«Піша, што трымаецца». Унучка беларускага паэта Івана Арабейкі сустрэне сваё 20-годдзе за кратамі\nЯну Арабейку, студэнтку Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэту ім. М.Танка затрымалі ў так званы «чорны чацвер» 12 лістапада. Дзяўчыну абвінавачваюць у арганізацыі ці ўдзеле ў дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Студэнтку трымаюць у СІЗА на Валадарцы, там яна прабудзе як мінімум да сярэдзіны сакавіка. Кожную суботу сябра Яны Валер прывозіць ёй патрэбныя рэчы і прадукты. На гэтым тыдні маладзён збірае асаблівую перадачу, бо ў нядзелю 17 студзеня ў Яны – дзень народзінаў. Перадаваць падарунак за краты разам з Валерам паехалі карэспандэнты belsat.eu.\nТорт на дзень народзінаў у няволі\nВалер хоча перадаць Яне на ейны юбілей торт. Кажа, што правілы дазваляюць прыносіць кандытарскія вырабы са слаёнага цеста, нешта накшталт пірагоў. Маладзён імкнецца хоць неяк парадаваць сяброўку, якой прыйдзецца святкаваць сваё 20-годдзе за кратамі.\nПакуль рыхтуе перадачу, Валер распавядае, што з Янай яны знаёмыя з чэрвеня мінулага года.\nЯна і Валер. Фота з архіву Валера.\n– Яна – добрая, сціплая, мілая дзяўчына, – кажа маладзён пра сяброўку. – «Баявой актывісткай» ніколі не была, хоць сваё меркаванне ўмее адстойваць. Дамаглася, каб праклалі сцяжынку да ўніверсітэту. Улетку далучылася да Майстэрні паштовак салідарнасці – пачала маляваць паштоўкі для палітвязняў, бо яна ж мастачка, вельмі добра малюе.\nПаводле Валера, Яна «пару разоў хадзіла на маршы», магчыма, прымала ўдзел у нейкіх акцыях ва ўніверсітэце, бо яна – прыхільніца «Задзіночання беларускіх студэнтаў». Але ў тым, што Яна не мае ніякага дачынення да арганізацыі нейкіх беспарадкаў, хлопец перакананы.\n– Была думка, што, мо, хочуць прыцягнуць нібыта за вядзенне студэнцкіх тэлеграм-каналаў. Але пасля таго хапуна студэнтаў ніводзін з каналаў не спыніў сваю працу, значыць, затрыманыя не мелі да іх дачынення. У чым тады абвінавачваюць – незразумела, – дзеліцца сваімі думкамі Валер.\nЛісты не даходзяць з канца снежня\nЯну Арабейка затрымалі 12 лістапада ўдзень, прыкладна а 13-й гадзіне, узгадвае ейны сябар. Дзяўчына тады была ў інтэрнаце, у сваім пакоі, разам з суседкай. Сілавікі зладзілі ператрус, забралі тэхніку і саміх дзяўчын. Адначасова ў той дзень адбывалася сапраўдная аблава і на іншых студэнтаў – агулам затрымалі больш за дзесяць чалавек.\nУсё, што вядома Валеру пра абвінавачванне супраць Яны, – гэта нумар артыкулу крымінальнага кодэксу – 342: арганізацыя, падрыхтоўка ці актыўны ўдзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Максімальнае пакаранне па гэтым артыкуле – пазбаўленне волі на тры гады.\nАдвакат Яны знаходзіцца пад падпіскай аб неразгалошванні, таму пра ход справы нічога не распавядае.\nВалер з Янай пастаянна перапісваліся, але пасля святаў, кажа хлопец, лісты раптам перасталі даходзіць – апошні прыйшоў 28 снежня.\n– Яна пісала, што трымаецца, і ўжо крыху наладзіла там свой побыт, але сумуе, часам бывае дрэнны настрой, – распавядае Валер.\nДэталяў пра ўмовы ўтрымання маладзён не ведае. Узгадвае, Яна пісала, што спачатку ў камеры было шэсць чалавек, потым – восем, потым – зноў шэсць.\nКалі даведалася, што будзе за кратамі да вясны, расплакалася\n12 студзеня ў Яны скончыўся двухмесячны тэрмін утрымання пад вартай. Але на наступны дзень стала вядома, што і ёй, і іншым студэнтам, затрыманым 12 лістапада, знаходжанне пад арыштам працягнутае яшчэ на два месяцы, да сярэдзіны сакавіка. Калі Яна даведалася, што прабудзе за кратамі да вясны, расплакалася, – перадалі Валеру словы адваката сябры.\nПра суд пакуль гаворкі не вядзецца, кажа Валер.\n– Я разумею, што следству няма з чым ісці ў суд, – зазначае хлопец. – Ім няма чаго прад’явіць Яне. Як і іншым студэнтам, і шмат якім палітвязням. Іх трымаюць як закладнікаў. Каб запужаць іншых. Магчыма, дзеля таго, каб у патрэбны момант зноў згуляць ва ўжо вядомую ў Беларусі брудную гульню ўладаў – выкарыстаць палітвязняў як разменную манету.\nВалер сумняецца, што арыштамі і ўтрыманнем людзей за кратамі ўлады змогуць істотна паўплываць на грамадскі настрой, толькі яшчэ больш раззлуюць людзей.\n– Так, нехта спужаецца, а іншыя, наадварот, пачнуць цікавіцца працэсамі, якія адбываюцца. І гэта мы ўжо добра бачым – у маім атачэнні вельмі шмат людзей, якія зацікавіліся палітыкай летась, сталі пісаць лісты палітвязням, – кажа мянчук. – А студэнцкія пратэсты, тым больш, не спыніць, і яны заўсёды ўрэшце становяцца пачаткам пераменаў, што мы бачым па гісторыі тых жа студэнцкіх хваляванняў 1968 года, ці крыху пазнейшых у Грэцыі.\nДобра малюе, спалучае вучобу з працай\nЯна Арабейка нарадзілася і правяла дзяцінства ў Берасці, дзе і жыве ейная сям’я. Родныя не ведаюць дэталяў затрымання дзяўчыны, не разумеюць, за што яе дагэтуль трымаюць за кратамі.\nУ сям’і Арабейка – пяцёра дзяцей, з іх – дзве двойні. Яна таксама з двойні. Ейны брат-блізнец адвучыўся на парыкмахера, жыве ў Берасці. Малодшыя брат з сястрой жывуць з маці, ходзяць у школу.\nЯна Арабейка. Фота: АВ / Белсат\nБацька Яны, Іван Арабейка, перанёс цяжкі інсульт, мае інваліднасць другой групы. Да хваробы працаваў на мытні. Цяпер ён жыве разам са сваімі бацькамі.\n– Яна вельмі працавітая, добрая дзяўчына, заўсёды выдатна вучылася, хадзіла ў наш моладзевы цэнтр творчасці, малявала, займалася журналістыкай, – кажа пра дачку Іван Арабейка. – На гародзе нам заўсёды дапамагала, ніколі без працы не сядзела.\nЯна праводзіць заняткі ў школе падчас практыкі. Фота з сямейнага архіву\nБабуля Яны, маці Івана, Вольга Арабейка таксама кажа пра выключную працавітасць унучкі, здольнасці да вучобы, мастацкі талент. Распавяла, што Яна пасля школы спрабавала паступіць у Акадэмію мастацтваў, але не прайшла, таму пайшла ў педагагічны, на спецыяльнасць «выяўленчае мастацтва, чарчэнне, народныя мастацкія промыслы».\nДзяўчына вучыцца платна, а паколькі грошай у сям’і мала, то яна амаль увесь вольны час прысвячае падпрацоўкам, напрыклад, мыла посуд у рэстаранах.\nСпадарыня Вольга кажа, што апошнім часам сям’я не атрымлівае ніякіх навінаў ад Яны. Родныя не ведаюць таксама, ці да дзяўчыны даходзяць іх лісты.\n– 12 студзеня мы разам з сынам адправілі ёй паштоўку, бо 17-га ў яе дзень народзінаў, але не ведаю, ці атрымае яна яго. Мы грошы таксама адпраўлялі – ці дайшлі яны да яе? – пытаецца бабуля Яны. – Таксама не ведаем, чаго чакаць, і за што з ёй так. Яна ж не злачынца там нейкая.\nЯна Арабейка. Фота з сямейнага архіву\n«Улады занадта жорсткія да тых, хто выказвае сваё меркаванне»\nЯнін дзядуля – Іван Арабейка – паважаны ў Берасці чалавек, паэт, аўтар зборнікаў вершаў.\nСпадару Івану 78 гадоў, ён на пенсіі, жыве ў вёсцы ў Жабінкаўскім раёне. Піша на беларускай мове, з 1979 года – сябра Саюзу беларускіх пісьменнікаў.\nФота: Агата Квяткоўская / Белсат\n– Я ў тым саюзе пісьменнікаў, дзе сябрамі былі Быкаў, Барадулін, Бураўкін. Яны прымалі мяне ў Саюз, і я застаюся верным іх спадчыне, сапраўдным ідэалам беларушчыны, – кажа спадар Іван.\nАпошні зборнік паэзіі пад назвай «Сказаць хачу» выйшаў у дзядулі Яны Арабейкі ў 2012 годзе. За яго спадар Іван атрымаў літаратурную прэмію імя У.Калесніка.\n– Так склалася, што я доўга не пісаў, маўчаў, а потым прарвала. Таму я і ўзяў гэтыя словы Твардоўскага – сказаць хачу – для назвы, – распавядае спадар Іван пра сваю творчасць. – Я пішу пра галоўнае – пра каханне, прыроду, любоў да радзімы, патрыятызм. Што такое патрыятызм? Вернасць радзіме, а не ўладам, якія таксама могуць памыляцца.\nТорт для Яны. Фота: Агата Квяткоўская / Белсат\nПра ўнучку спадар Іван кажа, што яму вельмі шкада яе, уся сям’я моцна перажывае, бо не атрымлівае пра дзяўчыну ніякіх навінаў.\n– Яна ніколі не была агрэсіўнай дзяўчынкай, вельмі добрая, працавітая, – кажа беларускі паэт. – Я не магу сабе ўявіць, каб яна была ў нечым вінаватай, магчыма, і лішняе на яе павесілі. Ды ўвогуле, улады цяпер занадта жорстка ставяцца да людзей, якія выказваюць сваё меркаванне, тым больш, да студэнтаў.\nГанна Ганчар, belsat.eu\nТэгі: Валадарка Іван Арабейка родны палітвязня СІЗА студэнты суды Яна Арабейка\n16:45 На дне, рэпартаж цяпер\n18:45 Малады Пілсудскі (Młody Piłsudski), гістарычны серыял


Кітайскія краты і ланцуговыя краты і зносная пласціна на фабрыцы і пастаўшчыках кратаў | Сінтэцзя\nПечы ў рулонах, сплаў ...\nНацерці планку і бакавую сценку, мы ...\nДРОБЛЯЧЫЯ ВОДЫ Шаравая млын ...\nЛітыя сталёвыя краты, насіць ...\nПадарожныя краты і ланцуговая краты і зносная пласціна на печы\n1. Працэс адліўкі: Прэс-форма для дакладнага ліцця.\n2. Марка сталі: 1,4777 1,4848 1,4837.\n3. Дапушчальная памерлівасць адлівак: DIN EN ISO 8062-3, клас DCTG8.\n4. Геаметрычная дапушчальнасць адлівак: DIN EN ISO 8062 - клас GCTG 5.\n5. Ужыванне: Насіць дэталі на печцы з кратамі.\nПаколькі на працягу многіх гадоў мы пастаўляем шмат заводаў па вытворчасці гранул, нашы працэсы ліцця і апрацоўкі былі вельмі спелымі. У апошнія гады амаль не паступала скаргаў кліентаў. Калі ў вас ёсць якія-небудзь патрабаванні, звяжыцеся з нашай камандай. Мы дамо вам прафесійнае рашэнне.\nМатэрыялам, які мы выкарыстоўваем для гэтых частак, звычайна з'яўляюцца гарачатрывалыя сталі. Тэрмаўстойлівым з'яўляецца матэрыял з высокай трываласцю і стабільнасцю, які выкарыстоўваецца пры высокай тэмпературы. Ён часта выкарыстоўваецца ў такіх галінах прамысловасці, як металургія, цеплавая апрацоўка, цэмент, электрастанцыі і гэтак далей. У адпаведнасці з рознымі відамі прымянення, гэты від матэрыялу павінен валодаць добрай трываласцю, зварлівасцю і ўстойлівасцю да мікраструктуры ў дадатак да высокатэмпературнай трываласці і ўстойлівасці да карозійнай акіслення пры высокай тэмпературы.\n(1.4848): EN 10295-2002\nХімічны склад% сталі GX130CrSi29 (1.4777): EN 10295-2002\n1. Мы выкарыстоўваем дакладнае ліццё з абалонкі. Вырабленая намі прадукцыя заўсёды мае добрую якасць і практычна не мае дэфектаў ліцця.\n2. Мы вырабляем зносныя дэталі для грануляваных заводаў на працягу многіх гадоў. У нас ёсць багаты вопыт гэтага.\n3. У нас ёсць поўнае абсталяванне для праверкі.\nМашына для выпрабаванняў на расцяжэнне 200 тон для праверкі механічных уласцівасцей ланцуговай краты\nАбсталяванне RT для праверкі ўнутраных дэфектаў адлівак.\nПа дадатковыя запыты і тэхнічныя пытанні звяртайцеся ў службу падтрымкі XTJ. Мы забяспечым найбольш разумнае тэхнічнае рашэнне і лепшае прапанову ў адпаведнасці з вашым прадуктам.\nЗнос - гэта складаная сфера, і існуе мноства відаў зносу.\nРозныя тыпы (і камбінацыі) механізмаў зносу патрабуюць розных падыходаў да выбару матэрыялу і дызайну.\nАбразіўны знос - узнікае, калі цвёрда-шурпатая паверхня слізгае па больш мяккай паверхні. Як правіла, для памяншэння абразіўнага зносу патрэбен больш цвёрды матэрыял. Прыкладанні ўключаюць жолабы і бункеры для падачы, якія бачаць слізгаценне.\nЭразіўны знос - узнікае пры ўздзеянні часціц на паверхню зносу. Акрамя паступовага выдалення матэрыялу ад рэзання і шліфавання, кінетычная энергія ўздзейнічаюць часціц можа прывесці да ўмацавання паверхні і мікратрэшчыны, што можа прывесці да расслаення і лушчэння. Улік трываласці матэрыялу, а таксама цвёрдасці матэрыялу, а таксама канструкцыі раслін, напрыклад, кут нахілу часціц і хуткасць, важныя для кантролю эразіўнага зносу. Прыкладанні ўключаюць пнеўматычны і гідратранспарт, грызлі, экраны і цыклоны.\nКаразійны знос - гэты від зносу ўяўляе сабой сумесь карозіі і зносу. Механічны знос можа быць значна павялічаны шляхам хімічнай рэакцыі паміж зношаным матэрыялам і асяроддзем, якое раз'ядае, у асяроддзі нанясення, напрыклад, лопасцевыя змяшальнікі ў вытворчасці суперфасфатаў. Выбар матэрыялу вельмі важны для аптымізацыі каразійных зносін уласцівасцей кампанента.\nXTJ Manufacturing Спецыялізуецца на вытворчасці зносаўстойлівых металічных кампанентаў, каб задаволіць цяжкія ўмовы ў здабычы карысных выкапняў.\nНаша каманда металургаў і інжынераў-машынабудаўнікоў будзе цесна супрацоўнічаць з вамі, каб пераканацца, што мы разумеем вашыя патрабаванні і задавальняем вашыя патрэбы па канкурэнтаздольным сусветным цэнах.\nМы прапануем шэраг зносастойкіх ліцейных матэрыялаў і поўную магчымасць тэрмічнай апрацоўкі, каб аптымізаваць ўласцівасці матэрыялу ў адпаведнасці з вашымі патрабаваннямі.\nДобра спакаваныя вандроўныя краты\nДобра гатовыя краты\nАгляд зборкі ланцуговай рашоткі\nПапярэдняя: ДРАБІЛЬНЫЯ ЎСТАЎКІ Шаравыя млыны\nДалей: Нацерці планку і бакавую сценку, зносіць дэталі на паддонных машынах і на спекавых машынах


