнага дня ён зноў пабачыў Пана. Той хацеў нешта сказаць, але Фідыпід, не зьвяртаючы на дзеда ўвагі, прыпусьціў яшчэ шпарчэй у накірунку Маратону. Дзед прыстроіўся сьледам.\n«Ну так і быць! — пачуў Фідыпід за сьпінай адчайны крык. — Дапамагу! Але каб сьвяцілішча мне паставілі, архілохі! У межах гарадзкой рысы! І пірог з казьляціны!»\nФідыпід пасьпеў акурат у час. Зьнёсшы пару варожых галоваў, ён пабачыў, што пэрсы ўцякаюць, а яго самога кліча Мільтыяд:\n«Ты дзе бегаеш, Эўкле?»\n«Я ня Эўкле, я Фідыпід».\n«Якая розьніца! Цябе што, у Індыю паслалі? Два дні чакаем, а ён недзе швэндаецца!»\n«Дык гэта... У Спарце быў... І яшчэ Пан прасіў перадаць...»\n«К чорту паноў! Бяжы ў Атэны, скажы, што мы перамаглі! Хай не хвалююцца!»\nІ Фідыпід разьвярнуўся і пабег. Перад ім была адлегласьць 42 кілямэтры. Празь некалькі гадзін ён быў у Атэнах.\n«Мы перамаглі!» — крыкнуў ён і ўпаў бязь сілаў проста пасярод агоры.\n«Хто б сумняваўся», — сказаў нейкі грамадзянін, які цягнуў за сабой асла.\n«Ну яшчэ б», — прамовіла атэнка ў ружовым хітоне і пачала фарбаваць пазногці на левай руцэ.\n«Знайшоў чым зьдзівіць, — засьмяяўся яе муж, які з асалодай паядаў вінаград. — Мы, атэнцы, заўсёды перамагаем. Запомні гэта, хлопча».\n«А можа быць, ты ня верыў у нашую перамогу?» — падазрона запытаўся барадаты чалавек з палкоўніцкім падбародзьдзем.\n«І наагул, ты чаго тут разьлёгся? — навіс на Фідыпідам натоўп. — Твае таварышы там кроў праліваюць! А ты тут на сонейку бавішся!»\n«Ганьба! — абурыўся нейкі дзед. — Такі малады, а баязьлівец!»\n«Можа, ён пэрсыдзкі шпіён? — тонкім голасам запытаўся нейкі шкаляр. — Нам у гімназіі расказвалі...»\n«Глядзіце, якія ногі, — віскнула кабета, якая прадавала рыбу. — Адразу відаць: бягун. Ведаем мы такіх... Ледзь што — ногі ў рукі!»\n«Прыбег з поля бою — і ні драпінкі! — прабурчаў нейкі чужаземец. — Хіба так бывае? Вось у нас на Крыце...»\n«Дэзэртыр!» — падтрымаў яго высокі атлет з татуіроўкай Зэўса на грудзях.\nІ ў Фідыпіда паляцеў камень, потым другі... Неўзабаве камянёў было ўжо так шмат, што яны накрылі яго з галавою. Апошняе, пра што ён пасьпеў падумаць — гэта пра тое, што іх хапіла б на дарогу ад Маратону да Спарты.


Аляксей Якімовіч. Пад дубам\nСпампаваць 63.52 Kb.\nПамер 63.52 Kb.\nАляксей Якімовіч. Казка ці каска\nАляксей Якімовіч. Падфутболіў!..\nПад магутным разложыстым дубам сядзелі Клічны Знак і Пытальны Знак.\n— Шаноўны Клічнік, — распачаў гаворку Пытальнік, — як ты лічыш: слова дуб мае аднакаранёвыя словы?\nКлічнік паглядзеў угору.\n— Мабыць, мае. Ён вунь як укараніўся!\n— Ты не мог бы іх назваць?\n— Аднакаранёвыя словы маюць адзін і той жа корань, — пачухаў патыліцу Клічнік. — Так я разумею?\n— Так, — кіўнуў галавою Пытальнік.\n— Ведаю адно такое аднакаранёвае слова, — падумаўшы, пахваліўся Клічнік. — Дубовы!\n— Правільна. Яшчэ адно назаві.\nКлічнік апусціў галаву.\n— Каб ведаў, то адразу назваў бы.\n— Давай крыху паразважаем, — прапанаваў Пытальнік. — Тут расце адзін дуб? Так?\n— Так, — пагадзіўся Клічнік.\n— А калі б расло шмат дубоў, то як ты назваў бы гэтае месцейка?\n— Дубняк! — усклікнуў Клічнік. — Шаноўны Пытальнік, я яшчэ адно аднакаранёвае слова ўспомніў!\n— Ой! — ад неспадзеўкі вырвалася ў Пытальніка. — Словы дуб і дубец не аднакаранёвыя.\n— Аднакаранёвыя! — заўпарціўся Клічнік. — У іх ёсць агульная частка — дуб.\n— Але ж яны маюць рознае значэнне, — сказаў Пытальнік.\n— Вось яно што! Аднакаранёвыя словы блізкія па значэнні, — здагадаўся Клічнік і пачаў называць такія словы: грыб — грыбнік, салома — саламяны, стрэл — перастрэлка...\nАляксей Якімовіч. Жучок і Мухалоўка\nНеяк Жучок у бярозавым гайку ляжаў, адпачываў.\nПрыляцела ў гаёк Мухалоўка-стракатка і завяла, заспявала:\nЖучок устаў, крыху падзівіўся на птушку дый пытаецца:\n— Паважаная, па-руску спяваеш?\nГэту Мухалоўку нездарма стракаткай назвалі. Уся яна стракатая: верх цёмна-шэры, ніз белы, на лбе вузкая, па крылах шырокія белыя палоскі.\nПрыўзняла яна распушчаны хвост.\n— Не, даражэнькі! Па-беларуску спяваю, бо тут, у беларускім лесе, нарадзілася... Ті-круті-круті-тірр...\n— Хоць ты і нарадзілася ў беларускім лесе, але не навучылася вымаўляць беларускіх гукаў, паленавалася, — заўважыў Жучок.\nТі-круті-круті-тірр... — на злосць Жучку моцна праспявала Мухалоўка-стракатка і паляцела шукаць іншага слухача.\nА вы, сябры, здагадаліся, якія беларускія гукі не навучылася вымаўляць Мухалоўка?\nАляксей Якімовіч. Як Жучок і Паласацік збіраліся на рэчку\nСабачка Жучок і коцік Паласацік вырашылі схадзіць на рэчку. Паласацік узяў ручнік і выйшаў на двор. Стаіць чакае сябра. А яго ўсё няма і няма.