Salerno Пасажырскія і аўтамабільныя паромы\nSalerno цэны на пасажырскі і аўтамабільны парай білет, раскладу, браніраванне білетаў і інфармацыя для паромаў, якія плывуць з Салерно ў Кальяры, Катанні, Мальта, Палерма, Туніс і Валенсіі.\nПараўнаць усе даступныя цэны Salerno білет на паром у рэжыме рэальнага часу і забраніраваць самыя танныя даступныя Салерно аўтамабільныя і пасажырскія білеты на паром парусныя і з Салерно, Кальяры, Катанні, Мальта, Палерма, Туніс і Валенсіі з Grimaldi Lines паромаў онлайн з імгненным пацвярджэннем. Custom Search\nКошты і браніраванне білетаў Квіткі на паром Кніга Salerno з Grimaldi Lines для паромаў, якія плывуць з Салерно ў Кальяры, Катанні, Мальта, Палерма, Туніс і Валенсіі онлайн загадзя, каб атрымаць асалоду ад танны кошт квітка даступныя на пароме.\nЦана, якую вы бачыце, гэта цана, якую вы плаціце, Там няма ніякіх схаваных дадатковых або сюрпрызаў, такіх як дадалі дадатковыя зборы на паліва ці браніравання збораў і мы не спаганяць нічога лішняга для аплаты з дапамогай карты Visa Electron. Цана, якую мы працытаваць вас на абраны Salerno пасажыр або автопаромной білет, на борце пражывання і тып аўтамабіля ўсё, што вам будуць плаціць, і гэта абяцанне. Каб атрымаць цану Квіток на паром Салерно і забраніраваць білет на паром надзейна онлайн, калі ласка, выкарыстоўвайце ў рэжыме рэальнага часу форму браніравання парома на левай баку. Вы таксама можаце дадаць гатэль ў пункт прызначэння, ці дзе-небудзь яшчэ, на Ваш білет на паром пры запаўненні вашай броні квіток на паром. Больш Аб Salerno\nСалерно з'яўляецца галоўным горадам "Амальфитанское узбярэжжы", размешчаны ў цэнтры двух чароўных Амальфі і Чиленто ўзбярэжжа. Салерно з'яўляецца аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Размешчаны на ўзбярэжжы Тырэнскага мора на выдатным заліве Салерно, горад знаходзіцца ў межах лёгкай дасяжнасці ад асляпляльнага ўзбярэжжа Амальфі. Вядомы тым, што размяшчэнне першага ў свеце медыцынскага універсітэта, Schola Мэдыка Салернитана, Салерно быў важным цэнтрам мастацтва, культуры і навучання пачынаючы з 16th стагоддзя. На працягу многіх гадоў пакутаваў Salerno праз мноства хвароб і ад землятрусаў, а таксама замежнага панавання. Сёння Salerno горад напоўнены мноствам цікавых рэчаў, каб убачыць і зрабіць. Папулярнасць горада азначае, што ён добра звязаны з большасцю гарадоў і населеных пунктаў у рэгіёне, а таксама розныя пункты прызначэння ў суседніх рэгіёнах. Там няма аэрапорта ў Салерно уласна і бліжэйшы аэрапорт знаходзіцца ў Неапалі каля 50km язды на пароме робіць адзін з лепшых і больш расслабленым спосабаў атрымання там.\nУ межах горада наведвальнікі могуць хадзіць вакол, каб даследаваць славутасці, большасць з якіх размешчаны ў непасрэднай блізкасці ад цэнтра горада. Ёсць шмат прыгожых пешаходных вуліц і вялікія кірмашовыя плошчы ў горадзе, які можна лёгка вывучыць на ногі. Грамадскія аўтобусы ў горадзе таксама могуць быць выкарыстаны для агляду славутасцяў ў горадзе і за яго межамі. Тыя, у каго ёсць аўтамабіль, можна лёгка ездзіць вакол, так як трафік не з'яўляецца праблемай, і паркоўка ў большасці раёнаў.\nЦікавыя аб'екты ў горадзе Салерно\nSalerno сабор з'яўляецца галоўнай славутасцю ў горадзе. вялікі званіцы сабора дамінуе гістарычны цэнтр горада. У крыпце сабора знаходзіцца магіла святога Матфея, аднаго з дванаццаці апосталаў.\nЯшчэ адна царква варта наведаць Кьеза-дэла-SS. Аннунциата зойме, які быў пабудаваны ў 14th стагоддзі і размешчаны ля ўваходу ў стары горад на поўначы. Галоўнай асаблівасцю царквы з'яўляецца прыгожая званіца па праекце Фердынанда Сан-Фелічэ. Існуе таксама царква Сан-Грэгарыо, структура 10th стагоддзя, які сёння з'яўляецца домам для музея Медыцынскай школы Салерно, і Сан-Джорджа царквы. Сан - Джорджыа з'яўляецца лепшым прыкладам архітэктуры барока ў Салерно. Унутры царквы вы можаце ўбачыць выдатныя карціны, створаныя Андрэа Сабаціні і фрэскамі Анджэла солім і Франчэска ў 17th стагоддзі. Царква ставіцца да найстарэйшым кляштарам у горадзе, які быў пабудаваны ў 9th стагоддзі. Розныя апсіды фрэскі таксама нядаўна былі выяўленыя ў будынку.\nКалі вы любіце хадзіць і людзі глядзяць на галаву Лунгомаре Трыесце, набярэжнай горада, які быў пабудаваны ў 1950 і, як вядома, з'яўляецца адным з лепшых у краіне. Лунгомаре, літаральна перакладаецца як "уздоўж мора," распасціраецца на пяць міль і з пальмамі. Ён часта параўноўваюць з прыгожымі набярэжнымі Французскай Рыўеры. Кастэла ды Arechi вялікі замак, пабудаваны на вяршыні пагорка па Arechi II над існуючай візантыйска-рымскай крэпасці. У цяперашні час замак выкарыстоўваецца ў асноўным для сустрэч і выстаў. Калі вы наведаеце замак, вы зможаце атрымаць асалоду ад цудоўным відам на горад і мора.\nАдным з найбольш цікавых месцаў для наведвання ў горадзе з'яўляецца гістарычным цэнтрам Салерно, лічыцца адным з найбольш добра захаваліся ў Італіі. Гандляр вуліца горада таксама з'яўляецца асноўным гандлёвым цэнтрам у Салерно.\nМінерва сад або Giardino дэла Мінерва, размешчаны недалёка ад старой часткі горада. Першы батанічны сад у Еўропе можна знайсці ў гэтым садзе.\nВялікі замак Forte La Carnale быў названы з старажытнай бітвы, якая вялася супраць арабаў. Форт зараз з'яўляецца часткай вялікага спартыўнага комплексу, які сёння выкарыстоўваецца як мясцовы культурны цэнтр.\nГарантыя Лепшай Salerno Фэры Кошт квітка\nГарантыя лепшай цэны - Мы заўсёды прапануем вам нашы самыя нізкія даступныя пасажырскія і аўтамабільныя паромы кошт квітка Grimaldi Lines і ад Салерно. Там няма ніякіх схаваных дадатковых або сюрпрызаў, такіх як дадалі дадатковыя зборы на паліва ці браніравання збораў і мы таксама мы не спаганяць плату нічога лішняга для аплаты з дапамогай карты Visa Electron. Цана, якую мы працытаваць для абранага парома білет Салерно, на борце пражывання і тып транспартнага сродку, усё, што вам будуць плаціць, і гэта абяцанне!\nУ малаверагодна выпадку вы выявіце тое ж самае усё ўключана Salerno білет на паром танней у брашуры любога іншага тураператара мы абяцаем, што мы зробім усё магчымае, каб перамагчы гэтую цану або прапанаваць Вам выбар запыту на вяртанне. Для таго, каб забраніраваць Салерно аўтамабільныя і пасажырскія білеты на паром, калі ласка, Клікніце тут. Абслугоўванне кліентаў, продажу па тэлефоне і Зваротная сувязь У ferryto.com вы можаце атрымаць у рэальным часе цэны Salerno білет на паром, праверыць даступнасць і забраніраваць аўтамабіль і пасажырскі квіткі на паром і з Салерно ў нашай самай нізкай даступнай цане квітка. Ferryto.com з'яўляецца часткай найбуйнейшага ў свеце онлайн парома распаўсюджвання білетаў сеткі, якая забяспечвае магчымасць браніраваць праз 80 аператараў з асноўных еўрапейскіх паромных уключаючы да Салерно і над 1,200 іншы паромных маршрутаў па ўсёй Вялікабрытаніі, Францыі, Іспаніі, Ірландыі, Галандыі, Усходняй Еўропы, Міжземнае, Балтыйскае і Паўночнай Афрыцы. Для атрымання дадатковай інфармацыі, адказы на часта задаюць пытанні або звязацца з намі напрамую, калі ласка, Клікніце тут. Пра


14 кастрычніка ў Беларусі адзначалі Дзень маці. У медыятэцы імя М.Я. Цікоцкага Інстытута журналістыкі прайшло мерапрыемства, прыўрочанае да гэтага дня. Была арганізавана святочная праграма для шанавання шматдзетных маці.\nУ ролі арганізатараў выступілі “Саюз жанчын БДУ”, Фундаментальная бібліятэка БДУ і Інстытут журналістыкі. Мадэратарамі мерапрыемства прадставіліся дацэнт кафедры стылістыкі Інстытута журналістыкі Горбач Вольга Аляксандраўна і дацэнт кафедры неарганічнай хіміі хімічнага факультэта БДУ Васілеўская Алена Іванаўна. “Наша праграма падрыхтавана пад назвай «Грамадзянскі подзвіг шматдзетных маці” і арыентавана на тое, каб яшчэ раз паказаць важную ролю жанчыны-маці ў сучасным свеце. Асабліва зараз, калі назіраецца падзенне традыцыйнага разумення сям’і і негатыўны ўплыў модных тэндэнцый у гэтай сферы чалавечых адносін, якія супярэчаць ментальнасці беларусаў»”, — адзначыла Вольга Аляксандраўна Горбач.\nГосці мерапрыемства адчулі цеплыню абстаноўкі, якую для іх стварылі разам з арганізатарамі студэнты журфака, гістфака і факультэта філасофіі і сацыяльных навук. Паміж аповядам вядучых пра ролю мнагадзетных маці ў гісторыі, пачынаючы ад княгіні Рагнеды і да сучасныхславутых жанчын, гучалі лірычныя вершы на беларускай і рускай мовах.\nПрыгожая прэзентацыя з ілюстрываннем вобразаў маціў розныя часы пад кранаючае душу мелодыі, выкананыя на фортэп’яна Міхася Цікоцкага, былі высока адзначаны жанчынамі-маці.\nУ канцэрце прынялі ўдзел таксама супрацоўнікі іншых падраздзяленняў нашага ўніверсітэта, якія выступілі з песнямі, прысвечанымі самаму галоўнаму чалавеку ў жыцці кожнага з нас. Павіншаваў жанчын залаты голос БДУ — Ян Давідовіч і супрацоўніца геаграфічнага факультэта Вера Жыбуль.Звярнулі на сябе ўвагу прачытаныя ўласныя вершы вядучага бібліятэкара фундаментальнай бібліятэкі Валянціны Трушкевіч.\nПасля творчай часткі адбыўся круглы стол з абмеркаваннем некаторых пытанняў, якія закраналі праблемы сучаснай сям’і і дэмаграфіі ў Беларусі.У размове акрамя мнагадзетных маці, членаў Савета “Саюза жанчын БДУ” удзельнічалі прадстаўнікі аддзела моладзі і ідэалогіі БДУ. “Падчас чаепіцця было дамоўлена, што запрошаныя жанчыны перададуць у “Саюз жанчын” фотаздымкі сямей, — падзялілася інфармацыей Вольга Аляксандраўна. — Магчыма, на наступны год у Дзень Маці будзе зроблены калаж ці невялічкі фільм, які мы прадставім для ўслаўлення шматдзетных супрацоўніц БДУ”.\nСярод гасцей, арганізатараў, удзельнікаў вечарыны прысутнічалі запрошаныя студэнты 3 курса Інстытута журналістыкі спецыяльнасці “Літаратурная работа (рэдагаванне)”. Іх лагодныя ўсмешкі адлюстравалі ўключанасць у тэматыку мерапрыемства.\nУ гэты вечар ў бібліятэцы захоўвалася цёплая і добрая атмасфера. Усе адзначылі ўтульнасць абстаноўкі напярэдадні свята, якое мае значэнне для кожнага, бо ўсе мы любім і паважаем сваю маці і сваю сям’ю.\nБГУБДУБеларуская моваБеларусьВ.А.ГорбачгазетаДень МатериДзень МаціЖурфакЖурФАКТЫИЖИнститут журналистикиМаргарита ГармазаМинскСаюз жанчын БДУФундаментальная бібліятэка


Знайдзіце вытворцу высокай якасці Пазоў і кіраўніцтва Пазоў пастаўшчыка з заводам у Taiwan\nYAN TU CO., LTD. з'яўляецца прафесійным прадпрыемствам, ён мае добра адукаванай і добра навучаны тэхналагічнае і вытворчае матэрыял. У нас вельмі строга якасці сістэмы кіравання і мае развітую выпрабавальную машыну і перадавыя праверкі абсталявання. Так што мы прафесійны пастаўшчык пастаўляе серыя Пазоў.\nКрама лепшага кіраўніцтва Пазоў, вам трэба ведаць пра найвышэйшую якасць Пазоў вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка і дыстрыб'ютара з завода ў Taiwan


