Валянцін Яблонскі - высланец з вёскі пад Гроднам\n«Тры чвэрці да смерці». Гісторыя сяброўства высланца з вёскі пад Гроднам і казахскага хлопца, які выратаваў яго\n17 красавіка 2021, 19:31\nВалянцін Яблонскі ў час інтэрв'ю\nВалянцін Яблонскі нарадзіўся ў 1930 годзе ў вёсцы Казловічы. У 1952 годзе яго сям’ю вывезлі ў Казахстан — працаваць на баваўняных палях. Валянцін перажыў высылку, з’ехаў у Польшчу і пасяліўся ў Беластоку. 15 красавіка ён памёр. Да гэтага Яблонскі паспеў стаць героем фільма «Тры чвэрці да смерці» пра палякаў, дэпартаваных у Казахстан з Беларусі. Гісторык Ежы Рагазінскі з Інстытута Пілецкага распавёў Hrodna.life пра здымкі фільма і лёс галоўнага героя.\nУ фільме Валянцін Яблонскі распавядае, што калі на Гродзеншчыну прыйшла савецкая ўлада, спачатку ў іх у вёсцы было спакойна. Але паступова сітуацыя стала мяняцца. Заможных сялян сталі раскулачваць і вывозіць на Усход.\nАпошняя дэпартацыя: выслалі ў Казахстан 5000 чалавек\nУ 1940-х, пасля вызвалення Гродна ад немцаў, Валянцін пайшоў вучыцца ў польскамоўную школу. Яна некаторы час працягвала працаваць нават у межах савецкага ладу. Пасля Валянцін паступіў у Віцебскі медыцынскі ўніверсітэт. Там яго і арыштавалі.\n«Мяне арыштавалі 17 красавіка 1952 года і даставілі ў органы бяспекі. Адтуль перавезлі ў Оршу. Туды заўсёды прывозілі ўсіх зняволеных. І там вызначалі, у якім кірунку варта іх везці. Я там быў суткі, мяне потым перавезлі ў Мінск. Там ужо трапіў у адпаведныя вагоны. Мне сказалі, што мяне завязуць да сям'і», — успамінае ў фільме Валянцін Яблонскі.\nПаводле звестак беларускага гісторыка Анатоля Вялікага, у 1952 годзе савецкая ўлада ўхваліла дэпартацыю 1375 сем’яў з Брэсцкай, Гродзенскай і Мінскай абласцей — усяго 6064 чалавека. У выніку было дэпартавана менш за 6000 чалавек. Некаторым сем’ям удавалася схавацца, у спісах былі памылкі, часам іх у спешцы мянялі. Дэпартаваныя маглі браць з сабой каштоўныя рэчы, прадметы хатняга ўжытку і прадукты харчавання. Іх нерухомую маёмасць забірала савецкая ўлада.\nУ таварным вагоне Валянціна прывезлі ў Казахстан у саўгас «Пахта-Арал» у вёсцы Ільіч. Замест студэнцкай аўдыторыі ён трапіў на прымусовыю працы па вырошчванні бавоўны. Праз некаторы час ён знайшоў у Казахстане сваю сям’ю. Яны, як і многія іншыя жыхары Заходняй Беларусі, сталі ахвярамі апошняй з серыі дэпартацыяў.\nВывезеныя ў Казахстан. Фота з архіва сям'і Яблонскіх\nВыжыць дапамог казахскі падлетак\nСям’я Яблонскіх трапіла ў вельмі цяжкое становішча: кепскія санітарныя ўмовы, нястача прадуктаў харчавання і цяжкія працы на сонцы былі прычынай высокай смяротнасці сярод дэпартаваных. Маці Валянціна Амеліі Яблонскай давялося адной утрымліваць траіх дзяцей, бо яе мужа арыштавалі яшчэ ў 1948 годзе, а ў 1951-м адправілі ў Сібір.\nСям’я Яблонскіх: Валянцін, малодшыя сёстры Тэрэза і Станіслава, маці Амелія. Фота з архіва сям'і Яблонскіх\nПазней Валянцін моцна захварэў. «Тры чвэрці да смерці», — так ён называў той свой стан. Яго сям'і дапамог 16-гадовы казах Тасыбай Абдыкарымаў: ён дзяліўся сваёй ежай з суседзямі. Дзякуючы гэтаму Яблонскія змаглі адаптавацца і выжыць у Казахстане.\nСям’я Яблонскіх. Фота з архіва сям'і Яблонскіх\nТасыбай Абдыкарымаў успамінаў: «Мясцовыя аксакалы абышлі ўсе аулы, увайшоўшы ў кожны дом і сказаўшы, каб прынялі высланцаў. Калі ёсць хлеб — то няхай падзеляць краюху хлеба, калі ёсць чай, то няхай падзеляць чай, малако. Казалі: «Хутка падвязуць для іх і хлеб, і малако, але пакуль вы павінны прыняць іх і падзяліцца ежай».\nХлопцы пасябравалі. Валянцін навучыў Тасыбая фатаграфаваць на фотаапарат, які купіў на гродзенскім кірмашы і прывёз з сабой у высылку. Ён хваляваўся за будучыню Тасыбая і параіў яму паступіць у інстытут меліярацыі і бавоўнаводства ў Ташкенце. Сам Валянцін, дзякуючы няскончанай медыцынскай адукацыі, стаў фельчарам. Гэта дазволіла яму пазбегнуць забойнай працы пад пякучым сонцам на баваўняных палях. Замест гэтага ён ездзіў на ровары па аулам і лячыў хворых, рабіў уколы.\nЗ’ехаў з Казахстана, але ў Гродна не вярнуўся\nПасля смерці Сталіна ў 1953 годзе ў дэпартаваных палякаў з’явілася магчымасць вярнуцца дадому. Яблонскія вырашылі вяртацца ў 1956 годзе. У Паўднёвым Казахстане засталіся магілы памерлых там дзвюх сясцёр, брата і бацькі Валянціна. Магілы доўгія гады даглядаў Тасыбай.\nФота з Казахстана. Архіў сям'і Яблонскіх\nВалянцін Яблонскі з маці спачатку пасяліліся ў заходняй частцы Польшчы, на былых нямецкіх землях. Потым яны перабраліся ў Беласток, бліжэй да роднай гродзенскай зямлі. Валянцін Яблонскі стаў заслужаным урачом і актывістам мясцовага аддзялення Саюза Сібіракоў (арганізацыя, якая аб’ядноўвае былых высланцаў і іх нашчадкаў). Ён памёр 15 красавіка 2021 годзе, яму быў 91 год. Яго сябар з Казахстана Тасыбай памёр годам раней.\n«Карціна пра сяброўства на фоне трагічнай гісторыі, амаль невядомай у Польшчы»\nГісторык Ежы Рагазінскі з Інстытута Пілецкага быў уражаны гісторыяй сям'і Яблонскіх і сяброўствам Валянціна і Тасыбая Абдыкарымава. У 2018 годзе ён запісаў іх гісторыі. Праз тры гады інстытут выпусціў фільм пад назвай «Тры чвэрці да смерці».\n«У верасні 2018 года мы адправіліся на поўдзень Казахстана, каб запісаць сведак тых падзей: Тасыбая Абдыкарымава, яго сям’ю, суседзяў і іншых. Але гісторыя была настолькі цікавай і ўзрушальнай, што мы вырашылі не проста запісаць гісторыі, а зрабіць паводле іх фільм. Атрымалася карціна пра сяброўства Тасыбая і Валянціна Яблонскага на фоне трагічнай гісторыі, амаль невядомай у Польшчы», — распавядае Hrodna.life Ежы Рагазінскі.\nДзякуючы працы Інстытута Пілецкага і сям'і Яблонскіх, Тасыбай Абдыкарымаў атрымаў у 2019 годзе медаль «Virtus et Fraternitas» (у перакладзе з латыні - «Цнота», «Братэрства»). Гэтую грамадзянскую ўзнагароду ўручаюць тым, хто з 1917 па 1990 гады дапамагаў палякам-ахвярам таталітарных рэжымаў і злачынстваў супраць чалавецтва або дапамагаў захоўваць памяць пра іх. Медаль Тасыбаю Абдыкарымаву ўручыў у Варшаве прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда. На ўручэнні Тасыбай і Валянцін змаглі зноў сустрэцца.\nЧытайце таксама: «Родной город я знаю только по фотографиям». История гродненки, которая 76 лет назад уехала в Белосток\nТасыбай Абдыкарымаў і Валянцін Яблонскі у Варшаве на ўручэнні ўзнагароды. Фота прадастаўлена Ежы Рагазінскім\nМногія матэрыялы так і не ўвайшлі ў фільм\n«У 2020 годзе ў нас атрымаўся чарнавы варыянт фільма. Трэба было атрымаць дазвол на архіўныя фрагменты кінахронікі і ўсё прывесці ў парадак. Да жаль, ніхто з герояў карціны не ўбачыць гэты фільм. Але я думаю, ён павінен быць цікавы гледачам у Польшчы, Беларусі і Казахстане. Асабліва тым, хто цікавіцца пасляваеннай гісторыяй Гродзенскай вобласці».\nГісторык дадае, што вельмі шмат сабранага матэрыялу не ўвайшло ў фільм.\n«Напрыклад, у Казловічах мы шмат чулі пра Пятра Коваля, героя Вялікай Айчыннай вайны. У Беларусі яго шанавалі як героя, а мы ведаем, што ён быў адказны за дэпартацыю з гэтых месцаў і браў з людзей даніну па 20 літраў самагонкі з кожнага вясковага дома. Так што ўсталяванне савецкай улады на гэтых тэрыторыях выглядала цікава», — дадаў гісторык.\nІнстытут Салідарнасці і Мужнасці імя Вітольда Пілецкага (Інстытут Пілецкага) — польская дзяржаўная ўстанова. Яго мэта — захаванне памяці пра палякаў і грамадзян Польшчы іншых нацыянальнасцяў, якія сталі ахвярамі злачынстваў супраць міру, чалавецтва або ваенных злачынстваў ў 1917−1990 гг. Яго часам называюць польскім аналагам ізраільскага інстытута «Яд ва-Шэм».\nЧытайце таксама: Сямейная крама і беларуская школа падчас акупацыі. Гісторыя карэннай гродзенкі з вуліцы Прыгараднай\nПо следам Вевюрского: что известно про директора гродненской школы, которого расстреляли вместе с семьей\n«Старавольскія злавілі момант». Як у Гродне рабілі ровары і матацыклы «Нёман»\nТаблічкі, бутэлька і запалкі. Глядзіце, што знаходзяць на даху найстарэйшай школы горада\n« Трэнаваўся ў гіпсе і ўсіх перамог. Захар Дзмітрычэнка з Гродна стаў найлепшым бодзібілдэрам Беларусі


Гатэль «Ротонда», Ялта. Гатэль «Ротонда» ў Ялце. Гатэль «Ротонда» на карце Ялта. Фота, карты, цэны. Hotel maps / Украіна\nГатэль «Ротонда», Ялта. Гатэль «Ротонда» ў Ялце. Гатэль «Ротонда» на карце Ялта. Фота, карты, цэны.\nВуліца Комунарів / Komunariv\nМабільны тэлефон +38-093-271-25-55\nЭлектронная пошта hotel-rotonda@ukr.net\nВэб старонка http://www.rotonda.com.ua/\nПаслугі Глажка, Кухня, Паслугі пральны, Зніжак для дзяцей, Доступ да Інтэрнэту, Няня / Паслугі па догляду за дзецьмі, Пракат інвентара, Кругласутачная рэгістрацыя, Сауна, Плавальны басейн, Абслугоўванне ў нумары, Ежа на заказ, Рэстаран, Хімчыстка, Кандыцыянер, Тэлевізар, Ванны або душавы, Дадатковая ложак, Кабельнае / Спадарожнiкавае тэлебачанне, Минибар, Сейф, Паслугі аховы, Ранішні званок, Масаж / Салон прыгажосці, Тэнісныя корты, Дайвінг цэнтр\nЧэрвень 117,00 USD\nЛіпень 139,00 USD\nЖнівень 169,00 USD\nВерасень 127,00 USD\nКастрычнік 85,00 USD\nЛістапад 77,00 USD\nСнежань 77,00 USD\nДасьледуйце інтэрактыўныя карты: карта Google, карта Визиком (Visicom) і карта OpenStreetMap для таго, каб знайсці гасцініцу або рэстаран "Ротонда". Таксама вы можаце знайсці шляхі і напрамкі ў гэты гатэль або рэстаран "Ротонда".\nУ нашай базе дадзеных 2560 гасцініц і рэстаранаў і 59,684,891 праглядаў увогуле.


Ян Павел II — заступнік бясплодных сужэнцаў - Часопіс «Ave Maria»\nСёння ў Беларусі ад бясплоднасці пакутуе больш за чвэрць сем’яў. Памылкова думаць, што на бясплоднасць пакутуюць толькі жанчыны: на 50% жаночага бясплоддзя прыпадае столькі ж мужчынскага. Медыцына можа дапамагчы толькі невялікаму працэнту гэтых людзей, а значыць многія пары ніколі не змогуць атрымаць адказ на вельмі цяжкае пытанне: «Чаму менавіта мы?»\nЯн Павел II з самага пачатку свайго святарства вялікую ўвагу надаваў праблемам, з якімі сутыкаюцца сужэнцы, што пакутуюць ад немагчымасці мець дзіця. У Апостальскай адгартацыі «Familiaris Consortio» ён піша: «Пакуты сужэнцаў, якія не могуць мець дзяцей ці баяцца нараджэння дзіцяці-інваліда, з’яўляюцца тым досведам, які ўсе павінны разумець і належным чынам ацэньваць. Жаданне мець дзіця для сужэнцаў цалкам натуральнае. У ім выяўляецца пакліканне да бацькоўства і мацярынства, упісанага ў сужэнскае каханне. Гэтае жаданне можа быць яшчэ мацнейшым, калі сужэнскія пары пакутуюць ад невылечнай формы бясплоднасці. Аднак шлюб не дае сужэнцам права мець дзіця, яны толькі маюць права на натуральныя акты, якія служаць працягу роду.\nУ такім выглядзе права на дзіця спрачаецца з яго прыродаю і годнасцю.\nДзіця — не рэч, якая належыць сужэнцам, яно не можа разглядацца як уласнасць. Гэта хутчэй падарунак шлюбу, і падарунак «найвышэйшы», які з’яўляецца самым яркім сведчаннем узаемнай бескарыслівай адданасці бацькоў.\nУ сувязі з гэтым дзіця мае права — як ужо згадвалася — быць плёнам акту сужэнскага кахання бацькоў і як чалавек ад моманту зачацця мае таксама права на пашану.\nБясплоднасць, незалежна ад яе чынніку і прагнозаў, гэта заўсёды выпрабаванне. Супольнасць вернікаў заклікана падтрымліваць дух усіх, хто не можа дасягнуць жаданага мацярынства і бацькоўства. Сужэнцы, якія знаходзяцца ў гэтай балючай сітуацыі, закліканы разгледзець у ёй магчымасць асаблівага ўдзелу ў Крыжы Пана, крыніцы духоўнай плённасці. Бясплодныя пары не павінны забываць, што «нават калі працяг роду не ўяўляецца магчымым, сужэнскае жыццё не губляе праз гэта сваёй каштоўнасці. Фізічная бясплоднасць можа стаць для сужэнцаў крыніцаю іншых магчымасцяў служыць абароне чалавечага жыцця, напрыклад, праз усынаўленне, праз розныя формы выхаваўчай працы, праз дапамогу іншым сем’ям, бедным ці дзецям-інвалідам.\nАднак сучасны свет ацэньвае нас зусім па іншых мерках, чым Бог. Калі ў хаце не звініць дзіцячы смех, бяздзетная сямейная пара можа пачуць за спінаю не пазбаўлены злараднасці і пагарды шэпт: маўляў, гэтулькі гадоў жывуць... Несумненна, гэта заўсёды балюча і непрыемна.\nБясплодны шлюб — адна з актуальных праблем сучаснай медыцыны і грамадства ў цэлым. Адсутнасць жаданых дзяцей часам прыводзіць да разбурэння сем’яў, да роспачы і пачуцця безвыходнасці... Ці варта хрысціянам траціць надзею? Ці варта дазваляць роспачы руйнаваць сужэнства? Вядома ж, не! Можа, насуперак медыцынскаму дыягназу распачаць малітву праз заступніцтва благаслаўлёнага Яна Паўла ІІ і паверыць у цуд? І напэўна, ласка будзе дадзена перш за ўсё на разуменне свайго сужэнскага прызначэння.\nЦэтлікі: Папа Ян Павел ІІ, Сямейнае жыццё


