Уладзімір Іванавіч Яраховіч — лунінчанін. У 2001 годзе закончыў СШ № 2, у 2006 годзе — факультэт біяэкалогіі Белдзяржуніверсітэта. З бляскам абараніў дыпломную работу па тэме “Дробныя млекакормячыя лясных біятопаў поўдня Рэспублікі Беларусь (Лунінецкі раён)”. Зараз працуе на РУВП “Палессеэлектрамаш”.\n«Іншаземныя прышэльцы» — інтрадуцэнты. Так называюцца асобныя віды раслін і жывёл, пераселеныя ў мясціны, дзе раней не жылі. Варта сказаць, што пераважная большасць культурных і дэкаратыўных раслін прывезена да нас не толькі з іншых раёнаў, але нават і кантынентаў. Інтрадуцэнты славяцца як знешняй прыгажосцю, афарбоўкай крон, квеценню, так і біялагічнымі і гаспадарчымі ўласцівасцямі — хуткасцю росту, даўгавечнасцю, устойлівасцю да забруджанага асяроддзя. А многія з іх з’яўляюцца добрымі лекамі. У нашым раёне можна сустрэць не адзін дзесятак «іншаземцаў».\nНайбольш распаўсюджаны — грэцкі арэх. Па рускай назве віду можна падумаць, што радзімай гэтай расліны з’яўляецца Грэцыя. І арэх сапраўды ў дзікім стане расце ў Грэцыі. Аднак у навукоўцаў ёсць сур’ёзныя падставы меркаваць, што грэцкі арэх толькі адзічаў тут шмат год таму. А мясцінамі яго распаўсюджвання трэба лічыць Паўднёвы Казахстан, Сярэднюю Азію, Іран, Афганістан, заходнюю частку Гімалаяў і Тыбета, паўднёвы ўсход Закаўказзя.\nПлады арэха грэцкага здаўна цэняцца як каштоўны харчовы прадукт, таму ў старажытнасці рымляне называлі яго «царскім», «жалудом Юпіцера». Вельмі дарагой сыравінай з’яўляецца драўніна грэцкага арэха. Яна дагэтуль выкарыстоўваецца для вырабу дарагой мэблі, аздаблення зброі. Асобна варта сказаць пра кветкі арэха. У Сярэдняй Азіі лічаць, што ён увогуле не цвіце. «Памрэ той, хто ўбачыць кветкі арэха», — сцвярджае легенда. На самой справе кветкі грэцкага арэха ў кроне на вялікай вышыні мала прыкметныя. Ды і за кветкі іх прыняць складана. На вуліцах нашага горада часта можна сустрэць гэтую цудоўную дэкаратыўную расліну.\nАбляпіха крушынавая сустракаецца на берагах азёр, у поймах рэк, на пясках і галечніках, у стэпавых раёнах Еўропы і паўднёвай часткі лясной зоны, а таксама ў Сібіры і перадгор’ях Сярэдняй Азіі. Ва ўмеранай зоне паўночнага паўшар’я цяжка знайсці якую-небудзь іншую расліну, якая мела б такое разнастайнае практычнае выкарыстанне. У гэтым сэнсе яе можна параўнаць хіба з грэцкім арэхам. Вядома, што старажытныя грэкі, скормліваючы лісты абляпіхі, лячылі сваіх коней. У выніку гэта жывёла набірала вагу, а скура яе станавілася гладкай і бліскучай, па прычыне чаго абляпіха атрымала сваю лацінскую назву Hippophae (ад лацінскага Hippos — конь, phao — свяціць).\nЛісце, кара, насенне, плады абляпіхі здаўна выкарыстоўваюцца для лячэння многіх хвароб. З пладоў гатуюць шматлікія стравы і напіткі. Аднак асаблівае значэнне ў медыцыне мае абляпіхавае масла, якое дабываюць з насення. Абляпіха мае і дэкаратыўнае значэнне — серабрыстыя кусты з яркімі пладамі выглядаюць вельмі эфектна.\nАйва японская расце ў Кітаі і Японіі. У Расіі культывіруецца як дэкаратыўная расліна з пачатку ХІХ стагоддзя. Дастаткова марозаўстойлівая. Кусты дасягаюць 3 метраў у вышыню, аздоблены дробнымі скурападобнымі лістамі. Кветкі яркія, аранжава-чырвоныя. Буйная квецень паяўляецца ў маі — пачатку чэрвеня і і радуе вока на працягу трох тыдняў. У верасні — кастрычніку выспяваюць шматлікія лімонна-жоўтыя круглыя плады, кіслыя на смак, але вельмі араматныя. У старажытнасці айва лічылася сімвалам кахання і ўрадлівасці і знаходзілася пад заступніцтвам Венеры. Ёсць меркаванні, што «яблык разладу», які Парыс уручыў найпрыгажэйшай з багінь, быў ні чым іншым, як пладом айвы.\nАйва вельмі прыгожая ў час цвіцення і пладанашэння. Часта выкарыстоўваецца для жывой загарадзі, а таксама для ўпрыгожання газонаў. Плады айвы выкарыстоўваюцца для прыгатавання кампотаў, варэння, мармеладу і г. д. Насенне прымяняецца ў медыцынскіх мэтах.\nЯк дэкаратыўная расліна асабліва шырокую вядомасць атрымала блакітная елка. Яны ўпрыгожваюць некаторыя вуліцы і галоўную плошчу нашага горада. Дрэва валодае газа- і дымаўстойлівасцю, што вельмі важна для вялікіх гарадоў. У натуральных умовах блакітная елка сустракаецца ў Канадзе (таму яе яшчэ называюць канадскай) і ў паўночных штатах ЗША.\nСцвярджаюць, што лацінская назва елкі (Рісеа) ідзе ад грэчаскага слова Pissa, што значыць «смала». Елка — стройнае дрэва, што асабліва кідаецца ў вочы, калі яна расце на адкрытай мясцовасці. Яе крона мае форму вузкага конуса і спускаецца амаль да зямлі. Ніжнія галінкі могуць укараняцца, што вельмі рэдка сустракаецца ў хваёвых. У яловым лесе змрочна і прахладна. Нездарма мясцовае насельніцтва называе яго «цёмналессем» або нават «чорналессем». Па народных павер’ях менавіта тут жывуць лешыя і іншая нячыстая сіла. Разам з тым, яловы лес не пазбаўлены асаблівага непаўторнага хараства.\nУ побыце елка нязменна асацыіруецца з Новым годам. Аднак ёсць яшчэ адна сфера, дзе гэтае дрэва іграе асаблівую ролю. Гэта — выраб музычных інструментаў (скрыпак, піяніна, альтоў, кантрабасаў...). Для гэтых мэт выбіраюць драўніну вельмі правільнага складу з гадавымі кольцамі аднолькавай шырыні. Такая елка назывецца рэзананснай. Яловую драўніну шырока выкарыстоўваюць і ў дрэваапрацоўчай прамысловасці, асабліва як сыравіну для цэлюлозна-папяровай вытворчасці.\nЛістоўніца еўрапейская ў межах натуральнага арэала займае горныя мясціны ў Альпах і Карпатах. Дажывае да 500 і больш гадоў. Хвоя ў лістоўніцы мяккая, плоская, з белаватымі радамі вусцяў, якія асабліва бачны знізу. Шышкі дробныя, круглыя або цыліндрычныя, размешчаны на канцах пабегаў. Маладыя шышкі зялёныя ці чырванаватыя, спелыя карычневыя. Выспяваюць у той жа год восенню або ў пачатку наступнай вясны. Раскрываючыся і выкідваючы насенне, яны застаюцца на дрэве яшчэ некалькі год.\nДраўніна лістоўніцы цяжкая, смалістая, крыху нагадвае дуб. Таму са старажытнасці яе выкарыстоўвалі ў будаўнічых мэтах. Менавіта з гэтага дрэва быў пабудаваны амфітэатр у Старажытным Рыме. Дамы на сваях з лістоўніцы будавалі ў Венецыі. Шырока выкарыстоўвалася гэтае дрэва пры ўзвядзенні жылля ў Польшчы, тут некаторыя дамы прастаялі па 400—500 год і захаваліся да нашых дзён. У Расіі лістоўніца ішла на будаўніцтва судоў, а зараснікі з яе называлі «карабельнымі гаямі».\nГэта дрэва мае адну выдатную якасць: скідваючы хвою, яно добра пераносіць атмасферу вялікага горада.\nНа вуліцах і садах Лунінца нярэдка можна сустрэць тую заходнюю — вечназялёную расліну сямейства кіпарысавых. Адна з вядомых назваў — “дрэва жыцця” (I’abre de vie). На радзіме ў Паўночнай Амерыцы туя вядома пад назвай “амерыканскае дрэва жыцця” і “паўночны белы кедр”.\nУ натуральных умовах туя заходняя сустракаецца па нізінных берагах рэк і каля балот. У вышыню дасягае 17 метраў, дыяметр ствала — 30—40 сантыметраў. У Беларусі ў садах і парках туя вырошчваецца з другой палавіны XIX стагоддзя. Гэта — адно з самых распаўсюджаных дрэў, непатрабавальнае да ўмоў росту, ценевынослівае, зіма- і газаўстойлівае. Жыве да 100 год, але расце марудна і мае схільнасць да кушчэння. Добра пераносіць абрэзку.\nТуя заходняя мае больш як 120 садовых формаў, якія адрозніваюцца памерамі, характарам галінак і формай кроны, а таксама афарбоўкай лісця. Крона ў маладых дрэў звычайна вузкапірамідальная, пачынаецца ад зямлі, але пасля 30 год яна ў большасці выпадкаў становіцца яйкападобнай, прыўзнятай. Маладыя парасткі плоскія, зялёныя, на трэці год становяцца круглымі, чырвона-бурымі. Лісце падобнае на чашую (у маладых раслін іголкападобнае). Прадаўгавата-авальныя шышачкі размешчаны на канцах галінак. Выспяваюць у год цвіцення ў другой палове верасня.\nКарнёвая сістэма паверхневая, распрасцёртая. Туя добра расце на пераўвільготненых глебах. Драўніна яе ўстойлівая супраць гніення, лёгка апрацоўваецца. Таму індзейцы здаўна ўжывалі яе для вырабу каноэ. З лісця туі атрымліваюць эфірнае масла, якое выкарыстоўваюць у парфюмерыі і медыцыне.\nКлён ясенялісты, або амерыканскі\nУсякі раз, калі прыходзіць восень, мы захапляемся прыгажосцю яе фарбаў. У гэты час многія дрэвы і хмызнякі змяняюць свой зялёны ўбор на чырвона-барвовы або залаціста-жоўты. Вялікую долю ў прыгажосць восені ўносяць і клёны, сярод якіх у горадзе ёсць два інтрадуцэнты: клён ясенялісты і клён татарскі.\nКлён ясенялісты, або амерыканскі, відавочна, самае распаўсюджанае дрэва сярод інтрадуцыраваных відаў. Ён выцесніў з вуліц Еўропы шматлікія звычайныя для іх пароды дрэў, а на вуліцах пасёлкаў Казахстана яго можна сустрэць часцей, чым любое дрэва або хмызняк. Такі вялікі поспех прышэльцаў з Паўночнаамерыканскага кантынента (культывіруецца ў Еўропе з XVII стагоддзя) забяспечылі не толькі яго дэкаратыўныя якасці, але і непрыхатлівасць, хуткі рост і лёгкасць размнажэння. Аднак недаўгавечнасць (трухлее ўжо да 25—30 год), ломкасць яго галін, карнявыя парасткі, разбураючыя нават асфальт, вялікая колькасць пыльцы, вызываючай у людзей алергію, вымушаюць у апошні час адмовіцца ад выкарыстання клёна амерыканскага пры азеляненні гарадоў і пасёлкаў.\nКлён татарскі, або чарнаклён\nКлён татарскі, або чарнаклён, — невялікае дрэва або буйны хмызняк вышынёй 4—8 метраў. У прыродных умовах расце ў стэпавай зоне Заходняй Еўропы, Іране, на Поўначы Турцыі, на Каўказе. Кара гладкая, цёмна-шэрая, амаль чорная (адсюль і назва). Маладыя парасткі чырвона-бурыя, апушаныя. Цвіце ў канцы мая, пачатку чэрвеня, пасля з’яўлення лісткоў. Кветкі зеленавата-белыя, духмяныя. Добры меданос. Пладаносіць у верасні. Непатрабавальны да глеб, светлалюбівы, зіма- і марозаўстойлівы. Найбольш засухаўстойлівы сярод усіх клёнаў. Дэкаратыўны восенню сваім лісцем, але асабліва ў час цвіцення і паспявання пладоў (чырвонага колеру). Выкарыстоўваецца ў якасці жывой агароджы, добра пераносіць падстрыжку. Драўніна выкарыстоўваецца ў сталярнай і такарнай справе, з лісця атрымліваюць чорную фарбу, з кары — танін — дубільнае рэчыва. Расце на вуліцы Сялянская.\nБяроза чорная, або даўрская\nБяроза чорная, або даўрская. Дрэва вышынёю 18—20 м., з цыліндрычнай кронай. Ствол бліжэй да зямлі часта выгнуты. У маладых дрэў кара ружовая або карычнева-бурая, часта шчалушыцца і вісіць лахмоццем. У старых дрэў — (калі-нікалі з фіялетавым адценнем), бурая шэрая, у верхняй частцы кроны светлая. У дзікім стане шырока распаўсюджана ва Усходняй Сібіры і на Далёкім Усходзе, расце таксама ў Манголіі і Кітаі. Часцей — разам з другімі пародамі, падчас — адзінымі дрэвамі на адкрытых горных схілах. Святлолюбівая, даволі патрабавальная да ўрадлівых глебаў. Не пераносіць забалочаных глебаў. Марозаўстойлівая. Бяроза чорная выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна, дзякуючы сваёй арыгінальнай кары, маючай розныя адценні. Асабліва эфектна ў спалучэнні з хвойнымі пародамі. Драўніна бярозы чорнай моцная і цвёрдая, жаўтаватая або буравата-чырвоная. З яе вырабляюць фанеру, паркет, такарныя вырабы, прадметы хатняга прызначэння, а таксама атрымліваюць метылавы спірт, ацэтон, воцатную кіслату, актывіраваны вугаль. Бяроза дае каштоўнае паліва, а сажа выкарыстоўваецца для прыгатавання чарніла і фарбаў. З кары атрымоўваюць дзёгаць, плятуць кашолкі, з галін — банныя венікі. З лістоў атрымліваюць фарбу для поўсці, а пупышкі і сярожкі ідуць на корм птушак. У тры апошнія дзесяцігоддзі на тэрыторыі Лунінецкага лясгаса не адзначана. Аднак ёсць у нас дзве другія бярозы — карэльская і пурпурная.\nУ прыродных умовах расце ў Паўночна-Заходнім Кітаі, у Гімалаях, Японіі. Дзякуючы сваёй марозаўстойлівасці, атрымала шырокае распаўсюджанне як культурная расліна.\nХмызняк з шырокай яйкападобнай кронай, шэра-бурай адслойваючай карой і войлачна-апушчанымі пупышкамі. Лісты зверху шаравата-зялёныя, па краях зубчатыя. Восенню чырвоныя або светла-жоўтыя, вельмі дэкаратыўныя. У маі з’яўляюцца шматлікія ярка-чырвоныя кветкі 1,5—2 см у дыяметры. Кветкі размяшчаюцца па 1—2 і даволі хутка ападаюць. У ліпені з’яўляюцца шарападобныя чырвоныя апушаныя плады з прыемным кісла-салодкім смакам. Плады плотна сядзяць на сцябле. У іх няма даўгіх “хвосцікаў” — пладаножак, якімі вядомы другія вішні. Войлачная вішня дае шмат пладоў, па некалькі кілаграмаў з аднаго куста. У горадзе і раёне назіраецца часта.\nКуст або дрэва да 4 метраў вышынёй. У прыродзе бэз звычайны расце ў горных мясцінах Паўднёва-Усходняй Еўропы ў падлесках ці горных мясцінах. У Заходнюю Еўропу быў завезены толькі ў XVI стагоддзі і працяглы час заставаўся там раслінай арыстакратычных садоў і паркаў. У наш час гэты непатрабавальны кустарнік сустракаецца як культура паўсюдна. А ў закрытых грунтах можа цвісці нават і зімой.\nЧырвоны бэз звычайны мае густую, распушаную, авальную форму. Лісце глянцавае. Кара шэрая, гладкая, у старых ствалах патрэсканая. Жыццё ў бэза доўжыцца 100 і больш гадоў. Лепш расце і цвіце на добра асветленай мясцовасці, але можа расці і ў зацені. Кветкі душыстыя, мнагалікія, у мяцёлках. У маі — пачатку чэрвеня, калі пачынае цвісці бэз, без якога немагчыма сабе ўявіць нашы сады, яго кусты напаўняюць наш горад пахам і непаўторнай прыгажосцю. Цвіценне бэза доўжыцца 2—3 тыдні. Бэз шырока выкарыстоўваецца ў ландшафтных парках, для ўпрыгожвання алей, жывых агароджаў. Акрамя таго, густая крона добра ачышчае паветра ад пылу. Бэз лёгка разрастаецца з парасткаў, утвараючы густыя зараслі, таму часта выкарыстоўваецца для барацьбы з выветрываннем верхняга слою глебы.\nУ выніку селекцыі атрымана больш за 300 гатункаў з кветкамі ад снежна-белага акрасу да пурпурнага і цёмна-фіялетавага, ружовага, лілова-сіняга і амаль сіняга з рознай ступенню махравітасці. Эфірнае масла кветак бэзу ўводзяць у склад лепшых адэкалонаў і касметычных сродкаў. Цвёрдая, шчыльная драўніна з прыгожым малюнкам (тэкстурай) выкарыстоўваецца на вырабы, алоўкі. У раёне і горадзе расце паўсюдна.\nЧарнаплодная рабіна, або аронія чарнаплодная\nУ прыродзе расце ва ўмераным поясе Паўночнай Амерыкі. У Беларусі інтрудуцыравана ў 1937 годзе. Куст вышынёй да 2 метраў. Лісты зверху цёмна-зялёныя, глянцавыя, знізу белаватыя. Кветкі белыя, не вельмі духмяныя, ярка аранжава-чырвоныя. Распускаюцца ў маі – чэрвені. Аронія — добры меданос. Плады чорныя, бліскучыя, паспяваюць у канцы жніўня, пачатку верасня і захоўваюцца да самай зімы. Плады маюць кісла-салодкі церпкі смак, багаты вітамінамі “Р” і “С”, карацінам, ёдам. Спажываць можна ў сырым выглядзе, а таксама перапрацоўваць. Вельмі любяць іх птушкі. Чарнаплодная рабіна — вільгацелюбівая, зімаўстолівая культура. Любіць лёгкую глебу. Дае плады ўжо на трэці год жыцця. Аронія дастаткова дэкаратыўная, выкарыстоўваецца пры групавой пасадцы, на ўзвышшах, як жывая агароджа. Сустракаецца паўсюдна, часта.\nТамарыск, або грэбеньшчык галінасты\nПашыраны ў прыродзе ў пустынях, паўпустынях і стэпах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. У г. Лунінцы з’явіўся ў 90-х гадах ХХ стагоддзя. Парасткі доўгія, з вельмі дробнымі, чашуепадобнымі лісткамі, выдатна аздабляюць сабой газоны галоўнай плошчы г. Лунінца. Кара старых парасткаў цёмна-шэрая, маладых — зялёная, злучаная мяцёлкай.\nГрэбеньшчык — вельмі светлалюбівы і адначасова марозаўстойлівы, дрэнна пераносіць высокі працэнт вільготнасці ў паветры. Дае шматлікую порасль, хуткі рост. Шчыльная, з прыгожым малюнкам драўніна прыгодная для розных дэкаратыўных вырабаў. Кара ўтрымлівае дубільныя рэчы. Маладымі пабегамі могуць ласавацца і каты.\nБелая акацыя, або лжэакацыя\nДрэва вышынёю 15—25 метраў. Радзіма — Апалачскія горы ў Паўночнай Амерыцы. У Расію завезена ў 1820 годзе праз г. Адэсу, адкуль хутка распаўсюдзілася ў стэпавай зоне. У наш час белая акацыя пранікла далёка на Поўнач. Расце ў нас амаль па ўсёй тэрыторыі нашай Рэспублікі Беларусь. У г. Лунінцы белая акацыя расце ў раёне завода”Палессеэлектрамаш”, таксама па вуліцы Чапаева ля ліцэя, каледжа і ў другіх мясцінах.\nДрэва з ажурнай раскідзістай кронай, шэра-карычневай карой, з глыбокімі трэшчынамі. Маладыя парасткі адразу зеленавата-шэрыя, пазней — бліскуча-чырвона-бураватыя. Цвіце белая акацыя ў другой палове мая – пачатку чэрвеня. Кветкі сабраны ў паніклую гронку і маюць моцны прыемны пах. Белая акацыя — добры меданос. Плады паспяваюць у кастрычніку і могуць вісець усю зіму аж да новага цвіцення. Цёмна-зялёная афарбоўка лісця застаецца да лістапада. Існуе шмат дэкаратыўных форм з рознай кронай, будовай і афарбоўкай лісця і кветак. Расце белая акацыя хутка, светлалюбівая, засухаўстойлівая. Даволі цеплалюбівая, таму ў адзіночных пасадках менш зімаўстойлівая. Дрэнна пераносіць цвёрдыя глебы.\nДраўніна з прыгожай дэкаратыўнай тэкстурай і высокімі механічнымі здольнасцямі, выкарыстоўваецца на паркет (мацнейшая за дуб). З кветак атрымлiваюць эфiрнае масла, якое выкарыстоўваюць у парфюмернай прамысловасці.\nЖоўтая акацыя, або карагана\nДрэвападобны кустарнік, які часам можа расці дрэвам вышынёй да 3—6 метраў. У прыродных умовах расце ў Заходняй Сібіры, на Алтаі, у Саянах, Казахстане і Манголіі, у падлесках, на палянах, камяністых склонах, па берагах рэк на пясках. Зеленавата-шэрая бліскучая кара пакрыта калючкамі. У маі распускаюцца сабраныя ў пучкі жоўтыя кветкі. Карагана вельмі дэкаратыўная, непрыхатлівая да глебавых умоў і добра вытрымлівае засуху і маразы. Культывіруецца ў садах і парках па аднаму кусту ці групай. З яе ствараюць жывую агароджу, засаджваюць лесапалосамі. Існуе шмат дэкаратыўных форм: адны сцелюцца па паверхні глебы, другія — у выглядзе “плакучых” з тонкімі паніклымі галінкамі і вузкімі лінейнымі лісткамі, са светла-зялёнай ліствой, больш дробнымі кветкамі, і другія формы. Жоўтая акацыя эфектыўная сярод камянёў і “альпійскіх горак”.\nДраўніна можа быць выкарыстана ў такарнай справе, а таксама для вырабу абручоў. З тонкіх галінак выплятаюць кашы. З кары — грубае валакно і фарбу. Жоўтая акацыя таксама выдатны меданос. У г. Лунінцы дастаткова рэдкая расліна, можна ўбачыць непадалёк ад СШ № 2.\nІрга каласістая паходзіць з Паўночнай Амерыкі. Прыгожы халадастойкі кустарнік або невысокае 5—6 метраў дрэўца, якое выкарыстоўваюць для азелянення гарадоў, пасёлкаў, нярэдка становіцца дзікім. Сустракаецца сярод рэдкалесся, на палянах. Ірга непатрабавальна да глебавых умоў.\nУ маі з’яўляюцца бледна-ружовыя або ярка-ружовыя кветкі, якія ў спалучэнні з зялёнай ліствой надаюць непаўторную прыгажосць.\nЧырвоныя або сінявата-чорныя, з сізаватым налётам, сочныя і салодкія плады выспяваюць у сярэдзіне ліпеня. Яны ўтрымліваюць шмат вітаміну “С” і караціну. Плады ўжываюцца ў сырым выглядзе (каштоўны сасударасшыральны сродак), у сушаных шмат караціну. Можна нарыхтоўваць джэмы, павідла, пасцілы.\nПры дэкаратыўным развядзенні гэты стройны кустарнік з авальнай кронай рэкамендаваны для групавых пасадак, “жывых” агароджаў, полеахоўных палос. Восенню элегантная зялёная ліства набывае чырвона-жоўтае адценне. Шчодра цвіце і пладаносіць на сонечным месцазнаходжанні.\nДраўніна іргі буравата-чырвоная, вельмі цвёрдая, ужываецца на дробныя вырабы. Расце ў горадзе Лунінцы.\nДрэва або куст вышынёю 2—2,5 метра. Распаўсюджаны ў Малой Азіі, Паўднёвай Еўропе, Алжыры. Расце вельмі марудна, дасягае найбольшай вышыні да 400—500 год. Маладое сцябло чатырохграннае, зялёнае, пазней серабрыста-жоўтае. Лісце малое, кожыстае, з цёмна-зялёнай верхняй стараной і больш светлай, матавай ніжняй стараной, вельмі густа сядзiць на галінках. Крона шчыльная і цяністая. Цвіце самшыт ранняй вясной. Кветкі маленькія, жоўта-зеленаватыя, несамавітыя, сабраныя ў суквецці. Ва ўмовах Беларусі цвіце і пладаносіць ён рэдка.\nНа радзіме самшыт вечназялёны, звычайна насяляе вільготныя цясніны або падлескі грабавых і букавых лясоў. Там змрочна, ціха і вільготна; ствалы і сукі самшыта густа пакрыты імхом. Расце ён таксама на галечных, пясчаных наносах і на скалах, але толькі там, дзе субстат утрымлiвае вільгаць.\nСамшыт вечназялёны з’яўляецца выдатным матэрыялам для садовай архітэктуры: вельмі лёгка пераносіць абрэзку, а з-за маруднага росту нададзеная яму форма доўга захоўваецца. Вельмі цвёрдая і цяжкая драўніна самшыта (так званае “пальмавае дрэва”) з даўніх часоў выкарыстоўваецца ў вырабах, якія павінны мець вялікую трываласць, а адпаліраваная, яна адрозніваецца разнастайнасцю адцення — ад колеру слановай касці да колеру таплёнага малака і мае высокую каштоўнасць як мастацкі матэрыял.\nРаспаўсюджана ў Паўночнай Амерыцы, дзе з’яўляецца адным з важнейшых лесаўтваральнікаў у раёнах з вільготным кліматам. У Беларусі яна вядома з ХІХ стагоддзя. Адзінкавыя дрэвы ва ўзросце 160—170 гадоў захоўваліся ў 2-х парках у Пінскім і Пружанскім раёнах. У нашым горадзе расце некалькі маладых сосен Веймутава. Гэта дрэва з шырокапірамідальнай кронай і зеленавата-шэрай карой і тонкай, мяккай, блакітна-зялёнай хвояй (8—10 см), сабранай у пучок па 5 штук. Шышкі вузкацыліндрычныя, злёгку звілістыя, павіслыя. Пасадкі сасны маюць высокія санітарна-гігіенічныя ўласцівасці дзякуючы антысептычнаму дзеянню смаляных лятучых рэчываў. Гэта ў спалучэнні з высокадэкаратыўнымі якасцямі дрэва садзейнічае выкарыстанню яго для азелянення. Аднак нізкая ўстойлівасць сасны да газавага забруджвання абмяжоўвае яе распаўсюджванне ў вялікіх гарадах. Сасна Веймутава ўводзілася ў лясныя культуры, аднак шырокага распаўсюджвання не атрымала. У Паўночнай Амерыцы яе драўніну нарыхтоўваюць як сыравіну для вырабу паперы.\nДуб паўночны, або чырвоны\nТак яго часта называюць на радзіме ў Паўночнай Амерыцы, расце ў зоне хвойна-шыракалісцевых і шыракалісцевых. У Беларусь завезены ў канцы ХІХ стагоддзя. Яго можна сустрэць на вуліцах нашага горада. Дуб паўночны — дрэва вышынёю да 20 метраў, з акруглай кронай і магутнымі галінамі. Кара яго гладкая, шэрая. Маладыя сцяблiны маюць рыжаваты войлачны налёт; з цягам часу становяцца гладкімі, чырвона-карычневымі. Лісце зверху бліскучае, знізу з тонкім рыжаватым адценнем, летам — цёмна-зялёнае, а восенню афарбоўваецца ў ярка-чырвоны і пурпурны колер. Жалуды невялікія, шарападобныя. Дуб паўночны хутка расце нават на параўнальна бедных глебах, а таксама ўстойлівы да хвароб і шкоднікаў, таму часта выкарыстоўваецца ў лясных насаджэннях.\nВінаград дзявочы, пяцілісточкавы\nДзеравяністая ліяна, якая пляцецца пры дапамозе вусікаў з прысоскамі. Радзіма яго — Паўночная Амерыка. У Беларусі, як адзічалы, расце па берагавых схілах у вербалозных зарасніках рэк Прыпяці, Сожа і Заходняга Буга. Сустракаецца ён і на некалькіх сядзібах у нашым горадзе. Маладыя парасткі чырванаватыя. Лісце зверху цёмна-зялёнае, знізу сівое. Асабліва прыгожае лісце восенню, калі афарбоўваецца ва ўсе адценні чырвонага і фіялетавага колеру. Дробныя несамавітыя зялёныя кветкі, сабраныя ў суквецці, з’яўляюцца ў ліпені-жніўні. Ягады шарападобныя, сінявата-чорныя, з белаватым налётам, каля 5 мм у дыяметры, неядомыя.\nДзявочы вінаград пяцілісточкавы непрыхатлівы, расце аднолькава як на асвечаным, так і на ценявым баку, зімаўстойлівы. Шырока выкарыстоўваецца для вертыкальнага азелянення і дэкарыравання сцен, агароджаў і альтанак.\nГартэнзія — галіністы куст або дрэўца з чырвона-бурымі голымі або злёгку валасістымі парасткамі. Лісты шчыльныя, зверху цёмна-зялёныя, амаль голыя, знізу светлыя, з густымі валаскамі. У дзікім стане гартэнзія распаўсюджана на Далёкім Усходзе, у Кітаі, Японіі, дзе расце ў прыбярэжных лясах. У Беларусі інтрадуцыравана ў пачатку ХХ стагоддзя.\nВельмі дэкаратыўна суквецце гартэнзіі. Гэта буйная мяцёлка, складзеная з буйных белых стэрыльных кветак і дробных двупольных.\nБясполыя кветкі захоўваюцца на расліне вельмі доўга, з часам ніжні бок іх ружавее. У такім стане суквецце застаецца да канца кастрычніка, а пачынаецца цвіценне з ліпеня. Гартэнзія аддае перавагу добра асветленым сонцам месцам, дзе цвіце найбольш шчодра.\nУ Японіі з кары гартэнзіі вырабляюць паперу, а белая і вельмі цвёрдая драўніна выкарыстоўваецца на розныя вырабы, раней з яе драўніны выраблялі цвікі.\nЛістападнае дрэва вышынёй да 8 метраў, але часта расце кустом. У натуральных умовах сустракаецца ў Крыме, на Каўказе, Паміры, на сухіх камяністых схілах, у гушчарах хмызнякоў або лясоў.\nУ нашым горадзе сумах расце ля Лунінецкага райвыканкама, магазіна “Верас” і ля завода “Палессеэлектрамаш” і яшчэ ў некалькіх мясцінах. Высаджваецца як дэкаратыўная расліна, дзякуючы сваім буйным стракатым лістам, ярка афарбаваным восенню. Кветкі дробныя, шматлікія, сабраны ў суквецці. Маладыя парасткі жаўтавата- або шэра-карычневыя, пакрытыя густым, шаршавым апушэннем.\nЗ пладоў, маючых востра-кіслы смак, рыхтуюць прыправу да мясных і рыбных страў. Таніды, атрыманыя з лісця і маладога сцябла, выкарыстоўваюцца пры дубленні скур, для атрымання светлага саф’яну, а таксама пры прыгатаванні він. З розных частак расліны атрымліваюць жоўтую, карычневую, чорную і чырвоную фарбы для шоўку і поўсці. У Еўропе сумах выкарыстоўваюць як каштоўнае дубільнае рэчыва.\nУ прыродных умовах расце ў Паўночнай Амерыцы па берагах рэк і вадаёмаў, на багатых глебах. У Беларусь завезена ў 1935 годзе. У г. Лунінцы расце ля школы № 4. Дрэва вышынёй да 30 метраў з прамым ствалом пірамідальнай густой кронай. Ствол пакрыты чырвона-карычневай карой, падзеленай на тоўстыя лускі. Лісты буйныя, бліскучыя, зялёныя, знізу апушаныя.\nКатальпа вельмі прыгожая ў час цвіцення ў чэрвені – ліпені, калі дрэва пакрываецца мяцёлкамі з буйных крэмава-белых кветак з прыемным пахам. У другой палове лета дрэва ўпрыгожана пладамі — павіслымі стручкападобнымі каробачкамі, якія застаюцца на галінах усю зіму.\nКатальпа вельмі светлалюбівая і засухаўстойлівая расліна. Добра пераносіць умовы горада. Шырока выкарыстоўваецца для адзіночных і групавых пасадак у парках і садах, а таксама ў лясных пасадках у лесастэпавай зоне.\nДраўніна мяккая, але трывалая і ўстойлівая супраць гнілі. Раней выкарыстоўвалася на тэлеграфныя слупы і шпалы.\nКуст вышынёю да 1,5—2 м., з Паўночнай Амерыкі. Паспяхова выкарыстоўваецца ў многіх гарадах Беларусі.\nЯго снежна-белыя (адсюль і назва) шарападобныя плады амаль цалкам пакрываюць расліну ў канцы жніўня і не ападаюць амаль усю зіму. Таму ён і цэніцца як восеньскі і зімовы хмызняк. Кветкі дробныя, несамавітыя, белыя або ружаватыя, у кісцепадобных суквеццях. Добры меданос. Галінкі тонкія з дробнымі, светла-зялёнымі, з шэрым налётам, лістамі.\nСнежнаягаднік можа расці на неўрадлівых едкіх камяністых, нават вапнавых глебах, ценевынослівы. Для ўтварэння больш кампактных кустоў яго можна “стрыгчы”.\nКуст вышынёю 2—3 метры, у дзікім стане расце ў Карэі, Кітаі. У Беларусі інтрадуцыравана як дэкаратыўная расліна. У Лунінцы з’явілася ў сярэдзіне 90-х гадоў ХХ стагоддзя. За 10—15 год яна распаўсюдзілася амаль па ўсім горадзе. Ранняй вясной бязлістны куст форзіцыі пакрываецца шматлікімі залаціста-жоўтымі буйнымі кветкамі, ажыўляючы яркімі сонечнымі плямамі прыроду, якая абуджаецца. Крона форзіцыі развесістая, злёгку чатырохгранная. Расліна дастаткова патрабавальная да глеб, светлалюбівая, засухаўстойлівая, добра пераносіць умовы горада, зімаўстойлівая.\nУладзімір Іванавіч Яраховіч пазнаёміў вас з некалькімі інтрадуцэнтамі нашага горада і раёна. Калі пацікавіўся ў лясгасе ў спецыяліста высокай кваліфікацыі Стэльмах Таццяны Васільеўны і ў майстра па добраўпарадкаванню Грамаковай Таццяны Аляксандраўны, то высветліў яшчэ наступныя інтрудыцэнты, якіх не так і многа, але яны сустракаюцца на Лунінеччыне.\n1. Абрикос. 2. Азалия. 3. Аморфа. 4. Барбарис обыкновенный. 5. Бузина черная (красная). 6. Вейгела. 7. Дерен черноплодный. 8. Жасмин. 9. Ива плакучая (шаровидная). 10. Клещевина. 11. Клен сахаристый. 12. Кизильник блестящий. 13. Лимонник китайский. 14. Лиана кавказская. 15. Липа веерная. 16. Люгуструм. 17. Можжевельник обычный. 18. Метасеквойя. 19. Орех маньчжурский. 20. Пузыреплодник. 21. Рябина греческая (бархатная). 22. Рододендрон. 23. Спирея японская (Таволга). 24. Сосна кедровая. 25. Туя восточная (карликовая). 26. Шелковица.\nКалі вас зацікавілі гэтыя «іншаземныя прышэльцы», падрабязную інфармацыю пра іх можна знайсці ў энцыклапедыях, спецыялізаваных даведніках і выданнях, у Інтэрнеце.