Мастацтва - Мадэляванне тэатральнага спектакля\nМадэль як узор -- рэч цудоўная. Гэта паказала жыццё. Перамога навукі над прасторай і часам усё перайначыла. У эпоху новых камунікацыйных тэхналогій традыцыйныя ўяўленні імкліва змяняюцца. На змену нясмелым стандартам прыйшла ўпэўненая мадыфікацыя літаральна ўсіх працэсаў вытворчасці. І хоць у адносінах да тэатральнага спектакля паняцце «вытворчасць» падаецца кашчунным, гэта, тым не менш, так. Спектакль як цэласная сістэма мае ўласную структуру, г.зн. унутраную арганізацыю. Але яго мадэль як узор не павінна станавіцца эталонам гатовай прадукцыі.\nТак, вядома, выразнае кампазіцыйнае мадэляванне неабходна. Больш за тое, яно -- адзнака ўпэўненай прафесійнасці стваральнікаў спектакля. Аднак важна разумець, што кожны тэатральны твор абавязкова павінен мець індывідуальнае аблічча, бо мадэльная стабільнасць здатная разбурыць самую галоўную вартасць тэатра -- нечаканасць, непрадказальнасць. Таму што немагчыма ахапіць усю разнастайнасць сітуацый, якія ўзнікаюць пры стварэнні спектакля.\n"Перад захадам сонца" Г.Гаўптмана.\nНацыянальны тэатр імя М.Горкага.\nПараўнанне розных і агульных працэсаў вытворчасці ў розных прафесіях узнікла падчас фестывалю «Белая Вежа-2007». Спазніўшыся на дзесяць хвілін на спектакль Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Г.Сундукяна з Арменіі, не ведаючы пра змест, бо не паспела ўзяць навушнікі з перакладам, я паспрабавала самастойна вызначыць аўтара і тэму. Усё было на месцы: эмацыйная акцёрская ігра, таленавітае афармленне і касцюмы ў чорна-чырвоных і залацістых тонах, гульня святла, агрэсіўная пластычная масоўка, паўмаскі на тварах, патэтычная музыка. Быў заўважны ансамбль. Прысутнічалі гратэск і эфектныя мізансцэны. Добра вывераны рытм і выразныя дыялогі паміж персанажамі. Імітацыя цяжкай коўкі, старога дрэва, доўгія скураныя адзенні.\nМабыць, гэта Шэкспір. Магчыма -- Шылер. Можа быць таксама любы з антычных аўтараў, бо відавочна прысутнічае дух трагедыі. Фантазіруем далей, калі з’яўляюцца персанажы ў сучасных касцюмах і маўклівая пакутуючая маці вялікага сямейства. А раптам гэта «Апошнія» Максіма Горкага? Тады навошта для сямейнай драмы такая вялікая масоўка?Не, не, трэба вяртацца назад -- у дэмакратычныя Афіны або ў эпоху Асветы. А можа, выйсці на вуліцу, дзе разгортваецца сярэднявечая містэрыя? Ясна адно: манументальная тэатральнасць і магутная энергія страсцей ствараюць сцэнічнае відовішча, якому публіка будзе доўга апладзіраваць. Яна гэта і робіць пасля першай дзеі.\nУ антракце даведалася, што іграецца п’еса класіка армянскай драматургіі Аляксандра Маўсісяна-Шырванзадэ «За гонар»: пра заганы буржуазнага грамадства і распад патрыярхальных нораваў. У цэнтры -- востры сацыяльны канфлікт. Напісана гэта было сто гадоў таму. У тых твораў, да якіх мы прывыклі, бывае зусім іншая мастацкая форма, больш побытавая, прыземленая, з рэаліямі пачатку ХХ стагоддзя. У дадзеным выпадку сучасны рэжысёр выкарыстаў зусім далёкую сцэнічную вобразнасць і яе ключыкам паспрабаваў адкрыць п’есу сацыялістычнага рэалізму. Атрымалася эфектна, але не па сутнасці.\nПраўду падмяніла тэатральнасць. А калі больш дакладна -- правераная і замацаваная мадэль. У гэтай мадэлі быў сплаў усёй гісторыі армянскага тэатра -- з першымі вопытамі відачынства ў Канстанцінопалі, культам продкаў, язычніцкай містэрыяльнай трагедыяй і класіцысцкімі памкненнямі. Дзіўна, ці не праўда, што прачыталіся мастацкія стылі і стэрэатыпы, а вось сам канкрэтны твор разгадаць не ўдалося. Вобразная магутнасць сцэнаграфіі і цэласнасць канструкцыі, шматлікія крэслы з высокімі разнымі спінкамі ствараюць такі маляўнічы асяродак, у якім можна іграць любога аўтара любой эпохі і любой нацыянальнасці.\nЯ амаль бачу, як у армянскім спектаклі сцэнографа Яўгена Сафронава могуць пасяліцца героі Горкага, Чэхава, Ляонава, Купалы, Коласа, нават Змітрака Бядулі і Крапівы. Наша «Раскіданае гняздо» ўпісваецца цудоўна.Гэта закасцянелыя і забранзавелыя спектаклі, або «мёртвыя», як называў іх Пітэр Брук. Спектаклі без прыкмет часу, але затое з прыкметамі чужых эксперыментаў. Матэматычная мадэль спектакля разлічана на прадказальную рэакцыю гледачоў. Публіка, сапраўды, бурна рэагуе. Выраслі і прыйшлі ў глядзельную залу пакаленні, якія не ведаюць старога тэатра. Для іх усё -- адкрыццё.\n"Чычыкаў" паводле М.Гогаля. Нацыянальны тэатр імя Янкі Купалы.\nНе сакрэт, што сёння ўжо ніхто не любіць чытаць -- любяць глядзець. Тэатр усё часцей становіцца ілюстрацыяй да чытання. Часам вельмі пераканальнай. Класічны хрэстаматыйны тэкст здатны абрынуцца на публіку такім адкрыццём, што яна замірае ад здзіўлення, пачынае ўслухоўвацца і сачыць за сюжэтам. Яна і не заўважае, як скроена і пашыта. Яна ва ўладзе ілюзіі пазнавання.\nУсё вышэйсказанае сведчыць пра тое, што сучасная рэжысура, паспяхова засвойваючы тэхнічныя моманты сцэнічнай творчасці, не надта хоча паглыбляцца ў драматургічны тэкст і выбудоўваць адпаведную яму сістэму вобразаў і метафар. Хутчэй за ўсё яна ўступае з аўтарскім тэкстам у канфлікт і перапрацоўвае п’есу паводле свайго разумення. А калі такое «разуменне» не на вышыні і можа аказацца бязглуздым?\nЧаста работа з аўтарскімі ідэямі і вобразамі не адбываецца яшчэ і таму, што за ўласны рэжысёрскі прадукт лягчэй схавацца, сцвярджаючы, што «я так бачу». На жаль, і працы з драматургамі сёння практычна ніхто не можа навучыць. Старых майстроў гэтай справы даўно ўжо няма, а сярэдняе пакаленне рэжысёраў не мае цягі да літаратурнай працы, не мае і літаратурнага багажу, якім валодалі, напрыклад, Таўстаногаў і Эфрос.\nКалі мадэляванне спектакля па творах Шэкспіра, Шылера, Мальера, Лопэ дэ Вегі, Пірандэла, Горкага мае даўнія традыцыі і ў нейкай меры прадказальнае, то сучасным драматургам шанцуе значна менш. На класіку працуе велізарны аб’ём зробленага раней. Любы спрактыкаваны рэжысёр ведае, як можна прадставіць пэўную эпоху або пэўны нацыянальны менталітэт. Той жа, хто працуе ў сціслыя тэрміны або ў складаных пастановачных умовах, яшчэ радзей напружвае сябе выяўленнем прыроды аўтарскай задумы. І гаворка, вядома, ідзе не пра літаратурны разбор, а толькі пра відовішчныя магчымасці. Яны сёння часта сфарміраваны модным шоу-жыццём.\nДа таго ж, пластычнае вырашэнне можа знайсці і падказаць добры харэограф. Музычнае -- таленавіты кампазітар. Сучасная тэхніка забяспечыць гукавы і светлавы шэрагі. Застаецца ўсё гэта сабраць разам. І яшчэ (што немалаважна!) перажыць чужы лёс, пакуты, змаганні.\nНа практыцы прадчуванне будучага спектакля ў ягонай агульнай мажорнай або трагедыйнай танальнасці, у колеравай гаме, у асаблівасцях рытму, тэмпераменту, сімволікі, у дакладнай абмалёўцы характараў, узаемаадносін, дзеянняў, малюнкаў мізансцэн падмяняецца гатовай мадэллю, агульным уяўленнем. Тут не да перажыванняў і пакут.Здавалася б, з сучасным матэрыялам лягчэй працаваць: гэта -- пражытае жыццё. У цябе няма папярэднікаў. Глядзі на ўсё жывымі сённяшнімі вачыма. Абжывай будучы спектакль у штодзённай канкрэтнасці. А яшчэ -- прымі душой пазіцыю аўтара… Але менавіта пры пастаноўцы сучасных аўтараў рэжысуры не хапае адчування чужой, аўтарскай індывідуальнасці і непаўторнасці, урэшце, элементарнай павагі да літаратурнай працы. Зноў-такі перамагае жаданне перапісаць, перабудаваць, упрыгожыць. Працаваць дзеля моды -- значыць кроіць па лекалах. Гэтыя лекалы могуць быць запазычаны з шоу-бізнеса, з чужых удач, з эксперыментаў тэатральнага фестывалю. Нашу публіку так лёгка падмануць!\nМне могуць запярэчыць: адной з уласцівасцей мастацкага мыслення з’яўляецца імкненне да ўзбуйнення. Сапраўды. І калі гэта так, атрымліваецца цікавая тэатральная праца, дзе прыватнае пераплаўляецца ў адвечнае. Калі Валерый Раеўскі ставіў п’есу Андрэя Макаёнка «Трыбунал», яму гэта ўдалося. Ён ужыўся ў п’есу і яе ўзбуйніў. Тое ж адбывалася, калі Барыс Луцэнка ў 1972 годзе ставіў у Купалаўскім тэатры «Раскіданае гняздо» і калі Мікалай Пінігін ставіў «Сымона-музыку»; калі Валерый Анісенка ставіў «Жанчын Бергмана» на сцэне РТБД, Віталь Баркоўскі -- «Шагал, Шагал...» на сцэне Коласаўскага тэатра, калі Алег Жугжда ставіў ў Магілёве «Трыстана ды Ізольду» і Андрэй Андросік -- «Палачанку» на сцэне ТЮГа… Я называю п’есы беларускіх аўтараў, сярод якіх ёсць і недатыкальныя класікі. Тым больш годныя намаганні тэатра і названых рэжысёраў.\nРэспубліканскі тэатр юнага гледача.\nУсе ведаюць, што рэжысёрская прафесія цяжкая, таму рэжысёраў заўсёды не хапае. Крытыкуючы іх працу, мы цудоўна разумеем усю яе складанасць. Яны, як і любы кіраўнік у іншых сферах, абавязаны адказваць за ўсё. Сёння існуе шмат крыніц, якія падказваюць рэжысёру гатовыя рашэнні. Гэта кладоўка рэжысёрскіх дасягненняў. Але мы настойваем на тым, што спектакль абавязаны мець індывідуальнае аблічча. Ніколі не змадэлюеш спектакль, як у Някрошуса, Эфроса, Фокіна, Додзіна, хоць спробы такія робяцца пастаянна.\nУ любой мадэлі існуюць абавязковыя моманты ўздзеяння на людзей. Тып уяўлення, стыль рэжысёра, спосаб дасягнення мэты -- даволі ўстойлівыя. Мы ведаем наперад, што на камедыі будзем смяяцца, драма прымусіць задумацца, Валерый Раеўскі здзівіць маштабнасцю, а хтосьці жыццём чалавечага духу. Эстэтычны свет спектакляў Барыса Луцэнкі складаны і пераплецены сотнямі розных нітак. Па законах рэфлекторнай псіхафізіялогіі працуе Віталь Баркоўскі. Ён любіць на сцэне беспрадметнасць. Рыд Таліпаў абавязкова выкарыстае экспрэсію чырвона-чорна-белага колеру. Мастацтва празмернасці пакажа Аляксандр Гарцуеў, а тонкае інтэлектуальнае эстэцтва прачытаецца ў спектаклях Алега Жугжды. Простыя жыццёвыя адпаведнасці можна ўбачыць у спектаклях Валерыя Анісенкі. Рэчавы свет персанажаў вельмі значны ў работах Валянціны Ераньковай. Чым больш разнастайнасцей рэжысёрскага мыслення, тым лепш. Ёсць выбар.\nСёння межы рэжысёрскіх накірункаў узаемапранікальныя. Гэта цудоўная прыкмета часу. Было б бессэнсоўна настойваць на вылучэнні і ўвядзенні нейкіх пэўных архетыпаў. Беларускай сцэне бліжэй гісторыка-побытавы тэатр, але мы паспяхова асвойваем і тэатр эмацыйна насычаных форм. Відавочна, што прыёмы ў іх розныя. Цяжка сказаць, што ў выніку атрымаецца. У эпоху тэатральнага постмадэрнізму прагнозы немагчымыя.\nМожна толькі прыблізна апісаць некаторыя існуючыя рэжысёрскія мадэлі. Так, мадэль спектакля сённяшняга абласнога тэатра звычайна ствараецца без канцэптуальных вырашэнняў і складаных вышукаў. Крыху псіхалагізму, крыху забаўляльнасці і шэраг простых тлумачэнняў гледачам: што ёсць што. Усё павінна быць зразумела, інакш публіка не пойдзе.\nНа сталічнай сцэне неабходна стварыць якаснае відовішча. Для яго -- і грошы іншыя. У фарміраванні такой мадэлі спектакля ўдзельнічае досвед гледача, які ўключае не толькі веды і арыенціры, але і шырокі кантэкст мастацкай культуры. Якімі тэатральнымі прыёмамі часцей карыстаюцца сталічныя рэжысёры і чаму?\n"Сымон-музыка" паводле Якуба Коласа. Нацыянальны тэатр імя Янкі Купалы.\nТрыумфальнае шэсце п’ес на гістарычную тэму Аляксея Дударава і міфалагічна-летапісных сюжэтаў п’ес Сяргея Кавалёва шмат у чым тлумачыцца абранай мадэллю. Тэксты даюць прастору для ўпрыгожання, прыўзняцця, набліжэння да мадэльнага подыума. Моднае адзенне на вуліцы і ў Доме мод -- з’явы розныя. Тэатралізацыя мадэльнага бізнесу запазычвае ідэі ў сцэны, а сцэна, у сваю чаргу, ахвотна рушыць за гламурам. Невыпадкова тэатры сёння часта ўступаюць свае памяшканні для конкурсаў прыгажосці і дэманстрацыі моднага адзення. У гэтай з’яве штосьці большае, чым проста грашовы інтарэс і захапленне дэкарацыйнасцю. Тэатр адчувае, што ў гэтым заключаны вобраз жыцця шэрагу публічных людзей, і яны спрабуюць фарміраваць густы шырокай публікі. Выкарыстоўваюцца і «мясцовыя рэзервы».\nТак, напрыклад, у Рускім тэатры ёсць моцны музычны кіраўнік Аляксей Еранькоў. Сёння ён задае стыль усіх паспяховых спектакляў Барыса Луцэнкі і Валянціны Ераньковай. Такіх спяваючых масовак у іншых калектывах не знойдзеш.\nУ Тэатры імя Янкі Купалы працуе Павел Адамчыкаў, які любіць перакладаць яркую літаратуру на мову рухаў. У гэтым тэатры цудоўныя пластычныя масоўкі.\nУ маладым па ўсіх параметрах Рэспубліканскім тэатры беларускай драматургіі ўсе без выключэння імкнуцца добра рухацца і спяваць. Па сваіх тэхнічных магчымасцях гэта бедны тэатр. У яго невялічкая сцэна, невялікая трупа і неабходнасць ставіць нідзе не апрабаваныя п’есы. Таму для РТБД важна музычнае афармленне, якое дзейнічае на гледачоў безадмоўна.\nЦі варта падкрэсліваць, што пры такім раскладзе ў рэжысёрскіх прыёмах, а дакладней, у мадэлях спектакляў больш важнымі становяцца арганізатарскія здольнасці, чым арыгінальнае тлумачэнне матэрыялу?\nМы не можам пахваліцца разнастайнасцю тэатральных форм, якія б захавалі артыстычнае майстэрства ў ягоных вышэйшых праявах. Мабыць, таму ўсе, хто спавядае псіхалагічны тэатр, сышлі на малыя сцэны. Сёння яны, на жаль, мала наведваюцца і не робяць тэатральнага надвор’я. Нават самы пранікнёны спектакль малой сцэны, убачаны сотняй гледачоў, выклікае толькі настальгічныя ўздыхі. Таму што сакрэты акцёрскага майстэрства наўрад ці змогуць несці маладыя акцёры, якія прывыклі да іншай эстэтыкі.\nІ апошняе. Для развіцця новых арыгінальных форм тэатральнага мастацтва неабходны тэатры-лабараторыі, задачай якіх з’яўляецца пошук іншых прынцыпаў работы. Яны, гэтыя іншыя, могуць быць і ў галіне паратэатральных форм. Такія калектывы не прызначаны для шырокай публікі. Яны проста не прынясуць прыбытку.\nТакіх тэатраў-лабараторый у нас не было і няма. А тое, што часам і называюць тэатрам-лабараторыяй, назве не адпавядае. Падобныя лабараторна-мастацкія пошукі ўжо сталі нормай за мяжой -- у Польшчы, Германіі, Расіі, Літве. Праўда, яны не падмацаваны навукай пра тэатр. Іх навуковыя вышукі малавядомыя і пакуль мала ўплываюць на тэатральны працэс.\nУ вядомым фільме ў героя пытаюцца: «У чым сіла, брат?» Ён адказвае: «У праўдзе». У чым сіла тэатра? Па-ранейшаму -- у непрадказальнасці.


