Пракідон за пракідонам | Новы Час\nПершым, для многіх нечаканым нядаўнім пракідонам стаўся вылет лукашэнкавай «аматарскай» каманды з другога фестывалю Начной хакейнай лігі (дзякуй адмысловай сціпласці арганізатараў таго турніру, ладжанага ў Сочы, што яны не напоўніцу паўтарылі абрэвіятуру «НХЛ», абмежаваўшыся «НачХЛ»). Усяго толькі: каманда Лукашэнкі парушыла рэгламент, уключыўшы ў склад дружыны прафесійных хакеістаў, хоць правілы дадзенай гульні забараняюць удзел у гэтым каляспартовым шоў тых, хто скончыў свой прафесійны лядовы шлях не пазней 1997 году.\nЧакалася, што ў фінале, куды меркавалі выйсці беларусы, возьме ўдзел Галоўны спартовец нашае краіны. І нават не выключалася, што і пацвердзіў прэс-сакратар расійскага прэзідэнта, сустрэча паміж Уладзімірам Пуціным і Аляксандрам Лукашэнкам. Але такі пракідон у хакеі выклікаў не проста горыч, але сапраўдную крыўду з боку афіцыйнага беларускага кіраўніка. Які не знайшоў нічога лепшага, як кінуць усё і накіравацца ў Арменію з «афіцыйным візітам» фактычна на запрашэнне свайго сябра, тамтэйшага алігарха Гагіка Царукяна, які, калі памятаеце, мае ў Беларусі сваю лінію па разліве армянскага каньяку і нават заклаў у сябе на радзіме 400-літровую бочку «Арарату», якая мае чакаць да паўналецця малодшага Лукашэнкі — Мікалая.\nДа, яшчэ Рыгоравіч узяў удзел у адкрыцці царквы, а таксама армяна-беларускага гандлёвага дому, дзе маюцца ўсе сучасныя даброты, у тым ліку і казіно. А калі казаць сур’ёзна, то пры гандлёвым абароце ў 46 мільёнаў долараў наўрад ці можна лічыць Арменію сур’ёзным партнёрам, як можа істотна дапамагчы тымі ж грашыма, актыўным пошукам якіх беларускі кіраўнік займаецца ўсе апошнія месяцы.\nПракідон на Еўрабачанні (з боку Расіі)\nТаксама не абышлося без беларусаў на «Еўрабачанні–2013». Наша суайчынніца здолела выйсці ў фінал і нават заняць там 16-е месца. Але і тут атрымаўся чарговы пракідон з боку Расіі, якія не дала беларусцы аніводнага балу. Праўда, апошнім часам многа кажуць пра нейкія там фальсіфікацыі з падлікам галасоў, але арганізатары конкурсу ўсе прэтэнзіі адхіляюць. Так што чарговыя заявы таго ж кіраўніка Беларусі пра «фальсіфікаванае» Еўрабачанне можна параўнаць са стралянінай з гарматы па вераб’ях. Маем, што маем. Хоць і ўбухалі спонсары на падрыхтоўку Ланской мільён долараў (калі верыць афіцыйным паведамленням).\nПракідон у гандлі з ЕС\nЧарговы пракідон звязаны з рэзкім падзеннем тавараабарачэння з краінамі Еўрасаюза. Як паведаміў Нацыянальны статыстычны камітэт Беларусі, з Еўрапейскім Саюзам ў студзені — сакавіку 2013 году тавараабарачэнне знізілася на 26% і склала 5 627,9 мільёна долараў. Летась жа за гэты самы час тавараабарачэнне вырасла ажно на 60,2%. Як амаль адзінагалосна адзначаюць незалежныя эксперты, гэтае падзенне звязана таксама з чарговым пракідонам, калі Расія вымусіла беларускае кіраўніцтва адмовіцца ад сумніўных шэрых схемаў з разбаўляльнікамі, распушчальнікамі ды змазачнымі матэр’яламі, вырабленымі з давальніцкай (бязмытавай) расійскай нафты на беларускіх НПЗ і потым экспартаванымі на Захад.\nНа гэтым Беларусь зарабіла мільярды долараў, Расія ж страціла з-за недаатрымання ў бюджэт мытаў ад гэтых здзелак, па розных дадзеных, ад 1,5 да 2,5 мільярда долараў. І як толькі Масква перакрыла гэтую лавачку, станоўчае сальда гандлёвага балансу амаль адразу ж ператварылася ў адмоўнае, што мы і маем на сённяшні дзень. Нават Нацбанк паведаміў, што толькі за студзень-люты бягучага году адмоўнае сальда знешнегандлёвага балансу склала 724,9 мільёна долараў пры 57,8 мільёна долараў за аналагічны перыяд году мінулага.\nПракідон у гандлі з Расіяй\nПракідонам можа скончыцца і непасрэдны гандаль з Расійскай Федэрацыяй. Па словах эканамістаў, сёлета ўжо скараціліся пастаўкі ў суседнюю дзяржаву беларускіх грузавікоў, трактараў, сельскагаспадарчай ды іншай тэхнікі, што выклікала істотнае затаварванне складоў МАЗа, МТЗ ды іншых прадпрыемстваў. Напрыклад, экспарт айчынных трактараў за першы квартал бягучага году зменшыўся на 18%, грузавых аўтамабіляў і сядзельных цягачоў — ажно на 47,8% параўнальна з аналагічным леташнім перыядам. На 13,4% скараціліся пастаўкі на экспарт сельскагаспадарчай тэхнікі, у тым ліку машын і механізмаў для ўборкі ды абмалоту сельскагаспадарчых культур.\nНягледзячы на гэта, беларускія прамыслоўцы працягваюць “гнаць вал”, яшчэ больш ускладняючы становішча на ўласных прадпрыемстваў, якія і так практычна не маюць абаротных сродкаў. Страшна сабе ўявіць, але сума складкіх запасаў ужо перавышае 33 трыльёны (!) рублеў, альбо больш за 3,8 мільярда долараў. Гэта сума, якая ў таварным выглядзе ляжыць мёртвым грузам, а не працуе на эканоміку. І з кожным днём аб’ёмы затаварвання, нягледзячы на грозныя рыкі першых асобаў дзяржавы, павялічваюцца.\nЯк адзначае дырэктар па даследваннях Ліберальнага клубу Яўген Прэйгерман, калі гэтая тэндэнцыя (зніжэнне экспарту, рост складскіх запасаў пры адначасовым павышэнні заробкаў адміністрацыйнымі метадамі – улады абяцаюць да канца году сярэдні заробак па краіне ў 700 долараў) захаваецца, то не выключана, што Беларусі праз некаторы час яшчэ раз давядзецца зведаць усе “прыемнасці” не да ночы памянёнага 2011 году: большасць суайчыннікаў памятаюць, як тады за час дэвальвацыі тутэйшага рубля беларусы адразу збяднелі амаль у тры разы. Вось гэта ўжо будзе новым пракідонам, цяпер ужо ўласных грамадзянаў.\nКалі пра новы дэвальвацыйна-крызісны пракідон яшчэ толькі вядуцца гаворкі ды разважанні, то рэальны пракідон простага грамадзяніна ўжо падрыхтаваў наш родны ўрад у выглядзе сваёй пастановы № 384 ад 16 мая 2013 году “Аб умовах і парадку ўсталявання на дахах і фасадах шматкватэрных жылых дамоў індывідуальных антэн і іншых канструкцыяў”. Згодна гэтага дакумента, напрыклад, спадарожнікавыя антэны ў шматкватэрных дамах можна будзе ўсталёўваць толькі з дазволу гарадскіх выканаўчых камітэтаў.\nУ прыватнасці, усё ўсталяванне інжынернага абсталявання, да якога належаць індывідуальныя антэны, кандыцыянеры, канструкцыі для сушкі бялізны, на дахах і фасадах шамткварэтных жылых дамоў будзе праводзіцца толькі пасля атрымання дазволу мясцовага выканаўчага і распарадчага органа ў адпаведнасці з праектнай дакументацыяй. Дзякуй яшчэ нашым клапатліўцам з ураду, што спецыяльнага дазволу не патрабуецца для канструкцыяў для сушкі бялізны, калі яны месцяцца ў межах унутранай прасторы лоджыі.\nВы можаце сабе ўявіць, як гэта будзе выглядаць на практыцы? Дык вось. Для атрымання дазволу фізічнай або юрыдычнай асобе неабходна падаць у гарадскі выканкам адпаведную заяву і пакет (!) дакументаў. Падчас разгляду заявы яе аўтар павінен забяспечыць доступ у памяшканне прадстаўнікам жыльлёва-камунальнае гаспадаркі. Па выніках агляду будзе складзены акт, і вось толькі пасля гэтага на падставе таго ж акту і прадастаўленых дакументаў мясцовы выканаўчы і распарадчы орган вынясе рашэнне цягам… трох(!) месяцаў. Пасля гэтага адмова можа быць абскарджаная ў судзе.\nСкладваецца ўражанне, што вертыкальшчыкам на ўсіх узроўнях няма чым заняцца. Вось і выдумляюць розную лухту ў выглядзе барацьбы з антэнамі ды кандыцыянерамі. Толькі вось нешта мне падказвае, што ў выніку такіх клопатаў нашых урадоўцаў на свет нарадзіўся яшчэ адзін карупцыйны складнік.\nНу, Бог з ёй з антэнай спадарожнікавай, без яе яшчэ як-небудзь можна пражыць. Але лета ўжо амаль наступіла. Ды нават апошнія майскія дні вызначаюцца летняй спёкай, якая асабліва адчуваецца менавіта ў шматпавярховых шпакоўнях, у якіх жывуць сотні тысяч, калі не мільёны беларусаў. Многія людзі не пераносяць духату, і для іх адзіным паратункам можа стаць менавіта кандыцыянер. Тым больш што гэтае лета абяцае быць рэкордным па духацені. А тут ва ўрадавай пастанове гаворка ідзе ажно пра тры месяцы на разгляд заяўкі! Што гэта калі не здзек над шараговым чалавекам?\nДа таго ж, з якога пераляку ўрадоўцы вырашылі падзяліць грамадзянаў па прыкмеце месца пражывання? Атрымліваецца, што тым, хто жыве ва ўласным доме ці ў малапавярхоўцы, усе гэтыя даброты цывілізацыі дазваляюцца, а астатнім — не? Дык дзе ж тут выкананне Канстытуцыі, якая гарантуе ўсім грамадзянам роўныя правы? Спытацца пра гэта ў нашага ўраду, відаць, усё роўна, што папрасіць у хворага здароўя.


