Libеration: Ціханоўская — сэрца беларускай апазіцыі | Новы Час\n«За тыдзень да прэзідэнцкіх выбараў Святлана Ціханоўская, якая выставіла сваю кандыдатуру супраць аўтакрата Лукашэнкі, прыцягвае натоўпы прыхільнікаў. З боку тых, хто лічыць, што кіраўнік, які знаходзіцца ва ўладзе з 1994 года, імі пагарджае, такой мабілізацыі не назіралася ніколі з пачатку 1990-х гадоў», — піша спецыяльны карэспандэнт французскай Liberation ў Брэсце Жустына Сальвестроні.\n«(...) 25-гадовы маніфестант Мікіта ніколі не ведаў іншага прэзідэнта, акрамя Лукашэнкі, і чакае ад Святланы Ціханоўскай “лепшай будучыні для ўсіх беларусаў ва ўсіх сферах і, перш за ўсё, свабоды. Яна хоча, каб усім было добра!” — кажа ён з энтузіязмам. “Я думаю, што Святлана будзе нашым наступным прэзідэнтам, — працягвае размову 40-гадовая Алеся. — Я падтрымліваю яе, таму што яна жанчына, добры чалавек, і я ўжо не ў стане трываць Лукашэнку!”»\nКандыдат Ціханоўская, якая амаль выпадкова ўступіла ў прэзідэнцкую гонку пасля арышту свайго мужа, з’яўляецца самым грозным супернікам, з якім давялося сутыкнуцца Аляксандру Лукашэнку, які звыкся да рэйтынгу вышэй за 80% і перапоўненых выбарчых скрынях. Між тым, у Святланы Ціханоўскай (...) няма праграмы, гаворыцца ў артыкуле.\n«Яна на ўсіх сваіх сходах кажа пра тое, што не збіраецца быць прэзідэнтам, — тлумачыць яе дарадца Антон Раднянкоў. — Мэта складаецца ў тым, каб перамагчы Лукашэнку, забяспечыць шасцімесячны пераходны пераход, а затым правесці свабодныя выбары».\nПа дадзеных праваабарончага цэнтра «Вясна», у перыяд з мая па ліпень было арыштавана не менш за 1100 чалавек, 200 чалавек былі прысуджаныя да турэмнага зняволення. Апазіцыянерам, блогерам і журналістам давялося пакінуць краіну, — адзначае спецкар. «У дадзены момант нам немагчыма заставацца ў Беларусі, паколькі мы з'яўляемся лёгкай мішэнню для КДБ, — сказаў па тэлефоне адзін незалежны журналіст на ўмовах ананімнасці. — Многіх маіх калег арыштавалі, а многія з’ехалі, напрыклад, у Вільню ці Варшаву. Я думаю, што буду больш карысны, калі нешта напішу з-за мяжы, чым седзячы ў турме».\nТакія рэпрэсіі з’яўляюцца дзеяннямі ў адказ на беспрэцэдэнтную мабілізацыю, выкліканую Covid. З-за свайго адмаўлення небяспекі і вар’яцкіх ідэй Лукашэнка зрабіўся ганарлівым прадстаўніком каманды тых, хто лічыць Covid «лёгкім грыпам» , ён ужо некалькі месяцаў сцвярджае, што каронавірус можна вылечыць з дапамогай сеансаў гарэлкі і саўны або на адкрытым паветры, пераважна працуючы на трактары, перадае аўтар артыкула.\n«Лукашэнка праявіў неверагодную пагарду да свайго народу, — тлумачыць Валерыя Касцюгова, аналітык сайта экспертнай супольнасці Беларусі “Наша меркаванне”. — Ён узваліў віну на сем’і ахвяр, абвінаваціў памерлых, нічога не зрабіў для абсталявання бальніц рэспіратарамі. У канчатковым рахунку, упершыню ў Беларусі была праведзена краўдфандынгавая кампанія па зборы сродкаў для бальніц, было сабрана 350 тысяч долараў. Людзі зразумелі, што калі ўзнікае нейкая праблема, то ўлады нічога не робяць, затое самі яны могуць дзейнічаць разам і атрымліваць вынікі. Першы вопыт сумесных намаганняў заахвоціў іх да дзеянняў».\n«(...) Медыцынскія паслугі, бясплатная адукацыя, вельмі нізкая заработная плата, якая не павялічваецца... За апошнія гады Лукашэнка знішчыў шмат пунктаў грамадскага дагавора, — зазначае Валерыя Касцюгова. — У такіх умовах цяжка працягваць разыгрываць з сябе бацьку народа, які лае Захад і капіталізм».\n«(...) Задача гэтых выбараў — даць беларусам зразумець, што Лукашэнка не з’яўляецца законна абраным, паказаць, што ён не можа набраць больш за 50% галасоў, — тлумачыць Антон Раднянкоў. — Упершыню абараняецца не апазіцыя, а сам Лукашэнка. Наша стратэгія складаецца ў тым, каб узмацніць апазіцыю, мабілізаваць грамадскую думку. А пасля 9 жніўня... паглядзім!»\n«У нядзелю са сцэны ўсмешлівая Святлана Ціханоўская паабяцала беларусам, што яна можа “ўсё змяніць”. Аднак шанцы на перамогу — іншымі словамі, на спыненне аўтарытарнага рэжыму Лукашэнкі — вельмі малыя. На наступны дзень пасля выбараў палітычныя сходу зноў будуць забароненыя», — піша Liberation. «Але, прынамсі, адбудзецца станаўленне свядомасці і зменіцца менталітэт», — заключае Валерыя Касцюгова.\nLibération, пераклад паводле inopressa.ru\nМасавы пратэст пройдзе ў амерыканскай сталіцы 12 жніўня


Сенат ЗША ўхваліў пастаўкі смяротнай зброі Украіне | Новы Час\nДакумент дазваляе ЗША аказаць Кіеву ваенную дапамогу на 300 млн долараў, у тым ліку пастаўкі смяротных ўзбраенняў.\nСенат ЗША зноў ўхваліў законапраект аб абаронным бюджэце краіны, які быў перагледжаны пасля таго, як Барак Абама наклалі на яго вета ў кастрычніку гэтага года. За дакумент прагаласавала пераважная большасць сенатараў, перадае РБК са спасылкай на Reuters.\nЯк адзначае агенцтва, дакумент мае сур'ёзную падтрымку як рэспубліканцаў, так і дэмакратаў, сябрам партыі якіх з'яўляецца Абама. У абноўленым законапраекце агульная сума ваенных выдаткаў ЗША, запланаваных на 2016 год, паменшылася на 5 млрд долараў — да 607 млрд долараў. У цэлым дакумент захаваў усе ключавыя палажэнні папярэдняй версіі.\nУ дакуменце захаваўся пункт, які дазваляе ўладам ЗША вылучыць 300 млн долараў на ваенную дапамогу Украіне. Адпаведнае рашэнне мае права прыняць кіраўнік Пентагона па ўзгадненні з дзяржсакратаром ЗША. Мяркуецца, што такія сродкі могуць быць выдаткаваныя на аказанне Кіеву «належнага садзейнічання ў сферы бяспекі і разведкі». Гаворка ідзе ў тым ліку аб пастаўках смяротнага ўзбраення, уключна з супрацьтанкавай зброяй і мінамётамі.\nНа мінулым тыдні дакумент быў ухвалены палатай прадстаўнікоў ЗША — у яго падтрымку выказаліся 370 кангрэсменаў, супраць — 58.\nСепаратысты ДНР прадаюць зброю ў Гомелі (відэа)


Будзьма беларусамі! » У Мінску на вуліцы Камсамольскай адкрылася выстаўка «Мастак і горад»\n28.05.2021 | Мастацтва\nУ Мінску на вуліцы Камсамольскай адкрылася выстаўка «Мастак і горад»\n27 мая у Мінску адкрыўся штогадовы праект «Мастак і горад». У гэтым годзе выстаўка прысвечана творчасці беларускага мастака Леаніда Шчамялёва. Цяпер на пешаходнай вуліцы Камсамольскай кожны жадаючы зможа ўбачыць экспазіцыю, якая ўключае 34 работы майстра.\nНаведвальнікі выстаўкі могуць самастойна вывучыць работы Шчамялёва, скарыстаўшыся аўдыягідам. На стэндах размешчаны тры QR-коды – аўдыягід па экспазіцыі прадстаўлены на беларускай, рускай і англійскай мовах.\nПа словах арганізатараў, у гэтым годзе ў рамках «Мастака і горада» запланавана правядзенне розных творчых акцый. Жыхары і госці сталіцы змогуць паўдзельнічаць у «Адкрытай майстэрні» і пад кіраўніцтвам мастака намаляваць уласную карціну. Таксама чакаецца запуск конкурсу ў сацыяльных сетках. Анонсы актыўнасцей будуць публікавацца ў акаўнтах праекта ў Facebook і Вконтакте.\nЭкспазіцыя, якая сёлета носіць назву «Фарбы душы. Леанід Шчамялёў», будзе даступна для наведвальнікаў да 20 верасня. Традыцыйна рэпрадукцыі карцін суправаджаюцца біяграфіяй аўтара і тэкставым апісаннем.\n«Мастак і горад» – гэта выстаўка ў фармаце public space, якая дазваляе жыхарам і гасцям нашай краіны бліжэй пазнаёміцца з выдатнымі сучаснымі беларускімі мастакамі. Праект 10-ы год запар радуе мінчан і гасцей сталіцы; таксама за час свайго існавання выстаўка двойчы прыязджала ў Віцебск і адзін раз у Брэст – да 1000-годдзя горада. Уся дадатковая інфармацыя аб праекце знаходзіцца на сайце higminsk.by, дзе таксама размешчаны карціны Леаніда Шчамялёва, прадстаўленыя на выстаўцы.


У чым інтрыга перамоў па Украіне? | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Думкі ў сеціве » У чым інтрыга перамоў па Украіне?\nУ чым інтрыга перамоў па Украіне?\nПалітыка, Думкі ў сеціве\n29 лістапада ў Мінску зноў адбыліся перамовы ў нармандскім фармаце на высокім узроўні. Ужо зыходзячы з таго, што яны праводзіліся не на вышэйшым узроўні (у перамовах прымалі ўдзел міністры замежных спраў, а не прэзідэнты і прэм'ер-міністры), асаблівых чаканняў па прарыўных рашэннях не было. Калі б быў хоць бы намёк на такую магчымасць, перамовы праходзілі б на вышэйшым узроўні, каб поспех прынёс дадатковыя бонусы самым важным удзельнікам у іх пазіцыянаванні як паспяховых лідараў на ўнутрыпалітычным і знешнепалітычным напрамках. Адзіная інтрыга была ў тым, што гэта першыя перамовы па Украіне на такім высокім узроўні пасля таго, як свет даведаўся пра вынікі амерыканскіх прэзідэнцкіх выбараў.\nЗусім не сакрэт, што непадатлівасць украінскіх перамоўшчыкаў тлумачыцца досыць проста — яны працуюць у цесным кантакце з Вашынгтонам, а ЗША пры прэзідэнцтве Барака Абамы цвёрда агучылі пазіцыю — ніякіх саступак Расіі, толькі магутны націск на Маскву. Адсюль ключ да разумення інакш неспасціжнай сітуацыі — у лютым 2015 года ў Мінску было дасягнута пагадненне аб тым, як Украіне вярнуць назад свае тэрыторыі, якія зараз утрымліваюцца ДНР і ЛНР, а Кіеў да гэтага часу так і не зрабіў ні аднаго кроку са свайго боку ў гэтым кірунку. Хуткі прыход да ўлады ў ЗША Трампа, які выразна агучыў гатоўнасць менш увагі ўдзяляць свету і больш Амерыцы, пахіснулі пазіцыі Кіева на перамовах. Украінскім элітам незразумела, наколькі саслабне падтрымка амерыканцамі Кіева, і ці будзе яна наогул, ці рэалізуе Трамп свае намеры палепшыць адносіны з Расіяй, што можа адбыцца ў шкоду адносінам з Украінай. Зрэшты, гэта тая інтрыга, якая не вырашыцца раней першых крокаў Трампа ў якасці прэзідэнта ЗША, а гэтага яшчэ чакаць сем тыдняў.\nУ выніку амерыканскіх выбараў на перамовах 29 лістапада пазіцыі ўкраінскай дэлегацыі пахіснуліся, а расійскай — умацаваліся. Але гэта не спрыяла сапраўды сур'ёзным зменам. Можна прааналізаваць вынікі перамоў з пункту гледжання замежнай прэсы.\nРасійская дзелавая газета «Взгляд» адзначае, што, па словах міністра замежных спраў Сяргея Лаўрова, на сустрэчы ў Мінску не было дасягнута ніякіх прарываў. Таксама журналісты выдання робяць акцэнт на заяве міністра замежных спраў Германіі Франка-Вальтэра Штайнмаера, па словах якога, да дасягнення палітычнага рашэння па Украіне яшчэ вельмі далёка.\nЗ пункту гледжання аглядальнікаў BBС, не ўсё так дрэнна. Яны каментуюць заяву кіраўніка МЗС Германіі Штайнмаера, што на перамовах удалося дабіцца прагрэсу па пытанні абмену палоннымі, яшчэ адным ключавым пункце мінскіх пагадненняў. Існуе магчымасць, што бакі дамовяцца аб усеагульным абмене да канца года пры дапамозе Міжнароднага Чырвонага Крыжа. Акрамя таго, міністр замежных спраў Германіі паведаміў, што бакі на сустрэчы дамовіліся аб адводзе тэхнікі яшчэ з чатырох кропак на лініі судакранання. Ёсць пэўны аптымізм і ў міністра замежных спраў Францыі. Па словах Жан-Марка Эйра, нават калі весці дыялог вельмі цяжка, усё ж механізм перамоў не зламаны і мінскія пагадненні 2015 года трэба выконваць.\nЖурналісты Nеw Yоrk Tіmеs зрабілі галоўны акцэнт на негатыўных момантах сустрэчы. У артыкуле па выніках перамоў была прыведзена цытата з выступлення міністра замежных спраў Украіны Паўла Клімкіна пра тое, што Расія не пагадзілася ні з адным з ключавых прыярытэтаў падчас перамоў. Паміж Расіяй і Украінай захоўваюцца фундаментальныя адрозненні наконт таго, якім чынам рэалізоўваць дарожную карту па мірным урэгуляванні.\nНа думку аглядальнікаў Wаshіngtоn Роst, перамовы ў Мінску не прынеслі пазітыву. Яны адзначылі, што міністр замежных спраў Расіі абвінаваціў украінскі бок у адсутнасці прагрэсу па палітычных рэформах, прадугледжаных у пагадненнях лютага 2015 года. Украінскі бок, у сваю чаргу, адказаў абвінавачваннямі ў тым, што расійская армія ўсё яшчэ не выведзена з усходу Украіны.\nDеutsсhе Wеllе апублікавала вялікае інтэрв'ю з экспертам Штэфанам Майстэрам. На яго думку, прагрэсу на перамовах няма, таму што расійскі бок чакае ўступлення новага амерыканскага прэзідэнта на пасаду, разлічваючы на адмен санкцый і паляпшэнне перамоўнай пазіцыі.\nУкраінскае выданне Весці-UА працытавала выключна пазіцыю міністра замежных спраў Украіны аб тым, што няма згоды па ўсіх прынцыповых пытаннях.\nТэлеканал 112 Украіна трансляваў выніковае інтэрв'ю міністра замежных спраў Украіны, на думку якога Расія «хоча фактычна легітымізаваць свой пратэктарат або калонію на Данбасе, не здзяйсняючы крокаў па перадачы кантролю над тэрыторыяй акупаванага Данбаса міжнароднай супольнасці, АБСЕ, не здзяйсняючы крокаў па паляпшэнні бяспекі, не ажыццяўляючы гуманітарныя крокі».