Што чакае даляр? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЭкс-кіраўнік Нацыянальнага банка Беларусі Станіслаў Багданкевіч спрагназаваў, што далей будзе з далярам.\nСёння на таргах БВФБ даляр ЗША вырас на 143 рублі да 19.823 беларускіх і, такім чынам, поўнасцю адыграў учарашняе зніжэнне, якое склала 127 рублёў.\nЕўра вырас на 36 рублёў да 22.424, расейскі рубель апусціўся на 1,77 да 306,50.\nСтаніслаў Багданкевіч: Беларуская эканоміка – у заняпадзе. Імпарт падае, узровень жыцця людзей зніжаецца. Прадпрыемствы і грамадзяне жывуць за кошт тых зберажэнняў, што былі зроблены раней. У сваёй большасці грошы народ захоўвае ў далярах. Вось людзі зараз, каб неяк жыць, і дастаюць з закуткоў свае зберажэнні. Усё гэта, безумоўна, уплывае на ваганні даляра. Як ужо казаў, імпарт зніжаецца, попыт на валюту ўпаў.\nРР: Ці працягне расці даляр?\nСтаніслаў Багданкевіч: Мяркую, што так. Гэта звязана з тым, што рублёвая грашовая маса будзе павялічвацца для ажыўлення эканомікі. Думаю, Нацбанк будзе вымушаны рабіць грашовую эмісію. І гэта адназначна прывядзе да ўмацавання даляра, бо атрымаецца дысбаланс паміж колькасцю надрукаваных грошай і валютай, якая не паступае з-за падзення экспарту. Але дэвальвацыйныя працэсы будуць маруднымі.\nРР: У якіх межах можна чакаць курс даляра да канца года?\nСтаніслаў Багданкевіч: Цяжка зараз сказаць. Калі Нацбанк не будзе прытрымлівацца жорсткай манетарнай палітыкі (хаця пэўныя перакосы ёсць і зараз), то беларускі рубель можа знізіцца. Усё будзе залежыць ад таго, ці будуць друкаваць грошы. І будзе залежыць ад таго, ці не будуць умешвацца ў палітыку Нацбанка ўлады, якія могуць некаторымі сваімі дырэктывамі справакаваць дэвальвацыю.\nЯк вярнуць гістарычны воблік Гародні?


Люба Лунёва: Калі мой тата працаваў дырэктарам шахты, Януковіч быў там шафёрам! (ФОТА, ВІДЭА) » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nпаліцэйская дзяржава хто прыдумляе гэтыя назвы лекаў?\nНавумчык, Еўдакімаў, Пазьняк, Лунёва\nЗ Леанідам Міндліным\nПамятаю, ля Палаца спорту была дэманстрацыя на 15 сакавіка 1997 года, з удзелам Карпенкі, 30 тысяч чалавек. Гэта ж было раз плюнуць — і болей прыходзіла! Маладыя людзі зрывалі дзяржаўныя сцягі — у выніку былі распачатыя крымінальныя справы. І я сама датумкала, што трэба людзям неяк дапамагаць, знайшла адвакатаў, адвакаты займаліся гэтымі справамі. І такпаступова-паступова — людзі сталі прыходзіць, раіцца, прасіць дапамогі: у каго сын трапіў, хто сам… Але гэта —\nПалац Солтанаў у Дзятлаве, які першапачаткова належаў Радзівілам\nЛюба Лунёва: У цэласці не ведаю. Нейкі кавалак ведаю лепш, потым — зусім не ведаю, потым зноў ведаю… Я неяк думала: чаму падчас Канфедэрацыі Солтаны ніяк не вызначыліся ў гэтых войнах? Потым я зразумела: у Солтанаў было шмат дачок, і яны бралісяшлюбамі-то з Радзівілам, то з Сапегам, то яшчэ з кім. І бацька быў вымушаны трымаць нейтралітэт, бо іначай давялося б змагацца супраць сваіх унукаў! Думаю, шмат чаго ў гісторыі тлумачыцца такімі асабістымі момантамі, якія гісторыку разгадаць цяжка.\nЛюба Лунёва: Бацькі пазнаёміліся ў пяцьдзясят нейкім годзе, калі вучыліся ў Харкаўскімінжынерна-эканамічным інстытуце. Тата быў на курс ці на два старэйшы, ён атрымаў размеркаванне ў Данбас, на шахту «Юнком» — на радзіму цяперашняга прэзідэнта Украіны.\nЛюба Лунёва: Менавіта так! Потым туды прыехала мая мама, яна працавала ўпланава-эканамічным аддзеле,па-мойму, на шахце «Палтаўская». Калі мне было гады чатыры з паловай, мама адправіла мяне сюды, у Беларусь, да бабулі з дзядулем. Потым сама перабралася, потым тата.\nПасведчанне аб нараджэнні. «Ш» — значыць «шахта»\nМаленькая Люба з бацькамі\nЛюба Лунёва: Асобныя моманты. Памятаю, што не хацела хадзіць у дзіцячы садок, і мяне заводзілі да сяброў. Памятаю, як тата набыў тэлевізар — і ўсе збіраліся да нас яго глядзець. У нас дома адбываліся танцы. Ставіліся кружэлкі, тата браў мяне на рукі — і ўсе танчылі. Тата са мной танчыў вальс, потым падкідваў мяне… Гэта былі моманты дзіцячага шчасця… Тата лётаў у Сочы, каб нам з мамай прывезці кветкі ці яшчэ нешта на 8 сакавіка. Я любіла ананасы, і ён часам, як сам казаў, «матаўся» ў Маскву, каб прывезці ананасы — любіў бэсціць мяне.\nЗ бабуляй і дзядулем\nЛюба Лунёва: Так, прыехалі, а потым разышліся… Тата вярнуўся ва Украіну, мама засталася, працавала ва ўніверсітэтах, стала дацэнтам, кандыдатам навук… Бабуля з дзядулем жылі ў Клічаве. Дзед быў настаўнік фізікі і матэматыкі — Дарафей Паўлавіч Солтан. Аднойчы ён на вакацыях вырашыў пазаймацца са мной матэматыкай. Кажа: «Пішам раўнанне, адкрылі дужку…» Я пытаюся, што такое «дужка». Дзед раз’юшыўся: «Як гэта можна роднай мовы не ведаць?!» Бабуля таксама выключнапа-беларуску размаўляла… Дзед стараўся дзецям і ўнукам прышчапіць густ да прыўкраснага — браў эцюднік, і мы хадзілі маляваць…\nКалі я прыехала з Украіны, то размаўляла выключнапа-руску — увогуле лічыла, што існуюць дзве мовы: руская і нямецкая (бо яе ведала мама). Я прыйшла ў агарод, там быў зялёны агрэст. Прыбег суседскі хлопчык, паглядзеў на мяне і кажа: «А агрэст зялёны есці нельга». Я кажу: «Дурак ты, это крыжовник!». Так, слова за слова,крыжоўнік-агрэст, пачалася бойка. Прыбеглі дарослыя, дзед засмяяўся і кажа: «Каму агрэст, каму крыжоўнік — але зялёны ўсё адно есці нельга, тым больш, што я яго дустам папырскаў». Вось так адбывалася маё знаёмства з беларускай мовай — у Клічаве, дзе праходзілі ўсе мае вакацыі…\nЛюба Лунёва: Пайшла я ўвогуле ў Салігорску, але потым мы адразу перабраліся ў Мінск. У Салігорск пераехалі на кароткі час, бо такі быў парадак — «з шахтаў у шахты». У Мінску я вучылася ў19-й школе, за філармоніяй. Божа, якая я старая — памятаю, як там пераход падземны будавалі, як да нас прыходзілі даішнікі чытаць лекцыі, каб праз пераход хадзілі! А тады такі рух быў, што і без перахода не было праблемы перабегчы!.. На Залатой горцы, дзе музычная школа, мы каталіся на партфелях, там толькі часам магла праехаць машына «Хлеб» — «хлебарэзка», як мы яе звалі…\nЗ татам і стрыечнай сястрой\nЛюба Лунёва: Не тое, што на дарогу — ледзьве не да самай філармоніі даляталі!.. Пагорак жа вялікі быў — гэта цяпер яго ўжо так разраўнялі…На плошчы Якуба Коласа стаяла мадэль атама — як дасягнення савецкай навукі. Памятаю Камароўскі рынак яшчэ у выглядзе драўляных насцілаў — як сёння ў мястэчках. Там сядзелі бабкі і пучкі зеляніны ўсякай прадавалі…\nПамятаю, як зрабілі помнік Коласу і саму плошчу так назвалі. І закаханыя сталі прызначаць спатканні «ля левай нагі Якуба Коласа». Памятаю, як нашыя хлопчыкі насілі даўгія валасы, а дырэктар школы Гут Уладзімір Пятровіч вельмі сварыўся — і мы давалі хлопчыкам нашыя гумкі, завязваць пасмы. А ўжо ўвечары, калі мы збіраліся на тусоўку ля філармоніі, яны распускалі валасы. Часам прыязджала міліцыя на матацыклах з каляскай — мы ўцякалі, яны даганялі. Потым пыталіся: «А чаго вы ўцякалі?» – «А чаго вы за намі ехалі?..» Памятаю, як дырэктар на сходзе падняў некалькі чалавек, у тым ліку і мяне, ды кажа: «Я ўжо не кажу пра іх знешні выгляд!.. Але ў іх жа нават прыёмнікі настроеныя на варожую хвалю! Гэта будзе страчанае пакаленне!» Цяпер я разумею, наколькі ён меў рацыю! (смяецца) Калі б мне тады сказалі, што я буду працаваць на Радыё «Свабода» — ніколі не паверыла б.\nГістфак Люба скончыла з чырвоным дыпломам\nЛюба Лунёва: Ды не, гэта было прыкладна 15 пакояў! 2 камп’ютары на ўвесь першы паверх!БЭСМ-6 — такая машына была ў Навасібірску, у Дубне, на гідраметцэнтры ў Маскве і ў нас. Потым быў страшны скандал — аказваецца, яе перадралі з амерыканскай машыны «Іглз»…\nЛюба — супрацоўніца Інстытута матэматыкі Акадэміі навук\nЛюба Лунёва: А я была аператарам ЭВМ. Працавала пазменна — два дні першая, два дні другая, два дні трэцяя. Гэтыя ж машыны працавалі кругласуткава, адключаліся толькі зрэдку на прафілактыку. На заняткі хадзіла штодня: вечаровая форма — гэта як другая змена ў ВНУ фактычна, усе заняткі такія ж, як і на дзённым… Але, дарэчы, ні разу не патрапіла на бульбу — нават не ведала, як яе ўбіраюць. Калі ў мяне з’явілася сваяхатка-лецішча, пасадзіла бульбу, проста так. А ўвосень кажу: «Ну вось, у мяне бульба прапала, а была такая прыгожая, і квітнела нават, і няма яе…» Аказваецца, гэта бацвінне ссохла, а калі я капанула рыдлёўкай, як жа здзівілася, што там апынулася бульба!..\nЛюба Лунёва: У 2004 годзе я забрала да сябе з Украіны тату. На той час яго другая жонка памерла, а дзяцей у іх не было. Мама ўбачылася з ім, яна яго прабачыла… У яго быў рак, і ён паміраў у мяне на руках. Ён памёр у лістападзе. Мама таксама скардзілася, што стала дрэнна сябе адчуваць… А ў яе была мара мець такую хатку. Бо ўсё жыццё працавала — у трох ВНУ, у 1991 годзе нават выводзіла студэнтаў на плошчу… Потым, за часам Лукашэнкі, ёй гэта прыпомнілі — і яна сышла працаваць у камерцыйныя ВНУ… І вось тата памёр — і яна пачала скардзіцца. У студзені я яе зацягнула на абследванне — высветлілася, што ў яе рак стрававода… Ёй зрабілі аперацыю ў Бараўлянах, і пасля гэтага яна яшчэ тры гады пражыла. Але калі мінула два гады, ёй рэзка стала горш, зрабілі паўторную аперацыю. Я спыталася ў лекара, што рабіць. Ён параіў неяк адсланіць яе ад дрэнных думак — каб працягнуць ёй жыццё… І тут я прыгадала, што ў мамы была гэтая мара пра дамок. Стала ліхаманкава шукаць, набыла першы, які трапіўся — між Нараччу і Швакштамі, гэта недзе 135 кіламетраў. Рабіла ўсё гэта дзеля мамы, а потым мама памерла, я стала неяк сама там упраўляцца — так я стала мічурынцам.\nЛюбоў Лунёва: Яму далі 10 сутак за апладысменты. Акцыя ўжо практычна скончылася, ён стаяў ля мяне, і тут падышлі два амбалы і пацягнулі яго ў аўтобус. Я кажу: «Эй! Гэта мой сын, ён проста падышоў!..” Але на відэа і фота ёсць, дзе ён стаіць і ляпае.\nЗ сынам у Парку Горкага\nЛюба Лунёва: Не, ён не п’е. Ён як ды-джэй там падпрацоўваў у нейкім элітарным клубе дляактораў-рэжысёраў, нейкую там музычку пісаў. Бо дагэтуль я яго цягала ў музычную школу — і бачыце, спатрэбілася. Хоць ён так яе і не скончыў. А я ж скончыла — па класе скрыпкі, нават грала ўэстрадна-сімфанічным, у камерным аркестры, на гастролі ездзіла. Хоць сама тады марыла, каб мяне адтуль выгналі. І ў мяне, і ў сына абсалютны музычны слых. Але ён ленаваўся вучыць ноты. Я найграю — ён паўтарае. А ў ноты глядзіць — і ні фіга не бачыць. У яго быў настаўнік Роберт Іванавіч, Дзіма яго чамусьці празваў Орбіт Іванавіч. Распавядаў, як той Орбіт Іванавіч нават з кабінета выбягаў, калі Дзіма, не ведаючы нот, фальшаваў…\nЛюба Лунёва: Канешне, робленае! Бо сама па сабе я чалавек вельмі эмацыйны… Але калі пачынаецца паніка, жарсці — часам трэба проста сказаць нешта, каб зняць напружанне, развесці людзей. Бо і тыя, і другія — гэта ж наш народ, што б мы там ні казалі. Проста некаторыя менш адукаваныя, не разумеюць, у чым удзельнічаюць… На мітынгу ж, калі кіпіць адрэналін, трэба неяк паказаць спецназаўцу, што ты не мацнейшы за яго, а мацнейшы за ягонага камандзіра — тады ёнпа-іншаму з табой размаўляе,па-іншаму сябе паводзіць. Часам яго трэба проста адзёрнуць — як учылка школьніка. Часам трэба ў дэманстранта спытаць нешта кшталту «Дзе твой пашпарт? Чаму ў цябе заплечнік расшпілены?» — калі ты бачыш, што ён ужо проста «з’язджае з катушак».\nЗ Жаннай Літвіной і Віктарам Івашкевічам\nЗ Алесем Бяляцкім і Валянцінам Стэфановічам\nЛюба Лунёва: А я не баюся? Усе баяцца. Баяцца бясчынства — гэта нармалёвы стан. І ты кожны раз перажываеш страх. А страх — я ўжо ў гэтым пераканалася — гэта самае моцнае пачуццё. Нават не каханне, зайздрасць, радасць… Страх. Гэта тое, што робіць нашы валасы сівымі, што змяняе нашыя твары, што дадае нам зморшчынаў. Гэта тое, што прымушае нашы гармоны працавацьпа-іншаму. Страшна мне кожны раз, калі чуецца каманда «фас!».\nПамятаю, з нейкім дзіцячым гыгыканнем панёсся АМАП, забеглі ў пераход, а там у гэбэшных аператараў нейкі сход — стаяць, свае камеры глядзяць, чалавек сорак… Потым пайшла па праспекце, дайшла да ўніверсама «Цэнтральны», стаіць жанчына — і ў дублёнцы вырваныя ўсе гузікі. І стаіць хлопец,з-падшапкі ідзе кроў. Жанчына кажа, што ён проста праводзіў сваю дзяўчыну на таксоўку. Пад’ехала таксоўка — і раптам з машыны выскачылі нейкія людзі, відаць, спецназаўцы, дзяўчыну не кранулі, а яго збілі — далі дубінкай па галаве так, што кроў пайшла праз шапку. Жанчына кажа — кінулася спытацца, што такое — бо тыя ж у цывільным былі. Дык адзін з нападнікаў схапіў яе, штурхануў — усе гузікі з дублёнкі вырваў… Яна стала мне казаць, што да пляменніка прыехаў пагасціць сябар і пайшоў на плошчу. Кажа, вы ж журналістка, запішыце прозвішча. Высветліце, што з ім… У гэтым было адрозненне ад 2006 года — там мы ўсіх прыкладна ведалі. А тут мы не ведалі нікога, гэта былі новыя людзі — і яны нас не ведалі.\nЛюба Лунёва: Я думаю, што ўсё гэта выбіла з раўнавагі самага высокага начальніка. Ерыну не маглі не паставіць у віну тое, што ён упусціў «ворагаў» у святая святых, кабінет самога шэфа КДБ. Гэта была акцыя супраць фальсіфікацыі вынікаў выбараў і рэферэндуму. Выйшаў Ерын да натоўпу, які сабраўся ля КДБ, паклікаў пальцам Пашу Севярынца, мяне, Ларысу Саенка, якая тады, здаецца, працавала на «Рэйтар», яшчэ некага… Я разумела, што адбываецца нешта не тое… Мы зайшлі да Ерына, я спыталася, ці можна ўключыць дыктафон — ён дазволіў, кажа, пытайцеся, што хочаце. І менавіта тады ён сказаў, што «так, усіх мы пішам, усіх мы слухаем». Прызнаў — хоць гэта не такая ўжо і навіна была для нас! (смяееца) І тады я ў яго спытала пра знікненні — што ёсць версіі, чуткі, укіды ў інтэрнэт. І ён адказаў: «Мы ўсё ведаем, проста час не прыйшоў сказаць праўду». Тут у мяне пачынаецца жывы эфір, я кажу: «Я зараз выскачу і вярнуся». Выйшла — там сядзеў яго сакратар, дзядзенька з кубкамі, хацеў рабіць каву. Я пачала: «Я зараз знаходжуся ў прыёмнай шэфа КДБ Леаніда Ерына,тое-тое, мы спыталі гэта, ён адказаў гэта…» Калі я скончыла, гэты перапужаны дзядзька спытаў: «А вы журналістка?» Я кажу: «Так». Ён стаў белы, як ліст паперы. «А вы адкуль?» Я кажу: «Радыё Свабода». Ён: «У сэнсе? ТОЕ Радыё Свабода, якое амерыканскае?» Я кажу: «Ну так…» Ён узяў два кубачкі, паставіў сабе на калені і сядзеў у поўнай прастрацыі. Потым я вярнулася ў кабінет да Ерына, і блісканула думка. Кажу яму, што вельмі хацела б патрапіць на экскурсію ў вашую «амерыканку», бо пра яе столькі расказваюць. Ён сказаў: «Канешне! Не пытанне! Я вам абяцаю!» Я адказваю: «Раз вы мне абяцаеце, значыцца, вас тут хутка не будзе». Ён паглядзеў: «Вы ўсё правільна разумееце». Праз дзень ён пайшоў у адстаўку.\n3 Responses to “Люба Лунёва: Калі мой тата працаваў дырэктарам шахты, Януковіч быў там шафёрам! (ФОТА, ВІДЭА)”\n1. Непамяркоўны Says:\nСнежань 23rd, 2011 at 17:23\nСапраўды такая знаемая і такая незнаемая цудоўная жанчына, журналістка Любоў Лунева. Класны артыкул!\n2. Ilya Goldovt Says:\nСнежань 24th, 2011 at 07:50\nХорошее интервью. Люба, ты молодчина.\nСнежань 25th, 2011 at 21:49\nМда…отправила сына в Польшу учится, чтобы в армию не пошел. Прям как о каторге какой-то.