Жазэп Барэль: ЕС абмяркоўвае чатыры крокі ў адказ на дзеянні ўладаў Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Жазэп Барэль: ЕС абмяркоўвае чатыры крокі ў адказ на дзеянні ўладаў Беларусі\nКіраўнік еўрапейскай дыпламатыі кажа, што гатовы сам прыехаць у Мінск, каб дапамагчы развязаць крызіс.\nДыпламат згадаў, што Аляксандр Лукашэнка адмаўляецца ад кантактаў з апазіцыяй і еўрапейскімі пасярэднікамі. Ён падтрымаў запуск Маскоўскага механізму АБСЕ — місію экспертаў па пошуку фактаў меркаваных парушэнняў правоў чалавека. "Мы таксама падтрымліваем прапанову бягучага і будучага старшыняў АБСЕ, Албаніі і Швецыі, адправіцца ў Мінск. Я гатовы паехаць у Мінск, калі гэта можа спрыяць прагрэсу", — заявіў Барэль. Пры гэтым ён падкрэсліў, што ЕС не плануе ўмешвацца ва ўнутраныя справы Беларусі, а сам ён рэгулярна кантактуе з кіраўніком МЗС Расіі Сяргеем Лаўровым.\nТрэцім напрамкам дзеянняў Барэль назваў перагляд ўзаемаадносін Беларусі і ЕС, у тым ліку ў рамках "Усходняга партнёрства". Па яго словах, Еўрасаюз плануе падтрымліваць грамадзянскую супольнасць і незалежныя СМІ ў нашай краіне, пашырыць кантакты са студэнтамі і спрыяць студэнцкаму абмену паміж Беларуссю і ЕС.\nЧацвёрты напрамак — фінансавая падтрымка беларусаў. Барэль падкрэсліў, Еўракамісія вылучыла 53 мільёны еўра на гэтыя мэты. Раней ужо згадвалася, што 50 мільёнаў еўра з гэтай сумы пойдуць на ліквідацыю наступстваў пандэміі COVID-19. Таксама мяркуецца выдаткаваць сродкі на развіццё грамадзянскай супольнасці і незалежных СМІ ў краіне.\nЯк паведамляла Еўрарадыё, на пасяджэнні міністраў замежных спраў у Бруселі 21 верасня рашэнне пра санкцыі супраць беларускіх чыноўнікаў так і не ўдалося прыняць. Патрэбна было аднагалоснае рашэнне, але супраць выступіў Кіпр: ён патрабуе, каб адначасова ЕС прыняў санкцыі супраць Турцыі, якая вядзе здабычу газу ў кіпрскай эканамічнай зоне Усходняга Міжземнамор'я.\nСустрэча Лукашэнкі з палітвязнямі ў СІЗА КДБ / @pul_1