Дасьледуйце Румынію - World Tourism Portal\nПазнаёмцеся з Румыніяй\nШто паглядзець. Лепшыя галоўныя славутасці Румыніі\nШто рабіць у Румыніі\nАфіцыйныя турыстычныя сайты Румыніі\nГлядзіце відэа пра Румынію\nПазнаёмцеся з Румыніяй, размешчанай на заходніх берагах Чорнага мора. Ён карыстаецца вялікай прыроднай прыгажосцю і разнастайнасцю і багатай культурнай спадчынай. Румынія зачароўвае наведвальнікаў сваімі маляўнічымі горнымі ландшафтамі і некранутай мясцовасцю, а таксама сваімі гістарычнымі гарадамі і яго ажыўленай сталіцай. За апошняе дзесяцігоддзе Румынія зазнала значнае развіццё і з'яўляецца адным з апошніх членаў Еўрапейскага Саюза. Турысты з заходніх краін могуць, нават сёння, атрымаць асалоду ад дзіўных уражанняў у Румыніі. Гэта вялікая краіна, якая часам можа быць шакавальнай кантрастамі: некаторыя гарады сапраўды Заходняя Еўропа; некаторыя вёскі, здаецца, былі вернутыя з мінулага. Рэчы, якімі Румынія славіцца, ўключаюць: Карпаты, скульптар Канстанцін Бранкузі, віно, саляныя шахты, Джордж Энеску, сярэднявечныя крэпасці, Яўген Іанеска, машыны "Dacia", Дракула, фаршыраваныя капусныя лісце, Надзя Каманечы, першабытныя густыя лясы, Чорнае мора, Георгі Хагі, палі сланечніка, ваўкі і мядзведзі, афарбаваныя манастыры, дэльта Дуная і г.д. і г.д.\nЗ узбярэжжам Чорнага мора на паўднёвым усходзе мяжуе з Балгарыяй на поўдні, Сербіяй на паўднёвым захадзе, Венгрыя на паўночным захадзе, Малдове на паўночным усходзе і Украіне як на поўначы, так і на ўсходзе. Хаця паўднёвыя рэгіёны звычайна разглядаюцца як частка Балканаў Паўднёва-Усходняй Еўропы, Трансільванія, яе цэнтральны і найбуйнейшы рэгіён, мае больш заходне-цэнтральную еўрапейскі выгляд.\nУ старажытнасці на тэрыторыі сучаснай Румыніі насялялі пераважна плямёны дакаў, якія мелі выдатную, хаця і не вельмі вядомыя, культуру. Дакійская імперыя дасягнула свайго апагею ў 1st стагоддзі да н.э., калі іх Вялікі кароль Бурэбіста кіраваў са сваёй базы сіл у Карпатах над велізарнай тэрыторыяй, якая цягнецца ад Цэнтральнай Еўропы (паўднёвая Германія) на Паўднёвыя Балканы (Эгейскае мора). Інтрыгуючая сетка ўмацаванняў і святынь, пабудаваная вакол гістарычнай сталіцы дакаў Сармізегетуза, на паўднёвым захадзе сёння Трансільванія, была адносна добра захавана на працягу стагоддзяў і цяпер прызнана аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\nРэгіёны і гарады Румыніі\nДабрацца да Румыніі можна лёгка амаль з усіх канцоў свету, дзякуючы свайму становішчу, а таксама таму, што там абслугоўваецца мноства відаў транспарту і кампаній.\nРумынія з'яўляецца членам Шэнгенскага пагаднення, але яшчэ не выканала яго ў поўнай меры. Для грамадзян ЕС і ЕАСТ (Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія) разам з грамадзянамі Швейцарыі для ўезду дастаткова афіцыйна зацверджанага пасведчання асобы (альбо пашпарта). Ні ў якім разе ім не патрэбна віза для знаходжання любой даўжыні. Астатнія, як правіла, для ўезду патрабуюць пашпарт.\nПаездка ў / з любой іншай краіны (Шэнген ці не) з / ў Румынію прывядзе да звычайнай іміграцыйнай праверкі, але пры паездцы ў / з іншай краіны ЕС вам не трэба будзе праходзіць мытню. Аднак калі Румынія звычайна патрабуе візы для вашага грамадзянства, ад яе можна адмовіцца, калі ў вас ужо дзейнічае шэнгенская віза.\nДаведка ў мясцовае консульства або пасольства Румыніі.\nСпіс віз ужо адпавядае патрабаванням краін Шэнгенскай прасторы, якія цалкам выконваюць пагадненне.\nРумынія мае грамадзянскія аэрапорты 17, з якіх у цяперашні час 12 абслугоўваюцца рэгулярнымі міжнароднымі рэйсамі. Асноўнымі міжнароднымі аэрапортамі з'яўляюцца:\nАбыходзіць Румынію адносна цяжка і неэфектыўна для вялікіх адлегласцей, якія трэба пераадолець у гэтай краіне. У апошні час транспартная інфраструктура значна паляпшаецца, хаця дарогі застаюцца слабым. Будуецца некалькі магістраляў, але ні адна не працуе ў поўнай меры. Падарожжа на цягніку, аднак, значна палепшылася. Некалькі праектаў па мадэрнізацыі вядуцца на некалькіх чыгуначных шляхах, што робіць чыгуначны рух на гэтых лініях пакуль павольным.\nРумынія мае вельмі густую чыгуначную сетку, якая дасягае практычна кожнага горада і значную колькасць вёсак. Нягледзячы на пэўную мадэрнізацыю, гэтая сетка знаходзіцца не ў вельмі добрым стане, з нізкай хуткасцю і абмежаванай частатой руху цягнікоў на многіх маршрутах. Тым не менш цягнікі застаюцца лепшым варыянтам для паездак на далёкія адлегласці.\nПадарожжа на машыне ці аўтобусе з'яўляецца самым простым спосабам і пераважная большасць, больш за 60 працэнтаў замежных турыстаў выкарыстоўваюць гэты спосаб перавозкі. Руль знаходзіцца злева, а паліцэйскія правы кіроўцы прызнаюць еўрапейскія правы. Для амерыканцаў пашпарт і сапраўдныя правы кіроўцы ЗША дастаткова для пракату аўтамабіляў.\nКалі вы кіруеце сваім уласным аўтамабілем, віньетка на шашы (звана "Ровініета") з'яўляецца абавязковай не толькі на аўтастрадах, але і на ўсіх дарогах краіны. Набыць яе можна праз Інтэрнэт, альбо на мяжы, альбо на бліжэйшай АЗС. Вам нічога не трэба прыляпляць; віньетка правяраецца аўтаматычна праз сістэму камеры. Гэта каштуе € 3 за 7 дзён. За кіраванне транспартным сродкам без яго накладзеце сур'ёзны штраф.\nАрэндная плата параўнальна танная ў параўнанні з заходняй Еўропай; буйныя міжнародныя кампаніі па арэндзе ў цяперашні час у асноўным такія ж танныя, як і мясцовыя жыхары, у залежнасці ад таго, якія страхавыя даплаты вы выбіраеце (альбо ціснуць, каб купіць), але пазбягайце "прыязных" мясцовых жыхароў, якія гатовыя ўзяць напрокат вам уласны аўтамабіль.\nУ румынскай паліцыі праводзіцца палітыка нулявой талерантнасці да кіравання аўтамабілем у нецвярозым стане - кантроль вельмі часты - і ў асноўным любая колькасць алкаголю ў вашай крыві лічыцца кіраваннем п'яным.\nУ большасці выпадкаў пасля ДТЗ у абавязковым парадку варта здаць аналіз крыві, каб устанавіць, ці кіроўцы ўжывалі алкаголь. Адмова прайсці гэтае выпрабаванне амаль напэўна пасадзіць вас у турму - пакаранне звычайна больш жорсткае, чым такое за кіраванне ў нецвярозым стане.\nАўтобус можа стаць найменш дарагім спосабам падарожжа паміж гарадамі. У румынскіх гарадах і гарадах звычайна можна знайсці адзін або некалькі аўтобусных тэрміналаў (аўтагара). Адтуль аўтобусы і маршруткі накіроўваюцца ў гарады і вёскі ў суседняй мясцовасці, а таксама ў іншыя гарады краіны.\nТаксі ў Румыніі адносна недарагія. Гэта каштуе каля € 40-Cent (1.4 - 2 лей / RON) за км або крыху больш, з той жа цаной для старту. Вельмі нізкія кошты робяць таксі папулярным спосабам падарожнічаць як з мясцовымі жыхарамі, так і з падарожнікамі (гэта можа быць танней, чым кіраванне ўласным аўтамабілем) - таму ў гадзіны пік магчыма знайсці кабіну (нягледзячы на гэта Бухарэст маючы амаль кабіны 10000).\nАфіцыйнай мовай Румыніі з'яўляецца румынская, limba română, што з'яўляецца раманскай мовай. Ён быў аформлены ў канцы 19th і пачатку 20th стагоддзяў са значным укладам з французскай мовы.\nДобра адукаваны румын, які скончыў сярэдні ўніверсітэт, звычайна можа добра размаўляць па-англійску і валодае асноўнымі ведамі іншай еўрапейскай мовы, напрыклад, французскай, нямецкай, італьянскай, іспанскай (каля 8%) або рускай. Калі вы пакідаеце агульныя турыстычныя маршруты, румынскі гэта адзіны спосаб папрасіць інфармацыю. Гэта не будзе такой праблемай; вывучыце некалькі асноўных слоў і папрасіце іх напісаць адказы.\nІдзіце ў царкву\nРумынія - адна з самых рэлігійных краін Еўропы, а праваслаўная царква - усюдыісная. Вы, безумоўна, захочаце наведаць некаторыя храмы і манастыры дзеля іх прыгажосці і гісторыі, але чаму б не скарыстацца праваслаўнай Імшой? Кангрэгацыя звычайна стаіць, і гэта цалкам нармальна, каб яны з'яўляліся толькі на кароткі час падчас Імшы, каб вы маглі прыходзіць і хадзіць у свой вольны час, нікога не перашкаджаючы. У нядзелю раніцай з'явіцеся ў любой царкве, спакойна станьце ў спіну і назірайце. Будзьце ў вопратцы, глядзіце раздзел «Павага». Калі ласка, звярніце ўвагу, што, калі Імша адкрыта для ўсіх, і наведвальнікі, безумоўна, вітаюцца, прычашчэнне (Эўхарыстыя), як правіла, рэзервуецца для ахрышчаных праваслаўных (незалежна ад канфесіі). Часцей за ўсё святар просіць тых, хто наведвае, ці быў ахрышчаны праваслаўны перад удзяленнем Эўхарыстыі.\nВы выпрабоўваеце чытанне Бібліі, малітвы і іншыя рытуалы ў суправаджэнні кароткай пропаведзі з тлумачэннем тэксту. Вы, верагодна, шмат што не зразумееце, але вы можаце заўважыць розныя ўзроўні ўдзелу царкоўнікаў, якія бачныя ў тым, як доўга і дзе людзі трымаюцца на імшы, і як часта яны падпісваюць сябе крыжам ці нават пажываюць. Арганізаванае спева ў кангрэгацыі не з'яўляецца звычайным, але праводзіць хор з удзелам кожнага наведвальніка царквы, калі ён захоча. Спевы хору могуць быць захапляльнымі, якасць звычайна адлюстроўвае значэнне царквы.\nАлтар мае секцыі з дзвярыма, якія адчыняюцца і зачыняюцца ў залежнасці ад сезона царквы. Вы таксама ўбачыце свечкі, якія прадаюцца, яны запальваюць у царкве альбо ў асобных латках для душ альбо памерлых, альбо жывых людзей. Паспрабуйце даведацца пра адмысловыя святы і абрады, магчыма, пра распаўсюджванне святой вады грузавым транспартам пры хрышчэнні Хрыста (Бабатэаза) альбо паўночныя імшы на Каляды ці Вялікдзень (праваслаўны Вялікдзень можа быць адключаны на адзін тыдзень у параўнанні з заходнім). Вяселля часта праводзяцца па суботах, рытуал вельмі маляўнічы і цікавы.\nНацыянальнай валютай Румыніі з'яўляецца леў (множны лік леяў), што ў перакладзе літаральна таксама азначае леў на румынскай мове. Леу падзелены на бары 100 (адзіночны бан).\nЗаходнія стандарты Румыніі адносна танныя. Аднак варта ўлічыць, што хоць вы можаце разлічваць, што прадукты харчавання і транспарт у Румыніі будуць недарагімі, купляючы імпартныя тавары, такія як французская парфума, амерыканскі брэнд трэнажораў ці японскі кампутар, гэтак жа даражэй, як і ў іншых частках ЕС. Адзенне, ваўняныя касцюмы, вырабленыя ў Румыніі, кашулі, баваўняныя шкарпэткі, бутэлькі з белым і чырвоным віном, шакаладныя цукеркі, салямі, шырокі асартымент мясцовага сыру, недарагія скураныя курткі альбо дарагія і мудрагелістыя футры - гэта карысныя пакупкі для замежнікаў.\nПры абмене грашовымі сродкамі надзвычай мэтазгодна выкарыстоўваць абменныя бюро альбо карыстацца касавымі машынамі.\nЗдзелкі ў Румыніі звычайна праходзяць наяўнымі. Хоць некаторыя месцы будуць прымаць еўра ці долары, вам, як правіла, спаганяецца дадатковы 20%, заплаціўшы гэтым спосабам, і гэта не пажадана, хаця гэта мяняецца. Найлепшым спосабам з'яўляецца аплата з выкарыстаннем мясцовай валюты - леяў (RON). У большасці румынаў ёсць альбо плацежная картка, альбо крэдытная карта.\nУ большасці малых гарадоў ёсць прынамсі адзін-два банкаматы і банкаўскі офіс, у вялікіх гарадах сотні банкаматаў і банкаўскіх аддзяленняў. (Не рэдкасць бачыць тры банкаўскія агенцтвы адзін побач з адным у жылых кварталах Бухарэст). Банкаматы таксама даступныя ў многіх вёсках (на пошце ці ў мясцовым банку). Румынская мова для банкаматаў - гэта банкамат. Крэдытныя карты прымаюцца ў буйных гарадах, у большасці гасцініц, рэстаранаў, гіпермаркетаў, гандлёвых цэнтраў.\nНе чакайце, што Румынія будзе танным пунктам падарожжа! Інфляцыя ў многіх месцах ударыла па Румыніі, і некаторыя кошты такія ж высокія ці вышэйшыя, чым у Заходняй Еўропе, але гэта часцей за ўсё зарэзервавана для раскошы, пражывання, тэхналогій і, у значнай ступені, рэстаранаў. Аднак харчаванне і транспарт застаюцца адносна таннымі (але даражэйшымі, чым у іншых краінах рэгіёну), як і агульныя пакупкі, асабліва на рынках і за межамі сталіцы. Бухарэст, як і большасць сталічных гарадоў свету, даражэйшы, чым дзе-небудзь у краіне, асабліва ў цэнтры горада. У апошнія 2-3 гады Бухарэст даражэў, і, як чакаецца, гэта на працягу многіх гадоў наперад. Тым не менш, падарожнікі з паўночных краін выявяць, што цэны ў Румыніі будуць надзвычай нізкімі, асабліва транспарт (на кароткі і далёкі адлегласці), вячэру ў рэстаранах і напоі.\nШто ёсць і піць у Румыніі\nХоць гвалт над замежнымі турыстамі сустракаецца рэдка, гэта не значыць, што вы павінны пакінуць здаровы сэнс дома, калі вы вырашылі адпачываць у Румыніі. Звычайна злачынствы абмяжоўваюцца дробнымі крадзяжамі і звычайнымі афёрамі, але не вельмі многімі, што тычыцца турыста. Пазбягайце цьмяна асветленых гарадскіх кварталаў, і вы не павінны сутыкацца з праблемамі. Дзе б вы ні былі ў краіне, спытаеце давераных мясцовых жыхароў пра наваколлі, яны з радасцю дадуць вам некалькі паказальнікаў.\nХоць у Румыніі існуюць расавыя забабоны, асабліва ў адносінах да тых, хто падобны на цыганоў ("цыганы" ці тыгані), злачынствы на зямлі нянавісці рэдкія.\nПрастытуцыя забаронена, як і хадайніцтва, нягледзячы на хадакоў, якія вы можаце сутыкнуцца на ўскраіне горада ці ў Бухарэсце і вакол яго і ў іншых буйных гарадах. Звярніце ўвагу на гэта і не прымайце ніякіх прапаноў ад іх ці іншых пасярэднікаў, такіх як сутэнёры або таксісты, якія «ведаюць месца». Калі вы будзеце злоўлены, а прастытутка непаўналетняя, альбо была здзейсненая здзяйсненне здзяйснення гандлю альбо прымусу (і, як і ў Заходняй Еўропе, многія з іх), вам будзе прад'яўленае абвінавачванне ў злачынстве, звязаным з гандлем людзьмі і сэксуальным нападам. Верагодна, што вы можаце злавіць рост, калі вы замежныя, паколькі канкурэнтныя сутэнеры паведаміць пра сваю канкурэнцыю, а замежнік - ідэальны "пацы". Такія ж правілы распаўсюджваюцца і на шмат якія эратычныя масажныя кабінеты, якія адкрыліся ў апошнія гады і пражываюць у цяперашні час. легальная шэрая зона.\nЗвярніце ўвагу, што, паколькі ў Румыніі адзін з самых нізкіх паказчыкаў іміграцыі ў Еўропе, румыны, асабліва за межамі буйных гарадоў, не прывыклі бачыць людзей розных рас. Ваш досвед можа адрознівацца ў лепшы бок ці горш, але вы можаце прынамсі чакаць нейкіх дзіўных поглядаў.\nНумары экстранных тэлефонаў\nРумынія выкарыстоўвае агульнаеўрапейскі стандартны нумар 112 для ўсіх экстранных выклікаў са снежня 2004. Таму гэта адзіны нумар, які вам трэба запомніць для паліцыі, хуткай дапамогі і пажарнай службы.\nРумынія даволі бяспечная, з невялікім гвалтоўным злачынствам. Падман і махлярства (напрыклад, ашуканствы таксі ці хітрыкі даверу) прысутнічаюць у больш шырокім маштабе, таму праяўляйце ўважлівасць, асабліва ў месцах масавага набору людзей, такіх як вакзалы, рынкі і гарадскі грамадскі транспарт. Захоўвайце грошы і каштоўныя рэчы ў кішэнях заплечніка і заўсёды сочыце за сумачкай у месцах збору людзей.\nРумыны даволі гасцінныя. У сельскай мясцовасці і невялікіх гарадах яны сустракаюць замежных турыстаў, а часам могуць нават запрасіць вас на абед. Як і ў балканскіх суседзяў Румыніі, румыны будуць настойваць, калі нешта прапануюць, бо "не" часам не азначае "не", і яны проста лічаць ветлівым, што вы адмаўляецеся і ветліва настойваеце на іх.\nВы павінны прыняць некаторыя звычайныя меры засцярогі, каб спачатку вывучыць свайго гаспадара. Сябры і сваякі звычайна прывітання або развітанне цалуюць абедзве шчакі. Павага да пажылых людзей высока ацэньваецца і добра прадстаўляе ваш характар. Фразы, якія аднолькава вітаюць сяброў і незнаёмых людзей, - гэта "Bună ziua" (Бу-на-зе-ва), што азначае "добры дзень" ці "добры дзень".\nНа пляжах мужчыны носяць альбо шпіцы, альбо шорты, першы з іх больш распаўсюджаны сярод 40, а другі больш папулярны сярод маладой натоўпу. Жанчыны, як правіла, носяць стрынгі бікіні, сонечныя ванны з топле становіцца ўсё больш папулярнымі, але не ўсе пляжы вітаюць практыку, таму лепш спачатку паглядзець вакол іншых жанчын.\nКансерватыўнае сукенка неабходна насіць на рэлігійных месцах. Шорты забароненыя, і жанчыны павінны часта хаваць галаву ўнутры манастыроў і цэркваў.\nУстрымайцеся ад назіранняў, нягледзячы на няведанне ці абыякавасць, што румынская мова з'яўляецца славянскай альбо нават звязана з венгерскай, турэцкай ці албанскай. Гэта раманская мова (караніцца на латыні) і мае дачыненне да італьянскай, іспанскай, французскай і партугальскай моў. Калі ваша родная мова - адна з вышэйзгаданых моў, вам будзе вельмі лёгка падабраць некалькі слоў на гэтым шляху. Румыны таксама шануюць замежнікаў, якія не мяркуюць, што Румынія ўваходзіла ні ў склад Расійскай імперыі, ні ў Савецкі Саюз (фальшыва, хаця і ўваходзіла ў склад Усходняга блока).\nРумыны не любяць, каб Румынія была названая балканскай краінай з-за негатыўнага іміджу рэгіёну.\nГэта не зусім геаграфічна правільна, бо большая частка Румыніі (калі яна абмежаваная Дабрагеяй, Малдавіяй, Мунтэніяй і Альтэніяй, альбо пераважная большасць Румыніі) знаходзіцца за межамі Балканаў.\nМабільныя тэлефоны паўсюдна сустракаюцца ў Румыніі. Ёсць чатыры сеткі 2G GSM / 3G WCDMA / 4G (Orange, Vodafone, Telekom і Digi.Mobil). Orange, Vodafone і Telekom маюць поўнае нацыянальнае пакрыццё (98-99% насельніцтва краіны), у той час як Digi.Mobil хутка пашыраецца.\nВы можаце атрымаць папярэднюю плату SIM з румынскім нумарам тэлефона менш за 10 еўра практычна ў любым краме ці супермаркеце. У адрозненне ад большасці іншых краін для папярэдняй аплаты карт не патрабуецца пасведчанне асобы, а планы папярэдняй аплаты звычайна недарагія (напрыклад, план дадзеных 50GB для 5 еўра / 30days). Звярніце ўвагу, што перадаплачаны крэдыт на вашым тэлефоне заўсёды будзе выражацца ў еўра, хаця аплата заўсёды будзе ажыццяўляцца ў мясцовай валюце.\nДоступ у Інтэрнэт быстры, шырока даступны ў гарадскіх умовах і расце ў сельскай мясцовасці.\nІнтэрнэт-кавярняў зараз практычна нідзе не знайсці, за выключэннем буйных гарадоў, дзе б выжылі адзін ці два. Кампутары звычайна недаступныя ў бібліятэках альбо ў грамадскіх месцах, напрыклад, на вакзалах.\nБесправадны доступ расце, асабліва ў Бухарэст, Брашов, Сібіу, Бістрыца, Тымішаара і Клуж. Wi-Fi шырока даступны ў універсітэцкіх раёнах, аэрапортах, на плошчах, у парках, кафэ, гасцініцах і рэстаранах. Платны і нават бясплатны Wi-Fi таксама даступны ў многіх месцах. Калі вы не ўпэўненыя, шукайце плошчы каля Ратушы, вялікіх паркаў і іншых важных будынкаў. У большасці (калі не ва ўсіх) рэстаранах у Румыніі ёсць Wi-Fi, і большасць гатэляў з 3 (і вышэй). Звярніце ўвагу таксама, што ў многіх невялікіх гарадах таксама ёсць бясплатны WIFI рознай якасці на працягу ўсяго мяжы горада;\nМабільны Інтэрнэт даступны танна ад усіх кампаній мабільнай сувязі.\nДакіянскія крэпасці Арасці\nГістарычны цэнтр Сігішоары