Як гуляць - усё, што вам трэба ведаць пра покер\nPokerHarder > Як гуляць\nВітаем вас на старонцы, прысвечанай рэйтынгу покерных рук. Гэта першае, што неабходна для гульні ў любы від покера, бо без гэтага вы не будзеце ведаць, ці лепшыя вашы карты за карты апанентаў. Мэта кожнай рукі ў покеры – сабраць як мага лепшую камбінацыю з пяці карт. Такім чынам вы зможаце выіграць банк, калі настане . […]\nБанкрол-менеджмент – Покерная стратэгія\nЯкасны банкрол-менеджмент з’яўляецца адной з самых важных ідэй покера, калі ваша мэта – выігрываць у покер. Прачытайце гэты артыкул і будзьце заўсёды ў плюсе!\nАнлайн покер вельмі падобны да покера дома ці ў казіно. Але ў чым заключаюцца адрозненні і якія стратэгіі пажадана выкарыстоўваць, гуляючы ў анлайн покер? Даведайцеся пра гэта зараз.\nЗа апошняе дзесяцігоддзе безлімітны холдэм літаральна захапіў свет і штодзень прыцягвае ўсё болей гульцоў. Даведайцеся пра стратэгіі гульні ў безлімітны покер для пачынаючых і далучайцеся!\nПапулярнасць многасталавых турніраў (MTT) за апошнія гады вырасла да нябёсаў, бо за зусім маленькую плату вы можаце выйграць велізарныя сумы грошаў. Калі гэта гучыць для вас як музыка, рэкамендуем пазнаёміцца са стратэгіямі гульні ў покер на турнірах.\nБезумоўна, блеф – гэта адзін з самых цікавых аспектаў покера, але чаму гэта так і калі наступае час для блефа? Даведайцеся болей пра блеф з гэтага артыкула.\nВывучэнне покера ніколі не скончваецца, нават покерныя штодзень даведваюцца пра нешта новае. Вядома выказванне: “Патрэбна пяць хвілін, каб навучыцца гуляць у покер, і ўсё жыццё, каб стаць сапраўдным майстрам”. still learn new things every day. As the saying goes ‘it takes 5 minutes to learn poker, but a life time to master’. Дзякуючы гэтаму покер развіваецца на працягу пакаленняў і ніколі не позна пачаць.\nНа гэтай старонцы бы прапанойваем асноўную інфармацыю, якая дапаможа вам з’арыентавацца. Калі вы пакуль зусім нічога не ведаеце пра покер, пачніце з агляда і агульных правіл. Не разумеючы іх, складана развіваць навыкі гульні.\nКанешне, няварта лічыць, што вы зможаце стаць профі за адзін дзень, але сам працэс навучання рыхтуе шмат цікавага і нечаканага. У гэтым вам дапамогуць шматлікія артыкулы, прышпільныя, кнігі, тэлевізійныя шоу і фільмы – і, канешне, сама гульня.\nЯк вы бачыце, покер – гэта не проста азартная гульня, накшталт сучаснага блэкджэка, рулеткі і аўтаматаў. Вы сапраўды можаце развіць пэўныя навыкі і ўласныя стратэгіі, якія дапамогуць быць у плюсе. Калі вы гуляеце ў адну з вышэйназваных гульняў, вы заўсёды гуляеце супраць казіно (дылера), якое па вызначэнні нажываецца на кліентах (ці як яшчэ можна растлумачыць іх стабільна высокія даходы?). Напрыклад, калі прыбытак казіно ад блэкджэка складае 5%, то нават пры бездакорнай гульні вы будзеце плаціць/губляць $ 5 з кожнай стаўкі на сто даляраў.\nСамабытнасць покера ў тым, што вы гуляеце не супраць казіно, а супраць жывых людзей, якім уласціва памыляцца. Вы самі можаце ствараць сітуацыі, дзе будзеце зноў і зноў атрымліваць 5%-ны (ці болей) прыбытак ад вашых апанентаў – амаль як казіно ў звычайных азартных гульнях.\nМы спадзяемся, што гэты невялікі тэкст і ўвесь змест раздзелу “Як гуляць” дапамогуць вам на шляху пазнання таго, як правільна гуляць.


Пераможная праўда | zviazda.by\nХатняя старонка » Без рубрики » Пераможная праўда\nНу што, аб прапагандзе? Прабачце, маю права. Я праўдзіва і без пазёрства голасна заяўляў: «У эфіры — прапагандыст». Дарэчы, тады гэтым словам, нібы таўшчэзным цвіком, прыбівалі да ганебнага слупа ўсё праўдзівае, але тое, што не пасавала неверагоднай філасофіі палітычнага абардажу. Тэрмін гэты лічылі абразлівым, брудным, запэцканым. Так, гучыць ён як вершы Маякоўскага: слова — і кропка. «ПРАПАГАНДА».\nАле, прабачце, па стаўленні да самага тэрміна можна ўжо зразумець і светапогляд чалавека. Ну, даруйце мне. Але ж пасля тэлевізійнай экспансіі «мыльных» гісторый і шоу далёка не найвышэйшага гатунку, пасля Telegram, TіkTok, у якім «заліпаюць» да ночы, пакуль не сліпнуцца вочы, нават мужчыны са стальнымі мускуламі і да непрыстойнасці дагледжанай барадой. Пасля такіх «пэрамэн» у нашым інфармацыйным меню людзі думаюць, што шмат чаго ведаюць, і нічога не разумеюць. Такая вось інфармацыйная пагардлівасць. Маўляў, я ведаю ўсё, бо я падпісчык тэлеграм-каналаў. Дык вось калі б вы хаця б ведалі сапраўднае значэнне слова «прапаганда», то, мабыць, не ператваралі свой розум у жабрака з дзіравай торбай.\nТэрмін той родам не з савецкіх брашур ЦК, а, як і шмат важкіх слоў, з латыні — мовы навукі. А вось само паняцце ўжо прысутнічала ў законах Хамурапі. І выкарыcтоўваць прапаганду не грэбавалі каталіцкія пілігрымы. Сэнс звычайны — распаўсюджанне. Вось з такога распаўсюджання кадраў з Луны і пачыналася зоркава-паласатая гегемонія. І пакуль савецкія рэжысёры займаліся стварэннем сапраўднага кіно, Галівуд распаўсюджваў «вялікую амерыканскую ідэю». Прапаганду свайго погляду на жыццё. Памятаеце, як у 1990-я шмат людзей збіралі каля экранаў баевікі, у якіх свет заўжды выратоўваў амерыканскі прэзідэнт, спецагент альбо фермер з Аклахомы. А падчас перапынку рэклама агітавала за адзенне, ежу, нават манеру трымацца па-заходняму. Ну, адкажыце: калі сярод нашых звычак было прынята задзіраць ногі вышэй... падлогі. Пра польку не кажу. Вось вам і сапраўдная прапаганда.\nАле ж чамусьці ўсе добрае — з мінулага: паважаць старэйшых, добра вучыцца альбо самаадана працаваць, ганарыцца сваімі Егоравым і Кантарыяй ці стаханаўцамі, перамогамі ці будоўлямі стагоддзя, наўрэшце Гагарыным. Усё гэта было абвешчана прапагандай і маной. Замест сапраўднага і велічнага — нізкасортнае і пахабнае. Заходнія прапагандысты не толькі займаліся ПРАПАГАНДАЙ свайго. Але яшчэ і ўсё вынішчалі наша. Добрае і светлае. Сапраўднае і пераможнае. І ўсё гэта з пагардай называлі «прапагандай». А сваю ману і хлусню — адкрытасцю і галоснасцю. У заходняй дэмакратыі два крылы. Вы думаеце — адкрытасць і галоснасць? Не. Два крылы бамбардзіроўшчыкаў Ф-35.\nАдбывалася вестэрніфікацыя нашага грамадства. Ну, напрыклад, замест Зоі Касмадзям'янскай — іконы разбэшчанага стылю — «прыгажуні» мадоннага фармату. У 1990-я нарадзіліся фэйкі. Гістарычныя. У чым іх моц? У тым, што на нейкі факт нанізваюць усё, што ім даспадобы. Бо, як вядома, нават самую чыстую ваду сапсуе некалькі капель бруднай. Ну, напрыклад, два самыя першыя і агідныя фэйкі. Першы — пра тое, як савецкія войскі хацелі напасці на Гітлера. Другі, маўляў, калі б нацысты заваявалі СССР, то зараз мы бы жылі ў квітнеючай Германіі. І гэтую гумку, нібы дзеці 1990-х, адзін аднаму перадавалі нават актыўныя камуністы. Пакт Молотава і Рыбентропа быў. А як па-іншаму? Калі супраць СССР тады паўстала ўся Еуропа. А астатняе? Астатняе вам не напісалі. І пра жаданне Пілсудскага быць у долі, пра тайныя перамгаворы розных кіраўнікоў з жудасным рэйхканцлерам. А вы думаеце, цяпер іншае? Не.\nЦяпер пра самы дурны фэйк. Нас перамаглі, і мы жылі б, як у Германіі. Скажыце гэта кожнаму спаленаму, расстралянаму, змучанаму — кожнаму трэцяму беларусу. Чаму так? Таму што чым нахабнейшая мана, тым лягчэй у яе вераць. Лепш за гебельсаўскія метады, нічога палітычныя піяршчыкі калектыўнага Захаду не знайшлі. Таму для Украіны — інфаБучы, для Беларусі былі — Акрэсціна-крэматорый. І верылі ж. Верылі. Зараз з-пад нашых ног выбіваюць глебу маралі і паважаных адносін да сваёй дзяржаўнасці. Навошта свая? Калі ёсць — вялікая амерыканская ідэя. Панавання.\nАмерыка аказалася не мацнешай у эканамічным альбо ваенным плане. Амерыка аказалася больш спрытнай у плане прапаганды. Пакуль у Савецкім Саюзе дабіваліся перамог, вынаходніцтваў, у Амерыцы здымалі фільмы пра свае фэйкавыя перамогі і вынаходніцтвы. Цяпер кіно мала, цяпер патрэбны кругласутачны кантроль.\nЯк прыпадносіць інфармацыю, там навучаюць шматлікія навуковыя і ваенныя ўстановы. Дарэчы, з прыцэлам на ментальныя асаблівасці кожнага народа, кожнай дзяржавы. Шукаеш слабае месца і.... распачынаеш каляровую рэвалюцыю. Украіна папалася на карупцыі. Яна зараз там яшчэ большая... Але, як кажуць у вашынгтонскім абкаме: «Хоць ён і клоўн, але ж наш клоўн...»\nНібыта пацыентаў бальніцы да кропельніцы, рэцыпіентаў інфармацыі прывязалі да сацыяльных медыя. І ўліваюць у нашыя мазгі і сэрцы атруту. А яна салодкая. Таму што распавядаць лісліва і хлусліва аб дрэнным лягчэй, чым аб надзённым. Ну такая ў нас натура: замест стравы са свайго агарода, смачнай і карыснай, мы цягнемся да глабалісцкага фаст-фуду. Так і з інфармацыяй — «піпл хавае». Абразлівая фраза. Гэта пра нас з вамі. Пра кожнага. Хто верыць навінам з віртуальнай рэчаіснасці больш, чым таму, што адбываецца за акном.\nНядаўна даведаўся, што шмат хто з затрыманых экстрэмістаў былі падпісантамі 50—70 варожых телеграм-каналаў. На розны густ, рознага стылю. Вось і паспрабуй, вытрымай гэту інфармацыйную навалу. Але час, калі мы ў інфармацыйнай вайне былі пад Масквой, мінуў. Пачалі наступаць. Але самых спрытных блакіруюць. Я пра ТГ «Жоўтыя слівы». Дарэчы, традыцыйныя медыя — тэлебачанне, газеты і радыё — не заблакіруеш. А вось з ТГ іншая справа. Інтэрнэт — у руках «партнёраў». А па-іншаму яны не могуць перамагчы словы праўды. Гэта ж так «па-дэмакратычнаму». Ну, так, свабода слова — гэта прэрагатыва англасаксонскай прапаганды. Яны працуюць на нашым медыйным полі, на сваё нікога не пускаюць. Але за намі Праўда. І яна яшчэ ўзніме свой пераможны сцяг над інфармацыйным рэйхстагам заходняй маны. А пакуль адзін за адным, нібыта тыя штандары дывізій вермахта, мы працягваем кідаць пад ногі рэчаснасці заходнія фэйкі. І колькі б іх ні было, вынік адзін — пад ногі нашай ПРАПАГАНДЫ.\n950 Унікальная перапіска часоў ВАВ трапіла ў рэдакцыю «Звязды»


Палітыка, 10 кастрычнік 2017\n13:10, 09 кастрычнік 2017\nВа ўкраінскім Данецку, што цяпер пад кантролем самаабвешчанай «ДНР», выступіў гурт пад назвай «Песьняры» саліста Анатоля Кашапарава. Гэты ж гурт выступаў сёлета ва ўкраінскім Луганску, што знаходзіцца пад кантролем самаабвешчанай «ЛНР».\n10:22, 09 кастрычнік 2017\nЦі ёсьць «рука Крамля» ў каталёнскім сэпаратызьме?\nГонар паліцыі, журналісцкая этыка і роля Крамля ў каталёнскім рэфэрэндуме. СМІ ў Гішпаніі ўжо тыдзень абмяркоўваюць наступствы рэфэрэндуму аб аддзяленьні Каталёніі, але ня могуць прыйсьці да агульнага меркаваньня: гэта мяцеж або свабоднае выяўленьне волі народу?\nПрадстаўнікі Трампа і Пуціна правялі тайную сустрэчу ў Бялградзе\nПра падрабязнасьці праведзенай у Бялградзе сустрэчы спэцпрадстаўнікоў ЗША і РФ не паведамляецца.


