Расійскім школам дазволілі глушыць мабільнікі\nРасійскім школам дазволілі глушыць мабільнікі 3\nЯк паведамляе газета «Ведомости», пытанне аб выкарыстанні блакатараў радыёсігналу ў школах падчас здачы Адзінага дзяржаўнага іспыту абмяркоўвалася на закрытым пасяджэнні дзяржкамісіі па радыёчастотах пры Мінкамсувязі. У выніку чыноўнікі прынялі станоўчае рашэнне па гэтай нагоды.\nСуразмоўцы выдання ўказваюць, што да гэтага часу рашэнне аб усталяванні глушылак прымалі рэгіянальныя сувязі па рэкамендацыі Расійскага камітэта па адукацыі, аднак да гэтага часу масава блакатары не выкарыстоўваліся.\nПры гэтым прадстаўнікі сотавых сетак заяўляюць, што наладзіць абсталяванне для глушэння сігналу выключна ў межах будынка школы немагчыма і праблемы з сувяззю непазбежна адчуюць і жыхары дамоў побач са школьнай тэрыторыяй. Абмежаваная ў гэтым выпадку будзе і магчымасць выкліку экстраных службаў.\nхай ужо адразу глушаць школьнікаў ))\nконтра / Адказаць\nПрофессор конечно лопух, но задачка принём, принём...\n15.03.2017 / 13:48


Любавіцкая сінагога – гэта адзіны ўзор аўтэнтычных габрэйскіх малітоўных пабудоў пачатку ХХ стагоддзя ў Віцебску.\nЛюбавіцкая сінагога ў Віцебску была пабудаваная хасідскай грамадой горада на Ільінскай вуліцы ў пачатку ХХ стагоддзя. У гэты час габрэі складалі больш за палову жыхароў горада, сам жа Віцебск уваходзіў у дзясятку гарадоў Расійскай імперыі з самым шчыльным габрэйскім насельніцтвам.\nПершая сінагога з’явілася ў Віцебску ў XVII стагоддзі. Паступова Віцебск стаў адным з самых буйных цэнтраў хасідызму на тэрыторыі Беларусі. На пачатку ХХ стагоддзя колькасць габрэйскіх малітоўных дамоў дасягнула паўсотні і ў асноўным яны былі драўляныя.\nЛюбавіцкая сінагога была адна з трох самых буйных і каменных. Будынак сінагогі быў двухпавярховы і прамавугольны ў асноўным аб’ёме. Над цэнтральным уваходам знаходзілася надбудова. Па архіўных звестках гэты малітоўны дом наведваў бацька Марка Шагала, сям’я мастака пражывала на суседняй вуліцы.\nПасля бальшавіцкай рэвалюцыі Любавіцкая сінагога, як і астатнія, была закрыта. З 1923 года ў яе будынку знаходзіўся аэраклуб, а пазней – Дом культуры. Падчас Другой сусветнай вайны былая сінагога выкарыстоўвалася як склад. Пасля ваенных падзей будынак захаваўся ў вельмі пашкоджаным выглядзе і быў закінуты.\nЛюбавіцкая сінагога – гэта адзіны ўзор аўтэнтычных габрэйскіх малітоўных пабудоў у Віцебску. Зараз будынак знаходзіцца ў аварыйным стане. Ад яго першапачатковага аблічча захаваліся толькі сцены, фасад і часткова перакрыцці. Работы па аднаўленні сінагогі не вядуцца, але гэта ніяк не перашкаджае тым, хто цікавіцца яўрэйскай культурай і асаблівасцямі архітэктуры, прыехаць, паглядзець будынак, ацаніць яго гістарычную каштоўнасць і значнасць.\nДата публікацыі: 15.02.2021.


“Раней я лічыла, што ў нас усё добра ў краіне, а цяпер бачу, што не” – Свабоду палітвязьням!\n“Раней я лічыла, што ў нас усё добра ў краіне, а цяпер бачу, што не”\n15.06.2013 Апублікавана ў Навіны\nМаці абвінавачанага ў шпіянажы тлумачыць, чаму не прыехала на суд, разважае, ці можна лічыць сына палітвязнем, і расказвае, на што спадзяецца.\nЕўрарадыё: Ад пачатку суда над вашым сынам вы ў Віцебск з роднага Наваполацка не прыязджалі, але былі там у дзень, калі судовага пасяджэння не было. Чаму ездзілі?\nВольга Гайдукова: Я перадавала перадачу Андрэю і напісала заяву на імя старшыні суда, каб дазволілі сустрэчу з сынам. Заяву ўзялі і сказалі, што патэлефануюць альбо перададуць адказ праз адвакатаў. Спадзяюся і на выклік у суд, і на спатканне з сынам.\nЕўрарадыё: Што расказвае адвакат пра ход суда і тое, як трымаецца Андрэй?\nВольга Гайдукова: Андрэй хварэў, у яго была тэмпература высокая, але цяпер ён адчувае сябе нармальна, толькі кашляе. Яму чамусьці не дазваляюць з сабой на суд браць ваду — гэта неяк дзіўна. Хаця б маленькую бутэлечку! Але сказалі, што гэта — “не паложана”. А так… Трымаецца годна, адказвае на пытанні.\nЕўрарадыё: З’явіліся ў інтэрнэце допісы, што, маўляў, маці не паехала на суд таму, што “яе запалохалі”, “ёй сорамна сыну ў вочы глядзець”…\nВольга Гайдукова: А тых, хто гэта піша, у судовую залу пусцілі?\nЕўрарадыё: Не думаю, што яны і імкнуліся туды трапіць…\nВольга Гайдукова: Гэта першае. А другое — тых, хто там быў, нават у памяшканне суда не пусцілі. Мне адвакат сказаў адназначна: “Вас туды не пусцяць”. І што мне там — кулакамі махаць, з паветрам біцца?! Гэта не ў маіх правілах. Прыніжацца там перад кімсьці. Мне сказалі, што нельга, значыцца — нельга. Вось, таму я і не паехала. Выклічуць мяне туды позвай у якасці сведкі — тады я паеду. Ці калі дадуць спатканне з сынам. Для мяне самае галоўнае не палітыка ці нешта там яшчэ, а каб мой сын як мага хутчэй выйшаў на волю. Гэта, па-мойму, нармальнае жаданне кожнай маці.\nЕўрарадыё: Калі вы пачулі пра сына: “Шпіён!”, якая была ваша рэакцыя?\nВольга Гайдукова: Шок! Шокавая рэакцыя! Гэта ні ў якія межы не ўкладаецца! Гэта з галіны нейкіх фантазій.\nЕўрарадыё: А чаму тады, на ваш погляд, за яго так узяліся спецслужбы?\nВольга Гайдукова: Ён проста апынуўся ў нязручны час у нязручным месцы. Мой сын не махаў кулакамі, а проста рабіў сваю справу: ён быў у штабе Саннікава, браў удзел у выбарчай кампаніі Наталлі Валяевай, Філімонава, быў назіральнікам на выбарах. Яго папярэджвалі, а ён усё адно рабіў сваю справу — ён свае перакананні ўсё адно не мяняў. Але цяпер галоўнае не гэта, а тое, каб абарона добра спрацавала, і ён сам сябе нармальна павёў з тым, каб выйсці адтуль як мага хутчэй. Яму ж не “шыюць” дэманстрацыі ці захоп нечага там — яму канкрэтную справу “шыюць”. Не зразумела, праўда, адкуль і што, але факт ёсць факт.\nЕўрарадыё: Ці вітаеце вы тое, што да працэсу над вашым сынам вялікую ўвагу выказваюць і прадстаўнікі апазіцыі, і грамадзянская супольнасць, і праваабаронцы, і незалежныя СМІ? Часам не ўсім гэта даспадобы…\nВольга Гайдукова: Я лічу, што гэта добрая падтрымка. І дзякуй людзям за тое, што яны нас падтрымліваюць. Але ўсё ж трэба размяжоўваць – прад’яўляюць яму канкрэтны крымінал, а не тое, што ён нешта там з палітыкай мае. Зразумела, што трапіў туды ён з-за сваіх перакананняў, свайго іншадумства.\nЕўрарадыё: Вы сказалі, што вашага сына “папярэджвалі”. А ў вас з-за яго былі праблемы на працы?\nВольга Гайдукова: Было некалькі размоў, не буду называць прозвішчы — з кім, пра сына. Я сказала, што ён чалавек дарослы і разумны… Мы з мужам, безумоўна, выдатна разумелі, чым гэта можа ўсё завершыцца, але ён заўсёды нам тлумачыў, што нічога супрацьзаконнага не робіць. А так, ніякага ўціску асаблівага на нас не было.\nЕўрарадыё: А цяпер як да вас і да гэтай сітуацыі ставяцца вашы суседзі, калегі?\nВольга Гайдукова: Усе, хто ведае, усе падтрымліваюць, распытваюць, цікавяцца. Хлопцы з універсітэта, з якімі Андрэй вучыцца, званілі ўчора — цікавіліся, як ён і што. Падтрымліваюць яго і непакояцца. Суседзі, знаёмыя, калегі з працы, нават — з мінулай працы, на працы мужа — нас людзі падтрымліваюць. Нават тыя, з кім мы раней толькі здалёк віталіся, падыходзяць і цікавяцца, што з маім сынам? Яны ўсё разумеюць, яны ведаюць нашу сям’ю, Андрэя, які не п’е і не паліць, з дрэннымі кампаніямі не вадзіўся ніколі, хлопец самастойны і вельмі начытаны. Так што — толькі спачуванне ад людзей.\nЕўрарадыё: Вашага сына прапаноўвалі прызнаць палітвязнем, але не ўсе праваабаронцы гэта падтрымалі. Як вы ставіцеся і да самой прапановы, і да таго, што ў гэтым статусе Андрэю адмовілі?\nВольга Гайдукова: Гэта іх права і іх рашэнне — не падтрымаць. Калі ласка! Але туды ён патрапіў выключна з-за таго, што займаўся палітыкай — гэта першапрычына.\nЕўрарадыё: Вы верыце ў справядлівасць беларускага правасуддзя?\nВольга Гайдукова: У мяне ёсць спадзяванні на тое, што ў гэтым ланцугу, страшным і жахлівым, ёсць тыя, на каго можна спадзявацца. Ну, не ўсіх ж людзей у пагонах можна фарбаваць адной фарбай! Ёсць тыя, у каго захавалася пачуццё справядлівасці. Я на гэта спадзяюся. Бо паўсюль ёсць… самі разумееце, на любой працы… Я проста спадзяюся, як ні банальна гэта гучыць, што справядлівасць пераможа. Бо зрабіць такое з нічога! Нават калі ўжо ім так хочацца яму нешта інкрымінаваць, намеры ці нешта там яшчэ, то сваё ён за свае “намеры” ўжо адсядзеў!\nЕўрарадыё: Як лічыце, калі сына прызнаюць невінаватым і ён выйдзе на свабоду, ці працягне займацца тым, чым займаўся? І як вы да гэтага паставіцеся?\nВольга Гайдукова: Чым ён будзе займацца на волі — гэта толькі ён можа вырашыць. Пасля ўсяго таго, што здарылася, што ён там бачыў, гэта будзе яго выбар — як ён вырашыць, так яно і будзе. Што да нашай з мужам пазіцыі… Мы яго ад гэтай палітыкі цягнулі за вушы! Гэта ж маё дзіця! Я супраць таго, каб ён займаўся такой дзейнасцю. Бо ўсё адно ні да чаго добрага гэта не прывядзе. Але ведаеце… Тыя, хто проста хацеў для сябе добрага жыцця — яны даўно з’ехалі з краіны. І цяпер з’язджае моладзь. А ён спрабаваў нешта зрабіць тут! Ён бы таксама мог уладкавацца дзе заўгодна — ён хлопец разумны і сучасны. Але ён нікуды не з’ехаў, хоць яго і запалохвалі — ён хацеў жыць тут і жыць добра. Ён не хацеў нешта горш зрабіць — хацеў унесці нейкія свае прапановы, каб стала лепш. А атрымалася тое, што мы маем. І таму я супраць усялякай яго палітыкі! Я проста хачу, каб сын быў жывы і здаровы, а не так, як здарылася. На роўным месцы і да такой ступені незразумела ўсё здарылася!\nЕўрарадыё: Значыцца, перакананні сына і яго ацэнку сітуацыі ў краіне вы не падзяляеце?\nВольга Гайдукова: Раней у мяне была такая пазіцыя — у нас усё добра ў краіне! Ну, можа, не абсалютна ўсё, ёсць моманты, але… Цяпер я бачу, што не ўсё добра ў гэтай краіне! Гэта для мяне стала адкрыццём. Ведаеце, пакуль сам не сутыкнешся з такімі сітуацыямі, нічога гэтага не бачыш і не разумееш. А вось калі нармальная сям’я сярэднестатыстычная, усе працуюць і раптам — на, атрымай!.. Ведаеце, ва ўсім мусіць быць мяжа. Калі нават нешта там і неяк у сына было, але ж не да такой ступені, каб вось такія прад’явы яму незразумела з чаго рабіць!\nНагадаем, закрыты суд над Андрэем Гайдуковым пачаўся 12 чэрвеня ў Віцебску. Моладзевы апазіцыйны дзеяч з Наваполацка Андрэй Гайдукоў быў затрыманы супрацоўнікамі КДБ у Віцебску 8 лістапада 2012 года. Хлопца вінавацяць у “навязванні Рэспубліцы Беларусь палітычнага курсу, які не адпавядае яе нацыянальным інтарэсам, што шукаў фінансаванне на сваю дзейнасць у фондзе пасольства ЗША і ў закліках да кропкавых санкцыяў”. За здраду радзіме хлопцу пагражае да 15 гадоў турмы.Ён працягнецца ў панядзелак.