Рацыянальнасць нацыянальнай сімволікі | journalby.com\nРацыянальнасць нацыянальнай сімволікі\n14 мая 2014 395 Севярын Квяткоўскі\nУ дзяржавы няма іншага шляху, як вярнуць нацыянальную сімволіку, бо савецкую спадчыну цалкам манапалізавала Расія, якой канкурэнты непатрэбныя. З усёй сваёй савецкай ментальнасцю і рыторыкай беларускім дзяржаўным элітам не хочацца згубіць уласную незалежнасць, а значыць – незалежнасць краіны. Аніякай патэтыкі, чыстае ratio.\n– Не так трымаеш, дай пакажу! – я выхапіў у хлопца сцяг БССР і прыпусціў яго долу. Акурат так, як рабілі на Парадзе Перамогі савецкія жаўнеры ў 1945 годзе са штандарамі зрынутых войскаў нацысцкай кааліцыі.\nЯ пачаў чаканіць крок як жаўнер. Адзін, два, тры, чатыры, пяць... Я азірнуўся, і нечакана для сябе пабачыў, што за мною выбудаваліся ў ланцужок, і рушаць некалькі дзясяткаў чалавек. Хтосьці трымаў рукі за патыліцай, хтосьці за спінай – як зняволеныя.\nНапярэдадні абвесткі пра акцыю пратэсту супарць выніку рэфэрэндуму 14 траўня 1995 году былі развешаныя па многіх ВНУ Мінска. Ані арганізатары, ані фармат не ўказываліся. Проста было пазначанае месца збору – гістфак БДУ на вуліцы Чырвонаармейскай. Акурат праз дарогу ад рэзідэнцыі прэзідэнта. Сабраліся праз дзесяць дзён пасля рэферэндуму – 24 траўня.\nНа рэферэндум 1995-га году былі вынесеныя чатыры пытанні:\n1. Ці згодны Вы з наданнем рускай мове аднолькавага статусу з беларускай?;\n2. Ці падтрымліваеце Вы прапанову аб устанаўленні новых Дзяржаўнага сцяга і Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь?;\n3. Ці падтрымліваеце Вы дзеянні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, скіраваныя на эканамічную інтэграцыю з Расейскай Федэрацыяй?;\nДэ-факта галоўным пытаннем было апошняе – пра наданне прэзідэнту надзвычайных паўнамоцтваў адносна Вярхоўнага Савету. У ВС была сістэмная апазіцыя, але і не ўсе нефракцыйныя дэпутаты падтрымлівалі Аляксандра Лукашэнку. І сапраўды, неўзабаве ВС пачаў працэдуру імпічменту прэзідэнта. А той, у сваю чаргу, на наступным рэферэндуме – у 1996-м – цалкам змяніў прапорцыю дзяржаўнай улады на сваю карысць.\nТым не менш, пытанне сімволікі мела натуральным чынам моцнае сімвалічнае значэнне. Абноўленыя савецкія сцяг і герб вярнуліся пасля кароткага панавання (1991-1995) нацыянальных гістарычных бел-чырвона-белага сцяга і герба "Пагоня".\nКалі бел-чырвона-белы сцяг звязваў сучасную Беларусь з дэкларацыяй пра ўтварэнне Беларускай Народнай Рэспублікі ў 1918-м, то герб "Пагоня" са сваёй больш як 700-гадовай гісторыяй сімвалізаваў старажытнасць беларускай дзяржаўнасці і пераемнасць ад Вялікага княства Літоўскага.\nАле ў перакладзе на рэаліі сярэдзіны 1990-х усё было больш проста. Асноўная маса насельніцтва нічога пра дасавецкую гісторыю Беларусі амаль не ведала.\nПадтрымка пытанняў на рэферэндуме значыла падтрымку персанальна Аляксандра Лукашэнкі, якія абяцаў вярнуць "усё як было", то бок БССР. Такія грамадскія адносіны, калі моцнае начальства гарантуе падначаленым стабільны даход, і абарону ад нечаканасцяў.\nЗ іншага боку, людзі, якія галасавалі супраць Лукашэнкі, таксама не надта разбіраліся ў гісторыі, але абіралі шлях зменаў. Яны былі гатовыя да рызыкаў, што неслі змены, у спадзеве на перафарматаванне грамадства.\nПаводле афіцыйных вынікаў, за змену сімволікі прагаласавала 75,1 % (3 622 851 чалавек) ад тых, што прыйшлі на ўчасткі. То бок, крыху больш за палову ад дарослага насельніцтва. Не такая вялікая разбежка, каб лічыць перамогу абсалютнай.\nУ дзень галасавання я дзяжурыў на адным з участкаў у Ленінскім раёне Мінска. Я быў назіральнікам ад Партыі аматараў піва. Да позняй ночы мы сядзелі з дзяжурным міліцыянтам у холе. Натуральна разгаварыліся. "А па мне хоць майткі драныя будуць над Домам Ураду, галоўнае – каб нармальна плацілі", – са спакойным цынізмам патлумачыў сваю пазіцыю лейтэнант.\n24 траўня 1995 мне адступаць не было як, і я рушыў далей на чале пратэстнай калоны. Мы абыйшлі рэзідэнцыю тры разы. Насупраць рэзідэнцыі ў скверыку ля тэатра Янкі Купалы стаіць гістарычны будынак – першая ў Мінску грамадская прыбіральня. Сцяг у мяне забралі, прымацавалі да прыбіральні, праспявалі гімн БССР, а пасля падралі на кавалкі, некаторыя з якіх спалілі.\nВандалізм? Безумоўна. Канцэптуальны перформанс скончыўся дзеяй, якую пазней улады кваліфікавалі як "злоснае хуліганства з асаблівым цынізмам" – за здзек над нацыянальна-гістарычнымі пачуццямі грамадзянаў. На допыце ў Ленінскім РУУС я запытаўся ў старэйшага следчага па імяні Васіль Іванавіч Копач: "Але ж у дзень рэферэндуму мы ўсе бачылі па ТВ як Іван Ціцянкоў (тагачасны "заўхоз прэзідэнта" – упраўляючы справамі прэзідэнта Беларусі) падраў на шматкі бел-чырвона-белы сцяг, усталяваны над рэзідэнцыяй. Гэта не здзек над пачуццямі грамадзянаў? Вядома, здзек. А ля прыбіральны гэта быў проста сіметрычны адказ". "Што дазволена Юпітэру, не дазволена быку", – бліснуў эрудыцыяй Васіль Іванавіч.\nФактычна, акцыя 24 траўня 1995 сталася першай публічнай, якую разагналі. Прыехаў АМАП ужо з новымі чырвона-зялёнымі шэўронамі, схапіў пару дзясяткаў удзельнікаў. Патрымалі ў РУУС. Толькі праз месяц з лішкам пачалі абтэлефаноўваць, запрашаць на размовы. Хто прыйшоў – чалавек дзесяць, – атрымалі падпіскі пра нявыезд. Пагражала да трох гадоў зняволення.\nУрэшце справу замялі. Час быў адносна лагодны. Рэзананс у СМІ яшчэ мог зрабіць сваю карысную справу для таго, каго пераследвалі. Толькі праз год у СІЗА на Валадарскага трапіў адзін з удзельнікаў – фронт-мэн Партыі аматараў піва Андрэй Рамашэўскі, якому ўзгадалі удзел у акцыі. Хоць усе разумелі, што справа – ў яго публічнай дзейнасці ў прынцыпе.\nАд 1995 году бел-чырвона-белы сцяг у грамадстве пачаў асацыявацца з "апазіцыйнасцю", а не з гісторыка-нацыянальнай каштоўнасцю.\nСёння прыводзяцца розныя лічбы што да падтрымкі той ці іншай сімволікі. Паводле НІСЭПД (Незалежны інстытут сацыяльна-эканамічных і палітычных даследванняў) за існую афіцыйную сімволіку выступае 52%, за бел-чырвона-белы сьцяг і «Пагоню» – 34%.\nЯ перакананы, што калі б апошнія 20 гадоў праз СМІ і сістэму адукацыі распавядалі пра бел-чырвона-белы сцяг і "Пагоню" ў гістарычным аспекце, лічбы маглі б быць іншымі.\nЗ уласных размоваў ведаю людзей, якія не падтрымліваюць Аляксандра Лукашэнку, але не прымаюць нацыянальную сімволіку, бо ўвязваюць яе выключна з калабарцыянізмам 1941-44 гг. А таму з дзвюх "зол" выбіраюць меншае – савецкі варыянт.\nЗ іншага боку, гістарычная неабазнанасць дае іншую тэму для развагаў. Правядзіце сярод сваіх знаёмых розных сацыяльных групаў і адукацыйнай падрыхтоўкі міні-даследванне. Запытайцеся пра гісторыю паўстання сцяга БССР і адпаведна падноўленай у 1995 годзе версіі: калі ён быў створаны, дзеля чаго, і што сімвалізуе, напрыклад арнамент?\nВы пабачыце, што амаль ніхто нічога ўцямнага не адкажа. Напрыклад, што сцяг быў распрацаваны загадам ад 1951 году. І што падставай стаўся статус БССР як сузаснавальніцы ААН. І адпаведна візуальна мусіў адрознівацца ад чырвонага палатна СССР.\nТаксама ёсць версія, што нацыянальны арнамент на сцяг узялі па прынцыпе эстэтыкі, не ўдаючыся ў змест. І што арнамент узяты з пахавальнага абраду продкаў беларусаў.\nУ той самы час, калі папытацца ў прыхільнікаў нацыянальнай сімволікі, можна ўбачыць значна большую абазнанасць у гісторыі.\nДля мяне гэтая дыспрапорцыя тлумачыцца лёгка. Прыхільнікі савецкай сімволікі, чытай – сістэмы адпаведных грамадскіх адносінаў, некрытычна абіраюць звыклае.\nУ той час, каб стаць прыхільнікам новага (добра забытага старога), трэба зрабіць высілак: пашукаць інфармацыю, спраўдзіць яе, прааналізаваць, і зрабіць уласную выснову.\nУ дадзеным выпадку мы бачым кафлікт якасцяў – крытычнае/некрытычнае.\nЯ бачу лёс нацыянальнай сімволікі, яе вяртанне ў паўсядзённае жыццё не як палітычнай атрыбутыкі, а як гісторыка-культурнай каштоўнасці разам з павелічэннем грамадзянаў, якія крытычна мысляць сваё ўласнае жыццё і рэаліі наўкола.\nПершыя прыкметы ёсць, прынамсі, "Пагоня" зацверджаная на сцягу Віцебскай вобласці ды не рэпрэсуецца на гістарычных гербах беларускіх гарадоў. Пакуль вельмі асцярожна час ад часу яна з’яўляецца ў пазванальных перадачах дзяржаўнага тэлебачання.\nНа маё ўласнае меркаванне, у дзяржавы няма іншага шляху, як вярнуць нацыянальную сімволіку, бо савецкую спадчыну цалкам манапалізавала Расія, якой канкурэнты непатрэбныя. З усёй сваёй савецкай ментальнасцю і рыторыкай беларускім дзяржаўным элітам не хочацца згубіць уласную незалежнасць, а значыць – незалежнасць краіны. Аніякай патэтыкі, чыстае ratio.\nПытанне толькі, ці не згублены час? І ці не давядзецца ўсё рабіць ад пачатку?


Сачыненне на тэму » Апісанне чалавека» — Bel Klass\nСачыненне на тэму » Апісанне чалавека»\nУ мяне ёсць старэйшы брат Дзіма. Я вельмі яго люблю. Ён старэйшы за мяне на шэсць гадоў — яму дзевятнаццаць. Зміцер не падобны на тых хлопцаў, з якімі я знаёмая. Мне здаецца, што цяпер шматлікія хлопцы сталі нейкімі безадказнымі, несур’ёзнымі. У іх на розуме толькі забавы. Некаторыя сядзяць на шыі ў бацькоў, ведаючы, што тыя вырашаць усе іх праблемы. Іншыя проста не задумваюцца пра сваю будучыню. І тыя і іншыя мне нецікавыя. Раздражняе іх бессэнсоўны погляд, часта затуманены цыгарэтамі, ці, наадварот, напышлівая ўсмешка, як быццам яны разумнейшыя і больш значныя ўсіх астатніх. Мой брат зусім іншы. У яго ёсць мэта ў жыцці. Ён хоча стаць мэнэджэрам, хоць кажа, што гэта будзе не адзіная спецыяльнасць ў яго жыцці.\nДзіма ўвесь час захапляецца чымсці новым. Спачатку самастойна навучыўся працаваць на кампутары, асвоіў мноства праграм. Цяпер сур’ёзна вывучае замежныя мовы: англійскую і французскую. Акрамя таго, ён займаецца спортам, амаль кожны дзень наведвае спартыўны клуб. Таму я не баюся, што мяне нехта крыўдзіць, — мой брат зможа мяне абараніць. Дзіма вельмі добры і клапатлівы. І наогул, з ім вельмі цікава — ён шмат ведае, аб чым можа расказаць.\nА яшчэ ён проста прыгожы хлопец. У яго блакітныя вочы і заўсёды вясёлы погляд. Таму ён лёгка заводзіць знаёмства з людзьмі — бо ён ўва ўсіх адразу выклікае сімпатыю. Яму толькі дзевятнаццаць гадоў, але знаёмыя кажуць, што ў яго дарослы погляд, погляд чалавека, у якога ёсць мэта ў жыцці і ўпэўненасць у тым, што ён яе даб’ецца. Можна яшчэ доўга распавядаць пра яго вартасцях , таму скажу адно — у мяне выдатны брат, і я гэтым ганаруся.