Дрэс-код для ўсіх адзіны | Новы Час\nДрэс-код для ўсіх адзіны\nПачынаючы з 21 лютага для ўсіх супрацоўнікаў дзяржаўных устаноў Чачні дзейнічае адзіны стандарт адзення. У Расіі пачаўся пераход на адзіны дрэс-код, да якога заклікаюць як праваслаўныя, так і мусульмане.\nДля дзяржслужбоўцаў Чачні з гэтага часу дзейнічае дрэс-код, заснаваны на «вайнахскай этыцы». Зараз з панядзелка па чацвер чачэнскія мужчыны павінны прыходзіць на працу ў пінжаках і з гальштукам, а ў пятніцу — у традыцыйным мусульманскім адзенні.\nШто да жанчын, то яны не павінны з’яўляцца на працы з непрыкрытай галавой, а выключна ў «адпаведных галаўных уборах» — гэта значыць, у хустцы, а таксама сукенках і спадніцах ніжэй каленяў. У распараджэнні віцэ-прэм’ера Чачні ўказаная нават даўжыня рукавоў — тры чвэрці. Дарэчы, яшчэ ў 2007 годзе прадстаўнікоў слабога полу ў Чачні перасталі пускаць у дзяржаўныя ўстановы без галаўнога ўбору, а пазней і ў іншыя грамадскія месцы, у тым ліку ў месцы адпачынку.\nПраваабаронцы ўлетку мінулага года таксама паведамлялі пра факты нападу ў грамадскіх месцах на жанчын без хустак. У іх стралялі фарбай з пэйнтбольных вінтовак. Рамазан Кадыраў тады заявіў, што не ведае, хто гэта рабіў, аднак не асуджае арганізатараў, больш таго — дзякуе ім.\nУ прынцыпе, нічога асаблівага Кадыраў не прыдумаў. Ён рэалізаваў на практыцы тое, пра што даўно кажуць у Маскве.\nНапрыканцы студзеня кіраўнік сінадальнага аддзела РПЦ па ўзаемаадносінах царквы і грамадства протаіерэй Усевалад Чаплін выступіў з адкрытым лістом з нагоды выгляду расіян. «Бесцырымонны знешні выгляд і бесцырымонныя паводзіны, — сказаў протаіерэй, — прамая дарога да няшчасця. Да пустых «каханняў на адзін раз». Да кароткатэрміновых шлюбаў, за якімі тут жа ідуць разводы. Да зламаных лёсаў дзяцей. Да адзіноты і адчаю. Да жыццёвай катастрофы… Як жанчыны паводзяць сябе ў публічных месцах, у інстытуце, на працы — не толькі іх асабістая справа. Калі жанчына апранутая ў офісе як прастытутка, то іншыя жанчыны павінны мець права ёй пра гэта сказаць».\nВарта згадаць, што Чаплін з’яўляецца аўтарам ідэі пра тое, што ахвяры згвалтавання самі вінаватыя. «Калі яна носіць міні-спадніцу, яна можа справакаваць… Калі яна пры гэтым п’яная, яна тым больш справакуе. Калі яна пры гэтым сама актыўна выклікае людзей на кантакт, а потым дзівіцца, што гэты кантакт заканчваецца згвалтаваннем, яна тым больш не мае рацыі», — заявіў протаіерэй.\nІ каб не даводзіць справу да жыццёвай катастрофы і засілля прастытутак у офісах, айцец Усевалад прапанаваў увесці агульнарасійскі дрэс-код.\nІдэю праваслаўнага іерарха неадкладна падтрымалі ісламскія духоўныя лідары. Глава выканкаму Усерасійскага муфтыяту, муфтый Пермскага краю Мухамендгалі Хузін так і сказаў: «Разумныя людзі цалкам падтрымліваюць ініцыятыву айца Усевалада пра дрэс-код. Чаму ж могуць навучыць сваіх дзяцей тыя, хто бессаромна агаляецца, людзі з завушніцай у носе, наколкамі на ўсё цела, з цыгарэтай у зубах і банкай піва ў руцэ? Толькі распусце і адыходу ад векавых традыцый».\nТое, што маральная дэградацыя — сапраўды праблема цяперашняй Расіі, відавочна. Аднак ці дапаможа абаронцам маралі адзіны стандарт адзення? І ўвогуле, цяжка ўявіць, што ўсе пяройдуць на адзіную форму.\nУ сувязі з гэтым нарадзіўся нават жанр раманаў-антыўтопій пра тое, што ў Расіі, быццам, адбылася маральная рэвалюцыя, якая, натуральна, закранула гардэроб кожнага чалавека.\nВось фрагмент аднаго з такіх опусаў. «Ён вярнуўся ў Расію праз дзесяць гадоў і не пазнаў краіну. Так, ён бачыў рэпартажы з Масквы па тэлевізары, але непасрэднае ўражанне ад вулічнага натоўпу апынулася нечакана шакуючым. За акном таксі па праспекце Сароўскага рухалася шэрая, безаблічная маса. Усе мужчыны былі апранутыя ў аднолькавай шэра-чорнай гаме, быццам манахі: доўгія паліто, штаны, каракулевыя кепкі. Жанчыны ў спадніцах да пят і чорных кажушках усе, як адна, з пакрытымі хусткамі галовамі. Ён угледзеўся ў твары мінакоў. На ўсіх тварах застыў журботны засяроджаны выраз».\nПаколькі такую карцінку нават уявіць сабе цяжка, большасць аглядальнікаў палічылі ініцыятыву РПЦ знакам, які сведчыць пра амбіцыі царквы або пра намер айца Усевалада прыцягнуць да сябе ўвагу. Гэта яму цалкам удалося. Супраць яго мабілізавалася не толькі феміністкі і праваабаронцы, аднак і ўвесь свет высокай моды.\nАдзін з яе прадстаўнікоў гісторык моды Аляксандр Васільеў вельмі катэгарычна заяўляе: «Гэта фашызм. Любое абмежаванне ці ўказанне ў адзежы, якое павінна казаць пра вашы рэлігійныя, сэксуальныя, якія заўгодна перавагі, завецца тэрмінам «фашызм». Тады ўсе глуханямыя павінны насіць зялёны пінжак, а сляпыя — клецістыя штаны, а мусульмане — аранжавыя шалікі!»\nАднак усё не так проста. Высвятляецца, што праблема свабоднага выбару адзення стаіць толькі перад метраполіяй, а ў правінцыі і так з-за беднасці даўно існуе свой дрэс-код. І норавы тут іншыя.\n«Нядаўна ў Арэнбургскай вобласці простыя, аднак вельмі далікатныя людзі спыталі мяне, каму і навошта патрэбныя ток-шоў з лаянкай. «Нас бацькі вучылі: дай іншаму сказаць, потым сам скажаш...» Смешныя гэтыя рускія. Падобна, за скандалы і свінства галасуюць рэйтынгамі адны масквічы. Чым далей ад Масквы, тым дабраякасней народ. Але, каб гэта высветліць, трэба ездзіць па краіне асабіста — такую Расію па тэлебачанні не паказваюць», — піша журналіст газеты «Известия».\nЯк бачым, ініцыятыва Кадырава можа быць лёгка імпартаваная ў іншыя рэгіёны. Аднак у маральнай рэвалюцыі ёсць іншы бок. Ініцыятары дрэс-коду не хаваюць, што іх палітыка накіраваная на падтрымку нацыянальных і рэлігійных традыцый. Калі выхадцы кожнай этнічнай групы ў Расіі пачнуць, адпаведна закону, апранацца ў касцюмы з нацыянальнымі элементамі, то гэта хутчэй паскорыць дэзінтэграцыю і так вельмі кволага нацыянальнага расійскага адзінства.


НАПЯРЭДАДНІ СЭЗОНУ ЗБАНКРУТАВАЛІ НЕКАЛЬКІ ПОЛЬСКІХ ТУРАПЭРАТАРАЎ\nСэзон адпачынкаў яшчэ не распачаўся, а ў Польшчы абанкруціліся ўжо некалькі турыстычных фірмаў. Паводле адмыслоўцаў, гэты факт мусіць быць сур’ёзнай перасьцярогай для тых, хто зьбіраецца ехаць сёлета ў адпачынак з дапамогай турфірмаў.\nУ Польшчы існуюць шэраг арганізацыяў, да якіх можна зьвярнуцца па інфармацыю пра фірму перад тым, як купіць тур. Перадусім – гэта польская турыстычная палата, ці Polska Izba Turystyczna, аддзяленьні якой ёсьць у большасьці вялікіх польскіх гарадоў. Пра фірмы можна даведацца і на інтэрнэт-старонцы палаты – www.pit.org.pl.\nАдмыслоўцы раяць таксама не набываць найбольш танныя туры, бо можа здарыцца, што фірма значна зьніжае кошты напярэдадні банкруцтва, каб перад сканчэньнем сваёй дзейнасьці выцягнуць з кліентаў як мага больш грошай. Таму лепш карыстацца з паслугаў фірмаў, якія прапрацавалі на рынку ўжо прынамсі цягам некалькіх гадоў.\nНапрыканцы варта дадаць, што найбольш папулярныя сярод палякаў сёлета краіны адпачынку гэта Гішпанія, Грэцыя, Эгіпэт і Італія.


Галоўная ➠ Прывесці ➠ Дыетолагі распрацавалі эфектыўную дыету для поўных дзяцей\nАпублікавана 27.06.2014 18:05\nВядучыя спецыялісты адзначаюць, што ў сучасным свеце тэндэнцыя лішняга вагі імкліва павялічваецца сярод жыхароў планеты. Аднак, гэта тычыцца не толькі дарослых мужчын і жанчын.\nАдзначаецца, што ўжо з ранніх гадоў у дзяцей фіксуецца павышаны індэкс масы цела. Навукоўцы вельмі занепакоеныя гэтым з'явай, паколькі праз якое-то час залішнія кілаграмы могуць прывесці да развіцця сур'ёзных захворванняў сардэчнай і эндакрыннай сістэм. Акрамя таго, у арганізме назіраюцца гарманальныя збоі і артрыты. Бацькі павінны старанна сачыць за тымі прадуктамі харчавання, якія спажываюць іх дзеці.\nНайбольш эфектыўнай дыетай для падлеткаў лічыцца памяншэнне порцый ежы. Не варта марыць малога голадам, аднак прымушаць есці, калі дзіцяці не хочацца, таксама не трэба. Карміць дзіця варта, прытрымліваючыся пэўнага рэжыму. Лекары настойліва рэкамендуюць рабіць ежу збалансаванай і разнастайнай. Абавязковым фактарам з'яўляецца наяўнасць клятчаткі ў прадукце.\nСадавіна, зеляніна, свежыя гародніна і сокі павінны прысутнічаць у штодзённым рацыёне харчавання малога. Дыетолагі раяць абмежаваць выкарыстанне простых вугляводаў, прыкладам якіх можа стаць шакалад, варэнне або булачка. Таксама забараняюцца перакусы паміж асноўнымі прыёмамі ежы.


Майстэрня аналітыкаў | Народная Воля\nЯк заявіў у інтэрв’ю “Польскаму радыё” Леанід Злотнікаў, “Беларусь па-ранейшаму застаецца “terra incognita” як для еўрапейскіх палітыкаў, так і для бізнесу. “Беларуская аналітычная майстэрня” будзе тлумачыць, як насамрэч функцыянуе беларуская эканоміка, палітыка і грамадства.\n“Як бы там ні было, ведаў пра Беларусь ўсё яшчэ мала. Гэты рынак не запоўнены. Мы плануем рабіць не толькі агульна-сацыяльныя даследванні, але і практычныя маркетынгавыя рэчы для бізнесу”, — патлумачыў кіраўнік новага аналітычнага цэнтру, вядомы сацыелаг Андрэй Вардамацкі.\nНагадаем, што Вардамакі пакінуў Беларусь напярэдадні апошніх прэзідэнцкіх выбараў, пасля таго, як парйшлі вобшукі ў сацыялагічнай лабараторыі “Новак”, якую ен узначальваў.


Маладая маці: нарадзіць і застацца ў Instagram\nФота з Facebook Ганны\n16:59 19.11.2015 (абноўлена 18:59 19.11.2015) Атрымаць кароткую спасылку\nМаці траіх хлопчыкаў Ганна Анісімава-Сармонт распавяла Sputnik пра дзіцячую вопратку, сямейныя фотаздымкі ў сацсетках і пра тое, як нарадзіць і не пайсці са свецкага жыцця.\nЯна Сяргеева, Sputnik\nГанна Анісімава-Сармонт — маці трох дзяцей, прытым — пагодак. Нягледзячы на змены ў графіку пасля нараджэння дзіцяці, яна працягвае весці актыўны лад жыцця, а фотаздымкі ў яе сацсетках натхняюць патэнцыйных мам — і пасля пераходу ў статус "маці" можна заставацца стыльнай жанчынай. Такімі жа стыльнымі Ганна робіць і сваіх сыноў.\nПра тое, дзе набыць таннае, а дзе — якаснае дзіцячае адзенне, пра фотаздымкі дзяцей для сацсетак і пра тое, як нарадзіць і застацца жанчынай, а не перайсці ў абстрактны статус "цётухны".\n© Photo : з Facebook Ганны Анісімавай-Сармонт\nГанна і дзеці падчас конкурсу "Супермама"\nПерыяд цяжарнасці. "Не" празрыстым легенсам пад абцасы\nЦяжарнасць у жанчын праходзіць вельмі па-рознаму. Кагосьці распірае ад узрушанасці, кагосьці, наадварот, усё раздражняе, а хтосьці і зусім не адчувае ніякіх пераменаў. Думаю ад гэтага і варта зыходзіць. Калі жанчына шчаслівая насіць пад сэрцам дзіцятка, калі ў яе нічога не баліць і няма ніякіх складанасцяў, ніякае адзенне не сапсуе яе прыгажосць.\nЯ ніколі не купляла нейкую асаблівую вопратку для цяжарных, я не шапаголік і выбіраць вопратку не люблю. Звычайна ў мяне так: прыйшла, убачыла, купіла. Мяне вымотваюць доўгія прымеркі.\nА калі была цяжарная — і зусім: мяне часта засмучала, што адзенне не "сядзіць", складана было пераапранацца ў маленечкіх прымерачных, ды і грошай асоба не было на ўсе гэтыя рэчы, былі значна больш неабходныя артыкулы выдаткаў для нашай маладой сям'і. Таму абыходзілася тым, што ўжо было ў гардэробе. Хапіла.\nГанна і дзеці\nСёе-тое я вязала сама, час у мяне на гэта быў, было жаданне і гэта мяне супакойвала. Але ў цэлым, вядома апрануцца стыльна можна, тым больш цяпер актуальныя рэчы мехаватыя, аздобленыя рознымі прынтамі, красоўкі таксама ў трэндзе. Гэта зручна і для цяжарных. Абы не міні-спадніцы і абцасы пад ацёклыя ногі, не празрыстыя легінсы — хоць і гэта, магчыма, камусьці здаецца стыльным.\nПерыяд: я нарадзіла. Купляем вопратку для дзяцей\nСітуацыя пасля родаў ва ўсіх жанчын вельмі розная: хтосьці хутка знаходзіць агульную мову з нованароджаным і ёсць час на сябе любімую або на паспаць, у кагосьці ёсць памочнікі: мужы, бабулі, дзядулі, няні, сяброўкі, а ў іншых — зусім нікога. Дзіця, што плача, праца, дэпрэсія…\nДзень нараджэння сына Ганны\nУ мяне, дзякуй Богу, усё добра, мы з мужам спраўляемся адны, з дзецьмі я хутка "сышлася", праўда многае давялося гугліць.\nЯ шмат чаму навучылася менавіта з артыкулаў у інтэрнэце і з кніг. Як толькі ўзнікала праблема, я не істэрыла, а спрабавала яе вырашыць.\nЯ хутка прыйшла ў форму дзякуючы грудному гадаванню, праўда, чамусьці рэзка адчула сябе ва ўсіх сэнсах жанчынай і стала апранацца як цётка. Толькі пасля таго, як я нарадзіла другога, гэта прайшло. Цяпер (пасля трэціх родаў) я адчуваю сябе… прыгожанька. Я дайшла да дародавых формаў, адчуваю сябе прывабнай, жаданай, цікавай, жаноцкай, актыўнай.\nЯ даволі строгая мама, вельмі ласкавая, але строгая. У нас выразны распарадак дня. Гэта мой галоўны сакрэт "як паспець усё". З вечара я пішу спіс з прыкладна 30 пунктаў — "план на заўтра". Так я разумею, якія справы можна сумясціць і як размеркаваць свой час.\n© Photo : са старонкі Ганны ў Facebook\nГанна з мужам і сынам\nНу і яшчэ адзін немалаважны сакрэт маёй душэўнай раўнавагі: мой каханы муж дае мне магчымасць выбірацца з хаты куды заўгодна — хоць па хлеб, хоць да сяброўкі, хоць вакол дома прайсціся, а сам застаецца з дзецьмі. Усе мае дзеці вельмі маленькія: старэйшаму ўсяго 2 гады і 11 месяцаў, 1 год і 9 месяцаў — сярэдняму, малодшаму — 5 месяцаў. Таму кожны патрабуе шмат увагі. Уся вопратка пераходзіць ад аднаго да іншага.\nНованароджанага апрануць вельмі проста, неабавязкова купляць дарагую вопратку, з якой дзіця вырасце за тры месяцы. Цудоўныя рэчы за капейкі вісяць ў сэкандах і стоках, яны ў ідэальным стане. Іншая справа, што не заўсёды ў мам ёсць час пахадзіць па гэтых сэкандах і стоках і знайсці неабходныя рэчы.\nАсабліва хутка зношваюцца няякасныя рэчы. Таму мне больш выгадна купіць кофту за 200 тыс, у якой не сатрэцца надпіс, не выгарыць колер, але яе адносяць усе трое — і трэці не будзе выглядаць недасканалым. Мне вельмі пашанцавала, мая блізкая сяброўка працуе апошнія некалькі гадоў у Штатах і прывозіць або дасылае пасылкі з вельмі прыгожым, якасным адзеннем. Вось менавіта яно і цяпер выглядае як новенькае, чаго не магу сказаць пра шматлікія досыць дарагія рэчы з нашых магазінаў.\nДзень нараджэння сына\nКалі называць пайменна: зусім нядаўна я адкрыла для сябе крамы LC Waikiki, дарагаватае, але сапраўды бездакорная адзенне ў Next, Gulliver, часам радуе Mothercare, але да іх у мяне ёсць пытанні па якасці. Са Штатаў заказваю ў асноўным Oshkosh. Што рабіць тым, у каго няма аднаполых пагодак? Многія заказваюць вопратку ў Кітаі. Не ведаю, наколькі яна якасная, але, магчыма, варта паспрабаваць. Існуе куча форумаў на гэтую тэму. Ёсць сайт Wildberries.by з велізарным выбарам, зніжкамі і магчымасцю замовіць вопратку на дом, калі раптам у вас няма часу і жадання бегаць па крамах самой.\nВядома, падбіраючы вопратку неабходна прадумваць, што з чым будзе дзіця насіць. Нават самыя прыгожыя рэчы могуць ператварыцца ў бязладдзе фарбаў. Асабіста мне блізкая адзенне а ля маленькі дарослы, люблю клятчатыя кашулі і джынсы, люблю аксесуары тыпу капелюшоў, шалікаў і шлеек. Іх жа любяць і мае хлопчыкі. У мяне няма забабонаў, звязаных з выкладваннем фота сваіх дзяцей і сям'і ў сацсетку.\nМне падабаецца, што знаёмыя дзяўчынкі, гледзячы на маю гісторыю, на мае фатаграфіі, перастаюць баяцца заводзіць дзяцей, разумеюць, што можна паспяваць усё, калі вельмі захацець. Мне падабаецца дзяліцца сваёй энергетыкай, сваім вопытам, атрымліваць тое ж самае ад іншых. Я жыву сваімі дзецьмі, сваім мужам, і вар'яцкі ганаруся кожным з іх. Аднак я разумею, што такое жыццё, як у мяне не ўсім прыйдзецца па густу, таму ні ў якім разе не настойваю на сваёй мадэлі жыцця і паводзін.\nПерыяд: "like & share". Як натхніць сябровак сваім новым статусам\nЯк сфатаграфаваць дзіцяці? Так, каб ён вас не заўважыў і працягваў займацца сваёй справай. Гэтыя здымкі будуць потым самымі любімымі.\nЯ займаюся з сынамі сама, не ваджу іх ні ў якія школы развіцця, няма магчымасці, ды і жадання. У нашым доме заўсёды поўна гасцей, дзяцей. Я прапаную дзіцям розныя забаўкі. Штосьці ім падабаецца, штосьці — не. Я не настойваю.\nСтарэйшаму падабаюцца машынкі, маляваць і танчыць, як раз цяпер вось адпраўляем яго ў танцавальную школу. Сярэдні ў нас па частцы кніг, але ў той жа час ён вар'яцкі актыўны, думаю, яго трэба будзе вызначыць на нейкую барацьбу. Малодшы пакуль занадта малы, паглядзім, што яму будзе па душы. Мая праца ў тым, каб прапанаваць ім разнастайныя заняткі і выявіць цікавасць да тых ці іншых з іх, але ніяк не прымушаць займацца нечым чужым іх унутранаму свету.\nНе здзіўлюся, калі іх прыхільнасці рэзка зменяцца. Хай спрабуюць. Мы ўвесь дзень з імі разам, інтарэсы і магчымасці ў іх у сілу маленькай розніцы ва ўзросце, вельмі падобныя, таму на дадзеным этапе нам проста, хутчэй за ўсё далей будзе больш складана, паглядзім.\nШто датычыцца іншых маладых мам: радуе, што іх з кожным годам усё больш, і стыльных усё больш. Вельмі хочацца, каб жанчына, нарадзіўшы, не забывала пра сябе. Любіць сябе, быць дагледжанай можна і без дарагіх салонаў прыгажосці, усё можна рабіць дома і самой, можна стыльна і танна апранацца, можна прычасацца і мець здаровы колер твару. Вы прыклад, вы той чалавек, на якога раўняюцца вашыя дзеці і каго любіць ваш муж.\nГанна Анісімава-Сармонт, Мінск, Беларусь, Увесь свет


