Гульня ў аўтаматы: новыя спосабы барацьбы з залежнасцю\nЯк пазбавіцца ад гульнявой залежнасці лёгка?\nЯк пазбавіцца ад гульнявой залежнасці назаўжды?\nЦі можна пазбавіцца ад гульнявой залежнасці на аўтаматах дома без зваротаў да псіхолага?\nГульняманія з'яўляецца сур'ёзнай праблемай для ўсіх – і для зялёнага юнака, і для сталага мужчыны-бізнэсмэна, і для бабулі, якая спадзяецца павялічыць свой мізэрны даход ад пенсійных паступленняў. Чаканне вялікага выйгрышу прымушае людзей марнаваць велізарныя сумы грошай, пакідаючы гульцоў на мяжы беднасці і з абавязкамі.\nГульняманія – гэта нібы ліпкая сетку\nУсё роўна, якія сумы вы «просаживаете» ў гульнявых аўтаматах, смешныя ці проста велізарныя, напэўна, вы ўсведамляеце шкоду ад свайго прыхільнасці і хочаце пазбавіцца ад яго.\nНа самай справе гульняманія мае шмат агульнага з залежнасцю ад цыгарэт і алкаголю, так як ваша цяга да гульняў – чыста псіхалагічная. Якое перавага гульняманіі па параўнанні з алкагалізмам або наркаманіяй, так гэта тое,, што ў выпадку, калі вы вырашыце «кінуць», то не выпрабуеце фізічнай ломкі. Хоць «ломкі» на ўзроўні мыслення вам не пазбегнуць.\nПерад тым, як пачаць барацьбу са слабасцю, падумайце, што вам дае найбольшую задавальненне пры гульні на аўтаматах ці ў казіно. Безумоўна, вам хочацца выйграць і атрымаць грашовы прыз, але самае важнае, як прызнаюць гульняман, – гэта прамежак паміж пачаткам гульні і яе зыходам. Менавіта гэта і з'яўляецца тым самым наркотыкам, што стварае ў вас густ да гульні, дорыць азарт і задавальненне.\nАд гульняманіі можна пазбавіцца лёгка!\nЯк жа пазбавіцца ад такой залежнасці хутка і лёгка? Адказ залежыць толькі ад таго, наколькі вы гэтага хочаце. Калі вы разумееце, якую шкоду прычыняе вам гульняманія, вы пазбавіцеся ад яе самастойна, проста вырашыўшы для сябе, што вам гэта больш не трэба, а падтрымкай стануць блізкія і сябры.\nПерш чым разабрацца, як выгаіцца ад згубнага прыхільнасці назаўжды, давайце высвятлім, чым небяспечная для вас гульняманія. Калі вы думаеце, што самая вялікая бяда гульнявой залежнасці-гэта даўгі і велізарныя пройгрышы, то вы памыляецеся. Ды, грошы маюць вялікае значэнне ў жыцці і без іх існаваць не проста. Вельмі непрыемна прайграць свае грошы, яшчэ больш непрыемна «залазіць» у даўгі і не мець потым магчымасці іх пагасіць.\nТым не менш, большасць гульняманаў схільныя лічыць найбольшай праблемай сваёй залежнасці праблемы ў сям'і і па службе. Ад вас адварочваюцца вашы блізкія людзі, сябры перастаюць давяраць, а на працы могуць звольніць, як нядобранадзейнага супрацоўніка. Ён адчувае сябе нізкім і залежным чалавекам, пачуццё сораму не пакідае яго разам з подавленностью. Калі вы даўно ўжо жывяце ў дэпрэсіі і толькі гульня падымае вам настрой, прызнайце – вы залежныя!\nКалі чалавек, які лічыць сябе залежным ад азартных гульняў, стамляецца жыць з гэтым грузам, то ён можаце пазбавіцца ад гульняманіі назаўжды, без усялякіх выдаткаў!\nНа самай справе, усё залежыць ад таго, у якой залежнасці ад гульняў вы знаходзіцеся. Калі ледзь убачыўшы аўтамат, у вас кожны раз узнікае згуляць «у апошні разок», тое, хутчэй за ўсё, вам неабходная дапамога псіхолага. Але тое, што будзе рабіць псіхолаг, вы ў стане прарабіць самастойна. Гэтымі крокамі з'яўляецца:\nМысленная ўстаноўка на «перамогу» – ваша жаданне жыць без аўтаматаў.\nПошук новага захапленні. Часцей за ўсё дапамагае спорт, ўхіл на здаровы лад жыцця, альбо сямейныя адносіны.\nНавучанне самакантролю. Вы чалавек ці вартае жалю залежнае істота? Вазьміце уверх над сабой і сваёй слабасцю!\nКампульсіўныя азартных гульняў можна перамагчы, але для гэтага прыйдзецца прыкласці тытанічныя намаганні. Падтрымка блізкіх людзей у гэты перыяд вельмі важная. Папрокі і абвінавачванні толькі пагоршаць становішча.\nЦікавае відэа на тэму – “Праклён гульняманіі”\nМы верым у ваша жаданне быць шчаслівым і свабодным, і жадаем поспеху ў вызваленні ад гэтае хваробы. Галоўнае, ўзяць сябе ў рукі. Ужо адчувальным крокам да поспеху стане барацьба з жаданнем выйсці ў сетку інтэрнэт, каб пакруціць рулеткі.\nСпадабаўся артыкул? Тут можна падзяліцца з сябрамі ў соц. сетках і ацаніць гэтую запіс “Як пазбавіцца ад гульнявой залежнасці ў аўтаматы”:\nКампутарная залежнасць →


Культура - Страсці вакол “Paparats-kvetka”\nАле спачатку — адступленне\nКалі я вучылася ў старшых класах адной з мінскіх школ, да нас у госці прыехалі немцы. Дакладней, тады яны яшчэ толькі збіраліся прыехаць, а кіраўніцтва нашай школы марнавала процьму часу на размовы, арганізацыю і падрыхтоўку гэтага візіту. Усё б нічога, але жыць нямецкія хлопчыкі і дзяўчынкі павінны былі ў беларускіх сем’ях, а гэта значыць — не толькі спаць, глядзець тэлевізар і бавіць час у цікавых гутарках. Яны павінны былі ў тых самых сем’ях есці тройчы на дзень і пажадана — разнастайна.\nУяўляеце гэтую карціну? Самы пачатак 1990-х, і ў цябе дома — іншаземец, якога трэба не проста карміць, але і здзіўляць шырынёй ды глыбінёй беларускай хатняй кухні. На гэтую справу было кінуты ўсе школьна-бацькоўскія сілы: па вялікім блаце закупляліся кавалкі адборнай свініны, з-пад прылаўка даставаліся адносна ружовыя куры і ўпэўнена шакаладныя цукеркі. Хтосьці вёз ікру з Масквы, чыйсьці дзядзька абяцаў скрыню мандарынаў, ананасныя яблыкі і дзесяць кіло бананаў. Забягаючы наперад, скажу, што менавіта дзядзькава шчодрасць тады і выратавала. Нямецкія хлопцы ахвотна знаёміліся з вабнотамі горада, прымалі ўдзел у культурнай праграме і не дастаўлялі аніякіх клопатаў за выключэннем адной, але вялікай праблемы: з групы ў тузін чалавек двое былі вегетарыянцамі, а адна дзяўчынка не пераносіла свініну...\nІ зноў але...\nГэтая гісторыя і прыгадалася мне, калі я прачытала пра тое, якімі стравамі беларускія кухары збіраюцца карміць гасцей Чэмпіянату свету па хакеі. Тое, што мы вельмі размыта разумеем розніцу паміж традыцыйнай кулінарыяй і збітымі стравамі, стала ясна пасля азнаямлення са спісам Міністэрства гандлю.\n“Пачакайце, — скажа чытач, — у дадзеным спісе прадстаўлены нашы традыцыйныя стравы. Гэта для нас яны звыклыя, а для гасцей будуць служыць візітоўкай ды ілюстрацыяй гасціннасці...” А вось зараз — увага. У пачатку артыкула я прыводзіла прыклад таго, як добрыя намеры ляцяць пад адхон дзякуючы суровай рэальнасці: так, якой бы добрай гаспадыняй ты ні была, а мясныя катлеты для вегетарыянца — не лепшы выбар для наладжвання адносін.\nПалова з прапанаваных страў у спісе Мінгандлю ўтрымлівае свініну, што адразу дае мінус у вачах гастранамічнай супольнасці. Адно з правілаў уважлівасці да іншых і рэнтабельнай кулінарыі пры буйных міжнародных падзеях заключаецца ў наступным: “Спрэчная, дзіўная і празмерна этнічная ежа толькі ў спецыяльных месцах і "абмежаваным накладам”. Мясныя стравы прадстаўлены птушкай, ялавічынай плюс некалькі вегетарыянскіх пазіцый — гэта міжнародная практыка ў пытаннях прыёму гасцей з розных краін. Кідаецца ў вочы і працягласць гатавання і празмерная каларыйнасць часткі меню.\nПяць кулінараў сказалі…\n“Адзін розум добра, а два лепш”, таму я раздрукавала спіс на англійскай мове і выправілася ў госці да сяброў — у даліну рэстаранаў і вінаграднікаў Напу, што ў амерыканскім штаце Каліфорнія, балазе — акурат там знаходзілася.\nБраен — шэф-кухар, які скончыў Нацыянальную кулінарную Акадэмію ЗША, у прафесіі пятнацаць гадоў:\n— Для пачатку давай выправім памылкі ў англійскіх словах, калі, вядома, яны не напісаны так спецыяльна. Хоць, можна гэтага і не рабіць, паколькі я ўсё роўна не магу прачытаць усё астатняе. Што такое “Paparats-kvetka” і “Zhuravinka”? Я разумею, што гэта салаты, таму, што гэта пазначана, а ў астатнім — гэта сюрпрыз, так? У меню неабходна пералічыць спіс інгрэдыентаў для кожнай пазіцыі, калі перада мной не выключна спіс назваў: не выключаю, што “расшыфроўка” маецца…\nУ гэты момант мне было няёмка... Паклікаўшы па дапамогу студэнта-кулінара з Польшчы і яшчэ адну рускамоўную студэнтку з Нью-Ёрка, пачынаем складаць больш карэктны, як падаецца, варыянт: “Закуска сялянская” — “Peasant’s starter”, “Селядзец па-старабеларуску” — “Нerring cooked according to traditional Belarussian recipe”, “Салата “Папараць-кветка” — “Salad “Paparats-kvetka”, “Салата “Журавінка” — “Salad “Zhuravinka”, “Пахлёбка грыбная” — “Pohlebka with mushrooms (vegetable broth)”, “Поліўка грыбная” — “Polivka with mushrooms (mushroom soup)”, “Крупеня” — “Кrupnik (grain soup cooked with meat and potatoes)”, “Картаплянікі” — “Kartoflyaniki (baked potato balls)”, “Пячыста са свініны” — “Pork pechisto”, ”Верашчака з блінамі” — “Vereshchaka with pancakes (meat sauce cooked with a mushroom broth)”, “Мачанка з блінамі” — “Мachanka with pancakes (pancakes with traditional thick gravy)”, “Грачанікі з грыбамі” — “Grechaniki with mushrooms (buckwheat cutlets)”, “Бабка бульбяная” — “Kartofelnayа babka (potato pudding)”, “Гарбата беларуская” — “Belarussian tea”. Частка назваў перакладзена ў рускай транслітарацыі, бо задачай было ўдакладненне пазіцый з пераліку, прапанаванаму ў спісе.\nЗа гэтым заняткам нас застае Міа, кітаянка, якая выкладае клас французскай кухні ў Кулінарнай акадэміі. Уважліва прачытаўшы напісанае, яна просіць удакладніць некаторыя пазіцыі, напрыклад, “беларуская гарбата”. Удакладніць ніхто не можа, але ёсць здагадкі, што гэта будзе чорная гарбата з лімонам або, скажам, іван-чай. Міа папярэджвае, што нельга заварваць лекавую траву незнаёмым людзям. Што ж, мы вырашаем не паглыбляцца ў таямніцы беларускіх напояў, паколькі пра іван-чай на англійскай мове вельмі мала інфармацыі.\n— Я бачу тут яшчэ адну праблему, — далучаецца да размовы Кастусь, народжаны ў сям’і беларуска-польскіх эмігрантаў. Ён дапамагае не толькі з граматыкай, але і з лагічным бокам перакладу. Назвы лацінкай не адпавядаюць таму, што напісана ў дужках. Да прыкладу, “Пахлёбка грыбная” — “Pohlebka with mushrooms (vegetable broth)”. Пахлёбка — гэта густы суп (soup), пры вядомай долі ўяўлення — тушанае мяса (stew) або поліўка (chowder), але ніяк не булён (broth)...\nЯшчэ адзін паказальны прыклад. “Верашчака з блінамі” — “Vereshchaka with pancakes (meat sauce cooked with a mushroom broth)”, — працягвае Кастусь. — Бліны — гэта аладкі, невялікія смажаныя тоўстыя блінцы, тады як уласна бліны перакладаюцца як crepes. У залежнасці ад таго, што будуць гатаваць рэстараны, гэта можа быць і тым, і другім. Але самыя вялікія сюрпрызы падрыхтаваў нам соус: у перакладзе яго апісання ён гучыць як “мясны соус, прыгатаваны ў грыбным булёне”. Калі б мая сям’я не гатавала верашчаку, я ніколі не даведаўся б, што гэта за страва. Замест гэтай кулінарнай абракадабры я напісаў бы недзе так: “Thick stew or gravy with mushroom and variety of meat”.\nПрактычна кожная пазіцыя ў меню мае патрэбу ў дапрацоўцы, з пункта гледжання перакладу і сумяшчальнасці складнікаў. Салаты “Папараць-кветка” і “Журавінка” могуць лічыцца нацыянальнымі толькі з-за назваў, але з такім жа поспехам іх можна назваць “Ташкент”, “Накцюрн” або “Насустрач перамозе”...\nПасля атыманых кансультацый расхацелася працягваць размовы пра нацыянальнае меню. І нават не таму, што стала сорамна за працу перакладчыкаў ды спецыялістаў, якія рэкамендавалі гэты працяглы па часе гатавання набор страў. Мне востра стала шкада ўсёй той працы, якую зрабілі знаёмыя і незнаёмыя мне кухары па адраджэнні нацыянальнай кухні. Стала шкада спецыялістаў, гісторыкаў і экспертаў, без прыцягнення якіх зацвердзілі стравы... Маё пытанне носіць рытарычны характар, але я паспрабую яго агучыць: няўжо ў нашай краіне не знайшлося дасведчаных асоб, якія маглі б дапамагчы Міністэрству гандлю ў стварэнні спіса? Адклаўшы ўбок аркушык з раздрукаванымі назвамі, я пачала распавядаць калегам-кухарам пра тое, якая яна насамрэч, кухня маёй Радзімы: прыгожая, смачная і разнастайная...


Улады Беларусі супроць разгляду ў ААН скаргі па справе А.Казуліна\n27 чэрвень 2008, 17:18\nБеларускія ўлады супроць таго, каб у камітэце правоў чалавека ААН разглядалася скарга па справе былога кандыдата на прэзыдэнта Аляксандра Казуліна. Пра гэта “Свабодзе” паведаміў былы адвакат Аляксандра Казуліна Ігар Рынкевіч са спасылкай на дакумэнты, зь якімі яго азнаёмілі ў прадстаўніцтве ААН у Беларусі.\n“Летась разам з Вольгай Казулінай мы падалі ў камітэт правоў чалавека ААН скаргу на парушэньні ўладамі Беларусі міжнароднага пакту “Аб грамадзянскіх і палітычных правах” адносна Аляксандра Казуліна. Зараз я азнаёміўся з адказам прадстаўніцтва Беларусі ў ААН, дасланым у Жэнэву. Там сказана, нібыта заяўнікі — Вольга Казуліна, дачка палітыка, і я, ягоны былы адвакат, — што мы ня маем ад яго паўнамоцтваў падаваць скаргу. На гэтай падставе разгляд скаргі беларускія дыпляматы лічаць “непажаданым”.\nДа 25 жніўня Ігар Рынкевіч мае намер пераслаць у Жэнэву дадатковыя дакумэнты, якія пацьвердзяць ягоныя паўнамоцтвы, а таксама паўнамоцтвы Вольгі Казулінай. “Не сумняваюся, што на восеньскай сэсіі ААН у камітэце правоў чалавека наша скарга будзе разгледжана па сутнасьці, а справа “Аляксандар Казулін супроць ураду Беларусі” будзе выйграна”, — сказаў “Свабодзе” Ігар Рынкевіч.