ХАЙ БОГ БЕРАЖЭ АМЭРЫКУ! - Зянон Пазьняк — Старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі — БНФ\nХАЙ БОГ БЕРАЖЭ АМЭРЫКУ!\nУ першай палове лістапада ў міжнародным плане дамінавала інфармацыя пра выбары прэзыдэнта Злучаных Штатаў Амэрыкі.\nГэтыя выбары былі вельмі значымымі для будучыні Злучаных Штатаў і, практычна, для ўсяго сьвету. “Абамаўскі камунізм” настолькі залез у скуру сярэднім амэрыканцам, што на выбары гатовыя былі ісьці тыя, якія ніколі не галасавалі і не цікавіліся палітыкай, і толькі дзеля таго, каб не было больш працягу “абамыкэр” і ўсяго таго, што яны самы сабе прыгатавалі восем гадоў таму. Але кандыдытам на прэзыдэнта мусіла б быць асоба, гатовая перамяніць становішча.\nАбуджэньню пасіўнага электарата паспрыяла яшчэ і тое, што працягам абамаўскай левай палітыкі (прычым у горшым варыянце) магло стаць прэзыдэнцтва адыёзнай ужо для многіх амэрыканцаў Гіляры Клінтан, за якой стаяў непапулярны клан і ўся амэрыканская пена так званых лева-лібэралаў і маргінальных меншасьцяў з усімі сваімі вывертамі, збочанасьцю і агрэсіяй, а таксама мільёны паразітнага насельніцтва і лайдакоў, якое жыве за кошт падаткаплацельшчыкаў, потым багема ды левая палітычная эліта і ўплывовыя колы бізнэсу, зьвязанага з дэмакратамі. Словам ўся тая «дэмакратыя», якая пасьля выбараў Абамы казала, што, маўляў, ўсё: лібэральная дэмакратыя перамагла назаўсёды, дэмакратычны сьвет будзе лібэральным, дарогі назад няма. Абаму авансам (!) не саромячыся прысудзілі нават нобэлеўскаю прэмію.\nСярэдні амэрыканец стаў жыць горш, бізнэс з паскарэньнем працягваў ўцякаць за мяжу, павялічвалася беспрацоўе, а грамадзтва апынулася пад маральным (і, практычна, сацыяльным) дыктатам агрэсіўных маргінальных меншасьцяў, абароненых ліберальнымі законамі і паліткарэктнасьцю.\nДзякуючы міграцыйнай палітыцы Абамы, у краіну наехала шмат крымінальных нелегальных мігрантаў, ад якіх павялічылася шкода грамадзтву. Нармальныя амэрыканцы (гэта значыць тыя, што працуюць, плацяць падаткі, выконваюць законы, шануюць сям’ю, веру, культурныя традыцыі, уласна тыя, на якіх трымаецца Амэрыка) псіхалагічна апынуліся ў стоновішчы мяншыні, якая баялася абараніць свае пазыцыі, каб не наразіцца на перасьлед, асьмяшэньне, цкаваньне і нават рэпрэсіі. Уся гэтая лібэральная дрэсіроўка народу падавалася як прагрэс глабалізацыі, разьвіцьцё новага глабалісцкага сьвету.\nКалі б рэспубліканцы выставілі на выбары разумнага, вопытнага палітыка, аўтарытэтнага, валявога і кампэтэнтнага, тыпу Маккэйна, то яны, безумоўна, прайгралі б перад папулісцкай агрэсіяй дэмакратаў, нягледзячы на свой рэспубліканскі інтэлект і годнае захаваньне. Але справа не ў рознасьці стыляў і ўзроўняў кандыдатаў. Зьмяніўся актыўны амэрыканскі электарат. Яму цяпер не патрэбныя разумныя дзяржаўныя дзеячы, патрыёты Амэрыкі, адказныя людзі, абаронцы амэрыканскіх традыцыяў. Новаму электарату, сярод якога пераважвае моладзь, патрэбны эфэктныя гаваруны, абяцальшчыкі льготаў і свабодаў, жанглёры словамі, абаронцы маргінальных меншасьцяў, міру і камфорту, сэксу, амэрыканскага вобразу жыцьця. Гэта некалі адчулі Абама і ягоная група і атрымалі патрэбныя галасы.\nНоваму (у асноўным маладому) люмпэнізаванаму ў сьведамасьці электарату хочацца чуць пра эфэктныя рашэньні ды рэвалюцыйныя разьвязкі, якія прынясуць камфорт і выгаду амэрыканцам.\nПрацоўным людзям, аднак, ужо залезла ў скуру фальшывая паліткарэктнасьць, заплюшчваньне вачэй на паскудзтва і сваволю маргінальных меншасьцяў, пад прэс якіх трапіла бальшыня амэрыканцаў, пакорліва з тым пагаджаючыся.\nУ гэтай сытуацыі якраз і зьявіўся рэспэктабэльны бруталь Трамп, чалавек эліты, які выступіў супраць эліты і на баку працоўных амэрыканцаў, які на зразумелай ім мове пачаў рэзаць праўду-матку, раздаючы непаліткарэктныя эпітэты. Эмацыйна (ды і па сутнасьці) Трамп адразу атрымаў перавагу і падтрымку выбаршчыкаў і павёў рэй. “Эксцэнтрык і клоўн” зьявіўся не ад дэмакратаў, а ад рэспубліканцаў (прытым у значнай ступені насуперак рэспубліканскай партыі). У выніку ў дэмакратаў усё пасыпалася.\nРэакцыя дэмакратаў была ашаламляльнай. Мне часам здавалася, што нават маскоўскае “гёбэльс-ТВ” зьмяркалася перад тым, што пачалося ў амэрыканскіх СМІ. Туды кінулі каласальныя грошы. Больш чым 97 адсоткаў СМІ хвалілі Гіляру Клінтан і ўсяляк зьдзекваліся з Трампа. (Па статыстыцы са 185 друкаваных выданьняў ЗША толькі 5 падтрымалі Трампа. Гэтакага «аднадумства» ня можа быць у дэмакратычнай краіне, дзе вольны друк. Праўда, рэчаіснасьць паказала, што чым больш грошай, тым больш «дэмакратыі»). Пра тэлебачаньне ўвогуле маўчым.\nІ што характэрна, дэманізацыя і лібэральная вакханалія супраць Трампа была ўзьнята ва ўсім заходнім сьвеце. Быў створаны пачварны мэдыйны вобраз дурня, клоўна, мача, рэакцыянэра, амаль што фашыста, «расіста», «сексіста» і прымітыва і што, маўляў, калі б такі Трамп стаў прэзыдэнтам ЗША, то пачаўся б апакаліпсіс. Нават 70-гадовых цётак праплацілі. Адна такая бабуля абурылася, што 36 гадоў таму Трамп у самалёце датыкаўся да яе другасных палавых прыкметаў і рукой пад спадніцу лез. (Мужчыны, вядома ж, мярзотнікі і не такое могуць, асабліва, калі ім дазваляюць). Увогуле, гледзячы на гэта, мне ўспамінаецца апавяданьне О’Гэнры “Як мяне выбіралі на губэрнатара”. Жывая класіка.\nІ ўсё гэта сапраўды вельмі сьмешна, каб не было сумна. Тэлебачаньне, як мы ўжо пераканаліся на досьведзе расейскай тэле-прапаганды, -- гэта ня толькі сродак інфармацыі, але і пачварная прылада замбаваньня чалавечай псіхікі. І вось цяпер мы бачым “хлопчыкаў укрыжаваных, цвікамі да дошкі прыбітых” ужо ў Эўропе. Трамп стаў прэзыдэнтам ЗША. У Эўразвязе чакаюць канца сьвету. Пішуць пра Армагэдон. (У Беларусі, магчыма, мала хто ведае, што заходні абывацель яшчэ больш неадэкватны, чым расейскі “крымнаш”).\nТрэба сказаць, што «ўдарны эфэкт» ад атакі СМІ на Трампа быў каласальны. Рэйтынг Трампа спыніўся ў росьце, а спадарыня Клінтан выходзіла наперад часам нават на 10 адсоткаў. На Трампа плявалі зьлева і спрва, зьверху (Абама) і зьнізу, дэмакраты і рэспубліканцы, адмежаваліся два Бушы, Колін Паўэл, Кандаліза Райс, нават разумны рэспубліканец Маккейн здрэйфіў і асудзіў Трампа, нават Папа Рымскі... (пра Папу, аднак, маўчу). І вось тут я пачаў шчыльна назіраць, што ж будзе. А сталася тое, што нічога Трампа ня выбіла з каляіны. Не зьмяняючы стылю, змагаючыся супраць усяго гэтага гнілога вэрхалу хлусьні і нянавісьці, ня слухаючы шыпеньня, абапіраючыся на выбаршчыкаў, ён скараціў разрыў да мінімуму і разгромна выйграў выбары, набраўшы ў Калегіі выбарцаў 290 галасоў супраць 232 Клінтан. Скончылася камэдыя.\n(Тут адзначу, што амэрыканская выбарчая сістэма, створаная 200 гадоў таму, проста геніяльная. Нават фальсіфікацыя ў непасрэдным галасаваньні мала паўплывае на справядлівы вынік выбараў (амаль не паўплывае). Цяпер выяўляецца, напрыклад, што за спадарыню Клінтан незаконна галасавалі каля трох мільёнаў нелегалаў і «мёртвыя душы». Але вынік выбараў гэтым не перакулілі.) Пераважная палова штатаў прагаласавала за Трампа.\nШто тут можна сказаць, акрамя брава такому змагару. Трамп, ня маючы палітычнага вопыту, сумленна і упарта, як танк, прайшоў праз гадзючае поле і стаў прэзыдэнтам-электам.\nТрамп – гэта мільярдэр, вельмі багаты, даволі разумны і незалежны чалавек, ніколі не займаўся палітыкай. Ён вольны ад палітычных стэрэатыпаў паводзінаў. Яму ніхто не рыхтаваў і не пісаў прамоваў (акрамя як ў фінальныя дні). Ён гаварыў так, як лічыў патрэбным, так, як бачыў становішча, не асабліва выбіраючы словы. Прасьцей кажучы, лапідарна гаварыў жыцьцёвую праўду, тую праўду, якую разумелі і якую хацелі пачуць амэрыканцы, незадаволеныя “абамаўскім кіраваньнем”. Трамп трапіў, што называецца, у плынь.\nЁн з прыстойнай забясьпечанай сям’і, сам нажыў свае мільярды (ад бацькі атрымаў для вядзеньня бізнэсу невялікую суму ў 14 мільёнаў даляраў). Мае дзяцей, ўнукаў, маладую прыгожую жонку (на якой жаніўся па каханьні) і 70 гадоў ўзросту (жыцьцёвы вопыт і сьпелы інтэлект). Ён ні ад каго не залежыць. Яму ня трэба думаць як наладзіць будучае жыцьцё. Яно наладжана. Ён нават ад прэзыдэнцкай аплаты адмовіўся (400 тыс. даляраў у год). Яму можна начхаць, што пра яго падумае эстэблішмэнт, які яго не падтрымаў (гэта праблемы эстэблішмэнту). Ён можа працаваць для карысьці Амэрыкі. І, напэўна, гэта рэалізуе. Галоўная палітычная якасьць (на мой погляд) – ім ніхто ня будзе кіраваць і зьбіваць з тропу. Сабой ён кіруе сам. (Дарэчы, праз сваякоў па жаночай лініі Трамп павязаны зь Беларусяй).\nЯгоная праграма рэформаў для Амэрыкі мне здаецца цалкам станоўчай і рэальнай. Асабліва адзначыў бы два пункты. Найперш – ліквідацыю “Абама-кэр” (Лапідарна патлумачу: “Абама-кэр” – гэта назва мэдыцынскай страхоўкі, якую ўвёў Абама. Усе амэрыканцы і рэзыдэнты ЗША абавязаны ў прымусовым парадку купіць гэную даволі дарагую і дрэнную страхоўку. Хто ня купіць, таму шматтысячны штраф. Гэта камунізм паўночна-карэйскага ўзору. Да таго ж, рабаваньне людзей, бо масы амэрыканцаў (асабліва маладых) страхоўку не купляюць. Яна ім не патрэбная).\nДругі важны пункт праграмы – пра школьнае навучаньне. Трамп плануе закон аб выбары школы і аб адукацыйных магчымасьцях. Будзе пераразьмеркавана фінансаваньне адукацыі. Бацькі зноў будуць мець права адпраўляць дзяцей у любую школу па свайму выбару – у дзяржаўную, у прыватную, спэцыяльную, каталіцкую і г.д., альбо могуць вучыць сваё дзіця дома, не адпраўляючы ў школу. Гэта вельмі патрэбны закон для Амэрыкі.\nЯ ўжо пісаў раней у артыкуле “Скрынка Пандоры”, што ўся левая таталітарная ідэалогія імкнецца захапіць і падпарадкаваць сабе школу. У 1938 годзе, напрыклад, Гітлер ліквідаваў усе льготы дамашняга навучаньня. Усе нямецкія дзеці павінны былі ўступаць у Гітлерюгенд і вучыцца толькі ў дзяржаўнай (фашысцкай) школе. Дарэчы, гэты гітлерскі закон аб адукацыі дзейнічае ў Нямеччыне і цяпер, і лібэральныя левакі ўхапіліся за яго ў сваіх інтарэсах.\nТым часам разгортваецца супраціўленьне дзяржаўнай лібэральнай школе. Нямецкія эвангельскія хрысьціяне ствараюць свае сямейныя школы і навучаюць дзяцей дома. Іх жорстка перасьледуюць улады. Нямецкія хрысьціянскія шматдзетныя сем’і ратуюцца эміграцыяй у Злучаныя Штаты. Цікава, што прэзыдэнт Абама асабіста ўмяшаўся і падтрымаў дэпартацыю гэтых сем’яў з Амэрыкі.\nТут праява вялікай унутранай вайны за дамінацыю ў грамадзтве. Бальшавікі захоплівалі ўладу над грамадзтвам вядома як – пошта, вакзал, банкі, тэлеграф. Левыя на Захадзе ідуць іншым шляхам (банкі ў іх ёсьць, а Галівуд і прэса даўно захоплены). Ідзе захоп усёй сістэмы адукацыі і абдзяржаўліваньне яе ў ідэалагічных інтарэсах. На Захадзе людзі паважаюць законы і правы асобы, спачуваюць мяншыням. Яны, аднак, яшчэ доўга ня могуць зразумець, што маргіналізм (гомасэксуалізм, фэмінізм, ювэнальная юстыцыя, нэапаганства і г.д.) – гэта ня толькі групы, ня толькі інтарэсы, але левая ідэалогія. Прытым ідэалогія нянавісьці, якая хаваецца пад лічынай абароны гнаных, прыніжаных і агрэсіўна праяўляецца з павелічэньнем колькасьці маргіналаў.\nМаргіналізм – гэта бацыла, якая хавае часам вельмі небясьпечнвя зьвы для чалавецтва, калі такая бацыла разрасьцецца і вымкне наверх. І фашызм, і камунізм вышлі з маргінальных ідэй. Грамадзтву варта заўсёды вельмі ўважліва адносіцца да такіх зьяў.\nВырваць сістэму адукацыі з рук маргіналаў і левай ідэалогіі, -- гэта разумная грамадзкая задача, якую хоча вырашыць Трамп. Іншая справа, наколькі добра і правільна ён прапануе тое зрабіць. Тут ужо іншае пытаньне – задача заканадаўцаў.\nНам, беларусам, трэба ўсё гэта ведаць, каб у будучыні не прышлося б паўтараць чужыя памылкі. Мы ж бачым, што натварыў і вытварае зь беларускай адукацыяй хамскі рэжым. Адукацыя даўно перастала быць беларускай і плодзіць малаадукаваных людзей.\nБеларусы, украінцы, якія даўно жывуць у ЗША, кажуць, што якія б сацыяльныя забурэньні ні былі ў Амэрыцы, яна ўсяроўна выплыве, выздаравее і паправіцца. Такая гэта краіна. Увогуле, праўду кажуць. Так раней і было. Будзе гэтак, магчыма, і цяпер. Але Амэрыка зьмяняецца, траціць добрыя рысы, ідэалы і маральныя каштоўнасьці, напрацаваныя продкамі, адыходзіць ад Бога, ад Хрысьціянства. І гэта трывожыць шмат якіх амэрыканцаў, якія ведаюць, хто запачаткаваў іхнюю добрую краіну і хто былі тыя першыя эвангельскія каланісты, што ўцякалі ў Амэрыку ад рэлігійнага ўціску ў Эўропе.\nЗьмены сапраўды істотныя і зьвязаныя, на мой погляд, з паступовым ідэалагічным (прытым нецярпімым) расколам грамадзтва. У парактычным плане гэта пачалося ад прэзыдэнта Уільяма Клінтана (як ні цяжка мне тое казаць, бо рэальна гэта быў найбольш спрыяльны для Беларусі прэзыдэнт). Клінтан у час сваёй выбарчай кампані ўпершыню адкрыта падтрымаў гомасэксуалістаў, лесбаў і іншых дэвіантаў, спадзеючыся на іхныя нешматлікія галасы. З гэтага якраз часу партыйныя інтарэсы дэмакратычнай партыі сталі над інтарэсамі Амэрыкі. Хаця сам прэзыдэнт Клінтан ня раз засьцерагаў і казаў, што трэба зыходзіць не з таго, што дала табе Амэрыка, а з таго, што ты зрабіў для Амэрыкі (яго словы).\nУжо пры Бушы малодшым назіральнікі адзначалі новую нецярпімасьць дэмакратаў і нежаданьне ўступаць ў дыялог і абмеркаваньні амэрыканскіх праблем з рэспубліканцамі. Лексіка неадэкватных ярлыкоў і нецярпімасьці выявілася ўжо тады. Буша абзывалі «фашыстам», рэакцыянерам, дыктатарам, рэлігійным абскурантам, малявалі карыкатуры ў вобразе Гітлера і т.п.\nПасьля перамогі Трампа падзел па нянавісьці да рэспубліканцаў вымкнуў у прапаганду і пад’юджваньне моладзі да пратэстаў (моладзі, над якой праз сістэму левага выхаваньня лібэрал-дэмакраты маюць кантроль), нават школьнікаў (якія па ўзросту яшчэ не галасавалі) падбіваюць цяпер, пасьля выбараў, мітынгаваць супраць выбраньня Трампа і дзеля гэтага (нечувана!) адмяняюць заняткі ў школе. У некаторых месцах на захадзе Амэрыкі ў штатах, дзе большасьць галасоў набрала спадарыня Клінтан, моладзь арганізавала вулічныя акцыі, якія падтрымалі люмпэны ды крымінальнікі, пачалі біць шыбы, кідаць бутэлькі і г. д. Калі ім задаюць пытаньне навошта яны тое робяць, Трамп жа выйграў дэмакратычна і справядліва па законах Амэрыкі, адказ звычайна такі – а нам пляваць, Трамп ня наш прэзідэнт.\nВось гэта ўжо нешта новае ў паводзінах дэмакратычнай партыі. Інтарэсы Амэрыкі і прынцыпы дэмакратыі тут адышлі на другі план. Галоўнае ўлада і новая дэмакратычная ідэалогія, якая карэлюецца з палітыкай мультыкультуралізма і прыярытэту маргінальных мяншынь. Нянавісьць прышла адтуль (ад больш прымітыўнай псіхікі, неадукаванасьці і адчуваньня адрынутага існаваньня, якое спараджае агрэсію супраць усіх).\nВосем гадоў палова амэрыканцаў цярпела кіраўніцтва Абамы і традыцыйна вырашыла пытаньне шляхам выбараў і галасаваньня. Цяпер жа ў Амэрыцы зьявілася ідэалогія, якая ўспрымаць законапаслушна амэрыканскую дэмакратыю ня хоча. І гэта таксама праблема глабалізацыі, і ня толькі Амэрыкі. Хаця, на маю думку, тут сістэмны крызіс дэмакратыі, якая па прыродзе сваёй (выграбаючы наверх нізкія пласты грамадзтва) зьнішчае сама сябе (разбурае дзяржаву). Тое ведаў яшчэ Арыстоцель.\nБеларусы ў ЗША, асабліва пасьляваенная эміграцыя, зь вялікай пашанай і ўдзячнасьцю адносяцца да Амэрыкі. А некаторыя старэйшыя мне казалі, што гатовыя за Амэрыку аддаць жыцьцё, каб толькі яна была.\nБальшыня беларусаў галасавалі за Трампа. Але некаторыя аддалі галасы за Гіляры Клінтан пасьля таго, як пачулі, што Трамп будзе падтрымліваць Пуціна і агрэсіўную Расею. Ня ўсе разабраліся, што тут за рыторыка.\nСапраўды, паводзіны пуцінскага палітычнага класу, які экзальтавана выступіў за перамогу Трампа выглядаюць дзіўна. Да гэтага ўвесь час ішла шалёная прапаганда супраць Амэрыкі. Тым часам няўзброеным вокам відаць штучнае мусаваньне гэтага раптоўнага гэбоўскага «трампізму», які ўзьнік нечакана хутка ў розных месцах афіцыйнай Расеі (Тыповая прыкмета нябачнай працы таемных структураў). Цяпер выглядае, што тут была бяспройгрышная гэбоўская гульня (якая зьдзіўляе сваёй тэхналёгіяй). Словам, Трамп трапіў ў пастку, не зразумеўшы, што Крэмль яму падставіў. Цяпер яму прыдзецца неяк адмывацца ад пячаткі «сябра Масквы», калі ўжо Масква яго на сябе сілком жаніла. Ад таго якая будзе пазыцыя Трампа ў дачыненьні да Расеі шмат што будзе вырашана.\nАб’ектыўна пазыцыя ЗША тут можа фармавацца толькі ў адным накірунку, бо калі б, напрыклад, уявіць згоду Трампа з Пуціным адносна прызнаньня захопу Крыма, Данбаса, акупацыі Украіны, адмены санкцыяў, то гэта абазначала б крах Усходняй Эўропы, заходняй палітыкі і асабіста самога Трампа. Таму такога не павінна быць. (Хаця я не хачу быць катэгарычным там, дзе рашэньне прымае чалавек. Суб’ектыўна ўсё можа стаць – і памылкі, і зацьменьне розуму.)\nІ вось цяпер вызначальнае пытаньне: чаму беларусы за Амэрыку і чаму я тут так шмат кажу пра амэрыканскія выбары ў той час, калі ў нас у Беларусі хамскі рэжым і выбараў няма, а замест выбараў фарс?\nШто б там ні было (дэмакраты ці рэспубліканцы) нам, беларусам, трэба падтрымліваць Амэрыку. Нам важна, каб гэтая вялікая дэмакратычная краіна за акіянам заўсёды была моцнай і заможнай. Нам важна, каб яна квітнела, бо гэта краіна, якая (пакуль мы не адновім сваю магутнасьць і ўласную сілу) можа палітычна заступіцца за нас у выпадку навалы і палітычна падтрымаць у выпадку маскоўскай агрэсіі. Усё гэта ў рэальнасьці няпроста і нават няпэўна, але па вялікаму кошту – так. Ад Амэрыкі шмат што залежыць.\nЗ усіх гістарычных дзяржаў, якія былі сусьветнымі лідарамі (Рым, Манголія, Нямеччына, Францыя, Вялікая Брытанія) Амэрыка нам найбольш спрыяльная і, як я мяркую, -- спрыяльная дзеля ўсяго сьвету.\nКалі ўявіць, што сёньня ўпадзе Амэрыка, то заўтра пачнецца маскоўская акупацыя Беларусі (і ня толькі Беларусі). Таму: Хай беражэ Бог Амэрыку!\nПройдзены важны этап у сьвеце, які ад нас не залежыў, але ўскосна зьвязаны з нашай нацыянальнай дзяржаўнай будучыняй. З будучыняй, якая яшчэ дае беларусам шанс. Умацоўваецца спадзяваньне, што, як і ў 1991-м, гэты шанс беларусы не змарнуюць.\n13-15 лістапада 2016 г. Зянон ПАЗЬНЯК