Значэнне слова Апісанне па Яфрэмавай:\n2. Слоўнае - вуснае або пісьмовае - выява каго-л., Чаго-л. // Выклад чаго-л. як складовая частка навуковага вывучэння з'яў.\nАпісанне ў Энцыклапедычным слоўніку:\nАпісанне - функцыя навуковага даследавання, якая складаецца ў фиксированиирезультатов досведу (эксперыменту або назірання) з дапамогай определенныхсистем абазначэння, прынятых у навуцы.\nЗначэнне слова Апісанне па лагічным слоўніку:\nАпісанне - гл .: Выказванне дэскрыптыўныя.\nЗначэнне слова Апісанне па слоўніку Ушакова:\nапісання, пар. (Кніжныя.). 1. Дзеянне па пачаць, стаць. апісаць. Займацца апісаннем карцін. 2. Сачыненне, якое апісвае што-н. (Гл. Апісаць у 1 і 2 знач.). скласці апісанне карцін. надрукаваць апісанне падарожжа. выдаць апісанне рукапісаў. ? Пераказ чаго-н. (Гл. Апісаць ва 2 знач.), Як складовая частка навуковага вывучэння з'яў. Апісанне гістарычных фактаў павінна мець марксісцкае тлумачэнне.\n1.1 Што такое АПІСАННЕ, АПІСАННЕ гэта, значэнне слова АПІСАННЕ, паходжанне (этымалогія) АПІСАННЕ, сінонімы да АПІСАННЕ, парадыгма (формы слова) АПІСАННЕ ў іншых слоўніках\n1.10 парадыгма, формы слова АПІСАННЕ\nфункцыя навуковага даследавання, якая складаецца ў фіксаванні вынікаў вопыту (эксперыменту або назірання) з дапамогай пэўных сістэм абазначэння, прынятых у навуцы.\nШто такое АПІСАННЕ, АПІСАННЕ гэта, значэнне слова АПІСАННЕ, паходжанне (этымалогія) АПІСАННЕ, сінонімы да АПІСАННЕ, парадыгма (формы слова) АПІСАННЕ ў іншых слоўніках\n1) Працэс дзеянні па знач. пачаць, стаць .: апісаць.\nа) Слоўнае - вуснае або пісьмовае - выява каго-л., чаго-л.\nб) Выклад чаго-л. як складовая частка навуковага вывучэння з'яў.\n2. Складанне, пераказ, у да-ром што-н. апісваецца. Геаграфічныя апісанні.\nмалюнак, аднаўленне, адлюстраванне, абмалёўцы, паказ; вызначэнне, дэфініцыя; кіраўніцтва, даведнік, інструкцыя; прайграванне, аповяд, нозография, іканаграфія, проскинитарий, аповесць, статут, схема, сказ, побытапісанні, апавяданне, антропография, пераказ, эксплікацыя, складанне, гісторыя, описывание, дескрипция, прадстаўленне, растолкование, питтореск, нарыс, жыціе, абрыс, обрисовывание, очерчивание, перадача, перипл, рэляцыі\n1. Дзеянне па гл. апісаць. Займацца апісаннем карцін.\n2. Складанне, якое апісвае што-небудзь (гл. Апісаць у 1 і 2 · Знач. ). Скласці апісанне карцін. Надрукаваць апісанне падарожжа. Выдаць апісанне рукапісаў.\n| Пераказ чаго-небудзь (гл. Апісаць ва 2 · Знач.), Як складовая частка навуковага вывучэння з'яў. Апісанне гістарычных фактаў павінна мець марксісцкае тлумачэнне.\nДзеянне па пачаць, стаць. апісаць (у 1 і 2 знач.).\nЦяпер, абмінаючы тое, што вядома з газет, я прама перайду да апісання асабістага спаткання майго з Чарнышэўскім. Караленка, Успаміны пра Чарнышэўскім.\nСлоўнае вуснае або пісьмовае малюнак каго-, чаго-л.\nпершая кіраўнік ўяўляе нешта цэлае. Яна ў сабе заключае апісанне свецкага жыцця пецярбургскага маладога чалавека ў канцы 1819 года. Пушкін, Яўген Анегін (Прадмова да першага выдання кіраўніка I).\nМаці Лены, ідучы ў сельпо, адразу яго пазнала па апісанні дачкі. Паўленка, Шчасце.\nСкладанне, якое ставіць мэтай навукова, сістэматычна апісаць што-л.\nГрышын аказалася звычайнай вёскай. Так, відавочна, пра яе было б сказана ў любым апісанні. Паўстоўскі, Кардон «273».\nназ1. малюнак, аднаўленне, адлюстраванне, абмалёўцы, паказперадача рэчаіснасці ў мастацкім творы2. очерчивание, малюнак, живописаниеперадача сродкамі мовы\nне паддавацца апісанню.\nабрыс, антропография, побытапісанні, водоописание, дескрипция, жыціе, землеописание, пераказ, малюнак, іканаграфія, нозография, абмалёўцы, обрисовывание, описывание, очерчивание, перипл, питтореск, прадстаўленне, проскинитарий, растолкование, рэляцыі, складанне, статут, схема, эксплікацыя\nпарадыгма, формы слова АПІСАННЕ\nЦытаты дня на англійскай мове


04 верасень 2011, 15:19\nГомельскі дэмакратычны актывіст Ігар Случак падаў у Гомельскі абласны суд скаргу на пастанову суда Савецкага раёна Гомеля.\nСлучак быў затрыманы ў Гомелі супрацоўнікамі спэцназу 26 жніўня, напярэдадні свайго брыфінгу, на якім ён зьбіраўся ўзьняць пытаньне аб рэфармаваньні міліцыі. Трое сутак ён знаходзіўся ў ізалятары часовага ўтрыманьня ў чаканьні суду. 31 жніўня суд Савецкага раёну прызнаў яго вінаватым у дробным хуліганстве (нецэнзурнай лаянцы) і пакараў трыма суткамі арышту. Усе абвінавачаньні былі пабудаваныя на паказаньнях гомельца Сяргея Замая, які сьцьвярджаў, што Случак на вуліцы штурхнуў яго і аблаяў матам.\nПастанову раённага суду Случак лічыць несправядлівай, ён не прызнае сваёй віны і сьцьвярджае, што яна не была даказаная ў судзе. "Пастанова вынесеная толькі на падставе сьведкі абвінавачаньня Замая і ўнутранага перакананьня судзьдзі, — заявіў ён БелаПАН. — Нягледзячы на тое, што былі знойдзеныя рознагалосьсі ў рапарце, пратаколе і пастанове, суд ня ўгледзеў якіх-небудзь падстаў сумнявацца ў тлумачэньнях сьведкі Замая. Суд таксама не ўлічыў фактаў, якія характарызуюць асобу сьведкі, які абвінаваціў мяне ва ўчыненьні супрацьпраўнага дзеяньня і які зьяўляецца цэнтральным удзельнікам працэсу — на яго паказаньнях у дачыненьні да мяне будавалася абвінавачаньне".\nУ скарзе актывіст указвае: на судзе сьведка Замай прызнаў, што стаяў на ўліку ў інспэкцыі па справах непаўналетніх, прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасьці і "ў значнай колькасьці" ўжывае алькагольныя напоі.\nАкрамя таго, раённы суд адмовіўся далучыць да справы матэрыялы, што характарызуюць асобу сьведкі, якія былі знойдзеныя ў адкрытым доступе ў сацыяльнай сетцы "УКантакце". Гэтыя фотаматэрыялы Случак дадае да скаргі ў абласны суд.\nАўтар скаргі просіць удакладніць, чаму Замай не знаходзіўся на працоўным месцы падчас нібыта ўчыненага ім, Случакам, правапарушэньня, а таксама запатрабаваць характарыстыкі зь месцаў яго вучобы. Ён таксама цікавіцца, чаму Замай ня быў агледжаны на прадмет алькагольнага і наркатычнага ап'яненьня. "Улічваючы асобу сьведкі, можна выказаць меркаваньне, што я быў проста абгавораны зь невядомых мне прычын", — піша актывіст.


28.05.2022 / 09:42\nУ праграме «Клуб рэдактараў» кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі паўтарыў асноўныя штампы і фэйкі прапаганды.\n«Палякі легалізуюцца ва Украіне як мяккая сіла з мэтай захопу тэрыторый. Акрамя таго, тыдзень таму на польскіх тэлеканалах мы чулі заявы аб гатоўнасці напасці на Беларусь. Нашыя беглыя заяўляюць, што па Мінску трэба ўдарыць з тэрыторыі Украіны. Ля тэрыторыі Беларусі праходзяць ваенныя вучэнні і нарастае кантынгент. Да межаў нашай краіны сцягваецца ўзбраенне», — заявіў Эйсмант.\n«На фоне поспеху расійскай спецаперацыі на Захадзе расце істэрыка. У іх часта мяняюцца настроі: ад апатыі да гатоўнасці ўступіць ва ўзброены канфлікт. З гэтай нагоды мы чулі самыя розныя заявы».\nІван Эйсмант дадаў, што на Беларусь і Расію аказваецца магутны эканамічны ціск. «Такое адчуванне, што ад эканамічных санкцый пакуль больш церпяць еўрапейцы і амерыканцы. Мы змаглі пераарыентаваць экспарт, расіяне займаюцца імпартазамяшчэннем. Але небяспека, што мы будзем уцягнутыя ва ўзброены канфлікт, існуе», — сказаў кіраўнік БТРК.