\n— Жучок, ты хутка выберашся з хаты? — гукнуў, страціўшы цярпенне.\nЖучок высунуўся ў адчыненае акно.\n— Сваю кепку ніяк не знайду. А без кепкі на рэчку не пайду: галаву сонцам напячэ. Пасля разбаліцца.\n— Жучок — гэта зваротак, — уголас разважаючы, адзначыў Паласацік.\n— Я не зваротак. Я Жучок! — пакрыўдзіўся сабачка. — Не абзывайся!\n— Я не абзываюся, — пачаў апраўдвацца Паласацік. — Я падумаў, што ў вымаўленым мною сказе слова Жучок з'яўляецца звароткам. Ты не ведаеш, што такое зваротак?\n— Краем вуха чуў, але добра не запомніў. Памяць у мяне курыная, — паскардзіўся Жучок.\n— Ты проста няўважлівы. У цябе ў адно вуха ўлятае, а ў другое вылятае, — паўшчуваў Паласацік. — Пастарайся запомніць наступнае правіла: зваротак — гэта слова (ці спалучэнне слоў), што абазначае асобу ці прадмет, да якіх звяртаюцца ў размове. Зразумеў?\nЖучок наморшчыў лоб.\n— Здаецца, зразумеў. Назаві сказ са звароткам, а я паспрабую яго знайсці.\n— Калі ласка, — павесялеў Паласацік. — Эх ты, лета!\n— Ты звярнуўся да прадмета пад назвай лета. Выходзіць, слова лета — зваротак, — крыху паразважаўшы, здагадаўся Жучок.\nПаласацік змахнуў пот з ілба.\n— Так. А цяпер яшчэ адзін сказ. Эх ты, лета гарачае!\n— Тут звароткам з'яўляецца не адно слова, а спалучэнне слоў, — і на гэты раз здагадаўся Жучок і, азірнуўшыся, усклікнуў: — Мая кепка на стале ляжыць, а я яе шукаю!\nЖучок схапіў са стала кепку і выбег з хаты.\nАляксей Якімовіч. Казка ці каска?\nАднаго разу сябры-суседзі Жучок і Паласацік адправіліся ў падарожжа па родным краі.\nПрыселі на ўзгорку, каб адпачыць.\nУнізе распасціраецца зялёны луг, пасярод яго прытаілася азярцо, паўз берагоў парослае чаротам. На азярцы качкі плаваюць, гуляюць, ежу здабываюць.\n— Сапраўдная казка перад намі! — у захапленні прамовіў Жучок.\n— У слове казка пасля «а» якая літара пішацца: «с» ці «з»? — пацікавіўся Паласацік. Ён любіў задаваць пытанні, не даваў сумаваць Жучку.\n— Напэўна, «с», — выказаў здагадку Жучок.\n— Шаноўны, калі ты напішаш літару «с», у цябе выйдзе іншае слова — каска, — усміхнуўся Паласацік. — Каскі звычайна на галаву надзяваюць. Напрыклад, салдаты ў час бою альбо будаўнікі ў час працы. А ты хацеў сказаць пра тую казку, якую ў кнізе можна прачытаць. Так?\n— Так. Але я не магу зразумець, чаму ў слове казка трэба пісаць «з», а не «с».\n— Каб не памыліцца ў напісанні, трэба ведаць, як правільна абазначыць на пісьме парны зычны, — сказаў Паласацік.\n— Трэба падабраць праверачнае слова з галосным пасля зычнага, — прамовіў Паласацік. — Паспрабуй змяніць слова казка і адразу пачуеш, што пішацца пасля «а».\n— Казачка, казачны, казачнік, — стаў змяняць слова казка Жучок. — Затым паглядзеў на сябра і радасна ўсклікнуў: — Я ўсё зразумеў! Няхай жыве казка праз літару «з»!\nСядзіць Жучок на ўскрайку бярозавага гаёчку і ад смеху заходзіцца.\nПадбег да яго Паласацік, пацікавіўся:\n— Што так рассмяшыла цябе, сусед?\n— Не што, а хто, — паправіў сябра Жучок. — Хлопчык Алесь тут нядаўна быў. Пад ядлоўцавым кустом вожык ляжаў, а Алесю здалося, што гэта мяч!..\n— Алесь хацеў падфутболіць яго? — выказаў здагадку Паласацік.\n— Яшчэ як хацеў! Але ўцёк ад яго вожык! Я пра гэта нават верш склаў. Паслухай!\nПа сцяжынцы, цераз\nУ лясок зайшоў Алесь.\nБачыць — мяч.\n— Эх, падфутболю!\nА той мяч... у кусты\nЦікавае апісанне выйшла ў мяне?\nХоць і спадабаўся коціку Жучкоў верш, але ён мусіў зрабіць заўвагу:\n— Гэта не апісанне, браток.\n— А што? — усклікнуў Жучок.\nДа якога тыпу маўлення адносіцца верш з казкі?


02.11.2015 11:11 Інфармацыйная гадзіна\nУкраіна завяршыла адвод тэхнікі калібрам меншым за 100 мм на марыупальскім напрамку. Аб гэтым 29 кастрычніка паведаміла прэс-служба сілавой аперацыі ў сацыяльнай сетцы Facebook.\n“Дзень у зоне сілавой аперацыі прайшоў без парушэння мінскіх дамоўленасцей. На марыупальскім напрамку завершаны адвод артылерыі калібрам, меншым за 100 мм”, — гаворыцца ў паведамленні.\nРаней, 28 кастрычніка, у штабе сілавой аперацыі заявілі аб завяршэнні адводу артылерыі на першым з трох напрамкаў у Данецкай вобласці — арцёмаўскім. У штабе таксама адзначылі, што да 2 лістапада будзе завершаны працэс верыфікацыі АБСЕ, пасля чаго пачнецца адвод мінамётаў калібрам, меншым за 100 мм, на арцёмаўскім напрамку, потым на марыупальскім і данецкім.\nПадраздзяленні абвешчанай Данецкай народнай рэспублікі (ДНР) 28 кастрычніка завяршылі адвод ад лініі сутыкнення артылерыйскіх гармат калібрам да 100 мм.\nЗгодна з дасягнутымі ў Мінску дамоўленасцямі, першымі ад лініі сутыкнення адводзяцца танкі, потым — артылерыя калібрам да 100 мм, на трэцім этапе — мінамёты калібрам да 120 мм. Адвод плануецца завяршыць да 10 лістапада.