Памяць Беларуская ленінградка\nТамара Куртняева нарадзілася і жыла ў Ленінградзе. Кожнае лета бацькі адпраўлялі дачку ў вёску на Смаленшчыну, дзе жыў з сям’ёй брат бацькі. Так было і ў чэрвені 1941 года. Дзевяцігадовая Тамара і не думала, што родны горад пакіне назаўжды. Пачалася Вялікая Айчынная вайна. Дзядзька хацеў завезці пляменніцу дамоў у Ленінград. Прыйшлі на станцыю, расклад руху цягнікоў быў ужо парушаны, многа людзей з чамаданамі, сумкамі хацелі дзесь ехаць, але цягнік на Ленінград не пайшоў.Так і засталася дзяўчынка ў сваіх родзічаў. Больш яна сваіх бацькоў так і не ўбачыла і не ведае да цяперашняга часу, які лёс іх напаткаў. Дзядзьку забралі на фронт, дома засталася жонка з двума дзецьмі і пляменніцай.\nСмаленшчыну пачалі бамбіць нямецкія самалёты асеннім днём. Наехалі ў вёску на машынах фашысты, пачалі выганяць людзей з хат на вуліцу, а хаты падпальваць. Калі хто не мог ісці ці не хацеў, расстрэльвалі на месцы, дабівалі прыкладамі. Малая Тамара запомніла, як цётка наразала на кавалкі хлеб і сушыла сухары, але на той час дзіцячы розум не мог успрыняць для чаго і навошта. Запомнілася, як у хату зайшоў нямецкі салдат, нешта прабарматаў на чужой мове і ўказаў на дзверы. Цётка хуценька схапіла торбачку з сухарамі і выбегла з дзецьмі з хаты. Жыхароў вёскі сагналі на станцыю, пачалі заганяць у пустыя таварныя вагоны. Стаялі дзіцячы плач, крыкі жанчын: ніхто не ведаў, куды іх павязуць. Цягнік паехаў.\nЕхалі доўга, днямі прастойвалі на прыпынках і ў тупіках. Мабыць з-за таго, што была ўзарвана чыгунка. Праз шчыліны ў вагоне было відаць, як у процілеглы бок ідуць эшалоны з машынамі, танкамі. Дарослыя казалі, што немцы рвуцца на Маскву. Пачалася зіма, выпаў снег. У вагонах было холадна. Есці не было чаго, бо тыя запасы сухароў ці іншай ежы, што паспелі людзі ўзяць, даўно закончыліся. Калі стаялі на прыпынках, рады былі кармавому бураку, а немцы некалькі разоў пакармілі нейкай пахлёбкай з шалухі грэцкіх круп. Пачалі хварэць і паміраць людзі, бушавала кароста, цела раз’ядалі вошы. Трупы людзей выкідалі з вагонаў прама ў адхоны. ”У мяне і цяпер на целе засталіся сляды ад пакусаў вошай”, – са слязьмі на вачах працягвае Тамара Дзмітрыеўна.\nВясной спыніліся на станцыі Даманава і загадалі ўсім выходзіць. Людзей вымазалі нейкай чорнай маззю, затым загналі ў лазню. А далей пайшлі ў Быцень.Тут рассялілі па дамах да гаспадароў. Цётку з дзецьмі пасялілі на вуліцы Козіцкай. Гаспадыня была добрай, трымала сваю карову і бежанцам давала свежага малака.Так пражылі некалькі дзён, і цётка, даўшы торбачку сказала: ”Ты старэйшая, можаш сама ісці і здабываць сабе кавалак хлеба”. Тамара пайшла. Хадзіла жабрачкай па хатах у Быцені, навакольных вёсках. Хтосьці даваў кавалачак хлеба, нехта – некалькі бульбін, а хто і нічога не даваў – усяк прыходзілася.\nАднойчы надвячоркам зайшла ў вёску Наліўкі, прай-шла некалькі хат. Пачынала змяркацца, калі Тамара зай-шла ў адну з хат, дзе жылі двое старых. Бабуля распытала, што за дзяўчына і адкуль. Тамара расказала ўсю сваю гісторыю. Бабуля з дзядулем пакінулі начаваць дзяўчынку, а на раніцу прапанавалі застацца жыць з імі, сваіх дзяцей у іх не было.\nТак і засталася Тамара жыць у Антона і Агаты Наліўкаў, якія замянілі ёй родных бацькоў.\nКалі скончылася вайна, цётка адшукала пляменніцу і прапаноўвала вярнуцца да іх, але дзяўчына адмовілася: за тры гады гэтыя людзі сталі для яе амаль роднымі. Пайшла ў мясцовую чатырохгадовую школу. Пасля яе заканчэння, можна было ісці ў Быценскую сямігодку, але хадзіць было далёка, апранаць і абуваць не было чаго. Ды і дома работы хапала: свая гаспадарка, свой чацвяртак зямлі, дзе сеялі пшаніцу, грэчку, саджалі бульбу.\nКалі споўнілася 17 гадоў, пайшла шукаць работу ў Быцень (на той час гэта быў раённы цэнтр). Працаўладкавацца дапамагла Еўфрасіння Паўлаўна Суржынская, якая была першым сакратаром райкама партыі. Спачатку працавала прадаўцом марожанага, пазней перавялі працаваць у мясцовую сталоўку, дзе была пасудамыйкай, потым – афіцыянткай. Тут пазнаёмілася з маладым хлопцам Сяргеем Сакутам, з якім пазней ажаніліся, стварылі сям’ю. З Быцені пераехалі ў Дабромысль, дзе жылі бацькі Сяргея. Тут пабудавалі хату, выгадавалі чацвярых дзяцей, зараз маюць сямёра ўнукаў і столькі ж праўнукаў. Дагледзелі і сваіх прыёмных бацькаў. ”Дзеці ў нас харошыя, хоць і жывуць у розных мясцінах Беларусі, але нас не забываюць: звоняць, прыязджаюць, – гавораць Тамара Дзмітрыеўна і Сяргей Мікалаевіч. – А што пажылым яшчэ патрэбна? Толькі ўвага, адчуванне таго,што цябе не забываюць, любяць, паважаюць. Было б здароўе, астатняе ўсё нажыўное”.\nА ў Ленінград пасля вайны так і не вярнулася. Спрабавала многа разоў даведацца пра лёс бацькоў. Калі першы раз паслала пісьмо на дамашні адрас вуліца Адраджэння, дом 8, кватэра 40, яно вярнулася назад, а ленінградскі адрас быў перакрэслены чырвоным алоўкам. Што гэта адзначае: ці можа дом разбамбілі, ці маці памерла ў час блакады – невядома. Бацька, хутчэй за ўсё, загінуў на фронце. Звярталася ў архіў, адкуль пасля другога пісьма прыслалі адказ, што маці чатыры месяцы знаходзілася ў блакадзе, а далей ніякіх звестак няма: прапала без вестак. ”Я думаю, каб яна была жывая, адшуквала б неяк мяне, я ж адна дачка была ў іх, – разважае Тамара Дзмітрыеўна. – А можа гэта такі лёс, так трэба, што я не засталася ў Ленінградзе, дзе памерлі ад холаду і голаду тысячы людзей, што папала ў гэту вёсачку, дзе далі прытулак і падарылі душэўнае цяпло добрыя людзі. Я лічу, што каму назначана звыш, тое і будзе, і ад свайго нікуды не дзенешся”.\n18 жніўня 2009 Просмотров: 1171 | распечатать


У мехмайстэрнях ААТ «Агратэхсэрвіс» работа «кіпіць». Пасяўная кампанія — не за гарамі. — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\nУ мехмайстэрнях ААТ «Агратэхсэрвіс» работа «кіпіць». Пасяўная кампанія — не за гарамі.\n29.03.2022 01.04.2022 andrey923\nАкцэнт пры правядзенні вясенняй пасяўной кампаніі ў ААТ “Агртэхсэрвіс” робяць менавіта на энерганасычаную тэхніку, якая маецца ў гаспадарцы. А гэта магутныя трактары “Кіравец” К-744, “Беларус” МТЗ-3022 і 3522.\nУ пачатку тыдня мы наведаліся ў цэнтральныя механічныя майстэрні сельгаспрадпрыемства, каб пацікавіцца ходам падрыхтоўкі да вясенне-палявых работ. Частка тэхнікі (грузавыя аўтамабілі і трактары) па чарзе пакідалі тэрыторыю, каб выконваць транспартныя работы, абслугоўваць жывёлагадоўчыя фермы. На другой пляцоўцы механізатары праводзілі апошнія падрыхтоўчыя работы (замена масла) на сваіх трактарах.\n— Уся тэхніка, якая будзе задзейнічана падчас пасяўной кампаніі ў гаспадарцы, знаходзіцца ў спраўным стане, — кажа галоўны інжынер сельгаспрадпрыемства Сяргей Русак. — Стаўку мы, як і ў мінулыя гады, робім на энерганасычаныя трактары. На іх працуюць добрасумленныя механізатары, якія яшчэ з восені мінулага года пачалі рамонт тэхнікі, глебаапрацоўчых агрэгатаў, іншага прычапнога інвентару да пачатку палявых работ. Напрыклад, на трактарах “Кіравец” К-744 нязменна працуюць Юрый Кухальскі і Валерый Фёдараў. На такім жа трактары сёлета пачаў працу Іван Сямёнаў. Ён вопытны механізатар, за гады сваёй працы асвоіў шматлікую тэхніку, у тым ліку і камбайны. Таму і на К-744 у счэпе з культыватарам “Кёрлінг” ён будзе займаць лідзіруючыя пазіцыі сярод іншых механізатараў. Валерый Фёдараў, як і раней, будзе загортваць насенне ў глебу зерневых і зернебабовых культур у счэпе з 12-метровай сеялкай “Амазон”. Дарэчы, гэты высокапрадукцыйны пасяўны агрэгат адзіны сярод гаспадарак нашага раёна. Падрыхтаваныя да сяўбы і камбінаваныя пасяўныя агрэгаты АПП-6Д, АПП-6А, “Лемкен”, а таксама сеялка СЗТ-5,4. Адрамантаваў, замяніў старыя запчасткі на новыя на дыскатары механізатар Сяргей Балай. Наогул, усе мы з нецярпеннем чакаем, калі ўмовы надвор’я дазволяць распачаць палявыя работы. Часу для раскачкі няма. Пасяўную кампанію трэба будзе правесці ў аптымальныя тэрміны.\nТым часам у майстэрнях механізатары, слесары займаліся рамонтнымі работамі. Электрагазазваршчык Анатолій Барсук рамантаваў перасоўную даільную ўстаноўку. Вядома, не загарамі час, калі дойны статак трэба будзе вывесці на пашу, таму і даільныя ўстаноўкі, і ёмістасці для вады, і іншае абсталяванне павінна быць у спраўным стане.\n— Мы загадзя распрацавалі палажэнне аб спаборніцтве на вясенняй пасяўной сярод працаўнікоў гаспадаркі, — кажа намеснік дырэктара ААТ “Агратэхсэрвіс” па ідэалагічнай рабоце, старшыня пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі Яся Краснікава. — Рыхтуем памяшканне сталовай для харчавання работнікаў, займаемся закупкай спецадзення, спецабутку, сродкаў аховы здароўя для тых, хто будзе працаваць з ядахімікатамі.\nЗусім хутка падсохне глеба, умовы надвор’я дазволяць аграрыям вывесці тэхніку ў поле, каб шырокім фронтам распачаць вясеннюю пасяўную кампанію 2022 года.\nВ Верхнедвинске прошёл областной штаб по подготовке к «Дожинкам»\nСтаршыня Віцебскага абласнога аб’яднання прафсаюзаў Іван Вазміцель узнагародзіў перадавікоў жніва з КУВСП імя Маркава


У Кіеве развітваюцца з Паўлам Шараметам. Жывая трансляцыя\nВа ўкраінскай сталіцы пачалося развітанне з журналістам Паўлам Шараметам, якога забілі 20-га ліпеня.\nЦырымонія праходзіць ва Украінскім доме. Вечарам цела даставяць самалётам на радзіму журналіста – у Менск, дзе заўтра адбудзецца пахаванне. Адпяванне пачнецца 23-га ліпеня а 11:00 у царкве Усіх Святых (Менск, вуліца Каліноўскага, 121). Пахаваюць Паўла Шарамета побач з бацькам на Паўночных могілках а 14:30.\nУкраінская рэдакцыя радыё «Свабоды» ладзіць жывую трансляцыю з цырымоніі развітання ў Кіеве.\nЖурналіст Павел Шарамет загінуў раніцай 20 ліпеня ў цэнтры Кіева ў выніку выбуху аўтамабіля, у якім ён ехаў. Гэтая машына належала кіраўніцы «Украінскай праўды» Алене Прытуле, але яе ў машыне не было. Паліцыя папярэдне кваліфікуе выбух аўтамабіля як наўмыснае забойства.\n«Кавалкі крыві ў мяне на фары»: відавочцы пра выбух машыны Шарамета (18+)\nКіеўляне прапануюць назваць праспект імем Шарамета\nЯк заявіў дарадца кіраўніка Міністэрства ўнутраных спраў Украіны Зоран Шкірак, у аўтамабілі журналіста спрацавала, паводле папярэдніх звестак, самаробнае выбуховае прыстасаванне магутнасцю ад 400 да 600 грамаў у тратылавым эквіваленце. Для расследавання абставінаў забойства журналіста сілавікі стварылі аператыўную групу, у дзейнасці якой маюць узяць удзел прадстаўнікі ФБР.\nМЯ, паводле radiosvoboda.org


КАЛЯНДАР СВАБОДЫ – 25 ТРАЎНЯ\n25 траўня 1933 году Дзяржаўны тэатар опэры і балету БССР паказаў свой першы спэктакль – “Кармэн” Жоржа Бізэ. Праўда, мясьціўся тэатар ня ў сёньняшнім будынку Менскае Опэры, бо яго тады яшчэ не было.\n25 траўня 1938 году карныя савецкія органы прысудзілі да расстрэлу Палуту Бадунову, беларускую палітычную дзяячку. Бадунова была адна з стваральніцаў Беларускай сацыялістычнай грамады і Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянэраў, уваходзіла ў Раду Беларускай Народнай Рэспублікі, разам зь якой пераехала на эміграцыю ў Прагу. У 1925-м годзе Палута Бадунова, як і шмат іншых дзеячаў БНР, паверыла ў заклікі кіраўніцтва савецкай Беларусі вярнуцца на радзіму і пераехала ў БССР. Працавала настаўніцай у Гомелі. Аднак у 1937 годзе яе арыштавалі, а ўвосень 1938 году расстралялі ў Менску. Мяркуецца, што расстраляная была Бадунова ў Курапатах.