У Кёльне адбыліся сутычкі з паліцыяй з-за антымігранцкага зьезду\n22 красавік 2017, 14:24\nСтаршыня партыі «Альтэрнатыва Нямеччыны» Фраўке Пэтры\nУ нямецкім Кёльне тысячы левых актывістаў паспрабавалі сарваць правядзеньне зьезду правай папулісцкай партыі «Альтэрнатыва для Нямеччыны» (AfD, Alternative for Germany), якая выступае з антымігранцкімі лёзунгамі. Супрацьстаяньне вылілася ў сур’ёзныя сутычкі з паліцыяй.\nЗьезд «Альтэрнатывы для Нямеччыны» быў заплянаваны на два дні і адкрыўся ў суботу. Адкрыцьцю форуму паспрабавалі перашкодзіць праціўнікі антымігранцкай партыі. Дэманстранты трымаюць у руках лёзунгі «Блякаваць нацыстаў», паведамляе ВВС.\nПаліцыя чакае, што ўсяго ў пратэстах прымуць удзел больш за 50 тысяч актывістаў. Паводле начальніка паліцыі Юргена Матыса, сярод пратэстоўцаў будзе «некалькі тысяч левых экстрэмістаў» і яшчэ некалькі сотняў людзей, схільных да гвалту.\nДля забесьпячэньня парадку на месца правядзеньня зьезду, які праходзіць у гатэлі ў цэнтры гораду, было накіравана больш за 4 тысячы паліцэйскіх.\nРаніцай каля 100 чалавек спрабавалі прарвацца праз паліцэйскі кардон, паведамляе газэта Die Welt. Адзін паліцэйскі пры гэтым пацярпеў, забясьпечваючы праход дэлегатаў у будынак. Нападнік быў затрыманы.\nНа подступах да гатэлю 50-60 чалавек роварамі блякавалі доступ да месца правядзеньня зьезду. Калі паліцыя разабрала гэтую канструкцыю, адбыліся сутычкі з пратэстоўцамі.\nУ зьезьдзе партыі «Альтэрнатыва Нямеччыны» бяруць удзел 600 дэлегатаў. Старшыня партыі Фраўке Пэтры, выступаючы перад прысутнымі, заклікала да згуртаваньня пад яе лідэрствам.\nПартыя «Альтэрнатыва для Нямеччыны» была ўтворана чатыры гады таму. Яна выступае за выхад краіны з Эўразоны і за абмежаваньне міграцыі ў краіну. Партыя рэзка набрала папулярнасьць на фоне міграцыйнага крызісу ў Эўропе.\nWelt: Выбухоўка, скарыстаная пры тэракце ў Дортмундзе, магла належаць Бундэсвэру\nДачка прэзыдэнта ЗША Іванка Трамп наведае «жаночы саміт» у Нямеччыне


Праграма сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 2021–2025 гг. Фінансавая і цэнавая стабільнасць | Нацыянальны банк Рэспублiкi Беларусь\nГалоўная → МАНЕТАРНАЯ ПАЛІТЫКА → Мэта → Стратэгічныя дакументы → Раздзел ПСЭР\nПраграма сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 2021–2025 гг. Фінансавая і цэнавая стабільнасць.\nАсноўныя задачы грашова-крэдытнай палітыкі ў наступным пяцігоддзі – фарміраванне ўмоў для ўстойлівага эканамічнага развіцця, забеспячэнне цэнавай і фінансавай стабільнасці, умацаванне даверу да нацыянальнай валюты.\nПрыярытэт аддадзены падтрыманню нізкага ўзроўню інфляцыі. Гэта дазволіць абараніць ад абясцэнення заработныя платы, пенсіі і іншыя даходы, а таксама зберажэнні насельніцтва ў нацыянальнай валюце.\nУ якасці арыенціра нізкай інфляцыі выступае падтрыманне прыросту спажывецкіх цэн паблізу 5 працэнтаў. Рост рэгуляваных цэн будзе абмяжоўвацца ўзроўнем базавай інфляцыі, за выключэннем дынамікі рэгуляваных цэн у сферах, у якіх ёсць неабходнасць ліквідаваць сфарміраваныя дыспрапорцыі (жыллёва-камунальная гаспадарка і іншыя).\nЗахаванне фінансавай стабільнасці мяркуецца за кошт надзейнага і бяспечнага функцыянавання ўдзельнікаў фінансавага рынку, павышэння ўстойлівасці фінансавых інстытутаў і зніжэння сістэмных рызык.\nЗ мэтай павышэння прывабнасці зберажэнняў у нацыянальнай валюце і фарміравання крыніц для крэдытавання эканомікі будзе праводзіцца палітыка, якая забяспечвае падтрыманне працэнтных ставак крэдытна-дэпазітнага рынку на станоўчым узроўні ў рэальным выражэнні.\nБудзе забяспечаны кантроль над ростам грашовай прапановы, які спрыяе захаванню цэнавай стабільнасці, не прыводзіць да назапашвання макраэканамічных дысбалансаў і дастатковы для задавальнення плацежаздольнага попыту эканомікі на грошы.\nПрацягнецца работа па ўдасканаленні нормаў заканадаўства з мэтай стымулявання і пашырэння сферы выкарыстання безнаяўных разлікаў.\nУ вобласці курсавой палітыкі працягнецца выкарыстанне механізма гібкага курсаўтварэння, што дазволіць эканоміцы падладжвацца пад змяненні знешніх умоў і згладжваць іх ўплыў.\nМіжнародныя рэзервовыя актывы да канца 2025 года складуць не менш за 2 месяцы імпарту з паэтапным паляпшэннем іх структуры ў частцы памяншэння даўгавога складніка.


Казько Віктар. Час збіраць косці: KNIHI.BY. Беларускія кнігі\nПрозаКнігазбор (выдавецтва)Сэрыя "Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”Ляўрэаты літаратурных прэміяўЛонг-ліст Прэміі Гедройца’2015Шорт-ліст Прэміі Гедройца’2015Казько Віктар\nАповесці. — Мінск: Кнігазбор, 2014. — 340 с. — (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”, выпуск 57). Наклад кнігі цалкам прададзены.\nУ новую кнігу лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Я. Коласа Віктара Казько ўвайшлі аповесці “Час збіраць косці”, “Прахожы”, “І нікога, хто ўбачыць мой страх”. Аўтар запрашае чытачоў далучыцца да падарожжа пакручастымі сцежкамі чалавечае памяці, дзе будзённасць перагукаецца трывожным сном, поўным прарочых і сімвалічных праяваў, заклікае прыслухацца да глыбокіх філасофскіх, месцамі містычных, а ў выніку заўсёды аптымістычных і жыццесцвярджальных думак і разваг.\nЗа гэтую кнігу аўтар атрымаў гран-пры Прэміі імя Ежы Гедройца — 2015.\nПавал Абрамовіч. Пісьменьнік, які зьбірае косьці (рэцэнзія на кнігу, Svaboda.org)\nІ нікога, хто ўбачыць мой страх. Аповесць\nЧас збіраць косці. Евангелле пад Луку. Аповесць\nВіктар Казько нарадзіўся ў 1940 годзе ў Калінкавічах на Гомельшчыне. Перажыў жахі ваеннага ліхалецця, выхоўваўся ў дзіцячых дамах.\nПрацаваў геолагаразведчыкам, журналістам. Скончыў завочнае аддзяленне Літаратурнага інстытута імя А. М. Горкага.\nАдным з першых у сучаснай літаратуры паказаў вайну праз прызму ўспрыняцця дзіцяці. У апошнія дзесяцігоддзі шмат увагі ў сваіх творах надае экалагічнай праблематыцы (кнігі “Цвіце на Палессі груша”, “Неруш”, “Выратуй і памілуй нас, чорны бусел”, “Дзікае паляванне ліхалецця” і інш.), а таксама маральнаму і нацыянальнаму станаўленню беларускага грамадства.\nЛаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Якуба Коласа (1982) за аповесць “Суд у Слабадзе”.\nСябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1973 года.\n“…Ядловец — ціхае рахманае і някідкае, як і сам тутэйшы чалавек, дрэўца альбо кусцік. Гнецца, а не ломіцца, нязлоснае, але і калючае. І не без адчування прыгажосці, уласнай годнасці, вечназялёнае. На іншых дрэвах усё шышкі ды шышкі ці ліст, што блінец. А тут каралі на грудзях, ягады. Чыстае і на чыстым расце, не пнецца, каб выставіцца, паказаць сябе. Наадварот, імкнецца куды-небудзь схавацца, сысці з вачэй, але не ў гушчар ці багну нейкую, а стаць дзе-небудзь на ўскрайку балотца, дзе глеба ўжо не такая тлустая, тарфяная, больш пясочак ды пясочак, як на палетках у чалавека, дзе-нідзе і каменьчык, валун абымшэлы пракінецца. Адным словам, гэта дрэўца нашай пуставатай увогуле зямелькі, яно аздабляе яе ціхім смуткам і ціхай радасцю свайго існавання, асабліва не смеціць і не надта хварэе, трывушчае, бо спадзяваецца толькі само на сябе, на каго ж больш у лесе дрэву, што гонар мае, спадзявацца. І сіла, і моц у ім вялікая, касмічныя, кутку таму, дзе ядловец месціцца, прыдатнае і аберагальнае, бо азонам дыхае, мною ўтвораныя над маёй жа неабачнай галавой сваімі пальчыкамі-голачкамі дзіркі ў небе лапіць. І ў лазні хворых і старых амалоджвае, гоіць нашае грэшнае цела, як грахі адпускае, здымае тры скуры, як нанава народжанага на свет зноў пускае…”


"Тым больш ёсць прышчэпачкі": "Гродна Азот" часткова адмяніў меры па COVID-19 | euroradio.fm\nГалоўная / "Тым больш ёсць прышчэпачкі": "Гродна Азот" часткова адмяніў меры па COVID-19\n"Людзі і так кантактуюць у сталовых, крамах, падпісваюць нарады"...\n2 чэрвеня ў тг-канале "Стачком Азота" выклалі дакумент, які прадугледжвае частковую адмену мер па папярэджанні распаўсюджвання COVID-19 на прадпрыемстве. Еўрарадыё датэлефанавалася на гродзенскі завод: распараджэнне аказалася сапраўдным.\n— Гэта звязана з тым, што ўзровень захваральнасці пайшоў на спад, ёсць прышчэпкі, работнікі прышчапляюцца, — расказвае Еўрарадыё намеснік галоўнага інжынера па вытворчасці Віктар Міхневіч, чый подпіс стаіць на распараджэнні.\nВіктар Міхневіч / ютуб\nПа словах Міхневіча, адменены пункт 1.1 распараджэння прадугледжваў разгрупаванне работнікаў, памяншэнне кантактаў паміж людзьмі, а таксама зрух рабочых графікаў, што дазваляла зменам змяняцца на працягу сарака хвілін.\n— Людзі і так кантактуюць у сталовых, крамах, падпісваюць нарады. Я лічу, што мер прынята дастаткова, — кажа Міхневіч. У тг-канале "Стачком Азота" адмену дадатковых мер іранічна называюць "перамогай у распаўсюдзе COVID-19". "Увесь свет змагаецца з COVID-19, а на "Азоце" кіраўніцтва лічыць — раз віруса не відаць, значыць, яго няма, гэта ў нас у галовах", — піша канал стачкама.\nЦі могуць вярнуць дадатковыя меры папярэджання захваральнасці на каранавірус на прадпрыемстве?\n— Калі эпідэміёлагі скажуць, што ў нас вялікая пагроза, тады вернем меры. Вяртацца ў нармальнае жыццё, напэўна, неяк трэба. Тым больш ёсць прышчэпачкі. Я зводкі адсочваю, па прадпрыемстве заражэнняў усё менш і менш.\nЗводкі аб эпідэміялагічнай сітуацыі на прадпрыемстве Віктару Міхневічу паступаюць ад галоўнага доктара. Праўда, колькі работнікаў "Гродна Азот" прышчэплена, намеснік галоўнага інжынера не ў курсе.\n— Вы, вядома, такія пытанні задаяце. Ёсць галоўны доктар, які адказвае за здароўе.\nЯк паведамляецца ў газеце "Гродненский химик", па стане на 1 чэрвеня на "Гродна Азот" было зарэгістравана 11 супрацоўнікаў з каранавіруснай інфекцыяй, ачуняла 1677 чалавек. У медсанчастцы "з ВРВІ знаходзяцца 45 чалавек", дыягнаставана дзве пнеўманіі.


Вам трэба ведаць пра Кутні абатмент ад Кутні абатмент вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара і фабрыкі\nROY BIOTEC PRECISION INDUSTRIES CO., LTD. з'яўляецца вядучым вытворцам, пастаўшчыком і экспарцёрам Кутні абатмент in Taiwan які спраектаваны з лепшым якасцю сыравіны і прызнаныя за іх трывалая канструкцыя і працяглы тэрмін службы. Для таго каб забяспечыць якасць нашага асартыменту, мы вырабляем гэта выкарыстанне высакаякаснага матэрыялу, які мы закупляць ад сертыфікаваных пастаўшчыкоў. Даступны ў розных колерах наш асартымент вельмі трывалым і уражлівым ў яго аздабленні і таму карыстаецца вялікім попытам па ўсім свеце.\nАбатмент пад вуглом 25̊ &15̊ -Зубная імплантацыя\nСамая разумная цана з надзейным якасцю.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.dental-implants.com.tw/be/angled-abutment.html\nКаб знайсці і набыць лепшае Кутні абатмент, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці Кутні абатмент вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара, OEM і ODM ад фабрыка ў Taiwan


Што не так з «расследаваннем» Азаронка - Салiдарнасць\nШто не так з «расследаваннем» Азаронка\nНа канале СТБ выйшла «расследаванне» Рыгора Азаронка пра смерць Рамана Бандарэнкі. Наша Нiва пiша, што з iм не так.\nУ сюжэце няма ніводнага новага слова пра прычыны або абставіны забойства. Хто людзі, што цягнулі Рамана ў машыну? У якім стане яго даставілі ў міліцыю? Хто выклікаў хуткую дапамогу? Падрабязнае расследаванне тыдзень таму анансаваў Аляксандр Лукашэнка, а наўзамен тэлегледачы атрымалі толькі танцы Азаронка вакол аналізу на алкаголь.\n«Хачу сказаць усім, хто мяне ведае: не палітызуйце гэтую сітуацыю ў адносінах да мяне. Тут няма ніякай палітыкі, гэта быў мой зусім неабдуманы крок. Сам я не рэвалюцыянер, не ўдзельнічаю ні ў якіх акцыях, маршах. Адзінае, чаго я хачу, гэта вярнуцца ў сям'ю да жонкі, дзяцей, на любімую працу», — сказаў лекар.


Даў каманду: «Назад!»\nЛукашэнка пасылае Беларусь у мінулае\nПамятаеце, ва Уладзіміра Высоцкага была такая песня:\nАдчуванне пасля чарговага паслання Аляксандра Лукашэнкі парламенту і народу такое, што яны ўсе там, уключна з Наталляй Качанавай, жывуць у далёкім сузорʼі Тау Кіта. Шматлікія мітынгі ў падтрымку Святланы Ціханоўскай, здавалася б, як цалкам выразны сігнал. Людзі хочуць пераменаў. Узамен іх (гэта значыць, нас) пасылаюць назад ды тлумаць: нічога ў корані мяняць мы не будзем, наадварот – усё ўмацуем яшчэ больш. Упершыню за ўсе гады падобных пасланняў Аляксандр Лукашэнка ўжыў словазлучэнне «мая дактрына» – і тут аказалася, што гэта дактрына не развіцця, але паляпшэння як раз таго, супраць чаго пратэстоўцы і выступаюць. А выступаюць яны супраць прэзідэнцкага ўсёведання і ўсяўладдзя.\nЛукашэнка выйшаў да некаторых гасцей. Пасланне да беларускага народа і Нацыянальнага схода -2020. Фота з сайта кіраўніка Беларусі.\nСтановіцца зразумелай і тая небывалая істэрычнасць, з якой Аляксандр Лукашэнка змагаецца за сваё захаванне ва ўладзе. Ён наўпрост звярнуўся да сходу: атрымай які-небудзь іншы прэзідэнт дзейную Канстытуцыю, і можа адбыцца круты паварот! А куды? У Лукашэнкі ёсць толькі адзін адказ: у мінулае! У 1990-я гады!\nМяркуючы з ягоных аповедаў, гэта былі страшныя часы. Банды раз’язджалі па вуліцах Нью-Ёрк… цьфу! Па вуліцах Менску, і няшчаснаму Віктару Шэйману з пісталетам у руках даводзілася іх абясшкоджваць. Самога Лукашэнкі абстрэльвалі (у Лёзна?), збівалі (адарвалі гузік на пінжаку пры спробе прарвацца ў адабраны ў яго кабінет старшыні парламенцкай камісіі?), пераследвалі (гэта калі ён прайграў на выбарах народнага дэпутата СССР?) – і іншае, іншае, іншае. З цяжкасцю аднаасобна ён выцягнуў краіну з гэтай прорвы, і цяпер з цяжкасцю ўтрымлівае моладзь, якая, таго і глядзі, скочыць у гэтую прорву, каб заняцца там павальнай прыватызацыяй і іншымі смяротнымі грахамі. А гэтая моладзь – такія ж нашыя дзеці, як і няшчасныя амапаўцы, якіх збіваюць проста на вуліцы (куды толькі Шэйман глядзіць? або пісталет ужо зусім заржавеў?).\nУ Палацы Рэспублікі 2500 слухачоў. Кажа Аляксандр Лукашэнка. Фота з сайта кіраўніка Беларусі.\nСвет падзяліўся на страшнае мінулае і светлае мінулае. У светлае мінулае ўвайсці можна толькі пад кіраўніцтвам дзейнага Лукашэнкі, у страшнае мінулае, вяршыняй якога, трэба меркаваць, з’яўляецца Канстытуцыя 1994 года, увайсці нам не дазволяць. Ад будучыні засталося абяцанне павысіць сярэдні заробак у два разы.\nЦяпер вяртаемся да Наталлі Качанавай.\nРазумная і прывабная жанчына сядзела ў першым шэрагу і бачыла ўсё тое, што яна бачыла да гэтага часу – але ў не гэтак канцэнтраванай форме. На сцэне стаяў стары, які страціў былую харызму, з ацеклым тварам. Ён часцей, чым трэба было б, падносіў хустку да ілба, хоць было відаць нават на экране, што асвятленне сцэны было пастаўлена так, каб старому не было горача. На «раскачагарку» прамоўцы сышла прыкладна траціна часу з паўтары гадзіны – што проста рэкорд, паколькі раней Аляксандр Рыгоравіч заводзіўся з паўабароту. Качанава не абарочвалася, каб зірнуць на аўдыторыю, але дакладна чула: няма былых усмешак, гаворка не перарывалася апладысментамі. Стомленасць намінальнага аўтара паслання перадавалася зале, і толькі Ігар Марзалюк (не плакаў на гэты раз) і Генадзь Давыдзька (яму не прывыкаць прысутнічаць пры здачы слабых спектакляў) малявалі ўвагу, ды пластычны хірург Алег Румо шчыра спрабаваў зразумець, пра што ідзе гаворка.\nПершы шэраг слухачоў падчас Паслання да беларускага народу і Нацыянальнага сходу. 4 жніўня 2020. Фота з сайта кіраўніка Беларусі.\nЗразумець было цяжка. Аўтары паслання (рэальныя) не здолелі вытрымаць думкі, таму тэкст складаўся са скаргаў на няўдзячнасць тых, каго прэзідэнт (бацька) выкарміў уласнымі грудзьмі (малаком?), ужо пазначаных вышэй страшылак і тых жа тэзісаў, з якіх складаліся папярэднія пасланні. Хіба што спадарыня Качанава асабіста адрэдагавала некаторыя пасажы.\nБыло відаць, што Наталлі Іванаўне сумна. Не, сто сорак секунд, якія публіка пляскала пусты сцэне, яна таксама стаяла ды ветліва складала далоні. Але яна глядзела ўніз, на падлогу. Здавалася, што яе абяцанне быць з прэзідэнтам да канца ў гэтыя сто сорак секунд яна ўспрымала як заўчаснае. І стары не ацэніць, і народ пасля такога маркотнага відовішча не зразумее: нахалеру, маці, ты ва ўсё гэта ўлезла? Магла б і абыйсці старонкай.\nТэгі: Віктар Шэйман выбары-2020 Наталля Качанава пасланне народу і парламенту