30 ліпень 2012, 18:44\nКамітэт дзяржбясьпекі Беларусі спыніў злачынную дзейнасьць некалькіх супрацоўнікаў кантрольных органаў.\nЯк паведамілі ў цэнтры інфармацыі і грамадзкіх сувязяў КДБ, у выніку апэратыўна-вышуковых мерапрыемстваў спынена супрацьпраўная дзейнасьць старшага інспэктара па асабліва важных справах упраўленьня ўласнай бясьпекі дэпартамэнту фінансавых расьсьледаваньняў КДК падпалкоўніка фінансавай міліцыі Д. Паводле наяўнай інфармацыі, на працягу некалькіх гадоў ад заснавальнікаў і службовых асобаў камэрцыйных структураў Менску ён атрымліваў грашовыя ўзнагароды за садзейнічаньне ў разьвязаньні розных праблемаў, датычных праверак, якія праводзяцца кантрольнымі органамі.\nБыло вызначана кола прадпрымальнікаў, ад якіх супрацоўнік ДФР на сталай аснове атрымліваў грашовыя сродкі і іншыя таварна-матэрыяльныя каштоўнасьці. На непрацоўныя прыбыткі ён будаваў двухпакаёвую кватэру ў элітным доме ў Менску. Будматэрыялы яму перадавалі бясплатна «ў лік разьвязаньня будучых праблем».\nПраверка КДБ ускладнялася тым, што супрацоўнік фінансавай міліцыі доўгі час сам займаўся апэратыўна-вышуковай дзейнасьцю, ведаў, як праводзяцца апэратыўныя мерапрыемствы. Сваіх «кліентаў» ён старанна інструктаваў, сустрэчы праводзіў у загадзя абумоўленых месцах з захаваньнем мер кансьпірацыі.\nМаючы доступ да матэрыялаў праверкі, якая праводзілася ў адносінах адной са сталічных будаўнічых фірмаў па факце ўхілення ад выплаты падатковых плацяжоў, карумпаваны супрацоўнік фінансавай міліцыі ініцыятыўна прапанаваў заснавальніку камэрцыйнай структуры дапамагчы. Свае паслугі ён ацаніў у 5000 даляраў. Гэтыя грошы ён нібыта павінен быў перадаць супрацоўнікам ДФР па Менскай вобласьці, якія праводзілі праверку.\nПры атрыманьні першай часткі хабару ў памеры 2500 даляраў быў затрыманы супрацоўнікамі КДБ. Следчы камітэт у дачыненьні да яго ўзбудзіў крымінальную справу.\nУ ходзе сьледзтва стала вядома, што большасьць ашуканых супрацоўнікам ДФР камэрсантаў — яго блізкія сябры. Атрыманых ад іх грошай хапіла, каб дабудаваць двухпакаёвую кватэру. Падпалкоўнік фінансавай міліцыі ашукваў ня толькі сяброў, але і таварышаў па службе. Так, ім здавалася ў арэнду выдзеленая Камітэтам дзяржкантролю службовая кватэра, даходы ад здачы якой ён не дэкляраваў.\nСуд Заводзкага раёну Менску пачаў разгляд крымінальнай справы ў дачыненьні да былога супрацоўніка ДФР.\nУ выніку правядзеньня апэратыўна-вышуковых мерапрыемстваў супрацоўнікі гарадзенскага абласнога ўпраўленьня КДБ затрымалі пры атрыманьні хабару ў памеры 570 даляраў старшага інспэктара па органах унутраных спраў упраўленьня дэпартамэнту фінансавых расьсьледаваньняў КДК па Гарадзенскай вобласьці падпалкоўніка Х.\nЦягам 2011–2012 гадоў ён неаднаразова атрымліваў у якасьці хабару ад аднаго з жыхароў Горадні розныя таварна-матэрыяльныя каштоўнасьці і грашовыя сродкі за зацягваньне сьледзтва і спыненьне расьсьледаваньня ўзбуджанай адносна яго крымінальнай справы. Чарговы хабар за свае «паслугі» ён запатрабаваў ад камэрсанта ў траўні бягучага году.\nАдносна старшага інспэктара распачата крымінальная справа па прыкметах злачынства — падбухторваньня да дачы хабару, перадае БелаПАН.


ЧАЛАВЕК, ДЛЯ ЯКОГА ДАРОГА - ЖЫЦЦЁ | ДЯТЛОВЩИНА\nЧАЛАВЕК, ДЛЯ ЯКОГА ДАРОГА - ЖЫЦЦЁ\nЁн выкладае не толькі тэарэтычныя і практычныя веды па ваджэнні, але і вучыць людзей "адчуваць" машыну. Для яго не існуе дрэнных вучняў, а галоўнае ў рабоце з людзьмі - гэта ўзаемаразуменне, да кожнага ён готовы знайсці свой падыход. Свае жыццё гэты мужчына звязаў з машынамі, ён аднолькава спрытна кіруе як легковушкой, так і цяжкай грузовой машынай.\nКіраўніцтва характарызуе яго як самого вопытнага майстра сваей справы. Усё вышэйпералічанае - пра Віталя Міхайлавіча Барысевіча, майстра вытворчага навучання кіраванню механічным транспортным сродкам ДТСААФ города Дзятлава.\nСкончыўшы Жыровіцкі сельгастэхнікум па спецыяльнасці тэхнік-механік, мужчына прысвяціу сваёжыццё вадзіцельскай справе. Вось ужо на працягу 10 гадоў ён дапамагае дзятлаўчанам атрымліваць вадзіцельскія пасведчанні. Як самы вопытны работнік, Віталь Міхайлавіч ажыццяўляе перападрыхтоўку вадзіцеляў па розных катэгорыях.\nПра існуючы сярод мужчын-вадзіцеляў міф, што жанчына за рулём - гэта няправільна, майстар, усміхаючыся, гаворыць: "Для мяне ўсе вучні аднолькавыя. Бываюць і такія жанчыны, якія любому мужчыне фору дадуць за рулём. Напрыклад, зараз я займаюся з дзяўчынай, якая праходзіць перападрыхтоўку для ваджэння аўтобуса".\nМайстар постоянна выхоўвае ў сваіх вучнях пачуццё адказнасці на дарозе: "Трэба быць і псіхолагам, і настаўнікам адразу. Таксама важна падрыхтаваць будучага вадзіцеля псіхалагічна да магчымых цяжкасцяў". У дзень яму даводзіцца працаваць па 2 гадзіны як мінімум з 5 вадзіцелямі-практыкантамі, і, нягледзячы на такую загружанасць, ён гаворыць: "Дорога - гэта жыццё".


Канвертаваць Малазийский ринггит (MYR) і Сьера-Леонэ Leones (SLL) : Калькулятар абменнага курсу\nМалазийский ринггит (MYR) і Сьера-Леонэ Леонэ (SLL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Малазийский ринггит і Сьера-Леонэ Леонэ пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Малазийский ринггит. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сьера-Леонэ Леонэ валюты па змаўчанні. Націсніце на Сьера-Леонэ Leones або Малазийский ринггит канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМалайзійскі ринггит гэта валюта, у Малайзія (MY, MYS). Сьера-Леонэ Леонэ гэта валюта, у Сьера-Леонэ (SL, СКВ). Сімвал MYR можа быць запісаная RM. Сімвал SLL можа быць запісаная Le. Малайзійскі ринггит дзеліцца на 100 sen. Сьера-Леонэ Леонэ дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Малайзійскі ринггит Апошняе абнаўленне 20 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Сьера-Леонэ Леонэ Апошняе абнаўленне 20 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. MYR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. SLL каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Беларусь — Сірыя: дзіцячы фармат | Настаўніцкая газета\n29.08.2017 - 10:49Апошнія запісы\n14 жніўня па запрашэнні кіраўніка дзяржавы 80 дзяцей з Сірыі прыляцелі ў нашу краіну для адпачынку і аздараўлення. Палову з іх прыняў аздараўленчы лагер “Крынічка”, яшчэ палова адправілася ў Нацыянальны дзіцячы адукацыйна-аздараўленчы цэнтр “Зубраня”. Назва пятай змены ў “Зубраняці” — “Лета — час адкрыццяў” — цалкам адпавядала той насычанай экскурсійнай, спартыўнай і забаўляльнай праграме, якой госці краіны жылі два апошнія тыдні. А напрыканцы адпачынку юныя сірыйцы самі сустракалі важных гасцей.\n26 жніўня ў НДЦ “Зубраня” на сустрэчу з сірыйскімі дзецьмі адправіліся міністр адукацыі нашай краіны Ігар Карпенка і міністр сацыяльных пытанняў і працы Сірыйскай Арабскай Рэспублікі Рыма Аль-Кадэры.\n— Для беларускіх дзіцячых аздараўленчых лагераў стала добрай традыцыяй прымаць інтэрнацыянальныя змены. Але сірыйскія дзеці — асаблівыя. Яны прыехалі з краіны, дзе ідуць ваенныя дзеянні. Шмат у каго з іх загінулі бацькі, дзеці выхоўваюцца ў інтэрнатах, некаторыя нават пацярпелі ад баявых дзеянняў. За двухтыднёвым адпачынкам стаіць доўгая цяжкая работа: каб прыняць сірыйскіх дзяцей, мы вельмі шчыльна працавалі і з пасольствам Сірыі ў Рэспубліцы Беларусь, і з беларускім пасольствам у Дамаску, вывяралі праграму, удакладнялі нюансы, якія трэба ўлічыць пры аздараўленні дзяцей, пачынаючы ад меню і заканчваючы тым, якія мерапрыемствы і якім чынам праводзіць. Вопыт паказаў, што сумеснымі намаганнямі дзвюх краін адпачынак склаўся цудоўна, — адзначыў напярэдадні сустрэчы міністр адукацыі Беларусі Ігар Карпенка. — Я думаю, дзякуючы гэтай гуманітарнай місіі паміж Сірыяй і Беларуссю, адбываецца закладка трывалага падмурка даверлівых адносін на дзесяцігоддзі наперад. Пагадзіцеся са мной: дзіця, што атрымала цяпло і пяшчоту беларускіх сэрцаў, на ўсё жыццё запомніць Беларусь, якая ў цяжкі час падставіла сваё плячо.\nЦэнтральнай падзеяй сустрэчы стала размова за круглым сталом міністраў абедзвюх краін з сірыйска-беларускай моладдзю. Пытанні, на якія грунтоўна і з задавальненнем адказвалі Ігар Карпенка і Рыма Аль-Кадэры, былі як сур’ёзныя, так і амаль жартаўлівыя. І ўсё ж першае, што прагучала ад юных гасцей краіны: калі яшчэ можна будзе наведаць Беларусь? Напэўна, гэта, як нішто іншае, сведчыць аб тым, што, дзякуючы сваёй гуманітарнай місіі, за апошнія тыдні наша краіна набыла як мінімум 80 шчырых яе прыхільнікаў. Адказваючы на пытанне, Ігар Карпенка падкрэсліў, што наша краіна заўсёды адкрыта для сяброў і гасцей і беларуска-сірыйскія змены ў нашых лагерах стануць традыцыйнымі. А праз пэўны час Сінявокая чакае замежных гасцей у якасці студэнтаў. Дарэчы, Сірыя і Беларусь актыўна супрацоўнічаюць у адукацыйнай галіне: сёння каля 100 чалавек з Сірыйскай Арабскай Рэспублікі вучацца ва ўстановах вышэйшай адукацыі нашай краіны.\nСірыйскія дзеці прапанавалі ўсім ганаровым гасцям, якія прысутнічалі на сустрэчы, далучыцца да міжнароднай акцыі “Жадаю пад мірным небам жыць”, якая была распачата на Міжнародным маладзёжным форуме “Сяброўства без межаў” у чэрвені. Акцыю, якая заключаецца ў тым, каб пакінуць нашчадкам мір і ўпэўненасць у будучыні, падтрымалі прадстаўнікі 13 краін — удзельніц маладзёжнага форуму. Юныя сірыйцы пераклалі на арабскую мову зварот да людзей усяго свету аб спыненні войнаў на Зямлі, падпісалі яго і прапанавалі зрабіць тое ж ганаровым гасцям сустрэчы. Зварот будзе адпраўлены ў Дзіцячы фонд ААН (ЮНІСЕФ). Акрамя гэтага, сірыйскія дзеці разам з беларусамі падрыхтавалі вялікае палатно міру, на якім праз малюнкі перадалі сваё жаданне жыць у міры і згодзе.\nУнікальную магчымасць задаць пытанні двум міністрам не ўпусціла і беларуская моладзь. Яна пацікавілася, рэалізацыя якіх праектаў паміж Беларуссю і Сірыяй плануецца ў галіне адукацыі.\n— Паміж нашымі дзвюма краінамі існуе міжурадавае пагадненне, якое закранае ў тым ліку і адукацыйную галіну. Восенню павінен адбыцца візіт у Беларусь міністра вышэйшай адукацыі Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, дзе з прадстаўнікамі некалькіх беларускіх УВА мы разгледзім пытанне аб арганізацыі навучання сірыйскай моладзі ў Беларусі, а беларусаў — у Сірыі. Арабская мова вывучаецца ў Мінскім дзяржаўным лінгвістычным універсітэце, і мы вельмі зацікаўлены ў тым, каб нашы студэнты мелі магчымасць стажыравацца сярод яе носьбітаў, — адказаў на пытанне міністр адукацыі Беларусі. — Таксама ў нас ёсць перспектывы супрацоўніцтва ў галіне навуковых даследаванняў, у тым ліку ў машынабудаванні, тэхналогіях, энергетыцы, ахове здароўя і г.д. Я спадзяюся, што ў найбліжэйшы час урадавыя войскі Сірыі спыняць тэрор у краіне, што дазволіць нам яшчэ больш актыўна развіваць сумесныя гуманітарныя і адукацыйныя праграмы.\nАдказваючы на пытанне, якія дзіцячыя захапленні дапамаглі міністрам у дарослым жыцці заняць такія высокія пасады, Рыма Аль-Кадэры згадала свайго бацьку, які працаваў дырэктарам школы і прывіў дзяўчынцы любоў да чытання, якую яна пранесла праз усё жыццё. А Ігар Карпенка прызнаўся, што ў дзяцінстве займаўся і танцамі, і спортам, але ахвотней за ўсё калекцыяніраваў маркі, якія прадстаўлялі розныя краіны свету. Напэўна, захапленне паўплывала на будучыню, таму што ў дарослым жыцці міністр аб’ехаў практычна ўвесь зямны шар, пазнаёміўшыся з разнастайнымі культурамі і жыццём іншых народаў.\n— Я ўпэўнены, што любыя захапленні, чым бы вы ні займаліся, садзейнічаюць асобаснаму развіццю. А без гэтай умовы немагчыма ўваходзіць у самастойнае дарослае жыццё, будаваць кар’еру і ўвогуле быць сапраўдным чалавекам, — адзначыў міністр адукацыі Беларусі.\nУдзельнікі гутаркі не толькі задавалі пытанні і дзяліліся ўражаннямі ад адпачынку, але і чыталі вершы. Калі з вуснаў сірыйскай дзяўчынкі данеслася коласаўскае “Мой родны кут, як ты мне мілы…”, дзеці і ганаровыя госці ўзарваліся апладысментамі. Падчас размовы прагучала і ўрачыстае віншаванне цяпер ужо 12-гадовага госця з Сірыі Акрана з днём нараджэння. У якасці падарунка хлопчык атрымаў галоўную прэмію цэнтра — крыштальнае зубраня.\nНа памяць аб каларытным беларускім адпачынку кожнае дзіця сірыйскай дэлегацыі атрымала падарункі: беларускія прысмакі і школьныя рукзакі, поўныя канцылярскіх прылад, размалёвак, кніг пра Беларусь, адзення і інш. Такі ж падарунак чакае і Рым Салім, 10- гадовую дзяўчынку з Сірыі, у якой падчас адпачынку беларускія медыкі выявілі праблемы і тэрмінова прааперыравалі. Зараз Рым Салім папраўляецца пасля аперацыі і далучыцца да сваіх сяброў ужо ў Сірыі.\nНа працягу дня ў лагеры працавалі тэматычныя пляцоўкі “Беларусь — Сірыя: сябруюць дзеці на планеце”, дзе сірыйскія і беларускія адпачывальнікі ў інтэрактыўнай форме змаглі пазнаёміцца з гісторыяй Рэспублікі Беларусь і Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, арабскім алфавітам, народнымі гульнямі, асаблівасцямі беларускай і сірыйскай нацыянальнай кухні, беларускімі і сірыйскімі традыцыямі і абрадамі, нацыянальнымі касцюмамі абедзвюх краін і г.д.\nПадчас мастацка-спартыўнага свята “Жадаем пад мірным небам жыць” на сцэне “Зубраняці” гучалі не толькі беларускія музычныя інструменты, але і старадаўні арабскі — дарбука. Скончыўся дзень пасадкай Алеі Міру.\n— Мы вельмі ўдзячны беларускаму народу за цёплыя сяброўскія адносіны да нашай краіны. Асабліва каштоўна тое, што ініцыятыва ўзяць на аздараўленне нашых дзяцей была падтрымана асабіста кіраўніком дзяржавы. Адпачынак у мірнай і прыгожай Беларусі даў магчымасць пазнаёміцца з вашай культурай, паглядзець свет. Але самае галоўнае: мы зусім не хваляваліся за нашых дзяцей, калі адпраўлялі іх у Беларусь, бо былі ўпэўнены, што тут яны будуць у надзейных руках, — прызналася міністр сацыяльных пытанняў і працы Сірыйскай Арабскай Рэспублікі Рыма Аль-Кадэры.\nНа развітальнае пытанне, з якімі ўспамінамі сірыйскія дзеці адправяцца дадому, яны добрасардэчна прызналіся: самым незабыўным успамінам сёлетняга адпачынку застанецца магчымасць пазнаёміцца, пагутарыць і атрымаць фотакартку з міністрам адукацыі Беларусі. На другім месцы сярод уражанняў — наведванне аквапарка. Раней юныя сірыйскія госці толькі марылі аб тым, каб збегчы ад болю і страху, якія акружалі гэтых хлопчыкаў і дзяўчынак на радзіме. Зараз яны ўпэўнена сцвярджаюць: іх мара спраўдзілася.\nі Алега БАГІНСКАГА.\nЦэнтру медтэхналогій выдзеляць сродкі на мадэрнізацыю