Кітайскія вытворцы і пастаўшчыкі такарных пласцін МТС | Мінгтайшун\nНа аснове нашай аўтаматычнай вытворчай лініі ў кантынентальным Кітаі былі створаны стабільны канал пакупкі матэрыялу і хуткія сістэмы субпадрадных работ для задавальнення больш шырокіх і больш высокіх патрабаванняў кліента ў апошнія гады. Мы разлічваем на супрацоўніцтва з большай колькасцю кліентаў ва ўсім свеце для агульнага развіцця і ўзаемнай выгады! Ваш давер і адабрэнне - лепшая ўзнагарода за нашы намаганні. Захоўваючы сумленнасць, інавацыі і эфектыўнасць, мы шчыра чакаем, што зможам стаць дзелавымі партнёрамі для стварэння нашай бліскучай будучыні!\nНаша кампанія заўсёды разглядае якасць як аснову кампаніі і імкнецца да развіцця з высокай ступенню даверу, строга выконваючы стандарты кіравання якасцю ISO9000, ствараючы найвышэйшую кампанію па духу сумленнасці і аптымізму.\nЦяпер мы спрабуем выйсці на новыя рынкі, дзе нас няма, і развіваем тыя рынкі, на якія мы ўжо праніклі. У сувязі з высокай якасцю і канкурэнтаздольнай цаной, мы будзем лідэрам на рынку, калі ласка, не саромейцеся звяртацца да нас па тэлефоне альбо па электроннай пошце, калі вы зацікаўлены ў любой нашай прадукцыі.\nПапярэдняя: 10220 Unibit Hole Павялічваючы 8-крокавы свердзел\nДалей: Свердзел для фаскі MTS HRC55 з 3 флейтамі


Галоўная » Навіны » Хто крадзе веру, розум і волю?\nДата публікацыі: 12.06.2014\nАлена Брава. Фота Алены Казловай.\nМіж іншым, мае тэксты, якія сёння лічаць фемінісцкімі, былі напісаны яшчэ да таго, як я пазнаёмілася з фемінізмам, як сістэмай поглядаў. У прыватнасці, аповесць «Каменданцкі час для ластавак», выдадзеная ў ЗША ў выдавецтве Сяргея Юр’енена пад назвай «Каханне ў цені казармаў Манкада», была прадстаўлена чытачу як «культурны фемінізм з Беларусі».\nКалі жанчына «прачнецца», яна зможа паспрабаваць арганізаваць сваё жыццё на прынцыпах, якія свядома абярэ для сябе. Увогуле, надзея ў чалавецтва засталася толькі на жаночую цывілізацыю — цывілізацыю любові, так мне здаецца. Гэта не «цывілізацыя без мужчын» — яна пабудавана на «жаночых» прынцыпах: любові, міласэрнасці, узаемаразумення, павагі да чалавечай годнасці. Калі Ж‑фемінізм абмяжуецца тым, што жанчыну паспрабуюць «убудаваць» у існуючыя ўладныя структуры соцыуму, не змяняючы іх зместу, усё застанецца па-ранейшаму. Жанчына, якая пераймае агрэсіўную мадэль мужчынскіх паводзін, — з’ява яшчэ горшая, чым жанчына «патрыярхальная» і чым агрэсіўны мужчына.\nУсе інстытуты грамадства былі скіраваны менавіта на гэта: школа, сям’я, нават мастацтва. З такім «багажом ведаў» гераіня сябе самастойнай асобай не ўсведамляе. Усе яе памкненні засяроджаны на дасягненні адзінай мэты — завалодаць мужчынам і, у рэшце рэшт, набыць сацыяльную і асабістую «паўнавартаснасць». Праўда, робіць яна гэта не так, як яе больш прагматычныя сёстры па гендары. Дэманструе бясконцую гатоўнасць ахвяраваць сабой, вытрываць любыя прыніжэнні. Калі яе кідае чарговы «Ён», яна ў паніцы шукае новага не з‑за сексуальнага свербу, а таму, што псіхалагічна не выносіць адзіноты. Яна раз’яднана з уласнай сексуальнасцю і са сваім целам — яно толькі сродак прыцягнуць мужчыну. Гэта, безумоўна, не каханне, а від залежнасці, накшталт алкагольнай ці наркатычнай.\nМіж іншым, вяртанне жанчыны да сваёй цялеснасці не мае нічога агульнага з прапагандай распусты, парнаграфіяй. Хутчэй, парнаграфічнымі з’яўляюцца тыя маскультавыя тэксты, якія можна набыць у нас ледзь не ў кожным шапіку: сцэны фізічнай блізкасці ў іх самамэта.\n— Якога — вось пытанне. Чытачом, які думае і разважае, заўсёды былі і будуць запатрабаваны творы пра ўнутраны свет чалавека і яго ўзаемаадносіны з іншымі. Сёння сацыёлагі канстатуюць крызіс сям’і; роднасныя сувязі, якія яшчэ ў мінулым стагоддзі вызначалі жыццё людзей, саслабелі. Чалавек павінен навучыцца арыентавацца ў новай сістэме каардынат, шукаць апірышча ў новай рэальнасці, каб выстаяць сам-насам з пустэчай. Сёння людзі кінуліся ў спажыванне, імкнуцца больш зарабіць, каб больш патраціць. Пры гэтым не ўсведамляюць, што кансьюмерызм — не выйсце. Ліхаманкавае спажыванне не дапаможа чалавеку стаць самім сабой, не пазбавіць ад праблем.\nЛарыса РАКОЎСКАЯ, "Звязда"


Сяргей Парсюкевіч: Мне здаецца, што я выконваю абавязкі дэпутата мясцовага савету - Віцебская вясна\nЯк прызнаўся Сяргей, праблемы, аб якіх ідзе гаворка ў калектыўных зваротах, упершыню былі агучаныя людзьмі якраз падчас кампаніі па зборы подпісаў для вылучэньня ў якасьці кандыдата. У пададзеных зваротах людзі просяць «прадстаўнікоў народу» зрабіць рамонт пад’язной дарогі, якая вядзе ад Маскоўскага праспэкту да дому № 61 корпус 4 па вуліцы Праўды ў Віцебску, разабрацца з жаласнай сытуацыяй, у якой апынуўся дом № 103 корп.1 па вуліцы Лазо і найбліжэйшым ад яго прыпынкам грамадзкага транспарту. Акрамя таго, просяць прывесьці ў парадак дарогу, якая вядзе ад праспэкту Люднікава да дому № 22 корп. 3 па праспэкце Фрунзэ.\nГэтага ж дому тычыцца і яшчэ адна праблема. Каб прайсьці ад дому да прыпынку «Мэдунівэрсытэт» на праспэкце Фрунзэ, трэба падняцца па досыць доўгай лесьвіцы. Але падняцца па ёй вельмі праблематычна. А зімой - і зусім рызыкоўна для жыцьця. Спускацца – тым больш. Лесьвіцу гэтую не рамантавалі, мабыць, з часоў Савецкага Саюзу. А ліхтароў тут не было аніколі. Затое пасьля шматлікіх лістоў і скаргаў жыхароў, якія рэгулярна накіроўваліся ў розныя інстанцыі, збудавалі новую лесьвіцу - шырокую, зь ліхтаром, выкладзеную «моднай» пліткай. Але… Але парадокс у тым, што вядзе гэтая прыгажуня, па сутнасьці, у нікуды, таму ёю мала хто карыстаецца. Людзі па-ранейшаму пераадольваюць старую лесьвіцу. Ні парэнчаў, ні пандусаў. Паводле расказаў жыхароў, ці ня кожныя паўгода пажылыя людзі ламаюць на ёй рукі і рэбры.\nПэнсіянэр, які акуратна спускаўся па старой лесьвіцы зь дзьвюма авоськамі ў руках, растлумачыў аўтару гэтых радкоў, што раён гэты ў народзе называюць «ямай» і што праблема з лесьвіцай насамрэч надзённая: «Тут людзі вельмі шмат падаюць. І ліхтар далёка. Цёмна. Асвятленьне толькі на той, новай, лесьвіцы. Колькі пісалі, казалі – толькі той бок адрамантавалі. Але там зусім рэдка ходзяць. Усе – па гэтай. Я сам падаў тут, сьцягно ударыў, месяц хадзіць потым ня мог…» Дзядуля быў упэўнены, што і перад будучымі выбарамі ўсё застанецца ў «яме» па-ранейшаму. «Якія дэпутаты? Няма за каго галасаваць, няма!» – падзяліўся сваім адчаем пэнсіянэр і з надзеяй паглядзеў на прадстаўніка кампаніі «Гавары праўду».\nУ сваю чаргу, Сяргей Парсюкевіч прызнаўся «Дыялёгу»: «Увогуле, мне здаецца, што я выконваю абавязкі дэпутата мясцовага савету. І працы ў нас шмат таму, што дэпутаты абсалютна не варушацца. А зьвяртацца да іх бескарысна. Але мы зьвяртаемся. І, як гэта ні парадаксальна, у асноўнай сваёй масе яны нам не дапамагаюць, а толькі процідзейнічаюць». Ён запэўнівае, што калектыўныя звароты даюць-такі станоўчы эфэкт. Чыноўнікам даводзіцца выходзіць на заяўленае месца і сустракацца з падпісантамі. Улада вымушаная рэагаваць.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Любоў Кавалёва падала наглядную скаргу ў Вярхоўны суд\tПраваабаронца Павал Левінаў праінфармаваў пракурораў аб Канвэнцыі супраць катаваньняў »


