А.Борыс: Прыезд польскага амбасадара — добрая воля Польшчы\n13 верасень 2007, 17:27\nАлесь Дашчынскі, Менск Новы амбасадар Польшчы Гэнрык Літвін пачаў працу ў Менску. У Беларусь ён прыбыў на мінулым тыдні, аднак пра гэта стала вядома толькі сёньня. У польскай амбасадзе ў Беларусі сказалі, што пакуль невядомая дата ўручэньня даверчых лістоў Аляксандру Лукашэнку.\nНагадаем, апошні амбасадар Польшчы ў Беларусі Тадэвуш Паўляк зьехаў зь Менску ў лістападзе 2005 году.\nНа ягонае месца польскія ўлады прызначылі намесьніка кіраўніка ўсходняга дэпартамэнту Міністэрства замежных справаў Гэнрыка Літвіна. Аднак амаль два гады ў Менску не было польскага амбасадара. З чым гэта зьвязана?\nПрэс-сакратарка польскай амбасады Моніка Садкоўская сказала:\n“Я думаю, што гэтае пытаньне вы зможаце задаць крыху пазьней, калі мы будзем праводзіць прэсавую канфэрэнцыю ці сустрэчу пасла з журналістамі. Я думаю, што гэта пытаньне да яго”.\nПаводле старшыні непрызнаванага беларускімі ўладамі кіраўніцтва Саюзу палякаў Беларусі Анжалікі Борыс, адсутнасьць пасла была абумоўленая многімі прычынамі:\n“Было гэта зьвязана і з падзеямі вакол Саюзу палякаў, і ня толькі. З агульнай сытуацыяй. З шэрагам іншых антыпольскіх кампаніяў. Але гэта ХХІ стагодзьдзе. Ніхто ня будзе весьці нейкай дыпляматычнай вайны. І ёсьць амбасадар, ёсьць асоба, якая прадстаўляе прэзыдэнта Рэчы Паспалітай.\nПрыезд амбасадара — гэта не пагаджэньне з сытуацыяй. Ён будзе прадстаўляць інтарэсы і пазыцыю Польшчы. Гэта не азначае, што памянялася сытуацыя. Прыезд амбасадара — гэта добрая воля Польшчы для беларускага народу”.\nСпадарыня Борыс спадзяецца на вырашэньне шэрагу пытаньняў:\n“Гэта праблема, якая цягнецца некалькі гадоў. Гэта праблема нармальнага функцыянаваньня польскай меншыні, арганізацыі польскай меншыні ў Беларусі ў нармальных умовах”.\nАмбасадар прыехаў разам зь сям’ёй — у яго двое сыноў. Яму 48 гадоў. Дагэтуль ён працаваў намесьнікам дырэктара Дэпартамэнту ўсходняй палітыкі Міністэрства замежных справаў Польшчы.\nСпадар Літвін — кар’ерны дыплямат. Ён працаваў у Рыме, быў намесьнікам пасла ў Маскве, консулам у Львове. Гэнрык Літвін скончыў гістарычны факультэт Варшаўскага ўнівэрсытэту.


Подростки «ВКонтакте» раскрываются ярче, чем в реальной жизни | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n22.06.2018 175 Лепельскi край Комментариев нет\nІ ўсё ж генетыка — навука сур’ёзная. Гэтак падумаў я, калі пабачыў на эстакадзе разам двух маладых людзей. Адзін — малады не малады, але і не стары, гадоў, мабыць, за сорак, другі — і ўвогуле юны. Другога, зрэшты, ведаю ўжо далёка не першы год, праўда, пераважна завочна. Ды аб гэтым яшчэ распавяду. А пакуль скажу, што аднаго з іх завуць Рыгорам Дзмітрыевічам, а другога, наадварот, — Дзмітрыем Рыгоравічам. А прозвішча ў іх адно — Голуб. Як вы ўжо здагадаліся, гэта бацька і сын.\nАб’ектыў фотаапарата злавіў іх на эстакадзе ў машынным парку цэнтральнай раённай бальніцы. І таму трэба патлумачыць, што працуюць яны абодва вадзіцелямі.\nВадзіцель “хуткай дапамогі” доўга на месцы не затрымліваецца. Вось і Голуб-старэйшы неўзабаве выкаціў машыну з эстакады ды некуды знік, напэўна, адправіўся ў рэйс. Распавесці пра сябе і пра бацьку застаўся сын.\nДык вось, хачу сказаць, што з Дзімкам мы ўжо ведаемся не першы год. Дзе пазнаёміліся — ужо і не памятаю. Напэўна, калі ён яшчэ вучыўся ў ліцэі. І з таго часу даволі доўга сябравалі “УКантакце”. Хтосьці скажа, што сацыяльныя сеткі — гэта нешта не зусім сур’ёзнае і не зусім рэальнае. Вось сапраўднае жыццё… Нічога падобнага. Бывала, пазнаёмішся з чалавекам рэальна, раз пабачышся, а потым пачынаеш кантактаваць у віртуальнай прасторы. І што? Праз год-два знаёмства вы ўжо амаль свае людзі. Што ж тут кепскага? Падлеткі “УКантакце” раскрываюцца ярчэй, чым у рэальным жыцці. І там ёсць магчымасць слухаць голас іх душы кожны вечар (а дакладней, кожную ноч, бо менавіта ўначы іх віртуальнае жыццё больш актыўнае). І чаго толькі ў гэты час ад іх не выслухаеш! І расповеды пра першае каханне, і складаныя жыццёвыя калізіі, і іх музычныя густы, і цёркі-міжсабойкі ў розных тусоўках. І кліпаў розных прыкольных нагледзішся, і псіхолагам у іх набудзешся. О! Які гэта рознакаляровы свет — сацыяльныя сеткі! Як цікава і хораша раскрываюцца ў ім людзі!\nПраўда, не ўсе. Ёсць падлеткі, цікавыя сваёй загадкавасцю і закрытасцю. Менавіта такім быў шаснаццаці-сямнаццацігадовы Дзімка (Калашнікаў альбо Калаш — яго камп’ютарны “нік”). Хлопец часценька падкідваў мне загадкі і рэбусы свайго юнацкага жыцця, разгадваць якія нам даводзілася разам. І чым больш мы кантактавалі, тым больш яскрава бачыў я, што па той бок манітора хоць і няпросты, яршысты, дастаткова замкнуты падлетак, але ж мэтанакіраваны, з рамантычнай марай, шустры, прадпрымальны, гарэзлівы. І дзяўчаты яго любілі, і ён адказваў узаемнасцю. Адным словам, цікава было кантактаваць з Калашом. Толькі пазней я даведаўся яго сапраўднае прозвішча.\nА потым неяк ён знік, выдаліўся з “Кантакта” і з сяброў, растварыўся ў жыцці. Так бывае: падлеткі сталеюць, сыходзяць у дарослае жыццё.\nІ раптам іду я аднойчы па вуліцы горада, спыняецца лімузін:\n— Куды цябе падвезці?\nШто такое? Не пазнаю я вадзіцеля. Прыгледзеўся:\n— Калаш, гэта ты?\nНу чым не свае людзі! І як прыемна, што ён, мой віртуальны сябар, пазнаў вось, спыніўся, падабраў па дарозе. Падлеткі бываюць вельмі ўдзячнымі, калі да іх ставішся з павагаю.\nНядаўна зноў на горадзе сустрэў Дзімку і на гэты раз вырашыў не ўпускаць шанец даведацца пра яго цяперашняе, ужо амаль сталае жыццё. Так і прывяла мяне сцежка ў гаражы цэнтральнай раённай бальніцы.\n— Раскажы пра бацьку.\n— Бацька з Забаення. Заканчваў СШ №2, затым ПТВ-175, быў адным з першых выпускнікоў. Там атрымаў правы трактарыста і на грузавую. Тэрміновую служыў у Польшчы камандзірам танка. Працаваў вадзіцелем. У бальніцу прыйшоў спачатку сантэхнікам, а пасля перасеў за руль “хуткай дапамогі”.\n— А сам як аказаўся за рулём?\n— Дык жа гены пальцам не сатрэш. Памятаеш, мяне ўвесь час цягнула да тэхнікі. У ліцэі атрымаў катэгорыю “С”, а таксама слесара і трактарыста. Калі васямнаццаць стукнула, самым першым у групе пайшоў здаваць на катэгорыю “В”. Паўгода развозіў прадукты ў райспажыўсаюзе, пасля прыйшоў сюды — вадзіцелем на медтэхніку. Выязджаем па выкліках.\n— Чакай, ты ж заўсёды марыў пра сваё аўто, той раз ты ўжо на ўласным ехаў?\n— Не, той раз яшчэ на бацькавым. А зараз ужо і свой “Мерседэс” маю.\n— Збылася ўсё ж юначая мара. Аднак табе толькі дваццаць чацвёрты. Адкуль грошы?\n— Працую. І ў Расію з бацькам ездзіў, і тут. Круціцца трэба.\n— А ты і сапраўды ўпарта дабіваешся мэты. А чым у вольны час займаешся?\n— Машынай. Гадоў у чатырнаццаць хацеў мапед. І быў у мяне мапед “Дэльта”, пасля — матацыкл “Усход”, МТ. Зараз — машына.\n— Любіш вандраваць?\n— Вядома! Ездзіў у Крым да сваякоў, часта бываю ў бабулі ў Вілах. Хачу адправіцца ў падарожжа… Не скажу куды, а то як скажаш, тады не атрымліваецца.\n— А ты як быў, так і застаўся загадкавым… Што ў жыцці найбольшая каштоўнасць?\n— Бацькі і… здароўе. Астатняга можна дасягнуць.\nВылецеў Голуб з гнязда ў жыццё самастойнае, пакінуў сацыяльныя сеткі. А мне неяк сумна без таго “Dmitry Kalashnikov”, з якім доўгімі зімовымі вечарамі спрачаліся, марылі, радаваліся, сумавалі, дзяліліся асабістым “УКантакце” і так сябравалі!\nНа здымку: Рыгор і Дзмітрый Голуб — бацька і сын.\n← Лепельские школьники гостили у военных\nПерепись населения — основной источник данных о демографическом положении в стране →


Танкі і людзі. Хто мацнейшы? | Новы Час\nПатрыётаў выпусцілі... Не ўсіх адразу, па адным, па два, па тры на дзень. Усё паўтараецца, як пяць і сем, і дзесяць гадоў таму. Спачатку людзей садзяць, заганяючы грамадства ў роспач, пасля — выпускаюць. Усе шчаслівыя. «Лібералізацыя».\nЗараз хлопцаў выпускаюць пад грукат гусеніц танкаў і бранетэхнікі, якая ганяе па праспекце туды-сюды, напярэдадні 3 ліпеня. З аднаго боку — шматтоныя махіны з боезапасам, гатовыя знішчаць не толькі вулічныя слупы, але і варожыя арміі. З іншага — сціплыя ўсмешлівыя хлопцы ў чорных майках, абутыя ў красоўкі без шнуркоў.\nЛюдзі і танкі. Людзі, мацнейшыя за танкі. Сапраўды, «патрыёты» яскрава розняцца ад тыпажоў палітвязняў, да якіх усе мы звыкліся за доўгія гады «беларускай зімы». Няма тут скаргаў на ўмовы ўтрымання ў камерах, няма гучных палітычных заяваў пра гатоўнасць «далейшага супрацьстаяння з рэжымам», яны і фатаграфуюцца, і каментары журналістам даюць з неахвотай.\nЧаму? Бо гэта людзі іншага гатунку. «Іншая якасць чалавечага матэрыялу», як кажуць. «Патрыёты» ніколі нікому нічога не абяцалі: ані светлай будучыні, ані хуткіх рэформаў, ані зменаў у краіне за адзін дзень… Кожны з іх рабіў сваю справу на сваім месцы: служыў у вайсковай частцы, выкладаў асновы дамедычнай дапамогі ў «Чырвоным крыжы», распаўсюджваў беларускія кнігі. Звычайная метадычная праца для тых, хто любіць сваю краіну.\nЯны не «прафесійныя рэвалюцыянеры» і не «прафесійныя сядзельцы», здатныя любое затрыманне пераўтварыць у шоў, зарабіўшы такім чынам медыйны і палітычны капітал. А навошта? Дні і ночы ў зняволенні — гэта ўсяго толькі згублены час, за які можна было столькі ўсяго зрабіць! Бо арыентацыя была на вынік. Замест словаў — праца.\nЗ іншага боку, для кожнага з іх дні «там» — неацэнны досвед. Нехта зразумеў, што патрэбна ствараць сям’ю, нехта ўразіўся колькасцю маладых хлопцаў, арыштаваных «за наркотыкі», якім у жыцці нічога не цікава, якія блытаюць геаграфічны поўдзень і поўнач, не могуць назваць сталіцы нашых краін-суседзяў. Кожны зрабіў свае высновы: пра грамадства, пра блізкіх, пра сябе самога.\nДля ўладаў, падобна, гэта чарговая гульня: пасадзілі — патрымалі — выпусцілі — зноў пасадзілі — зноў выпусцілі… Бясконцае гойданне на арэлях, якое аналітыкі будуць называць ці то «пахаладаннем», ці то «адлігай». Ёсць, маўляў, просты рэцэпт, як зрабіць чалавека шчаслівым: спачатку зацісні яму пальцы ў абцугі, пасля — адпусці. І ўсе зноў шчаслівыя. Так і ў нас: у чарговы раз «жить стало лучше, жить стало веселей…»\nА каб было яшчэ весялей, вызваленні прымеркавалі да параду 3 ліпеня. Атрымаліся вызваленні пад танкавы грукат. Сімвалічна, што людзей, якіх дзяржпрапаганда звінаваціла ва ўсіх грахах ды параўнала з «фашыстамі», вызваляюць бліжэй дня вызвалення Мінску ад фашыстаў. Такія вось добрыя дзяржаўныя мужы: збіўшы спачатку з ног, пасля ласкава падаюць руку, каб падняцца.\nАле ці ўсё так прыгожа насамрэч? Відаць, не. Наўпрост, структура, якая сфабрыкавала і вяла «справу патрыётаў», мякка кажучы, не справілася. Ані доказаў, ані сведчанняў: нічога няма. Таму і артыкул перакваліфікавалі, таму і перакінулі іншай структуры — маўляў, разбірайцеся, у нас усё!\nА ў чым разбірацца, калі няма складу злачынства, рэальнай зброі, сведчанняў падрыхтоўкі ці тое перавароту, ці тое абстрактнага «атраду баевікоў» з невядомымі мэтамі? З чаго справу ляпіць? Зэро, няма матэрыялаў. Значыць — адпускаць…\nІ тут, зноў жа, цікавы момант. Хто папросіць прабачэння ў хлопцаў за разбітыя галовы, выламаныя дзверы, нервы, слёзы і бяссонныя ночы іхніх родных? Хто прызнае, што дзяржава дапусціла памылку, пасадзіўшы патрыётаў, гатовых бараніць яе ад любой знешняй пагрозы без прымусу і фінансавай матывацыі? Ніхто. Разабраліся — адпусцілі — «акт гуманізму» здзейснілі.\nКажуць, што вайна, яе гістарычныя акалічнасці і культурныя коды пакінулі незагойную рану ў нашай свядомасці. Усё ў нас круціцца вакол вайны, Брэсцкай крэпасці і купальскіх вянкоў, якія пускаюць па Бугу 22 чэрвеня, пафасных парадаў і калонаў тэхнікі 3 ліпеня, хвілінаў маўчання і гучных кананадаў. Гэтыя міфы жывуць у нашай свядомасці, як дамавікі і лазнікі жылі ў галовах беларускіх сялянаў 100 год таму.\nМіфалагічнае разуменне гісторыі заўжды схіляе да паўтораў, бо міфы — гэта закальцаваная гісторыя, без пачатку і канца, яна круціцца да бясконцасці, як выдуманыя і цалкам праўдзівыя аповеды ветэранаў, якія пераказваюцца штогод на 9 мая. Так і тут: улада, мабыць, малпуючы Сталіна, спачатку садзіць патрыятычныя вайсковыя кадры, пасля адпускае. Добра, хоць не падчас вайсковай катастрофы, а толькі ва ўмовах яе пагрозы.\nНаіўна чакаць, што нехта будзе перад некім выбачацца. Сталінская сістэма не выбачалася ні перад кім, нават калі чалавек цудам вяртаўся дадому. Але нават тая людажэрская сістэма мела разуменне, што карысныя кадры маюць быць на сваіх месцах. Бог з імі, выбачэннямі, але хлопцаў па вызваленні маюць аднавіць на іх месцах працы, вярнуць пасады і пагоны. Чаму? Бо людзі важнейшыя за танкі. А гэтыя хлопцы — яшчэ і мацнейшыя за танкі.