РАДА - StudentWatch заклікае студэнтаў патанчыць за рэформы - РАДА\nПератрус у Генеральнай сакратаркі РАДА Ганны Дапшэвічутэ\nШто неабходна ведаць пра свае правы на сутках?\nЯк заставацца актывістам_кай, седзячы дома? Частка 2\nЯк пазбегнуць факапаў у анлайне?\nЦі адменяць смяротнае пакаранне ў Беларусі?\nАнлайн-праграма па грамадзянскім актывізме і лідарстве для моладзі Беларусі\nДашліце ліст ці паштоўку палітвязням бясплатна!\nГрамадская дыскусія «Новая адукацыя для новай Беларусі»\nНагодай запуску флэшмобу сталі снежаньскія падзеі, калі павялічыўся ціск з боку адміністрацый БДУ, БДПУ, БДМУ і іншых ВНУ на прадстаўнікоў студэнцкага руху і ўдзельнікаў суполкі #студэнтысупраць. Арганізатары акцыі імкнуцца атрымаць рэакцыю Міністэрства адукацыі, якое таксама ігнаруе спробы дыскрэдытацыі незалежных студэнцкіх арганізацый і націску на асобных прадстаўнікоў студэнцкай супольнасці.\n“Мы, незалежныя студэнцкія арганізацыі, арганізатары маніторынгу парушэнняў акадэмічных свабод студэнтаў, звяртаем увагу на недапушчальнасць перавышэння паўнамоцтваў з боку адміністрацый беларускіх ВНУ, а дачыненні з беларускімі студэнтамі павінны рэгулявацца толькі існуючым міжнародным і беларускім заканадаўствамі,” – гаворыцца ў афіцыйным звароце на сайце StudentWatch.\nІніцыятыва StudentWatch змесціла на рэсурсе Vimeo відэа, на якім за рэформы стынчылі некалькі грамадскіх актывістаў і простых студэнтаў. Усяго за пяць дзён відэа паглядзелі прыкладна дваццаць тысяч чалавек.\nКаб далучыцца да флэшмобу, трэба зняць на відэа свой танец на фоне ВНУ, выкласці відэа ў сацсеткі з хэштэгам #танчымЗаРэформы або #danceForReform, а пасля выклікаць трох сваіх сяброў зрабіць тое ж самае.\n24 / May.\nМіжнародны моладзевы лагер Дыялог 2016\nЛагер пройдзе 8-12 ліпеня 2016 у Калужскай вобласці (РФ). Дэдлайн падачы заявак: 10 чэрвеня 2016, 12:00 (СЕТ).\nАдкрыт прыём заявак на ўдзел у крэш-курсе для моладзі па асабістай устойлівасці.\nАнлайн-курс пра моладзевую працу з жывой сустрэчай у Румыніі\n19 / Sep.\nПрацягваецца палітычна матываваны пераслед студэнцтва\nЗаява Задзіночання Беларускіх Студэнтаў.


Шукаць кропкі росту, рухацца далей. Старшыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Салавей сёння наведаў з рабочым візітам Мазырскі раён | Навіны раёна | Белорусская версия\nШукаць кропкі росту, рухацца далей. Старшыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Салавей сёння наведаў з рабочым візітам Мазырскі раён\nПершым пунктам у рабочай камандзіроўцы на Мазыршчыны стала КВУП «Мазырскія малочныя прадукты» - прадпрыемства, якое дынамічна развіваецца, экспартна арыентаванае. Экскурсію пачалі з цэха па вытворчасці сухога абястлушчанага малака - прадукта, асабліва запатрабаванага на знешніх рынках. Прадпрыемства зноў аднавіла яго пастаўкі ў Кітай, у жніўні-верасні адгрузілі 125 тон гэтай прадукцыі. Асноўныя ж кірунку экспартных паставак традыцыйныя: Расія, Казахстан, Узбекістан, Украіна. Як расказала дырэктар КВУП «Мазырскія малочныя прадукты» Алена Касуха, прадпрыемства працуе стабільна.\nСтаршыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Міхайлавіч Салавей азнаёміўся з вытворчым патэнцыялам прадпрыемства, удакладніў перспектывы развіцця, пацікавіўся сацыяльнай падтрымкай працоўных і быў прыемна здзіўлены прадастаўленнем работнікам прадуктовага камплекта на суму 100 рублёў кожнаму.\nПадчас сустрэчы з працоўным калектывам губернатар адказаў на пытанні. Ішла гаворка пра сітуацыю ў краіне, сацыяльную напружанасць, пра акцыі і мітынги, аб неправераных крыніцах інфармацыі, сацыяльнай абароне насельніцтва, развіцці Мазыршчыны і многае іншае. Дыялог доўжыўся больш за гадзіну і атрымаўся незвычайна шчырым.\nУ гэты ж дзень Генадзь Салавей прыняў удзел у адкрыцці Мазырскага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі і пелетнага завода ДДЛГУ «Мазырскі вопытны лясгас».\nВольга Ардашава.Фота аўтара.\n/ Газета Жыццё Палесся /


Рабочая паездка Прэзідэнта ў Віцебскую вобласць - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nРабочая паездка Прэзідэнта ў Віцебскую вобласць\nПятница, 5.08.2016 13:04. Рубрика: Тэма тыдня Просмотров: 804\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 4 жніўня зрабіў рабочую паездку ў Віцебскую вобласць. У цэнтры ўвагі кіраўніка дзяржавы былі ўборка збожжавых і нарыхтоўка кармоў — у краіне ў цэлым і паўночным рэгіёне ў прыватнасці. Прэзідэнт наведаў сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Маяк Браслаўскі», Браслаўскі філіял Глыбоцкага малочнакансервавага камбіната. Акрамя таго, Аляксандр Лукашэнка азнаёміўся з развіццём турызму ў Браслаўскім раёне на прыкладзе прыватнага турыстычнага ўнітарнага прадпрыемства «Грын клаб». Размова ішла аб аграэкатурызме, прыцягненні інвестыцый і экспарце турыстычных паслуг.\nГэтага запатрабаваў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў ходзе наведвання сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Маяк Браслаўскі» ў Браслаўскім раёне.\nЛукашэнка адразу пасля прыезду на сельгаспрадпрыемства падзяліўся ўражаннямі ад убачанага з борта верталёта ў ходзе рабочай паездкі ў Віцебскую вобласць. «Паглядзеў — не ўражаны ўбачаным у Браслаўскім раёне. Багатай Віцебская вобласць не будзе, калі будзем так працаваць», — сказаў ён.\n«Асноўная мэта маёй паездкі — не ўборка», — адзначыў кіраўнік дзяржавы. Ён падкрэсліў, што тэхнікі ў гаспадарках хапае, уборачная кампанія ідзе сваім ходам. «Мяне хвалюе іншае, цікавяць тэхналогіі, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. — Мы павінны былі тут, на паўночным захадзе краіны, перабудаваць тэхналогіі пад новыя севазвароты».\nПаводле яго слоў, трэба дакладна ўлічваць асаблівасці раёнаў і фарміраваць севазварот такім чынам, каб атрымліваць максімальна эфектыўны рэзультат ад сельгасвытворчасці. «Калі выпуск малака, мяса рэнтабельны, то менавіта на гэта і трэба арыентавацца і прыстасоўваць севазварот пад гэта», — сказаў ён.\nПры гэтым кіраўнік дзяржавы перасцярог ад бяздумнага падыходу. Трэба ўсё добра ўзважваць і падлічваць, перш чым прымаць рашэнні. «Трэба выходзіць на нармальныя севазвароты і пад гэта купляць адпаведную тэхніку», — адзначыў Аляксандр Лукашэнка. Ён таксама зрабіў акцэнт на тое, што прымяняльныя тэхналогіі, безумоўна, павінны быць добрымі, менавіта з улікам прыродных асаблівасцей кожнага раёна. «Не хачу даваць рэкамендацыі, бо што ні раён, то свая спецыфіка і, галоўнае, свая спецыялізацыя. Адсюль — севазварот, тэхніка», — сказаў ён.\nДакладнае патрабаванне Прэзідэнта — усё павінна прапрацоўвацца і ўлічвацца пад высокі рэзультат у аграрным сектары.\nПрэзідэнт растлумачыў, што мэта яго рабочай паездкі ў Віцебскую вобласць не ў тым, каб падагнаць уборачную кампанію. «Людзі самі разбяруцца, калі і што ўбіраць. Мэта мая іншая. Мы, назначыўшы сюды (у Віцебскую вобласць. — Заўвага БЕЛТА) новага губернатара, паставілі перад ім задачу прынцыпова разабрацца з севазваротамі і тым, што мы тут будзем вырошчваць на зямлі, і якіх жывёл гадаваць. Другі год ідзе гэта цяжкая работа, — адзначыў Аляксандр Лукашэнка. — Тэрыторыя такая, што збожжавыя тут або кукурузу на зерне вельмі складана, амаль немагчыма ў асобных месцах вырошчваць. Таму трэба прыстасавацца да клімату. Перад губернатарам і ўсёй яго камандай стаіць задача прыстасавацца да прыроды і ўзяць максімум».\nНа думку кіраўніка дзяржавы, па такім жа прынцыпе неабходна развіваць эка- і агратурызм. «На тэрыторыі Браслаўшчыны вялікая колькасць пустуючых участкаў па 1,5-3 га. Трэба аддаць людзям, няхай яны развіваюць экатурызм. Няхай проста для сябе дом пабудуе, але ён прывядзе ў парадак гэты ўчастак, — сказаў беларускі лідар. — Таму вось тэма сённяшняй размовы — як ад усяго таго, чым багата Віцебшчына, прыстасаваўшыся да прыроды, атрымаць большы вынік».\nАляксандр Лукашэнка лічыць, што 2016 год з пункту гледжання надвор'я выдаўся ўдачным для сельскай гаспадаркі. «Так, праходзяць дажджы, і ўсе скардзяцца. Але трэба разумець, што ўборка — гэта не толькі збожжавыя. Уборка — гэта і бульба, і буракі, і іншыя культуры, гэта сады. А для іх патрэбна вільгаць. Мінулы год у нас быў вельмі сухі, узровень грунтавых вод апусціўся вельмі нізка, павысыхалі рэчкі і азёры. Бог нас выратаваў, што гэты год дажджлівы», — дадаў Прэзідэнт.\nАб гэтым Прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку далажыў намеснік прэм'ер-міністра Міхаіл Русы ў час наведвання кіраўніком дзяржавы сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Маяк Браслаўскі».\n«Убрана на раніцу 4 жніўня 48,7 працэнта ўсіх плошчаў. Сёння да вечара, мяркуем, пяройдзем за палавіну ўборкі, будзе намалочана больш за 4 млн т збожжа. Ужо ёсць 3,75 млн т», — сказаў Міхаіл Русы.\nКіраўнік дзяржавы звярнуў увагу, што тэмпы ўборачнай кампаніі зніжаць не трэба. «Калі страціш тэмп, поле пачне зарастаць пустазеллем. Мы не вымалацім і страцім пасевы», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\nНа гэтым кіраўнік дзяржавы акцэнтаваў увагу ў ходзе наведвання Браслаўскага філіяла ААТ «Глыбоцкі малочнакансервавы камбінат».\nЯк праінфармавалі Прэзідэнта, на прадпрыемстве ў 2011—2013 гадах рэалізаваны інвестыцыйны праект па рэканструкцыі, накіраванай на павелічэнне вытворчых магутнасцей па перапрацоўцы малака. Пасля рэканструкцыі філіял аснашчаны лініямі па выпуску цвёрдых сыроў прадукцыйнасцю 10 т у суткі і мяккіх сыроў метадам сепарыравання прадукцыйнасцю 2 т у суткі. Унікальнасць тэхналогіі заключаецца ў тым, што ўвесь працэс вытворчасці сыру закрыты і аўтаматызаваны. Высокая якасць прадукцыі дасягаецца за кошт строгага кантролю па ўсім тэхналагічным ланцужку вытворчасці, пачынаючы ад прыёмкі малака і заканчваючы выспяваннем сыру.\nВынікам праведзенай мадэрнізацыі стала павелічэнне вытворчых магутнасцей філіяла і пашырэнне асартыменту сыроў расійскай і галандскай груп з 12 да 38. Цяпер гадавыя вытворчыя магутнасці па выпуску паўцвёрдых сыроў складаюць 3 тыс. т, па выпуску сметанкова-тварожных прадуктаў — 250 т, канцэнтраванай малочнай сыроваткі — 9 тыс. т.\nЛукашэнка лічыць магчымым абмеркаваць «разняволенне» заканадаўства для развіцця аграэкатурызму\nАляксандр Лукашэнка выказаў меркаванне, што турыстычны бізнес, у тым ліку аграэкатурызм, неабходна больш актыўна развіваць. Ён прыслухаўся да прапаноў спецыялістаў у гэтай сферы і сказаў, што трэба канкрэтна абмеркаваць гэтыя праблемы. «Уносьце прапановы, можа, сапраўды ўсё забюракратызавана і трэба разнявольваць», — дадаў Прэзідэнт. Пры гэтым ён прыгадаў аб тым перыядзе пачатку прэзідэнцкай дзейнасці, калі патрабавалася яго ўмяшанне, каб спыніць дзяльбу ласых прыродных куткоў.\n«Тады мною было прынята жорсткае рашэнне — захаваць усё для людзей», — адзначыў кіраўнік дзяржавы. У выніку ў краіне былі створаны нацыянальныя паркі, прыроднымі багаццямі якіх могуць любавацца ўсе жыхары краіны. Прэзідэнт падкрэсліў, што на сучасным этапе развіцця аграэкатурызму неабходна, напэўна, вярнуцца да гэтага пытання і ўважліва паглядзець, што можна яшчэ зрабіць для развіцця гэтага напрамку.\n«Прапанова правільная — можа, недзе трэба разняволіць заканадаўства, каб даць магчымасць больш актыўна развівацца аграэкатурызму, у тым ліку аграсядзібам», — лічыць Аляксандр Лукашэнка.\nПры гэтым непахісным застаецца яго патрабаванне — да агульнанародных прыродных багаццяў павінны мець доступ усе людзі.\nЗ развіццём турызму ў Браслаўскім раёне Аляксандр Лукашэнка азнаёміўся на прыкладзе прыватнага турыстычнага ўнітарнага прадпрыемства «Грын клаб», паслугамі якога карыстаюцца і грамадзяне іншых дзяржаў.\n«Некаторыя дапісаліся, і нават расіяне (больш за ўсё расійскія сродкі масавай інфармацыі) — „упаў рэактар на будуемай атамнай станцыі ў Беларусі“. Ды прачніцеся: там ніякага рэактара яшчэ і няма, там ёсць металічны корпус — „бочка“ — таўшчынёй 20 см, у які будзе змешчаны рэактар, — расказаў Аляксандр Лукашэнка. — Мне далажылі раніцай, калі гэты інцыдэнт адбыўся. Яны (будаўнікі. — Заўвага БЕЛТА) перамяшчалі яго на складзе, трэніраваліся паднімаць. Яго паднялі на мой рост, можа, крыху вышэй, стропы не вытрымалі, і гэта „бочка“ адным краем упала на зямлю, з якой яе паднялі».\n«Нават калі ёсць нязначныя пашкоджанні або драпіны, мы ад гэтага корпуса павінны адмовіцца. І расіяне гавораць, што калі беларусы адмовяцца ад гэтага корпуса, то яны прывязуць іншы і ўстановяць. Вось і ўвесь інцыдэнт», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што Беларусь як постчарнобыльская рэспубліка перш за ўсё зацікаўлена ў тым, каб атамная станцыя была бяспечнай. «Я асабіста кантралюю ход будаўніцтва гэтай станцыі, не гаворачы ўжо аб нейкіх інцыдэнтах. Калі б там фундамент заклалі і кусок сцяны абваліўся, напэўна, таксама было б гвалту на ўвесь свет», — дадаў беларускі лідар.\nПаводле слоў Прэзідэнта, у бяспецы Беларускай АЭС зацікаўлена і Расія. «Яна будуе мноства станцый па ўсім свеце: у Турцыі, Егіпце збіраюцца пабудаваць, у Іране і Кітаі будуюць, — сказаў кіраўнік дзяржавы. — Не дай бог нешта здарыцца — да іх жа ніхто не прыйдзе і не закажа больш, яны страцяць вялікі шматмільярдны сектар сваёй эканомікі».\n"Сустракаючыся нядаўна з паслом Літвы, я яму сказаў наступнае: «Давайце спынім гэту цягамоціну, давайце спынім наступаць адзін на аднаго: вы будзеце на нас, а мы будзем адбівацца — па будаўніцтве атамнай станцыі. Давайце зробім яе сумесна ў плане таго (у іх сёння дэфіцыт электрычнасці), што мы будзем па нармальных, прымальных цэнах пастаўляць вам электрычнасць. Мы забіраем сёння людзей, якія на Ігналінскай станцыі засталіся без работы (станцыю закрылі). Мы прыцягнем гэтых людзей для работы ў нас. Яны будуць для нас не чужыя людзі. Гэта значыць шмат праблем, давайце будзем разам думаць, як эксплуатаваць гэту станцыю, а не стаяць лоб у лоб і адзін на аднаго паказваць пальцам», — расказаў Аляксандр Лукашэнка.\nПаводле слоў Прэзідэнта, спекуляцыя вакол будаўніцтва БелАЭС — звычайная канкурэнцыя, палітызацыя (асабліва напярэдадні выбараў) і балбатня. «Вось нядаўна на Ігналінскай станцыі адбыўся пажар. Многія нават не ведаюць аб гэтым. Чаму? Мы не робім з гэтага катастрофы. Калі патрэбна дапамога, мы дапаможам. Але яны спраўляюцца самі з гэтым інцыдэнтам, больш сур'ёзным, чым у нас. Мы не крычым аб гэтым гвалтам», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nАляксандр Лукашэнка яшчэ раз звярнуў увагу, што Беларусь і Літва павінны працаваць над тым, як зрабіць БелАЭС сумеснай станцыяй, каб яна прыносіла карысць абедзвюм дзяржавам. «Мы да гэтага гатовы, і такія прапановы я накіраваў кіраўніцтву Літвы», — заявіў беларускі лідар.\nКіраўнік дзяржавы таксама заўважыў, што апошнім часам у сродках масавай інфармацыі Літвы з'яўляюцца разумныя разважанні спецыялістаў пра будаўніцтва атамнай станцыі ў Беларусі. У іх эксперты заяўляюць, што Беларусь больш, чым хто-небудзь, зацікаўлена ў бяспецы АЭС. Спецыялісты заклікаюць краіны да супрацоўніцтва ў гэтым напрамку. «Калі вы заклапочаны — знайдзіце ў сябе не палітыка, а групу прафесіяналаў у Літве, Латвіі, Польшчы і скажыце, што яны хочуць атрымліваць інфармацыю для ўсёй Літвы, Латвіі або Польшчы — мы будзем з імі працаваць, у нас жа сакрэтаў няма. Нават добра будзе, калі нехта збоку будзе больш пільна ўглядацца ў будаўніцтва атамнай станцыі ў нас у Беларусі. Мы ў гэтым вельмі зацікаўлены», — запэўніў Аляксандр Лукашэнка.\nПрадстаўнікі СМІ пацікавіліся ў кіраўніка дзяржавы, чаго ён чакае ад кампаніі па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў, а таксама як ацэньвае дзейнасць парламента. «Аб станоўчым у дзейнасці нашага парламента я нядаўна гаварыў у Пасланні беларускаму народу і парламенту. Тады я выказаў удзячнасць дэпутатам, якія працавалі апошнія чатыры гады», — нагадаў Прэзідэнт. Ён таксама выказаў меркаванне, што «найлепшая якасць нашага парламента, што там працуюць прафесіянальна, спакойна, без крыкаў».\nПарламент — гэта людзі, якія павінны ствараць законы, што прадугледжвае пэўную падрыхтоўку, сплаў ведаў і вопыту, падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. «Я ведаю аб гэтым, таму што працаваў там сам на працягу чатырох гадоў», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nНа думку Прэзідэнта, нашы дэпутаты паспяхова працуюць і займаюцца заканатворчай дзейнасцю. «Паглядзіце, што адбываецца вакол (у іншых краінах. — Заўвага БЕЛТА). То бойку ў парламенце пачалі, то мардабоем займаюцца, то палітызацыя нейкая, то нейкія алігархі свае групы пастваралі, нехта за грошы прыйшоў у парламент», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Ён заявіў, што ў Беларусі нічога такога няма. «Я вам з адказнасцю аб гэтым заяўляю, ніхто за грошы, ніякія багатыя людзі сваіх дэпутатаў не прапхнуць у парламент. Такога яшчэ не было і, напэўна, не будзе. У гэтым найлепшая якасць і дасягненне нашага парламентарызму наогул і нашага парламента», — заявіў Аляксандр Лукашэнка.\n«Наш дэпутацкі корпус вельмі прыбліжаны да свайго выбаршчыка — да тых, хто за іх галасаваў. У гэтым каласальная перавага нашага парламента», — перакананы Прэзідэнт. Ён прадоўжыў: «Выбарчая кампанія ідзе спакойна. Скончыўся перыяд вылучэння кандыдатаў, ідзе рэгістрацыя кандыдатаў у дэпутаты і тое, што ўжо больш як 6 чалавек прэтэндуе на адно дэпутацкае месца, — гэта добры паказчык, я толькі рады. Значыць, канкурэнцыя будзе забяспечана».\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка лічыць магчымым абмеркаваць «разняволенне» заканадаўства для развіцця аграэкатурызму\n« Патрэбныя тавары – на кірмашах\nНацбанк з 17 жніўня зніжае стаўку рэфінансавання да 18 працэнтаў гадавых »