Біт калькулятар - Пераўтварэнне біт, байт, кілабіт, кілабайт, мегабайт, мегабайт, гігабіт, гігабайт і больш ...\nЗрабіць пераўтварэнне паміж бітамі, байтамі, кілабіт, кілабайты, мегабіт, мегабайт, гігабіт, гігабайт, терабит, тэрабайты, пeтaбіт, петабайт, эксaбіт, эксабайт, зeтaбіт, зeтaбайт, Йоттабіт, Йоттабайт\nтып bit - b Byte - B Kilobit - Kb Kilobyte - KB Megabit - Mb Megabyte - MB Gigabit - Gb Gigabyte - GB Terabit - Tb Terabyte - TB Petabit - Pb Petabyte - PB Exabit - Eb Exabyte - EB Zettabit - Zb Zettabyte - ZB Yottabit - Yb Yottabyte - YB\nшырыня паласы (Kilo = 1000 bits)\nнататкі:Велічыня Да (кг) у разліках можа мець два значэння ў 1024 ці 1000, у залежнасці, які тып разліку неабходна выканаць. Разгледзіце магчымасць выкарыстання K = 1024, калі справа даходзіць да ёмістасці або на цвёрдым дыску, DVD, флэш-дыску або іншых прыладах і носьбітах. Да = 1000 звычайна выкарыстоўваецца ў спасылцы на прапускную здольнасць, гэта значыць хуткасць, з якой інфармацыю перадаюць.\nпрыклад: WКалі ваш кампутар мае 1 Мб дыскавай прасторы, ён сказаў, што B прастору 1024, але калі прапускная здольнасць сеткавай карты 1 KB/S, то заяўляе, што дадзеныя перадаюцца ў 1000 B/S.\nвыкарыстанне: Калі ласка, увядзіце значэнне і адзінкі і націсніце пераўтварыць, і калькулятар будзе выконваць пераўтварэнне ва ўсіх падраздзяленнях.\n"Мы даем калькулятары, звязаныя з светам кампутараў"


31 сакавік 2008, 07:44\nПасьля масавых ператрусаў у менскім офісе “Радыё Рацыя”, у памяшканьні, дзе знаходзіліся экспэрты “Еўрапейскага радыё для Беларусі”, у журналістаў, якія працуюць у тэлекампаніі “БелСат”, прадстаўнікі спэцслужбаў канфіскавалі кампутары, гуказапісваючую тэхніку, усе носьбіты інфармацыі. Ці адаб’ецца гэта на працы незалежных СМІ?\nУся канфіскаваная ў журналістаў тэхніка знаходзіцца ў пракуратуры, і калі яе вернуць, і ці вернуць наагул, пакуль невядома. Але літаральна праз некалькі гадзін пасьля ператрусаў і “Еўрапейскае радыё”, і Радыё Рацыя, і “Белсат” выйшлі ў эфір, працягваюць абнаўляцца сайты.\nПрэзыдэнт “Еўрапейскага радыё для Беларусі” Зьміцер Новікаў пераканаы:\nКрыху ўскладніцца праца, таму што цяжэй будзе атрымліваць нейкія камэнтары\n“Я думаю, што ў працы нічога не зьменіцца. Будзем працаваць, як і працавалі, у звычайным рэжыме. Канечне, крыху ўскладніцца праца, таму што цяжэй будзе атрымліваць нейкія камэнтары нармальныя, аб’ектыўныя. Але мы былі падрыхтаваныя да такога разьвіцьця падзеяў, таму будзем працаваць, як і працавалі”.\nУ офісе Радыё Рацыя забралі чатыры кампутары, ноўтбук, гуказапісваючую тэхніку. Журналісты фактычна пазбаўленыя ўласных архіваў, сваіх напрацовак. Натуральна, свае прафэсійныя сакрэты, якім чынам будуць здабываць інфармацыю, перадаваць матэрыялы, журналісты не выдаюць. Супрацоўнік Радыё Рацыя Кастусь Вансяцкі кажа:\nцалкам спыніць нашу работу ва ўладаў не атрымаецца\n“Гэтыя масавыя ператрусы, канечне, паўплываюць на працу. Але цалкам спыніць нашу работу ва ўладаў не атрымаецца. Я думаю, мы знойдзем формы супрацоўніцтва з нашымі партнэрамі, мы будзем шукаць магчымасьці, каб надалей працаваць а аб’ектыўна асьвятляць падзеі, якія адбываюцца ў Беларусі ў поўным аб’ёме. Але зараз не магу сказаць, якім чынам. Першае, што мы зробім – гэта мы паспрабуем атрымаць акрэдытацыю, і тады ўлады, МЗС ня будуць мець магчымасьці казаць, што “да нас ніхто не зьвяртаўся, але мы добрыя, гатовыя ўсім даць акрэдытацыю, але як мы можам даць, калі да нас не зьвяртаюцца?” Вось мы і паглядзім, як яны адрэагуюць на гэта”.\nТэлеканал“БелСат”, які вядзе вяшчаньне таксама з тэрыторыі Польшчы, як і “Еўрапейскае радыё для Беларусі”, Радыё Рацыя, працуе ў звычайным рэжыме, кажа дырэктар інфармацыйнай службы “БелСату” Аляксей Дзікавіцкі:\nКанал працягвае працаваць так жа сама, як і працаваў\n“Канал працягвае працаваць так жа сама, як і працаваў. Аніякіх зьменаў ні ў праграмах, ні ў навінах (што вельмі важнае, бо для навіны мы робім і атрымліваем матэрыялы зь Беларусі штодня). Канечне, тая акцыя, якая была праведзеная ня толькі супраць нас, але і яшчэ супраць шмат якіх незалежных журналістаў, не дапамагае нам працаваць, але і не настолькі перашкаджае, каб мы павінны былі спыніць сваю працу, Так што некаторыя інфармацыі, якія зьяўляюцца, што, маўляў, “Белсат” ня зможа працаваць, гэта ўжо канец – яны абсалютна заўчасныя”.