Л.Баршчэўскі і В.Вячорка пішуць да А.Радзькова\n11 сьнежань 2007, 19:59\nСтаршыня БНФ Лявон Баршчэўскі і ягоны намесьнік Вінцук Вячорка заявілі, што накіруюць ліст міністру адукацыі Аляксандру Радзькову. У ім будуць закранутыя два пытаньні.\nПершае тычыцца, паводле спадара Баршчэўскага, развалу адукацыі, прынамсі на ўзроўні сярэдняй:\n“Я памятаю, як да нас прыходзілі таленавітыя абітурыенты кшталту Алеся Міхалевіча ў 90-ыя гады. І цяпер прыходзяць людзі, маючы дзевяткі па гісторыі Беларусі ў пасьведчаньні, якія нават ня маюць уяўленьня ў якім стагодзьдзі была заключана Люблінская ўнія ці нават адбылося паўстаньне Касьцюшкі”.\nДругое пытаньне тычыцца выключэньня з унівэрсытэтаў, рэпрэсій супраць студэнцтва:\n“Канечне, у нас умовы ня роўныя. Мы можам, як кажуць, і на нарах апынуцца, калі спадар Радзькоў не захоча гэтай сустрэчы. У яго ёсьць магчымасьць паўплываць на гэтыя рэчы. Але гэта сур’ёзныя пытаньні, тым болей, што ён кіраўнік грамадзкага аб’яднаньня, якое больш на паперы існуе. У нас яно рэальнае грамадзкае аб’яднаньне, адно з самых вялікіх у Беларусі. Як кіраўнікі грамадзкіх аб’яднаньняў мы хацелі б сустрэцца”.\n"Як кіраўнікі грамадзкіх аб’яднаньняў мы хацелі б сустрэцца”\nВінцук Вячорка нагадаў, што спадар Радзькоў падчас абраньня на пасаду старшыні “Белай Русі” заявіў пра гатоўнасьць размаўляць на розныя тэмы з дэмакратычнымі лідэрамі:\n“Для нас абсалютна ясна, што размаўляць на агульнапалітычныя тэмы для імітацыі нейкага дыялёгу бессэнсоўна. Трэба гаварыць на вельмі канкрэтныя тэмы. Зважаючы на канкрэтную дзяржаўную пасаду спадара Радзькова, мы хацелі гэтую тэматыку адразу звузіць. І пабачым, якая будзе яго рэакцыя”.


У Беларусі махляры пачалі дзейнічаць ад імя «Белпошты» – RH.by\nУ Беларусі сталі частымі выпадкі махлярства, калі махляры тэлефануюць, прадстаўляюцца работнікамі «Белпошты» і прапануюць паўдзельнічаць у акцыі або розыгрышы, піша РУП «Белпошта».\nАшуканцы тэлефануюць на мабільны тэлефон і прапануюць паўдзельнічаць у акцыі ці розыгрышы. Абанент павінен адказаць на некалькі пытанняў і адправіць варыянты адказу на прапанаваныя нумары або перайсці па адпраўленых спасылках на несапраўдныя сайты. Так ашуканцы атрымліваюць доступ да мабільнага – і могуць скарыстацца яго дадзенымі або заблакаваць прыладу.\nУ сектары дастаўкі тавараў, замоўных праз інтэрнэт, таксама пачасціліся выпадкі кібермахлярства. Там ашуканцы выкрадаюць грошы і дадзеныя банкаўскіх карт карыстальнікаў праз несапраўдны сайт РУП «Белпошта».\nДзейнічаюць так: на папулярных бясплатных інтэрнэт-пляцоўках размяшчаюць аб’явы аб продажы розных тавараў. Пакупніку, які зацікавіцца, прапануюць купіць яго праз сэрвіс нацыянальнага аператара паштовай сувязі. Атрымаўшы асабістыя дадзеныя пакупніка, нібыта неабходныя для дастаўкі, «прадавец» дае пакупніку спасылку на фішынгавы сайт і прапануе аплаціць банкаўскай картай. Пры гэтым вонкава сайт можа цалкам капіяваць дызайн партала РУП «Белпошта» і ўтрымліваць даменнае імя, падобнае да арыгінальнага (у прыватнасці, belpost.cc, belpost.site, belpost.one, belpost-pay.fun).\nУ выніку пакупнік можа страціць не толькі выплачаную за тавар суму, але і ўсе грошы на карце.\nТаму, перш чым ўвесці дадзеныя сваёй карты ў якую-небудзь форму, праверце, што даменнае імя «Белпошты» напісана правільна – belpost.by, а сайт з’яўляецца арыгінальным.\nПапярэдні артыкулКамітэт дзяржкантролю праверыў цэны на Міншчыне\nНаступны артыкулЧым адрозніваюцца прэпараты жалеза і як правільна іх прымаць? Адказвае правізар


02:28 15 мая 2021\n16:45 04.05.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nУ канцы снежня Аляксандр Маркевіч з Сімферопаля адчуў моцнае недамаганне. Лекары дыягнаставалі ў яго каронавірус, здымкі паказалі частковае паражэнне лёгкіх. У бальніцы ветэран прабыў больш за месяц, дзякуючы намаганням лекараў пайшоў на папраўку.\nФрантавік прызнаецца: нягледзячы на перанесеную хваробу, ён не губляе цікавасці да жыцця, у гэтым яму дапамагае жонка Таісія. Разам пажылая пара шмат гуляе па садзе, спяваюць песні ваенных гадоў, а таксама часта гартаюць старыя альбомы з фотаздымкамі.\nАляксандр Маркевіч прайшоў усю вайну. У 41-м яму было 16 гадоў, таму на фронт юнака не ўзялі, ён дапамагаў маці-санітарцы ў шпіталі пад Бранскам. А ў 1943-м годзе ўжо паўналетні Аляксандр у складзе 522-га артылерыйскага палка ўдзельнічаў у абароне Ленінграда.\nЗа баявыя заслугі франтавік мае розныя ўзнагароды: медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне", а таксама ордэн Айчыннай вайны II ступені.


Літва адмаўляецца ад будаўніцтва АЭС\nНовая ўлада ў Літве больш крытычна ставіцца да плянаў будаўніцтва АЭС на сваёй тэрыторыі. У канцы мінулага тыдня новы прэзыдэнт Літвы Даля Грыбаўскайтэ дала зразумець: АЭС у некалькіх дзесятках кілямэтрах ад Беларусі, якая мусіць замяніць Ігналінскую станцыю, магчыма, ніколі ня будзе пабудаваная. Рэзкая зьмена атамных плянаў суседняй краіны хавае яшчэ адзін аргумэнт беларускага ўраду на карысьць будаўніцтва АЭС на Астравеччыне.\nПа словах спадарыні Грыбаўскайтэ, калі праект занадта дарагі, таньней будзе купляць электраэнэргію на сусьветным рынку. Пачынаючы з 1 студзеня 2010 г., калі Літва выведзе з эксплёатацыі другі блёк Ігналінскай АЭС, аб’ём гэтых закупак складзе 35% з наступным яго павелічэньнем. Ліквідаваць літоўскі энэргадэфіцыт прыйдзецца, верагодна, расейскай энэргіяй.\nПраект будаўніцтва новай АЭС магутнасьцю 3,2 тыс. Мвт ацэньваецца ў ?22 млрд. Згодна з папярэднімі дамоўленасьцямі, затраты на будаўніцтва мусілі падзяліць паміж сабой суседзі Літвы ў абмен на долю ў АЭС: Польшча, Эстонія і Латвія. Фінансавая дапамога ЭЗ для гэтага праекту склала б толькі ?175 млн. Плянавалася, што новая АЭС будзе пабудаваная да 2015 году, але перамовы аб удзеле партнэраў у праекце зайшлі ў тупік.\nУ пошуках альтэрнатывы Латвія вырашыла зрабіць стаўку на разьвіцьцё існуючага на Даўгаве каскаду гідраэлектрастанцый, а ў 2008 году вырашыла ўзьвесьці дзьве цеплавыя станцыі. Эстонія ж пачала працу над праектам будаўніцтва АЭС малой магутнасьці ў 335 Мвт на базе японска-амэрыканскага рэактару Toshiba-Westinghouse (сканчэньне прац у 2020 годзе) і выказала цікавасьць да ўдзелу ў будаўніцтве атамнага энэргаблёку на тэрыторыі Фінляндыі.\nНагадаем, што пляны будаўніцтва новай АЭС у Літве былі адным з аргумэнтаў прыхільнікаў такога будаўніцтва ў Беларусі. «Калі яны будуюць, чаму ж нам нельга?» — такі пасыл можна было пачуць і раней. Але, як высьвятляецца цяпер, Літва ня толькі адмаўляецца ад уласнай атамнай станцыі, але яшчэ і занепакоеная беларускім праектам.


500 Лібэрыйскі даляр у USD\n500 LRD у USD - Лібэрыйскі даляр у даляр ЗША канвэртар валют\nНашы Лібэрыйскі даляр да даляр ЗША канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 09.04.2021. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад Лібэрыйскі даляр. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць даляр ЗША валюту па змаўчанні. Націсніце на даляр ЗША або Лібэрыйскі даляр, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКурсы валют Абноўлена: 09.04.2021 17:27\nЛібэрыйскі даляр курс у даляр ЗША =\nВы выбралі зыходную валюту LRD і мэтавую валюту даляр ЗША з сумай 500 LRD. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nЛібэрыйскі даляр валюта ў Ліберыя. даляр ЗША валюта ў усходні Тымор, Эквадор, Сальвадор, Маршалавы выспы, Мікранезія, Palau, Злучаныя Штаты, Зімбабвэ. Сімвал LRD з'яўляецца $. Сімвал USD з'яўляецца $. Абменны курс для Лібэрыйскі даляр быў актуалізаваны April 19, 2021. Абменны курс валюты для даляр ЗША быў актуалізаваны April 19, 2021. Каэфіцыент LRD мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент USD мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс Лібэрыйскі даляр у даляр ЗША = .\nLRD у AUDLRD у CHFLRD у EURLRD у GBPLRD у HKDLRD у KRWLRD у NOKLRD у NZDLRD у RUBLRD у SGD