Встречает клиентов цветами — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n03.01.2012 153 Родныя вытокi Комментариев нет\nАддзяленне № 209/129 ЦБУ № 209 філіяла № 216 ААТ “ААБ Беларусбанк”, якое функцыянуе ў аграгарадку Параф’янава, лічыцца адным з лепшых і паспяховых у раёне. Тут здзяйсняецца ўвесь пералік банкаўскіх паслуг, абслугоўваецца больш за тысячу кліентаў мясцовага насельніцтва, сярод якога 34 пенсіянеры і звыш дзесяці арганізацый, устаноў і прадпрыемстваў. За бягучы год аддзяленнем прыцягнута больш за 200 мільёнаў рублёў укладаў насельніцтва пры плане 68 мільёнаў. На сённяшні дзень астатак сродкаў насельніцтва складае 595 мільёнаў рублёў. Прыбытак за год ад банкаўскіх аперацый роўны 5 мільёнам рублёў. Былі месяцы, калі план па тэрміновых укладах перавыконваўся ў тры разы.\nУсімі добрымі паказчыкамі аддзяленне абавязана Ганне Салавей (на здымку). Спецыялістам па аказанні рознічных банкаўскіх паслуг яна працуе ў аддзяленні амаль 7 год. За гэты час не мела ніводнага наракання ні ад кліентаў, ні ад кіраўніцтва. Наадварот, у яе адрас гучаць толькі падзякі і пахвала.\n– Вельмі кампетэнтны, адукаваны спецыяліст, прыемная ў зносінах, заўсёды прыветлівая жачына, – ахарактарызавала Ганну Бернардаўну Рэгіна Красоўская, якая зайшлася ў аддзяленне банка па справе, якраз у час нашай размовы.\nПрыцягвае кліентаў спецыяліст, як бачна, не толькі абаяннем і ветлівасцю, асабістай ахайнасцю і дасціпнасцю. У памяшканні аддзела заўсёды чысціня і парадак, мноства кветак. Іх вырошчваннем жанчына захапляецца даўно. Дома іх саджае ў гаршчочкі, падрошчвае, а потым нясе на працу і з радасцю дапаўняе кветкавыя дэкарацыі свайго рабочага месца. Тут ужо ўтварылася цэлая аранжарэя. Наведвальнікі любяць разглядаць краскі, часта выказваюць сваё эстэтычнае задавальненне. Прыемна глянуць і на інфармацыйныя стэнды, папкі, буклеты. Іх гаспадыня аддзялення таксама афармляе сама, акуратна і заўсёды своечасова.\nУ мінулым годзе Ганна Бернардаўна на абласным конкурсе падвядзення вынікаў па развіцці рознічнага бізнесу атрымала Ганаровую грамату. Ужо два гады яе імя занесена на Дошку гонару “ААБ Беларусбанка”. Жанчыну паважаюць, і не толькі як найлепшага работніка, а нават больш як прыстойнага чалавека. Таму ёй не складае цяжкасці размаўляць з людзьмі, прапаноўваць ім банкаўскія паслугі. Прычым робіць яна гэта не толькі праз аперацыйнае акенца, а сама ходзіць у арганізацыі на інфармацыйныя гадзіны і нагадвае людзям пра паслугі, што аказвае банк. Сваіх кліентаў яна ўжо прывучыла да безнаяўных разлікаў, грашовых пераводаў, страхавання грамадзянскай адказнасці. Ганне Салавей давяраюць, а таму смела згаджаюцца на яе прапановы правільна распарадзіцца грашовымі сродкамі.\nМясцовых жыхароў радуе той факт, што Ганна Бернардаўна жывё з сям’ёй у Парафьянаве, любіць сваю работу і не збіраецца яе мяняць. Гэта значыць, што ў аддзяленне банка яны будуць хадзіць з задавальненнем і ўпэўненасцю.\n← По единожды выбранном пути\nДа галоўнай ёлкі — парадам →