Рэпартаж Радыё Рацыя: У Юндзілах Пружанскага раёна за Лукашэнку галасаваць не будуць - pruzhany.net\nРэпартаж Радыё Рацыя: У Юндзілах Пружанскага раёна за Лукашэнку галасаваць не будуць\nУ Юндзілах за Лукашэнку галасаваць не будуць\nВёска Юндзілы Пружанскага раёна памірае, як і ўсе астатнія вёскі Беларусі. Цэнтральная вуліца імя Кірава даволі доўгая, але на ёй шмат пустых хат, якія нагадваюць, што тут некалі жылі людзі, а цяпер пустыя хаты нікому не патрэбныя. Калі ў 1999 годзе ў Юндзілах пражывалі амаль 400 вяскоўцаў, то сёлета з дзвюх вёсак – Кавалі і Юндзілы – на выбарчы ўчастак па спіску павінны прыйсці галасаваць 260 чалавек. Кавалі і Юндзілі – вёскі-суседкі, паміж імі знаходзіцца вясковая крама “Каласок”, куды прыязджаюць вяскоўцы па хлеб, віно, цыгарэты…\nНедалёка ад “Каласка” пашанцавала пагутарыць з вяскоўцамі. З незнаёмымі людзьмі яны гутараць з прыемнасцю, шчыра распавядаюць пра сваё жыццё-быццё ў вёсцы. Па словах вяскоўцаў, усё што было гадоў дваццаць таму, знішчана, калгас амаль не існуе, працы няма. Таму многія вяскоўцы ездзяць на працу ў Ружаны, а гэта 16 кіламетраў ад Юндзілаў. “Як паедзем у сем раніцы, дык вяртаемся дамоў у 19. Ды і там заробкі толькі па 500-600 рублёў”, – кажуць мясцовыя мужыкі. Калі б не трымалі дома хатнюю жыўнасць, то не пражылі б.\nНекалі ў Юндзілах быў добры клуб, нядаўна яго закапалі ў яму, як і закопваюць пустыя, нікому не патрэбныя хаты. “Сумна ў Юндзілах”, – кажуць вяскоўцы. “Чаму сумна? – пытаюся. – Хутка выбары. Цікава, а за каго жыхары Юндзілаў і Кавалёў будуць галасаваць?”. Калі раней вяскоўцы дружна адказвалі, што будуць галасаваць за Лукашэнку, то цяпер мужчыны і жанчыны, з кім удалося пагутарыць, толькі ўсміхнуліся. Адны сказалі, што за Лукашэнку ўжо галасаваць не будуць, іншыя прызналіся, што пакуль гэта тайна і яны не вызначыліся са сваім кандыдатам. Але па тварах гэтых людзей, якія яшчэ не вызначыліся, было бачна, што Лукашэнка ў той спіс не ўваходзіць. Жыхар вёскі Юндзілы 55-гадовы Аляксандр сказаў, што ён уваходзіць у камісію на сваім выбарчым участку і паабяцаў, што падлік галасоў будзе адбывацца шчыра.\nЗа вуліцай Кірава бачна здалёк царква са званіцай. А яшчэ Юндзілы ганарацца тым, што ў вёсцы захоўваецца каменьследавік, які цікавіць многіх археолагаў і гісторыкаў.\nУжо цяпер жыхары Юндзілаў рыхтуюцца да зімы. Яны нарыхтоўваюць дровы. Іх шмат насечаных ляжыць каля хат. Калі едзеш ці ідзеш па Юндзілах, то горы такіх дроў прыцягваюць вочы здалёк. Лета хутка праляціць і дровы падрыхтаваныя загадзя, будуць дарэчы. У палітыцы сёння неразбярыха, ды калі ў людзей сёння сумна і холадна на душы ад розных праблем, то гэтыя дровы хутка затрашчаць у печах жыхароў Юндзілаў, і нагрэюць іх хаты цяплом, і падораць надзею на лепшы заўтрашні дзень.\nКрыніца і шмат фота тут: https://www.racyja.com/hramadstva/u-yundzilakh-za-lukashenku-galasavats-ne/\nРоссийский врач переехал в Беларусь, т.к. боготворил Лукашенко. А теперь ходит на акции протеста\nВ Беларуси остро стоит проблема БОМЖей:только на Карбышева в Бресте их собирается около 50 ежедневно\nСбербанк России предрекает плохое будущее экономике Беларуси из-за отъезда айтишников\nБрестчина: оформлено 43 паспорта готовности к отопительному сезону, остался один - в Пружанах


Да 10 класа гімназіі не будуць адрознівацца ад школ. Іспыты ў 5 клас адменяць | Новы Час\nГімназіі ў Беларусі зачыняць не будуць, але экзамены для паступлення туды пасля чацвёртага класа адменяць. Пра гэта TUT.BY паведамілі ў Міністэрстве адукацыі. У гімназіі дзеці будуць трапляць паводле тэрытарыяльнай прыкметы, гэта значыць паводле прапіскі. Больш за тое, аж да старэйшай школы ў гімназіях і школах будзе аднолькавая праграма.\nУ Міністэрстве адукацыі пракаментавалі чуткі пра тое, што гімназіі будуць закрывацца. Учора на гэты конт пісьменніца Яўгенія Пастэрнак выступіла з адкрытым лістом на адрас міністра адукацыі Ігара Карпенкі.\n— Гімназіі зачыняцца не будуць, яны застануцца як установы адукацыі, — паведаміла прэс-сакратар Міністэрства адукацыі Людміла Высоцкая. — Але адмяняем экзамены пасля чацвёртага класа. Уступных экзаменаў у пяты клас не будзе. Няхай людзі не трацяць грошы і не рыхтуюцца.\nНават цяпер Васіль Іванавіч Жарко (віцэ-прэм'ер Беларусі) сказаў: скажыце ўсім, што ніякіх экзаменаў пасля 4 класа няма, дзеці павінны мець аднолькавы доступ да атрымання адукацыі.\nУ Міністэрстве адукацыі дадаюць, што паступаць у гімназіі навучэнцы будуць па тэрытарыяльнай прыкмеце, гэта значыць па прапісцы.\n— А калі чалавек не прапісаны побач з гімназіяй, то як яму туды трапіць?\n— А навошта «трапляць» у гімназію, калі ў школах і гімназіях будзе аднолькавая праграма?\n— Пасля дзявятага класа будзе незалежны экзамен і вось тады ўжо будзе паступленне або ў гімназію, ці далей, — адзначаюць у міністэрстве. — Дапусцiм, я з іншай школы і хачу паступіць у гімназію. Будуць паступаць туды не пасля чацвёртага класа, а пасля дзявятага. Каб дзеці самі матывавана выбіралі сабе тую праграму навучання, якая ім цікавая. Пасля дзявятага — або гімназія, ці школа базавая, ці прафтэхвучылішчы. Гэта ўжо, лічы, дарослы чалавек, які сам можа вызначыцца.\nЗрэшты, кажа Людміла Высоцкая, пытанне, калі менавіта будуць здаваць іспыты ў гімназію, яшчэ вырашаецца. — Можа, і пасля восьмага класа. Тут трэба паглядзець, каб была падрыхтоўка.\nУ Мінадукацыі адзначаюць, што міністр наконт гімназій ужо прыняў рашэнне, а пытанне адмены экзаменаў пасля чацвёртага класа цяпер вырашаюць на заканадаўчым узроўні.\nУ міністэрстве адзначаюць, што навучальныя планы школ і гімназій ўжо зараз маюць мінімальныя адрозненні:\n— У чым адрозненні навучальнага плана на 2017-2018 навучальныя гады ў гімназіях і школах? У гімназіях на вывучэнне замежнай мовы ў 5-9 класах выдзяляецца пяць гадзін супраць трох гадзін у школах. І па матэматыцы ў 8 і 9 класах — 5 гадзін супраць 4-х гадзін у школах.\nЛюдміла Высоцкая адзначае:\n— Сёння ў шматлікіх бацькоў ёсць памылковае меркаванне, што ў гімназіях нешта вывучаецца на павышаным узроўні па параўнанні са звычайнымі школамі. Адрозненні мінімальныя. А добры калектыў выкладчыкаў сёння можа быць і ў звычайных школах. А то сёння мы з гімназій робім нейкую эліту. Мы хоць і гаворым, што ўсё празрыста пры паступленнях у пяты клас у гімназіі, але сёння ступень карупцыі ніхто не адмяняў. І калі слабае дзіця паступае ў гімназію, то потым на фоне моцных дзяцей ён занадта ўжо вылучаецца. Так, у гімназіях ёсць профільныя класы, дзе ідзе паглыбленае навучанне, так гэтыя профільныя класы мы хочам зараз ствараць і ў звычайных школах, як гэта было раней: матэматычны, гуманітарны…\nУ пачатку кастрычніка гэтага года віцэ-прэм'ер Васіль Жарко выказваўся пра магчымую адмену ўступных экзаменаў у гімназіі пасля чацвёртых класаў.\n— Сёння дзеці, якія паступаюць пасля чацвёртага класа ў гімназіі, атрымліваюць стрэс і не разумеюць, навошта ім гэта трэба. Я лічу, што дзеці павінны мець роўныя ўмовы для атрымання адукацыі, — заявіў ён.\nРаней з такой прапановай выступіў міністр адукацыі Ігар Карпенка. Гэта агучылі на Рэспубліканска нарадзе яшчэ ў жніўні 2017 года.