Зарплата ў 500 даляраў у Беларусі становіцца рэальнай - Беларусь - Новости - Гомель Сити - Новости города Гомеля\nПа дадзеных Міністэрствы працы і сацыяльнай абароны, у краіне становіцца больш вакансій з зарплатай звыш 4 мільёнаў рублёў.\nЯк паведамляюць у кіраванні палітыкі занятасці Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, у сакавіку цяперашняга года можна было знайсці толькі 1,3% вакансій з аплатай больш 4 мільёнаў.\nЗараз жа гэты паказчык складае 10,2%. Традыцыйным лідарам у аплаце працы стаў Менск. Цяпер у сталіцы амаль 24% вольных працоўных месцаў з зарплатай звыш 4 мільёнаў рублёў. Сярод рэгіёнаў краіны якія лідыруюць паказчыкі ў Магілёўскай вобласці (9,3%). Апошняе месца займае суседні Гомельскі рэгіён (5,4%).\nУ Мінпрацы таксама адзначаюць, што колькасць вакансій з зарплатай, якая набліжаецца да 500 далярам таксама расце. З сакавіка 2012 гады яно павялічылася ў 4,5 разу. Тым часам 1,3% працаўнікоў прапануюць зарплату да 1 мільёна рублёў. Як тлумачаць у міністэрстве, такім чынам аплачваецца занятасць для сумяшчальнікаў.\nБольш таго, у краіне на пачатак лістапада налічвалася 72 тысячы вакансій, што на 10 тысяч месцаў больш, чым год назад. Такі паказчык можна лічыць рэкордным. У апошні час у сярэднім у месяц з'яўляецца каля паўтары тысяч працоўных месцаў. Тым часам, па-ранейшаму назіраецца дысбаланс попыту на працоўную сілу, бо 80,2% вакансій па працоўных прафесіях.\nПаводле статыстыкі, на дадзены момант у сярэднім у Беларусі на аднаго беспрацоўнага даводзіцца 2,7 вакансіі. Лідыруе ў дадзеным спісе Менск. У сталіцы на аднаго афіцыйнага беспрацоўнага даводзіцца 10,5 вакансій.\nОпубликовано: 14.11.12 15:23 | Просмотров : 4685


Зямля – вялікая каштоўнасць і бясцэнны клад, авалодаць якім могуць толькі працавітыя рукі. Зямля корміць, дае чалавеку сілу і магчымасць адчуваць сябе шчаслівым. Зямля выхоўвае гаспадара, які ведае кошт мазаля і заробленага рубля. Зямля вучыць людзей пакідаць на ёй глыбокія працоўныя сляды, па якіх у дзень заўтрашні ўпэўненым крокам будуць ісці наступныя пакаленні… Для кагосьці гэтыя словы – прыгожая патэтыка, а для Івана і Святланы Бервячонкаў з Дзеркаўшчыны – сялянская ісціна, якую яны спасцігалі змалку.\nПуцёўку ў жыццё ім дала родная вёска\nІван – адзін з трох дзяцей Івана Іосіфавіча і Ліліі Уладзіміраўны Бервячонкаў – нарадзіўся і вырас у Квачах, скончыў Карабоўскую школу. Яго маці працавала даяркай, з раніцы да позняга вечара шчыравала на ферме, бацька быў вадзіцелем пажарнай машыны на комплексе “Маліноўшчына”.\n– Нягледзячы на занятасць, бацькі трымалі вялікую гаспадарку, каб і сабе есці хапала, і каб рубель лішні падзарабіць. Гадавалі кароў, курэй, вутак, трымалі трох свінаматак, прадавалі парасят. Займаліся адкормам бычкоў, якіх затым здавалі на мяса. Мы бачылі, як стараюцца бацькі дзеля нас і, як маглі, памагалі ім. Не цураліся ніякай працы: хадзілі за плугам, касілі, сена сушылі, дровы шчапалі, агароды палолі, ахрап’е збіралі свіням, рэзалі яго на сячкарні, жывёлу кармілі і сабе есці прыгатаваць умелі. Мама і тата не заканчвалі інстытутаў, але далі нам сапраўды бясцэнныя веды і незамянімыя практычныя навыкі, якімі я ў сваім самастойным жыцці карыстаюся кожны дзень, – гаворыць Іван Іванавіч.\nПасля школы ён вучыўся ў СПТВ-168 на трактарыста-вадзіцеля, а практыку, можна сказаць, праходзіў у арміі: служыў у вайсковай часці імя Заслонава ў Лепелі – вазіў камандзіра 19-ай базы захоўвання ўзбраення і тэхнікі. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў “Канстанцінаў Двор”. Спачатку працаваў па спецыяльнасці, затым адвучыўся на зваршчыка, змяніў профіль і месца работы. Пераехаў у Глыбокае, працаваў на мясакамбінаце, быў вадзіцелем у прыватніка, але ўсё гэта яго не задавальняла. Не хапала справы, да якой ляжала б душа…\nСвятлана родам з Дзеркаўшчыны. Скончыла сярэднюю школу, у СПТВ-168 вывучылася на повара. Дыпламаваным спецыялістам вярнулася ў “Канстанцінаў Двор”, працавала ў сталовай. Прыгожая і вясёлая, шчырая і руплівая ў працы ды яшчэ майстрыха-кухарка, яна была зайздроснай нявестай. З Іванам Святлана пазнаёмілася, як кажуць, у дарозе – разам хадзілі на вечарыны ў клуб. Спачатку пасля танцаў ён падводзіў яе дамоў, затым катаў на сваім новенькім “Юпітэры-5”, пазней прымаў яе запрашэнне і заходзіў на каву, да якой дзяўчына выпякала ўсялякія прысмакі. Іх паходы і паездкі закончыліся вяселлем.\n– Многія равеснікі, пажаніўшыся, павыязджалі ў гарады. Паспрабавалі і мы са Светай гарадскога хлеба. Здымалі ў Глыбокім дом, працавалі там, але праз гады тры не вытрымалі: жыццё ў чужых сценах без перспектывы справіць наваселле ва ўласным доме нас не задавальняла. Вярнуліся ў Дзеркаўшчыну, купілі старую хату, у якой даўно ніхто не жыў, закасалі рукавы і пачалі тут будаваць і сваё жыллё, і сваё жыццё, – гаворыць гаспадар, седзячы на ганку дыхтоўна адбудаванай сваімі рукамі хаты.\nПершым аб’ектам, узведзеным на прысядзібным участку маладым гаспадаром-будаўніком, стала зробленая яго рукамі лазня. Затым Іван перарабляў, дабудоўваў хату, перакрываў дах, устаўляў вокны і дзверы, займаўся ўнутранай аддзелкай і планіроўкай. Паглядзеўшы на дом, можна смела сцвярджаць, што гаспадар экзамен на будаўнічую прафпрыдатнасць здаў. Але ўсе гэтыя 14 гадоў мужчына займаўся не толькі будаўніцтвам – ён яшчэ распачаў і развіваў уласную справу.\nПаглядзеў, як у Ваўках знаёмы вырошчвае памідоры, і яму захацелася паспрабаваць. Пад эксперыментальную пляцоўку адвёў усяго сотку зямлі ля хаты. Першы агранамічны вопыт аказаўся ўдалым. Муж і жонка і сабе памідораў на зіму назакручвалі, і паўтара месяца іх прадавалі. Кажуць, бывалі дні, што па дзве сотні рублёў у дзень на рынку зараблялі. Матывацыя рублём дала сілы і ўзмацніла жаданне Івана ўдасканальвацца ў гэтым накірунку.\n– Мы з жонкай, якая поўнасцю мяне падтрымлівае і ва ўсім дапамагае, адвялі пад памідоры спачатку 30, а затым 47 сотак агароду. А пачаў я з таго, што пабудаваў пад зямлёй ацяпляльныя памяшканні для расады. Тады нарабіў цяпліц, падвёў туды ваду для паліва, папярэдне прабурыўшы на агародзе ўласную свідравіну, сканструя-\nваў сістэму ацяплення, паставіў там канапу, каб было дзе прысесці на начных дзяжурствах, якія мы па чарзе неслі з жонкай. Паколькі зямля стала асноўнай крыніцай сямейных прыбыткаў, трэба было, каб вытворчасць гародніны была эфектыўнай і даходнай, – у словах Івана Іванавіча адчуваецца пазіцыя эканаміста-бухгалтара. – Параіліся з жонкай і зрабілі так: з кастрычніка да лютага выро-\nшчваем у цяпліцах цыбулю-сявок на пяро, затым высаджваем расаду ранніх агуркоў, прадаём іх і садзім памідоры. Круглагадавы цыкл забяспечаны: і зямля, і самі пастаянна пры справе і з пастаянным рублём.\nІван Іванавіч, як запраўскі аграном расказвае пра тэхналогію вырошчвання гародніны.\n– Паехаў у Стаўрапольскі край, купіў оптам 60 тон сяўка з разлікам, каб хапіла на пяць пасадак. Цыбуля расце 20-25 дзён, а затым пяро зразаю і прадаю ў Мінск. Летась, напрыклад, за сезон вырасцілі каля 4 тон зеляніны, 7 тон агуркоў і 16 – памідораў. Калі гаварыць пра заробкі, то па 700-800 рублёў у месяц на чалавека выходзіць. Будзем старацца і развівацца – атрымаем больш, – перакананы мужчына. – Што датычыць памідораў, то я пераспрабаваў для пасадкі больш за 150 гатункаў. Найлепш адаптаваўся да нашай зямлі і цяплічных умоў галандскі самаапыляльны “Бёрн”. Сёлета пасадзіў яго 2,5 тысячы штук. У адкрытым грунце растуць чырвоныя, жоўтыя, чорныя, нізка- і высокарослыя гатункі “Каця”, “Дзіна”, “Супернова”, “Сіндзель”, “Бруклін”, “Бронзан”, насенне якіх заказваю праз брэсцкую фірму. Растуць у мяне памідоры на сонечным баку і ў зацені. Назіраю, аналізую, раблю вывады на перспектыву, дзе, што, як і колькі садзіць, – стратэгія і тактыка, па ўсім бачна, у гаспадара ўжо выпрацавана.\nПрайшліся па ўчастку, дзе памідорныя барозны нагадваюць бульбяныя, дзе кропельны паліў працягам 2 кіламетры 700 метраў падведзены пад кожнае каліва, дзе кожны рад усцелены саломай, каб прадукцыя нізкарослых гатункаў не падгнівала на зямлі. Побач з цяпліцамі ладны кавалак зямлі заняты клубніцамі. Бачна, што гатунак завадны – ягады вялікія, прыгожыя і салодкія на смак.\n– За расадай я ездзіў у Шчучын Гродзенскай вобласці. Там жыве галандзец, які ажаніўся на беларусцы, застаўся ў нас і займаецца вырошчваннем ягад. Сёлета атрымалі першы ўраджай, – хваляцца гаспадары.\nАле і гэта яшчэ не ўсё. Бервячонкі гаспадараць на пяці гектарах зямлі: сеяць збожжа і травы, сушаць сена, рулоняць, прадаюць яго і вырашчанае збожжа.\nА не так даўно Іван Іванавіч заняўся добраўпарадкаваннем участка, які прымыкае да яго сотак. Раней тут была стыхійная звалка, куды звозілі смецце з усёй вёскі. Ён вывез увесь хлам, расчысціў месца, выкапаў сажалку, добраўпарадкаваў гэты куточак і, дзеля эксперыменту, высадзіў 250 туй. Сам сабе яшчэ дадаў работы, без якой ён проста не ўяўляе жыцця.\n– Устаю ў чатыры раніцы, кладуся далёка за поўнач, але, паверце, ані не стамляюся. Толькі-толькі ружавее золак, а я ўжо на нагах. Раблю каву, іду ў\nцяпліцу, сяджу, любуюся гронкамі “чырвонашчокіх” памідораў і так спакойна і радасна на душы! Ад таго, што гаспадар, маю любімую справу і сям’ю, што пабудаваў дом, пасадзіў не адно дрэва, выгадаваў сына і дачку, а цяпер мару пра ўнукаў, якім хачу перадаць сваю справу.\nТрактарыст, вадзіцель, аграном, даследчык-навуковец, будаўнік, інжынер-канструктар, эканаміст, прадавец… Іван Іванавіч – універсальны спецыяліст. “З такім чалавекам, як Ваня, мне ў жыцці нічога не страшна”, – сцвярджае жонка Святлана.\nУ сям’і Бервячонкаў двое дзяцей. Старэйшы Андрэй – студэнт фельчарска-акушэрскага факультэта Барысаўскага медыцынскага коледжа. За год вучобы ад роднай Дзеркаўшчыны ён не адвык. Пры любой магчымасці спяшаецца дадому, дзе так патрэбны яго рукі памагатага. Малодшая Алеся – васьмікласніца. Вучылася ў музычнай школе, займаецца спортам, удзельнічае ў прадметных алімпіядах і, вядома ж, дапамагае тату і маме спраўляцца з вялікай памідорнай гаспадаркай. Кім яна стане ў будучым, не ведае, але прызнаецца, што ёй падабаецца рабіць прычоскі і гэтым радаваць людзей. Вечарам, зрабіўшы кароткую перадышку, сям’я збіраецца на прыступках роднай хаты. Гавораць, раяцца, абмяркоўваюць,\nпадлічваюць, плануюць і радуюцца Божаму дню, дадзенаму для добрых спраў і для працы на\n19.11.2020 БелТА 5 722\n23.08.2021 БелТА 79


