28 жнівень 2014, 22:03\nСучасны абхаскі краявід\nПуцін спыніцца там, дзе яго спыняць украінцы, а не амэрыканцы або эўрапейцы.\nМеркаваньні грузінскіх экспэртаў наконт сытуацыі на ўсходзе Ўкраіны падае ўкраінскі рэсурс Лігабізнэсінформ.\nБачо Карчылава, былы прэсавы сакратар амбасады Грузіі ва Ўкраіне:\nУсё, што адбываецца цяпер вакол Данбасу – гэта больш адкрытая форма таго, што адбывалася ў Абхазіі. Адзін у адзін, з пачатку вайны ў Абхазіі ў нас былі нават посьпехі, мы кантралявалі амаль усю тэрыторыю рэспублікі, акрамя Гудавуцкага і Ткварчэльскага раёнаў. З пачатку вайны былі ўзятыя пад кантроль горад Гагра і Гагрскі раён, таму што гэта была мяжа з Расеяй – мы фактычна цалкам адрэзалі супрацьлеглы бок ад паставак зброі і боепрыпасаў з Расеі. Што адбылося потым? Спачатку Шэварднадзэ зьлятаў на перамовы зь Ельцыным, а потым па нас ударылі ў Гаграх з двух бакоў. А калі Гагры ўзялі пад кантроль, то Шэварднадзэ зноў паляцеў на перамовы і лётаў яшчэ некалькі разоў. А потым нас выціснулі з усёй тэрыторыі Абхазіі, пасьля чаго войскі, якія нас выціснулі, ператварылі ў міратворчы кантынгент – у так званыя КСПМ (калектыўныя сілы па падтрыманьні міру) – гэта былі спрэс расейскія дэсантнікі.\nУ Данбасе расейцы дзейнічаюць пад капірку, яны ня пойдуць далей Данбасу, проста дапамогуць узяць тэрарыстам пад кантроль тэрыторыю. Што будзе далей – ужо сказаў прэс-сакратар Пуціна Пяскоў: неабходная сустрэча паміж Пуціным і Парашэнкам, і яна рыхтуецца. Якраз падчас гэтай новай сустрэчы і пачнуць даціскаць прэзыдэнта Ўкраіны наконт, як любяць казаць расейцы, разьяднаньня бакоў і стварэньня дэмілітарызаванай зоны. «Дэмілітарызаваная зона» – гэта тэрыторыя 40 км шырынёй, дзе стаяць афіцыйна, у статусе міратворцаў, расейскія войскі.\nГеоргі Вашадзэ, былы намесьнік міністра юстыцыі Грузіі, дэпутат грузінскага парлямэнту:\nПадзеі ў Данбасе крок у крок паўтараюць усе ваенныя канфлікты, якія ініцыявала Расея. Грузія перажывала гэта і ў 1990-я, і ў 2008-м у Цхінвальскім рэгіёне, калі Расея спачатку спрабавала інтэрпрэтаваць гэтую вайну як канфлікт паміж мясцовымі групамі і супраць цэнтральнай улады. У нашых падзеях і ваенных дзеяньнях у Данбасе ёсьць адно адрозьненьне – яно палягае ў тым, што ў нашым выпадку Расея адразу праявіла адкрытую ваенную агрэсію, а ў вашым – доўгі час разгойдвала сытуацыю праз ДНР і ЛНР. Цяпер Расея ўбачыла, што такім чынам ва Ўкраіне яна посьпеху не атрымае і перайшла да прамой агрэсіі. Сёньня мы можам адкрыта сказаць, што маем справу з сапраўднай вайной Расеі супраць Украіны.\nШто трэба рабіць Ўкраіне? Палепшыць мэнэджмэнт вайны і не спыняць мабілізацыі. Міжнародная супольнасьць будзе ціснуць на Расею санкцыямі, якія ня варта недаацэньваць. Нават тыя санкцыі, якія ўступілі ў сілу супраць Расеі сёньня – гэта вельмі сур'ёзна. Кожны дзень гэтай вайны каштуе Пуціну дзясяткі мільёнаў даляраў.\nТут вам ужо лягчэй, паколькі ў 2008 годзе супраць Расеі не былі ўжытыя ніякія санкцыі. Дарэчы, мы тады казалі, што на Грузіі гэта ня скончыцца і Пуцін пойдзе далей. Мабыць, сёньня міжнародная супольнасьць нарэшце зразумела, што калі не спыніць Пуціна ва Ўкраіне, далей Расея пойдзе на балтыйскія краіны, Польшчу, Балканы.\nДавід Сакварэлідзэ, былы першы намесьнік генпракурора Грузіі, дэпутат грузінскага парлямэнту:\nПуцін заўсёды казаў, што Ўкраіна – гэта тэрыторыя, а не дзяржава. Ён ведае вашы слабыя кропкі і б'е па іх. Захапілі Крым, калі пасьля Майдану ў краіне была блытаніна. Гэта, вядома, часова, як і ў выпадку Абхазіі, але ў кароткатэрміновай гульні Пуцін пакуль выйграе.\nВядома ж, з Пуціным будзе скончана, але што застанецца да таго часу ад Украіны – ператворыцца яна ў падабенства Босьніі і Герцагавіны ці выйдзе з гэтай вайны моцнай дзяржавай? Украіна абавязаная адначасова з вайной праводзіць рэформы, калі вы хочаце перамагчы Расею. Калі рэформы адкласьці, пакуль ня скончыцца вайна, то яна ніколі ня скончыцца. У Грузіі вайна фактычна пачалася ў 1991 годзе і працягваецца да гэтага часу.\nШто канкрэтна трэба рабіць Ўкраіне? Трэба весьці вельмі сур'ёзную міжнародную кампанію. У першыя дні канфлікту я б сказаў, што Ўкраіна была слабая ў гэтым кірунку. У вас нават не было міжнароднага сьпікера, які б вяшчаў на вядучых каналах, такіх як CNN і BBC. Трэба весьці сур'ёзную інфармацыйную кампанію ў Эўропе і ЗША. У вас там шмат саюзьнікаў, але трэба правільна выкарыстаць гэты рэсурс.\nУнутры краіны трэба мабілізаваць увесь рэсурс украінскага народа. Краіна ў вас вялікая, 45 мільёнаў – у нас такога рэсурсу не было. На жаль, вельмі шмат украінцаў да гэтага часу не разумеюць, якая пагроза на самай справе зыходзіць ад Расеі і чым гэта можа скончыцца. У Кіеве многія жывуць у іншай рэальнасьці – ходзяць па рэстаранах, забаўляюцца і не адчуваюць таго, што адбываецца на ўсходзе. Расея спыніцца там, дзе яе спыняць украінцы, а не амэрыканцы, бэльгійцы ці французы.


Беларускі Партызан :: МУС будзе садзіць і "дзедку, і рэпку". Займецца вырошчваннем свіней і гародніны для зняволеных\nМУС будзе садзіць і "дзедку, і рэпку". Займецца вырошчваннем свіней і гародніны для зняволеных\nПрадпрыемства "Хутар-агра" коштам 6,5 мільёна долараў адыходзіць да Дэпартамента выканання пакаранняў МУС. Адпаведную пастанову прыняў Савет міністраў.\nПрадпрыемства “Хутар-агра” коштам 6,5 мільёна долараў адыходзіць да Дэпартамента выканання пакаранняў МУС. Адпаведную пастанову прыняў Савет міністраў.\n“Прыняць бязвыплатна да 1 студзеня 2018 года з камунальнай уласнасці Светлагорскага раёна ва ўласнасць Рэспублікі Беларусь прадпрыемства як маёмасны комплекс камунальнага сельскагаспадарчага унітарнага прадпрыемства “Хутар-Агра”. Перадаць унітарнае прадпрыемства, указанае ў пункце 1 гэтай пастановы, у падпарадкаванне Дэпартамента выканання пакаранняў Міністэрства ўнутраных спраў. Міністэрству ўнутраных спраў прыняць меры па рэалізацыі гэтай пастановы”, — гаворыцца ў дакуменце.\nCёння ў “Хутар-агра” працуе больш за 200 чалавек, прадпрыемства мае 3 тысячы галоў свіней, 2 тысячы кароў.\n“Яны самі сабе абіралі гаспадарку. Хочуць забяспечваць прадуктамі харчавання турмы, калоніі і ЛПП. Вось, такі эксперымент вырашылі правесці. Пакуль збіраюцца працаваць, у іх ёсць планы па вырошчванні гародніны, свіней. Нейкую колькасць людзей будуць туды накіроўваць на працу”, — апісваюць у Светлагорскім райвыканкаме.\nРаней кіраўнік МУС Ігар Шуневіч паведамляў, што працаўладкаванне былых зняволеных у гэтую гаспадарку паспрыяе “зніжэнню рэцыдыву і дапаможа людзям уліцца ў грамадства”. Дык ці будуць вызваленыя круціць хвасты свінням?\n“Усе людзі, якія ў нас працуюць, а гэта 201 чалавек пераходзяць пад ведамства дэпартамента. Звальняць ці скарачаць нікога не будуць. Ну хто ж падменіць таго ж трактарыста? Каб нам узяць яшчэ 200 чалавек, нам трэба вытворчасць павышаць на 50%”, — расказваюць у “Хутар-агра”, паведамляе Еўрарадыё.\nАле зняволеных на працу ўзяць усё ж гатовыя, пару дзясяткаў чалавек і тое… па вясне.\n“Зняволены ён ці не, галоўнае каб выконваў план па працы. Я набіраю ўвесну на зерне яшчэ чалавек 20-25, часова. Пра іншыя вакансіі гаворка не вядзецца”, — дадаюць у “Хутар-агра”.\nСярэдні заробак у гаспадарцы, якую цяпер кантралюе МУС, 575 рублёў.


Амерыканскі прэзідэнт з Брэста\nГалоўная » Навіны Беларусі » Амерыканскі прэзідэнт з Брэста\nДата публікацыі: 12.01.2018\nЯк трапна сказаў пра нашага героя аўтар кнігі “Майстар Сёмай авеню: Давід Дубінскі і амерыканскі прафсаюзны рух” Роберт Пармет, хоць быў ён усяго метр шэсцьдзесят ростам у жыцці, затое гігантам у руху амерыканскіх прафсаюзаў.\nТаму не дзіва, што пра яго жыццё распавядае не толькі згаданая кніга ды аўтабіяграфія самога Дубінскага (David Dubinsky: a life with labor. New York, 1977), але і шэраг іншых.\nДавід Дубінскі на вокладцы “Time”\nВітаўт Кіпель расказваў, што гэты чалавек некалькі разоў прыходзіў у Нью-ёркскую публічную бібліятэку. Хоць нарадзіўся той за царскімі часамі і валодаў — з мінулага жыцця — адно рускай, польскай ды габрэйскай мовамі, разам з тым быў сведамы, што Беларусь і Расія — не тое самае.\nА нарадзіўся ён у 160-ю гадавіну Джорджа Вашынгтана — 2 лютага 1892 года — у сям’і Безалеля і Шаіны Дубінскіх у Брэсце, тады Брэст-Літоўску. Давід быў наймалодшым у сям’і — пяць хлапцоў і тры дзяўчынкі, — якая у 1895 годзе пераехала ў Лодзь, тагачасны тэкстыльны цэнтр царскае Расіі.\nНабраўшы гадоў, Давід наведвае спачатку габрэйскую, а потым і сярэднюю Познанскую школу, названую ў гонар буйной мясцовай фабрыкі. Але цалкам аддацца навучанню не выпадае: адначасна ён падпрацоўвае ў сямейнай пякарні, а на свае 14-я ўгодкі на патрабаванне бацькі наогул пакідае школу. І тады ж далучаецца да прафсаюза пекараў, які быў у афіляцыі з Бундам, а ўжо праз год, дзякуючы веданню моваў, абіраецца сакратаром свайго прафсаюза.\nПершы год прафсаюзнага жыцця атрымаўся запамінальным: як сакратар Давід арганізоўваў чарговы страйк, што меў на мэце запатрабаваць падвышку. І яны такі дамагліся свайго, але аднае ночы паліцыя арыштавала ўсіх кіраўнікоў, і яго ў тым ліку. Гэтым разам суду пашанацавала пазбегнуць з дапамогаю бацькавых грошай, што адчынілі дзверы вязніцы, але пад умоваю, каб Давіда болей у Лодзі не бачылі.\nЁн скіраваўся ў горад свайго маленства, Брэст, адтуль пераехаў у Кобрын, але ціхамірнае жыццё ўжо было не па ім: вырабіўшы фальшывыя дакументы, вярнуўся ў Лодзь, дзе зноў далучыўся да прафсаюзнай дзейнасці.\n8 студзеня 1908 года, незадоўга да свайго шаснаццацігоддзя, Давід быў зноў арыштаваны на адным з прафсаюзных паседжанняў. Гэтым разам бацька адмовіўся дапамагаць сыну-рэвалюцыянеру, і той прасядзеў за кратамі 18 месяцаў, а затым, паводле судовага выраку, мусіў быць высланы ў Сібір.\nДоўгая дарога — Варшава, маскоўскія Бутыркі, Самара і нарэшце Чалябінск — далі Давіду магчымасць завесці нямала знаёмстваў як з крымінальнікамі, так і з палітычнымі арыштантамі, якія дапамаглі яму збегчы ў дарозе з-пад канвою, перачакаць у надзейных людзей паўгода ў Чалябінску, а пасля, вырабіўшы неабходныя паперы, вярнуцца зноў у Лодзь.\nЗнаёмыя бундаўцы вырашылі не выпрабоўваць лёс яшчэ раз: Давіда разам з ягоным братам нелегальна пераправілі праз мяжу ў Нямеччыну, затым у Бельгію, а адтуль 24 снежня 1910 г. на лайнеры “Лапландыя” выправілі ў Нью-Ёрк, дзе іх чакаў ужо старэйшы брат.\nПершыя крокі маладога Дубінскага на амерыканскай зямлі ў 1911 годзе: адмовіўшыся вяртацца ў фах пекараў, ён уладкаваўся на працу краўцом і далучыўся да Міжнароднага прафсаюза шаўцоў жаночага адзення (International Ladies’ Garment Workers’ Union — ILGWU). З гэтым прафсаюзам і было звязанае ўсё яго наступнае жыццё.\nМэтаскіраваны, зацяты і ўпарты, Дубінскі пачаў імкліва рабіць кар’еру: у 1918 годзе быў абраны сябрам управы мясцовага aддзялення прафсаюза, налета — яго віцэ-прэзідэнтам, а ў 1920-м — ужо прэзідэнтам. У 1922 годзе Давід Дубінскі быў ужо сябрам Галоўнай управы ILGWU.\nРоберт Кенэды і Давід Дубінскі. 1960-я гг.\nУ 1932 годзе Амерыка выбрала сваіх новых прэзідэнтаў: краіны — Франкліна Дэлана Рузвельта і найвялікшага прафсаюза, які адыгрываў ключавую ролю ва ўсім прафсаюзным руху — Давіда Дубінскага.\nПазней ён казаў: “Згадзіўшыся на прэзідэнцтва, я меркаваў, што мая асноўная роля — зладзіць урачыстыя паховіны прафсаюзу”. Сапраўды, арганізацыя была ў заняпадзе, нават болей — на мяжы банкруцтва. Але дзякуючы нястомнай дзейнасці новага кіраўніка, ужо праз тры гады, у 1935-м, яна мела 200 тысяч сябраў і касу ў 850 тысяч даляраў!\nДавід Дубінскі бачыў задачу ачоленага ім прафсаюза не толькі ў вырашэнні пытанняў з жытлом для сябраў ILGWU і іх сямейнікаў, даступнасці адукацыі, медыцыны, але ў выхаванні новага, інакшага пакалення. Ідэя была зрабіць з прафсаюза лад жыцця: цэнтр фізкультуры, мастацкай самадзейнасці, інтэлектуальнага развіцця.\nАле адным прафсаюзам дзейнасць Дубінскага не абмяжоўвалася: калі ў царскай Расіі ён змагаўся з капіталізмам, у ЗША ягоным ворагам стаўся камунізм, які асабліва ўмацаваўся менавіта ў прафсаюзным руху. Пакінуўшы Сацыялістычную партыю Амерыкі, Дубінскі разам з сябрамі заснаваў Амерыканскую працоўную партыю (American Labor Party), а калі тая ў 1944 годзе падпала пад камуністычны ўплыў, выйшаў з яе і спрычыніўся да заснавання Ліберальнай партыі, дзе заняў пасаду старшыні.\nБудучы чарговы раз пераабраны на пасаду старшыні прафсаюза, Давід Дубінскі сказаў: “Я прымаю гэтую пасаду зноў, бо я эмігрант, і я ганаруся тым, як мы служым Амерыцы”. Калі чальцы іншых прафсаюзаў звярталіся да яго па парады, выпытвалі сакрэт поспеху, ён адказваў: “Жывіце правільна”.\nДля Дубінскага не было працы, непаважнай для прэзідэнта найбуйнейшага прафсаюза: па сканчэнні паседжанняў ён здымаў гальштук і разам з усімі расстаўляў сталы, сачыў, ці ўсё святло выключанае. І гэта не замінала дасылаць 3 мільёны на дапамогу паваенным Ізраіля і Італіі, будаваць у Кітаі дом для сіротаў і г.д. Гісторыкі прафсаюзнага руху адзінагалосна лічаць, што адным з найвышэйшых дасягненняў гэтага чалавека была перамога ў вайне за 35-гадзінны працоўны тыдзень для сваіх працаўнікоў.\nЛіндан Джонсан падае Давіду Дубінскаму яго паліто. 1960-я гг.\nУ жніўні 1949 года часопіс “Тіме” выйшаў з яго партрэтам на вокладцы, а ў студзені 1969-га Давід Дубінскі быў узнагароджаны Прэзідэнцкім медалём Свабоды — найвышэйшай узнагародай ЗША для грамадзянскіх асобаў.\nЁн памёр 17 верасня 1982 года, пакінуўшы кнігу пра сваё жыццё пад назвай “Жыццё ў працы”.\nУ 1937 годзе хітом на Брадвеі стаў мюзікл “Pins and Needles” (“Шпількі і іголкі”); у ангельскай мове “to be on pins and needles” — гэта ідыёма, якая значыць “нервова чакаць чагосьці”, то больш адпаведны пераклад назвы “Як на іголках”. Але і ў непасрэдным значэнні назва мюзікла для гледачоў мела падвойны сэнс, бо спектакль быў інспіраваны прэзідэнтам Міжнароднага прафсаюза шаўцоў жаночага адзення Давідам Дубінскім і спансараваны яго прафсаюзам. Гісторыя пастаноўкі сама па сабе заслугоўвае стацца п’есаю: акторы былі звычайнымі працаўнікамі на фабрыках і маглі рэпетыраваць толькі ў вольны ад працы час, уначы і на выходных. Але мюзікл цягам аднае ночы займеў неймаверны, проста надзвычайны поспех, хоць нібыта расказваў пра жыццё маладых рабочых, іх удзел у штодзённым жыцці Амерыкі. Нямала ўвагі (бо час які!) надавалася паказу (зразумела, сатырычнаму) фашысцскіх дыктатараў у Еўропе.\nАдна з песняў у мюзікле была такая:\nЗаспявай мне песню сацыяльнай значнасці,\nУсе астатнія тэмы — табу.\nГэта спявалася, як бачыцца з нашага сёння, і пра самога прэзідэнта найвялікшага амерыканскага прафсаюза Давіда Дубінскага, які пры абвяшчэнні 16 сакавіка 1966 года пра свой сыход на пенсію сказаў: “У мяне не было жыцця. У мяне было толькі прафсаюзнае жыццё. Вы ведаеце маю натуру. Калі я прэзідэнт, я не магу быць ім толькі з раніцы да вечара. Гэта мае быць ад раніцы — да наступнай раніцы”.\nЯк у гімне, што незабыўна праспяваў Леанард Коэн:\nТэгі: Грамадскі ўдзел, ЗША