У пятніцу на афіцыйным сайце Мінрэгіёнразвіцця былі змешчаныя папраўкі, якія прапануе ўнесці міністэрства ў Зямельны і Горадабудаўнічыя кодэксы "Аб садаводчых, агародніцкія і дачных некамерцыйных аб'яднаннях грамадзян" - Іншае - 2020\nАмаль бясплатная мэбля\nГазоны. Парады наведвальнікаў форуму.\nДарожка з "каменных" лісця\nРаспыляльнік для вадкасцяў\nЯк пасадзіць апенькі на сваім участку\nДля цялятаў і для котят\n"Карані" у сакавіку\nПерсанальныя калекцыі кветак\nПапраўкі ў Горадабудаўнічы і Зямельны кодэксы\nУ пятніцу на афіцыйным сайце Мінрэгіёнразвіцця былі змешчаныя папраўкі, якія прапануе ўнесці міністэрства ў Зямельны і Горадабудаўнічыя кодэксы "Аб садаводчых, агародніцкія і дачных некамерцыйных аб'яднаннях грамадзян"\nНагадаем, што са скаргай у КС звярнуліся жыхары Краснадарскага краю, якія хацелі зарэгістравацца па месцы жыхарства ў дачных дамах, але ў гэтым ім было адмоўлена. Тады яны звярнуліся ў КС са скаргай. Пасля разгляду справы КС дазволіў грамадзянам рэгістравацца па месцы пражывання ў дачных хатках і катэджах пры ўмове, што яны прыдатныя для пражывання і зімой і летам, і знаходзяцца на садовых участках у межах населенага пункта.\nУ сувязі з гэтым выпадкам у мэтах рэалізацыі пастановы Канстытуцыйнага суда РФ па справе аб праверцы адпаведнасці Канстытуцыі асобных палажэнняў закона аб садаводчых таварыствах і былі распрацаваны гэтыя папраўкі да закона.\nУ папраўках, якія прапануе ўнесці Мінрэгіёнразвіцця застаецца падзел паняцця "зямельны ўчастак" на тры тыпу - садовы, агародны і дачны. Але моцна мяняецца іх ўнутраны змест.\nУ іх прапануецца ўнесці змены паняццяў - агароднага, садовага і дачнага зямельнага ўчастка.\nСадовы зямельны ўчастак - гэта ўчастак, на якім можна вырошчваць гародніну, садавіна і іншыя сельскагаспадарчыя культуры. На гэтых участках могуць быць пабудаваны гаспадарчыя збудаванні, якія не прызначаныя для пражывання грамадзян.\nАгародны зямельны ўчастак - вызначаецца аналагічным чынам.\nДачны зямельны ўчастак - гэта ўчастак, на якім дазволена вырошчваць гародніну і садавіну, будаваць гаспадарчыя пабудовы і ўзводзіць жылыя дамы для проживания.Упор робіцца на тое, што будаваць дом і прапісвацца можна толькі на дачным зямельным участку, які знаходзіцца ў межах населенага пункта.\nДругая навацыя, на думку Мінрэгіёнразвіцця павінна заключацца ў тым, каб садовыя і агародныя надзелы знаходзіліся на землях сельскагаспадарчага прызначэння, а дачныя зямельныя ўчасткі толькі "ў межах населеных пунктаў".\nМінрэгіёнразвіцця прапануе ў новых папраўках да законапраекта аднесці садовыя ўчасткі, што знаходзяцца ў межах населеных пунктаў, дзе ўжо пабудаваныя жылыя дамы альбо пачата іх будаўніцтва, да дачных зямельных участках і, у адпаведнасці з нормамі горадабудаўнічага кодэкса, уключыць іх у склад жылых зон.\nУ выпадках, калі будаўніцтва дома пачалося да ўступлення ў сілу гэтых паправак, то да 1 студзеня 2015 года дазвол на будаўніцтва індывідуальных жылых дамоў не патрабуецца\nЯкія выключальнікі і разеткі лепш абраць і што трэба ўлічыць, каб не пашкадаваць аб выдаткаваных грошах? Мабыць, кожнаму з нас даводзілася бачыць такую карціну: нядрэнны дызайн інтэр'еру, дарагія матэрыялы, прыгожая мэбля і ... страшныя, не падыходныя ні па дызайне, ні па кошту аздаблення, выключальнікі. Погляд падае на разеткі ўнізе. Чытаць Далей\nСтварэнне сценак з камянёў для садоў прыцягвае многіх уладальнікаў участкаў. Пра тое, як складаюць такія сценкі метадам сухі мура, распавядаецца ў гэтым артыкуле З сухі мурам камянёў я сутыкнуўся ўпершыню больш за 20 гадоў таму, пасля набыцця садовага ўчастка, на якім было шмат вапняка. Тады я пабудаваў з камянёў адкрыты ачаг авальнай формы, выклаўшы яго на вышыню 50 см метадам сухі мура. Чытаць Далей\nДраўняна-кудзелістыя пліты. Прызначэнне, ўласцівасці\nНа спажывецкім рынку з'явіўся новы матэрыял, які аб'ядноўвае ўласцівасці дрэва і драўняна-стружкавых пліт. Гэта драўняна-кудзелістыя пліты (ДВП) асаблівай шчыльнасці. У мэблевай прамысловасці яны ўжо выкарыстоўваюцца. Карысным гэты матэрыял можа стаць і для хатняга майстра. Гэты выгляд драўнянавалакністых пліт - вынік намаганняў па пераадоленні адмоўных уласцівасцяў драўніны, якая набракае і ўсыхае, перакрыўляецца і карабаціцца, Як вынік процідзеяння гэтаму можна лічыць з'яўленне фан Чытаць Далей\nЯк палепшыць жыллёвыя ўмовы? Ці можна знізіць рызыкі пры будаўніцтве дома? На гэтыя і іншыя пытанні вам дапамогуць адказаць раздзелы выставы, прысвечаныя гарадской, загараднай і замежнай нерухомасці Раздзел "Загарадная нерухомасць" раскажа пра ўсе аспекты жыцця за горадам. Вы даведаецеся аб магчымых рызыках, асаблівасцях куплі дома і шмат іншым. Чытаць Далей\nВясна, дача, барбекю! Як выбраць свой ідэальны грыль\nУ нашай краіне культура падрыхтоўкі на грылі, гэта значыць метадам барбекю, толькі развіваецца. На правах рэкламы Ва ўяўленні большасці аматараў барбекю - гэта мяса, пожаренное на вуглях.І мала хто ўяўляе, колькі магчымасцяў падрыхтоўкі адкрываюць сучасныя грілі. І справа нават не ў велізарным разнастайнасці страў і рэцэптаў, а ў самой атмасферы, уласцівай барбекю. Чытаць Далей\nCopyright 2020 \_ Хатні фетиль \_ Папраўкі ў Горадабудаўнічы і Зямельны кодэксы


2021 12.03.2021 Праглядаў: 558 Вярнуцца\nУ Беларусі ў 2020 годзе распрацавана і даведзена да стадыі практычнага прымянення больш за 1,1 тысячы новаўвядзенняў, у тым ліку новыя віды машын, абсталявання, прыбораў і тэхналагічных працэсаў. Пра гэта паведаміў сёння на прэс-канферэнцыі Старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь Аляксандр Шумілін. Паводле яго слоў, у мінулым годзе па завершаных распрацоўках атрымана 30 ахоўных дакументаў на вынікі навукова-тэхнічнай дзейнасці, пададзена 40 заявак на патэнтаванне вынаходак, заключана 2 ліцэнзійныя дамовы.\nДа ліку найбольш перспектыўных распрацовак можна аднесці гарадскі нізкападлогавы аўтобус новага пакалення; камбайн збожжаўборачны самаходны з ротарнай схемай абмалоту і сепарацыі з больш магутным рухавіком і даўжынёй ротара; малагабарытны бартавы вылічальнік з магчымасцямі ўводу-вываду аналага-лічбавай і лічба-аналагавай інфармацыі для рухомых сістэм кіравання; аўтаматызаваны лазерны комплекс для тэставання паўправадніковых фотапрымальнікаў; праграмна-апаратны комплекс кантролю абароненасці інфармацыі ў валаконна-аптычных лініях сувязі «Мангуст»; праграмнае забеспячэнне інтэлектуальнага прагназавання рызык развіцця рэцыдываў касцяных саркомаў у дзяцей і дарослых; метад лячэння пацыентаў з парушэннем згушчальнасці крыві пры хірургічных аперацыях на «адкрытым сэрцы»; метад дыягностыкі раку страўніка, які павышае эфектыўнасць дыягностыкі і павялічвае долю выяўленых выпадкаў ранняга раку страўніка на 30 працэнтаў; метад лячэння пацыентаў з хранічным лімфалейкозам і інш. У цэлым кошт рэалізаванай у 2016-2020 гадах прадукцыі і паслуг дасягнуў больш за 8,7 млрд рублёў, з іх экспарт склаў 700 млн рублёў.\nУ рамках Дзяржпраграмы інавацыйнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 2016-2020 гады рэалізаваны мерапрыемствы па развіцці Нацыянальнай інавацыйнай сістэмы, інавацыйнай інфраструктуры, а таксама найважнейшыя для рэспублікі інавацыйныя праекты. Усяго выконвалася 126 праектаў, у тым ліку: вытворчасць пераральных проціпухлінных лекавых сродкаў; вытворчасць высокадакладнага, высокатрывалага чыгуннага ліцця на Мінскім маторным заводзе ў Стоўбцах; вытворчасць оптаэлектроннай тэхнікі на базе цеплавізійных і лазерных сістэм на «ММЗ імя Вавілава»; абсталявання для магнітна-абразіўнай апрацоўкі паверхняў на «Палімагу» (г. Мінск); аптычных кампанентаў і лазерных сістэм з дыёднай напампоўкай новага пакалення ў Інстытуце фізікі НАН Беларусі і многія іншыя. На праектную магутнасць выведзена больш за 50 вытворчасцяў: па выпуску новых відаў электратэхнічнай прадукцыі ў Гомелі ў ААТ «Ратон»; інтэлектуальнай сістэмы кіравання працэсам апырсквання сельскагаспадарчых культур на «Белама плюс» у г. Барань Аршанскага раёна; вырабы спецыяльнага прызначэння на ААТ «Агат - электрамеханічны завод»; інавацыйна-прамысловы кластар высокіх тэхналогій на «АДАНІ»; вытворчасць па зборцы легкавых аўтамабіляў на БелДжы; арганізацыя вытворчасці сартавога пракату ў Жлобіне на БМЗ.\n«Наша краіна ўпэўнена рухаецца па шляху інавацыйнага развіцця, што таксама пацвярджаецца ацэнкай міжнародных экспертаў. Так, за апошнія два гады Беларусь паднялася на 22 пазіцыі ў Глабальным міжнародным індэксе інавацый і заняла 64-е месца», - падкрэсліў Аляксандр Шумілін. Ён таксама адзначыў, што прыярытэт інавацыйнага развіцця вызначаны і на новую пяцігодку. «Кіраўнік дзяржавы падкрэсліў, што мы ставім вялікія мэты на пяцігодку: выйсці на ўзровень інавацыйнага развіцця краін-лідэраў Усходняй Еўропы і прыкметна прасунуцца па такіх напрамках, як інавацыйная ахова здароўя, біятэхналогіі, нацыянальны электратранспарт, разумныя гарады і іншыя. Для гэтага фармуюцца адпаведныя Дзяржаўныя навукова-тэхнічныя праграмы і Дзяржаўная праграма інавацыйнага развіцця», - сказаў Старшыня ДКНТ. Дарэчы, толькі ў рамках ДНТП на 2021-2025 гады плануецца выканаць каля 740 заданняў, з якіх 34% заснаваныя на выніках раней выкананых заданняў ДПНІ, іншых фундаментальных і прыкладных даследаванняў. Пры гэтым, мяркуецца, што колькасць новаўвядзенняў павялічыцца ўдвая ў параўнанні з мінулай пяцігодкай, у тым ліку за кошт стварэння: больш за 140 найменняў машын, абсталявання, комплексаў, прылад, прыбораў і камплектуючых вырабаў, уключаючы новыя віды камерцыйнага і грамадскага электратранспарту, сістэмы кантролю ў атамнай энергетыцы, абсталявання двайнога прызначэння; больш за 50 найменняў матэрыялаў і рэчываў, прадуктаў харчавання, кармоў, уключаючы ветэрынарныя прэпараты, сродкі абароны раслін, угнаенні; 150 тэхналагічных працэсаў, 38 інфармацыйных тэхналогій, каля 70 гатункаў раслін і 25 парод жывёл; не менш за 40 лекавых сродкаў. Па папярэдніх ацэнках, выпуск інавацыйнай прадукцыі складзе не менш чым 3,5 млрд рублёў.\nАкрамя таго, у 2020 годзе ДКНТ падрыхтаваны праект ДПІР на 2021-2025 гады, які прадугледжвае рэалізацыю каля 80 інавацыйных праектаў па стварэнні ў г. Мінску і рэгіёнах высокатэхналагічных вытворчасцей. Найбольш буйнымі і цікавымі з'яўляюцца праекты, накіраваныя на развіццё новых біятэхналагічных галін у сельскай гаспадарцы, медыцыне і фармацэўтыцы (стварэнне біяфармацэўтычнай вытворчасці лекавых сродкаў на аснове рэкамбінантных тэхналогій і фракцыянавання плазмы крыві, якая адпавядае патрабаванням GMP; арганізацыя высокатэхналагічнай аграпрамысловай вытворчасці поўнага цыклу на 2016-2032 гады; стварэнне доследна-прамысловай вытворчасці цвёрдых лекавых формаў з прымяненнем інавацыйных тэхналогій); на стварэнне айчыннага электратранспарту (асваенне вытворчасці кампанентаў электрычнай трансмісіі для гарадскога пасажырскага транспарту); на развіццё машынабудавання і машынабудаўнічых тэхналогій (стварэнне сучаснай вытворчасці кампанентаў механічных перадач для выпуску новага пакалення сельскагаспадарчай збожжаўборачнай і кормаўборачнай тэхнікі; засваенне вытворчасці прэсаў універсальных крывашыпных гарачаштампавальных высілкам да 25 МН з пашыранымі тэхналагічнымі магчымасцямі).


Крэйг Вудкрафт: «Мы галодныя» - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nКрэйг Вудкрафт: «Мы галодныя»\nФОТА З САЙТА PRESSBALL.BY\nГалоўны трэнер менскага «Дынама» Крэйг Вудкрафт распавёў аб будучай выязной серыі каманды ў Хабараўск, Пекін і Уладзівасток.\n- Пачынаецца апошняя чвэрць сезону, і я хачу, каб каманда стала значна мацнейшай. І перш за ўсё - псіхалагічна. Каб тое, што мы не можам кантраляваць, не ўплывала на нас. Да прыкладу, у трэцім перыядзе матчу з ЦСКА глядзеліся нядрэнна. За выключэннем некалькіх відавочных памылак, калі мы змагаліся з ЦСКА практычна на роўных. Агулам я застаўся задаволены, як мы гулялі ў хатняй серыі. Але яшчэ дадамо.\nКлінкхамер - лідар і ў плане стаўлення да справы, і ў ключавых момантах матчаў, і ў распранальні. Тое ж самае можна сказаць пра Элi. Рады, што адзін з іх вярнуўся. Але ў той жа ступені засмучаныя, што другі выбыў са строю. Чакаю, што Касціцын будзе ў складзе ўжо ў наступнай гульні. Сяргей - тэхнічны хлопец. Ягоныя якасці раскрываюцца найлепшым чынам, калі ён гуляе ў звяне з такімі ж тэхнічнымі партнёрамі. Але мы яшчэ не вызначыліся са спалучэннямі гульцоў на паядынак супраць «Амура».\nСамы пазітыўны момант апошняга тыдня - калі бачыш, як каманда змагаецца з двума топ-спаборнікамі. Перамагае аднаго з іх і годна гуляе супраць другога. З'яўляецца пачуццё аптымізму і ўпэўненасці, што ідзем правільнай дарогай. Шлях доўгі - мы не задаволеныя тым, дзе знаходзімся, і галодныя. Ведаем, што супраць ЦСКА маглі выступіць і больш паспяхова. Такі наш менталітэт: хочам гуляць як мага лепш, і тады спаборнікам з намі даводзіцца цяжка... - сказаў Вудкрафт «Трыбуне».