Дырхам ААЭ — Вікіпэдыя\nДырха́м ЗАЭ (AED)(па-арабску: درهم) — афіцыйная валюта Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. Неафіцыйнае скарачэньне — DH ці Dhs. Дырхам дзеліцца на 100 філаў (فلس).\nЦэнтральны банк Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў\nДырхам быў уведзены ў абарачэньне ў 1973 годзе. Ён замяніў рыял Катару і Дубаі па курсу 1/1. Да 1966 году усё эміраты якія ўваходзілі ў ЗАЭ выкарыстоўвалі рупію Заліву. Як і Катар, эміраты часова выкарыстоўвалі Саудаўскі рыял, у пэрыяд пераходу да рыялу Катару і Дубаі.\n28 студзеня 1978 года, дырхам быў афіцыйна далучаны Міжнародным Валютным Фондам да валюты Спэцыяльных правоў (SDR). На практыцы, ён прывязаны да даляра ЗША. З лістападу 1997 года, абменны курс дырхама трымаецца на ўзроўні 1 даляр ЗША да 3,6725 дырхаму, ці 1 дырхам = 0,272294 даляра ЗША.\nЗ 1973 года, існавалі манэты вартасьцю 1, 5, 10, 25, 50 філаў і 1 дырхам. Манэты 1, 5 і 10 філаў выкананы ў бронзе, большай вартасьці ў нікелевым сплаве. Манэты філаў маюць такія ж памеры і выгляд што і манэты дырхама Катару і Дубаі. У 1995 годзе манэты вартасьцю 50 філаў і 1 дырхам былі зьменшаны ў памеры.\nВартасьць манэт вызначана ў выглядзе арабскіх лічбаў, усе надпісы выкананы на арабскай мове. Манэты вартасьцю 1, 5 і 10 філаў усё радзей выкарыстоўваюцца ў штодзённым жыцьці, іх колькасьць скарачаецца, выключэньне застаецца манэта 25 філаў.\nПачынаючы з 1976 года, Цэнтральны банк Арабскіх Эміратаў пэрыядычна выпускае юбілейныя манэты, прысьвечаныя розным выбітным датам з жыцьця краіны.\nУ 1973 годзе, былі выпушчаны ў абарачэньне банкноты вартасьцю 1, 5, 10, 50, 100 і 1000 дырхамаў. Другая сэрыя банкнотаў была выпушчана ў 1982 годзе, у якой былі скасаваны банкноты вартасьцю 1 і 1000 дырхамаў. Банкнота 500 дырхамаў была ўведзена ў 1983 годзе, потым, у 1989 годзе 200 дырхамаў. Банкнота 1000 дырхамаў была зноў зьменена ў 2000 годзе. Зараз існуюць банкноты вартасьцю: 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 і 1000 дырхамаў.\nДырхам ААЭ — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Дырхам_ААЭ&oldid=2136202»\nАпошняе рэдагаваньне ў 20:29 3 чэрвеня 2020\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 3 чэрвеня 2020 году ў 20:29.


«Твітар з Богам». У чым заключаецца метад натуральнага планавання сям’і? - Часопіс «Ave Maria»\nДаючы жыццё новым людзям, мы пэўным чынам супрацоўнічаем з самім Стварыцелем. Што можа быць больш цудоўным за з’яўленне дзіцяці на свет? Але варта з разважлівасцю ўспрымаць сваю здольнасць да бацькоўства, адказна ставіцца да планавання ўласнай сям’і.\nМенструальны цыкл мае свае фазы: некаторы час жанчына з’яўляецца плоднаю, а ў астатні час зацяжарыць не можа. У гэтыя перыяды адбываюцца пэўныя цялесныя змены, падчас якіх жанчына знаходзіцца ў фазе плоднасці або не. Натуральныя метады планавання сям’і ўключаюць у сябе назіранне за гэтымі знакамі, што дапамагае парам адкласці цяжарнасць або зачаць дзіця. Такім чынам іх інтымнае жыццё адпавядае таму, якімі нас стварыў Бог.\n# Жыць свядома\nУ супрацьлегласць таблеткам, хімічным і іншым кантрацэптывам, распазнаванне ўласнай плоднасці не з’яўляецца ўмяшальніцтвам у біялогію жанчыны з мэтаю зрабіць яе бясплоднаю. Метад вучыць жанчыну разумець, калі яна бывае плоднаю, а калі не. Ведаючы гэта, яна і яе муж могуць вырашаць, калі мець секуальныя адносіны. Калі яны гатовыя прыняць дзіця, то могуць вырашыць жыць інтымным жыццём падчас фазы плоднасці жанчыны. Але калі яны маюць сур’ёзныя прычыны для таго, каб не дапусціць цяжарнасці, то могуць выбраць для інтымнага жыцця толькі той перыяд, калі жанчына не зацяжарыць. Існуе некалькі спосабаў распазнання фазаў плоднасці.\n# Натуральнае планаванне сям’і\nАдзін з іх называецца метадам натуральнага планавання сям’і (МНПС), або метадам распазнавання плоднасці. Гэты метад вельмі дакладны, таму што адсочвае не адну прыкмету плоднасці. Калі зрабіць гэтае назіранне прывычкаю, ужо цяжка не заўважыць знакаў, якімі цела сігналізуе аб перыядзе плоднасці. Многія пары выкарыстоўваюць кантрацэптывы таму, што не ведаюць нічога лепшага або не давяраюць натуральным метадам планавання, але, як ні дзіўна, метад натуральнага планавання сям’і настолькі ж эфектыўны, як і таблеткі, і ў пяць разоў больш эфектыўны, чым выкарыстанне прэзерватываў (гл. табліцу).\n# Падыходзіць для сужэнцаў\nНаогул, сексуальныя адносіны мужа і жонкі заўжды павінны быць адкрытымі на новае жыццё. Паколькі МНПС не падаўляе прыродную здольнасць да зачацця, пары, якія выкарыстоўваюць яго, заўжды адкрытыя на магчымасць з’яўлення дзіцяці. Гэта асноўная розніца паміж штучнымі і натуральнымі метадамі кантролю нараджальнасці: першыя хімічным або механічным чынам падаўляюць плоднасць, а другія шануюць гэтую здольнасць чалавека і падстройваюцца пад яе. Практыкаванне МНПС вучыць свядомаму стаўленню да свайго цела, камунікацыі, разважлівасці і асабістай дысцыпліне. У выніку, сужэнствы, у якіх выкарыстоўваюцца гэтыя натуральныя метады, з’яўляюцца больш паспяховымі.\nЭфектыўнасць метадаў кантролю нараджальнасці *\nВід Ідэальны вынік На практыцы\nСтэрылізацыя мужчыны < 0.1 % 0.1 %\nСтэрылізацыя жанчыны ад 0.2 да 3 % ад 0.2 да 3 %\nТаблеткі 0.5 % ад 0.5 да 10 %\nМНПС (тэмп. і слізь) 0.4 % 2 %\nТэмпература 1 % ад 2.5 да 7 %\nМетад Білінгса (слізь) ад 1 да 3 % ад 3 да 35 %\nРытм ад 3 да 5 % 12 %\nПрэзерватыў ад 2 да 5 % ад 10 да 12 %\nНічога 85 % 85 %\n* Улічваецца магчымасць зацяжарыць пры выкарыстанні метаду на працягу 1 года.\nЯкія натуральныя метады існуюць, што дапамагаюць даведацца пра фазу плоднасці жанчыны?\nЖанчына можа падлічыць, калі яна знаходзіцца ў фазе няплоднасці, назіраючы за рытмам сваіх папярэдніх цыклаў, але чалавечае цела не жыве па дакладна вылічанай мадэлі, і цыклы адрозніваюцца між сабою, таму гэты метад вельмі недакладны.\nПад’ём базальнай тэмпературы цела на 0,5 градуса, калі яе мераць адразу пасля абуджэння раніцаю, сведчыць, што ў целе жанчыны адбылася авуляцыя. Праз некалькі дзён пасля гэтага пачынаецца фаза няплоднасці. Існуюць іншыя прычыны, па якіх тэмпература цела можа падняцца, таму часам вядзецца назіранне і за іншымі прыкметамі плоднасці. Пачатак і заканчэнне перыяду плоднасці можна распазнаць па зменах слізі шыйкі маткі, неабходнай для таго, каб выжылі сперматазоіды. Метад Білінгса заключаецца ў назіранні за сліззю. МНПС заключаецца ў назіранні за сліззю і тэмператураю. Яшчэ адзін метад — правяраць узровень гармонаў у ранішняй мачы, каб убачыць, ці пачалася фаза плоднасці.\nКалі жанчыны, якія змагаюцца з бясплоднасцю, упершыню звяртаюцца па медыцынскую дапамогу ў вырашэнні гэтай праблемы, іх часта вучаць назіраць за фізічнымі знакамі, якія сведчаць пра тое, што яны могуць зачаць дзіця. Усведамляючы ўсе перавагі гэтага метаду, добра было б, каб больш сужэнцаў практыкавала распазнаванне плоднасці.\nЧытай больш: Кантроль нараджальнасці: ККК 2368–2372; КККК 497–498;\nYOUCAT 420, 421.


Асцярожны пасланец. Белорусские Сказки\nНовости Беларуси » wiki » Белорусские Сказки » Асцярожны пасланец\nАсцярожны пасланец (ілюстратар: Юлiя Рудзiцкая)\nАсцярожны пасланец — «Беларускія народныя казкі».\n— Што скажаш!\n— Усё добра, паночку, — а сам дрыжыць, бы асіна.\n— А па добрым што? — закрычыць пан. — На канюшню яго, галгана!\nТак і не дасць ні слова прамовіць. Іначай ён і не ўмеў з людзьмі гаварыць. І баяліся ж людзі гаварыць таму пану што-небудзь кепскае, не пад гумар — засячэ, усю скуру зніме, калі хто не патрапіць сказаць так, як ён хоча, і трапіць яму не па шэрсці.\nТолькі быў адзін нехлямяжы мужычок, звалі яго Стопкам. Ён умеў з тым панам гаварыць. Раз пан гуляў у карты ды выйграў вельмі харошы маёнтак. От гэтак вясною паехаў пан аглядаць той маёнтак ды застаўся там на ўсё лета. Вельмі ж яму спадабаўся той маёнтак. Праўду ж кажуць, што новае сітка на колачку вісіць, а старое пад лаваю ляжыць. Бачыць аканом, што доўга пана няма. А тут у дварэ бяда на бядзе, ды яшчэ бядою паганяе. Ён стаў думаць, як жа гэта паведаміць таму пану. Думаў-думаў ды надумаўся паслаць да пана пасланца. Толькі не ведае, каго паслаць, каб ён добра расказаў пану пра ўсё тое няшчасце. Каму ні скажа, ніхто не згаджаецца, бо баяцца, каб за праўду не засёк. Абяцаў аканом вялікі гасцінец таму, хто пойдзе да пана. Перабраў усё сяло — няма ахвотніка. Не ведае, што рабіць, сядзіць ды ломіць рукі. Прачуў пра тое Стопак, пайшоў да аканома ды кажа:\n— Я пайду да пана і ўсё яму скажу. Я ўмею з ім гаварыць.\n— Ты чаго тут шляешся, валацуга? — крыкнуў лакей на Стопка і давай яго цкаваць сабакамі.\nСтопак дастаў з вярэнькі кусок сала і кінуў яго сабакам. А сабакі ўжо і годзе брахаць. Тым часам Стопак узыйшоў на ганак.\n— Што табе трэба? — пытае лакей ізноў.\n— Мне трэба бачыцца з панам, — кажа Стопак. — Я прыйшоў, паночку, са старога панскага двара.\n— Добра, — кажа лакей. — Я скажу пра цябе пану. Але ж скажы і ты мне, адкуль ты ведаеш, што я таксама пан.\n— А адтуль і бачу. Ты пан-няпан, а так сабе — паўпанак. Бо ў цябе нос нізкі, лоб слізкі — от і бачна, што лізаў панскія паўміскі.\nХацеў тут лакей схапіць Стопка за каўтуны ды, як кажуць, паслаць яго з валасянога ўпраўлення ў земскі суд, але тут якраз лакея пазваў да сябе пан. — Які там халоп? — пытае лакея пан.\n— То пасланы ад пані з панскага маёнтка.\n— А, пакліч яго.\nПабег лакей зваць Стопака да пана. А Стопак тым часам дастаў капшук, набіў люльку тытунем, вынуў з малагейкі губку і крамянец, узяў цагала і давай крэсіць агонь. Выкрэсіў ён агню і давай курыць люлечку. Курыць сабе ды паплёўвае на чысты памост.\n— Ідзі, цябе пан кліча, — кажа лакей.\n— Не трасца трасе, хай абажджэ, — кажа Стопак і пакурвае сабе люлечку далей.\n— Хутчэй ідзі!\n— Зараз-зараз, толькі вось люльку дакуру.\nЧакаў-чакаў пан Стопка, не дачакаўся. Гоніць ізноў лакея па яго. А Стопак так павольна агінаецца ды шавеліцца — нібы мокрае гарыць. Дакурыў ён люльку, выбіў з яе попел, схаваў яе за пазуху і толькі тады памаленьку пасунуўся да пана. А лакей, бы сабака, бяжыць наперадзе ды адчыняе дзверы. Увайшоў Стопак да пана і закашляўся. Кашляе Стопак, а пан чакае ды толькі вусы круціць.\n— Кхе, дзень добры, паночку!\n— Усё добрае, паночку.\n— Да от, паночку, мяне прыслаў аканом. Панскі сцізорык зламаўся.\n— Які то сцізорык?\n— Ды гэта той, мабыць, што пану пер’е рабілі.\n— А як жа ж яго зламалі?\n— Кажуць жа, пане, што без нажэндзя і вошы не заб’еш, але ўсякае нажэндзе пры рабоце псуецца. От так і панскі сцізорык — хацелі пану на боты з выжла скуру злупіць, узялі сцізорык, а на панскім выжлу вельмі моцная скура, сцізорык і зламаўся.\n— Якего выжла? Цо ты пляцеш, галган?\n— Панскі выжал. Той самы, можа пан памятае: ён яшчэ ўскочыў у калодзеж, а Мікіту паслалі даставаць, дык ён, Мікіта, і ўтапіўся там. Той самы выжал, што пан любіў браць на паляванне. Э, дай Бог памяці, здаецца, што пан аддаў за таго выжла суседняму пану трох мужыкоў.\n— Цо ж, мой выжэл здэх?\n— Здэх, пане.\n— А чаго ж ён здэх?\n— Кажуць, паночку, быў здаровы, але як каніны аб’еўся дык разам ногі і выпруціў.\n— Якей каніны?\n— Ну дык мяса жарабца.\n— Якего жарабца?\n— Панскага! Буланага жарабца, з лысінкаю.\n— Цо ж, і ён здэх?\n— Здэх, паночку. А шкада, добры быў жарабец.\n— Ой, я нешчэнслівы!\n— Э, пане, чаго вельмі турбавацца. Бо ж вядома: калі жарабятка ўродзіцца з лысінкаю, то ці здохне, ці воўк яго з’есць.\n— А з чэго жарабец здэх?\n— Цо ж рабілі ім, прэнтко ездзілі ці цо?\n— Не, пане, на ім не ездзілі, заўсёды ён стаяў у стайні.\n— А цо ж?\n— Але ж на цо была та вода?\n— Людзі ж кажуць, паночку, што як топішся, то й за брытву схопішся. Як загарэўся ў дварэ свінух, так аканом вялеў і на жарабцу ваду вазіць.\n— І свінух спаліўся?\n— Згарэў, паночку.\n— А як жа ж ён запаліўся?\n— Бачыш, пане, ён быў блізка каля аборы, от ад яе і загарэўся.\n— То і абора спалілася?\n— А з чэго ж яна запалілася?\n— От гэтага, паночку, добра не ведаю. Ці ад абозні, ці мо ад пакояў.\n— Езус, Марыя… То і пакоі спаліліся?\n— Згарэлі, пане. Суздром усё знікла, як бы хто языком злізаў.\n— І вшыстэк двор спалілсэ?\n— Увесь, пане! Чыста, гладка — хоць рэпу сей.\n— Але ж чаго запаліліся пакоі, — пытае ізноў пан Стопка.\n— Ад свечкі, пане.\n— А для чэго палілі свечкі?\n— Ну, а як жа, пане, заўсёды ж свечкі паляць, як хто памрэ.\n— Цо? Хто ж там змэр?\n— Вечны пакой, каб ёй на тым свеце лёгка ікнулася… Пані ж памерла.\n— Цо? Цо ты кажэш… Пані змэрла? О, я нешчэнслівы! — і давай тут пан плакаць, убівацца.\n— Чаго ж пан плача? Пану ж Бог даў і прыбытак.\n— Які? Кажы хутчэй!\n— Пану Бог даў унука. Большая паненка сына займела. Гожы, кажуць, хлапчук-паніч — выліты панскі фурман Мікіта.\n«Беларускія легенды і паданні» — Адкуль сяляне і паны