Тоўстае палена — Вікікрыніцы\n— Не! Я яго-такі жыцця рашу. У катаргу пайду, а галаву яму скручу!\nЗлосна прайшоўся Паўлюк па хаце і з сілаю шпурнуў на лаву рукавіцы.\nЖонка, стоячы з вілкамі каля печы, так і застыла. У чыгунчыку пабегла зацірка, а яна ўсё стаіць, слухае, чаго крычыць Паўлюк і хто яго так угнявіў.\nПаўлюк Трывай толькі што прыехаў з лесу. І трэба ж было чарцям нагнаць на гэты час аб’ездчыка на камору! Знайшоў адно паленца, таўсцейшае проці меры, і з-за таго паленца абярнуў увесь воз дроў.\n— А каб на цябе ліха абярнулася, трасца тваёй матары, гад ты печаны! Каб табе мазгі звярнуліся!\nНіяк не мог супакоіцца Паўлюк.\n— Гэта ўсё Сучынскі? — пытае жонка.\n— А няўжо ж хто. Ён!\n— От гад! Праўдзівы сабака. Вельмі верны служака. Усё роўна пойдзеш к чортавай матары, басяк! Думаеш, міласць заслужыш у князя? А як жа! Расчыняй губу!\nПаўлюк тым часам сціх. Сядзіць над міскай з гарачым квасам і думае, відаць, важную думку, бо ўжо заметна было, як хадзілі яго сківіцы: не так проста, як звычайна, а нейк трохі наўкруг, як жорны.\nІ праўда — Паўлюк думаў. Думаў, як злавіць Сучынскага і паказаць яму гэтае палена на яго ўласнай скуры.\nПрайшло ўжо з тыдзень часу, а злосць Паўлюка на аб’ездчыка Сучынскага ўсё не астывае. Ды як ёй астыць, скажыце? Пойдзе Паўлюк ранкам даваць каню сена, пападзецца пад ногі палена і лішні раз напомніць Паўлюку тое тоўстае палена, з-за якога яму Сучынскі звярнуў на каморы дровы. І дзе ён ні павернецца, то ўсюды так ці іначай натыкаецца на праклятае палена. Пойдзе да суседа, там якраз на дрывотні пілуюць палена. Зойдзе ў хату, — у хаце суседская жонка, як сумыслу, гаворыць:\n— Ото-ж якое тоўстае палена! І ў печ не ўправіш!\nВыйдзе Паўлюк на вуліцу, там які-небудзь сабакар ганяецца з паленам за сабакамі.\nПалена, палена і палена! Бадай вы пагарэлі! Як бы на свеце больш і няма нічога, апроч гэтага палена. А ляжа Паўлюк спаць, перад вачыма так і стаяць палены.\n— Ну ж, гад! Не дажджэ тваё ліха! — скрозь зубы цэдзіць Паўлюк і варочаецца на другі бок.\n— Мамка! — крычыць дзесь у кутку малы хлопчык, сын Паўлюка: — я скочваюся; ці няма чаго палажыць збоку?\n— Злезь, сынок, пашукай каля печы палена і падлажы пад сеннічок, адзываецца з-пад лахманоў маці.\nПаўлюк сярдзіта варушыцца на пасцелі і стогне, як звязаны стары маркач, якога стрыгуць. А хлопчык ужо шворыцца каля печы.\n— Чорт іх ведае, якія тут палены! — бунтуецца хлопец: — усё нейкія так плашкі. Каб дзе знайсці крыху таўшчэйшае.\n— Пайшоў спаць! Сну на цябе няма! — не вытрымлівае Паўлюк і падымае галаву, а сын, узяўшы палена, шыбуе ў запек і грукае паленам на ўсю хату.\nПаўлюк успамінае Сучынскага і ад злосці скрыгіча зубамі.\n— Што ты, Паўлюк, скрыгічаш? — пытае, лежачы збоку, жонка.\n— Нешта, падла, зуб заныў, — лжэ Паўлюк, каб адчапіцца, і варочаецца ад жонкі ў другі бок.\n— А ты вазьмі сцюдзёнай вады, там каля парога стаіць на палене, — радзіць Паўлюку жонка.\n— Спі лепей! — сцяўшы зубы, гаворыць Паўлюк.\nПатрошкі ў хаце ўсё заціхае, і салодкі сон усім змыкае вочы. Адны толькі насы зайгралі цяпер на ўсе галасы. Адзін нос тоненька высвістваў:\n— Э-ге! Э-ге!\nДругі жаласна ныў, як малады каршун у гняздзе:\n— Фю! Фю!\nНос самога Паўлюка граў тоўста, з лёкатам і перабоямі, як бусел над маладымі буслянятамі. Так і відаць было, што гэтак можа іграць толькі гаспадарскі нос.\nПаўлюк спаў, але і сплючы не мог ён пазбавіцца ад праклятага палена. Прысніўся яму сон. Здаецца, едзе ён з лесу, вязе дровы. Спатыкаецца Сучынскі, і Паўлюк, многа не гаворачы, падыходзіць да аб’ездчыка і — трах яго па мордзе! Завязалася бойка. Пакаціліся яны абодва на зямлю, аб’ездчык, кідаючыся, наваліўся Паўлюку на ногі. Паўлюк хоча іх выслабаніць і не можа: замест Сучынскага зрабіўся тоўсты кругляк. Паўлюк мардуецца, вырабляецца; спацеў увесь, робіць апошняе натужэнне, моцна варушыць нагамі.\nТут — грук яму жонка ў плечы!\n— Га? Што! — усхапіўся Паўлюк.\n— Чаго ты трапечашся? бязмала галёнкі мне не перабіў!\n— Добрая галёнка — чуць ног не павыкручваў.\nБыло яшчэ рана, — чэрці на кулачкі не выходзілі, — як прачнуўся Паўлюк і аслабаніўся ад «тоўстага кругляка». Сон яго ўжо разагнаўся, і як Паўлюк ні плюшчыў вочы, заснуць ужо не мог.\n— Што ж? Трэба ўставаць, — рашыў Паўлюк і падняўся. Абуўшыся і апрануўшыся, пайшоў ён у гумно. Праз поўгадзіны з току пачуўся мерны стук адзінокага цэпа. На таку ляжаў пасад жыта ў восем снапоў, паложаных па пары, каласы з каласамі. Паўлюк пачародна абіваў цэпам то адзін, то другі снапок і паволі, ды заложна, наступаў на снапы, зрэдку чуць падаючыся назад, каб спрытней было выбіць зерняткі, але, уагуле, ён усё ішоў уперад, аж покі не даходзіў да апошняга снапка. Тады ўжо ён, злёгку стукаючы цэпам, адыходзіў назад, прыбіваў каласкі. Абабіўшы адзін бок снапкоў, ставіў цэп, варочаў іх на другі бок ды зноў такім жа парадкам калаціў іх. Акалаціўшы, развязваў, знімаў перавяслы, рассцілаў снапкі ў пласты, зноў біў, зноў варочаў, вытрасаў кулі, мяў салому і так да канца, покі не канчаў усяго пасаду.\nМалоціць Паўлюк, а думкі так і варушацца ў галаве. Думалася пра сон, ніяк ён не выходзіў з галавы, — пра аб’ездчыка Сучынскага, аб тым, як ідзе яго злавіць і хоць бы ўсмак папабіць гада. Забудзецца Паўлюк, думаючы аб Сучынскім, і так пачынае жарыць цэпам, што сноп падскаквае ўгару. Паўлюк у гэты момант думае аб тым, як ён біў-бы Сучынскага. Звязвае куль, і здаецца, што ён паваліў аб’ездчыка і душыць яго. Паўлюк забываецца да таго, што перавясла трашчыць у руках і рвецца. Потым Паўлюка зачынае займаць думка, як залучыць аб’ездчыка ў свае лапы.\nПапільнаваць яго ў лесе? Дык чорт жа яго ведае, калі ён будзе ехаць або ісці, ды ў лесе яшчэ хто наткнецца, а пры людзях такія справы не робяцца.\nПадгаварыць хіба навабранцаў, каб аб’юшылі яго, як будуць ісці на прызыў. Але для гэтага трэба не менш гарца гарэлкі ды і трудна зрабіць так, каб людзі не зналі яго намовы. Не! Калі рабіць, дык трэба зрабіць гладка, так, каб і камар носа не падтачыў.\nА як зрабіць?\nІ зноў завярцеліся Паўлюковы мазгі, пайшлі выдумляць хітрыя сеці, у якіх павінен быў заблытацца Сучынскі.\nА каб проста падпаліць гада? Што ж? Падпаліць не штука, але ці хопіць розуму і хітрасці схаваць канцы ў ваду. Ды што ў яго ёсць? Згарыць будынак, дык будынак скарбовы, на руку будзе скарбу — страхоўку возьмуць і яшчэ падзякуюць, а самога зловяць — і бывай крама з таварамі! Паўлюку аж страшна стала, калі ўспомніў, як білі і засудзілі за падпал Трахіма Скарача. Не! Гэта не гадзіцца. І яшчэ многа спосабаў перадумаў Паўлюк, ды ніводзін не здавольваў яго.\nНічога не прыдумаў Паўлюк за ўсю раніцу. І злосць яго брала, што нічым не дапячэш Сучынскага. Але яму тут памог сусед Сцёпка Навой; памог знячэўку, і ў мыслях не маючы таго.\nГэта было ў панядзелак. Прыходзіць да Паўлюка Сцёпка пазычыць поўасьміны. Затрымаўся трохі, разгаварыліся. А Сцёпка якраз быў у нядзельку на рынку, хадзіў з жонкай купляць лён.\nОт і расказвае Сцёпка, як у хаце крамніка Хацкеля сяляне набілі паліцэйскага стражніка. Пятрусь Камар з Ябланоўкі і Мікіта Трацяк з Малой Слабодкі зайшлі да Хацкеля выпіць па чарцы… Ну, ці мала які можа быць у людзей інтарэс. Сядзяць сабе яны, выпіваюць. Уваходзіць стражнік, садзіцца каля стала, за якім сядзелі Пятрусь з Мікітам, — прыляпіўся, як той клешч да сабачага вуха. Не гнаць жа чалавека вон ад стала. Наліваюць і яму чарку, бо ўсякая, лічы, вантроба прагне гарэлкі. І ў стражніка была гэткая вантроба, і ён таксама быў не промах наконт гарэлкі, асабліва, калі гарэлка нічога не каштуе.\nВыпілі адну поўпляшку, выпілі другую, развязаліся языкі, з’явілася і рызыка.\n— Ну, што ж? — гаворыць Мікіта стражніку: — ты з намі піў, стаў цяпер і ты.\n— А ты знаеш, з кім ты гаворыш? — пытае стражнік.\n— Даволі зірнуць на тваю мардасіну, каб ведаць, якая ты штука, — адказвае Мікіта, падпёршы рукою левы бок.\nСлова за слова, завязалася сварка, а потым і бойка. Стражнік хацеў хапіць шаблю, але Пятрусь, як абцугамі, сціснуў яго за плечы.\n— Нічога не паможа табе гэта трапло, — гаворыць Пятрусь, ды разам з Мікітам павалілі яго на зямлю і давай мясіць. Збілі на горкі яблык. А Мікіта яшчэ адрэзаў рамень ад шаблі, сказаўшы:\n— Добра будзе вушкі паўстаўляць у лапці.\nПаўлюк слухаў, не прапусціўшы ніводнага слова.\n— І суда не будзе?! — спытаўся ён.\n— Які суд? Чалавек ты! Пабіліся п’яныя, от і ўсё, — гаворыць сусед.\nВыслухаўшы расказ суседа, Паўлюк павесялеў: яму прышла ў галаву мысль, якую ён так доўга шукаў і не мог знайсці.\nСпосаб быў знойдзены.\nЦяпер застаецца залучыць на кірмашы аб’ездчыка, завясці яго куды-небудзь да Хацкеля ці Каца, напаіць, і тады можна будзе парахавацца.\nУ першую нядзельку адлажыў Паўлюк поўрубель грошай на гарэлку, якую ён вып’е з Сучынскім, запрог коніка і ўжо сабраўся ехаць. Неспакойна трохі было на сэрцы ў Паўлюка, дый злосць яго стала праходзіць, і ён гатоў ужо быў плюнуць і на той воз дроў, што на каморы абярнуў яму аб’ездчык, і на самога аб’ездчыка. Але, як ён выязджаў з двара, жонка, выткнуўшыся з сяней, гаворыць да яго:\n— Зайдзі, Паўлюк, у лясніцтва і вазьмі асігнату, бо скора не будзе чым выпаліць у печы: скінулі ж табе на каморы дровы.\nЯк шылам парнулі Паўлюка гэтыя дровы.\n— Але! Гэта ж і я забыўся, што дроў няма ні палена, — сказаў Паўлюк і ўзяўся за кішэню: абмацаў поўрубель, завязаны ў анучыну, той поўрубель, які прызначаны быў споўніць такую важную задачу. У другім вузельчыку ляжалі два злоты на крупы, саракоўка на тараны і селядцы; залатоўка на соль і газу; дзве дзесяткі і чатыры грошы на вобмешку япручку і яшчэ некалькі медзякоў на тытун і запалкі.\nА за што ўзяць асігнату на дровы? Хіба за гэты поўрубель? Паўлюк на момант задумаўся, а потым сцебануў пугаю каня і паехаў, сярдзіты і нездаволены. Зноў не было спакою на душы ў Паўлюка, зноў перад вачыма стала тоўстае палена, воз дроў, аб’ездчык, камора.\n— Хіба ты скрозь зямлю правалішся! Будзеш ты ў мяне помніць гэтае палена: бокам яно табе вылезе, — гаварыў сам сабе Паўлюк, згортваючы руку ў кулак.\nНевясёлыя думкі насіліся ў Паўлюковай галаве. І навокал было так нярадасна і непрыветна, як у Паўлюка на сэрцы. Дзьмуў халодны вецер, змятаў з узгоркаў снег і агаляў пясчаныя іх скаты. Дзе-нідзе ў полі на межах стаялі адзінокія ігрушы і сіратліва махалі сваімі голымі галінамі, пацёпваючыся, як пажылыя кабеты, на холадзе. Там і сям параскідаліся па полі каменні, як свінні, і маўкліва ляжалі і мерзлі на марозе.\n— Ім усё роўна, цяпло ці холад. Скаці іх на загон, — будуць ляжаць на загоне, нікому не пажаляцца на сваю долю, -думаў Паўлюк, пазіраючы на гэтыя каменні.\nМаладыя хвойкі рэзка выдзяляліся сваімі зялёнымі вярхамі на снежным полі і гультаежліва падымалі і апускалі свае непаваротлівыя лапы, усё роўна як за каўняром іх нешта кусала. Дарога, ідучы ў лес, станавілася гладкай і роўнай. Конік весела пырхаў і рэзва перабіраў сваімі тоўстымі нагамі. Аднатонны шум лесу закалыхваў памаленьку Паўлюковы думкі і супакойваў яго душу. Паўлюк дастаў кісет, падарунак жонкі, як яна яшчэ была дзяўчынай, люльку, выкрасаў агню і закурыў. Сіняваты дымок уздымаўся клубочкамі па свежым паветры і борзда прападаў, а разам з ім прападалі і трывожныя думкі. Цяпер Паўлюк быў спакойны, як чалавек, які цвёрда, раз назаўсёды, пастанавіў сабе вядомую мэту.\n— А правучыць гада не шкодзіць! — закончыў Паўлюк раздуму аб Сучынскім і грозна пагнаў коніка.\nЯшчэ за поўвярсты ад мястэчка Паўлюка сустрэла гандлярка з трыма пеўнямі пад пахай і запытала:\n— Чалавек! можа маеш што на продаж? Паўлюк толькі зірнуў, але нічога не сказаў. З усіх бакоў у мястэчка паўзлі, як мурашкі, фурманкі і везлі розныя тавары. Усё места было ўжо застаўлена вазамі. Між гэтых вазоў прабіраўся Паўлюк да свайго зямляцтва. Там было ўжо многа мужчын і жанок з іх сяла. Залажыўшы ў кішэні рукі, з люлькаю ў зубах, стаяў каля сваіх саней Антось Дубок, голасна гаварыў, рагатаў раскацістым смехам і ўсякаму, хто з ім не згаджаўся, смела кідаў:\n— А ну, давай заложымся!\nАле ахвотнікаў ісці з ім у заклад не было, а некаторыя проста раілі Антосю Дубку залажыць за губу рэч не надта самавітую.\n— Во! — весела крычаў Антось: — збаяўся! — і, выставіўшы жывот-ночвы, закідаў угару галаву і зноў рагатаў.\nПаўлюк спыніўся, выпраг каня, павесіў яму торбу з сечкай і азірнуўся. Народу было поўнае места, але сапраўдны торг яшчэ не пачынаўся. Увесь рынак можна было падзяліць на некалькі малых рынкаў. Кожная вёска займала асобнае месца, куды і прывозіла свае тавары. У адным месцы стаялі вазы з цэбрамі, ражкамі, поўасьмінамі; у другім — з дрывамі, дошкамі; у трэцім — з ільном, у чацвёртым — са збожжам. Сярод рынку стаялі гаршкі, міскі, збаны, лыжкі; тут жа дзе-небудзь раскладаў свой тавар багамаз, які таргаваў абразкамі і кнігамі.\nЛюдскі гоман, піск свіней, парасят і ўсякай жывёлы зліваўся ў адзін нястройны гул. Там і сям віднеліся сінія шапкі і чырвоныя шнуры.\nТорг памалу пачынаў ажываць. Між вазоў шворыліся розныя купцы і перакупшчыкі. То там, то сям стаялі кучкі гандляроў і сялян. Адзін сівабароды гандляр так заядла таргаваўся, так выкрыкваў і біў сябе кулаком у грудзі, як бы яму зрабілі кроўную крыўду. Каля крам хадзіла некалькі жанок, шукаючы сваіх мужыкоў. То адна, то другая пыталася сваіх знаёмых:\n— Ці не бачылі майго Грыгора?\nА Грыгор у гэты час сядзеў ужо каля бутэлькі і варочаў п’янымі вачыма.\nУ адным месцы прарэзлівае п’янае горла крычала:\n— Ты — мой наймілейшы прыяцель!\nДругое, хрыпатае, лаялася апошнімі словамі, лезучы да першага цалавацца:\n— Братка ты мой, халера ты!\nАле не гэта займала Паўлюка. Ён стаяў адзін і пільна прыглядаўся, ці не згледзіць дзе шапку з зялёным верхам. Ужо трох леснікоў ён чуць быў не прыняў за аб’ездчыка, і кожны раз ёкала яго сэрца.\n— Што ж гэта не відаць яго, смурода? — пытаў сам сябе Паўлюк. — А! унь ён.\nПаўлюк аж задрыжаў: у трох кроках ад яго стаяў Сучынскі.\nАзіраючыся навакола, Паўлюк смела пайшоў да аб’ездчыка. Ён даўно ўжо выдумаў хітры план, як залучыць свайго ворага ў патайную каморку шынка Шварца, дзе быў прыпынак усіх заядлых выпівак.\n— Я хачу з панам пагаварыць, — сказаў Паўлюк, падышоўшы да аб’ездчыка, пры гэтым ён пастараўся зрабіць самую добрую і прыветную міну.\n— Аб чым? — пытае аб’ездчык.\n— А вось… — Паўлюк трохі замяўся і боязна азірнуўся на ўсе бакі.\n— Мо б мы з панам зайшлі куды-небудзь?\n— Куды ж мы зойдзем?\n— Ды зойдзем хоць да Шварца.\nАб’ездчыкаў нос зразу знюхаў гарэлку. Мужчыны пайшлі, Паўлюк уперадзе, а за ім Сучынскі.\nУсе каморкі ў Шварца былі набіты народам; на падлозе валяліся коркі ад піўных бутэлек; пахла гарэлкаю і селядцамі.\nПаўлюк выбраў цёмную каморку і пакінуў аб’ездчыка, а сам адлучыўся заказаць выпіўку.\nПокі Шварц шворыўся з выпіўкаю і закускаю, мужчыны гаварылі аб розных справах: аб тым, як цяпер усё стала дорага, якія пайшлі парадкі, успаміналі даўнейшыя часы і г. д.\nТым часам Шварц прынёс кварту, дзве чаркі і два селядцы на талерцы. Паўлюк наліў чаркі.\n— Будзьма здаровы! — сказаў Паўлюк, узяўшы чарку і матнуўшы да аб’ездчыка галавою. П’ючы, Паўлюк зірнуў на аб’ездчыка і сашчаміў пад сталом кулак.\nАб’ездчык толькі што паспеў ткнуць у селядца відэльцам, як Паўлюк наліў яшчэ па чарцы.\n— Хто закусвае пасля адной чаркі? Будзьма здаровы!\nВыпілі яшчэ па чарцы.\nГарэлка сагрэла Паўлюка, і прыемная цеплата пайшла па ўсім яго целе. А як бутэлька спаражнілася да палавіны, Паўлюку надта весела стала на душы. І людзі ў яго вачах зрабіліся другімі, і яго ўласнае жыцце стала лёгкім і прыемным.\n— А ўсё ж я табе паб’ю рыла! Дальбог паб’ю, — гаварыў сам сабе Паўлюк і шчыкаў сам сябе за сцягняк.\n— Здаецца, ужо час біць яго, — разважаў далей Паўлюк. — Не! яшчэ вып’ю! І зноў ён наліваў гарэлку.\n«Ты ведаеш, прахвост, дзе ты ў мяне сядзіш? Во тут!»-хацеў Паўлюк паказаць на сваё горла.\nАб’ездчыку таксама было весела, і яны сабе сядзелі, цюкалі па чарцы, як найлепшыя сябры.\n— Шварц! Шварц! — загукаў Паўлюк: — дай яшчэ поўкварты. — Паўлюку здавалася, што ён яшчэ не надта сярдзіты.\n«А ўсё-такі паб’ю табе морду», — думаў Паўлюк, зрэдку паглядаючы на Сучынскага.\nЯшчэ не быў выпіты поўбутэлек, а Паўлюк ужо абдымаў аб’ездчыка і гаварыў:\n— Хоць ты і сабака, лайдак і свіння, і хоць я паб’ю-такі тваё рыла, але я люблю цябе!\nПаўзучы ад Шварца чуць не на чатырох, Паўлюк мармытаў:\n— Я!.. Я скручу яму-такі галаву!..\n↑ Аб’юшылі — зьбілі да крыві.\n↑ Гарнец — старая мера вадкасці і сыпучых цел, роўная 3,28 літра.\n↑ Поўасьміны — старая мера сыпучых цел, 24 кг.\n↑ Асігната — талон на вываз дроў.\n↑ Злоты — 15 капеек; саракоўка — 20 капеек; залатоўка — 15 капеек; дзве дзесяткі — дзесяць грошай, 5 капеек; чатыры грошы — 2 капейкі.\n↑ Пацёпваючыся — уздрыгваючы.\n↑ Маюцца на ўвазе паліцэйскія.\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Тоўстае_палена&oldid=31744"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:40, 29 студзеня 2019.