07 верасень 2017, 21:50\nСтарэйшы сын прэзыдэнта ЗША Дональд Трамп-малодшы паведаміў супрацоўнікам Сэнату, што падчас прэзыдэнцкай кампаніі ён быў адкрыты для атрыманьня інфармацыі аб «прыдатнасьці, характары або кваліфікацыі» Гілары Клінтан. І таму пагадзіўся сустрэцца з расейскім адвакатам Натальяй Весяльніцкай летась. Пра гэта ён заявіў ва ўступным слове перад супрацоўнікамі Юрыдычнага камітэту Сэнату, якія праводзілі зь ім гутарку ў прыватным парадку.\nУ заяве асноўная ўвага была ўдзелена сустрэчы ў 2016 годзе ў Tramp Tower з удзелам Трампа-малодшага, расейскай юрысткі і іншых асобаў. Трамп-малодшы таксама паведаміў, што ні ён, ні хто-небудзь, каго ён ведае, не ўступалі ў змову ні зь якім замежным урадам.\nСтарэйшы сын прэзыдэнта Дональда Трампа прыбыў на Капітолій для асабістай размовы з супрацоўнікамі Сэнату, якія расьсьледуюць умяшаньне Расеі ў прэзыдэнцкія выбары 2016 году. Чакаецца, што Дональд Трамп-малодшы будзе дапытаны супрацоўнікамі Юрыдычнага камітэту Сэната на працягу некалькіх бліжэйшых гадзін.


Галоўная ➠ Навіны ➠ Пяцікласнік з Семилук сабрау амаль паутоны макулатуры\nМікіта Важынскі з гарадской сярэдняй школы №1 здаў 431 кілаграм.\nПяцікласнік семилукской гарадской сярэдняй школы №1 Мікіта Важынскі здаў 431 кілаграм макулатуры і заняў першае месца ў акцыі па зборы другаснай сыравіны, якая праходзіла ў школе ў рамках года аховы навакольнага асяроддзя і дзён абароны навакольнага асяроддзя ад экалагічнай небяспекі. На другім і трэцім месцах апынуліся другакласнікі той жа навучальнай установы Маша дубоў (251 кілаграм) і Міша Логачев (195 кілаграмаў).\nВядома, ім дапамагалі бацькі. Але дзякуючы такому сямейнаму падраду школа апынулася ў раённых лідэрах па зборы другаснай сыравіны.\n- Дзеці здалі 4,4 тоны макулатуры і 50 батарэек. Макулатура вывезена на перапрацоўку ў ТАА «Семилуки вторма», батарэйкі - у ТАА «Экалагічныя тэхналогіі ачысткі», - распавяла галоўны эколаг раёна Юлія Бахарава.\nПа словах Юліі Бахаревой, збор макулатуры і адпрацаваных батарэек працягнецца да 31 траўня. У ім бяруць удзел усе навучальныя ўстановы Семилукского раёна. Паралельна пройдуць экалагічныя конкурсы, выставы фатаграфій, і вырабаў. Самыя актыўныя ўдзельнікі атрымаюць узнагароды ад адміністрацыі Семилукского раёна.


Гульня Час Зомбі Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Час Зомбі\nГуляць у гульню Час Зомбі онлайн:\nАпісанне гульні Час Зомбі\nСёння мы прапануем усім дзеткам стаць на бок зла, і трохі пагарэзіць. У мега-игрушечке вы паспрабуеце абгарнуць дзетак у ворагаў. Ведайце, што вы маеце магчымасць правільна паставіць іх на палосачкі з людзьмі. На кожным ворага, будзе стрэлачка, яна пакажа на сектар яго дзеянні. Засвоіўшы гэтыя веды, вы зможаце дамагчыся жаданага поспеху. Жадаем вам прыемнага правядзення часу! . Гуляць у гульню Час Зомбі онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Час Зомбі\nГульня Час Зомбі дададзеная: 18.03.2015\nУ гульню гулялі: 235 раз\nГульні, падобныя на гульню Час Зомбі\nСпампаваць гульню Час Зомбі\nУставіць гульню Час Зомбі на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Час Зомбі на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Час Зомбі, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Час Зомбі, таксама гуляюць у гульні:


ШТОДЗЁННАЯ АДДАНАСЦЬ: АДЛЮСТРАВАННЕ СВЯТЛА - ХРЫСЦІЯНСТВА - 2022\nШтодзённае адлюстраванне святлаадлюстравання\nГэтыя штодзённыя адданні - частка серыі Рэбекі Лівермор. Кожны адданы артыкул падкрэслівае тэму Святога Пісання з кароткім разважаннем пра асвятленне Слова Божага і пра тое, як яно можа быць ужыта ў вашым жыцці.\nЯ проста не магу гэтага зрабіць!\nТэма: залежнасць ад Бога\nВерш: 1 Карынфянам 1: 25-29\n"Я проста не магу зрабіць гэта". Вы калі-небудзь казалі гэтыя словы, сутыкаючыся з задачай, якая здаецца занадта вялікай? У мяне ёсць! Часта рэч, якую нам выдзяляе Бог, большая, чым мы. На шчасце, Бог большы, чым мы таксама. Калі мы цалкам аддадзім яму залежнасць ад сілы і мудрасці, Бог будзе выконваць нас, як мы робім справу, якую ён заклікаў нас рабіць.\nТэма: Як змагацца з пачуццямі недастатковасці\nВерш: 1 Карынфянам 2: 1-5\nУ гэтым вершы Павел прызнае ў людзей схільнасць да таго, каб іх заўважалі - добра выглядаць. Але гэта прыводзіць да іншай праблемы: пасткі параўноўваць сябе з іншымі, і магчымыя пачуцці неадэкватнасці. У гэтым адданым справе мы вучымся трымаць сваю ўвагу на Богу там, дзе ён належыць, і асвятляць яго, а не мы самі.\nКаго вы сочыце?\nТэма: Духоўная гонар\nВерш: 1 Карынфянам 3: 1-4\nДухоўная гордасць спыніць наш рост як хрысціянаў. У гэтых вершах Павел гаворыць пра ганарыстасць такім чынам, якога мы звычайна не чакаем. Калі мы сварымся над вучэннем і трымаемся за вучэнні людзей, а не за Богам, Павел кажа, што мы дарэмныя хрысціяне, "простыя дзеці ў Хрысце".\nТэма: Добрае кіраўніцтва Божымі дарамі\nВерш: 1 да Карынцянаў 4: 1-2\nУпраўленне - гэта тое, пра што мы часта чуем, і большую частку часу мы думаем з пункту гледжання фінансаў. Відавочна, важна быць верным кіраўніком усяго, што Бог нам даў, у тым ліку і фінансаў. Але гэта не тое, пра што гаворыцца ў гэтым вершы! Павел заклікае нас тут ведаць нашы духоўныя дары і пакліканне Бога і выкарыстоўваць гэтыя дары такім чынам, каб дагадзіць і шанаваць Госпада.\nТэма: Сур'ёзнасць барацьбы з грахом у Целе Хрыста\nВерш: 1 Карынфянам 5: 9-13\nЗдаецца, папулярна і ў хрысціянскіх, і ў нехрысціянскіх колах «не судзіць». Пазбягайце меркавання аб іншых - палітычна правільная справа. Тым не менш, 1 Карынфянам 5 ясна, што суд аб граху трэба рабіць у царкве.\nТэма: Аддзел у вершах пра царкву : 1 Кар 6, 7\n"Вы павінны адстойваць свае правы!" Вось што кажуць свет, а часта і людзі ў царкве, але ці сапраўды гэта, з пункту гледжання Бога? Брудная пральня - гэта штодзённае адданае чытанне, якое дазваляе зразумець Божае слова пра тое, як змагацца з падзелам у царкве.\nШто сапраўды мае значэнне\nТэма: Упадабаны Бог, а не чалавек\nВерш: 1 Карынфянам 7:19\nТак лёгка захапіцца знешнімі рэчамі і знешнімі абліччамі, але гэта зусім не важныя рэчы. Важней засяродзіцца на прыемным Богу і перастаць турбавацца пра тое, што могуць падумаць іншыя.\nТэма: Вывучэнне Бібліі, верш і прайд : 1 Карынцянам 8: 2 Вывучэнне Бібліі\nважна. Гэта ўсё, што трэба рабіць хрысціянам. Але ў набыцці шматлікіх ведаў ёсць тонкая небяспека - тэндэнцыя да таго, што гордасць наб'ецца. Нарывы ведаў - гэта штодзённае пабожнае чытанне, якое дае разуменне Божага слова, бо ён засцерагае вернікаў асцерагацца ад граху гонару, які можа пайсці ад атрымання ведаў пры вывучэнні Бібліі.\nРабіце так, як яны робяць\nТэма: Евангелізацыя ладу жыцця\nВерш: 1 Карынфянам 9: 19-22\nНатуральным вынікам быць вучнем Ісуса з'яўляецца жаданне перамагчы людзей у Хрысце. Тым не менш, некаторыя хрысціяне ў канчатковым выніку аддаляюцца ад няверуючых гэтага свету, і яны зусім не маюць да іх сувязі. Штодзённа, як яны робяць, гэта штодзённае пабожнае чытанне, якое дазваляе зразумець Божае слова пра тое, як быць больш эфектыўным у перамозе людзей да Хрыста праз евангелізацыю ладу жыцця.\nТэма: Штодзённы верш духоўнай дысцыпліны : 1 Карынфянам 9: 24–27 хрысціянскае жыццё\nда бегу. Любы сур'ёзны спартсмен ведае, што для ўдзелу ў гонцы патрабуецца штодзённая дысцыпліна, і тое ж самае ў нашым духоўным жыцці. Штодзённыя "практыкаванні" нашай веры - адзіны спосаб застацца на шляху.\nТэма: Упартасць і духоўная дысцыпліна ў вершах штодзённага хрысціянскага жыцця : 1 Карынфянам 9: 24-27\n"Чаму, о, чаму я калі-небудзь хацеў прабегчы гэтую гонку?" мой муж прамармытаў каля 10-мільнай марафона ў Ганалулу. Тое, што прымусіла яго ісці, было сачыць за прызам, чакаючы яго на фінішы. Прабег гонкі - гэта штодзённае адданае чытанне, якое дае разуменне Божага слова аб духоўнай дысцыпліне і ўпартасці ў паўсядзённым хрысціянскім жыцці.\nВерш: 1 Карынфянам 10: 12, 13\nВы калі-небудзь трапілі пад ахову ад спакусы? "Спосаб уцёкаў" - гэта штодзённае адданае чытанне, якое дазваляе зразумець Божае слова пра тое, як змагацца са спакусай.\nТэма: Самасуд, дысцыпліна і асуджэнне Госпада Верш: 1 Кар 11, 31-32\nКаму падабаецца судзіць? Ніхто, сапраўды! Але меркаванне адбываецца ў кожнага, так ці інакш. І ў нас ёсць варыянты адносна таго, хто будзе нас судзіць і як нас будуць судзіць. На самай справе ў нас ёсць магчымасць меркаваць пра сябе і пазбягаць меркавання іншых. Мяркуйце самі! гэта штодзённае пабожнае чытанне, якое дазваляе зразумець Божае слова пра тое, чаму мы павінны судзіць сябе, каб пазбегнуць дысцыпліны Госпада і, што яшчэ горш, асуджэння.\nТэма: Важнасць кожнага члена цела Хрыста Верш: 1 Кар 12:22\nЯ не думаю пра шкарпэткі часта. Яны проста існуюць і, здаецца, вельмі нязначныя. Пакуль я не змагу іх выкарыстаць, гэта значыць. Тое ж самае тычыцца розных дароў у целе Хрыста. Усе яны патрэбныя, нават тыя, якія надаюць мала ўвагі. А можа, варта сказаць асабліва пра тыя, якія надаюць мала ўвагі.\nНайвялікшая - гэта каханне\nТэма: Хрысціянская любоў: значэнне развіцця любові ў вершах нашага хрысціянскага характару : 1 Кар 13:13\nЯ не хацеў бы жыць жыццём без веры, і я не хацеў бы жыць без надзеі. Аднак, нягледзячы на тое, наколькі цудоўныя, важныя і змяняюць жыццё веру і надзею, яны бледныя ў параўнанні з любоўю.\nТэма: Выклік Божага закліку і супрацьстаянне нягодам\nВерш: 1 да Карынцянаў 16: 9\nАдчыненыя дзверы служэння ад Госпада ні ў якім разе не азначаюць адсутнасці нягоды, нягодаў, непрыемнасцей альбо няўдач. На самай справе, калі Бог паказвае нам праз эфектыўныя дзверы служэння, мы павінны разлічваць на тое, каб сутыкнуцца з многімі праціўнікамі.\nТэма: Вырошчванне ў міласці верша: 2 Кар 8, 7\nНам лёгка разрастацца і камфортна размаўляць з Богам, асабліва калі ў нашым жыцці ўсё добра. Але Павел нагадвае нам, што заўсёды ёсць пытанні, якія трэба разгледзець, спосабы росту, якія мы можам грэбаваць, або, магчыма, рэчы ў сэрцы, якія не зусім правільныя.\nХваліцца толькі Богам\nТэма: Верш і ганарыстасць : 2 Карынфянам 10: 17-18\nМы шмат разоў хрысціяне хаваемся, каб пахваліцца такім чынам, каб яны гучалі духоўна, каб пазбегнуць з'яўлення гонару. Нават калі мы аддаём усю славу Богу, нашы матывы паказваюць, што мы ўсё яшчэ спрабуем прыцягнуць увагу да таго, што мы зрабілі нешта цудоўнае. Дык што значыць пахваліцца толькі Госпадам?\nПра Рэбеку Лівермор\nРэбека Лівермор - незалежная пісьменніца і прамоўца. Яе запал дапамагае людзям расці ў Хрысце. Яна з'яўляецца аўтарам штотыднёвай адданай рубрыкі "Адлюстраванні на сайце www.studylight.org" і з'яўляецца аўтарам па сумяшчальніцтве "Запомніць праўду" (www.memorizetruth.com). Для атрымання дадатковай інфармацыі наведайце бія старонку Рэбекі.\nРэлігійныя Думкі : Штодзённае адлюстраванне святлаадлюстравання © 2019. All Rights Reserved.