Слонімскія мастакі вярнуліся з пленэра ў Сергіевым Пасадзе — Газета Слонімская\nСлонімскія мастакі вярнуліся з пленэра ў Сергіевым Пасадзе\nМастак Яўген Іваноў з падзякай і дыпломам ад арганізатараў пленэра\nЗ міжнароднага мастацкага пленэра ў расійскім Сергіевым Пасадзе нядаўна вярнуліся слонімскія мастакі Яўген Іваноў і Уладзімір Макарэвіч. Пленэр мастакоў з гарадоў-пабрацімаў Сергіева Пасада праходзіў з 2 па 9 верасня\nСваімі ўражаннямі ад паездкі з карэспандэнтам «ГС» падзяліўся Яўген Іваноў.\n— Яўген Васільевіч, распавядзіце, калі ласка, як вас, слонімскіх мастакоў, запрасілі на гэты пленэр, як сустрэлі гаспадары, і як усё прайшло?\n—Задума ўдзельнічаць у міжнародных мастацкіх пленэрах у мяне была ўжо даўно, як толькі ўтварылася наша творчая суполка мастакоў арт-Слонім. Затым мы наладзілі сувязі з арганізатарамі праекта арт-дыпламатыя ў падмаскоўным Сергіевым Пасадзе, і ад іх атрымліваем запрашэнні ўдзельнічаць у гэтых міжнародных імпрэзах і выставах ужо другі раз.\n— І хто са слонімскіх мастакоў ужо прымаў удзел у пленэрах у Падмаскоўі?\n— Я сёлета ўпершыню патрапіў на пленэр у Сергіеў Пасад асабіста. Уладзімір Макарэвіч там пабываў два разы, летась быў таксама і Мікола Бушчык. А вось працы нас траіх там выстаўляюцца ўжо два гады.\nУладзімір Макарэвіч на адкрыцці выставы ў Сергіевым Пасадзе\n— А хто яшчэ з беларускіх мастакоў там быў?\nУладзімір Макарэвіч сярод мастакоў крайні злева\n— Беларусь прадстаўлялі толькі мы, слонімцы, паколькі беларускі Слонім і рускі Сергіеў Пасад — гарады-пабрацімы. А наогул, арт-дыпламатыя сабрала там мастакоў з Амерыкі, Ізраіля, Арменіі, Літвы, Латвіі, з Расіі і яшчэ шмат адкуль. Ды мастакі адусюль аднолькавыя. Гаспадары ж нас прымалі вельмі добра. Былі створаны ўсе неабходныя ўмовы для працы і адпачынку. Нам пашчасціла выставіць свае працы ў вялікай трохузроўневай (на тры паверхі) арт-галерэі. Пра нас пісала мясцовая прэса і распавядала мясцовае тэлебачанне. Наогул, да нас беларусаў (да мяне і Макарэвіча) там адносіліся, можа, найлепш як да каго іншага. Чаго не скажаш пра падтрымку з боку слонімскай нашай улады. З усіх краін, у каго не пыталі, мастакам на паездку ў Сергіеў Пасад была выдзелена фінансавая дапамога, і толькі мы ездзілі туды за свой кошт. Але дзякуй і за тое, што на дарогу назад выканкам прыслаў машыну, і мы змаглі прывезці ў Слонім свае ранейшыя працы… Такая яна арт-дыпламатыя па-беларуску.\nМікола Бушчык у Сергіевым Пасадзе\n— А які творчы вынік гэтага пленэру?\n— Творчы вынік — гэта па тры напісаныя намі там карціны, якія засталіся на выставе ў Сергіевым Пасадзе.\nФота аўтара і ART BAZA\nВідэа 24 ТВР\nТэги:арт-дипломатия, арт-Слонім, Яўген Іваноў, слонімскія мастакі, арт-дыпламатыя, Мікола Бушчык, Уладзімір Макарэвіч\nШкольники познакомились с творчеством слонимских художников\nКартины слонимских художников представлены на выставке в Москве\nЯк двоечнік і другагоднік са Слоніма на працы ў Міністэрстве лясной гаспадаркі апынуўся\nУ панядзелак, 11 сакавіка, сіноптыкі абяцаюць моцны вецер, дождж і мокры снег\nЛітаратурны альманах «Новы Замак» за 2018 год выйшаў сёлета ў сакавіку\nЯк сланімчанка з дачкой-школьніцай жывуць на 450 рублёў у месяц


Хто ён, дзядуля на роліках: шчымлівая гісторыя самага пазітыўнага чалавека ў Маладзечне (Фота) – RH.by\nДля маладзечанцаў ён такая ж славутасць, як і амфітэатр, фантан “Купалле” ці пешаходная вуліца. Яго называюць дзедам на роліках ці дзіваком. Упершыню сваю гісторыю ён распавядае чытачам “РГ”.\nЁн ахвотна падзеліцца навінамі і сваімі думкамі, як быць шчаслівым. 62-гадовы мужчына – вялікі аматар здаровага ладу жыцця. А пачалася любоў да фізічнай культуры з інтэрната.\n– Нарадзіўся ў Ашмянскім раёне. У чатыры гады трапіў у інтэрнат у сярэднюю групу, а брат – у малодшую. Я не ведаю, чаму мы апынуліся ў інтэрнаце, не буду нічога казаць пра маці. У дзяцінстве я не тое, каб гараваў, але моцна чакаў, што прыйдзе мама.\nБрата спачатку ўвесь час за руку цягаў. У першы клас адправілі ў Гальшаны. Раней часта бывала, што дзяцей разлучалі, не ведаю чаму. Брата павезлі ў Ашмяны, дзесяць год там вучыўся. Таксама паспяховы ў спорце – па штанзе кандыдат майстра спорта, дзюдо займаўся.\nМяне кідалі па казённых дамах. Пасля Гальшан – у Парэчча. Дзявяты клас закончыў у Смаргонскім раёне. Праўда, заўсёды пыталіся, ці не супраць пераехаць. Так я і падарожнічаў.\nПазней знайшоў звесткі пра дзядулю і бабулю, але іх ужо не было. Пра маці нічога не вядома, яна як шпіён. Аказваецца, у мяне ёсць яшчэ брат і сястра – Антон і Гендрыка. Іх раней адправілі ў інтэрнат. А пасля іх сляды згубіліся. Ёсць надзея, што калі-небудзь знайду іх, гэта ж родная кроў.\nЯ прыязджаў у 25 год у сваю вёску. На станцыі Ашмяны выйшаў, 11 кіламетраў да вёскі ісці. У крайняй хаце пакармілі, паклалі спаць на падлогу. А раніцай гаспадыня паказала мой былы дом. Памятаў з дзяцінства ліпу – застаўся пень. Агарод, сад. Там ужо чужыя людзі жылі. Мог бы адсудзіць дом, але не стаў.\nМы ў інтэрнаце ў Вярэйках Смаргонскага раёна аднойчы выпадкова знайшлі магілу салдата. Гулялі, убачылі рамень, пацягнулі за яго – вылезла скура. Раскапалі пасля. Там ужо разлажылася цела. А ў патроне была запіска, напісаная хімічным алоўкам, з дадзенымі чалавека. Перапахавалі, на брацкай магіле ўпісалі прозвішча, яго сваякі прыехалі з Расіі.\nУ інтэрнаце тэлевізара не было, так што гулялі ў футбол, пакуль не сцямнее. У каго былі цётка ці дзядзька, ці хоць які сваяк, з’язджалі на выхадныя. А чалавек 12 заставаліся. Гулялі ў тэніс, зімой – санкі кожнаму, хто старэйшы – лыжы ці канькі.\nСпартзала заўсёды адчыненая – гулялі ў валейбол, баскетбол.\nУ казённых дамах фіззарадка нязменная: зубы пачысціў, ложак заправіў – і зарадка. У калектыве гэта прасцей, а такі парадак дысцыплінуе. Ад 5 класа ўмелі мыць посуд, падлогу. У арміі тое самае, што ў інтэрнаце, толькі зброю дадалі. Шэсць кіламетраў маршбрасок ва ўсім абмундзіраванні – нават весела, нібы ў вайнушку гуляў. А некаторым, асабліва курыльшчыкам, было цяжка.\nГэта натуральна, што чалавек жыве, пакуль рухаецца. Цяпер мы жывём у кватэрах, дзе ўсё на кнопках. Чалавек стаў гультаём, а так не павінна быць. Вось мае ролікі – сасуды працуюць, капіляры, дыхалка. А на канапе седзячы – дыханне слабое, сасуды слаба напаўняюцца. Так адно адно за адным у чалавека ўсё пачынае хварэць.\nПасля інтэрната на Смаргоншчыне пайшоў у ПТВ №42, стаў машыністам торфаўборачных машын, вось правы трактарыста 3 класа. Пасля вучылішча – ў армію, служыў у Мінску. Пасля арміі восем месяцаў працаваў па спецыяльнасці.\nЯ з дзяцінства някепска маляваў, таму у 30 год пайшоў вучыцца ў Беразінскую мастацкую студыю. Займаўся пасля работы, закончыў на выдатна. Мой настаўнік быў вельмі дасведчаны мастак, я ў яго вучыўся пісаць алеем – Мікалай Якаўлевіч Шчаўканогаў. Ён быў знаёмы з мастачкай Ядвігай Раздзялоўскай, мастаком Міколам Аўчыннікавым, сябраваў з цымбалістам Юрыем Церабуном.\nЯ з Беразінскага ездзіў будаваць завод парашковай металургіі, выконваў бетонныя работы. У электрычцы набіваў руку – маляваў людзей, што спяваюць: вось тыповы селянін, нос які ў яго, бачыш. (Вікенці паказвае работы) А вось якая бабулька каларытная. Такія замалёўкі хутка робяцца, і добра трэніруюць. Тут настаўніца правярае работы. Царква ў Гарадзілаве. А вось дачку Інну маленькую намаляваў тушшу.\nЗамалёўкі спячых у электрычцы; выява бабулі. Фота Зоі Хруцкай.\nПейзажы. Фота Зоі Хруцкай.\nЧасам чую, што мне ў след кажуць: “О, ужо гэты дзед зноў паехаў”. Я не крыўдую, але няўжо не зразумела, што клапаціцца пра здароўе, рухацца – гэта натуральна, калі хочаш жыць?\nМы ў паход на Нарач на пяць сутак хадзілі. Настаўнік казаў абуваць стары абутак, каб не намазоліў. Капалі калгасную бульбу. Вучыў, як палаткі ставіць, як распальваць вогніша, калі мокра, як арыентавацца. А цяпер што моладзь ўмее, калі камп’ютар забраць? Нават рацэпты не памятаюць.\nУ мяне ёсць агарод, гэта ж проста шчасце – рухаешся, калі даглядаеш, і прадукты свае, чыстыя. Я закатаў варэнне з дзьмухаўцоў, шчаўе з крапівой, кампоты. Каліну стаўлю, кабачкі з алычой, салаты гатовыя – я ж ведаю, што ў слоіку.\nУрывак верша Вікенція\nНочь, луна за тучи уплывает.\nВ воздухе морозном запах водки.\nВ теплотрассе бомжи засыпают,\nЛюк задраив, как в подводной лодке.\nУтром встанут, и опять атака\nНа харчи, где можно только влезть.\nС ними Филя, верная собака.\nИз одной посуды будут есть.\nИх судьба свела всех воедино.\nСпившийся учитель, зэк и милый пёс.\nРынок, как таблетка азверина\nИх мечты бесследно все унёс.\nА учитель все живет учениками,\nЗолотое время было там.\nИ скупые слезы ручейками\nПо немытым потекли щекам.\nИ внезапно, описав по небу хорду,\nМежду тучами блеснуло в промежутке.\nВдруг собака резко вскинул морду\nИ завыл, отчаянно и жутко.\nДзядуля на роліках з Маладзечна ўпершыню дае інтэрв’ю – без словаў\nПапярэдні артыкул«Бацькі справілі вяселле на царскіх стаенніках падчас Лютаўскай рэвалюцыі» – 80-годдзе адзначае паэт Уладзімір Папковіч