Улады заявілі пра тое, што гатовыя выдзеліць 20 млрд руб. на развіццё малога бізнесу ў рэгіёне.\nПаводле намесніка Гарадзенскай абласной установы фінансавага падтрымання прадпрымальнікаў Аляксандра Шухно, прыярытэт – рэканструкцыя пустуючых будынкаў у цэнтры гораду пад турыстычныя аб’екты і стварэнне новых турыстычных цэнтраў – з гатэлямі і кавярнямі. Ужо вядома, што першая рэканструкцыя закране дом па вул. Кірава, 41 – цяпер ён пустуе і завешаны рэкламай арэнды. Тут размесціцца кафэ-бістро «Верасень»\nЗа межамі гораду на прыярытэтнае падтрыманне маюць шанец праекты, накіраваныя на развіццё новастворанага рэкрэацыйнага парку «Аўгустоўскі канал». «Прыкладна 5 мільярдаў рублёў будуць накіраваныя ў рэгіён. Фінансаванне праекту зацверджанае ўвесну на паседжанні аблвыканкаму, таму крызіс не паўплывае на выдзяленне грошай», – кажа Аляксандр Шухно.\n«Беларусбанк» па гэтым праекце прапаноўвае бізнесоўцам крэдыт на тэрмін да 5 гадоў пад 13 % гадавых. Але з ростам інфляцыі адсоткавая стаўка можа змяняцца – у кантракце закладзеныя нормы стаўкі рэфінансавання, якая ў сённяшняй крызіснай сітуацыі можа павялічвацца.\nУ выпадку са стварэннем новых турыстычных аб’ектаў нельга забывацца на захаванне гістарычнай спадчыны, мяркуе гарадзенскі гісторык Андрэй Вашкевіч. «Тут трэба развесці справу развіцця бізнесу і справу захавання помнікаў, – перакананы ён. – Улады дэманструюць выбарачны кантроль інвестараў. Напрыклад, ужо доўгі час цягнецца праблема з рэканструкцыяй рэстарацыі «Беласток». Менскія бізнесоўцы знеслі 4/5 будынку і ўжо другі раз пратэрміноўваюць здачу аб’екту. З гэтай нагоды вясною мы звярнуліся ў пракуратуру, бізнесоўцам выпісалі штраф, але будынак дагэтуль у разбураным стане».\nДарэчы, у аблвыканкаме паведамілі, што кампаніі «Фертэка» дазволілі ўжо трэці раз перанесці дату здачы аб’екту.