Да пяці гадоў турмы з-за міліцыянта «з бардаком у галаве» | Новы Час\nПа версіі траіх супрацоўнікаў Слуцкага РАУС, падвыпіўшыя мужчыны, якія вярталіся дамоў з начной кавярні «Слуцкі пачастунак» 19 сакавіка 2016 года, адмовіліся праехаць з міліцыянтамі ў спецыяльны ізалятар (медыцынскі выцвярэзнік), а ў працэсе прымусовай дастаўкі пабілі міліцыянтаў. Хлопцам пагражае да пяці гадоў турмы па артыкуле 363 Крымінальнага кодэксу Беларусі.\nАбвінавачаныя віны за сабой не прызнаюць і ў сваю чаргу абвінавачваюць міліцыянтаў у хлусні і разбойным нападзе з прычыненнем цялесных пашкоджанняў і паломкай рабрын аднаму з іх.\nПад час двух судовых пасяджэнняў прагучалі паказанні маладых мужчын, якія яны далі ў працэсе следчага дазнання і якія падцвердзілі зараз.\nЯны не адмаўляюць, што выпівалі ў начной кавярні. Прыкладна ў гадзіну ночы пайшлі дадому, дом знаходзіўся непадалёку. Былі выпіўшыя, але нічога дрэннага не рабілі. Ішлі роўна, па абочыне цёмнай пустыннай дарогі. Ліхтары не гарэлі. Людзей навокал не было. Раптам наляцелі міліцыянты. Ім паказалі, што дом Барбачынскіх недалёка, літаральна побач. Але міліцыянты сталі цягнуць і збіваць братоў, закінулі ў аўтамашыну, пусцілі газ. Аднаго з братоў збівалі некалькі разоў.\n«Балелі вочы, пасля збіцця атрымалі праблемы з здароўем, прасілі аказаць медыцынскую дапамогу, просьба была пакінута без ўвагі. Назаўтра раніцай, 20 сакавіка, пакінуўшы выцвярэзнік, мы самі вызвалі хуткую дапамогу, якая завезла ў паліклініку, — паведаміў Ігар Барбашынскі. — Рэнтгенздымак сведчыў пра паломку рабрыны. Пасля напісалі заяву ў РАУС на гвалт з боку супрацоўнікаў міліцыі. Праз некалькі дзён даведаліся, што на нас заведзена крымінальная справа і як быццам пабілі не нас, а мы білі міліцыянтаў. 7 чэрвеня мы былі арыштаваныя».\nПачатак гісторыі: Міліцыянт заўсёды мае рацыю?\nДа пачатку судовага працэса і падчас яго абвінавачваемыя знаходзяцца за кратамі, нягледзячы на хадайніцтва адваката на замену ўтрымання пад вартай на падпіску аб нявыездзе.\nНа судовы працэс мужчыны былі дастаўлены ў кайданках, як неймаверныя бандыты.\nУ першы дзень судовага пасяджэння ў зале было шмат людзей. Амаль два дзясяткі случчан наведалі працэс. Па тварах і размовах людзей было бачна, што прыйшлі яны сюды не дзеля таго, каб маральна падтрымаць міліцыянтаў.\nПад час разгляду судовай справы 10 жніўня некаторыя не маглі стрымаць свае негатыўныя эмоцыі, і суддзя Паўленка выдаліла дваіх чалавек з залы.\nЖанчына, якая не ўтрымалася ад смеху падчас дачы паказанняў пацярпеўшага міліцыянта Яўгена Шусцера, так патлумачыла свае паводзіны: «23-хгадовы міліцыянт Шусцер вельмі смешна патлумачыў супярэчлівасць сваіх паказанняў. З матэрыялаў следства па яго паказаннях вынікала, што ў аўтамабілі яго біў адзін з братоў, а цяпер ён ужо не памятае, ці той біў яго, ці толькі махнуў на яго рукой. І нават не памятае, калі ў яго з’явіўся той сіняк: у той дзень, ці ў наступны, ці яшчэ праз дзень. А на пытанне адваката пра блытаніну прывёў аргумент, што «ў яго — такі бардак у галаве!»\n«Калі ў тваёй галаве бардак, і ты не памятаеш такой важнай падзеі, то ідзі лячыся, не хлусі, і не засажвай людзей у турму», — выказала сваю думку случчанка, жанчына сярэдніх гадоў.\nПажылы мужчына, які папрасіў яго не называць, выказаў сваю думку наконт убачанага і пачутага на другі дзень судовага пасяджэння: «Я адно зразумеў: правоў у мяне няма ніякіх. Убачыў міліцыянта — рабіся чарвяком і паўзі паміж лістоў, каб не заўважыў. А калі выпіў — не хадзі нават у прыбіральню на ўласным двары, бо праз плот могуць убачыць з грамадскага месца. Лічу, што ў адносінах абвінавачваемых маюць месца гвалт і тэрор. Не тых судзіць трэба».\nСудовыя пасяджэнні пакінулі пасля сябе шчымлівыя ўражанні: маладыя прыгожыя мужчыны ў клетцы, якіх прывялі на ланцугу; нядобрыя канваіры, што варожа рэагуюць на прысутных у залі, супярэчлівыя паказанні здаровых і дужых міліцыянтаў...\nПадзеі па-за межамі рэальнасці. Вярнуцца ў рэальнасць дапамагае толькі мужная адвакатка, якая ўбачыла несупадзенні і супярэчлівасці ў сведчаннях «пацярпелых» і запатрабавала прадстаўлення ў суд дадатковых дакументаў, якія б пралілі святло на гэтую блытаніну. Следчыя і кіраўніцтва РАУС чамусьці не паклапаціліся да гэтагу часу выканаць яе хадайніцтвы і забяспечыць дастатковую колькасць доказаў. Выглядае так, што для іх зашмат вусных сведчанняў і пісьмовых рапартаў сваіх супрацоўнікаў для таго, каб з лёгкасцю аформіць людзям новае жыхарства «на зоне».\nНаступнае судовае пасяджэнне адбудзецца 19 жніўня.


Уклад "Важкі" (адзыўны) - Архіў укладаў\nВысокая працэнтная стаўка на кароткі тэрмін\n7,30% гадавых у BYN\nФіксаваная працэнтная стаўка\n- 3, 6 месяцаў для ўкладаў у BYN\n- 3, 6, 9, 12, 18 месяцаў для ўкладаў у USD/EUR/RUB\nМагчымасць датэрміновага скасавання\nВыплата працэнтаў па выбары ўкладчыка:\nпералік на карту\n100 BYN / 50 USD / 50 EUR / 3 000 RUB – пры афармленні ўкладу ў аддзяленні Банка;\n10 BYN / 5 USD/ 5 EUR – пры афармленні ўкладу, з дапамогай выкарыстання паслугі Дабрабыт-анлайн.\nУмовы па выплаце падатку\nПадатак выплачваецца з працэнтаў, налічаных на асноўную суму ўкладу;\nПадатак выплачваецца з працэнтаў, атрыманых з кожнай сумы дадатковага ўнёску.\nСтаўка датэрміновага скасавання\nПамер працэнтнай стаўкі па ўкладах не можа быць зменены Банкам на працягу ўсяго тэрміну дзеяння Дагавору.\nПрыём дадатковых узносаў ва ўклад спыняецца за 30 дзён да заканчэння тэрміну захоўвання ўкладу.\nБанк мае права ў аднабаковым парадку прыпыніць прыём дадатковых узносаў у адпаведнасці з умовамі дагавору, пра што папярэдне паведамляе ўкладчыкаў шляхам размяшчэння адпаведнай інфармацыі на сайце Банка.\nПапаўненне ўкладу з дапамогай паслугі Дабрабыт-анлайн (Мабільны Банк і Інтэрнэт-Банк) даступна кругласутачна (за выключэннем часу правядзення прафілактычных, рэгламентных або рамонтных работ, інфармацыя пра якія публікуецца на сайце).\nАфармленне ўкладу магчыма з дапамогай паслугі Дабрабыт-анлайн (Мабільны Банк і Інтэрнэт-Банк) або ў любым ЦБП ААТ "Банк Дабрабыт".\nOnline адкрыццё ўкладу даступна кругласутачна (за выключэннем часу правядзення прафілактычных, рэгламентных або рамонтных работ, інфармацыя пра якія публікуецца на сайце).\nПры афармленні ўкладу ў ЦБП ААТ "Банк Дабрабыт" Вам неабходна падаць дакумент, які сведчыць асобу:\nвід на жыхарства грамадзяніна замежнай дзяржавы;\nпашпарт замежнага грамадзяніна.\nТыпавая форма дагавору тэрміновага адзыўнога банкаўскага ўкладу (дэпазіту) з 22.03.2019\nДагавор тэрміновага адзыўныя банкаўскага ўкладу (дэпазіту), заключанага з дапамогай паслугі "Дабрабыт-анлайн" з 22.03.2019\nКолькасць заключэнняў дагавароў на новы тэрмін пры не выпатрабаванні сумы ўкладу ў дату вяртання залежыць ад тэрміну і валюты ўкладу:\nДля ўкладаў у BYN:\nна тэрмін 3 месяцы не больш за 2 разы;\nна тэрмін 6 месяцаў не прадугледжана.\nПры не выпатрабаваннні сумы ўкладу ў дату вяртання, Дагавор на новы тэрмін не заключаецца, грашовыя сродкі захоўваюцца да іх выпатрабавання ўкладчыкам пад стаўку роўную 0.0001 (Адна дзесяцітысячная) працэнта гадавых.\nДля ўкладаў у USD / EUR / RUB:\nна тэрмін 3, 6, 9 месяцаў не больш за 1 раз;\nна тэрмін 12, 18 месяцаў заключэнне дамовы на новы тэрмін не прадугледжана.\nПры не выпатрабаванні сумы ўкладу ў дату вяртання, Дагавор на новы тэрмін не заключаецца, грашовыя сродкі захоўваюцца да іх выпатрабавання ўкладчыкам пад стаўку роўную 0.0001 (Адна дзесяцітысячная) працэнта гадавых.\nЗакрыццё ўкладу пасродкам паслугі Дабрабыт-анлайн (Мабільны Банк і Інтэрнэт-Банк) ажыццяўляецца на бягучы (разліковы) банкаўскі рахунак, у тым ліку доступ да якога забяспечваецца банкаўскай аплатнай карткай. У выпадку адсутнасці неабходнага рахунку для залічэння, Вы можаце адкрыць яго ў працэсе закрыцця ўкладу.\nOnline закрыццё ўкладу даступна ў дзень заканчэння тэрміну захоўвання ў Дабрабыт-анлайн (Мабільны Банк і Інтэрнэт-Банк) да 21:00 у працоўныя дні (да 18:00 у апошні працоўны дзень месяца).\nУ выпадку, калі дата звароту ўкладу прыпадае на святочны (дзяржаўныя святы і святочныя дні, устаноўленыя і аб'яўленыя Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь непрацоўнымі) або выхадны дзень (субота, нядзеля) з улікам афіцыйных пераносаў працоўных дзён у адпаведнасці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь, то датай вяртання ўкладу лічыцца першы працоўны дзень, наступны за вышэйпаказаным выхадным або святочным днём. Пры гэтым працэнты па ўкладу налічваюцца па дзень, папярэдні даце вяртання ўкладу і выплачваюцца па стаўцы, якая дзейнічала ў апошні працоўны дзень.\nЗвяртаем Вашу ўвагу, што датэрміновае вяртанне ўкладу ў ЦБП ААТ "Банк Дабрабыт" ажыццяўляецца на працягу 5 (пяці) каляндарных дзён з даты атрымання адпаведнай заявы ўкладчыка.