Алкагольная хвароба печані: прычыны і фактары рызыкі Алкагольная хвароба печані: прычыны і фактары рызыкі\nЗдаровыя людзі. — Шкодныя звычкі — Без алкаголю — Чарка болю на стале. Алкагольная хвароба печані\nЧарка болю на стале. Алкагольная хвароба печані\nЛюбая доза алкаголю аказвае на арганізм чалавека адмоўнае ўздзеянне. Зусім нядаўна ў гэтым пытанні была пастаўлена канчатковая кропка. Этанол уплывае на работу мозга, сэрца, нырак, страўніка... Але асноўны ўдар прымае на сябе печань. Менавіта тут метабалізуецца 90% (а па некаторых дадзеных да 98%) выпітага алкаголю. Чым большая доза, тым вышэйшая нагрузка на орган. Дэструктыўныя змены, якія ў ім адбываюцца, на фоне частага і працяглага піцця ў канчатковым выніку прыводзяць да алкагольнай хваробы печані (АХП). Па дадзеных спецыялістаў, кожны другі чалавек, які злоўжывае алкаголем, мае ў анамнэзе гэтае захворванне на розных стадыях развіцця: стэатоз, гепатыт або цыроз.\nПра прычыны і следствы алкагольнай хваробы печані наша гутарка з экспертамі: дацэнтамі кафедры гастраэнтэралогіі і нутрыцыялогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі Аленай Адаменка і Вольгай Жарскай, а таксама аспірантам кафедры Таццянай Сталяровай.\nСтадыі алкагольнай хваробы печані\nНіводны вядомы чалавецтву харчовы прадукт не наносіць такой шкоды печані, як алкаголь. Нароўні з вірусамі ён з'яўляецца адной з асноўных прычын захворванняў жыццёва важнага органа. Нездарма АХП выдзелена ў асобную назалагічную форму.\nВылучаюць тры асноўныя стадыі развіцця хваробы: стэатоз (ранейшая назва – тлушчавы гепатоз або тлушчавая печань), гепатыт і цыроз.\nСпачатку ў чалавека, які шмат, часта і на працягу доўгага часу ўжывае алкаголь, развіваецца стэатоз (адбываецца перараджэнне клетак печані ў тлушчавыя – адсюль і назва «тлушчавая печань»). Калі чалавек не кідае піць, паступова развіваецца алкагольны гепатыт – хранічны запаленчы працэс пад уздзеяннем таксічнага паражэння печані этанолам. Наступны этап пры ўмове далейшага ўжывання – цыроз. Г.зн. поўнае змяненне структуры печані, якое характарызуецца выяўленым фіброзам (разрастаннем злучальнай тканкі, рубцамі), некроз клетак печані.\nСярод тых, хто злоўжывае спіртным, стэатоз сустракаецца больш чым у 90% выпадкаў, гепатыт – ад 10% да 35%, цыроз – ад 10% да 20%. Такія дадзеныя Амерыканскай калегіі гастраэнтэролагаў па лячэнні алкагольнай хваробы печані.\nПрычыны і фактары рызыкі\nПрычына алкагольнай хваробы печані ўсяго адна, і яна відавочная – алкаголь. У тых, хто ніколі і ні ў якім разе не ўжывае спіртное, гарантаваны «імунітэт» ад хваробы.\nДацэнт кафедры гастраэнтэралогіі і нутрыцыялогіі БелМАПА\nПа дадзеных СААЗ, ужыванне алкаголю ацэньваецца ў дозах з малой, сярэдняй і высокай рызыкай шкоды для здароўя. Чым большая доза, тым вышэйшая рызыка мець неспрыяльныя наступствы. Небяспечным лічыцца штодзённае ўжыванне алкаголю больш за 2 стандартныя дозы для жанчын, больш за 4 – для мужчын.\nПадрабязней пра тое, што лічыць менш і больш небяспечным ужываннем, вы можаце прачытаць тут.\nАкрамя доз, асноўнае значэнне ў фарміраванні хваробы маюць таксама наступныя фактары:\nчастата і бесперапыннасць ужывання;\nіндывідуальныя асаблівасці (пол, узрост, стан здароўя і г.д.).\nАспірант кафедры гастраэнтэралогіі і нутрыцыялогіі БелМАПА\nУсе мы розныя. І на алкаголь арганізм кожнага з нас рэагуе таксама па-рознаму. Але ў любым выпадку алкагольная хвароба печані не развіваецца за адзін дзень. Каб давесці сябе да хваравітага стану, спатрэбяцца гады – у сярэднім, гадоў 7 пастаяннага і частага ўжывання алкаголю. Але гэта не значыць, што ўвесь гэты час можна піць спакойна, не баючыся за сваё здароўе.\nЭтанол пашкоджвае не толькі печань. Алкагольная кардыяміяпатыя – біч большасці пітушчых людзей. Рак печані, глоткі, стрававода часцей бывае пры злоўжыванні алкаголем. Не кажучы ўжо пра парушэнні сэксуальнай функцыі, страту здольнасці да дзетанараджэння. Асабліва згубна адбіваецца спіртное на здароўі жанчын. Негатыўныя наступствы злоўжывання ў іх выяўляюцца ў разы хутчэй.\nІснуе памылковае меркаванне, што алкагольная хвароба печані – дыягназ людзей, залежных ад алкаголю. Гэта не зусім так. Не абавязкова адчуваць хваравітую псіхалагічную і фізічную цягу да ўжывання спіртнога (што характарызуе алкагольную залежнасць), каб мець алкагольную хваробу печані. Хранічныя саматычныя захворванні, і тым больш любая іншая паталогія печані (напрыклад, вірусны гепатыт), парушэнні метабалізму, прыём некаторых лекавых прэпаратаў на фоне злоўжывання спіртным – гэта ўсё паскарае і пагаршае развіццё паталагічных працэсаў печані. Чым больш абцяжарвальных фактараў, тым імклівей надыходзіць хвароба.\nАлкагольная хвароба печані каварная тым, што ў большасці выпадкаў яна працякае бессімптомна, кажуць эксперты. Нават цыроз печані на пачатковай стадыі (а гэта, нагадаем, крайняя ступень паражэння органа) ў 80% выпадкаў ніяк сябе не выдае і не прыцягвае ўвагу ні пацыента, ні ўрача. Як правіла, усе сімптомы відавочныя, калі хвароба пераходзіць у дэкампенсаваную форму (незваротны працэс): павелічэнне печані, жаўтуха, млоснасць і ваніты, выяўлены боль у правым падрабрынні.\nЗвярніцеся да ўрача, калі на фоне частага ўжывання алкаголю вы пачалі заўважаць у сябе:\nслабасць і хуткую стамляльнасць;\nдыскамфорт у правым падрабрынні.\nСтраціць крышачку свайго гонару, калі высветліцца, што гэта ўсяго толькі цяжкае пахмелле, нішто ў параўнанні з тым, каб страціць печань. Не варта чакаць, калі ў адну далёка не цудоўную раніцу замест звыклага адлюстравання ў люстэрку вы ўбачыце нязвыкла жоўты твар.\nЛячэнне алкагольнай хваробы печані\nАсноўны метад лячэння алкагольнай хваробы печані – ухіленне пашкоджвальнага фактару. Прасцей кажучы, поўная адмова ад ужывання алкаголю. Ні гепатапратэктары, ні падтрымліваючая тэрапія, ні нават трансплантацыя органа не гарантуюць акрыяння, калі цалкам не выключыць спіртное са свайго жыцця.\nПечань – дзівосны орган. У яе ёсць унікальная здольнасць да рэгенерацыі, самааднаўлення. Калі цалкам спыніць ужыванне алкаголю на стадыі стэатозу, пячоначныя клеткі адновяцца самі. Нават на пачатковай стадыі фіброзу (цырозу) яна яшчэ можа рэгенераваць і аднавіць ранейшыя функцыі. Колькі часу для гэтага спатрэбіцца, сказаць складана. Шмат што залежыць ад стану печані да хваробы і ад стану здароўя чалавека ў цэлым. Адно можна сказаць напэўна: «падлячыць» печань, каб зноў піць гадамі, дакладна не атрымаецца.\nПадымаючы чарговы тост «за здароўе», ёсць нагода падумаць пра тое, што знутры і цішком гэты самы «аздараўленчы» глыток адначасова б'е па ўсіх органах. Бо калі яны абвесцяць пра сваю капітуляцыю, думаць, магчыма, будзе занадта позна.\n6 крытэрыяў алкагольнай залежнасці: правер сябе\nСветлае і цёмнае. Міфы пра піва і яго ўласцівасці\nВы маеце права ведаць усю праўду пра алкаголь


У год, калі памёр Сталiн, мой бацька стаў у сваёй вясковай школе старшынём камсамолу. У той час ён быў захоплены Кастусём Калiноўскім i паклаў нямала намаганьняў, каб школе надалi iмя слыннага паўстанца. Канстанцiн Вiкенці Калiноўскi ўяўляўся яму тады хлопцам у сялянскай сьвiтцы, рыхтык як на палотнах Гугеля й Кудрэвiч, дзе ён ачольвае сярмяжнае сялянскае войска. Юначы iмпэт, аднак, ня быў ухвалены ў вышэйшых iнстанцыях, хоць бацькава школа й выбiлася ва ўзорна-паказальныя. Грамату далi. Пра Калiноўскага параiлi не шумець. Недзе тады ў юначых душах i былi пасеяныя зярняты нязгоды i прынцыповае беларушчыны.\n... Iдэалы-пэрсаналii — усё ж справа ўзроставая. I я быў у дзяцiнстве неарыгiнальны, калi марыў быць мараком, геолягам i лётчыкам. Тады для мяне iдэаламi былi пэрсанажы Стывэнсана, Вэрна i Сабацiнi. Праўда, невядома адкуль, праклюнулася і любоў да каўкаcкiх гeрояў з расейскае лiтаратуры. Я вельмi шанаваў Шамiля, чым зьдзiвiў настаўнiцу тае самае лiтаратуры. Гэтак i напiсаў у сачыненьнi, што мае iдэалы — гэта Спартак, якi ваяваў з Рымам i Шамiль, якi ваяваў з Расеяй. Савецкая школа ў БССР спараджала i такiя гiбрыды. Бракавала толькi беларускага кампанэнту. Калi ж па праграме дайшлi да Калiноўскага, дык я «адхiнуў усе сумненьнi разам». Натуральна, маё захапленьне, па сямейнай традыцыi, было бязьмежным. Калi ж я перажыў i ўзрост Калiноўскага, дык узораў для перайманьня й шанаваньня стала меней...\nСталеючы, людзі разумеюць, што гeроі кніг і кіно — гэта мастацтва. Толькі мастацтва... І пакрысе забываюцца на мушкецёраў, індзейцаў ды палярнікаў. Шукаюць узораў сярод жывых. Аднак ідэал — недасяжны. І ў наблiжэньнi многiя кумiры могуць аказацца ня гэткiмi, якiмi нам iх малюе нашае ўяўленьне. Чытаючы кнігі Караткевіча, я ўяўляў яго калі ня Чорным Воінам, дык прынамсі Андрэем Беларэцкім. Мне пашчасьціла пазнаёміцца зь ім асабіста. Я не расчараваўся. Проста раз і назаўсёды пераканаўся ў тым, што творца й ягоная торчасьць ня тоесныя.\nАўтарытэтам для мяне ёсьць асобы, якіх я ведаю асабіста і якія мяне не расчаравалі на працягу нашага знаёмства. Асобы, якія мяне здзіўляюць. Мяне зьдзіўляе папа Ян Павал ІІ, які кожны дзень прамаўляе да людзтва, заклікаючы быць людчэйшымі, і, сярод бальканскае куламесы не шукае «сваіх» і «чужых», каб нешта зьмяніць у нашых душах. Мяне зьдзіўляе Васіль Быкаў, які па-ранейшаму піша і не мяняе сваіх прынцыпаў, які не пакідае старацца нешта зьмяніць у людзкіх галовах. Мяне зьдзіўляе мой бацька, які штодзённа ходзіць настаўнічаць за мізэрныя грошы, каб штосьці зьмяніць ва ўяўленьнях студэнтаў і па-ранейшаму шануе Кастуся Каліноўскага... Асобы, якія добра робяць сваю справу.


Масленіца. ГУО "УПК детский сад - средняя школа №12 г. Могилева"\nДата: 28 февраля 2017 в 14:50, Обновлено 28 февраля 2017 в 14:56\nЯна пешаю к нам не ходзіць –\nУсё на коніках раз’язджае.\nМы на гарушцы пабывалі, пабывалі,\nМасленку сустракалі, сустракалі,\nМаслам гару палівалі, палівалі.\nНезвычайная экскурсія прайшла ў вучняў 2-4 класаў 23 лютага. Мы адправіліся ў спартыўна-аздараўляльны комплекс “Рудэя”, каб бліжэй пазнаёміцца з традыцыямі, абрадамі і звычаямі беларускага краю. І трэба адзначыць – гэта было цікава, пазнавальна, карысна і проста радасна і весела.\nІ, як вы ўжо здагадаліся, гутарка ішла пра Масленіцу! На жаль, маладыя сучаснікі не так многа ведаюць пра гэта свята і абрады, звязаныя з ім. Каб пашырыць нашы веды пра Масленіцу, бацькі і настаўнікі арганізавалі нам гэтую экскурсію.\nВа ўсіх славянскіх народаў бадай што самым вясёлым і працяглым святам была Масленіца (Месленка, сырная седміца, Запусты). Таму гэты дзень мы таксама шмат танцавалі і весяліліся. Існавала думка, што Масленіца заканчвае Зіму, а Вясну пачынае, якую з нецярплівасцю чакае ўсё жывое на зямлі. У гэты час ганаровае месца на стале селяніна займалі бліны (сімвал сонейка, якое сагравае зямлю). Вось і мы паспрабавалі пазваць сонейка: вадзілі вакол яго карагоды, запляталі і распляталі сонечныя косы, збіралі дажджавыя кроплі, пад вясёлкай прабеглі не адзін раз. Галоўнае, каб сонейка хутчэй да нас завітала! Ды і блінцоў смачных з варэннем пакаштавалі.\nА якой цікавай і пазнавальнай была вандроўка ў далёкія краіны разам з вясёлымі Міньёнамі!\nДзякуй арганізатарам за працу, за гульні, за падрыхтоўку і за добры настрой.


Бізнесовец з Менску Аляксандр Троцкі атрымаў 10 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Яму інкрымінавалі замах на забойства.\nПаводле абвінавачання, 12 жніўня мужчына правёз на капоце работніка ДАІ. Са словаў Аляксандра, ягоную машыну спынілі невядомыя ў балаклавах.\n«Ён не хацеў наязджаць ні на каго. Ён дасведчаны чалавек і кіроўца. Таму я думаю, што гэта міліцыянт, даішнік сам заскочыў. Ён парушыў Правілы. Ён жа сам казаў, што ў іх у Правілах стаіць, што ён павінен каля дзверцы не стаяць, а тут ён каля капота стаў», – лічыць жонка Аляксандра Троцкага Ірына.\nПасля таго, як Троцкі адмовіўся выйсці з машыны, на яго накіравалі зброю і пачалі біць шыбу. Аляксандр з’ехаў. Неўзабаве яго ўсё ж спынілі, выцягнулі праз вакно і, збіўшы, адвезлі ў шпіталь. Тры дні Аляксандр Троцкі быў прыкуты кайданкамі да ложка, за ім сачыў канвой, не пускаў родных у палату.\n«Гэта чарговы доказ таму, што ўлада, праваахоўная, судовая сістэмы знялі ўсе маскі, паказалі свой сапраўдны пачварны твар», – абураецца сын Аляесандра Троцкага Данііл.\nЗ прысудам не згодныя ані родныя, ані адвакат, таму будуць яго абскарджваць.\nАкрамя таго паўтара года «хіміі» атрымаў Антон Бяленскі, валанцёр выбарчага штабу Віктара Бабарыкі. Паводле версіі следства, 9 жніўня мужчына ўдзельнічаў у пратэсце. На перыяд абскарджання прысуду Бяленскага вызвалілі пад падпіску аб нявыездзе.\n«Гэтае рашэнне застаецца на сумленні нашага суда. Але тым не менш самае галоўнае пытанне нявызначанасці ўжо для Антона прагучала сёння ў рашэнні суда», – думае Аляксандр Калеснікаў, які прыйшоў падтрымаць асуджанага.\nЗа вывешаны бел-чырвона-белы сцяг жыхар Менску Ілля Квачэнка атрымаў 15 содняў. Суд прызнаў мужчыну вінаватым у адзіночным пікеце. За тое, што мінчанін адмовіўся здымаць нацыянальны сцяг, уначы другога сакавіка ягоную машыну эвакуявалі.\n«Каб гэта было вялікім сюрпрызам? Ну не, гэта толькі пацверджанне таго, што ў нашай краіне закон не працуе», – абураецца жонка Іллі Квачэнкі Валянціна.\nЗа незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць Юліі Юхно далі 5 базавых штрафу, то бок 145 рублёў. Дзяўчына прадавала бел-чырвона-белыя апаяскі.\n«Чалавек напісаў мне ў тэлеграме. Мы з ім сустрэліся, і адбылася так званая кантрольная закупка. Я яму перадала бранзалеты, ён мне перадаў грошы. Я не паспела нават дастаць рэшту, нічога – да мяне падышлі супрацоўнікі АБЭЗ і павезлі мяне ў РАУС», – узгадвае Юлія Юхно.\nСухую галадоўку трымае гарадзенскі журналіст, перформер і лідар гурта «Mister X» Ігар Банцар, якога забралі з кватэры 20 кастрычніка. Яго абвінавачваюць у хуліганстве за тое, што 5 верасня танчыў перад машынай міліцыі без штаноў.\n«Калі зацягнулі на два, тры, чатыры месяцы, калі пайшлі тэмы з карцарамі, з прымусовымі псіхіятрычнымі абследаваннямі… 01:26-01:32 Я так і не зразумеў, што гэта, да чаго гэта і як, акрамя таго, што гэта ў нейкай ступені ну не цырк, але гэта нешта вельмі такое гратэснае», – лічыць гітарыст гурта «Mister X» Аляксандр Кот.\nІгар Банцар ужо больш за чатыры месяцы – за кратамі, яму пагражае штраф або да трох гадоў зняволення. Наступнае судовае пасяджэнне будзе 12 сакавіка.\nПаводле звестак праваабарончага цэнтру «Вясна» з пачатку выбарчай кампаніі супраць яе ўдзельнікаў, актывістаў і пратэстоўцаў заведзена больш за дзве тысячы крымінальных справаў. Іх колькасць працягвае расці.\nТэгі: Аляксандр Троцкі Антон Бяленскі Ігар Банцар Ілля Квачэнка калонія прысуд суд штраф Юлія Юхно\nСудовыя хронікі: 9 пацярпелых міліцыянтаў і адзін інкогніта