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Чаротавы дах\nАпублікавана 22.03.2017 14:00\nВось ужо на працягу мноства стагоддзяў чалавек прымяняе чаротавую дах для абароны ўласнага дома. Эластычнасць, згодлівасць і натуральнасць чароту робяць яго адным з больш непаўторных натуральных матэрыялаў, якія валодаюць прыроднай закрепощенностью, дозволяющей праводзіць эксперымент з разнастайнасцю формаў і стыляў.\nНатуральная чаротавы дах захавае цяпло ў жыллё прахалоднай ў зімовы перыяд і захавае свежасць ў спякотны летні дзень, абароніць ад дажджу, граду, снегу, ахавае ад раптоўных тэмпературных перападаў.\nЧарот валодае бясспрэчнай будаўнічай каштоўнасцю і ў яго высокі ўзровень тэхнічных здольнасцяў. У выпадку, калі дадаць да пералічанага вышэй яшчэ і інавацыйныя спосабы кладкі даху, то вядомасць дахаў з саломы і чароту, ўзрослая ў апошні час, робіцца абсалютна лагічнай.\nВарта адзначыць, уласна не любы від чароту падыходзіць для работ з дахам. У будаўніцтве ўжываюць вадзяной чарот, ключавымі плюсамі якога лічацца трываласць, устойлівасць да вільгаці і доўгі эксплуатацыйны тэрмін.\nДа таго як дах будынка пакрые дах з чароту, матэрыял праходзіць доўгі шлях адбору і падрыхтоўчай апрацоўкі. Спачатку адбываецца сартаванне сцеблаў чароту па ўстаноўленых аспектах – чарот абавязаны падыходзіць пад пэўныя аб'ёмы, прыкметы стабільнасці, эластычнасці і пустотных.\nДалей адабраны матэрыял праходзіць адмысловую апрацоўку хімічнае. рэчывамі, якія ўзмацняюць ахоўныя характарыстыкі чароту і абараняюць яго ад дзеяння цвілі, розных пагодных з'яў і паразітаў. Акрамя ўсяго гэтага, для павелічэння вогнетрывалых якасцяў наносіцца насычэнне, спецыялізаванае прагрэсіўнае сродак.\nУ следстве вытворца атрымлівае дахавы чаротавы дыван, таўшчыня якога прыкладна 30 см дазваляе ствараць мантаж даху ў адсутнасці выкарыстання доп сродкаў для ўцяплення даху. Аказваецца чаротавы дах ставіцца да «якія дыхаюць» мат-лам, якія не патрабуюць ўстаноўкі водоизоляционных, цеплаізаляцыйных. пароизоляционных і вентыляцыйных сістэм.\nЦі можна апаліць прыватны дом без газу\nВыкарыстанне бетону для ўмацавання агародж\nЯкі стол для кухні выбраць


Пра карупцыю, пажары і музычны фантан|Слоним | Слонимский вестник\nПра карупцыю, пажары і музычны фантан\nІнфармацыйная група на чале са старшынёй райвыканкама Алегам Таргонскім сустрэлася з педкалектывам СШ № 8. Галоўная тэма для інфармавання — аб стане і прымаемых мерах па супрацьдзеянню карупцыі ў Гродзенскай вобласці і Слонімскім раёне (матэрыял па тэме публікаваўся ў папярэднім нумары “СВ”). Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Ала Сопікава дапоўніла выступленне начальніка райаддзела міліцыі Валерыя Раманчука і расказала аб зменах у заканадаўстве па барацьбе з карупцыяй.\nАбмяркоўваліся на сустрэчы сацыяльныя праблемы і стан з пажарнай сітуацыяй у раёне. Як і па ўсёй рэспубліцы, у нас не абыходзіцца, на жаль, без вогненнай стыхіі, у якой сёлета загінулі 6 чалавек. І ў большасці выпадкаў прычынай трагедый сталі віно і цыгарэта. Безумоўна, заўсёды асаблівую цікавасць аўдыторыі выклікае выступленне старшыні райвыканкама Алега Таргонскага і яго адказы на пытанні з залы. Алег Мечыслававіч расказаў пра падрыхтоўку да абласных “Дажынак”, якія, як вядома, пройдуць 14 лістапада, пра тое, што фантаны на галоўнай плошчы вясной будуць “музычнымі”. У дзень “Дажынак” урачыстасць плануецца пачаць з 10 гадзін раніцы, доўжыцца яна будзе да 22 гадзін з каляровым светлавым шоу. Галоўная сцэна будзе ўстаноўлена каля будынка цэнтра занятасці, запрашаюцца на свята вядомыя беларускія артысты.\nУшанаванне герояў жніва пройдзе ў Цэнтры культуры і адпачынку (РДК). Кіраўнік раёна коратка расказаў пра развіццё эканомікі, адзначыў, што вядуцца пошукі інвестара (ідуць перамовы і з замежнымі партнёрамі) па будаўніцтву ў нашым раёне буйнога свінаводчага комплекса. На некаторыя пытанні з залы кіраўнік групы даў адказы адразу, на некаторыя пасля дэталёвага разгляду паабяцаў адказаць пісьмова.


Правапіс звонкіх і глухіх, свісцячых і шыпячых зычных — Студопедия\nПравапіс cпалучэнняў зычных\nЗычныя гукі [ж], [ш], [ч], [з], [с], [дз], [ц], [л], [н] у становішчы паміж галоснымі падаўжаюцца. Падоўжанае вымаўленне іх на пісьме абазначаецца падвоеным напісаннем адпаведных літар: палоззе, калоссе, купалле, паданне, ноччу. Падоўжаны гук [дз] перадаецца на пісьме спалучэннем літар ддз: стагоддзе, асяроддзе.\nПадоўжаных зычных няма ў словах іншамоўнага паходжання: асістэнт, тона, група, тэлеграма, балада, імунітэт, тэрыторыя.\nАле: ванна, Жанна, Мекка, мадонна, донна, дурра (расліна), панна, мецца-сапрана.\nНе падаўжаецца ў вымаўленні і не перадаецца на пісьме гук [л] у некаторых уласных імёнах: Ілья, Ільіч, Ульяна, Ульянаў.\nПадаўжэнне зычных – з’ява фанетычная, яе трэба адрозніваць ад марфалагічнага падваення – напісання дзвюх аднолькавых літар на стыку марфалагічных частак слова: рас-сыпаць, камен-ны.\nУ асобных словах адбылося спрашчэнне груп зычных: гістарычныя спалучэнні здн, згн, стн, скн, стл, рдн вымаўляюцца як зн, сн, сл, рн,што і адлюстроўваецца на пісьме:\nстн – сн:бязлітасны (параўн.: літасць), пачэсны (параўн.: чэсць), ненавісны (параўн.: нянавісць), існаваць (параўн.: істота), скарасны (параўн.: скорасць), колькасны (параўн.: колькасць), абласны (параўн.: вобласць), капусны (параўн.: капуста), посны (параўн.: пост), гуснуць (параўн.: густы, гусцець), абвесны (параўн.: абвестка, абвясціць), месны (параўн.: змястоўны, месца); тое ж у запазычаннях: кантрасны (параўн.: кантраст), кампосны (параўн.: кампост), фарпосны (параўн.: фарпост);\nстл – сл:жаласлівы (параўн.: жаласць), шчаслівы (параўн.: шчасце), карыслівы (параўн.: карысць), няўрымслівы (параўн.: урымсціцца), помслівы (параўн.: помста), паслаць (параўн.: пасцялю, пасцель);\nСпалучэнні зычных ск, ст, c’ц’ на канцы кораня слова могуць чаргавацца з шч, што і перадаецца на пісьме: воск – вашчыць, густы – гушчар, хрысціць – хрышчоны.Калі каранёвае с стаіць побач з суфіксальным к, якое можа чаргавацца з ч, то спалучэнне гукаў [с] і [ч] (у вымаўленні – [шч]) перадаецца як сч. Напісанне сч захоўваецца і ва ўсіх вытворных словах: пясчынка, пясчанік, супясчаны, супясчанік, брусчатка.\nСпалучэнне зычных дт на канцы слоў іншамоўнага паходжання перадаецца праз т: Гумбальт, Кранштат, Брант, Рэмбрант, Шміт, Клот, фарштат.\nЗвонкія зычныя на канцы слова і ў сярэдзіне слова перад глухімі пры вымаўленні аглушаюцца, а глухія перад звонкімі – азванчаюцца. Аднак такое аглушэнне і азванчэнне на пісьме не перадаюцца: хлеб, след, касьба, малацьба.\nНязменна перадаюцца на пісьме і шыпячыя перад свісцячымі, свісцячыя перад шыпячымі: спяшаешся, пясчаны, перапісчык.\nВыключэнні: пяшчота, шчасце, рошчына, ушчэнт, ушчуваць, нішчымны, ушчыльніць, нашчадак, шчупак, рашчыніць (хлеб), шчуплы, дашчэнту, шчымлівы (боль), прашчур, шчаціна, шчолач, шчодры, шчотка, шчупальцы. Напісанне ў гэтых словах адпавядае вымаўленню.\nДля праверкі напісання звонкіх і глухіх зычных, а таксама свісцячых і шыпячых трэба змяніць слова так, каб невыразны зычны гук стаў перад галосным: год – гады, перапісчык – перапісаць.