Тэги: #история,\t#новости витебской области,\t#Витебская область\nЦі задумваліся вы, гуляючы па гарадскіх вуліцах альбо вясковых сцяжынках, пра тое, што знаходзілася на гэтым месцы 250 гадоў таму назад? Калі так, то адказаць на ваша пытанне змогуць старадаўнія чарцяжы, якія захоўваюцца ў беларускіх і расійскіх архівах.\nПлан маёнтка Чарнаручча Бабінавіцкага павета Магілёўскай губерні\nПачатак гісторыі іх стварэння сягае ў 1770-я, калі ўсходняя частка Рэчы Паспалітай, а значыць і ўсходняя Віцебшчына, была далучана да Расійскай імперыі. Дзеля ўпарадкавання межаў зямельных уладанняў і ўдакладнення колькасці падатковага насельніцтва, паводле загаду імператрыцы Кацярыны ІІ, тут было распачата гэтак званае генеральнае межаванне. У паветы новаствораных губерняў накіроўваліся землямеры, якія сабралі звесткі пра ўсе вёскі і маёнткі. На шчасце, вялікая колькасць чарцяжоў, створаных імі, захавалася да нашага часу. Кожны з дакументаў – своеасаблівы твор мастацтва, бо на паперу каляровым чарнілам і фарбамі нанесены пасяленні, сцежкі, палеткі, лясы, хмызнякі, рэчкі. А яшчэ на чарцяжах пазначана, якую плошчу займалі зямельныя ўгоддзі, які памешчык тут валадарыў і колькі ён меў “душ мужчынскага і жаночага полу”. Але каб здабыць гэтыя звесткі, трэба папярэдне разблытаць мудрагелісты почырк пісараў канца XVIII стагоддзя.\nСёння вялікая колькасць чарцяжоў захоўваецца ў Маскве – у Расійскім дзяржаўным архіве старажытных актаў. Дарэчы, на афіцыйным сайце гэтай установы змешчаны пералік усіх карт па Віцебскай і Магілёўскай губернях, якія там захоўваюцца, так што пачаць пошукі можна нават дома перад камп’ютарам. Некалькі карт у свой час патрапіла і ў Дзяржаўны архіў Віцебскай вобласці. У прыватнасці – чарцяжы з адлюстраваннем зямлі сёл Андронавічы і Узлаева, маёнтка Цялятнікі Віцебскага павета за 1784 –1785 гады, Глазміцкага пагоста Веліжскага павета за 1785-ты, вёсак Азёрнікі, Ахрэмцы, Балабошні, Бажотнікі, Барсукі, Белавусава, Васілёнкі, Выдра, Дзербалі, Ермакі, Калатовіна, Кастрыца, Трэскавічы Дрысенскага павета (Верхнядзвінскі раён) за 1785 і 1787 гады. Тры чарцяжы маецца і па Полацкім павеце: па вёсках Арцёхі, Брункі, Пагарэлы за 1785-ты.\nЧарцёж маёнтка Цялятнікі Віцебскага павета\nНа чарцяжы маёнтка Цялятнікі, зробленага ў 1785 г., бачна, што да яго адносіліся вёскі Якушы, Камары, Віраб’і, Шаўнікі, Рудакі, Башкі, Паплапічы, Луцікі, Ступішчы і, натуральна, цэнтр маёнтка – сяльцо Цялятнікі, дзе знаходзіўся гаспадарскі двор і якое дало назву ўсяму маёнтку. Усе вёскі мясціліся ўздоўж “дарогі з горада Сянна ў горад Віцебск”, якую чарцёжнік так і падпісаў, яны складаліся з адной-дзвюх, толькі асобныя – з трох вуліц, што было цалкам натуральна для таго часу. А ў Камарах і Рудаках яшчэ стаялі корчмы. У кожнай з вёсак жыло па некалькі дзясяткаў чалавек: напрыклад, у Башках – 37 мужчын і столькі ж жанчын, у Рудаках – 38 сялян і 42 сялянкі, а ў Ступішчах – значна менш (15 мужчын і 13 жанчын).\nКанстанцін Карпекін, галоўны захавальнік фондаў Дзяржаўнага архіва Віцебскай вобласці


“Дзядоўскае турнэ з Анатолем С.”\nНовую кнігу Ганны Кандрацюк “Дзядоўскае турнэ з Анатолем С.” толькі па форме можна назваць журналісцкім дзённікам. Насамрэч гэта хутчэй за ўсё літаратурна-псіхадэлічнае эсэ, поўнае містыцызму і жыццясцвярджэньня. Каларытная незаштампаваная мова, цудоўныя ілюстрацыі, удалая вокладка робяць выданьне прывабным для любога чытача.\nПрэзентацыя новай кнігі Сяргея Кавалёва\n18 лістапада літаратурна-музычная гасцёўня ТБМ (вул.Румянцава, 13) запрашае на прэзентацыю кнігі Сяргея Кавалёва «Шлях. Твары, думкі, галасы. Рыфмаваная гісторыя ў адценнях беларускага духу».\n«Кнігазбор» выдаў «Выбраныя творы» Міколы Ермаловіча\nУ мінскім выдавецтве «Кнігазбор» у серыі «Беларускі кнігазбор» выйшлі выбраныя творы лаўрэатаў Дзяржаўнай прэміі Беларусі паэта Васіля Зуёнка і гісторыка Міколы Ермаловіча, паведаміў дырэктар выдавецтва Генадзь Вінярскі.\nДраматург Сяргей Кавалёў выдаў манаграфію «Шматмоўная паэзія Вялікага Княства Літоўскага эпохі Рэнесансу». Газета "Наша Ніва" пагутарыла на гэты конт з аўтарам.\nПершыя кнігі для беларускай бібліятэкі ў Таліне\nНа сайце грамадскай бібліятэкі імя Уладзіміра Караткевіча ў Талліне з’явілася першая інфармацыя пра збор кніг для фондаў першай беларускай бібліятэкі ў Эстоніі.\nУладзімір Караткевіч — на экране\nДа 80-годдзя беларускага пісьменніка мінскі Музей гісторыі беларускага кіно падрыхтаваў адмысловую праграму. Яна ўключае экранізацыі твораў, а таксама дакументальныя фільмы па яго сцэнарах. У стужках распавядаецца і пра перыпетыі працы Уладзіміра Караткевіча ў кіно.\nНа Беласточчыне стартуе літаратурнае "Бязмежжа"\nЧатырнаццаты літаратурны семінар "Бязмежжа" стартуе 5 лістапада сустрэчамі ў Беластоку, Бельску-Падляшскім ды Новым Ляўкове. У сёлетнім "Бязмежжы" прымуць удзел галоўны рэдактар часопіса "Дзеяслоў" Барыс Сачанка, старшыня ПЭН-цэнтра Андрэй Хадановіч.\n“Брама мар” зачыняецца 15 лістапада\nТворчая лабараторыя «Крытык» кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі Інстытута журналістыкі БДУ праводзіць адкрыты конкурс літаратурнай творчасці студэнтаў «БРАМА МАР». Студэнты-крытыкі і студэнты-драматургі ўсіх ВНУ Беларусі могуць дасылаць свае працы для ўдзелу ў конкурсе да 15 лістапада.\nСвяткаванне 100-годдзя Ларысы Геніюш у Акадэміі Навук\nУ бібліятэцы Нацыянальнай Акадэміі Навук Беларусі адбылася імпрэза ў рамах святкавання 100-годдзя беларускай паэткі Ларысы Геніюш, што цягам усяго году шэрагам мерапрыемстваў і падзей святкуецца па ўсёй Беларусі.\n"Пан Тадэвуш" перакладзены на кашубскую мову\nМузей літаратуры і музыкі Кашубска-Паморскі ў Вейгерова і літаратурнае выдавецтва Maszoperia з Гданьску запрашае на прэзентацыю нацыянальнага эпасу "Пан Тадэвуш" Адама Міцкевіча. Перакладчыкам на кашубскую мову выступіў Станіслаў Янке (Stanisław Janke).\n30 кастрычніка ў вёсцы Гарошкаў Рэчыцкага раёну ладзілася сьвята паэзіі «Дух — гэта, людзі, Я». Яно прымеркавана да 51-й гадавіны з дня народзінаў слыннага земляка, паэта Анатоля Сыса.\nВыстава візуальнай і камбінаторнай паэзіі Worttandem\nВыстава візуальнай і камбінаторнай паэзіі Worttandem пройдзе у галерэі сучаснага мастацтва «Ў» з 1 па 12 лістапада 2010 года. Праэкт “Культуркантакт Ааргаў – Беларусь” прэзентуе выставу Беата Глоара (Швэйцарыя) і Дзмітрыя Дзмітрыева (Беларусь).\n"ПрайдзіСвет" запрашае на Дзень усіх перакладчыкаў\nХэлаўін у межах Літаратурных чытанняў з ПрайдзіСветам адзначаць сваім шабашам беларускія перакладчыкі 30 кастрычніка ў найбольш прыдатным для такой падзеі месцы – кнігарніЎгалерэі.\nУ сераду, 27 кастрычніка, стартуе дабрачынная акцыя “Беларускія кнігі – беларускай школе” ад кампаніі "Гавары праўду", прымеркаваная да адкрыцця беларускай нядзельнай школы імя Ул.Караткевіча ў Таліне.\nЛітаратары віншуюць маскоўскага беларуса Валерыя Казакова\nКіраўніцтва і сябры Саюза беларускіх пісьменнікаў шчыра віншуюць маскоўскага пісьменніка з беларускімі каранямі Валерыя Казакова, які адзначае сёння Дзень свайго нараджэння. У Беларусі Валеры Казакоў вядомы па кнігах, што выходзілі на беларускай мове “Цень гобліна” і “Халоп яснавяльможнага дэмакрата”.\nРада: Восеньскае папаўненне\n21 кастрычніка прайшло чарговае пасяджэнне Рады Саюза беларускіх пісьменнікаў (СБП). Была заслуханая справаздача кіраўніцтва арганізацыі аб дзейнасці ў ІІІ квартале і разгледжаныя 8 кандыдатур на ўступленне ў СБП.\n25 квадратных метраў — для музею Васіля Быкава\nСёньня ў Гарадзенскім гарвыканкаме выдадзены ордэр на памяшканьне для грамадзкага музею Васіля Быкава. Музей створаны мясцовай вэтэранскай арганізацыяй, бухгалтарка якой Яўгенія Багданава атрымала ордэр разам з захавальнікам музейнага фонду Аляксеем Дземідовічам.\nВечарына Райніса ў музеі Купалы — 21 кастрычніка\n21 кастрычніка, а 16-й гадзіне ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы адбудзецца імпрэза «Вясну з сабою я ўзяў на памяць…», прымеркаваная да 145-годдзя з дня нараджэння Яна Райніса, сусветна вядомага латышскага паэта, перакладчыка, драматурга, філосафа, грамадскага дзяча.\nВынік пошуку: 5081-5100 з 5248 Першая | Папярэдняя | 253254255256257 | Наступная | Апошняя


Нацыянальны аптымізм Леаніда Дайнекі\nГалоўная » Навіны » Нацыянальны аптымізм Леаніда Дайнекі\nДата публікацыі: 29.01.2015\n75 гадоў споўнілася Леаніду Дайнеку — аўтару адзінаццаці гістарычных раманаў, сярод якіх «Меч князя Вячкі», «Назаві сына Канстанцінам», «Сьлед ваўкалака», які ў 1990 годзе быў адзначаны Дзяржаўнай прэміяй імя Кастуся Каліноўскага.\nСёньня пісьменьнік — госьцем перадачы Радыё Свабода.\n— Спадар Леанід, найперш віншую вас зь юбілеем! Адзінаццаць раманаў — як для нашага часу многа. А якое ваша стаўленьне, напрыклад, да Юзафа Крашэўскага, які напісаў шэсьцьсот раманаў і аповесьцяў, ці да Бальзака, чыя «Чалавечая камэдыя» складаецца зь дзевяноста шасьці тамоў?\n— Дзякуй за віншаваньне. Ад такой паважнай арганізацыі, як Радыё Свабода, мне вельмі прыемна яго чуць. Да пладавітых пісьменьнікаў я адношуся станоўча. Калі ты адчуваеш сябе пісьменьнікам, ты павінен пісаць шмат. І ў наш час ёсьць нямала пладавітых літаратараў — аўтараў пераважна «жаночых» ці «міліцэйскіх» раманаў. Добры пісьменьнік, паўтаруся, каб напоўніцу аддаць людзям усе свае веды, выкласьці свой тэмпэрамэнт, павінен пісаць шмат. Як каласоў у полі, так і добрых твораў у пісьменьніка павінна быць многа. Праўда, я лічу пісьменьнікамі толькі раманістаў, бо толькі раман, на мой погляд, гэта вышэйшая канцэнтрацыя літаратуры, яе вышэйшае ўвасабленьне. Я на баку тых, хто шмат напісаў, і сам стараюся пісаць як мага часьцей. Напісаў адзінаццаць раманаў, у задуме — яшчэ некалькі. Я паралельна іх задумваю і часам паралельна пішу. Стараюся пісаць штодня, тым больш я цяпер на пэнсіі. Для мяне ўлюбёная праца — пісаньне. Я даўно пераключыўся толькі на раманы, зрэдку пішу вершы і празаічныя карацелькі, якія называю герадоцінкамі — у гонар бацькі гісторыі Герадота.\n— Сярод вашых герояў — Усяслаў Чарадзей, Канстанцін Астроскі, Язафат Кунцэвіч, напаўлегендарны князь Вячка. Хто зь іх найбольш блізкі вам не як пісьменьніку, а як чалавеку, як беларусу?\n— Як чалавеку, як ліцьвіна-беларусу (я так сябе называю), мне найбольш блізкі гетман Вялікага Княства Літоўскага Канстанцін Астроскі, які зь мячом у руцэ спыніў навалу з усходу. Наша тагачасная дзяржава ВКЛ апынулася перад сьмяротнай небясьпекай — на нас ішла Масква, ішлі маскавіты, як яны кажуць, браць свае дзедзічныя землі. І вось Астроскі разграміў іх пад Воршай на Крапівенскім полі. Летась мы адзначалі 500-я ўгодкі гэтай славутай перамогі. Бітва пад Воршай і сёньня працягваецца, і я ня ведаю, калі яна спыніцца. Мы, беларусы, — народ эўрапейскі. Усе нашы рэкі цякуць у Атлянтычны акіян, гэта значыць — у Эўропу. Тыя ж Нёман, Дзьвіна-Рубон, Дняпро. Нават прырода падказвае нашаму народу, у якім кірунку рухацца, а нас ізноў спрабуюць разьвярнуць на ўсход. Для нашага народу цяпер самае галоўнае — захаваць нацыянальны аптымізм, зьберагчы нацыянальную энэргію. Ня трэба думаць, што нас мала, што мы бедныя і няшчасныя. Нас дастаткова, нас шмат, нас ажно 10 мільёнаў! Шатляндцаў, напрыклад, усяго 3 мільёны. Мы, беларусы, маем сваю дзяржаву. Зірніце на эўрапейскую мапу — да гэтай пары ня маюць сваёй дзяржаўнасьці шатляндцы, валійцы, каталёнцы, баскі, карсіканцы, гагаузы і г.д. А мы стварылі сваю дзяржаву, і наша задача — захаваць яе. Мы адказныя за яе перад памяцьцю продкаў, перад будучымі пакаленьнямі.\n— Днямі на сайце Міністэрства абароны зьявілася інструкцыя, з каго беларускія вайскоўцы павінны браць прыклад. Сярод такіх герояў — Усяслаў Чарадзей і Астроскі. Вы верыце, што патрыятычнае выхаваньне ў нашым войску стане ўрэшце на беларускія рэйкі?\n— Я веру ў гэта. Я таксама зь вялікім задавальненьнем прачытаў, што нарэшце войска зьверне ўвагу на Астроскага, Усяслава Чарадзея і Тадэвуша Касьцюшку. Шкада, там няма Кастуся Каліноўскага... Думаю, не за гарамі той час, калі беларуская мова запануе ў нашым войску, і загады будуць аддавацца па-беларуску.\n— А на палітзанятках будуць вывучацца вашы раманы «Сьлед ваўкалака» і «Назаві сына Канстанцінам».\n— Дай Бог. Калі я не дажыву, то да мяне на нябёсах дойдуць чуткі, што недзе ў далёкай казарме салдаты на чале з палітруком чыталі мой раман і хвалілі (сьмяецца). Гэта будзе мне вельмі прыемна. Я зь нябёсаў загрымлю громам і блісну маланкай — падам сыгнал. <...>\nЛеанід Дайнека з жонкай і паплечніцай Зінаідай\n— Вы напісалі раман «Той, каго ўдарылі па шчацэ» — пра Язафата Кунцэвіча, якога ўніяцкая царква вызнае за сьвятога. А Жыровіцкі манастыр, што належыць РПЦ, шматтысячным накладам выдае і распаўсюджвае антыўніяцкія ўлёткі. Ці варта праваслаўнай царкве так баяцца ўніяцкай, якая ў Беларусі нешматлікая?\n— Усе мае продкі былі ўніятамі. Я гэты раман напісаў, каб аднавіць у памяці народу ўніяцкую царкву, якая захавала ў свой час і беларускую мову ў казанях, і гісторыю, і паказвала шлях беларусам у Эўропу. Чаго ня скажаш пра царкву праваслаўную. Дарэчы, Мітрапаліт Менскі і Заслаўскі Павал прызнаўся, што ня ведае беларускай мовы. Як можа духоўны пастыр, жывучы ў Беларусі, ня ведаць мовы тытульнай нацыі? Трэба было за тры ночы вывучыць! Усё ж беларусам неабходна мець сваю беларускую аўтакефальную царкву. Мы ж у свой час праваслаўе прымалі не ад Масквы. Калі мы прымалі праваслаўе, яе яшчэ на сьвеце не было. На месцы Масквы тады яшчэ бегалі шэрыя курапаткі і вецер пыл ганяў. А сёньня расейцы навучаюць, кім нам быць — праваслаўнымі, каталікамі ці ўніятамі. Наш народ — хрысьціянскі, і гэта галоўнае. Барацьба РПЦ супраць уніяцкай царквы — гэта імкненьне ўнесьці раскол. Беларусам раскол у хрысьціянскім жыцьці не патрэбен. Нам трэба жыць мірна. Я супраць таго, каб антыўніяцкія настроі будзіліся ў грамадзтве. Гэта нам не на карысьць.\n— Вы самі сябе называеце ліцьвіна-беларусам. Цяпер у сацыяльных сетках даволі папулярная ідэя перайменаваньня Беларусі ў Літву. Як вы да гэтага ставіцеся?\n— У рамане «Назаві сына Канстанцінам» я выкарыстоўваю назву Ліцьвінія. Я ліцьвін — мая краіна Ліцьвінія, я румын — мая краіна Румынія. Беларусь — гэта штучная назва. У мяне нават верш ёсьць:«Тут вочы шэрыя, тут вочы сінія, / і шум лясоў, і бляск дажджоў, / адна такая ты, зямля Ліцьвінія, / я за цябе душу аддаць гатоў». Што да перайменаваньня... Усё ж хай пакуль застаеццца Беларусь. Ня «Белая Русь», не «Белоруссія», а Беларусь — адным словам, адным выдыхам, адным крыкам. Як пісаў Янка Купала: «Гэта крык, што жыве Беларусь». Хай будзе назва Беларусь, а час пакажа. <...>\n— Вернемся да вашай тэзы пра нацыянальны аптымізм. Вы доўгі час жылі ў адным доме з Васілём Быкавым, які якраз не вызначаўся нацыянальным аптымізмам. У многіх у памяці яго словы пра тое, што беларусы спазьніліся на свой гістарычны цягнік. А на вашу думку, наш цягнік сапраўды стаіць перад тупіком, ці яшчэ выедзе на сваю далёкасяжную магістраль?\n— Я і сёньня жыву ў тым самым доме, дзе жыў Васіль Уладзіміравіч, на вуліцы Максіма Танка. Я жыву тут, а ён ужо на нябёсах, у славе. На маю думку, мы нікуды не спазьніліся. Паглядзіце, колькі пакаленьняў курды, саракамільённы народ, дамагаюцца сваёй дзяржаўнасьці. А мы яе маем. Дык чаму мы спазьніліся? Кожны народ прыходзіць і сыходзіць у свой час. Як людзі нараджаюцца, так і народы нараджаюцца. Няма закасьцянелых народаў. Распадаюцца імпэрыі, і паўстаюць народы. На руінах Рымскай імпэрыі паўсталі румыны, італьянцы, гішпанцы. Так што і беларусы ніякім чынам не спазьніліся. У нас ёсьць свая дзяржава, свая дзяржаўная сымболіка, свая мова. Ужо дваццаць чатыры гады мы ня ведаем, што такое Савецкі Саюз. Па ім у мяне няма настальгіі, хоць я там пражыў 51 год. Я заўсёды разумеў, што СССР — гэта народы, сабраныя ў адзін мяшок. Імпэрыі паміраюць — народы жывуць, толькі так.\nМіхась Скобла, svaboda.org