«Пансіён Belvedere». Спектакль для ўсіх, хто баіцца старасці - Слушна«Пансіён Belvedere». Спектакль для ўсіх, хто баіцца старасці - Слушна\nСлушна — Здароўе — Здароўе дарослых — «Пансіён Belvedere». Спектакль для ўсіх, хто баіцца старасці\n«Пансіён Belvedere». Спектакль для ўсіх, хто баіцца старасці\nЁн сядзеў перада мной, відавочна саромеючыся. Гутарка не складвалася. І я не магла зразумець, што прымусіла 76-гадовага чалавека проста так, без папярэджання, прыехаць у рэдакцыю. Бо здавалася, што сказаць яму асабліва няма чаго. Дзяжурныя фразы, якія можна агучыць па тэлефоне ці напісаць у лісце.\n– На самай справе я, калі шчыра, чакаў убачыць не вас, – нарэшце патлумачыў суразмоўца. – Вас клічуць гэтак жа, як адну дзяўчыну... Ёй было 15-16 гадоў, калі я яе ведаў. Цяпер, вядома, ёй за 70. Убачыў ваша імя ў газеце і падумаў: раптам... яна.\nАднаго пільнага позірку ў яго вочы хапіла, каб зразумець: ён кінуў усе свае справы і рызыкнуў. Не баючыся здацца смешным, разумеючы, як мала шанцаў, прыехаў у надзеі ўбачыць тую самую. Для ўсіх, хто лічыць, што цела, якое старэе, абараняе нас ад жаданняў і пачуццяў, ад кахання і надзеі, – не верце ў гэта. Доказ быў проста перада мной – у вачах гэтага сталага мужчыны.\nЗнялі табу на старасць\nПра закінутасць, сум, страх смерці і ў той жа час пра каханне і надзею распавядае гледачам спектакль «Пансіён Belvedere». Рэжысёр – італьянец Матэа Сп'яці. Іграюць пастаноўку ў Беларускім дзяржаўным тэатры лялек ужо другі год, а цікавасць гледачоў да яе ўсё павялічваецца. Чаму? Мы не хочам думаць пра старасць (ні сваю, ні родных), хаця і разумеем, што яна непазбежна дагоніць нас. Нягледзячы на тое, што персанажы ў спектаклi не прамаўляюць ніводнага слова, у іх атрымліваецца настолькі пагрузіць гледача ў атмасферу, што ўцячы ад уласных перажыванняў становіцца амаль немагчыма. Нездарма на выхадзе з залы пасля заканчэння імпрэзы многія не маглі стрымаць слёз.\nДзеянне адбываецца ў пансіёне для сталых людзей. Па волі лёсу там апынуліся 6 старых, за якімі наглядаюць галоўны ўрач і медсястра. На тварах акцёраў – маскі, перадаць эмоцыі сваіх герояў яны могуць толькі пластыкай. Вось старыя з дзіцячым азартам цікавяцца, чым сёння іх пакормяць у сталовай, вось да нямоглай маці прыходзіць сын з адзінай мэтай – каб яна падпісала патрэбныя дакументы. Вось тэлефонны званок, які абвяшчае прыход самой смерці.\nСамая вялікая інтрыга, пра якую гледачы спектакля даведаюцца толькі напрыканцы, – пад маскамі старых хаваюцца маладыя людзі (сярэдні ўзрост акцёраў каля 30 гадоў).\nУ чым пасыл спектакля? Як гэта – адчуваць сябе старым? Як змяняецца стаўленне да старасці, калі атрымліваецца адчуць сябе ў гэтым стане, яшчэ калі быў маладым?\nЗдымачная група інфармацыйнага партала Здаровыя людзі сустрэлася з акцёрамі спектакля і атрымала адказы на гэтыя пытанні з першых вуснаў.\nНатхненнем сталі родныя людзі\nАкцёр Беларускага дзяржаўнага тэатра лялек\nКожны наш персанаж падгледжаны, характар і манеры скампіляваны з некалькіх людзей. Я іграю жанчыну. Ёй 85 гадоў. У яе было два мужы, абодва памерлі. І вось зараз яна тут. Нашы персанажы не плоскія, у кожнага з іх свая гісторыя. Аб'ядноўваюць усіх гэтых людзей агульная драма і крыху надзеі нават у самой бязвыхаднай сітуацыі. Ужывацца ў вобраз старога чалавека, яшчэ і жанчыны, нялёгка. Давялося падглядаць пластыку, якая характэрна для старых, вывучаць хваробы суставаў, каб зразумець, на якія групы мышцаў ідзе напружанне. Мы хочам паказаць: знаходзячыся ў гэтым узросце, у гэтым становішчы і ў гэтых незлічоных балячках, чалавек можа адчуваць сябе маладым. А часам малады па факце – вельмі стары. Ні ў якім разе не хочам высмеяць старасць. Нас усіх чакае гэты шлях. І мы выдатна тое разумеем.\nАктрыса Беларускага дзяржаўнага тэатра лялек\nМой персанаж – галоўны ўрач. Трохі дэспатычная жанчына, якая ставіцца да старых непаважліва, з пагардай. Яе раздражняе праца. Магчыма, яна бачыць сябе на іншым месцы, але з прычыны жыццёвых абставінаў вымушана знаходзіцца ў пансіёне са сталымі людзьмі. Пасля работы ў спектаклі я пачала звяртаць увагу на старых. І мне становіцца вельмі сумна. Быў такі выпадак у метро: са мной побач павінна была прысесці інтэлігентная дама, але цягнік крануўся – і яна ўпала на мяне. Яна сказала: «Выбачайце, калі ласка, гэта не я. Гэта старасць». Наш рэжысёр вельмі правільна вызначыў паняцце старасці ў гэтым спектаклі: гэта адсутнасць энергіі. Калі ты хочаш нешта зрабіць, у цябе ёсць жаданне, душэўныя сілы, але фізічна не можаш.\nМой персанаж – дзядуля. Яму гады 72-73. Яго хада, стаўленне да свету – ад майго роднага дзядулі. Яго ўжо няма ў жывых, але ён стаў маім натхненнем для ролі. На сцэне я сталы чалавек. І гэта пачуццё непрыемнае. Незвароту. Калі хочацца зрабіць нешта, а ўжо позна. І калі прыходзіш у свой звыклы стан пасля спектакля, тады і ў жыцці спрабуеш паскорыцца і зрабіць штодня хоць крышачку больш. Каб паспець.\nМой герой спісаны з майго дзеда. Гэта адзіны персанаж, у якога ёсць імя і ўзрост. Яго клічуць Ігар, яму 98 гадоў. Ён заўзяты аматар кніг. Чалавек ён скрытны, негаваркі, але ў яго ёсць адзін сябар. Потым ён разумее, што на самай справе не адзін. Мне 28, а майму персанажу на 70 гадоў больш. Пад маскай мы маладыя і спрабуем зрабіць маладымі і старых. Яны таксама ўмеюць весяліцца, перажываць эмоцыі па-свойму. Так, у іх вялікі вопыт. Але можна з гумарам ставіцца да жыцця ў любым узросце.\nПяць гадоў пасля пенсіі – і людзі за бортам?\nХочацца гаварыць з публікай пра тое, што не трэба спяшацца спісваць сябе з рахункаў. А такое часта ў нас адбываецца. Пяць гадоў пасля пенсіі – і чалавек за бортам. У еўрапейскіх краінах не рэдкасць бабулі і дзядулі 80 гадоў, якія ездзяць на курорты, у іх гараць вочы. А ў нас бывае і ў 50, і ў 60 гадоў чалавек купляе сабе пахавальны касцюм і задумваецца пра вечнае. Гэтага рабіць не варта. Старасць непазбежная. Яе не трэба баяцца, да яе трэба рыхтавацца. І ўвесь час імкнуцца адчуваць сябе маладым. Нават калі цябе спрабуюць выкінуць за борт, ты павінен упірацца, супраціўляцца і заставацца на плаву.\nУ мяне, на жаль, няма ў жывых бабуль-дзядуляў. Але маё стаўленне да ўзросту пасля спектакля змянілася. Зрабілася больш усвядомленым. Сапраўды разумееш, чаму саступаюць месца сталаму чалавеку. Не таму, што павінен, а таму, што яму цяжка стаяць, балюча. Узрост – гэта страшна. Разумею, што гэта непазбежна і ўсіх нас чакае. Але страх ёсць.\nСучасныя тэндэнцыі – старасць не перашкода. Я назіраю ў трэнажорнай зале людзей пад 70 гадоў, якія ціснуць жалеза больш, чым я, і мне становіцца сорамна. Гэта вельмі крута. І я таксама так хачу.\nІ мы некалі можам стаць такімі ж старымі. І на нас могуць забыцца. Спектакль вучыць пражыць сваё жыццё правільна. Надаваць увагу тым, каму мы павінны. Не мімалётным сябрам, а родным людзям. Я не баюся смерці. Вось яна цяпер можа быць проста перада мной. І што? Гэта тая ж самая старасць. Яе баяцца не варта. Да яе трэба быць гатовым. І зрабіць усё, каб яна прайшла добра. Што мы можам зрабіць для старых цяпер? Любіць іх. Вось тое, да чаго заклікае наш спектакль. Падтрымліваць, дарыць падарункі і імкнуцца вывозіць часцей, каб яны не сядзелі ў маленькай шкарлупіне, а бачылі свет.\nКаханню скараюцца ўсе ўзросты?\nЗаканчваецца спектакль нечаканым хэпі-эндам, калі ўсе старыя знайшлі сваё каханне і стварылі пары. Ці магчыма такое ў рэальным жыцці, ці гэта прыгожая задумка?\nВядома, магчыма. Мой дзядзька, вядомы фізік, зачаў сваю дачку ў 62 гады. Розніца з жонкай у іх была 28 гадоў. А дажыў ён да 83. Дачка ў іх выдатная і разумная.\nЦі ёсць надзея? Вядома. У кожным узросце свая прывабнасць. Час становіцца аб'ёмным, цячэ па-іншаму. Старыя заўважаюць абсалютна іншыя рэчы. І, магчыма, як у нашым спектаклі, у іх ёсць час для кахання. Я ў гэта веру.\nЦі рэальна любіць ў 98? Вядома. Каханню падуладны ўсе ўзросты – пра гэта пісалі класікі. Калі гэтага няма, то тады і жыць навошта? А калі жывеш, спадзяешся, любіш, верыш, дык і жыццё працягваецца. Шмат старых ёсць і ў 28. А калі я застануся такім, як мой персанаж, дык буду задаволены.\nЯшчэ больш пра спектакль, меркаванні і пераўвасабленні герояў, рэакцыю гледачоў глядзіце ў нашым відэа.\n90 0 46