"Сталкер" - гэта гульня, якая здзівіла ўсіх. Вельмі рэдка ў краінах СНД з'яўляюцца якасныя кампутарныя гульні, якія прызнаюцца ва ўсім свеце. "Сталкер" з'яўляецца адным з такіх праектаў, але асобна аб гэтай гульні трэба сказаць тое, што ў яе адчынены код. Што гэта азначае? А гэта значыць, што любы геймер, які разбіраецца ў праграмаванні, можа без асаблівых праблем стварыць сваю ўласную мадыфікацыю, перапісаць гульню так, каб яна моцна змянілася вонкава, дадаць у яе новыя лакацыі, заданні, унікальных персанажаў і гэтак далей. Менавіта таму для "Сталкера" маецца велізарная колькасць модов, сярод якіх некаторыя вылучаюцца мацней. Адны за кошт таго, што цалкам перапісваюць сюжэт гульні, іншыя - за кошт вялікай колькасці новага кантэнту. Але цікавей за ўсё тыя мадыфікацыі, якія дапаўняюць сюжэт, робяць яго больш разгорнутым. Адным з лепшых прыкладаў з'яўляецца мод "Сталкер: Дыяна" - праходжанне яго складаецца, па сутнасці, з аднаго квэста з некалькімі адгалінаваннямі, але затое ён стварае паўнавартасную галіна сюжэту аб персанажу, які запомніўся ўсім па арыгінальнай гульні і па кнігах.\nПра што "Дыяна"?\nУ выпадку з модом "Сталкер: Дыяна" праходжанне выглядае не асабліва ўражліва, таму што вам даводзіцца адправіцца ў Зону Адчужэння, у якой будзе мала бітваў, але шмат блуканняў, пошукаў і даследаванняў. Такім чынам, у дадзенай мадыфікацыі вам трэба будзе гуляць за Дзіяну - дзяўчыну-сталкера, якая страціла свайго бацькі ў Зоне Адчужэння. Аднак аднойчы яна атрымлівае паведамленне ад незнаёмца і знаходзіць на парозе сваёй хаты заплечнік, у якім ляжыць вялікая колькасць артэфактаў, але самае галоўнае - камп'ютэр яе бацькі. З гэтага моманту ўсё мяняецца, і Дыяна адпраўляецца ў Зону, каб пачаць пошукі. Як ужо было сказана раней, дадзены мод падасца вельмі сумным тым, хто любіць пастраляць, пазмагацца з мутантамі і наймітамі. Тут вам трэба будзе толькі перыядычна адстрэльваць праціўнікаў, але ў большасці выпадкаў усё зводзіцца да пошуку пэўных кропак ці прадметаў, даследаванню тэрыторыі і іншым падобным дзеянням. Больш за тое, мадыфікацыя мае вельмі высокі ўзровень складанасці, таму што вам давядзецца абсалютна ўсё рабіць самастойна - няма абсалютна ніякіх падказак, навядзенняў і гэтак далей. У выпадку з гульнёй "Сталкер: Дыяна" праходжанне можа прыцягнуць толькі тых, хто любіць ў арыгінальнай гульні як раз квэсты на пошук прадметаў і рашэнне галаваломак.\nДапамога на Балотах\nБольшасць заданняў праходзяцца даволі проста ў тым плане, што вам трэба толькі адправіцца на пошукі аб'екта, адшукаць яго і даставіць у патрэбнае месца свету "Сталкер: Дыяна". Праходжанне тут вам наўрад ці нечым дапаможа. Але ёсць і тыя моманты, у якіх бывае вельмі складана, - напрыклад, калі вы дабіраецеся да балот. Незадоўга да гэтай лакацыі вы знаходзіце навуковы касцюм Доўгу, які кожны, натуральна, захочацца выкарыстоўваць адразу ж. Калі вы так і паступіце, то рызыкуеце праваліць заданне. Справа ў тым, што ў гэтага касцюма ёсць пэўны запас трываласці, а таксама ён вам спатрэбіцца, каб выйсці з балота. Калі вы парвяце яго загадзя, то так і загінеце ў балоце. Таму арыенцірам для вас павінна служыць запіска ад Доктара, якую вы знойдзеце. Пасля яе чытання можаце апранаць касцюм, каб абараніць сябе. Тады вы не будзеце атрымліваць страты і ў той жа час зможаце ў выніку выбрацца з балота. Як бачыце, праходжанне гульні "Сталкер: Дыяна" часам можа паднесці вам сур'ёзныя сюрпрызы.\nЯшчэ адна праблема, з якой сутыкаюцца геймеры, - гэта трапленне на базу чн. У гульні "Сталкер: Сакрэт Дыяны" праходжанне часам можа паставіць вас перад складанай загадкай, над якой прыйдзецца доўга ламаць галаву. Тут жа вам трэба проста адшукаць машыну і ўехаць на ёй у тэлепорт, а не ісці пешшу. Побач з плотам вы можаце прыпаркаваць машыну, забрацца на яе дах і ўжо адтуль перабрацца праз плот.\nУ гульні "Сталкер" мод "Дыяна", праходжанне якога зойме ў вас не так ужо шмат часу, можа зацягнуцца з-за некаторых праблем. Справа ў тым, што ён быў напісаны адным чалавекам, ім жа і тэсціравалі. Таму ёсць пара месцаў, якія могуць абцяжарыць вам жыццё. Напрыклад, на тым жа балоце раптам можа прорву палова тэкстур, і вы наўрад ці зможаце зразумець, куды ісці. У дадзеным выпадку праблема вырашаецца проста - вам трэба проста павольна павярнуцца вакол сваёй восі - тэкстуры вернуцца на месца.\nСтвараем пано з прыроднага матэрыялу сваімі рукамі\nПершыя дні жыцця дзіцяці. Сыход за нованароджаным\nЗалаты запас Расіі - інструмент стабілізацыі і гарантыя незалежнасці