Трайное шчасце | Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\n29.10.2015 by Александр Ковко\tin Вясковыя сустрэчы, Зорны час\nІм валодае мнагадзетная матуля Алена РАКОВІЧ з Міжлесся, якая разам з мужам Андрэем выхоўваюць Максіма, Васілісу і Захара. Чым напоўнены будні і святы жанчыны, не цяжка здагадацца: старэйшыя сынок і дачушка наведваюць дзіцячы сад, а малодшаму споўнілася 10 месяцаў. Але стомленасць ад шматлікіх паўсядзённых клопатаў знікае, калі любімыя малышы шчодра дораць бацькам свае ўсмешкі.\nЗ Аленай Васільеўнай мы сустрэліся на ранішніку ў садзе. Прыгожа апранутыя Максім і Васіліса з гонарам прадэманстравалі прыгожую машыну, якую зрабілі для выставы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Прычым, больш фантазіі і выдумкі праявіў 5-гадовы Максім, што, па словах матулі, зусім не дзіўна. Хлопчык з маленства захапляецца тэхнікай, асабліва любіць трактары. Тата Андрэй Аляксандравіч працуе вадзіцелем у КУП “Міжлескае” і часам дазваляе сыну пасядзець у кабіне. Як жа свецяцца маленькія вачаняткі, калі малыш трымае руль! А яшчэ хлопчык не супраць паганяць на веласіпедзе, скласці пазлы. Па характару пайшоў у бацьку: спакойны і разважлівы.\nЧаго не скажаш пра 3-гадовую Васілісу. Актывістка, аптымістка, цудоўная памочніца ў выхавальнікаў! Дарэчы, сястрычка нарадзілася ў той самы дзень, што і брацік, — 6 студзеня. Традыцыі двайнога свята ў сям’і не парушаюць. Якім стане маленькі Захар, пакажа час. Але ўжо зараз мама адчувае тую непарыўную сувязь, што нябачнымі нітачкамі звязвае жанчыну са сваімі дзецьмі.\nСтрымліваць і папярэджваць беззаконнасць


Бежанец з ТЛЦ: мы будзем чакаць, колькі спатрэбіцца, дарогі назад для нас няма\n20 снежня 2021, 17:40\n20 снежня, Гродна /Кар. БЕЛТА/. Многія бежанцы маюць намер чакаць станоўчага для іх вырашэння сітуацыі столькі, колькі спатрэбіцца. Дадому вяртацца яны не хочуць. Такую думку ў размове з карэспандэнтам БЕЛТА выказаў адзін з бежанцаў.\nСёння ідзе 43-і дзень для бежанцаў на граніцы. Цяпер яны знаходзяцца ў пункце размяшчэння ў транспартна-лагістычным цэнтры "Брузгі" недалёка ад беларуска-польскай граніцы. Усяго тут каля 600 чалавек, немалая частка з якіх – жанчыны і дзеці.\n"Цяпер тут засталіся толькі тыя, каму проста няма куды вяртацца. У мяне нават дома не засталося. Няма там работы, няма магчымасці забяспечваць жонку і дзяцей. Таму мы будзем чакаць столькі, колькі спатрэбіцца", – гаворыць бежанец. Ён у лагеры разам з жонкай і двума дзецьмі. Прызнаецца, што ўсяго хапае: забяспечаны ежай, цёплымі рэчамі.\n"Дзякуй Беларусі за гэта! Але ўсё ж такі комплекс - не лепшае месца для дзяцей", - адзначае мужчына. Ён, як і многія іншыя бежанцы, цікавіцца ў журналістаў апошнімі навінамі па тэме. Людзі прадаўжаюць спадзявацца, што адносіны да іх і іх сітуацыі на Захадзе зменяцца.-0-


Курсанты Акадэміі МУС - прызёры песеннага конкурсу «Кветкі Вялікай Перамогі» - AMIA.by\nКурсанты Акадэміі МУС - прызёры песеннага конкурсу «Кветкі Вялікай Перамогі»\nАНТ пакажа фільм пра Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь «Першае званне - па прызванню!»\nУ Дзень Вялікай Перамогі аддаём належнае загінулым героям...\nГарадская арганізацыя БРСМ правяла фестываль-конкурс ваеннай песні. У ліку прызёраў - курсанты факультэта міліцыі Акадэміі МУС.\nПераможцаў гарадскога патрыятычнага фестывалю-конкурсу ўшаноўвалі 8 мая ў драматычным тэатры Беларускай арміі ў Мінску. «Кветкі Вялікай Перамогі» - шырокамаштабны праект, які ахапіў усю рэспубліку і закліканы захаваць злучную нітку паміж пакаленнямі. Сімвал акцыі - кветка яблыні на чырвона-зялёнай стужачцы. Праведзены ў рамках праекта песенны конкурс стаў музычнай анталогіяй ў памяць пра Вялікую Айчынную вайну.\nГасцей тэатра чакалі тэматычныя пляцоўкі «Танец памяці», «Песні ваенных гадоў", "Прывал», «Палявая пошта: дзякуй за перамогу», «Партызанскі лагер". Можна было наведаць музей на калёсах «Кветкі Вялікай Перамогі», які днём раней пачаў падарожжа па Беларусі. У экспазіцыі музея - артэфакты часоў Вялікай Айчыннай, элементы рыштунку, макеты і муляжы зброі, прадметы ваеннага побыту і шмат іншага.\n- Сёння важная падзея. Наша пакаленне выхавана на песнях, якія мы зараз пачуем. Выказваю падзяку за гэтую знамянальную акцыю! - звярнуўся да прысутных старшыня савета мінскай гарадской арганізацыі ветэранаў Беларускага грамадскага аб'яднання ветэранаў генерал-маёр у адстаўцы Анатоль Адоньеў.\n- Кампазіцыі, якія прагучаць сёння, дапамагалі салдатам жыць, ісці ў бой, абараняць Радзіму, - адзначыў першы сакратар мінскага гарадскога камітэта БРСМ Сяргей Клішэвіч. - У конкурсе прымаюць удзел маладыя людзі, якія вучацца і працуюць у Мінску. Мы ўдзячныя ім за іх уклад у справу захавання памяці пра падзеі ваенных гадоў.\nНа сцэне прагучалі такія вядомыя кампазіцыі, як «Песенька франтавога шафёра», «За 9 дату», «Дзеці вайны» і інш. Журы ацэньвала вакальныя дадзеныя, уменне трымацца на сцэне, тэматыку выступу. У выніку першае месца прысудзілі працаўніцы ЦУМа Кацярыне Якоўчык. Другое месца заняў Дзмітрый Грышчанка з Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта. Трэцім прызёрам абвешчаныя курсанты Акадэміі МУС Аляксей Гезаў і Дзмітрый Лебедзеў. На факультэце міліцыі іх талент ужо даўно стаў неад'емнай часткай святаў і музычных конкурсаў.\nфакультэт міліцыі\tтворчыя конкурсы\tсвяточныя і памятныя даты\tГА «БРСМ»


11 верасень 2013, 15:01\nАсобная вялікая частка пошты Свабоды — завочная дыскусія слухачоў і аўтараў наконт некаторых актуальных тэмаў. Сёньняшнюю размову пачну якраз з адной такой завочнай спрэчкі.\n21 жніўня ў аглядзе пошты прагучаў ліст Алеся Марціновіча з Баранавічаў, у якім аўтар выказваў думку, што апазыцыйным палітыкам «трэба знайсьці форму беларускага празаходняга патрыятызму», прывабнага для новага пакаленьня, якое, на думку спадара Марціновіча, спрэс расейскамоўнае, а таму новая беларуская культура павінна быць на расейскім лінгваносьбіце.\nГэты ліст выклікаў катэгарычную нязгоду з боку іншага нашага слухача — Міколы Віцязя зь Белаазёрску. У сваім лісьце ён піша:\n«Мяне засмуціў і абурыў гэты допіс Марціновіча. Культура на аснове расейскай мовы — гэта ўжо расейская культура, без усялякай беларускасьці. І потым, што гэта за дзіўны тэзіс: ісьці ў Эўразьвяз разам з расейцамі? А ці беларусы без расейцаў ня могуць далучыцца да Эўропы?\nУ мяне баліць душа, калі назіраю, як многія беларусы, ня маючы ўласных гонару і годнасьці, абыякавыя да ўласнага далейшага лёсу. Пакорліва і добраахвотна пагаджаюцца на русыфікацыю і такім чынам фактычна займаюцца самазьнішчэньнем сябе як асобнага народа, нацыі.\nУ гэтым закліку Марціновіча рухацца ў Эўразьвяз разам з расейцамі відаць кепска прыхаванае жаданьне, каб Беларусь была паглынута Расеяй. Быць зрусыфікаваным беларусам — адна справа. А вось заклікаць беларусаў да самазьнішчэньня — гэта і агідна, і злачынна. Відаць, у Марціновіча далягляд сягае толькі Масквы — далей ён сьвету ня бачыць».\nНаўрад ці варта, спадар Мікола, запісваць у злачынцы толькі за тое, што чалавек выказвае меркаваньне, зь якім вы катэгарычна не пагаджаецеся. Алесь Марціновіч у сваіх шматлікіх лістах ня раз на розны лад паўтарае думку пра тое, што дэмакратычная апазыцыя ў Беларусі як сьлед ня ўлічвае ступень русыфікаванасьці беларускага грамадзтва. Яму падаецца: варта апазыцыянэрам падладзіцца пад расейскамоўнасьць большай часткі грамадзтва — і тут жа будуць здабытыя грамадзкія падтрымка і разуменьне.\nНасамрэч праблема гэтая значна больш складаная, шматплянавая. І стаўленьне ў грамадзтве (у тым ліку сярод маладых пакаленьняў) да беларускай мовы, культуры, незалежнасьці не такое адназначнае, як можа падацца, калі меркаваць толькі па мове штодзённых зносін. Ня раз даводзілася сутыкацца з такім фэномэнам: чалавек расейскамоўны, размаўляць па-беларуску яму і цяжка, і патрэбы асаблівай няма ні на працы, ні ў побыце. Але адначасова, калі заходзіць размова на адпаведныя тэмы, выяўляецца, што ён — зацяты абаронца і прыхільнік і мовы, і культуры, і незалежнасьці... Грунтуючыся на ўласных назіраньнях, усё больш прыходжу да высновы, што зьява гэтая ў сёньняшняй Беларусі — масавая.\nЦікава распавёў пра ўласны шлях да беларушчыны наш слухач Андрэй Чарнякевіч з Рагачова. Адказваючы на моўную анкету Свабоды, ён піша:\n«Размаўляць па-беларуску пачаў, калі адчуў нейкую повязь з продкамі. Стала крыўдна, што ўсё наша, роднае, сваё — падаюць як калгаснае. У 18 год зразумеў, што гісторыя, якую нам выкладалі і якую ведаў, — няпоўная і непраўдзівая. Аказалася, што ёсьць шматвяковая гісторыя ВКЛ, што ёсьць матэрыяльныя помнікі той вялікай эпохі... А я ж думаў, што апроч гісторыі Расейскай імпэрыі ў нас і няма нічога. А яшчэ выявілася, што ёсьць нямала людзей, якія размаўляюць на беларускай мове. Апроч таго, вельмі мяне\nУ пэўным сэнсе беларускамоўнасьць — гэта пляма\nчапляла, калі мне казалі: „Які ж ты беларус, калі размаўляеш па-расейску“...\nІ вось вырашыў адразу пасьля ўнівэрсытэту зрабіць сабе падарунак: пачаў гаварыць па-беларуску. Дзе і як карыстаюся мовай? Паўсюль! Вось толькі ў школе (яна рускамоўная) выкладаю хімію і біялёгію па-расейску. Ну, бывае, у краме, калі бачу, што суразмоўца мяне не разумее, выкарыстоўваю рускія словы (але зь беларускім калярытам).\nВа ўсіх жыцьцёвых сытуацыях яшчэ ніхто мне не сказаў нешта дрэннае з нагоды маёй мовы. Наадварот. Ну, бывае, нехта скажа, што мова падаецца яму грубай, альбо нейкае слова — сьмешным...\nПраўда, на працу ўладкавацца цяжкавата: пачуўшы мову, глядзяць на цябе падазрона. Але потым, калі ўсё ж удасца нейкім чынам уладкавацца, наадварот, яшчэ і ганарацца, што ёсьць у школе такі настаўнік. Ну і, на жаль, кар’еру з мовай ня зробіш...\nСловам, цяжкасьці ёсьць. У пэўным сэнсе беларускамоўнасьць — гэта пляма. Хоць і ня чорная, але, напэўна, для многіх ты на ўсё жыцьцё ўжо — апазыцыянэр. Вельмі цяжка ў 30-тысячным горадзе быць практычна адзіным беларускамоўным».\nПадобныя гісторыі, упэўнены, можа распавесьці кожны беларускамоўны грамадзянін, які прынцыпова карыстаецца мовай у любых жыцьцёвых сытуацыях. Пасьля гэтага неяк няёмка і непрыемна чуць запэўніваньні чыноўнікаў пра тое, што ў Беларусі нібыта няма ніякай дыскрымінацыі па моўнай прыкмеце і што беларускую мову ніхто не ўціскае і не перасьледуе.\nНаш даўні сябар Кастусь Сырэль з Ушачаў свой новы ліст на Свабоду напісаў пасьля таго, як пачуў параду аднаго з кіраўнікоў беларускага ўраду, адрасаваную вяскоўцам: пераходзіць са сьвінагадоўлі на авечкагадоўлю — зважаючы на складаную сытуацыю, выкліканую эпідэміяй афрыканскай чумы сьвіней. Кастусь Сырэль з гэтай нагоды піша:\n"Пэўна, віцэ-прэм’ер Міхаіл Русы разьбіраецца ў сельскай гаспадарцы яшчэ горш, чым я.\nМае карані — у вёсцы, таму сёе-тое пра авечак я ведаю — у дзяцінстве нават даводзілася іх пасьвіць. Так, калісьці ў беларускай вёсцы авечкагадоўля была вельмі распаўсюджаная. Можна нават сказаць, што авечка была часткай культуры беларусаў — гэтак жа, як і сьвіньня.\nАле бараніна ў авечкагадоўлі была далёка ня самым галоўным прадуктам. Авечка перш за ўсё абувала і апранала беларусаў! З воўны вырабляліся валёнкі — галоўны зімовы абутак. З воўны ж былі ніткі, а зь іх — рукавіцы, шкарпэткі, швэдры. З воўны валялася сукно, а зь яго шылася верхняя адзежа — розныя паддзёўкі, якія апраналіся і ўзімку, і восеньню, і вясной. Ну, і вядома ж, інтэрнацыянальнае зімовае адзеньне — кажухі, кажушкі, камізэлькі ды іншае.\nАвечка апранала і войска — з чаго былі пашытыя шынялі? А камандзірскія паўкажушкі — гэта ж таксама авечка! Цяпер усё гэта замянілі бушлаты на сынтыпоне.\nГадаваць авечку выключна на мяса наўрад ці выгадна. А дзеля воўны — куды тую воўну падзець? Няма ж практычна ніякай інфраструктуры для яе перапрацоўкі. Хто і чым будзе тых авечак хоць бы стрыгчы: ніхто ж ня ўмее! Тое самае тычыцца і авечых скураў.\nУтрымліваць авечак, на першы погляд, вялікіх складанасьцяў няма. Улетку ім патрэбная толькі паша. Часам нават без пастуха можна абысьціся. Напрыклад, у нашым раёне ёсьць Чарсьцьвяцкае возера. Возера даволі вялікае, амаль тысяча гектараў. На ім сем выспаў. Я чуў, што калісьці даўно адна з выспаў — Вяліж — выкарыстоўвалася жыхарамі прыбярэжнай вёскі Слабада даволі арыгінальным чынам для гадоўлі авечак. Вясной на выспу на лодках перавозіліся авечкі і... І ўсё! Авечкі самастойна пасьвіліся там усё лета, іх наведвалі толькі час ад часу. Паша вялікая — плошча выспы гектараў 20–25 (я ля яе рыбачу ўзімку). Травы шмат, вада на месцы, да бліжэйшага берага ледзь не паўкілямэтра — ваўкі не адважацца пераплысьці, да таго ж на гэтым бліжэйшым беразе — вёска. Карацей кажучы, выдаткі на ўтрыманьне мінімальныя! Вясной завёз — восеньню забраў. А каго яшчэ на высьпе гадаваць, як не авечак?\nВядома, вялікае возера (ды яшчэ з выспай прыдатных памераў) ля кожнай вёскі ня знойдзеш. Пашы для авечак таксама не напасесься. Вы бачылі калі-небудзь пашу пасьля авечак? Гэта ж пустэльня Гобі ў мініятуры! Авечка — не карова, яна выгрызае траву да каранёў, прычым усю спрэс. Пашы пасьля авечак патрэбна нашмат больш часу, каб узнавіцца.\nТак што ня ўсё так проста з авечкагадоўляй, як гэта мроіцца віцэ-прэм’еру Русаму...".\nСапраўды, спадар Кастусь, малаверагодна, каб экстравагантная парада віцэ-прэм’ера Русага была ажыцьцёўлена. Адразу пасьля таго, як гэтая парада прагучала, мы правялі апытаньні сярод вяскоўцаў у некалькіх рэгіёнах. Людзі ў пераважнай большасьці вельмі скептычна паставіліся да прапановы перайсьці са сьвіней на авечак. Прычынаў называлася шмат: і пашы адпаведнай няма, і традыцыі страчаны, і сена на зіму нарыхтоўваць цяжка, і смакавыя якасьці мяса іншыя, нязвыклыя для сучасных беларусаў...