Абвешчаны прыём заявак на Конкурс «Экслібрыс» імя Караткевіча | Новы Час\nТэксты на конкурс можна дасылаць файламі ў фармаце. doc(.docx) да 1 лістапада 2020 года на адрас sbp@lit-bel. org, пазначыўшы тэмай ліста «Конкурс». У лісце мусіць быць наступная інфармацыя: імя, прозвішча, дата нараджэння ўдзельніка/удзельніцы, кантактны нумар тэлефона і e-mail.\nПрэс-служба ГА "Саюз беларускіх пісьменнікаў"


Лявон Баршчэўскі: «З свабоды пачынаецца і свабодай канчаецца сапраўдная літаратура»\nПасада кіраўніка Беларускага ПЭН-цэнтру засталася вакантнай пасьля сьмерці Васіля Быкава.\n3 верасьня Рада ПЭН-цэнтру, які гуртуе самых вядомых пісьменьнікаў і журналістаў дэмакратычных перакананьняў, абрала новым старшынём арганізацыі вядомага перакладчыка і грамадзкага дзеяча Лявона Баршчэўскага. Як адзначыў на сходзе ПЭНу Валянцін Тарас, «Лявон ня будзе выконваць ролю Быкава, бо гэта немагчыма, але ён будзе выконваць волю Быкава». Адразу пасьля абраньня Лявон Баршчэўскі адказаў на пытаньні карэспандэнта «НН».\n«НН»: Што Вы лічыце сваёй галоўнай задачай на гэтай пасадзе?\nЛ.Б.: ПЭН-цэнтар зарэкамэндаваў сябе як салідная арганізацыя, якая мае аўтарытэт і якую пабойваюцца ўлады. Пагаршаецца сытуацыя з свабодай слова ў Беларусі. Гэта патрабуе большае рэакцыі ПЭНу. Яшчэ адзін кірунак дзейнасьці — змаганьне з цэнзурай ва ўсіх яе праявах. У тым ліку і з самацэнзурай. Маладым літаратарам трэба тлумачыць, што свабода ёсьць тым, з чаго пачынаецца і на чым канчаецца сапраўдная літаратура.yправе ўшанаваньня нерэальна. Трэба ініцыятыва грамадзтва. Можна было б выпусьціць кнігу твораў Быкава ў якасным, сучасным выданьні. Варта надаць больш увагі апошнім творам, якія мала друкаваліся.Калі будзе створаны Беларускі нацыянальны ўнівэрсытэт, ён мог бы насіць імя Быкава. Гэта быў чалавек інтэлектуальнай эліты, і толькі інтэлектуальныя цэнтры вартыя насіць яго імя. Як і вуліцы ды плошчы, але не на ўскрайках, а ў цэнтры Менску, Полацку, Горадні. Рада будзе рабіць захады ў гэтай справе, праўда, без асаблівай надзеі на існую ўладу. Сапраўднае ўшанаваньне Быкава адбудзецца толькі ў свабоднай Беларусі.\nЗапісаў Алег Тачоны


Культура - Эмацыйны код камсамола\nНагадаю імёны некаторых творцаў, чые работы складаюць экспазіцыю выставы “Юнацтва камсамольскае”. Скульптары Аляксандр Фінскі (“Першы настаўнік”), Святлана Гарбунова (“Аўтапартрэт”), Леў Гумілеўскі (“Крылатая”), Аляксей Глебаў (“Элегія”, “Юнацтва”), Заір Азгур (“Камсамолка Наташа Селіханава”). Жывапісцы Міхаіл Савіцкі (“Камсамольцы”), Раіса Кудрэвіч (“Перад канцэртам”), Мікалай Селяшчук ( “Дэлегат ХІХ з’езда ВЛКСМ актрыса Святлана Сухавей”), Уладзімір Стэльмашонак (“ВХУТЭМАС. 1921 год. У.І. Ленін з моладдзю”), Абрам Забораў (“Салдаты”). Як бачыце, ўсё гэта — наша класіка, творы, вядомыя па шматлікіх рэпрадукцыях. Тут жа ёсць магчымасць пабачыць арыгіналы.\nГенеральны дырэктар Нацыянальнага мастацкага Уладзімір Пракапцоў лічыць, што наведванне гэтай выставы асабліва карысна студэнтам — будучым мастацтвазнаўцам. Бо тут не толькі можна адчуць подых эпохі сацыяльнага аптымізму, але і на свае вочы пабачыць стылёвую і канцэптуальную эвалюцыю беларускай пластыкі і жывапісу ад кананічнага сацрэалізму праз суровы стыль да аўтарскага суб’ектывізму ўзору 1980-х. Тым больш, што частка прадстаўленых у экспазіцыі работ нячаста пакідае сховішчы музея.\nСёння новыя тэхналогіі і новы інструментарый фарміруюць у мастака мысленне, значна адрознае ад тых часоў, калі ў творцы былі толькі палатно, фарбы і пэндзаль. На карцінах нашых класікаў, у тым ліку і прадстаўленых на выставе, можна любавацца майстэрскім мазком, нечаканым спалучэннем колераў і фактур, экспрэсіўнай пабудовай кампазіцыі. На жаль, гэтая непасрэднасць уласцівая сёння далёка не кожнаму творцу. Часам сучасны мастак глядзіць на натуру нібыта праз аб’ектыў фотаапарата, і ў выніку атрымліваецца нейкае падабенства фатаграфіі — прыгожай і халоднай.\nЯ засяродзіў сваю ўвагу на глыбока драматычным творы Міхаіла Савіцкага; суровай — як сам час Грамадзянскай вайны — пластыцы Аляксандра Фінскага, цудоўнай інтэрпрэтацыі рэвалюцыйнага авангарду Уладзімірам Стэльмашонкам. А вось работу Абрама Заборава я назваў бы партрэтам Народа на фоне Радзімы. Перад роднай хатай сядзяць гаспадары. Тры мужыкі розных пакаленняў. Дзед з ордэнам Баявога Чырвонага сцяга, мужчына сталых гадоў з двума ордэнамі Славы і малады хлопец, якраз камсамольскага ўзросту, у форме салдата Савецкай Арміі. Відаць, Дзень Перамогі святкуюць.\nГэта карціна пра повязь часоў. А ў кантэксце выставы яна як ілюстрацыя да думкі, што той самы камсамол — гэта не столькі ідэалогія, колькі чыннік жыцця грамады на пэўным этапе гісторыі. Гісторыі роду і краіны.


імператрыца - Старонкі  - Сусветны энцыклапедычныя веды\nКітайская гісторыя, выбітныя жанчыны кіраўніка: Імператрыца\nІмператрыца (241 г. да н.э. - 180 г. да н.э.) былі фазаны, E вясёлае слова, Цынь адным з бацькоў (у цяперашні час правінцыя Шаньдун ў адзіночку County канчатковы shangxingzhen) людзі, жонка вузел валасы Хань імператар Лю Бана.\nУ 202 г. да н.э., Лю Бан стаў імператарам, герметызацыя Lvzhi для каралевы, адрэзаныя прозвішча, як Лю Хоу каралі гулялі галоўную ролю. Яна з'яўляецца памочнікам Лю ўсталяваць свет.\nПасля смерці Лю Бана, імператара Хуэй Лі, імператрыца прыйшла да ўлады пасля смерці імператара Хуэй, яна павысілася да Christine Лю, Лю Хун ў якасці імператара. Яна памерла ў 180 г. да н.э., калі яму было 62 гады. Ці з'яўляецца рашучы характар, амбіцыі, ваенная стратэгія, дасведчаны палітык.\nІмператрыца Лю Бан стаў імператарам пасля таго, як людзі называюць яе, яе першапачатковая назва Lvzhi.\nІмператрыца з'яўляецца адным з бацькоў дадому графства (цяпер Шаньдун адной акругі). бацька імператрыцы, празванага імя Лу тэксту, слова Shuping, Шаньдун адной акругі, быў вядомы як "Лу грамадскасці." Лу грамадскія чацвёра дзяцей: старэйшы сын Райд, другі сын Лу Шы, Lvzhi старэйшая дачка, другая дачка Лу Сюй. Lvgong, бо супраціўнік Evade бег знаходжання ў Peixian магістрацкія блізкіх сяброў дадому. Пазней, Лу Pei County Public, каб адчуваць сябе добра, ён даў сям'я пасялілася ў Peixian.\nLvgong Gang проста госцем у Peixian, калі службовыя асобы графства, шляхта Магістрат пачуў гасцей дома, усё скінуліся, каб піць. Адказны за атрыманне дару народа, мужчын, пазней Лю Сяо "трох герояў" адзін. У гэты час, Сяо Пі графстве магістрата мужчыны з'яўляецца службовай асобай. Бяседа, Сяо кампетэнтныя падарункі. Згодна з правіламі, прапануюць грошы незадаволеныя тысячы людзей могуць піць толькі ў царкве, больш за тысячу чалавек скінуліся на класе, каб піць. Пасля таго, як Лю прыбыў, выкрыкваючы "Сурабая Ting Чжан Ван Бі", "грошы Ван Хо" ( "справаздачы імператара тысячагоддзя"), непасрэдна ў класнай пакоі, на самай справе, Лю не браў дзіцяці. Lvgong ў "Сурабая Ting Чжан Ван Бі", "He Qian Wan," здзіўлены, хутка ўстаў, каб павітаць. Таму што "Ён Ван грошы" ў той час быў вельмі незвычайны фігурай. Бяседа з зададзенай пункту гледжання, адпраўляючы тысячы грошай лічацца госці, мы павінны ісці ў клас, каб піць. Вазьміце дзесяць тысяч грошай, вядома, здзівіцеся. Ніколі не асобу, кіёск вышэй, чым многія людзі выканаўчай улады, але не "грошы Ван Хо." Вазьміце дзесяць тысяч грошай, вядома, здзівіцеся. З пункту гледжання рэальных даходаў, магістрат гадавы зарплаты дынастыі Цынь толькі тысячы грошай, як Ting Чжан, менш чым праз год пенсійныя грошы тысяч. Ting Чжан бяседа аднойчы адважыўся "Ён Цянь Ван" абсалютна астранамічныя, але і немагчыма. Lvgong напэўна ведаеце Лю немагчымае "грошы Ван Хо," але Lvgong палітычна думаючы чалавек, ён бачыў, Лю Бан быў кішак і якасць патэнцыйных палітыкаў. Так Lvgong пачуць такую астранамічную лічбу, Лю адразу ж быў вельмі моцны цікавасць.\nLvgong гэтага чалавека таксама мае функцыю вельмі забабонныя физиогномики. Такім чынам, ён зрабіў вялікі двайнікі твар Лю таксама вельмі здзіўлены. Пасля таго, як госці сышлі, Lvgong Лю сказаў: маё жыццё больш чалавечая фізіяномія была вялікая, але вы ніколі не бачылі такой асобы. У мяне ёсць дачка, абяцала падумаць ваша жонка, я спадзяюся, што вы не можаце знайсці яго таксама. У гэты час Лю не мае ні жонкі, я чуў, гэта добрая рэч, па-за сябе ад радасці, адразу ж пагадзіўся. Тым не менш, замужнія жанчыны ў дачыненні да Lvgong Lvgong жонка не згодная: Вы, як правіла, заўсёды казалі, што мы дачка багатая фаза, абяцаць багацце народа, Пі графстве магістрат так добра для вас, вы не згодныя выйсці за яго замуж, то чаму б не каб выйсці замуж за гэтага Ван Бі? Lvgong Адказ: Гэта таксама вядома, ня дзіцячай жанчыны. - "Запісы імператара Тысячагоддзя"\nдадому Лу Лу добра вядома асоба, адказная, нягледзячы на супраціў яго жонкі, але жонка яго не ўзначальваў, таму Lvzhi стала жонкай Лю. Выдатна Lvzhi стаўленне. У гэтым шлюбе Lvzhi боку, без найменшай скаргі прыняў бацьку сваіх дамоўленасцей аб шлюбе. Бачны, не знаходзяцца ў шлюбе імператрыца, то гэта добра сябе паслухмянай дзяўчынкай\nЛю нарадзіўся ў 256 г. да н.э., 241 да н.э Lvzhi розніца гадовага ўзросту паміж імі павінны быць запісаныя як 15 гадоў. Тэкст вышэй цвёрдых дужкі для нашчадкаў зрабіць выснову гіпотэзы, недастаткова аб'ектыўным.\nКатэгорыя :[Людзі][Лічбы Біяграфія][Гістарычныя персанажы]