Апаленае вайной дзяцінства - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nАпаленае вайной дзяцінства\nЧетверг, 19.05.2016 09:25. Рубрика: Грамадства Просмотров: 707\nУспаміны ЦІМАШЭНІ Уладзіміра Міхайлавіча, 1931 года нараджэння, ураджэнца вёскі Сялюцічы\nКалі пачалася вайна, мне было 10 гадоў. Я добра памятаю дзень, калі бяда навісла над нашым народам, і ўсю горыч яе наступстваў для нашага народа. Мы пражылі гэтыя цяжкія гады ў страху за жыццё.\nУ нядзелю 22 чэрвеня мы з сябрамі пайшлі купацца на рэчку за кіламетры два ад нашай вёскі. Дзень быў цёплы, сонечны. Каля чыгуначнага маста над намі праляцеў самалёт, потым яшчэ адзін і яшчэ. Мы не надалі гэтаму значэння. А калі вярнуліся ў вёску, даведаліся, што пачалася вайна. Нехта з дарослых быў у суседніх Капцэвічах і адтуль прынёс гэту страшную вестку. Тады мы зразумелі, што гэта былі за самалёты.\nПанавала хваляванне, людзі збіраліся групамі, абмяркоўвалі навіну. Нас папярэдзілі, каб ніхто не запальваў святло ў хатах. Гул самалётаў усё нарастаў.\nРаніцай наступнага дня дарослыя пайшлі ў калгас на працу, была сенажаць. Потым у нашай вёсцы сталі з’яўляцца чырвонаармейцы, якія ішлі ў бок Грабава, вазы з параненымі. Сталі праходзіць уцекачы, праганялі жывёлу. З нашай вёскі пагналі калгасную худобу камсамолка Калініна і нехта яшчэ.\nЖылі трывожна і клапатліва. Пайшлі на вайну мужчыны. Нашы войскі адыходзілі. Над галавой быў пастаянны гул фашысцкіх самалётаў.\nДзесьці праз месяц, досвіткам, у вёску ўварваліся фашысты. Спачатку на матацыклах, потым на веласіпедах і машынах. Завязаўся бой. У бок Бабруйска з боем пайшоў наш бронецягнік.\nФашысты занялі Сялюцічы, прызначылі старасту па прозвішчы Рудня (па мянушцы Сівы), паліцаяў. І яны сталі кіраваць вёскай. Нам давялося бачыць першыя дні акупацыі фашыстамі, трываць усталяваныя імі парадкі.\nПражылі суровую зіму 1941—1942 гадоў, сустрэлі вясну, галодную для большасці аднавяскоўцаў і нашай сям’і. Нам даводзілася ездзіць на ваганетках за хлебам і бульбай па бабруйскай дарозе. На прадукты мянялі рэчы, што ў нас былі. Збожжа, якое атрымлівалася выменяць, малолі на жоранах, гатавалі сціплую ежу. Даводзілася сустракаць на дарогах нашых ваеннапалонных, якія беглі з канцлагера ў Бабруйску.\nУвесну ў нашай вёсцы часцей сталі з’яўляцца партызаны. Яны ішлі на баявыя заданні, дыверсіі. Напэўна, сярод іх былі партызаны з атрада Балотнікава. Каля станцыі Старушкі партызаны пусцілі пад адхон эшалон з соллю. Мы хадзілі за ёй, а немцы чамусьці дазвалялі яе браць.\nЯ памятаю, як партызаны разграмілі паліцаяў у нашай вёсцы. Быў сведкам бою паміж калонай фашыстаў, якія гналі адабраную ў насельніцтва жывёлу, і маленькай групай партызан. У гэтым баі загінуў партызан Дзягцяр Н., ён быў з нашай вёскі. Яго, параненага, схапілі немцы, выразалі на грудзях зорку, а потым забілі. Пасля гэтага бою шмат хто з нашай вёскі пайшоў да партызанаў.\nСтановішча было напружаным, вельмі трывожным. Ніколі такога не было, каб у вёску з лесу заляталі зязюлі, а тут сталі з’яўляцца і куваць. Па народным павер’і лічылася, што гэта не на добрае і быць бядзе. Так усё і здарылася.\n7 лістапада 1942 года ў нашай вёсцы партызаны правялі мітынг у гонар свята Кастрычніка. А 18 лістапада якраз выпаў першы снег, з боку вёскі Малыя Сялюцічы пачалася моцная стральба. Стралялі чэхі. З боку вёскі Капцэвічы, з двух бакоў ішлі немцы і паліцаі. Чэхі спецыяльна адкрылі страляніну, каб людзі, пачуўшы небяспеку, уцяклі ў лес. У гэты момант прыбег хтосьці і крыкнуў: “Людзі, ратуйцеся!”. Я і яшчэ двое суседскіх дзяцей выгналі з двара худобу і пагналі ў лес.\nКальцо акружэння было замкнёна. Вяскоўцы, якія натыкнуліся на немцаў, ужо не змаглі ўцячы, іх вярнулі ў сяло. А мы схаваліся ў лесе ля вёскі. Праз нейкі час узняўся велізарны слуп агню і дыму. Мы зразумелі, што гарыць вёска, але яшчэ не ведалі ўсёй трагедыі, якая адбылася там.\nКалі сцямнела, мы пайшлі да вёскі, але на паўдарогі сустрэлі людзей, якія і сказалі, што вёску спалілі разам з людзьмі. Нам тады не дазволілі ісці туды. Мы загналі жывёлу ў кашару і засталіся начаваць у лесе. Раніцай мяне знайшоў мой старэйшы брат з пляменнікам, якія таксама паспелі ўцячы.\nРаніцай 19 лістапада пайшлі ў вёску. Тое, што мы ўбачылі, было страшна. Вёска была спалена. Усіх, хто не паспеў уцячы, сагналі ў тры хаты і тры хлявы і зачынілі. Хто спрабаваў збегчы, расстрэльвалі. Усё падпалілі.\nКаля гэтых хат мы ўбачылі шмат абгарэлых трупаў, былі яны і ў адной са студняў. Шукалі сваіх родных, ведалі, што яны не паспелі ўцячы. Знайшлі толькі абгарэлы труп маці, пазналі па рэштках спадніцы. Маці пахавалі. А ўсіх, каго не маглі апазнаць, пахавалі ў брацкай магіле.\nУ гэты дзень у нашай вёсцы загінула 260 чалавек, 18 з іх – мае сваякі: маці, бацька, сястра з двума дзецьмі, стрыечныя браты, сёстры і іншыя. З нашай сям’і засталіся жывымі мой старэйшы брат, пляменнік і я.\nПотым усе аднавяскоўцы пайшлі ў бок вёскі Міхедавічы. Нам трэба было выжыць. У нас нічога не засталося, усё было спалена, мы былі распранутыя, галодныя. Было адно выйсце: хадзіць па хатах, расказваць пра бяду. І людзі разумелі нас, дзяліліся хто хлебам, хто бульбай, хто адзеннем.\nУжо быў снежань 1942 года. У Міхедавічах тым часам размяшчаліся партызаны з атрада Балотнікава і атрад Бабкова. Мяне забралі партызаны з атрада Балотнікава – Волкаў, Мелешка, Купрацэвіч, Маскальчук і іншыя. У атрадзе партызан дзядзька Лёня (прозвішча не памятаю) пашыў мне боты, Краўчанка (імя таксама не памятаю) – белае футра. Я стаў выхаванцам партызанскага атрада. Спачатку выконваў нескладаныя даручэнні, тыпу сувязнога, потым накіравалі ў гаспадарчы ўзвод да камандзіра звяна Масціча і старшыны Н. Дубіны. Даглядаў коней, ездзіў на млын, за прадуктамі ў вёску Клясаў.\nПартызаны былі заняты сваімі справамі. На пачатку 1943 года партызаны нашага атрада і атрадаў Бабкова і Міхайлоўскага разграмілі фашысцкі гарнізон, падарвалі мост на рацэ Пціч.\nУвесну наш атрад зрабіў паход да Клясава і Бабунічаў, прыйшлі назад у Міхедавічы. Партызаны хадзілі на баявыя заданні ў бок чыгункі Калінкавічы-Жыткавічы. Фашысты ўздоўж пуці высеклі лес, падысці да чыгункі, здавалася, было немагчыма. А цягнікі ўсё адно ляцелі пад адхон. Сярод гэтых партызан памятаю Мялешку, Гурава, Хлебава, Лейбу, Белавусава, Маскальчука. Да лета наш атрад перайшоў у вёску Клясаў, тут, у лесе, была невялікая база атрада. Адказным за базу быў Сокал. Недалёка ад базы быў наш лазарэт, дзе лячыліся параненыя партызаны. Былі тут і чэхі (яны пераходзілі на наш бок). Памятаю, быў чэх Ян (прозвішча не памятаю). У лазарэце галоўным быў лекар Невярковіч. Потым наш атрад перабазаваўся ва ўрочышча Залаткова. Адсюль нашы партызаны хадзілі на баявыя заданні, рабілі засады на дарогах, падрывалі масты і чыгунку. Мы займаліся пасільнай працай.\nПамятаю, была засада каля вёскі Бабунічы, дзе нашы партызаны ўзялі трафеі – коней. Пасля бою яны дасталіся партызанам Купрацэвічу і Васілю Скачкову. Атрад ізноў перабазаваўся ў хваёвы бор за вёску Міхедавічы. Адтуль партызаны хадзілі на заставу каля Бабунічаў, на баявыя заданні. Дэманціравалі ў вёсцы млын і перавезлі ў лес, за вёску Замосце. Тым часам фашысты пацяснілі партызан і спалілі Міхедавічы. З гэтага лагера частка нашых партызан, сярод іх Масціч, Трухановіч, Корж і іншыя, пайшлі за Прыпяць, там быў арганізаваны іншы атрад.\nПрыкладна ў той час наш атрад вырас. Была сфарміравана брыгада. Камандзіра атрада Балотнікава прызначылі камандзірам брыгады, начальнікам штаба брыгады – Кулака В.Е., камандзірам нашага атрада стаў камісар Волкаў М.А., а камісарам – Мядзведзеў. Брыгада знаходзілася ў вёсцы Клясаў.\nТым часам наша брыгада выконвала заданне па разгроме нямецкага гарнізона. Каля вёскі Капцэвічы ўзялі ў палон шмат немцаў, мадзьяраў. Вярнулі адабраную фашыстамі жывёлу, прыгналі ў лагер.\nНаша брыгада прымала ўдзел у знішчэнні чыгункі Старушкі-Бабруйск, якая была патрэбна немцам. Тым часам наш атрад будаваў зімовы лагер ва ўрочышчы Міжгор’е. Выкапалі зямлянкі, пабудавалі пякарню. Частку мукі, сухароў пакавалі ў скрыні і закопвалі ў зямлю. Будавалі зямлянкі для лазарэта. Са снарадаў тапілі тол для мін, якія выкарыстоўвалі для падрыву чыгункі. На пажарышчы вёскі Міхедавічы мы збіралі абгарэлыя цвікі, клямкі, усё, што магло спатрэбіцца для будаўніцтва зямлянак.\nТым часам да партызанаў прыляталі самалёты з тылу, скідвалі з парашутаў зброю, узрыўчатку, медыкаменты. Часам садзіліся на партызанскі аэрадром. З парашутаў шылі кашулі і іншае адзенне.\nНас, пяцера дзяцей – А. Волкава, Юліка Зайцава, А. Волкава, Батуру і мяне хацелі на самалёце пераправіць за лінію фронту. Калі дайшлі да штаба брыгады, аказалася, што спазніліся, самалёт паляцеў. Гэты самалёт даставіў нам груз. Акрамя іншага была кінастужка “Бітва за Сталінград”. Мы былі аднымі з першых гледачоў гэтага фільма. Гэта была вялікая радасць: убачыць перамогу нашай арміі пад Сталінградам.\nМы зноў вярнуліся ў атрад. Тут прабылі да кастрычніцкіх святаў 1943 года. Становішча было вельмі неспакойным. Чырвоная армія адганяла фашыстаў на захад, а фашысты адціскалі наш атрад. Дзесьці пасля свята атрад быў падняты па трывозе, усе партызаны пайшлі насустрач фашыстам. А абоз з лазарэтам і гаспадарчым узводам рушыў у бок Бабунічаў. Але толькі абоз перайшоў чыгуначную лінію Бабруйск-Старушкі, як яго моцна абстралялі. Абозу ўдалося прайсці да Белага Пераезду, а партызаны атрада прынялі бой з немцамі. Але былі змушаны адступіць. Сілы былі няроўныя.\nУ гэтым баі некалькі партызан былі забіты, многія – паранены. На жаль, іх прозвішчаў я не памятаю. Памятаю аднаго партызана, пры адступленні ён быў паранены і, каб не патрапіць да немцаў, падарваў сябе гранатай. Гэта быў Краўчанка. Яго з ушанаваннямі пахавалі ў Замосці.\nКалі наш абоз і лазарэт прыйшлі ў Белы Пераезд, штаб нашай брыгады быў таксама там. Фашысты прыціскалі нас да пінскіх балот. Тым часам кіламетраў за 100 ад нас быў калідор, па якім партызаны на конях адпраўлялі хлеб за лінію фронту. І не толькі хлеб. Штаб нашай брыгады вырашыў накіраваць групу партызан за лінію фронту і з імі нас, выхаванцаў. Прайшлі ўжо вялікую адлегласць, калі паведамілі, што калідор, да якога мы спяшаліся, немцы закрылі. Нам з групай партызан давялося вярнуцца назад у брыгаду. Мы засталіся пры лазарэце.\nПраз нейкі час атраду і лазарэту давялося адысці за раку Арэсу, таму што фашысты сталі нас адціскаць. Над намі ўвесь час лёталі самалёты-разведчыкі. Адыходзіць далей не было куды. Камандаваннем атрада было прынята рашэнне разбіцца на групы і вярнуцца ў тыл ворага, дзе ў Міжгор’і знаходзілася наша база. Групе партызан, дзецям са старэйшымі партызанамі Сокалам і Равуцкім, а таксама абозу з насельніцтвам давялося адправіцца ў зваротны бок.\nМы ўдала перайшлі раку па першым, не вельмі моцным лёдзе. Перабіраліся па насціле. Перайшлі дарогу Камаровічы-Гарадзяцічы, якая ўзмоцнена ахоўвалася фашыстамі. Мы зусім недалёка адышлі ад яе, як наступіў світанак. Прасоўвацца далей было немагчыма. Старэйшымі было прынята рашэнне падзяліцца на групы, і калі наступіць цемра, кожнай групе прабірацца самастойна.\nНе паспелі разысціся, як пачалася моцная страляніна, вымушаны зноў адысці назад. Перачакалі дзень. Увечары зноў рушылі да Белага Пераезду, Бабунічаў. Прайшлі не вельмі многа, калі ўбачылі пабіты абоз, які ішоў асобна ад нас. Фашысты напалі на яго след, нагналі і разбілі. Загінулі партызанскія сям’і, у тым ліку нашага партызана Міхаіла Насекі.\nМы перайшлі чыгунку, якую фашысты аднавілі і моцна ахоўвалі. Дайшлі да лагера ў Міжгор’і, які быў увесь разбураны. Рушылі далей ва ўрочышча Залаткова. Там сустрэлі жыхароў Міхедавічаў. Спыніліся. У гэтым месцы былі вельмі гразкія балоты і немцам прайсці сюды было няпроста. Але ўсё ж аблавы тут рабілі і немцы, і крымскія татары. Забіралі ў насельніцтва ўцалелую худобу. Людзей зганялі назад у вёскі. Многія хварэлі тыфам, таму немцы баяліся заходзіць у зямлянкі – яны іх знішчалі. У адну з аблаў старэйшы нашай групы Сокал натыкнуўся на немцаў і быў забіты.\nМы ўсе перахварэлі тыфам, нехта выжыў, многія – не. Дачакаліся вызвалення. Гэта быў ліпень 1944 года.\nПасля вызвалення пайшлі ў Петрыкаў. Тут сустрэлі партызан, якія прабіраліся іншымі групамі. У атрадзе мы жылі, пакуль у Петрыкаве не арганізавалі дзіцячы дом. Трапіўшы туды, я пачаў наведваць школу. Вучыла нас Ірына Нічыпараўна Кулак, жонка нашага начальніка штаба брыгады. Правучыўся да кастрычніка, а потым нас, групу дзяцей, адправілі ў Магнітагорск у школу ФЗН. Пасля заканчэння паехаў у Свярдлоўск. Тут жыў са сваёй сям’ёй. Спачатку працаваў на будаўніцтве горада, потым больш 25 гадоў – столярам у інстытуце “Уралмеханобр”.\nВаенных узнагарод не маю. За працу ўзнагароджаны юбілейным медалём у гонар 100-годдзя з дня нараджэння У.І. Леніна, медалём “За доблесную працу” і “Ветэран працы”.\nСтарэйшы брат Іван, які застаўся жывым пасля знішчэння вёскі, пасля вызвалення быў закліканы ў войска і загінуў. Пляменнік Юлік, яму тады было 9 гадоў, згубіўся на дарогах вайны. Мне пра яго нічога невядома, хоць я яго шукаў.\nАд усяго сэрца дзякую людзям, якія сустрэліся ў жыцці на маім шляху ў тыя цяжкія гады вайны, дапамаглі мне выжыць. Гэта партызаны 130-й брыгады Палескага злучэння, сярод іх камандзір атрада Балотнікава Іосіф Нічыпаравіч Глушко, Міхаіл Адамавіч Кулак, Уладзімір Купрацэвіч, Віктар Клюшнікаў, Мялешка, Панамароў, Дубіна, Ілья Ярыга, Васіль Скачкоў, Глебаў, Гур’еў, Ліскоў.\nЯ ўдзячны ўсім, хто прыняў удзел у маім лёсе.\nПа матэрыялах фондасховішча аддзела “Гісторыі легендарнага героя Дзеда Талаша і партызанскага руху на Петрыкаўшчыне”\n« Дзіця павінна сябе спрабаваць\nНерастуе сом »