Беласточчына: Беларуская Галічына\nГутарка з Алегам Латышонкам\nГэтай восеньню мне давялося некалькі тыдняў правесьці ў Галіцыі. Быў я там ня першы, і, напэўна, нават, не дзясяты раз. Але ніколі дагэтуль я не трапляў туды амаль на месяц, каб мець дастаткова часу пазнаёміцца ня толькі са сталічным Львовам, але і зь местачковай і вясковай Заходняй Украінай.\nЗразумела, кожнага беларуса, які туды трапляе, наведвае найперш здаровая братняя зайздрасьць: ёсьць там тое, чаго ў нас няма - і цудоўна захаваная архітэктура, і нацыянальны дух, і мова, якой паслугоўваюцца ўсе без вынятку. І жыве там нацыянальна паўнацэнны народ. Яны жагнаюцца, праходзячы паўз храм, сьпяваюць на ўрачыстасьцях «Многая літа...», татальна хрысьцяць і вянчаюць сваіх дзяцей, шмат працуюць і, ўвогуле, у параўнаньні з астатняй часткай Украіны, жывуць досыць заможна.\nАле калі я блукаў па вулках Драгобыча ці Самбара, чытаў мэмарыяльныя шыльды і назвы вуліцаў з прозьвішчамі Сьцяпана Бэндэры і ягоных паплечнікаў, стаяў ля шматлікіх помнікаў байцам Украінскай Паўстанцкай Арміі і актывістам УНА-УНСО, калі я аглядаў велічныя мэмарыялы нацыянальным героям на цьвінтарох уніяцкіх цэркваў і чытаў газэты на стэндах «Рух паведамляе», наведвала мяне ня толькі тое, што я хвіліну назад назваў здаровай братняй зайдрасьцю.\nУявіце. Стаю на рынку ў Драгобычы, размаўляю з бабцяй пра ейныя салодкія яблыкі. Яна гаворыць па-ўкраінску, я - па-беларуску. Празь некалькі хвілінаў кажу, што я зь Беларусі, а яна мне - «Я чую, што ў вас нейкі акцэнт...» І гэтак было ня раз. І увогуле, я ўвесь час адчуваў там вакол сябе нейкую няўлоўную прысутнасьць Беларусі. Нешта наскае лунала там у паветры. Сам для сябе я назваў гэта ПАХАМ БЕЛАРУСІ.\nТады вось і ўзьнікла жаданьне знайсьці паміж лёсамі старой Галіцыі і Беларусі нейкія паралелі. Альбо, дакладней будзе сказаць, знайсьці ў нашым, беларускім, лёсе хоць нейкую магчымасьць падобнага разьвіцьця падзеяў...\nІ тут я прыгадаў сабе Беласточчыну.\nНаўрад ці сёньня шмат хто, нават у асяродку беларускай інтэлігенцыі, уяўляе сабе добра, якім, уласна кажучы, падзеям і якому часу прысьвечанае апавяданьне Уладзімера Караткевіча «Кніганошы». Што гэта за пруская мяжа, празь якую кніганошы нелегальна праносілі ў Беларусь(!) беларускія друкі?\nУладзімер Караткевіч добра ведаў нашую гісторыю. Пасьля апошняга падзелу Рэчы Паспалітае ў 1795 годзе заходнія землі Беларусі, а менавіта Беласточчына і частка Гарадзеншчыны, трапілі ў склад Прусіі. Той прускі палон доўжыўся толькі 12 гадоў. Пасьля Тыльзіцкага міру 1807 году Беласточчына адыйшла да Расеі. Наступіў больш чым стогадовы палон расейскі, а беластоцкае адукаванае грамадзтва, найперш сьвятарства, улілося ў колы віленскае інтэлігенцыі.\nТаму мне і здалося, што толькі гэты эпізод нашай гісторыі можна параўноўваць зь лёсам украінскае Галічыны.\nІ ў тым і ў другім выпадках гаспадарамі становішча былі немцы. І ў тым і ў другім выпадках ім не прыходзіла ў галаву даводзіць украінцам і беларусам, што яны таксама належаць да нямецкае нацыі. Розьніца была хіба ў тым, што аўстрыякі былі троху мякчэйшыя за прусакоў і ў Аўстрыі было троху менш прускага парадку.\nУлады Прусіі хутка агледзеліся, зрабілі захады да арганізацыі Беластоцкай уніяцкай эпархіі, адчынілі парафіяльныя школы і гімназію ў Беластоку, а моладзі было дазволена вучыцца ў Кёнігсбэргскім унівэрсытэце. Беларускае сьвятарства бяз Польшчы таксама вельмі хутка перавяло дыханьне і задумалася над сваім і свайго народу лёсам. А дакладней было б сказаць: над сваім паходжаньнем задумаліся дзеці беластоцкіх уніяцкіх сьвятароў. Лепшыя зь іх пасьля Тыльзіту, стаўшы таксама сьвятарамі, сталі і прафэсарамі Віленскага Ўнівэрсытэту. Гэта Ігнат Анацэвіч, Язэп Ярашэвіч, Ігнат Даніловіч, Платон Сасноўскі і Міхал Баброўскі. Паходзілі яны з так званай Беластоцкай Радзіны. Гэтак у тыя часы называлі кола беластоцкага ўніяцкага сьвятарства, якое было ўсё між сабой праз шлюбы дзяцей і сваякоў параднёнае.\nЗдаецца, што 12 гадоў прускага палону, які, у параўнаньні з расейскімі парадкамі, можна было назваць воляй, далі беластаччанам добрую магчымасьць агледзецца. Менавіта бо яны ў пачатку ХІХ стагодзьдзя сталіся заснавальнікамі беларускай нацыянальнай ідэі. Іхняга ўзроўню нацыянальнай самасьвядомасьці астатнія нашыя дзеячы дасягнулі, бадай, толькі ў другой палове мінулага стагодзьдзя. Прычым сьвядомасьць іх была вельмі дзіўная, але звычайная для нашых краёў. Самі сябе яны лічылі часам русінамі часам ліцьвінамі. А вось дзяржаўную мову Вялікага Княства Літоўскага Ігнат Даніловіч лічыў беларускай. Гэтаксама мову Бібліі Скарыны Міхал Баброўскі адназначна ўважаў за беларускую. Цікава, што аб гэтым спрачаюцца яшчэ і сёньня, падлічваючы ў скарынаўскіх кнігах колькасьць беларускіх і царкоўнаславянскіх словаў...\nПершым, хто ў нашыя дні напісаў пра лёс Беласточчыны ў складзе Прусіі і пра Беластоцкую Радзіну, быў вядомы беларускі гісторык і грамадзкі дзяяч у Польшчы Алег Латышонак. Зь ім я і вырашыў пагутарыць, каб параўнаць лёс Беласточчыны зь лёсам Галіцыі.\nС.А. - Ведаеш, Алег, пару месяцаў таму мне давялося некалькі тыдняў прабавіць на Заходняй Украіне, у Галічыне. Мне здалося, што там літаральна пахне старой Беларусьсю. Ты некалі пісаў пра Беласточчыну, якая на мяжы XVIII і XIX стагодзьдзяў фактычна паўтарыла лёс Галічыны, што праўда, толькі на 12 гадоў. Калі і як гэта было?\nА.Л. - Гэта было пасьля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітае. Тады заходняя частка беларускіх земляў апынулася ў Прусіі. Гэта была так званая Беластоцкая акруга. Тады яшчэ там не было шмат людзей. Уніятаў, прынамсі, налічвалася 50 тысячаў. Мелі свае цэрквы, тры манастыры. Так што нейкая людзкая база была. На сёньняшні дзень гэта не было б так мала, паколькі мяжа Прусіі сягала далей углыб Беларусі, пад Гродна і Малую Бераставіцу. Сёньня гэта было б (я тут сабе хутка падлічыў) каля мільёна чалавек. Падобная прапорцыя як паміж Галічыной і вялікай Украінай, так і паміж тадышняй Беласточчынай і вялікай Беларусьсю. Прусакі - як прусакі - адразу пачалі наводзіць свае парадкі. За некалькі гадоў, напрыклад, здолелі правесьці ўсе судовыя працэсы, зь якімі Рэч Паспалітая не магла справіцца стагодзьдзі... Яны вельмі любяць парадак. Гэта можа гучыць як стэрэатып, але так сапраўды было.\nЯны хутка навялі адміністрацыйны парадак. З гэтага ж імпэту яны пачалі парадкаваць справы ўсіх канфэсіяў, у тым ліку і ўніяцкай. Для Ўніяцкай царквы гэта азначала страту вялікае часткі маёмасьці і перавядзеньне сьвятароў на ўрадавыя пэнсіі. Але, з другога боку, прусакі пачалі ствараць асобную эпархію ў Супрасьлі (сядзіба біскупа была ў Супрасьльскім манастыры). Ёсьць зьвесткі, што нават думалі пра ліквідацыю Уніі. Трэба улічваць, што Прусія была пераважна пратэстанцкаю краінаю, з пратэстанцкай дынастыяй, і, магчыма, што нешта заахвочвала іх да руху менавіта ў гэтым кірунку. Але гэта такія, даволі цьмяныя здагадкі.\nС.А. - Слухай, а вось у нацыянальным сэнсе, якія наступствы мелі для Беласточчыны гэтыя 12 гадоў? Я памятаю, ты пісаў пра «Беластоцкую Радзіну», якая, уліўшыся пасьля ў віленскае культурнае і інтэлігенцкае асяродзьдзе, фактычна спарадзіла філяматаў і філярэтаў...\nА.Л. - Гэтая «радзіна» мае карані старэйшыя, чым пруская ўлада ў Беласточчыне. Таксама, як і старэйшыя за прыход немцаў карані асьветніцтва гэтае праслойкі, якою было уніяцкае духавенства. Але мне здаецца, што пруская гімназія ў Беластоку ці Кёнігсбэргскі ўнівэрсытэт усё-ткі паспрыялі зьмене стаўленьня гэтае праслойкі да свайго мінулага, да сваёй нацыянальнасьці.\nЗарана было б гаварыць, што яны былі ўжо сьвядомымі беларусамі. Але, на мой погляд, сутыкнуўшыся з зусім новай уладай і культурай, яны пачалі асэнсоўваць хто яны. І аб гэтым непасрэдна яны пішуць у сваіх лістах. І Баброўскі і Даніловіч у лістах да іншых навукоўцаў пішуць, што яны думаюць - ну хто мы, падляшукі ці яцьвягі нейкія, ці русіны, ці палякі, ці ліцьвіны? У гэтым не было так проста разабрацца, але сам факт зьмены культурнай, зьмены атачэньня, зьмены сыстэмы адукацыі, ужо выклікаў такія думкі. І трэба сказаць, што хоць яны сябе і лічылі ў асноўным то русінамі то ліцьвінамі, усё ж адзін крок зрабілі даволі выразны, прызнаўшы мову Вялікага Княства Літоўскага мовай беларускай, менавіта беларускай, а ня нейкай іншай, скажам рускай. Ігнат Даніловіч выказаўся ў навуковых спрэчках за тое, што Статут ВКЛ быў напісаны менавіта на беларускай мове, а Міхал Баброўскі выказваў ясны погляд, што Скарына пераклаў Біблію менавіта на беларускую мову. Я думаю што гэта - важны фактар у разьвіцьці нацыянальнай сьвядомасьці.\nС.А. - Ну а зараз, ці не хацеў бы ты паразважаць на некарэктную з пункту гледжаньня былых савецкіх гісторыкаў тэму «Што было б, калі б...»? Што было б, калі б Беласточчына засталася ў складзе Прусіі, скажам, да 1946 году? Альбо, каб цэлая Беларусь трапіла ў прускі забор і заставалася б там ну, прынамсі, 150 гоадоў?\nА.Л. - Мне здаецца, што Беласточчына ня мела б такое вагі, як Галічына. Мусіць была б замалая, каб параўнаўчую ролю адыграць. Хоць зноў жа, як палічыць прапарцыйна, дык можа і магла б.\nМне здаецца, што Беласточчына болей бы нагадвала Малую Літву - гэтую пратэстанцкую частку літоўскае нацыі, якая пражывала ў межах Усходняе Прусіі і зь якое выйшлі выдатныя пісьменьнікі, сярод якіх дастаткова згадаць толькі Данялайціса. Мне здаецца, што якраз і пэрыяд гэты падобны, і роля Беласточчыны была б такая ў беларускім руху. Не Галічына, а Малая Літва. Крыху менш, але напэўна давала б яна нейкі зарад. Я сабе не ўяўляю, каб прусакі не разабраліся ў нацыянальнай і рэлігійнай сутнасьці на Беласточчыне і, безумоўна, прымянялі б палітыку «divide et impera» да колішняга польскага грамадзтва, напэўна нейкім бы чынам падтрымоўвалі беларушчыну.\nКалі разважаць, што было б калі б, дык тут мне здаецца, што важнейшым ёсьць іншае. Ужо пасьля далучэньня Беласточчыны да Расейскае Імпэрыі згаданыя беластачане адыгралі аграмадную ролю ў станаўленьні беларускага... можа ва ўзбуджэньні беларускае сьвядомасьці, можа яшчэ не нацыянальнае, але пераднацыянальнае. У кожным выпадку, я згодны з ксяндзом Адамам Станкевічам, што ў іх было больш беларускасьці, як у філяматаў і філярэтаў. Філяматаў і філярэтаў нельга разглядаць як ступень вышэй. Гэта было нешта збоку. Яны былі вучнямі Даніловіча, як, напрыклад, Чачот, але ні кроку наперад не ступілі ў сэнсе сьвядомасьці. Тут ёсьць іншая справа. Мне здаецца, што калі б усё скончылася на 1807 годзе, Беласточчына далучаная да Расеі, а пасьля да Расеі не былі б далучаныя Варшаўскае Княства ці Польскае Каралеўства, калі б дзяржаўная мяжа не ўсталявалася на заходняй мяжы Беластоцкай акругі, думаю лёс беларускага руху выглядаў бы інакш. Ён проста разьвіваўся б нашмат хутчэй. Шляхта Вялікага Княства Літоўскага была б больш схільная да беларускасьці, ня мела б такой простай сувязі з пальшчызнай у Каралеўстве, магчыма не было б ані Лістападаўскага ані Студзеньскага паўстаньняў, якія я лічу вельмі шкоднымі для Беларусі.\nС.А. - Мне здаецца, што ты маеш рацыю наконт Малое Літвы, бо гэтае параўнаньне яе зь Беласточчынай вельмі трапнае ў тыпалягічным сэнсе. А ў гістарычным сэнсе ўсё ж роля гэтага нацыянальнага абуджэньня, якое ініцыявалі беластачане, усё роўна блізкая да галіцкае ў межах вялікае Ўкраіны.\nІ яшчэ вось такое пытаньне. Вось тое адчуваньне «паху Беларусі», якое я зазнаў у Галічыне, ці не здаецца табе, што гэта - ня больш чым смутны і напаўзабыты ўспамін аб польскай прысутнасьці на гэтых землях? Бо гэткае нешта няўлоўнае лунае ў паветры і нашае Заходняе Беларусі.\nА.Л. - Так. Безумоўна. Так ёсьць. І Заходняя Ўкраіна і нашая Заходняя Беларусь адрозьніваюцца таксама і тым польскім уплывам зь міжваеннага дваццацігодзьдзя, калі адбылося яшчэ мацнейшае вяртаньне пальшчызны на гэтыя землі. Хоць, з другога боку, мне здаецца, што беларусы і ўкраінцы такія блізкія нацыі, што нават нашыя мовы можна назваць... ну амаль адной супольнай...\nС.А. - Ходзячы па вуліцах старых галіцкіх местаў як Драгобыч ці Самбар, я ўвесь час думаў над прыкладам Галічыны. Мне здавалася, што галіцкая рэчаіснасьць сваім прыкладам здольная паўплываць на сёньняшнюю сьвядомасьць Беларусі, на сьвядомасьць сярэдняга беларуса...\nА.Л. - Мне ўсё ж здаецца, што Галічына крыху задалёкая ад Беларусі, каб на яе непасрэдна паўплываць. І сытуацыя там і этнічная і канфэсійная ў выніку гісторыі усё-ткі іншая. Калі гаварыць, нават, пра гэты ўспамін па Польшчы, дык трэба параўноўваць зь іншаю часткаю Ўкраіны, а менавіта з Валыньню, дзе ўсё ж гэтага менш. Ня толькі Польшча ёсьць у Галічыне, але яшчэ і Габсбургская манархія, гэтая Сярэдняя Эўропа, па якой цяпер некаторыя са сьлёзкай успамінаюць. У нас гэтага няма. І тое можна адчуць у адносінах галічанаў-украінцаў да ўкраінцаў зь вялікае наддняпроўскае Ўкраіны і, нават, валынянаў. Яны вельмі розныя.\nС.А. - Мне яшчэ здалося, што сёньня, чыста мэнтальна, маглі б існаваць дзьве ўкраінскія дзяржавы. Як Нямеччына і Аўстрыя, гэтак і Заходняя Ўкраіна з Усходняю. Бо гэтыя канфэсійныя адрозьненьні і розны гістарычны лёс вытварылі ў іх розныя мэнталітэты. Часам мне здаецца, што яны ня здолеюць паразумецца паміж сабой - грэка-католікі галічане і ўсходнія праваслаўныя ўкраінцы. Гэта як сэрбы і харваты...\nА.Л. - Дзякуй Богу, яшчэ ня б’юцца....\nС.А. - Ну так.\nА.Л. - Але гэты духоўны раскол я сам назіраю часта ў размовах. У Польшчы амаль усе украінцы - грэка-католікі. І калі заходзіць размова на рэлігійную праблему, на Праваслаўе, я адчуваю, што яны адразу як бы зачыняюцца ў сабе. Яны ня хочуць дыскутаваць тэму аб іх выхадзе са сваёй канфэсіі і далучэньні да Ўкраінскае Аўтакефальнае царквы як зарад гэтае аўтакефаліі. Не, гэта ёсьць глыбокае каталіцтва, хоць і ў форме ўсходняй, і яшчэ з такім місійным напрамкам. Так што я чакаю, што ўсё ж будуць непаразуменьні паміж галічанамі і рэштай Украіны.\nС.А. - І апошняе пытаньне да цябе. Калі б Беласточчына засталася ў складзе Прусіі, ці не магла б узьнікнуць вось такая супярэчнасьць паміж ёй і астатняй Беларусьсю? Бо цалкам магчыма, што Унія там бы захавалася, цалкам магчыма, што там бы вытварыўся нейкі тыпалягічна іншы ад астатніх беларусаў мэнталітэт. Куды б лёс пакіраваў?\nА.Л. - Безумоўна, мне здаецца, што такое доўгае прускае ўладаньне яшчэ болей бы паўплывала на мэнталітэт беларусаў, чым аўстрыйскае на ўкраінцаў. Бо нават аўстрыякі лічаць прусакоў такімі цьвёрдымі і дысцыплінаванымі... І, безумоўна, беларусы зрабіліся б хоць крышку падобнымі на прусакоў. Тут ёсьць прыклад у Польшчы. Гэта - пазнаньчыкі. Яны вельмі доўга лічыліся вельмі асобнымі ў сваім мэнталітэце і ў сваіх паводзінах, але ўсё ж 50 гадоў сацыялістычнай улады ў вялікай ступені нівэлявалі гэтую асобнасьць пазнаньчыкаў.\nПэўна, не дайшло б да парваньня нацыянальных сувязяў, але рэгіянальная супольнасьць беластоцкая ўзьнікла б. З другога боку, можна баяцца, што ўсё-ткі была б германізацыя, анямечаньне. Як практычна поўным анямечаньнем скончылася гісторыя Малое Літвы. Цяпер літоўцы могуць толькі паклікацца, што яны там былі, на іх літаратуру, якая там узьнікла. Але самі прускія літоўцы сталі немцамі.\nВось такая ў нас з Алегам Латышонкам атрымалася гутарка.\nЁн прыпусьціў, што ў выпадку захаваньня Беласточчыны ў складзе Прусіі яшчэ на нейкі час, ейная роля ў беларускай культуры магла б быць падобнаю на ролю Малой Летувы для летувісаў. Мне ўсё ж здаецца, што варыянт Галіцыі, прынамсі гістарычна, больш аптымістычны. Вядома бо, што Малая Летува зьнікла, германізавалася. І не апошнюю ролю адыграла ў гэтым тое, што яна была таксама пратэстанцкая, як і Прусія.\nДарэчы, канфэсійны фактар па-ранейшаму застаецца для нас важным. Таму беластачанін Алег Латышонак адкідае карыснасьць нацыянальнага прыкладу сёньняшняй Галіцыі для Беларусі. Ён жыве ў Польшчы, і тамтэйшыя беларусы ўратаваліся да сёньня толькі дзякуючы Праваслаўю. Галіцыя ж сёньня - уніяцкая. Але што тады ў мінулым стагодзьдзі? Таксама добра было б адрозьнівацца канфэсійна ад расейуаў... Не забудзьмася, што менавіта прадстаўнікі Беластоцкай Радзіны ў 20-30 гады XIX стагодзьдзя тэарэтычна абгрунтавалі неабходнасьць скасаваньня Уніі, а пасьля ўзялі ў гэтай справе і найактыўнейшы практычны ўдзел. З сёньняшняга пункту гледжаньня, здаецца, відавочна, што ва ўмовах Расейскай Імпэрыі гэта было раўназначна нацыянальнаму самагубству...\nТаксама цікава Алег Латышонак заўважыў, што вучні беластоцкіх прафэсароў, філярэты і філяматы, ні кроку не пайшлі далей за настаўнікаў у сэнсе нацыянальнай самасьвядомасьці. Але гэта хіба што ў сьвядомасьці. У практыцы ж сытуацыя адваротная. Сёньня менавіта Чачота і Баршчэўскага мы лічым пачынальнікамі новай беларускай літаратуры. Памятаеце верш Чачота «На прыезд Адама Міцкевіча»:\nБез цябе ўсё тут смутна,\nУ жалобе ўвесь край.\nНа маю думку, зусім прыстойная беларуская літаратурная мова...\nЯшчэ адна цікавая думка Алега Латышонка аб тым, што каб уся Польшча не ўвайшла ў склад Расеі, а цэлая Беларусь наадварот апынулася б у імпэрыі, дык беларускі рух мог бы разьвівацца значна хутчэй. Шляхта не адцягвалася б на польскія праблемы. Безумоўна, цікавая думка. Але не бясспрэчная. Пасьля таго, як Расея скасавала Унію ў Беларусі і зьліквідавала апошнія рэшткі спадчыны Вялікага Княства Літоўскага, як Літоўскі Статут і шляхецкія соймікі, магчыма менавіта пальшчызна заставалася ў нашых крёх адзіным каталізатарам і стрыжнем супраціву. Калі народ яшчэ ня ведаў, хто ён, дык хоць шляхта бараніла Рэч Паспалітую абодвух народаў. Недарэмна сёньняшняя беларуская гуманітарная інтэлігенцыя гэтак спачувае польска-беларускім дзеячам XIX стагодзьдзя. Кастусь Каліноўскі адназначна застаецца апосталам антырасейскага супраціву. Хто можа сёньня аспрэчыць ягоны запавет: «Бо сапраўды кажу табе, народзе, што тагды толькі зажывеш шчасьліва, калі над табою маскаля ўжо ня будзе»?\nТут, хіба, можна запярэчыць, што пальшчызна забрала нам частку грамадзтва. Гэта так. Але не забудзьмася, што вельмі значныя посьпехі пальшчызны ў Беларусі зьвязаныя менавіта з часам панаваньня ў нас Расеі. Нам касавалі Унію, а былыя ўніяты беглі ў лацінскі абрад і польшчыліся. Беларусь пры Расеі сталася запаведнікам для езуітаў, якія нас польшчылі з ласкі Санкт-Пецярбургу. Таму для мяне бясспрэчным застаецца адно - у апошнія 200 год палянізацыя ў нашай краіне ва ўсіх формах зьяўляецца ўнутранай эміграцыяй, унутранымі ўцёкамі ад расейскага хамства на Беларусі\nВось Алег Латышонак кажа, што каб Польшча засталася за заходняй мяжой, дык і шляхта мела б больш магчымасьцяў перайсьці на беларускі грунт. Але ж можна паставіць пытаньне і інакш. Каб Рэч Паспалітая захавалася, дык можа б ідэя ейнага аднаўленьня не займала б столькі месца ў галовах асьвечаных колаў Вялікага Княства? Магнат Яўхім Храптовіч напісаў першы верш па-беларуску яшчэ ў 70-я гады 18 стагодзьдзя, яшчэ ў Рэчы Паспалітай...\nПры гэтым я вельмі далёкі ад палянафільства. Цалкам магчыма, што каб ня Польшча, дык можа б і расейцы нас не русыфікавалі б. Можа гэта з-за Польшчы, а можа і насуперак Польшчы ў XIX стагодзьдзі ў Беларусі ўзьнік (побач зь беларускім) заходнярускі рух?\nМне прыгадваецца сытуацыя 30 гадоў нашага стагодзьдзя ў Заходняй Беларусі. Польскі друк ярасна нападаў на нэа-Унію. Віленскае «Slowo» надрукавала два фотаздымкі. Праваслаўны сьвятар паловы XIX стагодзьдзя ў Беларусі - коратка пастрыжаны і без барады і вусоў. І нэа-уніяцкі сьвятар - з доўгімі валасамі і барадой. А пад здымкамі пытаньне - што гэта робіцца? Даўней праваслаўныя сьвятары польшчыліся, а цяпер каталіцкія русыфікуюцца? Віленскае «Slowo» рабіла сваю справу, і таму змоўчала, што той праваслаўны сьвятар быў былым уніятам.\nЦі не зразумела з гэтага прыкладу, што для беларусаў праблемай застаюцца і Польшча і Расея? Вось чаму я зьвярнуўся да нечага па-за гэтымі двума ўплывамі - да Беласточчыны ў складзе Прусіі. Сам для сябе я называю тагачасную Беласточчыну ўсё ж беларускай Галічыной.\nУ канцы XVIII стагодзьдзя амаль ва ўсіх славянскіх краінах пачалося нацыянальнае адраджэньне і ўзьніклі нацыянальныя рухі. Нехта са славянаў вызваляўся ад германізацыі, як чэхі, нехта ад мусульманізацыі і туркізацыі, як сэрбы і баўгары, а нехта ад італізацыі, як харваты. У пачатку XIX стагодзьдзя ў Галіцыі, якая толькі 30-40 год пабыла ў складзе Аўстра-Вугоршчыны, ужо выходзілі тоўстыя літаратурныя часопісы на ўкраінскай мове. Дык вось для мяне амаль неаспрэчным ёсьць тое, што каб яшчэ 20-30 год у Прусіі, дык менавіта прадстаўнікі Беластоцкай Радзіны маглі б стацца пачынальнікамі нацыянальнага руху і нацыянальнага адраджэньня ў Беларусі. Бо ім бы не заміналі ні Польшча ні Расея.