У Чарнігаве ствараюць беларускамоўную радыёперадачу, якую будзе весьці пісьменьнік Уладзіслаў Ахроменка\n17 лістапад 2016, 08:28\nУ эфіры загучаць BRUTTO і «Крамбамбуля».\nІніцыятыва стварэньня адмысловага беларускага праекту належыць украінцу Алегу Галаваценку, які ўзначальвае чарнігаўскую тэлерадыёкампанію SVOBODA.FM. Стварэньне ўкраінска-беларускай інфармацыйнай прасторы яшчэ больш згуртуе суседнія народы, разьлічвае аўтар ідэі.\nПакуль рыхтуецца першы выпуск праграмы, Галаваценка расказаў Свабодзе пра падрабязнасьці нефармальнага і нават гістарычнага для Ўкраіны праекту.\nПершы беларускамоўны радыёпраект, распрацаваны ва Ўкраіне\nВа ўкраінскім радыёэфіры час ад часу можна пачуць беларускамоўныя выступы запрошаных у студыю гасьцей. Але стварэньне паўнавартаснай беларускай перадачы на радыё адбываецца ў гісторыі Ўкраіны ўпершыню.\nЗаймаецца праектам дырэктар і адначасова журналіст чарнігаўскай тэлерадыёкампаніі SVOBODA.FM. Алег Галаваценка зарэгістраваў яе ў 2015 годзе. Да гэтага часу і ад 2001 году ён быў наватарам у частцы стварэньня першага ў Чарнігаве інтэрнэт-выданьня «Высокі вал».\nСёлета ўвосень радыёхваля пачала вяшчаць. Неўзабаве зьявілася ідэя зь беларускамоўнай перадачай. Назвы яна пакуль ня мае, фармат і зьмест абмяркоўваюцца штодзённа, як і пэрсоны тых, хто будзе запрошаны ў якасьці гасьцей. Перадача разьлічаная на адну гадзіну, выходзіць яна будзе штотыднёва.\n«Трансьляваць праграму плянуем ужо ў канцы лістапада або ў самым пачатку сьнежня. Кантэнт эканамічны, палітычны, культурны. Беларусы, якія сюды прыедуць і пачуюць яе, пэўна, зьдзівяцца. Думаю, што гэта стане для іх стымулам вучыць родную мову».\nНа пачатку лета Галаваценка запусьціў яшчэ адзін радыёпраект — Air Base (у перакладзе «авіябаза»). Гэта адбылося пасьля шэрагу размоў з байцамі АТА на паўднёвым усходзе Ўкраіны, якія прасілі стварыць «драйвовую» і брутальную радыёхвалю.\nБеларус Уладзіслаў Ахроменка — вядоўца\nБеларускі празаік і драматург, стваральнік вядомых у Беларусі і за яе межамі раманаў «Тэорыя змовы», «Музы і сьвіньні», а таксама папулярнай п’есы «Дзьве душы» паводле Гарэцкага (разам з Максімам Клімковічам), жыве ў Чарнігаве ўжо амаль 20 гадоў. Тут жа працягвае пісаць творы і займаецца дасьледчай дзейнасьцю ў рассакрэчаных украінскай СБУ архівах, пра вынікі якой распавядае на беларускім «Радыё Рацыя».\nАпроч Ахроменкі, які будзе вядоўцам, у штаце рэдакцыі больш няма беларускамоўных журналістаў.\n«Ахроменку я ведаю даўно. Выпадкова мы зь ім сустрэліся, пагутарылі. Ідэя нарадзілася натуральным шляхам, неяк адразу. Чалавек ён зьмястоўны, цікавы, грунтоўны. Я прапанаваў весьці праект. Ён з задавальненнем пагадзіўся», — сказаў Свабодзе Алег Галаваценка.\nПатэнцыйных слухачоў — 12 тысяч мясцовых беларусаў\nУ Чарнігаўскай вобласьці жыве больш за мільён чалавек, у самім горадзе каля 296 тысяч. Зь іх прыблізна 12 тысяч — беларусы. Значная частка пражывае ў памежным Беларусі Рэпкінскім раёне. І гэта ня ўлічваючы натоўпаў гомельцаў, якія едуць у Чарнігаў на закупы. Трэба прыгадаць і мясцовае таварыства «Сябры», якое аб’ядноўвае тутэйшых беларусаў.\n«Па-першае, Чарнігаў, Сівершчына — самая беларуская мясцовасьць ва Ўкраіне. 90% усіх тутэйшых замежнікаў прыяжджаюць зь Беларусі, з Гомелю. Па-другое, было б варта інфармаваць іх пра жыцьцё ўкраінска-беларускага сумежжа, у тым ліку даваць і эканамічныя зьвесткі — пра мясцовыя паслугі, тавары, зьніжкі. Пакуль адсутнічае такі інфармацыйны блёк. Замест яго чорная дзірка, а таксама міфы, беларусам яны скормліваюцца пра ўкраінцаў, украінцам — наадварот», — кажа Ахроменка.\n«Я думаю, што такая перадача будзе вельмі актуальнай. Хочам, каб беларусы ўключаліся ў культурны кантэкст мясцовага жыцьця. Беларусы і ўкраінцы не чужыя. Нядобра, калі паміж намі будзе існаваць інфармацыйны бар’ер або нейкія расейскія інфармацыйныя плыні будуць уплываць на нашы стасункі. Патрэбна кантактаваць наўпрост і будаваць паміж намі інфармацыйны масток».\nУ студыі. Гукарэжысэр Дзяніс Пяняеў\nПаводле яго, перадача ня стане менш актуальнай або незразумелай для ўкраінскай аўдыторыі. Моўная і культурная блізкасьць двух народаў, якасны, карысны і ўзаемакранальны кантэнт ня можа не паўплываць на адносіны станоўчым чынам.\nПачуць праграму можна будзе ўжо адразу пасьля перасячэньня беларускай мяжы, на ўкраінскім баку. Гэта датычыцца тых, хто едзе сваім аўтамабілем або на агульным аўтобусе і мае радыёпрыёмнік.\nБеларуская музыка ўжо гучыць у эфіры\nАмаль што ад пачатку эфірнага трансьляваньня SVOBODA.FM яго кіраўнік шукаў музычныя запісы беларускіх выканаўцаў. Дапамаглі з «Радыё Рацыі». Цяпер у эфіры можна пачуць BRUTTO і «Крамбамбулю».\n«Думаю, што мы будзем партнэрамі з „Радыё Рацыя“. Было б цудоўна, каб яны далі нам музычныя базы для эфіру».\nУ захапленьні ад беларускай музыкі гукарэжысэр і музычны рэдактар радыёхвалі Дзяніс Пяняеў:\n«Беларуская музыка моцная, драйвовая, яна дужа блізкая настроем да ўкраінскай. Спрабавалі міксаваць музычныя запісы зь іншых краін, але адназначна ня той вынік, не гучыць».\nІна Кардаш для Радыё Свабода.


На Хмельнитчине ратавальнікі выратавалі ад знішчэння агнём жылы дом\n20 сакавіка ў 15:51 на пункт н ’ сувязі 6-й Дзяржаўнай пажарна-выратавальнай часці паступіла паведамленне аб пажары ў жылым доме на вул. Круглы ў Кам ’ янци-Падольскім. У Службу выратавання « 101 » патэлефанавалі ўладальнікі і паведамілі, што гарыцьзнешняя сцяна іх дамы. Неадкладна да месца выкліку прыбылі ратавальнікі Дзяржаўнай службы па надзвычайных сітуацыях Кам ’ Камянец-Падольскага раёна, якія пажар плошчай 2 кв. м лакалізавалі ў 16:02, ліквідавалі ў 16:04. Дзякуючы аператыўным дзеянням пажарныя прадухілілі распаўсюджванне агню на ўвесь жылы дом, тым самым выратавалі яго ад знОр га. У выніку пажару агнём пашкоджана абліцоўванне вонкавай сцяны дома на плошчы 2 кв. м. Прычына пажару высвятляецца. Няшчасных выпадкаў на пажары не было. ДУ ДСНС Украіны у Хмяльніцкай вобласці\n← Адбываючы умоўны тэрмін... У Львоўскай вобласці ў... →