Будзьма беларусамі! » Беларусь як санітарны кардон\n02.06.2020 | Грамадства\nАляксей Гайдукевіч піша на budzma.by пра тое, якім чынам нашая краіна можа ў перспектыве ператварыцца ў «шэрую зону».\nРазам з паведамленнямі пра паслабленне каранцінных мераў па ўсёй Еўропе можна пачуць і меркаванні пра далейшыя меры, якія дапамогуць пазбегнуць хуткага распаўсюду каранавіруса ці іншых небяспечных хваробаў.\nНашы суседзі — краіны Балтыі — ужо адкрылі межы паміж адна адной, ідзе абмеркаванне і далейшых крокаў.\nКіраўнік Цэнтра эпідэміялогіі Літвы падкрэсліў неабходнасць абсталявання прыладамі для кантролю за тэмпературай вандроўнікаў на памежных пунктах. Пра беларусаў і грамадзян Расіі прафесар асобна адзначыў:\n«Чаму б не ўвесці пашпарт або сертыфікат COVID-19? Хочаш праехаць — праверся і пакажы.\nЯшчэ адно пытанне: я думаю, што хутка надыдзе такі час, калі можна мець на мяжы спецыяльнае абсталяванне, з дапамогай якога за 30 хвілін, проста на месцы, можна выканаць тэст. Так, гэта каштуе грошай, але, можа, сам чалавек быў бы зацікаўлены заплаціць».\nЛітоўцы зусім не наватары ў пытанні прапановаў па тэставанні і сертыфікатах на мяжы.\nПершымі такую ідэю вырашылі ажыццявіць у Ісландыі, краіне, якая вядомая сваім «мяккім» каранцінам, вялікай колькасцю тэстаў і ўнікальнай сістэмай адсочвання любых кантактаў хворых грамадзянаў па аналізе іх перасоўванняў.\nІсландцы адкрываюць межы для падарожнікаў з усяго свету ўжо 15 чэрвеня.\nАле трапіць на выспу можна будзе толькі пры ўмове наяўнасці сертыфіката аб стане здароўя альбо здаўшы тэст з наступнай абавязковай самаізаляцыяй.\nУ параўнанні з літоўцамі ісландцам нашмат прасцей, бо краіна мае толькі адзін міжнародны аэрапорт і ўсяго некалькі марскіх. Таму кантроль не будзе вымагаць вялікіх фінансавых выдаткаў.\nЧаму тады літоўцы выступаюць з такімі прапановамі?\nНешта падказвае, што словы чыноўніка маюць пэўны палітычны падтэкст.\nЦалкам імаверна, што існуе і іншы аспект, які можа хавацца за прапановамі літоўскага службоўца.\nНе сакрэт, што літоўская дзяржава адмоўна ставіцца да адкрыцця ў Астраўцы атамнай электрастанцыі. У гэтым пытанні шмат непаразуменняў, якія за апошнія гады назапашваліся ва ўзаемаадносінах паміж афіцыйнымі Мінскам і Вільнюсам. У першую чаргу эканамічных, а за імі і палітычных.\nТаму нельга не ўлічваць як унутрынапалітычны, так і знешнепалітычны падтэксты, якія можа мець прапанова кіраўніка Цэнтра эпідэміялогіі Літвы.\nЭпіцэнтр магчымай другой хвалі віруса\nЗніжэнне ўзроўню колькасці захворванняў і смерцяў ад каранавіруса, зняцце каранціну не прынесла змяншэння напружанасці ў рыторыцы палітыкаў, у СМІ.\nТэма так званай «другой хвалі» эпідэміі журналісты і эксперты наўпрост звязваюць з Кітаем як яе крыніцай і прычынай. Але не толькі.\nУсё часцей можна пачуць пра «некантраляваную эпідэмію» на ўсходзе Еўропы. Напрыклад, у публікацыі на старонках аўтарытэтнага англійскага выдання The Telegraph эксперты адзначаюць небяспечныя тэрыторыі ад Беларусі да Казахстана як магчымы эпіцэнтр новай хвалі, што можа дакаціцца і да Захаду.\nПамылкова думаць, што суседзі Беларусі не сочаць за гэтымі тэндэнцыямі ў выказваннях еўрапейскіх палітыкаў і экспертаў, не маюць кансультацый і ўзгаднення пазіцый з імі. Магчыма, адмыслоўцы ў краінах-суседках ужо пралічваюць варыянты, як скарыстацца хваляй імавернай новай інфармацыйнай кампаніі.\nГэта можа выявіцца ў далейшым ціску на беларускі ўрад з боку Літвы па справах БелАЭС альбо ў апраўданне магчымых абмежаванняў па экспарце ці транзіце тавараў з беларускай тэрыторыі, вольным перасоўванні турыстаў.\nЗ улікам пагаршэння іміджу Кітая сярод заходняга істэблішмэнту, фактычнага новага вітка гандлёвага супрацьстаяння ЗША з Пекінам Беларусь і краіны рэгіёна могуць чакаць вялікія змены. Цалкам імаверна, што яны будуць тычыцца і перасоўвання людзей і тавараў праз межы. Такім чынам, наша краіна можа стаць своеасаблівым фільтрам ці санітарным кардонам паміж «заходнім светам» і Кітаем, як для людзей так і для тавараў.\nА рыторыка пра «другую хвалю» каранавіруса з усходу кантынента можа стаць добрай нагодай для ўвядзення абмежавальных мераў.\nГрамадзяне пацярпяць ад санітарнага кардона\nУ сітуацыі нарастання эканамічнага крызісу ва ўсім свеце кожная краіна будзе імкнуцца засяродзіць на сабе як мага больш у тым ліку і таварных плыняў альбо ашчадзіць грошы на скарачэнні выдаткаў на дастаўку тавараў. Роля Беларусі як транзітнага калідора для кітайскіх тавараў даволі істотная ў еўрапейскай эканоміцы. Праз нашу краіну праходзіць адна з галінаў «новага шаўковага шляху».\nТаму ў гэтым кірунку Беларусь можа аказацца адным з канкурэнтаў Еўрасаюза ў сённяшнім цяжкім эканамічным становішчы.\nПалітыкам у прэсе будзе няцяжка апраўдаць дзеянні па яшчэ большым адмежаванні ад нашай краіны, бо стаўленне да Беларусі на Захадзе ўжо доўгі час не найлепшае. У гэтай сувязі згадваецца іншая даўняя праблема, якую могуць хутка актуалізаваць не толькі нашы суседзі з Балтыі ці Польшчы, — кантрабанда цыгарэт.\nТым больш тэма дасягнула настолькі фатальных маштабаў, што нават знакаміты тэлеканал BBC не так даўно прысвяціў цэлы рэпартаж Гародні – гораду, дзе, на думку вялікай колькасці жыхароў выспы, толькі і робяць, што вырабляюць цыгарэты, якімі нелегальна гандлююць па ўсёй Брытаніі.\nЕўропа ўжо нават паспела выдаткаваць грошы на пабудову сапраўднага плота на латвійска-беларускай мяжы. Будаўніцтва наўпрост звязвалі з неабходнасцю спынення кантрабанды.\nЗараз праз эпідэміюкаранавіруса і палітыку беларускіх уладаў па супрацьстаянні распаўсюду хваробы імідж нашай краіны можа яшчэ больш пацярпець. Заходнім СМІ не будзе складана змяніць стаўленне сваіх грамадзянаў да Беларусі не толькі як да краіны — «шэрай зоны», вытворцы кантрабанды і парушэння правоў чалавека, але яшчэ як да сапраўднага цэнтра распаўсюду эпідэміі.\nАфіцыйная статыстыка пра колькасць захворванняў у Беларусі, стаўленне кіраўніка краіны да праблемы эпідэміі, якія шырока асвятляліся на Захадзе, не дадаюць аргументаў на нашу карысць.\nГрамадзяне Беларусі і іншых краін у такой сітуацыі могуць аказацца ахвярамі вялікіх эканамічных інтарэсаў. Калі раптам будзе абмежаваны транзіт тавараў праз нашу краіну, цалкам лагічным будзе захаванне забаронаў на перасячэнне мяжы для большасці нашых грамадзянаў.\nПрыклад Украіны ў гэтым сэнсе даволі яскравы.\nКіеў афіцыйна адчыніў межы для грамадзянаў ЕС, але еўрапейцы не спяшаюцца рабіць такія крокі. Адзінае выключэнне зробленае для агенцый па працаўладкаванні, якія пралабіравалі ва ўрадах Фінляндыі, Нямеччыны і Польшчы магчымасць завозіць танную працоўную сілу з Украіны на сельгаспрадпрыемствы гэтых краін.\nЗахаваецца такое стаўленне да жыхароў краінаў нашага рэгіёна ці пагоршыцца разам з фарміраваннем своеасаблівага санітарнага кардона на межах Еўрасаюза? Здаецца, будучыня гэтага пытання больш залежыць ужо не ад эпідэміялагічнага становішча, але ў першую чаргу ад настрояў буйнога капіталу і рацыі еўрапейскіх палітыкаў.


Выбіраем крэсла для офіса\nГалоўная ➠ Дома ➠ Выбіраем крэсла для офіса\nАпублікавана 08.07.2011 14:10\nУсім вядома, што работнікі офіса вялікую частку жыцця праводзяць на працоўным месцы, і для іх камфорту самым галоўным атрыбутам з'яўляецца - офіснае крэсла.\nЯно павінна быць якасным і зручным, каб за ўвесь час працу супрацоўнік не адчуў стомленасці. Офіснае крэсла павінна рэгулявацца па вышыні, каб вышыня была зручная для кожнага работніка.\nПеравага такога вырабы, як крэсла x pander ў тым, што яно не толькі зручна, але і вельмі стыльна і прыгожа. Так як, практычна, увесь дзень супрацоўнік знаходзіцца ў офісным крэсле, то і ад выгоды апошняга залежыць, наколькі добра будзе працаваць супрацоўнік офіса, наколькі камфортна ён будзе адчуваць сябе ў ім. Бясспрэчна тое, што работнік, якому зручна на сваім працоўным месцы, выконвае сваю працу больш эфектыўна. Што не так, у тым выпадку, калі няма такіх выгод і магчымасці расслабіцца ў невялікіх перапынках, пры выкананні працы.\nТак як зразумець - зручна ці не\nКалі нам прапануюць крэсла і мы садзімся на яго, то нядоўга пасядзеўшы, наўрад ці можна зразумець тыя ж адчуванні, якія адчувае наш арганізм, доўга знаходзячыся, седзячы падчас працы ў офісе. Менавіта таму офіснае крэсла па параўнанні са крэслам. павінна быць зроблена інакш. Для выбару офіснага крэслы метад выбару звычайнага крэсла для дома, не падыходзіць, таму што ў першым выпадку нашмат менш мы сядзім на крэсле – калі п'ём чай, абедаем, чытаем. Гэта - вельмі кароткі час для вызначэння выгоды сядзячага становішча ў працягу многіх гадзін.\nУ офіснага крэсла павінна быць пятилучевая апора, якая круціцца на колцах. Падлакотнікі павінны рэгулявацца, што дазваляе паменшыць напружанне цягліц у розных месцах цела. У офісных крэслаў і крэслаў павінен быць механізм рэгулявання, каб можна было, не ўстаючы з месца памяняць вышыню сядзення, нахіл спінкі.\nБудзе добра, калі ў спінкі крэсла – форма, набліжаная да анатамічнай, то ёсць форма, якая паўтарае контуры цела. Пры выбары крэсла або крэсла для офіса, памятаеце што наш арганізм, на самай справе, не прыстасаваны да працяглага сядзення, таму не саромейцеся, калі выбіраеце крэсла, даведацца ўсе падрабязнасці, якія забяспечваюць камфорт, у кансультанта .\nБудаўніцтва хаты з бруса сваімі рукамі