Мядзведскі Віталій Францавіч\nБрытвіч Дзмітрый Уладзіміравіч\nПастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 15 мая 1991 г. № 179 быў створаны Рэспубліканскі спецыялізаваны атрад (РСА) па правядзенні першачарговых пажарных і аварыйна-выратавальных работ МУС Рэспублікі Беларусь.\nЗ моманту стварэння РСА ў атрадзе было тры аддзяленні службы пажаратушэння і правядзення першачарговых аварыйна-ратавальных работ:\nаддзялення правядзення першачарговых аварыйна-выратавальных работ;\nаддзяленне інжынерных работ;\nЗадачы цэнтра пошукава-выратавальных работ і пажаратушэння:\nаператыўнае рэагаванне ў рамках сваёй кампетэнцыі на пагрозу або ўзнікненне надзвычайных сітуацый прыроднага і тэхнагеннага характару;\nзабеспячэнне гатоўнасці службы да правядзення аварыйна-выратавальных i iншых неадкладных работ;\nпадрыхтоўка і павышэнне кваліфікацыі работнікаў службы шляхам атрымання 4-5 сумежных спецыяльнасцяў;\nўкараненне ў практыку перадавога сусветнага вопыту ліквідацыі надзвычайных сітуацый;\nўдзел у ліквідацыі буйных надзвычайных сітуацый на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь і за яе межамі;\nманіторынг сусветных навінак і аснашчэнне службы сучаснымі ўзорамі аварыйна-выратавальнай прылады і абсталявання, альпінісцкага рыштунку ад вядучых сусветных вытворцаў;\nудасканаленне пазаштатных мабільных груп (мабільнае аварыйна-выратавальнае аддзяленне на матацыклах, выратавальная парашутна-дэсантная група, пазаштатная група ліквідацыі наступстваў паводкавых сітуацый)\n1) правядзенне аварыйна-ратавальных і іншых неадкладных работ пры ліквідацыі надзвычайных сітуацый:\nразборка завалаў, расчыстка маршрутаў і прылада праездаў ў завалах;\nўмацаванне або абвальванне пашкоджаных і якія пагражаюць абвалам канструкцый будынкаў, збудаванняў;\nгазавыратавальнай працы ў зоне надзвычайнай сітуацыі (аварыйна-выратавальныя і іншыя неадкладныя работы, якія праводзяцца з ужываннем сродкаў індывідуальнай абароны ва ўмовах наяўнасці ў навакольным асяроддзі таксічных, пажара-і выбухованебяспечных рэчываў);\nправядзенне аварыйна-ратавальных і іншых неадкладных работ у зонах хімічнага і радыяцыйнага заражэння;\nаказанне медыцынскай дапамогі пацярпелым у зоне надзвычайнай сітуацыі;\nвыратаванне людзей, якія церпяць бедства на вадзе;\nзабеспячэнне сувязі з падраздзяленнямі па надзвычайных сітуацыях пры правядзенні аварыйна-выратавальных работ.\n2) забеспячэнне боегатоўнасці службы да правядзення аварыйна-выратавальных i iншых неадкладных работ:\nарганізацыя і нясенне дзяжурнай службы;\nзабеспячэнне аўтаномнага функцыянавання сіл і сродкаў службы пры правядзенні аварыйна-выратавальных работ у месцах ліквідацыі надзвычайных сітуацый;\nўзаемадзеянне з тэрытарыяльнымі органамі па надзвычайных сітуацыях, выканаўчымі і распарадчымі органамі дзяржаўнага кіравання пры выкананні ўскладзеных на службу функцый і задач;\nкадравае забеспячэнне службы спецыялістамі адпаведнай кваліфікацыі, падбор і расстаноўка кадраў;\nправядзенне ідэалагічнай работы з работнікамі службы і мерапрыемстваў па падтрыманні і ўмацаванню дысцыпліны;\nзабеспячэнне адпаведных умоў работнікам службы для выканання імі сваіх абавязкаў, выкананне мерапрыемстваў па ахове працы, вытворчай санітарыі і пажарнай бяспекі;\nзабеспячэнне эксплуатацыі і ўтрыманне ў пастаяннай гатоўнасці тэхнічных сродкаў, рыштунку і абсталявання службы;\n3) удзел у метадычным забеспячэнні гатоўнасці падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях да правядзення аварыйна-выратавальных работ пры ліквідацыі надзвычайных сітуацый:\nудзел у распрацоўцы праектаў нарматыўных прававых актаў РАСП і МНС па кірунку дзейнасці і пытаннях, якія адносяцца да кампетэнцыі службы;\nабмен інфармацыяй і перадавым вопытам вядзення аварыйных, пошукава-ратавальных і іншых неадкладных работ з падраздзяленнямі па надзвычайных сітуацыях, правядзенне рацыяналізатарскай і вынаходніцкай працы;\nудзел у распрацоўцы і выпрабаваннях, набыцці новых відаў пажарнай і аварыйна-выратавальнай тэхнікі, абсталявання і падрыхтоўкі.


Мазыр: раённая камісія створана з чыноўнікаў, начальнікаў і дэпутатаў\nhttp://spring96.org/be/news/68206 2014 2014-01-02T23:41:52+0300 2014-01-02T23:41:52+0300 2014-01-02T23:41:52+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/chyny.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nМазырская раённая выбарчая камісія створана па прынцыпу «усе – свае людзі». Калі глянуць няўзброеным вокам на спіс камісіі – дык ніякіх там начальнікаў ці чыноўнікаў няма, спрэс прадстаўнікі «ад грамадзян», «прафсаюзу», грамадскіх аб'яднанняў. Калі ж разабрацца – дык адны начальнікі, працаўнікі выканкаму ды нават і два дэпутаты раённага Савету! Так, у склад раённай камісіі ўвайшоў дэпутат райсавету Сяргей Каробкін (змяніў шмат прац у выканкаме, і ўсе на кіруючых пасадах, працаваў начальнікам аддзелу моладзі, потым – спорту і турызму, потым – спартыўнага комплексу, зноў вярнуўся ў райвыканкам, а таксама з'яўляецца памочнікам дэпутата Палаты прадстаўнікоў Сяргея Канопліча). Але гераічная біяграфія не пазначана ў паведамленні пра стварэнне камісіі, Каробкін вылучаны «грамадзянамі». А яго калега, таксама дэпутат райсавету Тамара Брэль, дырэктар фабрыкі «Надэкс», вылучана ў камісію працоўным калектывам бухгалтэрыі роднага прадпрыемства.\nЗапісаны ў камісію і члены райвыканкаму Вераніка Байкова, Ларыса Чорная, Міхаіл Пашынскі. Яны аддана працавалі ў раённнай камісіі на мінулых прэзідэнцкіх выбарах, таксама, як і Мікалай Дзягцераў (кіруючы аддзяленнем банка «БПС-Сбербанк» у Мазыры), як і Наталля Усікава (дырэктар гасцінічнага комплексу «Прыпяць»). І Дзягцераў, і Усікава вылучаны ў камісію «ад грамадзян».\nКанечне, прысутнічаюць у камісіі верныя яе сябры з мінулых выбараў Вераніка Байкова (начальнік арганізацыйна-кадравага аддзелу райвыканкаму), якую вылучылі таксама «грамадзяне», і Міхаіл Пашынскі (кіруючы справамі райвыканкама), вылучаны «прафсаюзам».\nНачальнік мясцовага РУЭС (раённага вузла электрычнай сувязі) Аляксандр Болсун трапіў у камісію як вылучэнец ад роднага працоўнага калектыву.\nЯшчэ адзін сябар раённай камісіі, Пётр Зыкун, да нядаўняга часу працаваў начальнікам РАУС, а зараз узначальвае паліграфічнае прадпрыемства «Калор», на якім друкуе сваю газету яшчэ адзін сябар камісіі – галоўны рэдактар раённай газеты «Жыццё Палесся» Ларыса Чорная. Апошняя трапіла ў камісію чамусьці ад прафсаюзу працаўнікоў аграпрамысловага комплексу. Ларыса Чорная і на Усебеларускі сход ездзіла ў 2010 годзе, пасля якога ў адным сваім артыкуле 25 разоў узгадала прозвішча прэзідэнта, запэўніваючы яго праз газету ў гарачай падтрымцы на выбарах-2010.\nДзяржаўныя служачыя павінны займаць не больш траціны камісіі, але наўрад ці гэты прынцып выконваецца ў Мазырскай раённай камісіі, прынамсі, як і ў іншых. Вось яшчэ адзін сябар камісіі – начальнік міжраённай інспекцыі па ахове жывёльнага і расліннага свету Уладзімір Лагімахаў.\nАднаго банкіра было мала ў камісіі, таму ўключылі сюды і Рыту Сцяпанчанку, кіраўніка аддзялення ў Мазыры «Белзнешэканомбанка». Канечне, у спісе пазначана, што вылучана яна ад «Беларускага саюза жанчын». Кіраўнік аддзялення банка ездзіла таксама на Усебеларускі сход у 2010 годзе, як і Наталля Усікава (дырэктар гасцінічнага комплексу «Прыпяць»), прынамсі, як і Ларыса Чорная. Рэдактар раёнкі так ужо хваліла ў адным артыкуле банкіра Рыту Сцяпанчанка.\nКарацей, усе свае людзі ў камісіі, якія прадстаўляюць міфічную грамадскасць.\n02.01.2014 Тэгі: выбары-2014


Phenotype 002 Бранзалет - Дызайн часопіса\nБранзалет Форма бранзалета Phenotype 002 з'яўляецца вынікам лічбавага мадэлявання біялагічнага росту. Алгарытм, які выкарыстоўваецца ў творчым працэсе, дазваляе імітаваць паводзіны біялагічнай структуры, ствараючы незвычайныя арганічныя формы, дамагаючыся ненадакучлівай прыгажосці дзякуючы аптымальнай структуры і сумленнасці матэрыялу. Прататып матэрыялізаваны з выкарыстаннем тэхналогіі 3D-друку. У заключным этапе ювелірны выраб вырабляецца з латуні, адшліфаваны і завершаны з увагай да дэталяў.\nНазва праекта : Phenotype 002, Імя дызайнераў : Maciej Nisztuk, Імя кліента : In Silico.\nГенератыўная, алгарытмічная і параметрычная канструкцыя\nБранзалет Maciej Nisztuk Phenotype 002


У беларускага Дзяржстандарта ўзніклі прэтэнзіі да падліўкі з агародніны «Храновіна» і яшчэ некалькіх прыпраў расійскай вытворчасці. Іх забаронена ўвозіць у Беларусь і прадаваць да таго часу, пакуль не будуць ліквідаваныя парушэнні якасці.\nСоус «Храновіна» канфіскаваны з абарачэння, бо ў ім выявілі перавышэнне канцэнтрацыі харчовых дабавак — кансервантаў бензойнай і сарбінавай кіслотаў (Е210 і Е200). У ведамстве паведамляецца, што іх утрыманне ў 1,86 раза перавысіла максімальны ўзровень.\nПатрабаванням тэхрэгламентаў Мытнага саюза, як аказалася, не адпавядаюць і іншыя прадукты вытворчасці пад брэндам «Стоевъ»: запраўка для курыцы і молатая чырвоная салодкая папрыка. У іх перавышанае ўтрыманне цвілі, а таксама выяўленыя бактэрыі групы кішачных палачак.\nІмпарцёры і вытворцы, да якіх узніклі пытанні, могуць вярнуцца на рынак Беларусі, ліквідаваўшы парушэнні і даўшы доказы гэтага.


Гульня Чек3 Анлайн. Гуляць бясплатна\nГуляць у гульню Чек3 онлайн:\nАпісанне гульні Чек3\nВы павінны змясціць тры галачкі ў кожны шэраг і калонку. Галачкі не могуць быць змешчаны побач адзін з адным ці сябар вышэй чым ужо ўсталяваная. Ячэйкі якія вам не патрэбныя пазначайце чырвоным крыжыкам. . Гуляць у гульню Чек3 онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Чек3\nГульня Чек3 дададзеная: 08.11.2018\nГульні, падобныя на гульню Чек3\nСпампаваць гульню Чек3\nУставіць гульню Чек3 на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Чек3 на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Чек3, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Чек3, таксама гуляюць у гульні:


Беларусь у студзені ўпершыню наведае дзяржсакратар ЗША - 26.12.2019, Sputnik Беларусь\nКіраўнік Дзярждэпартамента спярша накіруецца з афіцыйным візітам ва ўкраінскую сталіцу і ўжо пасля прыляціць у Беларусь, так ён паўторыць маршрут былога... 26.12.2019, Sputnik Беларусь\nу беларусі, палітыка, зша, беларусь\n10:58 26.12.2019 (абноўлена: 18:14 28.12.2019)\n© REUTERS / JOSHUA ROBERTSДзяржсакратар ЗША Майк Пампеа\nМІНСК, 26 сне - Sputnik. Дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа можа наведаць Беларусь у студзені 2020 года з афіцыйным візітам, паведамляе Foreign Policy.\nКіраўнік Дзярждэпартамента будзе 3-4 студзеня знаходзіцца з афіцыйным візітам у Кіеве. Таму яго візіт у беларускую сталіцу будзе, верагодна, часткай вялікага турнэ.\nПадобным чынам Мінск у жніўні наведваў ужо былы дарадца амерыканскага прэзідэнта па нацыянальнай бяспецы Джон Болтан.\n"Дзяржсакратар Майк Пампеа, як чакаецца, рушыць услед яго прыкладу і ў студзені адправіцца ў Мінск. Беларусь, якую называюць "апошняй дыктатурай Еўропы", выслала пасла ЗША ў 2008 годзе пасля таго, як Вашынгтон наклаў на яе санкцыі за парушэнні правоў чалавека. Але цяпер чакаецца, што Злучаныя Штаты адновяць дыпламатычныя адносіны з Беларуссю - даслаўшы пасла ў Мінск упершыню за больш чым дзесяцігоддзе, нават нягледзячы на тое, што прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін спрабуе падпарадкаваць яе", - піша амерыканскае выданне.\nПадрыхтоўкай прылёту ў Мінск можна лічыць візіт яго намесніка Дэвіда Хэйла 17 верасня 2019 года. Амерыканскі дыпламат заявіў тады пра гатоўнасць Вашынгтона абмяркоўваць зняцце санкцый з Мінска і паглыбляць супрацоўніцтва.\nЯк пасольствы ў Беларусі і ЗША засталіся без паслоў\nГучны палітычны скандал паміж Беларуссю і ЗША адбыўся ў 2008 годзе. ЗША ў адказ на адмову Мінска вызваліць з калоніі апазіцыянера і экс-кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Казуліна ўвялі дадатковыя санкцыі ў дачыненні да прадпрыемстваў канцэрна "Белнафтахім". Тады амерыканскі Мінфін замарозіў усе змешчаныя пад юрысдыкцыяй ЗША банкаўскія рахункі канцэрна і яго прадстаўніцтваў у Германіі, Латвіі, Украіне, Расіі і Кітаі.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка назваў гэты крок "эканамічным шантажом з боку нядобрасумленных канкурэнтаў".\nМінск адклікаў свайго амбасадара ў Амерыцы Міхаіла Хвастова "для кансультацый" і прапанаваў кіраўніку амерыканскай дыпмісіі ў Беларусі Карэн Сцюарт пакінуць краіну з той жа мэтай. Яна спачатку не пагадзілася, але праз некалькі дзён пасля настойлівай рэкамендацыі беларускага МЗС была вымушана гэта зрабіць.\nЗатым на беларускім тэлебачанні выйшаў сюжэт аб выкрыцці амерыканскай шпіёнскай сеткі, якая дзейнічала на тэрыторыі Беларусі. І Мінск зноў запатрабаваў у Вашынгтона зрэзаць дыпламатычны штат.\nУ выніку на працягу года з Беларусі былі высланыя 30 з 35 супрацоўнікаў пасольства ЗША. І апошнія дзесяць гадоў дыпламатычныя місіі ў абедзвюх краінах узначальваюць павераныя ў справах.\nІ вось у студзені 2019 года з'явілася інфармацыя аб тым, што ЗША і Беларусь збіраюцца аднавіць колькасць дыпламатаў. У сакавіку Мінск наведаў намеснік памочніка дзяржаўнага сакратара ЗША Джордж Кент. Тады МЗС Беларусі афіцыйна заявіла аб зняцці абмежавання на колькасць супрацоўнікаў пасольства ЗША.