Главная / Алко / Што такое алкагалізм і як з ім змагацца\n11 — 24 верасня 2017\nСпадабаўся артыкул? Падзяліцеся з сябрамі:\nАлкагалізм і як з ім змагацца\nПраблема алкагалізму ўскосна закранае больш за траціну апытаных. Пачатак антыалкагольнай кампаніі ў краіне гатовыя падтрымаць амаль дзве траціны расейцаў\nУсерасійскі цэнтр вывучэння грамадскай думкі (УЦДГМ) уяўляе дадзеныя даследавання, прысвечанага тэме алкагалізму.\nПраблема алкагалізму актуальная для многіх у нашай краіне (па прызнанні 41% апытаных у іх блізкім асяроддзі ёсць алкаголікі). Большасць грамадзян не застаецца абыякавым ў пытанні адносіны да алкаголікаў, а заканадаўства, накіраванае на зніжэнне ўжывання алкаголю, лічыцца хутчэй залішне мяккімі, чым жорсткімі. Шэраг мер па барацьбе з алкагалізмам знаходзіць шырокую падтрымку сярод насельніцтва.\nЧасцей за ўсё алкагалізм адносяць да катэгорыі хвароб, якія патрабуюць медыцынскага ўмяшання (45%). З іншага боку, каля чвэрці апытаных (27%) лічаць гэта хваробай сацыяльнага характару. Існуючыя дзяржаўныя меры па скарачэнні спажывання алкаголю 41% апытаных называюць недастатковымі (сярод тых, у чыім асяроддзі ёсць алкаголікі, — 47%), і толькі 9% характарызуюць іх як празмерныя (пра дастатковасць кажуць 35%).\nСярод мер па барацьбе з алкагалізмам найбольшай падтрымкай расейцаў карыстаецца забарона на продаж спіртнога грамадзянам, якія не дасягнулі 21 года (53%), а таксама рэкламы алкаголю (46% у 2017 г. — супраць 57% у 2009 г.), прапаганда здаровага ладу жыцця (48%) — з 2005 г. (39%) актуальнасць апошняй прыкметна вырасла. У той жа час за 12 гадоў знізілася доля тых, хто выбірае варыянт «ўвядзенне крымінальнай адказнасці за распіццё спіртных напояў і з’яўленне ў стане алкагольнага ап’янення ў грамадскіх месцах» (з 39% да 28%).\nНайменш папулярнымі, як паказала апытанне, з’яўляюцца наступныя меры: павышэнне коштаў на алкагольную прадукцыю (18%) і ўвядзенне татальнай забароны ( «сухога закона») — 13%. Рэспандэнты, якія сказалі, што ў іх блізкім коле ёсць алкаголікі, часцей, чым астатнія, падтрымліваюць «адрасныя» дзеянні: прымусовае лячэнне (36%), забарона продажу алкаголю ў ранішні час (35%).\nПачатак антыалкагольнай кампаніі ў краіне падтрымалі б 64% расейцаў (за апошнія дзесяць гадоў гэтая доля змянілася нязначна).\nДадзеныя апытання каментуе кіраўнік практыкі інфармацыйнай палітыкі і камунікацыйных тэхналогій УЦДГМ Кірыл Родзін:\n«Сёння грамадства санкыянуе дзяржаве шырокія паўнамоцтвы па ажыццяўленню дастаткова жорсткіх мер, накіраваных на абмежаванне спажывання алкаголю: гэта тычыцца і« закона 21 », і забароны рэкламы алкагольнай прадукцыі пад парасонавымі брэндамі, і аднаўлення выцвярэзнікаў. З іншага боку, фармуецца запыт не толькі на забаронныя меры: грамадства чакае навочных мер па прапагандзе ЗОЖ. Калі мы звернем увагу на тое, што ў цэлым расейцы лічаць алкагалізм медыцынскай і сацыяльнай праблемай, то відавочна, што сёння грамадства чакае ад дзяржавы маштабных крокаў, якія былі б лагічным працягам палітыкі, якая праводзіцца ў апошнія некалькі гадоў і накіраванай на барацьбу з спажываннем алкаголю і тытунёвых вырабаў ».\nЦі ёсць сярод вашых блізкіх, знаёмых алкаголікі ці не?\n(Закрытая пытанне, адзін адказ,% ад усіх апытаных)\nНе, такіх людзей сярод маіх блізкіх і знаёмых няма\nМожа і ёсць, але мне пра гэта дакладна невядома\nЯк Вы ставіцеся да алкаголікаў?\n(Закрытая пытанне, адзін адказ,%)\nСярод блізкіх ёсць алкаголікі\nСярод блізкіх НЕ алкаголікаў\nНевядома, ці ёсць ці не сярод блізкіх алкаголікі\nГэта прыватная справа кожнага, я такіх людзей не асуджаю\nАлкагалізм — гэта хвароба, і такім людзям патрэбна медыцынская дапамога\nАлкагалізм — сацыяльная праблема, і «лячыць» трэба само грамадства\nАлкаголікі — небяспечныя людзі, іх варта ізаляваць ад грамадства\nЯк Вы асабіста ацэньваеце прынятыя ў нашай краіне заканадаўчыя меры, накіраваныя на змяншэнне спажывання алкаголю?\nСярод блізкіх няма\nРоўна такія, як трэба\nНедастатковыя, занадта мяккія\nЯкія канкрэтна меры для барацьбы з алкагалізмам Вы б падтрымалі?\n(Закрытая пытанне, любы лік адказаў,%)\nЗабарона на продаж алкаголю моладзі да 21 года\nПрапаганда здаровага, цвярозага ладу жыцця\nПоўную забарону рэкламы любога віду алкаголю, у тым ліку і слабаалкагольных напояў *\nПрымусовае лячэнне ад алкагалізму\nАбмежаванне продажу алкаголю ў ранішні час\nРазвіццё сучасных медыцынскіх метадаў лячэння алкагалізму, у тым ліку нетрадыцыйных\nЎвядзенне крымінальнай адказнасці за распіццё спіртных напояў і з’яўленне ў стане алкагольнага ап’янення ў грамадскіх месцах\nАрганізацыя таварыстваў цвярозасці, ананімных алкаголікаў\nПавышэнне коштаў на алкагольную прадукцыю\nЎвядзенне забароны на вытворчасць і продаж спіртных напояў (вядзенне «сухога закона») ***\nНічога рабіць не трэба, дзяржава не павінна ў гэта ўмешвацца\n* У 2005-2006 гг. дадзены варыянт адказу гучаў «забарона рэклямы алкаголю»\nКалі б сёння была абвешчаная антыалкагольная кампанія, то падтрымалі б Вы яе ці не?\nІніцыятыўны ўсерасійскі апытанне «УЦДГМ-Спадарожнік» праведзены 3-4 жніўня 2017 г. У апытанні бяруць удзел расейцы ва ўзросце ад 18 гадоў. Метад апытання — тэлефоннае інтэрв’ю па стратыфікаваная двухосновная выпадковай выбарцы стацыянарных і мабільных нумароў аб’ёмам 1200 рэспандэнтаў. Выбарка пабудавана на аснове поўнага спісу тэлефонных нумароў, якія былі задзейнічаныя на тэрыторыі РФ. Дадзеныя ўзважаныя на верагоднасць адбору і па сацыяльна-дэмаграфічным параметрах. Для дадзенай выбаркі максімальны памер памылкі з верагоднасцю 95% не перавышае 3,5%. Акрамя памылкі выбаркі зрушэнне ў дадзеныя апытанняў могуць уносіць фармулёўкі пытанняў і розныя абставіны, якія ўзнікаюць у ходзе палявых работ.\nУ 2005-2009 гг. былі праведзены кватэрныя апытанні.\nПрэс-выпуск УЦДГМ № 3463, 11 верасня 2017 г.\nЭл № ФС77-54569 ад 2013/03/21 г.\nБарацьба з алкагалізмам — аб’яднаем намаганні\nМы рады вітаць на нашым сайце тых, хто прыняў рашэнне пазбавіцца ад алкагольнай залежнасці сам або дапамагчы ў гэтым сваім блізкім. Мы ўпэўненыя, што інфармацыя пра механізмы п’янства і метадах барацьбы з ім можа стаць ключом да здаровага жыцця для мільёнаў чалавек.\nЧым небяспечны алкагалізм?\nТолькі ў Расіі ад хвароб выкліканых алкаголем, штогод памірае 75 тысяч чалавек.\nТры чвэрці ўсіх злачынстваў здзяйсняюцца ў стане алкагольнага ап’янення.\nВыпадкі алкагольнай залежнасці складаюць траціну ад усіх псіхічных захворванняў разам узятых.\nЯк трапляюць у алкагольную пастку?\nУсё пачынаецца незаўважна: спачатку чалавек выпівае толькі па святах і ў добрай кампаніі, потым святам становіцца канчатак працоўнага тыдня, і вось ужо умераныя дозы алкаголю пачынаюць суправаджаць вечар кожнага працоўнага дня. Здаецца, што нічога страшнага не адбываецца, бо чалавек не напіваецца да страты прытомнасці і не пакутуе штодзённым пахмеллем. Аднак гэта ўжо алкагольная залежнасць, а магчымасць кінуць у любы момант — усяго толькі ілюзія, таму што нельга проста так «кінуць» хвароба. І калі не задумацца і ня ўключыцца ў барацьбу на дадзеным этапе, падобны лад жыцця вельмі хутка выкліча змены асобы, разбурэнняў у арганізме і сацыяльных бязладзіцы.\nАлкаголь правакуе і пагаршае цэлы шэраг сур’ёзных захворванняў, аднак найбольшую шкоду ён наносіць галоўнаму органу — галаўнога мозгу. Спірт прыводзіць да адмірання нейронаў, што вядзе да пагаршэння кагнітыўных здольнасцяў, разлад памяці і ўвагі, зменаў асобы.\nП’янства бацькоў негатыўна ўплывае на псіхіку дзяцей. Акрамя таго, дзеці, зачатыя і вынашаныя людзьмі з алкагольнай залежнасцю, часта маюць заганы унутрычэраўнага развіцця, у ліку якіх сардэчна-сасудзістыя захворванні, глухата, слепата, разумовая адсталасць.\nАлкаголь — частая прычына бясплоддзя ў жанчын і імпатэнцыі ў мужчын. Парушэнні эрэкцыі назіраюцца ў паловы мужчын, якія злоўжываюць спіртным. Рэпрадуктыўныя магчымасці ў якія п’юць людзей прыкметна зніжаны, аж да немагчымасці мець дзяцей.\nНі адно з пераваг, абяцаных вытворцамі алкаголю, навукова ня даказана. Тое, што аматары спіртнога прымаюць за паслабленне і лёгкость, на самай справе з’яўляецца адказам арганізма на моцны стрэс, выкліканы кампанентамі гарачыльных напояў.\nСпіртное істотна зніжае працягласць жыцця. Людзі з алкагольнай залежнасцю жывуць у сярэднім на 20 гадоў менш. Калі ў Вас перад вачыма ёсць прыклады паспяховых людзей з прыхільнасцю да алкаголю, будзьце ўпэўненыя: пазбавіўшыся ад яго, яны б прымножылі свой поспех.\nВы адновіце сваё здароўе і палепшыце самаадчуванне.\nВы, хутчэй за ўсё, нават не ўяўляеце, наколькі лепш можна адчуваць сябе, пазбавіўшыся ад хваробы, якой з’яўляецца любая залежнасць. Чалавек паступова забываецца, як гэта — жыць без пастаяннага атручвання арганізма.\nВы верне сабе прыродную энергічнасць і цвярозасць думкі.\nАлкаголь затарможвае працу галаўнога мозгу, пагаршае канцэнтрацыю ўвагі і памяць. Адмовіўшыся ад спіртнога, Вы павялічыце эфектыўнасць любых інтэлектуальных высілкаў, а значыць, будзеце значна часцей дамагацца поспеху ў справах, звязаных з разумовай і фізічнай працай.\nВы забудзецеся, што такое пахмелле.\nПабораў п’янства, Вы не толькі перастанеце трапляць у непрыемныя сітуацыі, звязаныя з паводзінамі «пад градусам», але і назаўжды забудзецеся пра недамаганнях, выкліканых прыняццем спіртнога напярэдадні.\nВы наглядна пакажаце уласным дзецям, што такое здаровы лад жыцця.\nПаводле статыстыкі, прыклад пітушчых бацькоў штурхае дзяцей да алкаголю ўжо ў падлеткавым узросце. Ўлучыўшыся у барацьбу супраць спіртнога, Вы зберажэ самых уразлівых членаў Вашай сям’і ад паўтарэння уласных памылак.\nВашы адносіны з роднымі стануць лепш.\nБольшасць разводаў адбываецца на глебе канфліктаў, звязаных з п’янствам аднаго з мужа і жонкі. Вызваліўшыся ад сваёй залежнасці, Вы умацуйце «сямейную крэпасць», і «п’яных» сварак больш не будзе.\nВы наладзіць сваё асабістае жыццё.\nАлкаголь больш не перашкодзіць Вам будаваць асабістае жыццё. Вы забудзецеся пра страх асечак і зможаце ў поўнай меры атрымліваць асалоду ад здаровымі сэксуальнымі адносінамі.\nВы заўсёды зможаце сесці за руль\nВам больш не прыйдзецца шукаць альтэрнатыўныя спосабы дабрацца да дома пасля сяброўскіх вячорак і, тым больш, вадзіць машыну «пад градусам», баючыся пазбаўлення правоў і няшчасных выпадкаў на дарозе.\nВы здабудзеце сапраўдную свабоду.\nВаша жыццё больш не будзе залежаць ад бутэлькі, Ваша здароўе больш не будзе падвяргацца неапраўдана рызыку, ваша сям’я больш не будзе пакутаваць ад Вашай залежнасці. Алкаголь перастане кіраваць Вамі.\nЗа сотні гадоў барацьбы супраць алкагалізму чалавецтва сабрала нямала метадаў збавення ад гэтай пошасці, аднак эфектыўнасць пераважнай большасці з іх застаецца вельмі спрэчнай. А ўсё таму, што самае складанае пры лячэнні п’янства — ня першапачатковы адмову ад алкаголю, а стойкая рэмісія без рэцыдываў. Чаму ж так цяжка ўтрымацца пасля «завязкі»?\nСправа ў тым, што алкагалізм — гэта хвароба, перш за ўсё, псіхічная. Большасць метадаў барацьбы пабудаваныя хутчэй на мерах прымусу чалавека да ўстрымання без высвятлення глыбінных прычын залежнасці. Пры гэтым самі меры прымусу могуць быць даволі радыкальнымі і нават небяспечнымі для жыцця і здароўя пацыента, як, напрыклад, папулярнае вшивание дисульфирама.\nЯк жа змагацца з алказалежнасцю? Каб барацьба аказалася сапраўды эфектыўнай, чалавеку неабходна разабрацца ва ўсіх глыбінных прычынах, падштрурхнулі яго ў пастку «зялёнага змея». На сённяшні дзень методыка, якая дакладней за ўсё апісвае механізмы ўздзеяння алкаголю на псіхіку і фізіку чалавека, — гэта «Лёгкі спосаб» Алена Карра. Яна ж дакладней ўсіх паказвае самы кароткі шлях з алкагольнага лабірынта.\nМеры барацьбы з алкагалізмам ад А. Карра\nАўтар методыкі катэгарычна не згодны са сцвярджэннем, што п’янства — гэта невылечная паталогія. Так, на думку Карра, алкагалізм — гэта хвароба, але цалкам пераадольная. Бо ў яе аснове ляжаць памылкі. Менавіта ў збавенні ад памылак, якія тычацца алказалежнасцю, аўтар бачыць выхад з замкнёнага круга.\nЗ самага нараджэння, як піша Карр, нам прамываюць мазгі: выклікаюць, што алкаголь — гэта смачна, ён дастаўляе радасць, умацоўвае нервы, пазбаўляе ад комплексаў, расслабляе, палягчае боль, нуду і напружанне, стымулюе уяўленне і творчасць. Пра якую барацьбу з п’янствам і алкагалізмам можна казаць, калі без спіртнога не абыходзіцца ні адно свята?\nАле пра «ценявы баку» алкаголю маўчаць усе: і вытворцы, і рэкламшчыкі, і прадстаўнікі мас-медыя. Тым не менш, цяжка перабольшыць глыбіню падзення тых, каго напаткала хвароба пад назвай алкагалізм. Чалавек дэградуе як асоба, губляе здольнасць да самакрытыкі, губляе павагу навакольных, павольна знішчае сваё здароўе.\nРазглядаючы спосабы развіцця прыхільнасці да спіртнога і шляхі барацьбы супраць алкагалізму, А. Карр параўноўвае яго з гераінам. Розніца ў тым, што наркотык забаронены, а спіртное — легальна. Але механізмы развіцця залежнасці аналагічныя.\nАдным з метадаў барацьбы з алкагалізмам аўтар «лёгкага спосабу кінуць піць» лічыць пераадоленне распаўсюджанага памылковага меркавання. Яно складаецца ў наступным: калі перастаць прымаць спіртное, якасць жыцця пагоршыцца. На самай справе, усё адбываецца ў дакладнасці наадварот. Чалавек становіцца больш бадзёрым, здаравей, больш актыўна, ён развіваецца і атрымлівае больш задавальнення ад працы, зносін з сям’ёй, сябрамі і адпачынку.\nЯк змагацца з алкагольнай залежнасцю? Карр прапануе разгледзець яе заганны механізм. Яго складаюць тры згубныя ўстаноўкі.\nЦела і розум чалавека слабыя і непаўнавартасныя, каб атрымліваць асалоду ад жыццём і пераадольваць цяжкасці, неабходная стымуляцыя звонку.\nСпіртное дапамагае кампенсаваць нашы слабасці і недахопы (на справе яно правакуе развіццё яшчэ і новых).\nЧалавек разумнейшы прыроды і можа ісці насуперак яе законах (напрыклад, ўліваць у сябе яд ў надзеі палепшыць здароўе і самаадчуванне).\nАлен Карр падрабязна разглядае праблему алкагалізму ў сваёй кнізе, дабіраецца да яе каранёў і выкрывае сапраўдную падаплёку гэтай хваробы. Ён дэталёва аналізуе такія моманты, як «кінуць піць высілкамі волі», «усяго адна чарка», «п’ю за кампанію», «хітрыкі і адгаворкі п’яніцы», «умераная выпіўка» і г.д. Як толькі Вы пазбаўляецеся ад ілюзій, цяга да чаркі знікае сама сабой.\nУ чым перавагі «лёгкага спосабу»?\nАлен Карр не палохае хворага алкагалізмам чалавека, а прапануе дзейсныя механізмы кантролю свайго стану і паводзін, адначасна выкрываючы ўсе міфы, прыдуманыя ў абарону ўжывання спіртнога.\nМетад Карра не патрабуе сілы волі і тытанічных высілкаў. Усё, што ад Вас патрабуецца, лёгка выканальна.\nБольш за 95% людзей, якія ўжылі методыку Карра, змаглі завязаць з алкаголем. Гэта самы высокі паказчык эфектыўнасці на сённяшні дзень.\nЗбавенне ад цягі да спіртнога дасць магчымасць:\nпражыць доўгае і паўнавартаснае жыццё\nвырасціць здаровых дзяцей\nстаноўчы прыклад падрастаючаму пакаленню\nдамагчыся пастаўленых жыццёвых мэтаў, зрабіць кар’еру, стварыць сям’ю і г.д\nБольш падрабязна пра метад Карра і уздзеянні алкаголю на чалавечы арганізм Вы можаце даведацца на нашым сайце. Галоўнае — не адкладаць рашэнне праблемы ў доўгую скрыню, а пачаць рабіць нешта прама зараз!\nМы ўпэўненыя, што «Лёгкі спосаб» збавення ад алкагольнай залежнасці працуе і падыходзіць кожнаму. Галоўнае — усвядоміць неабходнасць і зрабіць першы крок.