Доктар Ірына Абельская: Я хачу, каб малодшы сын выбраў цікавую прафесію, прыносіў карысць сабе і іншым\nДоктар Ірына Абельская: Я хачу, каб малодшы сын выбраў цікавую прафесію, прыносіў карысць сабе і іншым 13\nКіраўнік Лечкамісіі — клінікі, у якой абслугоўваюцца першыя асобы краіны, Ірына Абельская ў вялікім інтэрв'ю распавяла TUT.BY пра тое, чым адрозніваюцца VIP-пацыенты, хто можа прайсці абследаванне ў лечкамісіі і пра тое, што не кажуць у яе прысутнасці. Закранутыя ў інтэрв'ю былі і пытанні сям'і.\n— Вы працуеце часам як спецыяліст, а не як галоўны доктар?\n— Па любові (смяецца). Гэта раней галоўны ўрач быў гаспадарнікам. Сёння многія мае калегі, якія кіруюць сур'ёзнымі ўстановамі, працуюць як практыкуючыя дактары, ходзяць у аперацыйныя, абследуюць пацыентаў.\n- Спытаю яшчэ пра «вяртушкі». Гэты тэлефон з гербам і без кнопак на вашым стале — для сувязі з міністрам ці з прэзідэнтам?\n— З прэзідэнтам.\n— Вы можаце падняць слухаўку, і ён адкажа?\n— Я не магу. Толькі прэзідэнт можа патэлефанаваць.\n— Вы з доктарскай дынастыі — ваша мама Людміла Пастаялка была міністрам аховы здароўя. Старэйшы сын таксама медык?\n— Я медык у трэцім пакаленні, мой старэйшы сын — у чацвёртым. Мая бабуля была фельчарам, і ўсе яе родныя былі ў той ці іншай ступені звязаныя з медыцынай. Мая мама і мая цётка — дактары. Мой родны брат — доктар, яго жонка — таксама. Мой старэйшы сын — афтальмолаг, працуе ў афтальмалагічным цэнтры.\n— Цяжка сказаць. Сёння, калі я бачу, як мае дзеці кантактуюць са мной, разумею, што я б так ніколі не магла размаўляць са сваімі бацькамі, нягледзячы на тое што ў нас былі вельмі цёплыя, вельмі добрыя ўзаемаадносіны. У мяне было выдатнае дзяцінства, мяне вельмі любілі. Але ўсё роўна я заўсёды вельмі паважліва ставілася да мамы і таты. У сучаснага пакалення павага да бацькоў засталася, але гэта нейкая іншая форма яе выказвання. Я ведаю шмат людзей свайго ўзросту, якія да бацькоў звярталіся на «вы». А сёння мае дзеці гавораць са мной, як з сяброўкай. Але я іх тармажу: «Стоп, хлопцы, я вам не сяброўка».\n— Атрымліваецца, вы не строгая мама?\n— Строгая. Дзяцей трэба любіць, але ў кожнай сям'і ёсць агульначалавечыя прынцыпы, якімі трэба кіравацца ў выхаванні. І дзеці павінны разумець, што нельга іх парушаць. Любы чалавек, які з'яўляецца на свет, хоча паспрабаваць розныя формы жыццядзейнасці, і вельмі важна правільна настроіць дзяцей на ўспрыманне гэтага свету.\nМая сям'я заўсёды была вельмі працавітай, мы шмат вучыліся, у нас не было бяздзейнага баўлення часу. І мне б вельмі хацелася, каб у маіх дзецях гэта было таксама. Усё роўна ў чым: спорце, вучобе. Я лічу, што правільны чалавек — гэта арганізаваны чалавек.\n— Вы б хацелі, каб і малодшы сын працягнуў вашу медыцынскую дынастыю?\n— Я не задумваюся пра гэта. Але я не думала пра гэта і ў выпадку са старэйшым сынам. Гэта быў яго выбар, і прыняў ён рашэнне звязаць сваё жыццё з медыцынай у апошнім класе Ліцэя БДУ.\n— Ціснуць не будзеце?\n- Вы робіце ўражанне вельмі энергічнага і актыўнага чалавека. Як вам атрымліваецца трымаць сябе ў форме?\n— Я не вельмі актыўны чалавек у плане спорту, не займаюся рэгулярна. Ды і ў мяне не вельмі шмат вольнага часу, каб хадзіць у нейкія залы тры-чатыры разы на тыдзень. Але я разумею, што фізічная актыўнасць патрэбна, праходжу ў дзень не менш за пяць кіламетраў.\n— Я ўстаю а палове на шостую, нават зімой. У мяне ёсць сабака, які мяне натхняе на прагулкі. Так што хаджу абавязкова. Люблю ровар, езджу, калі надвор'е дазваляе. Ну і, як любы чалавек, любая жанчына, я сябе дзесьці абмяжоўваю ў ежы.\n— Абмяжоўваеце моцна? Кажуць, што лепш за ўсё выглядаюць тыя, хто есць вельмі мала.\n— Я не мала ем, люблю паесці. Але я не люблю салодкае, мучное і бульбу. Напэўна, непатрыятычна, але вось так.\n— Цяжка быць кіраўніком такога ўзроўню? Усё ж такі галоўныя дактары ў нас у асноўным мужчыны, нават у радзільнях.\n— Напэўна, жанчыны ў добрым сэнсе слова больш ненармальныя кіраўнікі, больш увагі надаюць спагадзе, жаданню зразумець, у іх ёсць імкненне зрабіць калектыў сям'ёй. Але і выгараюць яны больш, не заўсёды прыемныя для мужчын-кіраўнікоў, бо эмацыйныя. Цяжка гэта ці лёгка? Складана сказаць. Нялёгка — гэта дакладна. Але ў нас добры калектыў. І, прапрацаваўшы столькі гадоў, я выразна ведаю, на каго мне можна абаперціся, каму якія паўнамоцтвы дэлегаваць. Калі ўсё па паліцах раскладзена, працаваць вельмі прыемна.\nбрэхт / Адказаць\nНищеброд / Адказаць\nСимптоматично, что на тут-бай отключена возможность комментирования этого интервью. Уже не первый раз под такого рода статьями это у них обнаруживается.\nАгульначалавечыя прынцыпы? А як жа лечкамісія для выбраных? Цёця хоча толькі гаварыць красіва? Па-мойму, двудушна атрымліваецца, зрэшты, як і ва ўсіх "саўкоў".