Брэст: Не далі магчымасці назіраць за праверкай сапраўднасці подпісаў | Праваабаронцы за свабодныя выбары 2019\nБрэст: Не далі магчымасці назіраць за праверкай сапраўднасці подпісаў\nПрысутнічаць пры праверцы сапраўднасці подпісаў кандыдатаў у Берасці незалежным назіральнікам не далі. Пра гэта паведаміла назіральніца кампаніі “Праваабаронцы за свабодныя выбары” Маргарыта Вялічкіна.\nМаргарыта Вялічкіна. Фота з Facebook\nЯна сама спрабавала паназіраць за працэсам прыняцця рашэнняў па дакументах патэнцыйных кандыдатаў, але без поспеху, — распавяла актывістка Беларускаму Радыё Рацыі.\n“Старшыня сказала, што ў яе падрыхтаваны праект. Я адразу зразумела¸ што мне там адмовяць. На другім пытанні яна зачытала маю заяву, у якой была спасылка на 13 артыкул пра галоснасць. Але яна спаслалася на артыкулы 15, 16, 18, 19, артыкулы 61 і 67, што не прадугледжаны ўдзел назіральнікаў у працэсе праверкі дакладнасці здадзеных дакументаў”.\nЯк адзначыла Маргарыта Вялічкіна, прадстаўнікі выбарчых камісій патлумачылі ёй, што дакументы і вынікі самой праверкі могуць глядзець толькі патэнцыйныя кандыдаты.\nУ большасці выпадкаў назіральнікам кампаніі “Праваабаронцы за свабодныя выбары” было адмоўлена ў назіранні за працэдурай праверкі сапраўднасці подпісаў выбаршчыкаў у падпісных лістах. Так, адмовілі назіральнікам з Гародні, Верхнядзвінска, Мазыра, Магілёва і іншых гарадоў. Акруговыя камісіі аргументавалі гэта наступным чынам: “праверка подпісаў з’яўляецца рабочым момантам працы АВК”; “назіральнікі маюць права прысутнічаць толькі на пасяджэннях камісіі, а праверка подпісаў праводзіцца не на пасяджэнні”, “прысутнасць назіральнікаў пры праверцы подпісаў не прадугледжана заканадаўствам”.


Завершана рэканструкцыя манумента на стыку Беларусі, Расіі і Украіны - 03.10.2019, Sputnik Беларусь\nДа рэканструкцыі помнік, празваны ў народзе "Тры сястры", так састарэў, што асыпалася тынкоўка і стала бачная арматура. 03.10.2019, Sputnik Беларусь\nграмадства, у беларусі, навіны , беларусь, расія, украіна\n© Sputnik / И. Кропивницкий / Перайсці ў фотабанкЗавершана рэканструкцыя манумента на стыку Беларусі, Расіі і Украіны\nДа рэканструкцыі помнік, празваны ў народзе "Тры сястры", так састарэў, што асыпалася тынкоўка і стала бачная арматура.\nМІНСК, 3 кас - Sputnik. Пад Гомелем завяршылася рэканструкцыя манумента Дружбы Беларусі, Расіі і Украіны, паведамілі ў эфіры тэлеканала АНТ.\nМанумент Дружбы, як яго яшчэ называюць, "Тры сястры", быў пабудаваны ў 1975-м як сімвал адзінства трох народаў - беларусаў, расіян і ўкраінцаў. Ён размешчаны на стыку межаў трох дзяржаў.\nЯк вынікае з сюжэту, рэканструкцыя помніка завершана, і ўжо пачалося добраўпарадкаванне прылеглай тэрыторыі. Згодна з абноўленым праектам, да помніка вядуць дарожкі-арнаменты, а вакол з'явіліся новыя сімвалы гістарычнага і духоўнага яднання.\nВакол помніка высаджана шмат новых дрэў, а серабрыстыя вярбы ўпрыгожылі галоўную алею.\nЯк адзначыла ў эфіры тэлеканала начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гомельскага аблвыканкама Ірына Даўгяла, "гэтыя тры віды дрэў - як тры пакаленні: тыя, хто закладваў традыцыі, тыя, каму іх захаваць, і тыя, каму іх трэба будзе абавязкова прымножыць".\nКаля помніка зроблены новыя пад'язныя шляхі, а самі тры стэлы, звязаныя вялікім кальцом, пафарбавалі.\nЖыхары Добрушскага раёна, дзе знаходзіцца помнік, раней скардзіліся, што манумент разбураецца. Па іх словах, тынкоўка ўся патрэскалася аж да арматуры. Ініцыятыва адрамантаваць манумент зыходзіла ад прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.


«Крэмль рады быў бы знайсці альтэрнатыўнага палітыка, які карыстаўся б падтрымкай у беларускім грамадстве» | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Главные новости, мнения, аналитика в РБ от редакции\nЧаму пратэсты 2020 года не прывялі да змены кіруючага рэжыму?\n"Шанцы на раптоўны поспех былі мінімальнымі"\n— Больш за год Беларусь перажывае падзеі, якія адны называюць рэвалюцыяй, іншыя бунтам, а Лукашэнка трактуе як спробу дзяржаўнага перавароту. Што гэта ўсё ж такі было?\n— Відавочна, гэта быў пратэст супраць фальсіфікацыі выбараў і голас у абарону дэмакратычных каштоўнасцяў і прававых працэдур. Разам з тым, назапасілася стомленасць грамадства аўтарытарным кіраваннем, якое доўжыцца больш за чвэрць стагоддзя. З'явілася альтэрнатыва ў асобе Віктара Бабарыкі, Цапкала, якую ў выніку Ціханоўская ўвасобіла ў самыя розныя сімпатыі да альтэрнатыўных кандыдатаў.\nМенавіта яны спарадзілі беспрэцэдэнтны прадэмакратычны ўздым.\nВідавочна, ніякага дзяржаўнага перавароту не планавалася, наадварот, гэта быў пад'ём у імя вяршэнства закона ў першую чаргу. Мінулыя падзеі рэвалюцыяй таксама не назавеш, гэта не рэвалюцыя: на 99 адсоткаў гэта мірны пратэст за законныя правы, канстытуцыйныя правы беларускага народа.\n— Ці меў мірны пратэст шанцы на поспех — змену ўлады — першапачаткова? Улічваючы персону Лукашэнкі і характар яго рэжыму?\n— Шанцы на раптоўны поспех былі мінімальнымі, невысокімі. Але тым не менш у доўгатэрміновай перспектыве такога тыпу пратэсты, такі ўздым, такая крэатыўнасць, якая суправаджала пратэсты, вядома, моцна паўплывала на ментальнасць значнай часткі грамадства і наменклатуры таксама. Бясспрэчна, гэта будзе важны этап у пераадоленні аўтарытарызму і пераходу да дэмакратыі.\n— Цяпер многія шукаюць прычыны таго, чаму масавы пратэст усё ж не выліўся не толькі ў змену ўлады, але нават у мінімальныя перамены, а перарос у масавыя і зацяжныя рэпрэсіі. Чаму так здарылася?\n— На зыход пратэстаў паўплывалі два істотныя недахопы. Гэта паводзіны Крамля, на які арыентуюцца беларускія топ-чыноўнікі, перш за ўсё — сілавікі. Нароўні ідзе і другі вельмі важны фактар, а менавіта: значная частка сілавікоў усё ж не адважылася або не палічыла мэтазгодным падтрымаць пратэсты ці хаця б заняць нейтральную пазіцыю. Гэта два асноўныя фактары.\nАле тут трэба падкрэсліць, што раптоўная змена аўтарытарызму, асабліва кансалідаванага аўтарытарызму, які ўжо мае досвед існавання і пераадолення розных выпрабаванняў — вельмі рэдкія выпадкі.\nТуніс 2010-2011 гадоў з'яўляецца своеасаблівым выключэннем з правілаў: там на працягу месяца з пачатку масавых пратэстаў атрымалася зрынуць аўтакрата. У пераважнай большасці выпадкаў змена ўлады займае доўгі час, нават не год, а некалькі гадоў, часам — дзесяцігоддзі.\n— Як можна характарызаваць цяперашняе становішча, у якім аказалася грамадства, улада і краіна ў цэлым?\n— Грамадства аказалася ў стане прыдушанага незадавальнення; незадавальненне ёсць, нават абвастрылася, але з улікам вельмі высокіх рызык яно не выліваецца ў акцыі, і гэта зразумела.\nУлада, рэжым аказаўся ў сітуацыі зачараванага кола, бо для таго, каб пазбегнуць новага масавага выбуху незадавальнення, патрэбныя рэпрэсіі. Чым большыя рэпрэсіі, тым вышэйшая рызыка незадавальнення і таго, што ў пэўны момант яно зноў можа выйсці з-пад кантролю, можа спантанна, нечакана выбухнуць.\nВыхадам з зачараванага кола для рэжыму мог бы стаць пэўны прарыў — ці эканамічны, дыпламатычны ці хаця б спартовы. Павышэнне іміджу на міжнароднай арэне, гонару за дзяржаву пад патранажам дзеючай улады магло б зрабіць прарыў у зачараваным крузе.\nАле мы бачым, што ні ў эканамічнай, ні тым больш у дыпламатычнай, ні нават у спартыўнай сферы гэтага няма і не прадбачыцца. Такім чынам на бліжэйшы час рэжым становіцца закладнікам гэтага зачараванага кола. Хоць грамадства вельмі пакутуе ад такога стану, але і для самога рэжыму сітуацыя вельмі рызыкоўная, непрадказальная: нельга бясконца праводзіць рэпрэсіі ў такім рэжыме, у пэўны час іх прыйдзецца спыніць.\nА спыненне рэпрэсій з вялікай верагоднасцю можа стаць каталізатарам новага вітка пратэстаў ці можа запусціць новыя некантраляваныя працэсы, як гэта адбывалася ў перыяд гарбачоўскай перабудовы.\nРэжым спрабуе выйграць час размовамі пра Канстытуцыю і транзіт улады\n— Ці разумее Лукашэнка, што краіна аказалася ў тупіку? Міжнародная ізаляцыя, санкцыі, падушаная незадаволенасць, крызіс легітымнасці — гэта, як па мне, тупік. Усе размовы аб канстытуцыйнай рэформе, аб транзіце ўлады — гэта спробы выйсці з пасткі ці ўсё ж гэта пустое зацягванне часу?\n— Напэўна, ва ўспрыманні Лукашэнкі Беларусь не аказалася ў тупіку. Ён верыць, што адбываецца цывілізацыйны канфлікт з ненавісным Захадам, але спадзяецца, што яму ўдасца, як мінімум, дамовіцца з еўразійскай часткай планеты, па-за заходняга свету.\nТут трэба прызнаць і аддаць належнае, што Лукашэнка мае за сабой масу розных выпрабаванняў — палітычных і экзістэнцыяльных. Яго прыход да ўлады быў пазначаны рознымі рызыкоўнымі момантамі, а працэс кансалідацыі аўтарытарызму ў 96-97 гадах быў вельмі рызыкоўны для яго. Хоць тады, пры Ельцыне, на кіруючых пасадах было больш яго праціўнікаў, а прыхільнікі былі больш выразнымі, моцнымі, яркімі.\nРэжым Лукашэнкі досыць паспяхова адаптаваўся да выклікаў інтэрнэту: у канцы нулявых гадоў — у пачатку мінулай дэкады інтэрнэт распаўсюдзіўся па Беларусі, і рэжыму ўдалося перажыць гэты працэс.\nЦяперашняя сітуацыя адрозніваецца ад папярэдніх у тым плане, што тады Лукашэнка або меў за сабой большасць сярод насельніцтва, або дамінавалі сімпатыі ці, па меншай меры, была палітычная апатыя.\nУ 2020 годзе і следу не стала падтрымкі большасці. Тут больш істотна, што яго праціўнікі адчулі сябе большасцю, прычым за гэтым адчуваннем стаяў пэўны вопыт. Ва ўсякім выпадку, стварылася адчуванне, што Лукашэнка мае толькі падтрымку меншасці.\nШто тычыцца размоў пра канстытуцыйную рэформу, аб транзіце ўлады, то з пункту гледжання рэжыму гэта перш за ўсё — спосаб выйграць час, што вельмі істотна для рэжыму. Палітычны вопыт Лукашэнкі на гэтым і грунтуецца — не на доўгатэрміновай стратэгіі, а на ўменні адаптавацца да сітуацыі, выкарыстанні сітуацыйных момантаў.\nТак, цяпер крызіс, але мы зацягнем час, і пазней з'явяцца новыя шанцы, якімі мы і скарыстаемся. І гэта спрацоўвала доўгі час. Ці спрацуе гэты разлік цяпер? Можа і спрацуе, але сумняваюся, што на доўгі час, на доўгія гады.\nЛукашэнка спадзяецца ўвайсці ў фазу чарговага гандлю з Захадам\n— Ці можа Лукашэнка спадзявацца на аднаўленне адносінаў з Захадам "з чыстага аркуша"? Асабліва пасля міграцыйнага крызісу?\n— Аднавіць адносіны "з чыстага аркуша" немагчыма, і сам Лукашэнка, я перакананы, на гэта і не спадзяецца. Але напэўна спадзяецца ўвайсці ў фазу чарговага гандлю з Захадам — дамагчыся саступак у выглядзе частковай або поўнай адмены санкцый узамен на частковую амністыю яго апанентаў. гэта, бадай, адзінае, на што ён можа спадзявацца.\nРэальна гэта ці не рэальна? Напэўна, сёння ажыццявіць такое нашмат цяжэй, чым у 2011-2012 гадах, але на 100 працэнтаў не выключаў бы такога сцэнару.\n— Значыць, без дадатковых санкцый з боку Захаду сапраўды ў бліжэйшы час можа адбыцца палітычная амністыя?\n— Нельга выключаць, што і ў бліжэйшы час. Але сітуацыя цяпер вельмі складаная: шмат і псіхалагічных, і дыпламатычных, і палітычных фактараў. Таму, мяркую, калі працэс і пачнецца, то не раней за пачатак, а то і вясной 2022 года.\n"Не варта перабольшваць фактар крамлёўскай рызыкі"\n— Павел Мацукевіч лічыць, што на беларускую ўладу не варта моцна ціснуць, бо гэта вядзе да крымізацыі Беларусі. Зноў з рукава з'явілася старая прапагандысцкая карта: Захаду трэба сябраваць з афіцыйным Мінскам, бо ў адваротным выпадку Беларусь акажацца ў больш моцных абдымках Расіі. Што з гэтага — прапаганда, а што — рэальная пагроза?\n— Тут варта агучыць базавую ісціну: без рызыкі не абыходзіцца ні ў бізнесе, ні ў палітычным працэсе. Хіба ціск на беларускую ўладу не падвышае рызыкі ўзмацнення залежнасці ад Расіі? Так, павышае. Але ці дастатковая гэта прычына, каб змірыцца з існуючым станам і не прымаць ніякіх мер, каб спыніць рэжым, асабліва рэпрэсіі? Хутчэй за ўсё — не.\nЗ іншага боку, не варта перабольшваць фактар крамлёўскай рызыкі. Палітычная і эканамічная залежнасць можа на пару прыступак падняцца, але прывядзе яна да анэксіі? Хутчэй за ўсё, не. Аднак цяперашняя сітуацыя патрабуе пэўных рызык.\n— Кажуць, Лукашэнка і Пуцін — два бакі аднаго медаля. Гэта значыць, што б ні задумаў Лукашэнка, Пуцін вымушаны будзе падтрымаць гэтую задуму. Сапраўды паміж імі існуе такая моцная ўзаемазалежнасць?\n— Гэта розныя медалі. Пуцін — аўтарытарны кіраўнік вялікай шматнацыянальнай ядзернай дзяржавы, з адносна моцнай унутранай і міжнароднай легітымацыяй. Лукашэнка — аўтарытарны кіраўнік адной постсавецкай краіны, які мае сур'ёзныя праблемы з легітымацыяй як унутры краіны, так і ў міжнароднай прасторы.\nПуцін вырашыў падтрымаць Лукашэнку ў сітуацыі палітычнага крызісу, бо пратэсны рух падаўся яму (Пуціну) занадта разнастайным і непрадказальным. Але гэта не значыць, што ён гатовы быў бы падтрымаць любую лукашэнкаўскую задуму. Нават палітычна бяспечная формула "танны газ у абмен на пацалункі" ўжо даўно страціла актуальнасць і амаль напэўна не будзе прынятая ў будучыні (а гэтага Лукашэнка вельмі хацеў бы).\n— Рызыкуе і Крэмль, які прызнаў адразу Лукашэнку абраным прэзідэнтам і які да гэтага часу аказвае афіцыйнаму Мінску падтрымку — дыпламатычную, палітычную, менш — фінансавую. За якія "перамогі" на беларускім фронце ў Маскве плануюць выпіць шампанскага?\n— Падтрымка Асада ў Сірыі і Мадура ў Венесуэле з боку Крамля была яшчэ больш праблемнай з пункту гледжання выбудоўвання добрых адносін з заходнім светам і Паўднёвай Амерыкай. Але выбудоўванне добрых адносін з Захадам пасля 2000 года не з'яўляецца прыярытэтам Крамля. Наадварот, ён робіць стаўку на цывілізацыйную канфрантацыю з заходнім светам.\nПа меры ўзрастання праблем з талібамі можа ўзнікнуць патрэба пераасэнсавання гэтых адносін, але яшчэ рана казаць, ці паўстане такая патрэба наогул. Тое, што можа мець цяпер значэнне для Крамля — гэта перспектыва зніжэння прарасійскіх настрояў у Беларусі.\nНа працягу практычна ўсяго постсавецкага перыяду, за невялікімі выключэннямі, сярод беларусаў пераважала прыхільнасць інтэграцыі з Расіяй над прыхільнасцю да еўрапейскай інтэграцыі. Вось на гэтым полі Крамлю не хацелася б рызыкаваць. І ён рады быў бы знайсці альтэрнатыўнага, лаяльнага да Масквы, палітыка, які карыстаўся б рэальнай падтрымкай у беларускім грамадстве.\nДзе выйсце з тупіка?\n— Палітычны крызіс не можа цягнуцца вечна. Прагнозы — справа няўдзячная, але тым не менш спытаю: які варыянт вырашэння крызісу Вам уяўляецца найбольш рэалістычным?\n— Кіруючая група вырашаецца на трансфармацыю сістэмы з суперпрэзідэнцкай у прэзідэнцка-парламенцкую, а затым праводзяцца свабодныя выбары — прэзідэнцкія і парламенцкія. Дзякуючы гэтаму старая кіруючая група атрымлівае шанец захаваць частку ўплыву ў новай канфігурацыі, а прыхільнікі пераменаў таксама атрымліваюць рэальныя рычагі ўплыву на дзяржаўную палітыку.\nТакі варыянт абмяркоўваўся ва ўладных колах, але перамагла кансерватыўная опцыя — захаваць цяперашнюю сістэму пры мінімальных зменах. Нельга выключаць, што па меры ўзмацнення ізаляцыі і нагрувашчванні эканамічных праблем, уладам давядзецца вярнуцца да згаданага варыянту.\nЛукашэнка даўным-даўно "ажаніўся" з уладай\n— Пытанне больш з вобласці псіхалогіі, чым паліталогіі. І тым не менш задам яго. Фраза Лукашэнкі "любімую не аддаюць" стала мемам. Заўсёды ўзнікаюць наступныя паралелі: Лукашэнка не жыве з жонкай Галінай Радзівонаўнай з 94 года, калі не раней; і сам не жыве, і ёй не дае жыць, ізаляваўшы ў Шклове.\nТое ж самае адбываецца і з Беларуссю: раз беларусы адкінулі мяне, значыць, няхай краіна нікому не дастаецца. Гэта значыць стаўленне і да жонкі, і да краіны аднолькавае — як да сваёй уласнасці. У Лукашэнкі няма ўпэўненасці, што яму ўдасца пратрымацца ва ўладзе доўга (прынамсі, столькі, колькі хацелася б), а раз так, то можна разбураць ...\n— Што тычыцца адносінаў Лукашэнкі з жонкай, тут складана мне што-небудзь сказаць. Няма, аднак, сумневу, што гэты чалавек ужо даўным-даўно ажаніўся з уладай і без яе не ўяўляе жыцця. "Любімую не аддаюць" — "любімай" для яго з'яўляецца ўлада.\nНаколькі далёка ён гатовы пайсці дзеля абароны гэтай "любімай", складана сказаць. Хутчэй за ўсё, досыць далёка, каб даць загад страляць па сваіх апанентах. Каб ахвяраваць незалежнасцю Беларусі — хутчэй за ўсё, не. Бо страта незалежнасці азначала б і страту (абсалютнай) улады, а таксама страту якіх-небудзь надзей на ўваход у гісторыю ў якасці "бацькі нацыі".