Антывірусны комплекс ад лабараторыі Касперскага вядомы многім уладальнікам кампутараў. Дадзеная праграма цалкам заслужана займае адну з якія лідыруюць пазіцый у аглядах параўнання эфектыўнасці абароны ад «зловредов». Можна доўга разважаць пра недахопы і перавагах «Касперскага», але адно зусім ясна - дадзены антывірус з'яўляецца адным з лепшых. Аднак пры яго ўсталёўцы некаторыя карыстальнікі сутыкаюцца з праблемай, калі «Касперскі» не ўстанаўліваецца. У лепшым выпадку выдаецца паведамленне пра памылку (па кодзе якой можна паспрабаваць даведацца прычыну), а ў горшым ўсталёўнік проста завяршае сваю працу. Відавочна, што многія задаюцца пытаннем: "Не ўсталёўваецца« Касперскі », што рабіць?»\nНягледзячы на тое, што многія крыніцы прапануюць рашэнне дадзенай праблемы, толькі ў некаторых выпадках атрымоўваецца хутка разабрацца. Прычына збою пры ўсталёўцы антывіруса на той ці іншай праграмна-апаратнай канфігурацыі заўсёды індывідуальная і патрабуе ўважлівага аналізу. Універсальнага адказу на пытанне "чаму не ўсталёўваецца антывірус Касперскага» не існуе. Таму ў нашым артыкуле прыводзіцца шэраг найбольш распаўсюджаных прычын збою.\nНа першым месцы знаходзяцца праблемы з сумяшчальнасцю. Як вядома, на кампутарах карыстальнікаў у цяперашні час актыўна выкарыстоўваецца адна з чатырох аперацыйных сістэм ад Майкрасофт - XP, Win 7, Win 8 і апошняя мадыфікацыя «Акенцаў» - Win 8.1. А любая праграма, асабліва такая складаная, як антывірус, характарызуецца патрабаваннямі да асяроддзя выканання, г.зн. аперацыйнай сістэме. Да прыкладу, не варта здзіўляцца, што «Касперскі» не ўсталёўваецца, калі спрабаваць ўсталяваць версію «2012» на Win 8. Адпаведна, «2013» спраўна функцыянуе з «Васьмёркай», аднак не можа працаваць з абноўленай Win 8.1. Акрамя таго, часцей за ўсё «Касперскі» не ўсталёўваецца нават на Win XP, калі ў апошняй не ўсталяваны пакет абнаўленняў SP2 і вышэй. Следства з усяго вышэйсказанага наступнае: перад усталёўкай неабходна азнаёміцца з сістэмнымі патрабаваннямі жаданай версіі і супаставіць іх з ужо выкарыстоўваюцца на дадзеным кампутары.\nХоць у некаторых выпадках магчымая ўстаноўка некалькіх антывірусных пакетаў ад розных распрацоўшчыкаў, у дачыненні да «Касперскага» такое не праходзіць. Калі ўсталёўнік выявіць актыўны код іншага ахоўнага прадукту, то ўстаноўка будзе перарвана з адлюстраваннем патрабаванні выдаліць дублюючых праграму. Акрамя таго, часам «Касперскі» не ўсталёўваецца з-за таго, што стаяла перад гэтым іншая версія прадукта была выдаленая некарэктна. У гэтым выпадку неабходна спампаваць з сайта распрацоўніка бясплатную праграму kavremover, з дапамогай якой можна цалкам выдаліць «рэшткі», якія замінаюць інсталяцыі.\nПраблемы з устаноўкай могуць узнікаць на заражаных пэўнымі вірусамі кампутарах: некаторыя «зловреды» выконваюць сачэнне за ўсталяваць прыкладанне і пры выяўленні Касперскага папросту спыняюць працэс ўстаноўкі. Пры гэтым можа выдавацца цалкам праўдападобнае паведамленне, што абцяжарвае дыягностыку і пошук прычыны. Такім чынам, калі сістэмныя патрабаванні адпавядаюць прадукту, аднак ўстаноўка не праходзіць, неабходна спампаваць бясплатную праграму Kaspersky VRT і прасканаваць кампутар. У якасці альтэрнатывы можна паспрабаваць ўсталяваць антывірус ад іншага распрацоўніка, вылечыць кампутар, а затым ўсталяваць Касперскага.\nАнтывірусная бяспеку. Як разблакаваць кампутар у асяроддзі Windows\nШто такое Тантрычны секс? У чым яго перавагу на звычайным?\nНож «Пацук» - выбар мільёнаў\nЦікавыя цытаты Буніна


Апазіцыйнае выданне "Віцебскі веснік" стала часткай нацыянальнага медыйнага праекта - Віцебская вясна\n«Беларускі Веснік» - гэта спосаб выхаду натуральнага жадання грамадзян рэалізаваць сваё права на свабоду слова, а таксама атрымліваць, апрацоўваць і распаўсюджваць незалежную ад дзяржаўных структур і цэнзуры інфармацыю. Гэта пляцоўка, дзе кожны жадаючы можа публічна распаўсюджваць сваё меркаванне, крытыкаваць дзеянні ці бяздзеянне ўладаў, рэкламаваць свае палітычныя погляды.\nТак, Дзмітрый Чарнышоў — адзін з арганізатараў антываеннага супраціву ў Расіі ў сябе ў канале публікуе (https://t.me/ResistanceRF/233) прыклад "Беларускага Весніка" як спосаб інфармавання насельніцтва і пераадолення прапаганды, які ўжо прайшоў выпрабаванне часам.\n«Яшчэ адзін годны праект - газета «Беларускі веснік». Яе выпускаюць людзі, якія нават не ведаюць адзін аднаго - каб нікога не падставіць. Усё робіцца бясплатна і па сетцы. Газета зробленая "для бабуль" — яна мімікруе пад афіцыйнае выданне. Там няма нічога пра свабоду і ліберальныя каштоўнасці, затое ёсць пра падаражанне прадуктаў і трагедыю Украіны. Вы можаце самі спампаваць любыя нумары, раздрукаваць іх на друкарцы ў сябе дома ці на працы і раскласці ў паштовыя скрыні».\nКаманда "Беларускага Весніка" шукае крэатыўныя рашэнні пераадолення ўзніклых цяжкасцяў, каб наладзіць рытмічны выпуск газеты. Пажадаем ёй удачы ў гэтай цяжкай, але высакароднай справе.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Віцебскія ўлады перакройваюць рэгіянальную інфармацыйную прастору\tВіцебская журналістка разгромленага парталу TUT.BY вырашыла стаць блогерам »


09 кастрычнік 2012, 14:41\nШарагоўцы заводзкай суполкі заяўляюць, што адміністрацыя пагражае не падоўжыць зь імі кантракты і пазбавіць даплат, калі яны ня выйдуць зь незалежнага прафсаюзу.\n8 і 9 кастрычніка Міхаіл Кавалькоў зноў ня здолеў трапіць на тэрыторыю заводу: пропуск у яго сапраўдны, але заблякаваны. З чым зьвязвае актывіст нядопуск на завод?\n«Я прыходжу на завод, і народ мяне бачыць і бачыць, што ёсьць прафсаюз, што ён нікуды не падзеўся. Да мяне зьвяртаюцца работнікі і кажуць, што на іх ідзе ціск. Ёсьць людзі, якія гатовыя да таго, каб іх звольнілі, а потым праз суд аднавіцца. Калі мяне ня будзе, то лягчэй будзе распраўляцца зь людзьмі».\nЗа два дні, якія Міхаіл Кавалькоў правёў на прахадной, а не на самім заводзе, актывіст склаў два акты. Іх ён зьбіраецца занесьці ў суд, які ўжо пастанаўляў, каб адміністрацыя разблякавала яму пропуск, а таксама паказаць старшыні Бабруйскага гарвыканкаму Дзьмітрыю Бонахаву, зь якім будзе сустракацца днямі. Паводле Кавалькова, старшыня гарадзкой вэртыкалі запэўніваў, што праблемаў з допускам на завод больш ня будзе.\nУ праблемах з пропускам Міхаіл Кавалькоў вінаваціць ідэоляга прадпрыемства Уладзімера Елісеенку.\n«Сёньня Кавалькоў мне патэлефанаваў. Я яму адказаў: калі ваш пропуск не працуе, то гэта не азначае, што вінаваты ў гэтым Елісеенка. Я яму прапанаваў, калі мы яму перашкаджаем працаваць і пакуль не адрамантуюць альбо заменяць сталы пропуск, карыстацца разавым пропускам», — заявіў Уладзімер Елісеенка.\nШто да выказваньняў Міхаіла Кавалькова пра ўціск на прадпрыемстве шараговых сяброў Свабоднага прафсаюзу Беларускага, то спадар Елісеенка зазначыў:\n«Выказваньні Кавалькова я, зразумела, камэнтаваць не зьбіраюся. У мяне ёсьць іншыя спосабы і мэтады абараніць сваё чэснае імя праз праваахоўныя органы і органы нагляду».\nНекаторыя з працаўнікоў прадпрыемства не хаваюць, што ім прапаноўвалі выйсьці з Свабоднага прафсаюзу Беларускага.\nПрацаўнік: «У мяне 31 кастрычніка кантракт сканчаецца. Мне тонка намякнулі, што выходзь з Свабоднага прафсаюзу — і мы табе працягнем кантакт. З прафсаюзу я адмовіўся выходзіць. А кантракт... Пакуль толькі паведамленьне даслалі».\nПрацаўніца: «Проста прапанавалі сесьці і напісаць заяву аб выхадзе. Інакш мне будуць зьнятыя надбаўкі і даплаты. Было сказана: «Вы падтрымліваеце Кавалькова — гэтага нахлебніка, які тут нікому добрага не зрабіў».\nСуполка незалежнага прафсаюзу мела офіс у будынку заводакіраўніцтва. Цяпер яго няма. Адміністрацыя, нягледзячы на пастанову Магілёўскага абласнога суду, скасавала дамову на арэнду і замуравала ўваход у офіс:\n«Свабодны прафсаюз адстойвае інтарэсы працоўных і адчувае цяпер на сабе ціск. Пазбаўлены памяшканьня. Прапанавалі новае за тэрыторыяй заводу. Чапляюцца за малое, абы толькі выціснуць сяброў Свабоднага прафсаюзу з арганізацыі», — заяўляе яшчэ адзін працаўнік.\nПаводле Міхаіла Кавалькова, адносіны з адміністрацыяй заводу пагоршыліся ад леташняга лістапада, калі былі сабраныя подпісы працаўнікоў за падвышэньне заробкаў. Пасьля гэтага ў Кавалькова зьявіліся праблемы з праходам на прадпрыемства. Залагодзіць канфлікт адміністрацыі Бабруйскага заводу трактарных дэталяў і агрэгатаў з суполкай Свабоднага прафсаюзу Беларускага бралася кіраўніцтва Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў. 31 жніўня бакі дамовіліся пра пакрокавы выхад з канфліктнай сытуацыі. Першым крокам стала разблякаваньне 5 верасьня Кавалькову пропуску на завод. Цяпер актывіст зноў за прахадной.


Рудкоўскі: «У Беларусі армія вялікая ў колькасным плане, але пры гэтым самая бедная пасля малдаванскай» - Салiдарнасць\nАкадэмічны дырэктар BISS аналізуе інфаграфіку Валдая.\n— У Беларусі армія вялікая ў колькасным плане, але пры гэтым самая бедная пасля малдаванскай, — піша Пётр Рудкоўскі. — Гэта добра відаць з інфаграфікі Валдая.\nНайбольш інфарматыўнае тут супастаўленне зялёнага кружочка і чалавечка. Калі чалавечак і кружочак блізкія па памерах, то значыць, армія добра фінансуецца: хапае і на харошыя зарплаты і на пастаянную мадэрнізацыю арміі. А пастаянная мадэрнізацыя — гэта і прэстыж, і матывацыя, і эфектыўнасць.\nКалі чалавечак — гігант, а кружочак маленькі — значыць, фінансаванне арміі жабрачае. Зарплаты мізэрныя, любая нават дробная мадэрнізацыя — гэта эпахальная падзея. Ніякага прэстыжу, слабая матывацыя, слабая эфектыўнасць.\nУ дапратэстную эпоху «Военно-политическое обозрение» — неафіцыйны сайт беларускіх ваенных — ад душы наракаў на жабрацкае фінансаванне беларускай арміі. Не без зайздрасці фіксаваліся доўгатэрміновыя планы ў суседніх краінах па павелічэнні фінансавання.\n«На протяжении последних почти 30 лет Вооруженные Силы Беларуси жили практически на голодном пайке, — пісаў сайт пад канец 2019 года. — То, что при недостаточном финансировании белорусская армия очень активно ведет учения и считается одной из наиболее боеспособных и подготовленных в Восточной Европе, не может продолжаться долго при таком количестве выделяемых денежных средств».\nЦяпер БелВПО такога не піша. Заціснуўшы зубы, маўчаць афіцэры пра тое, як іх трактуе рэжым. Але што сядзіць у душы, можна здагадацца.


