Свята ведаў, адкрыццяў, інтэлектуАбітурыент\nСвята ведаў, адкрыццяў, інтэлекту\nСтварыць мікрапрэпарат клетак дражджэй, сабраць электрычную схему, паназіраць за эксперыментам “Хімічны святлафор” і даведацца пра квантавыя камп’ютары — гэтым і не толькі здзіўлялі 11 верасня наведвальнікаў Фестывалю навукі. Пляцоўкай для яго традыцыйна стаў Цэнтральны батанічны сад Нацыянальнай акадэміі навук. Адразу трэба адзначыць, што мерапрыемства арганізоўвалася ўжо трэці раз (першыя два — у 2018 і 2019 гадах), але жадаючых наведаць сапраўднае свята навукі і ведаў было некалькі тысяч.\nГэта падкрэсліў і галоўны вучоны сакратар старшыня савета маладых вучоных Нацыянальнай акадэміі навук Андрэй Іванец: “Вялікая цікавасць ёсць і сярод удзельнікаў, і сярод гасцей. Калі першы такі фестываль наведалі каля 5—6 тысяч чалавек, то другі сабраў ужо больш за 10 тысяч. Мы разлічваем, што гэтым разам наведвальнікаў не менш”.\nКаб госці навуковага свята не засумавалі, праграма фестывалю кожны год мяняецца, удасканальваецца. “Гэта наша знакавае, брэндавае мерапрыемства. На фестывалі прадстаўлены розныя навуковыя напрамкі, распрацоўкі Нацыянальнай акадэміі навук, універсітэты. Ёсць і замежныя госці. Тут шмат новага, арыгінальнага, незвычайнага. Мы стараемся не паўтарацца”, — заўважыў старшыня Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Уладзімір Гусакоў.\nМэта фестывалю — папулярызацыя дасягненняў беларускіх вучоных і сусветнай навукі, павышэнне прэстыжу навукі ў грамадстве і зацікаўленасці навучэнцаў і студэнтаў у навуковадаследчай дзейнасці. “Мы ставім задачу паказаць наведвальнікам, што сабой уяўляе навука, да чаго мы павінны імкнуцца, прадэманстраваць яе развіццё, дасягненні, абмаляваць перспектывы”, — адзначыў Уладзімір Гусакоў. А яшчэ фестываль аб’ядноўвае навуковыя прасторы розных краін. Так, на беларускім фестывалі працавалі пляцоўкі расійскай дзяржаўнай карпарацыі па атамнай энергіі “Расатам” і Усерасійскага фестывалю навукі NAUKA 0+.\n“Навінка фестывалю гэтага года — фактычна Тыдзень навукі, які прайшоў напярэдадні сённяшняга фінальнага дня. Кожны дзень, пачынаючы з панядзелка, працавала вялікая колькасць лакацый у розных установах сярэдняй спецыяльнай і вышэйшай адукацыі і на базе інстытутаў Нацыянальнай акадэміі навук”, — паведаміў Андрэй Іванец. Так, напрыклад, 6 верасня мінчане і госці сталіцы маглі трапіць на экскурсію ў лабараторыі Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Беларусі, 7-га — наведаць анатамічны музей Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, 8-га — паглядзець навуковапапулярны фільм у Мінскім планетарыі і інш.\nА 11 верасня адбылася цэнтральная падзея Фестывалю навукі ў батанічным садзе. Праграма мерапрыемства была разлічана на 8 гадзін і прапаноўвала разнастайныя майстар-класы, выставы інстытутаў Нацыянальнай акадэміі навук, біялагічнага і хімічнага факультэтаў БДУ, лекцыі. Асобныя пляцоўкі занялі “Расатам”, NAUKA 0+ і Інфармацыйны цэнтр па атамнай энергіі Мінска.\nНавука праз практыку для дзяцей і не толькі\nЗ вялікім захапленнем дзеці і нават дарослыя назіралі за відовішчнымі эксперыментамі на майстар-класе хімічнага факультэта БДУ. Яго прадстаўнікі дэманстравалі якасную каляровую рэакцыю з ёдам, пры якой бясколерны раствор у момант рабіўся чорным, а таксама дослед са звычайнымі аптэчнымі таблеткамі, якія пры награванні сталі хутка павялічвацца.\nІнстытут эксперыментальнай батанікі Нацыянальнай акадэміі навук прапанаваў гасцям фестывалю разгледзець у мікраскоп валасок кораня кукурузы, мышцу чалавека і нават галаву матылька, а прадстаўніца Інстытута фізікі паказала фотастымулятар для гідрабіёнтаў — апарат для павышэння ўзнаўленчай функцыі рыб.\nСупрацоўнікі Інстытута гігіены Нацыянальнай акадэміі навук прадэманстравалі апарат па вымярэнні частаты сардэчнага рытму, запрасілі ўсіх жадаючых яго апрабаваць, а таксама расказалі пра сваю праграму “Пашпарт здароўя”. Яна прадугледжвае дыягностыку даклінічных змен у стане здароўя чалавека з выкарыстаннем інавацыйных метадаў.\nНе забылі арганізатары свята і пра гуманітарныя навукі. Так, на пляцоўцы Інстытута сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук усе жадаючыя маглі прыняць удзел у гульнях “Сацыялагічныя прагнозы” і “Сацыялагічная інтуіцыя”. Апошняя ўяўляла сабой віктарыну са смачнымі прызамі. А супрацоўнікі Інстытута гісторыі арганізавалі майстар-клас па ткацтве і рэканструкцыю лепкі гаршка эпохі неаліту.\nВядома, на Фестывалі навукі працавалі спецыяльныя лакацыі і для самых маленькіх гасцей. На майстар-класе дзіцячага навуковага клуба “Малекула” юныя хімікі даведаліся пра раствор меднага купарвасу і правялі некалькі простых бяспечных доследаў з ім. А супрацоўніца Інстытута генетыкі і цыталогіі Нацыянальнай акадэміі навук паказала дзецям, як выглядае малекула ДНК, і прапанавала ім скласці яе з паперы. Таксама маленькія наведвальнікі фестывалю спрабавалі сябе ў праграмаванні і развівалі лагічнае мысленне: міжнародная школа праграмавання і матэматыкі “Алгарытміка” стварыла спецыяльную гульню, герой якой рухаецца з дапамогай каманд праграмавання. Для таго каб прайсці ўзровень, неабходна было перанесці каманды з першага поля ў другое ў пэўнай паслядоўнасці, прадумаць кожны ход наперад. Задача нялёгкая, але дзеці з захапленнем вырашалі яе.\nСучасныя тэхналогіі прафарыентацыі\nДля старшакласнікаў, будучых выпускнікоў і проста ўсіх жадаючых псіхолаг клінічнай лабараторыі прафілактычнай медыцыны Навуковапрактычнага цэнтра гігіены прапаноўваў правесці аб’ектыўны псіхалагічны аналіз. З яго дапамогай можна было канкрэтызаваць, наколькі цікава чалавеку тая ці іншая прафесія, высветліць, ці адпавядае здольнасцям чалавека ўжо выбраная ім прафесія.\n“Мы дапамагаем людзям вызначыцца, чым ім займацца ў жыцці, звязаць інтарэсы чалавека з яго магчымасцямі і акрэсліць, у якой сферы ён можа праявіць сябе. Выкарыстоўваем у сваёй рабоце новыя тэхналогіі”, — расказаў псіхолаг.\nПрафарыентацыйны аналіз праводзіцца на сучасным абсталяванні — дыягнастычным комплексе з біялагічна зваротнай сувяззю. З дапамогай датчыкаў ён фіксуе імгненную рэакцыю падыспытнага на адказы нескладанага тэста. Пасля яго праходжання камп’ютар прадстаўляе спачатку дыяграму вынікаў непасрэдна па адказах на пытанні, затым — дыяграму вынікаў тэста з аналізам эмацыянальнай рэакцыі чалавека на пытанні і адказы, і псіхолаг праводзіць разбор. Так, напрыклад, згодна з дыяграмай маіх вынікаў тэста па адказах, мне не падыходзяць экстрэмальныя прафесіі. Аднак дыягнастычны комплекс сцвярджае адваротнае: ён зафіксаваў станоўчую рэакцыю маёй нервовай сістэмы на варыянты адказаў пра экстрэмальныя прафесіі. Гэта называецца канфліктам, і тут для дакладнага выніку варта прайсці паўнавартасную дыягностыку працягласцю паўтары гадзіны. Такую дыягностыку абітурыенты і ўсе зацікаўленыя могуць прайсці ў клінічнай лабараторыі прафілактычнай медыцыны Навукова-практычнага цэнтра гігіены.\nЛекцыі з амаль стапрацэнтным наведваннем\nНягледзячы на тое, што лекцыі ўяўляюцца не такімі вясёлымі мерапрыемствамі, як майстар-класы, усе лекцыйныя пляцоўкі падчас фестывалю былі поўныя. Прычым паслухаць пра сонечную энергію, 3D-біяпрынтынг, атрутныя расліны, геннае рэдагаванне і многае-многае іншае прыходзілі не толькі дарослыя, але і дзеці, падлеткі. Усяго працавалі чатыры лекцыйныя зоны.\nНа пляцоўцы “Экстрэмальная навука” слухачы даведаліся пра небяспечныя тэхналогіі ў біялогіі, рознага тыпу робатаў — ад хатніх да ваенных, пра квантавыя камп’ютары. Эксперты ў другой тэматычнай зоне “Жыць вечна” ўзнялі пытанне жыцця і смерці, нават бессмяротнасці. Так, кандыдат біялагічных навук загадчык кафедры агульнай хіміі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта Уладзіслаў Хрусталёў правёў лекцыю “Эвалюцыя смяротнасці”, у якой расклаў гэтую тэму па палічках: ад дзялення клеткі да складаных момантаў малекулярнай філагенетыкі. Высновы лекцыі былі хоць і не аптымістычныя, але прагнастычныя: бессмяротнасць будзе магчыма пры ўмове эвалюцыі сістэмы ўзнаўлення генетычнага апарату чалавека. Даклад Уладзіслава Хрусталёва спадабаўся слухачам, пра гэта сведчыла вялікая колькасць пытанняў пасля выступлення. Нават не хапіла часу — эксперту прыйшлося пераходзіць на прыватныя адказы.\nЯшчэ адну лекцыю пад назвай “Як мозг кіруе арганізмам і як арганізм кіруе мозгам: нейрамедыятары і нейрахімія” на гэтай жа пляцоўцы прачытаў кандыдат медыцынскіх навук асістэнт першай кафедры дзіцячых хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта Аляксей Сапатніцкі. Спачатку дакладчык вырашыў узбадзёрыць публіку цікавымі фактамі пра галаўны мозг. Так, дзеці і некаторыя дарослыя даведаліся, што гэты орган не адчувае болю, бо не мае болевых рэцэптараў, што аб’ём памяці мозга — 1 тысяча тэрабайтаў (1 024 000 гігабайтаў), што ён расходуе 20 і больш працэнтаў кіслароду ў арганізме. У асноўнай частцы лекцыі спецыяліст расказаў пра віды нейрагармонаў, іх узаемасувязі, акцэнтаваў увагу на гармонах дафамін і сератанін, якія прыносяць адчуванне эйфарыі і шчасця адпаведна. Аматарам здаровага ладу жыцця было цікава паслухаць, якія простыя дзеянні і даступныя прадукты спрыяюць павелічэнню колькасці названых гармонаў у арганізме.\nТрэцяя лекцыйная зона “Пакідаючы Зямлю” была прысвечана праблемам космасу, клімату, а таксама тут можна было даведацца пра біяміметыкі (штучныя нанаматэрыялы з уласцівасцямі біяматэрыялаў) і здаровае харчаванне.\nНа бліц-лекцыях госці Фестывалю навукі пазнаёміліся з РНК-інтэрферэнцыяй, тэорыяй адноснасці ў кіно, замкнёным цыклам атамнай энергетыкі, пачулі пра вавёрак-зомбі, разам з экспертам разабраліся ў рэальнасці і міфах пра ГМА. Прадстаўніца рэспубліканскага інжынернага прадпрыемства “Геаінфармацыйныя сістэмы” Нацыянальнай акадэміі навук Надзея Залатая выступіла з лекцыяй “Погляд з космасу вачыма беларусаў”, у якой расказала пра ўклад нашых суайчыннікаў у развіццё космасу, выкарыстанне касмічных здымкаў, нацыянальную касмічную сістэму дыстанцыйнага зандзіравання. Варта заўважыць, што ўсе лекцыі былі адаптаваны пад звычайных слухачоў, неспецыялістаў у той ці іншай сферы, складаная тэрміналогія тлумачылася, прамовы падмацоўваліся мультымедыйнымі прэзентацыямі.\nАтамны горад у батанічным садзе\nАсобныя вялікія пляцоўкі на Фестывалі навукі размясцілі расійская дзяржаўная карпарацыя па атамнай энергіі “Расатам”, Усерасійскі фестываль навукі NAUKA 0+ і Інфармацыйны цэнтр па атамнай энергіі Мінска. Праграмы яны прадставілі таксама шырокія.\nТак, “Расатам” запрашаў на гутарку “Навошта лавіць нейтроны і як змяніць колер брыльянта”, на навуковае шоу пра электрычнасць і фізіку рэчаў, разнастайныя майстар-класы для дзяцей і не толькі. Наведвальнікі фестывалю маглі зрабіць тут віртуальнае зварачнае шво, даведацца пра ядзерную медыцыну, а самыя маленькія — паўдзельнічаць у інтэрактыўнай гульні з макетам чалавечага цела, пры дапамозе якога юныя фізіёлагі даведаліся пра функцыі і ролі важных органаў. У электразоне дзеці літаральна абляпілі вядучую: ім так цікава было паглядзець на работу трансфарматара, “лесвіцы Іакава”, “сонечных крылаў” і іншых вынаходак Ніколы Тэслы. Для ўсё тых жа маленькіх гасцей фестывалю на лакацыі “Расатама” працавала “пошта будучыні”, дзе можна было напісаць ліст наступнаму пакаленню.\nІнфармацыйны цэнтр па атамнай энергіі прапанаваў наведвальнікам музей эксперыментаў пад адкрытым небам, квест-рум “Загадкі інжынернага бюро”, навукова-інжынерную лабараторыю “Гукі будоўлі”, дзе дарослыя і дзеці змаглі акунуцца ў гукавую карціну працэсу будаўніцтва атамнай станцыі. А Усерасійскі фестываль навукі NAUKA 0+ зачараваў эфектным азотным шоу.\nБатанічны сад быў поўны гасцей да заканчэння фестывалю а 7-й гадзіне вечара, а некаторыя наведвальнікі і пазней шпацыравалі ўздоўж цудоўных прысад. Свята ведаў, адкрыццяў, інтэлекту чарговы раз даказала, што навука цікавая і разнастайная, а цуды — побач.\nстудэнт факультэта журналістыкі БДУ.\nФестываль навукі Хімічны святлафор Цэнтральны батанічны сад эксперымент\nЗ тегами: Фестываль навукі Хімічны святлафор Цэнтральны батанічны сад эксперымент\nПапярэдняя: Пачалі выдаваць сертыфікаты ЦТ\nНаступная: У марах пра неба