Адкрыты прыём заявак на ўдзел у юбілейным кінафестывалі "Лістапад" | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n3 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Адкрыты прыём заявак на ўдзел у юбілейным XXV Мінскім міжнародным кінафестывалі "Лістапад", які пройдзе з 2 па 9 лістапада 2018 года, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА арганізатары.\nЗаяўкі на ўдзел у фестывалі прымаюцца да 9 верасня па шасці конкурсных праграмах: асноўны конкурс ігравога кіно; конкурс ігравога кіно "Маладосць на маршы"; асноўны конкурс дакументальнага кіно; конкурс нацыянальных кінашкол (дакументальнае кіно); конкурс фільмаў для дзіцячай і юнацкай аўдыторыі "Лістападзік"; нацыянальны конкурс.\nДа ўдзелу ў "Лістападзе" прымаюцца поўнаметражныя карціны, створаныя за апошнія паўтара года. Кароткаметражныя работы могуць прымаць удзел толькі ў нацыянальным конкурсе і конкурсе нацыянальных кінашкол.\nЗ парадкам, умовамі і тэрмінамі падачы заявак можна азнаёміцца на сайце фестывалю.\nМінскі міжнародны кінафестываль "Лістапад" - самая вялікая і статусная кінападзея Беларусі - штогод праводзіцца ў лістападзе. "Лістапад" акрэдытаваны Міжнароднай федэрацыяй асацыяцый кінапрадзюсераў (FIAPF) як конкурсны фестываль фільмаў краін Балтыі, Цэнтральнай Азіі, Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.\nУ "Лістападзе" штогод удзельнічае каля 150 фільмаў з больш як 50 краін, праходзіць звыш 200 паказаў на пяці пляцоўках сталіцы. Паказы фільмаў суправаджаюцца сустрэчамі гледачоў з аўтарамі ў фармаце Q&A. Шырокую праграму дапаўняюць майстар-класы і рэтраспектыўныя паказы. ММКФ "Лістапад" кожны год наведваюць амаль 40 000 гледачоў і больш за 100 гасцей з усяго свету.\nЗаснавальнікамі ММКФ "Лістапад" з'яўляюцца Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт.


М@rt.контакт-2016 – свята для города — Приднепровская нива. Новости Могилева и Могилевского района\nМ@rt.контакт-2016 – свята для города\n23.03.2016 62 pniva_web 0 Comment\n21 сакавіка ў Магілёве стартаваў XІ Міжнародны маладзёжны тэатральны форум “М@rt.контакт-2016”, які будзе працягвацца тыдзень. У горад на Дняпры з’ехаліся вядомыя тэатральныя крытыкі, дзеячы культуры, журналісты і многія іншыя, каго вабіць чароўны свет тэатра.\nЗаснавальнікамі мерапрыемства з’яўляюцца Магілёўскі абласны выканаўчы камітэт, галоўнае ўпраўленне ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі аблвыканкама, абласны драматычны тэатр.\nДырэктар абласнога драматычнага тэатра Андрэй Новікаў падкрэсліў, што фестываль за апошнія гады адышоў ад выключна прафесійнага фармату. “Мы робім свята для горада”,– зазначыў ён. Арганізатары адмовіліся ад прафесійнага журы – пераможцы будуць вызначаны па выніках глядацкага галасавання.\nАдкрыццё форуму прайшло ў пазітыўнай і вельмі цёплай атмасферы. Гледачоў, удзельнікаў і гасцей форуму віталі са сцэны драмтэатра міністр культуры Рэспублікі Беларусь Барыс Святлоў і намеснік старшыні аблвыканкама Валерый Малашка.\nГонар адкрыць праграму выпаў абласному тэатру лялек, які прапанаваў гледачам неверагодна эмацыйную і змрочную, на мяжы тэатра абсурду, пастаноўку “На дне” паводле аднайменнай драмы М.Горкага. У гэты ж дзень на сцэне абласнога драмтэатра была прадстаўлена камедыя “Мроі кахання, або Жаніцьба Бальзамінава” паводле п’есы А.Астроўскага ў выкананні Санкт-Пецярбургскага тэатра “Майстэрня”.\nПра самыя яскравыя падзеі форуму і яго вынікі мы раскажам нашым чытачам ў наступных нумарах газеты. Апроч пастановак, традыцыйна ладзяцца майстар-класы славутых акцёраў і рэжысёраў, штодзённыя абмеркаванні спектакляў, прэс-канферэнцыі з удзелам крытыкаў.\n← Команда «Кадино» – бронзовый призер республиканских соревнований по хоккею «Золотая шайба» на призы Президента Республики Беларусь\nНа сессии райсовета депутатов →


Калі ласка ў краіну пячэння! – Гімназія г. Дзяржынска\nHome » Навiны » Калі ласка ў краіну пячэння!\nКалі ласка ў краіну пячэння!\nBy gemma in Навiны on 08.11.2019 .\nПадарожжа … У кожнага свае асацыяцыі з гэтым словам, але для мяне – гэта частка жыцця. З падарожжаў па розных краінах, гарадах і прадпрыемствах, на мой пагляд, складаецца жыццё некаторых людзей. Пакуль у маім узросце ўсе мае падарожжы і паездкі спансуюць бацькі, але я вельмі спадзяюся і прыкладу свае намаганні, каб у больш сталым узросце мне хапала сродкаў, каб размаляваць сваё жыццё новымі ўражаннямі і новымі вандраваннямі.\nНапэўна, вы ўжо зразумелі, што я вельмі люблю розныя паездкі, але, на жаль, мы рэдка кудысьці выязджаем з сям’ёй поўным складам. Таму я вельмі люблю нашы паездкі ўсёй паралеллю (цяпер ужо 7х класаў), якія заўсёды атрымліваюцца максімальна вясёлымі, цікавымі і поўнымі ўражанняў. І для гэтых успамінаў нашы настаўнікі заўсёды імкнуцца рабіць усё, што ў іх сілах.\nІ вось на пачатку асенніх канікул адбылася адна з самых доўгачаканых паездак, паездка на кандытарскую фабрыку “Слодыч”. Гэта падарожжа выклікала у мяне цудоўнае ўражанне. Спачатку мы eхалі на аўтобусе, і я вельмі чакала, калі мы прыедзем.\nПершае, што ўразіла – гэта масштабы прадпрыемства. А калі мы зайшлі ў памяшканне прадпрыемства,то адчулі водар свята, сапраўднай сямейнай цеплыні і ўтульнасці хатняй выпечкі … Гэты пах сустракае і суправаджае паўсюды на адным са старэйшых кандытарскіх прадпрыемстваў нашай краіны. “Слодыч” – гэту назву ведаюць не толькі ў нашай рэспубліцы, але і за яе межамі. Яго прадукцыю любяць і дарослыя і дзеці. Галоўнае правіла вытворцы: “Мы любім сваю справу і вырабляем прадукт для вас, як для самых блізкіх, як для сябе”, а гэта значыць з клопатам і любоўю.\nМы распрануліся і паклалі тэлефоны ў спецыяльныя камеры захоўвання. I пайшлі ў актавую залу, дзе прагледзелі фільм пра гісторыю стварэння фабрыкі. А потым мы пайшлі ў цэх падрыхтоўкі. Першае пячэнне, якое нам далі паспрабаваць, было аўсянае – яшчэ цеплае і неймаверна смачнае. Потым нам паказалі, як змешваецца цеста і машыну, якая вырабляе форму. Пазней гэта пячэнне адпраўлялася ў печ, а з яе ехала па ленце і мы бралі смакаваць яго яшчэ гарачае, затое якое салодкае і смачнае! Потым нам далі прадэгуставаць яшчэ шмат відаў пячэння: сахарнае, зацяжное, здобнае, крэкер, дыябетычнае, глазураванае і ручной работы. I мы падыйшлі да аўтамата з вадой і пачалі наліваць газіроўку . Як яна шыпела! Нават гэта у нас выклікала неймавернае ўражанне . Пасля дэгустацыі і экскурсіі мы апрануліся і атрымалі падарункі. А якія, вы даведаецеся, калі самі пабудзецце на гэтай цудоўнай фабрыцы поўнай прысмакаў. Галоўнае – не празяваць свой шанец і своечасова скарыстацца ім. Не сумнявайцеся, вам спадабаецца, зрэшты гэта нядзіўна!\nВучні 7х класаў і іх настаўнікі С.У. Доўнар, Г.А. Паплаўская, Н.Л. Прыбыльская, В.Л. Бараўцова.\n← Рэпетыцыйнае тэсціраванне на базе гімназіі пачнецца ўжо ў пятніцу 8 лістапада!\tПадарожнічаем з карысцю →


Калядоўшчыкі ў Панямонцах пашчадравалі ў 15 хатах — YMCA Belarus\nКалядоўшчыкі ў Панямонцах пашчадравалі ў 15 хатах\nОпубликовано 15.01.2017 в «YMCA Belarus», «Молодежный центр Понемонцы»\nЗ Каляднай зоркай, Мядзведзем, Казой ды іншымі удзельнікамі святочнай працэсіі валанцёры YMCA Беларусь завіталі да жыхароў вёскі Панямонцы Лідскага раёна. За некалькі гадзін яны напоўнілі сэрцы вяскоўцаў радасцю. А сабе нашчадравалі безліч яркіх эмоцый ды мех з каўбасой, трохлітровым слоікам памідораў ды іншымі пачастункамі.\nНа Стары Новы год у Моладзевы цэнтр “Панямонцы” прыехалі каля 15 валанцёраў YMCA з Мінска, Брэста, Віцебска, Маладзечна і Ліды. Яны вывучылі калядныя песні ды размеркавалі ролі. Прывезлі з розных гарадоў неабходны рэквізіт. Калі ж прыехалі ў Панямонцы 14 студзеня, правялі кароткую рэпетыцыю ды рушылі са святочнай працэсіяй ад хаты да хаты.\nфота Яўгеніі Сядовай\n— Гаспадары ды гаспадыні хат нас сустракалі з радасцю. Казалі, што ўжо шмат гадоў, як не віталі калядоўшчыкаў, — падзялілася ўражаннямі арганізатар такой працэсіі Яўгенія Сядова, прадстаўніца YMCA Мінск. — Нам дзякавалі, частавалі.\nПа яе словах, толькі палова калядоўшчыкаў раней мелі досвед такога шчадравання. Таму гэтая вандроўка ў Панямонцы прынесла пачаткоўцам шмат яркіх уражанняў. Яны зведалі скарбы беларускай народнай культуры. І надалей могуць перадаваць такі каштоўны досвед.\n— Я разам з сябрамі калядую ўжо сем гадоў. Як прынята ў народных традыцыях, пачынаем з 24 снежня, напярэдадні каталіцкага Божага Нараджэння і працягваем да 19 студзеня – праваслаўнага Вадохрышча, — распавяла Яўгенія Сядова. — Мяркую, што дэбют шчадравання ў Панямонцах атрымаўся ўдалым. Таму такую традыцыю можна працягваць. Тым больш, што ў беларускім народным каляндары ёсць нямала яркіх святаў.