Я нарадзіўся на гэтай казачнай зямлі. Літаратурная гасцёўня Добры настаўнік\nСценарий классного часа «Я – гражданин Республики Беларусь» Фанетычны разбор. Парадак і прыклады фанетычнага разбору. План-канспект. Беларуская мова. 2 клас. Галосныя літары і гукі. Сінтаксічны разбор сказа. Складаны сказ. Тэорыя і практыка. Марфалагічны разбор. Марфалагічны разбор назоўніка. Марфалагічны разбор прыметніка. Марфалагічны разбор дзеяслова. Сінтаксічны разбор сказа. Просты сказ. Тэорыя і практыка. Лічэбнікі. Напісанне лічэбнікаў. Скланенне лічэбнікаў. Колькасныя лічэбнікі. План-канспект. Беларуская мова. 3 клас ШБМН. Састаў слова. Мая зямля, мая Радзіма – Беларусь! Распрацоўка першага ўрока. 5 клас Інтэлектуальная гульня «Жыву ў Беларусі і тым ганаруся» « Інтэлектуальная гульня «Жыву ў Беларусі і тым ганаруся»\nЯ – грамадзянін Рэспублікі Беларусь. Класная гадзіна »\nГучыць песня «Жураўлі на Палессе ляцяць».\n– Белая Русь…Гэтая назва гучыць для мяне ціхім шолахам лісця ў лесе, вясёлай гаворкай нашай невялічкай рачулкі Іпы, чыстай расой на прыгожых кветках, якія заўсёды радуюць вока, развітальным курлыканнем журавоў у восеньскім небе, вясёлым гоманам дзяцей у нашай невялічкай вясковай школе. Гэта ўсё яна, наша Белая, Белая Русь.\nАвяр’ян Дзеружынскі. Радзілася я ў Беларусі Радзілася я ў Беларусі, дзе ціхі, задумлівы бор.\nЛяцяць сюды з выраю гусі да сініх, цудоўных азёр.\nСтаяць векавыя дубровы, даносіцца ласкавы шум.\nI сонца, і ветрык вясновы цяплом саграваюць душу…\nРадзілася я ў Беларусі, дзе срэбрам крыніцы звіняць,\nСюды з крыкам радасным гусі з далёкага поўдня ляцяць.\n— Вы, напэўна, ведаеце, што наша краіна на карце падобна на кляновы лісток.\nВ. Вітка. На карце вялікага свету На карце вялікага свету яна — як зялёны лісток.\nСасмяглая песня лета, жывое вады глыток!\nТрапеча гарачым ранкам на дрэве нястомны лісток,\nА ў навальніцу б’ецца, нябачны паміж лісця,\nЯк роднае матчына сэрца, што мне даражэй жыцця.\n– Як лісточак на дрэве кожную вясну з’яўляецца зноў і зноў, нягледзячы на маразы і завеі, так і рэспубліка наша, нягледзячы на перажытыя войны, Чарнобыль, адражаецца зноў і зноў.\nУважліва паглядзіце на карту Беларусі. Што нагадваюць вам абрысы зямлі нашай?\nА вось М. Гамолка, беларускі пісьменнік, бачыць наш край такім: «Беларусь! Зямля нашых дзядоў і прадзедаў! Мы ганарымся табою, мы любім цябе бясконца. Хораша разляглася ты, наша зямля, на ўлонні старажытнай маці-планеты. I абрысы твае на дзіва сімвалічныя і высакародныя: яны нагадваюць на картах мужную добрую чалавечую далонь. Бяры ж у гэтую працавітую далонь свае багацці і здабыткі, вышэй іх падымай над светам, хай ведаюць людзі ўсіх кантынентаў: жыве Беларусь!» Назавіце найбольш характэрныя рысы нацыянальнага характару беларусаў. (Працавітасць, вынослівасць, шчодрасць, гасціннасць.)\nБеларускі пісьменнік У. Караткевіч лічыць, што абрысы Беларусі на карце нагадваюць нашага магутнага цара Белавежскай пушчы – зубра.\nНіла Гілевіч. Я – беларус Я – беларус, я нарадзіўся на гэтай казачнай зямлі,\nЯ – беларус, і я шчаслівы, што маці мову мне дала,\nШто родных песень пералівы і зблізку чую, і здаля…\n– Скажыце, калі ласка, а калі вы адчулі гонар за тое, што вы беларусы?\nСёння кожны грамадзянін Рэспублікі Беларусь можа ганарыцца дасягненнямі сваёй краіны ў эканоміцы: Беларусь лідзіруе ў СНД па вытворчасці тэлевізараў, халадзільнікаў, тканіны і абутку, займае першае месца па вытворчасці на душу насельніцтва цукру-пяску; мае высокія дасягненні ў спорце, навуцы, мастацтве. Можна кожнаму беларусу ганарыцца поспехамі спатсменаў на 19 чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы, трыумфам юных артыстаў на Еўрабачанні і інш. Важная з’ява ў жыцці краіны – адкрыццё Нацыянальнай бібліятэкі.\nТы адкуль бруішся, мова? 3 сініх нёманскіх крыніц?\nПа зямлі збіраю словы, нібы россыпы суніц.\nМілая, адзіная, нам, нашчадкам, дадзена\nЛюбаю радзімаю ад дзядоў і прадзедаў. (Уладзімір Мазго)\nЯ тым заўсёды ганаруся, што ў шчаслівую пару\nЯ нарадзіўся ў Беларусі I так, як маці, гавару. (С. Грахоўскі)\n– Беларуская мова вельмі мілагучная, спеўная, прыгожая. Нездарма многія беларускія паэты прысвяцілі ёй свае вершы. (Вучні чытаюць вершы пра родную мову.)\nУладзімір Дубоўка. Родная мова Родная мова, цудоўная мова! Ты нашых думак уток і аснова!\nКожная з іх барвы дзівосныя мае, вечным агнём зіхаціць – не згарае.\nТы мне заўсёды была дапамогай, дзе б і якой не хадзіў я дарогай.\nЧую павевы зялёнага бору, водгулле працы ў родным прасторы.\nКожнай драбнічкай ты варта пашаны, кожнае слова вякамі стварана,\nІ на вякі яно жыць застанецца, вечнае так, як народнае сэрца.\nМаксім Танк. Родная мова 3 легендаў і казак былых пакаленняў,\n3 дрымучага ззяння бурлівых крыніц,\nТаго, што лягло назаўсёды ў аснову,\nАлесь Зарыцкі. Родная мова Мова, пявучая родная мова, ты – уладарка нявызнаных скарбаў.\nСтолькі значэнняў, гучанняў і фарбаў мае ў сабе тваё кожнае слова.\nІншае слова напоўнена плёскам хвалі дняпроўскай.\nІншае слова такое, што рэха лясное ў яго глыбінях затоена.\nЁсць і як мёд залатое, густое, на травах яно духмяных настоена.\nЦіха гучаць у мове маёй словы пяшчотныя, словы крынічныя, росныя.\nЧуюцца ў ёй – і грымотныя, зычныя, водгулле бітваў у іх разлягаецца грознае.\nЧасам бывае – заззяе неспадзявана новаю зоркаю слова-абнова.\nКолькі ў табе нявызначаных скарбаў схавана, мова мая, пявучая родная мова.\nСяргей Грахоўскі. Слова Над намі словы ўладараць. Мы чуем і гаворым іх,\nЯны то здружаць, то пасвараць сяброў і ворагаў маіх.\nБо словы розныя бываюць: адны – агню стрымаюць шквал,\nДругія словы забіваюць усё жывое напавал.\nАд слова сэрца халадзее праходзіць сон і забыццё.\nАд слова рушацца надзеі, ад слова свеціцца жыццё.\nАд слова вырастаюць крылы, а ў сэрца стукае любоў,\nАд слова прыбываюць сілы, дык не шкадуйце шчырых слоў!\nЯкуб Колас. Слова Слова – радасць, слова – чары, вобраз вечна юных вёсен,\nЁсць ты ўсюды: у сонцы, у хмары, ты глядзіш праз неба просінь.\nЛашчыш слух мой, слова-ззянне, атуляеш сэрца ласкай,\nНоч і вечар, дзень, світанне абняло ты, слова-краска.\n– Дзе б вы ні былі, шануйце сваю родную мову.\nГавары роднай мовай сваёй, прыгажэй за пялёсткаў вішнёвых,\nШто крыштальнай сваёй чысцінёй выпраменьвае з ласкаю словы.\nГавары роднай мовай сваёй, што гадамі нішто не скрышыла.\nТаму наканавана ёй на вякі – неўміручасць і сіла. (Авяр’ян Дзеружынскі)\n– Мне вельмі прыемна, што былыя вучні нашай школы любяць, шануюць і ганарацца сваёй мовай. I нават, калі яны пражылі за межамі сваёй краіны больш дзесяці гадоў, пішуць лісты на беларускай мове. (Чытаю ліст былога вучня школы.)\nІншыя карысныя матэрыялыЯ – грамадзянін Рэспублікі Беларусь. Класная гадзіна Мая зямля, мая Радзіма – Беларусь! Распрацоўка першага ўрока. 5 класСцэнарый да Свята Перамогі. На скрыжаваннях вайныСцэнарый свята 9 мая. Партызанкай першай лічыцца зямля бясстрашнай БеларусіСцэнарый 9 мая. Вайна — боль i памяць народа\nРубрыка Сцэнарыі | Паметкі: Класны час, Мая Радзіма Беларусь, Сцэнарый, Сярэдняя школа Пакінуць водгук


Літоўскі навуковец прапануе выкапаць тунэль ад калінінградскай вобласці да Беларусі\nЛукашенко рассказал, как проводит свой отпуск и отвлекается от рабочих будней84\nВ Минске открылось первое в Беларуси "МакКафе". А что с ценами?38\nПолиция задержала экс-президента Франции Николя Саркози98\nПасьля нядаўняга выказваньня прэзыдэнта Францыі Жака Шырака аб тым, што ўвядзеньне ў наступным годзе Польшчай візавага рэжыму для жыхароў Калінінградзкай вобласьці "ня можа быць прынятае", зноў абвастрыліся дэбаты ў гэтай справе. Вядучыя польскія палітыкі заявілі, што словы Шырака не паўплываюць на агульную пазыцыю Эўрапейскага зьвязу, а літоўскі навуковец нават запрапанаваў выкапаць тунэль ад Калінінградзкай вобласьці да Беларусі.\nЯк вядома, ад 1 ліпеня наступнага году, за 6 месяцаў да ўступленьня ў Эўрапейскі Зьвяз, Польшча ўводзіць візавы рэжым для грамадзянаў Беларусі, Расеі і Ўкраіны. Гэта – патрабаваньне Аб’яднанай Эўропы. Аднак напярэдадні прэзыдэнт Францыі Жак Шырак у часе спатканьня ў Сочы з Ўладзімерам Пуціным насуперак агульнай пазыцыі Эўрапейскага Зьвязу, заявіў, што візавы рэжым для жыхароў Калінінградзкай вобласьці "ня можа быць прыняты".\n"Падаецца, што заява, якую зрабіў Шырак, больш зьвязаная з прапагандай, чым з рэальным падыходам, і Францыя ня зьменіць сваёй пазыцыі ў гэтай справе", – паведаміў журналістам прэм’ер-міністар Польшчы Лешэк Мілер.\n"Зьвярніце ўвагу на тое, што апошнім часам Злучаныя Штаты значна палепшылі свае стасункі з Расеяй. Францыя, якая заўсёды супернічае з ЗША ў розных сфэрах, спрабуе рабіць гэта і ў сфэры палітычнай", – упэўнены Марэк Бароўскі.


04 жніўня 2020, 10:25\nАляксандра Сасновіч. Фота Беларускай тэніснай федэрацыі\n4 жніўня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларуская тэнісістка Аляксандра Сасновіч (119-ы нумар рэйтынгу WTA) сёння правядзе стартавы паядынак асноўнай сеткі турніру ў італьянскім Палерма з прызавым фондам $202 тыс., паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nУ матчы 1/16 фіналу адзіночнага разраду Аляксандра Сасновіч сустрэнецца з 23-й ракеткай свету бельгійскай тэнісісткай Элізэ Мертэнс. У трох іх папярэдніх сустрэчах беларуска атрымала дзве перамогі, бельгійка выйграла адзін раз. Пераможца сённяшняга матчу ў 1/8 фіналу згуляе з прадстаўніцай Італіі Ясмін Пааліні (95).\nУ асноўную сетку спаборніцтваў у сіцылійскай сталіцы Аляксандра Сасновіч прабілася праз кваліфікацыю, перамогшы расіянку Настассю Камардзіну (201), чэшку Тэрэзу Марцінцаву (133) і іспанку Лару Аруабарэну-Весіна (154).\nТурнір Palermo Ladies Open, які фінішуе 9 жніўня, стаў першым афіцыйным пасля перапынку, звязанага з пандэміяй COVID-19.-0-