Міхалок адкрыў у Мінску спартыўны клуб?\n14:55 14.05.2015 (абноўлена 17:06 15.05.2015)\nАсаблівасцю клуба Moby Dick з'яўляюцца DJ-выступленні, у якіх прымае ўдзел старэйшы сын Міхалка, удзельнік гурта Super Beese.\nМІНСК, 14 мая — Sputnik. Арганізатары фітнэс-цэнтру Moby Dick знаходзяць нетрадыцыйны падыходы, руйнуючы стэрэатыпы, і ўпэўнены, што людзям своеасаблівы мікс "спорт + арт" прыйдзецца да спадобы.\nМіхалок падараваў клубу раму для падцягвання і байцоўскі манекен,паведаміў Sputnik Павел Аракелян, фітнэс-трэнер клуба. Гэта дало падставу наведвальнікам клуба разважаць, што ідэя стварэння такога клуба належыць Міхалку.\nАракелян таксама адзначыў, што ўладальнікам клуба з'яўляецца бас-гітарыст Brutto Дзяніс Струкачэнка.\n"У нас працуюць вопытныя, прафесійныя і харызматычныя трэнеры. Хочацца адзначыць Алега Грыневіча, майстру спорту па баявых мастацтвах. Сярод нашых супрацоўнікаў і Павел Аракелян — высакакласны інструктар па фітнесу і бодзібілдынгу, а заадно лепшы джазавы саксафаніст краіны і выкладчык сальфеджыо (трэнера-музыканта ў Мінску сустрэнеш нячаста). У нашым клубе абсталяваны DJ-сэт, мы лічым гэта цікавым эксперыментам", — распавядаюць саўладальнікі клуба Аганэс Аванесян і Аляксандр Яфімаў.\nУ клубе таксама ёсць фіт-бар, фінская сауна і event-зона.\nСцены у клубе распісаны ўручную, плануецца арганізацыя выставы мастацтваў майстроў, якія працавалі над інтэр'ерам Moby Dick.\nСпартыўны клуб знаходзіцца па адресе: г. Мінск, вул. Кастрычніцкая,16.\nСтыль жыцця і адпачынак, Сяргей Міхалок, Беларусь, Мінск


Дзе нашы, там някісла! ААТ “Лідскае піва” вывела на рынак прадукт у новай катэгорыі HARD LEMONADE - Навiны «Лiдскага»\nДзе нашы, там някісла! ААТ “Лідскае піва” вывела на рынак прадукт у новай катэгорыі HARD LEMONADE\nКампанія прадставіла новую катэгорыю прадуктаў HARD LEMONADE, запусціўшы іх пад асобным саб-брэндам свайго тытульнага брэнда ЛІДСКАЕ. Лінейка LIDSKAE HARD LEMONADE прадстаўлена трыма смакамі — лімон, вішня і манга.\nУ складзе LIDSKAE HARD LEMONADE выкарыстоўваецца адмысловае светлае піва без гаркаты і выяўнага соладавага і хмельнага смаку. Дапаўняюць прадукт натуральныя сокі, што надаюць яму яркі фруктовы ці ягадны прысмак. Навінка зроблена на натуральнай піўной базе, а за кошт яе нейтральнасці дасягаецца максімальна чысты смакавы профіль.\nLIDSKAE HARD LEMONADE спалучае ў сабе чысты прыемны смак ліманаду і піва без соладавага прысмаку ў сучасным стылевым дызайне. Неонавыя колеры, падабраныя пад кожны смак лінейкі, буйны шрыфт і знак брэнда “ЛIДСКАЕ” — алень, у новым сучасным чытанні, дазволяць прадукту вылучыцца на паліцах і падкрэсляць яго ўнікальнасць.\nНавінка прадстаўлена ў алюмініевых бляшанках аб'емам 0,45 літра. Рэкамендаваная цана за 0,45 літра — 2,42 BYN. LIDSKAE HARD LEMONADE ужо пачынае паступаць у крамы па ўсей краіне.


Галоўная ➠ Прадсталёвая жалеза ➠ Кальцынатау у прастаце перадумовы, дыягностыка і метады ацаленьня\nМеханізмы адукацыі каменьчыкаў\nЁсць некаторая колькасць тэорый развіцця каменьчыкаў прастаты. Згодна з якой-небудзь з іх кальцынатаў з'яўляюцца на месцы працягла бягучага запаленчага працэсу. Хоць якое запаленне праходзіць некалькі стадый, апошняя з якіх - арганізацыя ачага запалення метадам развіцця злучальнай тканіны. У наступным у месцы фіброзу адкладаюцца солі кальцыя.\nТаксама конкременты могуць стварацца пры змене складу і сумесі сакрэту залозы. Доўгі застой соку прастаты прыводзіць да таго, што ў пратоках ўтворацца маленькія каменьчыкі. Згодна з трэцяй тэорыі, кальцынатаў з'яўляюцца ў выніку закіду мачы ў пратокі залозы. У дадзеным выпадку каменьчыкі ўтворацца з фасфатаў і оксалатов кальцыя, як і нырачныя конкременты.\nПерадумовы ўзнікнення кальцынатаў\nПрычынамі адукацыі камянёў у прастаце могуць быць:\nнабытыя прастатыты любога паходжання (заразныя, застойныя, траўматычныя і т. д.);\nнерэгулярныя палавыя кантакты (адбываецца застой сакрэту прастаты);\nнедастатковая фізічная актыўнасць (гіпадынамія) - прыводзіць да застою вянознай крыві ў органах таза і часта правакуе камнеобразованія;\nнезбалансаванае харчаванне (ўжыванне вялізных колькасцяў вострай, салёнай, тоўстай ежы вядзе да змены складу соку прастаты, у выніку чаго солі кальцыя абложваюцца ў пратоках залозы);\nінфекцыі урогенітального гасцінца, у тым ліку якія перадаюцца палавым шляхам (урэтрыты, цыстыты і іншыя заразныя запаленчыя працэсы садзейнічаюць закінуць мачы ў прастату);\nсухоты внелегочной лакалізацыі (сухотныя агмені ў прадсталёвай залозе з цягам часу падвяргаюцца кальцификации).\nСадзейнічае камнеобразованія недахоп цытратаў ў сакрэце прастаты (у норме гэтыя рэчывы перашкаджаюць крышталізацыі неарганічных соляў). Іншы правакацыйны фактар - наяўнасць амилоидных цяля (крухмальных згусткаў), якія служаць асновай пры адукацыі кальцынатаў.\nКалі каменьчыкі ў прадсталёвай залозе маюць дробныя памеры, то яны могуць існаваць без нейкіх сімптомаў. Іх знаходзяць выпадкам пры правядзенні прафілактычнага УГД малога таза. Але часцей усё-ж маюцца нейкія клінічныя прыкметы. Яны могуць быць звязаныя з асноўнай перадумовай камнеобразованія альбо канкрэтна з наяўнасцю конкрементов. Асноўнымі сімптомамі кальцынатаў прастаты з'яўляюцца наступныя:\nныючы альбо рэзкая паўтаральная боль у пахвіны альбо машонцы, якая можа распаўсюджвацца на паяснічную вобласць і крыж;\nцяжкасць мачавыпускання, боль і рэзь падчас вылучэння мачы, частыя пазывы;\nўзнікненне слядоў крыві ў мачы і насеннай вады.\nТыпова ўзмацненне болевых пачуццяў падчас палавога акту і пры фізічных нагрузках.\nПрынцыпова: калі вы знайшлі ў сябе гэтыя сімптомы, варта прайсці абследаванне ў доктара уролага каб пазбегнуць розных ускладненняў.\nКальцынатаў у прастаце могуць быць выяўлены 3-ма асноўнымі спосабамі. Больш звычайнай выгляд дыягностыкі - пальцавае даследаванне прастаты праз прамую кішку. Недахопам будзе тое, што гэты метад дазваляе знайсці толькі каменьчыкі вялізнага памеру, а для ўдакладнення дыягназу праводзяцца дадатковыя даследаванні. Больш інфарматыўныя дыягнастычныя спосабы - УГД і рэнтгенаграфія. Кальцынатаў выдатна бачныя на рэнтгенаўскіх здымках. Пры УАЗ-сканаванні можна таксама знайсці прычыну камнеобразованія - запаленчы працэс альбо застойныя з'явы.\nПры выяўленні каменьчыкаў у прастаце выбар гаючай стратэгіі знаходзіцца ў залежнасці ад памераў конкрементов, іх колькасці, сімптомаў, абставінаў і спадарожных паталогій. Калі кальцынатаў маленькія, іх не дастаткова і яны не прычыняюць нейкіх непрыемных адчуванняў, то вылечваць іх неабавязкова. У дадзеным выпадку вядзецца актыўнае назіранне, і калі каменьчыкі растуць альбо ўзнікаюць сімптомы, тады праводзіцца вылячэнне адным з пазначаных ніжэй метадаў:\nдрабленне лазерам альбо ультрагукам;\nПры дапамозе абмежаванай тэрапіі нельга цалкам пазбавіцца ад камянёў у прадсталёвай залозе. Затое пры дапамозе нейкіх фармацэўтычных сродкаў атрымоўваецца затармазіць альбо прыпыніць іх развіццё і папярэдзіць узнікненне новых кальцынатаў. Таксама фармацэўтычная тэрапія можа быць арыентавана на асноўнае хвароба, якое прывяло да камнеобразованія: урогенітальные інфекцыі, прастатыт і інш. Медыкаментознай метадам можна паменшыць болевыя пачуцці альбо прыбраць задачы з мачавыпусканнем.\nПрынцыпова: пры камянях проціпаказаны пальцавай масаж прастаты, таму што існуючыя кальцынатаў могуць разбурыць жалезістай тканіны.\nЛазернае альбо ультрагукавое драбненне мяркуе, што часткі каменьчыкаў здолеюць самастойна выйсці праз пратокі залозы. У многіх выпадках гэта досыць дзеючы спосаб. Але нейкія спяцы дрэнна ставяцца да спосабу драбнення. Яны лічаць, што велізарныя аскепкі не могуць выйсці праз вузенькія пратокі залозы і потым становяцца новымі цэнтрамі камнеобразованія.\nАперацыя - адзіны канкрэтны спосаб збавення ад кальцынатаў у прастаце. Хірургічнае ўмяшанне можа праводзіцца адкрытым метадам (праз брушную сцяну), лапараскапічным доступам (праз маленькія праколы ў жывоціку) і трансуретрально. Калі прадсталёвая жалеза істотна здзіўленая, можа быць яе выдаленне (простатэктомия).\nЯкіх-небудзь спецыфічных мер прафілактыкі каменьчыкаў прастаты не існуе. Трэба правільна харчавацца, засцерагацца ад мочапалавых інфекцый, займацца фізічнай культурай. Для памяншэння рызыкі варта адмовіцца ад тытунекурэння і абмежаваць спажыванне алкаголю. Таксама трэба часта праходзіць медагляды і своечасова звяртацца па дапамогу да доктара, каб выявіць і пралячыць розныя захворванні мочапалавой сістэмы.