Лукашэнка нарэшце сустрэнецца з Мядзведзевым | Народная Воля\nЛукашэнка нарэшце сустрэнецца з Мядзведзевым\n08.06.2010 в 8:29\nЧакаецца, што гаворка пойдзе пра функцыянаванне Мытнага саюза і перспектывы стварэння Адзінай эканамічнай прасторы трох краін.\nПлануецца абмеркаваць таксама «шэраг іншых актуальных пытанняў парадку дня двухбаковага беларуска-расійскага супрацоўніцтва».\nБакі дамовіліся «даручыць віцэ-прэм`ерам урадаў, якія курыруюць пытанні Мытнага саюза, падрыхтаваць да сустрэчы кіраўнікоў дзяржаў розныя кампрамісныя варыянты вырашэння праблем, што стрымліваюць эфектыўнае функцыянаванне гэтага саюза і стварэнне АЭП».\n«Лідэры Беларусі і Расіі адзіныя ў меркаванні, што маючая адбыцца сустрэча павінна быць максімальна канкрэтнай і выніковай. Яна заклікана стаць важным імпульсам у развіцці інтэграцыйных працэсаў з удзелам нашых краін», — гаворыцца ў паведамленні.\nЯк паведамляе прэс-служба Крамля, размова адбылася па ініцыятыве беларускага боку. Падчас размовы «была пацверджана дамоўленасць прадоўжыць абмеркаванне пытанняў фарміравання Мытнага саюза ў святле рашэнняў, прынятых Расіяй і Казахстанам падчас пасяджэння Вышэйшага органа МС на ўзроўні кіраўнікоў урадаў у Санкт-Пецярбургу 21 мая гэтага года».\n21 мая ў Санкт-Пецярбургу кіраўнікі ўрадаў Расіі, Беларусі і Казахстана па выніках шматгадзінных перамоў не змаглі ўрэгуляваць спрэчкі аб набыцці моцы Мытнага кодэкса з 1 ліпеня гэтага года.\nПрэм`ер-міністр Расіі Уладзімір Пуцін адзначыў тады, што рознагалоссі тычыліся аўтамабільнай і авіяцыйнай прамысловасці, мытных пошлін, увозу тавараў фізічнымі асобамі для ўласных патрэб.\nПуцін паведаміў, што апошняя пазіцыя адчувальная для Казахстана, аўта- і авіяпрам — для Расіі, у той час як для Беларусі адчувальным пытаннем з`яўляюцца ўвазныя мытныя пошліны.\nПрэм`ер-міністр Беларусі Сяргей Сідорскі удакладніў, што гаворка ідзе пра пошліны на нафту і нафтапрадукты.\n«Для ўзгаднення значных эканамічных пазіцый, такіх як аўтапрам, авіяцыя, тавары, якія завозяць грамадзяне для асабістага спажывання, мытныя вывазныя пошліны, — па іх прадоўжым кансультацыі самым найбліжэйшым часам. Гэта пытанне сур`ёзнае, і ў ім не павінна быць мітусні», — сказаў Пуцін.\nРоўна праз тыдзень у Санкт-Пецярбургу прэм`ер-міністры Расіі і Казахстана дамовіліся ўвесці Мытны кодэкс Мытнага саюза на двухбаковай аснове. Дакумент адкрыты для падпісання Беларуссю. Кіраўнік беларускага ўрада на перамовы не прыбыў. Уладзімір Пуцін заявіў, што Расія і Казахстан будуць уступаць у СГА ўдвух, калі Мінск не далучыцца да дагавораў Мытнага саюза.\n1 чэрвеня на сустрэчы з першым віцэ-прэм`ерам Расіі Ігарам Шувалавым, які ўзначальвае камісію Мытнага саюза, Аляксандр Лукашэнка заявіў, што «Беларусь можа пайсці на кампрамісныя рашэнні ў Мытным саюзе пры ўмове раўнапраўных і паважлівых адносін з боку іншых удзельнікаў».\nЯк паведаміў Шувалаў, прэзідэнт Расіі накіраваў яго ў Мінск для таго, каб у рабочым ключы абмеркаваць усе магчымыя наступствы рашэнняў па фарміраванні Мытнага саюза, а таксама праінфармаваць беларускі бок аб пазіцыі Расіі, у тым ліку па пытанні збірання экспартных пошлін. «Мае інструкцыі такія: знайсці магчымыя развязкі, каб мы маглі рухацца далей па шляху інтэграцыі», — заявіў Шувалаў.


Прэзідэнт Літвы Гітанас Наўседа 5 сакавіка сустрэўся з беларускай пісьменніцай, лаўрэаткай Нобэлеўскай прэміі ў літаратуры Святланай Алексіевіч. Пра гэта паведамілі ў прэс-службе кіраўніка літоўскай дзяржавы.\nНа сустрэчы абмяркоўвалася ініцыятыва абвясціць 2022 год годам беларускага асветніка і выдаўца Францішка Скарыны. Прэзідэнт Літвы падтрымаў ініцыятыву Святланы Алексіевіч адкрыць выдавецтва для жанчын-аўтарак.\nЛукашэнка ўручыў Матвіенцы ордэн Францішка Скарыны і кнігу\n5-6 сакавіка пісьменніца прымае ўдзел у міжнароднай канферэнцыі «Незагойныя раны мінулага: наступствы і спосабы пераадолення», арганізаванай Міністэрствам замежных справаў Літвы сумесна з Цэнтрам развіцця дэмакратыі імя акадэміка Андрэя Сахарава і Інстытутам псіхалогіі Віленскага ўніверсітэту.\nТэгі: БелАЭС Гітанас Наўседа Літва Святлана Алексіевіч Чарнобыль


Ці можа Mehracki (MKI) стварыць такое ж парушэнне, што і Сіба-Іну (SHIB)? - BitcoinEthereumNews.com\nМесца / дата: - 23 чэрвеня 2022 г. у 12:20 па UTC · 3 хвіліны чытання\nКрыніца: Mehracki Token\nЯк пакупнікі крыпта, мы ўсе ведаем, што ў апошні час манеты-мемы дабіліся поспеху ў крыпта-свеце, і ў апошні час яны актыўна развіваюцца. Асноўным гігантам індустрыі мемаў у блокчейне з'яўляецца Shiba Inu (SHIB) і Dogecoin (Doge).\nУ гэтым артыкуле будучая манета мема «Mehracki (MKI), якая з'яўляецца ўтылітарнай манетай, кіраванай супольнасцю, будзе прааналізавана, ці можа гэтая манета прынесці зрыў на рынку так жа, як гэта зрабіў шыба-іну (SHIB).\nМанеты-мемы - гэта криптовалюты, звязаныя з прадметам, напрыклад, шыба-іну (SHIB) і доджкоін (DOGE). Shiba Inu (SHIB) - гэта адносна новая криптовалюта з светлым будучым, таму інвестары заўсёды сочаць за гэтай манетай. Гэта криптовалюта на базе Ethereum. Няма сумненняў у тым, што вокамгненна хуткія транзакцыі робяць гэта практычным варыянтам лічбавай аплаты.\nМанета не з'яўляецца дэфляцыйнай, бо яе агульны тыраж складае 500 трлн. Падтрыманне значнага запасу ў звароце дазваляе ажыццяўляць вялікі аб'ём штодзённых транзакцый, прыцягваючы больш карыстальнікаў, не занадта разбаўляючы кошт токена. Манета мае значную рынкавую капіталізацыю, што робіць яе семнаццатай самай дарагой криптовалютой ў адпаведнасці з CoinMarketCap.\nMehracki (MKI), будучы мем-токен, заснаваны на ўтылітарнай перадумове, дасягае ідэальнага балансу на рынку крыпта. Ён таксама імкнецца быць токенам, кіраваным супольнасцю, які дае інвестарам права голасу ў кіраванні і платформу для прапаноў паляпшэнняў і новых праектаў.\nМем-манета «Mehracki (MKI)», заснаваная на Салане, накіравана на памяншэнне трывожнасці карыстальнікаў, прыносячы прыбытак для трымальнікаў токенаў і павялічваючы ўдзел у пазітыўным вопыце ва ўсім свеце. Меракі (вымаўляецца май-ра-кі), які напаўняе свае дзеянні духам, вынаходлівасцю і любоўю, вядомы як Меракі (вымаўляецца май-ра-кі).\nПаводле Белай кнігі, будучая манета з'яўляецца папярэднікам у эвалюцыі сектара манет мемаў, а таксама ў падтрымцы і рэкламе ініцыятыў, якія дапамагаюць людзям адчуваць сябе менш трывожнымі. Стваральнікі манеты мема вырашылі змяніць напісанне, каб адлюстраваць усё большае стаўленне карыстальнікаў крыпта да слова «meh».\nМэта — ажывіць рынак манет, ажывіўшы цікавасць да прасторы сярод тых, каму надакучылі тыя ж старыя манеты і токены. На практыцы Mehracki будзе часцей за ўсё выкарыстоўвацца ў індустрыі гасціннасці і турызму, дзе танныя, хуткія і безмежныя транзакцыі маюць першараднае значэнне.\nКарыстальнікі змогуць здзяйсняць неадкладныя пакупкі з дапамогай токенаў. Mehracki будзе распаўсюджваць токены лаяльнасці карыстальнікам. Доўгатэрміновая мэта заключаецца ў тым, каб прымусіць Mehracki зрабіць токен сэрвісным маркерам ва ўсёй экасістэме.\nКарыстальнікі змогуць атрымаць токены, камунальныя NFT, дэцэнтралізаваныя аўтаномныя арганізацыі, прыбытковае фермерства, а таксама рынак токенаў і NFT пасля куплі гэтай манеты. Усе функцыі, якімі яна валодае, паказваюць на ўніверсальнасць манеты і яе патэнцыял быць лідэрам на рынку.\nУсе мы ведаем, наколькі криптовалюта-мем стала папулярнай сярод пакупнікоў криптовалюты. Нядаўна запушчаны гігант сектара криптомемов «Шыба-Іну» парушыў рынак манет і стаў папулярнай валютай.\nТым не менш, новая будучая манета мемаў «Mehracki (MKI) аналізуецца, каб даведацца, ці можа яна быць хутка развіваючымся гульцом на рынку, бо мы ведаем, што Mehracki (MKI) усё яшчэ знаходзіцца ў працэсе папярэдняй продажу. Многія манеты атрымалі поспех пасля іх запуску; таму разгляд патэнцыялу і паслуг будучай манеты можа стаць выдатнай магчымасцю набыць токены ў папярэднім продажы.\nКарысныя спасылкі Mehracki Token (MKI): вэб-сайт, перадпродаж, Telegram.\nКлючавыя словы: стварыць, Парушэнне, Іну, Мехрацкі, МКИ, ШІБ, Сіба