Пераказ Лань на беларускай мове | Кароткі змест\n…Тым часам тупат набліжаўся. На паляне з’явіліся княжацкія служкі. Адзін з іх загадаў старому ісці да князя, які чакаў на краі лесу ў акружэнні світы. Доўгія сівыя валасы князя спадалі на плечы. Востры арліны нос і калючы погляд рабілі яго знешні выгляд страшным. Князь надумаў наладзіць паляванне. Ляснік сваю справу ведаў: трэба расставіць лоўчых, загоншчыкаў, падняць звера і гнаць яго на паляўнічых.\nПобач з ланню, хістаючыся на тонкіх ножках, стаяла маленькае аленяня. Яно прыціскалася да маці, са страхам пазіраючы на чалавека. Так спалохана прыціскаўся да Алены маленькі Ясік, калі з грукатам расчыніліся дзверы…


Прапагандысцкі пухір лопнуў — Народная Воля\nАўтар: Валер Карбалевіч I 17 чэрвеня 2017 г. 13:27\nНу вось і фініта ля камэдыя. КДБ паведаміла, што крымінальная справа па артыкуле за «падрыхтоўку масавых беспарадкаў» спыненая. То бок, ніякай падрыхтоўкі да масавых беспарадкаў не было.\nІ гэта азначае, што тры месяца нам казалі няпраўду. І сам Лукашэнка, і КДБ, і БТ, і «Советская Белорусcия».\nФота: Скрыншот фільма дзяржаўнага тэлеканалу «Беларусь-1» пра «Белы легіён»


09 студзень 2020, 20:12\nУсяго на 9 студзеня ў розных гарадах Францыі заплянаваныя больш 200 маніфэстацый. Акцыі праходзяць, у прыватнасьці, у Парыжы, Марсэлі, Бардо і Тулузе. У некалькіх гарадах адбыліся сутычкі з паліцыяй. Праваахоўныя органы ўжылі слёзацечны газ, піша Reuters.\nМакрон адмаўляецца ад прэзыдэнцкай пэнсіі, каб падтрымаць рэформу ў Францыі\nЗгодна з пэнсійнай рэформай, працуючыя людзі ў Францыі захаваюць магчымасьць выйсьці на пэнсію ў 62 гады, аднак улады будуць заахвочваць выхад на пэнсію на два гады пазьней — тады пэнсіі будуць вышэйшыя. Мінімальная пэнсія для тых, хто адпрацаваў поўны стаж, — 1000 эўра на месяц.\nПратэсты супраць пэнсійнай рэформы працягваюцца ўжо больш за месяц. Асабліва ёю незадаволеныя тыя катэгорыі працоўных, якія зараз маюць права выйсьці на пэнсію раней за 62 гады, напрыклад, чыгуначнікі і докеры. Паводле новых плянаў, усе выключэньні будуць адменены і пэнсійны ўзрост будзе адзіным для ўсіх.