Як зрабіць маянэз дома: пакрокавае кіраўніцтва | Карысныя парады -\nЯк зрабіць маянэз дома: пакрокавае кіраўніцтва\nМаянэз з'яўляецца самым папулярным соусам, які выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі вялікай колькасці ежы. У прамысловай вытворчасці выкарыстоўваюць розныя фарбавальнікі, эмульгатары, загушчальнікі і іншыя рэчывы, якія адмоўна ўплываюць на дзейнасць чалавечага арганізма. Усё гэта неабходна для таго, каб прадукт быў доўгі час на паліцах і сапсавалі.\nЧастка класічны маянэз павінен складацца толькі з наступных інгрэдыентаў: аліўкавы алей, яечныя жаўткі, цукар, соль і цытрынавы сок. Як бачыце, ніякіх "Е" ў рэцэпце не павінна быць, і калі вы паглядзіце на ўпакоўку, там іх занадта шмат.\nБо з кожным днём колькасць людзей, якія сочаць за сваім харчаваннем, павялічвае рыхтаваць соус дома.\nЁсць некалькі розных рэцэптаў, якія адрозніваюцца складам інгрэдыентаў і густ. Акрамя таго, магчыма правядзенне кулінарных эксперыментаў, што дазволіць вам атрымаць арыгінальную версію.\nЯк зрабіць маянэз з жаўткоў?\nЯк зрабіць хатні маянэз з яйкамі?\nРэцэпт як зрабіць хатні маянэз малако\nЯк зрабіць маянэз у блендере перапёлчыны яек?\nЗрабіць дома посны маянэз\nРэцэпт маянэза з гарчычным парашком\nРэцэпт маянэза з воцатам у хатніх умовах\nЎбачыце, што рабіць, калі згуснуў маянэз і іншыя праблемы\nСамы распаўсюджаны варыянт, які выкарыстоўваецца на працягу доўгага часу. Канчатковы прадукт будзе мець жаўтлявае адценне.\nГарчыца – 0,5 чайнай лыжкі;\nАліўкавы алей – 100 мл;\nЦытрынавы сок – 0,5 чайнай лыжкі;\nВы можаце ўзбіць масу ў блендере, што значна палягчае працу, але многія аддаюць перавагу выкарыстоўваць стары метад – венцам. Пакладзеце ў кантэйнер яйка, гарчыцу, соль і цукар і ўзбіце ўсе старанна.\nНе спыняючы памешваць, тонкім струменьчыкам уліць аліўкавы алей. Галоўнае правіла – не біць занадта хутка або занадта павольна. Калі соус пачне прыліпаць да вобада, можна выказаць здагадку, што ён гатовы. Калі вы хочаце атрымаць больш светлае адценне, затым дадаць цытрынавы сок або бальзамічны воцат.\nГэты варыянт рэкамендуецца пры наяўнасці блэндэра са спецыяльнай асадкай, што дасць магчымасць значна паскорыць працэс падрыхтоўкі. Калі такога абсталявання няма, то прыняць венцам.\nРаслінны алей – 150 мл;\nГарчыца 0,5 чайнай лыжкі;\nСоль – 0,5 чайнай лыжкі;\nЦукар – 0,5 чайнай лыжкі;\nЦытрынавы сок – 1 сталовая лыжка.\nЗмяшайце ўсе інгрэдыенты, акрамя алею і пачынаем ўзбіваць. Калі маса становіцца аднастайнай, і вы заўважыце, што яно гусцее, пачынаю дадаваць алей невялікімі порцыямі. Калі ў вас ёсць патрэбнай кансістэнцыі, можна лічыць, што соус гатовы.\nДля многіх гэты варыянт лічыцца незвычайным, але па вонкавым выглядзе і густу ён не будзе, што-небудзь, каб даць традыцыйны соус.\nТлустае малако– 15 мл;\nРасліннага алею 270 мл;\nГарчыца – 2,5 ч. л.;\nЦытрынавы сок – 1 сталовая лыжка. лыжка;\nМалако не павінна быць халодным, таму выміце яго з халадзільніка загадзя. У яе дадаем алей і ўзбіваем з дапамогай блэндэра, але змяшальнік не рэкамендуецца. Не спыняйцеся да кансістэнцыі згусне. Затым адправіць астатнія інгрэдыенты і ўзбівайце яшчэ 5 секунд. У рэшце рэшт, вы ўбачыце, што без яек атрымаўся смачны і карысны маянэз.\nГэтая опцыя прызначана для гурманаў. Акрамя таго, перапёлчыны яйкі вельмі карысныя. Рыхтаваць соус таксама проста.\nПерапёлчыны яйкі – 6 шт.;\nРаслінны алей – 140 мл;\nЧорны перац, соль, цукар, зеляніна.\nГэта таксама зрабіць маянэз з дапамогай блэндэра, але памятайце, што калі вы гэтага не зробіце, венца будзе працаваць таксама. Змяшаць на працягу 1 хвіліны ўсе інгрэдыенты, акрамя алею. Працягваючы ўзбіваць, пачніце ўліваць алей. Рабіце гэта да таго часу, пакуль соус не стане густым.\nГэты варыянт падыходзіць для выкарыстання ў пасаду, і ён прызначаны для людзей, якія жадаюць схуднець.\nАгароднінны булен – 0,5 арт.;\nРаслінны алей – 0,5 арт.;\nЦытрынавы сок – 1 ч. л.;\nКаб зрабіць маянэз, падзеліце адвар на дзве часткі. У першай палове пакласці крухмал і змяшаць. Іншая частка давесці да кіпення і злучыць з булёнам крухмалістыя. На слабым агні размяшайце да кансістэнцыі згусне.\nВыключыць і пакінуць астываць. У рэшце рэшт, сумесь павінна нагадваць кісель. Каб зрабіць маянэз, дадаць астатнія інгрэдыенты і старанна ўзбіце ўсе. Не спыняючы ўзбівання, тонкім струменьчыкам уліць алей.\nДля траў, рэкамендуецца выбраць гэты варыянт.\nГарчычны парашок – 0,5 чайнай лыжкі;\nЦытрынавы сок – 2 сталовыя лыжкі. лыжка;\nРаслінны алей – 200 г;\nМолаты перац, соль.\nУсё, што вам трэба зрабіць, як і ў папярэдніх варыянтах, то ёсць, Змяшайце ўсе інгрэдыенты, акрамя алею і старанна ўзбіце іх у блендере. Пасля тонкай струменьчыкам уліць алей і працягваць змешваць да патрэбнай кансістэнцыі.\nКалі соку цытрыны няма, то можна выкарыстоўваць гэты варыянт\nЖаўткі – 2 Шт.;\nРаслінны алей-250 мл;\nГарчыца – 1/4 чайнай лыжкі;\nВоцат – 1 гарбатная лыжка;\nУ емістасць пакласці жаўткі, гарчыцу, соль і чайную лыжку воцату. Змяшаць і ўзбіць блендеров або венцам да аднастайнай масы. Затым тонкім струменьчыкам ўліваць алей, пакуль не атрымаеце патрэбную густую кансістэнцыю. Для паляпшэння густу можна выкарыстоўваць іншыя інгрэдыенты.\nКожная гаспадыня мае свае унікальныя сакрэты, якія дапамогуць палепшыць густ і знешні выгляд падліўкі.\nРазгледзім асноўныя рэкамендацыі:\nУ рэцэпце выкарыстоўвайце толькі свежыя інгрэдыенты, так як ён напрамую ўплывае на густ. Важна, каб усе прадукты не былі халоднымі, таму выміце іх з халадзільніка загадзя;\nКалі маянэз ў выніку апынулася горкім, то ў наступны раз лепш спалучаць аліўкавы алей з звычайным сланечнікавым у суадносінах 1:5;\nКалі соус атрымаўся вадкім, ёсць рашэнне. Шчыльнасць напрамую залежыць ад колькасці выкарыстоўванага алею. Калі Вы зайшлі занадта далёка, і кансістэнцыя стала занадта густы, проста дадайце вады і змяшайце. Вы можаце выкарыстоўваць малако;\nКаб цукар і соль хутчэй растварыліся іх можна папярэдне здрабніць у кавамолцы або растаўчы ў ступцы;\nЛепш за ўсё выкарыстоўваць шкляны посуд, так як ён з'яўляецца экалагічна чыстым;\nПаглядзім, што рабіць, калі маянэз не атрымаўся, так як шкада выкідваць прадукты. Калі маса не ўзбіваць, а проста адслойваецца, не хвалюйцеся, ёсць рашэнне. Дадаць соль і гарчыцу. У емістасць пакласці 2 яечных жаўтка і паступова пачынаем ўзбіваць, а потым паступова пачынаюць ўводзіць атрыманы маянэз;\nКаб соус атрымаўся вострым, можна дадаць перац, здробнены часнык, каляндра або імбір. Калі вы пакладзеце дробна нарэзаную зеляніну, яна набывае зялёны колер і свежы водар. Пакласці масліны, маянэз набывае ў міжземнаморскім стылі. Вы таксама можаце выкарыстоўваць сыр;\nВажна ведаць, што рабіць, калі маянэз атрымаўся вадкі. Вы можаце дадаць у сумесь соль. У некаторых выпадках, дастаткова пакінуць яго на час або паставіць у халадзільнік. Пры неабходнасці можна дадаць трохі мукі.\nМайце на ўвазе, што, паколькі хатні маянэз які не ўтрымлівае толькі натуральныя прадукты, захоўваць яго ў халадзільніку не больш за 4 дзён.\nМы прадставілі асноўныя рэцэпты папулярных маянэз ў хатніх conditionsoviah. Цяпер вы можаце прыгатаваць для сваёй сям'і здаровыя падліўкі і стравы на яго аснове. Памятаеце, што вы можаце на сваё меркаванне дадаць розныя інгрэдыенты, каб палепшыць густ.\nЯк пашыць спадніцу-пачак сваімі рукамі?\nГарачая пустышка: асаблівасці, перавагі і як даваць


Павел Аракелян: Галоўная мэта шэсцяў – паказаць, што нас шмат | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПавел Аракелян: Галоўная мэта шэсцяў – паказаць, што нас шмат\nШэсці, мітынгі, па 2-3 канцэрты штодзень у менскіх дварах. У такім рэжыме апошнія 2 месяцы жыве сённяшні Госць Рацыі – музыка, кампазітар, перадавы беларускі джазмен Павел Аракелян.\nПра нядзельны пратэст і актыўнасць з музыкам размаўляе Стась Дадэрка.\nРР: Падзяліцеся, калі ласка, сваімі ўражаннямі ад мінула дня.\n– Мінулым днём мы ўсё ж такі не дайшлі да асноўнай калоны, бо «завіслі» якраз у тым месцы, дзе праводзіліся спаборніцтвы па хуткаснаму бегу ад АМАПу і ГУБАЗіку.\nРР: Там пастаянна падзялялі людзей і не далі злучыцца ў адзінае шэсце.\n– Так, там падзялялі, але таксама было рэальна шмат людзей-аматараў бегу, кшталту мяне. Засталіся і насамрэч не ведалі, што там адбываецца, бо ні было ні сувязі, ні ніякіх планаў, таму ўвесь час мы знаходзіліся ў тым раёне. Было такое адчуванне, што ў іх нарэшце атрымалася не даць людзям сабрацца. Але вось літаральна ля шостай гадзіны дайшла інфармацыя, што ўсё ж такі вялікая калона ідзе, што зноў сабраліся людзі. І тады, канешне, мы крышачку ачунялі. Стала зразумела, што гэта мы не дайшлі, а значная частка дайшла.\nРР: Так, і зноў жа, па падліках незалежных, было больш за сто тысяч. Як вы паставіліся да ідэі ісці на Акрэсціна? Ведаю, што па-рознаму людзі ставяцца да гэтага.\n– Я да ўсіх ідэй, якія чуў ад спадара Пуцілы (блогера НЕХТА) стаўлюся вельмі кепска. Не таму, што ведаю яго асабіста, ці што, але гэта зноў дурасць – запіраць людзей на вузкіх вуліцах. Не трэба людзей заганяць у «стаканы» на вузкія вуліцы, тым больш не забываем, што Акрэсціна – гэта рэжымны аб’ект, і ў прынцыпе яны маюць унутраны статут, па якім яны маглі б і абавязаныя былі пачаць страляць па людзях. Але, дзякуй Богу, гэтага не адбылося, людзі ў нас разумныя, таму абышлося.\nГалоўная мэта гэтых шэсцяў – не забаўляцца, ходзячы там на Дразды, ці на Акрэсціна, ці яшчэ куды, а каб усе разумелі, што нас шмат, што нічога не здзімаецца і г.д. Але ў любым выпадку людзі робяць свой выбар.


Тэорыя масавага обслуживанияс чаканнем. » Белорусские рефераты\nТэорыя масавага обслуживанияс чаканнем.\nУвядзенне в тэорыю масавага абслуговвання з ожиданием_________________ 2\n1. Пастановка задачи.____________________________________________________ 3\n2. Складанне уравнений._______________________________________________ 4\n3. Вызначэнне стацыянарнага решения.__________________________________ 5\n4. Некаторыя падрыхтовчыя результаты.______________________________ 6\n5. вызначэнне функцыі размеркавання працягласці ожидания.___________ 7\n6. Сярэдняя працягласць ожидания.______________________________________ 8\nЗаключэнне. Дадатак тэорыі да руху паветранага транспорта______ 10\nСпіс выкарыстанай литературы_______________________________________ 13\nЛёс патрабаванняв, якія пры паступленні в сістэму абслуговвання застаюць все прыборы занятымі, вызначаюць з дапамогай заданні тыпу сістэмы абслуговвання. Адзін з тыпав сістэм з'являецца сістэма з чаканнем.\nСістэмы з чаканнем - магчыма чаканне для любога ліку патрабаванняв, якія не могуць быць абслужаны адразу. Яны складаюць чаргу, і з дапамогай некаторай дысцыпліны абслуговвання вызначаюцца, у якім парадку якія чакаюць патрабаванні выбіраюцца з чаргі для абслуговвання. \nВыявім дадзеную сістэму графічна (Мал. 1). Тут кружочак 1 - абслуговы прыбор, трохкутнік - назапашвальнік, кружочак Аб - крыніца патрабаванняв. Патрабаванне, якое взнікае в крыніцы в момант заканчэння фіктывнай аперацыі "чакання патрабаванняв", паступае в назапашвальнік. Калі в гэты момант прыбор 1 вольны, то патрабаванне неадкладна паступае на абслуговванне. Калі ж прыбор заняты, то патрабаванне застаецца в назапашвальніку, становячыся в канец наявнай чэргі.\nЯк толькі прыбор 1 заканчвае прадукцыю, якая вырабляецца ім аперацыю, неадкладна прымаецца да абслуговвання патрабаванне з чаргі г.зн. з назапашвальніка, і пачынаецца новая аперацыя абслуговвання. Калі патрабаванняв у назапашвальніку няма, то новая аперацыя не пачынаецца, стрэлкай а паказаны паток патрабаванняв ад крыніцы да назапашвальніка, стрэлкай b - струмень обслуженных патрабаванняв. \nСістэма масавага абслуговвання з чаканнем\n1. Пастановка задачы. p> Мы вывучым тут класічную задачу тэорыі масавага абслуговвання в тых умовах, у якіх яна была разгледжана і вырашана Эрланген. На m аднолькавых прыборав паступае найпросты паток патрабаванняв інтэнсівнасці l. Калі в момант паступлення патрабаванні маецца хаця б адзін свабодны прыбор, яно неадкладна пачынае абслуговвацца. Калі ж усё прыборы занятыя, то ізнов паступіла патрабаванне становіцца в чаргу за всімі тымі патрабаваннямі, якія паступілі раней і яшчэ не пачалі абслуговвацца. Вызвалівся прыбор неадкладна прыступае да абслуговвання чарговага патрабаванні, калі толькі маецца чаргу. Кожнае патрабаванне абслуговваецца толькі адным прыбора...