Злы выпадак — Techkrait . "",\n17.10.2014 202 Анжелика 0 Comment\nПрайшло ўжо нямала часу, а я і сёння пад тымі ўражаннямі, што засталіся, калі прачытаў матэрыял Зоі Ляшчынскай “Злы выпадак”.\nЯ, як і Зоя, таксама перажыў (і не адзін раз) горыч страты адданых чацвераногіх надзейных сяброў.\nУсе мы памятаем цудоўны і павучальны фільм “Белы Бім — чорнае вуха”. Некаторыя з нас, я ўпэўнены, глядзелі яго са слязамі на вачах.\nПершы раз я перажыў горыч страты свайго надзейнага сябра ў 50-я гады. Каб неяк дапамагчы сваім бацькам, сям’і, мы са сваім старэйшым братам пасвілі кароў сваіх аднавяскоўцаў. Уставалі рана, каля 4 гадзін раніцы. На абед бралі з сабою малако, некалькі кавалкаў хлеба ў так званую торбу. Пасвілі кароў у лесе, бывала, засыналі на хаду. З намі заўсёды быў наш надзейны памочнік і сябар – сабака па мянушцы Ваўчок з пароды нямецкіх аўчарак. Дзякуючы яго добрасумленнай службе, за ўвесь час, калі мы былі пастухамі, ніводная карова не адбілася ад статка. У час абеду, калі жывёла таксама адпачывала, мы заўсёды дзяліліся з Ваўчком нашай мізэрнай ежай. Сабака добра разумеў гэта, аддана глядзеў у вочы, ласкава скавытаў. Так было ўвесь час. Здавалася, нікому нічога не пагражае. Але аднойчы, калі мы ў чарговы раз раніцай прачнуліся, не пачулі знаёмага нам прывітання Ваўчка ў выглядзе яго брэху. Бацька сказаў, што сабака збег з дому. Не ведаю, як брат (яму было 17 год), але я доўга плакаў, забіўшыся ў куточак пад сталом на кухні. І толькі шмат гадоў пасля бацька прызнаўся нам, ужо дарослым людзям, што ён у тую ракавую ноч прадаў за грошы нашага Ваўчка нейкаму чалавеку з горада. Цяпер, вядома, можна зразумець, чаму наш бацька так тады зрабіў. Асуджаць яго за гэта нельга.\nУ 90-я гады ў сувязі з пераводам на іншую работу мая сям’я з Лунінца пераехала ў Маларыту. Пабудавалі тут дом, хлеў, пасадзілі сад. Ну, і, вядома ж, узялі сабе маленькае шчаня. Зноў жа пароды нямецкай аўчаркі. Я заўсёды быў побач з ім, карміў з соскі, з талерачкі, рэгулярна хадзіў з ім на прагулкі, навучаў пэўным камандам. Мы далі яму мянушку Цінг, ці проста Цінгуша. З сынам змайстравалі яму з дошак прасторную “хатку”, накрылі яе. Толькі зараз разумею, што такіх сабак трэба ўтрымліваць у вальеры.\nЦінгуша быў вельмі прыгожым, надзейным і заўсёды і ўсюды суправаджаў свайго гаспадара: у бальніцу, на работу, у магазін. Усе прахожыя азіраліся нам услед, здзіўляючыся такой нашай дружбе. Але, як і з гаспадаром Белага Біма, са мною таксама здарылася няшчасце. Пасля чарговага сардэчнага прыступу мяне забралі ў абласную бальніцу. Прабыў я там каля 1,5 месяца. А калі прыехаў дахаты, мяне чакала непрыемная навіна: майго Цінгушы больш няма. Жонка расказала, што ў першыя дні, калі мяне не было дома, ён падоўгу сядзеў у сваёй будцы, затым на ганку ля ўваходу ў дом, быццам бы чакаючы мяне, не дачакаўшыся, зрываўся і ўцякаў па знаёмых яму месцах: мая работа, магазін, паліклініка, бальніца, месца жыхарства маіх сяброў. Затым заціх, залез у будку, цалкам адмовіўся ад ежы. Выклікалі ветэрынарнага доктара, той зрабіў укол і заключэнне: у Цінгушы “чумка”, смяротная сабачая хвароба. Асабіста я ў гэта не паверыў і цяпер не веру. Упэўнены, што майго Цінгушы не стала з-за тугі па мне.\nЗакапалі сабаку ў некалькіх метрах ад будкі, на свежым земляным узгорачку, дачка Мая пасадзіла там высакародны бэз. Цяпер бэз ужо вырас, і кожную вясну яго галінкі, пад цяжкасцю цудоўных суквеццяў, нахіляюцца да самай зямлі на магіле Цінгушы, распаўсюджваючы дзіўны пах.\nАле, як гаворыцца, жыццё працягваецца. Хутка ў нас з’явіўся Бэтман. Праўда, і гэтага надзейнага сябра не стане ў выніку аднаго з выпадкаў.\nБэтман заўсёды суправаджаў мяне, ішоў на 50-70 метраў наперадзе. Аднойчы, калі мы з ім ішлі з ваенкамата, здарылася непапраўнае: вадзіцель “шасцёркі”, ля якой Бэтман раптам спыніўся, так стукнуў яго манціроўкай па спіне, што сабака ад атрыманых пакалечанняў здох. У маёй памяці і сёння стаіць той віск і расплясканае цела Бэтмана.\nУлічваючы ўвесь трагізм папярэдніх падзей, я даў сабе зарок ніколі больш не прыводзіць да сябе ў дом сабак. Але лёс распарадзіўся інакш. Сусед па ўчастку завёў сабе мілага, чароўнага сабачку — пудзеля па мянушцы Сюзана, а прасцей, Сюза. Цяпер у нас з суседам адзін вартаўнік на два ўчасткі. Сюза аднолькава рэагуе на прыход некага да кожнага з нас моцным, гучным брэхам. Гэтак жа, як і Бэтман, суправаджае мяне па вуліцах горада, адным словам, надзейны цудоўны сабачка на дваіх.\nЯшчэ адным членам нашай сям’і быў на дзіва мілы, ласкавы і разумны кот Бяша. 10 год ён радаваў нас не толькі сваёй прысутнасцю ў доме, але і бязмежнай адданасцю і прыхільнасцю да сваіх гаспадароў. Кожны раз “дапамагаў” мне карміць яшчэ адных маіх сяброў – вушастых трусоў (а іх у мяне 17), жонцы – садзіць кветкі, палоць градкі. Бяша разумеў і адчуваў чалавечую мову, рэгулярна ў адносінах да мяне праводзіў лячэбную “кошкатэрапію”. Пасля такой працэдуры на душы і сэрцы станавілася лёгка і спакойна. Здавалася, так будзе заўсёды. Але вось аднойчы Бяша ў чарговы раз зручна ўладкаваўся ў мяне на грудзях і некалькі разоў турботна ткнуўся сваім халодным носікам у мой твар, з нейкай глыбокай тугой і сумам у вачах глядзеў на мяне. Затым рэзка саскочыў, пабег у мой пакой, паляжаў, звярнуўшыся абаранкам на маім ложку, рабочым стале, забег у пакой сына, на веранду. Спыніўся, азірнуўся і выскачыў у акно.\nУ народзе існуе меркаванне, што хатнія каты, каб не азмрочваць сваіх гаспадароў, паміраць ідуць з дому ў іншыя месцы. Успомніўшы гэта, я зразумеў, што мой любімы кот Бяша такім вось чынам, пра што я сказаў раней, развітаўся са мной, з домам і пайшоў назаўсёды. Так яно і здарылася. Чакалі мы Бяшу тыдзень, другі, трэці, але кот так і не вярнуўся.\nАле неяк, вяртаючыся дамоў з вячэрняй прагулкі, каля веснічак свайго дома дзесьці высока над галавой у цемры я пачуў жалобнае мяўканне. Першая думка: “Бяша вярнуўся”. І асвяціўшы ліхтарыкам высокую яблыню, на самой яе верхавіне ўбачыў чорны камячок, які і прасіў вярнуць яго на зямлю, што я і зрабіў.\nЦяпер у нас у доме замест Бяшы ганарліва прагульваецца маленькі пушысты коцік Ціша. Пройдзе час, ён стане дарослым і будзе прыносіць да нас у дом, гэтак жа як і Бяша, дзіўную гармонію, цяпло і радасць.\nВось такія гісторыі, дарагая Зоечка. Як бачыш, усё наладжваецца, жыццё працягваецца. Вясною расцвітаюць яблыні, вішні, бэз, раным-рана пад вокнамі дома заліваюцца птушкі, шчабечуць вераб’і, прачынаюцца дзве сям’і дзіўных працаўніц-пчол, якіх я ўтрымліваю на ўчастку, з нецярпеннем чакаюць чарговага абеду не менш дзіўныя мае гадаванцы – трусы, абаяльныя і сімпатычныя чубаткі-куры. Зімой прылятаюць да кармушкі і радуюць вока снегіры, сінічкі, іншыя лясныя незнаёмыя мне птушкі.\nГерда пакінула цудоўную спадчыну, як ты, Зоя, гаворыш, дзіўных, прыгожых і здаровых шчанят. І я ўпэўнены, я ведаю, што да твайго добрага сэрца яшчэ шмат-шмат разоў прыйдзе радасць, прынесеная табе наследніцай Герды, якая застанецца з табой. Ну, а астатнія шчаняты, дзеткі Герды, трапяць у добрыя і клапатлівыя рукі. Чулых сярод нас больш, чым жорсткіх. Ну, а пра ўсе жахлівыя выпадкі мы з табою, Зоя, пастараемся забыць і будзем жыць надзеяй, што ні ў цябе, ні ў мяне, ні ў іншых больш ніколі нічога не здарыцца.\nМікалай ШАЎЧУК, г. Маларыта.\n← Служба, неабходная для кожнага\nУвесь свет пачынаецца з маці… →


Канстытуцыя - Віцебская вясна\nПятніца, 15 Сакавік 2019\nБарыс Хамайда: Мы ўжо 23 гады жывем без легітымнай Канстытуцыі!..\nСьвяткуем 25-годзьдзе Канстытуцыі, але 23 зь іх наогул ня маем ніякай легітымнай Канстытуцыі, сьцьвярджае легендарны віцебскі дысыдэнт Барыс Хамайда. Тлумачыць, чаму так, і адказвае старшыні Цэнтарвыбаркаму Лідзіі Ярмошынай, якая нядаўна прапанавала ўносіць зьмены ў Асноўны Закон без рэфэрэндумаў.\nСерада, 15 Сакавік 2017\nПраваабаронцу забаранілі мітынг у Дзень Канстытуцыі\nЗаяўка праваабаронцы Леаніда Сьвеціка на правядзеньне мітынгу 15 сакавіка не задаволеная. Спасылаючыся на палажэньні рашэньня гарвыканкаму №881 2009-га году, намесьніца кіраўніка адміністрацыі Чыгуначнага раёну Віцебску Натальля Ляпёшкіна акцыю забараніла, хоць яна мусіла прайсьці на пляцоўцы, якую гарадзкія ўлады адмыслова адвялі пад масавыя мерапрыемствы.\nПанядзелак, 03 Люты 2014\nВіцебскім актывістам забаранілі пікет да Дня Канстытуцыі\nІмпрэзу замаўлялі Аляксей Гаўруцікаў і Хрыстафор Жаляпаў. Абодва актывісты 15 сакавіка хацелі прыцягнуць увагу землякоў да абароны правоў, зафіксаваных у Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Адказам на заяўку ў Першамайскую раённую адміністрацыю Віцебску стала адмова.


Будзьма беларусамі! » Гурт By Cry запісаў агнявы кліп на самую фолькавую песню: вёска, хата, вячоркі\n23.11.2017 | Музыка\nГурт By Cry запісаў агнявы кліп на самую фолькавую песню: вёска, хата, вячоркі\nКліп на песню «Ліпычка» музыкі запісалі з сябрамі з арт-студыі Piligrim. Як кажуць яны самі, іх парадніла любоў і захапленне роднай культурай.\nПрэм’ера самай фолькавай песні By cry супала з часам, калі на беларускай зямлі зазвычай пачыналася пара вяселляў, таму ў кліпе — вячоркі. У гэтым творчым эксперыменце няма ніякай шаблоннай тужлівай беларускасці — толькі свята ды весялосць.\nНад кліпам працавалі: Аляксандра Грахоўская, Міхась Аракчэеў, Кацярына Аракчэева, Алег Гірэль.\nЗапіс і звядзенне песні: Мікіта Касцюкевіч.\nМастэрынг: Ілля Дмуха.


Міжнародная арганізацыя працы - Министерство иностранных дел Республики Беларусь\nМіжнародная арганізацыя працы (МАП) была створана ў 1919 годзе. C 1946 года МАП з'яўляецца спецыялізаванай установай Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Арганізацыя заклікана садзейнічаць сацыяльна-эканамічнаму прагрэсу і паляпшэнню ўмоваў працы.\nпрыняцце міжнародных працоўных нормаў у выглядзе канвенцый і рэкамендацый і кантроль за іх выкананнем;\nдапамога краінам-удзельніцам у вырашэнні сацыяльна-працоўных праблем;\nабарона правоў чалавека (на працу, на свабоду аб'яднання, на калектыўныя перамовы, супраць прымусовай працы, дыскрымінацыі і г.д.);\nЗ 1919 года арганізацыяй прынята 187 канвенцый і рэкамендацый па сацыяльна-працоўных пытаннях.\nРэспубліка Беларусь з'яўляецца членам МАП з 1954 года. Беларусь ратыфікавала 49 канвенцый МАП, у тым ліку 8 асноватворных.\nГалоўным органам па ўзаемадзеянні з МАП з'яўляецца Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Беларусі (Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 21 лістапада 2017 г. № 877 ”Аб супрацоўніцтве Рэспублікі Беларусь з міжнароднымі арганізацыямі і міждзяржаўнымі ўтварэннямі“).


"Бацька адным з першых загінуў 1 верасня". Сталая гродзенка ўспамінае пачатак Другой сусветнай у Гродне - Hrodna.life\n«Бацька адным з першых загінуў 1 верасня». Сталая гродзенка ўспамінае пачатак Другой сусветнай у Гродне\n1 верасня 2017, 14:45\nСёлета 1 верасня спаўняецца 78 гадоў з дня пачатку Другой Сусветнай вайны. Але ў Беларусі ў школах дагэтуль вучаць, што вайна для беларусаў пачалася ў чэрвені 1941 года. Гродзенка Пелагея Аляшкевіч распавядае, што для Гродна і многіх сем’яў гэтага горада жахі вайны пачаліся з першымі бомбамі ў верасні 1939 года.\nПелагея Аляшкевіч (Шупiцкая) нарадзілася ў Варшаве ў 1932 годзе. Пасля чатырох гадоў жыцця ў сталіцы, яе бацькі вырашаюць пераехаць на ўсход — у Гродна. Бацька Пелагеi працаваў у гродзенскай турме і атрымліваў добрыя грошы, на якія мог забяспечваць сям’ю.\n«Тата родам з Адэльска, а мама карэнная варшавянка. Я ж усё жыццё пражыла ў Гродне і сябе лічу гродзенкай. Жылі мы да вайны добра, бо тата выцягваў усю сям’ю. Ён у 30-х гадах зарабляў добрыя грошы. Працаваў ён у гродзенскай турме паштальёнам — насіў розную дакументацыю і лісты. Жылі мы на вуліцы Райгроцкай (сучасная Гогаля), там у нас была часовая будыніна, пазней бацька планаваў пабудаваць дом».\nДалі 12 сутак гаўптвахты за перадачу газет Прытыцкаму\nБацька Пелагеi Вацлаў Шупiцкi ведаў некалькі моваў, што і дапамагала яму ў жыцці. Так, у час амаль двухтыднёвай гаўптвахты, якую далі Шупiцкаму за пранос зняволеным забароненых газет, яму ўдалося вывучыць французскую мову.\nМалады Вацлаў Шупiцкi працаваў паштальёнам у гродзенскай турме. Загінуў пасля налёту нямецкай авіяцыі 1 верасня 1939 года.\n«Яшчэ ў Адэльску бацька вучыўся два гады на святара, ведаў лацінскую мову. За кошт гэтага яму лёгка даваліся іншыя мовы. Ён любіў шмат чытаць, быў вельмі эрудыраваным чалавекам. Аднойчы бацька вырашыў дапамагчы зняволенаму, які папрасіў прынесці газет. Гэтым зняволеным быў сам Сяргей Прытыцкі. Аб гэтай перадачы даведалася начальства і бацьку далі 12 сутак гаўптвахты.\nКалі мама насiла яму перадачы, то ён у яе папрасіў прынесці слоўнік французскай мовы. І за той час пакуль тата сядзеў у турме, яму ўдалося вывучыць чарговую мову. Дзіўна, але тата яшчэ размаўляў і на ідышы — калі ён заходзіў у мясцовыя крамы, то ў яўрэяў заўсёды быў сваім чалавекам. Маме сказаў, што ідыш вывучыў, бо ў той час яўрэі мелі бізнес усюды і веданне iх мовы дапамагло б яму ў наладжванні кантактаў".\nХавалі загінуўшых нямытымі і не пераапранутымі\nДругая Сусветная вайна ў Гродне пачалася ў той момант, калі Германія напала на Польшчу. Па ўспамінах Пелагеi, у першы дзень вайны над Гродна кружыў нямецкі самалёт, першыя бомбы якога ўпалі на мост Пілсудскага (Стары) і на тэрыторыю турмы, дзе загінулі чатыры супрацоўнікі і адзін зняволены.\n«1 верасня 1939 года ў 8.00 бацька, як звычайна, быў на працы. Дзесьцi каля дзясятай да нас прыйшла суседка і сказала, што тата загінуў - нямецкія бомбы ўпалі побач з ім. Для нас гэта была страшная і нечаканая страта. Мы сабраліся сіламі і пайшлі ў турму. Памятаю, што мост пацярпеў ад бомбаў i людзі паклалі дошкі і хадзілі, але машыны ўжо не ездзілі. Мы прыйшлі ў турму, там на тэрыторыі была каплічка, а ў ёй ужо стаяла 5 трунаў, у адной з іх быў бацька. Загінулых не мылі і не пераапраналі, іх у крыві і мундзірах так і пахавалі. У трунах іх накрылі белымі прасцінамі».\nХаваць загінуўшых было немагчыма, бо немцы працягвалі лётаць над горадам. Працягвалася гэта аж да 17 верасня. У выніку загінулых здолелі пахаваць на каталіцкіх могілках ноччу. Праз тры днi пасля смерці Вацлава Шупіцкага сям'і заплацілі страхоўку.\nПачатак Другой Сусветнай вайны ў Гродне 85-гадовая Пелагея Вацлаваўна памятае вельмi добра\nГродзенская моладзь сустракала савецкія танкі кактэйлямі Молатава\nУжо 17 верасня ў Гродна ўвайшлі савецкія танкі. Польскіх салдат у горадзе практычна не было: хтосьці быў на заходнім фронце, а хтосьцi пайшоў абараняць Вільню. Па ўспамінах Пелагеi, гараджане сустракалі савецкія войскі з кактэйлямі Молатава.\n«Абараняла Гродна ад непрыяцеля моладзь, рэшткі салдат і паліцыі. Памятаю, дырэктар аднаго з заводаў напоўніў бутэлькі запальнай сумессю і выдаваў людзям, каб яны гэтым сустракалі танкі. Многія маладыя хлопцы самааддана змагаліся і біліся, у ліку іх быў і Тадзiк Ясінскі, якога пасля ранення прывязалі да танка як шчыт. Ведаю, што пасля сёстрам міласэрнасці ўдалося яго забраць у рускіх салдат і перадаць маці. Дык тая маладая жанчына вельмі доўга плакала і праклінала не таго, хто яго забіў, а тых, хто яго паслаў на танкі. Моладзь у Гродне змагалася за свае хаты і сем'і. Памятаю, што вялікая група гродзенцаў забарыкадавалася ў Доме афіцэраў на Ажэшкі, але саветам атрымалася выбіць абаронцаў. Пасля ўсiх расстралялі на Сабачай горцы».\nПелагея распавядае што былі ў Гродне і тыя, хто сустракаў савецкую армію з кветкамі. У іх ліку быў яе сусед Аляксандр Бертэль, які з-за сваёй памылкі загубіў сябе і частку сям'і.\n«Сям'ю Бертэль мы называлі бандытамі. Яны былі неадукаванымi, але са зброяй. Памятаю, што многія салдаты польскай арміі не жадалі ваяваць, проста не бачылі сэнсу ў гэтым і ішлі дадому да сем’яў. Некалькі салдат праходзіла ля дома Бертэля на вуліцы Вiгерскай, а той з акна пачаў страляць у іх. Салдаты разбегліся і адкрылі агонь у адказ, а пасля падпалілі дом Бертэля. Памылка суседа была ў тым, што ён пачаў страляць па салдатах і не падумаў, што ў яго дома была цэлая сям’я. У выніку ён за гэта паплаціўся — загінулі ён сам і некалькi членаў яго сям'і».\nАкрамя Бертэля былі і іншыя гродзенцы, якія сустракалі «рускіх». Пелагея ўзгадвае, як іншы сусед, добра апрануўшыся, пайшоў да войскаў са словамі: «Здравствуйте, товарищи!», а яму ў адказ адзін з «рускіх»: «Иди отсюда! Томбовский волк тебе товарищ!».\nСям'і Шупiцкiх з 1939 па 1941 гады без бацькі прыйшлося вельмі складана. З пачаткам нямецкай акупацыяй маці Пелагеi атрымалася ўладкавацца на тытунёвую фабрыку, адкуль яна час ад часу выносіла ў кішэнях тытунь, а пасля прадавала.\nПелагея Аляшкевіч (Шупiцкая) нарадзілася ў Варшаве ў 1932 годзе. На здымку яна ў Гродне, прыкладна да 1939 года.\n«За кошт гэтага мы і жылі. Мама працавала, а мяне пасля аддала ў дзіцячы дом на час. Там мяне кармілі, апраналі і глядзелі. Немцаў у Гродне ніхто не сустракаў, хоць многiя ведалі, што яны хутка нападуць. 22 чэрвеня 1941 года мы правялі ў падвалах суседскай хаты. Хавалася там шмат людзей і было страшна, калі пачаўся моцны грукат, які, здавалася, усё набліжаўся і набліжаўся. Аказалася, гэта не немцы там моцна бамбілі, а савецкія войскі пры адступленні ўзрывалі склады з боепрыпасамі. На наступны дзень мы ўжо бачылі на сваёй вуліцы першых немцаў на матацыклах. Прыгожыя і вясёлыя, частавалі дзяцей цукеркамі і ігралі на гармошках. Першай справай яны пайшлі да калодзежаў - мыцца».\nМаглі і вывезці ў Сібір\nУ вайну Шупiцкiм ўдалося выжыць, негледзячы на розныя няшчасныя выпадкі. Пасля вайны маці Пелагеi спрабавала, як і многiя іншыя гараджане, перабрацца ў Польшчу. Але на запыт прыйшла адмова з Масквы: маўляў, у Варшаве нікога і нічога не засталося.\n«Так, Варшава была разбурана, але нашы сваякі былі жывыя. Нас проста не выпусцілі, хацелі, мабыць, саслаць далёка ў Расію, але зрабіць камуністам гэта не ўдалося. Першы раз, калі за намі прыйшлі, мы схаваліся, а пасля перасталі баяцца і нас ужо ніхто не чапаў.\nПадчас акупацый мне ўдалося скончыць усяго чатыры класы, а пасля я паступіла ў школу фабрычна-завадскога навучання на Замкавай. Там вучылася на закройшчыцу. Жыццё так склалася, што пайшла працаваць на абутковую фабрыку на канвеер. Мой стаж там — 45 гадоў, атрымала ордэн «Ганаровы ветэран працы».\nХто ведае, што было б са мной і мамай, а пасля і братам, калі б мы з’ехалі ў Польшчу або Сібір? Лёс нам даў магчымасць застацца ў Гродне і выжыць, чаму мы і былі рады".\nУ памяць аб забітых у Гродзенскай турме ўсталююць мемарыяльную шыльду. Пракуратура кажа, што там забівалі немцы і нацыяналісты\n« «Пры слове Вейшнорыя фэйсбук застагнаў». Апошнія навіны прыдуманай краіны