Мопассан Де - Шалёная (на белорусском языке) » Электронные книги купить или читать онлайн | библиотека LibFox\nLibFox » Книги » Проза » Проза » Мопассан Де - Шалёная (на белорусском языке)\nЗдесь можно скачать бесплатно "Мопассан Де - Шалёная (на белорусском языке)" в формате fb2, epub, txt, doc, pdf. Жанр: Проза. Так же Вы можете читать книгу онлайн без регистрации и SMS на сайте LibFox.Ru (ЛибФокс) или прочесть описание и ознакомиться с отзывами.\nОписание книги "Шалёная (на белорусском языке)"\nОписание и краткое содержание "Шалёная (на белорусском языке)" читать бесплатно онлайн.\nНоч была казачная. Такая ноч нараджае ў душы вялiкiя i няясныя думкi, i нават не думкi, а пачуццi; хочацца выпрастаць рукi, выпрастаць крылы, абняць неба, ах!\nI заўсёды здаецца, што вось-вось зразумееш нешта непазнавальнае.\nУ паветры лунае Мара, усеабдымная паэзiя, незямное шчасце, нейкае бясконцае ап'яненне, што плыве ад зорак, ад месяца, ад серабрыстай i неспакойнай вады. Гэта найлепшыя хвiлiны ў жыццi. У гэткiя хвiлiны нашае iснаванне робiцца нейкiм iнакшым, прыгажэйшый, чароўнейшым. Гэтакiя хвiлiны гэта нiбы адкрыццё таго, што яшчэ не адбылося, што яшчэ павiнна адбыцца.\nТым часам майму мужу не цярпелася вярнуцца ў гатэль. Я запыталася ў яго: "Табе холадна? - Не. - Тады паглядзi на той караблiк, вунь там - здаецца, што ён заснуў на вадзе. Цi можа недзе быць лепей, чым тут? Я б засталася тут да ранiцы. Пачакайма тут свiтання, добра?"\nЁн падумаў, што я з яго насмiхаюся, i амаль гвалтам зацягнуў мяне ў гатэль! О, каб я ведала! О, няшчасны!\nКалi мы засталiся адны, мне зрабiлася сорамна, няёмка, не ведаю чаму, клянуся табе. Урэшце я выправiла яго ў прыбiральню i легла ў ложак.\nО, дарагая, як табе пра гэта сказаць? Ну дык вось. Напэўна ён палiчыў маю празмерную нявiннасць за хiтрасць, маю прастату за прытворства, маю даверлiвую, дурнаватую бездапаможнасць за своеасаблiвую тактыку i таму зусiм забыўся пра асцярожнасць, патрэбную дзеля таго, каб растлумачыць даверлiвай i цалкам непадрыхтаванай душы, памагчы ёй зразумець i прыняць такiя патаемныя рэчы.\nРаптам мне здалося, што ён страцiў розум. Мяне апанаваў страх, i я падумала, цi не хоча ён мяне забiць. Калi чалавека ахопiць страх, ён не разважае, ён больш не думае, ён вар'яцее. Я адразу ўявiла сабе розныя страшныя рэчы. Я згадала выпадкi з газет, таямнiчыя злачынствы, усе плёткi пра маладых дзяўчын, што выйшлi замуж за нягоднiкаў! I ўвогуле, цi я ведала свайго мужа? Ашалеўшы ад страху, я пачала адбiвацца, адпiхваць яго. Я нават выдрала ў яго пасму валасоў i палову вусоў i, вызвалiўшыся, ускочыла з ложка i пачала крычаць: "Ратуйце!" Я пабегла да дзвярэй, адамкнула засаўку i выбегла амаль голая на калiдор.\nПаадчынялiся iншыя дзверы, з iх павыходзiлi мужчыны ў начных кашулях са свечкамi ў руках. Я кiнулася ў абдымкi аднаму з iх, просячы ў яго ратунку. Ён рушыў да майго мужа.\nШто было далей - я не ведаю. Яны бiлiся, крычалi, а пасля пачалi смяяцца, але так смяяцца, што ты не можаш сабе ўявiць. Смяяўся ўвесь гатэль, ад склепа да гарышча. З калiдораў даносiлiся гучныя выбухi весялосцi, iншыя грымелi ў пакоях наверсе. Кухцiкi смяялiся на паддашку, а швейцар душыўся смехам на матрацы ў вестыбюлi! Уявi сабе - у гатэлi!\nПасля я зноў апынулася сам-насам з мужам, якi даў мне некалькi агульных тлумачэнняў, як тлумачаць хiмiчны эксперымент перш чым яго правесцi. Ён быў вельмi незадаволены. Я плакала, пакуль не настаў дзень, i як толькi гатэль расчынiў дзверы, мы паехалi адтуль.\nI гэта яшчэ не ўсё.\nНаступнага дня мы прыехалi ў Пурвiль - маленькi курорт, якi толькi пачалi будаваць. Мой муж прыставаў да мяне са сваiмi дагаджаннямi i пяшчотамi. Першае незадавальненне прайшло, i цяпер ён быў проста зачараваны. А я, саромеючыся маёй прыгоды днём раней, была вельмi ласкавая i паслухмяная. Але ты сабе не ўяўляеш, якi жах, якую агiду, амаль нянавiсць абуджаў ува мне Анры пасля таго, як я даведалася пра той ганебны сакрэт, якi так страшна хаваюць ад маладых паннаў. Я была ў роспачы, мне было да смерцi смутна, мне не давала спакою жаданне вярнуцца да маiх бедных бацькоў. Праз дзень мы прыехалi ў Этрэта. Там сярод адпачывальнiкаў быў пярэпалах: толькi што памерла ад шаленства маладая жанчына, якую ўкусiў маленькi сабачка. Я адчула дрыготку ў слiне, калi пачула пра гэта за сталом. Мне адразу ж здалося, што ў мяне балiць нос, i я адчула жахлiвую немач ва ўсiм целе.\nЯ не спала ўсю ноч, я зусiм забылася пра мужа. Што, калi i я памру ад шаленства! Ранiцай я спыталася ў метрдатэля пра падрабязнасцi. I падрабязнасцi былi самыя жахлiвыя. Увесь дзень я гуляла па стромах. Я больш нi з кiм не размаўляла. Я думала. Шаленства! Якая жахлiвая смерць! Анры пытаўся ў мяне: "Што з табой? Ты нейкая смутная", я адказвала: "Нiчога, усё добра". Мой позiрк блукаў па моры, па фермах, па роўнядзi палёў, але я нiчога не бачыла. Нiзавошта ў свеце я б не прызналася, якая думка мяне гняце. Нейкi сапраўдны боль працяў мой нос. Мне захацелася вярнуцца.\nВярнуўшыся ў гатэль, я зачынiлася, каб паглядзець на рану. Не было болей сумнення, яна балела.\nЯ адразу ж напiсала мацi кароценькi лiст, якi напэўна здаўся ёй дзiўным. Я патрабавала неадкладнага адказу на зусiм дробязныя пытаннi. I ў канцы прыпiсала: "I не забудзьцеся, калi ласка, напiсаць пра Бiжу".\nНаступнага дня я не магла есцi, але ўсё ж адмовiлася пайсцi да лекара. Я прасядзела ўвесь дзень на пляжы, назiраючы за купальшчыкамi ў вадзе. Яны былi розныя, тоўстыя, худыя,вельмi брыдкiя ў сваiх купальных гарнiтурах, але мне было не да высмейвання. Я думала: "Шчаслiвыя! Iх нiхто не ўкусiў. Яны будуць жыць! Яны нiчога не баяцца. Яны могуць весялiцца, колькi захочуць. Iм добра!"\nШтохвiлiны я абмацвала нос, каб даведацца, цi ён не распух. Вярнуўшыся ў гатэль, я адразу ж замкнулася ў пакоi, каб паглядзецца ў люстра. Калi б мой нос змянiў колер, я б напэўна памерла на месцы.\nПохожие книги на "Шалёная (на белорусском языке)"\nКниги похожие на "Шалёная (на белорусском языке)" читать онлайн или скачать бесплатно полные версии.\nОтзывы о "Мопассан Де - Шалёная (на белорусском языке)"\nОтзывы читателей о книге "Шалёная (на белорусском языке)", комментарии и мнения людей о произведении.


НАМЕСЬНІК ГЕНЭРАЛЬНАГА САКРАТАРА ААН ЗАКЛІКАЕ НЕ ЗАБЫВАЦЦА ПРА ЧАРНОБЫЛЬ\nНамесьнік генэральнага сакратара ААН у гуманітарных справах Кенза Ашыма, знаходзячыся ў Маскве й зьбіраючыся наведаць на гэтым тыдні Кіеў і Менск, заклікаў міжнародную супольнасьць не забывацца на пацярпелы ад наступстваў Чарнобылю рэгіён, нягледзячы на тое, што сама Чарнобыльская АЭС ня нясе вялікай радыяцыйнай пагрозы.\nУ расейскай сталіцы Кенза Ашыма прэзэнтаваў даклад ААН, які заклікае да ажыцьцяўленьня новае 10-гадовае праграмы дапамогі, накіраванай на падвышэньне жыцьцёвага ўзроўню прыблізна 5 мільёнаў 700 тысяч жыхароў тых раёнаў Расеі, Украіны й Беларусі, што былі заражаныя пасьля выбуху на ЧАЭС амаль 16 гадоў таму.\n“Ня правільна меркаваць, што пасьля закрыцьця атамнае электрастанцыі й дапамогі донараў для стварэньня новага шчыта вакол разбуранага рэактара міжнародная супольнасьць можа цяпер закрыць справу што да пацярпелых людзей у гэтым рэгіёне”, – цытуе словы Кензы Ашымы на маскоўскай прэсавай канфэрэнцыі агенцтва “Associated Press”.\nЯно таксама нагадвае, што з 26 красавіка 1986 году – дня чарнобыльскае катастрофы – Расея, Украіна й Беларусь атрымалі 750 мільёнаў даляраў надзвычайнай міжнароднай дапамогі, а Чарнобыльская АЭС была закрытая ў сьнежні 2000 году пасьля некалькіх гадоў міжнароднага ціску ды абяцаньняў большай дапамогі.\nДаклад ААН прапануе перанесьці галоўную ўвагу чарнобыльскае дамапогі з гуманітарных і тэхнічных захадаў на ўстойлівае сацыяльна-эканамічнае разьвіцьцё жыхароў рэгіёну ды больш як 200 тысяч чалавек, якія бралі ўдзел у ліквідацыі наступстваў катастрофы. Даклад выступае за ўзаемазьвязаныя эканамічныя, экалягічныя й мэдычныя ініцыятывы, а таксама захады ў справе прыцягненьня прыватных інвэстыцыяў ды большай адукацыі.\nААНаўскія чыноўнікі падкрэсьліваюць, што сур’ёзныя новыя пытаньні са здароўем таксама ня мусяць заставацца без увагі.\n“Найбольш праблемны й найбольш трагічны скачок захворваньняў на рак шчытападобнае залозы ў дзяцей”, – заявіў намесьнік генэральнага сакратара ААН Кенза Ашыма.\nУжо зарэгістравана больш як 2 тысячы выпадкаў раку шчытападобнае залозы, і экспэрты ААН кажуць, што гэтая лічба можа скокнуць да 10 тысяч за два наступныя гады, паведамляе “Associated Press” і дадае, што павялічваюць рызыку ад узьдзеяньня радыеактыўнага ёду хранічны недахоп прыроднага ёду ў глебе рэгіёну ды празьмернае скарачэньне наяўнасьці ёдаванае солі.\nААН заклікае ўлады краінаў-донараў выдаткаваць 70 мільёнаў даляраў, або 10% ад сумы, якая была ахвяраваная на стварэньне бэтоннага саркафагу вакол аварыйнага рэактару.\nНа гэтым тыдні Кенза Ашыма наведае пацярпелыя зоны ва Ўкраіне й Беларусі, а потым падасьць рэкамэндацыі міжнародным донарам у Жэнэве.\nПаводле намесьніцы расейскага міністра надзвычайных сытуацыяў Надзеі Герасімавай, якую цытуе сёньняшні нумар газэты “Известия”, у дакладзе ААН акрэсьленыя 3 асноўныя напрамкі рэабілітацыі. “Адносна Ўкраіны робіцца акцэнт на ахову здароўя, у Беларусі – на ачышчэньне прыродных рэсурсаў. Што тычыцца Расеі, дык гэта – эканамічнае разьвіцьцё пацярпелых рэгіёнаў”, – сказала спадарыня Герасімава. Чаму менавіта ў Беларусі галоўным ня ёсьць клопат пра людзей, то бок пра іхнае здароўе ці эканамічны стан, як гэта будзе ў дзьвюх суседніх краінах, расейская чыноўніца не патлумачыла.\nРаней газэта “Известия” пісала пра 500 жыхароў Францыі, якія распачалі судовы працэс супраць сваёй дзяржавы, што 15 гадоў трымала ў таямніцы інфармацыю пра наступствы Чарнобылю на францускай тэрыторыі. Зварот хворых на рак у суд дазволіў забраць дакумэнты са шматлікіх міністэрстваў, і знойдзеныя сакрэтныя зьвесткі ўрадавых справаздач выклікалі сапраўдны скандал.\nАдразу пасьля выбуху на ЧАЭС у каровіным малацэ на францускай высьпе Корсыка колькасьць радыенуклідаў перавысіла норму ў 200 разоў! А ўзровень радыеактыўнасьці глебы ў паўднёва-ўсходніх і міжземнаморскіх раёнах Францыі падвысіўся ў тысячы разоў. Як пішуць “Известия”, насуперак ранейшым заявам чыноўнікаў, урад Францыі зь першых дзён чарнобыльскае катастрофы ведаў пра маштабы заражэньня ды сьвядома хаваў гэтыя зьвесткі ад грамадзян.\nУ адной з рукапісных справаздач пра сакрэтнае паседжаньне кабінэту міністраў ёсьць нават такая фраза: “Мы валодаем лічбамі, якія ня могуць быць абнародаваныя”. Як высьветлілася, чыноўнікі непакоіліся пра лёс францускіх атамных электрастанцыяў, якія дагэтуль выпрацоўваюць да 80% электраэнэргіі ў краіне. А кіраўніком ураду тады быў цяперашні прэзыдэнт Францыі Жак Шырак.\n“Цяпер нехта за гэта ўсё адкажа”, – зазначылі “Известия”. Варта нагадаць, што 21 красавіка, напярэдадні чарговых угодкаў чарнобыльскае катастрофы, у Францыі адбудуцца прэзыдэнцкія выбары.\nА 12 траўня, пасьля выбараў, у францускі суд будуць перададзеныя дадатковыя скаргі 300 хворых на рак шчытападобнае залозы. Сьледчая Мары-Адыль Бэртэла-Жэфруа распачала расьсьледаваньне паводле абвінавачаньня ў “ненаўмысным замаху на здароўе”.\nПарыскі карэспандэнт “Известий” піша: “Калі сьледзтва дакажа сьвядомае ўтойваньне інфармацыі, дзяржава вымушаная будзе выплаціць кампэнсацыі ўсім, хто захварэў у выніку чарнобыльскае катастрофы. Тэарэтычна гэта дазволіць прад’явіць прэтэнзіі й да тых, хто фармальна адказваў за бясьпеку станцыі. Цяпер гэта спадкаемцы адпаведных службаў былога СССР – дзяржаўныя ўстановы Ўкраіны й Расеі”.\nТакім чынам, пакуль французы спадзяюцца на кампэнсацыі ад Расеі ды Ўкраіны, а самі гэтыя дзьве краіны разьлічваюць на міжнародную дапамогу для сваіх чарнобыльцаў, для Беларусі прыярытэтам сталася “ачышчэньне прыродных багацьцяў”.