18 студзень 2022, 14:09\nНурсултан Назарбаеў, 18.01.2022\nНазарбаеў заявіў, што ён застаецца ў Казахстане і нікуды не выяжджаў.\nНа сайце Нурсултана Назарбаева зьявіўся ягоны зварот па-казаску і па-расейску ў сувязі са студзеньскімі пратэстамі, якія выліліся ў беспарадкі і гібель людзей.\nНазарбаеў заявіў, што «мэтай гэтых арганізаваных беспарадкаў і нападаў на Казахстан было разбурэньне цэласнасьці краіны і асноў дзяржавы.\nГэтыя падзеі яшчэ раз паказваюць, што незалежнасьць трэба берагчы як зрэнку вока, як далікатную пасудзіну, якая патрабуе асабліва беражлівага абыходжаньня.\nТрагедыя стала для ўсіх нас урокам. Важна высьветліць, хто арганізаваў усе гэтыя пагромы і забойствы».\nНазарбаеў расказаў і пра сябе:\n«Адказваючы на шматлікія звароты ў мой адрас і ў сувязі з публікацыямі ў сродках масавай інфармацыі, паведамляю, што я ў 2019 годзе перадаў паўнамоцтвы прэзыдэнта Касым-Жамарту Такаеву і з таго часу зьяўляюся пэнсіянэрам, і цяпер знаходжуся на заслужаным адпачынку ў сталіцы Казахстану. І нікуды не выяжджаў.\nПрэзыдэнт Касым-Жамарт Такаеў валодае ўсёй паўнатой улады. Ён старшыня Рады бясьпекі. У хуткім часе ён будзе выбраны старшынёй партыі „Nur Otan“. Таму ніякага канфлікту ці супрацьстаяньня ў эліце няма. Чуткі на гэтую тэму абсалютна беспадстаўныя».\nГенпракуратура Казахстану: За час беспарадкаў у Казахстане загінула 225 чалавек


Ответы на тест сэрца на далони | Характеристика Славика и Тараса из романа.Сэрдца на далони. 2020-01-04\nОтветы на тест сэрца на далони Rating: 6,6/10 364 reviews\nЯшчэ больш старамодна выглядала шапка. Яны ўвайшлі ў палату, дзе стаяла штук сем ложкаў, паміж імі было цесна праходзіць. Тарасаў жорстка папракае Гукана: «Дрыжэў за сваю скуру. Шыковіч прасачыў, як праплыў кусцік травы, паразважаў у думках над тайнамі ракі, зразумеў урэшце, чаму Гукан заняў гэтае месца: зліваюцца два струмені - ракі і ручая, рыба любіць такія куткі. Заплюшчыў вочы і сказаў: - Трэба пісаць. Ён не ўзлаваўся на гэтае дзяўчо.\nУспомніце першы буйны твор Івана Шамякіна. З-за далікатнасці, каб не турбаваць госця службовымі справамі? Ад піжамы Шыковіча адляцеў гузік і пакаціўся па падлозе. Кірыла паглядзеў на гадзіннік, яму хацелася есці, можа, таму і злаваўся. Мне здорава спіцца тут, - Шыковіч весела засмяяўся. Апрануты Гукан быў звычайна для летняга дня і рыбнай лоўлі - у белы палатняны касцюм.\nАле пачуўшы яе ў другі, трэці. Зрабіла б гэта глыбокай тайнай. Яму заўсёды было шкада непрыгожых жанчын. Некалькі гадоў назад яны разам напісалі кнігу пра дзейнасць падпольшчыкаў у гады Вялікай Айчыннай вайны. Не, ёй вельмі і шчыра хацелася быць такой, як муж, - ён ва ўсім верыць ёй, як Шыковіч, абыякавы да таго, куды і з кім ідзе яго жонка, як Валянціна. І бачыш усё адразу: зялёную зямлю і блакітнае неба.\nШыковіч, нягледзячы на сваю прафесію, не любіў глыбока пранікаць у сутнасць гэтых з'яў. Страціць партызанскую славу, кар'еру — вось чаго ты баяўся! Не можам жа мы хадзіць так цэлы дзень. Праз нейкі час адправілі ў канцлагер. У адрозненне ад сябра, ён добра разумее, што мінулае — гэта чалавечыя лёсы, трагедыі і драмы жывых людзей. Дзе і калі нарадзіўся пісьменнік? Пераварот у мазгах, у сэрцах». А Гуканавы паплаўкі, наадварот, цягне на сярэдзіну.\nЭто видно даже из краткого содержания «Сэрца на далони». Праз тры дні Яраш даведаўся, што Павел арыштаваны. Недарма ў народзе кажуць: рэкі прыцягваюць дождж. Але ў злосці, у гневе ён быў такі ж нястрыманы, як Гаецкая ў страсці. Шыковіч узмахнуў рукамі, як ястраб крыламі.\nБеспарадак, бруд не толькі ў бальніцах, але і ў другіх месцах, яго, звычайна спакойнага, прыводзілі ў лютасць. Шыковіч неяк дзіўна, бокам, адкаціўся да дзвярэй, стаў у іх вузкім праёме, упёршыся локцямі ў вушакі. Валянціна Андрэеўна ўбачыла гэтую чырвань на яе шчоках і адвярнулася ад веранды: яна добра ведала сваю сяброўку, яе хваравітую падазронасць. Ці то яны адчулі небяспеку, ці, можа, убачылі, што гаспадары нарэшце пакінулі свой пост і нішто не перашкаджае заляцець у галубятню. Лёс Зосі пасля вайны вызначыў вызначыла 1 сяброўская дапамога Шыковіча; 2 сустрэча з Ярашам; 3 заява Гукана ў органы дзяржбяспекі; 4 мемуары Гукана; 5 знаходка архіўных дакументаў пра яе бацьку. Яраш у тую ноч не мог заснуць. Нерухомае возера-старыца нібы застыла, ашклела, люстра яго з незвычайнай яскравасцю адбівала такія ж нерухомыя хмары і дубы.\nКаб ён наблізіўся да тахты, яна прыцягнула б яго да сябе, прыласкала. Цікава, як ён ставіцца да сваёй кнігі. Вы хочаце, каб дзеці глыталі пыл і газы ад вашых машын? Ён не ўспамінае нават людзей, якія загінулі. Каб яны прыгледзеліся бліжэй, каб маглі пагладзіць гэтыя мяккія валасы, пачуць, як яны пахнуць, прытуліць гэтую разумную галаву да грудзей. Ды і не жывуць яны так, яны жывуць хораша і шчыра. Антон груба, як мяшок, кінуў жонку на шырокую тахту яны спалі тут жа, на верандзе.\nЧаго толькі не бачыў за сваё жыццё і лекарскую практыку Яраш, але такія вось вочы яго заўсёды выводзілі з раўнавагі. У панядзелак Сямён Парфёнавіч заспаў. Размову са старшынёй гарвыканкома сакратар гаркома закончыў тым, што не хоча яму падаваць пры сустрэчы руку, тым больш разам працаваць. Гукан у час вайны быў 1 журналістам; 4 падпольшчыкам; 2 разведчыкам; 5 санітарам. Из краткого содержания «Сэрца на далони» видно, что одна из них — Зося Савич. Ён доўга сядзеў каля сваёй хворай.\nТой кінуў вуды і вылез з лазняку, каб паглядзець, што здарылася. Падплыла па чорнай асфальтавай дарожцы, быццам статуя, уся асляпляльна белая: белыя басаножкі, белы халат, белыя валасы, твар нібы вымыты малаком, толькі бровы ды вейкі крыху падчорнены ды нафарбаваны губы. Будучыня — камуністычнае грамадства — уяўлялася маладымі людзьмі прыгожай, справядлівай. Яраш з суровай крытыкай выступаў на сесіі яшчэ гады два назад. І быццам кальнула Кірылу відэльцам у бок.\nУсю раніцу чытала яна «Прыгоды Гекльберы Фіна» і ўвесь час рагатала, стукаючы ад захаплення пяткамі па сцяне. Цяпер, адганяючы непажаданы ўспамін, ён падумаў інакш, больш злосна: «Зазнаўся, няшчасны пісака. Малады Шыковіч паскардзіўся на адсутнасць грошай і голад. Цудоўны бор - сасна ў сасну - абступаў невялікую абжытую паляну. Так ён пазбягаў сустрэчы з Тамарай Аляксандраўнай, якая яўна падпільноўвала яго са свайго кабінета.


Новы анлайн-курс Лятучага ўніверсітэта: "Практычная палітыка" - ЕвроБеларусь\n14.02.2018 | Приглашения к участию | Лятучы ўніверсітэт,\nНа Дыстанцыйнай платформе Лятучага ўніверсітэта з’явіўся новы курс, накіраваны на тое, каб дапамагчы чалавеку арыентавацца ў сучаснай палітыцы.\nАнлайн-курс "Практычная палітыка" распрацаваны разам з Цэнтрам еўрапейскай трансфармацыі. Гэта першы з пяці курсаў, які створаныя, дзякуючы краўдфандынгавай кампаніі "ВЕДЫ ONLINE".\nЯк арыентавацца ў свеце палітычнага? На жаль, да сёння пад палітыкай па-ранейшаму разумеецца любая дзейнасць традыцыйных палітычных суб’ектаў: дзяржавы, партый і рухаў, грамадскіх арганізацый, міжнародных структур. У такім уяўленні палітыка апынаецца адчужанай ад чалавека, бо ён не можа ёй авалодаць і, у выніку, выціскаецца на перыферыю грамадскага жыцця.\nАўтар курса — Андрэй Ягораў, беларускі палітолаг і метадолаг, грамадскі дзеяч, дырэктар Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі, кіраўнік Рады Міжнароднага кансорцыума "ЕўраБеларусь".\nУ межах курса вы разам з аўтарам будеце мець магчымасць разабрацца з наступнымі пытаннямі:\nЯк адрозніць палітычную сітуацыю ад усіх іншыш?\nЯк уладкаваная палітыка, па якой схеме можна планаваць, здзяйсняць і разумець палітычныя дзеянні?\nУ якіх дачыненнях знаходзяцца палітыка і знакавая рэальнасць, экран грамадскай свядомасці, веда, тэхналогіі і ідэалогія?\nЯк магчыма ўзнавіць палітыку ў Беларусі?\nПрайсці курс можа любы карыстальнік Дыстанцыйнай платформы Лятучага ўніверсітэта. Для таго каб стаць карыстальнікам платформы, дастаткова проста зарэгістравацца.\nГлядзіце анонс курса "Практычная палітыка":


16 лістапад 2016, 14:13\nУ судзе Маскоўскага раёну Менску 16 лістапада пачаўся крымінальны працэс над 39-гадовым жыхаром Рудзенску Ўладзімерам Кондрусем, якога абвінавачваюць ва «ўдзеле ў масавых беспарадках» падчас акцыі пратэсту супраць фальсыфікацыі прэзыдэнцкіх выбараў 19 сьнежня 2010 году.\nПаводле вынікаў дня суд прызначыў псыхіятрычную экспэртызу, на час яе суд адкладзены. Адвакат Кондруся Вадзім Мушынскі сказаў, што суд можа аднавіцца прыблізна празь месяц, у другой палове сьнежня.\nСудзьдзя пастанавіла працягнуць судовае пасяджэньне без абвінавачванага: яго нібы папярэдзілі пра парушэньне парадку, калі ён лёг на падлогу, але той не падпарадкаваўся. Такім чынам, абвінавачванага будуць выклікаць толькі на абвяшчэньне прысуду.\n«Судзяць апошняга вязьня Плошчы. Ён лёг на знак пратэсту, а потым пачаў рэзаць вены». Фотагалерэя:\nНа знак пратэсту Кондрусь паклаўся па надлогу «клеткі» і абяцаў так ляжаць да канца працэсу: «ня хоча ўдзельнічаць у гэтай паказусе». Каля 12-й Ўладзімер Кондрусь пачаў рэзаць сабе вены.\nУ першы дзень працэсу Кондруся ўвялі ў залю са спазьненьнем. Той лёг на падлогу «клеткі» на знак пратэсту супраць суду, абяцаў так ляжаць да заканчэньня працэсу. Судзьдзя выклікала Кондрусю «хуткую дапамогу», абвясьціла перапынак. Пасьля перапынку суд аднавілі і амаль адразу спынілі — у залі пачуліся крыкі, што Кондрусь рэжа вены. Журналістаў выдалілі з залі.\nЧым Кондрусь рэзаў вены і як пранёс востры прадмет, невядома. Былыя палітвязьні кажуць, што звычайна зьняволеныя могуць пранесьці лязо ці нешта іншае ў роце.\nМаёр міліцыі абвясьціў, што Кондрусю аказваецца кваліфікаваная мэдыцынская дапамога, ягонаму жыцьцю нібы нічога не пагражае. Частка публікі на працэсе адмаўлялася пакідаць залю, пакуль ня зьявіцца судзьдзя і ня скажа, што будзе далей. Пазьней адвакат сказаў, што Кондрусь не пасьпеў сур’ёзна пашкодзіць сабе.\nКондрусю пагражае ад 3 да 8 гадоў зьняволеньня. Праваабаронцы Беларусі прызналі Ўладзімера Кондруся палітвязьнем і патрабуюць ягонага вызваленьня ды спыненьня крымінальнага перасьледу. Кондруся судзіць Сьвятлана Бандарэнка.\nНа фатаздымках ночы 19 сьнежня можна знайсьці чалавека, падобнага да Кондруся, які б’е шыбы на ўваходзе ў Дом ураду. Кондрусь быў затрыманы толькі ў чэрвені 2016 году, да таго ён удзельнічаў у шэрагу мірных пратэстаў, у тым ліку ў акцыях прадпрымальнікаў увесну 2016-га, дзе, як мяркуюць ягоныя сваякі, спэцслужбы зьвярнулі на яго ўвагу.\nСуд прызначыў псыхіятрычную экспэртызу Кондруся