23 верасень 2008, 00:51\nРазьбіты твар беларускай лібэралізацыі: жорсткі разгон маніфэстацыі ў Менску .\nВыбары і санкцыі – погляд з Брусэлю, Варшавы і Вашынгтону.\nРасея Грузія і Беларусь – новыя палонныя каўказкай вайны.\nУ новым выпуску перадачы гэтыя тэмы абмяркоўваюць дырэктар беларускай службы Радыё Свабода Аляксандар Лукашук, аналітыкі Юры Дракахруст і Ян Максімюк і аглядальнік рускай службы радыё Свабода Ірына Лагуніна\nЛукашук: Мы прыйшлі ў студыю пад сьвежым уражаньнем ад падзеяў у Менску – грубая сіла, зьбіцьцё удзельнікаў, жорсткі разгон мірнай акцыі салідарнасьці на Кастрычніцкай плошчы . Ян, Юры, якія Вашы першыя ўражаньні, калі Вы пабачылі гэтыя відэа- і фотаздымкі?\nМаксімюк: Калі коратка і крыху цынічна, то я б сказаў business as usual. Больш менш выйшла тая самая групка людзей, якая памятае пра зьніклых, якіх разагнаў і пабіў той самы беларускі АМОН.\nДракахруст: Ну ў мяне ўсё ж жахлівае ўражаньне. І жахлівасьць гэтага ўражаньня ўзмацняецца фонам – лібэралізацыйнымі крокамі, перамовамі з Захадам, крокамі Захаду насустрач. І раптам – бах, усё такое, як было заўжды.\nЛукашук: Мы маем першыя меркаваньні удзельнікаў акцыі:\nАнатоль Лябедзька: “Разгон і жорсткае зьбіцьцё яшчэ раз даказваюць далучанасьць уладаў да зьнікненьня лідэраў апазыцыі”.\nФранак Вячорка:”У людзей вырывалі сьцягі Беларусі і Эўразьвяза. Мяне зьбілі з ног, білі па нагах у пах. Бацьку разьбілі акуляры”.\nВіктар Івашкевіч: “ Я нёс два сьцягі - Эўразьвязу і нацыянальны. На мяне накінуліся два амонаўцы вырвалі сьцягі і парвалі іх. Лукашэнка разарве дамоўленасьці з Эўразьвязам гэтаксама, як амонаўцы разадралі эўрапейскі сьцяг”.\nЯк бы вы адказалі на пытаньне – чаму здарылася тое, што здарылася?\nСвабода на Белсаце 20.09.2008, Частка 1\nДракахруст: Я мяркую, што на погляд улады яе крокі насустрач Захаду – гэта, як ні круці, ўсё ж праява пэўнай слабасьці, не такая яна ўжо , як высьвятляецца, крутая і непахісная. І вось каб гэтая думка не запанавала ў апазыцыі і тым больш у грамадзтве, відаць, і спатрэбілася такая дэманстрацыя сілы. Маўляў, мы не здаліся, не капітулявалі, і ня трэба меркаваць, што зараз ужо ўсё можна. Тут адрасат хутчэй унутраны, чым зьнешні.\nМаксімюк: Характар гэтай дэманстрацыі быў такі, што ўлады не маглі рэагаваць інакш. Бо што значыць дазволіць прыгадваць грамадзтву, што ёсьць людзі, якія зьніклі, што магчыма, іх забілі з палітычных матываў. Улады ня ведаюць іншага мэтаду, як рэагаваць на гэта, акрамя як заткнуць рот. Улады ў рэшце рэшт могуць дазволіць крыху дэмакратычныя выбары, могуць дазволіць людзям хадзіць з бел-чырвона-белымі сьцягамі. Але ўлады ня могуць дазволіць публічную ўзгадку пра зьніклых. Бо калі давесьці сытуацыю да лягічнага канца, то трэба давесьці сьледзтва да канца і знайсьці вінаватых. А ўсе здагадваюцца, што вінаватымі могуць быць людзі, якія займалі, можа і зараз яшчэ займаюць ключавыя пазыцыі ў дзяржаве. І таму тут такая рэакцыя. Я б не ўвязваў гэта ні з лібэралізацыяй, ні з жаданьнем прадэманстраваць сілу.\nЛукашук: Што гэтыя падзеі гавораць пра сытуацыю унутры улады – гэта загадзя сплянаваная акцыя ці мы маем розныя падыходы розных груповак, умоўна кажучы, “галубоў” і “ястрабаў”?\nДракахруст: Можа і ёсьць там такія лягеры, але мне здаецца, што ў дадзеным выпадку пазыцыя была супольнай. І я тут нязгодны зь Янам, што прычына - у тэме дэманстрацыі, якая тычылася лёсу зьніклых. Мне здаецца, што ў сытуацыі саступак аўтарытарная ўлада імкнецца прадэманстраваць, што гэтыя саступкі - лякальныя.\nДарэчы, зьбіцьцё дэманстрантаў 25 сакавіка сёлета, таксама падчас заляцаньняў да Эўропы - з таго ж шэрагу. Я мяркую, што ўлада, разганяючы акцыю на Кастрычніцкай, разважала наступным чынам: калі наконт выбараў будуць добрыя ацэнкі, то пра зьбіцьцё 16 верасьня ніхто не прыгадае. Ну а калі выбары палічаць кепскімі, калі нармалізацыя сарвецца, то зьбіцьцём болей зьбіцьцём меней.\nЛукашук: Твар беларускай лібэралізацыі атрымаў вялізны гузак – і гэты удар улада нанесла сама сабе. Мінулыя тыдні стаў у пэўнай ступені абвяржэньнем тэзы, выказанай прэзыдэнтам Лукашэнкам :”Захад нас не зразумее, колькі б мы не цалавалі яго у адпаведныя месцы”. Але мы назіралі цэлую сэрыю жэстаў, крокаў з боку Захаду, якія абазначалі, што ён да паляпшэньня адносінаў гатовы. Упершыню Бог ведае за які час беларускі прэм’ер Сяргей Сідорскі на запрашэньне свайго літоўскага калегі наведаў Вільню. А шэф польскай дыпляматыі Радаслаў Сікорскі дык прыляцеў да свайго беларускага калегі Сяргея Мартынава на верталёце ў Белавескую пушчу.\nНа Ваш погляд чым тлумачыцца такая актыўнасьць на беларускім накірунку менавіта суседзкай дыпляматыі – польскай і літоўскай? Ян, якое Вашае тлумачэньне?\nМаксімюк: Па-першае, Польшча і Літва — непасрэдныя суседзі Беларусі, а таму ў іх і дачыненьняў зь Беларусьсю болей, чым у іншых сябраў Эўразьвязу. Беларусь для Варшавы і Вільні — значна менш абстрактны панятак, чым для іншых эўрапейскіх сталіцаў. Эканамічных, культурных, проста чалавечых. Жорсткі рэжым перасяканьня шэнгенскай мяжы датычыць у найбольшай ступені якраз гэтых дзьвюх краінаў. Таму нічога дзіўнага, што Польшча і Літва бяруць на сябе дыпляматычныя ініцыятывы паляпшэньня адносін на лініі Беларусь-Эўразьвяз.\nСвабода на Белсаце 20.09.2008, Частка 2\nЛукашук: Я б зьвярнуў увагу на камэнтар да візыту польскага міністра кіраўніка БНФ Лявона Баршчэўскага. Спадар Баршчэўскі паскардзіўся, што яшчэ нядаўна польскія прадстаўнікі абяцалі беларускай апазыцыі, што ўсе кантакты Варшавы з афіцыйным Менскам будуць узгадняцца з беларускай апазыцыяй. А тут ніякага ўзгадненьня не адбылося? Дарэчы, тое самае у Брусэлі заявіў і Аляксандар Казулін – апазыцыя павінна удзельнічаць у перамовах на роўных, як паўнапраўны суб’ект. І хто мае рацыю? Юры?\nДракахруст: Беларуская апазыцыя часам блытае дыпляматычную ветлівасьць сваіх замежных партнэраў з ўрачыстымі абавязкамі. Вы, Аляксандар, спыталі наконт рацыі. Але гэта – не акадэмічны дыспут, дзе высьвятляецца ісьціна.\nКалі б беларуская апазыцыя мела такую сілу, што без яе гэтыя перамовы весьці было б нельга, то і параіліся б і нават запрасілі б за стол перамоваў і бяз просьбаў. Ну а калі не запрашаюць...\nЛукашук: А што Вы маеце на ўвазе пад сілай? Скажам, маральная сіла беларускай апазыцыі даволі моцная.\nДракахруст: Гэта так, і ўжо колькі гадоў. Я магу прывесьці аналёгію. Калі напрыканцы 80-х гадоў за Саюдзісам у Літве ішлі сотні тысяч людзей, то Саюдзіс нельга ігнараваць і ня толькі з маральнага, але і з палітычнага пункту гледжаньня.\nМаксімюк: Тут загаварыла геапалітыка. У ацэнцы Захаду пасьля расейска-грузінскай вайны зьявілася невялікая магчымасьць, каб адцягнуць беларускі рэжым крыху ўбок ад Расеі. А таму Польшчы ў гэты момант было не да апазыцыі. Варшава пайшла на кантакт з рэжымам, каб выпрабаваць гэтую магчымасьць, нягледзячы на тое, што скажа дэмакратычная апазыцыя. Ды сытуацыя тут такая, што, як трэба разумець, і апазыцыя ня супраць, каб Аляксандар Рыгоравіч Лукашэнка адсунуўся крыху далей ад Масквы. Значыць, і сваю крыўду апазыцыя павінна хутка забыць, калі цьвяроза асэнсуе матывы гэткіх кантактаў Польшчы зь Менскам”.\nЛукашук: Ян, ня так усё проста і ў Польшчы з візытам у Беларусь міністра Сікорскага. Ён выклікаў у Польшчы невялікі палітычны скандал. Як высьветлілася, міністар не ўзгадніў свой візыт ня толькі з беларускай апазыцыяй, але і з польскім прэзыдэнтам. Што азначаюць гэтыя супярэчнасьці ўнутры самой польскай палітычнай эліты што да стасункаў з Беларусьсю?\nМаксімюк: Гэткыя нестыкоўкі ў польскай палітыцы тлумачацца асаблівасьцямі польскай палітычнай сыстэмы (гэта трывалы чыньнік) і сёньняшняй палітычнай канфігурацыяй у краіне (гэта зьменлівы чыньнік). Паводле польскай канстытуцыі, урад каардынуе замежную палітыку з прэзыдэнтам. Дакладна расьпісаных мэханізмаў гэтай каардынацыі няма. Усе разумеюць, што ўрад павінен прынамсі інфармаваць прэзыдэнта аб сваіх замежна-палітычных кроках, і наадварот. А што далей — гэта ўжо залежыць ад канкрэтных пытаньняў.\nУрад паведаміў прэзыдэнту Леху Качынскаму, што міністар Радаслаў Сікорскі едзе ў Беларусь, але ніякіх адмысловых кансультацый не адбылося. Ды тут і ня трэба — афіцыйны погляд на тое, што трэба рабіць зь Беларусьсю, у Польшчы збольшага адзін.\nАле ўрад у Польшчы — гэта Грамадзянская плятформа. А прэзыдэнт — гэта Права і справядлівасьць, партыя, якая ў апазыцыі да ўраду. А таму ў СМІ рэгулярна зьяўляюцца весткі аб большых і меншых канфліктах ці проста непрыемнасьцях, які ўзаемна робяць сабе ўрадавая і прэзыдэнцкая канцылярыі. Скандалам гэтага я не назваў бы. Такое — амаль штодзённая палітычная страва ў Польшчы.\nЛукашук: Юры, а як бы Вы ахарактарызавалі візыт Сікорскага і ягоныя словы, што санкцыі будуць скасаваныя "праз некалькі дзён"?\nДракахруст: Я думаю, што спрэчкі на тэму "што рабіць з Беларусьсю?" ідуць і ў Польшчы і ў Эўразьвязе ў цэлым. Магчыма, яны ўжо ня маюць стратэгічны характар, магчыма, там ўжо няма людзей, якія выступаюць за захаваньне ці ўзмацненьне ціску на афіцыйны Менск, але нават у межах плянаў нармалізацыі ідзе спрэчка, як гэта рабіць, які парадак і форма выдачы пернікаў.\nЛукашук: Аднак я нагадаю, што вынік пасяджэньня міністраў замежных спраў краін ЭЗ быў такі, што санкцыі будуць зьнятыя пасьля правядзеньня дэмакратычных выбараў.\nУ аўторак у Кангрэсе ЗША адбыліся слуханьні беларускага пытаньня ў Гэльсынскай Камісіі. Памочнік дзяржсакратара ЗША у справах дэмакратыі правоў чалавека і парцы Дэйвід Крэймэр гаварыў пра пазытыўныя зьмены – вызваленьне палітвязьняў, пра магчымасьць далейшага зьмякчэньня рэжыму санкцыяў. Гаварыў ён і пра рух па “дзьвюх палосах” – дыялёг з NGO’s, партыямі, падтрымка незалежнага друку з аднаго боку, і жорсткія меры супраць тых, хто вінаваты ў фальсыфікацыі выбараў, парушэньні правоў чалавека і карупцыі. Што, па-Вашаму, гэтая пазыцыя азначае для парлямэнцкіх выбараў у Беларусі? Ці разумее Вашынгтон, з чым ён мае справу?\nМаксімюк: "Я думаю, што Вашынгтон ведае, зь кім мае справу, крыху лепш, чым Брусэль. Пазыцыя Вашынгтону больш жорсткая. Можа таму, што Амэрыка за акіянам і туды не ідзе нафта праз Беларусь. Пазыцыя ЗША - асьцярожная і адначасна жорсткая. Яны даволі рэальна ацэньваюць сытуацыю ў Беларусь.\nЯ хачу нагадаць інтэрвію, якое даў нашаму Радыё Часовы павераны ў справах ЗША ў Беларусі Джонатан Мур. Ён даў зразумець, што гэтыя выбары будуць важнымі ня толькі для ўлады, але і для апазыцыі. Ён сказаў тое, што ўжо сфармулявалася менш ветліва ў офісах замежна-палітычных ведамстваў на Захадзе — а менавіта, калі апазыцыя ня хоча ўдзельнічаць ў выбарах і ня хоча змагацца за ўладу, дык Захад з такімі суб’ектамі ня хоча мець дачыненьняў. Так што тут сытуацыя ясная — або-або. Захад хоча мець нейкія рэальныя рычагі ўплыву ў Беларусі, а не дысыдэнтаў”.\nДракахруст: На пасяджэньні Гэльсінскай камісіі ЗША абмяркоўвалася зьбіцьцё дэманстрантаў, якое адбылося ў той жа дзень у Менску. Кангрэсмэны ацэньвалі сытуацыю больш жорстка, чым выканаўчая ўлада. Даволі падрабязна абмяркоўвалася адмова афіцыйнага Менску прызнаць, усьлед за Масквой, незалежнасьць Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі. Кангрэсмэн Крыстафэр Сьміт ўжыў тое параўнаньне, якую мы прыгадвалі ў мінулай перадачы - што палітыка Лукашэнкі вельмі падобная на палітыку Чаўшэску 60-80-х гадоў, які цынічна балянсаваў паміж Усходам і Захадам. Кангрэсмэн можа канстатаваць цынізм сытуацыі, выканаўчая ўлада часам вымушаная з гэтай асаблівасьцю сытуацыі лічыцца"\nЛукашук: Я хачу нагадаць, як скончыліся гэтыя слуханьні. Прадстаўнік выканаўчай ўлады Дэйвід Крэймэр заявіў, што амэрыканская палітыка адносна Беларусі ніколі не вызначалася адносінамі паміж Менскам і Масквой, а вызначалася інтарэсамі беларускага народу.\nПалітычнае, эканамічнае і сацыяльнае рэха каўкаскай вайны. Гэтую тэму мы будзем абмяркоўваць з маім калегам Юрыем Дракахрустам і нашай госьцяй - аглядальнікам рускай службы радыё Свабода Ірынай Лагунінай.\nІрына, Вы на рускай службе нашага радыё рабілі цыкл перадачаў на агульную тэму “Што прайграла Расея ў выніку вайны?” Вы не маглі б коратка назваць, што на Ваш погляд, стала асноўнымі стратамі, асноўнымі паразамі Расеі ў гэтай вайне?\nЛагуніна: "На мой погляд, Расея панесла дзьве глябальныя страты ў гэтай вайне. Першая - гэта страта павагі з боку міжнароднай супольнасьці. Гэта можа прымаць розныя формы, скажам, як часовае спыненьне працы рады НАТА-Расея, але ў цэлым гэта зводзіцца да страты павагі, як да сучаснай цывілізаванай краіны. Пра Расею зараз кажуць , што гэтая палітыка ХІХ стагодзьдзя. І гэта будзе адгукацца доўгія гады.\nДругая страта, і вельмі сур’ёзная, таксама зараз зьнешне не выглядае такой ўжо вялікай - гэта фактычная немагчымасьць для Расеі ўступіць ва Ўсясьветную гандлёвую арганізацыю. Цяпер рэакцыя расейскага кіраўніцтва - ну і што, ня надта і хацелася, ў пэўнай ступені апраўданая, бо Расея - пастаўнік сыравіны, нафты і газу, больш яна нічога ня можа сьвету прапанаваць Але калі б Расея хацела разьвівацца, а я б вельмі хацела, каб новае кіраўніцтва не пакідала Расею закладніцай сыравінных стасункаў з Захадам, гэтаму сяброўства ва Ўсясьветнай гандлёвай арганізацыі вельмі б дапамагло. На жаль, зараз гэтага ня будзе.\nЛукашук: Ірына, а якія два выйгрышы атрымала Расея?\nЛагуніна: Ну відаць, Паўднёвую Асэтыю і Абхазію. калі лічыць гэта выйгрышамі.\nСвабода на Белсаце 20.09.2008, Частка 3\nДракахруст: Ірына, з самага пачатку вайны не сьціхае спрэчка пра тое, хто яе пачаў. На гэты тыдні ў New York Times зьявіўся артыкул, у якім на падставе дакумэнтаў даказваецца, што вайну пачала , ці па меншай меры справакавала Расея. Масква ўпарта адмаўляе гэта, даводзячы, што баявыя дзеяньні пачала грузінскае войска. На Ваш погляд, дык хто ўсё ж пачаў вайну? Ці можа гэта наагул ня мае значэньня?”\nЛагуніна: Мне здаецца, што сама такая пастаноўка пытаньня не зусім карэктная. Грузія пачала вайну на сваёй тэрыторыі, а Расея - на чужой. Грузія пачала ўзброеныя дзеяньні супраць сваіх сэпаратыстаў.\nЛукашук: Як у свой час Расея ў Чачні?\nЛагуніна: Так, менавіта. Расея пачала вайну, пачала агрэсію супраць іншай дзяржавы. З пункту гледжаньня міжнароднага права - агрэсія і ваенныя дзеяньні дзяржавы супраць сэпаратыстаў у сваіх межах, несупастаўляльныя. Тут нельга казаць, хто пачаў. Іншая справа, што хацелася б ведаць, ці была Расея правакатарам баявых дзеяньняў унутры Грузіі. Так, ёсьць нейкія сьведчаньні, што расейскія войскі атрымалі загад рушыць у бок Рокскага тунэлю 7 жніўня, за дзень да таго, як Грузія пачала ваенныя дзеяньні супраць сэпаратыстаў.\nДракахруст: Неўзабаве пасьля вайны Расея афіцыйна прызнала незалежнасьць Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі. У сувязі з гэтым вядзецца шмат спрэчак, шмат абвінавачваньняў розных бакоў у падвойных стандартах: калі Амэрыцы можна прызнаць незалежнасьць Косава, чаму Расеі нельга прызнаваць незалежнасьць грузінскіх аўтаномій? Калі можна прызнаць іх незалежнасьць, то чаму не прызнаць незалежнасьць, скажам, Чачні? Калі Расея магла змагацца за сваю тэрытарыяльную цэласьць у Чачні, то чаму Грузія ня мела такога права? Што пра гэта гаворыць міжнароднае права?\nЛагуніна: Міжнароднае права тут вельмі расплывістае. Насамрэч усё дазволена таму, ў каго ёсьць сіла і здольнасьць гэта зрабіць. Сапраўды, Расея праявіла падвойныя стандарты. Уявіце сабе, каб некалькі гадоў таму Савудаўская Арабія абурылася тым, што робіць Расея ў Чачні і паслала б туды свае войскі на дапамогу чачэнцам.\nАдзінае, што варта было б сказаць у прыватнасьці наконт Абхазіі (а не Паўднёвай Асетыі), што паралель з Косавым там праводзіць нельга. У Косаве сэрбская меншасьць праводзіла палітыку этнічных чыстак супраць альбанскай большасьці. У Абхазіі абхазкая меншасьць рабіла ў рэспубліцы этнічныя чысткі адносна грузінскай большасьці. І рабілася гэта пры падтрымцы расейскай арміі.\nМенавіта таму расейскі бок ня можа выступаць міратворцам і казаць пра нейкае міжнароднае права.\nЛукашук: Але калі казаць пра практычныя вынікі, то да Расеі ў яе прызнаньні незалежнасьці грузінскіх аўтаномій далучылася пакуль, здаецца, толькі далёкая Нікарагуа. Сярод тых, хто не пайшоў гэтым шляхам, па меншай меры пакуль – і бліжэйшы саюзьнік Расеі Беларусь. Чаму на Ваш погляд Лукашэнка не пайшоў на гэта? Якіх дывідэндаў на Захадзе і стратаў у Расеі можа каштаваць афіцыйнаму Менску гэтае рашэньне? Як афіцыйная Масква рэагавала на рашэньне Лукашэнкі?”\nЛагуніна: У мяне адчуваньне, што ў Маскве гэта ўспрынялі з абсалютным абурэньнем. Там ня думалі, што магчымая такая рэакцыя з боку Лукашэнкі. Каб расейскі МЗС пра пасольства патрабаваў ад іншай дзяржавы прызнаньня - гэта было вельмі дзіўным.\nМне здаецца, што ў дадзеным выпадку асьцярожная палітыка Менску была надзвычай дарэчнай для Беларусі. Беларусь можа нашмат болей атрымаць, калі будзе супрацоўнічаць з Захадам, а не з Расеяй - і больш незалежнасьці, і больш павагі да сябе, і больш эканамічных выгадаў, шчыра кажучы. Адзінае, што Беларусь можа атрымаць ад Расеі - гэта газ і нафту, але і тут Расея , як мы ведаем, у любы момант можа шантажаваць менавіта гэтымі дзьвюма інструмэнтамі.


Гісторыя хваробы губернатараў | Новы Час\nУ нас да гэтага часу статыстычныя паказчыкі выкарыстоўваюцца начальствам для вызначэнне перадавікоў і адстаючых. Іронія лёсу у тым, што былых старшыняў аблвыканкамаў усе завуць губернатарамі. З улікам дзейнай іх службы ў тэрытарыяльных войсках — генерал-губернатарамі.\nПадаецца, велізарную ўладу маюць гэтыя людзі і шчыруюць, не пакладаючы рук. Але справы ідуць не вельмі. А яны ўсё спрабуюць стварыць уражанне пільнай кіраўнічай працы.\nЯк, прыкладам, ацэньваць працу Мікалая Ладуцькі, калі вытворчасць у сталіцы завісла на нулявой адзнацы? А калі параўноўваць з пазамінулым годам, дык наогул дасягнула толькі 98,7% ад аб’ёмаў 2011 года. Але ніякі губернатар сам па сабе не мае магчымасці палепшыць стан эканомікі. Бо паўсюды прамысловасць працуе на склад, што вельмі падобна да класічнага крызісу збыту. Таму «беларускае губернатарства» як пануючая эканамічная ўлада, імкнецца распрадаць-парассоўваць запасы гатовай прадукцыі прадпрыемстваў на самых ліберальных умовах, а нават са зніжкам. А тут яшчэ Лукашэнка пагражае пасадзіць тых, хто, як яму падаецца, гатовыя збыць народнае дабро за капейчыну.\nПайдзі туды, не ведаю куды, знайдзі тое, не ведаю што. Мусіць, так павінен пачынаць кожную працоўную раніцу не толькі беларускі «губернатар». Ну што яшчэ можа прыдумаць Мікалай Ладуцька, каб падвысіць вытворчасць і не працаваць на склад? У яго ж няма сельгасвытворчасці, на прыпісках да якой можна паправіць паказчыкі. Праўда, ёсць буйныя прадпрыемства, але яны, як на зло, працуюць на склад, а жыхары краіны чамусьці іх прадукцыю купляць не хочуць.\nХаця ёсць саломінка, за якую можна ўхапіцца і не патануць. Пакуль што. Былі прыклады, калі краіна ці галіна спецыяльна рыхтуюцца «выстраліць» падчас крызісу прынцыпова новай прадукцыяй, каб здзівіць спажыўцоў ды зрабіць сабе добрую перавагу над канкурэнтамі. У Беларусі, здаецца, прадпрыемствы перманентна працуюць над абнаўленнем сваёй прадукцыі. Прынцыповыя навінкі ўлічваюцца Белстатам, які вызначае колькасць інвацыйнай прадукцыі ў агульным аб’ёме адгружанай прадукцыі. І гэты працэнт пастаянна павялічваецца. Прыкладам, у Мінску за 10 месяцаў мінулага года гэта квота дасягнула 19,3%, а сёлета за студзень-кастрычнік ужо 24,6%.\nКалі так і далей справа пойдзе, то ў нас у продажы не застанецца нічога са старых рэчаў і прадуктаў. Што ні дзень, то новая кілбаса ў краме ці інавацыйныя шкарпэткі. Але чамусьці большая частка інавацыйнай прадукцыі завісае на складах. Можа, таму, што Беларусь прапаноўвае такія навінкі, якія шмат каму са спажыўцоў падаюцца «другасным прадуктам». Тое, што на нашы інавацыі не квапіцца замежны пакупнік, даўно не дзіва. Але і расійскі спажывец ужо пачынае адмаўляцца да нашай «сапсаванай сучаснымі тэхналогіямі прадукцыі». Вартасць неліквіду на мінскіх прадпрыемствах дасягнула 116,7% ад сярэднямесячнага аб’ему вытворчасці. Год таму на гэты час таксама было шмат, але ж «толькі» 64,3% сярэднямесячнай вытворчасці. А тым часам пастаянна павялічваецца нафтавая рэнта гэтай краіны.\nВось і мяркуй — хто і што павінен рабіць? Чалавек іграе на трубе, а лёс гуляе з чалавекам.\nКалі падвесці рысу пад гэтыя разважанні, трэба ўзгадаць класіка Фрыдрыха Энгельса, якія адзначаў, што людзі свядома робяць сваю гісторыю, а тая над імі абавязкова смяецца.\nШто праўда, кожны мае толькі тую гісторыю, якую ён напісаў. Якая так і называецца — гісторыя хваробы.