Румынская рэвалюцыя, тады і цяпер | Радыё Свабода\nУ1980-я гады, калі ў камуністычным сьвеце пачаліся перамены, дыктатар Румыніі Нікалае Чаўшэску ўзяўся закручваць гайкі.\nКалісьці «геній Карпат» быў сапраўды папулярны ў сваёй краіне, а за мяжой яго хвалілі за адмову ісьці партыйнай лініяй Крамля. Але неўзабаве Чаўшэску і яго жонка Алена здабылі абсалютную ўладу – і жылі ў абсалютнай карупцыі. Да канца 1980-х гадоў самым вялікім сьвятам у краіне стаў дзень нараджэньня Чаўшэску.\nКлікніце двойчы, пацягніце або ссуньце паўзунок пад кожным малюнкам, каб перайсьці паміж тагачасным і цяперашнім.\nМясцовыя жыхары вітаюць Нікалае Чаўшэску ў Бухарэсьце, 1970 год. Interfoto/Alamy\nЧаўшэску перадусім хацеў выплаціць усе даўгі сваёй краіны, і большую частку сыравіны распрадавалі замежным крэдыторам. Таму ў Румыніі рэзка бракавала прадуктаў харчаваньня, на электраэнэргіі і ацяпленьні строга эканомілі. Узімку сотні людзей замярзалі да сьмерці ў ледзьве асьветленых халодных кватэрах або задыхаліся ад газавых пліт — адзінай для многіх крыніцы цяпла: газ без папярэджаньня адключалі, а затым уключалі зноў, і ён напаўняў памяшканьне, дзе спалі людзі.\nА пакуль ўзровень жыцьця падаў, Чаўшэску марнаваў велізарныя сумы на знос аднаго з самых прыгожых раёнаў Бухарэсту і ўзьвядзеньне аграмаднага Дома рэспублікі. Рэфарматарскі лідэр СССР Міхаіл Гарбачоў параўноўваў тагачасную Румынію з «канём, якога неміласэрна сьцябе і заганяе жорсткі вершнік».\nБудынак рэспублікі падчас будаўніцтва. Bazza/Alamy\nА ў 1989 г., калі камуністычныя рэжымы ў Эўропе падалі адзін за адным, Чаўшэску даў зразумець, што ў Румыніі ніякіх рэформаў ня будзе. І ў сьнежні, перад чарговай халоднай зімой, людзі былі гатовыя да выбуху.\nІскра ўспыхнула ў горадзе Тымішаара на захадзе краіны. Калі там зьбілі за крытыку рэжыму папулярнага сьвятара-вугорца (гэта зрабілі відавочна работнікі «сэкурытатэ», службы дзяржбясьпекі Чаўшэску), дэманстрацыя ў падтрымку сьвятара хутка перарасла ў паўстаньне супраць камуністычнага рэжыму.\nДэманстранты блякуюць вуліцу ў цэнтры Тымішаары, 16 сьнежня 1989 году. Fortepan\n17 сьнежня пратэсты ў Тымішаары пачалі бязьлітасна душыць. Былі забітыя дзясяткі людзей. Замежныя сродкі масавай інфармацыі - сярод іх тады і Радыё Свабодная Эўропа/Радыё Свабода - перадавалі занадта перабольшаныя дадзеныя пра «пагром», у выніку якога нібыта загінулі дзясяткі тысяч.\nГэтых двух людзей вайскоўцы выцягнулі зь іх аўтамабіля ў Тымішаары і вядуць пад канвоем Fortepan\nГэтыя перабольшаныя паведамленьні аб падзеях у Тымішаары сталі распаўсюджвацца па Румыніі, і па ўсёй краіне пачалі ўспыхваць асобныя пратэсты. Чаўшэску, які якраз вярнуўся з паездкі ў Іран, склікаў у Бухарэсьце масавы мітынг у падтрымку сваёй улады\nСкрыжаваньне ў горадзе Клуж: забітыя і параненыя пратэстоўцы, якіх расстралялі вайскоўцы Răzvan Rotta\nВыступ Чаўшэску на мітынгу, што павінен была засьведчыць сілу яго ўлады, стаў катастрофай. Пакуль ён зачытваў уступ сваёй прамовы, частка натоўпу выбухнула крыкамі пратэсту, якія ахапілі ўсю плошчу. Запіс наўпроставай тэлетрансьляцыі захаваў момант , калі стары лідэр стаіць зьбянтэжаны і напалоханы падзеямі\nНікалае і Алена Чаўшэску выступаюць 21 сьнежня на мітынгу, які стаў для іх апошнім Fortepan\nШчыльныя шэрагі дэманстрантаў перад будынкам ЦК Кампартыі пасьля таго, як сям'я Чаўшэску на верталёце ўцякла з будынку 22 сьнежняRadu Sigheti/Reuters\nДыктатар страціў кантроль\nУ тую ноч Бухарэст чуў водгульле бою: стралкі, відавочна з шэрагаў «сэкурытатэ», палівалі дэманстрантаў чэргамі куляў. На наступную раніцу сям'я Чаўшэску ўцякла з Бухарэсту на верталёце\nПа Бухарэсьце цяпер езьдзілі вайсковыя аўтамабілі. Але многія вайскоўцы не выяўлялі жаданьня страляць па дэманстрантах. Неўзабаве войска перайшло на бок рэвалюцыі, і па вуліцах гораду пачалі езьдзіць танкі з радаснымі удзельнікамі пратэстаў. Сям'я Чаўшэску і сетка агентаў «сэкурытатэ» цяпер спрабавала справіцца з рэштай Румыніі\nПраз горад таемнымі тунэлямі прабіраліся снайпэры і стралялі па людзях з вокнаў верхніх паверхаў. Бухарэст ператварыўся ў хаатычнае поле бою. Пагаворвалі, што тыя снайпэры былі з самага адданага рэжыму асяродку «сэкурытатэ», але іх асобы так і не былі высьветленыя\nЖаўнер у цэнтры Бухарэсту падчас вулічнага бою Charles Platiau/Reuters\nПаўстанцы, якім раздалі зброю з вайсковых складоў, ня ведалі, хто менавіта па іх страляе. Многія загінулі падчас баёў з прычыны «дружалюбнага агню» па сваіх\nЦывільныя і вайскоўцы страляюць па меркаванай пазыцыі снайпэра Joel Robine/AFP\nТым часам сям'ю Чаўшэску злавілі кілямэтраў за 80 на поўнач ад сталіцы. У Бухарэсьце яшчэ працягваліся баі, і сьпехам сабраны рэвалюцыйны ўрад зладзіў суд, які бяз доўгіх слуханьняў пастанавіў расстраляць абодвух\nАлена і Нікалае Чаўшэску падчас паказальнага суду над імі ў горадзе Тыргавіштэ AFP\nТое, як мужа з жонкай судзілі паказальным судом, як ім зьвязалі рукі за сьпінай і павялі на сьмерць, здымаў тэлеапэратар. У апошнія сэкунды Алена выкрыквала лаянкі сваім турэмшчыкам, а Нікалае, як распавядаюць, напяваў камуністычны гімн «Інтэрнацыянал»\nЦелы Алены (зьлева) і Нікалае Чаўшэску адразу пасьля расстрэлу ў двары вайсковай часткі ў Тыргавіштэ 25 сьнежня AP\nРумынская рэвалюцыя, падчас якой загінулі больш за тысячу чалавек, і бязьлітасная расправа над сям'ёй Чаўшэску ўразілі сьвет сваёй жорсткасьцю. А тады, 25 сьнежня, па ўсёй Румыніі ўспыхнулі сьвяткаваньні: упершыню амаль за 40 гадоў людзі змаглі адкрыта, не хаваючыся ад уладаў, адсьвяткаваць Каляды\nЖанчыны з сымбалічнымі каляднымі ўпрыгожаньнямі ў цэнтры Бухарэсту 25 сьнежня Czarek Sokolowski/AP\nФота 2018 году і тэкст: Amos Chapple\nРэдактары: Luke Allnutt і Eugen Tomiuc\nДызайн: Wojtek Grójec\n© 2018 Радыё Свабода | Усе правы захаваныя.


Культура - Калі ў Коласаўскім збываюцца мары...\nТворчасць Ларысы Антосевай — своеасаблівая старонка ў біяграфіі Коласаўскага тэатра. У спектаклі “Размова ў доме Штайн пра гера фон Гётэ, якога ў гэты час проста няма” П.Хакса яна самастойна стварыла вобраз Шарлоты фон Штайн, каханай вялікага Гётэ. На апошнім этапе да работы падключыўся рэжысёр Валерый Маслюк. 3 гэтага і пачаліся творчыя стасункі актрысы і рэжысёра. У спектаклі па п’есе “Распусніца з Гарлема” Э.Сверлінга Ларыса Антосева прызначана на галоўную ролю. Але рэжысёр і актрыса не пайшлі за аўтарам п’есы — склалі свой расповед пра тэатр, творцу, прыцягненне сцэны. Наладзілі на сцэне конкурс-адбор, у якім удзельнічалі вельмі розныя творчыя індывідуальнасці. Дастаткова пералічыць прэтэндэнтак: заслужаныя артысткі Беларусі Людміла Пісарава і Тамара Шашкіна, артысткі Анжаліка Баркоўская, Зінаіда Гурбо, Наталля Саламаха, Алена Сладкевіч... Валерый Маслюк не паспеў завяршыць спектакль.\nСамастойна актрысы дапрацоўвалі тое, што калісьці тлумачыў рэжысёр. А Ларысе Антосевай саснілася назва будучай прэм’еры: “Кахаю. Спадзяюся. Чакаю”. Потым сыгралі некалькі дабрачынных спектакляў, каб сабраць грошы на выданне кніжкі В.Маслюка “Я паспею, я ўсё паспею...”. Не паспеў... Пастаноўку “нашай” камедыі “Фламенка” (Танец кахання для тых, каму за...) ажыццявіў у 2006 годзе рэжысёр Ігар Баярынцаў. Ларыса Антосева сыграла ў гэтым спектаклі ролю Лізаветы Раманаўны, якая ўсё жыццё чакае сустрэчы з першым сваім школьным каханнем. А жыццё ідзе і ўсё мінае...\nМая любімая роля ў выкананні Ларысы Антосевай — Камісар у спектаклі “Пісьменныя” М.Чокэ. Парадокс: камісар паліцыі — сястра злачынцы Фрыца. На мяжы рэальнага ствараецца гэты незабыўны вобраз. Рэжысёр-пастаноўшчык спектакля Віталь Баркоўскі здолеў выявіць у гэтай рабоце самыя прывабныя якасці творчай індывідуальнасці актрысы Ларысы Антосевай.\nСа святам Вас, шаноўная Ларыса Антонаўна! Дай Бог здароўя і далейшых творчых поспехаў!\nзагадчык літаратурнай часткі\nНАДТ імя Якуба Коласа\nНа здымку: Ларыса Антосева і\nВалянцін Салаўёў у спектаклі\n“Жанчына ў пясках”.


19 сакавіка 2015 – Беларускi ПЭН-Цэнтр\nПЭН » Навiны » Навіны ПЭНа » 19 сакавіка 2015\nЗасноўваючы прэмію “Кніга году”, Беларускi ПЭН-цэнтр кіраваўся ідэяй аб’яднання беларускіх пісьменнікаў, незалежна ад іх мовы творчасці, ідэяй уключэння іх у адзіны літаратурны працэс. Выказваем глыбокую занепакоенасць тым, што прыкрая памылка адцягнула грамадскую ўвагу ад сутнасці цікавага і перспектыўнага праекту, пераключыўшы ўсю ўвагу на ўзаемныя крыўды i абвiнавачваннi.\nРада Беларускага ПЭН-цэнтра перапрашае за недарэчна ўжытае слова ў справаздачы, змешчанай на сайце нашай арганiзацыi. Ніякага пытання моўнай дыскрымінацыі на сходзе Беларускага ПЭН-цэнтра не абмяркоўвалася і ніякай афiцыйнай заявы з гэтай нагоды не прымалася. Аўтару, якi гэты артыкул напісаў і выказаў у ім свой уласны погляд на сiтуацыю, такога слова ўжываць было не варта. Гэта бясспрэчны недагляд рэдактара сайта i адмiнiстрацыi. У далейшым справаздачы з агульных сходаў арганiзацыi будуць праглядацца ўсiмi сябрамi Рады.\nСябры Рады Беларускага ПЭН-цэнтра:\n19 cакавіка 2015 г.


ГАНЧАРСТВА МІНШЧЫНЫ ЎЧОРА І СЁННЯ — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nГАНЧАРСТВА МІНШЧЫНЫ ЎЧОРА І СЁННЯ\n29.07.2011 21.08.2019 admin625Комментарии on ГАНЧАРСТВА МІНШЧЫНЫ ЎЧОРА І СЁННЯ\nШосты раз на Міншчыне ладзіцца свята-конкурс “мастацтва гліны і агню”. Прычым трэці раз яно праходзіць у Івянцы – своеасаблівай ганчарскай “сталіцы” вобласці. Трэба думаць, такі прыярытэт аддаецца гэтаму паселішчу нездарма.\nГанчарства на Міншчыне здаўна лічылася ад-ным з найбольш развітых рамёстваў, шыро-ка звязаных з рынкам. З памяці старэйшага пакалення яшчэ не сцерліся шматлікія кірмашы і фэсты, на кожным з якіх можна было сустрэць ганчара – а то і не аднаго – са сваім патрэбным у кожнай гаспадарцы таварам: гаршкамі, збанкамі, гладышамі, слоікамі, спарышамі, міскамі, цёрламі, глякамі, дзіцячымі цацкамі-свістулькамі.\nКалі вясковыя ганчары выраблялі пераважна архаічны гартаваны (“рабы”) посуд простых формаў і нешырокага асартыменту, то местачковыя славіліся высакаякаснымі глазураванымі (паліванымі) вырабамі. Яны аператыўней адгукаліся на патрэбы рынку і новыя павевы ў побыце, нават маглі паўтарыць у гліне дарагія фаянсавыя, фарфоравыя, шкляныя рэчы – напрыклад, цукарніцу, масленіцу, попельніцу, вазу для кветак і інш.\nЗ сярэдзіны ХХ стагоддзя традыцыйны промысел на Міншчыне (як, дарэчы, і па ўсёй Беларусі) перажывае перыяд заняпаду. Праўда, у першыя пасляваенныя гады ў сувязі з недахопам прамысловай прадукцыі ён крыху ажывіўся, але ўжо нідзе не дасягаў даваеннага ўзроўню. А неўзабаве рынак аказаўся запоўнены больш таннымі прамысловымі вырабамі, і гэта стала прысудам традыцыйнаму промыслу. Спынілі сваю працу ганчарскія арцелі ў Ракаве, Барысаве, Рэчках, адзінкавыя ганчары засталіся ў Сіняўцы, Ганявічах, Дарасіне, але і яны ў 60-70-я гады кінулі спрадвечны занятак. Тагачасная суб’ектыўная сітуацыя – негатыўнае стаўленне да набыткаў традыцыйнай культуры, якія ў шырокай свядомасці звязваліся з учарашняй вёскай, лічыліся адзнакай мінулага, архаікай, у лепшым выпадку – музейнай атрыбутыкай.\nКрыху іншы лёс перажыў ганчарскі промысел у Івянцы. У ХIХ – пачатку ХХ стагоддзя Івянец славіўся як адзін з найбольш буйных ганчарскіх асяродкаў Беларусі з высокаразвітым узроўнем рамяства. Тут склаліся цэлыя дынастыі патомных ганчароў (Сасноўскія, Малчановічы, Падліпскія, Собалі, Лотышы, Круглінскія, Судакевічы), што працягвалі і развівалі лепшыя традыцыі ганчарства, закладзеныя яшчэ ў часы сярэдневякоўя. Акрамя бытавога посуду – асноўнага віду прадукцыі ганчарскіх асяродкаў, івянецкія майстры выраблялі таксама рэчы ўтылітарна-дэкаратыўнага і мастацкага характару, дробную пластыку, кафлю і інш.\nПрактычна ўся прадукцыя была глазурава-ная (чорнаглянцаваны посуд перасталі вы-рабляць яшчэ ў канцы ХIХ стагоддзя). Дасканалыя, адпрацаваныя формы бытавога посуду падкрэсліваліся сціплым, але выразным ангобным дэкорам карычневага ці белага колеру пад празрыстай палівай. Асабліва разнастайна аздабляліся талеркі і міскі ўтылітарна-дэкаратыўнага прызначэння.\nУ пасляваенныя часы традыцыйны промысел у Івянцы мог перажыць ужо знаёмую сітуацыю, тым больш што асноўная частка мясцовых ганчароў перасялілася на сталае жыхарства ў Польшчу. Аднак быў знойдзены выхад – арганізацыя цэха мастацкай керамікі пры мясцовай арцелі. Ініцыятарамі былі старэйшыя ганчары Франц Целішэўскі і Вітольд Кулікоўскі.\nЗ арганізацыяй цэха, затым, у 1960-м годзе – фабрыкі мастацкай керамікі і вышыўкі, івя-нецкае ганчарства перажывае другое нараджэнне. Папулярнасць набывае характэрны мясцовы дэкор – фляндроўка, што шырокімі гладкімі і хвалістымі паясамі ўпрыгожыла традыцыйныя формы посуду. З канца 1950-х гадоў вырабы Франца Целішэўскага, Вітольда Кулікоўскага, Івана Малчановіча, Антона Пракаповіча, Міхаіла Звярко становяцца абавязковым экспанатам як рэспубліканскіх, так і ўсесаюзных выставак народнай творчасці.\nНа жаль, гэты перыяд адраджэння івянецкага промыслу аказаўся нядоўгім. Далейшая яго эвалюцыя – яскравае сведчанне супярэчнасці творчай працы народных майстроў і прамысловага характару вытворчасці на фабрыцы. Яе прадукцыя паступова размяжоўваецца на творы народнага мастацтва і масавыя прамысловыя вырабы, прычым працэнт першых няўхільна зніжаецца, другіх – адпаведна ўзрастае.\nГанчары ператварыліся ў простых выканаўцаў гатовых узораў-эталонаў, створаных прафесійнымі мастакамі.\nПрадаўжэннем гісторыі ганчарства заняліся маладыя майстры, перш за ўсё пры мясцовым Цэнтры рамёстваў. На выстаўках сталі з’яўляцца вырабы Уладзіміра Сасноўскага, Іосіфа Бурачэўскага, Анатоля Высоцкага, Валерыя Лапы, Антона Ліпніцкага, у тым ліку і фляндраваная кераміка. Міласлаў Раманоўскі адрадзіў выраб традыцыйных цацак-свістулек.\nФляндраваная кераміка, адроджаная івя-нецкімі майстрамі, наўрад ці кім-не-будзь выкарыстоўваецца па прамым прызначэнні. Гэта – унікальныя творы народнага мастацтва, своеасаблівы мясцовы “брэнд”, якога няма больш нідзе.\nКанкрэтным прыкладам сённяшняй цікавасці да набыткаў традыцыйнай культуры, клопатаў пра іх зберажэнне і адраджэнне з’яўляюцца святы-конкурсы па асобных відах рамёстваў, у тым ліку і ганчарскія. У гэтых адносінах Міншчына можа быць прыкладам для іншых абласцей.\nПершая спроба правесці свята-конкурс ганчарства была зроблена ў 1996 годзе (дарэчы, гэта і ўвогуле было ці не першае спецыялізаванае рамесніцкае свята ў Беларусі).\nЗацікавілася ім Любань, дзе яшчэ не забы-ліся традыцыі мясцовага ганчарскага ра-мяства. А вось лаўрэатам свята-конкурсу стаў Антон Пракаповіч – апошні на той час прадстаўнік старэйшага пакалення івянецкіх ганчароў, які быў тады ў пары творчага росквіту. Усё больш упэўнена заяўляла пра сябе маладое пакаленне івянецкіх майстроў, таму цалкам заканамерна, што наступны “Гліняны звон” (праз два гады) быў праведзены менавіта ў Івянцы. Праўда, свята было моцна падпсавана дажджамі, але выручыла ганчарная майстэрня пры Музеі традыцыйнай культуры, наладжаная дзякуючы старанням яго дырэктара Алега Раманоўскага – шчырага рупліўца ў справе адраджэння былой славы ганчарскага асяродка і да таго ж выдатнага майстра-кераміста. Лаўрэатам свята-конкурсу быў прызнаны малады, але ўжо вядомы майстар-ганчар з Лагойска Іван Раманчук, прызёрамі ў ліку іншых – цэлы “атрад” івянецкіх майстроў: Антон Пракаповіч, Анатоль Высоцкі, Уладзімір Сасноўскі, Міласлаў Раманоўскі, Леанарда Капуста, зусім юныя Яна Адамовіч і Юрый Чараповіч. Яшчэ больш прадстаўніча выступіла юная змена ў 2008 годзе, калі ў Івянцы праходзіў пяты “Гліняны звон”: з пятнаццаці мясцовых удзельнікаў тры чвэрці складалі школьнікі.\nАднак па розных прычынах “Гліняны звон” за ганчарскай “сталіцай” не замацаваўся. Трэці па ліку, у 2000 годзе, быў праведзены ў Лагойску. Вызначальную ролю адыграла актыўнасць мясцовага Дома рамёстваў. Сямён Саўрыцкі стаў лаўрэатам конкурсу за лепшую хатнюю калекцыю, якую склаў шырокі асартымент традыцыйнага ганчарнага посуду ў мастацка-сувенірным выкананні. Лепшымі былі прызнаны таксама ганчарныя вырабы Анатоля Высоцкага з Івянца, гліняная цацка Дзяніса Грома з Крупіцы Мінскага раёна, фігурная пасудзіна-мядзведзь Мікалая Пратасені з Салігорска.\nУ 2002 годзе эстафету перанялі Радашко-вічы. Тут працавала нямала добрых май-строў. Адна з іх, Таццяна Клінцэвіч, за высокі прафесіяналізм стала лаўрэатам. У розных намінацыях лаўрэатамі былі вызначаны таксама Іван Раманчук з Лагойска, Міхась Насановіч з Любані, Міласлаў Раманоўскі з Івянца.\n…І вось зноў “Гліняны звон” вярнуўся ў Івянец. Зразумела, у сённяшніх няпростых умовах правядзенне свят-конкурсаў – справа нялёгкая. Таму нельга не сказаць добрае слова ў адрас кіраўніцтва Валожынскага раёна за падтрымку ганчарскага свята і адначасова выказаць спадзяванне, што Івянец яго “прыватызуе” назаўсёды, зробіць сваёй характэрнай адметнасцю, магчыма, нават ператворыць у маштабны фестываль народнай культуры. Ганчарская сталіца Міншчыны даўно заслужыла права мець уласнае свята.\nдоктар мастацтвазнаўства, прафесар.