Ігнат Дуброўскі. Аддадзеная дзецям\nУ наступную нядзелю вяселле. Удава Насця Камелька выдае дачку Ніну. Вунь яны, маладажоны, сядзяць ля стала, схіліўшы галаву да галавы, і шэпчуцца. Жоўтавалосая Ніна ў сіняй, у абцяжку, блузцы і Адзік у выгаралым камбінезоне. У жыцці Насці яшчэ адна вялікая падзея. У яе на сэрцы радасна і сумна... Радасна за шчасце дачкі і сумна, што прайшлі ў самотнасці лепшыя гады яе жыцця. Самае страшнае перажыта даўно, і ўсё ж яно засталося ў яе сэрцы навек.\nГора яе пачалося з паведамлення, якое прыйшло на шэрай шурпатай паштоўцы ў спаленую акупантамі вёску. «...паў смерцю храбрых...» Больш яна з-за слёз не магла нічога прачытаць.\nУ канцы вайны ёй прывезлі Пятроў ордэн. Чырвоную аксамітавую падушачку, да якой быў прышпілены ордэн, зрабілі і вышылі на ёй вянок з дубовых лісцяў сёстры з палявога шпіталя. Ордэн салдацкай славы ўручыў ёй старшыня аблвыканкома, якога самога акалечыла вайна. Тады Насця думала, што настаў канец яе асабістага шчасця на дваццаць шостым годзе жыцця. Але шчасце не пакінула яе цалкам, яно шчабятала вуснамі маленькай дачушкі Нінусі. Ніне тады ішоў пяты годзік, і яна ўжо адчувала адсутнасць бацькі. Што магла сказаць ёй Насця, апроч святой і балючае праўды?..\nШмат было цяжкага, пакутнага. Цяжка было ёй прывыкаць да раней чужога, нічым не напоўненага халоднага слова - удава. Цяпер яно стала цяжкім, вялікім, усеабдымным. Удава - гэта вечная самотнасць нават у людской гушчы, гэта неперастаннае чаканне таго, хто ўжо ніколі не вернецца, гэта бясконцае і балючае перажыванне перажытага. Колькі разоў у першыя гады, прачынаючыся ўначы, адчувала яна яго побач з сабою... Але яго не было. А найстрашней, што ніколі не будзе. Рабілася ўсцішна, пад сэрцам поўз нікому не знаёмы холад.\nУяўлялася ў тысячах варыянтаў яго пагібель. То ён, паранены, зняможліва павісае на калючым дроце, то, абліваючыся кроўю, у апошніх намаганнях заносіць над ворагам сваю руку з гранатай, то знікае ў слупе агню ад выбуху. Уяўлялася так, як бачыла ў кіно або на малюнках.\nЦяжкія былі тыя дні ў цеснай воглай зямлянцы на сваім двары.\nЛюдзі не пакінулі яе, і ў гэтым была вялікая ўцеха. У даўнія часы, застаўшыся адной, удава магла знайсці апірышча толькі ў сваіх крэўных. А калі гэтых крэўных не было, як у Насці, тады заставайся сам-насам са сваім горам. І недарма народ называў удоў і сірат гарохам пры дарозе: хто ідзе, той і ўскубне.\nЯк толькі з'явіліся дэмабілізаваныя франтавікі і была арганізавана будаўнічая брыгада ў калгасе, Насці першай залажылі падрубы дома. Сама яна працавала звеннявой па льну. Стук тапароў на яе сядзібе надаваў ёй сілы і ахвоты ісці і працаваць лепш. Яна баялася, каб за гэту ўвагу да яе не застацца ў даўгу перад людзьмі.\nДа восені вырас дом з сенямі, і на замаразках яна ўсялілася. Праўда, сталярка яшчэ не была скончана, і ў доме трымалася пахучая лясная вільгаць, ён звінеў, як звон, ад крыкаў і голасу Ніны.\nА Ніначка радавалася новай прасторнай хаце, бегала з кутка ў куток, скакала на адной назе і ўсё недаверліва перапытвала:\n- Мама, а гэта будзе наш дом? Назаўсёды?\nДарабляць сталярку кожны дзень прыходзіў Тарас Варанок. Ён відавочна марудзіў з работай, спасылаючыся на тое, што хоча зрабіць як найлепш, бо няма для яго на свеце другога чалавека...\nІ далей гэтага намёку Тарас не адважваўся ісці. У дзявочыя Насціны гады ён спрабаваў заляцацца да яе наперабой Пятру Камельку і нават сватаўся, але Насця з двух добрых хлопцаў, як гаварыла ўся вёска, выбрала Пятра. Праз гэта Тарас не ладзіў з Пятром, і нават адзін раз яны ледзь не пабіліся на брыгадным двары нібыта за тое, што Пятро запрог калёсы, у якіх Тарас недарабіў білы. Іх развялі мужчыны, але пацехі было на ўвесь калгас: усе ведалі, што не калёсы былі бядой, а Насця Сліжонак, невялічкая рухавая дзяўчына з тоўстаю і светлай, як ручэйка кужалю, касой.\nДоўгія і цяжкія гады вайны не патушылі яго пачуццяў да Насці. Цяпер ён гатоў быў рабіць сталярку ў яе хаце хоць цэлы век, абы быць разам з ёй. Але сказаць ёй аб гэтым не адважваўся. Затое доўгія языкі панеслі па вёсцы навіну.\nАднойчы вечарам, гледзячы, як слізгае рубанак па сасновым бруску, Насця сказала Варанку:\n- Тарас, канчай ты як-небудзь і не хадзі больш сюды. Языкі бабскія мянташаць чорт ведама што...\nТарас палажыў рубанак, згарнуў рукою стружкі на падлогу, сеў на зэдлік і ўставіўся вострымі зялёнымі вачамі на Насцю:\n- Праўду кажуць, Насця. Не магу я без цябе... - з сумам прагаварыў ён.\nНасціна сэрца ўспыхнула полымем ад радасці і незразумелага страху. Яна спужалася Тарасавых слоў і таму доўга маўчала. Потым ціха прагаварыла:\n- Тарас, у цябе жонка, сын... Як жа гэта?\n- Жонка... Нялюба яна мне. Я ўсё на свеце пакіну дзеля цябе. Усё да апошняга рубца, абы жыць з табою. Ты ж ведаеш, я ажаніўся пасля твайго замужжа. А сын... Я яго выгадую.\n- Ідзі ты, Тарас, ідзі, - настойліва паўтарыла Насця. - Ідзі і не прыходзь больш. Я з табой не магу абысціся інакш, як з ласкай.\nІ калі Тарас з гаротным выглядам, сабраўшы ў торбу сваё цяслярскае начынне, выйшаў, у грудзях у яе зашчымела. Усё перад вачамі стаяў яго няголены твар і засмучоныя зялёныя вочы.\n- Кахаю я яго, дурная, кахаю, - шаптала сама сабе Насця.\nЯна гаварыла гэта сабе, але баялася свайго кахання, як злачынства. Яе стрымлівала светлая памяць аб Пятру. Які ён быў уважлівы да яе, як клапаціўся аб ёй! Не даваў ёй прынесці бярэмя дроў або вынесці ражку запаранай сечкі карове, усё рабіў сам, стараўся, каб ёй было лягчэй.\nАле ж, ідучы на вайну і развітваючыся з Насцяй - хто тады ведаў, што гэта назаўсёды! - Пятро сказаў ёй: «Насця, калі здарыцца са мною нядобрае, ты вольна жыць, як сэрца скажа».\nМожа, ён і ў тую хвіліну меў на ўвазе Тараса.\nАднойчы ўвечары да Насці заявіўся дарожны дзесяцкі Аўрасім Жыгілевіч. Ён і раней, калі Насця жыла ў зямлянцы, іншы раз заходзіў да яе, і гэта кінулася людзям у вочы. У Насці тады з'явіліся жаночыя здагадкі, і ён стаў ёй агідным. Нешта было чужое і непрыемнае ў яго заўсёды гладзенька прылізаных валасах, прытарна-ліслівых усмешках і недарэчных жартах.\nІ вось ён сёння зайшоў у яе новы дом. Было позна ўжо, Ніначка спала, і сама Насця, ухадзіўшыся па хаце, збіралася легчы, як нехта далікатна пастукаў у дзверы.\n- Жыгілевіч, Жыгілевіч, Настулька, не бойся, свой, - адказаў ён на яе запытанне.\nЁн усеўся ля стала, асядлаўшы зэдлік. Насця стаяла, прытуліўшыся спіной да напаленай, яшчэ непабеленай грубкі.\n- Вось табе, Настулька, і дом уга які, - акінуўшы позіркам сцены і столь, сказаў ён так, нібы сам, сваім гарбом паставіў гэты дом і цяпер аддаваў Насці. Памаўчаўшы, ён дадаў: - Цяпер у нас і ўдовы шчаслівыя. Жыць можна ўга як, - і ён чамусьці падміргнуў.\n«Не зычу табе такога шчасця», - падумала яна і ўголас прамовіла:\n- Дзякаваць добрым людзям, што на двары не пакінулі!\n- Бач як, у цябе новы дом, а я пад адкрытым небам... То ж я і зайшоў, каб на пастой прыняла. Месца ж у цябе ўга колькі.\n- На пастой?! - Насця паціснула плячыма. - Чаму гэта да мяне ўздумалі? Вам жа далёка. Вы ж недзе аж за Чабарцамі дарогу вядзеце. Гэта ж кіламетраў з восем.\n- Восем кіламетраў - далёка? Уга! - ускінуў ён рукі і пляснуў імі сябе па каленях. - Ад хаты ды... - ён хацеў сказаць нешта другое, але перамяніў словы, - да добрых людзей ногі не баляць. Настулька, дзе ж цяпер хату знойдзеш? Усё спалена. Людзі, як краты, сядзяць у зямлянках. Дарогу ж вядзём у гэты бок, з часам яно бліжэй будзе, - ужо сур'ёзна абгрунтаваў ён сваю просьбу.\nЖыгілевіч устаў, пакруціўся па хаце, падышоў да Насці і стаў побач з ёю. Насця глыбока ўздыхнула і апусціла галаву ў задуме.\n- Чаго ж ты задумалася, Настулька? - спагадліва спытаў ён і палажыў руку ёй на плячо.\nНасця рухам пляча скінула яго руку, адхінулася і сказала:\n- За мяне няма каму думаць.\n- Жыць трэба, Настулька, жыць! Трэба сваё браць. А ўмеючы... Табе многа дадзена... - Жыгілевіч снаваў па хаце і, не выказваючы да канца сваіх думак, намёкамі даваў Насці парады. Спыніўшыся перад ёю і зыбаючыся на нагах, развязна спытаў:\n- Ну дык як, Настулька, прымеш? Ці, можа, мне ісці на дождж?\n- Калі ўдвух з кім, то пушчу, - падумаўшы, адказала гаспадыня.\n- А чаму гэта ўдвух, я табе аплачу і за трох.\n- А я не збіраюся ў вас плату браць. Сказала: калі ўдвух з кім, то стойце, - цвёрда паўтарыла Насця.\n- Удвух, дык удвух. А дзе б мне сёння прымасціцца? - здымаючы паліто, прагаварыў ён нібы сам сабе, вачамі шукаючы месца.\n- А сёння, выбачайце, у мяне начаваць не будзеце. Сказала: прыходзьце ўдвух, а хочаце, утрох, яшчэ лепш, - ужо з гневам паўтарыла Насця і чамусьці ўзяла і завязала хустку.\nЖыгілевіч пакруціўся, ускінуў паліто на плечы і выйшаў. Насця ўслед за ім грымнула засаўкай сенечных дзвярэй і пайшла спаць.\nНазаўтра Жыгілевіч прыйшоў з сакваяжыкам і прывёў з сабой старога Данілу Рачкевіча, дарожнага вартаўніка. Трошкі пануры, з сівой шчэццю на твары, Даніла ўвесь час перхаў, захінаючы рукою рот, і недаверліва азіраўся наўкол, як бы не ведаючы, дзеля чаго яго сюды прывялі. З другога вечара ён здружыўся з Нінай, паліў з ёй грубку, пёк бульбу ў прысаку і бясконца расказваў пра звяроў і птушак.\nНа другім тыдні пастою Даніла прывёз да Насцінага ганка вазы са тры бітага камення, якім брукуюць дарогу. Прыйшлі два хлопцы і ўзяліся нацягваць шнур ад ганка да вуліцы. Вярнуўшыся ўвечары з работы і ўбачыўшы людзей на яе двары, лоўж камення пад сцяною дома, Насця спытала хлопцаў, што яны ўздумалі рабіць.\n- Дарожку брукаваць. Ад ганачка да вулкі. Вашы ножкі трапілі ў пашану, - хітравата і трошкі брыдка падміргнуўшы, адказаў чубаты хлопец у скураной шапцы.\n- Збірайцеся, хлопцы, адсюль, пакуль я на вас сабак не нацкавала! - гнеўна крыкнула Насця. Шчокі яе разружавеліся ад злосці.\n- Каманда выразная, - працягнуў той жа хлопец і ўзяўся скручваць шнур. Ён увесь час надаражліва круціў галавой, нібы ад моцнага здзіўлення.\nДаніла падышоў да Насці, узяў яе за руку вышэй локця і сказаў:\n- Бачу, дачка, чысты ты чалавек. Турнеш таго - яшчэ лепш зробіш. Нядобрае ён задумаў. Мне загадана больш на тваю кватэру не хадзіць. Адзін, кажа, буду кватараваць. Справа, думаю, ваша. А цяпер бачу... Канешне, скажам, ты ўдава. Трапіцца табе чалавек, які сэрца сваё прынясе, а не каменні, - кіўнуў ён на лоўж пад сцяною, - ніхто цябе, кабеціна, не асудзіць.\nДаніла закурыў самакрутку, глыбока зацягнуўся, заперхаўся, прыўзняў шапку, згробшы яе жменяю каля вуха, зірнуў на Насцю пачырванелымі суровымі вачамі, ледзь прыкметна кіўнуў і паехаў, не разгружаючы воза.\nПозна ўвечары з'явіўся Жыгілевіч. Ён быў незвычайна вясёлы, развязны і, відаць, добра выпіўшы. Ёмка, па-гаспадарску, ён паставіў на стол бутэльку, закручаную ў кавалак шпалераў, і палажыў вялікі вялікі скрутак.\n- Настулька, сёння ў мяне дзень нараджэння, а ў цябе ўваходзіны не адгуляны. Давай вячэраць.\nАпошнія словы былі сказаны так, што ў іх прагучаў і загад, і просьба, і як бы нешта сяброўскае, блізкае.\n- Навошта вы загадалі вазіць каменні да мае хаты? - стрымліваючы хваляванне, спытала Насця і ўставілася калючымі сінімі вачамі на Жыгілевіча.\n- Настулька, будзеш ласкавай - не тое зраблю. Ножкі сухія будуць, двор дравамі завалю, склеп вымурую. Не пакрыўджу, - прычэсваючы намазаныя валасы і падступаючыся да Насці, ліслівіў ён.\n- Не надта я дамся ў крыўду, не спадзявайцеся, не патрэбны мне вашы абяцанкі. Тут нічога не прадаецца. Збірайце рэчы і прэч з хаты! - звёўшы бровы і крыўдна наморшчыўшы лоб, скамандавала Насця.\n- Уга, расхадзілася. Чаго ты? Ці ты, баба, разумееш што на свеце? Ты ж - во! - і ён, угнуўшыся, выставіў палец перад яе носам, падкрэсліваючы яе адзіноцтва. - Змарнееш, як асенняя трава.\n- Вон, прэч! - у адзін дух крычала Насця, прыціскаючы далоні да грудзей, як бы ратуючыся сама ад непрыемнай навалы.\nЯна схапіла ватоўку і кінулася ў дзверы. На двары дзьмуў халодны вецер, шумела лісце дрэў, у небе кудысьці нёсся ашчэпак бледнага месяца, мільгаючы ў разрывах хмар, якія, здавалася, стаялі. Насця зайшла за хату, прыхілілася да халоднай сцяны і надрыўна, балюча зарыдала.\nАцверазіў яе дзікі крык перапужанай Ніны, які яна глуха пачула праз сцяну.\nВярнуўшыся ў хату, Насця не застала Жыгілевіча. Яна кінулася да Ніны, абняла яе і, лежачы побач, дробна ўсхліпвала разам з дачкой.\n- Мамачка, чаго ты? - абняўшы маці за шыю, супакоіўшыся, пытала Ніна. - На цябе дзядзя крычаў? А дзе ты была? Я напужалася.\n- Спі, дачулька мая, спі. Я хадзіла на двор. Каза з хлеўчука вырвалася. Ледзь я злавіла. А дзядзя паехаў, яму некуды трэба. Спі, родная мая.\nНіна заснула. Устаўшы гасіць лямпу, Насця падышла да невялічкай фотакарткі Пятра, якая вісела на сцяне. Пятро глядзеў на яе з ледзь улоўнай, такой знаёмай і роднай усмешкай вачэй.\n- Пятрок, мой дарагі, не прыйдзеш, не абароніш. - Яна глыбока ўздыхнула і панікла галавой.\n...Вось ты, Насця, удава. Адна з маленькай дачкой у пустой халоднай хаце. Паляцеў гэты Жыгілевіч, закружыўся над табой, як той каршун над перапёлкай. Адбівайся, як здолееш, барані сваю ўдавіную чэсць сама. А ці ад аднаго Жыгілевіча адбівалася яна. Спрабаваў рабіць залёты нарыхтоўшчык Вагуль, апрануты і зімой і летам у два плашчы - пад нізом сіні штапельны, а паверх руды брызентавы. Вечна п'яны і вечна няголены. Панадзіўся ляснік, які знарок цягаўся па балоце, каб абмокнуць, а тады, як смоўж, прыпаўзаў у Насціну зямлянку, у якой на падлозе стаяла вада, сушыцца, пакуль не вытурыла. Былі і яшчэ.\nЗ усіх адзін Тарас прыходзіў з чыстым сэрцам. І ў яе сэрцы да Тараса... Але не!\nЯна доўга не спала ў тую ноч, перадумала многа дум пра сваё гаротнае жыццё і яшчэ досвіткам, узяўшы з сабою Ніну, пайшла трапаць і сартаваць лён. Удзень было лягчэй, супакойвала работа, а ўначы, застаючыся адна са сваёй несагрэтай падушкай, не магла заснуць ад неспакойных думак.\nНе выходзіў з галавы Тарас, як ні старалася яна прагнаць думкі аб ім. Тарас... Ён бы абараніў яе, быў бы яе надзейным апірышчам. Яна кахае яго. А Пятро? Пятро жыве толькі ў яе сэрцы. Але ж ён сам сказаў ёй, што яна вольна жыць, як сэрца скажа. А сэрца не толькі кажа, патрабуе, баліць. Хто мае права адабраць у яе і гэта каханне? І чаму яна, кахаючы, павінна пакутаваць? Жонку ж сваю Тарас не любіць, і ён таксама пакутуе. І Насця вырашыла сказаць Тарасу, каб рабіў так, як людзі: няхай развядзецца з Дар'яй, калі яна нялюба яму, потым пойдзем з ім у сельсавет. І пляткаркі перастануць плявузгаць.\nУ тую раніцу яна была вельмі ласкавай да сваёй Нінусі, цалавала яе, гладзіла па галоўцы, трымала ў час снедання на каленях і ўсё хацела расказаць дачцэ пра сваё важнае рашэнне, якое кранецца і яе лёсу, але не ведала, як гэта зрабіць.\nПасля абеду, адвёўшы дачку да суседкі, Насця пайшла на луг падымаць лён. Згортваючы трасту і ставячы яе ў кіты, яна пачула непадалёку дзіцячы гвалт. Разагнуўшыся, Насця ўбачыла дзяцей пад дзічкай на высокім узмежку. Яны перапужана сумяціліся, махалі рукамі і крычалі на ўсё горла, гледзячы ўгару на дрэва. Насця ўбачыла на дрэве хлапчука, які вісеў, зачапіўшыся сарочкай за сук. Яна кінулася туды, але, пакуль дабегла, хлопчык сарваўся і грымнуўся аб дзірваністы дол. Гэта быў Адзік, шасцігадовы Тарасаў сын. У Насці абмерла ўсё ў сярэдзіне. Яна хвіліну-другую стаяла разгубіўшыся, не ведаючы, што рабіць. У Адзіка з рота цякла кроў, было разбіта калена і вывіхнута рука. Насця ўсхапіла хлопчыка на рукі і подбегам панесла ў вёску.\nАдзік ашчаперыў яе адной рукой за шыю, другая вісела вывіхнутым локцем наперад. Ён не плакаў і пераконваў цёцю Насцю, што яму не баліць, і часта, горача дыхаў ёй у твар. На сенечных дзвярах Варанковай хаты вісеў замок, і Насця панесла Адзіка да сябе. Неўзабаве прыбегла Адзікава маці, Дар'я, якую знайшлі і паклікалі хлапчукі. Плачучы, яна кінулася да сына.\n- Мамачка, не плач, мне ані не баліць, - упрошваў ён маці. - Прыйдзе тата, мне руку паправіць. Ён ўсё можа.\n- Тата... Твайго тату хочуць адабраць у цябе, - і Дар'я з нянавісцю бліснула на Насцю мокрымі ад слёз вачамі, узяла на рукі сына і, выходзячы з хаты, сказала: - Хочаш маё дзіця асіраціць? Мала табе тых...\nГэтыя словы вострым нажом ударылі ў Насціна сэрца.\n- Дар'я, Дар'ечка, - ірванулася яна за ёй. - Няпраўда, няпраўда пра тых! І на шчасце тваіх дзяцей я не пазаруся. Не, не, не хачу я такога шчасця. У мяне свая сірата. - Ёй было страшна, цяжка і крыўдна ад усяго, што здарылася. У гаротнасці яна апусцілася на парог і задумалася.\n- Добра, што я не паспела сказаць Тарасу пра свой ранішні намер. Добра, што гэтага не здарылася.\nЯна доўга сядзела ў расчыненых дзвярах, спустошаная, адзінокая, бездапаможная. Устаўшы, яна бязмэтна хадзіла па хаце, змахваючы хвастачом пыл з падаконнікаў і лавак. Потым падышла да Пятровага фота, выцерла шкло і сумна глядзела на яго ўсмешлівы твар.\n- Пятрок мой, з табой мне суджана было шчасце, з табой мне і гора дзяліць. Вечна...\nПраз некалькі дзён, калі Адзіка прывезлі з бальніцы, да Насці зноў прыйшоў Тарас. Яна сустрэла яго на парозе, засланіўшы сабою дзверы.\n- Тарас, не заходзь! Скажы мне, што ты ніколі не пераступіш майго парога.\n- Насця, я цябе кахаю. Шчыра, - гаварыў разгублены Тарас, прыціскаючы кулак да грудзей.\n- Тарас, і я не буду таіцца перад табой. Але я не хачу сіраціць тваіх дзяцей.\n- Насця! - і Тарас падаўся да яе.\n- Не, не, Тарас, - замахала рукамі Насця. - Не адным сэрцам ты жывеш, і не адным я. Свайго ты сэрца не згубіш, бойся, каб не згубіць тое. А я не хачу мець шчасця на дзіцячым горы.\nПрайшло многа гадоў. Вырасла Ніна. Узмужнеў Адзік. У наступную нядзелю іх вяселле...