Мастацтва - Другая хваля спасціжэння\n«Практыка рынкавага рэалізму» Уладзіміра Цэслера\nГукавы код нацыі\nШто і як кампазітары пішуць для самага беларускага інструмента?\nДругая хваля спасціжэння\nБосымі нагамі ў вогнішча\n«Не Тэатр» Відаса Барэйкіса\nРыгор Сітніца пра небяспеку лёгкіх шляхоў, правінцыйныя комплексы ды варункі творчага сталення\nНацыянальнае vs сацрэалістычнае\nСеміятычны аналіз карціны Адольфа Гугеля і Раісы Кудрэвіч «Кастусь Каліноўскі»\n№ 3 (359) 01.03.2013 - 31.03.2013 г\n"Залатое вяселле". рэжысёр Уладзімір Дашук.\nПрацытую формулу аднаго з вядомых кінарэжысёраў: «Дакументальнае кіно — гэта мастацтва задумы. У адрозненне ад мастацтва вымыслу, якім займаюцца ў ігравым кіно». Можна было б паспрачацца адносна абсалютнасці выказвання, бо на практыцы гэта рэчы ўзаемадапаўняльныя, а здараюцца выпадкі, калі «мастацтва вымыслу» ў неігравым кіно робіцца і сэнсам, і формай. Але ў гэтых нататак іншая мэта: агляд вытворчасці і творчасці беларускіх кінадакументалістаў у 2012 годзе.\nВось ужо каторы год студыя «Летапіс» «Беларусьфільма» паслядоўна рухаецца да «белых плям» нацыянальнай гісторыі, сівой і менш далёкай, выводзіць на экран постаці і асоб, якія думалі пра лёс Беларусі, але заставаліся на ўскрайку грамадскай памяці.\nГэта другая хваля спасціжэння «летапісцамі» беларускай культурнай спадчыны. Першая прыпадае на канец 1980-х гадоў, калі пачаліся перабудовачныя працэсы. Потым узнікла паўза. І вось цяпер па фільмах адчуваецца, што творцам цікава «даваць нырца» ў мінуўшчыну — тут столькі пярлінаў не вылаўлена! Лепшыя стужкі пакідаюць уражанне, быццам дух на спірытычным сеансе выклікалі. Як, напрыклад, стужка «Летапіс у промнях святла» Юрыя Гарулёва, дзе з любоўю і натхненнем апавядаецца пра перыпетыі жыцця і адысею беларуска-польскай фотамастачкі Соф’і Хамянтоўскай: у час Другой сусветнай вайны, уцякаючы з Варшавы, яна ратавала не рэчы, а ўласныя негатывы. Які гэта этнакультурны цуд — яе здымкі даваеннага Палесся!\nУ шэрагу тых, чые імёны, абліччы, біяграфіі ўзніклі на экране, — вучоны-славіст і святар Міхал Баброўскі, фалькларыст, мовазнаўца і літаратуразнаўца Браніслаў Эпімах-Шыпіла, паэт Уладзіслаў Сыракомля. Ёсць стужкі пра старажытныя рукапісы і храмы, пра абрады і звычаі, якія захаваліся ад продкаў і дагэтуль складаюць частку паўсядзённага жыцця вяскоўцаў. Што грэе душу: цікаўнасць да культурнай спадчыны адчуваецца ў кінематаграфістаў усіх пакаленняў — ад мэтраў да маладых. Іншая справа — здольнасць перадаць праз час адметнасць асобы, яе індывідуальнасць.\nТут у першых шэрагах Міхаіл Жданоўскі, Віктар Аслюк, Галіна Адамовіч, Вольга Дашук (маю на ўвазе іх творчыя прыярытэты, а не толькі стужкі мінулага года). Ёсць цікавыя карціны ў Ірыны Волах, Алы Вольскай. Паступова спасцігаюць кінематаграфічныя прамудрасці дакументальнага мастацтва Юрый Цімафееў, Яўген Сяцько, Кацярына Махава. Дарэчы, найбольш фестывальных узнагарод «Беларусьфільм» атрымлівае дзякуючы менавіта «летапісцам». Аб’ём вытворчасці штогод складае прыкладна тры гадзіны, а калі лічыць па назвах — іх больш за два дзясяткі.\nСтужкі мінулага года ў маёй градацыі выглядаюць такім чынам. На адным полюсе — тыя, аўтары якіх ідуць у бок мастацтва. На другім — экранная журналістыка. Большасць фільмаў, бадай, бліжэй да журналістыкі і хронікі — то-бок тое, што бачыш у кадры, не з’яўляецца даследаваннем, пазбаўлена падтэкстаў і асацыяцый.\nКалі вылучаць яшчэ нейкія агульныя тэндэнцыі, то заўважу: добра, што няма парадных кінапартрэтаў, якія раней складалі ледзьве не чвэрць тэматычнага плана. Юбілейная (і неюбілейная) партрэтыка сёння дэманструе не столькі апалогію, колькі, так бы мовіць, «дошку нацыянальнага гонару» (перш за ўсё ў сферы культуры). Стваральнікі стужак выкарыстоўваюць пераважна самахарактарыстыку героя (маналогі, роздум), цікавяцца яго творчай «кухняй», даюць слова калегам.\nРадзей беларускім дакументалістам удаецца паназіраць за персанажам, не баючыся тых самапраяўленняў, якія герой не жадаў бы дэманстраваць публічна. На творчы вынік тут уздзейнічае шмат абставін: выбар асобы, веданне чалавечай псіхалогіі, уменне да мінімуму скараціць дыстанцыю паміж творцам і яго візаві (ступень даверу), прафесійныя прыёмы. Калі гэта доўгатэрміновае назіранне, а творчая мэта дакладна асэнсаваная (ці напачатку, на стадыі сцэнарыя, ці потым, пры мантажы), тады атрымоўваецца мастацкі эфект. Ён у тым, што падзеі, пабытовая хроніка (візуальна-сінхронная, візуальная, а таксама закадравае гучанне) складаюцца ў адлюстраванне чалавечага быцця і выклікаюць перажыванне па іншы бок экрана.\nТакой стужкай падаецца «Залатое вяселле» Уладзіміра Дашука, якое ён здымаў з трыма паплечнікамі-аператарамі — Паўлам Зубрыцкім, Георгіем Каралёнкам і Аляксандрам Пацеевым.\nКарціна пра немаладога падпалкоўніка-адстаўніка Яўгена Пахомавіча Камарова і яго жонку Веру Дзмітрыеўну. Па жанры — накшталт сямейнага партрэта ў інтэр’ерах і экстэр’ерах. Знятыя персанажы паасобку і разам, у розных душэўных станах і ў розныя поры года. Спачатку здаецца: рэжысёр, назваўшы стужку «Залатым вяселлем», будзе апавядаць пра шчаслівае быццё людзей, якія жывуць пустэльнікамі-хутаранамі на ўскраіне лесу. Герой любіць паляванне, снедае ежай продкаў — мёдам з сотаў; муж і жонка, як голуб і галубка, буркуюць або спяць на сене ў адрыне. Ідылія.\nЁсць у стужцы шэраг эпізодаў, калі глядач напружана ўзіраецца ў экран. Напрыклад, калі абое робяць аперацыю сабаку, па-чалавечы суцяшаючы «сабрата меншага», або калі гаспадар імчыцца па зімовым полі за канём, які адчуў свабоду. Яўген Пахомавіч злуецца, крычыць «Ах ты, дармоед!» і, здаецца, раўнуе неслуха да жонкі, на ласку якой ён рэагуе.\nНекалькі разоў узнікае ў небе інверсійны след рэактыўнага самалёта і гучыць механічны голас: «Стой! Опасная зона! Стой! Опасная зона!» Паступова гэтыя дэталі — візуальныя і гукавыя — атрымаюць тлумачэнне: хата знаходзіцца паблізу аэрадрома (ці палігона), абнесенага кратамі. Узнікае шэраг асацыяцый: маўляў, і тут былы афіцэр ракетных войскаў у сваёй стыхіі; можна іначай: ад ваенна-тэхнічнага прагрэсу не схаваешся нават у глушы.\nСямейная ідылія па меры раскручвання сюжэта будзе парушана. Вера Дзмітрыеўна, быццам на споведзі, скажа і пра абразлівыя словы, якія можна пачуць ад мужа, і пра тое, што пехатою пятнаццаць кіламетраў ішла да горада, і што не жадае там кідаць працу. А муж і не хавае свой нораў. Ён і аператару з відэакамерай сярдзіта кідае: «Ну что я — клоун: бегать, как мальчик, на ваши съемки?» Такі ўжо чалавечы тып — са сваім ладам жыцця і характарам, «не пушысты», як кажуць, але сімпатыю выклікае натуральнасцю і адкрытасцю паводзін і выказванняў.\nУ фінальных цітрах паведамляецца: залатое вяселле сямейная пара адзначыць у 2016 годзе. Але назву фільма не ўспрымаеш як недакладнасць, бо відаць, што канфліктнасць, разлады-прымірэнні — гэта і ёсць іх існаванне. Ідзе вечнае спаборніцтва паміж жаданнямі абаіх падначаліць адно аднаго. Тады гармонія парушаецца. Потым зноў яны — непадзельныя. Такая дыялектыка жыцця розных натур.\nУладзімір Дашук рэдка здымае фільмы. Але калі яго стужка з’яўляецца, цікавасць да яе (прынамсі, у крытыкаў) усеагульная. Рэжысёр выбірае неардынарных людзей у памежных абставінах, імкнучыся адлюстраваць або іх волю да жыцця, або пачуцці ў сітуацыі стрэсу. Перадапошні яго фільм «Жарсць» стаўся кінаназіраннем за падводнымі паляўнічымі, якія больш за паўтара месяца шукалі пад ільдом загінуўшага калегу.\nФільм Віктара Аслюка «Мікалай Пінігін. Мяне няма», на першы погляд, прапануе «меню» ўсяго, чым «частуюць» кінематаграфісты, здымаючы тэатральнага рэжысёра: гэта рэпетыцыі прэм’еры і сцэны з рэпертуарнага спектакля, дэталі паводзін артыстаў і рэжысёра за кулісамі, маналог самога маэстра, які з перапынкамі ідзе праз увесь фільм. Ёсць толькі адно «але», што выводзіць стужку з разраду проста фіксацыйных. Падпарадкаванне знятага матэрыялу рэжысёрскай задуме. Віктар Аслюк імкнецца спасцігнуць героя ў бягучы момант яго жыцця. Таму камера панарамуе па часовых «руінах» Купалаўскага тэатра — ідзе яго рэканструкцыя. Той жа задачы адпавядаюць рэпетыцыі спектакля «Лістапад. Андэрсен», што рыхтуецца да выпуску, у час якіх відэакамера здымае амаль інтымныя дыялогі пастаноўшчыка з артыстамі (гэтак жа, як і пытанні-адказы тых, з кім рэжысёр працуе над спектаклем: сцэнографа, мастака па касцюмах, тэхнікаў). У фільм нічога звонку не дапускаецца — толькі герой у сваім асяроддзі, тэатральнае быццё з яго цяжкасцямі (даводзіцца працаваць на «чужых» сцэнах без патрэбнага абсталявання), з яго штодзённай руцінай, з «разборам палётаў», з рэжысёрскімі эмацыянальнымі выбухамі, з рэплікамі ў адрас акцёра, калі прысутнасць пабочных не маецца на ўвазе. Нават тое, што ў стужцы з розных бакоў гучаць руская і беларуская мовы (ды і «трасянка» чуецца ад артыстаў на адпачынку), адлюстроўвае сённяшнюю рэчаіснасць, і не толькі тэатральную.\nУ фільме няма «сінхронаў», якія давалі б ацэнкі спектаклям, дзейнасці, творчаму або асобаснаму абліччу Мікалая Пінігіна, — пры тым, што яго імя ўвесь час «на вуснах» як прыхільнікаў, так і апанентаў, і кінарэжысёр не можа гэтага не ведаць. Віктару Аслюку важней прад’явіць нашаму воку і слыху рэальныя бакі існавання вядомага дзеяча тэатра, яго самарэфлексію, яго прафесійнае «Я» (вядома, у тых межах, якія даступныя кінарэжысёру і яго паплечнікам, аператару Анатолю Казазаеву і гукааператару Уладзіміру Мірашнічэнку).\nВыбар інтэр’ера таксама можа нешта сказаць. Мастацкі кіраўнік Нацыянальнага тэатра імя Янкі Купалы сядзіць у пустой зале і звяртаецца быццам да нас. Часам здаецца, што гэта спантанная споведзь, часам — што адказ апанентам. Пінігін адкрыта дэкларуе аўтарытарызм рэжысёрскай прафесіі, спасылаючыся на Георгія Таўстаногава, у тэатры якога працаваў шмат гадоў. Што тычыцца эстэтычнай платформы, то варта даць слова герою:\nМікалай Пінігін: «“Тэатр Уршулі Радзівіл” — музычны спектакль, але мы аднавілі барочную культуру Беларусі. І паказалі гэты спектакль у Нясвіжы, дзе была напісана гэтая п’еса пані Францішкай Уршуляй Радзівіл у сярэдзіне XVIII стагоддзя. На беларускай тэатральнай мапе паўстаў барочны беларускі тэатр. Для мяне тое не вынік маёй працы, а падзея ў беларускай тэатральнай прасторы. Увогуле я лічу, што тэатр — гэта забава. Гэта не мая формула — “забаўляючы, адукоўвай. Забаўляючы, займайся асветніцтвам”. Я не ўспрымаю тэатр сур’ёзна: калі ты з такімі напружанымі брывамі, з такім ілбом напружаным штосьці распавядаеш зале. Тэатр — гэта свята». (Далей у фільме ідзе невялікая сцэна са спектакля ў вечаровым Нясвіжы, які асацыюецца з мінуўшчынай, барочным часам.)\nФільм Віктара Аслюка вельмі «шчыльны», яго трэба засяроджана слухаць, іначай згубіш рэжысёрскую звышзадачу. Дакументаліст не клапоціцца пра тое, каб гледачу было камфортна ўспрымаць экраннае дзеянне, таму стужка падаецца герметычнай, не кожны яе «пазл» (кадр, эпізод) працуе на агульную задуму; гэта «візуальны аргумент» дакументаліста, бо ў маналогу рэжысёр разважае пра скіраванасць сваёй творчасці на айчынную гісторыю і культуру, на іх папулярызацыю сродкамі тэатральнага мастацтва. Але ж хто не ведае самога спектакля, не «прачытае». Усё-такі зашыфраванасць — гэта мінус фільма. Лічу мастацкім шлакам і кадры, знятыя ў БДТ, тэатры Таўстаногава, у Пецярбургу. Яны, на мой погляд, беззмястоўныя.\nВіктар Аслюк імкнецца ісці па лініі найбольшага супраціву, пастаянна спрабуе выйсці на прастору абагульнення. Яго фільмы прасякнуты ўнутранымі электрычнымі токамі. Нават калі мастацкі вынік дасягнуты не цалкам, усё роўна адчуваеш пульсацыю атмасферы, у якой існуюць яго героі.\nМастацкае асяроддзе і яго прадстаўнікі ніколі не знікалі з поля зроку «летапісцаў», бо ў гэтай сферы ёсць што здымаць, ёсць людзі, якія не проста апантаныя прафесіяй, але ў дадатак і раскаваныя — гэта ж проста раскоша для здымак! Героі ці не паловы фільмаў 2012 года — менавіта адсюль. Здаецца, ахоплены ўсе віды мастацтва — адлюстраваны 50-гадовы юбілей Беларускага саюза кінематаграфістаў («Час. Кіно. Жыццё»), цырк («На манежы сёння і заўсёды», рэжысёр абедзвюх стужак Ігар Чышчэня), лялечны і оперны тэатр («Валерый Рачкоўскі. Лялькі і тэатр», рэжысёр Ірына Волах; «Аксана Волкава. A prima vista» і «Прастора Яўгена Лысіка» Наталлі Жамойдзік), эстрада, музыка.\nАгульныя высновы наступныя. Выйграе той фільм, у якім рэжысёр «раскручвае» падзею ці жыццёвую сітуацыю, робіць яе сюжэтам, інакш кажучы, уключае гледача ў працэс і дзеянне. У такі спіс занесла б «Варвараўскую свечку» Вольгі Дашук — пра народны абрад, прысвечаны Святой пакутніцы Варвары; карціну «Асаблівы тэатр. У пошуках шчасця» Кацярыны Махавай (каб зафіксаваць імгненні жыцця і радасць творчасці людзей з абмежаванымі магчымасцямі, рэжысёр абірае метад назірання); стужку «Неверагодная Бенька» Галіны Адамовіч (рэжысёр з аператарамі рухаюцца ўслед за гастралёркай-клаўнэсай, салісткай ансамбля «Сярэбранае вяселле» Святланай Бень, здымаюць яе выступленне ажно ў Францыі, куды артыстку і яшчэ з паўсотні «дывановых» запрасіў сам Вячаслаў Палунін).\nІмпануюць прафесійныя падыходы Міхаіла Жданоўскага ў біяграфічным фільме. Ён зрабіў стужку «Семдзесят пятая восень Андрэя Мдывані» — пра прафесара і вядомага кампазітара. Акцэнты на кадрах горнай крыніцы і паўкаштоўных камянёў, што спачатку здаюцца візуальнай абстракцыяй, на самай справе «акампануюць» тэмпераменту і адметнасцям музыкі кампазітара, які родам з Каўказа. Калі Андрэй Мдывані распавядае пра ўтварэнне горнага крышталю, ён параўноўвае гэта з творчым працэсам: «Там няма нічога лішняга. Так і ў музыцы» (а мінералы — яго захапленне, калі меркаваць па калекцыі).\nАсобнае месца сярод усёй прадукцыі «Летапісу» займаюць два фільмы, якія звяртаюцца да мінулай вайны. Здаецца, у ваеннай тэме адлюстравана ўсё, але пошукі працягваюцца. Рэжысёр Анатоль Алай даўно здымае фільмы-расследаванні — пра франтавікоў, якія прапалі без вестак, як яго бацька-ўрач і іншыя суайчыннікі; пра смельчакоў, чые імёны былі невядомыя ў савецкі час, кшталту легендарнага падводніка Марынеска або лётчыка-аса Івана Фёдарава; пра каханне паміж італьянцам і беларускай у часы акупацыі і інш.\nЛеташняя стужка называецца «Без тэрміну даўнасці. Бумеранг-2». Яна — працяг расследавання, зробленага ў папярэднім фільме, што меў значны грамадскі рэзананс. Рэжысёр вырашыў дазнацца, хто тыя забойцы, афіцэры вермахта, якія накідвалі петлі на мінскіх патрыётаў-падпольшчыкаў восенню 1941 года, у прыватнасці — назваць імёны катаў 17-гадовай Машы Брускінай. Імпульсам сталася драматычная падзея: калі фатаграфіі фашысцкай экзекуцыі — на перасоўнай фотавыставе — трапілі ў Мюнхен, нямецкая журналістка сталага веку пазнала свайго бацьку, Карла Шайдэмана, і страціла прытомнасць. Потым пра злачынствы бацькі ад яе даведаліся суграмадзяне, а праз нейкі час Анегрыт Айхёрн скончыла жыццё самагубствам. Пра яе лёс і распавядаецца ў першай стужцы. У працягу, у\n«...Бумерангу-2», высвятляецца, што дачка памылілася. Другая частка складае хроніку пошуку катаў у Германіі і ў Літве (карнікамі, як паведамляецца ў фільме, былі вайскоўцы з 2-га літоўскага паліцэйскага батальёна).\nРэжысёр імкнецца аперыраваць выключна дакументамі, сінхроннымі сведчаннямі, але ж фільму, на мой погляд, бракуе арганізаванасці і цэласнасці. Здараецца, што дакументальнае даследаванне само па сабе набывае форму фільма. Аднак тут іншы выпадак — перад намі сума фактаў, а яны адлюстроўваюць толькі тэму. Не стае шліфоўкі, выключэння другараднай інфармацыі.\nФільм «Беларусь. Чатыры гады вайны» (рэжысёр Яўген Сяцько, аўтар сцэнарыя Уладзімір Мароз) — гэта панарамнае палатно, зманціраванае з савецкай і нямецкай хронік часоў Другой сусветнай і Вялікай Айчыннай вайны. Карціна ідзе больш за гадзіну без дыктарскага тэксту, выкарыстаны толькі шумы і музыка. Стужка пачынаецца з кадраў апошняга мірнага дня ў пагранічным Брэсце і заканчваецца ліпенем 1944 года, калі вайна пайшла на захад, а беларусы сталі разбіраць руіны і шукаць сваіх блізкіх. Апошняя вайна як народная трагедыя, жудасная «праца» акупантаў на нашай зямлі, лёс мірнага насельніцтва, побыт і рэйды партызан, актыўнае супраціўленне і помста ворагу, вызваленне аднаго за другім гарадоў у выніку вайсковай аперацыі Савецкай Арміі «Баграціён» — інакш кажучы, упершыню падрабязна разглядаецца той аб’ёмны і шматтэмны матэрыял, які складае паняцце «вайна на беларускай тэрыторыі». Некаторыя кадры ўжо неаднаразова выкарыстоўваліся ў іншых фільмах, але ёсць і шмат адшуканых.\nАдзначу надзвычай станоўчую акалічнасць: стваральнікі «прасейвалі» франтавую і партызанскую кінахроніку вельмі старанна — у большасці прадстаўленых фрагментаў няма элементаў пастаноўкі і ігравых здымак, якімі былі перапоўнены савецкія (у тым ліку і беларускія) стужкі. Не ўсё да канца сказана ў фільме пра вайну і акупацыю. Відаць, гэта задача яшчэ чакае свайго часу. І трэба было б, відаць, зрабіць такія-сякія надпісы, бо не кожны глядач ведае ў твар Панамарэнку, бацьку Міная, лётчыка Мамкіна, які вывез дзяцей з акупацыйнай зоны, маршалаў Жукава і Ракасоўскага, ды і не ўсе тэрытарыяльныя кропкі адзначаны. Разумею, што стваральнікі карціны імкнуліся да абагульнення, але ж у пэўныя моманты з фільмам страчваецца эмацыянальны кантакт з-за недахопу інфармацыі.\nАгляд закончаны. Далей — слова «канец», як гэта калісьці рабілася ў савецкіх фільмах даваеннай і пасляваеннай пары.