29.01.2022 / 11:02\n27 студзеня перад прыездам прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна ў дзень зняцця блакады Ленінграда на Піскароўскія могілкі там дэзынфікавалі нават снег, паведамляе BBC.\nПуцін на на Піскароўскіх могілках, пецярбуржцы — чакаюць. Фота: ТАСС\nКадры, дзе Пуцін ідзе па Піскароўскіх могілках, а пецябруржцы стаяць за агароджай могілак, выклікалі вялікі рэзананс.\n27 студзеня пецябруржцы — у тым ліку блакаднікі і тыя, у каго ў блакаду загінулі сваякі, — прыходзяць на Піскароўскія мемарыяльныя могілкі, месца масавага пахавання абаронцаў і жыхароў Ленінграда, якія загінулі ў блакаду падчас Вялікай Айчыннай вайны.\nУ Пуціна там пахаваны брат, ён шмат разоў у гэты дзень наведваў мемарыял. Але сёлета з-за пандэміі абмежаванні, звязаныя з візітам прэзідэнта, аказаліся незвычайнымі. Людзей на могілкі не пускалі з раніцы, да ад'езду Пуціна, ім давялося чакаць за агароджай, нягледзячы на снегапад і мароз.\nЭкскурсавод Нікалаева патрапіла на відэа ў СМІ пасля таго, як выйшла за агароджу могілак, каб папярэдзіць прысутных, што да 15 гадзін уваход будзе зачынены. Яна расказала, што людзей не пускаюць на могілкі падчас візітаў высокапастаўленых асоб кожны год — не толькі, калі прыязджае прэзідэнт.\nЗвычайная, паводле яе слоў, і прысутнасць снайпераў на даху ўваходнага павільёна — фатаграфія ў СМІ, на якой бачныя снайперы, не была фэйкам, пацвердзіла яна.\nАднак сілавікі, паводле яе назіранняў, на гэты раз звярнулі ўвагу і на тое, наколькі бяспечны снег на могілках.\n«Прыкладна за паўгадзіны [да візіту Пуціна] прыехала спецмашына, адтуль выйшлі людзі, апрацавалі нечым гурбы і зʼехалі», — распавяла яна «Новой газете». «Снег раней ніколі не апрацоўвалі», — дадала супрацоўніца мемарыяла.\nПуцін у чацвер усклаў вянок да манумента «Маці-Радзімы» і букет да брацкай магілы, дзе, па словах суразмоўцы Бі-бі-сі, пахаваны яго брат (і дзе ўжо ляжаў вянок).\nТых, хто неслі вянок, «прывезлі на асобнай машыне, і ніхто да іх не падыходзіў увогуле, акрамя прэзідэнта непасрэдна на ўскладанні», сцвярджае яна.\nРаботнікі мемарыяла абмяркоўвалі паміж сабой, што «венканосцы» да мерапрыемства знаходзіліся на каранціне. Раней паведамлялася пра карантын для тых, хто абслугоўвае прэзідэнта Расіі ці з ім сустракаецца.\nНа сайце мемарыяла была абʼява, што могілкі зачыненыя для наведвання да 15:00. Прэс-сакратар прэзідэнта Дзмітрый Пяскоў казаў Бі-бі-сі, што з-за візіту прэзідэнта людзей прасілі пачакаць 10-15 хвілін.\nПуцін, паводле Пяскова, на каранавірус не хварэў.


Стваральнік ініцыятывы Plogging Belarus – пра смецце ў горадзе і мазгі гараджан\nБачыў(-ла) рабят, якія бегаюць па горадзе і адначасова збіраюць смецце? Гэтая на першы погляд дзівацкая, а на другі – карысная справа завецца плогінг. 34mag сустрэўся з Аляксандрам Беўзам – стваральнікам ініцыятывы Plogging Belarus, – каб пабалбатаць пра смецце і экастыль жыцця.\nГерой: Аляксандр Беўз, 32 гады, з адукацыі – юрыст, па прызначэнні – арганізатар экстрым-варушнякоў.\nЧым займаецца: Заняты ў наступных праектах: экстрым-супольнасць Беларусі ALLRIDE, экстрым-падарожжы за мяжу Nomads.by, некамерцыйная экалагічная ініцыятыва Plogging Belarus.\nПра тое, як забегі пачаліся і да чаго вядуць\n– Для мяне ўсё пачалося з арганізацыі сноўборд-барахолкі. У сноўбардыстаў дарагі рыштунак, і я хацеў зрабіць маркет для пачаткоўцаў, каб яны маглі купіць нешта танна. Тады я паехаў у лес, набраў галінак і зрабіў з іх стойку для адзення. Далей зрабіў пункт для катання на сноўбордзе: з «Чыжоўка-арэны» звычайна зразаюць снег, выкідваюць ці топяць, а мы вырашылі ім скарыстацца – атрымалася паўторнае выкарыстанне рэсурсаў. А пасля супрацоўніца «Цэнтра экалагічных рашэнняў» Воля Астаповіч напісала пра тое, што прайшла барахолка ў экастылі. Магчыма, менавіта тады я захапіўся экастылем жыцця і тэмай экалогіі, бо мяне натхніў гэты матэрыял.\nВельмі складана зрабіць так, каб людзі ўсвядомілі, наколькі важна знізіць колькасць адкідаў, і яшчэ складаней пераканаць прыбіраць за кімсьці. Бо ўнутрана разумееш, што гэта несправядліва. Напрыклад, у Лошыцкім яры зрэзалі кабелі: людзі без пастаяннага месца жыхарства робяць там гэта ўвесь час – здымаюць медзь і пакідаюць усё астатняе. З аднаго боку, чаму ты павінен за імі прыбіраць? З іншага боку, калі не ты, то, магчыма, ніхто.\nМы стараемся матываваць на прабежку тых, хто прыйшоў дзеля экалагічнай часткі, а тых, хто займаецца спортам, імкнёмся зацікавіць экалагічным стылем жыцця. Асноўная мэта – паказаць, што гэта проста. Калі кожны возьме з сабой пальчатку, пакет і падключыцца да збору смецця падчас прабежкі ці проста шпацыру па парку, то сам жа зробіць чысцей і прыемней месца, дзе ён бавіць час.\n«Калі ты займаешся плогінгам увесь час, у цябе з'яўляецца азарт – ты ўжо не можаш проста так прайсці і не сабраць смецце»\nВось тут светапогляд і змяняецца: перад забегамі я, напэўна, менш задумваўся пра тое, наколькі ўсё забруджанае. Калі ты ўжо гэтым займаешся і бачыш усё, што адбываецца навокал, ты не хочаш спыняцца, таму што пачынаеш лепш разумець значнасць таго, што робіш.\nЯ думаў, што першы год будзе тэставым, мы будзем бегаць сваёй кампашкай – і на гэтым усё. Зараз мяне трымае ў гэтым праекце тое, што падключаюцца многія людзі. Людзям цікава – і ў гэтым ёсць сэнс. Я раблю нешта правільнае.\nДля мяне любы праект – камерцыйны ці не – павінен працаваць так, каб чалавек атрымліваў ад яго матэрыяльную дапамогу, затрачваючы свае рэсурсы. Бо рана ці позна ты выгараеш і разумееш, што больш не можаш бясплатна марнаваць час. Мы хочам развіць Plogging Belarus як праект да таго ўзроўню, калі ён існуе за свае рэсурсы, можа іх атрымліваць, правільна размяркоўваць і гэтым матываваць далучацца да ініцыятывы.\n«Заўсёды вельмі шмат бычкоў, іх цяжка збіраць, а яны даволі небяспечныя: раскладаюцца на таксічны мікрапластык»\nПра галоўныя праблемы плогераў\n– Калі ты займаешся плогінгам увесь час, у цябе з'яўляецца азарт – ты ўжо не можаш проста так прайсці і не сабраць смецце. Калі мы прыязджаем удвох-утрох глядзець новую лакацыю, ёсць жаданне прыбрацца, але мы гэтага звычайна не робім. Лепш адразу пачаць у камандзе.\nМы знаходзім шмат пластыкавых бутэлек ад піва, вады, газіровак, сустракаюцца шкляныя бутэлькі. Плюс гэтых упаковак: калі яны не моцна забруджаныя, мы можам адпраўляць іх на перапрацоўку. Але ёсць агульная маса смецця, якая не перапрацоўваецца. І тут мы знаходзім што заўгодна: ад выкарыстаных вільготных сурвэтак да фотакамер, унітазаў або дываноў. Заўсёды вельмі шмат бычкоў, іх цяжка збіраць, а яны даволі небяспечныя: раскладаюцца на таксічны мікрапластык, які трапляе ў глебу і ваду.\nСамая вялікая праблема – у людзях. Можна казаць, што ёсць вытворцы, ад якіх усё ідзе, але, калі мы выкарыстоўваем іх рэчы, гэта менавіта мы падсаджваем вытворцаў на тое, каб больш вырабляць. Трэба неяк мяняць свядомасць – і гэта пакуль што цяжка.\nМы вядзём статыстыку па сабраным і раздзеленым смецці, па відах адкідаў, якія мы здалі на перапрацоўку. І назіраем, якога смецця больш за ўсё знаходзім у парках і лясах, каб потым напісаць інфармацыйны ліст вытворцам такой упакоўкі і звярнуць іх увагу на гэтую праблему. Зразумелая справа: не іх віна ў тым, што іх тару так выкідаюць, але яны маглі б неяк паўплываць на гэтую сітуацыю – падтрымаць праект або іншую ініцыятыву.\nЯшчэ адна праблема – вываз смецця. Калі ў Лошыцкім яры пункт прыёму другаснай сыравіны і кантэйнеры былі побач, то ў тым жа Яблыневым садзе нам прыйшлося цягнуць гэта ўсё на адну далёкую кропку. Магчыма, будзем неяк заручацца падтрымкай Зелянбуда або ЖКГ, каб вырашыць гэтую праблему: дамаўляцца з імі, каб вывесці смецце хоць бы да пунктаў прыёму, альбо наймаць транспарт, калі ў праекце з'явіцца нейкі бюджэт.\nУ аддаленых, неакультураных і нячаста наведвальных месцах заўсёды знойдзецца звалка бытавых адходаў. Чалавек збірае дзесьці ў сябе на дачы смецце, а потым звозіць туды. І ўсе чамусьці думаюць, што яно некуды дзенецца, калі яго там кінуць або закапаць.\nМы збіраем дадзеныя і, магчыма, па выніках сезона напішам зварот не толькі вытворцам, але і органам ўлады, на тэрыторыі якіх мы ладзілі забегі. Ёсць акультураныя грамадскія паркі, а ёсць месцы, як Лошыцкі яр або Яблыневы сад, куды людзі прыходзяць на пікнік, але тут няма сметніц. Магчыма, з гэтым звязана тое, што смецце пакідаюць на месцы. І мы можа абмеркаваць гэта з органамі ўлады.\nПра «зялёны» стыль жыцця\n– Мая мэта ў першую чаргу не перапрацаваць смецце, а максімальна пазбавіцца ад яго. Таму купляю на Камароўцы на россып, на разліў усю бытавую хімію: парашкі, мыйныя сродкі, мыла. У супермаркеты бяру з сабой заўсёды торбачкі для гародніны і садавіны. Пакеты я выкарыстоўваю мінімальна, толькі калі мне яго выпадкова ўцюхаюць, а сэнсу вяртаць ужо няма, таму што ён ужо з налепкай. Бяру кубак з сабой у кавярні. Зараз я абсалютна не карыстаюся аднаразовым посудам, таму што гэта вельмі небяспечная рэч: яна не перапрацоўваецца.\nКалі я працаваў у офісе, мы збіралі асобна накрыўкі для праекта «Крышарыкі». Я звольніўся, але прыемна, што рабяты да гэтага часу іх збіраюць і здаюць. Калі пачаць збіраць іх у кожным офісе, гэта будзе каласальны аб'ём.\nЗараз я, на жаль, не магу доўга хадзіць пешшу праз траўму калена, але стараюся абыходзіцца без машыны. Падчас падарожжаў, калі дазваляюць магчымасці, карыстаюся цягнікамі замест самалётаў. Нядаўна быў у Італіі – і ў іх на квітках ёсць куточак, дзе напісана «Дзякуй, што ты скарыстаўся цягніком», і інфаграфіка з выкідам CO2, які робіць за адну паездку цягнік, машына і самалёт. Прышпільная штука, калі табе паведамляюць, што сваім выбарам ты зрабіў нешта карыснае.\n«У Італіі на квітках ёсць куточак, дзе напісана “Дзякуй, што скарыстаўся цягніком”, і інфаграфіка з выкідам CO2, які робіць за адну паездку цягнік, машына і самалёт»\nТак з’яўляецца адчуванне, што робіш нешта важнае, бо інакш навошта парыцца – падзяляць смецце, выносіць па розных кантэйнерах. Ты робіш гэта, разумеючы, што смецце адправіцца на перапрацоўку і з яго нешта зробяць, а не закапаюць у зямлю, дзе яно будзе знаходзіцца яшчэ 500 гадоў.\nЦі, напрыклад, я і раней апранаўся ў сэкандах: разумеў, што абутак з сэканду праносіцца даўжэй, чым новы з кітайскай крамы. А зараз я ўжо задумваюся над тым, што, купляючы адзенне ў сэкандзе, я памяншаю адходы.\nКалі з'явіліся гэтыя кантэйнеры паасобнага збору смецця, многія бачылі карціну: прыязджае машына і загружае ўсё – паперу, пластык, шкло – у адзін кузаў. І некаторыя знаёмыя казалі, што не бачаць сэнсу падзяляць смецце: усё роўна вывозяць усё ў адной кучы. Гэта памылковае меркаванне: калі мы правільна сартуем смецце, то мы памяншаем галаўны боль людзям, якія сартуюць смецце на стужцы. І да экастылю жыцця прыходзіш, калі ўсведамляеш, што адбываецца нешта ненармальнае. Можа, пра гэта трэба проста больш казаць людзям?