Мілінкевіч сустрэўся з супернікам прэзыдэнта Абамы\n25 травень 2010, 23:51\nПадчас візыту ў ЗША лідэр руху “За Свабоду" Аляксандр Мілінкевіч сустрэўся ў Вашынгтоне з сэнатарам Джонам МакКейнам і кангрэсмэнам Тадэўсам МакКотэрам, а таксама з Лоўрэнсам Сільверманам, дырэктарам дэпартамэнту па справах Украіны, Малдовы і Беларусі Дзярждэпартамэнту ЗША.\nАдбыліся таксама сустрэчы экс-кандыдата на пасаду прэзыдэнта Беларусі з шэрагам кіраўнікоў уплывовых фундацый. У прыватнасьці, з Кенэтам Волакам, старшынём Нацыянальнага дэмакратычнага інстытуту (NDI) і Карлам Гершманам, старшынём Нацыянальнай фундацыі на карысьць дэмакратыі (NED), паведамляе прэс-служба руху "За Свабоду".\nПадчас размоваў Аляксандр Мілінкевіч выказаў падзяку ЗША і заклікаў сваіх суразмоўцаў працягваць палітыку падтрымкі дэмакратыі і грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі ў пераломны момант змаганьня з дыктатурай і за незалежнасьць Беларусі.\n"Наша першае і абсалютнае патрабаваньне да рэжыму – гэта вызваленьне палітычных зьняволеных і спыненьне рэпрэсіяў супраць грамадзкіх актывістаў. Вельмі важна, каб нашы заходнія партнэры рэгулярна нагадвалі пра гэта прадстаўнікам ўладаў падчас кантактаў”, − падкрэсьліў лідэр руху “За Свабоду”.\nСёньня Аляксандр Мілінкевіч сустракаецца з былой амбасадаркай ЗША ў Беларусі Карэн Ст'юарт. Таксама адбудуцца сустрэчы са старшынём Хэльсынскай камісіі ЗША кангрэсмэнам Элсі Гастынгсам і аўтарам Акту аб дэмакратыі ў Беларусі кангрэсмэнам Крыстафэрам Сьмітам. У канцы дня 25 траўня Аляксандр Мілінкевіч правядзе брыфінг для журналістаў.