Дасье ў карыкатурах. Франка перапахавалі, але справа яго жыве | Новы Час\nVox уварваўся ў іспанскую палітыку зусім нечакана, Доўгі час лічылася, што ў Іспаніі распрацаваная ўнікальная мадэль, калі ўвесь правы спектр кантралюе правацэнтрысцкая Народная Партыя (РР). Палітыкі правых поглядаў, уключаючы аматараў дыктатуры Франка, неяк Ужываліся пад дахам РР.\nАднак у 2013-м у гэтай машыне штосьці зламалася і група народнікаў паклала партбілеты на стол. Падставаў для расколу было некалькі: незадаволенасць фіскальнай палітыкай ураду РР, спробы ўрада падлашчвацца перад баскскімі і каталонскімі сепаратыстамі, саступкі левым у пытанні палітыкі гістарычнай памяці. У якасці правай альтэрнатывы кансерватары стварылі партыю Vox. Да здзіўлення многіх новае фармаванне не стала маргінальным, а наадварот выклікала вялікую цікавасць у грамадстве. Паводле апытанняў, партыі сімпатызавалі каля 6 працэнтаў электарату. Медыя-поспехі правапапулістаў мастак выдання El Jueves параўнаў з танкавым прарывам.\nАднак галоўныя гешэфты правым папулістам прынёс крызіс у Каталоніі ў 2017-м. Спробы сепаратыстаў абвясціць незалежнасць рэгіёна выклікалі усплёск імперскіх настрояў у іспанскай глыбінцы. Найбольш паспяхова сярод партый патрыятычную істэрыку эксплуатаваў Vox, які абяцаў канчатковае вырашэнне каталонскага пытання за кошт ліквідацыі інстытуту нацыянальных аўтаномій. Гэта ў тым ліку вельмі падабалася сілавікам. На фоне 40 дзён каталонскага крызісу восенню 2017-га колькасць членаў партыі павялічылася на 20%, а яе рэйтынг перыядычна зашкальваў за 20 адсоткаў. Няздольнасць іспанскага соцыўма на дыялог з каталонцамі з дапамогай алюзіі на карыду выявіў мастак выдання Politico. Іспанскі бык атакуе каталонскага матадора толькі за прапанову паразмаўляць.\nНеўзабаве антыкаталонскі масавы псіхоз атрымалася канвертаваць у мандаты. У 2018 годзе на выбарах у Андалусіі партыя правяла ў рэгіянальны парламент 12 дэпутатаў, а пазней 10 дэпутатаў на аўтаномных выбарах у рэгіёне Валенсія. 28 красавіка 2019-га Vox набраў 10,26% галасоў на ўсеагульных парламенцкіх выбарах, атрымаўшы ў фракцыю 24 дэпутата. Поспехі правых папулістаў успрымаліся як скандал. Vox стала першай парламенцкай ультранацыяналістычнай партыяй краіны з 1975 года, калі ў Іспаніі пала дыктатура Франка. На малюнку выдання Publico партыю Vox параўноўваюць з смяротным маятнікам, што пагражае ўсім старым партыям, якіх увасабляе асёл з партыйнымі налепкамі.\nНельга не спыніцца на праграме і ідэалогіі партыі, у якой хапае арыгінальных пасажаў. Так, партыя абяцае нават стварыць новы тып шлюбнага саюза замест аднаполых шлюбаў. Партыя нацыяналістаў падтрымлівае крытыку іміграцыі мусульман у Іспанію, але ў той жа час выступае за міграцыю з краін Лацінскай Амерыкі нашчадкаў іспанцаў-каланістаў. Акрамя таго, правапапулісты абяцаюць вярнуць Іспаніі стратэгічную скалу Гібралтар, якую брытанцы ўтрымліваюць з 18 стагоддзя. Хоць партыя афіцыйна дыстанцуецца ад традыцый франкізма, яна заявіла, што перагледзіць закон 2007 года, які патрабуе прыбраць з грамадскіх месцаў сімвалы, звязаныя з дыктатарскім рэжымам. Забабоны Vox ацэньваюць па рознаму. Напрыклад, для мастака Ёрдзі Бернета рэалізацыя згаданых вышэй праграмных пастулатаў — вяртанне ў каменны век, па якому настальгіруе выяўлены на малюнку Сант'яга Абаскаль.\nАдным з фактараў усплёску папулярнасці Vox напярэдадні выбараў стала таксама нядаўняе перапахаванне рэшткаў дыктатара Франка (у 1975-м яго пахавалі ў мемарыяльным комплексе «Даліна загінуўшых»). 24 кастрычніка труну Франка пагрузілі ў верталёт, які перавёз цела да магілы жонкі дыктатара, дзе яго і перапахавалі. Падзея выклікала палярныя ацэнкі ў грамадстве.\nЛевыя іспанцы ўбачылі тут акт праявы гістарычнай справядлівасці. Некаторыя нават прапанавалі кампаніі Lego выпусціць адмысловы тэматычны канструктар «Перапахаванне Франка». Для многіх правых перапахаванне наадварот стала маральнай траўмай, якую яны кампенсуюць галасуючы за Vox.\nЗрэшты, рашучай перавагі, мяркуючы па сацапытанням, дамагчыся на гэтых выбарах ні Vox, ні іх канкурэнтам не ўдасца. Прычым гэта ўжо становіцца тэндэнцыяй. Нагадаем, што выбары 10 лістапада чацвёртыя за чатыры гады. Звыклая іспанцам дзвюхпартыйная сістэма (з чаргаваннем ва ўладзе сацыялістаў і кансерватараў) распалася ў 2015 годзе, калі ў парламент увайшлі новыя партыі. Таму перспектывы іспанскай палітыкі незразумелыя. Відавочна адно — правы электарат у Іспаніі стаў больш шматлікім і радыкальным, чым было раней.


Новыя песні, новыя адкрыцці | Новы Час\n— Юрась, у чым бачыце адрозненне першага альбома “Слаўны паніч ад новай працы гурта — альбома “Angleza, як па рэпертуару, так і па гучанню? Чаму дыск мае такую незвычайную назву?\n— “Слаўны паніч — гэта першы дыск, як першы блін, выйшаў амаль комам. Не столькі ён дрэнны, колькі спантанны: на першым дыску мы не планавалі матэрыял, а папросту запісалі тое, што гралі (канцэртны рэпертуар). Выйшла, як мне здаецца, няблага, але галоўнае — на першым дыску мы прадставілі наша адкрыццё беларускіх народных песенных скарбаў са збораў Міхала Федароўскага. І свой другі альбом мы вырашылі прысвяціць менавіта ягонай працы. А пачалося ўсё з адной кампазіцыі “Аngleza, якая нас і натхніла. Цяжка ўявіць сёння бабулю, да якой прыехаў этнограф, а яна перад спевамі падаіла карову, працерла рукі і праспявала простыя і звычайныя словы: “Жар маці капусту, жар маці буракі, каб любілі хлапакі.\nА напрыканцы дадала, што гэта “англеза з крокам “праменада! Нагадаю, што angleza — гэта збіральная назва танцаў, якія былі пашыраны ў Еўропе ў XVII–XIX стагоддзяў і паходзілі з Англіі. І, як бачым са збораў Федароўскага, яны бытавалі на тэрыторыі Беларусі. Эпоха Рэнесансу, шляхецкая культура ніколі не былі чужымі для нашага народу. Вось і назбіраў Міхал Федароўскі шэсць тамоў гэткай унікальнай культурнай спадчыны, якой мы скарысталіся. А самае добрае — што гэтых тамоў не краналі рукі савецкіх рэдактараў.\n— Колькі часу ішла праца над новым альбомам, і хто з музыкаў працаваў разам з вамі ў студыі?\n— Запісвацца мы пачалі на пачатку лета 2009 года. Праз некаторы час альбом быў поўнасцю складзены, а некаторыя кампазіцыі прайшлі “выпрабаванне гледачом на канцэртах. Вялікі дзякуй за дапамогу ў студыі Паўлу Бельскаму — вельмі добраму гітарысту. Не адна яго ідэя аранжыровак увайшла ў наш альбом. Таксама мы выказваем сваю ўдзячнасць гукааператару Валерыю Шаўчэнку, які шмат чаго падказаў у студыі і зрабіў добры гук на альбоме “Angleza.\n— Хто дапамагае вам у выданні новага альбома і яго прэзентацыі?\n— Гэты альбом выходзіць, як і першая наша кружэлка, дзякуючы беларускай мецэнатцы са Злучаных Штатаў Амерыкі Ірэне Каляда-Смірноў, якая супрацоўнічае з Міжнародным грамадскім аб’яднаннем “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына. Таксама хачу падзякаваць за дапамогу кампаніі “Будзьма беларусамі і прыватнаму прадпрыемству “Ковкастроймонтаж, якія падтрымалі выданне нашай кружэкі. Добра, што нашу культуры падтрымліваюць такія людзі, праз дапамогу якіх могуць быць рэалізаваныя падобныя культурныя праекты.\n— У гурта “Testamentum Terrae ёсць і другое сцэнічнае аблічча і гучанне — электрычна-рокавае. Ці будзе яно адлюстравана на альбоме “Angleza, ці ёсць планы ў такім складзе запісаць фолк-рокавы альбом?\n— Калі-небудзь, можа, і зробім, але пакуль мы не дараслі да такой разнастайнасці. Нам не хапае прафесійных музыкаў менавіта рокавага стылю. Таму, калі нехта захоча да нас далучыцца і граць з намі беларускі фолк-рок, то мы заўжды будзем рады! Праўда, бывае так, што калі можаш добра граць у адным стылі, гэта не значыць, што добра зайграеш у другім. Мы вырашылі гэта пакінуць як забаву. І калі знойдуцца прафесіяналы ў гэтым стылі, можа мы паспрабуем яшчэ. Але нашу музычную забаву ніхто не адмяняе.\nШмат каму спадабаўся наш рэмікс “Па саду, саду, і я цяпер планую зрабіць праект электроннай музыкі, але для гэтага шукаю добрага ды-джэя.\n— Якія бліжэйшыя творчыя планы гурта “Testamentum Terrae?\n— Пакуль адзіны і самы галоўны клопат — правесці прэзентацыю 28 лістапада, у якой з намі прымаюць удзел гурты “Рокаш, “Омут, “Кашлаты Вох. А самае цікавае для нас — гэта тое, што гэтыя гурты да прэзентацыі зробяць каверы на нашы кампазіцыі. Кожны гурт мусіць зрабіць па дзве кампазіцыі з нашых двух альбомаў. Можа, выдадзім іх


Галоўная ➠ Будаўніцтва ➠ Як прыгатаваць бетонную сумесь\nАпублікавана 14.06.2005 20:06\nМагчыма, што пры першапачатковым знаёмстве з цэментам, узнікнуць цяжкасці ў разуменні асноў падрыхтоўкі бетоннай сумесі. Але гэта ўсяго, толькі, мітусня, якая выклікана разгубленасцю.\nПраз некаторы час, пасля двух спроб, вы навучыцеся замешваць раствор без ёмістасці, прама на зямлі. Дарэчы, многія так робяць, калі не жадаюць потым чысціць металічныя бакі ад цэменту. Ім прасцей на пустым месцы замяшаць раствор, падсыпаўшы пад яго пласт пяску. Так і хутчэй атрымліваецца, хоць і прыходзіцца лапатай працаваць, і якасць раствор застаецца ранейшым.\nАднак разгледзім аўтаматычны спосаб падрыхтоўкі сумесі ў бетонамяшалкі. З яе дапамогай можна заводзіць значна большая колькасць раствора. Такім чынам, вы забяспечваеце бесперапыннасць будаўніцтва.\nШто тычыцца кампанентаў, то расходуецца адна частка цэменту, тры часткі пяску, каб можна было прыгатаваць бетонную сумесь. Усё гэта засынаецца ў бетонамяшалку і заліваецца вядро вады на 10 літраў. Ўстаноўка ўключаецца ў працу і пачынаецца працэс хімічнай рэакцыі.\nПраз некаторы час, можна дадаць дробны друз, аб'ёмам з вядро вады, якую перад гэтым залівалі. Зноў ўключаецца бетонамяшалка і працягваецца падрыхтоўка цэментавага раствора. Для лепшага эфекту рэкамендуецца выдаткаваць паўгадзіны, каб атрымаць якасную бетонную сумесь.\nВось і ўсё, прынцып працы патлумачылі, цяпер, напэўна, не ўзнікне цяжкасцяў з падрыхтоўкай раствора. Навучыўшыся рабіць раствор, вы ўжо зможаце выконваць рамонтныя працы з цэментам.\nУ наступным артыкуле мы абмяркуем, як выбраць мабільны завод для вытворчасці бетону, а пакуль пачытайце пра гэта тут betonwerk.biz.


Унікальная кніга рукапісаў Рыгора Барадуліна “Лепей” пабачыла свет\nГалоўная » Навіны » Унікальная кніга рукапісаў Рыгора Барадуліна “Лепей” пабачыла свет\nМатэрыял для новай кнігі “Лепей” Рыгора Барадуліна збіраў і апрацоўваў беларускі журналіст і блогер Глеб Лабадзенка. У выніку атрымалася больш чым кніга – цэлы кейс з рукапісамі вершаў, эксклюзіўнымі фотакарткамі (амаль усе – раней нідзе не друкаваліся) і дыскам з аўдыёкнігай, вершы для якога агучвала народная артыстка Беларусі Зінаіда Бандарэнка.\nУсе 23 фотакарткі для выдання ўзятыя са старой валізы, да якой шмат год у доме Барадуліных ніхто не дакранаўся. Менавіта з ёй народны паэт некалі прыехаў паступаць у Мінск з Ушаччыны. Зверху -- унікальная маленькая картка з прызнаннем у каханні будучай жонцы Валянціне Міхайлаўне\nКніга адкрываецца двума вершамі, якія перапісаныя акуратным почыркам паэткі Алены Казанцавай, а таксама рукапісам гэтых жа вершаў ад рукі Барадуліна. Гэта -- ключ да кнігі, які дапаможа зразумець почырк паэта\nАпроч сям’і паэта ў кніжным наборы сустракаюцца фотаздымкі толькі дзвюх іншых асобаў - Васіля Быкава і Уладзіміра Караткевіча. Гэта таксама надзвычай блізкія людзі ў жыцці Барадуліна\nПрэзентацыя кнігі "Лепей" пройдзе ў гэтую сераду, 11 снежня, у кнігарні "Кніжны салон" (Мінск, вул. Калініна, 5) ад 17.00 да 19.00. Там можна будзе набыць новую кнігу Рыгора Барадуліна.


Страйкуючыя „азотаўцы” адчуваюць шырокую салідарнасць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСтрайкуючыя „азотаўцы” маюць шырокую салідарнасць сваіх працоўных калегаў і працоўных іншых краінаў.\nДалучаюцца да страйку новыя хімікі.\nКажа Вадзім Венскі, звольнены „азотавец” за ўдзел у страйку:\n– Літаральна пазаўчора наш калега Ігар Саковіч, ён таксама далучыўся да страйку. Сёння мне паступіла інфармацыя, што хлопец з маёй змены, у якой я працаваў, ён таксама далучыўся да страйку. Ён сёння накіраваў ліст з заявай на далучэнне да страйку ў заводакіраванне. І заяву сваю з пропускам выклаў у інтэрнэт.\nГрамадскія патрабаванні – гэта тое, што пазітыўна ўспрымаюць гарадзенскія хімікі. Гвалт сілавікоў, махляванне выбараў прэзідэнта, палітычныя вязні ў краіне застаюцца ў вязніцах – гэта патрабаванні, якія засталіся без развязання. Таму многія пратэстоўцы спадзяюцца, што эканамічны ціск унутры краіны здольны змусіць улады да круглага стала і выканання патрабаванняў.\nПрадстаўнікі страйкаму „Гродна-Азоту” сустрэліся з кіраўніцтвам прадпрыемства


•\t*** Паміж сэрцам маім i трывогай... •\t*** Можна ў сцежцы змыліцца... •\t*** Часта думаю... •\tАпасіяната •\tРоздум •\t*** Як лёгка наперад глядзець... •\t*** Ці бог ішоў з парадай?.. •\t*** Смутак — начны валадар... •\tПачатак •\t*** Сакавік. Дажджы асеннія... •\tВясна ідзе •\t*** Вылятаюць сорак выраяў... •\tПершы гром •\tЗмярканне •\t*** Устаньце, мёртвыя тыраны... •\t*** Сплывае гук... •\tБессмяротнасць •\tРазмова з... Болей »\nДарагія сем’і, браты і сёстры! У гэтым сьвеце, дзе так шмат граху і зла, зь якім мы сустракаемся штодзённа, якое ў любым месцы і ў любы час можа датыкнуцца нас і нашых блізкіх, сёньня мы найбольш патрабуем Божай Апекі і Міласэрнасьці. Таму мы й распачалі перагрынацыю Абраза Езуса Міласэрнага, які паказвае нам Езуса такім, якім Яго бачыла сьвятая Фаўстына падчас аб’яўленьняў у 1931 годзе. Будзем жа прымаць гэты сьвяты сымбаль несупыннай ... Болей »