Вторник, 01 Сентябрь 2015 13:58\nМенавіта таму, Касцёл клапоціцца аб шматбаковым выхаванні маладога пакалення. Касцёл заснаваў першыя універсітэты і ў наш час пад яго эгідай знаходзіцца ў свеце многа вышэйшых навучальных установаў, дзе вывучаюцца не толькі рэлігійныя дысцыпліны, але і свецкія: фізіка, матэматыка, геаграфія, філасофія, гісторыя, мовы, сацыяльныя навукі і г.д. У нашай краіне таксама ўжо зарэгістравана каталіцкая духоўная навучальная ўстанова«Мінская тэалагічная акадэмія імя св. Яна Паўла II». Так што ў будучым існуе магчымасць маладым людзям навучацца ў вышэйшай каталіцкай навучальнай установе на радзіме.\n2. Распачынаючы новы навучальны год Касцёл звяртае ўвагу бацькоў, катэхетаў і саміх вучняў на неабходнасць рэлігійнага выхавання на ўзроўні катэхізацыі.\nУ наш час катэхізацыя неабходна ўсім – і маладым і дарослым. Няведанне праўдаў хрысціянскай веры і адсутнасць зацікаўленасці хрысціянскім жыццём адлучае чалавека ад збаўчай веры і пакідае яго ў неясных і неканкрэтных уяўленнях аб жыцці, якія часта абапіраюцца на сумніўных рэлігійных перакананнях, што з’яўляецца вельмі небяспечным і можа прывесці да непрадказальных негатыўных наступстваў. Аднак, калі чалавек жыве паводле вучэння Касцёла з надзеяй на вечнае жыццё, тады вобраз яго жыцця зменяецца кардынальна і ён ведае што ў Хрысце зможа перамагчы ўсе цяжкасці і дасягнуць вечнага шчасця.\nЧалавек, які добра ведае чалавечы арганізм, інакш глядзіць на сябе. Таксама і хрысціянін, які добра ведае хрысціянскае вучэнне і хрысціянскі вобраз жыцця, інакш падыходзіць да духоўных спраў і імкнецца іх захаваць і памножаць, каб стаць дасканалым на падабенства Хрыста (пар. Эф 4, 13) і навучыцца адрозніваць дабро ад зла (пар. Гбр 5, 14).\n3. Пакуль што ў школах у нашай краіне няма магчымасці выкладаць рэлігію, каб ахапіць ёю як мага больш вучняў. Таму місію навучання дзяцей рэліггіі Касцёл выконвае праз арганізацыю катэхетычных заняткаў пры парафіях у так званых нядзельных школах.\nДваццаць пяць гадоў свабоды веравызнання і адраджэння Касцёлана Беларусі былі паспяхова выкарыстаны для апрацавання катэхетычных матэрыялаў для вучняў усіх класаў, а таксама дапаможных матэрыялаў для катехетаў. «Мінскі тэалагічны каледж імя св. Яна Хрысціцеля»рыхтуе катэхетаў і іншых спецыялістаў для рэлігійнай дзейнасці. Падобныя касцёльныя навучальныя ўстановы існуюць таксама ў Гродзенскай і Пінскай дыяцэзіях.\nУсё гэта нагадвае аб тым, што Касцёл падрыхтаваны для вядзення катэхізацыі на ўсіх узроўнях. Справа толькі за самімі бацькамі, каб яны паклапаціліся пасылаць дзяцей на ўрокі катэхізацыі і прыкладам свайго хрысціянскага жыцця замацоўвалі ў дзецях атрыманыя веды і духоўную фармацыю. Справа эфектыўнай катэхізацыі залежыць таксама і ад руплівасці, веры і прыкладу катэхетаў. І наканец, яна залежыць ад саміх вучняў і іх старанняў.\n4.У часы ганенняў на веру Касцёл быў абмежаваны ў сваёй дзейнасці. Ён не быў глухім на духоўныя патрэбы вернікаў, але не мог катэхізаваць, гэта азначае – не мог прамаўляць паўнатой свайго голасу, бо афіцыйная катэхізацыя і выкладанне рэлігіі былі забаронены. Дзякуй Богу часы змяніліся і сёння, як гэта было падкрэслена вышэй, ён адкрыта катэхізуе.\nГэта вялікі дар і адначасова заданне перад Касцёлам, асабліва перад катэхетамі, і яго неабходна выконваць належным чынам. Не дастаткова атрымаць дыплом катэхета і не дастакова быць ім. Неабходна так выконваць сваё заданне, каб у ім ажыццяўлялася пакліканне і місія абвяшчэння Хрыста. Таму вельмі важнае месца ў працэсе катэхізацыі займае сведчанне веры катэхеты. Дар і ласка веры з’яўляюцца найважнейшым і найбольш каштоўным яго талентам. Ён не можа яго захаваць толькі для сябе ці закапаць у зямлю, але павінен выкарыстоўваць і дзяліцца ім з вучнямі, памятаючы аб тым, што вера пераказваецца ад асобы да асобы, так як полымя запальваецца ад іншага агню, – як вучыць папа Францішак (пар. LF 37).\nСправа катэхізацыі ў сучасным свеце не з’яўляецца лёгкай, падобна як і справа агульнага навучання і выхавання ў школе, што вельмі моцна падкрэсліваюць настаўнікі і што выклікана перадусім зменамі ў культуры нашага жыцця. Таму, распачынаючы новы катэхетычны год, многія катэхеты з трывогай глядзяць у будучыню. Гэта звязана са свядомасцю іх слабасці і абмяжаванняў, а таксама з тым, ці сведчанне іх веры будзе пераконваючым.\nАднак гэты страх не можа паралізаваць. Перакананне аб тым, што мы дзелімся з іншымі тым, што маем і тым, што мы самыя атрымалі, павінна нас адкрываць на іншых і асмельваць. Без катэхізацыі вучні не атрымаюць так неабходнага для іх гарманічнага развіцця духоўнага элементу.\nЭфектыўнай катэхізацыі павінна спрыяць асабістая фармацыя катэхетаў, каб атрыманыя раней веды і духоўны патэнцыял не памяншаліся, але пастаянна павялічваліся. У наш час неабходна заўсёды памятаць аб тым, чым ёсць катэхеза і якія заданні стаяць перад ёй. Менавіта– пераказам веры, што ажыццяўляецца праз навучанне, выхаванне і ўтаямнічанне ў хрысціянскае жыццё, а таксама давядзеннем вучня да жывой сустрэчы з Хрыстом.\nВыконванне гэтых галоўных заданняў катэхеты павінна адпавядаць патрабаванням часу. Для гэтага ён сам павінен дасканаліцца духоўна і інтэлектуальна, і таксама пазнаваць новыя метады катэхіхацыі. Таму асоба добра падрыхтаванага катэхета з’яўляецца вельмі важнай і ад яе залежыць эфектыўнасць працэсу катэхізацыі.\nСлужэнне катэхета павінна адзначацца хрыстацэнтрызмам і экклезіяцэнтрызмам. Гэта азначае, што на прешым месцы павінен знаходзіцца Хрыстус і Касцёл. Для гэтага неабходна іх пастаянная біблійная і тэалагічная фармацыя, а таксама знаёмасць сацыяльнага кантэксту, у якім яны служаць і ў якім жывуць вучні.\n5. Для лепшай эфектыўнасці катэхізацыі дзяцей, неабходна думаць і аб парафіяльнай катэхізацыі. Вучні з’яўляюцца часткай парафіі і якой ёсць парафія, такімі будуць і яны. Таму ў пастырскіх праграмах парафій неабходна звярнуць большую ўвагу на агульную катэхезізацыю ўсіх вернікаў. У некаторых краінах перад або пасля св. Імшы ў нядзелю адбываюцца дзесяці-пятнаццаці мінутныя катэхізацыі, што вельмі добра ўплывае на рэлігійную фармацыю вернікаў.\nАхілесавай пятой нашага пастыртва з’ўляецца катэхізацыя сям’і. Касцёл вельмі моцна занепакоены яе рэлігійна-маральным станам. Удзел бацькоў у рэлігійным выхаванні дзяцей малее з кожным годам. Яны задаволены тым, што святары, законныя сёстры ці катэхеты падрыхтуюць дзяцей да Першай споведзі і камуніі і ім ня трэба аб нічым клапоціцца. Гэта вялікая памылка. Яблыка не падае далёка ад яблыні. Бацькі для дзяцей з’яўляюцца найбольшым аўтарытэтам. І калі дзеці не бачаць як і іх бацькі моляцца, спаяшаюцца ў нядзелю да касцёла, прыступаюць да споведзі і камуніі, то грош цана ўсім старанням Касцёла.\nТаму паўстае лагічнае пытанне, ці сям’я яшчэ з’яўляецца галоўным выхавацелем дзяцей і моладзі, а Касцёл ёй дапамагае? Касцёл усё больш заўважае недахоп гэтага, так важнага партнёра, у справе фармацыі дзяцей і моладзі, якім павінны быць бацькі. Таму таксама патрэба і іх катэхізацыя.\n6. Трэба памятаць і аб тым, што катэхізацыя – гэта не толькі вучэнне малітве Ойча наш, Сімвалу веры, галоўным праўдам веры, але таксама і вельмі адказная праца ў галіне маральнага выхавання маладога пакалення. Ці ёсць у тым штосьці кепскага, што на лекцыях катэхезы дзеці і моладзь вучацца адказнасці, працавітасці, праўдамоўнасці, пашаны старэйшых, любові бліжняга і г.д.?\nТак, сапраўды, падчас катэхізацыі дзеці вучацца малітвы Ойча наш, Дэкалагу, Святога Пісання і г.д. Але без гэтага не магчыма выхаваць сумленнага чалавека, які будзе думаць катэгорыямі супольнага дабра ў духу адказнасці перад гісторыяй і Богам. У сферы базавых каштоўнасцяў, якія перадаюцца маладому пакаленню, таксама павінны быць маральныя, бо яны спрыяюць яго выхаванню да поўні чалавецтва.\nКатэхізацыя – гэта шанец выхаваць новае пакаленне тых, якія будуць добрымі вернікамі і сумленнымі грамадзянамі нашай краіны. Мы ўсе, святары, кансакраваныя асобы, катэхеты, бацькі і вучні, не ўпусцім яго і выкарыстаем як найлепш; выкарыстаем для таго каб маладое пакаленне будавала сваю будучыню і будучыню нашай Бацькаўшчыны на хрысціянскіх каштоўнасцях.\nНа пачатку слова «катехеза» азначала «клікаць зверху» і таксама «выклікаць рэха». Пазней яно прыняло значэнне «павучаць», калі голас настаўніка з’яўляецца свядомым рэхам пытання вучня, а адказ вучня – рэхам настаўніка. Гэта апошняе выясненне з’яўляецца вельмі важным, бо ўказвае на тое, што павучэнне, якім з’яўляецца катэхеза, ажыццяўляецца не толькі аднабокава, як лекцыя, але таксама шляхам размовы, праз пытанні і адказы, – вучыць св. Ян Павел II (пар. http://www.kerygma.pl/katecheza).\nНяхай тады ў новым 2015/2016 катэхетычным годзе гэтае рэха гучыць як мага мацней і няхай вядзе да такога пазнання праўдаў нашай веры, каб яна стала вядучай сілай нашага грамадства.\nНа гэты шлях, давяраючы ўсіх вас апецы Марыі, ад усяго сэрца благаслаўляю ў імя Айца, +і Сына, і Духа Святога. Амэн.\nМінск, 15 жніўня 2015г.\nПрочитано 2417 раз\tПоследнее изменение Вторник, 01 Сентябрь 2015 14:01