Лукашэнка расказаў Пуціну пра сітуацыю ў Беларусі | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Лукашэнка расказаў Пуціну пра сітуацыю ў Беларусі\nЛукашэнка расказаў Пуціну пра сітуацыю ў Беларусі\n04/11/2020 - 20:56\nПлакат на мірнай акцыі пратэсту ў Мінску, лістапад 2020-га / Еўрарадыё\nСярод тэмаў гутаркі — сітуацыя з каранавірусам, пастаўкі ў Беларусь расійскіх нафты і газу ў 2021 годзе.\nСтала вядома, пра што 4 лістапада гадзіну размаўлялі па тэлефоне Аляксандр Лукашэнка і Уладзімір Пуцін. Як паведамляе тэлеграм-канал @pul_1, сярод тэмаў — сітуацыя з каранавірусам у Беларусі і Расіі. Лукашэнка прапанаваў арганізаваць вытворчасць вакцыны ў нашай краіне "з выкарыстаннем расійскіх тэхналогій і тэхналагічнага працэсу". Пуцін падтрымаў. Была абмеркавана сітуацыя ў ЗША, Польшчы, Літве і Украіне. Са Злучанымі Штатамі зразумела — прэзідэнцкія выбары. Што да іншых краін, то найхутчэй гаворка ішла ў кантэксце беларускіх пратэстаў. Афіцыйна ж заяўлена пра "актуальныя пытанні ўнутранай павесткі Расіі і Беларусі".\nТаксама Аляксандр Лукашэнка і Уладзімір Пуцін абмеркавалі пастаўкі ў Беларусь расійскіх нафты і газу ў 2021 годзе і пачатак перамоў ("дамовіліся дзейнічаць аператыўна"). Лукашэнка заявіў, што Беларусь хацела б набыць радовішчы нафты ў Расіі. Пуцін нібыта не супраць.\nВідаць, прэзідэнт Расіі падняў пытанне перанакіравання беларускіх грузаў з краін Балтыі ў расійскі порт Усць-Луга, пра што раней заяўляў Лукашэнка, але ўжо не згадвае гэты праект. Таксама былі пытанні "ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва" і Беларускай АЭС.\nХто каму патэлефанаваў, не ўдакладняецца.\nПрэс-служба Пуціна падкрэслівае, што Лукашэнка "праінфармаваў" расійскага прэзідэнта "пра бягучую сітуацыю ў рэспубліцы", а таксама павіншаваў яго з "Днём народнага адзінства".\nСуздальцаў: Лукашэнка ва ўладзе — гэта "гарантаваны кашмар для Масквы"\nПерахопленыя яблыкі знішчылі / ursn.spb.ru\nЛукашэнка сказаў, у якіх выпадках магчымая вайна\nСвятлана Ціханоўская / Фота прэс-службы палітыка


Ціханоўскаму прысудзілі штраф за парушэньне правілаў дарожнага руху. На суд прыехала яго жонка Сьвятлана. ФОТА, ВІДЭА\n27 ліпень 2020, 16:21 абноўлена 27 ліпень 2020, 18:14\nКандыдатка ў прэзыдэнты Сьвятлана Ціханоўская і прыхільнікі Сяргея Ціханоўскага каля будынку ДАІ на вуліцы Дзяржынскага ў Менску, дзе мусіў адбыцца разгляд справы\n27 траўня на пікеце ў Магілёве блогер Сяргей Ціханоўскі выйшаў на праежджую частку, — сьцьвярджаецца ў пратаколе ДПС.\n27 ліпеня адбыўся разгляд адміністрацыйнай справы блогера Сяргея Ціханоўскага за парушэньне правілаў дарожнага руху для пешаходаў (па артыкуле 18.23 КаАП). Па выніках суду Сяргея Ціханоўскага аштрафавалі на 81 рубель за парушэньне ПДР для мінакоў.\nПаводле адвакаткі Натальлі Мацкевіч, якая абараняла Ціханоўскага, ён віны не прызнаў, пастанова будзе абскарджаная.\n«Сяргей выглядае нармальна, перадаваў прывітаньне жонцы, дзякаваў за падтрымку», — сказала адвакатка.\nПратакол ДАІ разглядалі ў СІЗА на Валадарскага. У разглядзе браў удзел супрацоўнік ДАІ, імя якога адвакатка не назвала.\nПрыхільнікі Сяргея Ціханоўскага ля будынку ДАІ на вуліцы Дзяржынскага\nДа пачатку суду дзясяткі людзей прыйшлі да будынка ўпраўленьня ДАІ ГУУС Менгарвыканкаму, дзе, як чакалася, мае адбыцца разгляд справы, каб падтрымаць Сяргея Ціханоўскага.\nКалі зьявілася жонка блогера Сьвятлана Ціханоўская, кандыдатка ў прэзыдэнты Беларусі, разам з адвакатамі Натальляй і Віктарам Мацкевічамі, адзін з супрацоўнікаў ДАІ паведаміў адвакатам, што разгляд справы адбываецца ў СІЗА на Валадарскага.\nАдвакаты Ціханоўскага паехалі ў сьледчы ізалятар №1 на Валадарскага, дзе знаходзіцца Сяргей. Да будынку СІЗА прыехала і Сьвятлана Ціханоўская.\n«Падтрымка людзьмі Сяргея пераключылася на мяне, і яна калясальная», — сказала карэспандэнту Свабоды Сьвятлана Ціханоўская.\nСьвятлана Ціханоўская каля СІЗА на вуліцы Валадарскага\nЯна назвала чарговы суд над яе мужам «прадстаўленьнем» і абурылася дзеяньнямі міліцыі. Паводле Ціханоўскай, яе мужу раней перадалі на «Валадарку» новы тэлевізар, але потым ёй сказалі, што тэлевізар няспраўны.\n«Цяпер мусім адвезьці яго ў краму на праверку, хоць я перакананая, што тэлевізар быў спраўны. Гэта ўсё рэчы з аднаго шэрагу, каб ускладніць ягонае жыцьцё ў турме», — сказала Ціханоўская.\nПа яе зьвестках, Сяргею Ціханоўскаму перадалі ў СІЗА больш за сотню лістоў, напісаных людзьмі ў яго падтрымку, але гэта толькі малая частка таго, што яму пішуць.\nСёньня яна атрымала паведамленьне з Маскоўскага раённага суду, што чарговы суд па скарзе Ціханоўскага на дзеяньні кіраўніцтва Цэнтру ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсьціна прызначаны на 4 жніўня, час — 10.20.\nЦіханоўскага судзяць за парушэньне правілаў дарожнага руху.