Рэктар Ігнатаў: ЕГУ застаецца беларускім еўрапейскім універсітэтам у выгнанні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРэктар Ігнатаў: ЕГУ застаецца беларускім еўрапейскім універсітэтам у выгнанні\nЕўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт (ЕГУ, Вільня) застаецца „беларускім еўрапейскім універсітэтам” у выгнанні, заявіў рэктар ЕГУ Сяргей Ігнатаў у Менску на сустрэчы з журналістамі 16 кастрычніка. Ігнатаў прызначаны рэктарам ЕГУ ў лютым 2018 года.\n„Студэнты выбіраюць, на якой мове навучацца — рускай, англійскай або беларускай. Большасць выкладчыкаў ЕГУ — выхадцы з Беларусі, — сказаў рэктар. — Сёлета мы набралі практычна столькі ж студэнтаў, як і летась, — 260 чалавек, 95% якіх з’яўляюцца грамадзянамі Беларусі, астатнія — Расіі, Украіны, Казахстана. Большасць даследаванняў зарыентаваная на беларускую тэматыку, і 62% нашых выпускнікоў вяртаецца ў Беларусь”.\nІгнатаў падкрэсліў, што Беларусь з’яўляецца часткай Еўропы, яе культурнай прасторы, як і ўвесь Усходне-Еўрапейскі рэгіён. „Былі гады, калі да нашага рэгіёну ставіліся як да Еўропы другой рукі. Гэта вялося яшчэ з часоў дзялення імперый”, — сказаў ён.\nРэктар адзначыў, што ЕГУ „хацеў бы павялічыць колькасць студэнтаў, для чаго ва ўніверсітэце павінны з’явіцца больш якасныя праграмы”.\nЧастка з іх ужо распрацаваная „ў інтарэсах рынку і маладых людзей”. Новыя праграмы, а таксама стратэгічны план развіцця ЕГУ да 2024 года былі прадстаўленыя Міністэрству адукацыі Літвы ў жніўні гэтага года ў ліку дакументаў для атрымання новай ліцэнзіі. Таксама ў рамках гэтай дзейнасці ў ЕГУ прайшла праверка эфектыўнасці выкладчыцкага складу, сказаў Ігнатаў.\n„Мы падалі Мінадукацыі дакумент аб’ёмам дзве тысячы старонак. Пасля атрымання ліцэнзіі плануем працягнуць акрэдытацыю. Нашы студэнты заслугоўваюць гэтага, і мы будзем у гэтым кірунку працаваць. Мы таксама рады, што ўніверсітэт пераехаў у стары горад, у будынак былога Аўгусцінскага манастыра. Студэнты глядзяць у акно — і вакол прыгажосць, якая адгукаецца ў душах маладых людзей”, — адзначыў рэктар.\nНагадаем, у 2017 годзе Цэнтр ацэнкі якасці вышэйшай адукацыі Літвы даў адмоўную ацэнку дзейнасці ЕГУ. Паколькі гэта ўжо была другая ацэнка з адмоўным вынікам, згодна з літоўскім законам аб навучанні і навуцы, міністр адукацыі вырашае пытанне аб адмене дазволу на ажыццяўленне ўніверсітэтам адукацыйнай дзейнасці.\nМіністэрства асветы і навукі выступіла з прапановай аб адтэрміноўцы адклікання дзейнай ліцэнзіі ЕГУ да 1 ліпеня 2019 года, урад Літвы прыняў рашэнне падтрымаць.\nЕГУ быў заснаваны ў Менску ў 1992 годзе, а ў 2004-м — закрыты беларускімі ўладамі з ідэалагічных прычын. Праз год ВНУ аднавіла працу ў Вільнюсе. З’яўляецца літоўскай ВНУ, але мае нефармальны статус беларускага ўніверсітэта ў выгнанні. Фінансуецца кааліцыяй міжнародных донараў. Першым рэктарам ЕГУ быў прафесар Анатоль Міхайлаў. У верасні 2014 года ён пакінуў пасаду рэктара і стаў прэзідэнтам ЕГУ.


.22 WMR — Вікіпэдыя\nз 1960 году\nДыямэтар асновы набойніцы, мм:\n.22 WMR (па-ангельску: .22 Winchester Magnum Rimfire, 5,6 мм Вінчэстар Магнум, .22 Magnum, .22 Mag) — малаімпульсны патрон кальцавога ўзгараньня сямейства 5,6 мм, ужываецца выключна ў грамадзянскай зброі.\nАсаблівасьці і ўжываньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nПатрон .22 WMR значна магутней, чым, напрыклад, знакаміты «мелкашачны» патрон .22 Long Rifle, паколькі колькасьць пораху ў яго набойніцэ больш прыкладна ў паўтары раза. Яго магутнасьць, па меркаваньні некаторых аўтараў, знаходзіцца на мяжы магутнасьці, магчымай для патронаў кальцавога ўзгараньня. Адпаведна, далёкасьць стральбы ім істотна больш. Пачатковая хуткасьць кулі вельмі высокая — яна ў некаторых тыпах патрона дасягае 600 м/с і нават на адлегласьці 100 ярдаў (91,4 м) роўная хуткасьці кулі .22 Long Rifle ля ствальнога зрэзу. Эфэктыўная далёкасьць стральбы .22 WMR дасягае 120—130 м. Пры гэтым аддача занядбана слабая, яна часта не адчуваецца зусім.\nУжываньне гэтага патрону ў цэлым такое ж, як і ў іншых патронаў сямейства 5,6 мм. Гэта, першым чынам, індывідуальная стралковая падрыхтоўка і навучаньне стральбе. Гэтаму спрыяюць такія якасьці патрона, як практычная адсутнасьць аддачы, адносна нягучны гук стрэлу і таннасьць. Але ў «сапраўднай» спартовай стральбе гэты патрон ніколі не выкарыстоўваўся. Спартоўцам падвышаная хуткасьць кулі не была неабходная (для стральбы па мішэнях аптымальныя балістычныя паказчыкі .22 Long Rifle, а ня больш магутнага патрона) таму акцэнт у пасоўваньні на рынку патрона .22 WMR быў першапачаткова зрушаны ў бок паляваньня. Менавіта паляўнічыя маглі цалкам рэалізаваць перавагі .22 WMR. Патрон .22 WMR — адзін зь нешматлікіх патронаў кальцавога ўзгараньня, які часта стаў выкарыстоўвацца для паляўнічых мэт.\nПатрон .22 WMR — зправа, побач з іншымі боепрыпасамі калібра 5,6 мм (.22 Long і .22 Long Rifle)\nНайболей распаўсюджаная куля для патрона .22 WMR — не сьвінцовая осаленая, як у меней магутных 5,6-мм патронаў, а амяднённая, бо пры хуткасьцях больш 600 м/с сьвінцовая безабалонкавая куля можа сарвацца з нарэзаў у ствале або расплавіцца ад трэньня. Часта кулі .22 WMR робяцца з экспрэснай пустэчай у галаўной частцы. Існуюць таксама адмысловыя патроны .22 WMR, мелыя замест кулі капсулу з дробным дробам, якія ўжываюцца для стральбы пацукоў і інш.\nГэты патрон падыходзіць для стральбы дробных грызуноў, трусаў, а таксама птушак, але абавязкова трэба мець у выглядзе, што на блізкай адлегласьці куля можа моцна разьбіць і парваць тушку такой дзічыны, асабліва калі браць кулю з экспрэснай пустэчай. Дульная энэргія кулі гэтага боепрыпасу дастатковая для паразы дзічыны памерам да шакала або каёта ўключна.\nЗброя пад патрон .22 WMR выпускаецца самая разнастайная, асабліва ў ЗША. Гэта і карабіны, і штуцэры, і пісталеты (напрыклад, Kel-Tec PMR-30). У Эўропе і Расеі дадзены патрон і, адпаведна, зброя пад яго, распаўсюджаныя некалькі менш.\n.22 WMR — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=.22_WMR&oldid=1887275»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 7 сакавіка 2017 году ў 09:45.


14 сакавік 2008, 21:40\nСёньня ў Беларускай асацыяцыі журналістаў уганаравалі пераможцаў першага прафэсійнага творчага конкурсу “Вольнае слова”. Сярод пераможцаў конкурсу і нашы калегі — журналісты Радыё Свабода Валер Карбалевіч і Віталь Цыганкоў.\nНа цырымоніі ўшанаваньня ляўрэатаў старшыня БАЖу Жанна Літвіна распавяла: хтосьці з калегаў аднойчы заўважыў, што БАЖ уручае свае ўзнагароды толькі за нейкія гераічныя высілкі, за самаахвярнасьць, за мужнасьць, працу ў экстрэмальных умовах. А свайго творчага конкурсу ў творчай арганізацыі не было. Так нарадзілася ідэя конкурсу “Вольнае слова”:\n“Сёньня вось гэтым конкурсам мы галасуем за талент у журналістыцы. За талент у прафэсіі, я спадзяюся, галасавалі і нашы калегі, якія ўваходзілі ў склад журы”.\nУ журы ўвайшлі Тацяна Мельнічук, Юлія Слуцкая, Андрэй Аляксандраў, Анатоль Гуляеў, Максім Жбанкоў, Аляксандар Старыкевіч, Андрэй Скурко. Старшыня журы Юрась Карманаў распавёў, паводле якіх прынцыпаў вызначаліся пераможцы:\nГлеб Лабадзенка і Руслан Гарбачоў\n"Кожны сябра журы атрымаў усе тэксты — а іх было каля 150. І ў кожнай намінацыі ён ацэньваў ня аўтара, а кожны тэкст. Потым балы падсумоўваліся, і той тэкст, які набраў максымальную колькасьць балаў, рабіўся пераможцам у намінацыі. Менавіта зыходзячы з прынцыпаў інфармаваньня, кантраляваньня ўладаў, якаснай, дынамічнай журналістыкі і вызначалі пераможцаў”.\nУ намінацыі “Лепшы інфармацыйны матэрыял” перамог Зьміцер Панямонаў (“Эўрапейскае радыё для Беларусі” — “На плошчы Незалежнасьці паклалі радыеактыўную плітку”). Другое месца падзялілі Руслан Гарбачоў з баранавіцкага “Intex-press” і Глеб Лабадзенка з “Комсомольской правды” в Белоруссии”, які заўважыў:\n“У нас ёсьць конкурсы, дзе вызначаюцца лепшыя паэты, празаікі, драматургі. А журналісты пішуць-пішуць... І калі нешта ня так напішуць — звоняць чытачы... Але адзнака калегаў, адзнака прафэсіяналаў нашмат важнейшая. Тут адзначаюць не на эмоцыях, а адзначаюць паводле ведаў, прафэсіяналізму, карпаратыўнай этыкі”.\nНайлепшым аналітыкам прызнаны наш калега Валер Карбалевіч. Праўда, узнагароду ён атрымаў за публікацыю “Інфляцыя аптымізму” ў “Свободных новостях плюс”.\nДругая прэмія прысуджаная Віталю Тарасу, былому “свабодаўцу”, які цяпер сталы аўтар “Нашай Нівы”, трэцяя — літаратару Сяргею Законьнікаву.\nУ намінацыі “Лепшая публікацыя літаратурна-мастацкага жанру” перамог Сямён Печанко (“Наша Ніва”), на другім месцы Алена Чэб з “Брестского курьера”. На трэцім месцы наш калега Віталь Цыганкоў (“Нацыянальная ідэя ўлады — “жывіце і ня думайце”. Віталь Цыганкоў кажа:\n“Радасна, што зьявіліся новыя імёны, новыя — у сэнсе ў журналістыцы, якіх не было яшчэ некалькі год назад. Ну і старыя байцы, як бачым, ня трацяць формы. Спадзяюся праз год зноў сустрэцца з вамі”.\nУ намінацыі “Дэбют” перамог Зьміцер Панкавец з “Нашай Нівы”. І ад сёньня стартаваў новы творчы конкурс БАЖу — “Вольнае слова-2008”.\nПрадпрымальнік М.Аўтуховіч прызнаны “Рыцарам году” <img src="/img/icon-photogallary.gif" border=0 />


Улады адмовілі ў рэгістрацыі кандыдатамі ў дэпутаты вядомым апазіцыйным палітыкам. У тым ліку Анісім і Канапацкай.\n«Я толькі што выйшла з пасяджэння камісіі. Мяне не зарэгістравалі ў якасці кандыдата ў дэпутаты, – паведаміла Ганна Канапацкая парталу TUT.by. – Зараз буду падаваць скаргу на акруговую камісію і абскарджваць іх рашэнне. Але пры любым раскладзе застаюся ў палітыцы і буду працягваць рэалізоўваць тыя ідэі, да якіх я прыйшла за час дэпутацтва».\nАлену Анісім таксама не зарэгістравалі ў якасці кандыдата. Надалей яна збіраецца засяродзіцца на працы ў Таварыстве беларускай мовы, якое ўзначальвае.\n«Цяжка сказаць, якой логікай кіраваліся ўлады. Справа ў тым, што выбараў няма, і гэтая рэгістрацыя проста фармальнасць, якая ні на што не ўплывае, – адзначыў у каментары сайту ucpb.org старшыня Экспертнай рады АГП Аляксандр Дабравольскі. – Ад таго, што ўлады вырашылі кагосьці пусціць, а кагосьці не пусціць, парламент не з’явіцца. Сітуацыя зменіцца толькі тады, калі будзе нармальная палітычная канкурэнцыя. Магчыма, Канапацкая, якая больш не прадстаўляе апазіцыйную палітычную партыю, такой ужо не патрэбна. Наконт Анісім нічога не магу сказаць. Думаю, гэта быў пэўны эксперымент, таму надалей можна чакаць чаго заўгодна. Тут шмат нявызначанасці. Але на сто працэнтаў зразумела, што самастойны парламент прэзідэнту не патрэбны».\nДругие материалы в этой категории: « Беларуская сістэма адукацыі: сітуацыя пагаршаецца Мікалай Уласевіч: У Лукашэнкі засталося не так шмат хадоў »


01.03.2017 / 11:53\nАНТ можа зрабіць «Нашу раніцу» беларускамоўнай некалькі разоў на месяц 21\n21 лютага — у дзень Міжнародны дзень роднай мовы - праграма «Наша раніца» на тэлеканале АНТ упершыню выйшла на беларускай мове.\nСупрацоўніца АНТ Марыя Сысой пазней напісала ў сваім фэйсбуку, што ёсць прапановы рабіць такія праграмы і ў далейшым, умовай штомесячных выпускаў беларускамоўнай праграмы сталі 5.000 праглядаў эфіру на Youtube.\n«Зараз самы час падсумаваць вынiкi. Вельмі прыемна, што ў нас шмат гледачоў, якiя зацiкаўленыя ў наяўнасцi беларускамоўнага кантэнту на АНТ. На 17.00 28 лютага вас — тых, хто ўбачыў першы ў гiсторыi тэлеканала выпуск ранiшняй праграмы на беларускай мове, - было 11031 чалавек. Гэта удвая больш за нашыя прагнозы», - паведаміла Марыя ўчора.\nУ сувязі з гэтым, па яе словах, «ідэяй вітаць вас на мове толькі раз на месяц мы не абмяжуемся. Акурат зараз шукаем магчымасць рабiць гэта часцей».\n«Як толькі схема канчаткова акрэслiцца, а новая беларускамоўная графіка намалюецца, адразу ж дадзім абвестку. Абяцаем — доўгага чакання не будзе», - напісала журналістка.\nРПЦ уже сделала одну службу в месяц на мове и отрапортовала.\n01.03.2017 / 12:22\nДля зручнасці проста пазначайце ў праграме перадач альбо "Наше утро" альбо "Наша раніца" ў залежнасці ад мовы яе выкладання і праблемаў з высокім рэйтынгам прагляду перадачы не будзе.\nДзякуй, лепш так - паціху, патроху, чым зусім ніяк!