Цяжкае пачуццё нездаволенасці жыццём (а калі паглядзець праўдзе ў вочы, то і прыкрасць на самога сябе за слабасці і бесхарактарнасць) наведвае кожнага, у каго ёсць імкненне да самаўдасканалення. Практыка даказвае: аднаго жадання мала. Але як прымусіць сябе заняцца сабой? Знойдзем адказ на гэтае пытанне.\nКанкрэтызуйце пытанне. Фармулёўка "Як прымусіць сябе заняцца сабой" не зусім дакладная. Пытанне павінна гучаць па-іншаму: "Што менавіта я хачу змяніць у сабе?" Варыянтаў можа быць мноства:\n- стаць здаравейшымі;\n- стаць больш памяркоўнымі і дабрэй да навакольных;\n- памяняць імідж;\nА можа, вы імкнецеся дасягнуць усяго пералічанага разам? Усё ў вашых руках.\nШто дзень будучы нам рыхтуе\nКаб зразумець, ці трэба займацца сабой, зазірніце ў будучыню. Хадзіць да варажбіткі і раскідваць карты не трэба. Вы самі сабе празорлівец і выдатна ведаеце, што:\n- З узростам руху чалавека стануць скаваць, мышцы атрафуюцца, усё цяжэй будзе давацца тое, што раней рабілася з лёгкасцю.\n- Курэнне огрубит голас, створыць добрую глебу для захворванняў.\n- Запальчывасць зробіць характар нязносным і абмяжуе круг зносін да мінімальнага.\n- Няўвагу да вонкавым абліччы павернецца шэрымі буднямі "мышкі" таго ж колеру.\n- А 30 кг куды цяжэй скінуць, чым 10.\nНяўжо вас яшчэ мучыць пытанне пра тое, як прымусіць сябе заняцца сабой? Бо заўтра будзе горш!\nЗ малога. Вялікі шлях заўсёды пачынаецца з першага кроку.\n- адрадзіць у сабе здольнасць здзіўляцца. Дзіцяці вельмі цікава жыць, таму што вакол маса нязведанага, і ён кожны дзень сустракае радасным захапленнем. Але з чаго вы ўзялі, што ўсе ведаеце? Для пачатку праявіце крыху больш зацікаўленасці ва ўсім, што вакол адбываецца. Аптымізм прыкметна змяняе жыццё, а там, глядзіш, і спортам зоймецеся. Бо вельмі цікава назіраць, як цела становіцца мацней і мацнейшая.\n- Шкодныя для арганізма звычкі да дабра яшчэ нікога не прыводзілі. Карыстайцеся метадамі, якія прапануе айчынны рынак: кнігі, пластыры, кадаваньне, у рэшце рэшт. Не адразу можа быць атрыманы вынік, вы гэта павінны разумець. Але ён абавязкова будзе!\n- Дазвольце іншым быць іншымі, не такімі, якімі вы хочаце іх бачыць. Не трэба нікога перавыхоўваць.\n- Змену іміджу пачніце з дробязяў. Завядзіце звычку даглядаць за сабой. Акуратныя пазногці - заўсёды! Штодзённы душ - абавязкова!\n- Ці не задаваць пытанні аб тым, колькі трэба займацца, каб схуднець. Спорт, фітнес, ёга, плаванне павінны прысутнічаць у вашым жыцці заўсёды. А для пачатку абмяжуйце карыстанне грамадскім транспартам і ліфтам (дзе гэта магчыма). Хадзіце пешшу. Кожны дзень падаўжаюць пешы маршрут.\nВечарамі падводзьце вынікі (у думках або ў дзённіку, блогу) таго, што вы зрабілі для пераадолення сябе. Тыпу: "Ого! Колькі лесвічных пралётаў я прабег!". Вам спадабаецца, вось пабачыце, і вы ўжо дакладна не спыніцеся на дасягнутым. Вы ўжо не будзеце думаць аб тым, як прымусіць сябе заняцца сабой. У вас з'явіцца патрэба рухацца далей.\nПрэпарат 'Ультоп', інструкцыя па ўжыванні


вялікі пеніс | Побочные эффекты, дозировка и ПРЕДОСТЕРЕЖЕНИЕ\nШто такое экзагенны пеніс?\nЭкзагенныя пенісы - гэта прадукты, якія выкарыстоўваюцца ў спробе павялічыць памер пеніса чалавека без выкарыстання якіх-небудзь лекаў і хірургічных умяшанняў. Іншымі словамі, яны прызначаны для павелічэння колькасці, дадаючы ў арганізм рэчыва, якое, як мяркуецца, не будзе, і прадукт павінен працаваць, прымушаючы яго выкарыстоўваць.\nЁсць шмат прадуктаў. Большасць з іх прадаюцца як нехірургічныя, а гэта азначае, што яны вырабляюцца толькі з лекавых траў, вітамінаў і дабавак для стымулявання натуральнай сістэмы выпрацоўкі гармонаў у арганізме.\nХоць яны не могуць павялічваць памер пеніса чалавека, яны таксама не прызначаныя для яго памяншэння. У чалавека, які мае меншы пеніс, можна атрымаць пеніс большага памеру, калі яны выкарыстоўвалі адзін з гэтых прадуктаў, але яны ніколі не вернуць памер свайго пеніса.\nШмат людзей лічаць, што, паколькі яны не ўжываюць лекі, яны на самой справе не растуць сваім членам, але на самай справе яны вырастаюць яечкі. Гэта непраўда. Калі вы звярніцеся да лекара, яны скажуць вам, што рост яечкаў нармальны, але сапраўдная прычына таго, што ў вас становяцца менш яечкаў, заключаецца ў тым, што вы не карыстаецеся медыцынскімі метадамі лячэння. Гэта таксама не адпавядае рэчаіснасці.\nШто тычыцца размовы пра павелічэнне пеніса, то чытайце пра Titan Gel - па якой прычыне? Праўда пра ...


З КАГОРТЫ НЕЗАМЕННЫХ — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПонедельник, 8 июнь, 2015 82 admin\nБольшая частка работнікаў Сенненскага ПМС працуе на прадпрыемстве звыш дзесяці гадоў. Адным з такіх «старажылаў» з’яўляецца Андрэй Подраз.\nАмаль два дзесяцігоддзі працуе Андрэй Паўлавіч у меліярацыйнай арганізацыі слесарам-электрыкам па рамонце электраабсталявання.\nСпецыяльнасць набыў у Гарадоцкім саўгасе-тэхнікуме. Два гады быў слесарам у ВЭГу, год — у сенненскай хлебапякарні. А працаваць хацелася электрыкам. Тым больш, што спецыяльнасць выбраў асэнсавана, бо работа гэта падабалася, яшчэ з дзяцінства шмат ведаў пра яе, таму што электрыкам, а потым і энергетыкам быў яго бацька Павел Фёдаравіч, які шмат гадоў адпрацаваў на маслазаводзе (як па прывычцы называюць карэнныя жыхары вытворчы цэх «Сенненскі»). Таму, калі аказалася вакантным месца электрыка ў меліярацыйнай арганізацыі, Андрэй Паўлавіч з ахвотай перайшоў туды.\nАдміністрацыя ПМС цэніць работніка 5 разраду не толькі як адзінага электрыка, але і як майстра на ўсе рукі, якому даводзіцца выконваць шмат відаў работ. Акрамя таго, што Андрэй Паўлавіч адказвае за электраабсталяванне аўтамабіляў, станкоў, іншых машын і механізмаў,за электраправодку ў памяшканнях і на вуліцы, ён займаецца паяннем радыятараў, рамонтам і зарадкай акумулятараў, пафарбоўкай і іншымі справамі. А якую навагоднюю ілюмінацыю ўстройвае на адміністрацыйным будынку, ну проста заглядзенне!\nВельмі адказным, безадмоўным работнікам і высокім прафесіяналам называюць Подраза на прадпрыемстве. Калі б не спатрэбілася тэрмінова выйсці на работу — у выхадны, у час водпуску, у пазаўрочны час — на яго заўсёды можна разлічваць, адмовы не будзе.\nІ ў грамадскім жыцці прымае актыўны ўдзел. Нядаўна ўся сям’я Подразаў у складзе галавы сямейства, жонкі Аксаны Аляксандраўны і дзесяцігадовага сына Сцяпана, вучня другой школы райцэнтра, прымала ўдзел у раённым конкурсе маладых сямей.\nНа прадпрыемстве імкнуцца ўсяляк заахвоціць такога, можна сказаць, незаменнага працаўніка. Андрэй Паўлавіч неаднаразова ўзнагароджваўся Ганаровымі граматамі, грашовымі прэміямі, яго партрэт неаднаразова змяшчаўся на Дошцы гонару прадпрыемства, а сёлета будзе змешчаны на Дошцы гонару КУП «Віцебскмеліяводгас».\nПрапаноўвалі вопытнаму электрыку і пасаду энергетыка. Але ён адмовіўся. «Пасады — гэта не маё, не маё — паперы пісаць, непасрэдная работа — вось гэта маё», — гаворыць Андрэй Паўлавіч.\nА ў вольны ад работы час працуе разам з жонкай на дачы ў вёсцы Свечы, дзе стаіць бацькоўская хата Аксаны Аляксандраўны. Пасадзілі фруктовы сад, даглядаюць яго. Бо не можа сядзець без справы гэты сціплы, але незаменны на сваім рабочым месцы чалавек.\nНа здымку: слесар-электрык па рамонце электраабсталявання 5 разраду А.П.Подраз.\n← ВЕСНА НАДЕЖД И ЛЕТО ИСПЫТАНИЙ\nФИНАЛ КУБКА МИРА ПО СОВРЕМЕННОМУ ПЯТИБОРЬЮ →\nЕдинственное в Сенненском районе предприятие с иностранным капиталом планирует расширять производство в районе\nПонедельник, 21 дек., 2015 admin Комментарии к записи Единственное в Сенненском районе предприятие с иностранным капиталом планирует расширять производство в районе отключены