…Бейры - не клічуцца баварамі, але баярамі, ад [назвы] рэкі Боя…\nБавары (ім. Bayern, бав. Baian) - буйнае прагерманскае племя, якое ўзнікла на тэрыторыі цяперашняй Чэхіі (Багеміі) у эпоху канчатка Вялікага перасялення народаў.\nБавары былі меркавана нашчадкамі маркаманаў або нашчадкамі ругіяў, пабітых каралём Одаакрам у 487 годзе, і найстаражытнага кельцкага насельніцтва сучаснай Чэхіі.\nУпершыню племя згадваецца ў VI веку, калі падпарадкоўваецца франкам. Пазней бавары сфармавалі ўласнае герцагства пад кіраваннем дынастыі Агілальфінгаў, а ў VII-VIII веках адпалі ад Меравінгаў. Створаная ў гэты перыяд запіс звычайнага права бавараў - так званая Баварская праўда - з'яўляецца адной з найстаражытных "варварскіх праўд" і адным з найважных крыніц даследавання грамадства германцаў перыяду ранняга Сярэднявечча.\nУ першай траціне VIII стагоддзя Карл Мартэлл ізноў падпарадкаваў бавараў Франкскаму каралеўству, і ў 732 годзе яны ўдзельнічалі ў складзе яго войска ў бітве пры Пуацьце. У далейшым Баварыя ўвайшла ў склад імперыі Карла Вялікага, але ўжо ў канцы IX стагоддзя баварскія землі былі перададзены Луітпольду, які ўзнавіў старажытнае герцагства Баварыя, якое стала адным з найболей буйных і ўплывовых у імперыі.\nТэрыторыя бавараў знаходзілася ў басейне ракі Дунай. Іх суседзямі былі:\n" цюрынгі на поўначы\n" франкі на паўночным захадзе\n" алеманны на захадзе\n" остготы на поўдні (да 554 года)\n" лангабарды на паўднёвым усходзе\n" авары на паўднёвым усходзе\n" славяне на ўсходзе\nРоля бавараў у гісторыі\nБавары сталі адным з кампанентаў фармавання нямецкага і аўстрыйскага народа. Іх нашчадкі засяляюць тэрыторыю аўстрыйскага Ціроля і Баварыі, адной з федэральных земляў Нямеччыны.\nГраков Б.Н., Моравский С.П., Неусыхин А.И. (составители) Древние германцы (Сборник документов). — Государственное социально-экономическое издательство, 1937. — 228 с.\nСоколова А. М. Варварские правды. — Чита, 1969. — 169 с.\nНеусыхин А.И. Общественный строй древних германцев. — М., 2001. — 302 с. — ISBN 5-85209-109-Х\nK. Bosl Bayerische Geschichte. — Ludwig, München, 1990. — ISBN 3-7787-2116-X\nB. Hubensteiner Bayerische Geschichte. — Ludwig, München, 1999. — ISBN 3778737899\nМатэрыял з Вікіпедыі - вольнай энцыклапедыі (артыкул скарочаны)\nБаварыя (ням. Bayern) - зямля на поўдні і паўднёвым усходзе Федэратыўнай Рэспублікі Нямеччыны, з'яўляецца самай вялікай па плошчы зямлёй у складзе ФРГ. Адміністрацыйнае дзяленне: Сем адміністрацыйных акруг - Верхняя Франконія, Сярэдняя Франконія, Ніжняя Франконія, Верхні Пфальц, Ніжняя Баварыя, Верхняя Баварыя, Швабія. Сталіца – Мюнхен (раней быў Мніхаў). Аснову насельніцтва складаюць тры народнасці - баварцы, франконцы і швабы.\nБаварцы з'яўляюцца нашчадкамі трох старажытных германскіх саюзных плямёнаў - бавараў, франкаў і швабаў (алеманнаў) - адрозніваюцца характарам гаворкі, звычаямі, выявай мыслення і светаадчуваннем. Пазней, ужо ў 1945 годзе да іх ліку дадалося больш двух мільёнаў уцекачоў і дэпартаваных з былых германскіх тэрыторый, якія прыўнеслі свае ўласныя традыцыі і культуру.\nЗ'яўляюцца нашчадкамі баварцаў, засяляюць адміністрацыйныя акругі Верхняя Баварыя, Ніжняя Баварыя і Верхні Пфальц. Валодаючы колькасцю каля 6,4 млн чалавек, яны складаюць добрую палову насельніцтва Баварыі.\nМесцы іх расселення знаходзяцца ў адміністрацыйных акругах Верхняя, Сярэдняя і Ніжняя Франконія, якія ўваходзяць у склад зямлі Баварыя з пачатку XIX стагоддзя, у наш час пражывае каля 4,1 млн франконцаў.\nІмем 1,8 млн баварскіх швабаў названы адміністрацыйная акруга Швабія.\nТаксама да трох баварскіх этнічных груп далучыліся выгнаныя судзетцкія немцы, якія перасяліліся ў Баварыю галоўным чынам пасля 1945 года. Вольная Зямля дала ім абарону і падтрымку. Ва Ўказе ад 5 лістапада 1962 года гаворыцца: "Урад Баварыі прызнае прыналежнасць судзетцкіх немцаў да карэннага баварскага насельніцтва". Удзячныя да здабытай радзімы, "новыя баварцы" прыклалі шмат сіл да яе аднаўлення пасля Другой сусветнай вайны.\n1.Официальный сайт Федеральной земли Бавария (нем., англ., рус.)\n2.Seehofer zum Ministerpräsidenten gewählt (нем.)\n3.Bayerns erste Präsidentin (нем.)\n5.Исторический словарь Бавария\n6.исследовательскую группу Мировоззрения в Германии (fowid) (PDF)\n7.Немецкую конференцию епископов статистика\n8.Евангелическую церковь самоизображение\nПетер Клаус Хартманн: Дорога Баварии в современность. От уставного герцогства к республике сегодня. 2-ое издание. Дует, Регенсбург 2004, ISBN 3-7917-1875-4.\nФриц Коллер, Герман Румшеттель: Бавария и Зальцбург в 19-ом и 20-ом веке. Самсон, Мюнхен 2006, ISBN 3-921635-98-5.\nБаварский ежегодник. 86-ой год рождения, K. Г. Саур, Мюнхен 2007, XIII, 611 S, ISBN 978-3-598-23666-2; также цифровую выдачу: ISBN 978-3-598-23667-9 (Nochschlogweak со сведениями к больше 7.000 учреждений и примерно 12.500 человек).\nГеаграфічныя назовы ў Беларусі, злучаныя з баярамі\nв. Баяры >Менская вобласць > Мядзел >Мядзелскі\nв. Баяры > Менская вобласць > Мядзел >Старагабскі\nв. Баярнавічы >Менская вобласць > Мядзел >Сырмежскі\nв. Баяры > Менская вобласць > Вілейка >Ільянскі\nв. Баяры > Менская вобласць > Маладзечна >Цюрлеўскі\nв. Баяршчына >Менская вобласць > Валожын >Пральнінскі\nв. Баяры >Менская вобласць > Барысаў >Лошніцкі\nв. Баяры >Менская вобласць > Лагойск >Янушковіцкі\nв. Баяры > Менская вобласць > Лагойск >Астрашыцкі\nв. Баяры > Менская вобласць > Нясвіж >Ліпскі\nв. Баяры > Менская вобласць > Маладзечна >Красненскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Ліда >Трэццякоўскі\nв. Баяры -Дзікушскія >Гарадзенская вобласць > Ліда >Трэццякоўскі\nв. Баяры -Смалодскія>Гарадзенская вобласць > Ліда > Беліцкі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Свіслач >Навадворскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Слонім >Дзерэўноўскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Масты >Курыловіцкі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Шчучын >Галавічпольскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Шчучын > Жэлудокскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Шчучын >Лебедскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Гародня Падлабенскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Гародня >Верцелішкаўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Гародня >Раціцкі\nв. Баяркі>Гарадзенская вобласць > Ліда > Хадароўскі\nв. Баяры -Дзікушскія> Гарадзенская вобласць > Ліда >Хадароўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Воранава >Вараноўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Воранава >Жырмунскі\nв. Баярск >Гарадзенская вобласць > Смаргонь >Ардашынскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Ашмяны >Каменалогскі\nх. Баяры > Гарадзенская вобласць > Ашмяны >Гродзінскі\nх. Баяры > Гарадзенская вобласць > Астравец >Кемелішкаўскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Астравец >Астравецкі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Масты >Мікелеўшчынскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Карэлічы >Лукскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Свіслач > Навадворскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Слонім > Дзярэўнаўскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Масты >Мікелеўшчынскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Карэлічы >Лукскі\nв. Баяры Жэлудоцкія >Гарадзенская вобласць > Шчучын >Жэлудоцкі\nв. Баяры Лебедскія >Гарадзенская вобласць > Шчучын >Жэлудоцкі\nв. Вялікія Баяры >Гарадзенская вобласць > Шчучын >Мажэйкаўскі\nв. Малыя Баяры >Гарадзенская вобласць > Шчучын >Мажэйкаўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Воранава > Вараноўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Воранава > Жырмунскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Ашмяны > Каменалогскі\nх. Баяры >Гарадзенская вобласць > Ашмяны>Гродзінскі\nх. Баяры >Гарадзенская вобласць > Астравец >Кемелішкаўскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Гародня >Падлабенскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Гародня > Верцелішкаўскі\nв. Баяры > Гарадзенская вобласць > Гародня >Індурскі\nв. Баяры >Гарадзенская вобласць > Гародня > Раціцкі\nв. Баярская> Гарадзенская вобласць > Гародня >Негневіцкі\nв. Баярунішкі >Віцебская вобласць > Браслаў >Межанскі\nв. Баяршчына >Віцебская вобласць > Міёры >Германовіцкі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Глыбокае >Падсвільскі\nв. Баяры >Віцебская вобласць > Паставы >Лынтупскі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Паставы >Камайскі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Докшыцы >Бегомльскі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Докшыцы >Параф’янаўскі\nд. Баяршчына >Віцебская вобласць > Ушачы >Кубліцкі\nд. Баяршчына> Віцебская вобласць > Ушачы >Селішчанскі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Полацак >Борздаўскі\nд. Баяршчына> Віцебская вобласць > Сенно >Немойтаўскі\nд. Баярунішкі> Віцебская вобласць > Браслаў > Зарацкі\nв. Баяры 1>Віцебская вобласць > Шаркоўшчына > Германовіцкі\nв. Баяры > Віцебская вобласць > Ліёзна >Кавалеўскі\nв. Баяры >Магілёўская вобласць > Бабруйск >Сычкоўскі\nв. Баяры >Магілёўская вобласць > Крычаў >Лабковіцкі\nд. Новая Баяршчына 1 >Магілёўская вобласць > Быхаў >Ямніцкі\nд. Новая Баяршчына 2 >Магілёўская вобласць > Быхаў >Ямніцкі\nд. Старая Баяршчына >Магілёўская вобласць > Быхаў >Ямніцкі\nв. Баяры >Брэсцкая вобласць > Пінск >Аснежыцкі\nв. Баяры > Брэсцкая вобласць > Жабінка >Крыўлянскі\nв. Баяры > Брэсцкая вобласць > Камянец >Рэчыцкі\nв. Баяры > Брэсцкая вобласць > Пружаны >Зеляневіцкі\nПрозвішча: Баяроўскі, Баярскі – старажытныя беларускія шляхецкія роды\nБаярынаў, Баярынцаў, Баярышнікаў, Баяр\nБоярин Венцлав, х-р вызнач. Боярин не зразумелы, магчыма - гэта абазнач. сацыяльнай прыналежнасцi, б. Тандзягальскай вол. Жамойцкай з-лi 286 гл. Венцлав\nБоярин Стась, х-р вызнач. Боярин не зразумелы, магчыма - гэта абазнач. сацыяльнай прыналежнасцi, б. Астрынскага пав. Троцкага в-д. 97 адв. гл. Стась\nБоярин Хрол, х-р вызнач. Боярин не зразумелы, магчыма - гэта абазнач. сацыяльнай прыналежнасцi 114 гл. Хрол\nБоярин Якубович, гл. Якубович Боярин\nБояриновая, х-р вызнач. не зразумелы, магчыма - гэта абазнач. сацыяльнай прыналежнасцi мужа, б. Курклеускага пав. Троцкага в-д. 114\nБоярын Матей, х-р вызнач. Боярын не зразумелы, магчыма - гэта абазнач. сацыяльнай прыналежнасцi, б. Мерацкага пав. Троцкага в-д. 95 адв.; с. 41 гл. Матей\nЯрыла, у язычніцкай міфалогіі ўсходніх славян бог сонца, вясны і ўрадлівасці, кахання. У гонар Ярылы праводзіліся вясновыя святкаванні (у Беларусі называлася «ярылавіца»), якія суправаджаліся спевамі, пляскамі, карагодамі. У часы хрысціянства Ярылы заменены святым Юрыем. У беларускай міфалогіі ўяўляўся прыгожым хлопцам у белай вопратцы і на белым\nГэты малады, прыгожы юнак раз'язджае на белым кані... і ў белым плашчы; на галаве ў яго вянок, у руках каласы, ногі босыя. Ярыла - бог урадлівасці і пачуццёвага кахання. У Юр'яў дзень Ярыла... па загадзе маці адмыкае вароты неба і на белым кані прыязджае на зямлю, а з яго ўзнікненнем пачынаецца сапраўдная вясна. У гэты ж дзень упершыню выпускаюць скаціну ў поле... І ў наступныя дні беларусы ўшаноўваюць Ярылу. Яшчэ нядаўна святкаванне яго суправаджалася карагодам, песнямі, потым застоллем. Паданне малявала Ярылу як апекуна пачуццёвага кахання. Таму не лічылася злачынствам пад яго покрывам і саграшыць у каханні... Ярылам маглі быць і дзяўчата.\nДзяўчаты выбіраюць самую прыгожую, прыбіраюць яе Ярылам і садзяць на белага каня. Ярылу акружаюць не толькі дзяўчаты, а ўсе жыхары паселішча, старыя кіруюць карагодам, а ў кожнага з прысутных вянок са свежых кветак. Ярыла едзе па засеяных нівах, а карагод спявае песні, дзе паказана, як народ разумее Ярылу, як той спрыяе ўрадлівасці зямлі і нараджэнню дзяцей. У адной песні гаворыцца:\nА гдзе ж ён нагою - там жыта капою,\nА гдзе ж ён не зырне - там колас зацвіце!\nТрэба думаць, што ў старажытнасці паганскія шлюбы і выкраданні жонак спалучаліся са святкаваннем Ярылы. (Киркор, с. 258-259. Варыянты: Ластоўскі, с. 258; Соболевский, с. 23.)\nЦi ведаеце вы, калi ў беларусаў пачынаўся даўней новы год? А калi веснавы дзень раўняецца ночы? А з якога часу можна было араць зямлю? Аказваецца, усе гэтыя падзеi звязаны мiж сабой. Да ўсiх iх мае непасрэднае дачыненне адзiн з багоў дахрысцiянскага пантэона беларусаў — бог сонца, урадлiвасцi i пачуццёвага кахання Ярыла. Ягонай спадарожнiцай па жыццi была багiня вясны Ляля.\nТрапяткiм i нецярплiвым было чаканне прыходу Ярылы. Пасля веснавога сонцавароту (21 сакавiка) пачынала выходзiць з зiмовай спячкi прырода, усё жывое набiралася сiлы, дужэла. Штораз даўжэйшы дзень перамагаў цёмную ноч, светлавокая вясна пазбаўлялася чараў халоднай i панурай зiмы. Усё гэта яшчэ раз мусiла пераканаць людзей, што жыццё нязводнае i бясконцае, што яно заўсёды пануе над смерцю.\nI ён прыходзiў. Напорыста i iмклiва. Па-маладому радасна i весела. Як сапраўдны пераможца Чарнабога. Сваiмi чароўнымi ключамi рашуча адмыкаў да жыцця зямлю, выпускаў на волю расу i клiкаў людзей на поле. Зямля набiралася ласкавасцi i пяшчоты маладой нявесты. Журавы трубiлi ў трубы — абвяшчалi з’яўленне Ярылы. Радасную вестку разносiлi жаўрукi, якiя лiчылiся Ярылавымi пасланцамi. Набрынялая зямля толькi цяпер станавiлася плоднай. Пачынала расцi трава, з’яўлялiся першыя кветкi. Дружна апраналiся ў цнатлiвыя лiсцiкi дрэвы. У iхнiх галiнах ладзiлi гнёзды i спявалi песнi кахання птушкi, якія прыляцелі з выраю . Лес агучвала куванне зязюлi. У кустах залiвалiся недасяжныя па майстэрству салаўi. Сагрэтае ласкавым сонейкам, усё на свеце адраджалася, станавiлася маладым i дужым — такi спрадвечны кругазварот жыцця.\nНеўзабаве з выраю прыляталi ластаўкi, якiя разам з голубам лiчылiся божымi птушкамi. Iх шанавалi, паважалi i аберагалi. Нельга было разбураць ластаўчыны гнёзды, бо, хто зробiць гэта, у таго стане рабацiнiстым твар — на iм пасеюцца вяснушкi. Iмклiвыя ластаўкi паслугавалi нават самым нясмелым хлопцам: тыя прасiлi птушак, каб знайшлi iм дзяўчыну, якую яны маглi б пакахаць i зрабiць сваёй жонкай.\nУ гонар вясёлага бога ладзiлi беларусы яркае свята Ярылкi. Яго называлi яшчэ святам засевак. Адбывалася яно 27 красавiка па стараму стылю. Маглi святкаваць i ў маi, чэрвенi — на Сёмуху, на Купалле. Весела i займальна. Бо гэткiм жа апантаным маладой неўтаймоўнасцю i юрлiвасцю, захоплены каханнем, падвяселены хмельнымi напоямi быў i сам Ярыла. Ягоная стыхiя — забавы, гульнi, скокi, заляцаннi, бязмежная весялосць. Таму i стаў апекуном кахання i пладавiтасцi, шчаслiвага шлюбу i сямейнага дабрабыту. Толькi на гэтае свята юнакам i дзяўчатам дазвалялася пакаштаваць вiна, якое здаўна лiчылася напоем багоў. У гэты момант моладзь нiбыта раўнялася з самiм Ярылам. Аднак пiць трэба было толькi крышку, адно каб узбудзiць пачуццi кахання i маладой захопленасцi.\nВечарам на высокiх пагорках палiлi вогнiшчы, каб убачыў iх сам Ярыла i завiтаў у госцi. Тут заканчвалiся забавы i карагоды моладзi. На адыход людзi прасiлi ў сонечнага бога цёплага лета, багатага ўраджаю, моцнага кахання, шчаслiвага сямейнага жыцця ды здаровых дзетак.\nА якi ж ён быў — гэты гарэза i неўтаймоўны весялун бог Сонца Ярыла? Вядомы даследчык жыцця беларусаў Адам Кiркор зазначаў, што несмяротны сын Лады i Дажбога нагадваў маладога прыгожага юнака. Кучаравы. Светлавалосы. У белым плашчы i на белым канi басанож ездзiць гэты малойца па свеце. На галаве — вянок з першых палявых кветак. У левай руцэ — жменька жыта, у правай — палiца. Махне Ярыла жытам — нiва коласам мацнее, палiцай махне — гром грымiць, дождж сыплецца.\nКонь у Ярылы таксама малады i нястрымны. Ён такi гарачы, што на адным месцы i хвiлiны не пастаiць, «капытамi камянi разбiвае, хвастом зямлю падмятае, вушамi далёка ваўка чуе, вачамi зоры лiчыць», пiсаў вучоны У. М. Дабравольскi. Куды конь нагу паставiць — шаўковая трава сцелецца, кветкi дзiвосныя расцвiтаюць, растаюць ад ягонага дыхання снежныя Зюзевы сляды.\nА там, дзе малады прыгажун Ярыла ступаў сваiмi босымi нагамi, густа каласiлася жыта, прагна пiлi жыццядайную сiлу яравыя пасевы, каб умалотным ураджаем аддзячыць руплiваму сейбiту. Аднак простым людзям у гэты дзень забаранялася хадзiць босымi, бо iнакш можна было зблытаць iх з божымi пасланнiкамi. Калi ж нейкая жанчына адважвалася ранкам выгнаць кароў басанож i прайсцiся па некранутай расе, яе маглi назваць ведзьмай. За гэта пастух павiнен быў адлупцаваць кабету пугай: каб зняць чары.\nУ гонар Ярылы называлi нават паселiшчы, урочышчы, iншыя мясцiны. Напрыклад, у Ваўкавыскiм раёне захавалася вёска Ярылаўка. Вобраз Ярылы ў паэтычнай творчасцi беларусаў быў звязаны з казой. Мо за тое, што гэтая жывёлiна мела неспакойны характар i юрлiвыя паводзiны, была сiмвалам пладавiтасцi i ўрадлiвасцi?\nВосенню ладзiлi свята ўраджаю. Людзi добрымi словамi згадвалi шчодрага i пладавiтага Ярылу, дзякавалi яму за спрыянне. Затым ён апускаўся пад зямлю, дзе цягам усёй зiмы змагаўся з богам цемры Чарнабогам. А ранняй вясной пераможцам з’яўляўся на зямлi.\nПераемнiкам Ярылы ў хрысцiянскi час стаў святы велiкамучанiк Георгiй Пераможац. У правай руцэ ён трымае кап’ё, якiм забiвае страшнага змея, што краў людзей, а тыя мусiлi адкупляцца ад яго сваiмi дзецьмi. Георгiй перамог ненаеднага Цмока i тым самым уратаваў ад знiшчэння чалавечы род. Сёння ён найбольш шанаваны святы сярод праваслаўных вернiкаў. Свята Юрай, Юр’е, Ягор’я, Георгiя адзначалi двойчы: 6 мая i 9 снежня.\nУ народзе дагэтуль жыве перакананне: той, хто на веснавога Юр’я раненька выйдзе на поле, можа ўбачыць, як святы Юрый-Ягорый спускаецца з неба, адмыкае зямлю i выпускае на волю расу. Юрый з’ўляецца заступнiкам жывёлы i нiвы. На белым канi ездзiць ён па палетках, адведвае сялянскiя сядзiбы. Там, дзе праедзе Божы пасланнiк, i дрэвы хутчэй распускаюцца, i трава спарней расце, i рунь мацней зелянее, i сады дружней зацвiтаюць.\nВеснавы Юрай лiчыўся святам пастухоў, бо ў гэты дзень упершыню выганялi кароў на расу. У руках пастухоў замест пугi была асвечаная ў царкве велiкодная вярба. З гэтага дня i ажно да позняй восенi ваўкi не нападалi на кароў i коней, бо веснавы Юрай пазамыкаў iм раты. I толькi асеннi Юрай адмыкае iх.\nЗвыклымi былi спевы ў гонар Юр’я:\nСвяты Юр’я, Божы пасол,\nДа Бога пайшоў,\nПусцiў расу цяплюсенькую\nНа Белую Русь i на ўвесь свет.\nЯрыла, бог апантанага кахання\nЯрыла - Яры - значыць неўтаймоўны, яраваць, забываючыся, Ярун - глушэц падчас току, які не бачыць і не чуе нічога акрамя сяброўкі і раўнівых супернікаў, якіх трэба прагнаць. І яшчэ шмат роднасных слоў, і ўсе яны распавядаюць пра моцныя эмоцыі, непадкантрольныя розуму і часта злучаных з ідэяй урадлівасці, размнажэння, фізічнага кахання. Вось гэты бок кахання, якую паэты завуць "запалам кіпучым", і знаходзіўся "ў вядзенні" славянскага Бога Ярыла. Гэта значыць, яго можна назваць у нейкай ступені богам кахання.\nЯрылу ўяўляюць юным мужчынам: пылкім, закаханым жаніхом апранутым у белыя адзенні, босым, раз'язджаючым на белым кані.\nПа іншых павер'ях Ярыла малюецца ў выглядзе жанчыны, апранутай у мужчынскі ўбор: белыя штаны і кашулю. У правай руцэ яна трымае пудзіла чалавечай галавы, у левай - жытнія каласы. На галаву Ярыле апранаюць вянок з першых палявых кветак. Менавіта так на святы ўвесну прыбіралі дзяўчыну старажытныя славяне, саджалі яе на каня і вадзілі па палях.\nЯрыла належыць да штогод паміраючых і ўваскрасаючых багоў урадлівасці (менавіта гэта азначае пудзіла галавы ў яго руцэ).\nЯрыла - бог вясны: ён увасабляе яе ўрадлівыя сілы, ён прыносіць яе з сабой, ад яго залежыць і яе своечасовы прыход, і ажыццяўленне надзей сялян.\nЯрыла з'яўляецца ў пакладзеную пару года, распаўсюджвае вясновае сонечнае цяпло, узбуджае прадукцыйную сілу ў раслінах і людзях, уносіць у жыццё прыроды і жыццё людзей маладую свежасць, пылкасць пачуццяў, напаўняе людзей адвагай.\nМенавіта з-за бацькі Ярыла стаў земляробам, бо яго бацька магутны Велес, як і яго маці, ён стаў ваяром (маці была Дзіва-Дадола).\nНарадзіўся Ярыла ад таго, што Дзіва панюхала цудоўны ландыш, у які ператварыўся Велес.\n(Г.І.: на шчыту на старажытным беларускім гербе “Пагоня” намаляваны ярылін крыж).\nЯрыле падпарадкоўваюцца дзікія жывёлы, духі прыроды і найнізкія бажаствы. Узімку Ярылы ператвараецца ў Мароз і знішчае тое, што нарадзіў увесну.\nКрыніца: 1. «Мы - Славяне», М. Семенова,\n2. «Древняя Русь в лицах» Б. Путилов,\n3. «Славянская мифология», Ф.С. Капица