Галоўная Падзеі Прэзідэнт Беларусі заслухаў даклад міністра аховы здароўя\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 12 лютага заслухаў па тэлефоне даклад міністра аховы здароўя Уладзіміра Караніка аб узаемадзеянні з Кітаем у барацьбе з распаўсюджваннем коронавіруснай інфекцыі і мерах, якія прымаюцца ў Беларусі па мінімізацыі пагрозы яе завозу і распаўсюду.\nАбмеркаваны вынікі аказання гуманітарнай дапамогі Кітаю. Міністэрствам аховы здароўя забяспечана адпраўленне гуманітарнай дапамогі, якая была дастаўлена двума авіярэйсамі.\nУ Беларусі ў сапраўдны момант выпадкі захворвання інфекцыяй, выкліканай новым коронавирусом, не зарэгістраваныя.\nУладзімір Каранік распавёў, што з 30 студзеня перакладзеная ў рэжым павышанай гатоўнасці праца санітарна-эпідэміялагічнай службы, хуткай медыцынскай дапамогі, усіх арганізацый аховы здароўя. Створаны неабходныя рэзервы лекаў, сродкаў індывідуальнай абароны.\nГаворка таксама вялася аб узаемадзеянні паміж рознымі міністэрствамі і ведамствамі ў працы па прадухіленні завозу і распаўсюджвання віруса, арганізацыі санітарна-каранціннага кантролю.\nКіраўнік дзяржавы асабліва адзначыў неабходнасць прыняцця вычарпальных мер па арганізацыі мерапрыемстваў і паказаў, што меры павінны быць эфектыўнымі, але не залішнімі.


Электрычныя драбнення для кухні\nСёння праблема вывазу смецця для ўладальнікаў прыватных дамоў стаіць асабліва востра. Таму спецыялістамі і быў прыдуманы вельмі патрэбны для кухні электрычны прыбор - здрабняльнік адходаў або диспозер, як яго яшчэ называюць. Гэта невялікі прыбор, які ўстанаўлівае пад ракавінай непасрэдна ў зліўную трубу. Кухонныя адходы, трапляючы ў драбільна камеру, здрабняюцца з дапамогай спецыяльнага дыска з невялікімі малаточкамі. А затым гэтая сумесь проста змываецца ў каналізацыю.\nЯк выбраць здрабняльнік для кухні?\nЭлектрычны диспозер здольны здрабнець любыя адходы, пачынаючы ад скуркі з гародніны або садавіны і заканчваючы вялікімі кавуновымі скарынкамі, костачкамі ад садавіны. Агрэгат можа справіцца нават з маленькімі свінымі і курынымі костачкамі. Аднак лупіна банана, луковая шалупіна або, напрыклад, кукурузны катах «не па зубах» такому здрабняльнік, так як ён не мае нажоў для шынкоўкі падобных адходаў.\nПерш чым купіць здрабняльнік смецця для кухні, вызначыце для сябе, якога аб'ёму адходаў вам патрэбен такі агрэгат. Удакладніце магутнасць абранага вамі диспозера і магчымасці дадзенай мадэлі. У камплекце з некаторымі здрабняльнікамі могуць ісці спецыяльныя аксэсуары, напрыклад такія, як апрацоўчай дошка, кошык для посуду і іншыя.\nГалоўнай умовай работы здрабняльніка з'яўляецца наяўнасць напору праточнай вады, якая як бы змазвае якія працуюць механізмы. У дадзеным выпадку здрабняльнік для кухні, прымацаваны ў ракавіну , працуе як насос, змываючы пад невялікім ціскам адыходы ў каналізацыю.\nПарадак праца кухоннага здрабняльніка адходаў такой:\nскідаем адходы ў зліўную адтуліну;\nпрыкладна праз 10 сек. выключаем ваду.\nПры захаванні правіл работы диспозера прыбор будзе служыць вам якасна і доўга, а праблема харчовых адходаў для вас будзе вырашана.\nЛямпа падсвятлення манітора\nЯк ўключыць падсвятленне клавіятуры на ноўтбуку Аsus?\nАксэсуары для экшн-камер\nХаладзільныя горкі для садавіны\nАпырсквальнікі для саду і агарода\nЭлектрычная пілка для ног\nШок! Навукоўцы паказалі, як на самой справе выглядала Марыя Магдалена!\nДзе атрымаць сертыфікат на мацярынскі капітал?\nЦыроз печані - апошняя стадыя\nНімфы - уладаркі прыроды ў міфалогіі\nМакіяж для вялікіх вачэй\nТорт з зефіру без выпечкі\nНацыянальная галерэя (Кінгстан)\nЖаночыя татуіроўкі на назе


Аўтэнтычная індыйская Кары Рэцэпты Калекцыя\nКурыныя сеткі Lamb сеткі Асноўныя стравы Ялавічына сеткі Марскія сеткі\nСлова «Кары: з'яўляецца сінонімам індыйскай кухні Нягледзячы на тое , што ў народзе верылі, не ўсе індыйскія прадукты . Ці з'яўляюцца Кары, ёсць некаторыя смачныя прыклады яго ў гэтай разнастайнай экзатычнай кухні Проста памятаеце кары не павінен быць вострым гарачым . Вы ў кантролі шыпенне.\nВось толькі невялікая выбарка рэцэптаў для вас паспрабаваць на ўласнай кухні.\nЭндру Брет Уоліс / фатографа Выбар RF / Getty Images\nГэта самае асноўнае з курыных рэцэптаў таксама з'яўляецца адным з самых смачных. Падаваць курынае кары з гарачым чапаці (індыйскі праснак) або звычайны вараны рыс.\nMaharashtrian курыца кары зроблена з какосавым малаком, штапель Maharashtrian падрыхтоўкі ежы. Махараштра знаходзіцца ў заходняй частцы Індыі, і яе сталіца Мумбаі. Кухні вагаецца ад умеранага да рэзкага. Падаваць гэта з рысам і зялёным салатай для асноўнага стравы або як просты гарнір.\nKofta Кары (фрыкадэлькі) Рэцэпт\nУ koftas (фрыкадэлькі) у гэтай страве могуць быць зроблены з ялавічыны, бараніны або курыцы, часнаком і гарам масаі. Яны робяць вялікую ежу , калі падаюцца з рысам і jeera kachumber салатай.\nРыба Kofta Кары Рэцэпт\nРыба Kofta Кары вырабляецца з рыбнымі шарыкамі ў густым соўсе , якія могуць быць пададзены як абед ці вячэру асноўнага стравы стравы. Суправаджаць яго з зялёным салатай або вегетарыянскім гарнірам. Не дазваляйце доўгі спіс інгрэдыентаў ці інструкцыі ўводзяць вас у зман. Рыба Kofta Кары варта кожную хвіліну вы праводзіце яго падрыхтоўкі.\nМадрас Lamb Curry Рэцэпт\nМадрас Кары мае рэпутацыю палымянае стравы, але няма такой Кары фактычна не традыцыйна зроблена ў Індыі. Гэта папулярная страва, на самай справе, заходняя версія таго , як мяса Кары , як мяркуюць , павінны быць зробленыя ў паўднёвай Індыі . Вось як гэта зрабіць з дапамогай традыцыйных паўднёвых індыйскіх спецый.\nGoan Fish Curry Рэцэпт\nРазам з рысам, рыба кары з'яўляюцца асноўнымі прадуктамі харчавання Гоа, самы маленькі штат Індыі. У гэтым стылі, гэта востры і рэзкі. Тунец густ асабліва добра ў гоанском рыбы кары , але вы таксама можаце выкарыстоўваць любую рыбу з цвёрдай белай мякаццю.\nТрадыцыйная Рыба Кары Рэцэпт\nГэта кары сапраўды смачна. Інгрэдыенты, якія выкарыстоўваюцца, каб зрабіць яго паказаць спалучэнне ўсходніх і паўночных індыйскіх кулінарных уплываў. Падаваць з запалу гарачай просты вараны рыс.\nПаўднёвая Індыя Рыба Кары (Meen Kulambu) Рэцэпт\nТамарынд у гэтым соусе на аснове рыбы кары надае выдатны востры водар, які ідзе вельмі добра з простым адварным рысам. На самай справе, гэта, як гэта традыцыйна ядуць.\nЯйка Кары (Anda Кары) Рэцэпт\nЁсць некалькі розных стыляў для стварэння яйкі кары і гэты рэцэпт у паўночнай частцы Індыйскага паходжання. Падаваць з агароднінным гарнірам і рысам.\nНут Кары (Chole) Рэцэпт\nЁсць таксама шмат рэцэптаў для падрыхтоўкі Chole як ёсць хатнія гаспадаркі ў Паўночнай Індыі. Падаваць гэта натоўп угодніка трубы гарачай і суправаджаецца pooris або bhatooras (смажаны індыйскі праснак).\nЧырвоная Фасоль Кары (Rajma Dal) Рэцэпт\nГэта страва вельмі папулярна не толькі ў Паўночнай Індыі, але і ў іншых месцах. Падаваць rajma з простым адварным рысам, kachumber салата, і ваш любімы расол.\nЛепшыя падзякі Галоўныя Рэцэпты Стравы (Beyond Турцыя)\nВёска Камфорт: тосканском стылі Курыны суп


Н.Пяткевіч: Беларусь гатова пачаць кансультацыі з Эўразьвязам\n27 лістапад 2006, 16:57\nРадыё Свабода Беларусь гатова пачаць кансультацыі з Эўразьвязам. Такую заяву зрабіла намесьніца кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі Натальля Пяткевіч у інтэрвію праграме "Ў цэнтры ўвагі" Першага тэлеканала.\nКамэнтуючы палітыку Эўразьвязу, Натальля Пяткевіч сказала: "Адной рукой прымаецца адно рашэньне, другой – іншае". Яна ахарактарызавала новую стратэгію Эўразьвязу адносна Беларусі, абнародаваную на мінулым тыдні, наступным чынам: "Прынялі выключна ідэалягічны зварот аб тым, якім будзе жыцьцё ў Беларусі, калі мы пойдзем іх шляхам. Зварот цалкам абстрактны, ня ўтрымлівае нічога канкрэтнага, вельмі агульнае: мы будзем вам дапамагаць ахоўваць прыроду, абараняць жанчын і гэтак далей. На пытаньне: "Колькі дасьце?" – журналісты, дарэчы, задалі – абсалютная цішыня. І ў гэты ж дзень другой рукой прымаецца зусім канкрэтнае рашэньне аб магчымасьці выключэньня Беларусі з сыстэмы прэфэрэнцый. І гэтае ж рашэньне скіравана ня супраць улады, ня супраць чыноўнікаў, яно скіравана супраць людзей і непасрэдна адаб''ецца на дабрабыце грамадзян", – сказала спадарыня Пяткевіч.\n“У разьвіцьці дзяржавы нельга паводле шаблёну перанесьці вопыт станаўленьня іншай краіны. І Беларусь, зразумела, зацікаўлена і гатова да дыялёгу і з Эўразьвязам, і са Злучанымі Штатамі, і зь любой іншай краінай сьвету, але на раўнапраўнай узаемапаважлівай аснове", – заявіла намесьніца кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі.


Драматычная развязка футбольнага чэмпіянату Беларусі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ заключным туры футбольнага першынства Беларусі вырашаўся лёс усіх медалёў, а таксама, хто зойме 4-е „паўеўракубкавае” месца і хто развітаецца з вышэйшай лігай.\nНа вылет „віселі” тры калектывы – ФК „Менск”, мазырская „Славія” і сталічныя „Крумкачы”. Менскія каманды сустракаліся якраз паміж сабой і іх задавальняла нічыя. Там доўга і было 1:1. Аднак, тое, што матч не дамоўны, пацвердзіў гол Яраслава Багунова і „Крумкачы” перамаглі 2:1, на аптымістычнай ноце скончыўшы супярэчлівы сезон.\nЗнакамітая некалі на беларускіх прасторах мазырская „Славія” сама, аднак, нічога не змагла супрацьпаставіць жодзінскаму „Тарпеду”, прайграўшы яму на выездзе 0:2. Мячы Сяргея Шапавала з пенальці і Аляксея Панкаўца прынеслі жодзінцам, аднак, толькі 5-е месца. „Славія” разам з наваполацкім „Нафтанам” пакідае вышэйшую лігу. Чацвёртымі сталі берасцейскія дынамаўцы, якія мінімальна ў гасцях адолелі „Гомель” – 1:0. Мяч на рахунку Аляксея Лягчыліна.\nНайбольш сенсацыйна складваўся матч у „Гарадзеі”, дзе мясцовая каманда прымала лідара – барысаўскі БАТЭ. Чэмпіёны краіны першымі забілі – гэта зрабіў на 18-й хвіліне Мірка Іваніч. Аднак затым „айсберг перавярнуўся” – Боян Дубаіч на 24-й хвіліне, Кірыл Паўлючак на 33-й і зноў Дубаіч на 46-й вывелі наперад каманду Сяргея Яромкі. За 14 хвілін да канца сустрэчы Віталь Радзівонаў з пенальці скараціў розніцу да мінімуму. А на апошніх секундах пасля навалу ён жа прынёс БАТЭ выратавальную нічыю 3:3, а з ёй і чарговыя залатыя медалі першынства. Пры роўнасці ачкоў з менскім „Дынамам” – па 68, Барысаў вышэй па асабістых сустрэчах. Гэта ўжо 12-ы чэмпіёнскі тытул БАТЭ запар і 14-ы ў гісторыі.\nГаарадзенскі „Нёман” мог перашкодзіць узняцца на вяршыню ці на другое месца салігорскаму „Шахцёру”. Што яму і ўдалося. На 26-й хвіліне Павел Савіцкі вывеў гарадзенцаў наперад. Пасля перапынку Томіслаў Кіш са штрафнога параўняў лік. На 54-й парадаваў заўзятараў „Нёману” Максім Яблонскі. Пры ліку 2:1 не рэалізаваў пенальці форвард салігорцаў Мікалай Януш. А ў самай канцоўцы Дзмітрый Верхаўцоў дабіў салігорцаў – 3:1 на карысць „Нёмана”. „Шахцёр” застаўся толькі з бронзай.\nМенскае „Дынама”, ведамае сёлета сваім рацыяналізмам”, па-чэмпіёнскі правяло апошні паядынак у Віцебску”. Каманда пад кіраваннем Сяргея Гурэнкі не пакінула аніякіх шанцаў віцяблянам. Двойчы забіў украінскі легіянер Дзмітрый Хлёбас, таксама галамі адзначыліся Уладзімір Хвашчынскі і Ніка Галавіч. У канцоўцы гаспадары скарацілі розніцу ў ліку. Канчатковы вынік 4:1 на карысць менчукоў. Але пасляматчаваму расчараванню дынамаўцаў, якія даведаліся канчатковы вынік у Гарадзеі, не было мяжы.\nІншыя, менш важныя матчы заключнага туру, завяршыліся так:\n„Дняпро” (Магілёў) – ФК „Слуцк” – 0:0\n„Нафтан” (Наваполацк) – „Іслач” – 1:2.\nВыніковае размеркаванне па месцах у чэмпіянаце такое:\n2. „Дынама” (Менск) – 68\n3. „Шахцёр” – 65\n4. „Дынама” (Берасце) – 51\n5. „Тарпеда”-БелАЗ – 51\n6. „Нёман” – 49\n7. ФК „Слуцк” – 44\n8. ФК „Віцебск” – 43\n10. ФК „Гомель” – 35\n11. „Іслач” – 27\n12. „Дняпро” – 26\n13. „Крумкачы” – 25\n14. ФК „Менск” – 23\n15. „Славія” – 20\n16. „Нафтан” – 13