Канвертаваць Македоніі дынар (MKD) і Nanos (NANO) : Калькулятар абменнага курсу\nМакедоніі Denar (MKD) і Nano (NANO) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Македоніі Denar і Nano пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 24 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Македоніі Denar. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Nano валюты па змаўчанні. Націсніце на Nanos або Македоніі дынар канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМакедоніі Denar гэта валюта, у Македоніі (Былая югаслаўская Рэспубліка, MK, MKD). The Nano гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал MKD можа быць запісаная MKD. Сімвал NANO можа быць запісаная NANO. Македоніі Denar дзеліцца на 100 deni. Абменнага курсу Македоніі Denar Апошняе абнаўленне 24 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Nano Апошняе абнаўленне 24 люты 2020 ад coinmarketcap.com. MKD каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. NANO каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Гісторыя покера і яго асноўныя віды\nГуляй, ужываюць стратэгіі, выкарыстоўвай тактыкі і, вядома, блеф, але ніколі не расслабляйся. Бо часам зразумець, што за сталом сядзіць хто-то лепш, можна, толькі прайграўшы ўсе да апошняй капейкі ...\nГісторыя ўзнікнення покера\nПерш чым казаць пра гісторыю покера, трэба зразумець, калі і дзе з'явіліся картачныя гульні. Адны знаўцы лічаць, што першая калода карт была створана ў Кітаі. Іншыя сцвярджаюць, што гэта былі не карты, а грашовыя купюры. А трэція распавядаюць пра даміно з паперы. Вядома, няма пацверджання ні адной з гэтых версій, але дакладна вядома, што гуляць у карты пачалі не адну сотню гадоў таму.\nБо падчас сваіх раскопак археолагі часцяком знаходзяць старадаўнія карты з нанесенымі на іх лічбавымі і графічнымі пазначэннямі. Прычым на адных картах былі толькі малюнкі, а на іншых - толькі лічбы. Атрымліваецца, што сучасныя карты - гэта гібрыд двух старажытных калод. І калі гісторыя покера не хлусіць, то першая такая калода, якая складаецца з 52 карт, з'явілася ў Францыі.\nНамёк на покер\nСамым старажытным папярэднікам покера лічыцца персідская гульня ас нас. Для яе патрабавалася пяць удзельнікаў і калода з 25 карт. Дарэчы, тады структура калоды была іншая. Яна складалася з карт пяці масцяў, адзначаных пяццю рознымі кветкамі.\nНаступная гульня, больш падобная на покер, з'явілася ў 1526 годзе. Італьянскія і іспанскія гульцы называлі яе Primero. Згодна з правіламі, кожны гулец атрымліваў па тры карты. Пераможцам станавіўся той, у каго на руках збіраліся камбінацыі з трох ці двух карт адной каштоўнасці ці тры одномастные.\nУ 17 стагоддзі ў Англіі з'явіўся іншы аналаг покера - брэг. У Нямеччыне ён вядомы як похен, а ў Францыі як пок (Poque). Напэўна, адсюль і з'явілася назва сучаснай гульні. Перамагаў гулец, які набіраў найвышэйшую камбінацыю карт. Дарэчы, з таго моманту пачалася гісторыя покера як гульні на грошы. Цяпер-то гульцы сталі нашмат асцярожней, а страх спусціць сродкі часцяком прымушаў іх здавацца.\nСтратэгіі з мінулага\nПокер - не проста бяздумная гульня. Яна патрабуе стратэгічнага мыслення і падпарадкоўваецца пэўных законах матэматыкі. Каб стаць паспяховым гульцом, нядрэнна б валодаць ведамі ў тэорыі верагоднасці і ўмець іх ужываць.\nГісторыя ўзнікнення гульні покер шмат у чым абавязаная вялікаму матэматыку, філосафу і інжынеру італьянскага паходжання Джыралама Кардана. І хай ён жыў да з'яўлення самой гэтай забавы, але тэхнікі, якімі многія цяпер карыстаюцца, былі распрацаваны гэтым чалавекам. Справа ў тым, што ў розныя перыяды свайго жыцця Кардана любіў гуляць у азартныя гульні, у тым ліку і ў Primero. Прычым ў яго нядрэнна атрымлівалася. Бывала, што яму не даводзілася зарабляць на жыццё, бо ўсе яго выдаткі пакрывалі выйгрышы. Пасля сябе ён пакінуў твор «Аб азартных гульнях», у якім апісаў усе напрацаваныя стратэгіі.\nУ дваццатым стагоддзі покер стаў імкліва развівацца, знаходзячы велізарную папулярнасць у вялікай колькасці прыхільнікаў. І калі спачатку ён быў полем бітвы для махляроў і злодзеяў, якія збіраліся за сталамі шынкоў, то пазней стаў нацыянальнай амерыканскай гульнёй. Прычым гісторыя покера ведае адразу некалькі яго відаў. І вось найбольш папулярныя з іх:\nТэхаскі Холдэн. Аб ім чулі, напэўна, нават тыя, хто да гэтай гульні ніякага дачынення не мае. Бо гэта самы папулярны від покера, прыдуманы ў Тэхасе ў пачатку дваццатага стагоддзя. Спачатку гульцам раздавалі па пяць карт, але з-за таго, што жадаючых за сталом збіралася занадта шмат, іх колькасць паменшылі да двух. Карты раздаюцца «кашулі» ўверх, а затым раскладваецца «прыкуп», які складаецца з пяці карт. Яны агульныя, г.зн. кожны можа выкарыстоўваць іх для атрымання выйгрышнай камбінацыі. Перамагае той, хто пасля адкрыцця апошняй карты «прыкупіць» збярэ найвышэйшую камбінацыю.\nАмаха. Гэта назва з'явілася не ў гонар амерыканскага горада, так як радзімай гульні з'яўляецца Дэтройт. Папулярнасць гэтага віду покера хутка распаўсюдзілася па ўсёй Амерыцы, а затым пра яго даведаўся і ўвесь свет. Правілы тут практычна тыя ж, але колькасць карт, якія атрымліваюцца гульцом, павялічана да чатырох. Для складання камбінацыі можна выкарыстоўваць толькі дзве з іх, астатнія тры карты бяруцца з «прыкупіць».\nБадуги. Пра яго вядома няшмат, але цяпер ён хутка набірае папулярнасць. Слова «бадуги» на карэйскай мове азначае «сабака з рознакаляровай поўсцю». Мясцовыя жыхары лічаць, што чысціня пароды пацвярджаецца наяўнасцю розных кветак. Правілы Бадуги прапануюць сабраць выйгрышную камбінацыю з чатырох карт. Прычым у іх павінны быць розныя масці і колеру.\nПокер разз. Гэтую разнавіднасць покера прыдумалі ў Амерыцы падчас Грамадзянскай вайны. Праўда, больш яго аддавалі перавагу ў канфедэратыўнай штатах. Прыняць удзел у гульні могуць не больш за 8 чалавек. Кожны набірае сем карт, але камбінацыю збірае толькі з пяці. Туз тут самая малодшая карта. Добра было б мець яго на руках, бо на гэты раз выйграе камбінацыя з ніжэйшых карт.\nКарыбскі покер. Разнавіднасць, якая зараз папулярная ў многіх казіно. Таксама яго называюць «Аазіс покер». Ён вельмі папулярны на Карыбскіх выспах, адсюль і назва. Задача гульцоў - набраць найвышэйшую камбінацыю з карт.\nПокер. Гісторыя гульні ў кіберпрасторы\nІнтэрнэт моцна дапамог развіццю покера. Для некаторых гэта зручны варыянт, так як можна гуляць у любімую гульню ў любы час і з любога месца. І гэта па-першае. Па-другое, у кіберпрасторы можна пазмагацца з гульцамі з усяго свету. Па-трэцяе, можна гуляць, не патраціўшы ні адной капейкі. Усе гэтыя перавагі прымусілі многіх аматараў афлайн-покера перайсці на покер у Інтэрнэце.\nНа гэтым гісторыя покера не сканчаецца, бо гэта цэлая навука, у якой яшчэ ёсць што вывучаць. І пакуль у гульні столькі прыхільнікаў, яна будзе існаваць і развівацца.\nЯк выбраць казіно з імгненнымі выплатамі?\nЛепшыя азіяцкія букмекерскія канторы: спіс, рэйтынг, апісанне і водгукі\nШто такое профіту - скарбонка пачаткоўца фундатара\nFruit cocktail. Як выйграць у дадзены аўтамат?\nБукмекерская кантора "Леонбетс": водгукі гульцоў\nТорт 'Каралеўскі' і іншыя дэсерты\nЗагадкі планеты - Кембрыйскія перыяд\nКедравая настойка - лекі для душы і цела\nДзе знаходзіцца на карце рака Сухона? Куды цячэ і куды ўпадае Сухона?\nЯк станавіцца душой кампаніі: асаблівасці і парады\nЗ якіх частак складаецца расліна і якія функцыі яны выконваюць?\nАральскае мора: праблемы глабальнага маштабу\nПалітычны абсентэізм: прычыны, віды, праблемы, наступствы, прыклады


Новы праект турыстычнага цэнтра «Лета з О-турыстамі» для дарослых і дзяцей стартаваў у Беразіно — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n14.08.2020 178 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nПад такім зычным дэвізам рэалізуецца новы праект ДУА “Турыстычны цэнтр “Юнацтва” “Лета з О-турыстамі”. Дзеля яго спецыялісты пакінулі сваю ўстанову і пайшлі ў двары горада. Пайшлі яны знарок, каб наладзіць дзятве карысны, цікавы, а галоўнае, аздараўленчы адпачынак.\nПерш–наперш работнікі турыстычнага цэнтра арга-нізавалі мерапрыемства ў двары дома па вуліцы Марыі Рамановіч 4Б горада. Гэта новы сучасны мікрараён, пабудаваны для шматдзетных сем’яў, дзе на дзіцячай пляцоўцы мноства самых розных арэляў, гушкалак і забаў. Аднак, на жаль, камунальнікі скардзяцца, што дзятва не вельмі беражліва адносіцца да пляцоўкі.\n— Напэўна таму, што не прапанавалі ім разнастаіць гульні на ёй, — лічыць метадыст турыстычнага цэнтра Алена Вінцарэвіч. — А мы запрасілі іх паспрабаваць свае сілы ў перамяшчэнні па вяроўках, велатрыяле, хуткасным кампасціраванні, арыент-шоу, устаноўцы палаткі і складанні картаў, зборы шышак. Адбою ад жадаючых не было!\nІ сапраўды, хлопчыкаў і дзяўчынак самых розных узростаў сабралася шмат, ды і карапузы злезлі з рук матуль. Вялікая чарга выстраілася з жадаючых перасоўвацца на вяроўках. Справа няпростая, але большасць з ёй справілася на “ўра”. Бо дзеці мелі сапраўдную турыстычную амуніцыю і прытрымліваліся правілаў бяспекі, з якімі пазнаёміў інструктар Алег Басько.\nА хто хутчэй за ўсіх устанавіў палатку? Тут як роўныя з хлапчукамі змагаліся і дзяўчынкі. Ды і ў складанні картаў юныя прыгажуні нікому не саступалі. Таму няпроста было вызначыць лепшых Алене Васілевіч. Ды і вакол інструктараў Міхаіла Сынкова, Аляксандры Ванькевіч і Віталія Пянкрата было не праціснуцца. А ўсё таму, што дзеці змаглі прадэманстраваць свае навыкі ў ваджэнні веласіпеда, арыентаванні і хуткасным кампасціраванні перад прафесіяналамі турыстычнай справы.\nДы і якое дзіцячае свята без падарунка! Ніводны ўдзельнік праекта не пайшоў дамоў з пустымі рукамі. Кожнаму арганізатары пада-рылі наклейкі, а самым хуткім і спрытным — яшчэ і салодкія пачастункі.\n— Гэты вечар прыемна здзівіў і парадаваў, — зазначае шматдзетная матуля Зоя Зубцова, — трэба было бачыць, з якім азартам мае дзеці сачылі за работай інструктараў і спрабавалі свае сілы ў турыстычнай справе. Магчыма, юныя гарэзы ў будучым накіруюць энергію ў карыснае рэчышча.\nСпадзяюцца на гэта і самі арганізатары праекта, супрацоўнікі турыстычнага цэнтра “Юнацтва”, якія такім арыгінальным спосабам прэзентуюць дзятве ўстанову.\n— Першае мерапрыемства сабрала каля 100 хлопчыкаў і дзяўчынак, — гаворыць Алена Вінцарэвіч, — і даказала, што мы не памыліліся з ідэяй разнастаіць дзіцячы адпачынак і падарыць незабыўнае лета дзятве. Праект мы апрабуем яшчэ на некалькіх вялікіх дзіцячых пляцоўках горада. Таму, паважаныя бацькі, сачыце за рэкламай і далучайцеся разам з дзецьмі. Абяцаем: ні ім, ні вам сумаваць не давядзецца!\n← Лето с туристами в Березино\n«Я страціла сваю радзіму. Не загубіце сваю» →\nСпартыўных спраў героі