На беразе невялікай рэчкі Ясельда, што працякае на Брэстчыне, раскінулася ціхае мястэчка з мілай назвай Бяроза.\nУся гісторыя гэтага прыгожага і ўтульнага горада старажытная і неадназначная. Заснаваны яшчэ ў 1477 годзе, ён то быў горадам у складзе Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, то ўваходзіў у склад Расійскай імперыі, потым стаў ізноў польскім горадам, і толькі ў 1939 годзе ўвайшоў у склад БССР.\nГуляючы па вулачках Бярозы, можна спаўна акунуцца ў эпоху Сярэднявечча: такім упершыню паўстае гэты гарадок перад тым, хто яшчэ ніводнага разу не наведваў гэтыя мясціны. Толькі тут можна ўбачыць унікальныя помнікі культуры, і адзін з іх - руіны манастыра картэзіянцаў 17 стагоддзя. Яшчэ ў 1648 годзе гэты манастыр пачаў будаваць канцлер Вялікага княства Літоўскага Казімір Леў Сапега, які потым і запрасіў з Францыі манахаў-картэзіянцаў. Дарэчы, прыкметны Картэзіанскі манастыр у Бярозе яшчэ і тым, што быў адзіным прадстаўніком гэтага ордэна ў ВКЛ. Захапленне выклікае і Бярозаўская Петрапаўлаўская царква - раскошны помнік архітэктуры так званага руска-візантыйскага стылю. Варта адзначыць, што Бярозаўская ўніяцкая царква існавала ўжо з 1618 года. Згодна з некаторымі крыніцамі, яе будаўніцтва прыпісваецца таксама Льву Сапегу. У Бярозе можна ўбачыць і знакамітыя "Чырвоныя Жаўнерні", пабудаваныя ў 1870 годзе з чырвонай цэглы, якая засталася ад разбуранага манастырскага касцёла.\nВарта наведаць Бярозаўскі краязнаўчы музей, размешчаны ў дзвух будынках з заламі, якія займаюць плошчу больш за 422 кв. м. Агульная колькасць музейных экспанатаў складае больш за 32 тысячы, яны размяшчаюцца ў трох сталых і шасці часавых вандроўных экспазіцыях. Ёсць у Бярозе і свая галерэя мастацтваў, адкрытая ў 2004 годзе. Дарэчы, Бярозаўская мастацкая галерэя займае памяшканні знакамітых "Чырвоных Жаўнерань".\nСёння на Бярозаўшчыне налічваецца 114 гісторыка-культурных помнікаў, з іх 15 аб'ектаў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Беларусі. Калі праехацца па раёне, то можна ўбачыць Чарнякоўскую Свята-Мікалаеўскую царкву, пабудаваную ў 1725 годзе, Старапяскоўскі сядзібна-паркавы комплекс, які адносіцца да 19 стагоддзя, Сігневічаўскі Рымска-каталіцкі касцёл Святой Дзевы Марыі. Варты ўвагі і мемарыяльны комплекс "Здзітаўская абарона", які ўсталяваны на месцы баёў, якія адбыліся ў 1944 годзе ў вёсцы Здзітава.\nНягледзячы на тое, што горад Бяроза размешчаны ў 120 кіламетрах ад Брэста, дабрацца да яго параўнальна лёгка. Можна цягніком ці аўтобусам – спрыяе месцазнаходжанне Бярозы на чыгуначнай і аўтамабільнай магістралі Масква-Менск-Брэст.\nАкрамя таго, на Бярозаўшчыне ёсць проста ўнікальныя месцы для адпачынку - гэта ціхія азёры Белае, Чорнае і Спораўскае, вадасховішча Сялец, урочышчы Буды, Галавіцкі, Бронная гара. Такое воднае багацце тлумачыцца тым, што Бярозаўскі раён займае з аднаго боку частку ляснога заказніка Спораўскі і з іншага - частку заказніка Буслоўка. Турысты могуць адпачыць і ў аздараўленчым цэнтры "Брэстэнерга", і ў аграсядзібах "Спораўская" і "Шчодры заяц".\nТрэба ведаць, што нягледзячы на сваю невялікую колькасць насельніцтва - сёння Бяроза налічвае ўсяго каля 30 тысяч жыхароў - мясцовая прамысловасць горада добра знаёмая як у рэспубліцы, так і за мяжой. Больш за дзясятак буйных прадпрыемстваў налічваецца тут, найбольш вядомыя ўсім сваёй прадукцыяй Бярозаўскі мясакансервавы камбінат і Бярозаўскі сыраробны камбінат. Нельга абмінуць увагай яшчэ адно значнае прадпрыемства - гэта Бярозаўская ДРЭС, якая забяспечвае электраэнергіяй не толькі ўсю Брэсцкую вобласць, але і накіроўвае яе на патрэбы ўсёй рэспублікі.


ARCHE Пачатак. 2019. N 4. Беларусь пад акупацыяй\nПра кнігу: Тэма нумару — Беларусь пад акупацыяй, як нямецкай, так і савецкай.\nАляксандр Бракель распавядае пра Заходнюю Беларусь у 1939–1944 гг. Гісторыю пра тое, як чэкісты сфальсіфікавалі справу «Саюза вызвалення Беларусі» падрыхтаваў Аляксандр Гужалоўскі.\nТаксама ў нумары — Ганна Севярынец спрабуе разабрацца, чаму ў даваенны перыяд пісьменнікі пісалі даносы, а Зміцер Дрозд раскрывае справы «Фашысты» і «Арганізатары» скрозь прызму агентурных данясенняў.


- Ты, Каштанка, казурка істота і больш нічога.\nСупротив чалавека ты ўсё роўна, што цясляр супротив столяра...\nНаконт спрэчкі паміж плотницким і сталярным мастацтвам, мабыць, чэхаўскі персанаж некалькі перабольшыў: і той і іншы маюць справу з дрэвам, абодвум неабходна кахаць і выдатна ведаць гэты матэрыял, каб бездакорна якасна зрабіць з яго задуманую рэч. Праўда, задачы іх адрозніваюцца. Столяр вырабляе прадметы ўжытку мяльчэйшыя і хупавыя, а цясляр узводзіць драўляныя храмы, жылыя будынкі і гаспадарчыя пабудовы. І рэдка хто з іх можа лічыць сябе ўніверсальным майстрам, якія працуюць па дрэве, вельмі нешматлікія ўмеюць аднолькава хораша ладзіць з малымі і грандыёзнымі формамі.\nРусь спрадвеку славілася драўлянай. Прадвызначалася гэтая акалічнасць шматлікімі фактарамі. Асноўным чыннікам была распаўсюджанасць дрэва. Русічы сяліліся, у асноўным, у лясістых месцах, і нават у нізоўях рэк абавязкова раслі дрэвы. Менавіта даступнасці дрэва, паўсюднасці яго распаўсюджвання і абавязаны наш народ уменню звяртацца з ім.\nІ няма нічога дзіўнага ў тым, што ў рубленных драўляных хатах было зроблена з дрэва практычна ўсе прадметы ўжытку. З самога нараджэнні і да смерці драўляныя рэчы суправаджалі чалавека: немаўля клалі ў драўляную зыбку, повзрослевший дзіця сышоў разам з бацькамі на драўлянай жа краме, цацкі, прылады працы, калаўроты, кошыкі, вярэнькі, цыбукі і трубкі, зэдлікі, выявы, байды - усё рабілася выключна з дрэва. Нават лапці плялі з ліпавага лыка. І пасля смерці ўкладвалі ў драўляную домовину, ставілі на доле разьбяны помнік. Дрэва грэла, давала святло і цеплыня, стырно і абараняла ад зверыны і ворагаў.\nТаму і стаўленне ў народа да самога гэтаму матэрыялу склалася асаблівае: дрыгатліва-паважлівае, рэлігійна-містычнае, на грані глыбокай пашаны. Яго кахалі і паважалі, ведалі вартасці і шанавалі, умеючы правільна выкарыстаць.\nДосвед працы з дрэвам на Русі набываўся на працягу шматлікіх стагоддзяў. Практычна ўсё мужчынскае насельніцтва краіны ўмела змайстраваць любую драўляную пусцяковіну. Але самым, мабыць, паважаным лічылася ўменне пабудаваць або "ссекчы" жыллё, хата.\nУлічваючы тое, што з цяслярных прылад у тыя часы існаваў толькі востра вывастраная і збалансаваная сякера, можна з упэўненасцю назваць цяслярную справу мастацтвам, а майстроў той эпохі - вялікімі дойлідамі.\nБудынкі ўзводзілі, улічваючы памеры чалавечага цела. Рускае жыллё падганялася пад памер маховой сажні - 176,4 гл і касой сажні - 249,5 гл. Пабудовы русічаў адрозніваліся трываласцю і теплосберегаемостью - гэтаму спрыяў суровы клімат, доўгія лядоўні зімы, таму патрабавалася аптымальна шчыльна, без зазораў, скласці з папярэдне і дбайна абчасаных бярвёнаў (даўжынёй звычайна 8-10 метраў, рэдка здаралася падабраць да 18 метраў) няхітрыя прастакутныя клеці. Прымітывізм першапачатковай пабудовы тлумачыўся, у першую чаргу, тым акалічнасцю, што патрабавалася зрасціць, падагнаць ушчыльную доўгія ствалы ў кутах пабудовы, дамагаючыся большай цеплаізаляцыі. Клеці атрымліваліся досыць абмежаванымі па пляцы, таму цясляры выкарысталі некалькі зрубаў, аб'ядноўваючы іх у адзін будынак. Аднак, выкарыстаючы элементарныя прастакутныя палукашка ў якасці модуляў, зрошчваючы ў розных варыяцыях, майстры дамагаліся дзіўнай разнастайнасці архітэктурных стыляў драўлянага дойлідства.\nХаты ўзводзіліся двухпавярховыя - для большай цеплыні і камфорту. Жылыя, верхнія паверхі ставіліся на "падклецці" - такія жа прастакутнікі вышынёй да 16 вянкоў. Ніжні паверх выкарыстоўваўся ў якасці гаспадарчых пабудоў, а наверсе меркавалася цёплае памяшканне, размешчанае над зямлёй, "горнее", або так званая святліца.\nЗвычайна будынкі ўзводзіліся без падмурка, усталёўваючыся прама на глебу, "пошвенные", з-за чаго і матэрыял падбіваўся які адпавядае, больш "адказны", доўгія гады не схільны гніенню. Уніз клалі больш вільгацеўстойлівае, вельмі смалістае дрэва: як правіла, такімі ўласцівасцямі валодаюць лістоўніца і "кондовая", ссечаная ў веку 300-350 гадоў, хвоя. Сітавінай замест лесин падкладалі пад вянкі валуны.\nДаху таксама рабілі з лесу, - крылі дошкамі, у два пласта, для лепшай цеплаізаляцыі пракладвалі між пластамі бяросту. Затым клалі крысы: на першым паверсе ўскладалі дошак прама на лагі, на другім паверсе - на бэлькі.\nМатэрыял у тыя часы быў настолькі даступны і танны, што практычна ўсё будынкі будаваліся з яго. На стагоддзі ўзводзіліся храмы і хаты, не мелыя ніводнага цвіка ва ўсім будынку. Майстры набывалі велічэзны досвед працы з дрэвам, і амаль ніякага - з прыродным каменем, а затым і каменем штучным - цаглінай, изготавливавшимся не ўсюды і задорого. Менавіта па гэтым чынніку горада на Русі былі з дрэва і часта гарэлі. Неверагоднымі высілкамі ўлады спрабавалі насадзіць каменнае горадабудаўніцтва, але да васемнаццатага стагоддзя краіна працягвала знаходзіцца ў пажаранебяспечным стане. І толькі ў XVIII-XIX стагоддзях цагельні пачалі выпускаць усё таннейшая цагліна, становившийся даступным для купцоў і сярэдніх пластоў насельніцтва. Аднак сяляне ўсё яшчэ жылі ў срубовых, найболей даступных для іх, хатах.\nДагэтуль можна сустрэць якія дзівяць уяўленне прыклады рускага драўлянага дойлідства, што захаваліся з тых даўніх часоў. Гэта вядомыя храмавыя ансамблі ў Кижах, на Анезе, у старадаўніх расійскіх гарадах. Часам узрушаючай прыгажосці маленькія церамы, аб якіх ведаюць толькі суседзі, трапляюцца ў вёсках. І няхітра - часцінка душы будаўніка, укладзеная ў хату, становіцца яго анёлам-захавальнікам - так лічаць мясцовыя жыхары.\nСёння штучны камень - цагліна, бетон - набыў нябачаную папулярнасць. Лясныя масівы высіліліся. Дрэва ператварылася ў параўнальна дарагі матэрыял. Знікаюць і майстры, прадстаўнікі плотницкого мастацтвы, іх праца шануецца ўсё вышэй. У нашы дні гарманічна складзеная двухпавярховая драўляная хата стаў недазваляльнай раскошай. І таму некаторыя аматары экзотыкі спрабуюць самастойна авалодаць згубленымі сакрэтамі цяслярнага мастацтва. Для іх створаны наш сайт.\n... Габлюшка сыплется з-пад фуганка, ярка-жоўтая і духмяна-пахкая. Пах плыве над варштатам, расцякаючыся вакол, злёгку кружыць галаву і дурыць, саладкава-рэзкі і трохі п'янлівы. Нарыхтоўка ў руках аддае назапашаную жывую цеплыню, нібы падсілкоўвае сваёй энергетыкай. Яно і сапраўды жывое: укладзеш у працу крыху ўласнай душы - атрымаеш прыгожую рэч, якая праслужыць доўгія гады. Драўляны брус - як будучы драўляны чалавечак, чакае, калі яго ажывіць разумны і добры майстар. Трэба толькі зразумець яго настрой, адчуць яго і пакахаць па-сучаснасці. І тады гэты нямко безгалосы абцінак адклічацца і дазволіць чалавеку адчуць сябе праўдзівым майстрам.


06 кастрычнік 2006, 13:18\nДробныя прадпрымальнікі краіны занепакоеныя пэрспэктывамі свайго бізнэсу. Учора на сход сабраліся гандляры рынку “Ждановічы” пад Менскам. Яны пачалі збор подпісаў пад зваротам да Савету Міністраў, у якім выказаны пратэст урадавым плянам забараніць гандаль на рынках птушкапрадукцыяй: яйкамі, курамі, а таксама прэсэрвамі, кансэрвамі й кандыдарскімі вырабамі.\n(Спадар Уладзімер: ) “Кошты тут меншыя, чымсьці ў дзяржаўным гандлі. Людзі лічаць выгадным для сябе. Калі нават таньней на 100 ці 200 рублёў. Сюды на рынак прыяжджаюць людзі з малым і сярэднім дастаткам. Таму рынкі павінны працаваць, функцыянаваць нармальна”.\nДакумэнт, які выклікаў гучны розгалас у прадпрымальніцкім асяродзьдзі, пазначаны як праект пастановы Савету Міністраў. Паводле гандляроў, ён падрыхтаваны чыноўнікамі і цяпер тэкст узгадняецца ва ўладных структурах. Афіцыйныя асобы, аднак, прызнаваць плянуемае новаўвядзеньне адмаўляюцца. Вось, у прыватнасьці, што зазначыла “Свабодзе” дэпутат Палаты прадстаўнікоў Ніна Ругаль, якая ў цяперашнім парлямэнце апякуецца прадпрымальніцкім сэктарам:\n(Ругаль: ) “У нашай прадпрымальніцкай камісіі нічога падобнага няма. Мала што камусьці ўздумаецца”.\nГаворыць старшыня каардынацыйнай рады прадпрымальнікаў Менску Аляксандр Макаеў:\n(Макаеў: ) “Кандытарка, курыныя вырабы, кансэрвы, прэсэрвы, калі нават паглядзець на гандлёвую залю гандлёвага цэнтру “Ждановічы”, гэта большая палова гэтага рынку. Мы складаем зварот чаму? Таму што Канстытуцыя сьцьвярджае права на працу і роўнасьць усіх формаў уласнасьці. Дзяржава не павінна падтрымліваць адну форму ўласнасьці і прымаць дыскрымінацыйныя меры ў дачыненьні да прадпрымальнікаў”.