30 ліпень 2014, 16:49\nЗахад пашырыў санкцыі супраць Расеі за падтрымку сэпаратыстаў на ўсходзе Ўкраіны. Як вы да гэтага ставіцеся? Ці будзе гэта мець наступствы для Беларусі? З такімі пытаньнямі наш карэспандэнт зьвяртаўся да гарадзенцаў.\nДзяўчына: «Я станоўча стаўлюся да гэтага. Санкцыі патрэбныя, каб Расея прыпынілася і сьціхла вайна ва Ўкраіне. І Беларусь яны закрануць, паколькі мы з Расеяй моцна ўзаемазьвязаныя».\nМужчына: «Я думаю, што санкцыі Беларусь не закрануць, бо Захад лічыць, што Расея падтрымлівае сэпаратыстаў, дае ім зброю і грошы, а Беларусь ва ўсе гэтыя справы ня ўлазіць...»\nМужчына: «Так званыя санкцыі, якія накладае Захад на Расею, як мы бачым, недастатковыя, каб выканаць гэтую функцыю. А што да таго, ці будуць яны мець наступствы для Беларусі, то гэтае пытаньне наагул неістотнае, асабліва на фоне тых праблемаў, якія існуюць цяпер ва ўкраінскага народа».\nЯк вы ставіцеся да санкцый супраць Расеі за падтрымку сэпаратыстаў на ўсходзе Ўкраіны?\nМужчына: «На нас гэта ўсё можа адбіцца, паколькі мы партнэры з Расеяй. Адаб’ецца перш за ўсё на эканоміцы, бо нашы абедзьве эканомікі моцна ўзаемазьвязаныя. Ва ўсім гэтым вінаватая Амэрыка, бо яна і правакуе, і фінансуе. А ім гэта патрэбна, каб стварыць пляцдарм вайсковы для разьмяшчэньня ракетаў ва Ўкраіне».\nМужчына: «Ніякім чынам гэтыя санкцыі на Беларусь не паўзьдзейнічаюць, але наагул да іх ставімся нэгатыўна — гэта няправільна. Аляксандар Рыгоравіч не дапусьціць тут ніякіх наступстваў...»\nЯгоны сябра: «Жылі б сабе спакойна — і ўсё, а то нешта прыдумляюць...»\nМужчына: «Ніяк яны не паўзьдзейнічаюць ні на Расею, ні на Беларусь. Гэта ўсё завязана на палітыцы, а бізнэс ёсьць бізнэс, ён існуе сам па сабе. Ну каму ад гэтага будзе выгада?»\nЖанчына: «Ня маю паняцьця, ці закрануць нас гэтыя санкцыі, але лепей у чужыя справы наагул ня ўмешвацца. Я маю на ўвазе, што ні Расеі, ні Захаду няма чаго ўлазіць у справы Ўкраіны».\nКарэспандэнт: «Але ў дадзенай канкрэтнай сытуацыі — ці слушна зрабіў Захад, што ўвёў санкцыі супраць Расеі?»\nДзяўчына: «Напэўна, слушна, бо там палова нашых родных і блізкіх, а іх забіваюць...»\nМужчына: «Магчыма, санкцыі закрануць і нас, але пакуль цяжка нешта канкрэтна казаць. Усё пабачым з таго, як будуць разьвівацца падзеі. Але яўна нас гэта можа закрануць...»


Ніва № 18 (3234), 6 мая 2018 г.\nДаўно не глядзеў я выступ кіраўніка Беларусі, які называецца Пасланнем беларускаму народу і Нацыянальнаму сходу. А гэтым разам інтуіцыя падказала, што трэба глянуць. І не толькі таму, што гэтай прамовай мусіць зацікавіцца кніга рэкордаў Гінеса, бо наўрад ці яшчэ які кіраўнік дзяржавы з афіцыйным тытулам прэзідэнта ажно столькі разоў прамаўляў сваё штогадовае пасланне. А больш таму, што гэтым разам яно кардынальна адрознівалася ад ранейшых, і аніякага пачуцця дэжавю, як мінулыя разы, я не адчуў.\nА розніца з былымі пасланнямі была відавочнай яшчэ задоўга да пачатку цяперашняга. Яго нават не рэкламавалі так, як тыя. Інфармацыю пра гэты выступ начальніка краіны, калі параўнаць з ранейшымі, можна назваць нечакана сціплай. З яе мы даведаліся, што трансляваць пасланне будуць усяго толькі тэлеканалы „„Беларусь1” і „Беларусь24” ды яшчэ радыё. Для краіны з такім ладам як наша гэта вышыня сціпласці. Мы з часоў СССР прызвычаіліся да таго, што выступ кіраўніка краіны „транслююць усе радыёстанцыі Савецкага Саюза”. Беларусь мінулых гадоў не была выключэннем. А тут такая нечаканасць.\nУ чым жа справа? Відаць, не для шырокай публікі гэты выступ, хоць і называецца для народа і парламента. Напэўна ён для канкрэтных кропкавых адрасатаў, якія шырокай аўдыторыяй „Беларусь1” і блізка не з’яўляюцца, а можа і не ведаюць пра існаванне такога тэлевізійнага цуду. І змест прамовы гэта ўскосна пацвярджае. Канешне, гэта маё суб’ектыўнае меркаванне, (...)


Samsung Galaxy S6 будзе інтэграваць уласную плацежную сістэму | Androidsis\nSamsung Galaxy S6 будзе інтэграваць уласную плацежную сістэму\nSamsung менш можа прадставіць новага члена сям'і Galaxy S. 1 сакавіка карэйскі вытворца прадэманструе свету сваю новую каштоўнасць, доўгачаканы Samsung Galaxy S6.\nНекаторы час мы чулі, што Samsung мае намер укараніць уласную мабільную плацежную сістэму, падобную на Apple. І здаецца, што У Samsung Galaxy S6 і Samsung Galaxy S6 Edge з'явіцца новая плацежная сістэма.\nІ Samsung Galaxy S6, і Galaxy S6 Edge будуць мець уласную плацежную сістэму\nПершыя чуткі казалі пра магчымасць Samsung выкарыстоўваць плацежную сістэму, прапанаваную LoopPay у сваіх тэрміналах, і цяпер зноў пайшлі чуткі, каб пагаварыць пра тую ж кампанію. І вы ўжо ведаеце, што калі рака гучыць, яна нясе ваду.\nГэтая новая сістэма Плацяжы па NFC імітуе крэдытную карту, каб тыя гандляры, якія адмовіліся ад выкарыстання Apple Pay, у канчатковым выніку маглі прыняць новую плацежную сістэму, якую Samsung хоча ўкараніць у Galaxy S6 і Galaxy S6 Edge.\nАкрамя таго, сеульскі вытворца, як чакаецца, скарыстаецца сканарам адбіткаў пальцаў, які Samsung Galaxy S6 напэўна будзе мець на галоўнай кнопцы, каб прапанаваць дадатковая сістэма аўтэнтыфікацыі.\nТакім чынам, Samsung вырашыла адмовіцца ад бягучага датчыка адбіткаў пальцаў, які ён выкарыстоўвае ў сваіх прыладах, каб зрабіць стаўку на сэнсарны лічбавы сканер, вельмі падобны на той, які выкарыстоўваюць Meizu ці Huawei.\nМы ўбачым, ці нарэшце яны ўвядуць плацежную сістэму, хоць гэта больш чым відавочны крок з боку вытворцы. Больш, калі ўлічыць, што Куперціна ApplePay ужо ўбудаваны ў iPhone 6 і iPhone 6 Plus.\nАкрамя таго, прэстыж LoopPay больш чым выдатны, і факт мадэлявання крэдытнай карты можа сапсаваць і шмат у чым сальда на баку Samsung калі прадпрыемствы прымуць гэтую аплатную сістэму.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Samsung » Samsung Galaxy S6 будзе інтэграваць уласную плацежную сістэму\nOnePlus публікуе цікавую інфаграфіку, якая паказвае яе дасягненні\nХто клапоціцца пра заводскія дэфекты Nexus 6?


Кожнай справе — належны падыход — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nКожнай справе — належны падыход\nДобраўпарадкаванне. Хаця снег і прыкрыў зямлю, так бы мовіць, прыхаваў некаторыя хібы добраўпарадкавання нашых вуліц, але не настолькі, каб яны былі незаўважанымі. На гэты раз фотаздымкі з фактамі недапрацовак у гэтай сферы дзейнасці прадэманстраваў аддзел архітэктуры. У фотааб’ектыў трапілі дрэнны стан дарожнага пакрыцця гарадскіх вуліц, самавольныя забудовы, занядбалыя будынкі, смецце на вуліцах Гагарына, Мічурына, Камуністычная, Сонечная Падлесная, мясціны ля былога будынка вучылішча і іншых. Несумненна, што патрабаванне да адпаведных службаў было адно: наводзіць парадак на гэтых мясцінах. Паставіў старшыня райвыканкама і задачу па ўхіленні недахопаў на пешаходных пераходах, бо як толькі дождж або растае снег, гэтыя месцы заўсёды заліваюцца вадой.\nМабільныя групы. Чарговы рэйд рабочай групы райвыканкама на мінулым тыдні праходзіў не толькі на прадпрыемствах горада, але і раёна. Былі, напрыклад, наведаны машынныя двары сельгаспрадпрыемстваў “Марохараўскі” і “Бялёў”. На жаль, без парушэнняў правілаў аховы працы не абышлося. Многа машын і агрэгатаў у гэтых гаспадарках пастаўлены не на спецыяльныя металічныя падстаўкі, а на простыя калодкі. Уразілі і выбітая цэгла перад топкай катла ў кацельні АТУП-16. І гэта нягледзячы на тое, што кацёл знаходзіўся ў рабочым стане, і полымя ў ім так і шугала. Ды і з добраўпарадкаваннем не ўсё добра на гэтым аўтатранспартным прадпрыемстве. Работнікаў ААТ “Жыткавічлес” падвяла электратэхнічная частка, не замацаваныя, пашкоджаныя, скручаныя правады. А вось у Дуброўскім СДК неадкладнага рамонту патрабуе столя, якая ўжо пачала абвальвацца. Таму мабільнай групе райвыканкама неабходна яшчэ больш узмацніць кантроль і кожны наступны рэйд распачынаць з праверак па тых адрасах, дзе выяўляліся недахопы, і як яны выпраўлены. Праведзена і праверка на цвярозасць на рабочых месцах. З амаль паўсотні правераных працаўнікоў п’яных не выяўлена.\nАдміністрацыйная практыка. За мінулы тыдзень усімі службамі райвыканкама і сельсаветамі складзена 18 пратаколаў і выдадзена 254 прадпісанні. Прыцягнута да адказнасці сем чалавек, якія выплацілі за сваю безгаспадарчасць больш шасціста тысяч рублёў. На нарадзе адзначана недастатковая работа шэрагу сельвыканкамаў і раённых службаў па прымяненні адміністрацыйнай практыкі пры правядзенні добраўпарадкавання. Гэта, як адзначалася Мікалаем Какорам, важная задача для ўсіх, бо там, дзе маецца належны парадак, створаны добрыя бытавыя ўмовы на вытворчасці і чалавеку пачувае сябе намнога лепей, а значыць і працуе ён больш вынікова.\nНадзвычайныя сітуацыі. Пажараў і іншых надзвычайных сітуацый на тэрыторыі раёна на мінулым тыдні не было зарэгістравана. Невялікае ўзгаранне гаспадарчай пабудовы ў вёсцы Лутоўе было хутка ліквідавана, таму па прычыне яго нязначнасці ў разрад пажараў яно не перарасло. Праведзены супрацоўнікамі аддзела па надзвычайных сітуацыях адзіны Дзень папярэджвання надзвычайных сітуацый. Працавала чатыры гарадскія назіральныя камісіі. Імі абследавана 26 домаўладанняў, дзе выяўлена 37 парушэнняў, якія нясуць небяспеку жыццядзейнасці людзей. Адзін гаспадар домаўладання прыцягнуты да адказнасці. Адзначаны на нарадзе і тыя недапрацоўкі, якія маюць месца ў дзейнасці назіральных камісій. У першую чаргу звярталася ўвага на тое, што імі не кантралюецца, як выпраўляюцца імі ж выяўленыя парушэнні. Таму па некаторых катэгорыях грамадзян працэнт выпраўлення парушэнняў застаецца вельмі нізкім. А гэта небяспека для жыцця людзей. Таму праца назіральных камісій будзе ў бліжэйшы час актывізавана.\nПравапарадак. 90 заяў і зваротаў ад грамадзян паступіла за мінулы тыдзень у раённы аддзел унутраных спраў. Палова з гэтай колькасці ад жыхароў райцэнтра. Міліцыянерам прыходзілася дзесяць разоў утаймоўваць сямейных дэбашыраў. 11 пратаколаў было складзена за ўчыненне дробных хуліганстваў, 14 – за знаходжанне ў нецвярозым стане ў грамадскіх месцах, 3 – за парушэнне правілаў добраўпарадкавання.\nУзбуджана пяць крымінальных спраў, тры з якіх раскрыты па гарачых слядах. Выяўлена міліцыянерамі і канфіскавана 470 літраў бражкі і самагону. Прааналізавана праца і добраахвотных народных дружын. На жаль, не ўсе арганізацыі праяўляюць належнае старанне да гэтай дзейнасці. Нараканні былі выказаны ў адрас такіх арганізацый, як ПМК-66, РУЭС, ЖМЗ.\nНа дарогах раёна ўчынена чатыры дарожна-транспартныя здарэнні. Чатыры вадзіцелі затрыманы ў нецвярозым стане за кіраваннем транспартным сродкам, 31 – за перавышэнне хуткаснага рэжыму. Прыцягнуты за парушэнне правілаў вулічнага руху і восем пешаходаў.\nДэкрэт №18. За мінулы тыдзень так званыя абавязаныя асобы ўчынілі пяць прагулаў. Асаблівая ўвага на нарадзе была нададзена арганізацыі дзейнасці па працаўладкаванні грамадзян, якія вызваліліся з месцаў пазбаўлення волі, а таксама тых людзей у працаздольным узросце, якія проста не жадаюць працаваць. Лік такіх у раёне немалы — амаль пяцьсот чалавек. Менавіта заняцца іх працаўладкаваннем — гэта задача і для сацыяльнай службы і органаў правапарадку. На жаль, пакуль у гэтай дзейнасці маюцца значныя недапрацоўкі. А гэтыя людзі, не маючы працы, вядуць антыграмадскі лад жыцця, даволі часта ўчыняюць злачынствы. Таму кампетэнтныя службы павінны сур’ёзна заняцца вырашэннем гэтай праблемы.\nСельская гаспадарка. Вытворчасць малака для аграрыяў раёна на цяперашні час з’яўляецца адной з галоўных задач. На цяперашні час сярэднясутачны надой на фермах раёна складае 10,3 кілаграмы, што на 1,4 кілаграма больш мінулагодняга аналагічнага перыяду. Перапрацоўшчыкам гаспадаркамі раёна прадаецца штодзённа 74 тоны малака, прычым больш за шэсцьдзесят працэнтаў гатункам “экстра”. На планёрцы была звернута ўвага прадстаўнікоў аграрнай галіны раёна на работу малочнатаварнага комплексу КСУПа “Чырвоны Бор”. На жаль, пакуль надоі, якіх дабіваюцца мясцовыя працаўнікі, не могуць задавальняць.\nАдна з праблем, над якой павінны працаваць спецыялісты аграрнай галіны, зніжэнне невытворчага выбыцця жывёлы на грамадскіх фермах. Кіраўнікі гаспадарак і сельвыканкамаў павінны актыўней наладзіць закуп маладняку ў прыватным сектары. У сельгаспрадпрыемствах павінны надаваць увагу вырашэнню і іншых надзённых пытанняў вытворчага характару.\nЖыллёва-камунальная гаспадарка. Як паведаміў кіраўнік КУП “Жыткавіцкі камунальнік” Алег Савосценка, узначальваемая ім служба працавала стабільна. Тыя ж невялікія непаладкі, што мелі месца ў аграгарадках Азяраны, Дуброва і горадзе Тураве (надараліся збоі з водазабеспячэннем), аператаўна ўхіляліся. На цяперашні час надзённай задачай для камунальшчыкаў з’яўляецца ачыстка вуліц ад снегу. У гэтым Алег Іванавіч папрасіў дапамогі ў арганізацый, бо тэхнічных рэсурсаў у прадпрыемства недастаткова, каб справіцца хутка з ачысткай вуліц на тэрыторыі ўсяго раёна.\nІншае. На апаратнай нарадзе таксама разгледжаны пытанні эканамічнага развіцця рэгіёна, будаўніцтва і другія.\n← Выйшлі на вуліцы снегаачышчальнікі\nЗа рамонтнікамі справа не стане →