Яны - у нашай памяці - Редакция газеты "Iўеўскі край"\nЯны - у нашай памяці\nОбразование / Вторник, 09 октября 2018 11:37\t/ РџСЂРѕС‡РёС‚Р°РЅРѕ: 5331\nЗдаецца, імгненна пранесліся больш за 40 год з тае, цяпер ужо далёкай, працавітай, сонечнай і спеўнай вясны 1977 года, калі зладжаная вакальная группа настаўнікаў Юрацішскай сярэдняй школы на чале з акампаніятарам, дырэктарам мясцовай музычнай школы, незабыўнага энтузіяста, прафесіянальнага і чулага чалавека, маладзенькага Аляксандра Бяляўскага, удзельнічала ў канцэрце настаўнікаў Іўеўшчыны ў гонар суботніка, зладжанага прафсаюзнай арганізацыяй РАНА з ініцыятывы яе кіраўніка Канстанціна Траццякевіча, пачынальніка многіх карысных спраў таго часу.\nНашы песні пра веліч былога СССР, лірычныя, з гумарам, беларускія, вызвалі ўсеабдымную эйфарыю - узнесласць у перапоўненай зале раённага Дома культуры. Нас звалі на біс, і мы паўтаралі. Мы былі маладымі: у чорных касцюмах, белых рубашках з гальштукамі.\nПамяць захавала вельмі своеасаблівыя тэнары Яўгена Кавалеўскага, Валянціна Дабаровіча і Віктара Лавыша, таленавітага спевака, сына школьнай працаўніцы. А пра Віктара Каралёва, унікальнага лёсу настаўніка, ніжэй больш падрабязна, бо гэта гісторыя крывіцкага народа, яго кемлівасць, знаходлівасць, чалавечнасць і гераізм.\nШчыміць маё сэрца і не маўчыць, а ціха-ціха плача, выдзяляючы пучкі (кванты) той энергіі думак, якімі надзяліла скарбонка беларускага народа, маіх бацькоў, школьных калегаў і сяброў, дбайных паплечнікаў, з крыніцай нязгаснага дабра, шчырай весялосці і часам смутку ў складанай педагагічнай працы, калі ўспамінаю маланкай мільгануўшыя свае доўгія гады турбот тых, каго няма ў жывых. Іх было многа.\nВіктар Васільевіч Каралёў раптоўна пакінуў наш свет у лютым 2016 года, але памяць аб ім жыве ў сэрцах тысяч вучняў і тых, хто знаў і слухаў яго неардынарнае мастацтва слова ці звычайную гутарку, якія зачароўвалі і моцна прывязвалі да ягонай асобы, бо быў чуйным і тактоўным да кожнага.\nА нарадзіўся Віктар Васільевіч 21 снежня 1939 года. Для яго, чалавека незвычайнага лёсу, Юрацішкі і мясцовая школа сталі назаўсёды другой радзімай, бо першай была трагічная ў мінуўшчыне крывіцкая Смаленшчына.\nКалі нарадзіўся маленькі Віця, Еўдакію Мікітаўну, яго маладую маці, у той час за стаханаўскую працу звеннявой па вырошчванні і пераапрацоўцы ільну ўзнагародзілі вялікай зялёнай хусткай, якую яна берагла ўсю галодную і халодную вайну. Ёю ахінала худзенькага, гаротнага малютку. Не было дзе жыць, не было чаго есці, бо з прыходам гітлераўскіх заваёўнікаў іх пасёлак Ленінскі ў былым Пачынкаўскім раёне (цяпер Духаўшчынскі) згарэў. Выратаваў лес, глухмень, раскінутая за некалькі дзясяткаў кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Ярцава, дзе адбываліся зацятыя крывавыя баі Чырвонай Арміі з немцамі, якія рваліся да Масквы і былі моцна патрапаны тут і пад Вязьмай 76 год таму войскамі генерала Ракасоўскага, куды ўваходзіла танкавая дывізія беларуса палкоўніка Лізюкова (1900 - 1942), атрымаўшага ў баях за Маскву 1941 года званне Героя Савецкага Саюза і загінуўшага тут.\nБацька Віці, муж Еўдакіі Мікітаўны, Васіль Пятровіч Каралёў, малады працавіты калгасны каваль, яшчэ летам 1939 года быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію. Ён знік без вестак у ліпені 1943 года ў час крывавай бітвы на расійскай зямлі на Курскай дузе, так ніколі і не ўбачыўшы свайго сына.\nУ адзін з хмарных дзён, здаецца, 1942 года, нямецкія карнікі арганізавалі страшэннае відовішча: сагналі жанчын, дзяцей, старых, каб ім паказаць расстрэл некалькіх дзясяткаў маладых савецкіх людзей. На руках у мамы быў маленькі Віця. Еўдакія Мікітаўна з вялікім жалем глядзела на смяротнікаў у шарэнзе, хутка змікіціла, сказаўшы сынку: "Вунь твой тата, бяжы і вядзі яго да нас". Малютка паімчаўся з крыкам "Папачка!" і схапіў маленькімі ручкамі за нагу маладога чалавека, плачучы, пацягнуў да сябе. Гэта было нечакана для нямецкага камандзіра, які не вытрымаў трагічнай сцэны і вызваліў з-пад расстрэлу "папу". То быў гераічны ўчынак маці і сына і пачатак працы за змаганне душы і сэрца чалавека. А той "папа", аддзякаваўшы, знік у невядомым напрамку.\nНямецкія карнікі многіх смалян у часе летняга 1943 года паспяховага наступлення Чырвонай Арміі вывозілі з прыфрантавой зоны на захад. Сярод іх у зношаных дзіравых вагонах цягніка аказалася і сям'я Каралёвых. Цягнік астанавіўся недалёка ад чыгуначнай станцыі Юра-цішкі, як раз там, дзе па абодва бакі чыгункі былі відаць вёскі. Некалькі соцень змучаных людзей разбрыліся па гэтых беларускіх вёсках.\nЕўдакія Мікітаўна з сынам папераменна кватэравалі і працавалі ў некалькіх гаспадароў. Жыццё было сціплым, але талерантным і негалодным. З 1945 года Еўдакія Мікітаўна пачала працаваць у дзяржаўнай лесатранспартнай гаспадарцы, што знаходзілася на станцыі Юрацішкі, а з 1946 года працавала даглядчыцай жывёлы на адкормачным пункце. З 1951 года - санітаркай Юрацішскай раённай бальніцы. Працавала на 1,5 - 2 стаўкі.\nУзмужалы Віктар Каралёў у 1957 годзе з добрымі адзнакамі скончыў Юрацішскую СШ, затым - Мазырскі педінстытут (філалагічны факультэт).\nГод настаўнічаў у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці, дзе практычна сфарміраваў свой талент педагагічнай мудрасці і дарадцы будучых будаўнікоў беларускай дзяржавы. Пасля былі два гады армейскай службы.\nПасля службы Віктар Васільевіч працаваў завучам Бобравіцкай СШ і дырэктарам Макуцкай васьмігадовай школы. Паступова набываўся вопыт педагагічнай думкі, адшліфоўваўся рост ведаў у рускай і беларускай славеснасці, літаратуры.\nЗ 1968 года Віктар Васільевіч стаў настаўнікам Юрацішскай СШ, дзе раскрыў свае вялікія здольнасці настаўніка рускай і беларускай моў, літаратуры як класічнай, так і сучаснай. Добра ведае ўзроставую псіхалогію дзяцей, пераймаў вопыт сваіх калег.\nУсе яго былыя вучні - інавацыйна мыслячыя працаўнікі.\nВіктар Васільевіч Каралёў многа чытаў і вучыў сваіх пітомцаў чытаць кнігі. Мастацкія, навуковыя і іншыя кнігі не толькі фарміруюць асобу, але і робяць яе запатрабаванай ў грамадстве, дзяржаве - лічыў ён. Вельмі адмоўна ставіўся да таго, што сучасныя вучні мала чытаюць, а камп'ютар - слаба кантралюецца.\nВыпускнік Юрацішскай СШ 1994 года Мікалай Ціхановіч, цяпер вядомы ў Беларусі прафесар - багаслоў, успамінае, што без дзейсных педагагічна-філалагічных ісцін на ўроках любімага настаўніка ён не змог бы выдатна вучыцца і скончыць Гродзенскую вышэйшую каталіцкую семінарыю і вучыцца за мяжой.\nВіктар Васільевіч вызначаўся арыгінальнасцю і змястоўнасцю думкі, парадкам у словах і справах, а таму быў запатрабаваны людзьмі. Ён застаўся для мяне (і не толькі) добрым, простым, але прывабна - артыстычным, бо актыўна ўдзельнічаў у хорах і вакальных групах мастацкай педагагічнай самадзейнасці.\nНа фотаздымку злева направа: вакальная група настаўнікаў Юрацішскай СШ - Валянцін Дабаровіч, Яўген Кавалеўскі, Віктар Каралёў, Віктар Лавыш, Валянцін Врублеўскі і музыка Аляксандр Бяляўскі (красавік 1977 г.).\nУ жывых засталіся Валянцін Дабаровіч, з 1948 года нараджэння і я, Валянцін Врублеўскі, з 1931 года нараджэння.\nP.S. Валянцін Дабаровіч цяпер жыве ў горадзе Белгарадзе (Расія). Ён з'яўляецца запатрабаваным навукоўцам англійскай філалогіі.\nГавары са мной па-беларуску. У Іўеўскім ліцэі размаўляюць толькі на роднай мове\nЧихнул – помой: акция «Чистые руки» в городе Ивье\nКласс с приставкой «агро»: проявят ли школьники интерес к сельхозспециальностям?\nЯ - курсант военно-технического факультета БНТУ\nДни открытых дверей в суворовском училище\nГрГУ имени Янки Купалы в тройке лучших университетов Республики Беларусь


Апублікавана 03.02.2017 12:51\nЗараз сучасныя вытворцы будаўнічых матэрыялаў прапануюць сваім кліентам вялікі выбар прадуктаў, якія адказваюць усім патрэбным патрабаванням і рысах.\nАле цяпер мы жадалі б завастрыць вашу ўвагу на такім матэрыяле, як драўняна-палімерны кампазіт, які змяшчае ўнутры сябе зменены драўняны напаўняльнік, палімер (натуральны альбо цягач), а таксама некаторыя хімічныя дадаткі.\nУ драўняна-палімернага кампазіта можа быць некалькі «імёнаў»: драўняна-палімерны матэрыял, «вадкае» дрэва, поливуд, ДНПП, древопласт альбо древотермопласт.\nШто тычыцца знешняга аблічча, то драўняна-палімерныя матэрыялы час ад часу сёе-чым нагадваюць ДСП альбо МДФ. Калі ж у драўняна-палімерным кампазіт знаходзіцца вельмі малая крыха драўнянай пароды, то тады ДНПП больш падобны на звычайную пластмасу.\nНатуральна, драўняна-палімерны кампазіт - не такая папулярная рэч у нашай краіне, як, напрыклад, ДСП ці МДФ, але рынак ужо пачынае набіраць абароты, а матэрыял становіцца ўсё больш патрэбным у спажыўцоў. Дарэчы, адшукаць ўсю патрэбную інфармацыю, якая тычыцца драўняна-палімерных матэрыялаў можна на вэб-сайце ў інтэрнэце неввоод. ру.


Беларусы, што бралі ўдзел у вайне на Данбасе, звярнуліся да прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага з патрабаваннем надаць ім грамадзянства Украіны.\nПра гэта яны заявілі ў відэазвароце, запісаным у межах акцыі #ПаспортДобровольцю.\n«Шмат хто з нашых хлопцаў цяпер паранены, вымагае лекавання. Яны не маюць юрыдычнай абароны, права на юрыдычную дапамогу. Я лічу, што гэта як мінімум ганебна для дзяржавы, якую мы прыехалі бараніць», – сказаў Ян Мельнікаў, баец Тактычнай групы «Беларусь», які бярэ ўдзел у канфлікце з 2014 года.\nДобраахвотнікі сцвярджаюць: папярэдні прэзідэнт, Пятро Парашэнка, «не выканаў свайго абяцання». Як вядома, Парашэнка яшчэ напрыканцы 2014-га заяўляў аб намеры надаць грамадзянствам ўсім замежнікам, што ваююць за Украіну, але гэта не спраўдзілася.\n4 чэрвеня ветэраны баявых дзеянняў плануюць выйсці на акцыю да Адміністрацыі прэзідэнта ў Кіеве. Арганізатары акцыі – Нацыянальны корпус пад кіраўніцтвам нардэпа Андрэя Білецкага і шэраг ветэранскіх рухаў – дамагаюцца ад Зяленскага падпісання ўказу, які спросціць працэдуру атрымання ўкраінскага пашпарта замежнымі добраахвотнікамі.\nПаводле інфармацыі Belsat.eu, у вайне на Данбасе на баку Украіны ўдзел бралі ад 200 да 500 беларусаў.\nТэгі: акцыі пратэсту, беларусы на вайне, вайна на Донбасе, Добраахвотнікі, законы, Кіеў, Украіна


Суцішыцца і прыслухацца да голасу Бога ў сваім сэрцы… Голасу, які суцяшае, дае надзею, радасць і ўпэўненасць, які напаўняе сэрца любоўю і незвычайнай гармоніяй і цішынёй. Голасу, які таксама кажа аб навяртанні, перамяненні шляху, набліжэнні да Бога. У цішыні заўсёды ёсць магчымасць паглядзець на сябе ў шчырасці. Бо толькі яна як лакмусавая паперка паказвае, куды накіраваныя твае думкі, якія менавіта ў цішыні становяцца найбольш гучнымі, а значыць паказвае, што ў тваім сэрцы ў прыярытэце…\nЯкая твая малітва? Менавіта цяпер, калі вось-вось прыйдзе Збаўца? Ці пакідаеш ты месца ў сваім сэрцы для шчырай малітвы, нават не малітвы, а простай размовы з Айцом. Размовы без словаў, размовы душы? Адкрытасць, шчырасць і прастата сэрца — вось што падабаецца Богу. Не бойся быць з Ім малым дзіцём, якое просіць абароны і падтрымкі. Даверся Яму бязмежна.\n3. Святое Пісанне\nЦі чытаеш ты Божае Слова? Ці напаўняешся ім? У гэтай бесперапыннай духоўнай барацьбе, якая адбываецца кожнае імгненне, Біблія — вельмі добрая зброя, што адбівае шматлікія спакусы злога, які вельмі часта асабліва моцна праяўляе сябе перад святамі, імкнучыся звесці верніка з правільнага шляху.\n4. Чыстае сэрца\nСтарайся захоўваць сябе ў чысціні. Прычым, чысціня тут маецца на ўвазе не толькі ў сэнсе чыстасці думак і жаданняў, найперш гэта чысціня сэрца, чысціня ўсяго твайго жыцця.\nВарта не забыцца, што хрысціянства — гэта дзейсная рэлігія. Гэта найперш справы. Таму, няхай ціхімі будуць твае словы — адкрый сэрца для справаў. Зразумела, што магчыма ўвесь Адвэнт ты і так стараўся, ці старалася дапамагаць сваім родным, блізкім, патрабуючым… Але ў гэты перыяд варта зрабіць гэта адным з прыярытэтаў.\nМагчыма, для кагосьці тваё простае слова падтрымкі або ўсмешка стануць найбольш каштоўным падарункам, які будзе сведчыць пра Нараджэнне Збаўцы, Які ніколі не пакіне ў самоце…\n22.12.2017 04:28 Марына Валасар / Catholic.by