Боль у шыі пры павароце галавы: у чым прычыны? - Карысная інфармацыя для ўсіх\nБоль у шыі пры павароце галавы: у чым прычыны?\nАдчуўшы аднойчы боль у шыі пры павароце галавы, чалавек не спяшаецца звяртацца да лекара, аддаючы перавагу лічыць гэта праявай астэахандрозу, які сустракаецца вельмі часта і нават у маладых людзей.\nНа самай справе мноствам захворванняў можа быць выклікана боль у шыі. Як пазбавіцца ад гэтай хваробы? Усталяваць прычыны захворвання, ліквідаваць непрыемныя адчуванні, падабраць лепшы метад лячэння дапаможа кваліфікаваны спецыяліст.\nБоль у шыі пры павароце галавы можа быць справакавана самымі рознымі праблемамі са здароўем, прычым не заўсёды яны датычацца менавіта гэтай часткі цела.\nТраўміраваныя межпозвонковых дыскі і суставы, пазванкі, звязкі і мышцы - усё гэта можа быць прычынай хваравітых адчуванняў. Для эфектыўнага лячэння неабходна звярнуцца да траўматолага, які вызначыць характар траўмы і прызначыць адпаведнае лячэнне.\nПарушэнні ў працы імуннай сістэмы\nТакія захворванні, як спандыліт, артрыт, рэўматычныя захворванні, таксама могуць выклікаць боль у шыі пры павароце галавы. Самалячэнне ў такіх выпадках недапушчальна, таму кансультацыя спецыяліста неабходная.\nПастаянная боль у шыі можа адчувацца пры такіх захворваннях, як астэахандроз, астэаартоз. Асноўнай прычынай астэахандрозу лічыцца сядзячы лад жыцця. Акрамя таго, ёсць меркаванне, што такое захворванне ўзнікае з прычыны натуральнага старэння арганізма, так як пазваночнік з часам пачынае губляць сваю рухомасць і касцянеюць.\nАле ёсць некалькі фактараў, якія здольныя паскорыць гэты працэс. Гэта курэнне, атлусценне, празмерныя фізічныя нагрузкі і маларухомы лад жыцця, няправільная выправа. Палегчыць сімптомы дапамогуць спецыяльныя практыкаванні, але толькі лекар павінен вызначаць, якія менавіта фізічныя нагрузкі будуць карысныя. Часам перад пачаткам заняткаў неабходна прайсці курс лячэння.\nХваравітасць у шыі бывае вынікам астэаміэліту, туберкулёзу, поліяміэліту, слупняку, менінгіту і іншых інфекцыйных захворванняў. У гэтым выпадку зварот да ўрача проста неабходна, а часам можа спатрэбіцца і шпіталізацыя.\nМоцныя болі ў правым баку шыі, якія аддаюць у правае плячо, могуць быць прычынай пухлін шыйнага аддзела хрыбетніка. Акрамя таго, анкалагічныя захворванні малочных залоз, лёгкіх, нырак і шчытападобнай залозы даюць метастазы ў хрыбетнік, а гэта правакуе ўзнікненне боляў у шыі. Своечасовая дыягностыка ў такіх выпадках проста неабходная.\nІншыя прычыны боляў у шыі\nІ, нарэшце, боль шыі з левага боку, а таксама з правага і ззаду можа адчувацца пасля доўгага знаходжання ў нязручным становішчы, сну ў няправільнай паставе, ад пераахаладжэння, перанапружання цягліц. Такія болі звычайна праходзяць самастойна. Каб паскорыць гэты працэс, неабходна выконваць нескладаныя фізічныя практыкаванні, працуючы за кампутарам, рабіць перапынкі. Па магчымасці імкнуцца не знаходзіцца на скразняках і не сядзець пад кандыцыянерам.\nВіды боляў у шыі\nБоль у гэтай частцы цела бывае рознай:\nВострая боль у шыі і плячах, немагчымасць павярнуць галаву. Непрыемныя адчуванні захоўваюцца пры любым становішчы цела.\nБоль у прамежку паміж шыяй і галавой. Часцей за ўсё хваравітасць адчуваецца толькі з аднаго боку, і становіцца больш інтэнсіўна пры паваротах або ўзняцці галовы ўверх.\nБоль у шыі, якая аддае ў спіну.\nЧаста чалавек адчувае здранцвенне і цягнуць болі ў шыі.\nТакі сімптом можа паказваць на захворванні верхніх дыхальных шляхоў і горла, шчытападобнай залозы. Пры хваробах горла акрамя болю пры глытанні назіраецца павышэнне тэмпературы. Павялічаная шчытападобная жалеза або іншыя прыкметы яе захворванні - нагода наведаць эндакрынолага.\nКалі балючыя адчуванні узмацняюцца пры паваротах шыі, ірадыёўваюць у ключыцу, пры прамацванне адчуваецца хваравітасць цягліц - неабходна звярнуцца да вертебрологу.\nУ гэтым выпадку, хутчэй за ўсё, маецца праблема са спіной або нервовай сістэмай. Важна дакладна вызначыць крыніца болю, бо на задняй паверхні шыі знаходзіцца вялікая колькасць нервовых валокнаў, цягліц і звязкаў.\nБолю па баках шыі могуць аддаваць у рукі, плечы, ключыцы або лапаткі. Акрамя хваравітых адчуванняў, чалавек можа адчуваць здранцвенне і напружанне, скаванасць ў шыі, боль пры спробе павярнуць або нахіліць галаву. Калі непрыемныя адчуванні аддаюць у вуха, кружыцца галава і ўзнікаюць праблемы са слыхам - неабходная кансультацыя Лора.\nЦягліцавыя болю ўзнікаюць пасля фізічных перагрузак, пераахаладжэння. Занадта моцныя працяглыя болю патрабуюць звароту да ўрача.\nХрабусценне і болі ў шыі - сімптомы, якія павінны вас насцярожыць. Гэта можа ўказваць на праблемы з хрыбетнікам. Такі сімптом можа суправаджацца зацяканню шыі, галаўнога болю і т. Д.\nБолю ў дзіцяці - нагода для неадкладнага звароту да лекара. Калі не пачаць лячэнне своечасова, гэта можа абярнуцца дэфармацыяй галавы і тулава, ўкарачэннем цягліц і іншымі сур'ёзнымі праблемамі.\nШто такое цервикалгия і цервикаго?\nНедакладныя і слабую боль называюць цервикалгией. У асноўным яна носіць хранічны характар. Чалавеку складана рухацца, ён хутка стамляецца і не можа спаць нармальна. Цервикаго - гэта вострая боль у шыі, якая характарызуецца інтэнсіўнасцю і з'яўляецца раптоўна. Яшчэ яе называюць - «прастрэл».\nДакладнае апісанне сімптомаў і характару болю дапаможа ўрача ў выбары метадаў даследаванні і ў пастаноўцы дакладнага дыягназу. Ўзрост хворага значэння не мае, так як астэахандроз, аутоіммунные і інфекцыйныя захворванні могуць паўстаць у чалавека любога ўзросту.\nПачынаючы агляд, лекар у першую чаргу павінен высветліць, якія сімптомы назіраюцца ў чалавека і як даўно яны з'явіліся, пры якіх абставінах узмацняюцца, затым асцярожна намацаць здзіўленую вобласць.\nКалі ў чалавека пастаянная боль у шыі, у першую чаргу неабходна выключыць паталогіі шчытападобнай залозы, розныя пухліны. Для гэтага, акрамя клінічных і біяхімічных аналізаў, неабходна правесці тэсты для вызначэння ўзроўню гармонаў і асноўных онкомаркеров.\nРэнтгеналагічнае даследаванне дапаможа выявіць астэахандроз і астэаартоз, спондилопатию, зрушэнне пазванкоў. Калі акрамя болю ў шыі ў чалавека назіраецца галавакружэнне, шум у вушах, праблемы са зрокам і слыхам, то неабходна даследаванне пры дапамозе кампутарнай і магнітна-рэзананснай тамаграфіі, а таксама УГД крывацёку ў магістральных пасудзінах шыі, ангіяграфія.\nПершае пытанне чалавека, які сутыкнуўся з такім непрыемным сімптомам, як боль у шыі: чым лячыць і як пазбавіцца ад праблемы? У большасці выпадкаў пры болях у шыі досыць медыкаментознага лячэння, асновай якога з'яўляюцца абязбольвальныя прэпараты. Для зняцця запалення і ацёку прызначаюць дадаткова прэпараты іншых груп. Таксама спатрэбяцца курсы фізіятэрапіі, рефлексотерапіі, ЛФК, масажу. Хірургічнае ўмяшанне вырабляецца толькі ў асабліва цяжкіх выпадках.\nДля хуткага збавення ад болю выкарыстоўваюць мясцовыя анестэтыкі, анальгетыкі, гарманальныя прэпараты ў выглядзе таблетак, ін'екцый, пластыраў і мазяў. У некаторых выпадках неабходны прыём антыдэпрэсантаў і супрацьсутаргавых сродкаў. Пасля траўмаў і аперацый на шыі прызначаюць нашэнне спецыяльнага каўняра.\nНядрэнны эфект аказвае ўздзеянне электратоку на шыйны аддзел, асабліва з адначасовым увядзеннем абязбольвальных прэпаратаў. Акупунктура таксама выдатна аднаўляе рухомасць і тонус цягліц.\nФонофорез - увядзенне абязбольвальных прэпаратаў у хваравітую зону пры дапамозе ультрагукавых хваль - з'яўляецца нядрэнным спосабам палегчыць стан чалавека.\nДобрыя вынікі ў лячэнні боляў у шыі дае мануальная тэрапія, якая дапамагае паслабіць цягліцы, зняць ацёк і напружанне ў іх.\nПерыядычная ныючы боль у шыі можа быць прыкметай слабых цягліц. Калі іх не ўмацоўваць, то праблема не знікне. У гэтым выпадку будзе карыснай лячэбная фізкультура. У першую чаргу неабходна прызвычаіць сябе рабіць зарадку раніцай. Перад тым як устаць з ложка, добранька пацягніцеся, расцягваючы кожную цягліцу. Прыўстаўшы, зрабіце круцільныя руху галавой, некалькі нахілаў ў розныя бакі. Практыкаванні неабходна рабіць кожны дзень, некаторыя з іх можна паўтараць на працягу працоўнага дня.\nВажна не спыняць клапаціцца аб сваёй шыі і пасля заканчэння лячэння і знікнення боляў. Калі ваша пастава падчас працы будзе няправільнай, і вы не будзеце рабіць перапынкаў у працы і забудзецеся аб фізічных практыкаваннях - ныючы боль у шыі не прымусіць сябе чакаць.\nПры грыже міжпазваночнай дыска, міялапація, радікулопатіей неабходна хірургічнае ўмяшанне. Пры гэтым выдаляюць ўчасткі пазванкоў, якія з'яўляюцца прычынай траўматызацыі спіннога мозгу. Да аператыўнаму ўмяшанню звяртаюцца рэдка, бо вялікая верагоднасць ускладненняў і няшчасных выпадкаў, хоць чыннік болю пры такім метадзе лячэння сапраўды ўстараняецца.\nКалі балючыя адчуванні не з'яўляюцца сімптомамі небяспечных захворванняў, можна скарыстацца рэцэптамі народнай медыцыны, каб суняць боль у шыі. Чым лячыць у гэтым выпадку?\nДапамагаюць зняць боль кампрэсы з такіх раслін як лапух, капуста, алешына, маці-і-мачаха. Працэдуру выконваюць штодня на ноч.\nАдвар лазовай кары вярбы дапамагае паслабіць мускулатуру, зняць запаленне і боль. Падобны эфект аказвае і і валяр'яна.\nЎнутр карысна ўжываць настой з кораня лапуха. Для яго прыгатавання неабходна нарэзаць малады корань лапуха (1 арт. Л.), Заліць 200 мл кіпеню. Настойваць некалькі гадзін. П'юць настой два тыдні па паўшклянкі тры разы на дзень.\nЧасам цягнуць болі ў шыі звязаныя з прастудай, у такім выпадку дапаможа кампрэс з капуснага ліста. Трэба ўзяць два лісціка капусты, нацерці адзін гаспадарчым мылам, пасыпаць харчовай содай і накрыць другім. Затым кампрэс накладваюць на шыю на ноч, абматаўшы зверху хусткай.\nМожна зрабіць гаючую мазь. Для яе падрыхтоўкі бяруць жаўток аднаго яйка, чайную лыжку шкіпінару, сталовую лыжку воцату. Маззю шаруюць шыю і ахінаюць цёплым шалікам.\nБульбачка выдатна здымае болевыя адчуванні. Трэба ўзяць некалькі бульбін і адварыць іх у лупіне, трошкі расцерці, прыкласці да хворага месца і ахінуць зверху шалікам. Каб не апячыся, бульба прыкладваюць праз тканіна, складзеную ў некалькі разоў. Лепш рабіць такі кампрэс на ноч. Пасля завяршэння працэдуры шыю расціраюць адэкалонам, цяпло ахінаюць. Раніцай вы будзеце адчуваць сябе нашмат лепш.\nЧаста ў лячэнні болю выкарыстоўваюць парафін, які трэба нанесці на хворы ўчастак у гарачым выглядзе ў два пласта, прыкрыць цыратай і ахінуць. Кампрэс трымаюць не больш за паўгадзіны.\nУ мэтах прафілактыкі боляў у шыі паспрабуйце часцей мяняць становішча цела падчас працы, пазбаўцеся ад шкодных звычак і лішняга вагі, не забывайце пра зарадку па раніцах, наведвайце басейн, трэнажорная зала.\nЗаймаючыся фізічнымі практыкаваннямі, не перашчыруйце, у гэтым выпадку замест станоўчага эфекту можна атрымаць адваротны. Фізічныя нагрузкі павінны быць дазаванымі, і павялічваць іх трэба паступова.\nПры працы за кампутарам неабходна паклапаціцца аб правільнай арганізацыі працоўнага месца. Спіна, шыя і рукі павінны знаходзіцца ў зручным становішчы. Прасачыце за тым, каб манітор размяшчаўся паралельна вачам. Не забывайце кожную гадзіну рабіць перапынак у працы, які можна выкарыстоўваць для невялікай зарадкі.\nЗвярніце ўвагу на позу, у якой вы засынаеце і прачынаецеся. Калі вам падабаецца спаць на жываце, то не варта дзівіцца таму, што па раніцах вас мучаць болі ў шыйным аддзеле. Навучыцеся прачынацца і засыпаць на спіне. Матрац павінен быць жорсткім. Таксама паспрабуйце не знаходзіцца на скразняках і не пераахалоджвацца.\nБоль у шыі пры павароце галавы проста так не ўзнікае. Часта яна выкліканая сур'ёзнымі прычынамі, і чым раней пачнецца лячэнне, тым лепш. Але бескантрольны прыём сродкаў, якія здымаюць боль, можа толькі нашкодзіць. Таму ў першую чаргу неабходна звярнуцца да лекара, для вызначэння прычыны болю і метадаў лячэння.\nПра што кажа боль у грудзіне злева\nЦягне боль у яечках.\nГрыбок скуры галавы: сімптомы і лячэнне\nРЭХА галавы: дзе зрабіць, што паказвае? Як робяць РЭХА галавы?\nШто знаходзіцца ўнізе жывата злева? прычыны болі


Главная/Общество/У калгаснай скарбніцы – крупінка з кожнае хаты…\nУсім “рассветаўцам” – шчасця і міру. Са святам!\nЯшчэ некалькі год таму ў такія высокія вытворчыя паказчыкі нельга было паверыць! Гэтыя словы сталі лейтматывам многіх выступленняў на святкаванні 60-годдзя нашай калектыўнай гаспадаркі. А першым прыгадаў іх былы брыгадзір Мікалай Сцяпанавіч Кісель, які трымаў слова ад ветэранаў калгаснай вытворчасці. Лепшыя з іх, у свой час удастоеныя за працу ордэнаў і медалёў, былі адзначаны кветкамі і падарункамі, як і ўсе, хто аддаў калектыву 35 і больш год працы.\nЦяперашні СВК “Вулькаўскі світанак” шануе сваю гісторыю, адметную многімі слаўнымі імёнамі. У ліку кіраўнікоў гаспадаркі быў Канстанцін Сумар. Прывітальны адрас губернатара Брэстчыны зачытаў старшыня райвыканкама Васіль Агіевіч. Шэраг працаўнікоў, якія ўнеслі самы значны ўклад у калектыўны дабрабыт, узнагароджаны ганаровымі граматамі і каштоўнымі падарункамі.\nУдзельнікі ўрачыстасці з цікавасцю праглядзелі відэафільм пра сучасны стан гаспадаркі, дзе ўзведзены першы ў раёне малочны блок на 700 галоў з даільным комплексам. Шчырыя словы падзякі за супрацоўніцтва старшыні СВК Уладзіміру Соцу выказвалі партнёры з КУП “Міжлескі”, СВК “Гарадоцкі” і “Чучавічы”, НВК “Палессе”, ДРБУ-101, ААТ “Малочны завод” і “Пінскі мясакамбінат”.\nЮбілейная дата адзначалася напярэдадні 8-га сакавіка і нагадвала пра вясновае свята шматлікімі кветкамі, што ўручаліся не толькі прадстаўніцам прыгожай паловы чалавецтва. Выдатным падарункам жанчынам стаў канцэрт, які далі народныя ансамблі “Шляхцічы” ГДК, “Вандроўнікі” Дварэцкага ЦСДК і “Прымакі” ДК чыгуначнікаў.\nМарыя ЯРАХОВІЧ. в. Вулька 2.\nВось і ўсё… Ён, закончыўшы справы,\nСядзе ціхенька ля баразны,\nБаль шыкоўны завея свой справіць,\nА зямелька ўглыбіцца ў сны.\n“Вось і ўсё, – уздыхне ён з палёгкай.\n– Адпачнем, – скажа ёй і сабе, –\nДаўся бохан нам вельмі нялёгка,\nАле дзякуй, зямліца, табе.\nТы ўзрасціла калоссе на ніве,\nТравы росныя клала ў валкі,\nДзе над калівам кожным рупліва\nПелі песні свае жаўрукі.\nТы чароўнай валодаеш сілай,\nНесучы яе з нетраў глыбінь.\nЯ ніколі цябе не пакіну,\nТвой пакорны слуга – селянін.\nХоць здараецца вельмі нялёгка\nМне ісці да працоўных высот,\nКлапаціцца я буду пра крохкі,\nКволы, хіленькі кожны усход.\nІ зайграе, узнімецца жыта,\nПахам тонкім зап’яніць палі,\nКаб узімку вячэраю сытай\nСілкаваліся, пелі, жылі.\nДзякуй, родная, кожнай пясчынцы –\nНайкаштоўнейшы скарб у жыцці,\nБараніці цябе ад чужынцаў,\nКрыж пачэсны нашчадкам нясці”.\nВось і ўсё… І трымаючы ў жмені\nПа крупінцы з узгоркаў, раўнін,\nПерад роднай зямлёй на калені\nСтане мужны ўладар – селянін.


Адкрытых дадзеных няма\nУ Беларусі ў адкрытых крыніцах няма дакладнай статыстыкі, колькі праваахоўнікаў загінулі падчас выканання службовых абавязкаў за гады незалежнасці. Раней TUT.by пісаў, што ў перыяд з 2001 па 2013 год загінулі не больш за 10 міліцыянтаў, прычым гаворка ідзе не толькі смерць у выніку страляніны або нападу злачынцаў, але і ў выніку ДТЗ, няшчасных выпадкаў або нават інфаркту на працоўным месцы.\nНекаторыя звесткі пра трагічныя выпадкі падчас міліцыйскай службы можна знайсці на сайтах праваахоўных органаў. Гэтак, на сайце ГУУС Менгарвыканкаму ў раздзеле «мемарыял» размешчаныя дадзеныя 5 працаўнікоў менскай міліцыі, што загінулі ў часы незалежнай Беларусі. Толькі двое з іх загінулі ў выніку выкарыстання супраць іх зброі. Двое загінулі ў выніку ДТЗ, прычына смерці яшчэ аднаго не пазначаная.\nЗабойства міліцыянта – надзвычайныя сітуацыя для Беларусі\nУ мінулым жніўні пад Івацэвічамі, у вёсцы Бабровічы 17 жніўня мясцовы жыхар адкрыў агонь па ўчастковых міліцыянтах, калі тыя падыходзілі да ягонай хаты. У выніку – адзін міліцыянт загінуў, другі – атрымаў раненне. З аналізу адкрытых крыніцаў вынікае, што леташняя страляніна пад Івацэвічамі – гэта другі выпадак забойства міліцыянта ў Беларусі за апошнія 10 год.\nПапярэдні трагічны выпадак адбыўся 7 студзеня 2013 года, калі на вуліцы Машыністаў у Менску быў застрэлены 37-гадовы прапаршчык міліцыі Ігар Іванчык.\nУ той дзень мясцовыя жыхары паведамілі ў міліцыю, што па вуліцы ходзіць чалавек з пісталетам і страляе па сабаках. Калі міліцыянты падышлі да мужчыны, той пачаў страляць. Два агнястрэльных раненні атрымаў прапаршчык патрульна-паставой службы Ігар Іванчык, адно – аператыўнік крымінальнага вышуку. Іванчык памёр, аператыўнік выжыў. Стралок збег і зачыніўся ў гаражы, а калі спецназ спрабаваў яго затрымаць – застрэліўся.\nЯк паведамлялі ў міліцыі, падчас страляніны Іванчык закрыў сабою напарніка. Каментуючы гэты выпадак, Аляксандр Лукашэнка заявіць, што трагедыя адбылася праз «галавацяпства» міліцыі. «Вы гэтага хочаце? А ў нас гуманная, бачыце, міліцыя. Пачалі адзін аднаго абараняць, два стрэлы ў грудзі, чалавек загінуў», – адзначыў ён.\nТаксама летась ў Гомлі тры міліцыянта атрымалі нажавыя раненні. Збеглага з турмы 24-гадовага крымінальніка спрабавалі затрымаць аператыўнікі ў цывільным у тралейбусу на прыпынку грамадскага транспарту ў Гомлі. Аднак той нанёс сур’ёзныя нажавыя раненні міліцыянтам і збег. Потым яго ўсё ж затрымалі. Міліцыянты выжылі.\nСамы шакуючы выпадак забойства адбыўся ў Гомлі\nМяркуючы, па інфармацыі з адкрытых крыніцаў у 90-е і пачатак 2000-х міліцыянты ў Беларусі істотна часцей рызыкавалі сваім жыццём (хаця і тут ніякай статыстыкі ў адкрытых крыніцах няма). Напрыклад, 15 траўня 1999 года ў Менску быў застрэлены міліцыянт-кінолаг Аляксандр Жыдзік – ён спрабаваў злавіць злодзея, які хацеў абкрасці кватэру на вуліцы Няміга. У 2001 годзе падчас ператрусу ў Менску застрэлілі маёра з камітэту па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю Ігара Кашкана. У тым жа годзе працаўнік Дэпартаменту аховы МУС Сяргей Волкаў быў забіты падчас спробы спыніць рабаванне шапікаў на вуліцы Кіжаватава ў Менску.\nАле, бадай, самы гучны і трагічны выпадак забойства міліцыянтаў у незалежнай Беларусі адбыўся ў лістападзе 1993 года ў Гомлі. Тады на Прываказальны плошчы гораду кілер расстраляў машыну гомельскага крымінальнага аўтарытэта Мікалая Салдаценкі. За кілерам пабеглі міліцыянты з ППС, а злачынца, спрабуючы адарвацца, пачаў па ім стрэляць. У выніку кілер забіў двух праваахоўнікаў – Эдуарда Сярогіна і Канстанціна Барысенка. Прычым, параненага Сярогіна кілер дабіваў стрэлам у галаву. Паколькі стральба распачалася ў цэнтры гораду, дзе было шмат людзей, ад шалёнай кулі загінула 40-гадовая жанчына. Таксама атрымала раненне 18-гадовая дзяўчына.\nТэгі: ДАІ забойства Ігар Шуневіч крымінальна справа мая міліцыя міліцыянты сілавікі страляніна