Гэта проста песня!\nДзіцячы конкурс песні «Еўрабачанне-2018» пройдзе ў Мінску 25 лістапада. Напярэдадні маштабнага шоу тэлеканал «Беларусь 3» запусціў цыкл тэматычных праграм «Песня для «Еўрабачання». Пятнаццаць год гісторыі». Гледачам прапануюць успомніць, як на працягу гэтага часу краіна выбірала сваіх юных прадстаўнікоў на еўрапейскі музычны форум, і да 23 лістапада па буднях у вячэрнім эфіры паглядзець усе заключныя канцэрты мінулых нацыянальных адбораў.\nБеларусь — адна з краін — заснавальніц конкурсу — нязменна прысутнічае ў ім кожны год і па выніках упэўнена трымаецца сярод лідараў. У адрозненне ад нашых удзельнікаў дарослага «Еўрабачання» юныя артысты дасягнулі ў аналагічным спеўным спаборніцтве значна большага поспеху — за 15 гадоў 9 разоў уваходзілі ў ТОП-5 лепшых выканаўцаў і двойчы станавіліся трыумфатарамі.\nПершую перамогу з бельгійскага Хаселта ў 2005-м прывезла 10-гадовая Ксенія Сітнік. «О-а-о, только вместе мы большая сила, о-а-о, не разлей вода!» — з задавальненнем падпявала ўся Еўропа абаяльнай дзяўчынцы з пышнымі хвосцікамі.\nПоспех паўтарыўся ў 2007-м у Ратэрдаме (Галандыя). Беларускі ўдзельнік Аляксей Жыгалковіч выступаў у шоу пад нумарам 17, апошнім, і... стаў першым сярод усіх канкурсантаў, набраў найбольшую колькасць балаў у галасаванні.\nСпадабаўся еўрапейскім гледачам Андрэй Кунец і яго песня «Новы дзень» — другое месца ў Бухарэсце (Румынія) у 2006 годзе\nДвойчы прадстаўнікі нашай краіны атрымлівалі на конкурсе «бронзу». У 2011-м у Ерэване (Арменія) Лідзія Заблоцкая з песняй «Анёлы дабра» і Ілья Волкаў у 2013-м у Кіеве (Украіна) з кампазіцыяй «Спявай са мной» займалі трэція месцы.\nЧацвёрты радок у конкурсным рэйтынгу даставаўся нашым выканаўцам таксама два разы. Такім быў вынік выступленняў першаадкрывальніцы дзіцячага «Еўрабачання» Вольгі Сацюк (Капенгаген, Данія, 2003 год) і Руслана Асланава ў 2015-м у Сафіі (Балгарыя).\nУ 2010-м у Мінску з песняй «Музыкі святло» 5-е месца па выніках галасавання атрымаў Данііл Казлоў, гэтак жа летась ацанілі выступленне Хелены Мерааі з кампазіцыяй «Я самая» летась у Тбілісі (Грузія).\nХто яшчэ спяваў ад нашай краіны на дзіцячым «Еўрабачанні»?\nЯгор Ваўчок — 2004 год, Лілехамер (Нарвегія), 14-е месца.\nДар’я Надзіна, Аліна Молаш і Карына Жуковіч — 2008 год, Лімасол (Кіпр), 6-е месца.\nЮрый Дземідовіч — 2009 год, Кіеў (Украіна), 9-е месца.\nЯгор Жэшка — 2012 год, Амстэрдам (Галандыя), 9-е месца.\nНадзея Місякова — 2014 год, Марса (Мальта), 7-е месца.\nАляксандр Мінёнак – 2016 год, Валета (Мальта), 7-е месца.\nСёлета пакарыць дзіцячае «Еўрабачанне» паспрабуе Даніэль Ястрэмскі, нацыянальны адбор ён выйграў з песняй Time.\nМінск збірае рэкордную ў гісторыі музычнага форуму колькасць краін-удзельніц — 20. Да пачатку шоу — крыху больш за два тыдні. Чакаем, каб з усёй Еўропай сачыць за яркім і маштабным музычным відовішчам, галасаваць за лепшых выканаўцаў і трымаць кулачкі за нашага Даніэля.\nНяхай усміхнецца яму ўдача.


22 люты 2011, 18:46\nРауль Кастра, старшыня Дзяржаўнай рады і ўраду Кубы, мае жаданьне зноў наведаць Беларусь. Пра гэта сёньня паведаміў міністар замежных спраў гэтай краіны Бруна Радрыгес Парылья. Ён знаходзіцца з афіцыйным візытам у Менску, дзе быў прыняты Аляксандрам Лукашэнкам.\n"Я прыбыў сюды з даручэньнем Рауля Кастра, які выказаў жаданьне наведаць Менск у бліжэйшай будучыні", — сказаў міністар замежных спраў.\nСёньня няшмат хто, мабыць, памятае пра трагічныя наступствы першага наведваньня Раулем Кастра Беларусі. 26 сьнежня 1976 году ён пасьля паляваньня ў Белавескай пушчы сеў на самалёт і паляцеў у Варшаву, а адтуль на радзіму. А машына, у якой знаходзіліся тагачасны старшыня Прэзыдыюму Вярхоўнага Савету БССР Фёдар Сурганаў і камандуючы авіяцыяй Беларускай вайсковай акругі генэрал Леанід Бяда, узяла курс зь Берасьця на Менск.\nПра тое, што адбылося ў той дзень, "Свабодзе" ў свой час распавёў старшыня клюбу "Спадчына" Анатоль Белы:\n"Быў страшэнны галалёд. Наперадзе ішоў аўтобус з турыстамі зь Львоўшчыны. Ну, ня столькі з турыстамі, колькі зь людзьмі, якія ведалі, што ў нас, у Беларусі, можна набыць больш тавараў і больш танна. І гэты аўтобус захацеў перагнаць трактар, які ішоў наперадзе. І яго разьвярнула і паставіла ўпоперак дарогі. Ну, а Сурганаў ды іншыя імчаліся зь вялікай хуткасьцю на легкавой машыне. І яны ўрэзаліся ў гэты аўтобус".\nІ Сурганаў, і Бяда загінулі ў гэтай катастрофе.