Фарміруем камунікатыўныя навыкі ў слабачуючых дзяцей\n> Фарміруем камунікатыўныя навыкі ў слабачуючых дзяцей\nФарміраванне і развіццё камунікатыўных навыкаў — асноўная задача навучання дзяцей з парушэннем слыху, без вырашэння якой немагчымы іх паспяховая сацыялізацыя і інтэграцыя ў свет здаровых людзей. Паколькі дзеці з парушэннем слыху пазбаўлены натуральнага маўленчага асяроддзя, уласцівага равеснікам, педагогі павінны ствараць яго з дапамогай розных метадычных прыёмаў.\n— Камунікатыўная кампетэнцыя прадугледжвае ўменне карыстацца ўсімі відамі маўленчай дзейнасці: чытаннем, аўдзіраваннем, гаварэннем (маналог, дыялог), пісьмом, — расказвае настаўніца пачатковых класаў Л.С.Юрэня з сярэдняй школы № 15 Баранавіч. — Вусна-размоўнае маўленне з’яўляецца пераважна дыялагічнай формай зносін. Навучанне дыялогу дзяцей з парушэннем слыху — адна з галоўных задач развіцця маўлення. Дзеці павінны ўмець пачынаць, падтрымліваць і завяршаць зносіны, прыцягваць увагу суразмоўніка, выкарыстоўваць сродкі вербальных і невербальных зносін, карыстацца ветлівымі словамі і знакамі ветлівасці, заўважаць і адэкватна рэагаваць на эмацыянальны стан партнёра, дапамагаць яму і самому прымаць дапамогу.\nВопыт паказвае, што менавіта недасканаласць уменняў і навыкаў, звязаных з выкарыстаннем маўлення як сродку зносін, з’яўляецца характэрнай асаблівасцю вучняў з парушэннем слыху. Улічваючы гэта, педагогі пры арганізацыі адукацыйнага асяроддзя для фарміравання камунікатыўнай кампетэнцыі дзяцей павінны выбіраць мэтазгодныя формы, метады і сродкі навучання. Асаблівую ўвагу неабходна ўдзяляць фарміраванню здольнасці да вербальнай і невербальнай камунікацыі.\n— Структура вербальнага спосабу зносін уключае адрасата, якому накіравана паведамленне, код (сродкі яго перадачы), канал сувязі і вынік, дасягнуты пры камунікацыі, — гаворыць Л.С.Юрэня. — Працуючы ў класе інтэграванага навучання, паказваю дзецям з парушэннем слыху розныя сродкі зносін людзей, не звязаныя з выкарыстаннем мовы, але якія прымяняюцца для абмену інфармацыяй паміж імі: жэсты, міміку, пантаміміку, паўзы, плач, смех, тэмп маўлення, танальнасць голасу, узаемаразмяшчэнне партнёраў. Дзеці павінны выкарыстоўваць невербальныя сродкі зносін адэкватна, у правільна падабраных сітуацыях.\nНастаўніца фарміруе камунікатыўныя кампетэнцыі ў дзяцей з парушэннем слыху з першых дзён іх знаходжання ў школе. Пачатак навучання — адзін з найбольш складаных і адказных момантаў у жыцці дзяцей. Гэта новыя кантакты, зносіны, абавязкі. Школа патрабуе ад учарашніх дашкольнікаў максімальнай мабілізацыі інтэлектуальных і фізіялагічных магчымасцей. Так, падчас уводзін у школьнае жыццё дзеці адаптуюцца да новых умоў, развіваюць камунікатыўную гатоўнасць да зносін у новай сацыяльнай сітуацыі. З дапамогай вербальных і невербальных метадаў педагог знаёміць вучняў з правіламі паводзін у школе, адразу далучае дзяцей з парушэннем слыху да калектыўнай дзейнасці, вучыць навыкам вучэбнага супрацоўніцтва, паколькі гэта адна з галоўных умоў паспяховага фарміравання камунікатыўных уменняў у слабачуючых дзяцей. На дапамогу прыходзяць калектыўныя гульні, заняткі і практыкаванні. Акрамя таго, настаўніца актыўна звяртаецца да імітацыйнай дзейнасці, мадэлявання сітуацый.\n— Слабачуючыя малодшыя школьнікі, абмежаваныя ў зносінах са светам людзей, якія чуюць, больш прывязаны адно да аднаго. Знаходжанне сярод такіх жа равеснікаў разнявольвае. І гэта трэба абавязкова ўлічваць у рабоце, — адзначае Л.С.Юрэня. — Важную ролю ў паспяховым фарміраванні камунікатыўных навыкаў у слабачуючых дзяцей адыгрывае псіхалагічны клімат у калектыве. Дзеці з парушэннем слыху і іх здаровыя равеснікі павінны вучыцца ў роўных умовах. Наколькі гэта магчыма, залежыць ад прафесіяналізму педагога. Працуючы ў інтэграваным класе, арганізоўваю калектыўныя формы вучэбнай, гульнявой і практычнай дзейнасці, якія дазваляюць дзецям з парушэннем слыху адчуваць сябе паспяховымі, пераадольваць камунікатыўныя цяжкасці, максімальна раскрываць патэнцыяльныя магчымасці. Адна з асноўных мэт навучання такіх дзяцей у пачатковай школе — сфарміраваць уменні самастойнай працы і самастойнага вырашэння розных праблем.\nУ навучанні малодшых школьнікаў з парушэннем слыху настаўніца лічыць прыярытэтнымі наглядныя метады, якія спалучае са слоўнымі і прадметна-дзейнаснымі. Асаблівую ролю адводзіць рабоце па фарміраванні ў дзяцей спецыяльных уменняў кампенсаторнага характару, стварае ўмовы для аблягчэння ўспрымання навакольных аб’ектаў і прадукцыйнага ўзаемадзеяння з імі. Пры выкарыстанні агульнадыдактычных метадаў (тлумачэнне, гутарка, назіранне, работа з кнігай) актыўна звяртаецца да наглядных дапаможнікаў і даступнага маўленчага матэрыялу. Методыка навучання вар’іруецца ў залежнасці ад таго, у якім узросце дзіця страціла слых, і адпавядае ўзроўню яго разумовага і псіхічнага развіцця.\n— Вялікую ўвагу ўдзяляю арганізацыі рабочай прасторы дзяцей з парушэннем слыху, якіх размяшчаю на першай парце каля акна ці свайго стала, каб вучні маглі паварочвацца і зрокава ўспрымаць маўленне аднакласнікаў. Лепш за ўсё садзіць слабачуючага вучня справа ад здаровага, каб ён бачыў яго сшытак на арганізацыйных момантах урока, — расказвае Л.С.Юрэня. — Працую над абагачэннем сенсорнага вопыту дзяцей з парушэннем слыху ў пазнанні навакольнага свету. З дапамогай наглядных сродкаў не проста ілюструю вучэбны матэрыял, а наглядна раскрываю яго змест. Пераходжу ад вучэбнай дзейнасці па апорах да асваення матэрыялу на кантэкстнай аснове і фарміравання навыкаў самастойнага выканання вучэбных аперацый і дзеянняў.\nНа ўроках рускай мовы педагог стварае ўмовы для работы над граматычнай правільнасцю маўлення вучняў, для чаго адаптуе змест практыкаванняў у падручніку. Напрыклад, мяняе фармулёўкі заданняў і пытанняў такім чынам, каб у дзяцей склаліся трывалыя маўленчыя стэрэатыпы.\n— Поспех вучняў на ўроках літаратуры залежыць ад маёй работы па стварэнні ўмоў для разумення прачытанага, — заўважае Л.С.Юрэня. — Так, складаю кароткі змест матэрыялу са спрашчэннем маўленчых канструкцый, заменай складаных для разумення слоў і фраз, падбіраю дакладныя пытанні да прачытанага, узмацняю зрокавую апору ва ўспрыманні тэксту. Пры магчымасці выкарыстоўваю чытанне па ролях, пераказ у асобах з дапамогай у размеркаванні роляў. Фармірую тэхніку чытання рознымі спосабамі, уменне чытаць плаўна, з расстаноўкай паўз і лагічных націскаў, эмацыянальную падачу тэксту па праслуханым узоры.\nПадчас работы па развіцці зносін і камунікатыўнай кампетэнтнасці на пазакласных занятках настаўніца праводзіць сувязь з ведамі, атрыманымі слабачуючымі вучнямі на ўроках, паколькі ім неабходны шматразовае паўтарэнне і замацаванне матэрыялу.\nПа словах педагога, важную ролю ў фарміраванні ўменняў і навыкаў маўленчых зносін, развіцці псіхічных працэсаў адыгрывае гульнявая дзейнасць. Дзеці павінны ў зносінах усведамляць асаблівасці свайго маўлення, маўленчыя цяжкасці і памылкі і, самае галоўнае, імкнуцца гаварыць больш дакладна.\n— Вялікую ўвагу ўдзяляю развіццю ў вучняў уменняў пачынаць размову і ўдзельнічаць у зносінах з некалькімі суразмоўнікамі ў сумеснай дзейнасці ці ў розных жыццёвых сітуацыях, веданню правіл маўленчых паводзін, — гаворыць Л.С.Юрэня. — Пашыраю слоўнікавы запас дзяцей, знаёмлю іх з найбольш ужывальнымі фразамі, неабходнымі ў зносінах у розных відах гульнявой, грамадскай і прадметна-практычнай дзейнасці, камунікатыўнай культурай і сацыяльнымі паводзінамі.\nУ рабоце з вучнямі з парушэннем слыху настаўніца лічыць мэтазгодным разнастайваць метады: мадэляванне і абыгрыванне рэальных сітуацый зносін, элементы псіхалагічнага трэнінгу, сюжэтна-ролевыя гульні, гутаркі, чытанне апавяданняў і казак з выкарыстаннем яркіх ілюстрацый, прагляд і абмеркаванне відэафільмаў, спаборніцкія моманты, розныя заахвочванні, фарміраванне ацэначнага слоўніка. Уключае ў карэкцыйныя заняткі практыкаванні па развіцці мімікі і пантамімікі, абмяркоўвае з дзецьмі асаблівасці іх ужывання.\n— З мэтай засваення сэнсу сказанага кантралюю ўзровень разумення матэрыялу з дапамогай удакладняльных пытанняў ці іншай фармулёўкі задання, — адзначае Л.С.Юрэня. — На ўроках працоўнага навучання, выяўленчага мастацтва і асноў бяспекі жыццядзейнасці, на класных гадзінах і інфармацыйных хвілінках дзеці з парушэннем слыху актыўна ўзаемадзейнічаюць з класам у групавых і парных формах работы. Гэта дазваляе вучням чуць маўленне і карыстацца ім. Слыхавы метад дапамагае спантаннаму авалоданню маўленнем, развівае слыхавую ўвагу да тых, хто гаворыць, фарміруе жаданне мець зносіны праз маўленне і ўменне прасіць дапамогу аднакласнікаў пры зносінах. Спантаннае авалоданне камунікатыўнымі кампетэнцыямі праходзіць пры выкананні штодзённых спраў (падчас рэжымных момантаў, на рухавых перапынках, у групе прадоўжанага дня) шляхам назірання, імітавання, сацыяльнага ўзаемадзеяння, вырашэння праблем, прыстасавання да пэўных сітуацый. І гэта куды важнейшае за іншыя ўменні і веды, якімі чалавек авалодвае на працягу жыцця.\nПа словах педагога, для паспяховага фарміравання камунікатыўных навыкаў у слабачуючых малодшых школьнікаў неабходна забяспечыць максімальную маўленчую і пазнавальную актыўнасць дзяцей, пабуджаць іх да самастойных выказванняў, устанаўліваць сувязі паміж засвоеным моўным матэрыялам і рознымі відамі дзейнасці, уражаннямі ад навакольнага свету, адбіраць актуальны, цікавы і даступны матэрыял, выкарыстоўваць разнастайныя формы заняткаў і віды практыкаванняў.


CHANEL Ланцуговая плечавая сумка Клатч Чорны стеганый лоскут Ягнячая скура R07 - Hannari-Shop\nCHANEL Сумка на плечы счапленне чорны стеганой лапік Ягнянка R07\nСерыйны нумар: 4786986 (аднолькавы нумар на налепцы і картцы.)\nЗвонку: 7 з 10 - Вельмі добры стан. Вельмі нязначныя пацёртасці і змяненне колеру па краях. Невялікія драпіны.\nУнутры: 8 з 10 - Выдатны стан з мінімальнымі прыкметамі выкарыстання і вельмі невялікімі драпінамі. Вельмі чысты.\nМяшок для пылу: 6 ад 10 - Пераломы па баках. Частка лагатыпа выцвіла.\nПрыбл. памер: H6.7 "x W9.8" x D2.7 "(H17 x W25.1 x D7 см)\nПрыбл. падзенне раменьчыка: 15.5 "(39.5 см)


Улады Венгрыі прапанавалі ЕС адкрыць калідоры для мігрантаў\n05 лістапада 2021, 16:08\n5 лістапада, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Прэм'ер-міністр Венгрыі Віктар Орбан, вядомы сваёй антыміграцыйнай палітыкай, прапанаваў ЕС адкрыць калідоры праз яго краіну для бежанцаў і мігрантаў, паведамляе нямецкі тэлеканал Welt.\n"Калі яны вам (калідоры. - Заўвага БЕЛТА) спатрэбяцца, мы іх адкрыем", - сказаў ён.\nВіктар Орбан, лідар кіруючай партыі "ФІДЕС", узначаліў урад Венгрыі ў 2010 годзе. Мэта палітыкі прэм'ера - абарона краіны ад нелегальных мігрантаў і тых, хто ім "спачувае". Віктар Орбан прапанаваў законапраект, не маючы аналагаў у Еўропе, які ўвёў абмежаванне ў адносінах да няўрадавых арганізацый (НУА), што дапамагаюць бежанцам. На гэты момант мігранту практычна немагчыма атрымаць прыстанішча ў Венгрыі.\nПа рашэнні ўлад Венгрыі была пабудавана металічная агароджа на граніцы з Сербіяй. Бежанцаў і мігрантаў, якіх затрымліваюць у Венгрыі, аўтаматычна вяртаюць у Сербію без дадатковых працэдур. Праваабаронцы і агенцтва ААН па справах бежанцаў называюць гэту практыку незаконнай. ЕС лічыць, што Венгрыя парушае еўрапейскае і міжнароднае права.-0-