Даціснуць сваіх апанентаў | Новы Час\nДаціснуць сваіх апанентаў\nСавет ЕС па замежных справах пашырае крытэры абмежавальных мер у дачыненні да беларускіх асоб і арганізацый. Афіцыйны Мінск стаў у выразную пазіцыю супрацьпастаўлення — ціск на палітвязняў павялічваецца, рэжым ідзе на канфрантацыю нават у выпадках, калі без страты гонару можна было зрабіць міратворчы крок.\n«Савет абмяняўся меркаваннямі наконт сітуацыі ў Беларусі. Ён прыняў рашэнне пашырыць крытэры прымянення абмежавальных мер у дачыненні да фізічных і юрыдычных асобаў. Гэта дае магчымасць вызначаць у далейшым тых, хто адказны за сур’ёзныя парушэнні правоў чалавека ці падаўленне грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі, ці тых, хто падтрымлівае рэжым Лукашэнкі ці атрымлівае ад яго выгоды», — гаворыцца ў афіцыйным паведамленні Савета ЕС.\n«Што тычыцца Беларусі, мы гаварылі пра наша нязменнае імкненне ўзаемадзейнічаць з беларускім народам і нашу сталую занепакоенасць тым, што беларускія ўлады не даюць адказаў на патрэбы народа краіны і тыя важныя пытанні, якія мы ўзнімаем няспынна», — заявіла высокі прадстаўнік ЕС Кэтрын Эштан.\nРазам з тым Мінскі гарадскі суд пакінуў у сіле вырак суда першай інстанцыі адносна старшыні «Вясны» Алеся Бяляцкага, якога прыгаварылі да чатырох з паловай гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці за «утойванне прыбыткаў у асабліва буйным памеры». Праваабаронцы рыхтуюцца пакінуць памяшканне, дзе месціўся ПЦ «Вясна» больш за дзесяць гадоў. Пакаранні ў выглядзе канфіскацыі маёмасці і абмежавання волі Бяляцкаму суд пакінуў у сіле, нягледзячы на тое, што з грамадскіх ахвяраванняў была кампенсаваная шкода, якую Бяляцкі быццам бы нанёс дзяржаве.\nПраваабаронца Таццяна Равяка распавяла, што была інфармацыя, датычная да пасяджэння Савета Еўрасаюза. «Беларуская амбасада ў адной з еўрапейскіх краін ставіла перад міністрамі замежных спраў краін-удзельніц ЕС умову, што прысуд па Бяляцкаму будзе наўпрост залежаць ад рашэння пра санкцыі ў дачыненні да афіцыйнага Мінска. І паколькі ў панядзелак было прынята рашэнне, што санкцыі будуць працягнутыя і ўведзены новыя, то вось такі вынік мы і атрымалі ў аўторак. Так што пытанне Бяляцкага было пастаўлена ў прамую залежнасць ад санкцый», — падкрэсліла спадарыня Равяка.\nЦягам апошніх месяцаў на палітвязняў, што засталіся за кратамі, узмацняецца ціск і ізаляцыя, у больш жорсткія ўмовы ўтрымання, у турмы, былі пераведзеныя экс-кандыдат у прэзідэнты Мікола Статкевіч і ваўкавыскі прадпрымальнік Мікалай Аўтуховіч. Разам з тым на апошняй прэс-канферэнцыі Лукашэнка заяўляў, што чакае ад палітвязняў прашэнняў аб памілаванні. «Абсалютна канкрэтна вам адказваю — памілую чалавека і магу памілаваць таго, які да мяне звярнуўся за памілаваннем. Не звернуцца, будуць сядзець у турме... Я магу памілаваць, магу і не памілаваць. Хоць і тут ёсць пэўныя фактары, што як стрымліваюць, так і падштурхоўваюць мяне да гэтага. Маё права канстытуцыйнае», — падкрэсліў Лукашэнка. Жонка Андрэя Саннікава Ірына Халіп распавяла пасля спаткання з мужам, што катаванні і пагрозы «па выбіванні з яго прашэння аб памілаванні» пачаліся ў верасні. У выніку яшчэ 20 лістапада, знаходзячыся на чарговым этапе ў магілёўскай турме, экс-кандыдат напісаў прашэнне аб памілаванні на імя Лукашэнкі. Але ніякай рэакцыі з боку ўладаў на прашэнне Саннікава пакуль не паступіла.\nВа ўмовах маўклівай згоды на падобныя ўнутраныя справы расійскага хаўрусніка і адсутнасці пільнай патрэбы кантакту з Захадам улада мае магчымасць даціскаць сваіх апанентаў, вымагаючы маральную сатысфакцыю і на ўнутраным, і на знешнім полі, ды аспрэчваць ультыматумы Еўропы. Зрэшты, і ЕС у сваіх патрабаваннях не катэгарычны. Раз-пораз з’яўляецца інфармацыя, што нават «неўязным» робяцца паблажкі ў выглядзе візаў. Апошні інцыдэнт — неўязны міністр унутраных спраў Куляшоў наведаў штаб-кватэру Інтэрпола ў Францыі.\nАналітык Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў (BISS) Дзяніс Мельянцоў апублікаваў артыкул, у якім піша, што эфектыўнасць «чорных спісаў» Еўрасаюза вельмі нізкая. «За 15 гадоў санкцыяў сітуацыя не толькі не палепшала, але працягвае пагаршацца. На пашырэнне абмежавальных мер з боку Захаду Мінск адказвае ўзмацненнем рэпрэсіяў і антызаходняй рыторыкай. Ізаляцыя з боку ЕС вядзе да ўсё большага збліжэння Беларусі з Расіяй. Разам з тым, усё больш беларускіх і заходніх экспертаў падкрэсліваюць, што для лібералізацыі краіны патрэбны дыялог і супрацоўніцтва з Еўрасаюзам, а не санкцыі і ізаляцыя, — прыводзіць аргументы палітолаг, бо, паводле яго ацэнак, на паўнавартасныя санкцыі ЕС не здольны, адпаведна, і займацца безвыніковай справай не мае сэнсу. — Меры, што ўжываюцца Еўрапейскім саюзам да Беларусі, могуць называцца санкцыямі толькі ўмоўна». Паводле палітолага, самая моцная санкцыя сёння — супрацоўніцтва.\nНа погляд іншых аналітыкаў і палітыкаў, гэта вельмі сумнеўная аргументацыя, якая знаходзіцца на мяжы адкрытага калабарацыянізму, свядома ці не свядома працуе на карысць рэжыму, яго самазахавання. Не гаворачы ўжо пра маральны бок праблемы ў адносінах да палітвязняў.\nБеларусь застаецца для Еўропы праблемнай кропкай, і ні адзінай стратэгіі паводзінаў, ні разумення, як трэба сябе паводзіць з вышэйшым кіраўніцтвам дзяржавы, няма. Няўцямныя паводзіны Захаду, фінансавая падтрымка і патуранне Расіі ствараюць добрую глебу для дрэйфу Беларусі ў абдымкі Крамля і вынішчэння апанентаў дзейснага рэжыму цяпер і ў перспектыве.\nЕўрапейскім палітыкам і дыпламатам застаецца толькі прызнавацца, што «Еўропа ўжо стамілася ад дрэнных навінаў з Беларусі», але як пераламаць гэтую завядзёнку — не вядома.


Саўмін прагназуе рост даходаў рэспубліканскага бюджэту ў 2018 годзе на 6,2 працэнта | Падзеі, Беларусь | Belarus.by\nСаўмін прагназуе рост даходаў рэспубліканскага бюджэту ў 2018 годзе на 6,2 працэнта\n16 жніўня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Савет Міністраў прагназуе рост даходаў рэспубліканскага бюджэту ў 2018 годзе на 6,2 працэнта. Аб гэтым заявіў прэм'ер-міністр Беларусі Андрэй Кабякоў на пасяджэнні Прэзідыума Савета Міністраў, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе беларускага ўрада.\nПад старшынствам прэм'ер-міністра Андрэя Кабякова 16 жніўня прайшло пасяджэнне Прэзідыума Савета Міністраў. Разгледжаны праекты прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця, бюджэту і асноўныя напрамкі грашова-крэдытнай палітыкі Беларусі на 2018 год. Што датычыцца праекта бюджэту, то, паводле слоў Андрэя Кабякова, прынцыповае патрабаванне аб яго збалансаванасці захоўваецца. "Мы не можам траціць больш, чым зарабляем, і абавязаны жыць па сродках. Плануецца, што даходы рэспубліканскага бюджэту павялічацца ў 2018 годзе на 6,2 працэнта", - падкрэсліў ён.\nЯк адзначыў кіраўнік урада, актыўная работа над праектамі гэтых дакументаў вядзецца ўжо 4 месяцы. За аснову ўзяты два сцэнарыі развіцця эканомікі ў залежнасці ад розных знешніх і ўнутраных умоў. Першы - гэта мэтавы сцэнарый, на аснове якога распрацаваны праект прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі. Для разліку бюджэту за аснову ўзяты кансерватыўны сцэнарый развіцця. "У прагнозных дакументах захоўваюцца прынцыпы ацэнкі работы кіраўнікоў усіх узроўняў на аснове ключавых паказчыкаў эфектыўнасці. Для ўрада і Нацбанка такімі паказчыкамі будуць з'яўляцца важнейшыя параметры прагнозу. Усяго іх 7", - адзначыў Андрэй Кабякоў.\nПры мэтавым сцэнарыі прагназуецца рост ВУП на 3,4 працэнта, прадукцыйнасці працы - на 2,8 працэнта; інвестыцыі ў асноўны капітал перавысяць чаканыя інвестыцыі 2017 года на 6,8 працэнта; экспарт прырасце на 6 працэнтаў пры практычнай збалансаванасці знешняга гандлю; чакаецца прыцягненне $1,45 млрд прамых замежных інвестыцый; інфляцыя за год (снежань да снежня) не павінна перавысіць 7 працэнтаў; рэальныя наяўныя даходы насельніцтва ў 2018 годзе вырастуць на 3,2 працэнта. "Гэтыя параметры даюць магчымасць забяспечыць выхад на траекторыю росту эканомікі, прадугледжаную пяцігадовай праграмай. Прапануецца захаваць вертыкальна інтэграваную сістэму ключавых паказчыкаў і для кіраўнікоў усіх узроўняў. Асноўны ўпор у гэтай сістэме - на якасныя (фінансавыя) паказчыкі, экспарт і стварэнне новых рабочых месц", - падкрэсліў прэм'ер-міністр.\nКіраўнік урада звярнуў увагу на неабходнасць адпаведнасці мэтавых параметраў эканамічнага развіцця на 2018 год параметрам развіцця, прадугледжаным праграмай пяцігодкі. А гэта ў першую чаргу забеспячэнне збалансаванасці плацежнага балансу і бюджэту і ўстойлівасць фінансавай сістэмы, стымулюючай эканамічны рост. Андрэй Кабякоў заявіў, што на гэтыя мэты павінны быць арыентаваны ўсе інструменты эканамічнай палітыкі. Прэм'ер-міністр падкрэсліў неабходнасць істотнага павышэння канкурэнтаздольнасці беларускіх тавараў і паслуг на знешніх рынках і зніжэння залежнасці эканомікі ад ваганняў на сыравінных рынках. "Рост экспарту на 6 працэнтаў - гэта вельмі няпростая задача. Рост павінен быць забяспечаны ў асноўным за кошт нарошчвання фізічных аб'ёмаў тэхнікі, прадукцыі АПК, паслуг", - адзначыў ён.\nЯшчэ адзін аспект - стварэнне новых рабочых месц і новых прадпрыемстваў пры актыўным уключэнні ў гэты працэс прыватнага капіталу. Таксама ў цэнтры ўвагі развіццё рэгіёнаў, маючых высокі вытворчы патэнцыял і адпаведную інфраструктуру. Прэм'ер-міністр засяродзіў увагу на фінансавым аздараўленні прадпрыемстваў і сектараў эканомікі, вырашэнні застарэлых праблем даўгавой нагрузкі па крэдытах і пазыках, а таксама на даходах насельніцтва, аплаце працы ў бюджэтным сектары, пенсійных выплатах, фарміраванні тарыфнай палітыкі і адпаведных мерах сацыяльнай абароны.\nАндрэй Кабякоў адзначыў, што ў частцы падатковай палітыкі прапануецца не мяняць склад і колькасць падатковых плацяжоў. Паводле яго слоў, падатковая нагрузка на эканоміку не павінна расці. "У пытаннях грашова-крэдытнай палітыкі ў бягучым годзе мы дасягнулі прыкметнага прагрэсу. Стаўкі па новых крэдытах для рэальнага сектара знізіліся ў гэтым годзе на 7,6 працэнтнага пункта, стаўка рэфінансавання зніжана да 12 працэнтаў гадавых. Гэта прыкметнае зніжэнне. Важна захаваць дасягнутую ўстойлівасць на валютным і дэпазітным рынку краіны. Асноўныя намаганні кіраўнікоў дзяржорганаў, прадпрыемстваў і банкаў трэба накіраваць на пошук рашэнняў па "развязванні" старых даўгоў", - рэзюмаваў Андрэй Кабякоў.


Мы вырабляем, пастаўляем і экспартуем даволі шырокі спектр Rhizoma Dioscoreae з заводу ў Taiwan Гэтыя прадукты таксама настроены ў адпаведнасці з канкрэтнымі патрабаваннямі нашых мірыяды кліентаў і кліентаў ва ўсім свеце. Мы выкарыстоўваем найбольш прыдатныя матэрыялы, вытворчыя працэсы, пасеваў, у стварэнні гэтых надзейнай, эстэтычныя і трывалы мяшок спражкі і зашпількі пояса.\nНазва прадукту:Шан Яо\nНавуковае імя:Rhizoma Dioscoreae\nПаходжанне:Сушеный карэнішч Dioscorea opposita Thunb.,Dioscorea doryphora Hance або Dioscorea japonica Thunb.вар.псеўдаапаліка(Хаята)Ямам. (Fam.Dioscoreaceae)\nПапаўняе ці,сілкуе Інь.\nТонізуе селязёнку,лёгкіх і нырак.\nЛіцэнзія нумар шрыфта:DOH Вытворчасць №.046716\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.herbalmedicine.com.tw/be/rhizoma-dioscoreae.html\nRhizoma Dioscoreae вытворца і Rhizoma Dioscoreae Пастаўшчык таксама завод аптавікі пастаўшчыка - больш за 96,878 пакупнікоў ва ўсім свеце herbalmedicine.com.tw


Першая гадавіна акаўнта Папы ў “Іnstagram”\nПапскаму профілю ў сацыяльнай сетцы “Instagram” споўніўся год. Сёння на яго падпісаны 3,6 млн чалавек. За апошнія дванаццаць месяцаў тут было размешчана 337 фотаздымкаў і відэаролікаў, якія адлюстроўваюць розныя моманты служэння Святога Айца і ўтрымліваюць кароткія каментары на шасці мовах. Кожны тыдзень іх праглядае каля 10 млн карыстальнікаў інтэрнэту.\nПрофіль @Franciscus пачаў дзейнічаць 19 сакавіца 2016 г. – ва ўрычыстасць св. Юзафа і ў трэццю гадавіну ўступлення Францішка на Пасад св. Пятра. Апублікаваць першы здымак яму дапамог сам сузаснавальнік сацыяльнай сеткі, амерыканскі праграміст і прадпрымальнік Кевін Сістром.\nПры гэтай падзеі прысутнічаў сакратар ватыканскага Сакратарыяту па камунікацыі кс. Лусіа Адрыян Руіс. Ён заўважыў, што Францішак адразу падтрымаў ідэю стварэння папскага акаўнта ў “Instagram”, спасылаючыся на тое, што Касцёл заўсёды карыстаўся выявамі, каб станавіцца бліжэй да людзей, і каб тлумачыць ім праўды веры. У якасці прыкладу Папа прыводзіў шматлікія цудоўныя касцёльныя роспісы.\nПаводле святара, прысутнасць Касцёла ў сферы сучасных СМІ з’яўляецца вельмі важнай. Неабходна вучыцца мове “лічбавага кантынента”, каб праз інкультурацыю быць здольнымі несці евангельскае пасланне надзеі тым, хто жыве ў гэтай рэчаіснасці, лічыць сакратар Сакратарыяту па камунікацыі.


Гель для мыцця Family Doctor для праблемнай скуры супраць чорных\nГель для мыцця Family Doctor для праблемнай скуры супраць чорных кропак Каментары\nМая праблемная скура змушае мяне ўвесь час шукаць новыя гелі і плеўкі для мыцця. Праз месяц-паўтара мне даводзіцца мяняць сродкі. Так і ў гэты раз у пошуках чарговага цуда-геля я купіла Family doctor. Чаму менавіта яго? Кошт вельмі бюджэтная, вытворца абяцае натуральны склад і збавенне ад усіх пр...