Як пазбавіцца ад дрымотнасці і пакласці дзіцяці? | Вольны час і забавы\nЖаданне спаць на працягу дня – не рэдкасць. Многія знаёмыя са станам бяздзейнасці, калі яго вочы зачыненыя падчас абедзеннага перапынку.\nДзённы сон у дзяцей\nЧаму дзеці не спяць днём?\nЗдаецца, што нованароджаны дзіця не спаць днём\nДобры начны сон змяняўся дрэнна\nЯк сон знаходзіць дзіцяці?\nКалі дзіця будзе добра спаць?\nЧаму так хочацца спаць днём, калі яшчэ светла, і вы павінны працаваць?\nПершая з іх-Недасыпанне. Лічыцца, што дарослы чалавек павінен траціць на сон не менш за 8 гадзін. Калі гэтая стаўка значна ніжэй, адсутнасць сну;\nДругая прычына – стомленасць. Калі ў некаторыя дні застаюцца ў стане павышанай актыўнасці па параўнанні з звычайнымі рытм, працягласць начнога адпачынку павінна ўзрасці. Гэта зусім не важна, якая дзейнасць фізічнага ці псіхічнага;\nДрымотнасць пасля ежы. Гэта адбываецца ў выніку энергетычныя выдаткі на пераварванне ежы. Пасля "цяжкіх" закусак спаць больш, чым пасля лёгкага;\nАдсутнасць кіслароду ў памяшканні. Арганізм адчувае недахоп і спрабуе паглыбіцца ў стан сну, калі спажыванне кіслароду мінімальна. Гэта адносіцца таксама да зніжэння атмасфернага ціску. Варта толькі падыхаць свежым паветрам і некалькі разоў глыбока ўздыхнуць;\nГустая кроў. Ад курэння і спажывання вялікай колькасці кавы згушчае кроў і абцяжарвае дастаўку пажыўных рэчываў па ўсім целе. Рэкамендуецца ў гэтым выпадку піць шмат вады – каля 10 шклянак у дзень;\nДрымотнасць, калі хвароба ўзнікае на падсвядомым узроўні. Доўгі рух вестыбулярнага апарата хваробы дае збоі, таму арганізм ўключае ахоўную рэакцыю. Чым слабей вестыбюлярны апарат чалавека, тым хутчэй надыходзіць дрымотнасць.\nЗвычайна дарослыя імкнуцца ўжываць больш кава, але гэта дрэнна ўплывае на ўласцівасці крыві. Варта проста трохі, каб падыхаць свежым паветрам. Добры эфект зяленага гарбаты дадаць лустачку цытрыны.\nІснуе меркаванне, што цыкл сну складае дзве гадзіны, і калі чалавек прачнецца з жаданнем спаць будзе пераследваць яго на працягу дня, прыхільнікі гэтай гіпотэзы лічаць, што астатнія павінны быць 2, 4, 6, 8 або 10 гадзін.\nАдным з найбольш эфектыўных метадаў барацьбы з дзённай дрымотнасцю-гэта цікавы занятак, хоць на працы выканаць гэта патрабаванне не так лёгка.\nДзеці, у адрозненне ад дарослых, часта супрацівяцца святам. Многія бацькі скардзяцца, што дзіця не спіць днём ці спіць досыць дрэнна. Такія з'явы адбываюцца не толькі на працягу дня і ночы.\nДзеці не могуць спаць як дарослыя, бо іх прынцып сну цалкам адрозніваецца ад звычайных бацькоў.\nСну чаргуюцца дзве фазы – хуткі і павольны сон. Першая фаза працягваецца нядоўга, чалавек пры гэтым спальны паверхню, можа хутка прачнуцца, часта мяняе становішча і менавіта ў гэты час бачыць сны.\nПавольная фаза характарызуецца глыбокім апусканнем у сон. Арганізм у гэты час да гэтага часу, вочы не бегаюць, твар цалкам паслаблена. Аднак, у немаўлятаў хуткай фазе дамінуе павольна, таму дзеці часта не высыпаюся і днём і ноччу.\nВарта адзначыць, што сон быў вельмі трывожны момант, таму што часам сны бываюць прыемнымі. Чалавек губляе кантроль над сабой, сваім жыццём і навакольным прасторай.\nПраблемы з засынаннем могуць быць не толькі дзіцяці, але і даросламу. Напрыклад, падлеткі добра спаць, але як толькі гэты перыяд сканчаецца, напружанне з-за назапашаных стрэсаў.\nПрычынай бессані можа быць проста баюся засыпаць. І дзеці значна больш уразлівыя, чым дарослыя. Напрыклад, дарослы чалавек будзе лічыць авечак, уявіце сабе, мілыя малюнка, каб зрабіць сябе адчуваць сябе лепш. Але нованароджаныя не ўмеюць.\nКалі яны заплюшчваюць вочы, свет вакол знікае, і гэта можа быць страшным. Менавіта таму бацькі павінны дапамагаць сваім дзецям для сну і прымусіць заснуць як мага больш прыемным.\nЁн таксама вельмі занепакоены мамы і таты могуць перадаваць свае трывогі і страхі дзяцей-гэта факт. Чым больш бацькі хвалююцца, тым горш дзіця спіць. Вы павінны даць дзіцяці зразумець, што пасля сну свет вакол нікуды не дзенецца, мама сустрэла яго з усмешкай і зноў пагаворыце з ім і гуляць. У рэшце рэшт ён прывыкне да яго, будзе лепш засыпаць і лепш спаць.\nВельмі часта бацькі думаюць, што дзіця не спіць, хоць на самай справе ўсё добра. Напрыклад, пасля кармлення грудзьмі, дзіця спаў толькі 40 хвілін. Аднак, маці ігнаруе той факт, што падчас кармлення ён спіць. Таму трэба ўважліва сачыць, што ён прачнуўся ці сапраўды спіць.\nСон можа быць парушаны пасля 6 месяцаў. У гэты час дзеці могуць сядзець, некаторыя поўзаюць, яны перавярнуцца са спіны на жывот і г. д. адкрываючы для іх новы свет, што яны не ў поўнай меры адпачыць, а да вечара стомленасць назапашваецца і выяўляецца ў дрэнным начным адпачынку. Акрамя таго, дзіця часта патрабуе грудзі, таму што дзень быў знясілены з-за гульні.\nКаб атрымаць немаўлятаў, вы павінны стварыць максімальна камфортную атмасферу, пасля чаго можна прыступаць да кладкі:\nДля ліквідацыі раздражняльнікаў;\nНу нованароджанага паслабіць цёплая ванна або масаж. Гэтыя працэдуры вельмі карысна перад сном;\nСпрыяе паслабленню спакойная музыка, напрыклад калыханкі, гукі прыроды. Вы можаце прачытаць казку манатонным голасам;\nТаксама выкарыстоўваецца ў ароматэрапіі, рэкамендуецца выкарыстоўваць алей лаванды або язміну;\nПлача, не хоча засыпаць дзіця, вы можаце спаць у калясцы, ложачку або даць пустышку;\nАдзначана, што дзеці добра спяць на свежым паветры, так што вы можаце пакінуць яго звонку або ў добра якое ветрыцца памяшканні.\nСпаць днём маляня жа проста. Да 2 гадоў ён павінен распрацаваць пэўны рэжым. Акрамя таго, рытуалы перад сном. Усе дзеці спяць па-рознаму.\nВы можаце паспрабаваць пагладзіць яго спіне або галаве, праспяваць калыханку, пачытаць казку, уключыць музыку. Каб дапамагчы малому лепш спаць, ён павінен выкарыстоўваць ўсю энергію за дзень.\nМногія мамы сутыкаюцца з такой з'явай, калі дзіця хоча спаць, але ён не можа спаць. У гэтым выпадку неабходна прытрымлівацца строгага рэжыму дня. Той факт, што тармазная сістэма маленькае цела функцыянуе дрэнна, і яны маюць патрэбу ў дапамозе.\nВарта дозу вопыту мала, каб рэгуляваць наведванне гасцей і г. д. Калі перанеслі час кладкі, неабходна спачатку даць яму грудзі, можна запеленать ручкі, мыцца прахалоднай вадой.\nАсобным пытаннем з'яўляецца неабходнасць спавівання. Сучасныя бацькі не бачаць неабходнасці ў такім мерапрыемстве. Аднак, гэта трохі, каб абгарнуць ручку, як дзіця будзе спаць спакойна. Спачатку здаецца, што дзіцяці не падабаецца, але дзеці не могуць адчуваць такія пачуцці. Рух яны зусім адвольныя, так што спавіванне дазволіць супакоіць малога.\nТаксама варта адзначыць неабходнасць хваробы. Плод ва ўлонні маці быў ukachivanie рухаў яе цела, таму пасля нараджэння будзе дарэчы размахваць рукамі. Ён будзе нагадваць яму аб ўнутрычэраўным вопыце, што праца супакойвае.\nСпаць дазвалялася да шасці месяцаў. У гэты час неабходна як маці, так і дзіцяці. Бацькі не павінны быць часцей для кармлення. І дзіця будзе спакайней. Аднак, пасля 6 месяцаў дзіця павінен перыядычна пакідаць бацькоўскую ложак.\nПа-першае, вы можаце дазволіць толькі вызначаным НПД, то толькі палову ночы і ў канцы перайсці да поўнай індывідуальнай. Варта адзначыць, што канчатковае падзел павінна адбывацца разам з выдаленнем ад грудзей.\nГэтае пытанне трывожыць многіх бацькоў. Часта першыя станоўчыя вынікі назіраюцца ў перыяд адабрання. Калі грудное гадаванне не замяніць на соску або бутэльку, то драбкі сон значна палепшыцца. Гэта таму, што ў сне, дзіця нічога не адцягвала: ні мачавая бурбалка, што трэба спаражняць, ні кішачнік пераварвае ежу.\nЗвычайна да двухгадоваму ўзросту, сон значна палепшыўся, але ў гэты час і першыя кашмары. Проста прыходзіць узрост, калі розум спее страх.\nНованароджаныя дзеці не баяцца, яны хвалююцца, і дзеці posttarche маюць спецыфічныя страхі. Сон вас і вашага малога!\nМетад Замяткина: вучым англійская без зубрэння\nІдэі для незабыўнага ўік-энду!


orsha.eu Новости Орши | 09-09-2013\nТры пралёты бетонных парэнчаў сёння рухнулі з аварыйнага маста\nМост праз Днепр паміж 1-м мікрараёнам і Ільнокамбінатам працягвае разбурацца. Сёння каля абеду з маста абрынуліся тры пралёты парэнчаў. Парэнчы ўпалі з вышыні маста на правы (бліжэй да ільнокамбіната) дняпроўскі бераг. Да гэтае пары іхныя абломкі можна назіраць.\nЗ абедзенага часу рух на мосце ўскладнены. У абед частку дарогі перакрывалі аўтамабілі міліцыі, якія не дапускалі да правалаў пешаходаў. Пасля абеду камунальныя службы пачалі рамонтныя работы. Сутнасць работаў палягае ў тым, што да старых бетонных парэнчаў прымацавалі новыя металічныя. Такіх металічных парэнчаў па мосце ўжо даволі шмат з абодвух бакоў.\nНагадаем, што сваю занепакоенасць аварыйным станам маста ўжо выказвалі аршанскія сябры аргкамітэту па стварэнні партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя. Таксама ў час свайго візіту ў наш горад ініцыятары "Народнага рэферэндуму" падымалі дадзеную тэму на сустрэчы з намеснікам старшыні выканкаму Хурбатавым. У адказе з выканкаму пра мост было сказана, што кошт рамонту складае каля 11 мільёнаў даляраў, пры гэтым, грошай на яго рамонт знойдзена толькі 5% і яны патрачаныя на тое, каб пакласці бардзюр па вуліцы Шклоўскай.


Жазэф Доль патрабуе спыніць ціск на Віталя Рымашэўскага | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЖазэф Доль патрабуе спыніць ціск на Віталя Рымашэўскага\nБеларускія ўлады працягваюць пераследваць і запужваць палітычных лідараў апазіцыі. Пра гэта ў сваім Twitter-акаўнце заявіў прэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі Жазэф Доль.\n“Палітычна матываваны пераслед і юрыдычны ціск на сустаршыню БХД Віталя Рымашэўскага і яго брата павінен быць тэрмінова спынены”, – падкрэсліў палітык.\nНагадаем, што на сустаршыню БХД і членаў яго сям’і аказваецца беспрэцэдэнтны ціск. Напярэдадні правядзення святкавання Дня Волі ў канцы працоўнага дня ў пятніцу яго роднага брата выклікалі ў Следчы камітэт.\nСа слоў следчага, нібыта ён праходзіць сведкам па падазрэнні ў забойстве дзяўчынкі ў 1989 годзе. У панядзелак ён быў дапытаны Следчым камітэтам, з яго ўзялі падпіску пра неразгалошванне. Віталь Рымашэўскі таксама выкліканы ў Следчы камітэт.\nЗ улікам таго, што на момант 1989 года Віталю Рымашэўскаму было 13 гадоў, а яго брату восем, відавочная палітычная замова напярэдадні святкавання гадавіны Беларускай Народнай Рэспублікі з мэтай аказання ціску на бліжэйшых сваякоў сустаршыні БХД.


04 сьнежань 2019, 13:15\nАляксандар Надсан, 2008 год.\nСкарынаўская бібліятэка ў Лёндане пачынае збор інфармацыі і ўспамінаў пра айца Аляксандра Надсана ў зьвязку з стагодзьдзем ад яго нараджэньня, якое будзе адзначацца 8 жніўня 2026 году, і з падрыхтоўкай да друку прасьвечанай яму кнігі. Укладальнік выданьня Ўладзіслаў Гарбацкі сабраў 10 цікавых фактаў пра айца Аляксандра Надсана.\nАляксандар Надсан (8.09.1926 году — 15.04.2015) — беларускі ўніяцкі сьвятар, апостальскі візытатар беларускіх католікаў у эміграцыі, дырэктар Беларускай бібліятэкі і музэю імя Францішка Скарыны ў Лёндане, перакладчык літургічных тэкстаў на беларускую мову, навуковец, царкоўны публіцыст і гісторык, выдавец, беларускі грамадзка-культурны дзяяч у Вялікабрытаніі.\nНадсан — гэта не сапраўднае прозьвішча айца Аляксандра\nПрозьвішча ад нараджэньня — Бочка. Ягоны бацька, настаўнік Антон Бочка быў у штабе Слуцкага збройнага чыну. Парадаксальна, але ў эміграцыі айцец узяў сабе новае, замежнае прозьвішча Надсан або На’дсон (націск на першы склад), паводле тагачасных правілаў беларускай мовы, каб быць непадобным ні на каго. Айцец Аляксандар нарадзіўся ў Гародзеі, што каля Нясьвіжу.\nВаяваў у францускім Супраціве\nУ няпоўныя 18 год, як жаўнер Беларускай Краёвай Абароны, Аляксандар быў скіраваны на Заходні фронт, у Францыю. Да Супраціву ён далучыўся, бо не хацеў ваяваць на баку немцаў. Тут яму добра прыдалася француская мова. Між іншым, гэтай мовы навучыўся ад маці, зь якой дома зь дзяцінства часта размаўляў па-француску. Да ўсяго ўмеў па-нямецку, адкуль і была здольнасьць камунікаваць з акупантамі ў 1941 годзе.\nНа перадавой мыўся віном замест вады\nПадчас вайны ў Італіі на перадавой, як прыгадваў айцец Надсан, аднаго разу давялося мыцца віном замест вады, бо помпа з вадой абстрэльвалася, затое побач усюль стаялі бочкі з віном...\nЯшчэ ў 1947 годзе папярэджваў пра небясьпеку атамнай энэргіі\nЯшчэ ў 1947 годзе Аляксандар Надсан апублікаваў у газэце «Беларус на чужыне» свае развагі пра рызыку атамнай энэргіі для чалавецтва і Беларусі, нібы прадбачыўшы чарнобыльскую ды іншыя падобныя катастрофы.\nУ 40-я і 50-ы гады пісаў пра правы чалавека і свабоду прэсы\nМалавядомай застаецца Надсанава публіцыстыка 40-50-х гадоў мінулага стагодзьдзя, што датычыць правоў чалавека і вольнасьці прэсы, тэмаў, якія да сёньня застаюцца актуальнымі для Беларусі.\nВывозіў з «сацыялістычнай» Эўропы рукапісы беларускіх дысыдэнтаў\nАйцец Аляксандар асабіста вывозіў з цэнтральнай, падпарадкаванай СССР Эўропы, рукапісы беларускіх дысыдэнтаў і друкаваў іх у Лёндане: напрыклад, вядомае эсэ А. Каўкі «Ліст расейскаму сябру».\nКрытыкаваў апазыцыянэраў за радыкальнасьць і няздольнасьць да дыялёгу\nАйцец Аляксандар крытычна ставіўся ня толькі да ўладаў Беларусі, але і да большасьці дэмакратаў з апазыцыі. Сам зьяўляючыся вельмі прынцыповым хрысьціянскім мысьляром, крытыкаваў як радыкальнасьць беларускіх апазыцыянэраў, так і іх няздольнасьць да дыялёгу між сабой.\nАйцец Аляксандар меў добрае пачуцьцё гумару\nТак, апавядаючы чаму ён не вярнуўся на радзіму, заўважыў: «Мне даводзілася выбіраць Ангельшчыну або Салаўкі. Я падумаў, што ў Ангельшчыне будзе крыху выгадней». А на пытаньне колькі моваў ён ведае, адказваў: «Ну, крыху ведаю беларускую, па-расейску і па-польску разумею. У Грэцкай Калегіі службы адпраўляліся па-грэцку, таму прыйшлося вывучыць грэцкую. А лекцыі ўсе чыталіся на лацінскай мове — хто ня ведаў лаціны, адразу разьвітаўся б з навучаньнем. Валодаю ангельскай, італьянскай, францускай, бо лёс закідаў у гэтыя краіны, крыху ўмею па-нямецку... Такі сабе дылетант — усяго пакрысе».\nАдмовіўся пляскаць прарасейскаму выступу Мітрапаліта Менскага і Слуцкага Філарэта ў Парыжы\nАйцец Аляксандар заставаўся прынцыповым і непахісным беларусам і крытыкаваў за антыбеларускасьць ня толькі ўлады Беларусі, але і рэлігійныя інстытуцыі. Так, падчас выступу Мітрапаліта Менскага і Слуцкага Філарэта ў Парыжы адмовіўся пляскаць ягонай прарасейскай прамове і напісаў абуральны і «трошкі замоцны» ліст францускаму вікару, арганізатару сустрэчы.\nПасьля сьмерці ягоная кніга «Выбранае» нечакана трапіла ў Беларусі пад адзнаку (18+)\nУ Беларусі ўвайшоў у сілу новы закон аб СМІ і кнігапрадаўцы па няведаньні ці памылкова дадалі да кнігі адзнаку (18+).\nУспаміны, інфармацыю, прыгадкі аб сустрэчы і ліставаньні з айцом Надсанам можна дасылаць укладальніку кнігі пра яго Ўладзіславу Гарбацкаму на электронны адрас vitsba@yahoo.fr альбо на паштовы адрас Скарынаўкай бібліятэкі ў Лёндане: Francis Skaryna Belarusian Library, 37 Holden Rd, London N12 8HS United Kingdom.


У ЕС працуюць над наступным пакетам санкцый супраць Расіі - bydobry.com\nHomeНавіныУ ЕС працуюць над наступным пакетам санкцый супраць Расіі\nУ ЕС працуюць над наступным пакетам санкцый супраць Расіі\nЕўрасаюз працягне ўзмацняць ціск на Расію ў сувязі з сітуацыяй ва Украіне і аказваць Кіеву ваенную падтрымку. Пра гэта заявіла кіраўнік МЗС ФРГ Аналена Бербок у Таліне на сумеснай прэс-канферэнцыі з эстонскай калегай Эвай-Марыяй Лійметс. Пра гэта інфармуе ТАСС\n«Мы працуем у Бруселі над гэтым наступным пакетам [санкцый]. Мы павысім ціск на расійскую ваенную машыну і адначасова зробім усё, каб і надалей падтрымаць Украіну зброяй і абсталяваннем», – сказала яна. Паводле яе слоў, для Берліна няма табу датычна паставак цяжкіх узбраенняў Украіне.\nPrevious articleЕўракамісія пачала вывучаць адказы Украіны на першую частку апытальніка па рэкамендацыі аб прыёме ў ЕС\nNext articleНабіуліна заявіла, што антырасійскія санкцыі паўплывалі на ўсю эканоміку Расіі