Як падцягнуць мышцы рук - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Як падцягнуць мышцы рук\nпрапрацоўкі цягліц рукі можна ўмоўна падзяліць на тры ўчасткі працы: плячо, трыцэпс, а таксама біцэпс і перадплечча. Для працы над плячыма выкарыстоўвайце ўздымы гантэлей праз бакі і перад сабой. Аптымальным снарадам для гэтага будуць гантэлі з сярэдняй, альбо з лёгкім вагай. Выконвайце практыкаванне толькі з ідэальна прамой спіной - гэта дазволіць вам сканцэнтравацца менавіта на дэльтах. Другім комплексам практыкаванняў будуць ўздымы гантэлі ад плечей ўверх, а таксама жым штангі ўверх з-за галавы. Для прапампоўкі трыцэпс выкарыстоўвайце тры базавых практыкаванні: французскі жым, разгінанне рук з-за галавы з гантэлей, а таксама жым ўніз на трэнажоры для прапрацоўкі трыцэпс. Для выканання французскага рэжыму кладзецеся на прамую лаву, пасля чаго вазьміце штангу ў рукі, павернутыя далонямі ўверх. Найлепшым варыянтам будзе выкарыстанне E-Z штангі, так як яе значна прасцей ўтрымаць у руках, чым штангу з прамым грыфам. Падніміце штангу над сабой на выцягнутых руках, пасля чаго сагніце рукі ў локцях такім чынам, каб вашы косткі на руках тычыліся ілба. Выпрастаць рукі. Пасля гэтага практыкаванні выканайце разгінанне рукі з гантэлей з-за галавы. Для гэтага устаньце прама і вазьміце ў адну руку гантэлямі. Выцягніце руку ўверх, пасля чаго сагніце руку ў локці і завядзіце пэндзаль з гантэлей за галаву. Пасля гэтага выпрастаць руку і паўторыце практыкаванне.\nДля працы на біцэпс аптымальна выкарыстанне E-Z штангі на лаве Скота. Па факце, спалучэнне гэтых двух практыкаванняў ідэальна ізалюе біцэпс і можа цалкам быць дастатковым для якаснай яго прапрацоўкі, але калі вы не можаце досыць натрэніраваць біцэпс, то можаце трэніраваць яго практыкаваннем на папераменнае згінанне рук у становішчы стоячы.\nПерадплечча пажадана прапрацоўваць адразу пасля біцэпсы. Устаньце прама перад люстэркам і вазьміце E-Z штангу зваротным хватам, далонямі ўніз. Падніміце яе ўверх, згінаючы рукі ў біцэпсы, настолькі, наколькі гэта магчыма, пасля чаго павольна апусціце ўніз. Вырашальнае значэнне тут мае сіла сціску грыфа, таму сціскайце яго з усіх сіл.\nПапярэдні Тэкст Жамчужная вяселле. Сцэнар правядзення\nНаступная Артыкул Як змагацца з зайздрасцю калег і сваёй уласнай\nЯк паводзіць сябе на сумоўі ў пасольстве


Увосень рыбы сутыкнуцца з важнымі пытаннямі, вы будзеце ўдзельнічаць у дабрачынных мерапрыемствах і дапамагаць іншым людзям, магчымая змена працы. У гэты перыяд вялікія грошы будуць змяняцца вялікімі стратамі.\nУ сярэдзіне восені таксама магчымыя страты, зрывы планаў па навучанні, кантактаў, у адносінах з блізкімі людзьмі возникнутпрепятствия. Вярніцеся да даўніх сувязях, далёкія партнёры змогуць оказатьнеоценимую дапамогу.\nБліжэй да зімы вы атрымаеце вознаграждениеза ранейшыя заслугі. Дапамога прыйдзе здалёк. Вас заўсёды падтрымаюць тыя, хто любіць васлюди, яшчэ раз ацэніце важную ролю старых сувязяў. Увосень постарайтесьпереоценить свае погляды.\nВерасень для рыб будзе переполненбурными падзеямі. Гэта дынамічны месяц. Для вас цяпер важная кампанія. Уделяйтебольше увагі сваёй знешнасці. Знешні выгляд заўсёды ацэняць навакольныя. Уверасні рыбам захочацца памяняць сваё аблічча або ўнесці карэктывы ў жизненныесобытия.\nНават у адпачынку спалучайце прыемнае сполезным. На адпачынку звярніце ўвагу на здароўе.\nУ пачатку восені вы зможаце вырашыць давноотложенные пытанні. Завершыце старыя справы, у верасні, хутчэй за ўсё, вырашыцца даўні канфлікт.\nЗоркі раяць вам прытрымаць своиэмоции. Іх моцны ўсплёск негатыўна адаб'ецца на вас і вашым окружении.Сейчас - вы сама супярэчлівасць - то лаяльныя, то бомба запаволенага дзеяння.\nУ адносінах будуць назірацца перепады.Энергию - у мірнае рэчышча. Эмацыйную сферу дапаможа наладзіць гармоничнаяинтимная жыццё. Увогуле, сваркі зменяцца гарачым прымірэннем.\nДа сярэдзіны верасня прыгатуйцеся клюбви, яе шмат не бывае. Дзякуючы дабрыні і жаласнага отношенияперейдут на больш сур'ёзны ўзровень.\nВольным рыбам не варта отчаиваться.Сейчас ёсць усе шанцы знайсці другую палоўку. Магчыма, гэта будзе каханне всейжизни.\nВерасень - выдатны час для правядзення рамонту, добраўпарадкавання дома і совершенияхозяйственных пакупак.\nРыбы, будзьце сабранымі, ня хватайтесьза некалькі спраў адначасова. Лепш выканаць адно фундаментальнае так, чтобыубедить усіх у сваёй прадуктыўнасці.\nНе чакайце ад верасня реальныхдостижений ў дзелавых пытаннях. Першая палова восені - гэта большеподготовительный этап.\nМагчыма, вам нават прыйдзецца ўшчамляць сябе асабіста планах і інтарэсах на карысць службовых спраў. Будзьце асцярожныя, гэта можетпривести да эмацыйнага зрыву.