Маргарыта Аляшкевіч (№44)\nГамлет у карункавых стрынгах,\nВіктар Ываноў. Асарці: паэзія, проза, п’еса. – Мінск: Галіяфы, 2009.\nПа “Асарці” можна рабіць серыял – штосьці паміж “Ясеніным” і “Ідыётам”, галоўнае, каб пра літаратуру і з Бязрукавым. Пра літаратуру – бо гледачы любяць зазіраць на творчыя кухні, дзе разборак паболей, а літаратурная тэма дае кінатвору прысмак элітарнасці. З Бязрукавым – бо нашто прымушаць гледача запамінаць розныя твары, хай будзе адзін у розных парыках. Быў бы і акторам-пасціжорам заробак, і беларускай літаратуры прамоцыя, і аўтару гонар і слава напалам з ганарарам. А гледачам зазвычай усё адно, абы адарвацца ад сваёй рэчаіснасці.\nСюжэт апавядання “Кутузава”, найдаўжэйшага ў кнізе твору, найбольш прыдатны для экранізацыі. Малады і канечне ж геніяльны творца Васіль Кутузаў заняты пошукам новай паэтыкі і заляцаннямі да кожнай новай дзяўчыны, якая трапляе ў кадр. Пакутуе ад непаразумення і жарцікаў калегаў (тут рэжысёр можа зрабіць лірычнае адхіленне пра стасункі Творцы і натоўпу, жаласлівыя дзяўчаты так і прыліпнуць да экранаў), наведвае розныя вечарыны і школы, дзе ў асноўным знаёміцца з дзяўчатамі і разглядае іх (камера дае буйныя планы ножак, бачных з разрэзаў спадніцаў, падымаецца ўсё вышэй, і да экранаў ліпне ўжо мужчынская частка аўдыторыі). Нявінныя забавы Васіля прыцягваюць увагу Пашы Пасюкевіча, творцы-бізнэсоўцы, які імкнецца скарыстаць кутузаўскую эпатажнасць для прамоцыі ўласнага праекту. Спробы адной з гераіняў – а яны ўсе, як на падбор, прыўкрасныя – ацывілізаваць Васіля, зрабіць з яго нармальнага хлопца, замінаюць планам прагматыка Пасюкевіча, і былы вучыцель, зладзюга, адбівае ў паэты дзевак… Аднак бліжэй да двухсотай серыі ўсё ўпарадкуецца, Васіль з дапамогай усё той жа гераіні выкрывае Пасюкевіча і зрывае зладзейскія бізнэс-планы, ды так, што Пасюкевіч з’язджае далёка-далёка, у Антарктыду. Ці будуць шчаслівыя Кутузаў і Алеся, залежыць ад глядацкіх рэйтынгаў: калі будуць высокія, то ў сметніцу аўтарскі хэпі-энд і пагналі. Тым больш што гледачы не павераць, быццам Кутузаў-Казанова здолее застацца з адной дзеўкай, не вывіхваючы шыю для назірання за новымі чароўнымі ножкамі. А то можна зняць прыквел і нат не наймаць сцэнарыста, а скарыстаць яшчэ адзін твор з “Асарці”, “Подыхі творчасці”, дзе пра ранейшы перыяд жыцця Пасюкевіча з пікантнымі, як любяць гаспадыні, падрабязнасцямі (праўда, некаторым гаспадыням тыя падрабязнасці ў выглядзе калекцыі скарыстаных прэзерватываў падаліся брыдкімі).\n“…У вас, безумоўна, свой арыгінальны стыль, вы прыгожа гуляеце са словам <…> але ж тэматыка вершаў мне зусім не падабаецца.\n“Гэта добра, – падумаў Вася Кутузаў, – значыцца, плебс не ўспрымае маіх тэкстаў…” (“Фантазія 3”)\nУ гэтым серыяле непазбежна згубіцца ўсяго некалькі нязначных аспектаў. Пазнаванне прататыпаў, жарцікі над тым, што называюць сучбеллітам – непрыгожа, але для нашага выпадку трапна – гэта так, дробязь, баўка для сваіх. Але героі “Кутузава” шмат думаюць, куды менш кажуць і зусім мала робяць. Шпацыруюць, гавораць, жлукцяць піва, ядуць – і нават без скандалу пакідаюць піцэрыю, акуратна расплаціўшыся. Няма чаго здымаць, хіба Джармуша запрасіць рэжысёрам… Часам дзеянне адбываецца ў прабеле паміж тэкставых кавалкаў, сціпла хаваецца, як першая не-мройная сексуальная прыгода Кутузава ці поўха Васілю ад Алены. Ці, што яшчэ цікавей, як перадаць у “кіне” зліццё аўтарскага наратыву і плыні свядомасці героя, прыёму, які прымушае чытача спыняцца і разбірацца, ставіць пад сумнеў высокую пазіцыю аўтара (а ці не памёр ён там, сапраўды)? Ці такі прыём з арсеналу тых, хто на кодавую літару “п” – іх згадвае ў прадмове да кнігі Вера Бурлак, і калі ўжо яна чакала разумнейшых за сябе людзей, каб гаварыць пра той кляты “п”, дык і мы пачакаем, – як рэфлексіі наконт творчасці, інтэрактыўныя гульні з чытачом (прыкладам, падчас стварэння знешняга выгляду вакаліста Чарапахіна). А скразная іранічнасць?.. А ідыёцкія тэксты прыдуманых творцаў – эпізадычных роляў?\n“Но где же Ноздряков, спросит меня, сгорая от уничтожающего нетерпения, читатель. Спешу удовлетворить это любопытство: Ноздряков в настоящее время находился все еще в состоянии определенного неведения относительно масштабов своей деятельности, когда он, как ты, читатель, наверное, помнишь, выпустил жирафа из его клетки на волю и он побежал по заводу, он работал у станка в дальнем цеху и находился в блаженном неведении.” – гэта ўрывак з апавядання пісьменніка Віктара Юдзіна. І аўтарскі каментар да яго: “А зрэшты, фіг яго знае, можа, і не Наздракоў быў у тым апавяданні, і не жырафа, і нават не завод. Не памятаю я, калі шчыра. І нават і стыль можа не супадаць – маю я права, у рэшце рэшт, забыць, якім стылем піша пісьменнік Віктар Юдзін?”. (“Фантазія 2”)\nСюжэт патанае ў карунках, якіх навязана вакол яго. Калі хочаце, сюжэтная нітка для таго і трэба, каб гэтыя карункі трымаць. Зноў жа возьмем “Кутузава”, бо ён даўжэйшы, з мноствам герояў (жанр твора аўтарам пазначаны як “раман у фантазіях”) і сваёй тэрыторыяй – Зямлёй-Пасажырскай. Пралог захоплівае пасядзелкі літабяднання – менавіта так, без апострафа, каб падкрэсліць сувязь з семай “бедны”, як тлумачыцца ў “Фінальнай фантазіі”. Літаб’яднанне – гэткі паноптыкум графаманаў, якіх утрымліваюць разам аднолькавыя для ўсіх кампліменты старшыні і жаданне надрукавацца, хай сабе і за грошы ў аб’яднанскім альманаху. Крытыка тут не ўхваляецца, а крытыкаў выганяюць з ганьбай.\n“ – Дзетачка, – ня вытрымаў Жора і казаў далей адкрытым тэкстам. – Левая дзясьніца гэта хрэнь, і я-так-бачу таксама хрэнь <…> далей: “Эльфа всё предчувства гложут,/ Эльф на место меч не ложит”. Слова “ложить”… Жора не давяршыў сваёй думкі. Ён давёў паэтку да сьлёз – гэта быў тэхнічны накаўт, і бой спынілі. Жора быў дыскваліфікаваны”.\nУвогуле ўсе гэтыя літаратурацэнтрычныя, тэкстацэнтрычныя рэчы цяжкавата будзе перадаць у серыяле, а прымі іх – і не застануцца ад твораў гісторыйкі пра падлеткаў і секс. Гэта, вядома, заўжды цікава, але цымус твораў “Асарці” ў іншым – у тонкіх і тоўстых стылізацыях, з’едлівых каментарах, самаіранічнасці творцаў, парадыяванні і самапарадыяванні.\nКастынг на галоўныя ролі\nВернемся да Бязрукава і патлумачым, чаму ў нашым серыяле ён прэтэндуе адразу на некалькі роляў – найперш Кутузава і Пасюкевіча. Яны падаюцца такімі ж блізнятамі, як Кроплік і Соплік з твору “Кроплік і Соплік”. Адзін актыўны, другі пасіўны, адзін прыносіць пакуты, другі іх церпіць, а часам і сам напрошваецца. З першага погляду ў Пасюкевіча і Кутузава шмат агульнага – “нефарматная” літаратурная творчасць, гіперцікаўнасць да дзяўчат, нават выкарыстанне ў дачыненні да іх аднолькавай тэрміналогіі, падкінутай наратарам (лірычнае адхіленне пра тыпы дзявочай прыгажосці можа быць часткаю плыні свядомасці абодвух герояў, а можа быць аўтарскім насланнём).\nПасюкевіч мусіць быць творцам, перакананым ва ўласнай геніяльнасці настолькі, каб ператварыць кватэру ў свой музей, перадспасылаць кожнаму вершу-экспанату грунтоўны аналітычны артыкул і запускаць праект “Бляск”. Кутузаў таксама ад сціпласці не памрэ, і постаць мае не абы якую – бронзавага помніка, і кутузавазнаўцы недзе недалёка бадзяюцца ў чаканні новых шэдэўраў. Абодва смешныя, але з Пасюкевіча смяемся без шкадавання, а з Кутузава – ледзь не з горыччу. Пасюкевіч прэ як танк – Кутузаў усё думае, адмоўчваецца, баіцца агульных месцаў (прыкладам, не можа прызнацца, што канцэрт гурта “Жаба ў кальяне” яму страшэнна спадабаўся – “не дазваляе гонар”), саскоквае (у тым ліку і літаральна – ад Алесі-Афеліі з падножкі трамвая), гатовы прывесці тысячы тэорыяў ва ўласнае апраўданне. Пасюкевічу ніякіх апраўданняў не трэба.\nЛюбоў да мудрагелістых тэорыяў лучыць гэтую парачку і грае немалое месца ў тэкстах кнігі, якая распачынаецца, дарэчы, з таго, што Пасюкевіч у лазенцы вынаходзіць тэхніку аквабамбістыкі (падчас літаратурнай школы лектар-Пасюкевіч распавядзе пра аквабамбістыку ў шэрагу з іншымі нестандартнымі тэхнікамі пісьма, што, з аднаго боку, пакажа паходжанне ягоных глыбокадумных тэорыяў, з іншага – яшчэ больш саб’е пафас ягоных выказванняў пра неабходнасць зменаў у літаратуры). Адзін з варыянтаў празмернага захаплення тэорыяй, махлярскага эксплуатавання разумных словаў для прыкрыцця пустэчы дае яшчэ адзін персанаж, якога мог бы сыграць усё той жа бяствары-бязрукі. Чарапахін вучыць нашых герояў спяваць бакавымі сценкамі трахеі, пераконвае, што галасавых звязак у чалавека няма, затым правальна выступае на канцэрце і падвяргаецца абструкцыі і маральнай дэструкцыі з боку разумніцы Леначкі.\n“– Я сьпяваў піяна на субтоне, – апраўдваўся Чарапахін. <…> Тое, што мы робім, гэта досыць складаная двухгалосная політанічная музыка, і гэта не куплет-прыпеў, а постсюітная форма ў чатырох з паловаю частках…” (“Фантазія 10. Поўны сур’ёз”)\nЦікавая дробязь да выбару імёнаў: Чарапахін падчас выступу спрабуе спяваць на спіне. І, натуральна, апынаецца проста бездапаможным.\nУ кожным тыпусы, які наведваецца на літ-школы, вылучана і гіпертрафавана якая-небудзь рыса, якая тут жа знаходзіць адлюстраванне ў апісанні тыпаў графаманаў (зноў бачым любоў аўтара-наратара да класіфікацыяў). Наведванне кунсткамеры атрымліваецца запамінальным, ажно думаеш – ці не разгоняць пасля “Кутузава” ўсе аб’яднанні, як шкодныя для айчыннай літаратуры? Нешта зашмат саюзаў развялося :) Ды, вядома, на Беларусі творцы ходзяць статкам.\nДавядзецца нашаму няшчаснаму актору і за жаночыя ролі ўзяцца. Не, не таму, што дзеўкі ў разгляданай прозе мужападобныя. Яны надзвычай і падкрэслена дзявочыя, гэтыя дзеўкі. Ідуць паперадзе будучага каханка па лесвіцы і шкадуюць, што спадніцу не апранулі.\nА таму, што вобразы карыкатурныя і зліваюцца ў адзін твар-маску, якую бачна што ляпіў мужчына. З дзяўчаткамі так: спачатку паказваецца захапленне героя (Кутузава ці Пасюкевіча) знешнасцю паненкі, затым паненка існуе, як сатэліт, у сферы прыцягнення герояў, затым чароўны вобраз разбураецца якой-небудзь дробяззю – прыкладам, толькі вы паверылі ў ідэальнасць разумнай Леначкі, як прыўкрасная прапаноўвае Кутузаву дачакацца, пакуль яна кіне свайго Мішу, і абяцае, што васілёў “смычок” будзе першым у чарзе па яе “віолу”. Бр-р.\nІ былая пасія, зваліўшыся з п’едэсталу і рассыпаўшыся на мізэрныя аскепкі, саступае месца новай музе.\nТалент аўтара ў апісанні дзявочых вабнотаў беспадобны – гэта вам не купалаўскае прэснае “за белымі грудзьмі сачу”. Будуць тут і вочы колеру гарбаты (цікава якой), ідэальныя ножкі, падвід ідэальныя неспартыўныя, і эратычныя лёгкія штонікі ў абліпачку, і кветачкі на пазногцях, і празмерна даўгія вейкі. Будзе раздзяленне на пафарбаваных і не, на тых, хто сядзіць на дыеце і не сядзіць… Але верш, напісаны для адной, Кутузаў з лёгкасцю чытае іншай, потым яшчэ адной – нашто дабру прападаць?\n“Яна села (ад чаго халацік стаў нашмат карацейшы) і пайшла сваімі кароткімі кіпцюрочкамі працаваць над гузікамі. Яе доўгая шыя стаяла проста перад вачыма. <…> – Бягу-бягу, – крыкнула Марына, дастала з кішэні сурвэтку, паднялася, усё старанна абцерла і пабегла. На правай Марынінай назе засталася кропля, Вася хацеў спыніць, але не пасьпеў.” (“Фантазія 4. Мара ідыёта”.)\nКамера заўважае самыя дробныя дэталі, кшталту тае кроплі, і старанна іх падае, утвараючы кіношнае жыццепадабенства, але глыбіні перажыванняў перадаць не можа (і гэта пры тым, што кутузаўскія перажыванні апісаныя жыва і з гумарам). Ці то дзеўкі Кутузаву трапляюцца невысокай вартасці, ці то разглядае ён іх з адной мэтай – здагадайцеся якой... Ат, не здагадаліся, з мэтай натхнення на літаратурныя шэдэўры. Крыху псіхалагізму і матываванасці набывае хіба што Алеся – нездарма ж яна, як выяўляецца, стрыечная пляменніца Пасюкевіча. Да яе прымяняецца ўжо вядомы нам прыём плыні свядомасці, што нараджаецца з быццам бы аўтарскага маналогу: апісваецца ахвярная натура Алесі, якая ўсё даруе Кутузаву і хоча зрабіць з яго нармальнага чалавека, а затым – бац! – змена ключа, са скрыпічна-узвышанага на басова-здзеклівы, і вось ужо Алесенька “з асаблівым пачуццём” “думае думку”, “якая яна загадкавая і непрадказальная”, і пяць разоў самой сабе паўтарае “казёл”. І зноў жа без Кутузава ці Пасюкевіча Алесі не існуе. А што яна радавод там нейкі складала – дык трэба ж было яе неяк у аповед укруціць.\nІдэі пра запас\nНапышлівы Пасюкевіч прагаворвае не адну ідэю, важную для аўтара. Гэта, найперш, “БЛЯСК” – “Беларуская Літаратура Як Сеткавая Кампанія”, камерцыйны праект Пасюкевіча, і ягоная лекцыя пра не-катрэньчыкавую паэзію. Выкарыстанне прынцыпу сеткавага маркетынгу для прамоцыі беларускай літаратуры ўкладзена ў вусны адыёзнага персанажа, але сама ідэя не такая ўжо і вар’яцкая. Калі згадаць артыкул Віктара Ыванова, змешчаны на “навінах.бай”, у якім падлічваецца, колькі ў беларускай літаратуры чытачоў, дык задумаешся, што б такога ўтварыць, каб чытачоў пабольшала. І сеткавы маркетынг прыдасца.\nШкада, між іншым, што ў “Асарці” не патрапілі літаратурна-крытычныя артыкулы. Гэты даробак быў бы на карысць нашаму літпрацэсу – але, напэўна, разбураў бы цэласнасць кнігі (што яна цэласная, нягледзячы на маніфеставаную аўтарам анатацыі пярэстасць, – давесці лёгка, ды няма ўжо ні часу, ні месца).\nПаўстанне супраць роўных вершаў катрэньчыкамі распачынаецца латэнтна на першым жа пасяджэнні літабяднання, з аўтарскіх кепікаў з паэткі Юліі Шмэрц, якая “ня той паэт, які напіша няякасны верш”, працягваецца ў творчасці Кутузава і Пасюкевіча і дасягае адкрытай формы на пасюкевічавай школе.\n“Катрэны трэба ўвогуле забараніць пісаць. Ёсьць жа столькі нармальных чалавечых варыянтаў, ёсьць жа тэрцыны, актавы, рансарава страфа, спэнсэрава, ёсьць мільён аўтарскіх строфаў (ён зазірнуў у Дашын нататнік, убачыў “1 000 000 аўт. стр.” і ў думках цяжка ўздыхнуў). Бываюць памеры не такія, як вас у школцы вучаць. Ёсьць камбінаторная паэзія, ад паліндромаў пачынаючы і па спісе: абэцэдар, анаграма, брахікалон, далей з прыпынкамі ва ўсіх населеных пунктах. <…> Бо гэта ж немажліва! Даша, дай творы… вось, глядзіце: шаснаццаць вершаў. Пятнаццаць катрэнамі, адзін двухрадкоўямі. Усё пра каханьне, усё пра сябе. Рыфмы гэтыя… бррр!” (“Фантазія 11. Любоў і спорт.”)\nЗгадаем заклік аўтара з артыкулу “Парадокс”: “Ну не друкуйце ж вы столькi квадратных вершаў! Друкуйце круглыя, трохкутныя, у форме бутэлькi Клейна – якiя заўгодна”. Знойдзем сугучнасць. Пагартаем “Асарці” ў пошуку “катрэньчыкавых” вершаў. Знайшлі? Санеты ёсць, монаверш, метатрыялет, форму “Паэмы авала” будзеце дарэмна шукаць у слоўнічку Рагойшы… То ж бо. Бачыце, наколькі гэтая тэма важная? Ізноў падумаем пра тое, чаму гарачая прамова пра вершаваныя формы ўкладаецца ў вусны Пасюкевіча.\nПакуль гарталі кніжку, вы, пэўна, звярнулі ўвагу на аўтамабільны цыкл. Вось яшчэ адна ідэя, якой не заляжацца бы ў выдавецкай скарбонцы – калі б выдаць гэтыя вершы асобнай кнігай ды з добрымі выявамі, то пайшла б і на экспарт, бо аналагаў няма, а патрэба ёсць, прытым не толькі і не столькі ў філолагаў.\nЯшчэ адзін закід да наступных выданняў і карысных ідэяў, якія можна пазычыць з кнігі – гэта Класіфікатар графаманаў, што можна было б выпусціць асобнай брашуркай і адправіць па рэдакцыях у дапамогу рэдактарам-пачаткоўцам, ім крыху гумару не заміне.\nЗ боку формы, упакоўкі празаічных тэкстаў адзначым нелінейнасць. То паказваецца гаворка за півам, якая адбудзецца крыху пазней па сюжэце, то даецца паўтор тоста пасля пэўных разважанняў, то ўсплываюць дэталі сна Кутузава ўжо ў рэальнае жыццё, то дзяўчаткі, якія збягалі з літабяднання ў пачатку твору, з’яўляюцца зноў бліжэй да развязкі, замыкаючы нябачнае кола эвалюцыі герояў... Так што пільнуйцеся і атрымлівайце асалоду. І наастачу – урывак не разгледжанай тут драматургіі, якая ў кнізе прадстаўлена адным, ды шматабяцальным, творам:\n“Э л і з а. Перш за ўсё я хацела б прачытаць нізку, прысьвечаную вашаму цудоўнаму гораду\nЗначны па аб’ёме корпус тэкстаў з глыбокімі асананснымі рыфмамі.\nНаступны верш, ён напісаны яшчэ ў школцы. Я прысьвяціла яго сваёй настаўніцы па беларускай мове\nЦэнтон з рыфмамі a ab abc bcd cde…\nА гэты вянок санетаў напісаны ўчора ў салярыі\nГ л е д а ч ы. НЕ!!!\nЭ л і з а.\nКасіда на 75 бэйтаў.\nЯшчэ я вельмі люблю хайку\nСтужка з 27 хайку.\nІ на развітаньне я хацела б выканаць…”\n...Каб дамаўляцца без пасярэднікаў?\nБеларуска-літоўскі размоўнік//Baltarusių-lietuvių pasikalbėjimų knygelė. Укладальнік Алесь Мікус. – Мінск: Выдавец Зміцер Колас, 2009, 112 стр.\nКалі гаворка заходзіць пра беларуска-літоўскія адносіны, то звычайна прамоўцы абіраюць высокія словы пра супольную гісторыю, агульную дзяржаву на аскепках якой мы апынуліся, і геаграфічную блізкасць сталіцаў. І не таму што ім неяк рупяць тыя Радзівілы, проста сучасны стан міжкультурных кантактаў такі нікчэмны, што даводзіцца ўспамінаць пра справы даўно мінулых стагоддзяў. Бо іначай і гаворка не завяжацца ды й размаўляць не будзе пра што. Бо нашыя культурныя сувязі напрацягу доўгіх дзесяцігоддзяў знаходзяцца дзесьці на ўзбочыне шопінг-тураў.\nІ той факт пры фінансавай дапамозе пасольства Літоўскай Рэспублікі выйшаў літоўска-беларускі размоўнік – вельмі добры сімптом. Ён сведчыць, што нарэшце зьявілася разуменьне таго, што суседзям ўсё ж варта спрабаваць дамаўляцца напрасткі, без дапамогі пасярэднікаў.\nАле на гэтым добрыя навіны для вас у мяне сканчаюцца. Кніга пакідае гнятлівае ўражанне паспешліва складзенага праекту. На ўзроўні курсавой працы не самага стараннага студэнта. Прынятая аўтарам сістэма транскрыпцыі літоўскай мовы выклікае шмат пытанняў, але ніколі не дапаможа чытачу хоць трохі наблізіцца да ўзроўню вымаўлення, на якім яго пачнуць разумець носьбіты мовы. У першую чаргу гэта тычыцца рашэння перадаваць літоўскі дыфтонг ie дыграфам іэ. На самой справе, няўзброеным адмысловымі прыставаннямі, якія выкарыстоўваюць у эксперыментальна-фанетычных доследах, вокам адрозніць яго ад прывычнага нам «е» практычна немагчыма. У выніку беларуская транскрыпцыя ў размоўніку атрымала выразны грузінскі акцэнт. Праз увесь тэкст літоўская літара e, перадаецца як «я», хаця ў залежнасьці ад пазіцыі яна можа гучаць на беларускае вуха як «я» (то бок палаталізаванае «а» ці «е» (палаталізаванае э). Наступствам такога рашучага падыходу стала тое, што ў транскрыпцыі, прапанавай Алесем Мікусам, ветлівыя звароты да мужчыны і жанчыны выглядаюць абсалютна аднолькава, хаця ў літоўскай мове гэта не амафоны і амографы. Мне цяжка вызначыцца, гэта дрэнна ці смешна.\nАкцэнталогія літоўскай мовы не з'яўляецца для замежнікаў лёгкай і зразумелай. Да ведама, каб уявіць сабе аб'ём праблемы, з якой сутыкаецца кожны чалавек, які вырашыў яе вывучыць – у мове нашых суседзяў націск рухомы, існуе тры яго тыпы, і ён да ўсяго можа трапляць як на галосныя, так і на санорныя зычныя. Але аўтар палічыў гэтыя зьвесткі абсалютна лішнімі для беларускага чытача, і ў транскрыпцыі для пазначэньня акцэнту пакінуў толькі вядомы беларусам са школы акут. Я разумею, што гэта ўсё ж размоўнік, а не сур'ёзная лексікаграфічная праца, але аўтэнтычную разметку інтанацыяў у літоўскай частцы тэксту можна было пакінуць.\nУкладальніку размоўніка, відавочна, бракуе агульна-філалагічнай падрыхтоўкі. Калі яе памножыць на не вельмі шырокую эрудыцыю, то атрымаем у выніку безліч недакладнасцяў. Аўтар піша: «Літоўская мова не мае такіх характэрных беларускай мове асаблівасцяў вымаўлення, як дзеканенне-цеканне, аканне-яканне <...>.» У гэтым тэзісе, для таго, каб ён стаў падобны да праўды, не хапае толькі аднаго прыметніка: «літаратурная». Бо ў літоўскіх дыялектах вельмі проста знайсьці і цеканьне, і дзеканьне, і аканьне. Больш за тое, яны – асноўны маркер, паводле якога можна адразу пазнаць носьбіта паўднёва-аўкштайцкіх і прывіленскіх дыялектаў. Можна спрачацца (альбо не спрачацца) наконт таго, ці роднасныя генетычна гэтыя з'явы да тых, што назіраюцца ў беларускай мове. Але адмаўляць само іх існаваньне нельга.\nДаволі рэвалюцыйна гучыць тэзіс: «Літоўская мова можа быць цікавая беларусам не толькі таму, што гэта мова краіны, з якой Беларусь мяжуе. Гэта яшчэ і мова, падобная да гаворак, якімі размаўлялі продкі беларусаў у сівой старажытнасці. Праз літоўскую мову беларус можа даткнуцца да сівой спадчыны, якая таксама ягоная». Да такіх рашучых высноваў можна прыйсьці толькі праз адну акалічнасьць – абсалютнае няведаньне гісторыі літоўскай мовы. У мяне няма сумневаў, што ў фармаваньні беларускай нацыі ўдзельнічаў і балцкі субстрат, але ці былі тыя балцкія гаворкі вашых прашчураў надта падобнымі да сучаснай літоўскай літаратурнай мовы – вялікае пытаньне. Літоўская мова (як і любая іншая) з цягам часу змянялася. У дваццатым стагоддзі ў Літве выразна віравала тэндэнцыя моўнага пурызму (зрэшты, яна выразна дамінуе ў масавай свядомасьці і сёння), таму з лексічным складам мовы даволі адбыліся значныя змены, якія зусім не наблізілі яе да тых балцкіх гаворак, што існавалі калісьці на тэрыторыі сучаснай Беларусі. І калі для носьбіта беларускай мовы такія літоўскія лексемы cybulė, brudas, arielka, kvietka, chlapčiukas, gadynė (прыклады можна набіраць бясконца) пры ўважлівым разглядзе акажуцца блізкімі і зразумелымі. То і для літоўца, які заспеў мову дзядоў ў варыянце «несапсаваным» школьнай адукацыяй тыя цыбулі, бруд, гарэлка, кветка, хлапчук, гадзіна – не будуць гучаць птушынай мовай. Як ні парадаксальна выглядае для беларускіх балтафілаў, менавіта для літоўскага чытача вывучэнне сучаснай беларускай мовы – добрая нагода ўспомніць родны дыялект і мову дзядоў.\nІмкненне (натуральнае і зразумелае) аўтара навязаць свае лінгвістычныя густы – недарэчнае для даведачнага выдання. На старонцы 18 літоўскаму чытачу паведамляецца: «Зварот «прывітанне» таксама часам выкарыстоўваецца, але ён запазычаны з расейскай мовы». Магчыма, гэты назоўнік з'яўляецца калькай. Але не так складана для яго знайсці дзеяслоў-фармант «вітаць». Але навошта, нават з добрымі намерамі ўводзіць у зман людзей наконт наконт таго, што гэтая форма менш частотная за «вітаю»? Жанр размоўніка не пакідае месца для рэалізацыяў аўтарскіх фантазіяў. Неахайнасць і недакладнасць у фармулёўках гэтай работы прыгнятае. Без папярэдняга тлумачэння асаблівасцяў літоўскай антрапамінічнай сістэмы ўжыты ўкладальнікам выраз «жаночыя імёны тыпу Aušra“ (стр. 20) – знаходзіцца па-за межамі логікі.\nНе бачу нічога станоўчага ў тым, што аўтар ідзе (слепа ці свядома – не так і істотна) следам за тэндэнцыяй экзатызацыі літоўскіх рэаліяў і літоўскай мовы. Верагодна, такі падыход да феномену Літвы быў адзіна магчымы ў эпоху рамантызму і палітычна абгрунтаваны ў міжваенны перыяд, але давайце глядзець праўдзе ў вочы. Нашыя народы жывуць побач вельмі даўно. Мовы структурна – даволі блізкія, на працягу пэўнага (і надзвычай працяглага) перыяду беларуская мова вельмі моцна ўплывала на літоўскую, і нааадварот. Шчыльныя кантакты рэальна перарваліся ў міжваенны перыяд, калі паміж Літвой, СССР і Польшчай з'явіліся межы. Можа, больш прадуктыўна шукаць адзін у адным не экзотыку, а падабенства? Напрыклад, у раздзеле пра грошы ўзгадваецца імя патрыярха літоўскага нацыянальнага руху Ёнаса Басанавічуса, чый партрэт аздабляе купюру наміналам пяцьдзесят літаў. Але чаму б беларускаму чытачу не паведаміць, што доктар Басановіч сябраваў з братамі Луцкевічамі і быў адным з арганізатараў Беларускага музычна-драматычнага гуртка, у якім узначальваў музычную секцыю? Адной фразы хапіла б для стварэння кантэксту.\nНе з'яўляецца моцным бокам кніжкі і краіназнаўчая інфармацыя. Каментуючы выявы на беларускіх грошах аўтар у пяці выпадках з адзінаццаці рэзюмуе адным сказам: «Пабудаваны ў даваенны/паваенны савецкі час». Няўжо нічога больш нельга сказаць пра гэтыя будынкі? На старонцы 31 прыводзіцца прыклад віншавання з Купаллем. Мала таго, што ў прыватным жыцці з гэтым святам людзі адзін аднога ў Літве надзвычай рэдка віншуюць (выключэнне складаюць хіба нешматлікія прыхільнікі неапаганскіх культаў), дык і замест распаўсюджанай формы «Joninės» аўтар прапануе менш частотныя і больш грувасткія словазлучэнні «Rasos diena» і «Jono diena». Калі вы паспрабуеце ўслед за Алесем Мікусам пашукаць у Вільні «бюро экскурсій» – то будзьце гатовымі да таго, што вашыя пошукі скончацца нічым. Верагодна, мінакі зразумеюць, што вам трэба, але ўстановаў з такой назвай амаль не засталося. Іх функцыі выконваюць турыстычныя агенцтвы і дзяржаўныя цэнтры турыстычнай інфармацыі.\nШто да словаспісу і абсягу тэмаў, уключаных у размоўнік, то не магу не падзяліцца сваім здзіўленнем ад факту, што засталіся не закранутымі такія тэмы як падарожжа авіятранспартам, пошта і мабільная сувязь.\nНягледзячы на тое, што гэта далёка не ўсе заўвагі да гэтай кнігі, немагчыма не прызнаць за ёй адной вельмі карыснай функцыі. Літоўска-беларуска размоўнік з усімі яго недахопамі, хібамі і проста памылкамі друку дазваляе аб'ектыўна пабачыць становішча, у якім знаходзіцца беларуская літуаністыка. І як ні круці, гэтая кніжка адзін з камянёў у падмурку будучага літоўска-беларускага слоўніка, яго першая цагліна, якая была закладзена Аляксандрам Ружанцовым так даўно, што пра яе не памятаюць нават паважаныя кансультанты выдання.\nНапісаўшы гэтую рэцэнзію, я дазволіў сабе правесці невялічкае сацыяльна-лінгвістычнае даследванне наконт таго, якая ступень зацікаўленасці беларускай мовай у сённяшняй Літве. На літоўскім букіністычным сайце выставіў свой асобнік на продаж. Кошт паставіў сімвалічны. На працягу двух тыдняў кніга сабе новага гаспадара так і не знайшла...