Джып-фестываль «Жара» зноў пройдзе на Сенненшчыне — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nСреда, 20 июль, 2016 126 admin\nАрганізатары джып-фестывалю “Жара”, здаецца, упадабалі Сенненшчыну. Аматары экстрэмальнай язды на ўсюдыходных легкавых аўтамабілях зноў збяруцца ў нашым раёне. Фестываль, у праграме якога гонкі па бездарожжы, з 22 па 24 ліпеня пройдзе ў ваколіцах Канстантова.\nРаённыя службы адказваюць за медыцынскае і гандлёвае абслугоўванне ўдзельнікаў фестывалю, гарантуюць пажарную бяспеку,належны грамадскі парадак.\nНа фестываль збіраюцца аўтааматары як з Беларусі, так і Расіі. Аднак гэта не закрытае мерапрыемства. А таму паназіраць за гонкамі, наведацца ў лагер аўтааматараў маюць магчымасць усе жадаючыя.\n← Працягваецца вылучэнне кандыдатаў\nОткрытие памятного знака состоялось на Сенненщине →


Банк выступіў партнёрам конкурсу Час танцаваць\nБеларусбанк выступіў генеральным партнёрам маштабнага конкур...\nБеларусбанк выступіў генеральным партнёрам маштабнага конкурсу харэаграфічнага мастацтва «Час танцаваць»\nКонкурс харэаграфічнага мастацтва «Час танцаваць», у якім прымуць удзел больш за тысячу чалавек з 15 населеных пунктаў Беларусі, стартуе ўжо ў суботу 9 красавіка ў КЗ «Мінск». Яго рэалізацыя стала магчымай дзякуючы падтрымцы Беларусбанка.\nКонкурс дазволіць у адным месцы аб’яднаць юныя танцавальныя таленты з усёй краіны. Удзельнікі змогуць паказаць сябе і абмяняцца вопытам, арганізатары — знайсці і падтрымаць адораных дзяцей.\nПа яго выніках будуць вызначаны лаўрэаты і ўладальнік Гран-пры і грашовага прыза ў суме 200 базавых велічыняў.\nЯк адзначыў падчас прэс-канферэнцыі, прысвечанай старту праекта, начальнік упраўлення камунікацый і карпаратыўнай сацыяльнай адказнасці Беларусбанка Дзмітрый Бакіноўскі, падтрымка конкурсу — гэта ў тым ліку ўклад банка ў развіццё краіны:\n— Адзін з нашых самых галоўных і любімых сацыяльных праектаў – «Прастора натхнення» – як раз накіраваны на падтрымку арганізацый мастацтва і культуры. Гэта і супрацоўніцтва з Вялікім тэатрам оперы і балета, і падтрымка «Славянскага базара» ў Віцебску, а таксама шэрагу іншых музычных і танцавальных фестываляў. Калі арганізатары конкурсу «Час танцаваць» звярнуліся да нас з просьбай аб падтрымцы — доўга не разважалі. Праект цалкам адпавядае нашай філасофіі карпаратыўнай сацыяльнай адказнасці. У банку заўсёды з трапятаннем ставіліся да ініцыятыў, накіраваных на падтрымку і развіццё нашай будучыні — дзяцей, — пракаменціраваў Дзмітрый Бакіноўскі.\nПа словах дырэктара Рэспубліканскага культурна-асветніцкага цэнтра і арганізатара конкурсу Аляксандра Сідарэнкі, ключавая мэта мерапрыемства — даць кожнаму ўдзельніку праявіць сябе, раскрыць талент, пазнаёміцца з творчасцю іншых калектываў і выявіць найлепшых.\n— А дзякуючы падтрымцы Беларусбанка мы зможам таксама ўручыць Гран-пры і салідны грашовы прыз, — адзначыў Аляксандр Сідарэнка.\nУлічваючы шырокі ахоп удзельнікаў розных узроставых груп (ад 3 гадоў і старэй) па дзевяці харэаграфічных напрамках, конкурс «Час танцаваць» абяцае стаць найбуйнейшым форумам харэаграфічнага мастацтва Рэспублікі Беларусь сярод аматарскіх і прафесійных калектываў.


Горадня: вазочнікам ніяк ня зробяць пандусаў\n20 травень 2008, 09:09\nСацыяльныя службы дбаюць пра інвалідаў-вазочнікаў, але праблемы не зьмяншаюцца. Адна з асноўных – не хапае нармальных вазкоў, якімі карыстаюцца за мяжою. Пандусаў – для выезду з кватэры па лесьвіцы і ганку – зрабіць ня могуць, на санітарна-гігіенічныя прылады не хапае сродкаў. Пра сытуацыю на Гарадзеншчыне расказвае наш карэспандэнт.\nАнтон Сьвёкла кіруе асацыяцыяй вазочнікаў вобласьці. Ён кажа: нібыта ўлады зьвяртаюць увагу на інвалідаў, у намесьніцы старшыні аблвыканкаму Марыі Біруковай летась была нарада. Але нават паўтара дзясятка пандусаў улады зрабіць ня здолелі. Спадар Сьвёкла мусіў зноў скласьці цяпер сьпіс тых, каму яны неабходныя: у пяці выпадках пандусы не прыдатныя, трэба перарабляць, у васьмі – за іх нават ня браліся. Чыноўнік з абласнога камітэту працы, занятасьці і сацыяльнай абароны, пачуўшы пра пандусы, прызнаецца амаль што ў бездапаможнасьці:\n“Тут “ціхі жах” у гэтым пляне, ну не дарасьлі мы пакуль што да Эўропы, ніхто гэтым не займаўся, ніхто ніколі ня думаў. Ну, штосьці цяпер спрабуем рабіць”.\nАнтон Сьвёкла зьвяртае ўвагу на дэфіцыт нармальных вазкоў актыўнага тыпу. Але чыноўнік асаблівай праблемы ня бачыць:\n“У нас вазкоў хапае, яны выдзяляюцца. Просяць людзі – мы выдзяляем. Няма ніякіх праблемаў па вазках”.\nСупрацоўніца абласной сацыяльнай службы Натальля Табала вельмі падрабязна апавядае пра сытуацыю з інваліднымі вазкамі:\n“У цяперашні час у нас чарга будзе толькі на пакаёвыя вазкі, і гэта людзі, якія сталі на чаргу ў сакавіку. Гэта раней было, а цяпер мы атрымалі вялікую партыю – сто штук – і людзей забясьпечылі”.\nА на чарзе было каля 180 чалавек, прызнаецца спадарыня Табала. Чарга толькі на пакаёвыя вазкі – шэсьцьдзесят чалавек, кажа яна. Усяго у вобласьці на ўліку інвалідаў-вазочнікаў 2100 дарослых і 140 дзяцей.\nКіраўнік асацыяцыі інвалідаў-вазочнікаў, гарадзенец Антон Сьвёкла бачыць праблему больш абвострана. Ён кажа, што вазок беларускай вытворчасьці нагадвае танк часу І усясьветнай вайны, ім карыстацца можа толькі чалавек з моцнымі цягліцамі, інваліды адмаўляюцца ад гэтых вазкоў:\n“Па тэлевізары чуеш, што грошай хапае! Пра гэта нам гаворыць прэзыдэнт. Але чым ніжэйшыя ўлада, тым цяжэй выбіць зь яе, атрымаць тое, што табе належыцца. У гарадзкой бальніцы нумар тры робіцца гэтак званы эўрарамонт, я там ляжаў, а заехаць у пральню ці у ватэрклязэт чалавек на інвалідным вазку ня можа. А ў бальніцы ляжаць пэнсіянэры, якія вымушаныя карыстацца інваліднымі вазкамі. Робячы эўрарамонт, ня могуць зрабіць дзьверы шырэйшыя, памяшканьні прыстасаваныя для чалавечых патрэбаў. Чамусьці ўсе забываюцца, што гэта таксама патрэбна”.\nА беларускія вазкі не заўсёды праходзяць празь дзьверы, пагатоў у ліфт, кажа Антон Сьвёкла.


Літаратурна–музычная вечарына «І не змоўкнуць ніколі ў свеце купалавы словы…» - ГУК «Централизованная библиотечная сеть Быховского района»\nЛітаратурна–музычная вечарына «І не змоўкнуць ніколі ў свеце купалавы словы…»\nЯнка Купала! Сёння без яго творчасці нельга ўявіць роднай беларускай літаратуры. Яго паэзія адлюстроўвае шырокі свет чалавечых пачуццяў, паказвае сэнс людскога існавання. Купала зразумеў народную праўду і панёс яе «на свет цэлы».\nДа 139–годдзя з дня нараджэння народнага паэта Беларусі бібліятэкары цэнтральнай раённай бібліятэкі імя Б.В. Стральцова для супрацоўнікаў установы «Быхаўскі раённы цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва» падрыхтавалі літаратурна–музычную вечарыну «І не змоўкнуць ніколі ў свеце купалавы словы…».\nПрысутныя азнаёміліся з жыцёвым і творчым шляхам Янкі Купалы, паслухалі яго вершы «Мужык», «Мая малітва», урывак з паэмы «Яна і я». На працягу ўсяго мерапрыемства дэманстраваліся фотаздымкі вялікага класіка, гучалі ў запісу песні на яго вершы. Скончылася вечарына праглядам невялікага дакументальнага фільма пра Янку Купалу.


22 верасень 2017, 14:08\nБюст Сталіна на «Алеі Кіраўнікоў»\nУ Маскве ў пятніцу афіцыйна адкрываецца так званая «Алея Кіраўнікоў» зь бюстамі савецкіх правадыроў, уключаючы Уладзіміра Леніна і Іосіфа Сталіна. Мерапрыемства арганізуе Расейскае ваенна-гістарычнае таварыства, у цырымоніі ўдзельнічае міністар культуры Расеі Уладзімір Мядзінскі.\nУ кампазыцыю, акрамя Леніна, Сталіна, Хрушчова, Брэжнева, Андропава і Чарненкі, уваходзіць прыжыцьцёвы бюст першага і адзінага прэзыдэнта СССР Міхаіла Гарбачова.\nУ чэрвені сёлета з прычыны ўсталяваньня мэмарыяльнай дошкі Сталіну ў Маскоўскай дзяржаўнай юрыдычнай акадэміі шэрагі яе прафэсараў пакінуў адвакат Генры Рэзьнік. Кіраўнік савету правоў чалавека пры прэзыдэнце Расеі Міхаіл Фядотаў заклікаў дэмантаваць дошку.\nАпошнімі гадамі ў Расеі расьце колькасьць людзей, якія пазытыўна ставяцца да Іосіфа Сталіна. Адкрываюцца музэі Сталіна, яму ставяць помнікі, знаходзяць палітычныя апраўданьні сталінскім рэпрэсіям, забываючы пра мільёны нявінных ахвяраў. Паводле нядаўняга апытаньня «Левада-цэнтру», Сталін ізноў узначаліў у Расеі рэйтынг самых выбітных людзей у сусьветнай гісторыі.\nПаводле дадзеных Усерасейскага цэнтру вывучэньня грамадзкай думкі, 62% расейцаў выступаюць «за паўсюднае ўвекавечаньне посьпехаў Сталіна» і прыкладна такая самая колькасьць апытаных (65%) катэгарычна супраць ўсталяваньня знакаў, якія паведамляюць пра яго «няўдачы і злачынствы».\nАпытаньне ў Расеі: большасьць насельніцтва за бюсты Сталіну\nУ Маскве партрэт Сталіна павесілі на станцыі мэтро «Сакольнікі»\nУ расейскім Архангельску паставілі помнік Сталіну. ФОТА