"Культура", 14 мая 2005 г.
Здаецца, ужо прыспеў час распачаць зваротны адлік тых дзён, якія засталіся да юбілейнага пяцідзесятага "Еўрабачання". Адпаведна, думкі пра гэты конкурс спараджаюць у нашых сэрцах не абы-якое хваляванне, тлумачыць прычыны якога будзе залішнім.\nЗдаецца, ужо прыспеў час распачаць зваротны адлік тых дзён, якія засталіся да юбілейнага пяцідзесятага "Еўрабачання". Адпаведна, думкі пра гэты конкурс спараджаюць у нашых сэрцах не абы-якое хваляванне, тлумачыць прычыны якога будзе залішнім.\nСуцішыць яго таксама не атрымаецца. Нягледзячы на тое, што і Анжэліка Агурбаш, і, канешне, краіна, якую яна прадстаўляе, зрабілі літаральна ўсё, каб капрызлівая панна Шоу-перамога не абмінула нас сваёй увагай, агучаная ў наступным радку банальная ісціна не губляе сваёй сілы. Конкурс ёсць конкурс, і яго вынік прадказаць немагчыма.\nТаму мы пазбегнем спакусы рабіць якія-кольвечы прагнозы, прапанаваўшы замест іх некалькі матэрыялаў са спецыяльнага прэзентацыйнага выпуску "К", які выйшаў на англійскай, рускай і ўкраінскай мовах ды распаўсюджваецца ў Кіеве ў гэтыя перадфестывальныя дні.\nГімн кахання без усялякіх умоў\nАўтары "Love me Tonight" Нікас Тэрзіс і Нектарыяс Тыракіс на "Еўрабачанні" зусім не навічкі. Двойчы (у 2002 і 2004 гадах) іх песні не толькі прадстаўлялі Грэцыю на гэтым конкурсе, але і ўзносіліся на п'едэстал, кожнага разу займаючы ганаровае трэцяе месца.\nПра нюансы сачынення "еўрапесень" і пра тое, чаму гэты папулярны тандэм паклаў вока менавіта на беларускую спявачку, нашаму карэспандэнту распавядае сам Нектарыяс, чый удзел у якасці аўтара тэкстаў дапамог шмат якім альбомам атрымаць залаты і плацінавы статус.\n- Чаму мы з Нікасам прапанавалі сваю песню "Love me Tonight" менавіта Анжэліцы? Бо ў ролі яе выканаўцы нам хацелася бачыць сапраўдную поп-дзіву, каралеву дыска. Анжэліка, несумненна, адна з іх! Яна вельмі экспрэсіўная, у яе ёсць гэткая іскрынка ў вачох, яна сапраўдная прыгажуня, здатная заваёўваць сэрцы. Нашыя сэрцы Анжэліка паланіла, што называецца, умомант - сваёй яскравай індывідуальнасцю, крыштальнам чысціні душой, чароўнай усмешкай, адданасцю музыцы і жаданнем зрабіць шчаслівым усіх і кожнага.\nУ яе вельмі прафесійнае стаўленне да творчасці, і, працуючы ў студыі, яна выкладаецца на ўсе сто, каб дасягнуць найлепшага выніку. Падчас рэкард-сэсіі "Love me Tonight" спявачка праявіла сябе як сапраўдны перфекцыяніст, нястомна імкнучыся да дасканаласці, і мы з Нікасам не маглі ёю не захапляцца. Столькі высілкаў яна прыкладала найперш дзеля таго, каб прынесці радасць сваім прыхільнікам. Спявачка сказала нам, што прыхільнікі для яе - гэта сапраўдная крыніца жыцця і энергіі.\nАнжэліцы наша песня спадабалася адразу, як толькі яна пачула ейныя гукі, і мы вельмі гэтым усцешаныя. Спявачка адчувае яе рытм нібыта знутры - здавалася, быццам самое ейнае сэрца б'ецца ў гэтым рытме. "Love me Tonight" - гэта танцавальны гімн з вельмі разумнай інструментоўкай, поўнай усялякіх нечаканасцей. Нікас, які мае немалы досвед удзелу ў "Еўрабачанні", вытрымаў гучанне гэтай песні ў стылістыцы авангарднага дыска.\nПаводле ягоных слоў самы складаны нюанс, які варта ўлічваць пры напісанні песні для "Еўрабачання", - гэта тое, што ў вас ёсць усяго толькі тры хвіліны. Іх павінна хапіць каб прыцягнуць да сябе ўвагу гледачоў і прымусіць іх не забыць цябе да канца конкурсу. "Love me Tonight" мае ўсе патрэбныя дзеля гэтага складнікі. Гэта густоўная пачуццёвая песня, якая разнявольвае вашае цела. Пад яе гукі хочацца танчыць, самавыяўляцца на танцполі, зліцца ў адно з ейнымі словамі.\nТэкст, напісаны мною, перадае захапленне ад кахання. Мяркую, свайго кшталту "брэндам" гэтай песні стане фраза "Love me Tonight and I'll love you forever" - "Пакахай мяне гэтым вечарам, і я буду кахаць цябе вечна". Калі ты закаханы, дык гатовы аддаць усё, і цяперашні момант можа доўжыцца цэлую вечнасць. "Love me Tonight" - гімн кахання без усялякіх умоў, дзе няма граху і злачынства ("no sin no crime"), і таму ніхто не можа асуджаць альбо крытыкаваць яго. Настрой гэтай песні прымяняльны да рознага кшталту пачуццяў - як мімалётнага, гэтак і змацаванага вечным абавязкам, пачуцця, якое застаецца ў сіле, колькі б вады ні сплыло.\nДля нас была відавочнай тая рызыка, з якой мы сутыкнуліся, напісаўшы песню для ўдзельніка з іншай краіны - тым болей, пасля леташняга поспеху нашай "Shake It". Але калі нам будзе наканавана ўзысці на п'едэстал, мы хацелі б прысвяціць гэтую перамогу ўсім тым людзям з усяго свету, якія не баяцца жыць згодна з уласнымі пачуццямі. I асабліва цудоўнаму народу Беларусі! Мы молімся і верым, што Бог на нашым баку. Хай пераможа той, хто мацней!\nПадрыхтаваў Ілля СВІРЫН.\nЗрушыць горы і прывезці перамогу!\nжадае Анжэліцы дуэт "Аляксандра і Канстанцін"\n- Паколькі мы ўпершыню ў гісторыі прадстаўлялі Беларусь на "Еўрабачанні", ніхто не ведаў, што і як трэба рабіць правільна, якія крокі здзейсніць дзеля дасягнення поспеху. Практыка паказала, што проста выйсці на сцэну і адпрацаваць свой нумар недастаткова.\nНа нашу думку, у Анжэліцы спалучаецца вопыт выканаўцы з бясконцым памкненнем да перамогі. Яна мае неацэнную перавагу - фінансавую незалежнасць, чаго, на жаль, не хапала нам. I гэта можа дапамагчы ёй, вобразна кажучы, зрушыць горы! Вядома, што "Еўрабачанне" гэта конкурс, на якім суседзі галасуюць за суседзяў. А летась Польшча і Расія не трансліравалі паўфінал. Па новых правілах усе краіны-ўдзельнікі музычнага форуму абавязаны трансліраваць паўфінальнае шоу. Тым больш, што сёлета ў конкурс увайшлі такія краіны, як Балгарыя і Малдова, і спадзяёмся, што гэта дадасць балаў у скарбонку прадстаўніцы нашай краіны.\nЛетась Украіна прымала ўдзел у "Еўрабачанні" ў другі раз і...\nМы жадаем Анжэліцы гэтаксама прывезці перамогу ў нашу краіну.


Чатырохлапы кіт, ABBA і няўлоўная малпачка: толькі добрыя навіны | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Чатырохлапы кіт, ABBA і няўлоўная малпачка: толькі добрыя навіны\n28/08/2021 - 00:37\nУ Егіпце знайшлі рэшткі чатырохлапага кіта з мінулага, а па Японіі бегае малпачка, якую не могуць злавіць ужо некалькі тыдняў. Як без цяжкасці стварыць уласныя мемы і стыкеры і чым здзівіць група ABBA ўжо ў верасні — пра гэта і не толькі ў аглядзе самых добрых, смешных, а часам абсурдных навінаў на Еўрарадыё.\nУжо некалькі тыдняў японская паліцыя шукае малпачку-падарожніцу, якую бачылі то ў Токіа, то ў суседніх гарадах. Звярок можа накіроўвацца на паўднёвы захад.\nПаведамленне пра малпу ў раёне Табаташынмачы з'явілася 26 жніўня каля 12:00. За гэты дзень жывёліна была заўважаная некалькі разоў. Пакуль малпачка нікому не нашкодзіла, але паліцыянты просяць людзей быць асцярожнымі.\nМалпачка / скрыншот з відэа\nЧатырохлапы кіт — бог смерці\nУ Егіпце знойдзеныя акамянеласці чатырохлапага кіта з чэрапам, які нагадвае галаву старажытнаегіпецкага бога смерці Анубіса. Менавіта ў гонар яго і названы від гэтай жывёліны —Phiomicetus anubis.\nПродкамі сучасных кітоў былі аленепадобныя сысуны, якія жылі на зямлі 10 мільёнаў гадоў. Гэтыя нябачаныя звяры маглі як хадзіць па сушы, так і плаваць у вадзе. Навукоўцы мяркуюць, што яны важылі каля 600 кг і былі даўжынёй каля трох метраў.\nПродак кіта меў магутныя сківіцы, якімі ён лёгка лавіў кракадзілаў і дробных сысуноў.\nЧатырохлапы кіт / Robert Boessenecker-whaleontology / twitter\nДызайнер і крэатыўны дырэктар Moschino Джэрэмі Скот цяпер супрацоўнічае з маркай Lovesac, якая спецыялізуецца на выпуску фатэляў-мяшкоў.\nУ новую калекцыю ўвайшлі фатэлі з чахламі, якія нагадваюць коўдры. Менавіта да традыцыі іх шыцця звярнуўся дызайнер, прыдумляючы чахлы.\nВось такі фатэль / Lovesac\nНовыя хіты гурта ABBA\nШведскі поп-гурт ABBA збіраецца выпусціць пяць новых хітоў. Творчы адпачынак цягнуўся 39 гадоў. Паводле прагнозаў, песні можна будзе паслухаць ужо 3 верасня. У гэтым жа месяцы ў Лондане адбудзецца шоу Abba Voyage, падчас якога выступяць усе ўдзельнікі калектыву.\nIn case you missed it! #ABBAVoyage pic.twitter.com/4kEZrBQYTP\n— icethesite (@icethesite) August 26, 2021\nКонструктор у "Аднакласніках"\nУ сацыяльнай сетцы "Аднакласнікі" запушчаны канструктар стыкераў. Цяпер карыстальнікі змогуць ствараць уласныя стыкеры, а таксама мемы пры дапамозе спецыяльнага канструктара, якім можна карыстацца нават без навыкаў фотарэдактара.\nСкрыншот з "Аднакласнікаў" / Lenta.ru