Запрашаем у Косава 4 лютага!\n28.01.2010 / 17:50\nВа ўрочышчы Мерачоўшчына (каля г. Косава, Івацэвіцкі раён) у сядзібе-музеі Тадэвуша Касцюшкі пройдуць урачыстасці з нагоды 265-ых угодкаў нараджэння нашага славутага земляка.\nВа ўрочышчы Мерачоўшчына (каля г. Косава, Івацэвіцкі раён) у сядзібе-музеі Тадэвуша Касцюшкі пройдуць урачыстасці з нагоды 264-ых угодкаў нараджэння нашага славутага земляка, змагара за свабоду, вядомага не толькі ў Беларусі, але і ва ўсім свеце.\nАкрамя таго, у пачатку лютага адзначаюцца чарговыя ўгодкі пачатку паўстання 1863 года пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. У Косаве на каталіцкіх могілках ёсць помнік паўстанцам, усталяваны ў 1928 годзе.\nПрапануем вам таксама далучыцца да ўрачыстасцяў, якія пройдуць 4 лютага ў сядзібе-музеі Тадэвуша Касцюшкі. Запрашаем усіх людзей добрай волі, якім дарагая памяць аб нашых славутых продках, ускласці змагарам за нашу і вашу свабоду даніну павагі.\nДа гэтых падзеяў рэдакцыяй гісторыка-краязнаўчага бюлетэню «Рэха Берасцейшчыны» выдадзеныя два памятныя буклеты, якія можна спампаваць у фармаце pdf на сайце «Газеты для вас» — штогадовага інфармацыйнага партнёра мерапрыемстваў у Марачоўшчыне.


01 сьнежань 2010, 17:56\nПавал Севярынец на сустрэчы з выбарцамі\nПершая сустрэча з выбарцамі прайшла ў глыбоцкім Цэнтры культуры. Нягледзячы на тое, што яна адбывалася апоўдні ды яшчэ ў працоўны дзень, сустрэцца з кандыдатамі сабралася ня менш як паўсотні мясцовых жыхароў.\nПавал Севярынец распавёў пра праграму Віталя Рымашэўскага і адказаў на пытаньні прысутных. Пыталіся пра тое, якія рэформы кандыдат прапануе ў сельскай гаспадарцы, ці будзе гвалтам насаджацца беларуская мова, і нават ці стане Павал Севярынец прэм’ер-міністрам, калі Віталя Рымашэўскага абяруць на прэзыдэнта. Выразна правакацыйных пытаньняў не было, кажуць прысутныя на сустрэчы мясцовыя прыхільнікі БХД.\nНапярэдадні сустрэчаў яны распаўсюджваюць аб’явы пра выступ Паўла Севярынца, а таксама, пераважна на мясцовых кірмашах, ужо раздаюць улёткі з праграмай і біяграфіяй кандыдата, якія нарэшце зьявіліся ў рэгіёне.


Алена Каваленка: Палітвязні зноў выстаўляюцца на торг – Свабоду палітвязьням!\nАлена Каваленка: Палітвязні зноў выстаўляюцца на торг\n25.09.2012 Апублікавана ў Навіны\nСловы кіраўніка аб палітвязнях у дзень «выбараў» не выпадковыя.\nЖонка палітвязня Сяргея Каваленкі лічыць іх сігналам для Еўропы. Пра гэта яна сказала ў інтэрв’ю «Еўрарадыё».\n– Ці атрымалася выпрацаваць адзіную стратэгію дапамогі палітвязням падчас Беларускага круглага стала ў Варшаве, які арганізаваў еўрадэпутат Марэк Мігальскі?\n– Многія выказваліся пра гэта, але прыняць нейкую стратэгію дзеянняў удзельнікі не змаглі. Мы столькі гадоў жывем пры гэтым рэжыме, а Еўропа так і не распрацавала эфектыўнай методыкі. Усе прыйшлі да адной высновы: выбараў у Беларусі няма, тое, што адбылося, – гэта фарс. Вынікі «выбараў» і яўка былі сфальсіфікаваныя. Еўрадэпутат Марэк Мігальскі сказаў, што дэмакратычныя краіны адрозніваюцца ад таталітарных тым, што ў дэмакратычных краінах умовы правядзення выбараў прадказальныя, а вынікі – не. У Беларусі ж усё зусім наадварот: тут умовы непрадказальныя, а вынікі – прадказальныя.\n– Учора Лукашэнка паведаміў, што двое палітвязняў напісалі прашэнне аб памілаванні. Потым высветлілася, што ён меў на ўвазе як раз Сяргея Каваленку і анархіста Паўла Сырамалотава, які разам са спадаром Каваленкай знаходзіцца ў Магілёўскай калоніі. Як мы ведаем, Сяргей Каваленка напісаў гэта прашэнне тры месяцы таму. Аляксандр Лукашэнка сказаў, што прашэнне напісана месяц назад і, магчыма, неўзабаве зможа яго разгледзець. Звязваеце вы гэтую заяву Лукашэнкі з «выбарамі»?\n– Не выпадкова менавіта ў гэты дзень Лукашэнка гэта агучыў. Што тут можна казаць? Для яго жыццё чалавека і лёс яго сям’і нічога не значаць. Месяц, другі, год – для яго гэта нічога не значыць. Ён зрабіў пасыл Еўропе, што вы можаце прызнаць мае «выбары», а я вам зраблю падарунак і адпушчу каго-небудзь з палітычных зняволеных.\n– Вы добра сказалі: каго-небудзь. Размова не ідзе цяпер аб вызваленні ўсіх палітвязняў: Лукашэнка сігналізаваў, што два чалавекі, магчыма, стаяць у чарзе. Дарэчы, Сяргей Каваленка і Павел Сырамалотаў знаходзяцца ў адной калоніі. Гэта нейкая разнарадка зверху для кіраўніцтва калоніі?\n– Напэўна, не разнарадка, але нейкія віды ціску, мабыць, у іх былі. Прашэнне было напісана пад ціскам.\n– Калі прызнана, што Каваленка – злосны парушальнік рэжыму, то Лукашэнка павінен будзе памілаваць шматразовага парушальніка дысцыпліны?\n– Аляксандр Лукашэнка можа вызваліць каго захоча, незалежна ад таго, з’яўляецца чалавек парушальнікам ці не. Цяпер Сяргей знаходзіцца ў атрадзе, але да гэтага ён амаль месяц правёў у карцэры. Стан яго здароўя не вельмі добры: ніякіх абследаванняў да гэтага часу не зрабілі, і сам ён прызнаў, што здароўя ў яго няма, хоць вагу ён аднавіў.


У Баранавічах прайшла хваля ператрусаў. Хроніка палітычнага пераследу за 17-18 лістапада\nУ Баранавічах прайшла хваля ператрусаў. Хроніка палітычнага пераследу за 17-18 лістапада Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/105750 2021 2021-11-18T15:19:48+0300 2021-11-18T15:19:48+0300 2021-11-19T12:25:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/kazakevich_yur.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраваабарончы цэнтр "Вясна" сабраў факты палітычнага пераследу ў Беларусі за 17 і 18 лістапада. Рэпрэсіі супраць беларусаў за іх актыўную грамадзянскую пазіцыю і незадаволенасць дзеяннямі ўлады не спыняюцца: іх па-ранейшаму затрымліваюць, праводзяць ператрусы і ўжываюць іншыя формы ціску на грамадзян. Тэлеграм-чаты і каналы прызнаюць экстрэмісцкімі матэрыяламі і фарміраваннямі.\nУ Баранавічах былі затрыманы як мінімум шэсць чалавек. Перад затрыманнямі ў іх дамах прайшлі ператрусы. Сярод затрыманых:\nактывіст Руху "За свабоду" Юрый Казакевіч. Як стала вядома «Салiдарнасцi», да яго з ператрусам прыйшоў следчы ў суправаджэнні двух амапаўцаў, а таксама двух сілавікоў у цывільным і панятых. На гаспадара кватэры, які і раней не раз падвяргаўся прэсінгу з боку ўладаў, апранулі кайданкі, паведаміўшы, што ператрус і затрыманне праходзяць па адміністрацыйным артыкуле. Нібыта за паведамленні, якія калісьці былі зроблены ў мясцовым тэлеграм-чаце. Пасля ператрусу Казакевіча павезлі на допыт.\nНаталля Рослік - пазней адпусцілі.\nЯўген Крывашэін. Вядома, што затрыманы за распаўсюд экстрэмісцкіх матэрыялаў. Зараз ён знаходзіцца ў Баранавіцкім ГаУС.\nАндрэй Гіль. Пры ператрусе была вынята тэхніка\nПавел Ермаловіч. "Вясне" паведамілі, што ў яго кватэры выламалі дзверы, правялі ператрус, пасля чаго Паўла звезлі ў кайданках.\nТаксама сення ў Баранавічах адбыўся ператрус у актывіста Яўгена Жураўскага, якога няма ў краіне. Папярэдне, сілавікі выбілі дзверы, а пасля ператрусу канфіскавалі асобныя рэчы.\nПасля ператрусу ў доме Яўгена Жураўскага\nТаксама вядома пра затрыманні ў Наваполацку. Сярод затрыманых - Андрэй Корабаў. Прозвішчы астатніх высвятляюцца.\nУ Брэсце быў затрыманы актывіст супраць будаўніцтва завода АКБ Алег Вялаў. Ён паспеў напісаць, што да яго прыйшлі. У чым прычына затрымання — пакуль невядома, паведамляе @viasna_brest. Пазней яго адпусцілі.\nЗаснавальніка Symbal.bу Паўла Белавуса перазатрымалі. Тэрмін затрымання Паўла скончыўся 18 лістапада ў 14:00, але яго зноў павезлі ў РУУС.\nПакуль ён знаходзіцца яшчэ там, але хутка вернецца назад на Акрэсціна, паведамляе @symbalby. Хутчэй за ўсё на наступны дзень адбудзецца другое судовае пасяджэнне, але дакладнай інфармацыі пакуль няма.\nУ Мазыры была затрымана Вольга Кулыба — былая старшыня праўладнага прафсаюзу НПЗ, якая зараз на пенсіі. Прычына затрымання — падпіска на «экстрэмісцкі» акаўнт Zerkalo.\nУ Маладзечне затрымалі Андрэя Ражкова — у яго правялі ператрус па месцы жыхарства, а пазней яго павезлі ў Гродна. Папярэдне, за камэнтары ў сацыяльных сетках.\nПаводле тэлеграм-каналу "Спісы затрыманых", 17 лістапада ў Мінску былі затрыманы:\nКарповіч Таццяна Мікалаеўна,\nКендысь Андрэй Мікалаевіч,\nСямашка Ігар Львовіч,\nЖорнік Арцём Сямёнавіч,\nБазык Дзяніс Іосіфавіч\nТаксама стала вядома пра затрыманне ў Мінску Андрэя Шляпава і Анатоля Шалковіча. Мужчын затрымалі яшчэ 10 і 11 лістапада. Абодвух змясцілі ў ІЧУ на Акрэсціна. Вядома, што Шляпаў атрымаў 15 сутак арышту.\nАндрэй Шляпаў і Анатоль Шалковіч\nЛюдзей працягваюць выклікаць у СК з-за дзейнасці "Нашага дома"\nУ Гродна людзей масава выклікаюць у Следчы камітэт, паведамляе тэлеграм-канал "Право имеют". Папярэдне, выклікі звязаныя з дзейнасцю арганізацыі «Наш дом». Раней з'явілася інфармацыя пра выклікі па гэтай жа справе людзей у СК у Магілёве і Брэсце.\nПапаўненне ў спісе экстрэмісцкіх матэрыялаў\nСтала вядома, што інфармацыйная прадукцыя Telegram-канала «Laporovichi» прызнаная экстрэмісцкімі матэрыяламі.\nПалітзняволеная Вольга Гарбунова трымае галадоўку на Акрэсціна\nВольга Гарбунова. Фота: spring96.org\nПраваабаронцам «Вясны» стала вядома, што палітзняволеная актывістка Вольга Гарбунова трымае галадоўку ў ІЧУ на Акрэсціна з 9 лістапада. У той дзень яе затрымалі па падазрэнні ў здзяйсненні злачынства па арт. 342 Крымінальнага кодэксу за арганізацыю жаночых маршаў у 2020 годзе.\nВядома, што па стане на 18 лістапада Вольга ўтрымліваецца ў ІЧУ на Акрэсціна і ёй не прад’яўлена абвінавачванне. Ужо дзесяць дзён яна галадае ў знак пратэсту.\nУ валанцёра-палітвязня Іллі Міронава рэзка пагоршылася здароўе\nІлля Міронаў. Фота: "Новы Час"\nМаці палітзняволенага валанцёра з Гомеля Іллі Міронава, якога ўжо паўтары месяцы ўтрымліваюць за кратамі па «справе Зельцэра», атрымала лісты ад сына, з якіх вынікае, што ў СІЗА яму цяжка псіхалагічна і з'явілася шмат праблем са здароўем. Ён піша, што яму колюць уколы і ш яго "вялікія праблемы з вачыма". Жанчына прыводзіць цытату з яго ліста:\n«Пішу толькі табе, а таксама нашаму адвакату. Баюся, што да суда я магу не працягнуць, спрабую неяк настройвацца, але ўжо з-за стану здароўя ні чытаць (кніг тут шмат), ні тым больш адказваць на лісты (атрымліваю па 7-8 лістоў у дзень) [не магу], таму перадавай ўсім неабыякавым людзям ад мяне прывітанне і сардэчныя пажаданні. Спадзяюся, што на зямлі стане яшчэ больш добрых, сумленных, неабыякавых людзей, якія з яшчэ вялікімі сіламі пачнуць падтрымліваць адзін аднаго і ўсіх, хто мае патрэбу ў дапамозе».\nДырэктарку БелаПАН Ірыну Леўшыну і былога кіраўніка кампаніі Дзмітрыя Наважылава абвінавацілі ў «стварэнні экстрэмісцкага фармавання»\n"Радыё Свабода" стала вядома, што абодвум палітвязням прад’явілі новае абвінавачанне — у «стварэнні экстрэмісцкага фармавання», цяпер ім пагражае да 7 гадоў пазбаўленьня волі.\n18 жніўня Леўшыну і Наважылава затрымалі нібыта за «арганізацыю масавых беспарадкаў», пазней іх абвінавацілі ва «ўхіленні ад сплаты падаткаў»\n18.11.2021 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, затрыманьні