\nУ верасні рыбам лепш занятьсяпрофилактическими мерапрыемствамі, асабліва, калі вы ведаеце, дзе «барахліць» вашорганизм. Умацуйце імунітэт, не варта захапляцца касметычнымі процедурами.Поддержать эмацыянальны раўнавагу дапамогуць ёга, фізічныя нагрузкі і спорт.\nПалавая сістэма і ныркі - ваша уязвимаясейчас зона.\nУ кастрычніку будзьце выбарчыя Вконтакте, кантралюйце свае словы і думкі, вашы негатыўныя пажаданні способнывоплотиться ў рэальнасць.\nСярэдзіна восені будзе складаным инапряженным для рыб часам. Вы, вядома, зможаце вырашыць любую складаную задачу, але для гэтага прыйдзецца паспрабаваць. Не спыняйцеся на пачатым, эксперыментуйце, і вашы старанні будуць узнагароджаны. У рашэнні многихвопросов абапірайцеся на асабісты вопыт і практыку. Цяпер не варта гуляць сфортуной ў кошкі-мышкі. Яна можа ад вас і адвярнуцца.\nДа канца месяца намеціліся перамены ў жыцці, вы зможаце ўвасобіць свае смелыя і арыгінальныя ідэі ў жыццё.\nУ кастрычніку ў рыб на любоўным фронтевоцарится спакой і гармонія. Але калі вас падманваюць, вы абавязкова пра гэта даведаецеся ўжо да сярэдзіны месяца.\nНовыя адносіны ў кастрычніку лепш незавязывать. Цяпер вы ў ружовых акулярах, і не можаце рэальна і разумна оцениватьситуацию.\nДзеці ў гэты перыяд дададуць у спокойнуюжизнь "пярчынка". У другой палове месяца рыбы пачнуць «разбор палётаў».\nРыбы, паспрабуйце ў кастрычніку незаключать вялікіх здзелак, не падпісвайце важныя дакументы і дагаворы, неотправляйтесь ў далёкія вандроўкі і паездкі. Безадказныя рашэння вамсейчас проціпаказаныя. Лепш заняцца падрыхтоўкай месцы для чагосьці новага ў вобласці кар'еры.\nНе псаваць сабе настрой мелкимислужебными бязладзіцай. Гэта ўсё хутка пройдзе. Ня хапайцеся за некалькі спраў, жаданні не заўсёды супадаюць з магчымасцямі.\nУ грашовым плане складанай для рыб будетсередина кастрычніка. Зараз варта эканоміць, не чакайце фінансавых паступленняў, нават калі яны павінны былі быць.\nУ кастрычніку рыбам варта продолжитьпрофилактические мерапрыемствы. Але самалячэннем не варта займацца, не проводитеэксперименты над сваім арганізмам, звярніцеся лепш да спецыялістаў.\nБаланс арганізма лёгка падтрымаць спомощью эмацыйнага раўнавагі. Паспрабуйце ва ўсім бачыць пазітыў, каб ненарушать псіхалагічны стан.\nКалі ў вашай галаве даўно созрелкакой-небудзь глабальны праект, то да яго выкананню лепш за ўсё прыступіць Улістападзе. Але не рабіце гэта ў адзіночку. Заручыцеся поддержкойединомышленников і сяброў.\nХочаце заняцца творчасцю, написатьстихи, памаляваць? Наперад! Магчыма, зараз у рыб адкрыецца драмаў талант.Запомните галоўную ісціну: вада камень точыць.\nУ цэлым, для рыб лістапада пройдзе сознаком «+», вас чакаюць выключна станоўчыя павароты падзей исюрпризы.\nУ апошні тыдзень лістапада рыбам лучшесобраться і сканцэнтравацца на справах. У гэты перыяд вы наўрад ці сможетезаняться другараднымі, хоць і любімымі, справамі.\nУ апошнім месяцы восені рыбам стоитинициативу перадаць партнёру, ня настойвайце на асабістай пункту гледжання. Сейчаслегко заблытацца ў сваіх перажываннях і адчуваннях, вы будзеце знаходзіцца виллюзиях. Такі стан чакае вас яшчэ бліжэйшыя чатыры месяцы. Таму неберите на сябе асаблівай адказнасці.\nУ лістападзе дзеці будуць чакаць ад вас похвалыза дасягненні. Але і палаяць на старыя правіны не забывайце. З родственникамиотношения будуць складвацца гарманічна. У вас узнікне жаданне дапамагчы ўсім исразу. Будзьце асцярожныя, ад гэтага можна хутка стаміўся.\nУ лістападзе рыбы будуць нефармальным лидеромво ўсім. Таму прапануйце новыя ідэі, прыміце ўдзел у оригинальныхпроектах, і станоўчыя вынікі не прымусяць сябе чакаць і абавязкова васпорадуют.\nКанец восені - выдатны час, чтобыбыстро порешать намечаныя справы, рэалізаваць тое, што вы планавалі яшчэ ў пачатку года, але так рукі і не дайшлі. Кіраўніцтва напэўна ацэніць і признаетваши старыя заслугі не толькі словамі, але і матэрыяльна. Але не задзіраць нос, папрокі таксама будуць - гэта звычайная рабочая сітуацыя.\nЗ фінансавага боку вы будетечувствовать сябе камфортна і цалкам нармальна.\nЛістапада выдатна падыдзе для нетрадиционноголечения. Цяпер ёсць рэальныя шанцы перамагчы захворвання хранічнай илисложной формы. Не забудзьцеся надаваць увагу стану арганізма ў целом.Следует прайсці дыягнастычнае абследаванне, калі спатрэбіцца.\nВажнымі атрыбутамі вашага здароўя будутсон, добрае самаадчуванне і шчырая вера ў поўнае выздараўленне.\nУ лістападзе можаце правесці курсвитаминотерапии і паўторныя касметычныя працэдуры.\nАкушэрскі каляндар для вызначэння тэрміну цяжарнасці\nМаскі для ўвільгатнення валасоў у хатніх умовах