Вітаем пераможцаў! — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n28.02.2019 21.08.2019 admin612Комментарии on Вітаем пераможцаў!\nЗа дасягнутыя высокія паказчыкі ў рабоце па пытаннях жыццезабеспячэння насельніцтва па выніках работы за 2018 год сярод сельвыканкамаў пераможцам прызнаны Ракаўскі сельскі выканаўчы камітэт на чале са старшынёй Аляксандрам Антонавічам МЯКІНКАМ. Зусім нядаўна Міністэрствам культуры Рэспублікі Беларусь Ракаў прызнаны лепшым аграгарадком у краіне ў рэспубліканскім конкурсе «Горад культуры».\nСельвыканкамам сумесна з дэпутацкім корпусам актыўна вядзецца работа па добраўпарадкаванні сельскіх населеных пунктаў, навядзенні парадку на зямлі, падтрыманні ў належным санітарным стане будынкаў устаноў і арганізацый сельсавета, іх падведамасных тэрыторый, падворкаў грамадзян. Летась на тэрыторыі сельсавета былі ліквідаваны больш за 20 стыхійных сметнікаў, знесены 7 трухлявых будынкаў, спілены 72 старыя аварыйныя дрэвы. У Ракаўскім сельскім Савеце ў мінулым годзе прададзены 70 зямельных участкаў на агульную суму 735 тысяч 507 рублёў, у тым ліку праз аўкцыён – 55 зямельных участкаў больш чым на 700 тысяч рублёў.\nСёння Ракаў без перабольшвання можна назваць сучасным аграгарадком-спадарожнікам, які хутка разбудоўваецца. І хоць па статыстыцы тут пастаянна пражывае амаль пяць з паловай тысяч чалавек, лічбу смела можна памнажаць у два, а то і ў тры разы. Бо калі гаварыць пра раёны індывідуальных забудоў у Міхалове, Кучкунах, Бузунах, то іх насельнікі жывуць тут, а вось прапісаны і працуюць у асноўным у сталіцы. 75 садаводчых таварыстваў, размешчаных на тэрыторыі сельсавета, у кожным з якіх налічваецца ад 200 да 300 участкаў, – гэта таксама ў нейкім сэнсе жыхары мястэчка, асабліва ў сезон агародніцтва. Новыя людзі, родам з Мінска, Гродна, Віцебскай і Гродзенскай абласцей, што селяцца ў ваколіцах Ракава, стараюцца трывала пусціць свае карані. Таму ім неабыякава, што робіцца наўкола. Яны клапоцяцца не толькі пра прыгажосць і ўтульнасць на ўласным падворку, але і прымаюць актыўны ўдзел у суботніках па навядзенні парадку на зямлі: прыбіраюць тэрыторыю на вуліцах, уздоўж дарог, у лясным масіве і нават збіраюць смецце за нядбайнымі гаспадарамі і дачнікамі. Такія паводзіны “прыезджых” актывізуюць і карэннае насельніцтва: гледзячы адзін на аднаго, людзі добраўпарадкоўваюць свае сядзібы.\n“Твар населенага пункта, любога прыватнага падворка яскрава сведчыць пра яго гаспадара, – адзначае старшыня Ракаўскага сельвыканкама А. А. Мякінка. – Культура паводзін закладваецца з маленства. Дзіця трэба вучыць: ідзеш па вуліцы, не кідай паперку пад ногі, а нясі да урны са смеццем. Бо ўсім жа добра вядомы выраз: чыста не там, дзе прыбіраюць, а там, дзе не смецяць. Аднак, каб былі парадак і чысціня, сельвыканкамам пастаянна праводзіцца мэтанакіраваная работа з насельніцтвам. Прыцягваць даводзіцца не толькі саміх грамадзян, але і землеўпарадкавальную, камунальную, дарожную службы. Так, летась падчас правядзення месячніка пасля прыбірання тэрыторый смецце вывозілі ў прамым сэнсе трактарамі. Важна, што людзі далучыліся да справы, і агульнымі намаганнямі мы навялі парадак.\nКлапоцяцца вяскоўцы і пра добраўпарадкаванне сваіх населеных пунктаў. Нядаўна да мяне на прыём звярнуліся жыхары Міхалова з пытаннем абсталявання дзіцячых пляцовак: як і дзе лепш зрабіць, за якія сродкі, чым можа пасадзейнічаць сельвыканкам?\nВырашаецца, хоць зусім няпроста, пытанне аб зносе трухлявых дамоў: справай займаюцца не прамыя нашчадкі, а тыя, хто набывае зямельны ўчастак з такім домам, а пасля ўжо будуе на гэтым месцы новае жыллё. Зямля пад Ракавам карыстаецца попытам – адбіваецца блізкасць сталіцы, таму можна сказаць, што сельсавет з кожным годам павялічваецца і маладзее.\nЗа апошнія некалькі гадоў наш аграгарадок стаў далёка чутны за межамі краіны, чаму паспрыялі фестываль культур “Ракаўскі фэст”, конкурс фартэпіяннай музыкі імя Міхала Грушвіцкага. Праслаўляюць мястэчка і нашы славутыя мастацкія калектывы. Але галоўным багаццем з’яўляюцца самі ракаўчане – таленавітыя, працавітыя, нераўнадушныя. Разам нам удалося дасягнуць поспехаў у рабоце”.\nЛепшая ўстанова адукацыі\nСярод устаноў адукацыі лепшай стала Івянецкая сярэдняя школа – дырэктар Юзэфа Іосіфаўна КУЛАК.\nНавучальны працэс накіраваны на станаўленне і развіццё высокаадукаванай, маральна выхаванай, фізічна здаровай асобы з лепшымі якасцямі чалавека і грамадзяніна. Па выніках работы за 2018 год вучні і педагогі адзначаны 20 дыпломамі раённага і абласнога ўзроўняў у конкурсах работ вынаходніцкага характару. З іх – 12 дыпломаў па вучэбных прадметах, 7 дыпломаў за ўдзел у інтэлектуальных і творчых конкурсах, 1 – рэспубліканскага ўзроўню.\nСярод сельгасарганізацый раёна лепшым названы калектыў ААТ “Агра-Дубінское” – дырэктар Генадзій Вацлававіч КАСПЯРОВІЧ.\nВытворчасць валавой прадукцыі ў супастаўных цэнах за 2018 год склала 11 мільёнаў рублёў, ці 101,1 працэнта да ўзроўню 2017 года. Валавы надой малака склаў 7,5 тысячы тон, надой на адну карову – 5741 кілаграм. Вытворчасць буйной рагатай жывёлы, якая знаходзіцца на адкорме, склала 536 тон. Летась намалочана 6200 тон збожжа, з аднаго гектара атрымана 30,9 цэнтнера зерневых культур. Накапана цукровых буракоў 36651 тона пры сярэдняй ураджайнасці 564 цэнтнеры.\nЛепшая медыцынская ўстанова\nСярод устаноў аховы здароўя лепшай прызнана Багданаўская ўрачэбная амбулаторыя УАЗ “Валожынская ЦРБ” – загадчыца Аксана Алегаўна АЦЕСЛЕНКА.\nУ зоне абслугоўвання знаходзяцца 1117 чалавек. За мінулы год палепшыліся дэмаграфічныя паказчыкі: нарадзіліся 7 чалавек, ці 6,27 праміля на тысячу насельніцтва, значна знізілася смяротнасць людзей працаздольнага ўзросту і склала 3,87 праміля (2017 год – 11,56). Не адбылося пярвічнага выхаду на інваліднасць працаздольнага насельніцтва. Агульная захворваемасць на ўчастку на 100 тысяч насельніцтва склала 876,5 праміля, адзначаецца нізкі ўзровень анкалагічных захворванняў. Добра наладжана работа па фарміраванні здаровага ладу жыцця.\nКалектыў ДУ “Валожынскі тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва” па выніках работы ў 2018 годзе ўзнагароджаны дыпломам за трэцяе месца ў абласным сацыяльна-эканамічным спаборніцтве. Установа ўпершыню разам з калегамі з Вілейкі і Барысава ўвайшла ў тройку лідараў.\nСупрацоўнікамі ТЦСАН выкананы ўсе паказчыкі, у тым ліку і па пазабюджэтнай дзейнасці. Пры заўважным зніжэнні колькасці насельніцтва колькасць паслуг, што аказваюцца спецыялістамі, засталася на ўзроўні 2017 года. Высока ацэнены і ўклад калектыву ў падрыхтоўку і правядзенне мерапрыемстваў абласнога ўзроўню.\nЗа належную якасць работы цэнтра дырэктар Г. Ф. Рай адзначана падзякай намесніка старшыні Мінаблвыканкама Івана Станіслававіча Маркевіча.\nГаліна Фадзееўна ўзначальвае ўстанову з 2006 года. Да гэтага часу была экскурсаводам, арганізатарам выстаў Мінскага музея сучаснага выяўленчага мастацтва, затым, ужо ў Валожыне, працавала ў раённым краязнаўчым музеі, пазней узначальвала раённую арганізацыю БРСМ. Апошнія два гады асноўную працу сумяшчае з грамадскай работай. Яна – лідар раённай арганізацыі “Беларускі саюз жанчын”.\nМенавіта пад кіраўніцтвам прыгожай, энергічнай жанчыны ўстанова сацыяльнага кірунку, так бы мовіць, займела свой твар. ТЦСАН вызначаецца высокім прафесіяналізмам супрацоўнікаў. Тут да падбору кадраў ставяцца надзвычай патрабавальна. Магчыма таму і адсутнічае так званая цякучка. Як любіць паўтараць сама дырэктар: “Ад нас звычайна ўдаецца пайсці толькі на павышэнне, у дэкрэт ці на заслужаны адпачынак”.\nНа Валожыншчыне ведаюць: менавіта ў цэнтр можна смела прыйсці з любой праблемай і надзеяй на падтрымку. Работнікі зробяць усё для таго, каб аблегчыць душэўны боль і дапамагчы рэальнымі справамі. Безліч падзяк гучыць вусна і прыходзіць у пісьмовым выглядзе ў адрас работнікаў установы на вуліцы Міру ў райцэнтры і сацыяльных работнікаў, якія ажыццяўляюць клопат пра сваіх падапечных на тэрыторыі раёна. Таму сумнявацца не даводзіцца: пра месцы ў рэйтынгах у ТЦСАН думаюць у апошнюю чаргу. Для кожнага, хто абраў уласным лёсам сацыяльную работу, галоўны клопат – людзі.\n37 гадоў жыцця аддала банкаўскай сістэме спецыяліст сектара рознічнага і карпаратыўнага бізнесу ЦБУ № 605 філіяла № 500 Мінскага ўпраўлення ААТ “ААБ Беларусбанк” Алена Іванаўна БУТОВІЧ.\nА між іншым у дзяцінстве яна пра работу ў падобнай установе не марыла. Такое жаданне ўзнікла пасля блізкага знаёмства з супрацоўніцай ашчадкасы. Школьніца-старшакласніца кватаравала ў добрай і гаваркой жанчыны, якая разгледзела ў спакойнай, разважлівай дзяўчынцы патрэбную для яе прафесіі грунтоўнасць і кемлівасць.\nАлена Іванаўна пачала працоўны шлях рэвізорам, пасля стала інспектарам, загадчыкам сектара крэдытавання, начальнікам аддзела рознічнага бізнесу… Мяняліся пасады, аднак яна ніколі не здраджвала любімай справе. У яе складаныя і не вельмі зразумелыя для недасведчаных людзей абавязкі. Напрыклад, выдача і суправаджэнне крэдытаў фізічным асобам на фінансаванне нерухомасці на ўмовах, што вызначаюцца банкам. З яе дапамогай можна ўзяць крэдыт на будаўніцтва (рэканструкцыю) ці набыццё жылых памяшканняў. Растлумачыць яна і правілы льготнага крэдытавання.\nСваім настаўнікам у прафесіі Алена Іванаўна лічыць былога кіраўніка Таццяну Васільеўну Пасека, часта і з павагай успамінае калег, з якімі разам асвойвалі новыя гарызонты ў прафесійнай дзейнасці. Адзін з самых вопытных работнікаў ганарыцца сённяшнім калектывам установы. Упэўнена: няма тых задач, што не змогуць вырашыць валожынскія спецыялісты сістэмы.\nЖыхарка вёскі Лоск Таццяна Станіславаўна РЫСНІК працуе сацыяльным работнікам. Бухгалтар па адукацыі, яна 24 гады таму сутыкнулася з праблемай пошуку работы.\nЗнаёмая, дзеючы супрацоўнік ТЦСАН, расказала пра магчымасці працаўладкавання ва ўстанову. Таццяна Станіславаўна адразу адчула, што справіцца. Пасля паспяховага субяседвання аператыўна правяла работу па стварэнні ўчастка, і ў хуткім часе восем людскіх жыццяў сталі і яе асабістым лёсам. Яна помніць кожнага са сваіх дзядуляў і бабуль, хоць многіх з іх ужо няма. Прызнаецца, што ў пастаянным клопаце пра пажылых людзей літаральна знайшла ўласнае я. Жанчына не лічыцца з часам, для яе галоўнае не проста справіцца з абавязкамі, а стварыць для падапечных душэўны і фізічны камфорт. Таму бывае ў пажылых людзей не толькі ў адведзены для гэтага час – стараецца зазірнуць да кожнага як мага часцей, ведае: чакаюць. Ловіць сябе на думцы, што не можа падзяліць жыццё на асабістае і прафесійнае. Сёння Т. С. Рыснік дапамагае 11 пенсіянерам з Лоска і Лохаўшчыны, самай малодшай бабулі 75 гадоў, самай старэйшай – 91 год. І для кожнай сацыяльны работнік не проста памочнік па няхітрай гаспадарцы, а крыніца інфармацыі і сувязь з наваколлем.\nПа выніках мінулага года лепшым работнікам адукацыі ў раёне прызнана Ірына Уладзіміраўна УЛАНЧЫК. Выкладаць свой любімы прадмет – матэматыку – яна пачала ў 1991 годзе, спачатку ў сярэдняй школе № 1 райцэнтра, а пасля ў гімназіі № 1 г. Валожына, дзе працуе і сёння.\nЗа гэты час шмат яе вучняў сталі выпуснікамі. Педагог ганарыцца тым, што яе выхаванцы на ўступных іспытах па матэматыцы нязменна паказваюць добрыя веды, а значыць, атрымліваюць высокія балы.\nЗа поспехам стаіць вялікая праца, якая складаецца з многіх фактараў. На працягу пяці гадоў Ірына Уладзіміраўна разам з Надзеяй Анатольеўнай Баркоўскай рыхтавалі каманды гімназістаў да ўдзелу ў абласных міні-турнірах юных матэматыкаў, і тыя заўсёды дастойна праяўлялі сябе і вярталіся са спаборніцтваў з дыпломамі II-III ступені. Выхаванцы нашай гераіні пастаянна паказваюць добрыя вынікі на раённым этапе прадметнай алімпіяды, прымаюць удзел у абласным. Сёлета двое рабят прайшлі на рэспубліканскі. І. У. Уланчык з’яўляецца кіраўніком раённага метадычнага аб’яднання настаўнікаў матэматыкі, кіраўніком каманды прызёраў абласнога этапу рэспубліканскай алімпіяды, уключана ў склад творчай групы настаўнікаў матэматыкі Мінскай вобласці, члены якой уваходзяць у склад журы разнастайных абласных турніраў і конкурсаў, правяраюць работы ўдзельнікаў дыстанцыйных алімпіяд, займаюцца распрацоўкай метадычных матэрыялаў. Замацаваны за ёй кабінет служыць раённым рэсурсным цэнтрам па матэматыцы.\nЗ прыўзнятым настроем Ірына Уладзіміраўна кожны дзень спяшаецца ў любімую школу, дзе яе заўсёды з нецярпеннем чакаюць вучні. Пасля 6-7 урокаў праводзіць дадатковыя заняткі з алімпіяднікамі, а ў суботу выкладае факультатыўны курс. Асаблівае задавальненне педагог атрымлівае, калі бачыць выдатныя вынікі сваёй працы. Наогул жа, І. У. Уланчык радуецца любым поспехам сваіх цяперашніх і былых выхаванцаў. Гаворыць, што самае лепшае для педагога – калі з дзяцей вырастаюць добрыя людзі.\nВіктар Мікалаевіч ШНІП ужо 25 гадоў у сельскай гаспадарцы. Пачаў працоўны шлях яшчэ да арміі. У час службы сур’ёзна задумаўся пра будучыню, уважліва прыслухоўваўся да парадаў блізкіх і знаёмых, аднак жадання шукаць прымянення сваім сілам дзесьці, акрамя калгаса, не адчуў. Вярнуўся ў вёску, з той пары цяжкай працы механізатара ніводнага разу не здрадзіў. За яго плячамі безліч сезонаў жніва. Толькі апошнія два гады падчас уборачнай кампаніі на камбайн не перасаджваўся – на трактары МТЗ-1221 выконвае ўсе віды палявых работ. Сярод іх – ворыва, падкормка пасеваў, касьба і г. д. У мінулым годзе на сваім “жалезным кані” з сеялкай “Gacpardo” пасеяў кукурузу на плошчы 530 га.\nМеханізатары Валерый Віктаравіч МАШЧАНОК і Сяргей Міхайлавіч КЛІМОВІЧ – адны з самых мабільных і працавітых прадстаўнікоў свайго калектыву. Яны – напарнікі, па чарзе працуюць на новым трактары “Challenger”. Валерый Віктаравіч з дапамогай пасяўнога агрэгата “Rapid” А800S вясной 2018 года пасеяў яравыя зерневыя на плошчы 1397 га. Сяргей Міхайлавіч у лік лепшых механізатараў трапіў за тое, што на трактары МТЗ-1221 з агрэгатам КПС-6,3 правёў падрыхтоўку глебы на плошчы 990 га. Цяпер, калі да гарачых дзён пасяўной кампаніі яшчэ ёсць час, працаўнікі шмат увагі надаюць рамонту тэхнікі, за якую нясуць адказнасць, і якая дапаможа дасягнуць новых вышынь у працоўнай дзейнасці.\nУладзімір Уладзіміравіч ПАСЕКА – адзін з вопытнейшых механізатараў раёна, працуе на базе аграхімабслугоўвання ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка”, у яго руках – трактар МТЗ-3022. На ім ён летась вывез на палі 5832 тоны арганічных угнаенняў, унёс 4122 тоны спажыўных рэчываў пад будучы ўраджай, узараў 721 гектар глебы. У. У. Пасека адносіцца да той катэгорыі людзей, пра якіх кажуць – майстар на ўсе рукі. Некалькі гадоў назад ён адвучыўся на курсах газаэлектразваршчыкаў. І цяпер, як толькі ўзнікае патрэба, заўсёды выручае роднае прадпрыемства аказаннем якасных зварачных работ. Уладзімір Уладзіміравіч прызнаецца, што пры неабходнасці мог бы многімі справамі займацца прафесіянальна. Для яго як мужчыны вельмі важна забяспечыць матэрыяльны дабрабыт сям’і, а гэта магчыма толькі пры ўмове сумленнай і напружанай працы.\nУ раённым спаборніцтве за дасягненне высокіх паказчыкаў па нарыхтоўцы кармоў сярод сельгаспрадпрыемстваў пераможцам прызнана КСУП “Пяршаі-2014” – дырэктар Віктар Іванавіч ШАЛАШ. У 2018 годзе нарыхтавана 10699 тон кармавых адзінак травяных кармоў, ці 29,5 кармавых адзінак на адну ўмоўную галаву жывёлы (+13,8 цэнтнера кармавых адзінак у параўнанні з 2017 годам). У тым ліку сена назапашана 1,5 тысячы тон, закладзена 12,2 тысячы тон сенажу, 20,9 тысячы тон сіласу, 2,8 тысячы тон зернесенажу. Агульная колькасць статка ў гаспадарцы складае амаль 5 тысяч галоў, сярод іх – 1583 каровы.\nАмаль трыццаць гадоў працуе ў СГУ “Бабровічы” УП “Мінскаблгаз” Валерый Уладзіміравіч ЗЯНЬКО. Прыйшоў у гаспадарку вадзіцелем, а праз пару гадоў вырашыў паспрабаваць сябе ў ролі механізатара. Нялёгкая справа земляроба захапіла мужчыну. Старанне, вопыт і прафесіяналізм дазваляюць яму быць у ліку лідараў сярод работнікаў гаспадаркі, а значыць, і зарабляць нядрэнныя грошы. В. У. Зянько паважаюць калегі і кіраўніцтва. У мінулым годзе механізатар на сваім МТЗ-1523 з раскідальнікам РУ-7000 унёс цвёрдыя мінеральныя ўгнаенні на плошчы 1866 га. Гэта лепшы паказчык у раёне. Таксама вясной і ўвосень мужчына шчыруе на палетках сельгаспрадпрыемства з плугамі і культыватарам, летам косіць і нарыхтоўвае сена на рулонным прэс-падборшчыку “Krone”, а ў гарачую пару жніва – прэсуе салому. З любой аперацыяй Валерый Уладзіміравіч спраўляецца выдатна, бо падыходзіць да справы сур’ёзна і адказна. Ён належыць менавіта да тых працаўнікоў, якія пры любых абставінах выконваюць даручаныя заданні дасканала.\nАкрамя таго, што В. У. Зянько з павагай адносіцца да зямлі, ён клапоціцца, каб замацаваная за ім тэхніка заўсёды была ў спраўным стане і не падвяла ў адказны момант. Таму стараецца загадзя праводзіць рамонт трактара і агрэгатаў.\nМіж іншым, 21 лютага Валерый Уладзіміравіч адсвяткаваў свой 50-гадовы юбілей. Чалавеку, які любіць родную зямлю і ўмее на ёй працаваць, хочацца пажадаць моцнага здароўя, дабрабыту і далейшых поспехаў у такой важнай земляробчай справе.\nЛепшае прамысловае прадпрыемства\nПа выніках мінулага года лепшым прадпрыемствам раёна стаў калектыў ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка”.\nАсноўным відам гаспадарчай дзейнасці арганізацыі з’яўляецца прамысловая вытворчасць пластмасавых вырабаў, работы і паслугі, якія выконваюцца рамонтнай майстэрняй і перасоўнай механізаванай калонай. Калі звярнуцца да лічбаў, то можна заўважыць, што найбольшую ўдзельную вагу ў аб’ёме вытворчай прамысловасці займаюць вырабы пластмасавага цэха – 88,1 працэнта. Удзельная вага работ і паслуг рамонтнай майстэрні складае 3,9 працэнта, перасоўнай калоны – 8,0 працэнта. Агульны аб’ём выпушчанай летась прадукцыі вырас у параўнанні з папярэднім перыядам на 10,5 працэнта.\nУ выніку гаспадарчай дзейнасці скарбонка прадпрыемства папоўнілася грашовай выручкай у памеры 11887,4 тысячы рублёў. Пры гэтым чысты прыбытак склаў 124 тысячы рублёў пры запланаваным у бізнес-плане паказчыку ў 50 тысяч рублёў.\nСёння райаграпрамтэхніка забяспечвае работай 302 чалавекі, іх сярэдні заробак – 604,7 рубля, зафіксаваны станоўчы рост зарплаты.\nНягледзячы на тое, што прадпрыемства стваралася як суб’ект аграпрамысловага комплексу, яго эканамічныя інтарэсы пралягаюць і ў галіне цяжкай прамысловасці. Партнёрамі РАПТ з’яўляюцца такія гіганты, як ЗАТ “Атлант”, ААТ “МТЗ”, вытворчыя кампаніі на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі.\nСельгасвытворцы раёна карыстаюцца паслугамі ААТ па рамонце трактароў, камбайнаў, навясных агрэгатаў і абсталявання для жывёлагадоўчых ферм. На працягу ўсяго года нязменнай застаецца патрэба ў паслугах аддзела перавозак. Вадзіцелі займаюцца вывазам арганічных, вапнавых і мінеральных угнаенняў, адвозам сенажу і сіласнай масы, збожжа, цукровых буракоў, будматэрыялаў.\nПрадпрыемствам арганізаваны гандаль харчовымі таварамі, аказваюцца паслугі цырульні, рэнтабельнасць якіх складае 2,4 і 13,9 працэнта адпаведна.\nАднак праблемныя пытанні ў ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка” на павестцы дня застаюцца: пагашэнне дэбіторскай і крэдытнай запазычанасцей, высокі знос машын і абсталявання, дэфіцыт абаротных сродкаў на мадэрнізацыю.\nЗастаць вадзіцеля ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка” Віктара Уладзіміравіча МАКАРЭВІЧА ў сценах роднага прадпрыемства складана: пакуль іншыя работнікі толькі заступаюць на змену, ён ужо ў рэйсе. Нават у зімовы час яго працоўны дзень пачынаецца у 6.00, а заканчваецца пасля 19.00. Такі графік абумоўлены прафесіянальнымі абавязкамі.\nУ мінулым годзе Віктар Уладзіміравіч быў заняты на перавозцы цукровых буракоў з палеткаў Валожыншчыны на перапрацоўку ў Гарадзею, адвёз амаль 60000 тон салодкіх караняплодаў, зараз адтуль возіць хімічныя рэчывы. Даставіў летам і восенню на месца прызначэння 1345 тон зялёных кармоў. Акрамя сельгасаб’ектаў, яго маршруты пралягалі і ў сталіцу, да партнёраў райаграпрамтэхнікі з трактарнага завода і холдынгу “Атлант”, якія забяспечваюцца неабходнымі пластмасавымі дэталямі з валожынскай прапіскай.\nУменне ўпраўляцца з тэхнікай здаўна лічылася адным з важнейшых для мужчыны. Віктар Макарэвіч і сам вадзіцель-ас, і сын навучаны віртуознай яздзе. Праўда, хлопец вырас у горадзе і займацца перавозкай сельскагаспадарчых грузаў не імкнецца, марыць пра іншае прызванне. Нядаўна вярнуўся са службы ў арміі і падаўся ў сталіцу, дзе жыве і старэйшая сястра.\nСам жа Віктар, як толькі выпадае вольная хвіліна, ахвотна наведваецца на бацькаўшчыну, у Няровы. Магчыма, сюды, дзе нясе воды прыгажуня Бярэзіна, дзе лясы поўняцца сасновым водарам, ён некалі і вернецца з жонкай Галінай, каб распачаць чарговы этап лёсу…\nКабіна пагрузчыка “Амкадор 342” вось ужо сямнаццаць гадоў з’яўляецца для механізатара Аляксандра Аляксеевіча ШАРКО працоўным месцам. Усяго ж гэты вопытны трактарыст у прафесіі больш за тры дзесяцігоддзі.\nАзы майстэрства пазнаваў у колішнім прафтэхвучылішчы, якое зараз называецца Валожынскім сельгасліцэем. Пасля заканчэння навучальнай установы яго маладыя рукі спатрэбіліся ў калгасе “1 Мая” – роднай гаспадарцы, бо нарадзіўся і жыў у вёсцы Стайкі. Як карэнны жыхар сельскай мясцовасці Аляксандр Аляксеевіч ніколі не ставіўся раўнадушна да зямлі, не заставаўся ўбаку падчас пасяўных і ўборачных кампаній, неаднаразова атрымліваў падзякі за сумленную працу, поспехі і старанне.\nНа такіх, як Аляксандр Шарко, трымаецца аграпрамысловы комплекс. Людзі яго пакалення не ўмеюць шукаць у жыцці “лёгкага” хлеба. Яны проста выконваюць даручаную справу, не скардзяцца на высокія фізічныя нагрузкі і розныя дробныя непрыемнасці ў выглядзе пранізлівага холаду ці невыноснай спёкі.\nПа выніках мінулага года Аляксандр Аляксеевіч стаў адным з лепшых трактарыстаў ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка”. Пагрузчыкам “Амкадор” ён пагрузіў 46700 тон арганікі. Патрабуе дакладнасці і такая адказная работа, як падбуртоўка. Аж 2200 тон каштоўных угнаенняў не былі страчаны дзякуючы ўменню і вопыту механізатара Шарко.\nЛепшая ўстанова культуры\nСярод устаноў культуры лепшай названа ДУА “Ракаўская дзіцячая школа мастацтваў” – дырэктар Павел Анатольевіч ДВАРЭЦКІ.\nНавучанне вядзецца па кірунках: струнныя, духавыя, народныя інструменты, цымбалы, сальфеджыа і тэарэтычныя дысцыпліны, фартэпіяна, адкрыты клас выяўленчага мастацтва. Дванаццаць гадоў таму на базе ўстановы з ліку педагогаў створаны калектыў інструментальнай музыкі “ARS LONGA”, якім кіруе Юлія Аляксандраўна Мякінка. Напрыканцы мінулага года за вялікі ўклад у рэалізацыю сацыяльнай палітыкі і заслугі ў развіцці нацыянальнай культуры яна адзначана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Ансамбль “ARS LONGA” носіць званне “народны”, прымае пастаянны ўдзел у абласных, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсах і фестывалях, яго добра ведаюць не толькі ў Беларусі, але і ў Аўстрыі, Польшчы, Літве, Германіі, Італіі, дзе ён паспяхова гастраліруе.\nУ 2007 годзе настаўніца па класе акардэона і баяна Кацярына Уладзіміраўна Дварэцкая стварыла дзіцячы інструментальны калектыў “Менестрэлі”. У склад яго ўваходзяць вучні школы мастацтваў. За час існавання калектыў пабываў з канцэртамі ў Расіі, Італіі, Літве і Польшчы.\nКіраўніком хору старшакласнікаў “Іслачанка” з’яўляецца Юлія Вітальеўна Скурко, якая шэсць гадоў таму прыйшла на работу маладым спецыялістам. Актыўная гастрольная дзейнасць хору вядома далёка за межамі краіны, пацвярджэннем чаму мноства ўзнагарод і, як вынік, – ганаровае 3-е месца ў XV абласным фестывалі-конкурсе народнай творчасці “Напеў зямлі маёй”, што прайшоў летась у г. Мар’іна Горка.\nЗ 2015 года Ракаўская ДШМ актыўна супрацоўнічае з Мінскім Палацам дзяцей і моладзі ў рамках праграмы ў падтрымку дзяцей з аўтызмам. За апошнія гады праведзены шэраг мерапрыемстваў з удзелам калектываў “ARS LONGA” і “Менестрэлі”. У планах – арганізацыя сумесных рэпетыцый для адаптацыі дзяцей-аўтыстаў у грамадстве праз мастацтва.\nНа базе школы мастацтваў праходзяць два міжнародныя мерапрыемствы ў год: фестываль-конкурс фартэпіяннай музыкі імя Міхала Грушвіцкага і фестываль культур “Ракаўскі фэст”. Колькасць і геаграфія ўдзельнікаў фестываляў пашыраецца з кожным годам.\nВялікую ролю ў культурным асяроддзі і жыцці аграгарадка Ракаў адыгрывае тое, што тут працуюць творчыя людзі-аднадумцы: ва ўсіх мерапрыемствах прымаюць актыўны ўдзел прадстаўнікі мясцовай ўлады, святары, дзеці і нават сямейныя дынастыі.\nДырэктар Ракаўскага Цэнтра народнай творчасці Хрысціна Станіславаўна ЛЯМБОВІЧ прызнана лепшым работнікам культуры.\nІніцыятыўная, творчая, рознабаковая, адказная і патрабавальная – усе гэтыя якасці ўвасобіліся ў адным чалавеку. На базе цэнтра працуюць два калектывы з найменнямі: заслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь фальклорны ансамбль “Гасцінец” і дзіцячы ўзорны фальклорны калектыў “Вянок”, кіраўніком якіх з’яўляецца Лізавета Станіславаўна Пятроўская. З мэтай пераемнасці традыцый створаны яшчэ адзін фальклорны калектыў-спадарожнік дзяцей малодшага школьнага ўзросту “Чыжыкі” (4+ гады).\nЛетась “Гасцінец” і “Вянок” прадстаўлялі беларускі фальклор у Міжнародным тыдні танцавальных фальклорных калектываў “Сустрэча-2018” у Германіі ў горадзе Ібенбюрэн, упершыню ўдзельнічалі ў штогадовым фестывалі спадчыны імя шэйха Заіда ў горадзе Абу-Дабі Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў, дзе прадстаўлялі Беларусь у ліку 25 краін свету.\nПад кіраўніцтвам Хрысціны Станіславаўны работнікі цэнтра праводзяць вялікую даследчую работу, вывучаюць народныя традыцыі і абрады, беларускі нацыянальны касцюм, народныя промыслы і рамёствы рэгіёну і рэспублікі. Імі сабраны вельмі багаты песенны матэрыял, які пакладзены ў аснову тэматычных праграм. Важным вынікам гэтай работы з’яўляецца рэканструкцыя нацыянальнага касцюма мясцовага (валожынскага) варыянта вілейскага касцюма: спосаб ткацтва, крой і ўпрыгажэнне касцюма.\nУ 2016 годзе ў Дзяржаўны спіс нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь занесены элемент “Традыцыя ткацтва поясаў у Валожынскім раёне”. У цэнтры працуе дзіцячы гурток “Ткачыхі” пад кіраўніцтвам Х. С. Лямбовіч – у 2015 годзе ёй было прысвоена ганаровае званне “Народны майстар Беларусі”. Існуе вялікая цікавасць да тэхнікі ткацтва поясаў “на ніту”, якая адыгрывае істотную ролю ў папулярызацыі і перадачы элемента як у мясцовых жыхароў, так і сярод турыстаў, што наведваюць установу. Ракаўскі ЦНТ уключаны ў турыстычныя маршруты раёна, і любы жадаючы можа паўдзельнічаць у майстар-класе па поясапляценні. Унікальным брэндам аграгарадка Ракаў сталі традыцыйныя абрадавыя святы. Летась работнікамі ўстановы праведзены 12 свят вёсак.\nПа выніках мінулага года ў спіс лепшых работнікаў РУП “Валожынскі жылкамунгас” залічана загадчыца склада Таццяна Міхайлаўна ВЯРШЫЦКАЯ. Але гэта жанчына заўсёды, не толькі летась, працуе сумленна і адзначаецца кіраўніцтвам прадпрыемства за старанне і паспяховасць.\nРабочае месца Таццяны Міхайлаўны знаходзіцца на тэрыторыі жылкамунгаса па вуліцы Дзяржынскага. Тут у складскіх памяшканнях захоўваюцца самыя разнастайныя таварна-матэрыяльныя каштоўнасці: будаўнічыя матэрыялы, электрычныя прыборы і аксесуары да іх, спецадзенне, інвентар для ўборачных работ, лакафарбавая прадукцыя і ўсе віды аўтамабільнага паліва. Кожны дзень загадчыцы склада даводзіцца ажыццяўляць працэс “прыёмка-выдача”, афармляць кіпу дакументаў і сачыць за парадкам на даручаным участку. Так што хапае ёй і работы, і адказнасці, а спраўляцца, у многім, дапамагае спецыяльнасць па адукацыі – бухгалтар.\nТаццяна Міхайлаўна ў штат жылкамунгаса была залічана ў 1997 годзе. Да гэтага часу паспела папрацаваць у гандлі, стварыць сям’ю. У камунальнай сферы пачынала як работнік аддзела добраўпарадкавання. За два дзесяцігоддзі здружылася з калектывам, заваявала аўтарытэт. Акрамя прафесійных абавязкаў, ахвотна раздзяляе з калегамі правядзенне вольнага часу: агульныя турыстычныя паездкі, наведванне тэатраў і канцэртаў, спартыўна-масавых мерапрыемстваў.\nАлена ЗАЛЕСКАЯ, Алена ЗБІРЭНКА, Анжэла РАДЫНА, Валянціна КРАЎНЕВІЧ\nФота аўтараў, Сяргея САДОЎСКАГА і Сяргея БОБРЫКА\nПАЛЯВАННЕ НА ГЛУШЦА І ЦЕЦЕРУКА\nПаважаныя работнікі друку, радыё, тэлебачання і сувязі Мінскай вобласці!\nВаложынскія праваахоўнікі адзначаюць прафесіянальнае свята


Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін адказаў на прапанову кіраўніка Украіны Уладзіміра Зяленскага аб сустрэчы і прапанаваў сустрэцца ў Маскве «ў любы зручны час».\n«Што тычыцца прапановы ўкраінскага кіраўніцтва і прэзідэнта Зяленскага — хацеў бы сказаць наступнае. У апошні час дзеючае кіраўніцтва Украіны зрабіла вельмі шмат крокаў, што разбураюць расійска-ўкраінскія адносіны.\nГэта тычыцца шэрагу праблем у двухбаковых адносінах, гэта тычыцца стаўлення да РПЦ і яе разбурэння, спробы разбурэння, гэта тычыцца да рускай мовы і да рускамоўных грамадзян Украіны, і да расійскіх грамадзян, якія пражываюць ва Украіне… Вельмі шмат крокаў, пра якія мы толькі шкадуем.\nКалі прэзідэнт Зяленскі хоча пачаць аднаўленне гэтых адносін, мы будзем гэта толькі вітаць. Застаецца пытанне — што хочам абмяркоўваць на гэтай сустрэчы? Калі гаворка ідзе пра абмеркаванне праблем Данбаса, то ў першую чаргу кіраўніцтва Украіны павінна сустракацца з кіраўнікамі «рэспублік» «ЛНР» і «ДНР», а потым вырашаць праблемы з прадстаўнікамі трэціх краін, якой з'яўляецца Расія.\nА калі гаворка ідзе аб развіцці двухбаковых адносін, то мы прымем прэзідэнта Украіны ў Маскве ў любы зручны для яго час».