У свеце за дзень зафіксавалі рэкордную колькасць новых выпадкаў COVID-19 - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 20 студзеня 2021, Серада, 1:11\nУ свеце за дзень зафіксавалі рэкордную колькасць новых выпадкаў COVID-19\nЗША, Бразілія і Расея застаюцца ў тройцы лідараў у ліку захварэлых.\nЗа мінулы дзень, 22 траўня, у свеце дыягнаставалі 107716 новых выпадкаў каранавіруснага захворвання COVID-19. Гэта самая вялікая колькасць дыягнаставаных за дзень выпадкаў з пачатку пандэміі.\nПра гэта сведчаць звесткі рэсурсу Worldometers, які рэгулярна абнаўляе зарэгістраваныя выпадкі ва ўсім свеце, піша hromadske.ua.\nНа стан раніцы 23 траўня ў свеце з пачатку пандэміі зафіксавалі 5 млн 306 тыс. 237 выпадкаў COVID-19. 2 млн 160 тыс. 159 чалавек ачунялі і 340 047 – памерлі. Цяпер інфіцыраванымі застаецца 2 млн 806 тыс. 31 чалавек.\nПаводле колькасці інфіцыраваных і памерлых ад каранавірусу нязменны лідар ЗША. Там каранавірус пацвердзілі ў 1645094 чалавек, з якіх 97 647 памерлі, а 403 201 – ачуняў. Да гэтага часу там хварэе больш за мільён чалавек.\nДалей у рэйтынгу паводле колькасці інфіцыраваных ідзе Бразілія, якая за мінулы дзень апярэдзіла Расею. Там выявілі 332 382 выпадкі інфікавання, 135 430 чалавек паправіліся.\nНа трэцяй пазіцыі Расея – усяго там 326 448 інфіцыраваных. З іх 99 825 чалавек ацаліліся, а 3249 – памерлі ад ускладненняў. Варта адзначыць, што афіцыйная колькасць загінулых ад каранавірусу ў РФ застаецца дзіўна нізкай у параўнанні з іншымі еўрапейскімі краінамі з падобнай колькасцю хворых. Гэта звязана з тым, што значную частку памерлых ад COVID-19 у Расеі адносяць да смерцяў ад іншых хваробаў.\nЗамыкаюць пяцёрку краінаў-лідарак Гішпанія з 281 904 выпадкамі і Вялікая Брытанія, дзе зафіксавалі 254195 інфіцыраваных.\nУ Кітаі, адкуль пачалася пандэмія, усяго выявілі 82 971 пацыента з каранавірусам. З пачатку эпідэміі там памерлі 4634 чалавекі з COVID-19, а выздаравелі – 78 258. Яшчэ хварэюць 79 чалавек.\n15.01 Фазэлю на вока: псіхапат Карпянкоў заклікае міліцыянтаў забіваць пратэстоўцаў, каб абараніць сям'ю Лукашэнкі 44,811\n16.01 Чаму Лукашэнка хавае інфармацыю пра бацьку? 36,788\n18.01 «Карпянкоў, якога павінны выдаць міжнароднаму трыбуналу, прызнаўся ў злачынстве» 32,366\n13.01 Лукашэнку параілі ўцякаць як мага хутчэй 32,318\n13.01 Ад Балабы да сяржантаў: у сеціве з'явіліся асабовыя звесткі ўсіх супрацоўнікаў менскага АМАПа 25,870


Мінск, вул. Смірнова, 2\nСёння ЗАТ "Вітэкс" і СП «Беліта» ТАА - прызнаныя лідэры па вытворчасці айчыннай касметыкі, у тым ліку прафесійных сродкаў для цырульняў, касметычных і масажных салонаў, а таксама сродкаў гігіены поласці рота і тавараў бытавой хіміі паўсядзённага попыту.\nАдпаведнасць прадукцыі ўсім тэхнічным і заканадаўчым нормам, яе бяспеку для спажыўцоў пацвярджаюць шматлікія медыцынскія і лабараторныя тэсты, якія праводзяцца пры гігіенічнай рэгламентацыі і сертыфікацыі прадукцыі.\nПрадукцыю «Беліта» і «Вітэкс» ведаюць і далёка за межамі Беларусі. З дапамогай касметыкі за сваёй знешнасцю сочаць модніцы Расійскай Федэрацыі, Арменіі, краін Балтыі, Казахстана, Малдовы, Украіны, Чэхіі, Канады, ЗША, Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў, Японіі і Германіі.