Розум аб розум востраць: размова з дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Ганнай Старавойтавай\n– З педагагічнай дзейнасцю звязана 30 гадоў майго жыцця. Пасля педагагічнага інстытута я прыйшла працаваць настаўнікам матэматыкі ў цяпер вельмі вядомую мінскую гімназію № 13, якая тады была звычайнай школай. Менавіта тады адбыўся мой прафесійны рост і я нават стала фіналісткай гарадскога конкурсу «Настаўнік года». Пазней мне захацелася рэалізаваць сябе ў кіраўніцкай дзейнасці і далейшыя мае жыццёвыя прыступкі былі звязаны менавіта з кіраўніцтвам на розных узроўнях, пачынаючы ад намесніка дырэктара школы і кіраўніка навучальнай установы да намесніка начальніка ўпраўлення адукацыі адміністрацыі Фрунзенскага раёна Мінска. Ганаруся званнем «Выдатнік адукацыі».\n– А як вы звязалі сваё жыццё з дэпутацкай дзейнасцю?\n– Была патрэба ў гэтым. Хацелася пашырыць межы сваёй працы, рэалізоўваць сябе ў грамадскай дзейнасці, зрабіць свой уклад, падзяліцца з калегамі вопытам, сваімі думкамі, новымі ідэямі, ініцыятывамі і, магчыма, у далейшым іх укараніць у жыццё на карысць нашага горада, грамадства, сістэмы адукацыі. Сваю педагагічную дзейнасць я звязала з работай у Мінскім гарадскім Савеце дэпутатаў, што дазволіла прымножыць мае справы, якія тычыліся развіцця адукацыі ў нашым горадзе, выхавання моладзі, развіцця алімпіяднага руху сярод школьнікаў.\n– Чым насычана сёння ваша дэпутацкая работа?\n– Нягледзячы на тое, што я працую не ў профільнай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы, а ў камісіі па міжнародных справах, я не адмежавана ад пытанняў развіцця адукацыйнай галіны, а актыўна ўдзельнічаю ў абмеркаванні новай рэдакцыі Кодэкса аб адукацыі, закона аб навуковай дзейнасці. Я практык, маю вопыт, свае меркаванні, магу прымяніць іх пры абмеркаванні гэтых законапраектаў і ў цэлым у заканатворчай дзейнасці.\nСвае ідэі па развіцці адукацыі спрабую рэалізоўваць і ў камісіі па міжнародных справах. Я лічу, што вельмі важна сёння падтрымліваць здольных і таленавітых дзяцей, што і вельмі актыўна праводзіцца ў нашай краіне. Прыйшла на памяць фраза аднаго з філосафаў аб тым, што розум аб розум востраць. Гэта значыць, трэба кантактаваць з разумнымі, ініцыятыўнымі людзьмі, што дазваляе ўзбагаціць адно аднаго, пашырыць сваю эрудыцыю, камунікабельнасць. Вось і я імкнуся збіраць юных эрудытаў разам. Для мяне яны маленькія зорачкі, яркасць якіх трэба падтрымліваць і распальваць далей. Мы робім сумесныя візіты ў Нацыянальную акадэмію навук, у Парк высокіх тэхналогій, у Нацыянальную бібліятэку, у музеі, тэатры, удзельнічаем у шматлікіх мерапрыемствах. Сёння я сабрала разам у парламенце каля 40 школьнікаў з усіх устаноў адукацыі Фрунзенскага раёна, сярод якіх – стыпендыяты спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, пераможцы і прызёры міжнародных і рэспубліканскіх алімпіяд. Я хацела б, каб дзеці сваю адоранасць прымянілі не толькі ў прафесійнай дзейнасці. Адораны чалавек – гэта ўсебакова развітая асоба, якая можа стаць вялікім палітыкам, прынесці свой багаты ўнутраны свет у грамадскую дзейнасць. Таму пабываць у парламенце – гэта як зыходны пункт у лёсе, магчыма, і для нашых юных наведвальнікаў.\nТрэба сказаць, што ў Мінску дынамічна развіваецца алімпіядны рух, у які прыцягнута ўсё больш і больш школьнікаў. Расце і колькасць узнагарод, якія заваёўваюць школьнікі на алімпіядах. І сёння важна не толькі зберагчы гэты каштоўны патэнцыял, а выгадаваць нашы таленты на карысць нашай краіны. Як вядома, сёння ёсць факты, калі наша моладзь аддае перавагу іншай краіне ў атрыманні адукацыі. Мы павінны павярнуць сітуацыю так, каб да нас прыязджалі вучыцца з іншых краін. Гэтую задачу мы ставім перад сабой як члены камісіі па міжнародных справах. Мы шукаем найбольш дзейсныя спосабы папулярызаваць нацыянальную сістэму адукацыі, вышэйшую школу, якая мае высокую якасць навучання, рыхтуе ва ўніверсітэтах спецыялістаў па інавацыйных, высокатэхналагічных спецыяльнасцях, якія патрэбны ў большасці краін свету. Важна адзначыць, што нашы ўніверсітэты маю ць прафесійны склад выкладчыкаў, навукоўцаў, база аснашчана самым сучасным абсталяваннем, навучанне носіць практыка-арыентваны характар. Мы нядаўна заключылі дамоўленасць аб супрацоўніцтве з Польшчай, дзе ўнесена норма аб узаемадзеянні дзвюх краін у сферы адукацыі. Міжпарламенцкае супрацоўніцтва, якое мы плануем развіваць у найбліжэйшы час, таксама будзе скіравана на развіццё адукацыйнай галіны.\nАла Клюйко, «Настаўніцкая газета», 18 сакавіка 2017 г.\n(фота – Ала Клюйко)


16.10.2018 10:44 Нам пішуць\nБяспечнае асяроддзе — адна з абавязковых умоў жыцця. Кожны, асабліва дзіця, павінен валодаць адпаведнымі навыкамі, выпрацаванымі ў сям’і і за яе межамі.\nДнямі прадстаўнікі РАНС на чале з намеснікам Смаргонскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях М.М.Шышам наведалі яслі-сад № 13 Смаргоні.\nВыхаванцам расказалі пра пажарных-ратавальнікаў, пра тое, як арганізоўваецца работа ў пажарнай частцы, паказалі, як трэба тушыць пажар.\nМерапрыемства прайшло ў цікавай і займальнай гульнявой форме. У старэйшых групах правялі трэнінг на тэму “Небяспечныя сітуацыі (дома, у дзіцячым садку, на вуліцы)”. Мэта заняткаў — сфарміраваць навыкі правільных паводзін у кватэры, жылым доме, лесе пры ўзнікненні пажару.\nДзеці малодшай групы адгадвалі загадкі, удзельнічалі ў гульні “Тупаем, пляскаем”.\nУ канцы сустрэчы выхаванцы пабывалі ў ролі ратавальнікаў, пасядзелі ў пажарнай машыне, атрымалі медалі.\nКалі малых навучыць асновам бяспечных паводзін, можна быць спакойнымі за іх будучыню.\nВось так карысна і цікава праходзяць дні ў нашым дзіцячым садзе.\nРАНССмаргоньяслі-сад № 13


Дзеля людзей і малой радзімы — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n05/11/2019 40 redakcyja\nЮрый ЧАРАНКЕВІЧ, старшыня Крывошынскага сельскага Савета дэпутатаў:\n– Ужо на наступным тыдні землякі могуць прыйсці на выбарчы ўчастак і аддаць свой голас за кандыдата ў дэпутаты Парламента нашай краіны.\nГэта важная і адказная справа, і да яе трэба падысці асэнсавана, каб спыніць свой выбар на чалавеку, які дастойна зможа прадставіць наш раён у вышэйшым заканадаўчым органе – Нацыянальным сходзе Рэспублікі Беларусь. Гэта якраз той выпадак, калі кожны голас вызначальны. Толькі разам мы можам ствараць, вырашаць праблемы, што ўзніклі, выпраўляць недахопы і недапрацоўкі.\nСапраўды, талака – сур’ёзная сіла. Для прыкладу – адноўлены Рэпіхаўскі парк. Штогод на яго добраўпарадкаванні, прычым не толькі падчас суботнікаў, працавалі прадстаўнікі розных прадпрыемстваў і арганізацый: лясгаса, Крывошынскага сельвыканкама, лячэбна-вытворчых майстэрняў, электрасетак, вузла электрасувязі, школьнікі і настаўнікі, нераўнадушныя землякі. А сёлета ў кастрычніку, можна сказаць, адбылося другое нараджэнне парку. Добраўпарадкаваны турыстычны аб’ект, гатовы сустракаць шматлікіх гасцей.\nУпэўнены, што не толькі гэты маршрут прывабны для айчынных і замежных турыстаў, на Ляхавіччыне адметных краявідаў з багатай гісторыяй хапае. І раённая ўлада клапоціцца пра іх захаванасць і развіццё.\nДобраўпарадкаванне – гэта не толькі навядзенне чысціні і стварэнне ўтульнасці ў палацава-паркавых ансамблях. Гэта парадак у райцэнтры, аграгарадках, вёсках. Прыемна чуць, што Ляхавіцкі раён – прыгожы, чысты і гасцінны край. Але, каб падтрымліваць такі статус, трэба шмат працаваць усім і кожнаму.\nПытанні працаўладкавання, медыцынскай дапамогі, адукацыі – у пастаянным полі зроку і парламентарыяў. Да свайго дэпутата мы зможам звяртацца за вырашэннем многіх надзённых праблем. Таму, перакананы, трэба рабіць выбар на карысць чалавека, які не на словах, а на справе паспрыяе іх вырашэнню.\nСваім землякам раю: знайдзіце час і ўважліва вывучце праграму кожнага кандыдата ў дэпутаты, а, па магчымасці, схадзіце на сустрэчу з ім – дыялог лішнім не будзе. Важна, каб ва ўладу на такім высокім узроўні прыходзілі неабыякавыя, зацікаўленыя, кампетэнтныя людзі, тыя, каго сапраўды хвалюе лёс раёна і краіны.\n← Поўная гатоўнасць. Напрыканцы мінулага тыдня ў графік работы ўчастковых выбарчых камісій дабавілася дзяжурства на ўчастку\nВ правительстве рассказали, как будут решать вопрос с обеспечением жильем многодетных →\nПа пытаннях прадастаўлення жылля\n08/12/2018 redakcyja 0


Іван Крук: АЭС – аб’ект палітычнага значэння | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nІван Крук: АЭС – аб’ект палітычнага значэння\nАстравецкі актывіст Іван Крук распавёў пра сітуацыю, якая склалася вакол будаўніцтва Беларускай АЭС пад Астраўцом.\nНагадаем, літоўскія СМІ паведамілі на гэтым тыдні, што Дэпартамент дзяржбяспекі Літвы правярае інфармацыю пра інцыдэнт, які быццам бы адбыўся на будаўнічай пляцоўцы Беларускай АЭС. Міністр энергетыкі Літвы Рокас Масюліс быў занепакоены гэтай інфармацыяй “у сувязі з бяспекай будучай электрастанцыі”.\nСёння Дэпартамент па ядзернай і радыяцыйнай бяспецы МНС Беларусі паведаміў, што “гэтая інфармацыя не знайшла свайго пацвярджэння”.\nЯшчэ раней міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей заявіў, што вакол БелАЭС пачалася “палітычная вакханалія”.\nІван Крук: Мяркую, што дыму без агню не было, таму пра нешта, відаць, беларускі бок усё ж не хоча ўслых казаць, хаця і ведае. Натуральна, аб’ект сакрэтны, таму так проста нічога асабліва не даведаешся.\nРР: Будоўля ідзе поўным ходам?\nІван Крук: Так, але, шчыра скажу, сярод беларусаў, якія там працуюць, ёсць шмат незадаволеных. Там працуе яшчэ і расейская фірма, ёсць расейцы. Дык яны атрымліваюць даволі прыстойныя заробкі расейскімі рублямі. А беларусы атрымліваюць у разы менш. Сярод людзей нават ёсць меркаванне, што крадуць начальнікі гэтыя грошы, бо Расея спансіруе будаўніцтва.\nРР: Мясцовыя жыхары задаволены будаўніцтвам АЭС?\nІван Крук: Хтосьці задаволены, некаму не падабаецца. Ды і як гэта можа падабавацца, калі нават расейцы пытаюцца: “Як жа так?! Вы будуеце атамную станцыю ў найпрыгажэйшым, экалагічна чыстым кутку краіны”. Зрэшты, тут многім зразумела, чаму абіралася менавіта гэтае месца для будаўнітцва. Да мяжы з Літвой – краінай Еўразвяза – каля 20 кіламетраў. Гэта не толькі эканамічны, але і аб’ект палітычнага значэння.